title: Sprawa F-17/09: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2009 r. — Meister przeciwko OHIM

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/46

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2009 r. — Meister przeciwko OHIM
   (Sprawa F-17/09)
   2009/C 113/95
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Herbert E. Meister (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H.J. Zimmermann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie skarżącego w przedmiocie przydziału punktów awansu za 2008 r. oraz wniosek o naprawienie szkody, wynikającej z naruszenia zasady prawidłowej administracji zasobami ludzkimi.

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnosi, aby

               —

               na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego stwierdzono nieważność, mającej charakter incydentalny, decyzji przewodniczącego z dnia 20 grudnia 2008 r., oddalającej złożone w trybie wewnętrznym zażalenie skarżącego z dnia 20 sierpnia 2008 r.

               —

               strona pozwana dokonała zapłaty kwoty pieniężnej na rzecz skarżącego tytułem naprawienia szkody w wysokości zależnej od uznania Sądu

               —

               strona pozwana została obciążona wszelkimi kosztami postępowania.


title: Sprawa T-229/12: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – López Cabré (VOGUE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego VOGUE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VOGUE — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność lub podobieństwo towarów — Identyczność lub podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Niedokładność zgłoszenia znaku towarowego — Artykuł 26 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Częściowa odmowa rejestracji]

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/29

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – López Cabré (VOGUE)
   (Sprawa T-229/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego VOGUE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VOGUE - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność lub podobieństwo towarów - Identyczność lub podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Niedokładność zgłoszenia znaku towarowego - Artykuł 26 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Częściowa odmowa rejestracji])
   2014/C 112/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Aikens, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Eduardo López Cabré (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2012 r. (sprawa R 1170/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Eduardem Lópezem Cabré a Advance Magazine Publishers, Inc.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2012 r. (sprawa R 1170/2011-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Eduardem Lópezem Cabré a Advance Magazine Publishers, Inc. w zakresie, w jakim podtrzymała ona decyzję Wydziału Sprzeciwów z dnia 18 marca 2011 r. uwzględniającą sprzeciw w stosunku do akcesoriów należących do klasy 18 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r. ze zm.

               2)

               Pozostałe żądania o stwierdzenie nieważności decyzji wymienionej w pkt 1 niniejszej sentencji zostają oddalone.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie żądań uwzględnienia sprzeciwu jedynie w stosunku do parasoli zwykłych, parasoli przeciwsłonecznych i akcesoriów do parasoli zwykłych i przeciwsłonecznych.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa T-12/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2009 r. — SBS TV i SBS Danish Television przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Dokapitalizowanie nadawcy świadczącego usługi publiczne na podstawie pierwszej decyzji nakazującej odzyskanie pomocy państwa niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Stwierdzenie nieważności pierwszej decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/46

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2009 r. — SBS TV i SBS Danish Television przeciwko Komisji
   (Sprawa T-12/05) (1)

   (Pomoc państwa - Dokapitalizowanie nadawcy świadczącego usługi publiczne na podstawie pierwszej decyzji nakazującej odzyskanie pomocy państwa niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Stwierdzenie nieważności pierwszej decyzji - Umorzenie postępowania)
   2009/C 282/88
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SBS TV A/S, dawniej TV Danmark A/S (Skovlunde, Dania); oraz SBS Danish Television Ltd, dawniej Kanal 5 Denmark Ltd (Hounslow, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo D. Vandermeersch, T. Müller-Ibold, K. Nordlander oraz H. Peytz, następnie D. Vandermeersch, H. Peytz oraz K.U. Karl, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Khan oraz Niejahr, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Viasat Broadcasting UK Ltd (West Drayton, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Hjelmborg oraz M. Honoré, adwokaci)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Molde, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów P. Bieringa i K. Lundgaarda Hansena); oraz TV 2/Danmark A/S (Odense, Dania) (przedstawiciele: O. Koktvedgaard oraz M. Thorninger, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2004) 3632 wersja ostateczna z dnia 6 października 2004 r. dotyczącej dokapitalizowania TV2/Danmark A/S.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa swoje koszty.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005.


title: Sprawa F-32/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 marca 2015 r. – DO/ESMA (Służba publiczna — Personel ESMA — Członek personelu tymczasowego — Nieprzedłużenie umowy o pracę — Sprawozdanie z oceny — Sporządzenie sprawozdania z oceny po terminie — Niespójność ocen ogólnych i szczegółowych)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 marca 2015 r. – DO/ESMA
   (Sprawa F-32/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel ESMA - Członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy o pracę - Sprawozdanie z oceny - Sporządzenie sprawozdania z oceny po terminie - Niespójność ocen ogólnych i szczegółowych))
   (2015/C 171/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: DO (przedstawiciel: adwokat S. A. Pappas)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (przedstawiciele: R. Vasileva, pełnomocnik, oraz adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej w sprawie przedłużenia zawartej ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego będącej następstwem niekorzystnego sprawozdania z oceny, żądanie stwierdzenia nieważności tego sprawozdania z oceny oraz odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               DO pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014, s. 45.


title: Sprawa C-232/16 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 marca 2017 r. – Simet SpA/Komisja Europejska [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Pomoc państwa — Sektor transportu — Usługi w zakresie międzyregionalnych przewozów autokarowych — Rozporządzenie (EWG) nr 1191/69 — Prawo do rekompensaty za obciążenia finansowe wynikające z wykonywania zobowiązań z zakresu usług publicznych — Orzeczenie sądu krajowego — Pomoc niezgodna z rynkiem wewnętrznym]

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/17

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 marca 2017 r. – Simet SpA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-232/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pomoc państwa - Sektor transportu - Usługi w zakresie międzyregionalnych przewozów autokarowych - Rozporządzenie (EWG) nr 1191/69 - Prawo do rekompensaty za obciążenia finansowe wynikające z wykonywania zobowiązań z zakresu usług publicznych - Orzeczenie sądu krajowego - Pomoc niezgodna z rynkiem wewnętrznym])
   (2017/C 168/22)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Simet SpA (przedstawiciele: A. Clarizia, C. Varrone i P. Clarizia, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte, D. Grespan i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Simet SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa C-358/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2009 r. w sprawie T-219/07, DSV Road NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 7 września 2009 r. przez DSV Road NV

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/17

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2009 r. w sprawie T-219/07, DSV Road NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 7 września 2009 r. przez DSV Road NV
   (Sprawa C-358/09 P)
   2009/C 297/22
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: DSV Road NV (przedstawiciele: adwokaci A. Poelmans i G. Preckler)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie żąda:

               —

               stwierdzenia dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               uchylenia w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 8 lipca 2009 r. w sprawie T-219/07.
               Gdyby — w razie uchylenia wyroku Sądu — Trybunał miał postanowić, że sam rozstrzygnie sprawę co do istoty:

               —

               stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 24 kwietnia 2007 r. dotyczącej wniosku Królestwa Belgii [nr REC 05/02, C(2007) 1776], na mocy której stwierdzono, że należy dokonać retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych w wysokości 168 004,65 EUR, stanowiących przedmiot wniosku Królestwa Belgii z dnia 12 sierpnia 2002 r., i że należności te nie mogą zostać umorzone oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania obydwu instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W zakresie dotyczącym art. 220 ust. 2 lit. b) WKC (1)

               Zarzut pierwszy: Stosując art. 220 ust. 2 lit. b) WKC Sąd nie uwzględnił wykładni tego przepisu dokonanej przez Trybunał w wyroku z dnia 9 marca 2006 r. (2), w szczególności w zakresie dotyczącym ciężaru dowodu na okoliczność, że nieprawidłowe świadectwa zostały wydane na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, ponieważ zgodnie z tym wyrokiem ciężar dowodu spoczywa bezsprzecznie na organach celnych, które zamierzają dokonać retrospektywnego pokrycia należności, a ponadto dowód ten powinien zostać przeprowadzony poprzez przedstawienie obiektywnych oryginałów dokumentów.
               W związku z tym Sąd uchybił art. 220 ust. 2 lit. b) WKC i błędnie zastosował prawo wspólnotowe, w konsekwencji je naruszając. Dlatego też do Trybunału należy usunięcie tego błędu w stosowaniu prawa.
               Zarzut drugi: przeprowadzając badanie przedstawionego mu dowodu Sąd przyjął w każdym razie błędną koncepcję, ponieważ wskazany dowód nie spełnia wymogów art. 220 ust. 2 lit. b) WKC w świetle wykładni Trybunału z dnia 9 marca 2006 r. (3).
               W związku z tym Trybunał dokonał błędnej oceny prawnej przedstawionego mu dowodu i w konsekwencji naruszył prawo wspólnotowe. (4).
               Należy ponadto stwierdzić, że dokonując oceny dowodu Sąd wydał orzeczenie niekonsekwentne i w związku z tym wewnętrznie sprzeczne poprzez uznanie przedłożonych materiałów dowodowych z jednej strony za wystarczające, aby dochować ciążący na Komisji ciężar dowodu na okoliczność, że nieprawidłowe świadectwa zostały wydane na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, a z drugiej strony wedle tych samych reguł oddalił te materiały dowodowe jako niewystarczające dla ciążącego na wnoszącej odwołanie dowodu na okoliczność, że tajlandzkie organy celne wiedziały lub przynajmniej powinny były wiedzieć, że towary nie mogły zostać uwzględnione w ramach preferencyjnego traktowania.
               Do Trybunału należy uznanie błędów popełnionych przez Sąd przy ocenie i badaniu przedłożonych jako dowód akt sprawy za błędy w zakresie uzasadnienia (5).

               2.

               W zakresie dotyczącym art. 239 WKC
               Zarzut: W związku z błędnym zastosowaniem art. 220 ust. 2 lit. b) WKC lub w związku z błędami przy ocenie przedłożonych jako dowód akt sprawy Sąd błędnie orzekł, że sytuacja, w której znalazła się wnosząca odwołanie nie stanowi sytuacji szczególnej w rozumieniu art. 239 WKC.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).

      (2)  Wyrok z dnia 9 marca 2006 r. w sprawie C-293/04 Beemsterboer, Rec. s. I-2263.

      (3)  Ibidem.

      (4)  Postanowienie Trybunału z dnia 11 lipca 1996 r. w sprawie C-325/94 P An Taisce i WWF UK przeciwko Komisji, Rec. 1996, s. I-3739-3740, pkt 28 i 30.

      (5)  Wyrok Trybunału z dnia 24 października 1996 r. w sprawie C-32/95 P Komisja przeciwko Lisrestal i in., Rec. 1996, s. I-5399, pkt 40.


title: Sprawa C-607/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 maja 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) - Zjednoczone Królestwo] – Bookit, Ltd/Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienie — Artykuł 135 ust. 1 lit. d) — Transakcje dotyczące płatności i przelewów — Pojęcie — Zakup biletów kinowych przez telefon lub internet — Płatność kartą debetową lub kredytową — Usługi tzw. „przetwarzania płatności za pomocą karty”)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 maja 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) - Zjednoczone Królestwo] – Bookit, Ltd/Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-607/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienie - Artykuł 135 ust. 1 lit. d) - Transakcje dotyczące płatności i przelewów - Pojęcie - Zakup biletów kinowych przez telefon lub internet - Płatność kartą debetową lub kredytową - Usługi tzw. „przetwarzania płatności za pomocą karty”))
   (2016/C 260/06)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bookit, Ltd

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Sentencja

   Artykuł 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie z podatku od wartości dodanej transakcji dotyczących płatności i przelewów nie ma zastosowania do usługi tzw. „przetwarzania płatności za pomocą karty debetowej lub kredytowej” takiej jak rozpatrywana w sprawie w postępowaniu głównym, świadczonej przez podatnika będącego jej usługodawcą, w wypadku gdy dana osoba kupuje za pośrednictwem tegoż usługodawcy bilet do kina sprzedawany przez niego w imieniu i na rachunek innego podmiotu, za który to bilet osoba ta płaci kartą debetową lub kredytową.

      (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa T-165/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2009 r. — Fiorucci przeciwko OHIM — Edwin (ELIO FIORUCCI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia i stwierdzenia wygaśnięcia — Słowny wspólnotowy znak towarowy ELIO FIORUCCI — Rejestracja nazwiska osoby powszechnie znanej jako znaku towarowego — Artykuł 52 ust. 2 lit. a) i art. 50 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2009 r. — Fiorucci przeciwko OHIM — Edwin (ELIO FIORUCCI)
   (Sprawa T-165/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia i stwierdzenia wygaśnięcia - Słowny wspólnotowy znak towarowy ELIO FIORUCCI - Rejestracja nazwiska osoby powszechnie znanej jako znaku towarowego - Artykuł 52 ust. 2 lit. a) i art. 50 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 153/65
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Elio Fiorucci (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Vanzetti, G. Sironi i F. Rossi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i L. Rampini, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Edwin Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci D. Rigatti, M. Bertani, S. Verea, K. Muraro i M. Balestriero)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 kwietnia 2006 r. (sprawa R 238/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia i stwierdzenia wygaśnięcia między Eliem Fioruccim a Edwin Co. Ltd.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 kwietnia 2006 r. (sprawa R 238/2005-1) w części dotyczącej błędu w wykładni art. 8 ust. 3 Codice della Proprietà Industriale (włoskiego kodeksu własności przemysłowej).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Elia Fiorucciego.

               4)

               Edwin Co. Ltd pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Elia Fiorucciego.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006


title: Sprawa T-714/13: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2015 r. – Gold Crest/OHIM (MIGHTY BRIGHT) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MIGHTY BRIGHT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/25

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2015 r. – Gold Crest/OHIM (MIGHTY BRIGHT)
   (Sprawa T-714/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MIGHTY BRIGHT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 346/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gold Crest LLC (Goleta, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci P. Rath i W. Festl-Wietek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2013 r. (sprawa R 2038/2012-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MIGHTY BRIGHT jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gold Crest LLC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa C-168/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation, Francja) — Laszlo Hadadi (Hadady) przeciwko Csilla Marta Mesko, żona Hadadi (Hadady) (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Właściwość, uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Artykuł 64 — Przepisy przejściowe — Zastosowanie do orzeczenia państwa członkowskiego, które przystąpiło do Unii Europejskiej w 2004 r. — Artykuł 3 ust. 1 — Jurysdykcja w dziedzinie rozwodu — Właściwe elementy powiązania — Miejsce zwykłego zamieszkania — Obywatelstwo — Małżonkowie mający miejsce zamieszkania we Francji i obydwoje mający obywatelstwo francuskie i węgierskie)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation, Francja) — Laszlo Hadadi (Hadady) przeciwko Csilla Marta Mesko, żona Hadadi (Hadady)
   (Sprawa C-168/08) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Właściwość, uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Artykuł 64 - Przepisy przejściowe - Zastosowanie do orzeczenia państwa członkowskiego, które przystąpiło do Unii Europejskiej w 2004 r. - Artykuł 3 ust. 1 - Jurysdykcja w dziedzinie rozwodu - Właściwe elementy powiązania - Miejsce zwykłego zamieszkania - Obywatelstwo - Małżonkowie mający miejsce zamieszkania we Francji i obydwoje mający obywatelstwo francuskie i węgierskie)
   2009/C 220/17
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation, Francja

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Laszlo Hadadi (Hadady)

      Strona pozwana: Csilla Marta Mesko,żona Hadadi (Hadady)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1347/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków (Dz.U. L 160, s. 19) oraz art. 3 i 64 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, str. 1) — Przesłanki uznania wyroku orzekającego rozwód — Istotne czynniki powiązania: miejsce zamieszkania czy obywatelstwo stron

      Sentencja

               1)

               O ile sąd państwa członkowskiego, do którego wniesiono sprawę, powinien sprawdzić zgodnie z art. 64 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, czy sąd państwa członkowskiego pochodzenia orzeczenia sądowego był właściwy na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, o tyle ostatni z wymienionych przepisów sprzeciwia się temu, aby sąd państwa członkowskiego, do którego wniesiono sprawę, uznał małżonków posiadających obywatelstwo zarówno tego państwa członkowskiego jak i obywatelstwo państwa członkowskiego pochodzenia, wyłącznie za obywateli państwa członkowskiego, do którego wniesiono sprawę. Przeciwnie, sąd ten powinien uwzględnić okoliczność, iż małżonkowie posiadają również obywatelstwo państwa członkowskiego pochodzenia oraz że w związku z tym sądy tego państwa mogły być właściwe do rozpoznania sprawy.

               2)

               Jeżeli każdy z małżonków posiada obywatelstwo obydwu państw członkowskich, art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2201/2003 sprzeciwia się temu, aby właściwość sądu jednego z tych państw członkowskich była wyłączona na tej podstawie, że powód nie posiada innych więzi z tym państwem. Przeciwnie, na podstawie tego przepisu właściwe są sądy państw członkowskich, których obywatelstwo posiadają małżonkowie, a małżonkowie ci mogą dokonać wyboru, przed sąd którego z państw członkowskich wniosą sprawę.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa C-636/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 9 grudnia 2011 r. — Karl Berger przeciwko Freistaat Bayern

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 9 grudnia 2011 r. — Karl Berger przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-636/11)
   2012/C 98/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht München I

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Karl Berger

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 10 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego możliwe jest poinformowanie opinii publicznej ze wskazaniem nazwy środka spożywczego lub paszy i producenta żywności lub paszy, w którego imieniu lub pod którego firmą żywność lub pasza były produkowane lub obrabiane bądź zostały wprowadzone na rynek, jeżeli środek spożywczy nieszkodliwy dla zdrowia, ale nienadający się do spożycia, w szczególności wzbudzający wstręt, jest wprowadzany lub został wprowadzony do obrotu w znacznych ilościach lub jeżeli taki środek spożywczy ze względu na swoje właściwości został wprowadzony na rynek wprawdzie w niewielkich ilościach, ale w dłuższym okresie czasu?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie: czy na pytanie pierwsze należy udzielić odmiennej odpowiedzi, jeżeli sytuacja ma miejsce przed 1 stycznia 2007 r., aczkolwiek prawo krajowe zostało już dostosowane do ww. rozporządzenia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności; Dz.U. L 31, s. 1.


title: Sprawa T-110/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 czerwca 2006 r. — Włochy przeciwko Komisji (Ptasia grypa — Przyjęcie szczególnych środków wspierania ryku jaj — Brak szczególnych środków wspierania rynku mięsa drobiowego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 czerwca 2006 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-110/05) (1)

   (Ptasia grypa - Przyjęcie szczególnych środków wspierania ryku jaj - Brak szczególnych środków wspierania rynku mięsa drobiowego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność)
   (2006/C 224/95)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Aiello, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i L. Visaggio, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 2102/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r. dotyczącego niektórych szczególnych środków wspierania rynku jaj we Włoszech (Dz.U. L 365, str. 10) w zakresie w jakim nie przewiduje ono szczególnych środków wspierania rynku mięsa drobiowego, w rozumieniu art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) NR 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego (Dz.U. L 282, str. 77).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               Republika Włoska ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005


title: Sprawa T-89/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 maja 2009 r. — VIP Car Solutions SARL przeciwko Parlamentowi (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie w sprawie udzielenia zamówienia publicznego — Przewóz członków Parlamentu Europejskiego samochodami i mikrobusami z szoferem w trakcie trwania sesji w Strasburgu — Odrzucenie oferty oferenta — Obowiązek uzasadnienia — Odmowa udostępnienia ceny zaoferowanej przez wybranego oferenta — Skarga o odszkodowanie)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 maja 2009 r. — VIP Car Solutions SARL przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-89/07) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie w sprawie udzielenia zamówienia publicznego - Przewóz członków Parlamentu Europejskiego samochodami i mikrobusami z szoferem w trakcie trwania sesji w Strasburgu - Odrzucenie oferty oferenta - Obowiązek uzasadnienia - Odmowa udostępnienia ceny zaoferowanej przez wybranego oferenta - Skarga o odszkodowanie)
   2009/C 153/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: VIP Car Solutions SARL (Hoenheim, Francja) (przedstawiciele: adwokaci G. Welzer i S. Leuvrey)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Petersheim i M. Ecker, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu w przedmiocie odrzucenia oferty złożonej przez skarżącą w przetargu dotyczącym przewozu członków Parlamentu Europejskiego samochodami i mikrobusami z szoferem w trakcie trwania sesji w Strasburgu (nr PE/2006/06/UTD/1), a po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie odmowy przyznania spółce VIP Car Solutions SARL zamówienia będącego przedmiotem przetargu PE/2006/06/UTD/1.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 117 z 29.5.2007.


title: Sprawa C-180/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Tribunale di Genowa wydanego dnia 15 marca 2004 r. w sprawie Andrea Vassallo przeciwko Azienda Ospedaliera Ospedale San Martino di Genova e Cliniche Universitarie Convenzionate („Aziende”)

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Tribunale di Genowa wydanego dnia 15 marca 2004 r. w sprawie Andrea Vassallo przeciwko Azienda Ospedaliera Ospedale San Martino di Genova e Cliniche Universitarie Convenzionate („Aziende”)
   (Sprawa C-180/04)
   (2004/C 156/12)
   Dnia 16 kwietnia 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Genowa wydanego dnia 15 marca 2004 r. w zawisłej przed tym sądem sprawie Andrea Vassallo przeciwko Azienda Ospedaliera Ospedale San Martino di Genova e Cliniche Universitarie Convenzionate („Aziende”).
   Tribunale di Genowa zwrócił się do Trybunału z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy Dyrektywę Rady (WE) 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (art. 1 oraz klauzule 1 b) i 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego pomiędzy UNICE, CEEP i ETUC, usankcjonowanego przez tę dyrektywę) należy rozumieć w tym sensie, mając na względzie zasady niedyskryminacji oraz skuteczności, jak również środki przedsięwzięte przez Republikę Włoską w zakresie stosunku pracy łączącego pracownika z pracodawcą w sektorze niepublicznym, że sprzeciwia się ona krajowej regulacji, takiej jak art. 36 dekretu z mocą ustawy nr 165 z dnia 30 marca 2001 r., która nie określa „przy spełnieniu jakich warunków, umowy lub stosunki pracy na czas określony uważa się za zawarte na czas nieokreślony”, wykluczając tym samym w sposób radykalny i całkowity, że nadużycie tej formy umowy i stosunku prowadzi do ustanowienia stosunku pracy na czas nieokreślony?

               2.

               Czy – w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie – Dyrektywę Rady (WE) 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (a w szczególności jej klauzulę 5), jak również mające zastosowanie odpowiednie zasady prawa wspólnotowego, biorąc pod uwagę upłynięcie terminu do transpozycji dyrektywy, można rozumieć jako przyznające – również w świetle dekretu z mocą ustawy 368/2001, a zwłaszcza jego art. 5, który przewiduje jako normalną konsekwencję nadużycia umowy na czas określony lub stosunku pracy na czas określony przekształcenie stosunku pracy w stosunek na czas nieokreślony – osobom indywidualnym bezpośrednie i natychmiast wymagalne według właściwych dla danego stanu faktycznego norm prawa krajowego, roszczenie o uznanie stosunku pracy na czas nieokreślony?

               3.

               Czy – w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie oraz odpowiedzi przeczącej na drugie – Dyrektywa Rady (WE) 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (a w szczególności jej klauzula 5), jak również mające zastosowanie odpowiednie zasady prawa wspólnotowego, biorąc pod uwagę upłynięcie terminu do transpozycji dyrektywy, można rozumieć jako przyznające osobom indywidualnym prawo do naprawienia szkody poniesionej na skutek nieprzyjęcia przez Republikę Włoską odpowiednich środków mających na celu zapobieżenie nadużywania umów o pracę i/lub stosunków pracy w sektorze publicznym?


title: Sprawa C-212/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 21 maja 2008 r. — Société Zeturf Ltd przeciwko Premier ministre, Ministre de l'Agriculture et de la Pêche, Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer et des Collectivités territoriales, Ministre de l'Économie, de l'Industrie et de l'Emploi — Interwenient: G.I.E. Pari Mutuel Urbain (PMU)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 21 maja 2008 r. — Société Zeturf Ltd przeciwko Premier ministre, Ministre de l'Agriculture et de la Pêche, Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer et des Collectivités territoriales, Ministre de l'Économie, de l'Industrie et de l'Emploi — Interwenient: G.I.E. Pari Mutuel Urbain (PMU)
   (Sprawa C-212/08)
   (2008/C 197/20)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Zeturf Ltd

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l'Agriculture et de la Pêche, Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer et des Collectivités territoriales, Ministre de l'Économie, de l'Industrie et de l'Emploi
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i 50 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowym regulacjom przewidującym system polegający na zastrzeżeniu wyłączności w zakresie zakładów na wyścigi konne poza torami wyścigów konnych na rzecz jednego podmiotu gospodarczego nienastawionego na zysk, którym to regulacjom, choć zdają się one być odpowiednie do osiągnięcia celu walki z przestępczością, a zatem do ochrony porządku publicznego w sposób bardziej skuteczny, niżby to mogło mieć miejsce przy pomocy mniej restrykcyjnych środków, towarzyszy, w celu zneutralizowania ryzyka pojawienia się ośrodków gry działających bez zezwolenia oraz skłonienia graczy do korzystania z legalnej oferty, dynamiczna polityka handlowa tego podmiotu, która w związku z tym nie realizuje w pełni celu ograniczania sposobności do gry?

               2)

               Czy w celu dokonania oceny, czy krajowe regulacje, takie jak regulacje obowiązujące we Francji, przewidujące system polegający na zastrzeżeniu wyłączności w zakresie zakładów na wyścigi konne poza torami wyścigów konnych na rzecz jednego podmiotu gospodarczego nienastawionego na zysk, naruszają art. 49 i 50 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, naruszenie swobody świadczenia usług oceniać należy jedynie z punktu widzenia ograniczeń narzucanych w zakresie oferty zakładów na wyścigi konne on-line, czy też należy brać pod uwagę cały sektor zakładów na wyścigi konne, bez względu na formę, w jakiej są one oferowane i udostępniane graczom?


title: Sprawa F-23/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 września 2011 r. — Allen przeciwko Komisji (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Ciężka choroba — Artykuł 72 regulaminu pracowniczego — Przedłużenie objęcia ubezpieczeniem od ryzyk choroby przez RCAM — Kryterium dotyczące nieobjęcia innym systemem)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/23

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 września 2011 r. — Allen przeciwko Komisji
   (Sprawa F-23/10) (1)

   (Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - Ciężka choroba - Artykuł 72 regulaminu pracowniczego - Przedłużenie objęcia ubezpieczeniem od ryzyk choroby przez RCAM - Kryterium dotyczące nieobjęcia innym systemem)
   2011/C 362/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Finola Allen (Armacão de Pera, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie oddalenia wniosku o uznanie, że choroba, na którą cierpi skarżąca jest chorobą ciężką.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dni 30 czerwca 2009 r., 17 lipca 2009 r. i 7 stycznia 2010 r., na mocy których Komisja Europejska odmówiła uznania, że F. Allen cierpiała na ciężką chorobę i odmówiła przedłużenia objęcia ubezpieczeniem ryzyka jej choroby.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010, s. 58.


title: Sprawa T-64/13: Postanowienie Sądu z dnia 6 listopada 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa – Szósty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 – 2006) – Umowa dotycząca projektu Doc@Hand – Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki – Pismo zapowiadające sporządzenie noty obciążeniowej – Brak interesu prawnego – Niedopuszczalność)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/37

      Postanowienie Sądu z dnia 6 listopada 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji
      (Sprawa T-64/13) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Szósty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 – 2006) - Umowa dotycząca projektu Doc@Hand - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Pismo zapowiadające sporządzenie noty obciążeniowej - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
      (2015/C 016/59)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: R. Lyal i A. Cordewener, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata S. Drakakakisa)

         Przedmiot

      Skarga wniesiona na podstawie art. 272 TFUE mająca na celu stwierdzenie przez Sąd, po pierwsze, że skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu kwoty wypłaconej jej przez Komisję za projekt DOC@HAND, na który zawarto umowę w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002–2006) i po drugie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty zryczałtowanego odszkodowania za ten projekt.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa C-486/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/42

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-486/09)
   2010/C 24/73
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 (1) z dnia 13 czerwca 2002 r. Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 i 9 tego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Z art. 1 w związku z art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 wynika obowiązek wprowadzenia w życie przez państwa członkowskie wszelkich niezbędnych środków w celu wystawiania obywatelom państw trzecich dokumentów pobytowych według jednolitego wzoru od dnia 14 sierpnia 2003 r.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich (Dz. U. L 157, s. 1).


title: Sprawa C-9/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Verviers (Belgia) w dniu 6 stycznia 2012 r. — Corman-Collins SA przeciwko La Maison du Whisky SA

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Verviers (Belgia) w dniu 6 stycznia 2012 r. — Corman-Collins SA przeciwko La Maison du Whisky SA
   (Sprawa C-9/12)
   2012/C 73/38
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de commerce de Verviers

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Corman-Collins SA

      Strona pozwana: La Maison du Whisky SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 rozporządzenia nr 44/2001 (1), ewentualnie w związku z art. 5 pkt 1 lit. a) lub b), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi jurysdykcyjnemu — takiemu, jaki jest zawarty w art. 4 belgijskiej ustawy z dnia 27 lipca 1961 r. — który przewiduje jurysdykcję sądów belgijskich, gdy wyłączny dystrybutor ma siedzibę na terytorium Belgii i gdy uprawnienie do sprzedaży wyłącznej wywiera całość lub część skutków na tymże terytorium, niezależnie od miejsca siedziby udzielającego prawa do sprzedaży wyłącznej, gdy ten jest pozwanym?

               2)

               Czy art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że stosuje się on do umowy na sprzedaż wyłączną rzeczy ruchomych, na mocy której strona kupuje towary u drugiej strony w celu ich odsprzedaży na terytorium innego państwa członkowskiego?

               3)

               W razie odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy art. 5 pkt 1 lit. b) rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on umowy na sprzedaż wyłączną — takiej, jaka jest przedmiotem sporu między stronami?

               4)

               W razie odpowiedzi przeczącej na dwa poprzednie pytania, czy sporne zobowiązanie w przypadku rozwiązania umowy na sprzedaż wyłączną to zobowiązanie sprzedawcy-udzielającego prawa do sprzedaży wyłącznej czy kupującego-dystrybutora?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa T-3/12: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2012 r. — Kreyenberg przeciwko OHIM — Komisji (MEMBER OF €e euro experts)

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/18

         Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2012 r. — Kreyenberg przeciwko OHIM — Komisji (MEMBER OF €e euro experts)
   (Sprawa T-3/12)
   2012/C 65/35
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Heinrich Kreyenberg (Ratingen, Niemcy) (przedstawiciel: J. Krenzel, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 października 2011 r. w sprawie R 1804/2010-2 oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „MEMBER OF €e euro experts” dla towarów z klas 9, 16, 35, 36, 39, 41, 42, 44 i 45.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżący

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Komisja Europejska

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na podnoszoną możliwość wprowadzenia w błąd odnośnie do jakości towarów i usług objętych znakiem towarowym. Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na podnoszone ujawnienie w znaku towarowym imitacji — z punktu widzenia heraldycznego — flagi europejskiej złożonej w WIPO (okólnik nr 3556) zgodnie z art. 6 ter Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej. Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na zmonopolizowanie przez znak towarowy skarżącego symbolu „€”, którego przedstawienie graficzne jest ustalone w komunikacie Komisji COM(97) 418 wersja ostateczna.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie.

      Decyzja Izby Odwoławczej: odwołanie zostało uwzględnione.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ brak jest niezbędnego dla zastosowania tego przepisu odtworzenia w identyczny sposób oficjalnego oznaczenia „€” oraz, subsydiarnie i w każdym razie, ponieważ warunki dotyczące odstępstw z art. 6 ter ust. 1 lit. c) Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej zostały spełnione, gdyż odbiorcy nie wychodzą z założenia istnienia związku między graficznym znakiem towarowym skarżącego a europejską unią walutową (lub Unią europejską). Subsydiarnie — naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i lit. g) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ we wniosku o unieważnienie Komisja Europejska wprost powołała się na art. 7 ust. 1 lit. c), w związku z czym można jedynie przyjąć, że chodzi tu o błędne zredagowanie wniosku, a powołanie się na art. 7 ust. 1 lit. g), które miało miejsce dopiero na etapie postępowania odwoławczego, należy uznać za spóźnione i niedopuszczalne.


title: Sprawa C-172/06: Skarga wniesiona w dniu  31 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/35

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-172/06)
   (2006/C 131/65)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: S. Pardo Quintillán, pełnomocnik]

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że uzależniając udzielenie pomocy publicznej dla podmiotów gospodarczych pragnących sprzedawać w Hiszpanii kolektory słoneczne, legalnie wyprodukowane i sprzedawane w innym państwie członkowskim lub wyprodukowane w jednym z państw sygnatariuszy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, od warunku, by kolektory te posiadały certyfikat zgodności spełniający wymagania określone w krajowych przepisach oraz aby w tym celu były ponownie poddawane już przeprowadzonym w tamtym państwie badaniom, w specjalnie wyznaczonym krajowym laboratorium, Królestwo Hiszpanii naruszyło zobowiązania, które na nim ciążą na mocy art. 28 i 30 traktatu WE oraz art. 11 i 13 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Hiszpańskie przepisy dotyczące warunków przyznawania pomocy publicznej na kolektory słoneczne pochodzące z innego państwa członkowskiego lub państwa będącego sygnatariuszem Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym są niezgodne z podstawową zasadą swobodnego przepływu towarów i nie są uzasadnione żadnym z wymienionych w art. 30 traktatu WE względów interesu ogólnego ani też żadnym z nadrzędnych wymogów uznanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości.


title: Sprawa T-333/10: Postanowienie Sądu z dnia 17 września 2014 r. – ATC i in. przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Przywóz ptaków — Ugoda dotycząca kwot odszkodowania — Umorzenie postępowania)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/37

         Postanowienie Sądu z dnia 17 września 2014 r. – ATC i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-333/10) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Przywóz ptaków - Ugoda dotycząca kwot odszkodowania - Umorzenie postępowania))
   2014/C 409/53
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Animal Trading Company (ATC) BV (Loon op Zand, Niderlandy); Avicentra NV (Malle, Belgia); Borgstein Birds and Zoofood Trading vof (Wamel, Niderlandy); Bird Trading Company Van der Stappen BV (Dongen, Niderlandy); New Little Birds Srl (Anagni, Włochy); Vogelhuis Kloeg (Zevenbergen, Niderlandy) i Giovanni Pistone (Westerlo, Belgia) (przedstawiciele: M. Osse et J. Houdijk, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Jimeno Fernández i B. Burggraaf, następnie F. Jimeno Fernández i H. Kranenborg, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do naprawienia szkody, którą skarżący mieli ponieść z uwagi na przyjęcie w pierwszej kolejności decyzji Komisji 2005/760/WE z dnia 27 października 2005 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w określonych państwach trzecich w zakresie przywozu ptaków żyjących w niewoli (Dz.U. L 285, s. 60), której okres obowiązywania został przedłużony, a następnie rozporządzenia Komisji (WE) nr 318/2007 z dnia 23 marca 2007 r., ustanawiającego warunki dotyczące zdrowia zwierząt dla przywozu niektórych rodzajów ptaków do Wspólnoty i warunki kwarantanny dotyczące takiego przywozu (Dz.U. L 84, s. 7).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Animal Trading Company (ATC) BV, Avicentra NV, Borgstein Birds and Zoofood Trading vof, Bird Trading Company Van der Stappen BV, New Little Birds Srl, Vogelhuis Kloeg i Giovanni Pistone pokrywają własne koszty.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-74/05: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/24

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-74/05)
   (2005/C 82/49)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 15 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Nicolę Yerrell, działającą w charakterze pełnomocnika z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2000/79/CE z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczącej Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA) (1) lub nie zapewniając wprowadzenia wymaganych środków w drodze porozumienia przez partnerów społecznych, a w każdy razie nie informując o tych przepisach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy Traktatu WE,

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 1 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. nr L 302 z 01.12.2000, str. 57


title: Sprawa C-116/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Ried im Innkreis (Austria) w dniu 30 marca 2009 r. — postępowanie karne przeciwko Antoniowi Formato, Lence Rohackovej, Torstenowi Kuntzowi, Gardelowi Jongowi Atenowi, Hubertowi Kanatschnigowi, Jarmili Szabovej, Zdence Powerovej i Nousii Nettuno

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Ried im Innkreis (Austria) w dniu 30 marca 2009 r. — postępowanie karne przeciwko Antoniowi Formato, Lence Rohackovej, Torstenowi Kuntzowi, Gardelowi Jongowi Atenowi, Hubertowi Kanatschnigowi, Jarmili Szabovej, Zdence Powerovej i Nousii Nettuno
   (Sprawa C-116/09)
   2009/C 129/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bezirksgericht Ried im Innkreis

      Strony w postępowaniu karnym

   Antonio Formato, Lenka Rohackova, Torsten Kuntz, Gardel Jong Aten, Hubert Kanatschnig, Jarmila Szabova, Zdenka Powerova, Nousia Nettuno

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 WE (Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w brzmieniu z dnia 2 października 1997 r., ostatnio zmienionego traktatem o przystąpieniu Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej z dnia 25 kwietnia 2005 r. (1)) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa, zgodnie z którym gry losowe w kasynach mogą być organizowane wyłącznie przez spółki w formie spółek akcyjnych z siedzibą na terytorium danego państwa członkowskiego i w ten sposób wymaga utworzenia lub nabycia spółki kapitałowej mającej siedzibę w tym państwie członkowskim?

               2)

               Czy art. 43 WE i art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że zakazują one krajowego monopolu w zakresie określonych gier losowych, takich jak na przykład gry losowe w kasynach, jeżeli dane państwo członkowskie nie prowadzi spójnej i systematycznej polityki dotyczącej ograniczenia gier losowych, ponieważ organizatorzy będący posiadaczami koncesji krajowych zachęcają do udziału w grach losowych — takich jak państwowe zakłady sportowe i gry liczbowe — i prowadzą w tym zakresie działania reklamowe (telewizja, gazety, czasopisma), przy czym reklama polega nawet na tym, że na krótko przed losowaniem oferowana jest gotówka na kupon zakładu [„TOI TOI TOI — Glaub’ ans Glück” („trzymamy kciuki — uwierz w szczęście”)]?

               3)

               Czy art. 43 WE i art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa, zgodnie z którym wszystkie przewidziane w krajowym prawie dotyczącym gier losowych koncesje na prowadzenie gier losowych i kasyn są udzielane na okres 15 lat na podstawie przepisu, który wyłącza z przetargu (niepochodzących z danego państwa członkowskiego) konkurentów z obszaru Wspólnoty?

      (1)  Dz.U. L 157, s. 11


title: Sprawy połączone od C-227/13 P do C-239/13 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 września 2014 r. – Albergo Quattro Fontane Snc, (C-227/13 P), Hotel Gabrielli Srl, dawniej Hotel Gabrielli Sandwirth SpA, (C-228/13 P), GE.AL.VE. Srl, (C-229/13 P), Metropolitan SpA, dawniej Metropolitan Srl, (C-230/13 P), Hotel Concordia Srl, dawniej Hotel Concordia Snc, (C-231/13 P), Società per l’industria alberghiera (SPLIA), (C-232/13 P), Principessa Srl, w likwidacji, (C-233/13 P), Albergo Saturnia Internazionale SpA, (C-234/13 P), Savoia e Jolanda Srl, (C-235/13 P), Biasutti Hotels Srl, dawniej Hotels Biasutti Snc, (C-236/13 P), Ge.A.P. Srl, (C-237/13 P), Rialto Inn Srl, (C-238/13 P), Bonvecchiati Srl, (C-239/13 P) przeciwko Comitato „Venezia vuole vivere” , Manutencoop Società Cooperativa, dawniej Manutencoop Soc. coop. arl i Astrocoop Universale Pulizie, Manutenzioni e Trasporti Soc. coop. arl, Albergo ristorante „All’Angelo” Snc i Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/21

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 września 2014 r. – Albergo Quattro Fontane Snc, (C-227/13 P), Hotel Gabrielli Srl, dawniej Hotel Gabrielli Sandwirth SpA, (C-228/13 P), GE.AL.VE. Srl, (C-229/13 P), Metropolitan SpA, dawniej Metropolitan Srl, (C-230/13 P), Hotel Concordia Srl, dawniej Hotel Concordia Snc, (C-231/13 P), Società per l’industria alberghiera (SPLIA), (C-232/13 P), Principessa Srl, w likwidacji, (C-233/13 P), Albergo Saturnia Internazionale SpA, (C-234/13 P), Savoia e Jolanda Srl, (C-235/13 P), Biasutti Hotels Srl, dawniej Hotels Biasutti Snc, (C-236/13 P), Ge.A.P. Srl, (C-237/13 P), Rialto Inn Srl, (C-238/13 P), Bonvecchiati Srl, (C-239/13 P) przeciwko Comitato „Venezia vuole vivere”, Manutencoop Società Cooperativa, dawniej Manutencoop Soc. coop. arl i Astrocoop Universale Pulizie, Manutenzioni e Trasporti Soc. coop. arl, Albergo ristorante „All’Angelo” Snc i Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone od C-227/13 P do C-239/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem))
   2014/C 409/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Albergo Quattro Fontane, (C-227/13 P), Hotel Gabrielli Srl, dawniej Hotel Gabrielli Sandwirth SpA, (C-228/13 P), GE.AL.VE. Srl, (C-229/13 P), Metropolitan SpA, dawniej Metropolitan Srl, (C-230/13 P), Hotel Concordia Srl, dawniej Hotel Concordia Snc, (C-231/13 P), Società per l’industria alberghiera (SPLIA), (C-232/13 P), Principessa Srl, w likwidacji, (C-233/13 P), Albergo Saturnia Internazionale SpA, (C-234/13 P), Savoia e Jolanda Srl, (C-235/13 P), Biasutti Hotels Srl, dawniej Hotels Biasutti Snc, (C-236/13 P), Ge.A.P. Srl, (C-237/13 P), Rialto Inn Srl, (C-238/13 P), Bonvecchiati Srl, (C-239/13 P) (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Comitato „Venezia vuole vivere”, Manutencoop Società Cooperativa, dawniej Manutencoop Soc. coop. arl i Astrocoop Universale Pulizie, Manutenzioni e Trasporti Soc. coop. arl, Albergo ristorante „All’Angelo” Snc, Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1.

               Odwołania zostają oddalone.

               2.

               Albergo Quattro Fontane Snc, Hotel Gabrielli Srl, GE.AL.VE. Srl, Metropolitan SpA, Hotel Concordia Srl, Società per l’industria alberghiera (SPLIA), Principessa Srl, Albergo Saturnia Internazionale SpA, Savoia e Jolanda Srl, Biasutti Hotels Srl, Ge.A.P. Srl, Rialto Inn Srl i Bonvecchiati Srl zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-395/11: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2011 r. — Elti przeciwko Przedstawicielstwu Unii Europejskiej w Czarnogórze

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/35

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2011 r. — Elti przeciwko Przedstawicielstwu Unii Europejskiej w Czarnogórze
   (Sprawa T-395/11)
   2011/C 282/69
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Elti d.o.o. (Gornja Radgona, Republika Słowenii) (przedstawiciel: adwokat N. Zidar Klemenčič)

      Strona pozwana: Unia Europejska, reprezentowana przez Przedstawicielstwu Unii Europejskiej w Czarnogórze

      Żądania

               —

               stwierdzenie, ze pozwana naruszyła art. 2 i art. 30 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE (1);

               —

               unieważnienie procedury negocjacyjnej przeprowadzonej w ramach postępowania przetargowego „Wsparcie na rzecz digitalizacji czarnogórskiego systemu publicznego nadawania — Dostawa sprzętu, Czarnogóra” (sygnatura EuropaAid/129435/C/SUP/ME-NP) (Dz.U. 2010/S 178-270613), ponieważ skarżącej nie zapewniono równego traktowania a zatem nie mogła ona poprawić ani wyjaśnić swej oferty;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie udzielenia zamówienia w ww. postępowania przetargowego;

               —

               na wypadek gdyby umowa została już zawarta stwierdzenie jej nieważności;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, w razie wykonania zamówienia w okresie rozpatrywania sprawy przez Sąd lub gdyby stwierdzenie nieważności decyzji było już niemożliwe, stwierdzenie, że pozwana naruszyła art. 2 i art. 30 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE i zasądzenie od pozwanej zapłaty odszkodowania w wysokości 172 541,56 EUR tytułem odszkodowania za szkody wyrządzone skarżącej w związku z tym postępowaniem; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że pozwana naruszyła art. 2 i art. 30 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE, w zakresie, w jakim:

                           —

                           informacje dotyczące złożenia oferty nie zostały udostępnione wszystkim uczestnikom procedury udzielania zamówień publicznych w ten sam sposób i nie były tej samej jakości;

                           —

                           wybrany oferent otrzymał informacje w sposób dyskryminacyjny, co dało przewagę, ponieważ mógł poprawić swą ofertę; oraz

                           —

                           procedura negocjacyjna została przeprowadzona w taki sposób, że pozwana wywarła wpływ na wynik procedury żądając dodatkowych informacji lub wyjaśnień tylko od niektórych uczestników, naruszając tym samym zasadę niedyskryminacji i jawności.

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa C-568/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Agroferm A/S przeciwko Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri (Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Produkt na bazie cukru, składający się w 65 % z siarczanu lizyny i w 35 % z zanieczyszczeń pochodzących z procesu produkcyjnego — Rozporządzenie (WE) nr 1719/2005 — Rozporządzenie (WE) nr 1265/2001 — Refundacje produkcyjne w odniesieniu do niektórych produktów wykorzystywanych przez przemysł chemiczny — Nienależnie wypłacona pomoc wspólnotowa — Zwrot — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Agroferm A/S przeciwko Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri
   (Sprawa C-568/11) (1)

   (Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Produkt na bazie cukru, składający się w 65 % z siarczanu lizyny i w 35 % z zanieczyszczeń pochodzących z procesu produkcyjnego - Rozporządzenie (WE) nr 1719/2005 - Rozporządzenie (WE) nr 1265/2001 - Refundacje produkcyjne w odniesieniu do niektórych produktów wykorzystywanych przez przemysł chemiczny - Nienależnie wypłacona pomoc wspólnotowa - Zwrot - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań)
   2013/C 225/23
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agroferm A/S

      Strona pozwana: Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vestre Landsret — Wykładnia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 286, s. 1) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym (Dz.U. L 178, s. 63) — Klasyfikacja taryfowa dla potrzeb przyznania refundacji produkcyjnych w odniesieniu do niektórych wyrobów branży cukrowniczej wykorzystywanych przez przemysł chemiczny — Produkt na bazie cukru, wytwarzany poprzez fermentację z udziałem bakterii szczepu Corynebacterium glutamicum i składający się w 65 % z siarczanu lizynu, a w pozostałym zakresie z zanieczyszczeń pochodzących z procesu produkcyjnego — Klasyfikacja do podpozycji 2309, 2922 lub 3824 nomenklatury scalonej — Niesłusznie wypłacona pomoc wspólnotowa

      Sentencja

               1)

               Nomenklatura scalona zawarta w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. powinna być interpretowana w ten sposób, że produkt składający się z siarczanu lizyny i zanieczyszczeń pochodzących z procesu produkcyjnego należy klasyfikować do pozycji CN 2309 jako produkt stosowany do żywienia zwierząt.

               2)

               Zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona temu, by w sytuacji tego rodzaju, jaka wystąpiła w postępowaniu głównym krajowe organy celne po pierwsze żądały zwrotu nienależnie wypłaconych kwot refundacji produkcyjnych za siarczan lizyny, jakie producent już otrzymał oraz, po drugie, by odmówiły producentowi wypłacenia refundacji produkcyjnych za ten produkt, do czego organy te zobowiązały się względem niego.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa F-92/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 września 2013 r. — Faita przeciwko EKES (Służba publiczna — Mobbing — Wniosek o udzielenie wsparcia — Uzasadnienie decyzji)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/30

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 września 2013 r. — Faita przeciwko EKES
      (Sprawa F-92/11) (1)

      (Służba publiczna - Mobbing - Wniosek o udzielenie wsparcia - Uzasadnienie decyzji)
      (2014/C 71/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Carla Faita (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal, avocats)

         Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: M. Arsène i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, wspierani przez M. Troncoso Ferrer i F.M. Hislaire, avocats)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w przedmiocie wniosku skarżącej o przyznanie, że popełnione zostały w stosunku do niej uchybienia w związku z nieudzieleniem jej wsparcia i naruszeniem obowiązku staranności, jak również o podjęcie działań mających na celu publiczne wykazanie jej osiągnięć i kwalifikacji oraz żądanie zadośćuczynienia.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Carla Faita pokrywa własne koszty postępowania oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny.

                  3)

                  Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa jedną czwartą własnych kosztów postępowania.

         (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011 s. 46.


title: Sprawa T-626/13: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. — The Tea Board przeciwko OHIM — Delta Lingerie (DARJEELING collection de lingerie)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/38

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. — The Tea Board przeciwko OHIM — Delta Lingerie (DARJEELING collection de lingerie)
   (Sprawa T-626/13)
   2014/C 45/66
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Tea Board (Kalkuta, Indie) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Delta Lingerie (Cachan, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 września 2013 r. w sprawie R 1501/2012-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Delta Lingerie

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Darjeeling collection de lingerie” dla klas 25, 35 i 38 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 468 463

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak wspólny nr 4 325 718„DARJEELING” dla towarów z klasy 30; graficzny wspólnotowy znak wspólny nr 8 674 327 zawierający element słowny „DARJEELING”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-364/08: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Première Instance d'Arlon — Belgia) — Marc Vandermeir przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 43 WE — Swobodne świadczenie usług — Artykuł 49 WE — Pojazdy samochodowe — Użytkowanie przez osobę zamieszkałą w jednym państwie członkowskim pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim — Opodatkowanie tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/10

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Première Instance d'Arlon — Belgia) — Marc Vandermeir przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances
   (Sprawa C-364/08) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 43 WE - Swobodne świadczenie usług - Artykuł 49 WE - Pojazdy samochodowe - Użytkowanie przez osobę zamieszkałą w jednym państwie członkowskim pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim - Opodatkowanie tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim)
   (2009/C 19/17)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de Première Instance d'Arlon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marc Vandermeir

      Strona pozwana: Państwo belgijskie — SPF Finances
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de Première Instance d'Arlon — Wykładnia art. 43 lub 49 WE — Przepis państwa członkowskiego zobowiązujący osobę prowadzącą działalność na własny rachunek mającą miejsce zamieszkania w tym państwie do zarejestrowania w nim jej pojazdu samochodowego już zarejestrowanego w innym państwie członkowskim, w którym prowadzi ona działalność zawodową na własny rachunek — Przeszkoda w swobodzie przedsiębiorczości lub w swobodnym świadczeniu usług
   Sentencja
   Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom krajowym państwa członkowskiego, takich jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, na mocy których osoba prowadząca działalność na własny rachunek, mająca miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim, zobowiązana jest zarejestrować w nim pojazd wzięty w leasing od spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, w sytuacji, gdy pojazd ten nie jest ani zasadniczo przeznaczony do stałego użytku na terytorium pierwszego państwa członkowskiego ani w rzeczywistości nie jest użytkowany w ten sposób.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa T-603/15: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2015 r. – Frank/Komisja.

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/52

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2015 r. – Frank/Komisja.
   (Sprawa T-603/15)
   (2016/C 048/60)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Regine Frank (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: W. Trautner, Rechtsanwalt).

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zakomunikowanej pismem z dnia 5 czerwca 2015 r. w przedmiocie braku pozytywnej oceny na pierwszym etapie złożonego przez skarżącą wniosku nr 680151 – QUASIMODO i niedopuszczenia do oceny w ramach drugiego etapu;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca zwraca się w drodze niniejszej skargi przeciwko oddalającej w sposób dorozumiany decyzji Komisji w przedmiocie skargi administracyjnej na decyzję Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (AW ERBN) z dnia 5 czerwca 2015 r. w sprawie braku pozytywnej oceny wniosku skarżącej nr 680151 – QUASIMODO w związku z zaproszeniem do składania wniosków i powiązanych działań przewidzianych w programie pracy ERBN na rok 2015 w ramach programu ramowego „Horyzont 2020” w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) i niedopuszczenia do oceny na drugim stopniu postepowania.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady przejrzystości
               Skarżąca podnosi, że postępowanie AW ERBN narusza po wieloma względami zasadę przejrzystości. Podstawy oceny nie zostały logicznie wyjaśnione ani w „Guidelines for Applicants”, ani w decyzji z dnia 5 czerwca 2015 r.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania
               Skarżąca następnie podnosi, że Komisja poprzez jednostronne oceny i krytykę reputacji naukowej skarżącej narusza również zasadę równego traktowania.


title: Sprawa T-370/08: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2008 r. — Csepeli Áramtermelő przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/45

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2008 r. — Csepeli Áramtermelő przeciwko Komisji
   (Sprawa T-370/08)
   (2008/C 301/76)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Csepeli Áramtermelő kft (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: Á. Máttyus, K. Ferenczi, B. van de Walle de Ghelcke, T. Franchoo i D. Fessenko, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w zakresie, w jakim Komisja uznaje Csespel za beneficjenta pomocy państwa uważanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem, a także w zakresie, w jakim Komisja nakazuje Węgrom odzyskać od Csespel tę zarzucaną pomoc państwa wraz z odsetkami; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 2223 wersja ostateczna z dnia 4 czerwca 2008 r. (sprawa C 41/2005 — węgierskie koszty osierocone) w zakresie, w jakim Komisja uznaje skarżącą za beneficjenta pomocy państwa uważanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem, a także w zakresie, w jakim Komisja nakazuje Węgrom odzyskać od skarżącej tę zarzucaną pomoc państwa wraz z odsetkami.
   Skarżąca twierdzi, że Komisja nie wykazała i nie uzasadniła w stosowny sposób wniosku, że umowa dotycząca zakupu energii elektrycznej (power purchase agreement, zwana dalej „PPA”) zawarta między skarżącą, właścicielem elektrowni na Węgrzech, którą ostatecznie nabyła Atel AG, a Magyar Villamos Muvek Rt. (dalej „MVM”) — dostawcą energii elektrycznej należącym do państwa węgierskiego, stanowi niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa. Na poparcie skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   W ramach pierwszego zarzutu skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 253 WE i art. 87 ust. 1 WE, ponieważ nie przedstawiła uzasadnienia i popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny, uznając, że PPA skarżącej przysporzył jej korzyści gospodarczej.
   W ramach drugiego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny, uznając, że PPA skarżącej narusza konkurencję.
   W ramach trzeciego zarzutu skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasady proporcjonalności i równego traktowania, ponieważ obowiązek odzyskania jest nieuzasadniony w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy na podstawie ogólnych zasad prawa wspólnotowego. Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do metody, którą zastosowała w celu obliczenie kwot podlegających odzyskaniu.


title: Sprawa C-571/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/13

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-571/08)
   (2009/C 55/21)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Mölls i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przewidując minimalną cenę papierosów i termin 120 dni na uzyskanie homologacji modyfikacji ceny wyrobów tytoniowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/59/WE (1),

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że przewidując minimalną cenę papierosów Republika Włoska naruszyła art. 9 ust. 1 dyrektywy nr 95/59/WE (oraz art. 5 dyrektywy 72/464/EWG (2), który go zastąpił i który jest zasadniczo identyczny). Reguła ta ustanawia zasadę, że producenci i importerzy swobodnie ustalają maksymalne ceny sprzedaży detalicznej wytwarzanych produktów. Na mocy tej zasady państwa członkowskie nie mogą uzasadnić uprawnień dyskrecjonalnych do ustalania cen maksymalnych sprzedaży detalicznej opierając się na „kontroli poziomu cen” lub „przestrzegania nałożonych cen” lub na ustaleniu skali cen na podstawie art. 9 ust. 2 dyrektywy 95/59/WE.
   Cena minimalna nie może zostać uzasadniona względami ochrony zdrowia publicznego. Cel realizowany przez prawodawcę wspólnotowego może zostać osiągnięty poprzez podwyższone opodatkowanie papierosów przy użyciu parametrów podatkowych dostosowanych do sytuacji każdego z państw członkowskich.
   Argument rządu włoskiego oparty na domniemanym ryzyku zwiększenia nielegalnego obrotu produktami przemyconymi lub podrobionymi, w następstwie zbyt wysokich i nie dostosowanych do rynku cen jest bezpodstawny. Oparty jest on wyłącznie na niczym nie popartych twierdzeniach tego rządu, gdyż rząd ten nie wyjaśnił jak różnica cen, wynikająca ze zwiększenia opodatkowania, mogłaby wpłynąć na istotne zwiększenie ilości oszustw w porównaniu z rezultatem polityki cen minimalnych. Komisja europejska stwierdza, że do każdego państwa członkowskiego należy dokonanie w ramach prawa wspólnotowego kontroli niezbędnych dla zapewnienia poboru należnych podatków. Wymóg ten nie może mieć żadnego wpływu na obowiązki państw członkowskich w zakresie przestrzegania przepisów dyrektywy 95/59/WE, w tym jej art. 9.
   W przedmiocie terminu 120 dni na homologację cen wyrobów tytoniowych
   Dla celów wprowadzania do obrotu we Włoszech ceny wyrobów tytoniowych muszą zostać zarejestrowane w oficjalnej liście cen. Wniosek o rejestrację jest przesyłany do Ministero dell'Economia e delle Finanze — Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato (AAMS). AAMS nie ma uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie walidacji rejestracji. Zdaniem Komisji zbyt długi termin 120 dni, który władze włoskie mają na odpowiedź na wniosek w sprawie zmiany den jest tego rodzaju, że zasada swobodnego ustalania maksymalnych cen przez przedsiębiorców przewidziana w art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/59/WE zostaje w praktyce pozbawiona znaczenia.

      (1)  Dyrektywa Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 291, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Rady 72/464/EWG z dnia 19 grudnia 1972 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa C-95/06P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia  17 listopada 2005 r.  w sprawie T-154/03 Biofarma SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrzego (znaki towarowe i wzory), wniesione przez Bausch & Lomb Inc. w dniu  15 lutego 2006 r.

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/4

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 listopada 2005 r. w sprawie T-154/03 Biofarma SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrzego (znaki towarowe i wzory), wniesione przez Bausch & Lomb Inc. w dniu 15 lutego 2006 r.
   (Sprawa C-95/06P)
   (2006/C 108/06)
   Język postępowania: angielski
   Strony:

      Wnoszący odwołanie: Bausch & Lomb Inc. (reprezentowana przez: M. Silverleaf QC, R. Black, B. Gerber i E. Kohner, solicitors)

      Inne strony postępowania: 1. Biofarma SA; 2. Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 lutego 2003 r.;

               —

               nakazanie OHIM dokonania rejestracji zgłoszonego znaku w imieniu wnoszącego odwołanie;

               —

               obciążenie drugiej strony w postępowaniu odwoławczym kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie żąda uchylenia wyroku Sądu Pierwszej Instancji (SPI) na następujących podstawach:
   W wyroku SPI orzekł, iż istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców w odniesieniu do dwóch spornych znaków. Wnoszący odwołanie twierdzi, iż dochodząc do takiego wniosku SPI naruszył prawo lub przepisy postępowania. Poniżej streszczono zarzucane Sądowi naruszenia.
   SPI popełnił błąd nie rozważając w ogóle bądź też nie rozważając w sposób właściwy kwestii czy towary objęte wnioskiem o rejestrację spornych znaków towarowych są do siebie podobne. Tym samym SPI naruszył prawo.
   SPI winien był rozważyć czy towary, dla których wnosi się o rejestrację znaku są podobne do towarów w odniesieniu do których utrwaliło się użycie spornego znaku towarowego. Gdyby SPI to uczynił to doszedłby do wniosku, że towary te nie są podobne, a tym samym, że nie ma podstawy do zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b). Ewentualnie SPI powinien był orzec, że istnieje najwyżej niewielkie podobieństwo pod względem rodzaju tych towarów oraz że takie małe podobieństwo, jeśli brane pod uwagę przy całościowej ocenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, wymaga wykazania bardzo wysokiego stopnia podobieństwa spornych znaków towarowych oraz uzasadnienia (które nie zostało przedstawione) dlaczego właściwy krąg odbiorców mógłby oczekiwać, iż znaki te pochodzą ze źródeł powiązanych ze sobą gospodarczo.
   SPI naruszył prawo przez błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) stwierdzając, że istnieje podobieństwo między spornymi znakami. Dokonał on swojej oceny nie na podstawie całkowitej oceny całościowego wrażenia, jakie wywołują te znaki towarowe na przeciętnym konsumencie, lecz na podstawie chwilowej wnikliwej analizy językowych i słownych cech charakterystycznych wyrazów tworzących te znaki towarowe.
   Dokonując oceny podobieństwa SPI winien był rozważyć te znaki towarowe jako całość oraz w odniesieniu do wizualnego a zwłaszcza fonetycznego wrażenia, jakie wszystkie te sporne znaki wywołują na przeciętnym konsumencie. Ponadto SPI nie wziął pod uwagę faktu, że przedmiotowe towary są towarami co do których można się z pewnością spodziewać że właściwy krąg odbiorców dokona ich wyboru i wykorzystania w sposób bardzo ostrożny. Gdyby SPI zastosował właściwe podejście doszedłby do wniosku, iż oba te znaki są odmienne zarówno fonetycznie jak i wizualnie.
   SPI nie określił właściwego kręgu odbiorców i w konsekwencji naruszył prawo. SPI naruszył prawo przez niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 orzekając, iż pacjenci tworzą właściwy krąg odbiorców. SPI powinien był orzec zgodnie z prawem, że właściwy krąg odbiorców składa się z osób wykonujących zawody związane z medycyną.
   Dokonując oceny w zakresie podobieństwa SPI zadziałał rutynowo. Nie dokonał on porównania znalezionych przez niego podobieństw oraz nie rozważył czy podobieństwa te prowadzą do zaistnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd lecz przyjął on z góry takie założenie. Następnie SPI odrzucił różnice istniejące miedzy odpowiednimi znakami i towarami jako różnice które nie eliminują tego prawdopodobieństwa. Uczynił to nie przedstawiając żadnego uzasadnienia. SPI naruszył zatem prawo przez zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) niezgodnie z jego wykładnią dokonaną przez ETS lub naruszył przepisy postępowania w szczególności art. 81 regulaminu nie przedstawiając uzasadnienia wydanego przez siebie orzeczenia.
   SPI naruszył prawo nie uwzględniając stopnia uwagi przeciętnego konsumenta tych towarów oraz tego czy mogłoby to zmniejszyć zaistnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Powinien był on uwzględnić szczególnie wysoki stopień uwagi jaką wykazuje przeciętny konsument kiedy przygotowuje się i dokonuje wyboru między przedmiotowymi towarami oraz wpływ jaki to może mieć na zaistnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W konsekwencji SPI zastosował art. 8 ust. lit. b) niezgodnie z jego wykładnią dokonaną przez SPI.


title: Sprawa T-166/13: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2013 r. — Ben Ali przeciwko Radzie

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/45

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2013 r. — Ben Ali przeciwko Radzie
   (Sprawa T-166/13)
   2013/C 156/84
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Saint-Étienne-du-Rouvray Francja) (przedstawiciel: A. de Saint Remy, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie środka organizacji postępowania na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem mającego na celu doprowadzenie do ujawnienia przez Komisję „wszystkich dokumentów dotyczących przyjęcia” zaskarżonego rozporządzenia;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2012/50/WPZiB z dnia 27 stycznia 2012 r., przedłużającej obowiązywanie decyzji 2012/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r., a także decyzji wykonawczej 2011/79/WPZiB z dnia 4 lutego 2011 r., zgodnie z którą została wprowadzona seria środków ograniczających polegających na zamrożeniu całości funduszy, aktywów i innych zasobów gospodarczych, w wyniku czego doznał uszczerbku Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen BEN ALI:

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz skarżącego łącznej kwoty 50 000 EUR z tytułu naprawienia wszystkich rodzajów poniesionych szkód;

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz strony skarżącej, oprócz kosztów obrony będących zgodnie z art. 91 regulaminu postępowania kosztami podlegającymi zwrotowi, kwoty 10 500 EUR z tytułu kosztów obrony w ramach niniejszej skargi;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej jej wszystkimi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-301/11 Ben Ali przeciwko Radzie lub do nich podobne (1).

      (1)  Dz.U. 2011, C 226, s. 29.


title: Sprawa T-299/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 października 2005 r.  — Dedeu i Fontcuberta przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Praca wykonywana dla innego państwa — Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2005 r. — Dedeu i Fontcuberta przeciwko Komisji
   (Sprawa T-299/02) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Praca wykonywana dla innego państwa - Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania)
   (2005/C 330/43)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Carles Dedeu i Fontcuberta (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: J. García-Gallardo Gil-Fournier, D. Domínguez Pérez oraz A. Sayagués Torres, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [J. Currall, pełnomocnik, wspierany przez J. Rivasa Andrésa oraz J. Gutiérreza Gisberta, avocats]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji w sprawie dorozumianego oddalenia zażalenia skarżącego z dnia 23 września 2002 r. oraz w sprawie oddalenia wyraźnego z dnia 14 listopada 2002 r. odmawiających przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz dodatków z nim związanych
   Sentencja wyroku

               1)

               Pismo Komisji z dnia 25 lutego 2002 r. oraz decyzja Komisji z dnia 14 listopada 2002 r. zostają uchylone w zakresie, w jakim odmawiają one przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich a także dodatku na zagospodarowanie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tego załącznika.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002


title: Sprawa C-153/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 stycznia 2015 r. w sprawie T-6/13 Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 30 marca 2015 r. przez Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/6

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 stycznia 2015 r. w sprawie T-6/13 Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 30 marca 2015 r. przez Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl
   (Sprawa C-153/15 P)
   (2015/C 190/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Intertrade Co. (NICO) Sàrl (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, P. Gjørtler, advokat, G. Pandey, advocaat, D. Rovetta, avocat, M. Gambardella, avvocato)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie T-6/13 Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl/Rada Unii Europejskiej i stwierdzenie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty, w których twierdzi, że wydając zaskarżone postanowienie, Sąd dopuścił się oczywistego błędu w ocenie oraz naruszył prawo.
   W ocenie wnoszącego odwołanie Sąd dopuścił się oczywistego błędu w ocenie, uznając, że pełne indywidualne zawiadomienie miało miejsce w dniu 19 października 2012 r. oraz że zawiadomienie to miało miejsce przed ogólnym publicznym zawiadomieniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, w dniu 16 października 2012 r.
   Ponadto wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, po pierwsze, pomijając wymóg, aby zawiadomienie zawierało uzasadnienie; po drugie, stwierdzając, że indywidualne zawiadomienie mogło skutkować skróceniem terminu do zaskarżenia aktu prawnego Unii Europejskiej; po trzecie, pomijając skutki prawne decyzji, jakie podjęła Rady w kontekście procedury zawiadomienia; oraz po czwarte, pomijając uzasadnione rozumienie prawa na dzień wniesienia skargi.