title: Sprawa T-217/14: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2014 r. – Gmina Kosakowo przeciwko Komisji

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/26

         Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2014 r. – Gmina Kosakowo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-217/14)
   2014/C 202/33
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Gmina Kosakowo (Kosakowo, Polska) (przedstawiciel: M. Leśny, radca rawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie decyzji Komisji Europejskiej wydanej w sprawie SA. 35388 w dniu 11 lutego 2014 r., nakazującej Polsce odzyskanie od portu lotniczego Gdynia-Kosakowo nienależnie wypłaconą pomoc państwa;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący

                           —

                           Błędnego ustalenia stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonej decyzji;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący

                           —

                           Naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, poprzez bezpodstawne przyjęcie, ze Gmina Kosakowo przekazała pomoc publiczną w sposób sprzeczny z tym przepisem w sytuacji, kiedy objęcie udziałów przez tą jednostkę w spółce Port Lotniczy Gdynia – Kosakowo sp. z o.o. stanowiło rozliczenie transakcji umowy dzierżawy gruntu; oraz nieprawidłowe przeprowadzenie przez Komisję Europejską testu prywatnego inwestora.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący

                           —

                           Naruszenia następujących przepisów postępowania: art. 107 ust. 1 TFUE w związku z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie testu prywatnego inwestora; art. 7 ust. 5 w związku z artykułem 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, poprzez błędne określenie kwoty pomocy podlegającej zwrotowi, do której wliczono również wydatki na bezpieczeństwo i infrastrukturę; oraz art. 296 akapit 2 TFUE poprzez brak właściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której nie zamieszczono istotnych elementów pozwalających na określenie jej motywów.


title: Sprawa T-318/13: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2015 r. – Vita Phone/OHIM (LIFEDATA) [Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LIFEDATA – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Braku charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Brak konkretnej oceny – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/26

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2015 r. – Vita Phone/OHIM (LIFEDATA)
      (Sprawa T-318/13) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LIFEDATA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Braku charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak konkretnej oceny - Obowiązek uzasadnienia])
      (2015/C 107/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Vita Phone GmbH (Mannheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ruess i A. Doepner-Thiele)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Marten i G. Schneider, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2013 r. (sprawa R 1072/2012-1), dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego LIFEDATA jako wspólnotowego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Vita Phone GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawy połączone T-4/94, T-73/94, T-372/94, T-52/97, T-60/97, T-64/97 i T-144/97: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lipca 2009 r. — Wilman i in. przeciwko Radzie i Komisji

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lipca 2009 r. — Wilman i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawy połączone T-4/94, T-73/94, T-372/94, T-52/97, T-60/97, T-64/97 i T-144/97) (1)

   2009/C 233/40

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 43 z 12.2.1994.


title: Sprawa C-240/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu  29 maja 2006 r.  — Fortum Project Finance SA

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 29 maja 2006 r. — Fortum Project Finance SA
   (Sprawa C-240/06)
   (2006/C 178/39)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus (Finlandia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fortum Project Finance SA
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 56 WE oraz art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 69/335/EWG (1) z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z nimi jest nałożenie fińskiego podatku od przeniesienia aktywów (varainsiirtovero), gdy papiery wartościowe zostają przeniesione w sposób opisany we wniosku o wydanie orzeczenia prejudycjalnego, jako aport do spółki akcyjnej, która w zamian przekazuje akcje wyemitowane przez nią w tym celu?

      (1)  Dz. U. L 249, str. 25.


title: Sprawa C-189/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Lefkosias (Cypr) w dniu 16 kwietnia 2014 r. – Bogdan Chain przeciwko Atlanco LTD

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Lefkosias (Cypr) w dniu 16 kwietnia 2014 r. – Bogdan Chain przeciwko Atlanco LTD
   (Sprawa C-189/14)
   2014/C 202/14
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Eparchiako Dikastirio Lefkosias (sąd okręgowy w Nikozji)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bogdan Chain

      Strona pozwana: Atlanco LTD

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy fakt, że zakres stosowania art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) i art. 14 ust. 5 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 987/2009 (2) obejmuje „osob[ę], która normalnie wykonuje pracę najemną w dwóch lub w kilku państwach członkowskich”, należy interpretować w ten sposób, że odnosi się on także do przypadku osoby zatrudnionej na podstawie umowy o pracę zawartej z jednym pracodawcą mającym siedzibę w jednym z państw członkowskich UE w celu wykonywania pracy w dwóch innych państwach członkowskich, nawet jeśli

                           (a)

                           drugie państwo członkowskie, w którym dana osoba ma pracować, nie zostało jeszcze ustalone i nie mogło zostać przewidziane w momencie złożenia wniosku o wydanie formularza Α1 z powodu szczególnego charakteru pracy, czyli tymczasowego zatrudnienia pracowników na krótkie okresy w różnych państwach członkowskich Unii Europejskiej?
                           lub

                           (b)

                           czas zatrudnienia w pierwszym lub w drugim państwie członkowskim nie może jeszcze zostać określony bądź nie jest przewidywalny z powodu szczególnego charakteru pracy, czyli tymczasowego zatrudnienia pracowników na krótkie okresy w różnych państwach członkowskich Unii Europejskiej?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania zawarte w pkt 1 powyżej, czy art. 14 ust. 5 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 987/2009 może być interpretowany w ten sposób, że do celów stosowania art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 883/2004 wyrażenie „osoba, która normalnie wykonuje pracę najemną w dwóch lub w kilku państwach członkowskich” odnosi się także do przypadku, w którym występują okresy bezczynności między dwiema pracami wykonanymi w różnych państwach członkowskich, podczas których pracownik nadal podlega tej samej umowie o pracę?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania zawarte w pkt 1 powyżej, czy fakt, że właściwe państwo członkowskie nie wydaje formularza A1, wyłącza stosowanie art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 883/2004?

               4)

               Czy art. 16 ust. 5 lub art. 20 ust. 1 lub jakikolwiek inny artykuł rozporządzenia wykonawczego nr 987/2009 nakładają na państwo członkowskie – na podstawie wstępnej decyzji państwa członkowskiego zamieszkania w odniesieniu do ustawodawstwa mającego zastosowanie – obowiązek wydania formularza A1 z własnej inicjatywy bez konieczności złożenia dodatkowego wniosku we właściwym państwie członkowskim przez zainteresowanego pracodawcę?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1–123).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 284,s. 1–42).


title: Sprawa T-637/16: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2016 r. – Wabco Europe/Komisja

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/48

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2016 r. – Wabco Europe/Komisja
   (Sprawa T-637/16)
   (2016/C 419/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wabco Europe (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci E. Righini i S. Völcker)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji (1) w całości lub w części; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność decyzji, ponieważ jest ona obarczona błędami co do prawa i błędnymi ustaleniami faktycznymi w zakresie w jakim uznaje ona rozpatrywany środek za pomoc państwa i kwalifikuje go jako system pomocy;

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność decyzji, ponieważ Komisja naruszyła prawo i dokonała błędnego ustalenia faktycznego, uznając dany środek za środek selektywny na podstawie art. 107 ust. 1 TFEU;

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność decyzji, ponieważ Komisja naruszyła prawo i dokonała błędnego ustalenia faktycznego uznając, że rozpatrywany środek przysparza skarżącej korzyści zgodnie z art. 107 TFEU;

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność decyzji, ponieważ jej niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnianie narusza art. 296 TFEU;

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność decyzji, ponieważ Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, nie przeprowadzając dokładnej i bezstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

               6.

               Zarzut szósty, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność decyzji, ponieważ Komisja nadużyła władzy, stosując w decyzji stwierdzającej istnienie pomocy państwa w sposób arbitralny kryterium ceny rynkowej.

      (1)  Decyzja Komisji C(2015) 9837 final z dnia 11 stycznia 2016 r. systemu pomocy państwa sprawa SA.37667 – Zwolnienia z podatku nadwyżki zysków w Belgii („decyzja”);


title: Sprawa C-349/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 21 lipca 2014 r. – Ministre délégué, chargé du budget przeciwko Marlène Pazdziej

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 21 lipca 2014 r. – Ministre délégué, chargé du budget przeciwko Marlène Pazdziej
   (Sprawa C-349/14)
   2014/C 339/12
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministre délégué, chargé du budget

      Strona pozwana: Marlène Pazdziej

      Pytanie prejudycjalne

   Czy postanowienia art. [13] akapit drugi Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie jakiemukolwiek uwzględnianiu, do celów obliczania teoretycznego dochodu objętego obowiązkiem podatkowym gospodarstwa domowego, wynagrodzenia otrzymywanego przez urzędnika lub innego pracownika Unii Europejskiej będącego członkiem tego gospodarstwa domowego w sytuacji, gdy takie uwzględnienie może wpłynąć na kwotę podatku należnego od tego gospodarstwa domowego objętego obowiązkiem podatkowym, czy też nadal należy opierać się na motywach wyroku Trybunału z dnia 14 października 1999 r. w sprawie C-229/98 (1) w przypadkach, gdy uwzględnienie takiego wynagrodzenia służy wyłącznie – do celów ewentualnego zastosowania środka socjalnego służącego zwolnieniu z zapłaty podatku, przyznaniu odliczenia od jego podstawy wymiaru, lub, bardziej ogólnie, zmniejszeniu opodatkowania – weryfikacji, czy teoretyczny dochód objętego obowiązkiem podatkowym gospodarstwa domowego jest lub nie jest niższy od progu określonego przez krajowe prawo podatkowe dla możliwości skorzystania – ewentualnie dostosowanej w zależności od teoretycznego dochodu – z tego środka socjalnego?

      (1)  EU:C:1999:501.


title: Sprawa T-3/12: Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2013 r. — Kreyenberg przeciwko OHIM — Commission (MEMBER OF €e euro experts) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy MEMBER OF €e euro experts — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Godło Unii i obszary jej działalności — Symbol euro — Artykuł 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/9

         Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2013 r. — Kreyenberg przeciwko OHIM — Commission (MEMBER OF €e euro experts)
   (Sprawa T-3/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy MEMBER OF €e euro experts - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Godło Unii i obszary jej działalności - Symbol euro - Artykuł 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 245/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Heinrich Kreyenberg (Ratingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Komisja Europejska

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 października 2011 r. (sprawa R 1804/2010-2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Komisją Europejską a Heinrichem Kreyenbergem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Heinrich Kreyenberg pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa T-453/10: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/38

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development przeciwko Komisji
   (Sprawa T-453/10)
   ()
   2010/C 328/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development (Belfast, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Brown, Solicitor i D. Wyatt QC, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/399/EU (1) (notyfikowanej jako dokument C(2010) 4894) z dnia 15 lipca 2010 r. w zakresie w jakim dotyczy ona to korekty ryczałtowej w wysokości 5 % odnoszącej się do niektórych wydatków poniesionych przez Irlandię Północną w roku finansowym 2007; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji nr 2010/399/UE (notyfikowanej jako dokument C(2010) 4894) z dnia 15 lipca 2010 r. w zakresie w jakim wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej pozycję obejmującą korektę ryczałtową w wysokości 5 % odnoszącą się do wydatków w kwocie 18 600 258,71 EUR poniesionych przez Irlandię Północną w roku finansowym 2007.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Przede wszystkim, jeżeli chodzi o zaskarżoną pozycję, decyzja Komisji narusza prawo i została wydana w wyniku błędu w ustaleniach faktycznych, ponieważ stwierdzone przez nią niedociągnięcia w kluczowych kontrolach i ich możliwy wpływ na zadeklarowanie kwalifikujących się hektarów w roku zgłoszeniowym 2006 nie mógł uzasadniać korekty w wysokości 5 % odnoszącej się do całości rozpatrywanych wydatków w Irlandii Północnej w danym roku. Takie zawyżone zgłoszenia nie mogły spowodować wzrostu kwot referencyjnych wynikających z płatności dla rolników w latach 2000-2002 i wobec tego mogły jedynie spowodować wzrost liczby, nie zaś wartości, uprawnień do płatności określonych w 2005 r. Około 78 % uprawnień do płatności należnych i rozdzielonych pomiędzy kwalifikujące się hektary zadeklarowane przez rolników w 2005 r. zostało określone na podstawie płatności dokonanych na rzecz zainteresowanych rolników w latach 2000-2002 i tego odsetka nie dotyczą błędy dotyczące ustalenia liczby kwalifikujących się hektarów w 2005 r., które zostały powtórzone w 2006 r. Ponadto przepisy dotyczące obniżek, wyłączeń lub sankcji mają zastosowanie z zastrzeżeniem zasady dostosowania z mocą wsteczną uprawnień do płatności, a także z zastrzeżeniem zasady, zgodnie z którą jeżeli rolnik dokonuje zawyżonego zgłoszenia kwalifikujących się hektarów, jednak powierzchnia rolna określona jako kwalifikująca się jest wystarczająca, aby aktywować wszystkie uprawnienia do płatności, o które rzeczywiście może się on ubiegać, żadna sankcja nie zostaje nałożona. Komisja dokonała błędnej interpretacji przepisów wprowadzających te zasady i w konsekwencji znacznie zawyżyła kwoty podlegające zwrotowi przez rolników z Irlandii Północnej na podstawie zawyżonych zgłoszeń w roku zgłoszeniowym 2006.
   Co więcej Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, oceniając prawdopodobną stratę jako 5 % całości poniesionych wydatków, chociaż zgodnie z podstawową zasadą, jaką należy zastosować w przypadku, kiedy nie można dokładnie ocenić strat dla środków danego funduszu Unii Europejskiej, wysokość korekty powinna być wyraźnie powiązana z prawdopodobną stratą. Ocena dokonana przez Komisję oparta jest na dwóch błędnych założeniach. Pierwszym z nich jest przyjęcie, iż nie ma znaczenia, że błędy związane z zawyżona oceną kwalifikujących się obszarów w latach 2005 i 2006 nie mogły negatywnie wpłynąć na około 78 % uprawnień do płatności należnych rolnikom i wobec tego nie mogły stanowić ryzyka dla funduszów. Drugie błędne założenie dotyczy znaczącego zawyżenia przez Komisję kwot podlegających odzyskaniu od rolników z Północnej Irlandii w odniesieniu do zawyżonych zgłoszeń za 2006 r. Wreszcie z faktu, iż zastosowanie przez Komisję ryczałtowej obniżki w wysokości 5 % oparte jest na znaczącym zawyżeniu rzeczywistej prawdopodobnej straty dla funduszów Unii Europejskiej, wynika, że w niniejszej sprawie ryczałtowa obniżka w wysokości 5 % jest nadmierna, a zatem nieproporcjonalna.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 15 lipca 2010 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowana jako dokument C(2010) 4894) (Dz.U 2010 L 184, s. 6).


title: Sprawa T-435/09: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — GL2006 Europe przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Umowy dotyczące pomocy finansowej zawarte w ramach piątego i szóstego ramowego programu działań wspólnotowych w zakresie badań i rozwoju technologicznego oraz w ramach programu eTEN — Projekty Highway, J WeB, Care Paths, Cocoon, Secure-Justice, Qualeg, Lensis, E-Pharm Up, Liric, Grace, Clinic i E2SP — Wypowiedzenie umów — Zwrot wypłaconych kwot — Noty debetowe — Żądanie wzajemne — Reprezentacja strony skarżącej)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/21

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — GL2006 Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-435/09) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowy dotyczące pomocy finansowej zawarte w ramach piątego i szóstego ramowego programu działań wspólnotowych w zakresie badań i rozwoju technologicznego oraz w ramach programu eTEN - Projekty Highway, J WeB, Care Paths, Cocoon, Secure-Justice, Qualeg, Lensis, E-Pharm Up, Liric, Grace, Clinic i E2SP - Wypowiedzenie umów - Zwrot wypłaconych kwot - Noty debetowe - Żądanie wzajemne - Reprezentacja strony skarżącej)
   2013/C 325/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: GL2006 Europe Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Gardenal i E. Belinguier-Raiz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Delaude i N. Bambara, a następnie S. Delaude, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata R. Van der Houta)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniesiona przez spółkę GL2006 Europe na podstawie art. 238 WE, oparta na klauzulach arbitrażowych skarga, w której skarżąca kwestionuje kontrole przeprowadzone przez OLAF w jej siedzibie w grudniu 2008 r., decyzję zawartą w piśmie z dnia 10 lipca 2009 r., którą Komisja zakończyła swe uczestnictwo w dwóch projektach w zakresie badań i rozwoju technologicznego, a także dwanaście not debetowych wystawionych przez Komisję w dniu 7 sierpnia 2009 r., w których instytucja ta domaga się zwrotu wypłaconych skarżącej zaliczek w ramach swego uczestnictwa w dwunastu projektach w zakresie badań i rozwoju, a po drugie, powództwo wzajemne zmierzające do zwrotu tychże kwot.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi wniesionej przez GL2006 Europe Ltd zostaje umorzone.

               2)

               GL2006 Europe zostaje zobowiązana do zwrotu Komisji Europejskiej kwoty 2 258 456,31 EUR wraz z odsetkami od dat wymagalności wskazanych w notach debetowych z dnia 7 sierpnia 2009 r.

               3)

               GL2006 Europe zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa T-370/16: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2016 r. – Anheuser-Busch Inbev i Ampar/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/9

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2016 r. – Anheuser-Busch Inbev i Ampar/Komisja
   (Sprawa T-370/16)
   (2016/C 371/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anheuser-Busch Inbev (Bruksela, Belgia) i Ampar (Leuven, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Bonin, O. Brouwer i A. Haelterman)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie systemu pomocy państwa SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) – zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków;

               —

               obciążenie Komisji, na podstawie art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem, kosztami postępowania włącznie z kosztami ewentualnych interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Komisja naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie istnienia środka pomocy i uznanie go za system pomocy w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               2.

               Komisja naruszyła prawo i w niewłaściwy sposób zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE poprzez uznanie, że belgijski system decyzji podatkowych dotyczących nadmiernych zysków stanowi środek pomocy państwa.

               3.

               Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, naruszyła zasadę legalności jak również art. 16 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2015/1589 poprzez przyjęcie, że beneficjentami utrzymywanego środka pomocy są koncerny.

               4.

               Komisja naruszyła zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz dobrej administracji.


title: Sprawa C-482/06: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 20 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/38

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 20 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-482/06) (1)

   (2008/C 51/64)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-258/14: Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2015 r. – Luksemburg/Komisja

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/29

         Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2015 r. – Luksemburg/Komisja
   (Sprawa T-258/14) (1)

   (2015/C 081/37)
   Język postępowania: francuski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-670/14: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Milchindustrie-Verband und Deutscher Raiffeisenverband przeciwko Komisji

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/30

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Milchindustrie-Verband und Deutscher Raiffeisenverband przeciwko Komisji
   (Sprawa T-670/14)
   (2014/C 431/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Milchindustrie-Verband e.V. (Berlin, Niemcy), Deutscher Raiffeisenverband e.V. (Berlin) (przedstawiciele: I. Zenke i T. Heymann, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności komunikatu pozwanej 2014/C 200/01 z dnia 28 czerwca 2014 r. dotyczącego wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014-2020 w zakresie, w jakim w załączniku 3 nie jest wymieniony przemysł przetwórstwa mleka (NACE 10.51), pomimo spełnienia kryteriów ustanowionych w sekcji 3.7.2 wytycznych;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący przekroczenie zakresu swobodnego uznania z uwagi na oczywisty błąd w ocenie przy wyborze okresu referencyjnego

                           —

                           Skarżący podnoszą w tym kontekście, że pozwana przy okazji tworzenia wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014-2020 (1) naruszyła elementarne zasady wykonywania swobodnego uznania, w ten sposób że przy obliczaniu intensywności wymiany handlowej sektorów odnosiła się do nieaktualnych danych, mimo że dostępne były nowe dane.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący przekroczenia zakresu swobodnego uznania z uwagi na niedostateczne ustalenie stanu faktycznego

                           —

                           Skarżący utrzymują, że pozwana przekroczyła przysługujący jej zakres swobodnego uznania, ponieważ przy obliczaniu intensywności wymiany handlowej nie zbadała i nie uwzględniła wszystkich produktów rzeczywiście wytwarzanych przez przemysł melczarski. Prowadzi to do zniekształconego przedstawienia sytuacji konkurencji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia podstawowych przepisów proceduralnych

                           —

                           Skarżący podnoszą następnie, że pozwana przy zaszeregowaniu gałęzi gospodarki w ramach załącznika 3 lub 5 do wytycznych w sprawie pomocy państwa naruszyła art. 296 TFUE, ponieważ w żadnym miejscu nie wymienia, w jaki sposób i na podstawie jakich danych została obliczona i określona intensywność wymiany handlowej. W ten sposób skarżącym nie pozwolono na skuteczne skorzystanie ze swoich praw.

      (1)  Komunikat Komisji – Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014-2020 (Dz.U. C 200, s.1)


title: Sprawa T-513/09: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Baena Grupo przeciwko OHIM — Neuman i Galdeano del Sel (Postać siedząca) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający postać siedzącą — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/13

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Baena Grupo przeciwko OHIM — Neuman i Galdeano del Sel (Postać siedząca)
   (Sprawa T-513/09) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający postać siedzącą - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2011/C 46/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José Manuel Baena Grupo, SA (Santa Perpètua de Mogoda, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również, interwenienci przed Sądem: Herbert Neuman (Tarifa, Hiszpania) i Andoni Galdeano del Sel (Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 października 2009 r. (sprawa R 1323/2008-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Herbertem Neumanem i Andonim Galdeano del Selem a José Manuel Baena Grupo, SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 października 2009 r. (sprawa R 1323/2008-3).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty jak również koszty poniesione przez José Manuel Baena Grupo, SA. Herbert Neuman i Andoni Galdeano del Sel pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa C-114/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-114/09) (1)

   2009/C 282/62

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.05.2009.


title: Sprawa C-443/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Labour Court (Irlandia) w dniu 13 sierpnia 2015 r. – Dr David L. Parris/Trinity College Dublin, Higher Education Authority, Department of Public Expenditure and Reform, Department of Education and Skills

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Labour Court (Irlandia) w dniu 13 sierpnia 2015 r. – Dr David L. Parris/Trinity College Dublin, Higher Education Authority, Department of Public Expenditure and Reform, Department of Education and Skills
   (Sprawa C-443/15)
   (2015/C 354/26)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Labour Court (Irlandia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dr David L. Parris

      Strona pozwana: Trinity College Dublin, Higher Education Authority, Department of Public Expenditure and Reform, Department of Education and Skills

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyskryminację ze względu na orientację seksualną, z naruszeniem art. 2 dyrektywy 2000/78/WE (1), stanowi zastosowanie w zakładowym programie emerytalnym zasady ograniczającej wypłatę świadczeń rodzinnych na rzecz żyjącego zarejestrowanego partnera osoby będącej członkiem programu po jego śmierci poprzez wprowadzenie wymogu zawarcia zarejestrowanego związku partnerskiego przez członka programu i jego żyjącego zarejestrowanego partnera przed ukończeniem przez członka programu 60. roku życia, w sytuacji gdy przed 60-tymi urodzinami członka programu prawo krajowe nie zezwalało na zawarcie zarejestrowanego związku partnerskiego, a członek programu i jego zarejestrowany partner żyli w stałym związku partnerskim przed tą datą?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy dyskryminację ze względu na wiek, z naruszeniem art. 2 w związku z art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78/WE, stanowi wprowadzenie przez świadczeniodawcę zakładowego programu emerytalnego ograniczenia w zakresie uprawnienia do otrzymywania renty rodzinnej przez żyjącego zarejestrowanego partnera członka programu po jego śmierci w postaci wymogu zawarcia zarejestrowanego związku partnerskiego przez członka programu i jego zarejestrowanego partnera przed 60-tymi urodzinami członka programu, w sytuacji gdy:

                           a)

                           określenie dotyczące wieku, w jakim członek programu musiałby zawrzeć zarejestrowany związek partnerski nie jest kryterium stosowanym w obliczeniach aktuarialnych, oraz

                           b)

                           prawo krajowe nie zezwalało członkowi programu i jego zarejestrowanemu partnerowi na zawarcie związku małżeńskiego przed 60-tymi urodzinami członka programu, a członek programu i jego zarejestrowany partner żyli w stałym związku partnerskim przed tą datą?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:

               3.

               Czy dyskryminację, z naruszeniem art. 2 w związku z art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78/WE stanowi okoliczność, że ograniczenia w zakresie uprawnień w ramach zakładowego programu emerytalnego, opisane w pytaniu pierwszym lub pytaniu drugim są łącznym skutkiem wieku i orientacji seksualnej członka programu?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Sprawa C-354/10: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/34

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-354/10)
   ()
   2010/C 246/57
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i B. Stromsky)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie podjąwszy w przewidzianym terminie wszystkich działań koniecznych do odzyskania pomocy uznanej za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem zgodnie z art. 1 ust. 1 (z wyjątkiem pomocy, o której mowa w art. 1 ust. 2 oraz w art. 2 i 3) decyzji Komisji z dnia 18 lipca 2007 r. [C(2007) 3251] w sprawie funduszu rezerwowego zwolnionego z podatku (pomoc państwa C-37/05), a w każdym razie nie informując należycie Komisji o działaniach podjętych w tym celu, naruszyła zobowiązania, które ciążą na niej na podstawie art. 4, 5 i 6 wspomnianej decyzji oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Władze greckie nie powołały się na bezwzględną niemożliwość wykonania decyzji Komisji i trzy lata później nie wskazały, co dokładnie skontrolowały, w jakich przypadkach zażądano zwrotu pomocy i w jakich przypadkach nastąpił zwrot pomocy.
   W szczególności władze te:

               nie sprecyzowały w odniesieniu do każdego beneficjenta, jakiego rodzaju wydatki poniósł on, by być uprawnionym do pomocy na podstawie rozporządzenia w sprawie ogólnego wyłączenia;

               nie obliczyły zakresu pomocy dla każdego beneficjenta;

               rozciągnęły zwolnienie z obowiązku zwrotu pomocy także na sytuacje nieprzewidziane w decyzji;

               błędnie obliczyły kwotę pomocy „de minimis” zwolnionej z obowiązku zwrotu;

               nie zbadały ewentualnej kumulacji z inną pomocą;

               opierając się na błędnej podstawie, nie obliczyły prawidłowo kwoty podlegającej odzyskaniu;

               nie przedłożyły dokumentacji odnoszącej się do przypadków, w których miał miejsce zwrot pomocy.


title: Sprawa C-111/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Artykuł 108 ust. 1 i 2 TFUE — Pomoc przyznana przez Republikę Litewską na zakup gruntów rolnych — Kompetencja Rady Unii Europejskiej — Istniejący system pomocy — Stosowne środki — Nierozerwalny charakter dwóch systemów pomocy — Zmiana okoliczności — Wyjątkowe okoliczności — Kryzys gospodarczy — Oczywisty błąd w ocenie — Zasada proporcjonalności)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-111/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Artykuł 108 ust. 1 i 2 TFUE - Pomoc przyznana przez Republikę Litewską na zakup gruntów rolnych - Kompetencja Rady Unii Europejskiej - Istniejący system pomocy - Stosowne środki - Nierozerwalny charakter dwóch systemów pomocy - Zmiana okoliczności - Wyjątkowe okoliczności - Kryzys gospodarczy - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada proporcjonalności)
   2014/C 45/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Flynn, B. Stromsky i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Sitbon i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i L. Liubertaitė, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciele: G. Koós, M. Fehér oraz K. Szíjjártó, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Szpunar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności — Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2009/983/UE z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Republiki Litewskiej pomocy państwa na zakup państwowych gruntów rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. (Dz.U. L 338, s. 93) — Brak kompetencji — Nadużycie władzy — Naruszenie zasady lojalnej współpracy między państwami członkowskimi a instytucjami — Oczywisty błąd w ocenie

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Litewska, Węgry i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-596/11: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2011 r. — Bricmate przeciwko Radzie

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/63

      Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2011 r. — Bricmate przeciwko Radzie
      (Sprawa T-596/11)
      (2012/C 25/120)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bricmate AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: C. Dackö, A. Willems i S. De Knop, avocats)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 917/2011 z dnia 12 września 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 238, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania;

                  —

                  w razie odrzucenia bądź oddalenia skargi — orzeczenie, że każda ze stron pokrywa własne koszty.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1)

                  Zarzut pierwszy, wedle którego:

                              —

                              stwierdzenie wystąpienia szkody oraz analiza istnienia związku przyczynowego dotknięte są błędami w zakresie ustalenia stanu faktycznego oraz rażącym błędem w ocenie, a ponadto Komisja Europejska i Rada (zwane dalej łącznie „instytucjami”) nie dochowały należytej staranności, a także naruszyły art. 3 ust. 2 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51) w ten sposób, że nie dokonały bezstronnej oceny twierdzeń, jakoby dane dostarczone przez Eurostat były nieścisłe.

                  2)

                  Zarzut drugi, dotyczący:

                              —

                              braku uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony, a ponadto naruszenia art. 17 rozporządzenia 1225/2009 w zakresie oceny różnic w poziomie przetworzenia pomiędzy płytkami ceramicznymi pochodzącymi z Chin, a płytkami ceramicznymi wytwarzanymi w Unii.


title: Sprawa C-179/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État w dniu 18 kwietnia 2011 r. — CIMADE, Groupe d'information et de soutien des immigrés (GISTI) przeciwko Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'Immigration

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État w dniu 18 kwietnia 2011 r. — CIMADE, Groupe d'information et de soutien des immigrés (GISTI) przeciwko Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'Immigration
   (Sprawa C-179/11)
   2011/C 186/23
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État (rada stanu)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CIMADE i Groupe d'information et de soutien des immigrés (GISTI)

      Strona pozwana: Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'Immigration (minister spraw wewnętrznych, zamorskich, wspólnot terytorialnych oraz imigracji)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. (1) gwarantuje prawo do korzystania z minimalnych warunków przyjęcia, ustanowionych w tej dyrektywie, osobom ubiegającym się o azyl, w wypadku których państwo członkowskie, do którego został skierowany wniosek o udzielenie azylu, postanawia, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. (2), zwrócić się do innego państwa członkowskiego, które uznaje za właściwe za rozpatrzenie wskazanego wniosku, przez okres trwania procedury przyjęcia albo ponownego przyjęcia przez to inne państwo członkowskie?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie:

                           a)

                           czy obowiązek zagwarantowania minimalnych warunków przyjęcia, spoczywający na pierwszym państwie członkowskim, ustaje w chwili wydania decyzji akceptującej przez państwo wezwane, w chwili rzeczywistego przyjęcia lub ponownego przyjęcia osoby ubiegającej się o azyl, czy też w innej chwili?

                           b)

                           które państwo członkowskie ponosi wobec tego koszty zapewnienia minimalnych przyjęcia przeżycia przez ten okres?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiająca minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (Dz.U. L 31, s. 18).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1).


title: Sprawa T-443/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Aprovechamientos Energéticos JG przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/61

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Aprovechamientos Energéticos JG przeciwko Komisji
   (Sprawa T-443/14)
   2014/C 253/83
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Aprovechamientos Energéticos JG, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. López Gómez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji, ponieważ kwalifikuje całokształt środków fiskalnych stanowiących zgodnie z jej treścią tzw. „hiszpański system leasingu podatkowego” (Sistema Español de Arrendamiento Financiero, SEAF), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których wskazano inwestorów zgrupowań interesów gospodarczych (ZIG) jako jedynych beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jednocześnie jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, w pełni lub w taki sposób, by ograniczyć brak oddziaływania do rentowności transakcji, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-401/14 Duro Felguera przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-601/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Ambisig – Ambiente e Sistemas de Informação Geográfica SA /Nersant – Associação Empresarial da Região de Santarém, Núcleo Inicial – Formação e Consultoria Lda (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/18/WE — Zamówienia publiczne na usługi — Przebieg postępowania — Kryteria udzielania zamówień — Kwalifikacje osób wyznaczonych do wykonania zamówień)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Ambisig – Ambiente e Sistemas de Informação Geográfica SA /Nersant – Associação Empresarial da Região de Santarém, Núcleo Inicial – Formação e Consultoria Lda
   (Sprawa C-601/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/18/WE - Zamówienia publiczne na usługi - Przebieg postępowania - Kryteria udzielania zamówień - Kwalifikacje osób wyznaczonych do wykonania zamówień))
   (2015/C 171/07)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ambisig – Ambiente e Sistemas de Informação Geográfica SA

      Strona pozwana: Nersant – Associação Empresarial da Região de Santarém, Núcleo Inicial – Formação e Consultoria Lda

      Sentencja

   Przy udzielaniu zamówienia na świadczenie usług o charakterze intelektualnym, szkolenia i doradztwa art. 53 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi nie sprzeciwia się ustanowieniu przez instytucję zamawiającą kryterium, które pozwala na ocenę zdolności konkretnie zaproponowanych przez ubiegających się ekip do wykonania tego zamówienia i które uwzględnia skład ekipy, a także doświadczenie i życiorysy jej członków.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Sprawa C-199/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 85/337/EWG i 97/11/WE — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko — Istotna zmiana sposobu użytkowania budowli lub terenu — Niedopuszczalność skargi)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-199/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 85/337/EWG i 97/11/WE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko - Istotna zmiana sposobu użytkowania budowli lub terenu - Niedopuszczalność skargi)
   (2007/C 82/04)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C.-F. Durand i F. Simonetti, pełnomocnicy, A. Howard, barrister)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: M. Bethell i E. O'Neill, pełnomocnicy, D. Elvin, QC i J. Maurici, barrister)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Art. 2, 3, 4, 5, 6, 8 i 9 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, str. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, str. 5) — Zezwolenia wydawane bez przeprowadzenia oceny
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004.


title: Sprawy połączone C-308/13 P I C-309/13 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 września 2014 r. – Società Italiana Calzature SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Vicini SpA [Odwołanie — Wspólnotowe znaki towarowe — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Rejestracja graficznych znaków towarowych zawierających elementy słowne „GIUSEPPE ZANOTTI DESIGN” i  „BY GIUSEPPE ZANOTTI”  — Sprzeciw właściciela słownego i graficznego wspólnotowego i krajowego znaku towarowego „ZANOTTI”  — Oddalenie sprzeciwu przez izbę odwoławczą)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 września 2014 r. – Società Italiana Calzature SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Vicini SpA
   (Sprawy połączone C-308/13 P I C-309/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowe znaki towarowe - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Rejestracja graficznych znaków towarowych zawierających elementy słowne „GIUSEPPE ZANOTTI DESIGN” i „BY GIUSEPPE ZANOTTI” - Sprzeciw właściciela słownego i graficznego wspólnotowego i krajowego znaku towarowego „ZANOTTI” - Oddalenie sprzeciwu przez izbę odwoławczą))
   2014/C 421/16
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Società Italiana Calzature SpA (przedstawiciele: A. Rapisardi i C. Ginevra, avvocati)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik), Vicini SpA (przedstawiciele: M. Franzosi i C. Giorgetti, avvocati)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Società Italiana Calzature SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013.


title: Sprawa C-604/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – H.N. przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ireland, Attorney General (Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Dyrektywa 2005/85/WE — Minimalne normy dotyczące procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich — Krajowy przepis proceduralny uzależniający rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej od uprzedniego oddalenia wniosku mającego na celu uzyskanie statusu uchodźcy — Dopuszczalność — Autonomia proceduralna państw członkowskich — Zasada skuteczności — Prawo do dobrej administracji — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 41 — Bezstronność i szybkość postępowania)

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – H.N. przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ireland, Attorney General
   (Sprawa C-604/12) (1)

   ((Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Dyrektywa 2005/85/WE - Minimalne normy dotyczące procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich - Krajowy przepis proceduralny uzależniający rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej od uprzedniego oddalenia wniosku mającego na celu uzyskanie statusu uchodźcy - Dopuszczalność - Autonomia proceduralna państw członkowskich - Zasada skuteczności - Prawo do dobrej administracji - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 41 - Bezstronność i szybkość postępowania))
   2014/C 202/07
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: H.N.

      Strona pozwana: Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ireland, Attorney General

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Supreme Court – Wykładnia dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 2) – Wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej złożony bez uprzedniego złożenia wniosku o przyznanie statusu uchodźcy.

      Sentencja

   Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony, jak też zasada skuteczności i prawo do dobrej administracji nie stoją na przeszkodzie krajowemu przepisowi proceduralnemu, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, uzależniającemu rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej od uprzedniego oddalenia wniosku mającego na celu uzyskanie statusu uchodźcy, o ile, po pierwsze, wniosek mający na celu uzyskanie statusu uchodźcy i wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej mogą być złożone jednocześnie, a po drugie, ten krajowy przepis proceduralny nie prowadzi do tego, by rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej następowało w terminie, który nie jest rozsądny, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa C-429/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Saintes — Francja) — Max Rampion, Marie-Jeanne Godard, po mężu Rampion przeciwko Franfinance SA, K par K SAS (Dyrektywa 87/102/EWG — Kredyt konsumencki — Prawo konsumenta do pojęcia środków prawnych przeciwko kredytodawcy w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy dotyczącej towarów lub usług finansowanych z kredytu — Przesłanki — Wzmianka o finansowanych towarach lub usługach w ofercie kredytu — Otwarcie kredytu umożliwiające wielokrotne korzystanie z kredytu — Możliwość powołania z urzędu przez sąd krajowy prawa konsumenta do pojęcia środków prawnych przeciwko kredytodawcy)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Saintes — Francja) — Max Rampion, Marie-Jeanne Godard, po mężu Rampion przeciwko Franfinance SA, K par K SAS
   (Sprawa C-429/05) (1)

   (Dyrektywa 87/102/EWG - Kredyt konsumencki - Prawo konsumenta do pojęcia środków prawnych przeciwko kredytodawcy w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy dotyczącej towarów lub usług finansowanych z kredytu - Przesłanki - Wzmianka o finansowanych towarach lub usługach w ofercie kredytu - Otwarcie kredytu umożliwiające wielokrotne korzystanie z kredytu - Możliwość powołania z urzędu przez sąd krajowy prawa konsumenta do pojęcia środków prawnych przeciwko kredytodawcy)
   (2007/C 297/10)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal d'instance de Saintes
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Max Rampion, Marie-Jeanne Godard, po mężu Rampion

      Strona pozwana: Franfinance SA, K par K SAS
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal d'instance de Saintes — Wykładnia art. 11 i 14 dyrektywy Rady z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego (Dz.U. L 42, str. 48) — Przepisy krajowe uzależniające stosowanie zasad współzależności między umową kredytu a umową sprzedaży od wzmianki o towarze objętym finansowaniem — Otwarcie kredytu bez wzmianki o towarze objętym finansowaniem, ale ewidentnie związane z umową sprzedaży — Możliwość powołania z urzędu przez sąd krajowy środków prawnych przysługujących na podstawie przypisów regulujących kredyt konsumencki
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 11 i 14 dyrektywy Rady z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego, zmienionej przez dyrektywę 98/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r., należy dokonywać w ten sposób, iż sprzeciwiają się one temu, aby przewidziane w art. 11 ust. 2 tej dyrektywy prawo do podjęcia środków prawnych, które przysługuje konsumentowi wobec kredytodawcy, było obwarowane przesłanką, by wcześniejsza oferta kredytu zawierała wzmiankę o finansowanych towarze lub usłudze.

               2)

               Wykładni dyrektywy 87/102, zmienionej przez dyrektywę 98/7, należy dokonywać w ten sposób, iż pozwala ona sędziemu na zastosowanie z urzędu przepisów transponujących do prawa krajowego art. 11 ust. 2 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006 r.


title: Sprawa T-496/07: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2007 r. — Repsol YPF Lubricantes y especialidades i in. przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/49

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2007 r. — Repsol YPF Lubricantes y especialidades i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-496/07)
   (2008/C 64/80)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Repsol YPF Lubricantes y especialidades, SA (Madryt, Hiszpania), Repsol Petróleo, SA (Madryt, Hiszpania), Repsol YPF, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: L. Ortiz Blanco, J. Buendía Sierra i M. Muñoz de Juan, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w odniesieniu do:

                           —

                           przypisania Repsol Petróleo, SA odpowiedzialności solidarnej za naruszenie,

                           —

                           przypisania Repsol YPF, SA solidarnej i łańcuchowej odpowiedzialności za naruszenie,

                           —

                           określenia kwoty podstawowej w sposób sprzeczny z zasadą proporcjonalności, jako że nie uwzględniono ani ograniczonego zasięgu geograficznego i wartości ekonomicznej rynku właściwego, ani istnienia wpływu na ten rynek (lub, w razie braku, niewielkiego wpływu),

                           —

                           nieprawidłowego zastosowania przez Komisję komunikatu w sprawie współpracy, w szczególności w odniesieniu do procentowego obniżenia wysokości grzywny przyznanego na rzecz Repsol i

                           —

                           zastosowania okoliczności obciążającej dotyczącej przywództwa,

               —

               z powyższych względów obniżenie przez Sąd, na podstawie przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania, kwoty grzywny nałożonej na Repsol do odpowiedniej wysokości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga dotyczy decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie COMP/38710 — Bitum — Hiszpania. Komisja stwierdziła w zaskarżonej decyzji, że skarżące wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyły art. 81 WE, uczestnicząc przez pewien okres w serii porozumień i uzgodnionych praktyk na rynku bitumu penetrującego, które obejmowały porozumienia w sprawie podziału rynku oraz uzgadnianie cen. Za wspomniane naruszenia Komisja nałożyła na skarżące grzywnę, za którą odpowiadają solidarnie.
   Na poparcie swych żądań skarżące podnoszą po pierwsze, że Komisja popełniła błąd w ocenie okoliczności faktycznych i co do prawa, przypisując nieprawidłowo odpowiedzialność za naruszenie spółkom dominującym względem Repsol YPF Lubricantes y especialidades, SA. Skarżące uważają w tym względzie, że przypisanie odpowiedzialności łańcuchowej jest niezgodne z orzecznictwem wspólnotowym.
   Po drugie, skarżące zarzucają Komisji naruszenie zasady proporcjonalności przy obliczaniu kwoty początkowej.
   Po trzecie, skarżące podnoszą oczywisty błąd w ocenie lub, ewentualnie, naruszenie ogólnych zasad uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności i równego traktowania przy określeniu procentowego obniżenia kwoty grzywny na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. (1)

   Skarżące uważają wreszcie, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do przywództwa w ramach kartelu wspólnie z innym przedsiębiorstwem jako okoliczności obciążającej.

      (1)  Komunikat Komisji dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych (Dz.U. 2002, C 45, str. 3).


title: Sprawa T-577/11: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2011 r. — Ethniko kai Kapodistriako Panepistimio Athinon przeciwko Europejskiemu Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/57

      Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2011 r. — Ethniko kai Kapodistriako Panepistimio Athinon przeciwko Europejskiemu Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób
      (Sprawa T-577/11)
      (2012/C 25/110)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ethniko kai Kapodistriako Panepistimio Athinon (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: S. Garipis, adwokat)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (Solna, Szwecja)

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie jej skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie, że Komitet oceniający oferty przetargowe naruszył w zaskarżonej decyzji wymogi, o których mowa w ogłoszeniu o zamówieniu publicznym Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) opublikowanym pod nr OJ/27.05.2011-PROC/2011/041;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) z dnia 25 sierpnia 2011 r., noszącej nr protokołu ADM-11-1737-AAbema, wydanej na niekorzyść strony skarżącej;

                  —

                  nakazanie pozwanej organizacji europejskiej ponownego zbadania oferty przedłożonej w dniu 22 lipca 2011 r. przez Ethniko kai Kapodistriako Panepistimio Athinon (uniwersytet im. Kapodistriasa w Atenach) w związku ze spornym ogłoszeniem;

                  —

                  obciążenie pozwanej organizacji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) z dnia 25 sierpnia 2011 r., noszącej nr protokołu ADM-11-1737-AAbema, w której pozwane centrum odrzuciło ofertę strony skarżącej przedłożoną w ramach postępowania przetargowego ogłoszonego pod nr OJ/27.05.2011-PROC/2011/041 na udzielenie zamówienia publicznego na prace z samym pozwanym zatytułowanego „Systematyczny przegląd i wskazówki ekspertów dotyczące efektywności typowania molekularnego patogenów wirusowych dla zdrowia publicznego”.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

                  1)

                  Błędna ocena okoliczności faktycznych dotyczących oferty strony skarżącej
                  Pozwana organizacja odrzuciła ofertę Panepistimio Athinon z tego powodu, że zaproponowani członkowie zespołu roboczego nie mieli kompetencji technicznych i zawodowych wymaganych do pracy, o której mowa w ogłoszeniu, i tym samym odmówiła dalszego badania jej oferty. Tymczasem w rzeczywistości działalność zawodowa i techniczna członków zespołu roboczego pokazuje, że są oni zdatni pod względem zawodowym i technicznym do wykonywania pracy określonej w ogłoszeniu o zamówieniu publicznym.

                  2)

                  Błąd w decyzji co do kryteriów oceny
                  Komitet uznał, że członkowie zespołu roboczego wskazani w ofercie strony skarżącej nie są w stanie przeprowadzać systematycznego przeglądu przedmiotu zamówienia. Niemniej jednak nie tylko członkowie zespołu roboczego dysponowali takim doświadczeniem, ale nawet gdyby tak nie było, wymóg dotyczący zdolności do systematycznego przeglądu nie był przewidziany w ogłoszeniu jako wymóg decydujący dla wyniku oceny, tj. jako warunek sine qua non do celów udzielenia zamówienia, lecz stanowił jedynie umiejętność, którą należało wziąć pod uwagę wraz z innymi umiejętnościami.

                  3)

                  Niezgodność z prawem uzasadnienia z powodu braku podstawy prawnej
                  Drugi motyw uzasadnienia zaskarżonego aktu odnosi się do tego, że strona skarżąca nie jest zdolna do stosowania w pracy podejścia opierającego się na medycynie opartej na dowodach (evidence based medicine). Tymczasem w żadnym miejscu tekstu spornego ogłoszenia taka metoda nie została wymieniona jako kryterium selekcji konkurenta najbardziej zdatnego do wykonania pracy przewidzianej w ramach zamówienia publicznego.

                  4)

                  Niezgodne z prawem pominięcie wskazania w ogłoszeniu o zamówieniu i w zaskarżonej decyzji możliwości wniesienia skargi administracyjnej
                  Okoliczność, że ogłoszenie o zamówieniu i zaskarżona decyzja nie przewidują możliwości wniesienia skargi do organu administracyjnego wskazanego w nich do celów stwierdzenia nieważności lub zmiany aktu komitetu pozwanej organizacji, jest niezgodna z prawem, ponieważ jest to sprzeczne z zasadami dobrej administracji i legalności uznanymi w prawie Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-332/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 30 czerwca 2011 r. — ProRail NV przeciwko Xpedys NV i in.

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 30 czerwca 2011 r. — ProRail NV przeciwko Xpedys NV i in.
   (Sprawa C-332/11)
   2011/C 269/59
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca: ProRail NV
   Strona pozwana:

               Xpedys NV

               FAG Kugelfischer GmbH

               DB Schenker Rail Nederland nv

               Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen NV

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 1 i art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych (1), przy uwzględnieniu m.in. europejskiego uregulowania uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych oraz wyrażonej w art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 (2) zasady, zgodnie z którą orzeczenia wydane w jednym państwie członkowskim są uznawane w innych państwach członkowskich bez potrzeby przeprowadzania specjalnego postępowania, należy interpretować w ten sposób, że sąd zarządzający sporządzenie przez biegłego ekspertyzy — której część ma zostać zrealizowana na terytorium państwa członkowskiego, w którym położony jest ten sąd, część jednak na terytorium innego państwa członkowskiego — przed bezpośrednim zrealizowaniem tej drugiej części ekspertyzy ma obowiązek zastosowania tylko i wyłącznie metody przewidzianej w art. 17 wyżej wymienionego rozporządzenia, czy też w ten sposób, że biegły sądowy powołany przez państwo może otrzymać zlecenie sporządzenia ekspertyzy, która w części wymaga zrealizowania w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, poza systemem przepisów rozporządzenia nr 1206/2001?

      (1)  Dz.U. L 174, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001 L 12, s. 1)


title: Sprawa T-462/08: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2008 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Alcon (OFTAL CUSI)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/38

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2008 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Alcon (OFTAL CUSI)
   (Sprawa T-462/08)
   (2008/C 327/67)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dr. Robert Winzer Pharma GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Schneller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był: Alcon, Inc. (Hünenberg, Szwajcaria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lipca 2008 r. (sprawa R 1471/2007-1) oraz uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 16 lipca 2007 r. (sprawa B 809 899);

               —

               odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 003679181 „Ophtal Cusi”

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Alcon Cusì, S.A (następnie Alcon, Inc.)

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „OFTAL CUSI” dla towarów z klasy 5

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżący

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:„Ophtal” (nr 489 948) dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ ze względu na podobieństwo kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa F-44/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 maja 2016 r. – Maes i Strojwas/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Personel kontraktowy — Emerytury — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym — Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii — Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, złożona przez organ powołujący lub organ upoważniony do zawierania umów o pracę, oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych — Zarzut niedopuszczalności — Pojęcie aktu niekorzystnego — Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/43

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 maja 2016 r. – Maes i Strojwas/Komisja
   (Sprawa F-44/12) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Personel kontraktowy - Emerytury - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, złożona przez organ powołujący lub organ upoważniony do zawierania umów o pracę, oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych - Zarzut niedopuszczalności - Pojęcie aktu niekorzystnego - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
   (2016/C 222/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Olivier Maes (Bangkok, Tajlandia) i Michal Strojwas (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas, J.N. Louis i S. Orlandi, a wreszcie, adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, a wreszcie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych przed wstąpieniem do służby w Komisji, na podstawie obliczenia uwzględniającego nowe ogólne przepisy wykonawcze, wchodzące w życie po złożeniu przez skarżących wniosku o przeniesienie.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Olivier Maes i Michal Strojwas pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012, s. 25.


title: Sprawa T-785/14: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – El Corte Inglés/OHIM – STD Tekstil (MOTORTOWN) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MOTORTOWN — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy M MOTOR — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/36

         Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – El Corte Inglés/OHIM – STD Tekstil (MOTORTOWN)
   (Sprawa T-785/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MOTORTOWN - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy M MOTOR - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 156/47)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Rivas Zurdo i M. Toro Gordillo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: STD Tekstil Limited Sirketi (Stambuł, Turcja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 listopada 2014 r. (sprawa R 1960/2013-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między STD Tekstil Limited Sirketi a El Corte Inglés, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Corte Inglés, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa C-561/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 5 grudnia 2014 r. – Caner Genc/Udlændingenævnet

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 5 grudnia 2014 r. – Caner Genc/Udlændingenævnet
   (Sprawa C-561/14)
   (2015/C 065/34)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Caner Genc

      Strona pozwana: Udlændingenævnet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasadę standstill zawartą w art. 13 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, dołączonej do podpisanego w dniu 12 września 1963 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją lub zasadę standstill zawartą w art. 41 ust. 1 podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. protokołu dodatkowego zatwierdzonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 (1) należy interpretować w ten sposób, że nowe, bardziej rygorystyczne warunki dostępu do instytucji łączenia rodzin w przypadku tych ich członków, którzy nie są aktywni gospodarczo – w tym małoletnich dzieci – i którzy chcą dołączyć do aktywnych gospodarczo obywateli tureckich, którzy mają miejsce zamieszkania i zezwolenie na pobyt w państwie członkowskim, są objęte obowiązkiem standstill, jeśli uwzględni się:

                           a)

                           wykładnię zasady standstill przyjętą przez Trybunał Sprawiedliwości UE w szczególności w wyrokach Derin (EU:C:2007:442); Dülger (EU:C:2012:504); Ziebell (EU:C:2011:809) (wielka izba) oraz Demirkan (EU:C:2013:583) (wielka izba),

                           b)

                           cel i treść układu z Ankary w wykładni przyjętej w szczególności w wyrokach Ziebell i Demirkan, uwzględniając przy tym:

                                       —

                                       okoliczność, że układ ten oraz związane z nim protokoły, decyzje itd. nie zawierają postanowień w przedmiocie łączenia rodzin, a także

                                       —

                                       okoliczność, że instytucja łączenia rodzin w ramach ówczesnej Wspólnoty, a obecnie – Unii, pozostawała zawsze uregulowana w prawie wtórnym (obecnie w dyrektywie 2004/38/WE (2), czyli dyrektywie o swobodnym przepływie)?

               2)

               Przy udzielaniu odpowiedzi na pytanie 1 Trybunał proszony jest o wskazanie, czy pochodne prawo do łączenia rodzin mogące przysługiwać członkom rodzin aktywnych gospodarczo oraz mających miejsce zamieszkania i pozwolenie na pobyt w państwie członkowskim obywateli tureckich ma zastosowanie w przypadku członków rodzin tureckich pracobiorców zgodnie z art. 13 decyzji nr 1/80, czy też prawo to znajduje zastosowanie jedynie w przypadku członków rodzin samozatrudniającego się obywatela tureckiego zgodnie z art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie 1 w związku z pytaniem 2 odpowiedzi twierdzącej Trybunał proszony jest o wskazanie, czy ustanowioną w art. 13 ust. 1 decyzji nr 1/80 zasadę standstill należy interpretować w taki sposób, że nowe ograniczenia, które są „uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, […] właściwe do zapewnienia realizacji zasługującego na ochronę celu i nie wykracza[ją] poza to, co konieczne do jego osiągnięcia” są (z zastrzeżeniem względów określonych w art. 14 decyzji nr 1/80) zgodne z prawem?

               4)

               W przypadku udzielenia na pytanie 3 odpowiedzi twierdzącej Trybunał proszony jest o wskazanie:

                           a)

                           wytycznych, zgodnie z którymi należy przeprowadzać ocenę tych ograniczeń i tego, czy są one proporcjonalne; Trybunał proszony jest m.in. o wskazanie, czy należy przy tej ocenie stosować zasady takie same jak te ustanowione w orzecznictwie Trybunału dotyczącym łączenia rodzin w związku ze swobodnym przepływem obywateli UE znajdującym oparcie w dyrektywie o swobodnym przepływie (dyrektywie 2004/38) i postanowieniach traktatowych, czy też należałoby przeprowadzić ocenę innego rodzaju?

                           b)

                           jeżeli należałoby przeprowadzić ocenę innego rodzaju niż ta wynikająca z orzecznictwa Trybunału dotyczącego łączenia rodzin w związku ze swobodnym przepływem obywateli UE, Trybunał proszony jest o wskazanie, czy tą ocenę proporcjonalności należałoby przeprowadzić przyjmując za punkt wyjścia art. 8 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka, w którym jest mowa o prawie do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, zaś w przeciwnym przypadku – jakie zasady należałoby przyjąć?

                           c)

                           Niezależnie od przyjętej metody przeprowadzania oceny:
                           czy przepis taki jak § 9 ust. 13 duńskiej ustawy o cudzoziemcach – zgodnie z którym warunkiem połączenia rodziny składającej się z mającego miejsce zamieszkania i pozwolenie na pobyt w Danii obywatela kraju trzeciego i jego małoletniego dziecka, w przypadku, gdy dziecko to i jedno z jego rodziców zamieszkuje w państwie pochodzenia lub w innym kraju, jest istnienie łączących to dziecko z Danią więzi tego rodzaju, że dają one podstawy do udanej integracji w tym kraju, bądź też ma ono możliwość stworzenia tego rodzaju więzi — może zostać uznany za ograniczenie, które „jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, jest właściwe do zapewnienia realizacji zasługującego na ochronę celu i nie wykracza poza to, co konieczne do jego osiągnięcia”?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2760/72 dotyczące zawarcia Protokołu dodatkowego oraz Protokołu finansowego, podpisanych dnia 23 listopada 1970 r. załączonych do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją i odnoszącego się do środków, które należy podjąć w celu ich wprowadzenia w życie, Dz.U. L 293, s. 1.

      (2)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. L 158, s. 77.


title: Sprawa T-49/17: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2017 r. –Hiszpania/Komisja

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/19

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2017 r. –Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-49/17)
   (2017/C 095/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: V. Ester Casas, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji z dnia 15 listopada 2016 r. (2016/2018/UE) wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez szereg państw członkowskich, w tym przez Królestwo Hiszpanii, z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim:

                           1.

                           W odniesieniu do wspólnoty autonomicznej Andaluzji wyłącza z finansowania Unii Europejskiej 1 356 144,90 EUR w odniesieniu do EFRG (rok gospodarczy 2012).

                           2.

                           W odniesieniu do wspólnoty autonomicznej Katalonii wyłącza z finansowania Unii Europejskiej 2 191 585 EUR w odniesieniu do EFRG (lata gospodarcze od 2009 do 2012).

                           3.

                           W odniesieniu do wspólnoty autonomicznej Kastylii i Leónu wyłącza z finansowania Unii Europejskiej 9 638 473,73 EUR w odniesieniu do EFRG i 433 138,10 w odniesieniu do FEADER (lata gospodarcze 2012 do 2013).

                           4.

                           Łączna kwota będąca przedmiotem niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności wynosi 13 619 341,73 EUR.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1.

               Zarzuty dotyczące korekty finansowej zastosowanej do wspólnoty autonomicznej Andaluzji.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym zakresie naruszenie art. 3 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2006 L 58, s. 42) ze względu na to, że Komisja uznała, iż podmioty ACRES i Unión Rural nie są plantatorami.

               2.

               Zarzuty dotyczące korekty finansowej zastosowanej do wspólnoty autonomicznej Katalonii. Skarżąca podnosi w tym zakresie, że:

                           —

                           Pojedyncza korekta finansowa ze względu na niedociągnięcia w zakresie kwalifikowalności wydatków w kwocie 122 112,95 EUR (kontrole związane z programami operacyjnymi: inwestycje w OP „A”) jest niezgodna z prawem ze względu na naruszenie przez Komisję art. 105 i 106 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. 2007 L 350, s. 1) w związku z art. 55 ust. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 1182/2007 z dnia 26 września 2007 r. ustanawiającego przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw, zmieniającego dyrektywy 2001/112/WE, 2001/113/WE i rozporządzenia (EWG) nr 827/68, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96, (WE) nr 2826/2000, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 318/2006 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2202/96 (Dz.U. 2007 L 273, s. 1) i art. 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013 L 347, s. 549), zważywszy, iż organy krajowe przeprowadziły właściwie kontrole, o których mowa we wskazanych przepisach, zostały spełnione przesłanki określone w uregulowaniu znajdującym zastosowanie, a w każdym razie brak ryzyka dla funduszu.

                           —

                           Korekta ryczałtowa w wysokości 5 % w kwocie 2 191 585 EUR (punkt: „Niedociągnięcia w programie zatwierdzenia/autoryzacji wydatków, wspólnota autonomiczna Katalonii”), jest niezgodna z prawem ze względu na naruszenie przez Komisję art. 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1306/2013 w związku z art. 103, art. 105 ust. 2 lit. d), art. 106, art. 107 ust. 1 lit. c)–e), art. 108 ust. 1 lit. b) i art. 109 ust. 1 lit. a)–c) rozporządzenia nr 1580/2007, ponieważ władze hiszpańskie wykazały przestrzeganie powołanych przepisów, a w każdym razie brak ryzyka dla funduszu.

                           —

                           Posiłkowo, skarżąca podnosi naruszenie zasady proporcjonalności ze względu na naruszenie art. 52 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1306/2013 w związku z dokumentem VI/5330/97 przyjmującym wytyczne dotyczące obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR.

               3.

               Zarzuty dotyczące korekty finansowej zastosowanej do wspólnoty autonomicznej Kastylii i Leónu. Skarżąca podnosi w tym zakresie, że:

                           —

                           Zastosowana korekta ryczałtowa w wysokości 5 % w kwocie 10 071 661,83 EUR i zastosowana metoda obliczenia są sprzeczne z art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005 L 209, s. 1) i z wytycznymi zawartymi w dokumencie Komisji VI/5530/97 i AGHRI-2005–64043.

                           —

                           Posiłkowo, zastosowana przez Komisję korekta ryczałtowa jest nieproporcjonalna ze względu na naruszenie art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 w związku z dokumentem VI/5330/97.


title: Sprawa T-61/13: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2014 r. – Melt Water przeciwko OHIM (NUEVA) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego NUEVA — Artykuł 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Niedochowanie obowiązku uiszczenia w terminie opłaty za odwołanie — Dwuznaczność w jednej z wersji językowych — Jednolita wykładnia — Nieprzewidywalne okoliczności lub siła wyższa — Usprawiedliwiony błąd — Obowiązek rzetelności i staranności]

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/29

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2014 r. – Melt Water przeciwko OHIM (NUEVA)
   (Sprawa T-61/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego NUEVA - Artykuł 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Niedochowanie obowiązku uiszczenia w terminie opłaty za odwołanie - Dwuznaczność w jednej z wersji językowych - Jednolita wykładnia - Nieprzewidywalne okoliczności lub siła wyższa - Usprawiedliwiony błąd - Obowiązek rzetelności i staranności])
   2014/C 212/35
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Research and Production Company „Melt Water” UAB (Kłajpeda, Litwa) (przedstawiciel: adwokaci V. Viešūnaitė i J. Stucka)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: V. Melgar i J. Ivanauskas, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2012 r. (sprawa R 1794/2012-4), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego NUEVA jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Research and Production Company „Melt Water” UAB.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa T-407/16: Postanowienie Sądu z dnia 18 stycznia 2017 r. – Banco Popular Español/EUIPO EUIPO – Pledgeling (p) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/30

         Postanowienie Sądu z dnia 18 stycznia 2017 r. – Banco Popular Español/EUIPO EUIPO – Pledgeling (p)
   (Sprawa T-407/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 161/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Popular Español, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Pledgeling LLC (Houston, Teksas, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2016 r. (sprawa R 1693/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Banco Popular Español, SA a Pledgeling LLC.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Banco Popular Español, SA zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.