title: Sprawa C-28/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ryanair Ltd, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust / Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust, Ryanair Ltd, Ryanair DAC [Odesłanie prejudycjalne – Transport – Usługi lotnicze – Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 – Artykuł 23 ust. 1 – Wskazywanie ostatecznej ceny – Opłaty za odprawę pasażerów przez Internet – VAT – Opłaty administracyjne za zakupy dokonane przy użyciu karty kredytowej innej niż wybrana przez przewoźnika lotniczego – Niemożliwe do uniknięcia i możliwe do przewidzenia elementy ostatecznej ceny, jaką należy zapłacić – Opcjonalne dopłaty do ceny – Pojęcie]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/10

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ryanair Ltd, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust / Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust, Ryanair Ltd, Ryanair DAC
      (Sprawa C-28/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport - Usługi lotnicze - Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 - Artykuł 23 ust. 1 - Wskazywanie ostatecznej ceny - Opłaty za odprawę pasażerów przez Internet - VAT - Opłaty administracyjne za zakupy dokonane przy użyciu karty kredytowej innej niż wybrana przez przewoźnika lotniczego - Niemożliwe do uniknięcia i możliwe do przewidzenia elementy ostatecznej ceny, jaką należy zapłacić - Opcjonalne dopłaty do ceny - Pojęcie)
      (2020/C 230/12)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ryanair Ltd, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust

         Strona przeciwna: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust, Ryanair Ltd, Ryanair DAC

         Sentencja

      Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że opłaty za odprawę pasażerów, których uiszczenia nie można uniknąć z powodu braku alternatywnego sposobu bezpłatnej odprawy, podatek od wartości dodanej (VAT) stosowany do krajowych taryf lotniczych oraz opłaty administracyjne za zakupy dokonane przy użyciu karty kredytowej innej niż wybrana przez przewoźnika lotniczego stanowią niemożliwe do uniknięcia i możliwe do przewidzenia elementy ceny w rozumieniu zdania drugiego tego przepisu. Natomiast przepis ten należy interpretować w ten sposób, że opłaty za odprawę pasażerów, których uiszczenia można uniknąć poprzez skorzystanie z opcji bezpłatnej odprawy, a także VAT stosowany do dopłat fakultatywnych dotyczących lotów krajowych, stanowią opcjonalną dopłatę do ceny w rozumieniu zdania czwartego tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawy połączone C-101/19 i C-102/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Deutsche Homöopathie-Union (DHU) Arzneimittel GmbH & Co. KG / Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83/WE – Artykuły 62 i 69 – Informacje na etykiecie i ulotce homeopatycznych produktów leczniczych – Wyczerpujący wykaz informacji albo możliwość dodania użytecznych dla pacjenta informacji zgodnych z charakterystyką produktu – Wskazania dotyczące dawkowania homeopatycznych produktów leczniczych]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/10

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Deutsche Homöopathie-Union (DHU) Arzneimittel GmbH & Co. KG / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawy połączone C-101/19 i C-102/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuły 62 i 69 - Informacje na etykiecie i ulotce homeopatycznych produktów leczniczych - Wyczerpujący wykaz informacji albo możliwość dodania użytecznych dla pacjenta informacji zgodnych z charakterystyką produktu - Wskazania dotyczące dawkowania homeopatycznych produktów leczniczych)
      (2020/C 230/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Homöopathie-Union (DHU) Arzneimittel GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

      Dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/27/UE z dnia 31 marca 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, by ulotka dołączona do opakowania, o której mowa w jej art. 69, zawierała informacje inne niż informacje wymienione w tym przepisie, w szczególności instrukcję dawkowania homeopatycznych produktów leczniczych, których dotyczy ten przepis.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa C-161/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2009/147/WE – Ochrona dzikiego ptactwa – Zezwolenia na wiosenne polowanie na słonki (Scolopax rusticola) w kraju związkowym Dolna Austria (Austria) – Artykuł 7 ust. 4 i art. 9 ust. 1 lit. c) – Brak „innego zadowalającego rozwiązania” – Pojęcie „małych ilości”]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii
      (Sprawa C-161/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2009/147/WE - Ochrona dzikiego ptactwa - Zezwolenia na wiosenne polowanie na słonki (Scolopax rusticola) w kraju związkowym Dolna Austria (Austria) - Artykuł 7 ust. 4 i art. 9 ust. 1 lit. c) - Brak „innego zadowalającego rozwiązania” - Pojęcie „małych ilości”)
      (2020/C 230/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: J. Schmoll, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Zezwalając na wiosenne polowanie na słonki (Scolopax rusticola) w kraju związkowym Dolna Austria (Austria), Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa.

                  2)

                  Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-217/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska/Republika Finlandii [Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2009/147/WE – Ochrona dzikiego ptactwa – Zezwolenia na wiosenny odstrzał samców edredona zwyczajnego (Somateria mollissima) w prowincji Åland (Finlandia) – Artykuł 7 ust. 4, art. 9 ust. 1 lit. c) – Pojęcia „legalnego wykorzystywania” i „małych ilości”]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska/Republika Finlandii
      (Sprawa C-217/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2009/147/WE - Ochrona dzikiego ptactwa - Zezwolenia na wiosenny odstrzał samców edredona zwyczajnego (Somateria mollissima) w prowincji Åland (Finlandia) - Artykuł 7 ust. 4, art. 9 ust. 1 lit. c) - Pojęcia „legalnego wykorzystywania” i „małych ilości”)
      (2020/C 230/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i E. Ljung Rasmussen, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Heliskoski, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów J. Bouckaerta, D. Gilleta i S. François)

         Sentencja

                  1)

                  Wydając regularnie zezwolenia na wiosenny odstrzał samca edredona zwyczajnego (Somateria mollissima) w prowincji Åland od 2011 r. do 2019 r. włącznie, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 7 ust. 4 i art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa.

                  2)

                  Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa C-237/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Gömböc Kutató, Szolgáltató és Kereskedelmi Kft. / Szellemi Tulajdon Nemzeti Hivatal [Odesłanie prejudycjalne – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95/WE – Odmowa lub unieważnienie rejestracji – Trójwymiarowy znak towarowy – Artykuł 3 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) oraz (iii) – Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego – Oznaczenie tworzone przez kształt zwiększający znacznie wartość towaru – Uwzględnienie sposobu postrzegania przez właściwy krąg odbiorców]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/12

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Gömböc Kutató, Szolgáltató és Kereskedelmi Kft. / Szellemi Tulajdon Nemzeti Hivatal
      (Sprawa C-237/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Odmowa lub unieważnienie rejestracji - Trójwymiarowy znak towarowy - Artykuł 3 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) oraz (iii) - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Oznaczenie tworzone przez kształt zwiększający znacznie wartość towaru - Uwzględnienie sposobu postrzegania przez właściwy krąg odbiorców)
      (2020/C 230/16)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gömböc Kutató, Szolgáltató és Kereskedelmi Kft.

         Strona pozwana: Szellemi Tulajdon Nemzeti Hivatala

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy dane oznaczenie jest tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego, nie należy ograniczać się do przedstawienia graficznego tego oznaczenia. Informacje inne niż dotyczące samego przedstawienia graficznego, takie jak sposób postrzegania przez właściwy krąg odbiorców, mogą być używane w celu ustalenia zasadniczych właściwości rozpatrywanego oznaczenia. Natomiast o ile informacje, które nie wynikają z graficznego przedstawienia oznaczenia, można brać pod uwagę w celu określenia, czy owe właściwości pełnią funkcję techniczną w odniesieniu do rozpatrywanego towaru, o tyle informacje te muszą pochodzić z obiektywnych i wiarygodnych źródeł i nie mogą one obejmować postrzegania przez właściwy krąg odbiorców.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że sposób postrzegania przez właściwy krąg odbiorców towaru przedstawionego graficznie przez oznaczenie, które jest tworzone wyłącznie przez kształt tego towaru, lub wiedzę posiadaną o owym towarze przez ten krąg można wziąć pod uwagę w celu ustalenia zasadniczej właściwości tego kształtu. Określoną w tym przepisie podstawę odmowy rejestracji można zastosować, jeżeli z obiektywnych i wiarygodnych elementów wynika, że wybór konsumentów dotyczący zakupu danego towaru jest w bardzo znacznej mierze determinowany tą właściwością.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że podstawy odmowy rejestracji przewidzianej w tym przepisie nie należy systematycznie stosować do oznaczenia tworzonego wyłącznie przez kształt towaru, gdy oznaczenie to jest przedmiotem ochrony na podstawie prawa wzorów lub gdy oznaczenie jest tworzone wyłącznie przez kształt wyrobu dekoracyjnego.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-384/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Ocena ryzyka powodziowego i zarządzanie nim – Dyrektywa 2007/60/WE – Artykuł 7 ust. 1 i 5, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 1 – Plan zarządzania ryzykiem powodziowym – Sporządzenie – Konsultacja i podanie do publicznej wiadomości – Udostępnienie Komisji Europejskiej – Obszary dorzeczy ES 120 Gran Canaria, ES 122 Fuerteventura, ES 123 Lanzarote, ES 124 Tenerife, ES 125 La Palma, ES 126 La Gomera i ES 127 El Hierro (Hiszpania)]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/13

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-384/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ocena ryzyka powodziowego i zarządzanie nim - Dyrektywa 2007/60/WE - Artykuł 7 ust. 1 i 5, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 1 - Plan zarządzania ryzykiem powodziowym - Sporządzenie - Konsultacja i podanie do publicznej wiadomości - Udostępnienie Komisji Europejskiej - Obszary dorzeczy ES 120 Gran Canaria, ES 122 Fuerteventura, ES 123 Lanzarote, ES 124 Tenerife, ES 125 La Palma, ES 126 La Gomera i ES 127 El Hierro (Hiszpania))
      (2020/C 230/17)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo E. Manhaeve i E. Sanfrutos Cano, a następnie M. Jauregui Gomez i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Jiménez García, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Królestwo Hiszpanii, poprzez brak w przepisanym do tego terminie ustanowienia, publikacji planów zarządzania ryzykiem powodziowym w zakresie dorzeczy ES 120 Gran Canaria, ES 122 Fuerteventura, ES 123 Lanzarote, ES 124 Tenerife, ES 125 La Palma, ES 126 La Gomera et ES 127 El Hierro (Hiszpania) oraz przez brak powiadomienia o nich Komisji, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 7 ust. 1 i 5 oraz art. 15 ust. 1 dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim, oraz przez brak chociażby przeprowadzenia etapu informowania i konsultacji publicznej w odniesieniu do sporządzenia planów zarządzania ryzykiem powodziowym w odniesieniu do obszarów dorzeczy ES 120 Gran Canaria, ES 122 Fuerteventura i ES 125 La Palma, uchybiło ono zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 10 ust. 1 i 2 tej dyrektywy.

                  2)

                  Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa C-406/19 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Odwołanie – EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii – Cofnięcie uznania organizacji producentów – Nieodzyskanie wypłaconej pomocy – Ciężar dowodu – Ryczałtowa korekta finansowa)

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/14

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-406/19 P) (1)

      (Odwołanie - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii - Cofnięcie uznania organizacji producentów - Nieodzyskanie wypłaconej pomocy - Ciężar dowodu - Ryczałtowa korekta finansowa)
      (2020/C 230/18)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i J. Aquilina, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Jiménez García, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 20 marca 2019 r., Hiszpania/Komisja (T-237/17, niepublikowany, EU:T:2019:172), zostaje uchylony w zakresie, w jakim w tym wyroku Sądu stwierdził nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/264 z dnia 14 lutego 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w części, w jakiej stosuje ona ryczałtową korektę w wysokości 10 % dotyczącą niektórych wydatków poniesionych przez Królestwo Hiszpanii.

                  2)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty poniesione zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji w sprawie T-237/17, jak i w postępowaniu odwoławczym, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską w tych dwóch postępowaniach.

         (1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawa C-757/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 15 października 2019 r. – ES / Wallonische Region

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 15 października 2019 r. – ES / Wallonische Region
      (Sprawa C-757/19)
      (2020/C 230/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Gericht Erster Instanz Eupen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ES

         Strona pozwana: Wallonische Region
      Postanowieniem z dnia 28 maja 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (szósta izba) orzekł, że art. 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi osoba mająca miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim nie może powoływać się na odstępstwo od obowiązku rejestracji pojazdów, w tym państwie członkowskim, w odniesieniu do pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim i udostępnionego mu przez spółkę, której jest członkiem zarządzającym i która ma siedzibę w tym innym państwie członkowskim, tylko jeżeli dokumenty poświadczające, że dana osoba spełnia przesłanki zastosowania tego odstępstwa, znajdują się na stałe w tym pojeździe.


title: Sprawa C-146/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 20 marca 2020 r. – AD, BE, CF / Corendon Airlines

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 20 marca 2020 r. – AD, BE, CF / Corendon Airlines
      (Sprawa C-146/20)
      (2020/C 230/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: AD, BE, CF

         Strona pozwana: Corendon Airlines

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy ma miejsce odwołanie lotu w rozumieniu art. 2 lit. l) i art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1), gdy obsługujący przewoźnik lotniczy przekłada lot zarezerwowany w ramach imprezy turystycznej, którego planowym czasem odlotu była godzina 10:20 (czasu lokalnego), na godzinę 08:40 (czasu lokalnego) tego samego dnia?

                  2.

                  Czy powiadomienie na dziesięć dni przed rozpoczęciem podróży o przełożeniu terminu lotu z godziny 10:20 (czasu lokalnego) na godzinę 8:40 (czasu lokalnego) tego samego dnia stanowi ofertę zmiany planu podróży w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004 L 46, s. 1).


title: Sprawa C-155/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Ravensburg (Niemcy) w dniu 31 marca 2020 r. – RT, SV, BC / Volkswagen Bank GmbH, Skoda Bank – Zweigniederlassung der Volkswagen Bank GmbH

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Ravensburg (Niemcy) w dniu 31 marca 2020 r. – RT, SV, BC / Volkswagen Bank GmbH, Skoda Bank – Zweigniederlassung der Volkswagen Bank GmbH
      (Sprawa C-155/20)
      (2020/C 230/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Ravensburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: RT, SV, BC

         Strona pozwana: Volkswagen Bank GmbH, Skoda Bank – Zweigniederlassung der Volkswagen Bank GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 10 ust. 2 lit. l) dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że w umowie o kredyt:

                              a)

                              należy podać stopę oprocentowania dla odsetek za opóźnienie obowiązującą w chwili zawarcia umowy o kredyt wyrażoną jako wartość bezwzględna, a przynajmniej, iż należy podać obowiązującą stopę referencyjną (w tym przypadku stopę bazową zgodnie z § 247 BGB – niemieckiego kodeksu cywilnego), z której wynika obowiązująca stopa oprocentowania dla odsetek za opóźnienie poprzez dodanie odpowiedniej wartości (w tym przypadku pięciu punktów procentowych zgodnie z § 288 ust. 1 zdanie drugie BGB)?

                              b)

                              mechanizm dokonywania zmian stopy oprocentowania dla odsetek za opóźnienie musi być konkretnie określony, a przynajmniej należy wskazać przepisy krajowe, z których wynikają zmiany stopy oprocentowania dla odsetek za opóźnienie (§ 247, § 288 ust. 1 zdanie drugie BGB)?

                  2.

                  Czy art. 10 ust. 2 lit. r) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że w umowie o kredyt należy podać konkretną, zrozumiałą dla konsumenta metodę obliczania rekompensaty należnej w przypadku przedterminowej spłaty pożyczki, tak aby konsument mógł przynajmniej w przybliżeniu obliczyć wysokość rekompensaty należnej w przypadku wcześniejszego wypowiedzenia umowy?

                  3.

                  Czy art. 10 ust. 2 lit. s) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że:

                              a)

                              w umowie o kredyt należy również podać określone w prawie krajowym prawa stron do wypowiedzenia umowy, w szczególności prawo pożyczkobiorcy do wypowiedzenia z ważnego powodu, na podstawie § 314 BGB, umowy pożyczki zawartej na czas określony?

                              b)

                              [na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 3 a)], nie stoi on na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu prawnemu przewidującemu, że wskazanie szczególnego prawa do rozwiązania umowy zgodnie z prawodawstwem krajowym stanowi obowiązkową informację w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. s) dyrektywy 2008/48/WE?

                              c)

                              w umowie o kredyt odnośnie do wszelkich praw do wypowiedzenia umowy o kredyt należy wskazać przewidziane dla wykonywania danego prawa termin złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu i formę takiego oświadczenia?

                  4.

                  Czy w wypadku umowy o kredyt konsumencki wykluczona jest możliwość podniesienia przez wierzyciela zarzutu wygaśnięcia prawa do odstąpienia od umowy przez konsumenta zgodnie z art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE,

                              a)

                              jeśli część przewidzianej w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE obowiązkowej informacji nie została ani prawidłowo wskazana w umowie o kredyt, ani następnie nie została prawidłowo przedstawiona, w związku z czym termin na odstąpienie od umowy zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE nie rozpoczął biegu?

                              b)

                              [na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 4 a)], jeśli wygaśnięcie prawa w znacznym stopniu opiera się na upływie czasu od chwili zawarcia umowy, lub na całkowitym wykonaniu umowy przez obydwie strony, lub na okoliczności, że wierzyciel dysponuje zwróconą kwotą kredytu, lub na zwrocie zabezpieczeń kredytu, lub (w wypadku umowy kupna-sprzedaży powiązanej z umową o kredyt) na korzystaniu lub sprzedaży finansowanego towaru przez konsumenta, lecz w istotnym okresie i w chwili wystąpienia istotnych okoliczności konsument nie wiedział o nadal obowiązującym prawie do odstąpienia i wierzyciel również nie mógł przyjąć, że konsument dysponuje odpowiednimi informacjami?

                  5.

                  Czy w wypadku umowy o kredyt konsumencki wykluczona jest możliwość podniesienia przez wierzyciela zarzutu nadużycia prawa w odniesieniu do wykonania prawa do odstąpienia przez konsumenta zgodnie z art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE,

                              a)

                              jeśli część przewidzianych w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE obowiązkowych informacji ani nie została prawidłowo wskazana w umowie o kredyt, ani następnie nie została prawidłowo udostępniona, w związku z czym termin na odstąpienie zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE nie rozpoczął biegu?

                              b)

                              [na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 5 a)], jeśli nadużycie prawa w znacznym stopniu opiera się na upływie czasu od chwili zawarcia umowy, lub na całkowitym wykonaniu umowy przez obydwie strony, lub na okoliczności, że wierzyciel dysponuje zwróconą kwotą kredytu, lub na zwrocie zabezpieczeń kredytu, lub (w wypadku umowy kupna-sprzedaży powiązanej z umową o kredyt) na korzystaniu lub sprzedaży finansowanego towaru przez konsumenta, lecz w istotnym okresie i w chwili wystąpienia istotnych okoliczności konsument nie wiedział o nadal obowiązującym prawie do odstąpienia i wierzyciel również nie mógł przyjąć, że konsument dysponuje odpowiednimi informacjami?

         (1)  Dz.U. 2008, L 133, s. 66.


title: Sprawa C-164/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 20 kwietnia 2020 r. – Airhelp Limited / Austrian Airlines AG

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 20 kwietnia 2020 r. – Airhelp Limited / Austrian Airlines AG
      (Sprawa C-164/20)
      (2020/C 230/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Airhelp Limited

         Strona pozwana: Austrian Airlines AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 5, 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów (1) należy interpretować w ten sposób, że stwierdzoną przez lekarza lotniskowego chorobę i związaną z tym niezdolność do lotu dotyczące pasażera znajdującego się na pokładzie samolotu, który jeszcze nie wystartował, czego konsekwencją jest odmowa przewozu pasażera przez przewoźnika lotniczego, a tym samym konieczność opuszczenia przez niego samolotu i wyładowania jego bagażu, należy uznać za „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-166/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 22 kwietnia 2020 r. – BB przeciwko Lietuvos Respublikos sveikatos apsaugos ministerija

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 22 kwietnia 2020 r. – BB przeciwko Lietuvos Respublikos sveikatos apsaugos ministerija
      (Sprawa C-166/20)
      (2020/C 230/23)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BB

         Strona pozwana: Lietuvos Respublikos sveikatos apsaugos ministerija (ministerstwo zdrowia Republiki Litewskiej)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 10 lit. b) dyrektywy 2005/36/WE (1), w świetle celu tej dyrektywy określonego w jej art. 1, należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie w sytuacji, w której dana osoba nie uzyskała dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, ponieważ być może spełniła wymogi niezbędne dla uzyskania kwalifikacji zawodowych w kilku, a nie w jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej? Czy w takiej sytuacji, w której dana osoba nie uzyskała dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, ponieważ być może spełniła wymogi niezbędne dla uzyskania kwalifikacji zawodowych w kilku, a nie w jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej, rozdział I (Ogólny system uznawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji) w tytule III dyrektywy 2005/36/WE powinno się interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on instytucję uznającą kwalifikacje do oceny treści wszystkich dokumentów złożonych przez tę osobę, które mogą potwierdzić kwalifikacje zawodowe oraz ich zgodność z wymogami przewidzianymi dla uzyskania kwalifikacji zawodowych w przyjmującym państwie członkowskim, a także – w razie potrzeby – do zastosowania środków wyrównawczych?

                  2)

                  Czy w sytuacji takiej jak ta występująca w niniejszej sprawie, w której strona skarżąca być może spełniła wymogi niezbędne dla uzyskania kwalifikacji zawodowych farmaceuty w rozumieniu art. 44 w sekcji 7 rozdziału III dyrektywy 2005/36/WE, ale wymogi te zostały spełnione w kilku, a nie w jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w związku z czym strona skarżąca nie posiada dokumentu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe określonego w pkt 5.6.2 załącznika V do dyrektywy 2005/36/WE, art. 45 i 49 TFUE oraz art. 15 karty powinno się interpretować w ten sposób, że zobowiązują one właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego do oceny kształcenia zawodowego strony skarżącej i porównania go z kształceniem zawodowym wymaganym w państwie przyjmującym, a także do oceny treści złożonych dokumentów, które mogą potwierdzić kwalifikacje zawodowe oraz ich zgodność z wymogami przewidzianymi dla uzyskania kwalifikacji zawodowych w przyjmującym państwie członkowskim, a także – w razie potrzeby – do zastosowania środków wyrównawczych?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. 2005, L 255, s. 22).


title: Sprawa C-195/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshofs (Niemcy) w dniu 8 maja 2020 r. – postępowanie karne przeciwko XC

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshofs (Niemcy) w dniu 8 maja 2020 r. – postępowanie karne przeciwko XC
      (Sprawa C-195/20)
      (2020/C 230/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Oskarżony: XC

         Przy udziale: Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 27 ust. 2, 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (1) w brzmieniu zmienionym decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. (2). należy interpretować w ten sposób, że zasada szczególności nie sprzeciwia się środkowi polegającemu na ograniczeniu wolności za przestępstwo popełnione przed przekazaniem inne niż to, które stanowi podstawę przekazania, jeżeli po przekazaniu dana osoba dobrowolnie opuściła terytorium wydającego nakaz państwa członkowskiego, następnie ponownie została przekazana na terytorium wydającego nakaz państwa członkowskiego przez inne wykonujące nakaz państwo członkowskie na podstawie nowego europejskiego nakazu aresztowania, a to drugie wykonujące nakaz państwo członkowskie udzieliło zgody na ściganie, skazanie i wykonanie kary za to inne przestępstwo?

         (1)  Dz.U. 2002, L 190, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2009, L 81, s. 24.


title: Sprawa C-203/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava III (Słowacja) w dniu 11 maja 2020 r. – postępowanie karne przeciwko AB i in., inni uczestnicy HI i Krajská prokuratúra v Bratislave

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava III (Słowacja) w dniu 11 maja 2020 r. – postępowanie karne przeciwko AB i in., inni uczestnicy HI i Krajská prokuratúra v Bratislave
      (Sprawa C-203/20)
      (2020/C 230/25)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Okresný súd Bratislava III

         Strony w postępowaniu głównym

         Oskarżeni: AB, CD, EF, GH, IJ, LM, NO, PR, ST, UV, WZ, BC, DE, FG i JL

         Inni uczestnicy postępowania: HI i Krajská prokuratúra v Bratislave

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasada „ne bis in idem”, z uwzględnieniem art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, stoi na przeszkodzie wydaniu europejskiego nakazu aresztowania, o którym mowa w decyzji ramowej Rady 2002/584/ WSiSW (1) z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, w sytuacji gdy postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone orzeczeniem sądu o zwolnieniu z odpowiedzialności karnej lub umorzeniu postępowania, jeśli takie orzeczenia zostały wydane ze względu na amnestię, która została następnie odwołana po tym, jak orzeczenia te stały się prawomocne, a krajowy porządek prawny przewiduje, że odwołanie takiej amnestii pociąga za sobą uchylenie rozstrzygnięć organów państwa w zakresie, w jakim podstawą ich wydania i uzasadnienia były amnestia lub ułaskawienie oraz że ustają prawne przeszkody dla prowadzenia postępowania karnego spowodowane taką odwołaną amnestią i następuje to bez orzeczenia sądowego lub szczególnego postępowania sądowego?

                  2)

                  Czy przepis prawa krajowego, który bez rozstrzygnięcia sądu wprost uchyla orzeczenie sądu krajowego o umorzeniu postępowania karnego, które zgodnie z prawem krajowym ma charakter rozstrzygnięcia ostatecznego, ze skutkami orzeczenia uniewinniającego i na podstawie którego postępowanie karne zostało ostatecznie umorzone w efekcie amnestii przyznanej zgodnie z prawem krajowym, jest zgodny z prawem do bezstronnego sądu, zagwarantowanym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z zakazem ponownego sądzenia lub ukarania w postępowaniu karnym za ten sam czyn zagwarantowanym w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  3)

                  Czy przepis prawa krajowego, który sprawowaną przez trybunał konstytucyjny kontrolę rezolucji Národná rada Slovenskej republiky (rady narodowej Republiki Słowackiej) odwołującej amnestię lub ułaskawienia w sprawach indywidualnych i przyjętej na podstawie art. 86 lit. i) konstytucji Republiki Słowackiej ogranicza tylko do oceny jej zgodności z konstytucją, bez uwzględnienia wiążących aktów prawnych przyjętych przez Unię Europejską, zwłaszcza Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Traktatu o Unii Europejskiej, jest zgodny z zasadą lojalności w rozumieniu art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z prawem do bezstronnego sądu zagwarantowanym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zakazem ponownego sądzenia lub ukarania za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary zagwarantowanym w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

         (1)  Dz.U. 2002, L 190, s. 1.


title: Sprawa T-399/16: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – CK Telecoms UK Investments / Komisja [Konkurencja – Koncentracje – Działalność w zakresie telekomunikacji bezprzewodowej – Detaliczny rynek usług telekomunikacji ruchomej – Hurtowy rynek dostępu i rozpoczynania połączeń w publicznych sieciach ruchomych – Nabycie Telefóniki Europe przez Hutchison – Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Rynek oligopolistyczny – Znacząca przeszkoda w skutecznej konkurencji – Nieskoordynowane skutki – Ciężar dowodu – Wymogi dowodowe – Udziały w rynku – Wpływ koncentracji na ceny – Analiza ilościowa dotycząca presji na wzrost cen – Bliscy konkurenci – Znaczna presja konkurencyjna – Ważna siła konkurencyjna – Umowy dotyczące wspólnego korzystania z sieci – Stopień koncentracji – Wskaźnik Herfindahla-Hirschmanna – Naruszenie prawa – Błąd w ocenie]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/21

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – CK Telecoms UK Investments / Komisja
      (Sprawa T-399/16) (1)

      (Konkurencja - Koncentracje - Działalność w zakresie telekomunikacji bezprzewodowej - Detaliczny rynek usług telekomunikacji ruchomej - Hurtowy rynek dostępu i rozpoczynania połączeń w publicznych sieciach ruchomych - Nabycie Telefóniki Europe przez Hutchison - Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Rynek oligopolistyczny - Znacząca przeszkoda w skutecznej konkurencji - Nieskoordynowane skutki - Ciężar dowodu - Wymogi dowodowe - Udziały w rynku - Wpływ koncentracji na ceny - Analiza ilościowa dotycząca presji na wzrost cen - Bliscy konkurenci - Znaczna presja konkurencyjna - Ważna siła konkurencyjna - Umowy dotyczące wspólnego korzystania z sieci - Stopień koncentracji - Wskaźnik Herfindahla-Hirschmanna - Naruszenie prawa - Błąd w ocenie)
      (2020/C 230/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CK Telecoms UK Investments Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci T. Wessely i O. Brouwer, a także A. Woods, M. Davis, I. Ditchfield, S. Prichard, J. Aitken, R. Romney, M. Dickson i K. Asakura, solicitors, oraz B. Kennelly, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, G. Conte, M. Farley, J. Szczodrowski i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Jones, S. Brandon, S. Huijts, C. Blairs, M. Rahman, J. McInnes, M. Brown, B. Potterill, S. Cardell, C. Brannigan, S. Munday, C. Short i A. Dadley, pełnomocnicy, wspierani przez M. Williamsa i J. Morrison, barristers), EE Ltd (Hatfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Lindsay, barrister, oraz C. Chapman i J. Hulsmann, solicitors)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 2796 final z dnia 11 maja 2016 r. uznającej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym koncentrację dotyczącą nabycia Telefóniki Europe plc przez Hutchison 3G UK Investments Ltd (sprawa COMP/M.7612 – Hutchison 3G UK/Telefónica UK).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2016) 2796 final z dnia 11 maja 2016 r. uznającej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym koncentrację dotyczącą nabycia Telefóniki Europe plc przez Hutchison 3G UK Investments Ltd (sprawa COMP/M.7612 – Hutchison 3G UK/Telefónica UK).

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez CK Telecoms UK Investments Ltd.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz EE Ltd pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa T-483/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Cerafogli / EBC [Służba publiczna – Personel EBC – Skarga na dyskryminację i mobbing – Wewnętrzne dochodzenie administracyjne – Oddalenie skargi – Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem – Prawo do bycia wysłuchanym – Wniosek o udostępnienie protokołu z przesłuchania świadków – Zniszczenie akt dochodzenia – Walor dowodowy dowodów przedstawionych przed Sądem – Badanie niekompletne – Mobbing – Naruszenie prawa – Obowiązek wspomagania – Odpowiedzialność – Związek przyczynowy – Krzywda]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/22

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Cerafogli / EBC
      (Sprawa T-483/16 RENV) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBC - Skarga na dyskryminację i mobbing - Wewnętrzne dochodzenie administracyjne - Oddalenie skargi - Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem - Prawo do bycia wysłuchanym - Wniosek o udostępnienie protokołu z przesłuchania świadków - Zniszczenie akt dochodzenia - Walor dowodowy dowodów przedstawionych przed Sądem - Badanie niekompletne - Mobbing - Naruszenie prawa - Obowiązek wspomagania - Odpowiedzialność - Związek przyczynowy - Krzywda)
      (2020/C 230/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Maria Concetta Cerafogli (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Feyerbacher i B. Ehlers, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE i art. 50a Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 17 listopada 2009 r. w sprawie zakończenia wewnętrznego dochodzenia administracyjnego, wszczętego ze skargi skarżącej na dyskryminację i naruszenie jej godności, stanowiącej przejaw mobbingu oraz naruszenia obowiązującej w EBC polityki na rzecz godności w pracy, a także, w razie potrzeby, decyzji EBC z dnia 24 marca 2010 r. oddalającej szczególne odwołanie skarżącej, oraz po drugie, zasądzenia od EBC zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 17 listopada 2009 r. w sprawie zakończenia wewnętrznego dochodzenia administracyjnego wszczętego ze skargi Marii Concetty Cerafogli oraz decyzji EBC z dnia 24 marca 2010 r. oddalającej szczególne odwołanie M. Cerafogli.

                  2)

                  Zasądza się od EBC na rzecz M. Cerafogli kwotę 20 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  EBC pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez M. Cerafogli w związku z pierwotnym postępowaniem przed Sądem ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej dotyczącym skargi w sprawie F-43/10, z postępowaniem odwoławczym w sprawie T-114/13 P oraz z niniejszym postępowaniem w związku z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w sprawie T-483/16 RENV.

                  5)

                  Maria Cerafogli pokrywa jedną trzecią kosztów poniesionych przez EBC w związku z pierwotnym postępowaniem przed Sądem ds. Służby Publicznej dotyczącym skargi w sprawie F-43/10, z postępowaniem odwoławczym w sprawie T-114/13 P oraz z niniejszym postępowaniem w związku z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w sprawie T-483/16 RENV.

         (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2020 (sprawa pierwotnie zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-43/10 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 pod sygnaturą F-43/10 RENV).


title: Sprawa T-649/17: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – ViaSat / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokument dotyczący środków wymaganych w celu zapewnienia przestrzegania przez posiadających zezwolenia operatorów satelitarnej komunikacji ruchomej wspólnych warunków, których dotyczy decyzja nr 626/2008/CE – Wyraźna i dorozumiana odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, dochodzenia i audytu – Nadrzędny interes publiczny – Odmowa częściowego dostępu]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/23

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – ViaSat / Komisja
      (Sprawa T-649/17) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokument dotyczący środków wymaganych w celu zapewnienia przestrzegania przez posiadających zezwolenia operatorów satelitarnej komunikacji ruchomej wspólnych warunków, których dotyczy decyzja nr 626/2008/CE - Wyraźna i dorozumiana odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, dochodzenia i audytu - Nadrzędny interes publiczny - Odmowa częściowego dostępu)
      (2020/C 230/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ViaSat, Inc. (Carlsbad, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Ruiz Calzado, L. Marco Perpiñà, P. de Bandt i M. Gherghinaru)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i S. Delaude, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Inmarsat Ventures Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Spontoni, B. Amory, É. Barbier de La Serre, adwokaci i A. Howard, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji oddalającej ponowny wniosek skarżącej z dnia 31 maja 2017 r. o udzielenie dostępu do „planu przewidującego środki dotyczące przestrzegania wspólnych warunków przewidzianych w decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 626/2008/WE z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie selekcji i zezwoleń dotyczących systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS), w tym nowych etapów pośrednich i odpowiadających im terminów przez wybranych operatorów, którym udzielono zezwoleń na świadczenie usług satelitarnej komunikacji ruchomej (MSS)”, a w dalszej kolejności stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 8219 final z dnia 1 grudnia 2017 odmawiającej dostępu do wyżej wymienionego planu.

         Sentencja

                  1)

                  Umarza się postępowanie w sprawie zgodności z prawem dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej oddalającej ponowny wniosek ViaSat, Inc. z dnia 31 maja 2017 r. o udzielenie dostępu do „planu przewidującego środki dotyczące przestrzegania wspólnych warunków przewidzianych w decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 626/2008/WE z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie selekcji i zezwoleń dotyczących systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS), w tym nowych etapów pośrednich i odpowiadających im terminów przez wybranych operatorów, którym udzielono zezwoleń na świadczenie usług satelitarnej komunikacji ruchomej (MSS)”.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  ViaSat. zostaje obciążona trzema czwartymi własnych kosztów oraz trzema czwartymi kosztów poniesionych przez Komisję i przez Inmarsat Ventures Ltd.

                  4)

                  Komisja zostaje obciążona jedną czwartą własnych kosztów oraz jedną czwartą kosztów poniesionych przez par ViaSat i przez Inmarsat Ventures.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa T-518/18: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – YG / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postepowanie w sprawie awansu 2017 – Decyzja o nieawansowani skarżącego do grupy zaszeregowania AST 9 – Porównanie osiągnięć – Równość traktowania – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/24

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – YG / Komisja
      (Sprawa T-518/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postepowanie w sprawie awansu 2017 - Decyzja o nieawansowani skarżącego do grupy zaszeregowania AST 9 - Porównanie osiągnięć - Równość traktowania - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 230/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: YG (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid, B. Eggers i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesiona na podstawie art. 270 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie nieprzyznania skarżącemu awansu w ramach postepowania w sprawie awansu 2017.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa T-574/18: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Agrochem-Maks / Komisja [Środki ochrony roślin – Substancja czynna o nazwie oksasulfuron – Nieodnowienie zatwierdzenia do celów wprowadzenia do obrotu – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 41 ust. 2 lit. c) karty praw podstawowych – Oczywisty błąd w ocenie – Artykuł 6 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 i pkt 2.2. załącznika II do rozporządzenia nr 1107/2009 – Zasada ostrożności]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/24

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Agrochem-Maks / Komisja
      (Sprawa T-574/18) (1)

      (Środki ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie oksasulfuron - Nieodnowienie zatwierdzenia do celów wprowadzenia do obrotu - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 41 ust. 2 lit. c) karty praw podstawowych - Oczywisty błąd w ocenie - Artykuł 6 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 i pkt 2.2. załącznika II do rozporządzenia nr 1107/2009 - Zasada ostrożności)
      (2020/C 230/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Agrochem-Maks d.o.o. (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis, I. Naglis i G. Koleva, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, H. Shev, J. Lundberg i H. Eklinder, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1019 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie nieodnawiania zatwierdzenia substancji czynnej oksasulfuron zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2018, L 183, s. 14).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Agrochem-Maks d.o.o. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszego postępowania i postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

                  3)

                  Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-615/18: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Diesel / EUIPO – Sprinter megacentros del deporte (Przedstawienie zaokrąglonej i zakrzywionej linii) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przestawiającego zaokrągloną i zakrzywioną linię – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe przedstawiające wielką literę „D” i wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy przedstawiający zakrzywioną linię – Względna podstawa odmowy rejestracji – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/25

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Diesel / EUIPO – Sprinter megacentros del deporte (Przedstawienie zaokrąglonej i zakrzywionej linii)
      (Sprawa T-615/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przestawiającego zaokrągloną i zakrzywioną linię - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe przedstawiające wielką literę „D” i wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy przedstawiający zakrzywioną linię - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2020/C 230/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Diesel SpA (Breganze, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Parassina i A. Giovannardi)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sprinter megacentros del deporte, SL (Elche, Hiszpania) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, i T. Austen, barrister)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 sierpnia 2018 r. (sprawa R 2657/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Diesel a Sprinter megacentros del deporte.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 3 sierpnia 2018 r. (sprawa R 2657/2017-5) w zakresie dotyczącym wcześniejszego znaku towarowego nr 583708 w odniesieniu do „jeansów męskich i kobiecych” oraz „obuwia”, należących do klasy 25.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Diesel SpA, EUIPO i Sprinter megacentros del deporte, SL pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 455 z 17.12.2018.


title: Sprawa T-677/18: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Galletas Gullón/EUIPO – Intercontinental Great Brands (gullón TWINS COOKIE SANDWICH) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego gullón TWINS COOKIE SANDWICH – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy OREO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Naruszenie renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/26

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Galletas Gullón/EUIPO – Intercontinental Great Brands (gullón TWINS COOKIE SANDWICH)
      (Sprawa T-677/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego gullón TWINS COOKIE SANDWICH - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy OREO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 230/32)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Galletas Gullón, SA (Aguilar de Campoo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci S. Martínez-Almeida y Alejos-Pita i M. Corbal San Adrián)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Intercontinental Great Brands LLC (East Hanover, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat C. Duch Fonoll)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2018 r. (sprawa R 2378/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Intercontinental Great Brands a Galletas Gullón.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Galletas Gullón SA zostaje obciążona własnymi kosztami postępowania, jak również kosztami poniesionymi w ramach niniejszego postępowania przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz przez Intercontinental Great Brands LLC.

         (1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.


title: Sprawa T-696/18: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Consejo Regulador „Jamón de Teruel/Paleta de Teruel” / EUIPO – Airesano Foods (AIRESANO BLACK El ibérico de Teruel) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego AIRESANO BLACK El ibérico de Teruel – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy JAMON DE TERUEL CONSEJO REGULADOR DE LA DENOMINACION DE ORIGEN – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa znaków – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/27

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Consejo Regulador „Jamón de Teruel/Paleta de Teruel” / EUIPO – Airesano Foods (AIRESANO BLACK El ibérico de Teruel)
      (Sprawa T-696/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego AIRESANO BLACK El ibérico de Teruel - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy JAMON DE TERUEL CONSEJO REGULADOR DE LA DENOMINACION DE ORIGEN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa znaków - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 230/34)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida „Jamón de Teruel/Paleta de Teruel” (Teruel, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. Pérez Álvarez i J. Pérez Itarte)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. F. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Airesano Foods, SL (La Puebla de Valverde, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Sanmartín Sanmartín)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: L. Aguilera Ruiz i M. J. Ruiz Sánchez, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 września 2018 r. (sprawa R 88/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida „Jamón de Teruel/Paleta de Teruel” a Airesano Foods.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida „Jamón de Teruel/Paleta de Teruel” pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Airesano Foods, SL.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.


title: Sprawa T-701/18: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Campbell / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące przestrzegania lub nieprzestrzegania przez Irlandię decyzji ramowych 2008/909/WSiSW, 2008/947/WSiSW i 2009/829/WSiSW – Odmowa dostępu – Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 – Wyjątek dotyczący ochrony czynności kontroli, dochodzenia i audytu – Ogólne domniemanie poufności]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/28

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Campbell / Komisja
      (Sprawa T-701/18) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące przestrzegania lub nieprzestrzegania przez Irlandię decyzji ramowych 2008/909/WSiSW, 2008/947/WSiSW i 2009/829/WSiSW - Odmowa dostępu - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony czynności kontroli, dochodzenia i audytu - Ogólne domniemanie poufności)
      (2020/C 230/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Liam Campbell (Dundalk, Irlandia) (przedstawiciele: J. MacGuill, solicitor, i adwokat E. Martin-Vignerte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Spina i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 6642 final z dnia 4 października 2018 r. o odmowie dostępu do dokumentów dotyczących przestrzegania lub nieprzestrzegania przez Irlandię jej zobowiązań wynikających z decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (Dz.U. 2008, L 327, s. 27), decyzji ramowej Rady 2008/947/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków i decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia w celu nadzorowania przestrzegania warunków zawieszenia i obowiązków wynikających z kar alternatywnych (Dz.U. 2008, L 337, s. 102) i decyzji ramowej Rady 2009/829/WSiSW z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zasady wzajemnego uznawania do decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania (Dz.U. 2009, L 294, s. 20).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 6642 final z dnia 4 października 2018 r. o odmowie dostępu do dokumentów dotyczących przestrzegania lub nieprzestrzegania przez Irlandię jej zobowiązań wynikających z decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej, decyzji ramowej Rady 2008/947/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków i decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia w celu nadzorowania przestrzegania warunków zawieszenia i obowiązków wynikających z kar alternatywnych i decyzji ramowej Rady 2009/829/WSiSW z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zasady wzajemnego uznawania do decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania.

                  2)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa T-724/18 i T-184/19: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Aurea Biolabs / EUIPO – Avizel (AUREA BIOLABS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego AUREA BIOLABS – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy AUREA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Sprostowanie decyzji izby odwoławczej – Artykuł 102 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/29

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Aurea Biolabs / EUIPO – Avizel (AUREA BIOLABS)
      (Sprawa T-724/18 i T-184/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego AUREA BIOLABS - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy AUREA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Sprostowanie decyzji izby odwoławczej - Artykuł 102 rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 230/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aurea Biolabs Pte Ltd (Cochin, Indie) (przedstawiciele: B. Brandreth, QC, i L. Oommen, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Kompari, H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Avizel SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci C. De Keersmaeker i W.-J. Cosemans)

         Przedmiot

      W sprawie T-724/18 skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 września 2018 r. (sprawa R 814/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Avizel a Aurea Biolabs oraz, w sprawie T-184/19, skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2019 r. [sprawa R 814/2018-2 (CORR)] zawierającą sprostowanie decyzji z dnia 11 września 2018 r.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-724/18 i T-184/19 zostają połączone do celu wydania wyroku.

                  2)

                  Skargi zostają oddalone.

                  3)

                  Aurea Biolabs Pte Ltd, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Avizel SA pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa T-739/18: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Darment/Komisja [Środowisko naturalne – Fluorowane gazy cieplarniane – Rozporządzenie (UE) nr 517/2014 – Wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów – Decyzja stwierdzająca, że przedsiębiorstwo przekroczyło przydzielony mu kontyngent i nakładająca na nie sankcję – Korekta elektronicznego rejestru kontyngentów – Przenoszenie kontyngentów – Upoważnienie do wykorzystania kontyngentów – Zasada dobrej administracji]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/30

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Darment/Komisja
      (Sprawa T-739/18) (1)

      (Środowisko naturalne - Fluorowane gazy cieplarniane - Rozporządzenie (UE) nr 517/2014 - Wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów - Decyzja stwierdzająca, że przedsiębiorstwo przekroczyło przydzielony mu kontyngent i nakładająca na nie sankcję - Korekta elektronicznego rejestru kontyngentów - Przenoszenie kontyngentów - Upoważnienie do wykorzystania kontyngentów - Zasada dobrej administracji)
      (2020/C 230/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Darment Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat C. Ginter)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, A.C. Becker i M. Jauregui Gomez, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 16 października 2018 r. stwierdzającej, że skarżąca przekroczyła w 2017 r. swój kontyngent na wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów i nakładającej na nią sankcję polegającą na zmniejszeniu jej kontyngentu na następny okres przydziału kontyngentów o 31 370 ton ekwiwalentu CO2.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 16 października 2018 r. stwierdzającej, że Darment Oy przekroczyła w 2017 r. swój kontyngent na wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów i nakładającej na nią sankcję polegającą na zmniejszeniu jej kontyngentu na następny okres przydziału kontyngentów o 31 370 ton ekwiwalentu CO2.

                  2)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawy T-84/19 i od T-88/19 do T-98/19: Wyrok Sądu z dnia z dnia 28 maja 2020 r. – Cinkciarz.pl / EUIPO – MasterCard International ([We IntelliGence the World i in.]) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenia graficznych unijnych znaków towarowych We IntelliGence the World, currencymachineassistant, robodealer, currencyassistant, tradingcurrencyassistant, CKPL, moneypersonalassistant, moneyassistant, currencypersonalassistant, CNTX Trading, AIdealer i CNTX – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe i znak towarowy Zjednoczonego Królestwa przedstawiające dwa splecione okręgi lub dwa zachodzące na siebie koła – Zawieszenie postępowania – Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/30

      Wyrok Sądu z dnia z dnia 28 maja 2020 r. – Cinkciarz.pl / EUIPO – MasterCard International ([We IntelliGence the World i in.])
      (Sprawy T-84/19 i od T-88/19 do T-98/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenia graficznych unijnych znaków towarowych We IntelliGence the World, currencymachineassistant, robodealer, currencyassistant, tradingcurrencyassistant, CKPL, moneypersonalassistant, moneyassistant, currencypersonalassistant, CNTX Trading, AIdealer i CNTX - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe i znak towarowy Zjednoczonego Królestwa przedstawiające dwa splecione okręgi lub dwa zachodzące na siebie koła - Zawieszenie postępowania - Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625)
      (2020/C 230/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: radca prawny E. Skrzydło-Tefelska i adwokat K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Olsen, B. Hitchens, P. Andreottola, solicitors, G. Tritton i A. Muir Wood, barristers)

         Przedmiot

      Skargi na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. (sprawy R 1062/2018-2, R 1059/2018-2, R 1058/2018-2, R 1057/2018-2, R 1056/2018-2, R 1060/2018-2, R 1055/2018-2, R 1054/2018-2, R 1053/2018-2, R 986/2018-2, R 1063/2018-2 i R 1064/2018-2) dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu między MasterCard International a Cinkciarz.pl.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-84/19 i od T-88/19 do T-98/19 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 7 grudnia 2018 r. (sprawy R 1062/2018-2, R 1059/2018-2, R 1058/2018-2, R 1057/2018-2, R 1056/2018-2, R 1060/2018-2, R 1055/2018-2, R 1054/2018-2, R 1053/2018-2, R 986/2018-2, R 1063/2018-2 i R 1064/2018-2).

                  3)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Cinkciarz.pl sp. z o.o. w związku z postępowaniem przed Sądem.

                  4)

                  MasterCard International, Inc. pokrywa własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-213/19: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – AW / Parlament [Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Artykuł 73 regulaminu pracowniczego – Wspólne przepisy dotyczące ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób zawodowych – Artykuł 16 – Zgłoszenie choroby zawodowej – Artykuł 22 – Komisja lekarska – Odmowa uznania zawodowego podłoża choroby – Wadliwość opinii komisji lekarskiej]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/31

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – AW / Parlament
      (Sprawa T-213/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Wspólne przepisy dotyczące ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób zawodowych - Artykuł 16 - Zgłoszenie choroby zawodowej - Artykuł 22 - Komisja lekarska - Odmowa uznania zawodowego podłoża choroby - Wadliwość opinii komisji lekarskiej)
      (2020/C 230/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: AW (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i S. Rodrigues)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: T. Lazian i I. Lázaro Betancor, pałnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 7 sierpnia 2018 r., na mocy których oddalono wnioski skarżącego z dni 15 i 28 lipca 2016 r. o uznanie zawodowego podłoża jego chorób.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 7 sierpnia 2018 r., na mocy których oddalono wnioski AW z dni 15 i 28 lipca 2016 r. o uznanie zawodowego podłoża jego chorób.

                  2)

                  Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa T-333/19: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Ntolas/EUIPO – General Nutrition Investment (GN GENETIC NUTRITION LABORATORIES) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GN GENETIC NUTRITION LABORATORIES – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GNC – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/32

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Ntolas/EUIPO – General Nutrition Investment (GN GENETIC NUTRITION LABORATORIES)
      (Sprawa T-333/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GN GENETIC NUTRITION LABORATORIES - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GNC - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 230/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Christos Ntolas (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Renger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: General Nutrition Investment Co. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Rijsdijk

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 marca 2019 r. (sprawa R1343/2017–5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między General Nutrition Investment a Ch. Ntolasem

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Christos Ntolas pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez General Nutrition Investment Co.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa T-341/19: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Martínez Albainox / EUIPO – Taser International (TASER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy TASER – Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe TASER – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Naruszenie renomy – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/33

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Martínez Albainox / EUIPO – Taser International (TASER)
      (Sprawa T-341/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy TASER - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe TASER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Naruszenie renomy - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 230/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Martínez Albainox, SL (Albacete, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Taser International, Inc. (Scottsdale, Arizona, Stany Zjednoczone)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 marca 2019 r. (sprawa R 1577/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Taser International a Martínez Albainox.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Martínez Albainox, SL, zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa T-342/19: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Martínez Albainox / EUIPO – Taser International (TASER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy TASER – Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe TASER – Względna podstawa odmowy rejestracji – Naruszenie renomy – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/34

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Martínez Albainox / EUIPO – Taser International (TASER)
      (Sprawa T-342/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy TASER - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe TASER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 230/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Martínez Albainox, SL (Albacete, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Taser International, Inc. (Scottsdale, Arizona, Stany Zjednoczone)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 marca 2019 r. (sprawa R 1576/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Taser International a Martínez Albainox.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Martínez Albainox, SL, zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa T-506/19: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Workspace Group / EUIPO – Technopolis Holding (UMA WORKSPACE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego UMA WORKSPACE – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy WORKSPACE i wcześniejsze, graficzny i słowne, znaki towarowe Zjednoczonego Królestwa WORKPLACE – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/34

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Workspace Group / EUIPO – Technopolis Holding (UMA WORKSPACE)
      (Sprawa T-506/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego UMA WORKSPACE - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy WORKSPACE i wcześniejsze, graficzny i słowne, znaki towarowe Zjednoczonego Królestwa WORKPLACE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 230/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Workspace Group plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: N. Hine, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Technopolis Holding Oyj (Oulu, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 maja 2019 r. (sprawa R 1910/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Workspace Group a Technopolis Holding.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Workspace Group plc zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa T-564/19: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Lozano Arana i in. / EUIPO – Coltejer (LIBERTADOR) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy LIBERTADOR – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001 – Prawidłowe doręczenie – Artykuł 60 rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430 [obecnie art. 60 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] – Nieprzedstawienie dowodów rzeczywistego używania znaku towarowego w wyznaczonym terminie – Artykuł 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2017/1430 (obecnie art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2018/625)]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/35

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Lozano Arana i in. / EUIPO – Coltejer (LIBERTADOR)
      (Sprawa T-564/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy LIBERTADOR - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001 - Prawidłowe doręczenie - Artykuł 60 rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430 [obecnie art. 60 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Nieprzedstawienie dowodów rzeczywistego używania znaku towarowego w wyznaczonym terminie - Artykuł 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2017/1430 (obecnie art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2018/625))
      (2020/C 230/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Antonio Lozano Arana (Cali, Kolumbia), Daniel Simon Benmaor (Marsylia, Francja), Marion Esther Benmaor (Marsylia), Valérie Brigitte Danielle Servant (Marrakesz, Maroko) (przedstawiciel: adwokat M. Angelier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Coltejer SA (Itagüí, Kolumbia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2019 r. (sprawa 2482/2018-R) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Coltejer a Albertem Benmaorem i Lozanem Araną.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Antonio Lozano Arana, Daniel Simon Benmaor, Marion Esther Benmaor i Valérie Brigitte Danielle Servant zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa T-718/18: Wyrok Sądu z dnia z dnia 10 czerwca 2020 r. – Boyer / EUIPO – Philicon-97 (PHILIBON DEPUIS 1957 www.philibon.com) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy PHILIBON DEPUIS 1957 www.philibon.com – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy PHILICON – Względna podstawa odmowy rejestracji – Znak towarowy powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej – Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               3.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/15

      Wyrok Sądu z dnia z dnia 10 czerwca 2020 r. – Boyer / EUIPO – Philicon-97 (PHILIBON DEPUIS 1957 www.philibon.com)
      (Sprawa T-718/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy PHILIBON DEPUIS 1957 www.philibon.com - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy PHILICON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej - Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2020/C 255/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Boyer (Moissac, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Junca)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Lapinskaite, A. Folliard-Monguiral, H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Philicon-97 AD (Płowdiw, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci V. Pavlov i M. Lazarov)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 października 2018 r. (sprawa R 374/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Philicon 97 a Boyer.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Boyer zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa C-452/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n° 3 de Teruel – Hiszpania) – XZ / Ibercaja Banco, SA [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Umowa kredytu hipotecznego – Warunek umowny ograniczający zmienność stopy oprocentowania (warunek „dolnego progu”) – Umowa odnowienia – Odstąpienie od sądowego dochodzenia roszczeń umownych – Brak wiążącego charakteru]

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 3 de Teruel – Hiszpania) – XZ / Ibercaja Banco, SA
      (Sprawa C-452/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu hipotecznego - Warunek umowny ograniczający zmienność stopy oprocentowania (warunek „dolnego progu”) - Umowa odnowienia - Odstąpienie od sądowego dochodzenia roszczeń umownych - Brak wiążącego charakteru)
      (2020/C 287/02)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 3 de Teruel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XZ

         Strona pozwana: Ibercaja Banco, SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by warunek zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem umowy, którego nieuczciwy charakter możne zostać stwierdzony przez sąd, stał się przedmiotem umowy odnowienia zobowiązania między tym przedsiębiorcą a tym konsumentem, w drodze której konsument odstępuje od dochodzenia roszczeń będących skutkiem stwierdzenia nieuczciwego charakteru tego warunku, z zastrzeżeniem że odstąpienie jest oparte na dobrowolnej i świadomej zgodzie ze strony konsumenta, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunek umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem w celu zmiany potencjalnie nieuczciwego warunku umowy uprzednio zawartej między nimi lub w celu uregulowania skutków nieuczciwego charakteru tego drugiego warunku może być sam w sobie uznany za niewynegocjowany indywidualnie i stosownym przypadku zostać uznany za nieuczciwy.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 1, art. 4 ust. 2 i art. 5 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że wymóg przejrzystości ciążący na przedsiębiorcy na mocy tych przepisów oznacza, że przy zawieraniu umowy kredytu hipotecznego o zmiennej stopie oprocentowania, zawierającej warunek „dolnego progu”, konsument musi być w stanie zrozumieć konsekwencje ekonomiczne, jakie wynikają dla niego z mechanizmu będącego rezultatem zastosowania warunku „dolnego progu”, w szczególności dzięki udostępnieniu informacji o kształtowaniu się w przeszłości wskaźnika na podstawie, którego obliczana jest stopa oprocentowania.

                  4)

                  Artykuł 3 ust. 1 w związku z pkt 1 lit. q) załącznika do dyrektywy oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              warunek przewidziany w umowie zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem w celu rozstrzygnięcia istniejącego sporu, zgodnie z którym konsument odstępuje od dochodzenia przed sądem krajowym roszczeń, które mógłby podnieść w przypadku braku przyjęcia takiego warunku, może zostać uznany za „nieuczciwy”, w szczególności jeżeli konsument ten nie mógł dysponować odpowiednimi informacjami, które pozwoliłyby mu zrozumieć wynikające stąd dla niego skutki prawne;

                              —

                              warunek, zgodnie z którym ten sam konsument odstępuje w odniesieniu do przyszłych sporów od sądowego dochodzenia swoich roszczeń opartych na prawach wynikających z tej dyrektywy 93/13, nie jest wiążący dla konsumenta.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018


title: Sprawa C-575/18 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 lipca 2020 r. – Republika Czeska / Komisja Europejska [Odwołanie – Zasoby własne Unii Europejskiej – Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich – Wniosek o zwolnienie z udostępnienia zasobów własnych – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Pismo Komisji Europejskiej – Pojęcie „aktu zaskarżalnego” – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Skuteczna ochrona prawna – Skarga oparta na bezpodstawnym wzbogaceniu Unii]

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 lipca 2020 r. – Republika Czeska / Komisja Europejska
      (Sprawa C-575/18 P) (1)

      (Odwołanie - Zasoby własne Unii Europejskiej - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich - Wniosek o zwolnienie z udostępnienia zasobów własnych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Pismo Komisji Europejskiej - Pojęcie „aktu zaskarżalnego” - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Skuteczna ochrona prawna - Skarga oparta na bezpodstawnym wzbogaceniu Unii)
      (2020/C 287/03)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: O. Serdula, J. Vláčil i M. Smolek, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Owsiany-Hornung i Z. Malůšková, następnie Z. Malůšková i J.-P. Keppenne, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. K. Bulterman, C. S. Schillemans, M. L. Noort, M. H. S. Gijzen i J. Langer, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Republika Czeska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa C-673/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Paris – Francja) – Santen SAS / Directeur général de l’Institut national de la propriété industrielle [Odesłanie prejudycjalne – Produkt leczniczy stosowany u ludzi – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Artykuł 3 lit. d) – Warunki wydania świadectwa – Uzyskanie pierwszego pozwolenia na dopuszczenie produktu do obrotu jako produktu leczniczego – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dla nowego zastosowania terapeutycznego znanego składnika aktywnego]

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Paris – Francja) – Santen SAS / Directeur général de l’Institut national de la propriété industrielle
      (Sprawa C-673/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Produkt leczniczy stosowany u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 3 lit. d) - Warunki wydania świadectwa - Uzyskanie pierwszego pozwolenia na dopuszczenie produktu do obrotu jako produktu leczniczego - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dla nowego zastosowania terapeutycznego znanego składnika aktywnego)
      (2020/C 287/04)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Santen SAS

         Strona przeciwna: Directeur général de l’Institut national de la propriété industrielle

         Sentencja

      Artykuł 3 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że pozwolenia na dopuszczenie do obrotu nie można uznać za pierwsze pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w rozumieniu tego przepisu, jeżeli dotyczy ono nowego zastosowania terapeutycznego składnika aktywnego lub mieszaniny składników aktywnych, które były już przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla innego zastosowania terapeutycznego.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.