title: Sprawa C-290/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per la Sardegna (Włochy) w dniu 27 lipca 2009 r. — Telecom Italia SpA przeciwko Regione autonoma della Sardegna

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per la Sardegna (Włochy) w dniu 27 lipca 2009 r. — Telecom Italia SpA przeciwko Regione autonoma della Sardegna
   (Sprawa C-290/09)
   2009/C 233/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo per la Sardegna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Telecom Italia SpA

      Strona pozwana: Regione autonoma della Sardegna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy 2004/18/WE (1) w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, wskazane w pkt 10 należy interpretować w ten sposób, że zakazują one konsorcjom, w których uczestniczą również podmioty administracji publicznej, takie jak wspomniane w pkt 12, udziału w zamówieniach publicznych na usługi obejmujące dokumentację, publikację i realizację „Jednolitego systemu tożsamości wizualnej miejsc i instytucji kulturalnych: dziedzictwo kulturowe Sardynii”, będące przedmiotem przetargu ogłoszonego przez Regione Sardegna.

               2)

               Czy art. 3 ust. 22 i 19 kodeksu zamówień publicznych, o którym mowa w dekrecie ustawodawczym nr 163/2006 (zgodnie z którymi, odpowiednio, „pojęcie »podmiot gospodarczy« obejmuje przedsiębiorcę, dostawcę i usługodawcę lub ich grupę bądź konsorcjum”, a „pojęcia »przedsiębiorca«, »dostawca« i »usługodawca« oznaczają osobę fizyczną lub osobę prawną bądź podmiot nie posiadający osobowości prawnej, w tym europejskie zgrupowanie interesów gospodarczych (EZIG), utworzone na mocy dekretu ustawodawczego nr 240 z dnia 23 lipca 1991 r., które »oferują na rynku« odpowiednio, wykonanie robót lub obiektu budowlanego, produkty lub usługi”) oraz art. 34 tego kodeksu (który wymienia podmioty dopuszczone do udziału w postępowaniach w sprawie udzielania zamówień publicznych) są sprzeczne z dyrektywą 2004/18/WE, jeśli ich wykładni dokonuje się w ten sposób, że zastrzegają udział w zamówieniach publicznych usługodawcom zawodowo zajmującym się daną działalnością, z wyłączeniem podmiotów publicznych działających zasadniczo w celach innych niż zarobkowe, takich jak cele naukowe.

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114


title: Sprawa C-588/12 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przeciwko riha WeserGold Getränke GmbH & Co. KG (dawniej Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG), Lidl Stiftung & Co. KG (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy WESTERN GOLD — Sprzeciw właściciela słownych, krajowych, międzynarodowego i wspólnotowego, znaków towarowych WeserGold, Wesergold i WESERGOLD)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przeciwko riha WeserGold Getränke GmbH & Co. KG (dawniej Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG), Lidl Stiftung & Co. KG
   (Sprawa C-588/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy WESTERN GOLD - Sprzeciw właściciela słownych, krajowych, międzynarodowego i wspólnotowego, znaków towarowych WeserGold, Wesergold i WESERGOLD)
   2014/C 85/15
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: riha WeserGold Getränke GmbH & Co. KG (dawniej Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG) (przedstawiciel: T. Melchert, Rechtsanwalt), Lidl Stiftung & Co. KG (przedstawiciele: M. Wolter i A.K. Marx, Rechtsanwälte)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 21 września 2012 r. w sprawie T-278/10 Wesergold Getränkeindustrie przeciwko OHIM — Lidl Stiftung, na mocy którego Sąd stwierdził nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 marca 2010 r. (sprawa R 770/2009-1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG a Lidl Stiftung & Co. KG — Zgłoszenie oznaczenia słownego „WESTERN GOLD” do rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do słownych, krajowych, międzynarodowego i wspólnotowego, znaków towarowych „WeserGold”, „Wesergold” i „WESERGOLD” — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 21 września 2012 r. w sprawie T-278/10 Wesergold Getränkeindustrie przeciwko OHIM — Lidl Stiftung (WESTERN GOLD) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa T-652/14: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2014 r. – AF Steelcase przeciwko OHIM

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/21

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2014 r. – AF Steelcase przeciwko OHIM
   (Sprawa T-652/14)
   2014/C 380/28
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: AF Steelcase, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Rodríguez Bajón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OHIM w sprawie wykluczenia AF Steelcase z przedmiotowego postępowania przetargowego;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich pozostałych powiązanych decyzji OHIM wydanych w związku z przedmiotowym postępowaniem przetargowym, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia będącego przedmiotem przetargu, nakazując przywrócenie stanu poprzedniego z momentu sprzed wykluczenia AF Steelcase, tak aby jej oferta została poddana ocenie;

               —

               posiłkowo, gdyby przywrócenie stanu poprzedniego nie było możliwe, nakazanie OHIM zapłaty na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 20  380 EUR z tytułu szkody poniesionej przez AF Steelcas w związku z decyzją o wykluczeniu jej z przetargu, a także nakazanie OHIM zapłaty na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w wysokości 24  000 EUR za krzywdę wyrządzoną AF Steelcase w związku z decyzją o jej wykluczeniu z przetargu; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejszą skargą zaskarżono odrzucenie oferty złożonej przez stronę skarżącą w przetargu dotyczącym dostawy i montażu mebli oraz akcesoriów (część 1) i oznakowania (część 2) w siedzibie OHIM (Dz.U. 214/S 023-035020 z 1.2.2014). Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia i zmiany kryterium w decyzji o wykluczeniu AF Steelcase z omawianego przetargu.

                           —

                           W tym zakresie skarżąca wskazuje, że niezależnie od niewystarczającego uzasadnienia decyzji o wykluczeniu, można stwierdzić zmianę kryterium przez administrację, co sprawiło, że skarżąca stała się bezsilna, ponieważ gdyby od początku poinformowano ją, że powodem wykluczenia było to, że zmiana rubryki 20 powodowała niekompletność oferty, argumenty skarżącej we wniosku o przeprowadzenie dodatkowego badania jej oferty byłyby inne, a mianowicie bazujące na takim uzasadnieniu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i proporcjonalności, które obowiązują administrację europejską.

                           —

                           W tym zakresie skarżąca podnosi, że w niniejszej sprawie OHIM, stwierdziwszy rozbieżności w formacie załącznika 20, powinien był skontaktować się z AF Steelcase celem wyjaśnienia tej kwestii, ponieważ przy badaniu i ocenianiu ofert od OHIM należy oczekiwać starannego, a zarazem ostrożnego działania.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.

                           —

                           W tym zakresie skarżąca podnosi, że wbrew art. 158 ust. 3 wskazanego powyżej rozporządzenia OHIM nie zwrócił się do AF Steelcase o dostarczenie koniecznych objaśnień, które – jak miało to miejsce w tym przypadku – nie miały istotnego wpływu na warunki oferty.


title: Sprawa F-19/09: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2009 r. — Lopez Sanchez przeciwko Radzie

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/46

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2009 r. — Lopez Sanchez przeciwko Radzie
   (Sprawa F-19/09)
   2009/C 113/97
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Carolina Lopez Sanchez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 3 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2008 r. i w razie potrzeby decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników na to mniej zasługujących.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 3 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2008 r. i w razie potrzeby decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników na to mniej zasługujących;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-374/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 22 lipca 2009 r. w sprawie T-234/09, Hârsulescu przeciwko Rumunii, wniesione w dniu 23 września 2009 r. przez Constatntina Hârsulescu

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/14

      Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 22 lipca 2009 r. w sprawie T-234/09, Hârsulescu przeciwko Rumunii, wniesione w dniu 23 września 2009 r. przez Constatntina Hârsulescu
      (Sprawa C-374/09 P)
      (2010/C 161/20)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Constatntin Hârsulescu (przedstawiciel: C. Stanciu)

         Druga strona postępowania: Rumunia
      Postanowieniem z dnia 4 marca 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości (piąta izba) oddalił odwołanie.


title: Sprawa T-366/04: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2004 r. przez Hensotherm AB przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/22

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2004 r. przez Hensotherm AB przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-366/04)
   (2005/C 31/45)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 8 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Hensotherm AB z siedzibą w Trelleborg (Szwecja), reprezentowanej przez adwokata Stefana Hallbäcka przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również spółka Rudolf Hensel GmBH z siedzibą w Börnsen (Niemcy).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               ponowne przekazanie sprawy do rozpoznania przez Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach rynku wewnętrznego w celu rozpatrzenia co do istoty odwołania skarżącej od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 11 września 2003 r., ze względu na naruszenie podstawowych wymogów proceduralnych;

               —

               ewentualnie, rozpatrzenie odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 11 września 2003 r. i decyzji Izby Odwoławczej z dnia 12 lipca 2004 r. i oddalenie wniosku spółki Rudolf Hensel GmBH o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 357 863;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie:

               Graficzny znak towarowy „HENSOTHERM” dla towarów z klasy 2 i 17 (farby, materiały izolacyjne i uszczelniające) – wspólnotowy znak towarowy nr 357.863

               Właściciel wspólnotowego znaku towarowego:

               Skarżąca

               Strona wnosząca o unieważnienie znaku:

               Rudolf Hensel GmBH

               Znak należący do wnioskodawcy o unieważnienie:

               krajowy słowny znak towarowy: „HENSOTHERM” (nr 213 672) dla towarów z klasy 2

               Decyzja Wydziału Unieważnień:

               Stwierdzenie nieważności wspólno-towego znaku towarowego „HENSOTHERM” ze względu na ryzyko wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego krajowego znaku towarowego „HENSOTHERM” (nr 213 672)

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie przepisu art. 52, ust. 1, lit. a i przepisu art. 78 rozporządzenia (WE) nr 40/94


title: Sprawa C-654/13: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Delphi Hungary Autóalkatrész Gyártó kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (NAV) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 183 — Zwrot nadwyżki podatku VAT — Regulacje krajowe wykluczające płatność odsetek za zwłokę od kwoty podatku VAT niepodlegającej zwrotowi w rozsądnym terminie wskutek zastosowania warunku uznanego za niezgodny z prawem Unii — Zasada równoważności)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/31

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Delphi Hungary Autóalkatrész Gyártó kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (NAV)
   (Sprawa C-654/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 183 - Zwrot nadwyżki podatku VAT - Regulacje krajowe wykluczające płatność odsetek za zwłokę od kwoty podatku VAT niepodlegającej zwrotowi w rozsądnym terminie wskutek zastosowania warunku uznanego za niezgodny z prawem Unii - Zasada równoważności))
   2014/C 315/49
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Delphi Hungary Autóalkatrész Gyártó kft

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (NAV)

      Sentencja

   Prawo Unii, a w szczególności art. 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono istnieniu przepisów i praktyce państwa członkowskiego, takich jak te mające zastosowanie w postepowaniu głównym, wykluczających wypłacenie odsetek za zwłokę od kwoty podatku od wartości dodanej, która nie została zwrócona wskutek zastosowania przepisu krajowego uznanego za niezgodny z prawem Unii. W przypadku braku prawodawstwa Unii Europejskiej w tym zakresie, to w prawie krajowym należy określić – przy poszanowaniu zasady równoważności i skuteczności – procedury wypłacania takich odsetek, które nie mogą być mniej korzystne niż te mające zastosowanie do roszczeń, które są oparte na naruszeniu prawa wewnętrznego i mają przedmiot oraz podstawę prawną podobną do roszczeń opartych na naruszeniu prawa Unii, ani nie mogą być tak sformułowane, by w praktyce uniemożliwić lub nadmiernie utrudnić wykonywanie uprawnień wynikających z porządku prawnego Unii, co sąd odsyłający musi zbadać w sprawie przed nim się toczącej. Sądy krajowe są zobowiązane w razie konieczności do niestosowania przepisów prawa krajowego, które są niezgodne z prawem Unii.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa C-608/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. – Compañía Española de Petróleos (CEPSA), SA/Komisja Europejska (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE — Hiszpański rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Podział rynku i uzgadnianie cen — Przewlekłość postępowania przed Sądem — Przewlekłość postępowania przed Komisją — Odwołanie w przedmiocie kosztów)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. – Compañía Española de Petróleos (CEPSA), SA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-608/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE - Hiszpański rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Podział rynku i uzgadnianie cen - Przewlekłość postępowania przed Sądem - Przewlekłość postępowania przed Komisją - Odwołanie w przedmiocie kosztów))
   (2016/C 296/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Compañía Española de Petróleos (CEPSA), SA (przedstawiciele: O. Armengol i Gasull i J.M. Rodríguez Cárcamo, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i F. Castillo de la Torre, wspierani przez de J. Rivasa Andrésa, avocat)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Compañía Española de Petróleos (CEPSA), SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-357/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 7 lipca 2011 r. — Maahanmuuttovirasto przeciwko L

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 7 lipca 2011 r. — Maahanmuuttovirasto przeciwko L
   (Sprawa C-357/11)
   2011/C 269/75
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maahanmuuttovirasto

      Strona pozwana: L

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 20 TFUE stoi na przeszkodzie odmowie wydania obywatelowi państwa trzeciego karty pobytu z uwagi na brak środków na utrzymanie, jeżeli jego sytuacja rodzinna przedstawia się w ten sposób, że jego małżonka sprawuje władzę rodzicielską nad dzieckiem, które posiada status obywatela Unii, natomiast wspomniany obywatel państwa trzeciego nie jest ani rodzicem tego dziecka, ani nie sprawuje nad nim władzy rodzicielskiej, a ponadto nie zamieszkuje wspólnie z małżonką i jej dzieckiem?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy skutki wywoływane przez art. 20 TFUE należy ocenić inaczej, jeżeli obywatel państwa trzeciego, który nie posiada karty pobytu i nie przebywa w Finlandii, oraz jego małżonka mają wspólne dziecko przebywające w Finlandii i będące obywatelem państwa trzeciego, nad którym wspólnie sprawują władzę rodzicielską?


title: Sprawa C-485/10: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/26

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-485/10)
   ()
   2010/C 328/44
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i M. Konstantinidis)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie przyjmując w przewidzianych terminach wszelkich środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji C(2008) 3118 z dnia 2 lipca 2008 r. (w wersji sprostowanej decyzją Komisji z dnia 13 sierpnia 2008 r.) dotyczącej pomocy przyznanej przedsiębiorstwu Ellinika Nafpigeia A.E. bądź w każdym razie nie informując w wystarczający sposób Komisji o środkach przyjętych zgodnie z art. 19 decyzji, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 3, 5, 6, 8, 9 i 11–18 wspomnianej decyzji, a także na mocy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Żądania strony skarżącej

   Przedmiotem skargi Komisji jest niewykonanie przez Republikę Grecką decyzji Komisji dotyczącej pomocy państwa przyznanej bezprawnie przedsiębiorstwu Ellinika Nafpigeia A.E., która to pomoc powinna zostać odzyskana w niemilitarnym sektorze działalności tego przedsiębiorstwa.
   Komisja zauważa, że Grecja powinna była zapewnić wykonanie decyzji w terminie czterech miesięcy od dnia jej doręczenia. Decyzja została doręczona w dniu 13 sierpnia 2008 r. i Komisja nie przyznała przedłużenia terminu na wykonanie decyzji. W konsekwencji z formalnego punktu widzenia termin do zastosowania się do decyzji upłynął w dniu 13 grudnia 2008 r.
   Komisja przypomina, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału jedynym powodem usprawiedliwiającym, na jaki państwo członkowskie może się powołać wobec skargi o uchybienie zobowiązaniom wniesionej przez Komisję na podstawie art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jest bezwzględna niemożność prawidłowego wykonania decyzji.
   Tymczasem w niniejszej sprawie władze greckie w żadnym momencie nie wysunęły argumentu bezwzględnej niemożności wykonania. Wręcz przeciwnie, od samego początku wyrażały wolę wykonania decyzji tak szybko, jak to będzie możliwe. Niemniej jednak Komisja podkreśla, że do chwili wniesienia niniejszej skargi władze te nie przyjęły żadnego środka, który stanowiłby choćby częściowe wykonanie decyzji.
   Komisja uważa, że Grecja nie przyjęła żadnych środków koniecznych do wykonania decyzji ani zgodnie z rozwiązaniem, które było przedmiotem dyskusji między jej służbami a właściwymi organami greckimi, ani w żaden inny odpowiedni sposób.


title: Sprawa T-96/12: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/33

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-96/12)
   2012/C 109/66
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie bezczynności Komisji z uwagi na to, uchybiła ciążącemu na niej zobowiązaniu wypłacenia władzom hiszpańskim pozostałej części pomocy w terminie dwóch miesięcy od przedstawienia dokumentacji ustanowionym w art. D ust. 2 lit. d) załącznika II do rozporządzenia nr 1164/1994;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności pisma z dnia 22 grudnia 2011 r. zawierającego odpowiedź Komisji na uprzednie wezwanie skierowane do tej instytucji dotyczące wypłaty pozostałej części pomocy związanej z procedurą zamknięcia projektów współfinansowanych przez Fundusz Spójności przyznanej Hiszpanii w okresie programowania 2000-2006 i stwierdzenie ciążącego na Komisji zobowiązania dokonania wypłaty tych pozostałych części pomocy oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym postępowaniu Królestwo Hiszpanii wnosi skargę na bezczynność w następstwie uchybienia ciążącemu zdaniem skarżącego państwa członkowskiego na pozwanej instytucji zobowiązaniu wypłaty pozostałej części płatności związanemu z procedurą zamknięcia projektów współfinansowanych przez Fundusz Spójności przyznanych Hiszpanii w okresie programowania 2000-2006.
   Ewentualnie, w przypadku gdyby Sąd uznał, że pismo z dnia 22 grudnia 2011 r. zawierające odpowiedź Komisji na uprzednie wezwanie Królestwa Hiszpanii, kładzie kres bezczynności, na którą się powołano, skarżąca wnosi również o stwierdzenie nieważności tego pisma.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Naruszenie art. D ust. 5 załącznika II rozporządzenia (WE) nr 1164/94 (1) ze względu na to, że Komisja nie wypłaciła pozostałej części pomocy projektów wskazanych w skardze w terminie dwóch miesięcy, jeżeli nie zostało ustalone, że w tym czasie miało miejsce przerwanie lub zawieszenie biegu tego terminu.

               2)

               Naruszenie zasady pewności prawa, ponieważ Komisja pogwałciła jasną normę prawną wywołującą dokładne skutki prawne.

               3)

               Naruszenie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1386/2002 (2), ponieważ Komisja nie wydała właściwej decyzji w terminie trzech miesięcy od dnia spotkania z hiszpańskimi władzami.

               4)

               Naruszenie art. 12 rozporządzenia nr 1164/94, ponieważ Komisja przekroczyła przyznane jej na podstawie tego artykułu uprawnienia w zakresie kontroli finansowej.

               5)

               Naruszenie art. 15 rozporządzenia nr 1386/2002, ponieważ nie zostały spełnione przewidziane prawem wymogi, by Komisja mogła zażądać przeprowadzenia nowej kontroli.

               6)

               Naruszenie art. H załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94, ponieważ Komisja zastosowała przewidzianą w tym artykule procedurę, mimo że nie zostały spełnione przewidziane w tym celu wymogi.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności (Dz.U. L 130, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1386/2002 z dnia 29 lipca 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 w zakresie systemów zarządzania i kontroli pomocy przyznanej z Funduszu Spójności i procedury dokonywania korekt finansowych.


title: Sprawa C-582/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Patrick Breyer/Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne — Przetwarzanie danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuł 2 lit. a) — Artykuł 7 lit. f) — Pojęcie „danych osobowych” — Adresy protokołów internetowych — Przechowywanie przez dostawcę usług medialnych online — Uregulowanie krajowe uniemożliwiające uwzględnienie uzasadnionego interesu administratora danych]

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Patrick Breyer/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-582/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przetwarzanie danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 2 lit. a) - Artykuł 7 lit. f) - Pojęcie „danych osobowych” - Adresy protokołów internetowych - Przechowywanie przez dostawcę usług medialnych online - Uregulowanie krajowe uniemożliwiające uwzględnienie uzasadnionego interesu administratora danych])
   (2016/C 475/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Patrick Breyer

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że dynamiczny adres protokołu internetowego zarejestrowany przez dostawcę usług medialnych online przy okazji przeglądania przez daną osobę strony internetowej, którą dostawca ten udostępnia publicznie, stanowi wobec tego dostawcy dane osobowe w rozumieniu tego przepisu, w sytuacji gdy dysponuje on środkami prawnymi umożliwiającymi mu zidentyfikowanie osoby, której dane dotyczą, dzięki dodatkowym informacjom, jakimi dysponuje dostawca dostępu do Internetu dla tej osoby.

               2)

               Artykuł 7 lit. f) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na podstawie którego dostawca usług medialnych online może gromadzić i wykorzystywać dane osobowe użytkownika tych usług – w braku jego zgody – tylko wtedy, gdy takie gromadzenie i wykorzystywanie są konieczne do umożliwienia konkretnego skorzystania ze wspomnianych usług przez tego użytkownika i zafakturowania kosztów takiego korzystania, przy czym cel polegający na zapewnieniu ogólnej funkcjonalności tychże usług nie może uzasadniać korzystania z tych danych po zakończeniu przeglądania danych mediów.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-430/04: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2004 r. przez Nomura Principal Investment plc i Nomura International plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/25

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2004 r. przez Nomura Principal Investment plc i Nomura International plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-430/04)
   (2005/C 31/48)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 25 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona przez Nomura Principal Investment plc i Nomura International plc, reprezentowane przez adwokatów C. D. Ehlermanna, F. Louisa, A. Valleriego, G.A. Gutermutha i C. Duvernoy'a, skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie pomocy państwa nr sprawy CZ 46/2003 – Republika Czeska (Investiÿni a poštovní banka, a.s.);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżona decyzja została podjęta w ramach procedury ustanowionej w sekcji 3 załącznika IV do Traktatu o przystąpieniu do Unii Europejskiej w sprawie badania przez Komisję środków pomocy państwa, przyjętych przez nowe Państwa Członkowskie przed ich przystąpieniem i notyfikowanych Komsji przez władze tych państw przed 1 maja 2004 r. Zaskarżona decyzja określa środki pomocy, jakich Republika Czeska udzieliła przed akcesją na rzecz czeskiego banku Ceskoslovenska obchodni banka („CSOB”), jako nie „mające zastosowania po przystąpieniu” w rozumieniu sekcji 3 załącznika IV do Traktatu o przystąpieniu i z tego względu nie będące przedmiotem badania Komisji ze względu na materialno-prawną zgodność z unijnymi regulacjami w zakresie pomocy.
   Skarżąca podnosi, że powinno nastąpić stwierdzenie nieważności tej decyzji, ponieważ przedmiotowe, czeskie środki pomocy mają zastosowanie po przystąpieniu. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja naruszyła sekcję 3 załącznika IV do Traktatu o przystąpieniu, art. 253 WE, art. 88 WE i rozporządzenie 659/1999 (1) poprzez przyjęcie błędnej definicji „środków mających nadal zastosowanie” po przystąpieniu.
   Skarżąca podnosi ponadto, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja wykroczyła poza swe kompetencje naruszając sekcję 3 załącznika IV do Traktatu o przystąpieniu i art. 88 WE poprzez zredefiniowanie pojęcia „środków mających nadal zastosowanie” w celu uniknięcia badania środka przyjętego przez przystępujące państwo, który pozostałby w zakresie definicji tego pojęcia, uprzednio stosowanej przez Komisję.
   Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja popełniła błąd co do prawa i naruszyła sekcję 3 załącznika IV do Traktatu o przystąpieniu i art. 88 WE poprzez zaniechanie wszczęcia formalnej procedury dochodzenia pomimo dalszego istnienia otwartych i nierozwiązanych kwestii faktycznych i wielu wątpliwości dotyczących zgodności z prawem notyfikowanych środków. Komisja popełniła również błąd co do prawa poprzez błędne zastosowanie, w przypadku gwarancji ryzyka procesowego i innych żądań wydanych przez czeski Bank Narodowy na rzecz CSOB, swej definicji co do możności stosowania po przystąpieniu przedakcesyjnych środków pomocy udzielonych przez Republikę Czeską. Wreszcie, Komisja popełniła błąd zarówno co do prawa jak i co do faktu poprzez brak przeprowadzenia poprawnego dochodzenia w zakresie faktów związanych ze środkami pomocy udzielonymi przez państwo czeskie na rzecz CSOB.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE, Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1.


title: Sprawa C-104/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Köln-Nord przeciwko Wolframowi Beckerowi (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 17 ust. 2 lit. a) — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Wymóg bezpośredniego związku między transakcją na wcześniejszym etapie obrotu a opodatkowaną transakcją na późniejszym etapie obrotu — Kryteria ustalenia bezpośredniego związku — Usługi adwokata świadczone w ramach postępowania karnego o przekupstwo przeciwko członkowi zarządu i głównemu udziałowcy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/20

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Köln-Nord przeciwko Wolframowi Beckerowi
   (Sprawa C-104/12) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 17 ust. 2 lit. a) - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Wymóg bezpośredniego związku między transakcją na wcześniejszym etapie obrotu a opodatkowaną transakcją na późniejszym etapie obrotu - Kryteria ustalenia bezpośredniego związku - Usługi adwokata świadczone w ramach postępowania karnego o przekupstwo przeciwko członkowi zarządu i głównemu udziałowcy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością)
   2013/C 114/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Köln-Nord

      Strona pozwana: Wolfram Becker

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 17 ust. 2 lit. a) i art. 22 ust. 3 lit. b) dyrektywy 77/388/EWG: szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Powstanie i zakres prawa do odliczenia — Konieczność istnienia bezpośredniego związku pomiędzy działalnością gospodarczą podatnika a świadczeniem usługi — Usługi adwokata świadczone w ramach postępowania karnego w sprawie przekupstwa wszczętego przeciwko członkowi zarządu i głównemu udziałowcy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

      Sentencja

   Oceny istnienia bezpośredniego związku między konkretną transakcją a całością działalności podatnika w celu ustalenia, czy towary i usługi są wykorzystywane „do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu” tego podatnika w rozumieniu art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r., należy dokonywać na podstawie istoty nabywanych przez podatnika towarów lub usług.
   W niniejszej sprawie usługi świadczone przez adwokatów w celu ochrony przed sankcjami karnymi osób fizycznych, członków organu spółki będącej podatnikiem, nie powodują powstania po stronie owej spółki prawa do odliczenia — jako podatku naliczonego — podatku od wartości dodanej należnego od tych usług.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawy połączone C-145/15 i C-146/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – K. Ruijssenaars, A. Jansen (C-145/15), J. H. Dees-Erf (C-146/15)/Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu [Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 7 — Odszkodowanie przysługujące pasażerom w przypadku odwołania lotu lub przekraczającego trzy godziny opóźnienia lotu — Artykuł 16 — Krajowe organy odpowiedzialne za wykonanie postanowień rozporządzenia — Kompetencja — Przyjęcie środków przymusu wobec przewoźnika lotniczego w celu spowodowania wypłaty odszkodowania należnego pasażerowi]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/17

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – K. Ruijssenaars, A. Jansen (C-145/15), J. H. Dees-Erf (C-146/15)/Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu
   (Sprawy połączone C-145/15 i C-146/15) (1)

   ([Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 7 - Odszkodowanie przysługujące pasażerom w przypadku odwołania lotu lub przekraczającego trzy godziny opóźnienia lotu - Artykuł 16 - Krajowe organy odpowiedzialne za wykonanie postanowień rozporządzenia - Kompetencja - Przyjęcie środków przymusu wobec przewoźnika lotniczego w celu spowodowania wypłaty odszkodowania należnego pasażerowi])
   (2016/C 156/24)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: K. Ruijssenaars, A. Jansen (C-145/15), J. H. Dees-Erf (C-146/15)

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

      Przy udziale: Royal Air Maroc SA (C-145/15), Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV (C-146/15)

      Sentencja

   Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że wyznaczony przez każde państwo członkowskie w oparciu o art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004 organ, do którego wpłynęła indywidualna skarga pasażera, po tym, jak przewoźnik lotniczy odmówił wypłacenia mu odszkodowania przewidzianego w art. 7 ust. 2 rzeczonego rozporządzenia, nie ma obowiązku stosowania środków przymusu wobec danego przewoźnika lotniczego w celu przymuszenia go do wypłaty wspomnianego odszkodowania.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/1

         2010/C 134/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 113 z 1.5.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 100 z 17.4.2010.

      Dz.U. C 80 z 27.3.2010.

      Dz.U. C 63 z 13.3.2010.

      Dz.U. C 51 z 27.2.2010.

      Dz.U. C 37 z 13.2.2010.

      Dz.U. C 24 z 30.1.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-626/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Villeroy & Boch Austria GmbH/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Koordynacja cen i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Jednolite naruszenie — Dowód — Grzywny — Nieograniczone prawo orzekania — Rozsądny termin — Proporcjonalność)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Villeroy & Boch Austria GmbH/Komisja Europejska
   (Sprawa C-626/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Koordynacja cen i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Jednolite naruszenie - Dowód - Grzywny - Nieograniczone prawo orzekania - Rozsądny termin - Proporcjonalność))
   (2017/C 104/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Villeroy & Boch Austria GmbH (przedstawiciele: A Reidlinger i J. Weichbrodt, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer, L. Malferrari i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Villeroy & Boch Austria GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Sprawa C-245/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  1 czerwca 2006 r.  przez Saiwa SpA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia  5 kwietnia 2006 r.  w sprawie T-344/03, Saiwa SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) i spółce Barilla Alimentare SpA

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/26

         Odwołanie wniesione w dniu 1 czerwca 2006 r. przez Saiwa SpA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie T-344/03, Saiwa SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) i spółce Barilla Alimentare SpA
   (Sprawa C-245/06 P)
   (2006/C 178/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Saiwa SpA (Przedstawiciele: adwokaci G. Sena, P. Tarchini, J.-P. Karsenty, M. Karsenty-Ricard)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Barilla Alimentare
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               uwzględnienie żądań wysuniętych w postępowaniu w pierwszej instancji i — w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Czwartą Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 18 lipca 2003 r. w sprawie R 480/2002-4 z powodu naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94/WE (1) i odrzucenie zgłoszenia nr 289 405 złożonego przez Barilla Alimentare SpA;

               —

               obciążenie OHIM i Barilla Alimentare SpA kosztami postępowania we wszystkich instancjach;

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu żądania uchylenia wyroku wnoszący odwołanie wskazuje jedynie na naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94/WE w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Twierdzi ona, że wyrażenie „ORO” (z którego składa się znak towarowy będący przedmiotem postępowania, lub które — w każdym razie — stanowi jego część) posiada samoistny charakter odróżniający. Twierdzi ona ponadto, że jeśli chodzi o międzynarodowy znak towarowy (także będący przedmiotem postępowania) — część właściwego kręgu odbiorców nie rozumie znaczenia wyrazu „ORO” i że okoliczność ta stanowi fakt notoryjny i nie musi być wykazywana przez strony. Wnoszący odwołanie podnosi także, że zgodnie z zasadą wzajemnej zależności, z uwagi na identyczność towarów i oznaczeń wystarczy, że wcześniejsze oznaczenie ma niewielki charakter odróżniający.
   Wnoszący odwołanie twierdzi ponadto, że charakter odróżniający wyrazu „ORO” został wzmocniony lub nabyty w drodze używania zarówno znaku towarowego „ORO”, jak i znaku towarowego „ORO SAIWA”.
   Wnosząca odwołanie twierdzi wreszcie, że może dojść do pomylenia znaków towarowych „ORO” i „ORO SAIWA” ze znakiem towarowym „Selezione ORO BARILLA” i że w każdym razie występuje ryzyko skojarzenia tych znaków.

      (1)  Dz.U. L 22, str. 50


title: Sprawa C-614/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 31 grudnia 2012 r. — József Dutka przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 31 grudnia 2012 r. — József Dutka przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal
   (Sprawa C-614/12)
   2013/C 114/34
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Debreceni Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: József Dutka

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle art. 6 TUE i art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy uznać, że prawo Unii znajduje zastosowanie w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty w sytuacji, gdy prawo wewnętrzne reguluje wygaśnięcie stosunku zatrudnienia w sposób automatyczny lub w drodze jego rozwiązania?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on zakaz nieuzasadnionego zwolnienia, lub też że ustanawia go w zakresie, w jakim wymagane jest, by podstawy zwolnienia wynikały jasno z dokumentu rozwiązującego stosunek zatrudnienia, tak by pracownik był w stanie zweryfikować ich prawdziwość i istotny charakter?

               3)

               W takim przypadku, czy uregulowania krajowe, pozwalające państwu członkowskiemu na wręczenie wypowiedzenia pracownikowi (zwolnienie go) bez uzasadnienia wyłącznie w ramach stosunków zatrudnienia, w których państwo występuje jako pracodawca działając poprzez swoje organy administracji państwowej, jest niezgodne z obowiązkiem uzasadnienia zwolnienia ustanowionym w art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-440/14 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 marca 2016 r. – National Iranian Oil Company/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska [Odwołanie — Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu — Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 945/2012 — Podstawa prawna — Kryterium dotyczące wsparcia materialnego, logistycznego lub finansowego na rzecz rządu Iranu]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 marca 2016 r. – National Iranian Oil Company/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
   (Sprawa C-440/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 945/2012 - Podstawa prawna - Kryterium dotyczące wsparcia materialnego, logistycznego lub finansowego na rzecz rządu Iranu])
   (2016/C 156/12)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: National Iranian Oil Company (przedstawiciel: J.-M. Thouvenin, adwokat)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i V. Piessevaux, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu, D. Gauci i L. Gussetti, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               National Iranian Oil Company pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014.


title: Sprawa T-271/09: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2009 r. — Sobieski zu Schwarzenberg przeciwko OHIM — British-American Tobacco Polska (Romuald Prinz Sobieski zu Schwarzenberg)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/37

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2009 r. — Sobieski zu Schwarzenberg przeciwko OHIM — British-American Tobacco Polska (Romuald Prinz Sobieski zu Schwarzenberg)
   (Sprawa T-271/09)
   2009/C 220/78
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Romuald Prinz Sobieski zu Schwarzenberg (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciele: Fitzner i U. Fitzner, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: British-American Tobacco Polska S.A. (Augustów, Polska)

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory — OHIM) z dnia 13 maja 2009 r. (sprawa R 771/2008-4);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 14 marca 2008 r. i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Romuald Prinz Sobieski zu Schwarzenberg” dla towarów z klas 33 i 34 (zgłoszenie nr 4 583 761)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,na które powołano się w sprzeciwie: British-American Tobacco Polska S.A.
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: polski słowny znak towarowy „JAN III SOBIESKI” dla towarów z klasy 34 (nr 110 327) i polski słowno-graficzny znak towarowy „JAN III SOBIESKI” dla towarów z klas 3, 30, 32 i 33 (nr 160 417), przy czym sprzeciw dotyczy rejestracji dla klas 33 i 34

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) w związku z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2869/95 (2) oraz naruszenie art. 60 w związku z art. 81 rozporządzenia nr 207/2009

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. L 303, s. 33)


title: Przydział sędziów do izb

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/2

         Przydział sędziów do izb
   (2007/C 69/03)
   Podczas posiedzenia w dniu 16 stycznia 2007 r. Trybunał postanowił przydzielić A. Azabadjieva do trzeciej i siódmej izby.
   Trzecia i siódma izba mają w rezultacie następujące składy:
   Trzecia izba
   A. Rosas, prezes,
   J. Klučka, J. N. Cunha Rodrigues, U. Lõhmus, A. Ó Caoimh, P. Lindh i A. Arabadjiev, sędziowie
   Siódma izba
   J. Klučka, prezes,
   J. N. Cunha Rodrigues, U. Lõhmus, A. Ó Caoimh, P. Lindh i A. Arabadjiev sędziowie
   Podczas wspomnianego posiedzenia Trybunał postanowił przydzielić C. Toader do drugiej i szóstej izby.
   Druga i szósta izba mają w rezultacie następujące składy:
   Druga izba
   C. W. A. Timmermans, prezes,
   P. Kūris, K. Schiemann, J. Makarczyk, L. Bay Larsen, J.-C. Bonichot i C. Toader, sędziowie
   Szósta izba
   P. Kūris, prezes,
   K. Schiemann, J. Makarczyk, L. Bay Larsen, J.-C. Bonichot i C. Toader sędziowie


title: Sprawa T-223/07 P: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Thierry przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za rok 2004 — Odrzucenie wniosku o przesłuchanie świadka — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Thierry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-223/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za rok 2004 - Odrzucenie wniosku o przesłuchanie świadka - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)
   (2009/C 55/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Michel Thierry (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 kwietnia 2007 r. w sprawie F-82/05 Thierry przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowane w Zbiorze i mające na celu uchylenie tego postanowienia.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Michel Thierry pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w ramach postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa C-378/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Clear Channel Belgium SA przeciwko Ville de Liège

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Clear Channel Belgium SA przeciwko Ville de Liège
   (Sprawa C-378/06) (1)

   (2007/C 170/33)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa C-253/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 15 maja 2017 r. – Ramazan Dündar i in./Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 15 maja 2017 r. – Ramazan Dündar i in./Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG
   (Sprawa C-253/17)
   (2017/C 300/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ramazan Dündar, Carolin Wenzel, Antonia Genovese, Jan-Maximilian MüggE

      Strona pozwana: Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG

      Pytanie prejudycjalne

   Prezes Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r. wykreślił niniejszą sprawę z rejestru.


title: Sprawa F-18/16: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/49

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-18/16)
   (2016/C 251/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone i R. Sciaudone)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Komisji w sprawie uznania, że skarżący wykonuje szczególne obowiązki kwalifikujące go do zaszeregowania na stanowisku „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne” albo „radca lub stanowisko równoważne”, na podstawie art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, jak również stwierdzenie niezgodności z prawem komunikatu Komisji SEC (2013) 691 z dnia 18 grudnia 2013 r., który zmienia zasady dotyczące składu gabinetów członków Komisji oraz rzeczników.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o uznanie, że wykonuje szczególne obowiązki kwalifikujące go do zaszeregowania na stanowisku „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne” albo „radca lub stanowisko równoważne”, na podstawie art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               pomocniczo, w braku pełnego i pozbawionego znamion dyskryminacji wdrożenia art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, stwierdzenie nieważności komunikatu z 2013 r. (oraz komunikatu z 2014 r. w części, która powtarza sformułowania komunikatu z 2013 r.);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-53/17: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 mai 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Cikkeket Gyártó Bt./Nemzetgazdasági Minisztérium [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Pomoc przyznana przez państwa członkowskie — Odstępstwa od zakazu pomocy państwa — Pomoc, która może być uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Rozporządzenie (WE) nr 800/2008 — Definicja mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw — Przedsiębiorstwa powiązane — Przedsiębiorstwa prowadzące działalność na tym samym rynku i należące do działającej na skalę globalnej grupy spółek należącej do członków tej samej rodziny — Pojęcie „grupy osób fizycznych działających wspólnie”]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/14

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 mai 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Cikkeket Gyártó Bt./Nemzetgazdasági Minisztérium
   (Sprawa C-53/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pomoc przyznana przez państwa członkowskie - Odstępstwa od zakazu pomocy państwa - Pomoc, która może być uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Rozporządzenie (WE) nr 800/2008 - Definicja mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw - Przedsiębiorstwa powiązane - Przedsiębiorstwa prowadzące działalność na tym samym rynku i należące do działającej na skalę globalnej grupy spółek należącej do członków tej samej rodziny - Pojęcie „grupy osób fizycznych działających wspólnie”])
   (2017/C 249/21)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bericap Záródástechnikai Cikkeket Gyártó Bt.

      Strona pozwana: Nemzetgazdasági Minisztérium

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 3 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. [107 i 108 TFUE] (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwa można uznać za „powiązane” między sobą w rozumieniu tego przepisu w sytuacji, gdy z analizy istniejących między nimi stosunków zarówno prawnych, jak i gospodarczych wynika, iż stanowią one, za pośrednictwem osoby fizycznej czy też osób fizycznych działających wspólnie, jeden podmiot gospodarczy, choć nie pozostają formalnie w jednym ze związków wskazanych w art. 3 ust. 3 akapit pierwszy tego załącznika. Za działające wspólnie w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapit czwarty tego załącznika należy uznać osoby fizyczne uzgadniające swe działania celem wywarcia wpływu na decyzje handlowe danych przedsiębiorstw z takim skutkiem, że przedsiębiorstwa te nie mogą zostać uznane za niezależne od siebie gospodarczo. Spełnienie takiej przesłanki jest uwarunkowane okolicznościami sprawy i nie musi zależeć od istnienia między tymi podmiotami stosunków umownych czy też nawet stwierdzenia po ich stronie zamiaru obejścia definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw w rozumieniu załącznika do rozporządzenia nr 800/2008.

      (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-217/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 kwietnia 2009 r. — Bundesverband Deutscher Milchviehhalter i.in. przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 248/2008 — System kwot mlecznych — Zwiększenie krajowych kwot mlecznych — Skarżący, których dany akt nie dotyczy indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 kwietnia 2009 r. — Bundesverband Deutscher Milchviehhalter i.in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-217/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 248/2008 - System kwot mlecznych - Zwiększenie krajowych kwot mlecznych - Skarżący, których dany akt nie dotyczy indywidualnie - Niedopuszczalność)
   2009/C 141/86
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband Deutscher Milchviehhalter eV (Bonn, Niemcy); Romuald Schaber (Petersthal, Niemcy); Stefan Mann (Eberdorfergrund, Niemcy) i Walter Peters (Körchow, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W. Renner i O. Schniewind)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i M. Vollkommer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 248/2008 z dnia 17 marca 2008 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do krajowych kwot mlecznych (Dz.U. L 76, s. 6);

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bundesverband Deutscher Milchviehhalter eV, MM. Romuald Schaber, Stefan Mann i Walter Peters pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa C-68/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Słowacja) — Protimonopolný úrad Slovenskej republiky przeciwko Slovenská sporiteľňa, a.s. (Pojęcie „porozumienia, decyzji i uzgodnionej praktyki” — Porozumienie zawarte między kilkoma bankami — Konkurujące przedsiębiorstwo prowadzące na rozpatrywanym rynku działalność, której zarzucana jest niezgodność z prawem — Wpływ — Brak)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/19

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Słowacja) — Protimonopolný úrad Slovenskej republiky przeciwko Slovenská sporiteľňa, a.s.
   (Sprawa C-68/12) (1)

   (Pojęcie „porozumienia, decyzji i uzgodnionej praktyki” - Porozumienie zawarte między kilkoma bankami - Konkurujące przedsiębiorstwo prowadzące na rozpatrywanym rynku działalność, której zarzucana jest niezgodność z prawem - Wpływ - Brak)
   2013/C 114/27
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Protimonopolný úrad Slovenskej republiky

      Strona pozwana: Slovenská sporiteľňa, a.s.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Najvyšší súd Slovenskej republiky — Wykładnia art. 101 ust. 1 i 3 TFUE — Pojęcie „porozumienia, decyzji i uzgodnionej praktyki” — Porozumienie zawarte między kilkoma bankami dotyczące rozwiązania umów i niezawierania nowych umów w przedmiocie kont bieżących z konkurującym przedsiębiorstwem mającym siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego — Skutek jaki dla kwalifikacji jako niezgodnego z prawem kartelu wywołuje okoliczność, nie podniesiona w chwili zawarcia porozumienia, że konkurujące przedsiębiorstwo działało na rozpatrywanym rynku w sposób niezgodny z prawem

      Sentencja

               1)

               Artykuł 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż przedsiębiorstwo poszkodowane przez kartel mający na celu ograniczenie konkurencji w chwili jego zawarcia prowadziło na rynku właściwym działalność, której zarzucana jest niezgodność z prawem, nie ma znaczenia dla kwestii, czy ten kartel stanowi naruszenie tego postanowienia.

               2)

               Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że aby stwierdzić istnienie porozumienia ograniczającego konkurencję, nie jest konieczne udowodnienie osobistego zachowania przedstawiciela statutowego przedsiębiorstwa lub osobistej zgody, wyrażonej w formie upoważnienia udzielonego przez tego przedstawiciela, na zachowanie jego podwładnego, który wziął udział w antykonkurencyjnym spotkaniu.

               3)

               Artykuł 101 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że może on znajdować zastosowanie do porozumienia zakazanego na mocy art. 101 ust. 1 TFUE tylko wtedy, gdy przedsiębiorstwo, które powołuje się na to postanowienie, przedstawiło dowód na to, że cztery przewidziane w tym postanowieniu przesłanki zostały kumulatywnie spełnione.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-438/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 lipca 2017 r. – Bundesrepublik Deutschland/Taus Magamadov

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 lipca 2017 r. – Bundesrepublik Deutschland/Taus Magamadov
   (Sprawa C-438/17)
   (2017/C 347/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Bundesrepublik Deutschland

      Druga strona postępowania: Taus Magamadov

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis przejściowy zawarty w art. 52 akapit pierwszy dyrektywy 2013/32/UE (1) stoi na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, zgodnie z którym – w ramach transpozycji zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE upoważnienia rozszerzonego w porównaniu do poprzedzającego uregulowania – wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest niedopuszczalny, jeżeli wnioskodawcy w innym państwie członkowskim przyznano ochronę uzupełniającą, o ile uregulowanie krajowe z uwagi na brak krajowego uregulowania przejściowego znajduje zastosowanie także do wniosków złożonych przed dniem 20 lipca 2015 r.? Czy jest tak w każdym razie wtedy, gdy wniosek o udzielenie azylu podlega na podstawie art. 49 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 jeszcze całkowicie zakresowi stosowania rozporządzenia (WE) nr 343/2003?

               2)

               Czy przepis przejściowy zawarty w art. 52 akapit pierwszy dyrektywy 2013/32/UE zezwala państwom członkowskim w szczególności na transpozycję rozszerzonego upoważnienia z art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE ze skutkiem wstecznym, w następstwie czego niedopuszczalne są także wnioski o udzielenie azylu złożone przed wejściem w życie dyrektywy 2013/32/UE i przed krajową transpozycją tego rozszerzonego upoważnienia, które jednak w momencie transpozycji nie zostały jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, Dz.U. L 180, s. 60.


title: Sprawa F-86/14: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/33

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-86/14)
   2014/C 388/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat O. Mader)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o ograniczeniu łącznej liczby dni urlopu corocznego i stwierdzenie niemożności stosowania art. 6 załącznika X do regulaminu pracowniczego, zmienionego art. 1 pkt 70 rozporządzenia nr 1023/2013, mającego zastosowanie od dnia 1 stycznia 2014 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji skierowanych do skarżących za pośrednictwem Sysper2 w odniesieniu do przysługującego im nowego wymiaru urlopu corocznego;

               —

               uznanie, że nie mają zastosowania art. 1 pkt 70 lit. a) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1023/2013 zmieniający art. 6 załącznika X do regulaminu pracowniczego („Przepisy szczególne mające zastosowanie do urzędników pełniących służbę w państwie trzecim”) i decyzja Komisji C(2013) 9051 final z dnia 16 grudnia 2013 r., jako że zmniejszają one przysługujący skarżącym wymiar dni urlopu corocznego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 maja 2014 r. (R/123/14) oddalającej zażalenia wniesione przez skarżących w odniesieniu do urlopu corocznego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-344/10: Postanowienie Sądu z dnia 4 maja 2012 r. — UPS Europe i United Parcel Service Deutschland przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Brak decyzji o zakończeniu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE — Skarga na bezczynność — Legitymacja procesowa — Dopuszczalność)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/13

         Postanowienie Sądu z dnia 4 maja 2012 r. — UPS Europe i United Parcel Service Deutschland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-344/10) (1)

   (Pomoc państwa - Brak decyzji o zakończeniu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE - Skarga na bezczynność - Legitymacja procesowa - Dopuszczalność)
   2012/C 184/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: UPS Europe NV/SA (Bruksela, Belgia); i United Parcel Service Deutschland Inc. & Co. OHG (Neuss, Niemcy) (przedstawiciele: T. Ottervanger i E. Henny, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Deutsche Post AG (przedstawiciele: J. Sedemund, T. Lübbig i M. Klasse, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na bezczynność mająca na celu stwierdzenie, że Komisja bezprawnie nie wydała w rozsądnym terminie decyzji w ramach przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE postępowania, które zostało wszczęte w dniu 12 września 2007 r. w przedmiocie pomocy państwa przyznanej przez władze niemieckie na rzecz Deutsche Post AG [pomoc C 36/07 (ex NN 25/07)]

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               UPS Europe NV/SA i United Parcel Service Deutschland Inc. & Co. OHG pokryją swoje koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Deutsche Post AG pokryje swoje koszty.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010


title: Sprawa T-321/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Volkswagen/OHIM (STREET) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego STREET — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/33

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Volkswagen/OHIM (STREET)
   (Sprawa T-321/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego STREET - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 354/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 marca 2014 r. (sprawa R 2025/2013-1) dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego STREET jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Volkswagen AG zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa F-55/06: Skarga wniesiona w dniu  2 maja 2006 r.  — de Albuquerque przeciwko Komisji

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/28

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2006 r. — de Albuquerque przeciwko Komisji
   (Sprawa F-55/06)
   (2006/C 154/65)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Augusto de Albuquerque (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: C. Mourato, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji dyrektora generalnego DG INFSO z dnia 23 września 2005 r. o przeniesieniu skarżącego w interesie służby na stanowisko kierownika wydziału INFSO.G.2 Mikro- i nanosystemy;

               —

               uchylenie wyraźnej decyzji organu powołującego z dnia 2 lutego 2006 r. dotyczącej negatywnego rozpatrzenia zażalenia skarżącego o nr R/764/05;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji przeniesiony w interesie służby na stanowisko kierownika wydziału INFSO.G.2 Mikro- i nanosystemy, uważa, że przeniesienie to jest sprzeczne z interesem służby. Podnosi on naruszenie art. 7 regulaminu pracowniczego oraz oczywisty błąd w ocenie pojęcia interesu służby, nadużycie władzy, jak również naruszenie zasady równości traktowania.


title: Sprawa T-28/11: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2011 r. — Koninklijke Luchtvaart Maatschappij przeciwko Komisji

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/30

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2011 r. — Koninklijke Luchtvaart Maatschappij przeciwko Komisji
   (Sprawa T-28/11)
   2011/C 72/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV (Amstelveen, Niderlandy) (przedstawiciel: M. Smeets, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji Komisji nr C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. oraz tytułem żądania ewentualnego,

               —

               obniżenie nałożonej grzywny.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) (dawniej art. 230 WE) o dokonanie kontroli i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r., dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE (dawny art. 81 WE), art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 — fracht lotniczy) skierowanej do KLM N.V.; oraz tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej na podstawie art. 261 TFUE (dawniej art. 229 WE).
   W uzasadnieniu skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Po pierwsze skarżąca zarzuca, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia w rozumieniu art. 296 TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W tym względzie skarżąca podnosi następujące argumenty:

                           —

                           zasadnicza rozbieżność między sentencją decyzji a uzasadnieniem;

                           —

                           rozbieżności między sentencją decyzji a uzasadnieniem uniemożliwiają dokonanie skutecznej kontroli przez Trybunał;

                           —

                           rozbieżności i brak jasności w uzasadnieniu dotyczące i) zakresu naruszenia i adresatów decyzji, ii) braku prowizji od dopłat oraz iii) wprowadzenia dopłat paliwowych uniemożliwiających dokonanie skutecznej kontroli decyzji przez Trybunał;

                           —

                           rozbieżności i brak jasności uzasadnienia w odniesieniu do stosowania wytycznych Komisji w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. i nałożenia grzywien uniemożliwiają dokonanie skutecznej kontroli decyzji przez Trybunał.

               2)

               Po drugie skarżąca zarzuca, że decyzja narusza prawo do rzetelnego procesu w rozumieniu art. 41, 47, 48, 49, i 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W tym względzie skarżąca podnosi następujące argumenty:

                           —

                           Komisja nie uwzględniła prawa do bycia wysłuchanym, prawa dostępu do bezstronnego sądu i domniemania niewinności na podstawie art. 41 ust. 2 lit. a), 47 i 48 Karty zaniechawszy wysłuchania adresatów w przedmiocie różnych zmian dotyczących przedmiotu sporu i liczby adresatów;

                           —

                           naruszenie zasady legalności i proporcjonalności grzywien ustanowionej w art. 49 Karty przez włączenie całego obrotu KLM Cargo do wartości sprzedaży na podstawie wytycznych Komisji w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r i prawa do bycia wysłuchanym odnośnie tej kwestii;

                           —

                           naruszenie zasady legalności i proporcjonalności grzywien ustanowionej w art. 49 Karty i zasady non bis in idem z art. 50 Karty przez wliczenie sprzedaży dokonanych poza EOG do wartości sprzedaży na podstawie wytycznych Komisji w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. i przez wykorzystanie ogólnego kryterium w celu ustalenia górnej granicy tej wartości sprzedaży i prawa do bycia wysłuchanym odnośnie tej kwestii.

               3)

               Po trzecie skarżąca zarzuca, że grzywnę ustalono przy naruszeniu art. 101 TFUE, art. 23 rozporządzenia 1/2003 (1) i wytycznych Komisji w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r., ponieważ:

                           —

                           wytyczne Komisji w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. nie umożliwiają wliczania sprzedaży, które nie są bezpośrednio lub pośrednio związane z naruszeniem do wartości sprzedaży;

                           —

                           wytyczne Komisji w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. nie umożliwiają ustalania grzywny na podstawie sprzedaży dokonanych poza EOG.

               4)

               Po czwarte skarżąca zarzuca, że określenie grzywien na podstawie wytycznych Komisji w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. jest oczywiście błędne i narusza zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności i równego traktowania. W tym względzie skarżąca podnosi następujące argumenty:

                           —

                           stwierdzenie, że sprzedaż związana bezpośrednio lub pośrednio z naruszeniem stanowi całość sprzedaży KLM Cargo, jest oczywiście błędne i narusza zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności i równego traktowania;

                           —

                           stwierdzenie, że sprzedaż związana bezpośrednio lub pośrednio z naruszeniem powinna obejmować transakcje sprzedaży KLM Cargo poza EOG jest oczywiście błędne i narusza zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności i równego traktowania;

                           —

                           określenie wagi naruszenia bez odwołania się do charakteru dodatkowych opłat i określenie wartości sprzedaży i wagi naruszenia bez odwołania się do ogólnego zakresu naruszenia jest oczywiście błędne i narusza zasady proporcjonalności i równego traktowania

                           —

                           określenie kwoty dodatkowej grzywny (opłaty za wejście) niezależnie od czasu trwania naruszenia jest oczywiście błędne i narusza zasady proporcjonalności i równego traktowania;

                           —

                           obniżenie grzywny o 15 % ze względu na interwencję ustawodawczą jest oczywiście błędne i narusza zasady proporcjonalności i równego traktowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).


title: Sprawa T-134/09: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2009 r. — B Antonio Basile 1952 i I Marchi Italiani przeciwko OHIM — Osra (B Antonio Basile 1952)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/48

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2009 r. — B Antonio Basile 1952 i I Marchi Italiani przeciwko OHIM — Osra (B Antonio Basile 1952)
   (Sprawa T-134/09)
   2009/C 141/100
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: B Antonio Basile 1952 (Giugliano, Włochy), I Marchi Italiani Srl (Neapol, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Militerni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Osra S.A. (Rovereta, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą w dniu 9 stycznia 2009 r., która została doręczona skarżącym w dniu 30 stycznia 2009 r. i dotyczy postępowania R 1436/2007-2 wszczętego przez Antonia Basilego, działającego pod firmą „B Antonio Basile 1952”, przeciwko Osra S.A., w drodze której została utrzymana w mocy decyzja Wydziału Unieważnień, uwzględniająca złożony przez Osra S.A. wniosek o unieważnienie znaku towarowego „B Antonio Basile 1952”;

               —

               stwierdzenie, że rejestracja znaku towarowego „B Antonio Basile 1952” jest ważna i skuteczna od dnia zgłoszenia lub rejestracji tego znaku;

               —

               obciążenie OHIM wszelkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy zawierający wyrażenie „B Antonio Basile 1952” (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 462 555) dla towarów należących do klas 14, 18 i 25

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżący

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Osra S.A.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: słowny znak towarowy „BASILE” (rejestracja we Włoszech pod nr 287 030 i rejestracja międzynarodowa nr R 413 396 B) dla towarów należących do klasy 25

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe unieważnienie znaku towarowego w odniesieniu do towarów należących do klasy 25

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: zarzuty podniesione w niniejszej sprawie są takie same jak zarzuty podniesione w sprawie T-133/09


title: Sprawa T-512/14: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2017 r. – Green Source Poland/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRR — Artykuł 41 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 — Odmowa przyznania wkładu finansowego na duży projekt — Przedsiębiorstwo odpowiedzialne za realizację projektu — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/17

         Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2017 r. – Green Source Poland/Komisja
   (Sprawa T-512/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRR - Artykuł 41 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 - Odmowa przyznania wkładu finansowego na duży projekt - Przedsiębiorstwo odpowiedzialne za realizację projektu - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność])
   (2017/C 195/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Green Source Poland (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: M. Merola i L. Armati, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Clausen i B.-R. Killmann, następnie B.-R. Killmann i R. Lyal, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2289 final z dnia 7 kwietnia 2014 r. dotyczącej odmowy wniesienia wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dla dużego projektu „Zakup i wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji biokomponentów do wytwarzania biopaliw”, stanowiącego część programu operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” dotyczącego pomocy strukturalnej, objętego celem „Konwergencja” w Polsce.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Green Source Poland sp. z o.o. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa T-584/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – POA/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek o rejestrację chronionej nazwy pochodzenia („Halloumi” lub „Hellim”) — Decyzja o ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym serii C wniosku o rejestrację chronionej nazwy pochodzenia na podstawie art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 — Akt przygotowawczy — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/46

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – POA/Komisja
   (Sprawa T-584/15) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek o rejestrację chronionej nazwy pochodzenia („Halloumi” lub „Hellim”) - Decyzja o ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym serii C wniosku o rejestrację chronionej nazwy pochodzenia na podstawie art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 - Akt przygotowawczy - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność])
   (2016/C 402/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pagkyprios organismos ageladotrofon (POA) Dimosia Ltd (Latsia, Cypr) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i J. Guillem Carrau, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w przedmiocie opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, C 246, s. 9) wniosku o rejestrację CY/PDO/0005/01243 złożonego przez Republikę Cypryjską, w zakresie, w jakim instytucja ta uznała, że wniosek ten spełniał przesłanki określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s. 1), takie, o których mowa w art. 50 ust. 1 tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Pagkyprios organismos ageladotrofon Dimosia Ltd (POA) ponosi własne koszty oraz koszty Komisji Europejskiej, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa T-316/10: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — HIM przeciwko Komisji

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/25

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — HIM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-316/10)
   ()
   2010/C 274/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Health Information Management (HIM) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P. Zeegers, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną, i, co za tym idzie,

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej kwoty 11 821,35 EUR powiększonej o obowiązujące w Belgii odsetki ustawowe za zwłokę liczone od dnia 16 czerwca 2010 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami, których wysokość została tymczasowo ustalona na kwotę 5 000 EUR, wliczając w to koszty postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszej skargi, opartej na klauzuli arbitrażowej, skarżąca zwraca się w istocie do Sądu o stwierdzenie, że, dla potrzeb obliczenia podlegających pokryciu przez Komisję kosztów ogólnych poniesionych przez skarżącą (w ramach specjalistycznego programu eTen), czyli ogólnych kosztów, które mogą być powiązane ze świadczeniami ze strony osób zatrudnionych przy projekcie, podwykonawcy nie powinni być traktowani jako osoby zatrudnione przez skarżącą ze względu na to, że nie powodują oni powstania po jej stronie żadnych kosztów ogólnych. Koszty podwykonawców nie powinny zatem być wliczane do łącznej kwoty kosztów osób zatrudnionych, przez którą dzielona jest łączna kwota kosztów ogólnych, aby w ten sposób ustalić mianownik, który powinien być użyty do ustalenia określonych procentowo kosztów ogólnych kwalifikujących się do wsparcia.
   Na poparcie swej skargi HIM podnosi, że, ze względu na to, iż koszty podwykonawców nie stanowią kwalifikujących się do wsparcia kosztów zatrudnionych, okoliczność zaliczenia, przy obliczaniu wykorzystywanej przy ustalaniu określonych procentowo kosztów ogólnych kwalifikujących się do wsparcia kwoty łącznych kosztów osób zatrudnionych, tych podwykonawców do osób zatrudnionych przez skarżącą powoduje powstanie niespójności.
   Fakt zaliczenia podwykonawców do zatrudnionych przez skarżącą powoduje ponadto powstanie szkody po jej stronie ze względu na to, że ta metoda skutkuje zwiększeniem ww. mianownika i, co za tym idzie, proporcjonalnym zmniejszeniem określonych procentowo kwalifikujących się do wsparcia kosztów ogólnych.


title: Sprawa F-58/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 grudnia 2015 r. – FW/Komisja

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/102

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 grudnia 2015 r. – FW/Komisja
   (Sprawa F-58/15) (1)

   (2016/C 048/120)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015, s. 47.


title: Sprawa T-391/10: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — Nedri Spanstaal przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/48

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — Nedri Spanstaal przeciwko Komisji
   (Sprawa T-391/10)
   ()
   2010/C 301/76
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Nedri Spanstaal BV (Venlo, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci M. Slotboom i B. Haan)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 9 decyzji w części dotyczącej okresu, w odniesieniu do którego Hit Groep została uznana za odpowiedzialną, oraz art. 2 pkt 9 decyzji w części dotyczącej grzywny nałożonej na Nedri;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca.
   Na poparcie swojej skargi przytacza ona trzy zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) oraz zasady obowiązku uzasadnienia. Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd faktyczny, przyjmując odpowiedzialność solidarną Hit Groep jedynie w odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 17 stycznia 2002 r. Według skarżącej Komisja powinna była przyjąć odpowiedzialność Hit Groep w odniesieniu do okresu od dnia 1 maja 1987 r. do dnia 17 stycznia 2002 r. Hit Groep sprawowała bowiem kontrolę nad skarżącą w całym tym okresie.
   Po drugie, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2), zasady proporcjonalności i zasady obowiązku uzasadnienia. Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd faktyczny, obliczając prawny pułap grzywny, to jest 10 % obrotu osiągniętego w poprzednim roku obrachunkowym, na podstawie obrotu skarżącej uzyskanego w roku 2009. Prawny pułap powinien był — w jej opinii — zostać obliczony na podstawie obrotu skarżącej uzyskanego w roku 2002.
   Po trzecie, skarżąca powołuje się na naruszenie pkt 23 komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji (3) i obowiązku uzasadnienia. Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd faktyczny, przyznając skarżącej obniżkę grzywny jedynie w wysokości 25 %, a nie 30 %.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).

      (3)  Komunikat Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, s. 3).