title: Sprawa C-458/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-578/18, CA Consumer Finance / EBC, wniesione w dniu 21 września 2020 r. przez CA Consumer Finance

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-578/18, CA Consumer Finance / EBC, wniesione w dniu 21 września 2020 r. przez CA Consumer Finance
      (Sprawa C-458/20 P)
      (2020/C 433/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CA Consumer Finance (przedstawiciele: A. Champsaur, A. Delors, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie pkt. 2 sentencji wyroku wydanego przez Sąd w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-578/18, CA Consumer Finance/EBC, oddalającego w pozostałym zakresie żądania wnoszącego odwołanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 16 lipca 2018 r. (ECB/SSM/2018-FRCAG-77)

                  —

                  Uwzględnienie wszystkich żądań przedstawionych przez CA Consumer Finance w postępowaniu w pierwszej instancji przed Sądem;

                  —

                  Obciążenie EBC całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W trzech zarzutach odwołania, wnoszący odwołanie utrzymuje, że:

                  (1)

                  Sąd dopuścił się błędu co do prawa i naruszył obowiązek uzasadnienia poprzez zaniechanie rozpatrzenia zarzutu naruszenia, przez decyzję ECB/SSM/2018-FRCAG-76, zasady pewności prawa i naruszył zasadę pewności prawa przyjmując wystąpienie naruszenia art. 26 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, i jednocześnie przyznając w sposób wyraźny brak jasności tego przepisu;

                  (2)

                  Sąd naruszył art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi, jak również obowiązek uzasadnienia, nie wykazując niedbałego zachowania po stronie wnoszącego odwołanie;

                  (3)

                  Sąd dopuścił się błędu co do prawa i naruszył obowiązek uzasadnienia poprzez zaniechanie rozpatrzenia zarzutu naruszenia, przez decyzję ECB/SSM/2018-FRCAG-77, zasady proporcjonalności oraz zasady równego traktowania i naruszył te dwie zasady uznając w sposób dorozumiany, że sankcja jest co do istoty zasadna.


title: Sprawa C-462/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 25 września 2020 r. – Associazione per gli Studi Giuridici sull’Immigrazione (ASGI) i in. / Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento per le politiche della famiglia, Ministero dell’Economia e delle Finanze

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 25 września 2020 r. – Associazione per gli Studi Giuridici sull’Immigrazione (ASGI) i in. / Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento per le politiche della famiglia, Ministero dell’Economia e delle Finanze
      (Sprawa C-462/20)
      (2020/C 433/36)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Milano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Associazione per gli Studi Giuridici sull’Immigrazione (ASGI), Avvocati per niente onlus (APN), Associazione NAGA – Organizzazione di volontariato per l’Assistenza Socio-Sanitaria e per i Diritti di Cittadini Stranieri, Rom e Sinti

         Druga strona postępowania: Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento per le politiche della famiglia, Ministero dell’Economia e delle Finanze

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 11 ust. 1 lit. d) lub f) dyrektywy 2003/109/WE (1) stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują wydanie przez rząd państwa członkowskiego dokumentu uprawniającego do zniżki na towary i usługi świadczone przez podmioty publiczne i prywatne, które zawarły umowę z rządem tego państwa członkowskiego, wyłącznie obywatelom owego państwa członkowskiego i obywatelom innych państw członkowskich Unii Europejskiej, a nie obywatelom państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi?

                  2)

                  Czy art. 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2011/98/UE (2), w związku z art. 1 lit. z) i art. 3 [ust. 1] lit. j) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (3) lub art. 12 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2011/98/UE, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują wydanie przez rząd państwa członkowskiego dokumentu uprawniającego do zniżki na towary i usługi świadczone przez podmioty publiczne i prywatne, które zawarły umowę z rządem tego państwa członkowskiego, wyłącznie obywatelom owego państwa członkowskiego i obywatelom innych państw członkowskich Unii Europejskiej, a nie obywatelom państw trzecich, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2011/98/UE?

                  3)

                  Czy art. 14 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2009/50/WE (4), w związku z art. 1 lit. z) i art. 3 [ust. 1] lit. j) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 lub art. 14 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2009/50/WE, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują wydanie przez rząd państwa członkowskiego dokumentu uprawniającego do zniżki na towary i usługi świadczone przez podmioty publiczne i prywatne, które zawarły umowę z rządem tego państwa członkowskiego, wyłącznie obywatelom owego państwa członkowskiego i obywatelom innych państw członkowskich Unii Europejskiej, a nie obywatelom państw trzecich, którzy posiadają „niebieską kartę UE” w rozumieniu dyrektywy 2009/50/WE?

                  4)

                  Czy art. 29 dyrektywy 2011/95/UE stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują wydanie przez rząd państwa członkowskiego dokumentu uprawniającego do zniżki na towary i usługi świadczone przez podmioty publiczne i prywatne, które zawarły umowę z rządem tego państwa członkowskiego, wyłącznie obywatelom owego państwa członkowskiego i obywatelom innych państw członkowskich Unii Europejskiej, a nie obywatelom państw trzecich korzystających z ochrony międzynarodowej?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, s. 44).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (Dz.U. 2011, L 343, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).

         (4)  Dyrektywa Rady 2009/50/WE z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji (Dz.U. 2009, L 155, s. 17).


title: Sprawa C-467/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 28 września 2020 r. – BC / Deutsche Lufthansa AG

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 28 września 2020 r. – BC / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-467/20)
      (2020/C 433/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BC

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004 (1) w związku z art. 3 ust. 5 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że pasażer, który w ramach lotu łączonego, składającego się z dwóch lotów (a więc lotu z przesiadką), obejmującego wylot z lotniska znajdującego się poza terytorium państwa członkowskiego (w państwie trzecim), międzylądowanie na lotnisku państwa trzeciego oraz lot na lotnisko docelowe znajdujące się na terytorium państwa członkowskiego, będącego przedmiotem jednej rezerwacji, dociera na miejsce docelowe z opóźnieniem wynoszącym trzy lub więcej godzin, wynikającym z pierwszego lotu wykonywanego w ramach lotu łączonego, który był obsługiwany – w ramach umowy o wspólnej obsłudze połączenia – przez przewoźnika lotniczego z siedzibą w państwie trzecim, może na podstawie tego rozporządzenia wytoczyć powództwo o odszkodowanie przeciwko przewoźnikowi wspólnotowemu, u którego dokonano jednej rezerwacji na lot łączony i który obsługiwał tylko drugi lot w ramach lotu łączonego?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-470/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 29 września 2020 r. – AS Veejaam, OÜ Espo/Elering AS

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 29 września 2020 r. – AS Veejaam, OÜ Espo/Elering AS
      (Sprawa C-470/20)
      (2020/C 433/39)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Riigikohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AS Veejaam, OÜ Espo

         Druga strona postępowania: Elering AS

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy prawa Unii dotyczące pomocy państwa, m.in. wymóg efektu zachęty przewidziany w pkt 50 komunikatu Komisji „Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014-2020” (1), należy interpretować w ten sposób, że zgodny z nimi jest program pomocy, który umożliwia producentowi energii ze źródeł odnawialnych ubieganie się o wypłatę pomocy państwa po rozpoczęciu prac nad projektem, jeżeli przepis krajowy przyznaje prawo do uzyskania wsparcia każdemu producentowi, który spełnia warunki określone w ustawie i nie pozostawia właściwemu organowi żadnej swobody uznania w tym zakresie?

                  2)

                  Czy wykluczone jest, by pomoc państwa stwarzała efekt zachęty w każdym wypadku, gdy inwestycja, na przeprowadzenie której ma zostać udzielona pomoc, została zrealizowana ze względu na zmianę warunków pozwolenia środowiskowego nawet jeżeli, jak w niniejszej sprawie, wnioskodawca prawdopodobnie zakończyłby swoją działalność ze względu na bardziej rygorystyczne warunki pozwolenia, gdyby nie otrzymał pomocy państwa?

                  3)

                  Czy – biorąc pod uwagę, m. in. rozważania Trybunału Sprawiedliwości w wyroku w sprawie C-590/14 P (2) (pkt. 49 i 50) – w przypadku, w którym Komisja, tak jak w niniejszej sprawie, w decyzji dotyczącej pomocy państwa uznała zarówno istniejący program pomocy, jak i planowane zmiany do niego za zgodne z rynkiem wewnętrznym, a państwo wskazało m.in., że będzie stosować istniejący program pomocy tylko do określonej daty, mamy do czynienia z nową pomocą w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 2015/1589 (3), jeżeli istniejący program pomocy jest na podstawie obowiązujących przepisów nadal stosowany po dacie wskazanej przez państwo?

                  4)

                  Czy w przypadku gdy Komisja postanowiła w późniejszym czasie nie wnosić zastrzeżeń wobec programu pomocy stosowanego z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE, osoby, które mają prawo do otrzymania pomocy operacyjnej, mogą złożyć wniosek o wypłatę pomocy również w odniesieniu do okresu poprzedzającego decyzję Komisji, o ile zezwalają na to krajowe przepisy proceduralne?

                  5)

                  Czy wnioskodawca, który złożył wniosek o pomoc operacyjną w ramach programu pomocy i który rozpoczął realizację projektu spełniającego warunki uznane za zgodne z rynkiem wewnętrznym w czasie, gdy program pomocy był stosowany zgodnie z prawem, ale który złożył wniosek o pomoc państwa w czasie, gdy program pomocy został przedłużony bez powiadamiania Komisji, ma prawo do otrzymania pomocy, niezależnie od zasady określonej w art. 108 ust. 3 TFUE?

         (1)  Dz.U. 2014, C 200, s. 1.

         (2)  Wyrok Trybunału z dnia 26 października 2016 r., DEI/Komisja, C-590/14 P, ECLI:EU:C:2016:797).

         (3)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-473/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 30 września 2020 r. – Invest Fund Management AD / Komisija za finansow nadzor

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 30 września 2020 r. – Invest Fund Management AD / Komisija za finansow nadzor
      (Sprawa C-473/20)
      (2020/C 433/40)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Invest Fund Management AD

         Strona pozwana: Komisija za finansow nadzor

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jakie jest nadane przez prawodawcę znaczenie pojęcia „zasadnicze elementy” prospektów, wskazanego w art. 72 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE (1) z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) ([…] Dz.U. L 302, z dnia 17.11.2009 R., s. 32)?

                  2)

                  Czy art. 69 ust. 2 dyrektywy 2009/65/WE należy interpretować w ten sposób, że każda zmiana minimalnych wymaganych informacji w prospektach, przewidzianych w załączniku I tabela А, zawsze jest objęta pojęciem „zasadnicze elementy”, określonym w art. 72 tej dyrektywy, co wymaga aktualizacji tych informacji we właściwym czasie?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy należy przyjąć, że informacja dotycząca zmiany składu osobowego członków rady dyrektorów danej spółki zarządzającej, którzy nie są członkami wykonawczymi i którym nie powierzono zarządzania, jest objęta zakresem pojęcia „zasadnicze elementy”, wskazanego w art. 72 dyrektywy 2009/65/WE?

                  4)

                  Czy art. 99а lit. r) dyrektywy 2009/65/WE należy interpretować w ten sposób, że nałożenie sankcji na spółkę zarządzającą – w odniesieniu do każdego z zarządzanych przez nią funduszy inwestycyjnych – jest dopuszczalne jedynie w wypadkach systematycznego nieprzestrzegania obowiązków związanych z udzielanymi inwestorom informacjami, nałożonych zgodnie z krajowymi przepisami mającymi na celu transpozycję art. 68–82 dyrektywy 2009/65/WE?

         (1)  Dz.U. 2009, L 302, s. 32.


title: Sprawa C-487/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel de Alba Iulia (Rumunia) w dniu 2 października 2020 r. – Philips Orăștie S.R. L. / Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel de Alba Iulia (Rumunia) w dniu 2 października 2020 r. – Philips Orăștie S.R. L. / Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
      (Sprawa C-487/20)
      (2020/C 433/42)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel de Alba Iulia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Philips Orăștie S.R. L.

         Druga strona postępowania: Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

         Pytania prejudycjalne

      Czy przepisy art. 179 [akapit pierwszy] i art. 183 [akapit pierwszy] dyrektywy 112/2006/WE (1) w związku z zasadami równoważności, skuteczności i neutralności można interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu lub praktyce krajowej, które nakładają obowiązek obniżenia kwoty zwrotu VAT poprzez uwzględnienie w obliczeniu VAT należnego kwot dodatkowych zobowiązań płatniczych określonych w decyzji w sprawie wymiaru wysokości zobowiązania podatkowego, uchylonej nieprawomocnym wyrokiem, w przypadku gdy takie dodatkowe zobowiązania są zabezpieczone gwarancją bankową, a krajowe przepisy postępowania podatkowego uznają skutek zawieszający wykonanie tej gwarancji w odniesieniu do innych opłat i podatków?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-484/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 1 października 2020 r. – Vodafone Kabel Deutschland GmbH / Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 1 października 2020 r. – Vodafone Kabel Deutschland GmbH / Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.
      (Sprawa C-484/20)
      (2020/C 433/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona pozwana i wnosząca apelację: Vodafone Kabel Deutschland GmbH

         Strona powodowa i druga strona w postępowaniu apelacyjnym: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 62 ust. 4 dyrektywy 2015/2366 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie regulacji lub praktyce krajowej, która ustanawia system przejściowy, w ramach którego, w przypadku zawartych z konsumentami stosunków zobowiązaniowych o charakterze ciągłym, zgodny z odpowiednim krajowym przepisem transponującym [dyrektywę] zakaz pobierania opłat za korzystanie z instrumentów płatniczych i za usługi płatnicze ma zastosowanie tylko wtedy, gdy stosunek zobowiązaniowy, z którego wynika ta opłata, powstał po dniu 13 stycznia 2018 r., zakaz ten nie ma natomiast zastosowania wtedy, gdy taki stosunek zobowiązaniowy powstał przed dniem 13 stycznia 2018 r., chociaż przetwarzanie (kolejnych) transakcji płatniczych nie rozpoczęło się przed dniem 13 stycznia 2018 r.?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. 2015, L 337, s. 35).


title: Sprawa C-490/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 2 października 2020 r. – B.M.A. / Stoliczna obsztina, rajon „Panczarewo”

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 2 października 2020 r. – B.M.A. / Stoliczna obsztina, rajon „Panczarewo”
      (Sprawa C-490/20)
      (2020/C 433/44)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd Sofija-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B.M.A.

         Strona przeciwna: Stoliczna obsztina, rajon „Panczarewo”

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 20 i 21 TFUE oraz art. 7, 24 i 45 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie odmowie wydania przez bułgarskie organy administracji – rozpatrujące wniosek o wydanie zaświadczenia o urodzeniu dziecka, będącego bułgarskim obywatelem, które miało miejsce w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej i zostało poświadczone hiszpańskim aktem urodzenia, w którym wpisano dwie osoby płci żeńskiej jako matki, bez uściślenia, czy i która z nich jest biologiczną matką dziecka – bułgarskiego aktu urodzenia ze względu na to, że strona skarżąca odmawia wskazania, kto jest biologiczną matką dziecka?

                  2.

                  Czy art. 4 ust. 2 TUE oraz art. 9 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że ochrona tożsamości narodowej i konstytucyjnej państw członkowskich Unii Europejskiej zakłada, że państwa te dysponują szerokim zakresem uznania w odniesieniu do zasad ustalania pochodzenia. W szczególności:

                              —

                              Czy art. 4 ust. 2 TUE należy interpretować w ten sposób, że umożliwia on państwom członkowskim żądanie udzielenia informacji dotyczących biologicznego pochodzenia dziecka?

                              —

                              Czy art. 4 ust. 2 TUE w związku z art. 7 i art. 24 ust. 2 karty należy interpretować w ten sposób, że należy dążyć do osiągnięcia balansu między tożsamością narodową i konstytucyjną państwa członkowskiego a dobrem dziecka – biorąc pod uwagę, że aktualnie brak konsensusu zarówno pod względem wartości, jak i pod względem prawnym w odniesieniu do możliwości wpisania jako rodziców w akcie urodzenia osób tej samej płci, bez uściślenia, czy i która z nich jest biologicznym rodzicem dziecka? Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej: w jaki konkretnie sposób można by osiągnąć ten balans?

                  3.

                  Czy znaczenie dla odpowiedzi na pytanie pierwsze mają skutki prawne Brexitu w zakresie, w jakim jedna z matek wskazanych w akcie urodzenia wydanym w innym państwie członkowskim jest obywatelką Zjednoczonego Królestwa a druga jest obywatelką państwa członkowskiego Unii Europejskiej, biorąc pod uwagę w szczególności fakt, że odmowa wydania bułgarskiego aktu urodzenia dziecka uniemożliwia wydanie dokumentu tożsamości dziecka przez państwo członkowskie Unii Europejskiej – i stąd, ewentualnie, utrudnia pełnowartościowe wykonywanie praw przysługujących obywatelowi Unii?

                  4.

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności, nakłada na właściwe organy krajowe obowiązek odstąpienia od stosowania formularza aktu urodzenia, który stanowi część obowiązującego prawa krajowego?


title: Sprawa C-499/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 1 października 2020 r. – DIMCO Dimovasili M.I.K.E. / Ypourgos Perivallontos kai Energeias

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 1 października 2020 r. – DIMCO Dimovasili M.I.K.E. / Ypourgos Perivallontos kai Energeias
      (Sprawa C-499/20)
      (2020/C 433/46)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Symvoulio tis Epikrateias

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DIMCO Dimovasili M.I.K.E.

         Strona pozwana: Ypourgos Perivallontos kai Energeias

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 4 ust. 1.1, art. 7 ust. 4 i art. 8 w związku z załącznikiem I do dyrektywy 97/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 maja 1997 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących urządzeń ciśnieniowych (Dz.U. L 181) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak § § 1.2.4, P9.5.6.9 i P9.5.8.2 greckiego rozporządzenia technicznego dotyczącego wewnętrznych instalacji gazu ziemnego o ciśnieniu roboczym do 500 mbar, o których mowa w postępowaniu głównym, które ze względów bezpieczeństwa ludzi, przede wszystkim na wypadek zjawisk sejsmicznych, ustanawiają warunki i ograniczenia (obowiązek wentylacji, zakaz montażu podziemnego) dotyczące sposobu instalacji urządzeń ciśnieniowych (przewodów gazowych), w przypadku gdy wymienione warunki i ograniczenia stosuje się bez rozróżnienia również do przewodów rurowych, które podobnie jak rozpatrywane w niniejszej sprawie posiadają oznakowanie CE i są certyfikowane przez producenta jako nadające się do bezpiecznego zainstalowania i użytkowania, lecz nie spełniają wyżej wymienionych warunków i ograniczeń?;
      Czy też wymienione powyżej przepisy dyrektywy 97/23/WE w związku z jej art. 2 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie warunkom i ograniczeniom dotyczącym sposobów instalowania urządzeń ciśnieniowych (przewodów gazowych), takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie?


title: Sprawa C-510/20: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/39

      Skarga wniesiona w dniu 12 października 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii
      (Sprawa C-510/20)
      (2020/C 433/48)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, Iwan Załogin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Bułgarii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom określonym w art. 5 ust. 2 lit. a) ppkt (i), (ii) oraz (iii) i art. 17 ust. 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE (1) z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej);

                  —

                  obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Z naruszeniem wyżej wspomnianych przepisów dyrektywy 2008/56/WE Republika Bułgarii nie przedstawiła Komisji w terminie obowiązkowych aktualizacji pierwotnej oceny stanu środowiska morskiego, określenia dobrostanu środowiska naturalnego i celów ekologicznych.

         (1)  Dz.U. 2008, L 164, s. 19


title: Sprawa C-520/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Silistra (Bułgaria) w dniu 16 października 2020 r. – DB, LY / Naczałnik na Rajonno uprawlenie Silistra pri Obłastna direkcija na Ministerstwoto na wytresznite raboti

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/40

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Silistra (Bułgaria) w dniu 16 października 2020 r. – DB, LY / Naczałnik na Rajonno uprawlenie Silistra pri Obłastna direkcija na Ministerstwoto na wytresznite raboti
      (Sprawa C-520/20)
      (2020/C 433/49)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd Silistra

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DB, LY

         Strona przeciwna: Naczałnik na Rajonno uprawlenie Silistra pri Obłastna direkcija na Ministerstwoto na wytresznite raboti

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 39, a w szczególności art. 39 ust. 3, decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) należy interpretować w ten sposób, że dopuszczalne są krajowe uregulowania i praktyka decyzyjna administracji, zgodnie z którymi – gdy istnieją dane uzasadniające wywód, że wpis dokonany w SIS wykracza poza zakres celów, dla których realizacji został on zarejestrowany, a w szczególności celów określonych w art. 38 ust. 1 – właściwy organ wykonujący może i powinien odmówić wykonania?


title: Sprawa T-316/18: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – První novinová společnost / Komisja (Pomoc państwa – Sektor pocztowy – Obowiązek świadczenia usługi powszechnej – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Ochrona uprawnień procesowych – Czas trwania postępowania – Kompletne i wystarczające badanie sprawy przez Komisję – Rekompensata za wykonanie obowiązku świadczenia usługi powszechnej – Usługa w ogólnym interesie gospodarczym – Dyrektywa 97/67/WE – Metoda kosztów netto, których można uniknąć – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/42

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – První novinová společnost / Komisja
      (Sprawa T-316/18) (1)

      (Pomoc państwa - Sektor pocztowy - Obowiązek świadczenia usługi powszechnej - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Ochrona uprawnień procesowych - Czas trwania postępowania - Kompletne i wystarczające badanie sprawy przez Komisję - Rekompensata za wykonanie obowiązku świadczenia usługi powszechnej - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Dyrektywa 97/67/WE - Metoda kosztów netto, których można uniknąć - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 433/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: První novinová společnost a.s., następca prawny Mediaservis s.r.o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci D. Vosol i C. Schneider)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Recchia i K. Blanck, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, T. Müller i I. Gavrilová, pełnomocnicy), Česká pošta s. p. (Praga) (przedstawiciel: adwokat P. Kadlec)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 753 final z dnia 19 lutego 2018 r. pomoc państwa SA.45281 (2017/N) i pomoc państwa SA. 44859 (2016/FC) uznającej, że rekompensaty przyznane przez Republikę Czeską spółce Česká pošta za realizację działalności pocztowej w ramach obowiązku świadczenia usługi powszechnej w okresie 2013–2017, stanowią pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 TFUE.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  První novinová společnost a.s., następca prawny Mediaservis s. r. o., pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Czeska i Česká pošta s. p. pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawy połączone T-479/11 RENV i T-157/12 RENV: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Francja i IFP Énergies nouvelles / Komisja (Pomoc państwa – Poszukiwanie paliw – System pomocy wdrożony przez Francję – Dorozumiana i nieograniczona gwarancja państwa przyznana IFPEN poprzez nadanie statusu EPIC – Korzyść – Domniemanie istnienia korzyści – Proporcjonalność)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/41

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Francja i IFP Énergies nouvelles / Komisja
      (Sprawy połączone T-479/11 RENV i T-157/12 RENV) (1)

      (Pomoc państwa - Poszukiwanie paliw - System pomocy wdrożony przez Francję - Dorozumiana i nieograniczona gwarancja państwa przyznana IFPEN poprzez nadanie statusu EPIC - Korzyść - Domniemanie istnienia korzyści - Proporcjonalność)
      (2020/C 433/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-479/11 RENV: Republika Francuska (przedstawiciel: P. Dodeller, pełnomocnik)

         Strona skarżąca w sprawie T-157/12 RENV: IFP Énergies nouvelles (Rueil-Malmaison, Francja) (przedstawiciele: E. Lagathu i É. Barbier de La Serre, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/26/UE z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 35/08 (ex NN 11/08) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa publicznego Institut français du pétrole (Dz.U. 2012, L 14, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 5 ust. 3 i 4 oraz art. 6 ust. 1 w zakresie, w jakim dotyczy maksymalnego wpływu gwarancji państwa zgodnie z wyceną jak w art. 5 ust. 3 i 4 decyzji Komisji 2012/26/UE z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 35/08 (ex NN 11/08) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa publicznego „Institut français du pétrole”.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

                  3)

                  Komisja Europejska, Republika Francuska i IFP Énergies nouvelles pokrywają własne koszty w sprawach T-479/11 i T-157/12.

                  4)

                  Republika Francuska, IFP Énergies nouvelles i Komisja pokrywają własne koszty w sprawie C-438/16 P.

                  5)

                  Republika Francuska pokrywa, poza własnymi kosztami, również te poniesione przez Komisję w sprawie T-479/11 RENV.

                  6)

                  IFP Énergies nouvelles i Komisja pokrywają własne koszty w sprawie T-157/12 RENV.

         (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa T-583/18: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – GVN/Komisja (Pomoc państwa – Publiczny transport pasażerski – Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych – Obowiązek ustanowienia maksymalnych opłat dla uczniów, studentów, stażystów i osób o ograniczonej możliwości poruszania się – Artykuł 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz (ustawa o transporcie lokalnym kraju związkowego Dolna Saksonia) – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Artykuł 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 – Przekazanie środków finansowych kraju związkowego podmiotom organizującym transport na poziomie gminy – Pojęcie pomocy)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/42

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – GVN/Komisja
      (Sprawa T-583/18) (1)

      (Pomoc państwa - Publiczny transport pasażerski - Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych - Obowiązek ustanowienia maksymalnych opłat dla uczniów, studentów, stażystów i osób o ograniczonej możliwości poruszania się - Artykuł 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz (ustawa o transporcie lokalnym kraju związkowego Dolna Saksonia) - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Artykuł 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 - Przekazanie środków finansowych kraju związkowego podmiotom organizującym transport na poziomie gminy - Pojęcie pomocy)
      (2020/C 433/52)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gesamtverband Verkehrsgewerbe Niedersachsen e.V. (GVN) (Hanower, Niemcy) (przedstawiciel: C. Antweiler, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat i K.-P. Wojcik, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, D. Klebs i S. Heimerl, pełnomocnicy) i Land Niedersachsen (Niemcy) (przedstawiciele: S. Barth i H. Gading, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2018 r. – C(2018) 4385 final o niewnoszeniu zastrzeżeń odnośnie do środka przyjętego przez Land Niedersachsen na podstawie art. 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetzes (dolnosaksońska ustawa o transporcie lokalnym) [sprawa SA. 46538 (2017/NN)] (Dz.U. 2018, C 292, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Gesamtverband Verkehrsgewerbe Niedersachsen e.V. (GVN) pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec i Land Niedersachsen pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-597/18: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Hermann Albers /Komisja [Pomoc państwa – Pasażerski transport publiczny – Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych – Obowiązek ustalenia taryf maksymalnych dla uczniów, studentów, praktykantów i osób o ograniczonej sprawności ruchowej – Artykuł 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz (ustawy w sprawie komunikacji podmiejskiej w Dolnej Saksonii) – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Artykuł 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 – Przekazanie środków finansowych przez kraj związkowy organom organizującym transport na szczeblu gminnym – Pojęcie pomocy – Obowiązek zgłoszenia]

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/43

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Hermann Albers /Komisja
      (Sprawa T-597/18) (1)

      (Pomoc państwa - Pasażerski transport publiczny - Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych - Obowiązek ustalenia taryf maksymalnych dla uczniów, studentów, praktykantów i osób o ograniczonej sprawności ruchowej - Artykuł 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz (ustawy w sprawie komunikacji podmiejskiej w Dolnej Saksonii) - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Artykuł 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 - Przekazanie środków finansowych przez kraj związkowy organom organizującym transport na szczeblu gminnym - Pojęcie pomocy - Obowiązek zgłoszenia)
      (2020/C 433/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hermann Albers e.K. (Neubörger, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Roling)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat i K.P. Wojcik, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, D. Klebs i S. Heimerl, pełnomocnicy) i Land Niedersachsen (Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Barth i H. Gading)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 4385 final z dnia 12 lipca 2018 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń w odniesieniu do środka przyjętego przez Land Niedersachsen zgodnie z art. 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz (ustawy w sprawie komunikacji podmiejskiej w Dolnej Saksonii, zwanej dalej „NNVG”) (sprawa SA.46697 [2017/NN]) (Dz.U. 2018, C 292, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Hermann Albers e.K. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec i Land Niedersachsen pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-48/19: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – smart things solutions / EUIPO – Samsung Electronics (smart:) things) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy smart:)things – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 – Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/44

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – smart things solutions / EUIPO – Samsung Electronics (smart:) things)
      (Sprawa T-48/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy smart:)things - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 - Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 433/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: smart things solutions GmbH (Seefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Dissmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder, H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Samsung Electronics GmbH (Schwalbach/Taunus, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Schmitz, M. Breuer i I. Dimitrov)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 listopada 2018 r. (sprawa R 835/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Samsung Electronics a smart things solutions.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  smart things solutions GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Samsung Electronics GmbH.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa T-249/19: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. Karpeta-Kovalyova / Komisja (Służba publiczna – Personel kontraktowy – Wynagrodzenie – Decyzja odmowna w sprawie prawa do dodatku zagranicznego, diety dziennej, dodatku na zagospodarowanie i zwrotu kosztów przeprowadzki i podróży w związku z podjęciem służby – Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Status dyplomatyczny – Pięcioletni okres odniesienia – Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/45

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. Karpeta-Kovalyova / Komisja
      (Sprawa T-249/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Wynagrodzenie - Decyzja odmowna w sprawie prawa do dodatku zagranicznego, diety dziennej, dodatku na zagospodarowanie i zwrotu kosztów przeprowadzki i podróży w związku z podjęciem służby - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Status dyplomatyczny - Pięcioletni okres odniesienia - Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania)
      (2020/C 433/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Marina Karpeta-Kovalyova (Woluwe-Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Komisji z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie przyznania skarżącej dodatku zagranicznego, diety dziennej, dodatku na zagospodarowanie oraz zwrotu kosztów podróży w związku z objęciem stanowiska oraz kosztów przeprowadzki.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Marina Karpeta-Kovalyova zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa T-607/19: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Itinerant Show Room / EUIPO (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego FAKE DUCK – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Zasady równego traktowania i legalności)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/46

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Itinerant Show Room / EUIPO
      (Sprawa T-607/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego FAKE DUCK - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Zasady równego traktowania i legalności)
      (2020/C 433/57)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Itinerant Show Room Srl (San Giorgio in Bosco, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Montelione)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję drugiej izby odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2019 r. w sprawie R 830/2019-2, dotyczącej zgłoszenia graficznego unijnego znaku towarowego FAKE DUCK.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Itinerant Show Room Srl zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa T-788/19: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Body Attack Sports Nutrition/EUIPO – Sakkari (Sakkattack) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Sakkattack – Wcześniejsze słowne międzynarodowe znaki towarowe ATTACK i Body Attack oraz wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Body Attack SPORTS NUTRITION – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/46

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Body Attack Sports Nutrition/EUIPO – Sakkari (Sakkattack)
      (Sprawa T-788/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Sakkattack - Wcześniejsze słowne międzynarodowe znaki towarowe ATTACK i Body Attack oraz wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Body Attack SPORTS NUTRITION - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 433/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Body Attack Sports Nutrition GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Labesius)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Maria Sakkari (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: adwokat M. Nikolaraki)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 sierpnia 2019 r. (sprawy połączone R 2432/2018-4 i R 2562/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Body Attack Sports Nutrition i Marią Sakkari.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Body Attack Sports Nutrition GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.


title: Sprawa T-818/19: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Dvectis CZ/EUIPO – Yado (Poduszki podpierające) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający poduszkę podpierającą – Wcześniejszy wzór wspólnotowy – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Poinformowany użytkownik – Stopień swobody twórcy – Brak innego całościowego wrażenia – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/47

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Dvectis CZ/EUIPO – Yado (Poduszki podpierające)
      (Sprawa T-818/19) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający poduszkę podpierającą - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Brak innego całościowego wrażenia - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 433/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dvectis CZ s.r.o. (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: J. Svojanovská, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Yado s.r.o. (Handlová, Słowacja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2019 r. (sprawa R 513/2018-3) dotyczącą postępowania między Yado a Dvectis CZ w sprawie unieważnienia prawa do wzoru.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dvectis CZ s.r.o. zostaje obciążona kosztami postepowania.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa T-847/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – X-cen-tek / EUIPO – Altenloh, Brinck & Co. (PAX) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PAX – Wcześniejsze graficzne, unijny i międzynarodowy, znaki towarowe SPAX – Względna podstawa odmowy rejestracji – Element dominujący – Brak neutralizacji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Stosowanie przepisów w czasie]

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/48

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – X-cen-tek / EUIPO – Altenloh, Brinck & Co. (PAX)
      (Sprawa T-847/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PAX - Wcześniejsze graficzne, unijny i międzynarodowy, znaki towarowe SPAX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Element dominujący - Brak neutralizacji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Stosowanie przepisów w czasie)
      (2020/C 433/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: X-cen-tek GmbH & Co. KG (Wardenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Hillers)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Altenloh, Brinck & Co. GmbH & Co. KG (Ennepetal, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 września 2019 r. (sprawa R 2324/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Altenloh, Brinck & Co. a X-cen-tek.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  X-cen-tek GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa T-851/19: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Body Attack Sports Nutrition / EUIPO – Sakkari (SAKKATTACK) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SAKKATTACK – Wcześniejsze słowne międzynarodowe znaki towarowe ATTACK i Body Attack oraz wcześniejszy graficzny znak towarowy Body Attack SPORTS NUTRITION – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/48

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Body Attack Sports Nutrition / EUIPO – Sakkari (SAKKATTACK)
      (Sprawa T-851/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SAKKATTACK - Wcześniejsze słowne międzynarodowe znaki towarowe ATTACK i Body Attack oraz wcześniejszy graficzny znak towarowy Body Attack SPORTS NUTRITION - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 433/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Body Attack Sports Nutrition GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Labesius)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Maria Sakkari (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: adwokat M. Nikolaraki)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 października 2019 r. (sprawa R 2560/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Body Attack Sports Nutrition a M. Sakkari.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Body Attack Sports Nutrition GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa T-2/20: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – Bio-tec Biologische Naturverpackungen (BIOPLAST BIOPLASTICS FOR A BETTER LIFE) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską – Graficzny znak towarowy BIOPLAST BIOPLASTICS FOR A BETTER LIFE – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIOPLAK – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/49

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – Bio-tec Biologische Naturverpackungen (BIOPLAST BIOPLASTICS FOR A BETTER LIFE)
      (Sprawa T-2/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską - Graficzny znak towarowy BIOPLAST BIOPLASTICS FOR A BETTER LIFE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIOPLAK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 433/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i E. Śliwińska, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Bio-tec Biologische Naturverpackungen GmbH & Co. KG (Emmerich, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 października 2019 r. (sprawa R 418/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Ern a Bio-tec Biologische Naturverpackungen.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Laboratorios Ern, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-49/20: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Rothenberger / EUIPO – Paper Point (ROBOX) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ROBOX – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy OROBOX – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Niezależna podkategoria towarów – Uwzględnienie elementu opisowego – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/50

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Rothenberger / EUIPO – Paper Point (ROBOX)
      (Sprawa T-49/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ROBOX - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy OROBOX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Niezależna podkategoria towarów - Uwzględnienie elementu opisowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2020/C 433/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rothenberger AG (Kelkheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Sakalaitė-Orlovskienė, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Paper Point S.n.c. di Daria Fabbroni e Simone Borghini (Arezzo, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 października 2019 r. (sprawa R 210/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Paper Point a Rothenberger.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Rothenberger AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa T-180/20: Postanowienie Sądu z dnia z dnia 6 października 2020 r. – Sharpston / Rada i Konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich (Skarga o stwierdzenie nieważności – Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii – Deklaracja Konferencji przedstawicieli rządów państw członkowskich dotycząca skutków wystąpienia Zjednoczonego Królestwa dla rzeczników generalnych Trybunału – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/50

      Postanowienie Sądu z dnia z dnia 6 października 2020 r. – Sharpston / Rada i Konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich
      (Sprawa T-180/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii - Deklaracja Konferencji przedstawicieli rządów państw członkowskich dotycząca skutków wystąpienia Zjednoczonego Królestwa dla rzeczników generalnych Trybunału - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2020/C 433/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eleanor Sharpston (Schoenfels, Luksemburg) (przedstawiciele: N. Forwood, J. Robb, barristers, i H. Mercer, QC)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich (przedstawiciele: M. Bauer, R. Meyer i A. Sikora-Kalėda, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności Deklaracji Konferencji przedstawicieli rządów państw członkowskich z dnia 29 stycznia 2020 r. dotyczącej skutków wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej dla rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Eleanor Sharpston pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Konferencję przedstawicieli rządów państw członkowskich.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-184/20: Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2020 r. – Sharpston/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności – Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii – Pismo prezesa Trybunału, w którym zwrócono się do Państw Członkowskich o obsadzenie w drodze powołania stanowiska rzecznika generalnego – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/51

      Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2020 r. – Sharpston/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa T-184/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii - Pismo prezesa Trybunału, w którym zwrócono się do Państw Członkowskich o obsadzenie w drodze powołania stanowiska rzecznika generalnego - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2020/C 433/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eleanor Sharpston (Schoenfels, Luksemburg) (przedstawiciel: N. Forwood, barrister)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i Á. Almendros Manzano, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartej w piśmie prezesa Trybunału z dnia 31 stycznia 2020 r. skierowanym do Rady Unii Europejskiej, w drodze którego zwrócono się do Państw Członkowskich o obsadzenie w drodze powołania rzecznika generalnego na stanowisku aktualnie zajmowanym przez skarżącą.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Eleanor Sharpston pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-550/20: Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2020 r. – Sharpston / Rada i przedstawiciele rządów państw członkowskich [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii – Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich o mianowaniu rzecznika generalnego Trybunału – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/51

      Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2020 r. – Sharpston / Rada i przedstawiciele rządów państw członkowskich
      (Sprawa T-550/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii - Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich o mianowaniu rzecznika generalnego Trybunału - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Oczywista niedopuszczalność)
      (2020/C 433/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eleanor Sharpston (Schoenfels, Luksemburg) (przedstawiciele: N. Forwood, barrister, i J. Flynn, QC)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Przedstawiciele rządów państw członkowskich (przedstawiciele: M. Bauer, R. Meyer i A. Sikora-Kalėda, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji przedstawicieli rządów państw członkowskich (UE) 2020/1251 z dnia 2 września 2020 r. w sprawie mianowania trzech sędziów i rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości (Dz. 2020, L 292, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy ona mianowania Athanasiosa Rantosa na stanowisko rzecznika generalnego Trybunału.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Eleanor Sharpston pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i przedstawicieli rządów państw członkowskich, w tym koszty poniesione w ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych przed Sądem i Trybunałem w sprawach T 550/20 R, C 423/20 P(R) i C 424/20 P(R).

         (1)  Dz.U. C 348 z 10.10.2020.


title: Sprawa T-575/20: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2020 r. – OD / Komisja

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/52

      Skarga wniesiona w dniu 11 września 2020 r. – OD / Komisja
      (Sprawa T-575/20)
      (2020/C 433/67)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: OD (przedstawicielka: V. Cukrov, avvocatessa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie całkowitej nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2020/1025 z dnia 13 lipca 2020 r. w sprawie stosowania art. 34 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE do towarowego transportu kolejowego w Słowenii [notyfikowanej jako dokument nr C(2020) 4540] zarówno co się tyczy art. 1, na mocy którego dyrektywa 2014/25/UE nadal ma zastosowanie do zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające, mających na celu umożliwienie świadczenia usług towarowego transportu kolejowego na terytorium Słowenii, jak i co się tyczy art. 2, na mocy którego owa decyzja skierowana jest do Republiki Słowenii.

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, które zostały wyszczególnione w zestawieniu kosztów, płatnymi w terminie 15 dni od ogłoszenia wyroku, w przypadku opóźnienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia upływu terminu 15 dni.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący materialnej niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji ze względu na błędne wskazanie adresata

                              —

                              strona pozwana skierowała decyzję w art. 2 do Republiki Słowenii, pomimo że strona skarżąca była jedynym podmiotem, który uczestniczył w postępowaniu przed stroną pozwaną, a ponadto wniosła, aby jako adresatów decyzji wskazać skarżącą i Republikę Słowenii.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący formalnej niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji

                              —

                              strona pozwana nie wezwała skarżącej do przedstawienia niezbędnych dodatkowych danych i bez tych danych wydała błędną decyzję, zgodne z którą właściwy rynek (produktowy) nie obejmuje towarowego transportu drogowego, przez co naruszyła zasadę dobrej administracji;

                              —

                              strona pozwana nie uzasadniła wystarczająco zaskarżonej decyzji w odniesieniu do motywów trzeciego, czwartego i piątego, ponieważ nie odniosła się do swoich wcześniejszych decyzji, które są korzystne dla skarżącej, przez co naruszyła podstawowe wymogi formalne.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący materialnej niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji ze względu na błędną definicję właściwego rynku (produktowego)

                              —

                              strona pozwana wbrew własnej praktyce [na przykład decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2017/132 z dnia 24 stycznia 2017 r.] ograniczyła właściwy rynek (produktowy) do rynku transportu kolejowego w miejsce rynku transportu kolejowego, drogowego i lotniczego;

                              —

                              strona pozwana naruszyła w ten sposób zasadę równego traktowania i zakaz dyskryminacji strony skarżącej, ponieważ w wyżej przywołanej sprawie, zasadniczo podobnej, wydała decyzję korzystną dla wnioskodawcy, natomiast wniosek skarżącej rozpatrzyła odmownie.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący materialnej niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji ze względu na błędną definicję właściwego rynku geograficznego

                              —

                              strona pozwana w sposób nieuzasadniony ograniczyła rynek geograficzny do terytorium Republiki Słowenii na podstawie błędnego tłumaczenia sprawozdania specjalnego nr 8/2016 zatytułowanego „Železniški promet v EU še vedno ni na pravi poti”, wydanego przez Trybunał Obrachunkowy, bez uwzględnienia przesłanek i dowodów strony skarżacej, która faktycznie prowadzi działalność zawodową w dziedzinie transportu międzynarodowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący materialnej niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji ze względu nieuwzględnienie wszystkich wskaźników oceny konkurencji

                              —

                              strona pozwana, w ramach oceny konkurencji, uwzględniła wyłącznie udział w rynku skarżącej, chociaż powinna była uwzględnić szereg innych wskażników, takich jak rzeczywista lub potencjalna obecność konkurentów, zgodnie z art. 34 ust. 2 dyrektywy 2014/25/UE; strona pozwana nie uwzględniła wejścia na rynek czterech nowych konkurentów poza trzema istniejącymi konkurentami oraz faktu, że w przyszłości udział strony skarżącej w rynku będzie nadal spadał;

                              —

                              strona pozwana, uwzględniając wyłącznie udział w rynku strony skarżącej, niesłusznie stwierdziła, że ów udział (85,21 %) jest zbyt duży, aby uznać, że rynek jest otwarty na konkurencję, pomimo iż w swojej wcześniejszej praktyce uznawała już, że udziały rzędu 86,7 % i 73,6 % nie są zbyt duże, jeżeli weźmie się pod uwagę inne okoliczności (decyzja Komisji 2007/706/WE z dnia 29 października 2007 r. i decyzja Komisji 2006/422/WE z dnia 29 października 2007 r.).


title: Sprawa T-576/20: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2020 r. – Evropská vodní doprava-sped. i in./Parlament i Rada

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/53

      Skarga wniesiona w dniu 17 września 2020 r. – Evropská vodní doprava-sped. i in./Parlament i Rada
      (Sprawa T-576/20)
      (2020/C 433/68)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Evropská vodní doprava-sped. s. r. o. (Praga, Republika Czeska), Konakl s. r. o. (Klíčany, Republika Czeska), Eurex AD s. r. o. (Děčín, Republika Czeska), Ladislav Říha (Heřmanov, Republika Czeska), Vladimír Hurych (Ústí nad Labem, Republika Czeska) (przedstawiciel: A. Verny, adwokat)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2020/1054 (1) zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i (UE) nr 165/2014, które zostało wydane na podstawie dyrektywy (UE) 2018/957 (2), w drodze której [została zmieniona] dyrektywa 96/71/WE (3) dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2020/1055 (4) zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym, które zostało wydane na podstawie dyrektywy (UE) 2018/957, w drodze której [została zmieniona] dyrektywa 96/71/WE dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług;

                  —

                  stwierdzenie nieważności dyrektywy (UE) 2020/1057 (5) dotyczącej ukształtowania dyrektyw 96/71/WE i 2014/67/UE oraz zmieniającej dyrektywę 2006/22/WE (6), która została wydane na podstawie dyrektywy (UE) 2018/957, w drodze której [została zmieniona] dyrektywa 96/71/WE dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług;

                  —

                  w razie stwierdzenia dopuszczalności, połączenie niniejszego postępowania do celów łącznego rozpoznania, w drodze analogicznego zastosowania art. 68 regulaminu postępowania przed Sądem, ze sprawami C-626/18 i C-620/18;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej zgodnie z art. 87§ 2 regulaminu postępowania przed Sądem obowiązkiem zwrotu niezbędnych kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
      Przedmiotem skargi są przede wszystkim, i to w przewidzianym terminie, przepisy prawne ustanowione przez Parlament Europejski i Radę Europejskiej, które rzekomo dyskryminują względnie stawiają skarżących w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej, zgodnie z trzema pierwszymi żądaniami zawartymi w skardze, które to przepisy zostały wydane na podstawie dyrektywy (UE) 2018/957, w drodze której [została zmieniona] dyrektywa 96/71/WE dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług.
      Zdaniem skarżących, treść wyżej wymienionych przepisów zawiera istotną przewagę dla sektora transportu drogowego w postaci tzw. „pakietu dotyczącego transportu drogowego” względem przepisów, które pozostają bezwzględnie obowiązujące dla skarżących na mocy dyrektywy (UE) 2018/957.
      Tytułem żądania ewentualnego, skarżące – podobnie jak Rzeczpospolita Polska w sprawie C-626/18 i Węgry w sprawie C-620/18 – wnoszą o stwierdzenie nieważności dyrektywy 2018/957 w części lub, tytułem żądania ewentualnego, w całości, ponieważ dyrektywa ta stanowi podstawę opisanej powyżej dyskryminacji skarżącego sektora usług.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.U. 2020, L 249, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 z dnia 28 czerwca 2018 r. zmieniająca dyrektywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 2018, L 173, s. 16).

         (3)  Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 1997, L 18, s. 1- wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5 t. 2, s. 431–436)

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym (Dz.U. 2020, L 249, s. 17).

         (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1057 z dnia 15 lipca 2020 r. ustanawiająca przepisy szczególne w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego oraz zmieniająca dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania przepisów oraz rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. 2020, L 249, s. 49).

         (6)  Dyrektywa 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylająca dyrektywę Rady 88/599/EWG (Dz.U. 2006, L 102, s. 35).


title: Sprawa T-586/20: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2020 r. – MN / Europol

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/55

      Skarga wniesiona w dniu 24 września 2020 r. – MN / Europol
      (Sprawa T-586/20)
      (2020/C 433/69)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: MN (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 marca 2020 r. o nieprzedłużeniu z nią umowy na czas nieokreślony;

                  —

                  zasądzenie od Europolu na jej rzecz kwoty 25 000 EUR tytułem zadośćuczynienia krzywdzie wyrządzonej jej przez zaskarżoną decyzję;

                  —

                  obciążenie Europolu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem kryterium stosowanego w celu uzasadnienia nieprzedłużenia ze skarżącą umowy na czas nieokreślony, gdyż nie pozwala ono na wskazanie interesu służby.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący, tytułem ewentualnym, dotyczący licznych oczywistych błędów w ocenie, obarczających wadami zaskarżoną decyzję.


title: Sprawa T-608/20: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – JD / EBI

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/56

      Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – JD / EBI
      (Sprawa T-608/20)
      (2020/C 433/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Skarżący: JD (przedstawiciel: adwokat H. Hansen)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji (i) zobowiązującej skarżącego do podpisania aneksu do umowy o pracę przewidującego zrzeczenie się gwarantowanych świadczeń oraz (ii) uniemożliwiającej podjęcie przez skarżącego służby u pozwanej, jeżeli nie podpisze wspomnianego aneksu, co znalazło wyraz w (a) piśmie pozwanej do skarżącego z dnia 20 stycznia 2020 r., wysłanego wiadomością elektroniczną dopiero dnia 23 stycznia 2020 r., (b) korespondencji elektronicznej pozwanej ze skarżącym w okresie od 29 stycznia 2020 r. do 7 lutego 2020 r., oraz (c) piśmie pozwanej do skarżącego z dnia 3 marca 2020 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w odwołaniu w toku instancji, potwierdzającej pierwotną decyzję, wyrażonej w piśmie pozwanej do prawnika skarżącego z dnia 18 czerwca 2020 r., wysłanym wiadomością elektroniczną dopiero w dniu 19 czerwca 2020 r.;

                  —

                  w związku z tym nakazanie pozwanej cofnięcia pisma z dnia 20 stycznia 2020 r., pisma z dnia 18 czerwca 2020 r., a także związanego z nimi żądania podpisania przez skarżącego rozpatrywanego aneksu jako warunku podjęcia służby;

                  —

                  sprostowanie zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez lekarza medycyny pracy pozwanej, z dnia 10 czerwca 2020 r., wysłanego skarżącemu w tym samym dniu wiadomością elektroniczną, w zakresie w jakim nie powinno ono zawierać klauzuli o istniejącym schorzeniu, które rzekomo mogłoby powodować w przyszłości niepełnosprawność;

                  —

                  nakazanie, tytułem głównym, stworzenia skarżącemu przez pozwaną realnej możliwości podjęcia służby w EBI, z wypłatą zaległego wynagrodzenia i świadczeń od przewidzianego w umowie dnia podjęcia służby, czyli od dnia 1 lutego 2020 r., lub, ewentualnie, zasądzenie następującego odszkodowania:

                  —

                  zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania w kwocie wynoszącej równowartość czteroletniego wynagrodzenia, czyli 367 499,52 EUR;

                  —

                  w każdym razie, zasądzenie wypłaty następujących rekompensat:

                              —

                              zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia w kwocie 20 000 EUR;

                              —

                              zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego zwrotu za koszty przeprowadzki w kwocie 2 104,19 EUR;

                              —

                              zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania za niewypłacony dodatek na zagospodarowanie w kwocie 15 312,48 EUR;

                              —

                              w każdym razie zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego zwrotu za wydatki poniesione na porady prawne przed wniesieniem niniejszej sprawy w kwocie 15 000 EUR, w zakresie w jakim te honoraria nie są wliczone w koszty podlegające zwrotowi, przy czym skarżący wyraźnie zastrzega sobie prawo podwyższenia tej kwoty w trakcie postępowania;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania; oraz

                  —

                  zastrzeżenie wszelkich praw skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

                              —

                              Skarżący podnosi, że zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza medycyny pracy pozwanej z dnia 10 stycznia 2020 r. zawierało dane osobowe skarżącego, wykraczające poza to, czego ujawnienie było wymagane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady prawnej odnoszącej się do stosowania traktatów.

                              —

                              Skarżący podnosi, że brak było podstawy prawnej do pozbawienia go świadczeń lub ochrony ubezpieczeniowej;

                              —

                              Skarżący podnosi ponadto, że pozwana dokonała błędnej wykładni art. 6-1 przepisów w sprawie systemu emerytalnego, ponieważ użyła argumentu opartego na art. 32 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej;

                              —

                              Skarżący podnosi także, że dokonanej przez pozwaną wykładani art. 6-1 przepisów w sprawie systemu emerytalnego sprzeciwia się (i) historia wydania tych przepisów oraz (ii) treść komunikacji pozwanej z własnym personelem.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady prawnej odnoszącej się do stosowania traktatów.

                              –

                              Skarżący podnosi w tym zarzucie, że nie istniała podstawa prawna żądania od niego podpisania aneksu do umowy o pracę przewidującego zrzeczenie się przez niego określonych uprawnień z zakresu zabezpieczenia społecznego.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia traktatów, a w szczególności szeregu postanowień Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

                              —

                              Skarżący podnosi, że zachowanie pozwanej stanowi dyskryminację i narusza art. 21 ust. 1 i art. 34 ust. 1 karty praw podstawowych;

                              —

                              Naruszone zostały prawa procesowe skarżącego przysługujące mu na podstawie art. 41 oraz prawo dostępu do informacji na podstawie art. 42 karty praw podstawowych;

                              —

                              Ponadto naruszono prawa skarżącego do skutecznego środka prawnego i rzetelnego procesu, przysługujące na podstawie karty praw podstawowych.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

                              –

                              Skarżący podnosi, że badanie lekarskie przed przyjęciem do pracy powinno być polegać na ocenie stanu zdrowia przeprowadzonej osobiście, co nie miało w niniejszej sprawie miejsca.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący dalszych naruszeń istotnych wymogów proceduralnych.

                              –

                              Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja potwierdzająca została wydana przez osoby utrzymujące, że działają na podstawie delegowanych uprawnień prezesa EBI jako organu odwoławczego, podczas gdy brak było podstawy prawnej do takiego działania;

                              –

                              Ewentualnie, gdyby prezes EBI był uprawniony do delegowania swoich uprawnień jako organu odwoławczego, należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji potwierdzającej, ponieważ wydały ja osoby, w przypadku których zachodził konflikt interesów, więc nie były one bezstronne. Naruszono zatem zasadę dobrej administracji i wymogi art. 41 karty praw podstawowych.

                  7.

                  Zarzut siódmy, w którym skarżący odnosi się do żądań skargi.

                              –

                              Skarżący wnosi tytułem głównym o wykonanie umowy, czyli przyjęcie go do służby u pozwanej z wypłatą zaległego wynagrodzenia;

                              –

                              Ewentualnie skarżący wnosi o zasądzenie odszkodowania w kwocie wynoszącej równowartość wynagrodzenia za okres, na który zawarto z nim umowę na czas określony;

                              –

                              W każdym razie, czyli niezależnie od uwzględnienia przez Sąd żądania głównego lub ewentualnego skarżącego, skarżący wnosi o zasądzenie odszkodowania z tytułu szeregu strat poniesionych z racji zachowania pozwanej i jej niezgodnych z prawem decyzji.


title: Sprawa T-614/20: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2020 r. – Casino, Guichard-Perrachon / Komisja

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/58

      Skarga wniesiona w dniu 1 października 2020 r. – Casino, Guichard-Perrachon / Komisja
      (Sprawa T-614/20)
      (2020/C 433/72)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Casino, Guichard-Perrachon (Saint-Étienne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci: O. de Juvigny, A. Sunderland, I. Simic i G. Aubron)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2020) 5192 final z dnia 23 lipca 2020 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim została ona wydana na podstawie dokumentów uzyskanych przez Komisję przy okazji wcześniejszych kontroli przeprowadzonych na podstawie niezgodnych z prawem decyzji, które były przedmiotem skarg o stwierdzenie nieważności w sprawach T-249/17 Casino, Guichard-Perrachon/Komisja i T-538/19 Casino, Guichard-Perrachon/Komisja.


title: Sprawa T-618/20: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – FZ i in. / Komisja

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/59

      Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – FZ i in. / Komisja
      (Sprawa T-618/20)
      (2020/C 433/73)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FZ I 17 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie rozliczeń wynagrodzenia skarżących za grudzień 2019 r., ponieważ w rozliczeniach tych po raz pierwszy zastosowano współczynniki korygujące ustalone z mocą wsteczną od dnia 1 kwietnia i od dnia 1 lipca 2019 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą zarzuty dotyczące naruszenia art. 64 i 65 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), naruszenia zasady równego traktowania w zakresie równoważności siły nabywczej oraz oczywistego błędu w ocenie.
      Skarżący uważają, że w celu ustalenia współczynnika korygującego stosowanego do wynagrodzenia skarżących pełniących służbę poza terytorium Unii, Eurostat musi zebrać dane specyficzne dla ich miejsca zatrudnienia, zgodnie ze szczegółowymi zasadami stosowania art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego, określonymi w załączniku XI do tego regulaminu.
      Podnoszą oni również, że współczynniki ustalone w ramach międzynarodowego porozumienia o współpracy między Eurostatem, OECD i ONZ zostały obniżone w okresie od stycznia 2018 r. do stycznia 2019 r. z 239,7 do 94,0, podczas gdy w tym samym okresie współczynniki stosowane do wynagrodzeń pracowników ONZ zostały podwyższone w celu uwzględnienia inflacji. W 2017 r. frank kongijski (CDF) doświadczył gwałtownej dewaluacji w stosunku do dolara (USD) i euro, w połączeniu z wysoką inflacją, która doprowadziła do znacznego wzrostu cen dolara, jak wynika z analiz MFW.
      Zdaniem skarżących pozwana nie wyjaśnia, w jaki sposób zastosowane współczynniki uwzględniają te istotne okoliczności.


title: Sprawa T-619/20: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – FJ i in. / ESDZ

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/60

      Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – FJ i in. / ESDZ
      (Sprawa T-619/20)
      (2020/C 433/74)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FJ i 5 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności swoich rozliczeń wynagrodzenia za grudzień 2019 r., ponieważ w rozliczeniach tych po raz pierwszy zastosowano współczynniki korygujące ustalone z mocą wsteczną od dnia 1 kwietnia i od dnia 1 lipca 2019 r.;

                  —

                  obciążenie ESDZ kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą zarzuty dotyczące naruszenia art. 64 i 65 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), naruszenia zasady równego traktowania w zakresie równoważności siły nabywczej oraz oczywistego błędu w ocenie.
      Skarżący uważają, że w celu ustalenia współczynnika korygującego stosowanego do wynagrodzenia skarżących pełniących służbę poza terytorium Unii Eurostat musi zebrać dane specyficzne dla ich miejsca zatrudnienia, zgodnie ze szczegółowymi zasadami stosowania art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego, określonymi w załączniku XI do tego regulaminu.
      Podnoszą oni również, że współczynniki ustalone w ramach międzynarodowego porozumienia o współpracy między Eurostatem, OECD i ONZ zostały obniżone w okresie od stycznia 2018 r. do stycznia 2019 r. z 239,7 do 94,0, podczas gdy w tym samym okresie współczynniki stosowane do wynagrodzeń pracowników ONZ zostały podwyższone w celu uwzględnienia inflacji. W 2017 r. frank kongijski (CDF) doświadczył gwałtownej dewaluacji w stosunku do dolara (USD) i euro, w połączeniu z wysoką inflacją, która doprowadziła do znacznego wzrostu cen dolara, jak wynika z analiz MFW.
      Zdaniem skarżących pozwana nie wyjaśnia, w jaki sposób zastosowane współczynniki uwzględniają te istotne okoliczności.


title: Sprawa T-625/20: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – Les Mousquetaires i ITM Entreprises / Komisja

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/60

      Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – Les Mousquetaires i ITM Entreprises / Komisja
      (Sprawa T-625/20)
      (2020/C 433/75)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Les Mousquetaires (Paryż, Francja), ITM Entreprises (Paryż) (przedstawiciele: adwokaci N. Jalabert-Doury i K. Mebarek)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 lipca 2020 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa AT.40466 – Alliance Casino i Intermarché);

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 i 102 TFUE] Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1) oraz brak podstawy prawnej, ponieważ zaskarżona decyzja wymaga od skarżących wskazania spotkań oraz ponownego złożenia dowodów wcześniej zatrzymanych przez Komisję, których nieważność stwierdził już Sąd Pierwszej Instancji Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-629/20: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2020 r. – Delifruit / Komisja

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/61

      Skarga wniesiona w dniu 15 października 2020 r. – Delifruit / Komisja
      (Sprawa T-629/20)
      (2020/C 433/76)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Delifruit, SA (Guayaquil, Ekwador) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, P. Sellar i S. Saez Moreno, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu, zmienionego sprostowaniem do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2020/1085, w zakresie w jakim ustala on najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości chloropiryfosu w bananach w wysokości 0,01 mg/kg; oraz,

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami tego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 2020/1085 z dnia 23 lipca 2020 r. zmieniające załączniki II i V do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości chloropiryfosu i chloropiryfosu metylowego w określonych produktach lub na ich powierzchni (1), zmienione sprostowaniem do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2020/1085 (2).
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez brak uwzględnienia istotnego czynnika (merytorycznego badania kwestionującego jeden z rzekomych powodów ustalenia najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości), który doprowadził do wydania zaskarżonego aktu, tym samym naruszyła także art. 14 ust. 2 lit. a) i f) rozporządzenia 396/2005, które wymaga, aby wszystkie istotne i dostępne dane zostały uwzględnione.

         (1)  Dz.U. L 239 z 24.7.2020 R., s. 7.

         (2)  Dz.U. L 245, 30.7.2020 R., s. 33.


title: Sprawa T-638/20: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2020 r. – JP / Komisja

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/62

      Skarga wniesiona w dniu 15 października 2020 r. – JP / Komisja
      (Sprawa T-638/20)
      (2020/C 433/77)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: JP (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 lipca 2019 r. o nieumieszczeniu strony skarżącej na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/363/18 – Administratorzy (AD7) wraz z decyzją z dnia 10 grudnia 2019 r. oddalającą wniosek strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 lipca 2020 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej z dnia 5 marca 2020 r.;

                  —

                  zobowiązanie strony pozwanej do naprawienia szkody wyrządzonej stronie skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący po pierwsze, naruszenia zasady, zgodnie z którą członkowie komisji konkursowej powinni posiadać umiejętności niezbędne do dokonania obiektywnej oceny wyników i kwalifikacji zawodowych kandydata podczas rozmowy kwalifikacyjnej w danej dziedzinie, po drugie, naruszenia zasady równego traktowania, a wreszcie naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady, zgodnie z którą skład komisji konkursowej musi być wystarczająco stały.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący kilku oczywistych błędów w ocenie.