title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 października 2006 r. # B. F. Cadman przeciwko Health & Safety Executive. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) - Zjednoczone Królestwo. # Polityka społeczna - Artykuł 141 WE - Zasada równości wynagrodzeń pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej - Staż pracy jako czynnik wpływający na wysokość wynagrodzeń - Obiektywne uzasadnienie - Ciężar dowodu. # Sprawa C-17/05.

text:
      Sprawa C‑17/05
      B.F. Cadman
      przeciwko
      Health & Safety Executive
      [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez
      Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)]
      Polityka społeczna – Artykuł 141 WE – Zasada równości wynagrodzeń pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej – Staż pracy jako czynnik wpływający na wysokość wynagrodzeń – Obiektywne uzasadnienie – Ciężar dowodu
      Opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura przedstawiona w dniu 18 maja 2006 r.  I‑0000
      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 października 2006 r.  I‑0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Równość wynagrodzeń
      (art. 141 WE; dyrektywa Rady 97/80)
      2.     Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Równość wynagrodzeń
      (art. 141 WE; dyrektywa Rady 97/80)
      1.     Wykładni art. 141 WE trzeba dokonywać w ten sposób, że przy założeniu, iż odwołanie się do kryterium stażu pracy jako czynnika
         wpływającego na określenie wysokości wynagrodzenia wiąże się z różnicami w wynagrodzeniu za taką samą pracę lub pracę tej
         samej wartości dla mężczyzn i kobiet, których sytuacja jest porównywana, z uwagi na to, że odwołanie do kryterium stażu pracy
         jest co do zasady właściwe dla osiągnięcia słusznego celu, jakim jest nagradzanie zdobytego doświadczenia, które umożliwia
         pracownikowi lepiej wykonywać powierzone mu obowiązki, pracodawca nie musi szczególnie wykazywać, że odwołanie do tego kryterium
         jest właściwe dla osiągnięcia wspomnianego celu w zakresie danego stanowiska pracy, chyba że pracownik przedstawi informacje
         mogące rodzić poważne wątpliwości w tym względzie. Na pracodawcy spoczywa zatem obowiązek udowodnienia, że to, co jest prawdą
         co do zasady, a mianowicie, że staż pracy idzie w parze z doświadczeniem, które zazwyczaj umożliwia pracownikowi lepsze wykonywanie
         powierzonych mu obowiązków, ma miejsce również w przypadku spornego zatrudnienia.

      (por. pkt 38, 40 i sentencja)
      2.     Wykładni art. 141 WE trzeba dokonywać w ten sposób, że przy założeniu, iż odwołanie się do kryterium stażu pracy jako czynnika
         wpływającego na określenie wysokości wynagrodzenia wiąże się z różnicami w wynagrodzeniu za taką samą pracę lub pracę tej
         samej wartości dla mężczyzn i kobiet, których sytuacja jest porównywana, jeśli w celu określenia wysokości wynagrodzenia używa
         się systemu klasyfikacji zawodowej opartej o ocenę pracy, która ma zostać wykonana, to nie jest konieczne wykazanie, że pracownik
         rozpatrywany indywidualnie zdobył we właściwym okresie doświadczenie, które pozwala mu lepiej wykonywać jego pracę. Należy
         jednak obiektywnie uwzględnić charakter pracy, która ma być wykonana.

      (por. pkt 39, 40 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 3 października 2006 r.(*)

      Polityka społeczna – Artykuł 141 WE – Zasada równości wynagrodzeń pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej – Staż pracy jako czynnik wpływający na wysokość wynagrodzeń – Obiektywne uzasadnienie – Ciężar dowodu
      W sprawie C‑17/05
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Court
         of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 11 stycznia 2005 r., które wpłynęło
         do Trybunału w dniu 19 stycznia 2005 r., w postępowaniu:

      B.F. Cadman
      przeciwko
      Health & Safety Executive,

      przy udziale:
      Equal Opportunities Commission,

      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C.W.A. Timmermans i A. Rosas, prezesi izb, R. Schintgen, N. Colneric (sprawozdawca),
         S. Von Bahr, J.N. Cunha Rodrigues, J. Klučka, U. Lõhmus, E. Levits, A.Ó Caoimh i L. Bay Larsen, sędziowie,

      rzecznik generalny: M. Poiares Maduro,
      sekretarz: B. Fülöp, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 8 marca 2006 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –       w imieniu B.F. Cadman przez T. Gill, barrister i E. Hawksworth, solicitor,
      –       w imieniu Equal Opportunities Commission przez R. Allena, QC, R. Crasnow, barrister, jak również przez J. Hardwick i M. Robison,
         solicitors,

      –       w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa, a także Health & Safety Executive przez M. Bethella i E. O’Neill, działających w charakterze
         pełnomocników, wspieranych przez N. Underhilla QC i N. Painesa, QC oraz J. Eady, barrister,

      –       w imieniu rządu francuskiego przez G. De Berguesa, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu Irlandii przez D. O’Hagana, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez N. Traversa, BL,
      –       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez M.-J. Jonczy i N. Yerrell, działające w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 18 maja 2006 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 141 WE.
      2       Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy B.F. Cadman a Health and Safety Executive (urzędem ds. bezpieczeństwa
         i higieny pracy, zwanym dalej „HSE”) w przedmiocie wyrównania wynagrodzenia B.F. Cadman do poziomu wynagrodzenia pracowników
         płci męskiej.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3       Artykuł 141 ust. 1 i 2 WE stanowi:
      „1. Każde państwo członkowskie zapewnia stosowanie zasady równości wynagrodzeń dla pracowników płci męskiej i żeńskiej za
         taką samą pracę lub pracę tej samej wartości.

      2.      Do celów niniejszego artykułu przez wynagrodzenie rozumie się zwykłą podstawową lub minimalną płacę albo uposażenie oraz wszystkie
         inne korzyści w gotówce lub w naturze, otrzymywane przez pracownika bezpośrednio lub pośrednio, z racji zatrudnienia, od pracodawcy.

      Równość wynagrodzenia bez dyskryminacji ze względu na płeć oznacza, że:
      a)      wynagrodzenie przyznane za taką samą pracę na akord jest określane na podstawie takiej samej jednostki miary;
      b)      wynagrodzenie za pracę na czas jest takie samo na tym samym stanowisku”.
      4       Artykuł 1 dyrektywy Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących
         stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet (Dz.U. L 45, str. 19) przewiduje:

      „Zawarta w art. [141] traktatu zasada równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn, zwana dalej »zasadą równości wynagrodzeń«,
         oznacza zniesienie wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć w odniesieniu do wszelkich aspektów i warunków wynagrodzenia
         za taką samą pracę lub za pracę o równej wartości.

      W szczególności w przypadku, gdy ustalanie wynagrodzeń odbywa się w oparciu o system zaszeregowania pracowników, musi on być
         oparty na tych samych kryteriach w odniesieniu do kobiet i mężczyzn oraz musi być sporządzony w taki sposób, aby wykluczyć
         jakąkolwiek dyskryminację ze względu na płeć”.

      5       Dyrektywa Rady 97/80/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć (Dz.U. 1998,
         L 14, str. 6) stosuje się zgodnie z jej art. 3 ust. 1 do sytuacji objętych w szczególności art. 141 traktatu i dyrektywą 75/117.

      6       Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 97/80 ma następujące brzmienie:
      „Do celów zasady równości traktowania, o której mowa w ust. 1, pośrednia dyskryminacja ma miejsce wtedy, gdy pozornie [obojętny]
         przepis, kryterium lub praktyka znacząco pogarsza sytuację większej części przedstawicieli jednej płci, chyba że przepis ten,
         kryterium lub praktyka są właściwe i niezbędne oraz mogą być usprawiedliwione obiektywnymi czynnikami niezwiązanymi z płcią”.

      7       Na podstawie art. 4 ust. 1 tej dyrektywy państwa członkowskie „podejmą takie działania, jakie są niezbędne […] w celu zapewnienia,
         że jeśli osoby, które uznają się za skrzywdzone, ponieważ nie została do nich zastosowana zasada równości traktowania, przedstawią
         przed sądem lub innym właściwym organem fakty, z których można domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji,
         zadaniem strony pozwanej będzie udowodnienie, że zasada równości traktowania nie została naruszona”.

      8       Zgodnie z art. 2 dyrektywy Rady 98/52/WE z dnia 13 lipca 1998 r. w sprawie rozszerzenia stosowania dyrektywy 97/80/WE na Zjednoczone
         Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Dz.U. L 205, str. 66), dyrektywa 97/80 powinna była zostać wdrożona do systemu
         prawnego Zjednoczonego Królestwa najpóźniej do dnia 22 lipca 2001 r.

      9       Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania
         kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, str. 40),
         w brzmieniu nadanym dyrektywą 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. (Dz.U. L 269, str. 15,
         zwanej dalej „dyrektywą 76/207”), stanowi:

      „Do celów niniejszej dyrektywy, stosuje się następujące definicje:
      […]
      –       dyskryminacja pośrednia ? sytuacja, w której z pozoru neutralny przepis, kryterium lub praktyka stawiałaby osoby danej płci
         w szczególnie niekorzystnym położeniu w porównaniu do osób innej płci, chyba że dany przepis, kryterium lub praktyka są obiektywnie
         uzasadnione usankcjonowanym prawnie celem, a środki osiągania tego celu są właściwe i niezbędne.

      […]”.
      10     Na podstawie art. 3 ust. 1 dyrektywy 76/207:
      „Stosowanie zasady równego traktowania oznacza, że nie może istnieć żadna bezpośrednia ani pośrednia dyskryminacja ze względu
         na płeć w sektorze prywatnym ani publicznym, włączając instytucje publiczne, w odniesieniu do:

      […]
      c)      warunków zatrudnienia i pracy, włączając zwolnienia, a także wynagrodzenie, jak przewidziano w dyrektywie 75/117/EWG;
      […]”.
      11     Zgodnie z art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2002/73 państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze
         i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 5 października 2005 r. lub zapewniają,
         że nie później niż do tej daty przedstawiciele pracodawców i pracowników wprowadzą odpowiednie przepisy w drodze porozumienia.

       Uregulowania krajowe
      12     Artykuł 1 Equal Pay Act 1970 (ustawy z 1970 r. o równym wynagradzaniu, zwanej dalej „Equal Pay Act”) stanowi:
      „1)       Jeśli umowa o pracę, na podstawie której kobieta zostaje zatrudniona w zakładzie pracy na terenie Wielkiej Brytanii, nie zawiera
         (bezpośrednio lub poprzez odesłanie do porozumienia zbiorowego, lub w inny sposób) klauzuli równości, to uważa się że taka
         klauzula jest w niej zawarta.

      2)      Klauzula równości jest postanowieniem dotyczącym warunków (niezależnie od tego czy dotyczą one wynagrodzenia) umowy, na podstawie
         której kobieta zostaje zatrudniona (zwanej dalej »umową pracownika płci żeńskiej«), i skutkuje:

      […]
      b)      w przypadku gdy kobieta jest zatrudniona w celu wykonywania pracy klasyfikowanej równorzędnie z pracą mężczyzny zajmującego
         takie samo stanowisko:

      i)      jeśli (z wyjątkiem klauzuli równości) postanowienie umowy pracownika płci żeńskiej jest lub stało się mniej korzystne dla
         pracownika płci żeńskiej niż podobne postanowienie umowy pracownika płci męskiej, to uważa się, że nastąpiła zmiana postanowienia
         umowy pracownika płci żeńskiej w taki sposób, że nie jest ono już mniej korzystne oraz

      ii)      jeśli (z wyjątkiem klauzuli równości) kiedykolwiek zdarzy się, że umowa pracownika płci żeńskiej nie obejmuje postanowienia
         dotyczącego przywileju zawartego w umowie pracownika płci męskiej, to uważa się, że umowa pracownika płci żeńskiej takie postanowienie
         obejmuje.

      […]
      3)      Klauzula równości nie wywiera skutków w odniesieniu do różnicy pomiędzy umową o pracę pracownika płci żeńskiej i pracownika
         płci męskiej, jeśli pracodawca wykaże, że różnica ta jest rzeczywiście związana z kryterium materialnym, którego nie stanowi
         różna płeć i kryterium, to:

      a)      w przypadku klauzuli równości, która wchodzi w zakres stosowania ust. 2 lit. a) lub b) powyżej, wynika z rzeczywistej różnicy
         pomiędzy sytuacjami pracowników płci żeńskiej i płci męskiej;

      […]
      […]”.
       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      13     B.F. Cadman jest zatrudniona przez HSE. Od kiedy pracuje na rzecz tej instytucji system wynagradzania był w niej kilkakrotnie
         zmieniany. Przed 1992 r. system ten opierał się o indeksację wynagrodzeń, to znaczy każdy pracownik otrzymywał coroczną podwyżkę
         aż do osiągnięcia najwyższego stopnia w swojej grupie zaszeregowania. W 1992 r. HSE wprowadził czynnik określający wynagrodzenie
         związany z efektywnością, który pozwalał dostosowywać wysokość podwyżek w celu uwzględnienia jakości pracy danego pracownika.
         W tym systemie najlepiej pracujący pracownicy mogli szybciej osiągnąć najwyższy stopień. W następstwie wejścia w życie w 1995 r.
         długoterminowego układu o wynagrodzeniach, coroczne podwyżki zostały uzależnione od przyznania udziałów, zwanych „equity shares”,
         związanych z jakością pracy pracownika. Zmiana ta spowodowała spowolnienie tempa zmniejszania różnic w wynagrodzeniu pracowników
         tego samego stopnia o dłuższym i krótszym stażu pracy. Wreszcie w 2000 r. system został znowu zmieniony tak, aby pracownicy
         najniższych grup zaszeregowania mogli otrzymywać wyższe podwyżki coroczne i w rezultacie, by mogli szybciej awansować w ramach
         grupy.

      14     W czerwcu 2001 r. B.F. Cadman wniosła skargę do Employment Tribunal dotyczącą Equal Pay Act. W chwili złożenia skargi od prawie
         pięciu lat zajmowała stanowisko kierownicze inspektora w grupie zaszeregowania 2. B.F. Cadman porównała swoją sytuację z sytuacją
         czterech pracowników płci męskiej, również zajmujących stanowiska inspektorów w grupie zaszeregowania 2.

      15     Pomimo tego samego zaszeregowania co B.F. Cadman, osoby te otrzymywały jednak wynagrodzenia znacząco wyższe od wynagrodzenia
         pobieranego przez zainteresowaną. Wynagrodzenie roczne B.F. Cadman w roku podatkowym 2000/2001 wyniosło 35 129 GBP, podczas
         gdy wynagrodzenia otrzymywane przez osoby, z którymi porównywała swoją sytuację, kształtowały się na poziomie, odpowiednio,
         39 125 GBP, 43 345 GBP, 43 119 GBP i 44 183 GBP.

      16     Bezspornym jest, że w dniu wniesienia skargi do Employment Tribunal, czterej pracownicy płci męskiej, z którymi B.F. Cadman
         porównywała swoją sytuację, mieli dłuższy staż pracy niż zainteresowana, zdobyty przez nią po części na niższych stanowiskach.

      17     Employment Tribunal orzekł, że na podstawie art. 1 Equal Pay Act klauzule umowy o pracę B.F. Cadman dotyczące wynagrodzenia
         powinny zostać zmienione tak, aby nie były mniej korzystne niż klauzule znajdujące się w umowach o pracę czterech pracowników
         płci męskiej, z którymi porównywała swoją sytuację B.F. Cadman.

      18     HSE wniósł do Employment Appeal Tribunal o uchylenie tego wyroku. Sąd ten orzekł najpierw, że zważywszy na wyrok z dnia 17 października
         1989 r. w sprawie 109/88 Danfoss, Rec. str. 3199, pkt 25, nierówność w zakresie wynagrodzeń wynikająca z zastosowania kryterium
         stażu pracy nie musi być w sposób szczególny uzasadniana. Następnie uznał, że nawet jeśli takie uzasadnienie byłoby wymagane,
         to Employment Tribunal dopuścił się naruszenia prawa w ocenie.

      19     Pismem z dnia 4 listopada 2003 r. B.F. Cadman odwołała się od orzeczenia Employment Appeal Tribunal do sądu krajowego.
      20     Court of Appeal wyjaśnia, że różnice w wynagrodzeniu podnoszone przez B.F. Cadman na poparcie jej skargi tłumaczy się strukturą
         systemu wynagradzania, gdyż HSE stosuje system podwyżek, które w ten czy inny sposób uwzględniają staż pracy i go nagradzają.

      21     Jeśli kobiety zatrudnione w grupie zaszeregowania 2 i ogólnie te, które wchodzą w skład grupy istotnych pracowników HSE mają
         przeciętnie krótszy staż pracy niż mężczyźni, to odwołanie się do kryterium stażu pracy jako czynnika wpływającego na określenie
         wysokości wynagrodzenia jest niekorzystne dla kobiet.

      22     Sąd krajowy stwierdza, że na podstawie środków dowodowych przedstawionych przez Equal Opportunities Commission (komisję równych
         szans), dopuszczonych przez strony sporu, kobiety w Zjednoczonym Królestwie i w całej Unii Europejskiej mają w sumie krótszy
         staż pracy od mężczyzn. Odwołanie się do kryterium stażu pracy w celu określenia wysokości wynagrodzenia jest zatem istotnym
         czynnikiem zachowania różnic ? oczywiście zmniejszających się ? w wynagrodzeniu kobiet i mężczyzn.

      23     W tym względzie Court of Appeal ma wątpliwości, czy orzecznictwo Trybunału odeszło od ustalenia, które Trybunał poczynił w wyżej
         wymienionym wyroku w sprawie Danfoss, iż „pracodawca nie musi w sposób szczególny uzasadniać odwołania się do kryterium stażu
         pracy”. Wyroki późniejsze, w szczególności wyrok z dnia 7 lutego 1991 r. w sprawie C‑184/89 Nimz, Rec. str. I‑297; z dnia
         2 października 1997 r. w sprawie C‑1/95 Gerster, Rec. str. I‑5253 i z dnia 17 czerwca 1998 r. w sprawie C‑243/95 Hill i Stapleton,
         Rec. str. I‑3739 wskazywałyby na pewien zwrot w orzecznictwie Trybunału. W tym względzie Court of Appeal nie jest przekonany
         argumentacją HSE, iż zakres przywołanego powyżej wyroku w sprawie Danfoss nie został zmieniony późniejszym orzecznictwem Trybunału
         dotyczącym pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy i w związku z tym kryterium stażu pracy nie wymaga nigdy
         obiektywnego uzasadnienia, z wyjątkiem jedynie takich pracowników.

      24     Skądinąd sąd krajowy zajmuje stanowisko Employment Appeal Tribunal, zgodnie z którym, jeśli kwestia dotycząca zakresu wymienionego
         wyżej wyroku w sprawie Danfoss miałaby być rozwiązana na korzyść B.F. Cadman, to sprawa powinna zostać odesłana do Employment
         Tribunal, orzekającego w zmienionym składzie, w celu ponownego rozpoznania kwestii uzasadnienia.

      25     W tych okolicznościach Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócił się do
         Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy w sytuacji, w której zastosowanie przez pracodawcę kryterium stażu pracy jako czynnika wpływającego na wysokość wynagrodzenia
         powoduje zasadniczo odmienne skutki w odniesieniu do odpowiednich pracowników płci męskiej i żeńskiej, art. 141 WE nakłada
         na pracodawcę obowiązek szczególnego uzasadnienia zastosowania takiego kryterium? Jeżeli odpowiedź zależy od okoliczności,
         to jakie są to okoliczności?

      2)      Czy odpowiedź na poprzednie pytanie byłaby inna w sytuacji, w której pracodawca stosuje kryterium stażu pracy do pracowników
         w indywidualnych przypadkach w taki sposób, że ocenia się zakres, w jakim dłuższy staż pracy uzasadnia wyższy poziom wynagrodzenia?

      3)      Czy można dokonać jakiegoś odpowiedniego rozróżnienia między zastosowaniem kryterium stażu pracy do pracowników zatrudnionych
         w niepełnym wymiarze czasu pracy a zastosowaniem tego kryterium do pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy?”.

       W przedmiocie pierwszego i drugiego pytania prejudycjalnego
      26     Zwracając się z pierwszym i drugim pytaniem, które należy rozpatrywać łącznie, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia,
         czy – a w odpowiednim przypadku – w jakich okolicznościach art. 141 WE zobowiązuje pracodawcę do uzasadnienia odwołania się
         do kryterium stażu pracy jako czynnika wpływającego na określenie wysokości wynagrodzenia, jeśli zastosowanie takiego czynnika
         wiąże się z różnicami w wynagradzaniu pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej, których sytuacja jest porównywana.

       W przedmiocie ogólnego systemu wynikającego z art. 141 ust. 1 WE
      27     Artykuł 141 ust. 1 WE ustanawia zasadę, zgodnie z którą taka sama praca lub praca równej wartości powinna być wynagradzana
         w ten sam sposób, bez względu na to czy została wykonana przez pracownika płci męskiej czy żeńskiej (wyrok z dnia 17 września
         2002 r. w sprawie C‑320/00 Lawrence i in., Rec. str. I‑7325, pkt 11).

      28     Jak Trybunał orzekł już w wyroku z dnia 8 kwietnia 1976 r. w sprawie 43/75 Defrenne, Rec. str. 455, pkt 12, zasada ta, która
         stanowi szczególne wyrażenie zasady równości zakazującej różnego traktowania porównywalnych sytuacji, chyba że rozróżnienie
         zostało obiektywnie uzasadnione, stanowi część podstaw Wspólnoty (zob. również wyrok z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie C‑381/99
         Brunnhofer, Rec. str. I-4961, pkt 28 oraz ww. wyrok w sprawie Lawrence i in., pkt 12).

      29     Należy przypomnieć ponadto zasadę ogólną zawartą w art. 1 akapit pierwszy dyrektywy 75/117, która ma przede wszystkim na celu
         ułatwienie konkretnego zastosowania zasady równości wynagrodzeń, o której mowa w art. 141 ust. 1 WE, nie naruszając jego treści
         czy zakresu (zob. wyrok z dnia 31 marca 1981 r. w sprawie 96/80 Jenkins, Rec. str. 911, pkt 22). Zasada ta dąży do eliminacji
         wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć w zakresie wszystkich czynników i warunków wynagrodzenia za taką samą pracę lub
         pracę tej samej wartości (zob. wyrok z dnia 1 lipca 1986 r. w sprawie 237/85 Rummler, Rec. str. 2101, pkt 11).

      30     Zakres stosowania art. 141 ust. 1 WE obejmuje nie tylko sytuacje, w jakich dochodzi do dyskryminacji bezpośredniej, lecz również
         sytuacje dyskryminacji pośredniej (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Jenkins, pkt 14 i 15, jak również wyrok z dnia 27 maja
         2004 r. w sprawie C‑285/02 Elsner-Lakeberg, Zb.Orz. str. I‑5861, pkt 12).

      31     Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, wykładni art. 141 WE trzeba dokonywać, tak jak wcześniej wykładni art. 119 traktatu EWG
         [obecnie art. 119 traktatu WE (art. 117–120 traktatu WE zostały zastąpione art. 136?143)], w taki sposób, że jeśli istnieje
         prawdopodobieństwo dyskryminacji, to do pracodawcy należy wykazanie, że sporna praktyka jest uzasadniona obiektywnymi czynnikami
         niemającymi nic wspólnego z dyskryminacją ze względu na płeć (zob. podobnie w szczególności ww. wyrok w sprawie Danfoss, pkt 22
         i 23; wyrok z dnia 27 czerwca 1990 r. w sprawie C‑33/89 Kowalska, Rec. str. I‑2591, pkt 16; ww. wyrok w sprawie Hill i Stapleton,
         pkt 43 oraz wyrok z dnia 23 października 2003 r. w sprawach połączonych C‑4/02 i C‑5/02 Schönheit i Becker, Rec. str. I‑12575,
         pkt 71).

      32     Przedstawione uzasadnienie winno opierać się o słuszny cel. Środki wybrane dla osiągnięcia tego celu winny być właściwe i konieczne
         w tym względzie (zob. podobnie wyrok z dnia 13 maja 1986 r. w sprawie 170/84 Bilka, Rec. str. 1607, pkt 37).

       W przedmiocie skargi na kryterium stażu pracy
      33     W pkt 24 i 25 wyżej wymienionego wyroku w sprawie Danfoss Trybunał, uznając że nie jest wykluczone, by odwołanie do kryterium
         stażu pracy mogło wiązać się z mniej korzystnym traktowaniem kobiet niż mężczyzn, stwierdził, że pracodawca nie musi szczególnie
         uzasadniać odwołania się do tego kryterium.

      34     Zajmując takie stanowisko, Trybunał uznał, że nagradzanie zdobytego doświadczenia, które zazwyczaj umożliwia pracownikowi
         lepiej wykonywać powierzone mu obowiązki, stanowi słuszny cel polityki wynagradzania.

      35     Co do zasady odwołanie się do stażu pracy jest właściwe dla osiągnięcia tego celu. W istocie staż pracy idzie w parze z doświadczeniem,
         które zazwyczaj umożliwia pracownikowi lepiej wykonywać powierzone mu obowiązki.

      36     Stąd pracodawca może uwzględniać staż pracy przy wynagradzaniu, nie będąc zobowiązanym do wykazania znaczenia tego stażu dla
         wykonywania poszczególnych zadań powierzonych pracownikowi.

      37     W tym samym wyroku Trybunał nie wykluczył jednakże, że mogą istnieć sytuacje, w których odwołanie się do kryterium stażu pracy
         powinno być uzasadnione przez pracodawcę w sposób szczegółowy.

      38     Tak jest mianowicie w przypadku, gdy pracownik przedstawia informacje mogące rodzić poważne wątpliwości co do możliwości osiągnięcia
         wspomnianego celu poprzez, jak miało to miejsce w niniejszym przypadku, odwołanie się do kryterium stażu pracy. Na pracodawcy
         spoczywa zatem obowiązek udowodnienia tego, że to co jest prawdą co do zasady, a mianowicie, że staż pracy idzie w parze z doświadczeniem,
         które zazwyczaj umożliwia pracownikowi lepsze wykonywanie powierzonych mu obowiązków, ma miejsce również w przypadku spornego
         zatrudnienia.

      39     Należy dodać, że jeśli w celu określenia wysokości wynagrodzenia korzysta się z systemu klasyfikacji zawodowej opartej o ocenę
         pracy, która ma zostać wykonana, to nie jest wymagane, by uzasadnienie odwołania się do określonego kryterium naruszało, w sposób
         zindywidualizowany, sytuację danych pracowników. Stąd jeśli celem odwołania się do kryterium stażu pracy jest uznanie zdobytego
         doświadczenia, nie musi być wykazane w ramach takiego systemu, że pracownik rozpatrywany indywidualnie zdobył we właściwym
         okresie doświadczenie, które pozwala mu lepiej wykonywać jego pracę. Należy jednak obiektywnie uwzględnić charakter pracy,
         która ma być wykonana (ww. wyrok w sprawie Rummler, pkt 13).

      40     Z powyższych rozważań wynika, że na pytanie pierwsze i drugie należy odpowiedzieć w ten sposób, że wykładni art. 141 WE trzeba
         dokonywać tak, że przy założeniu, że odwołanie się do kryterium stażu pracy jako czynnika wpływającego na określenie wysokości
         wynagrodzenia wiąże się z różnicami w wynagrodzeniu za taką samą pracę lub pracę tej samej wartości dla mężczyzn i kobiet,
         których sytuacja jest porównywana:

      –       z uwagi na to, że odwołanie do kryterium stażu pracy jest co do zasady właściwe dla osiągnięcia słusznego celu, jakim jest
         nagradzanie zdobytego doświadczenia, które umożliwia pracownikowi lepiej wykonywać powierzone mu obowiązki, pracodawca nie
         musi szczególnie wykazywać, że odwołanie do tego kryterium jest właściwe dla osiągnięcia wspomnianego celu w zakresie danego
         stanowiska pracy, chyba że pracownik przedstawi informacje mogące rodzić poważne wątpliwości w tym względzie;

      –       jeśli w celu określenia wysokości wynagrodzenia używa się systemu klasyfikacji zawodowej opartej o ocenę pracy, która ma zostać
         wykonana, to nie jest konieczne wykazanie, że pracownik rozpatrywany indywidualnie zdobył we właściwym okresie doświadczenie,
         które pozwala mu lepiej wykonywać jego pracę.

       W przedmiocie trzeciego pytania prejudycjalnego
      41     Zważywszy na odpowiedź udzieloną na pytania pierwsze i drugie, nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie trzecie.
       W przedmiocie skutków niniejszego wyroku w czasie
      42     Rząd Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uważają, że jeśli Trybunał zamierza odejść od zasad ustanowionych w wyżej wymienionym
         wyroku w sprawie Danfoss, to względy pewności prawa wymagają ograniczenia skutków takiego wyroku w czasie.

      43     Niniejszy wyrok zawiera tylko uszczegółowienie orzecznictwa w tym zakresie, a zatem nie trzeba ograniczać jego skutków w czasie.
       W przedmiocie kosztów
      44     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      Wykładni art. 141 WE trzeba dokonywać w ten sposób, że przy założeniu, że odwołanie się do kryterium stażu pracy jako czynnika
            wpływającego na określenie wysokości wynagrodzenia wiąże się z różnicami w wynagrodzeniu za taką samą pracę lub pracę tej
            samej wartości dla mężczyzn i kobiet, których sytuacja jest porównywana:
      –       z uwagi na to, że odwołanie do kryterium stażu pracy jest co do zasady właściwe dla osiągnięcia słusznego celu, jakim jest
            nagradzanie zdobytego doświadczenia, które umożliwia pracownikowi lepiej wykonywać powierzone mu obowiązki, pracodawca nie
            musi szczególnie wykazywać, że odwołanie do tego kryterium jest właściwe dla osiągnięcia wspomnianego celu w zakresie danego
            stanowiska pracy, chyba że pracownik przedstawi informacje mogące rodzić poważne wątpliwości w tym względzie;
      –       jeśli w celu określenia wysokości wynagrodzenia używa się systemu klasyfikacji zawodowej opartej o ocenę pracy, która ma zostać
            wykonana, to nie jest konieczne wykazanie, że pracownik rozpatrywany indywidualnie zdobył we właściwym okresie doświadczenie,
            które pozwala mu lepiej wykonywać jego pracę.
      Podpisy
      * Język postępowania: angielski.


Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 maja 1980 r. # Richard Kuhner przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawy połączone 33/79 oraz 75/79.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 12 lipca 2006 r. # Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VITACOAT - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe VITAKRAFT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-277/04.

text:
      Sprawa T‑277/04
      Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co. KG
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VITACOAT – Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe VITAKRAFT – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 12 lipca 2006 r. II‑0000
      Streszczenie wyroku
      1.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      2.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      3.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      4.      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 63 i art. 74 ust. 1)
      1.      Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego
         znaku towarowego zależy od wielu czynników, a w szczególności od tego, czy odbiorcy rozpoznają dany znak towarowy na rynku.
         Istnienie bardziej odróżniającego niż zwykle charakteru, wynikającego ze znajomości znaku towarowego wśród odbiorców na rynku,
         zakłada w sposób konieczny, że znak ten jest znany przynajmniej znacznej części docelowego kręgu odbiorców, mimo że nie musi
         się on cieszyć bezwzględnie renomą w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94. Okoliczność, że znak towarowy ma wysoce
         odróżniający charakter wynikający z jego znajomości wśród odbiorców, nie może zostać ustalona w sposób generalny, na przykład
         poprzez odwołanie się do określonych udziałów procentowych dotyczących stopnia znajomości znaku towarowego wśród odbiorców
         należących do zainteresowanych kręgów. Niemniej należy uznać pewną współzależność między znajomością znaku towarowego wśród
         odbiorców a jego charakterem odróżniającym i stwierdzić tym samym, że im bardziej znak towarowy jest znany wśród odbiorców,
         tym bardziej wzmocniony jest charakter odróżniający tego znaku.

      Przy dokonywaniu oceny, czy znak towarowy cieszy się wysoce odróżniającym charakterem wynikającym z jego znajomości wśród
         odbiorców, należy rozpatrzyć wszystkie istotne okoliczności danego przypadku, to znaczy w szczególności udział znaku towarowego
         w rynku, intensywność, zasięg geograficzny i długość okresu jego używania, wielkość inwestycji dokonanych przez przedsiębiorstwo
         w celu jego promocji, udział procentowy zainteresowanych grup odbiorców, którym znak towarowy umożliwia zidentyfikowanie towarów
         lub usług jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa, jak również oświadczenia izb handlowych i przemysłowych lub innych
         stowarzyszeń zawodowych.

      (por. pkt 33–35)
      2.      Aby znak towarowy mógł mieć bardziej odróżniający charakter wynikający z jego ewentualnej znajomości wśród odbiorców, musi
         on być w każdym razie znany odbiorcom w dniu złożenia zgłoszenia znaku towarowego lub, w danym przypadku, w dacie pierwszeństwa
         zastrzeżonego na poparcie tego zgłoszenia. Niemniej nie można wykluczyć a priori, że badanie sporządzone w określonym okresie
         przed tą datą lub po niej może zawierać użyteczne wskazówki, przy czym należy mieć świadomość, że jego moc dowodowa może się
         różnić w zależności od większej lub mniejszej rozbieżności między okresem, dla którego przeprowadzono badanie, a datą złożenia
         lub pierwszeństwa zgłoszenia danego znaku towarowego.

      (por. pkt 38)
      3.      W odczuciu przeciętnych konsumentów niemieckich posiadających zwierzęta wiejskie nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia
         w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do
         oznaczenia VITACOAT, o którego rejestrację wniesiono dla „szamponów, odżywek, preparatów do skóry i do włosów, dezodorantów;
         wszystkiego dla zwierząt”, „preparatów do niszczenia roztoczy, wszy, pcheł i innych pasożytów; wszystkiego dla zwierząt”,
         „szczotek i grzebieni dla zwierząt”, należących odpowiednio do klas 3, 5 i 21 w rozumieniu porozumienia nicejskiego oraz w odniesieniu
         do znaku towarowego VITAKRAFT, zarejestrowanego wcześniej w Niemczech dla oznaczenia towarów po części identycznych i po części
         podobnych. W istocie biorąc pod uwagę fakt, że słowo „Kraft” posiada dla konsumentów niemieckich precyzyjne i natychmiast
         postrzegalne znaczenie, podczas gdy słowo „coat” nie ma dla nich jakiegokolwiek znaczenia lub co najwyżej zostanie uznane
         za angielskie słowo posiadające odmienne znaczenie, należy stwierdzić, że między tymi oznaczeniami istnieje istotna różnica
         koncepcyjna, która może w znacznym stopniu znosić występujące między rozpatrywanymi oznaczeniami niewielkie podobieństwa wizualne
         i fonetyczne. Oznaczenia te wykazują zatem wystarczające różnice, szczególnie na płaszczyźnie koncepcyjnej, aby wykluczyć
         istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, nawet w przypadku identycznych towarów, i to również przy uwzględnieniu
         niskiego stopnia uwagi wykazywanego przy wyborze omawianych towarów.

      (por. pkt 61, 68)
      4.      Skarga wniesiona do Sądu i skierowana przeciwko decyzjom izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
         (znaki towarowe i wzory) ma na celu dokonanie kontroli zgodności z prawem tych decyzji w rozumieniu art. 63 rozporządzenia
         nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Tak więc okoliczności faktyczne, na które się powołano w postępowaniu przed
         Sądem z pominięciem wskazania ich uprzednio w postępowaniu przed instancjami Urzędu, mogą wpływać na zgodność z prawem takiej
         decyzji wyłącznie, jeśli Urząd byłby zobowiązany wziąć je pod uwagę z urzędu.

      W tym zakresie z art. 74 ust. 1 in fine tego rozporządzenia – zgodnie z którym w postępowaniu odnoszącym się do względnych
         podstaw odmowy rejestracji Urząd ogranicza się w swym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez
         strony oraz poszukiwanego zadośćuczynienia – wynika, że nie jest on zobowiązany do brania pod uwagę z urzędu okoliczności
         faktycznych, które nie zostały przedstawione przez strony. W konsekwencji istnienie takich okoliczności faktycznych nie może
         podważać zgodności z prawem decyzji izby odwoławczej.

      Natomiast ani stronom, ani samemu Sądowi nie można zakazać szukania, przy wykładni prawa wspólnotowego, inspiracji w argumentach
         wywodzonych z orzecznictwa wspólnotowego, krajowego lub międzynarodowego. Strona ma zatem możliwość odwołania się do orzeczeń
         sądów krajowych po raz pierwszy przed Sądem, ponieważ nie mamy tutaj do czynienia ze skierowanym przeciwko izbie odwoławczej
         zarzutem, że nie uwzględniła konkretnych okoliczności faktycznych wskazanych w wyroku krajowym, a jedynie, że naruszyła ona
         przepis rozporządzenia nr 40/94, i powołaniem się w tym zakresie na orzecznictwo celem poparcia tego zarzutu.

      (por. pkt 69–71)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)
      z dnia 12 lipca 2006 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VITACOAT – Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe VITAKRAFT – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      W sprawie T‑277/04
      Vitakraft‑Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co. KG, z siedzibą w Bremie (Niemcy), reprezentowana przez U. Sandera, Rechtsanwalta,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez J. Novaisa Gonçalvesa, działającego w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest:
      Johnson’s Veterinary Products Ltd, z siedzibą w Sutton Coldfield (Zjednoczone Królestwo), reprezentowana przez M. Edenborougha, barristera,

      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 kwietnia 2004 r.
         (sprawa R 560/2003‑1), wydanej w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu między Vitakraft‑Werke Wührmann & Sohn GmbH &
         Co. KG a Johnson’s Veterinary Products Ltd,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJIWSPÓLNOT EUROPEJSKICH (druga izba),

      w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W .H. Meij i I. Pelikánová, sędziowie,
      sekretarz: J. Plingers, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 9 lipca 2004 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 14 stycznia 2005 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez interwenienta w sekretariacie Sądu w dniu 13 maja 2005 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 11 stycznia 2006 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1        W dniu 21 marca 1996 r. Vitacoat Ltd wniosła do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
         o rejestrację słownego oznaczenia VITACOAT w charakterze wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE)
         nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1), z późn. zm.

      2        Towary, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klas 3, 5 i 21 Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej
         klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, i odpowiadają
         następującemu opisowi:

      –        klasa 3: „szampony, odżywki, preparaty do skóry i do włosów, dezodoranty; wszystko dla zwierząt”,
      –        klasa 5: „preparaty do niszczenia roztoczy, wszy, pcheł i innych pasożytów; wszystko dla zwierząt”,
      –        klasa 21: „szczotki i grzebienie dla zwierząt”.
      3        Wniosek o rejestrację został opublikowany w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr  34/1998 z dnia 11 maja 1998 r.

      4        W dniu 25 maja 1998 r. skarżąca wniosła sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego, powołując się na cztery znaki
         towarowe zarejestrowane w Niemczech (zwane dalej „wcześniejszymi znakami towarowymi”), składające się ze słownego oznaczenia
         VITAKRAFT i podlegające ochronie między innymi dla następujących towarów:

      –        rejestracja nr 834 153: „wyroby szklane, porcelanowe i ceramiczne, a mianowicie koryta dla ptaków, psów i kotów”,
      –        rejestracja nr 950 955: „farmaceutyczne preparaty weterynaryjne dla ryb, ptaków wiejskich i ptaków domowych, z wyłączeniem
         preparatów znajdujących się w sprzedaży wyłącznie w aptekach”,

      –        rejestracja nr 1 065 186: „preparaty higieniczne i preparaty pielęgnacyjne do ciała i preparaty kosmetyczne dla zwierząt wiejskich
         oraz szampony dla zwierząt wiejskich”,

      –        rejestracja nr 39 615 031: „substancje stosowane w praniu, mydła, preparaty pielęgnacyjne do ciała i preparaty kosmetyczne,
         płyny do włosów, preparaty do niszczenia szkodników, grzebienie i szczotki”.

      5        Sprzeciw został oparty w szczególności na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 i został skierowany przeciwko wszystkim
         towarom objętym wnioskiem o rejestrację.

      6        W dniu 11 lutego 2000 r. Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw głównie z uwagi na brak pełnego tłumaczenia świadectw rejestracji
         wcześniejszych znaków towarowych. W następstwie wniesienia przez skarżącą odwołania, Trzecia Izba Odwoławcza OHIM uchyliła
         tę decyzję w dniu 19 czerwca 2001 r. w zakresie dotyczącym wcześniejszych znaków towarowych.

      7        W dniu 4 września 2001 r. Vitacoat poinformowała OHIM o przeniesieniu zgłoszenia znaku towarowego na rzecz spółki Johnson’s
         Veterinary Products Ltd, przy czym przeniesienie to zostało wpisane do Rejestru wspólnotowych znaków towarowych w  dniu 29 października 2001 r.

      8        W dniu 29 lipca 2003 r. Wydział Sprzeciwów ponownie odrzucił sprzeciw jako bezzasadny.

      9        W dniu 24 września 2003 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.

      10      Decyzją z dnia 27 kwietnia 2004 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołanie. W głównych
         zarysach stwierdziła ona, że rozpatrywane towary są w części identyczne i w części podobne, chociaż rozpatrywane oznaczenia
         wykazują bardzo niewiele elementów podobieństwa na płaszczyznach fonetycznej i wizualnej. W istocie, zdaniem Izby Odwoławczej,
         słowa „vita” i znaki towarowe VITAKRAFT mają nieznaczny samoistny charakter odróżniający dla towarów innych niż towary objęte
         rejestracją niemiecką nr 834 153 oraz „grzebieni i szczotek”, do których odnosi się rejestracja niemiecka nr 39 615 031. Ponadto
         potwierdza ona, że oznaczenia te różnią się pod względem koncepcyjnym, ponieważ słowo „Kraft” oznacza w języku niemieckim
         „siłę, moc” i tym samym wzmacnia pojęcie „witalności” (w języku niemieckim „Vitalität”), do którego odnosi się element „vita”,
         podczas gdy słowo „vitacoat” nie posiada konkretnego znaczenia, niezależnie od tego, czy konsument niemiecki zna znaczenie
         angielskiego słowa „coat”. W odniesieniu do dokumentów przedstawionych przez skarżącą celem dowiedzenia wysoce odróżniającego
         charakteru wcześniejszych znaków towarowych wynikającego z ich znajomości na rynku niemieckim, Izba Odwoławcza stwierdziła,
         że dokumenty te nie stanowią wystarczających dowodów istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych (zob. pkt 24 i 25 poniżej).
         Jako że skarżącej nie udało się dowieść, że jej znaki towarowe są znane na rynku niemieckim, zdaniem Izby Odwoławczej podobieństwo
         rozpatrywanych znaków towarowych nie jest wystarczające, by stwarzać prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8
         ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

       Przebieg postępowania i żądania stron
      11      Pierwotnie skarga została wniesiona w języku niemieckim. W następstwie sprzeciwu interwenienta, złożonego w sekretariacie
         Sądu w dniu 11 sierpnia 2004 r., na mocy art. 131 § 2 regulaminu Sądu językiem postępowania stał się język angielski.

      12      Skarżąca załączyła do skargi liczne załączniki sporządzone w języku niemieckim. W dniu 31 stycznia 2005 r. zastąpiła je ona
         w części wersjami skróconymi.

      13      Zgodnie z art. 131 § 3 regulaminu skarżąca została upoważniona do używania w toku procedury ustnej języka niemieckiego.

      14      Skarżąca wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,
      –        obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      15      OHIM wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi,
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
      16      Interwenient wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi,
      –        utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji,
      –        przekazanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego OHIM celem umożliwienia mu dokonania rejestracji znaku,
      –        obciążenie skarżącej kosztami poniesionymi przez interwenienta w związku z postępowaniem przed Sądem, Izbą Odwoławczą i Wydziałem
         Sprzeciwów.

      17      W odpowiedzi na pytanie Sądu interwenient wyjaśnił na rozprawie, że jego drugie żądanie jest w rzeczywistości identyczne z pierwszym.
         Jeśli chodzi o trzecie żądanie, zdaniem interwenienta ma ono na celu zapewnienie, że w przypadku oddalenia skargi OHIM faktycznie
         przeprowadzi postępowanie rejestracyjne. W odniesieniu do kosztów interwenient oświadczył, że z ostrożności procesowej sformułował
         on czwarte żądanie w sposób jak najbardziej obszerny.

       Co do prawa
       W przedmiocie żądania skarżącej mającego na celu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji
      18      Skarżąca podnosi jako jedyny zarzut naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Zarzut ten dzieli się w istocie
         trzy części. W pierwszej części skarżąca podnosi, że znaki towarowe VITAKRAFT i składający się na nie element „vita” mają
         wysoce odróżniający charakter wynikający ze znajomości tego znaku na rynku niemieckim. W drugiej części skarżąca zarzuca Izbie
         Odwoławczej dokonanie błędnej oceny podobieństwa oznaczeń, w szczególności dlatego że uznała ona, iż wyłącznie słowo „vita”
         stanowi ich element dominujący. W trzeciej części zarzutu skarżąca podnosi, że te dwa błędy i niewłaściwa ocena podobieństwa
         rozpatrywanych towarów sprawiły, że Izba Odwoławcza błędnie nie stwierdziła istnienia w niniejszym przypadku prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd, mimo że w przypadkach porównywalnych z występującym w niniejszej sprawie sądy niemieckie stwierdzają
         zwykle jego istnienie.

       Uwagi ogólne
      19      Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego
         znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności
         lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd na terytorium, na którym wcześniejszy
         znak towarowy jest chroniony.

      20      W myśl utrwalonego orzecznictwa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd co do handlowego pochodzenia towarów lub usług powinno
         być oceniane całościowo zgodnie ze sposobem postrzegania danych oznaczeń i towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców
         i przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników występujących w danym przypadku, a zwłaszcza współzależności między podobieństwem
         oznaczeń a podobieństwem towarów lub usług nimi oznaczonych [wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2005 r. w sprawie T‑57/03 SPAG przeciwko
         OHIM – Dann i Backer (HOOLIGAN), Zb.Orz. str. II‑287, pkt 51].

      21      W niniejszej sprawie strony są zgodne co do faktu, że docelowy krąg odbiorców składa się z przeciętnych konsumentów niemieckich
         posiadających zwierzęta wiejskie, ponieważ wcześniejsze znaki towarowe są chronione w Niemczech, a towary są przeznaczone
         dla wszystkich osób posiadających takie zwierzęta.

      22      Ponadto, jak to również wynika z pkt 21–23 zaskarżonej decyzji, Izba Odwoławcza stwierdziła, że wszystkie towary objęte zgłoszeniem
         znaku towarowego są identyczne z takim czy innym z towarów chronionych z tytułu wcześniejszych znaków towarowych nr 1 065 186
         i nr 39 615 031. Poza tym w pkt 24 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uznała, że towary oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym
         i znakiem towarowym nr 834 153 są podobne. Skarżąca nie podważyła tych stwierdzeń.

      23      To właśnie w świetle tych rozważań należy rozpatrzyć jedyny zarzut skarżącej.

       W przedmiocie pierwszej części zarzutu, opartej na istnieniu wysoce odróżniającego charakteru wcześniejszych znaków towarowych
         wynikającego z faktu, że są one znane

      –       Zaskarżona decyzja
      24      Na poparcie twierdzenia, że jej znaki towarowe są znane, skarżąca przedstawiła w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą następujące
         dowody:

      –        cennik towarów opatrzonych znakami towarowymi VITAKRAFT na rok 1994,
      –        sporządzone w 1997 r. badanie rynku dotyczące znaków towarowych VITAKRAFT,
      –        sporządzone w 1992 r. badanie rynku dotyczące znaku towarowego VITA i ewentualnego powiązania, jakiego odbiorcy mogliby się
         dopatrzyć między tym znakiem towarowym a oznaczeniem VITAKRAFT.

      25      Izba Odwoławcza odrzuciła cennik, ponieważ zawierał on głównie inne towary niż oznaczone rozpatrywanymi wcześniejszymi znakami
         towarowymi (pkt 29 zaskarżonej decyzji). Następnie Izba Odwoławcza uznała, że moc dowodowa badania z 1997 r. nie jest wystarczająca,
         gdyż osoby badane nie wiązały spontanicznie znaków towarowych VITAKRAFT z towarami chronionymi tymi znakami, jako że formularze
         wskazywały im zarówno oznaczenie, jak i dane towary (pkt 30 zaskarżonej decyzji). W odniesieniu do badania z 1992 r. Izba
         Odwoławcza stwierdziła, że jego moc dowodowa jest znacznie ograniczona z uwagi na to, że nie dotyczy ono rozpatrywanego okresu.
         Zdaniem Izby Odwoławczej należy założyć, że w okresie czterech lat realia rynkowe w znacznym stopniu się zmieniły, chyba że
         zostanie przedstawiony dowód przeciwny. Dodała ona, że badanie to nie dotyczyło znaków towarowych VITAKRAFT, że zostało przeprowadzone
         wyłącznie wśród osób posiadających zwierzęta wiejskie, że w odniesieniu do rozpatrywanych towarów konsumentom tym został zasugerowany
         znak towarowy VITA oraz że wyłącznie 20[%] badanych rozpoznało znaki towarowe VITAKRAFT (pkt 31 zaskarżonej decyzji).

      –       Argumenty stron
      26      Na wstępie w odniesieniu do cennika z 1994 r. skarżąca podkreśla, że zawierał on również towary oznaczone wcześniejszymi znakami
         towarowymi.

      27      Następnie, jeśli chodzi o badanie z 1997 r., skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej zasadniczo to, że nie zaakceptowała wskazówek
         dostarczonych badanym co do omawianego znaku towarowego i samych towarów. Zdaniem skarżącej, przeprowadzając badanie w drodze
         rozmów z konsumentami, nie można nie wskazać danego znaku towarowego. Na rozprawie dodała ona, że ponieważ słowo „vita” stanowi
         element często używany w znakach towarowych w odniesieniu do produktów żywnościowych dla ludzi, wskazanie towarów oznaczonych
         wcześniejszymi znakami towarowymi było konieczne, aby wykluczyć pomylenie tych znaków ze znakami używanymi w sektorze produktów
         żywnościowych dla ludzi.

      28      Wreszcie w odniesieniu do badania z 1992 r. skarżąca podnosi na wstępie, że omawiany rynek nie zmienia się w relatywnie krótkim
         okresie czterech lat, co zostało zresztą wykazane również w ramach badania z 1997 r. Następnie podkreśla ona, że instytut
         badań opinii publicznej Allensbach, który przeprowadził to badanie, cieszy się bardzo dużą renomą. Zdaniem skarżącej badanie
         to dowodzi, że dla reprezentatywnej dla omawianego rynku grupy badanych słowo „vita” stanowi dominujący element znaków towarowych
         VITAKRAFT oraz że odbiorcy ci bezpośrednio wiążą obecność słowa „vita” w oznaczeniu odnoszącym się do omawianych towarów z wcześniejszymi
         znakami towarowymi skarżącej.

      29      OHIM odpowiada na wstępie, że niezależnie od jego zawartości cennik nie może sam w sobie stanowić dowodu na to, że wcześniejsze
         znaki towarowe były znane.

      30      Jeżeli chodzi o badanie z 1997 r., OHIM stwierdza, że co do zasady konsumenci nie są nastawieni na określony znak towarowy,
         lecz spontanicznie decydują się na to, jaki towar pragną zakupić. W konsekwencji jedynie spontaniczna odpowiedź w kwestii
         znajomości przez konsumenta danego znaku towarowego w odniesieniu do określonych towarów może dostarczyć wystarczającego dowodu,
         że znak ten jest znany na rynku. W niniejszej sprawie, po pierwsze, uwaga konsumentów została bezpośrednio skierowana na znaki
         towarowe VITAKRAFT i po drugie, badanie pozostaje szczególnie niejasne w zakresie towarów, których dotyczy. Na rozprawie OHIM
         dodał, że moc dowodowa badania jest dodatkowo osłabiona z uwagi na fakt, że obejmuje ono okres późniejszy niż rozpatrywany
         w niniejszym przypadku i w związku z tym mogły na nie wpłynąć kampanie reklamowe przeprowadzone już po dacie złożenia zgłoszenia
         znaku towarowego.

      31      Wreszcie OHIM zwraca uwagę, że zgodnie z badaniem z 1992 r. 70% badanych nie wiązało w jakikolwiek sposób słowa „vita” z wcześniejszymi
         znakami towarowymi, mimo że pytania zostały sformułowane w taki sposób, by naprowadzić badanych konsumentów na określoną odpowiedź.

      32      Interwenient stwierdza, że badanie z 1997 r. winno zostać odrzucone, ponieważ dotyczy okresu późniejszego niż rozpatrywana
         data, oraz że moc dowodowa badania z 1992 r. nie jest wystarczająca, gdyż dotyczy ono nie wcześniejszych znaków towarowych,
         ale oznaczenia VITA. Na rozprawie sprecyzował on, że pytania zadane osobom badanym w 1992 r. mogą co najwyżej wskazywać na
         pewne skojarzenia między oznaczeniami VITA i VITAKRAFT.

      –       Ocena Sądu
      33      Jak wynika z motywu siódmego rozporządzenia nr 40/94, ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zależy od wielu czynników,
         a w szczególności od tego, czy odbiorcy rozpoznają dany znak towarowy na rynku. Z uwagi na to, że prawdopodobieństwo wprowadzenia
         w błąd jest tym większe, im bardziej odróżniający jest dany znak towarowy, znaki towarowe, które mają wysoce odróżniający
         charakter – samoistny lub wynikający z ich znajomości wśród odbiorców – cieszą się większą ochroną niż te, których charakter
         jest mało odróżniający (zob. analogicznie wyroki Trybunału z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C‑251/95 SABEL, Rec. str. I‑6191,
         pkt 24, z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C‑39/97 Canon, Rec. str. I‑5507, pkt 18, oraz z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie
         C‑342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer, Rec. str. I‑3819, pkt 20).

      34      Istnienie bardziej odróżniającego niż zwykle charakteru, wynikającego ze znajomości znaku towarowego wśród odbiorców na rynku,
         zakłada w sposób konieczny, że znak ten jest znany przynajmniej znacznej części docelowego kręgu odbiorców, mimo że nie musi
         cieszyć się on bezwzględnie renomą w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94. Okoliczność, że znak towarowy ma wysoce
         odróżniający charakter wynikający z jego znajomości wśród odbiorców, nie może zostać ustalona w sposób generalny, na przykład
         poprzez odwołanie się do określonych udziałów procentowych dotyczących stopnia znajomości znaku towarowego wśród odbiorców
         należących do zainteresowanych kręgów (zob. podobnie i analogicznie wyrok Trybunału z dnia 4 maja 1999 r. w sprawach połączonych
         C‑108/97 i C‑109/97 Windsurfing Chiemsee, Rec. str. I‑2779, pkt 52, oraz ww. wyrok w sprawie Lloyd Schuhfabrik Meyer, pkt 24).
         Niemniej należy uznać pewną współzależność między znajomością znaku towarowego wśród odbiorców a jego charakterem odróżniającym
         i stwierdzić tym samym, że im bardziej znak towarowy jest znany wśród odbiorców, tym bardziej wzmocniony jest charakter odróżniający
         tego znaku.

      35      Przy dokonywaniu oceny, czy znak towarowy cieszy się wysoce odróżniającym charakterem wynikającym z jego znajomości wśród
         odbiorców, należy rozpatrzyć wszystkie istotne okoliczności danego przypadku, to znaczy w szczególności udział znaku towarowego
         w rynku, intensywność, zasięg geograficzny i długość okresu jego używania, wielkość inwestycji dokonanych przez przedsiębiorstwo
         w celu jego promocji, udział procentowy zainteresowanych grup odbiorców, którym znak towarowy umożliwia zidentyfikowanie towarów
         lub usług jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa, jak również oświadczenia izb handlowych i przemysłowych lub innych
         stowarzyszeń zawodowych (zob. analogicznie ww. wymienione wyroki w sprawie Windsurfing Chiemsee, pkt 51, oraz w sprawie Lloyd
         Schuhfabrik Meyer, pkt 23, oraz podobnie i analogicznie wyrok Trybunału z dnia 14 września 1999 r. w sprawie C‑375/97 General
         Motors, Rec. str. I‑5421, pkt 26 i 27).

      36      W niniejszej sprawie na poparcie twierdzenia dotyczącego znajomości wśród odbiorców należących do niej wcześniejszych znaków
         towarowych skarżąca przedstawiła trzy dowody, a mianowicie cennik z 1994 r., badanie rynku z 1997 r. i badanie rynku z 1992 r.
         (zob. pkt 24 powyżej).

      37      Po pierwsze, w odniesieniu do cennika należy przypomnieć, że samo przedstawienie katalogów, bez uprawdopodobnienia lub dowiedzenia
         ich rozpowszechnienia wśród odbiorców, czy też zasięgu ich ewentualnej dystrybucji, nie wystarcza, by wykazać używanie znaku
         towarowego [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 6 października 2004 r. w sprawie T‑356/02 Vitakraft‑Werke Wührmann przeciwko OHIM
         – Krafft (VITAKRAFT), Zb.Orz. str. II‑3445, pkt 34]. Tym bardziej nie może ono dowodzić natężenia takiego używania. Orzecznictwo
         to można zastosować analogicznie do cennika, którego funkcja jest zbliżona do funkcji katalogu. Wynika z tego, że nie można
         uwzględnić argumentu skarżącej, zgodnie z którym Izba Odwoławcza pomyliła się co do zawartości tego cennika.

      38      Po drugie, w odniesieniu do badań z lat 1992 i 1997 należy na wstępie wskazać, że aby znak towarowy mógł mieć bardziej odróżniający
         charakter wynikający z jego ewentualnej znajomości wśród odbiorców, musi być on w każdym razie znany odbiorcom w dniu złożenia
         zgłoszenia znaku towarowego lub, w danym przypadku, w dacie pierwszeństwa zastrzeżonego na poparcie tego zgłoszenia [zob.
         podobnie wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie T‑8/03 El Corte Inglés przeciwko OHIM – Pucci (EMILIO PUCCI), Zb.Orz.
         str. II‑4297, pkt 71–73, odwołanie nie dotyczyło tych punktów]. Niemniej nie można wykluczyć a priori, że badanie sporządzone
         w określonym okresie przed tą datą lub po niej może zawierać użyteczne wskazówki, przy czym należy mieć świadomość, że jego
         moc dowodowa może się różnić w zależności od większej lub mniejszej rozbieżności między okresem, dla którego przeprowadzono
         badanie, a datą złożenia lub pierwszeństwa zgłoszenia danego znaku towarowego. Ponadto moc dowodowa takiego badania zależy
         od metody zastosowanej przy takim badaniu opinii publicznej.

      39      Jak to słusznie wskazała Izba Odwoławcza, moc dowodowa badania z 1997 r. jest w niniejszej sprawie osłabiona z uwagi na fakt,
         że badane osoby nie odpowiadały w sposób spontaniczny, ponieważ użyte formularze wskazywały im omawiane oznaczenie i towary.
         Stwierdzenia tego nie podważa argument skarżącej, zgodnie z którym, po pierwsze, sprecyzowanie towarów, których badanie to
         dotyczyło, było konieczne, aby odbiorcy nie wskazywali znaków towarowych odnoszących się do produktów żywnościowych dla ludzi,
         oraz po drugie, sondaż, który nie wymienia w żaden sposób badanego znaku towarowego, prowadzi do użytecznych wyników wyłącznie
         w przypadku znaków towarowych cieszących się bardzo dużą renomą („berühmte Marken”) (zob. pkt 27 powyżej). W istocie można
         było wskazać badanym dane towary, nie wymieniając znaków towarowych VITAKRAFT, lub też przedstawić im listę różnych znaków,
         w tym między innymi rozpatrywane tutaj wcześniejsze oznaczenie.

      40      W tych okolicznościach Izba Odwoławcza nie naruszyła prawa, stwierdzając, że samo badanie z 1997 r. nie wystarczy, by wykazać
         znajomość znaku towarowego VITAKRAFT wśród odbiorców. Sąd nie jest zatem zobowiązany wypowiedzieć się w przedmiocie uzupełniającego
         argumentu OHIM i interwenienta, zgodnie z którym moc dowodowa tego badania jest również osłabiona z uwagi na fakt, że obejmuje
         ono okres po rozpatrywanej dacie.

      41      Natomiast badanie z 1992 r. nie może zostać odrzucone od razu, tylko z uwagi na to, że dotyczy głównie znaku towarowego VITA,
         a nie znaków towarowych VITAKRAFT, ponieważ skarżąca pragnie wykazać, że słowo „vita” stanowi dominujący element wcześniejszych
         znaków towarowych, jako że docelowy krąg odbiorców wiąże pojęcie „vita” bezpośrednio ze znakami towarowymi VITAKRAFT z powodu
         znajomości tych dwóch oznaczeń wśród tych odbiorców, a kwestia samego badania dotyczy właśnie tego ewentualnego związku.

      42      Jednakże, jak słusznie stwierdziła Izba Odwoławcza, moc dowodowa badania z 1992 r. jest pomniejszona z uwagi na fakt, że zostało
         ono przeprowadzone na prawie cztery lata przed datą złożenia zgłoszenia omawianego znaku towarowego. Ponadto za przykładem
         Izby Odwoławczej należy stwierdzić, że udział procentowy osób wiążących bezpośrednio słowo „vita” z wcześniejszymi znakami
         towarowymi nie jest wystarczająco wysoki, by wykazać, że te znaki towarowe – czy też ich element „vita” – mają charakter wysoce
         odróżniający wynikający z ich znajomości wśród odbiorców. W istocie pytanie zadane konsumentom przez ankieterów skłaniało
         ich do stwierdzenia gospodarczego związku między znakami towarowymi VITAKRAFT a wszelkimi oznaczeniami zawierającymi słowo
         „vita”, ponieważ badani konsumenci nie mogli zdawać sobie sprawy z ewentualnej obecności innych elementów obok pojęcia „vita”.
         Jedynie 25% z badanych posiadających zwierzęta wiejskie dopatrzyło się związku między wyrazem „vita” a znakiem towarowym lub
         przedsiębiorstwem o nazwie VITAKRAFT.

      43      Ponadto Izba Odwoławcza słusznie wskazała, że konsumenci zostali poinformowani o danych towarach (produkty pielęgnacyjne dla
         zwierząt) i znakach towarowych (VITA i VITAKRAFT). Jako że zadane konsumentom pytania mogły skłonić ich do udzielenia raczej
         korzystnej dla skarżącej odpowiedzi, Izba Odwoławcza prawidłowo stwierdziła, że badanie z 1992 r. nie wystarczy, aby dowieść,
         że wcześniejsze znaki towarowe są znane, a co za tym idzie, że znaki te lub ich element „vita” mają charakter wysoce odróżniający.

      44      Z tych względów, ponieważ skarżąca nie wykazała w sposób wystarczający, że wcześniejsze znaki towarowe mają charakter wysoce
         odróżniający wynikający z ich znajomości wśród odbiorców, pierwszą część zarzutu należy oddalić jako bezzasadną.

       W przedmiocie drugiej części zarzutu, opartej na błędnej ocenie podobieństwa rozpatrywanych oznaczeń
      –       Argumenty stron
      45      W odniesieniu do porównania rozpatrywanych oznaczeń skarżąca przede wszystkim nie zgadza się ze stwierdzeniem, że element
         „vita” ma ograniczony samoistny charakter odróżniający, również przy założeniu, że Izba Odwoławcza zasadnie uznała, iż docelowy
         krąg odbiorców kojarzy to słowo z niemieckimi słowami „vital” (witalny) i „Vitalität” (witalność). Po pierwsze, nawet jeśli
         to łacińskie słowo oznaczające „życie” jest czasami używane przez nieliczne osoby o wysokiej kulturze osobistej w kontekście
         „biegu życia” (w języku niemieckim „Lebenslauf”), to owo znaczenie nie jest znane większości konsumentów niemieckich. Po drugie
         skarżąca podnosi, że wbrew stwierdzeniom Izby Odwoławczej niemieckie słowa „vital” i „Vitalität” nie stanowią opisu towarów
         oznaczonych wcześniejszymi znakami towarowymi. Ponadto skarżąca zwraca uwagę, że OHIM już wcześniej przyznał słowu „vita”
         charakter odróżniający, publikując w dniu 15 lipca 2002 r. zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VITA odnoszącego
         się do towarów analogicznych z oznaczonymi wcześniejszymi znakami towarowymi.

      46      Z uwagi na znajomość wcześniejszych znaków towarowych wśród odbiorców słowo „vita” stanowi w przekonaniu skarżącej dominujący
         element tych znaków.

      47      Niezależnie od powyższych rozważań skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Izbę Odwoławczą oceną podobieństwa oznaczeń na
         płaszczyznach wizualnej, koncepcyjnej i fonetycznej.

      48      Odnosząc się w pierwszej kolejności do podobieństwa wizualnego, skarżąca podkreśla na wstępie, że konsument nie będzie dokonywał
         filologicznej analizy znaku towarowego. Przeciwnie, przy wyborze rozpatrywanych towarów poziom uwagi konsumenta jest relatywnie
         niski, a zatem identyczność pierwszej części oznaczeń VITAKRAFT i VITACOAT oraz identyczność liter „a” i „t” w ich drugiej
         części mogą prowadzić do pomylenia omawianych oznaczeń. Na rozprawie skarżąca podkreśliła fakt, że konsument zwraca większą
         uwagę na początkową niż końcową część oznaczenia słownego.

      49      Następnie, jeśli chodzi o podobieństwo koncepcyjne, w przekonaniu skarżącej Izba Odwoławcza popełniła błąd, uznając, że konsument
         nie dopatrzy się jakiegokolwiek związku między angielskim słowem „coat” a odniesieniem do niemieckich słów „vital” oraz „Vitalität”,
         i to niezależnie od tego, czy zna znaczenie tego angielskiego słowa. Skarżąca utrzymuje, że wielu konsumentów niemieckich
         wie, że słowo „coat” oznacza w języku niemieckim „Fell” (skóra zwierzęcia), a zatem zdadzą sobie oni sprawę z opisowego charakteru
         zgłoszonego oznaczenia. Ponadto fakt zrozumienia przez docelowy krąg odbiorców słowa „coat” nie prowadzi do zaistnienia różnicy
         koncepcyjnej, a przeciwnie, podkreśla dodatkowo podobieństwo koncepcyjne spornych znaków towarowych.

      50      Skarżąca dodała na rozprawie, że w świetle orzecznictwa Sądu [wyroki z dnia 14 października 2003 r. w sprawie T‑292/01 Phillips‑Van
         Heusen przeciwko OHIM – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS), Rec. str. II‑4335, pkt 54, z dnia 22 czerwca 2004 r.
         w sprawie T‑185/02 Ruiz‑Picasso i in. przeciwko OHIM – DaimlerChrysler (PICARO), Zb.Orz. str. II‑1739, pkt 56, oraz z dnia
         27 października 2005 r. w sprawie T‑336/03 Éditions Albert René przeciwko OHIM – Orange (MOBILIX), Zb.Orz. str.II‑4667, pkt 80,
         odwołanie w toku] różnica koncepcyjna, która może w dużej mierze znosić podobieństwa wizualne i fonetyczne danych oznaczeń,
         istnieje tylko wówczas, gdy oznaczenie to posiada jako całość jasne i określone znaczenie. Zdaniem skarżącej nie ma to miejsca
         w niniejszej sprawie, ponieważ słowa „vitakraft” i „vitacoat” nie mają konkretnego znaczenia ani w języku niemieckim, ani
         w języku angielskim.

      51      Wreszcie, odnosząc się do podobieństwa fonetycznego, skarżąca zwraca po pierwsze uwagę na to, że podobieństwo to nie może
         zostać zniesione przez podnoszoną, nieistniejącą w tym przypadku, różnicę koncepcyjną między oznaczeniami. Po drugie stwierdzenie
         Izby Odwoławczej, zgodnie z którym obecność we wcześniejszych znakach towarowych liter „r” i „f” wyłącza podobieństwo fonetyczne,
         narusza zasadę, zgodnie z którą istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd winno być oceniane z uwagi na elementy podobieństwa
         oznaczeń, a nie dzielące je różnice.

      52      OHIM i interwenient sprzeciwiają się argumentom skarżącej.

      –       Ocena Sądu
      53      Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zakresie dotyczącym wizualnego,
         fonetycznego lub koncepcyjnego podobieństwa spornych oznaczeń powinna opierać się na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu,
         przy szczególnym uwzględnieniu ich elementów odróżniających i dominujących (zob. ww. wyrok w sprawie BASS, pkt 47 oraz wskazane
         w nim orzecznictwo).

      54      Przede wszystkim, jeśli chodzi o stopień charakteru odróżniającego słowa „vita”, docelowy krąg odbiorców, składający się z przeciętnych
         konsumentów niemieckich posiadających zwierzęta wiejskie, zrozumie słowo „vita”, które jako takie nie istnieje w języku niemieckim,
         jako odniesienie do słów takich jak „vital” (witalny) i „Vitalität” (witalność). Nawet jeśli słowo pochodzenia łacińskiego
         jest mniej znane konsumentowi niemieckojęzycznemu niż konsumentowi hiszpańskiemu, słowo „vita” ogólnie przywodzi na myśl pozytywną
         cechę, którą można przypisać bardzo szerokiej gamie rozmaitych towarów lub usług. Słowo „vita” stanowi bowiem przedrostek,
         który powoduje, że następujące po nim słowo, a mianowicie niemieckie słowo „Kraft” (siła, moc), kojarzy się z „witalnością”.
         W związku z tym w omawianym przypadku odbiorcy nie będą go postrzegać jako odróżniającego i dominującego elementu wcześniejszego
         oznaczenia. W konsekwencji należy odrzucić tezę skarżącej, zgodnie z którą słowo „vita” ma samoistny charakter wysoce odróżniający.
         Ponadto, jak to wynika z pkt 33–44 powyżej, słowo „vita” nie jest również szczególnie odróżniające z uwagi na znajomość wcześniejszych
         znaków towarowych wśród odbiorców, czy też z uwagi na powiązanie gospodarcze, jakiego docelowy krąg odbiorców może się dopatrzyć
         między właścicielem tych znaków a znakami towarowymi VITA.

      55      Okoliczność, że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego VITA dla towarów analogicznych z oznaczonymi wcześniejszymi znakami
         towarowymi zostało opublikowane przez OHIM, nie podważa takiej oceny. Nie chodzi tutaj bowiem o stwierdzenie, że oznaczenie
         to „pozbawione jest charakteru odróżniającego” lub że „jest czysto opisowe”, co prowadziłoby do odmowy rejestracji na podstawie
         art. 7 ust. 1 lit. b) lub c) rozporządzenia nr 40/94. Zasadniczą kwestią jest tutaj ustalenie, czy słowo „vita” stanowi dominujący
         element wcześniejszych znaków towarowych.

      56      Następnie w odniesieniu do podobieństwa wizualnego należy wskazać, że omawiane oznaczenia składają się z elementów „vita”,
         z jednej strony, i odpowiednio „kraft” lub „coat”, z drugiej strony. Wobec tego ich pierwsza część („vita”) jest taka sama,
         jak również oba zawierają takie same litery końcową („t”) oraz w środku ich drugiej części („a”). Poza tym są one prawie identycznej
         długości. Mimo tych elementów podobieństwa, różnica między drugimi częściami słów, a mianowicie między elementami „kraft”
         i „coat”, wywiera odmienne całościowe wrażenie. W konsekwencji Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że w wizualnym wrażeniu
         całości różnice przeważają nad elementami podobieństwa.

      57      Pod względem fonetycznym należy wskazać, że słowo „vitakraft” dzieli się na trzy sylaby („vi”, „ta” i „kraft”) z ciągiem samogłosek
         „i – a – a” i pewnym charakterystycznym zestawieniem głosek „r” i „f”, przy czym spółgłoski „k” i „t” są bezdźwięczne i krótkie.
         Główny akcent pada na pierwszą sylabę, ale również ostatnia sylaba nie jest całkowicie pozbawiona akcentu. Natomiast w przypadku
         zgłoszonego oznaczenia należy zauważyć, że w Niemczech słowa angielskie są dość rozpowszechnione w reklamie, tak więc wielu
         konsumentów może znać przynajmniej zasady wymowy angielskiej. Wobec tego będą oni wymawiać słowo „coat” jako jeden dźwięk,
         bardzo zbliżony do „co:t”. Natomiast z uwagi na to, że słowo „vita” przypomina niemieckie słowa „vital” i „Vitalität”, konsumenci
         nie będą zastępować niemieckiej wymowy tego słowa („vi:ta”) wymową angielską („vaita”). Zgłoszony znak towarowy składa się
         zatem z trzech sylab z ciągiem samogłosek „i – a – o”, a w drugiej części zawiera wyłącznie spółgłoski „c” i „t”, przy czym
         akcent pada na pierwszą sylabę. Ze względu na różnicę w wymowie między trzecią sylabą słów „vitakraft” i „vitacoat” należy
         stwierdzić, za przykładem Izby Odwoławczej, że różnice fonetyczne są znaczne.

      58      Wreszcie Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że na płaszczyźnie koncepcyjnej dokonane we wcześniejszych znakach towarowych
         połączenie słów „vita”, odnoszącego się do pojęcia witalności, i „kraft”, oznaczającego w języku niemieckim „siłę, moc”, skłoni
         konsumentów do przypisania słowu „vitakraft” znaczenia czegoś wzmacniającego lub utrzymującego dobry stan zdrowia i witalność,
         nawet jeśli słowo to nie istnieje jako takie w języku niemieckim. Jeśli chodzi o zgłoszony znak towarowy, słowo „coat” nie
         posiada znaczenia w języku niemieckim. Jest mało prawdopodobne, że konsumenci zrozumieją angielskie słowo „coat”. Co najwyżej
         wiedzą oni, że w języku angielskim słowo to oznacza „płaszcz”. W każdym razie, nawet jeśli znają oni wszystkie znaczenia tego
         słowa, to nie zmienia to faktu, że znaczenia te wyraźnie różnią się od znaczenia słowa „Kraft”. Ponadto ewentualne zrozumienie
         przez konsumentów znaczenia słowa „coat” nie skłoni ich do postrzegania słowa „vita” jako dominującego elementu zgłoszonego
         znaku towarowego, a przynajmniej nie bardziej niż w przypadku elementu wcześniejszych znaków towarowych. Całościowe wrażenie
         koncepcyjne stanowi zatem wrażenie całości, w której przedrostek „vita” nadaje następującemu po nim słowu „coat” pewne konotacje
         związane z pojęciem „witalności”, ponieważ te dwa słowa tworzą jedność i jedno nie może zostać uznane za dominujące względem
         drugiego.

      59      W konsekwencji należy stwierdzić, że istnieje niewielkie podobieństwo wizualne, wynikające zasadniczo z identyczności czterech
         początkowych liter tych dwóch oznaczeń, które jest jednak istotnie pomniejszone z uwagi na różnicę między drugimi częściami
         rozpatrywanych oznaczeń, a mianowicie słowami „kraft” i „coat”.

      60      Podobnie istnieje niewielkie podobieństwo fonetyczne, wynikające z identyczności dwóch początkowych sylab („vi – ta”), aczkolwiek
         jest ono istotnie pomniejszone ze względu na różnicę fonetyczną między słowem „kraft” (charakteryzującym się obecnością samogłoski
         „a” i spółgłosek „r” i „f”) a słowem „coat” (charakteryzującym się obecnością samogłoski „o”).

      61      Wreszcie, biorąc pod uwagę fakt, że słowo „Kraft” posiada dla konsumentów niemieckich precyzyjne i natychmiast postrzegalne
         znaczenie, podczas gdy słowo „coat” nie ma dla nich jakiegokolwiek znaczenia lub co najwyżej zostanie uznane za angielskie
         słowo posiadające odmienne znaczenie, należy stwierdzić, że pod względem koncepcyjnym rozpatrywane oznaczenia istotnie się
         różnią. Taka różnica koncepcyjna może w znacznym stopniu znosić występujące między rozpatrywanymi oznaczeniami niewielkie
         podobieństwa wizualne i fonetyczne (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie BASS, pkt 54). Obecność przedrostka „vita” w obu spornych
         oznaczeniach nie jest w stanie zmienić tej oceny, ponieważ będzie on postrzegany wyłącznie jako przedrostek, a całościowe
         wrażenie wywierane przez oznaczenia na płaszczyźnie koncepcyjnej w dużym stopniu jest kreowane przez drugą część tych oznaczeń.

      62      Z uwagi na koncepcyjne różnice między rozpatrywanymi oznaczeniami oraz elementy różniące je pod względami wizualnym i fonetycznym,
         należy przychylić się do wniosku Izby Odwoławczej, zgodnie z którym oznaczenia te są podobne jedynie w bardzo niewielkim stopniu,
         ponieważ różnica koncepcyjna w bardzo dużym stopniu znosi elementy podobieństwa fonetycznego i wizualnego.

       W przedmiocie trzeciej części zarzutu, dotyczącej istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
      –       Argumenty stron
      63      Dokonana przez Izbę Odwoławczą całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd jest, zdaniem skarżącej, dotknięta
         następującymi błędami.

      64      Po pierwsze Izba Odwoławcza nie uwzględniła wysoce odróżniającego charakteru wcześniejszych znaków towarowych wynikającego
         z ich znajomości na rynku. Po drugie za nisko oszacowała ona stopień podobieństwa spornych oznaczeń. Po trzecie Izba Odwoławcza
         nie przypisała wystarczającej wagi kwestii identyczności towarów oznaczonych rozpatrywanymi znakami towarowymi.

      65      Skarżąca podnosi wreszcie, że w porównywalnych przypadkach sądy niemieckie stwierdzają zwykle istnienie prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd, co wynika z załączonych do skargi orzeczeń tych sądów.

      66      OHIM i interwenient nie zgadzają się z tymi argumentami. Ponadto OHIM utrzymuje, że dokumenty te winny zostać uznane za niedopuszczalne,
         ponieważ orzeczenia sądów niemieckich nie zostały przedstawione w toku postępowania przed OHIM.

      –       Ocena Sądu
      67      Na wstępie należy stwierdzić, że – jak to również wynika z pkt 44 i 62 powyżej – Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, stwierdzając,
         po pierwsze, że wcześniejsze znaki towarowe nie mają wysoce odróżniającego charakteru wynikającego z ich znajomości wśród
         odbiorców i po drugie, że rozpatrywane oznaczenia są podobne jedynie w bardzo niewielkim stopniu.

      68      Następnie należy wskazać, że Izba Odwoławcza uwzględniła w swej ocenie identyczność większości towarów oznaczonych rozpatrywanymi
         znakami towarowymi. Uznała ona jednak, że oznaczenia wykazują wystarczające różnice, szczególnie na płaszczyźnie koncepcyjnej,
         aby wykluczyć istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, nawet w przypadku identycznych towarów. Sąd przychyla się
         do tego wniosku, również przy uwzględnieniu niskiego stopnia uwagi wykazywanego przy wyborze omawianych towarów.

      69      Wreszcie w odniesieniu do niemieckiego orzecznictwa, na które powołuje się skarżąca, należy przede wszystkim stwierdzić, że
         orzeczenia sądów niemieckich zostały przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem.

      70      W świetle utrwalonego orzecznictwa skarga wniesiona do Sądu ma na celu dokonanie kontroli zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych
         w rozumieniu art. 63 rozporządzenia nr 40/94. Tak więc okoliczności faktyczne, na które się powołano w postępowaniu przed
         Sądem z pominięciem wskazania ich uprzednio w postępowaniu przed instancjami OHIM, mogą wpływać na zgodność z prawem takiej
         decyzji wyłącznie, jeśli OHIM byłby zobowiązany wziąć je pod uwagę z urzędu. W tym zakresie z art. 74 ust. 1 in fine rozporządzenia
         nr 40/94 – zgodnie z którym w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji OHIM ogranicza się w swym
         badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony oraz poszukiwanego zadośćuczynienia – wynika,
         że nie jest on zobowiązany do brania pod uwagę z urzędu okoliczności faktycznych, które nie zostały przedstawione przez strony.
         W konsekwencji istnienie takich okoliczności faktycznych nie może podważać zgodności z prawem decyzji izby odwoławczej [wyrok
         Sądu z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie T‑115/03 Samar przeciwko OHIM – Grotto (GAS STATION), Zb.Orz. str. II‑2939, pkt 13].

      71      Mając powyższe na uwadze, należy jednak uściślić, że przy wykładni prawa wspólnotowego ani stronom, ani samemu Sądowi nie
         można zakazać szukania inspiracji w argumentach wywodzonych z orzecznictwa wspólnotowego, krajowego lub międzynarodowego.
         Przypomniane w pkt 70 orzecznictwo nie odnosi się do takiej możliwości odwołania się do orzeczeń sądów krajowych, ponieważ
         nie mamy tutaj do czynienia ze skierowanym przeciwko izbie odwoławczej zarzutem, że nie uwzględniła konkretnych okoliczności
         faktycznych wskazanych w wyroku krajowym, a jedynie, że naruszyła ona przepis rozporządzenia nr 40/94, i powołaniem się w tym
         zakresie na orzecznictwo celem poparcia tego zarzutu.

      72      W niniejszej sprawie należy jednak stwierdzić, że wskazane przez skarżącą orzeczenia sądów niemieckich nie są właściwe, by
         podważyć zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, z przyczyn wskazanych w pkt 70 powyżej nie mogą one podważać
         dokonanych przez Izbę Odwoławczą ustaleń faktycznych i dowodzić znajomości wcześniejszych znaków towarowych wśród odbiorców
         ani tego, że konsument niemiecki dostrzega związek między słowem „vita” a znakami towarowymi skarżącej. Po drugie, skarżąca
         nie wskazała jakiegokolwiek szczególnego argumentu prawnego opartego na tych orzeczeniach, który pozwalałby na zainspirowanie
         się nimi w okolicznościach wskazanych w pkt 71 powyżej.

      73      Z powyższego wynika, że dokonując całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, Izba Odwoławcza nie popełniła
         błędu. W konsekwencji trzecia część zarzutu jest bezzasadna. Wobec tego należy oddalić jedyny zarzut skarżącej, a co za tym
         idzie, również samą skargę.

       W przedmiocie wniosku interwenienta mającego na celu dokonanie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego
      74      W odniesieniu do trzeciego żądania interwenienta należy przypomnieć, że na mocy art. 63 ust. 6 rozporządzenia nr 40/94 OHIM
         zobowiązany jest do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do orzeczenia sądu wspólnotowego. Zatem zadaniem
         Sądu nie jest zwrócenie się z nakazem do OHIM. Do tego ostatniego należy bowiem wyciągnięcie konsekwencji z sentencji i uzasadnienia
         niniejszego wyroku [wyroki Sądu z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie T‑163/98 Procter & Gamble przeciwko OHIM (BABY‑DRY), Rec.
         str. II‑2383, pkt 53, z dnia 31 stycznia 2001 r. w sprawie T‑331/99 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko OHIM (Giroform),
         Rec. str. II‑433, pkt 33, z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie T‑34/00 Eurocool Logistik przeciwko OHIM (EUROCOOL), Rec. str. II‑683,
         pkt 12, oraz z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T‑388/00 Institut für Lernsysteme przeciwko OHIM – Educational Services
         (ELS), Rec. str. II‑4301, pkt 19].

      75      Ponieważ celem interwenienta jest dalsze prowadzenie przez OHIM postępowania rejestracyjnego, owo dalsze prowadzenie sprawy
         stanowi ostatecznie środek polegający na wykonaniu wyroku, a zatem żądanie to jest w rzeczywistości identyczne z pierwszym
         żądaniem, w którym interwenient domaga się oddalenia skargi. Gdyby interwenient pragnął ponadto wnieść do Sądu o nakazanie
         OHIM dokonania rejestracji zgłoszonego znaku towarowego, takie żądanie byłoby niedopuszczalne, zgodnie z orzecznictwem cytowanym
         w poprzedzającym punkcie.

       W przedmiocie kosztów
      76      Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Na
         mocy art. 136 § 2 regulaminu koszty poniesione przez strony w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą uznaje się za
         koszty podlegające zwrotowi. Przepis ten dotyczy jednak przypadków, w których stwierdza się nieważność decyzji izby odwoławczej,
         włączając w to część sentencji dotyczącą kosztów postępowania. Natomiast w przypadku braku stwierdzenia nieważności zaskarżonej
         decyzji, również w części, rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania przed OHIM pozostaje w mocy, z zastrzeżeniem
         ewentualnego odwołania.

      77      Wynika z tego, że należy odrzucić wniosek interwenienta o obciążenie skarżącej kosztami postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów
         i Izbą Odwoławczą. Natomiast jeśli chodzi o koszty postępowania przed Sądem, ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy –
         zgodnie z żądaniem strony pozwanej i interwenienta – obciążyć ją poniesionymi przez nich kosztami.

      Z powyższych względów
      SĄD (druga izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
            i wzory) oraz koszty poniesione przez interwenienta w związku z postępowaniem przed Sądem.

               Pirrung

                Meij

                Pelikánová

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 12 lipca 2006 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               E. Coulon

                      J. Pirrung

         * Język postępowania: angielski.


Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 28 lutego 2017 r.#Canadian Solar Emea GmbH i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej.#Dumping – Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów (ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin – Ostateczne cło antydumpingowe – Zobowiązania – Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny – Dopuszczalność – Państwo wywozu – Zakres dochodzenia – Kontrola wyrywkowa – Wartość normalna – Definicja produktu objętego postępowaniem – Termin na wydanie decyzji w sprawie wniosku o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Stosowanie w czasie nowych przepisów – Szkoda – Związek przyczynowy.#Sprawa T-162/14.