title: Sprawa C-675/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 2 października sprawie T-626/13, The Tea Board/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 grudnia 2015 r. przez The Tea Board

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 2 października sprawie T-626/13, The Tea Board/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 grudnia 2015 r. przez The Tea Board
   (Sprawa C-675/15 P)
   (2016/C 106/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: The Tea Board (przedstawiciel: M.C. Maier, A. Nordemann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu z dnia 2 października 2015 r. w sprawie T-626/13 w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę w odniesieniu do następujących usług objętych zgłoszeniem znaku towarowego z klas 35 i 38:

                  Usługi doradztwa biznesowego w zakresie tworzenia i eksploatacji punktów sprzedaży detalicznej i central zakupów w zakresie sprzedaży detalicznej i reklamy; usługi w zakresie promocji sprzedaży (dla osób trzecich), reklamy, zarządzanie działalnością handlową, administrowanie działalnością handlową, reklama za pośrednictwem sieci komputerowej, rozpowszechnianie materiałów reklamowych (ulotki, prospekty, bezpłatne gazety, próbki), prenumerata gazet dla osób trzecich; informacja o działalności gospodarczej; organizacja wystaw i imprez w celach handlowych lub reklamowych, zarządzanie reklamą, wynajmowanie powierzchni reklamowej, reklama radiowa i telewizyjna, sponsorowanie reklam (klasa 35).

                  Telekomunikacja, przesyłanie informacji i obrazów wspomagane komputerowo, usługi przekazu telewizji interaktywnej w zakresie prezentacji produktów, komunikacja przez terminale komputerowe, łączność za pomocą światowych sieci komputerowych (usługi dotyczące transmisji), otwarta i zamknięta (klasa 38).

               —

               w razie potrzeby odesłanie sprawy do Sądu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Odwołanie ma na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-626/13 z dnia 2 października 2015 r. w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim skargę w odniesieniu do usług objętych zakwestionowanym znakiem towarowym z klas 35 i 38.

               2.

               Odwołanie opiera się na dwóch zarzutach: na naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) oraz na naruszeniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

               3.

               W opinii wnoszącego odwołanie podstawowa funkcja wspólnotowego znaku wspólnego w rozumieniu art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, składającego się z oznaczenia, które służy oznaczeniu geograficznego pochodzenia objętych nim towarów, nie ma na celu wskazywania pochodzenia handlowego, lecz tylko gwarantowanie wspólnego pochodzenia towarów lub usług oferowanych i sprzedawanych pod tym znakiem towarowym, tzn. że towary pochodzą z przedsiębiorstwa mieszczącego się w regionie geograficznym przyjętym jako wspólnotowy znak wspólny i uprawnionego do używania wspólnotowego znaku wspólnego.

               4.

               W rezultacie zdaniem wnoszącego odwołanie należy stwierdzić, że na mocy art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 pochodzenie geograficzne należy wziąć pod uwagę jako istotny czynnik albo przy ocenie podobieństwa rozpatrywanych towarów lub usług, albo przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

               5.

               Z tego względu przy porównywaniu towarów lub usług oznaczonych wspólnotowym znakiem wspólnym w rozumieniu art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, składającym się z oznaczenia geograficznego, z towarami lub usługami oznaczonymi indywidualnym wspólnotowym znakiem towarowym nie jest w opinii wnoszącego odwołanie decydujące, czy rozpatrywane towary i usługi są podobne pod względem charakteru, przeznaczenia, końcowych odbiorców lub kanałów dystrybucji. Należy raczej zbadać, czy rozpatrywane towary i usługi mogą mieć to samo pochodzenie geograficzne.

               6.

               Dokonywana przez wnoszącego odwołanie wykładnia art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 wynika z:

                           1)

                           wewnętrznej logiki rozporządzenia nr 207/2009, w szczególności okoliczności, że

                                       i.

                                       art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 stanowi wyjątek w ramach rozporządzenia nr 207/2009, gdyż zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 nie są rejestrowane znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania pochodzenia geograficznego towarów lub świadczenia usługi,

                                       ii.

                                       zgodnie z art. 67 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 regulamin używania wspólnotowego znaku wspólnego składającego się z oznaczenia geograficznego musi umożliwiać wszystkim osobom, których towary lub usługi pochodzą z danego obszaru geograficznego, uzyskanie członkostwa w organizacji, która jest właścicielem znaku, i w rezultacie wspólnotowy znak wspólny składający się z oznaczenia geograficznego nigdy nie pozwala odróżnić towarów lub usług członków organizacji, która jest właścicielem znaku, od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.

                           2)

                           wykładni tego przepisu w świetle rozporządzenia nr 1151/2012 (2) i w świetle porozumienia TRIPS, zgodnie z którą oznaczenia geograficzne powinny cieszyć się wysokim poziomem ochrony, a przedstawienie towaru, które w sposób wprowadzający odbiorców w błąd co do pochodzenia geograficznego tego towaru wskazuje lub sugeruje, że towar ten pochodzi z obszaru geograficznego innego niż rzeczywiste miejsce pochodzenia, powinno być zakazane.

               7.

               Wnoszący odwołanie jest zdania, że właściwości ustalone przez Sąd w odniesieniu do DARJEELING można także przenieść na usługi takie jak doradztwo biznesowe i usługi telekomunikacji i są one w stanie zwiększyć atrakcyjność kwestionowanego znaku towarowego w tym względzie. Ponadto wnoszący odwołanie wskazuje, że Sąd nie przedstawił w wyroku uzasadnionych powodów, dla których właściwości kojarzone ze znakiem towarowym DARJEELING nie mogłyby zostać przypisane usługom z klas 35 i 38, co samo w sobie jest naruszeniem prawa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s. 1).


title: Sprawa T-434/13: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Doux/Komisja (Rolnictwo — Refundacja wywozowa — Mięso drobiowe — Rozporządzenie wykonawcze ustalające refundację na poziomie zero EUR — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 164 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/16

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Doux/Komisja
   (Sprawa T-434/13) (1)

   ((Rolnictwo - Refundacja wywozowa - Mięso drobiowe - Rozporządzenie wykonawcze ustalające refundację na poziomie zero EUR - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 164 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 - Uzasadnione oczekiwania))
   (2016/C 078/24)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Doux SA (Châteaulin, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i K. Skelly, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Tilly-Sabco (Guerlesquin, Francja) (przedstawiciele: adwokaci R. Milchior, F. Le Roquais i S. Charbonnel)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającego refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz.U. L 196, s. 13).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Doux SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Tilly-Sabco pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 291 z 5.10.2013.


title: Sprawa C-583/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Benjámin Dávid Nagy/Vas Megyei Rendőr-főkapitányság (Odesłanie prejudycjalne — Zasada niedyskryminacji — Artykuł 18 TFUE — Obywatelstwo Unii — Artykuł 20 TFUE — Swobodny przepływ osób — Artykuł 63 TFUE — Swobodny przepływ kapitału — Ruch drogowy — Kierowcy mający miejsce zamieszkania w danym państwie członkowskim — Obowiązek wykazania na miejscu, w trakcie kontroli policyjnej, zgodnego z prawem korzystania z pojazdów zarejestrowanych w innym państwie)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/6

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Benjámin Dávid Nagy/Vas Megyei Rendőr-főkapitányság
   (Sprawa C-583/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zasada niedyskryminacji - Artykuł 18 TFUE - Obywatelstwo Unii - Artykuł 20 TFUE - Swobodny przepływ osób - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Ruch drogowy - Kierowcy mający miejsce zamieszkania w danym państwie członkowskim - Obowiązek wykazania na miejscu, w trakcie kontroli policyjnej, zgodnego z prawem korzystania z pojazdów zarejestrowanych w innym państwie))
   (2015/C 429/07)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Benjámin Dávid Nagy

      Strona pozwana: Vas Megyei Rendőr-főkapitányság

      Sentencja

   Artykuł 63 ust. 1 TFUE stoi na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego, zgodnie z którym co do zasady po drogach danego państwa członkowskiego mogą poruszać się wyłącznie pojazdy posiadające zezwolenie administracyjne i tablice rejestracyjne wydane przez to państwo członkowskie, a w przypadku gdy jeden z rezydentów tego państwa zamierza powołać się na odstępstwo od tej zasady w oparciu o okoliczność, iż korzysta z pojazdu udostępnionego mu przez właściciela omawianego pojazdu, mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, rezydent ten musi być w stanie wykazać na miejscu, w trakcie kontroli policyjnej, że spełnia warunki zastosowania tego odstępstwa przewidziane w owym uregulowaniu krajowym, pod rygorem natychmiastowego nałożenia grzywny w wysokości równej tej stosowanej w przypadku naruszenia obowiązku rejestracji pojazdu, bez możliwości uzyskania zwolnienia od tej grzywny.

      (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015.


title: Sprawa C-433/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 1 października 2008 r. — Yaesu Europe BV przeciwko Bundeszentralamt für Steuern

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 1 października 2008 r. — Yaesu Europe BV przeciwko Bundeszentralamt für Steuern
   (Sprawa C-433/08)
   (2008/C 313/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Yaesu Europe BV

      Strona pozwana: Bundeszentralamt für Steuern
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy pojęcie „podpis” we wzorze zawartym w załączniku A do ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (1), które jest używane do złożenia wniosku o zwrot podatku obrotowego zgodnie z art. 3 lit. a) tej dyrektywy, jest pojęciem prawa wspólnotowego, które powinno być interpretowane w jednolity sposób?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy pojęcie „podpis” należy rozumieć w ten sposób, że wniosek o zwrot musi zostać koniecznie podpisany osobiście przez podatnika lub w przypadku osoby prawnej przez ustawowego przedstawiciela, czy też wystarczający jest podpis pełnomocnika (np. przedstawiciela podatkowego lub pracownika podatnika)?

      (1)  Dz.U. L 331, s. 11.


20150731011616632015/C 270/10582014CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL201506119911Sprawa C-58/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Hauptzollamt Hannover/Amazon EU Sàrl [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Nomenklatura Scalona – Pozycja 8543 70 – Maszyny i aparatura, elektryczne, posiadające indywidualne funkcje, niewymienione ani niewłączone gdzie indziej w dziale 85 Nomenklatury Scalonej – Podpozycje 8543 70 10 i 8543 70 90 – Czytnik książek elektronicznych z funkcjami tłumaczenia lub słownikowymi]
 ---documentbreak--- C2702015PL910120150611PL00109191Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Hauptzollamt Hannover/Amazon EU Sàrl
   (Sprawa C-58/14) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Nomenklatura Scalona — Pozycja 8543 70 — Maszyny i aparatura, elektryczne, posiadające indywidualne funkcje, niewymienione ani niewłączone gdzie indziej w dziale 85 Nomenklatury Scalonej — Podpozycje 8543 70 10 i 8543 70 90 — Czytnik książek elektronicznych z funkcjami tłumaczenia lub słownikowymi]”2015/C 270/10Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hauptzollamt Hannover

      Strona pozwana: Amazon EU Sàrl

      Sentencja

   Nomenklaturę Scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że czytnik książek elektronicznych wyposażony w funkcję tłumaczenia lub słownikową należy klasyfikować, w sytuacji gdy funkcja ta nie stanowi podstawowej funkcji produktu, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, do podpozycji 8543 70 90 a nie do podpozycji 8543 70 10.
   (
         1
      )	Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-113/06: Skarga wniesiona w dniu  27 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/23

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-113/06)
   (2006/C 86/45)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 27 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Joannę Hottiaux i Florence Simonetti, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/57/WE (1) z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie identyfikacji artykułów pirotechnicznych i niektórych rodzajów amunicji do celów dyrektywy Rady 93/15/EWG w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwo Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 grudnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 127, str. 73


title: Sprawy połączone T-98/13 i T-99/13: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2015 r. – CMT/OHIM – Camomilla (Camomilla) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzne wspólnotowe znaki towarowe Camomilla — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CAMOMILLA — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak złej wiary po stronie właściciela wspólnotowego znaku towarowego — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa towarów — Brak naruszenia renomy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 53 ust. 1 lit a) rozporządzenia nr 207/2009)]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/32

         Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2015 r. – CMT/OHIM – Camomilla (Camomilla)
   (Sprawy połączone T-98/13 i T-99/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzne wspólnotowe znaki towarowe Camomilla - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CAMOMILLA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak złej wiary po stronie właściciela wspólnotowego znaku towarowego - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa towarów - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 53 ust. 1 lit a) rozporządzenia nr 207/2009)])
   (2015/C 279/39)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CMT Compagnia manifatture tessili Srl (CMT Srl) (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia, R. Floridia, M. Franzoni i G. Rubino)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Camomilla SpA (Buccinasco, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Tornato i M. Mussi)

      Przedmiot

   Skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 listopada 2012 r. (sprawy R 1615/2011-1 i R 1617/2011-1) dotyczące postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku między CMT – Compagnia manifatture tessili Srl (CMT Srl) a Camomilla SpA.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               CMT Compagnia manifatture tessili Srl (CMT Srl) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-260/04: Skarga wniesiona dnia 17 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/14

         Skarga wniesiona dnia 17 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-260/04)
   (2004/C 217/27)
   Dnia 17 czerwca 2004 r. Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez K. Wiednera, C. Cattabrigę i L. Visaggio, działających w charakterze pełnomocników, wniosła do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że ministerstwo finansów odnawiając 329 zezwoleń na przyjmowanie zakładów na wyścigi konne bez przeprowadzenia uprzedniego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, Republika Włoska naruszyła ogólną zasadę zachowania przejrzystości i obowiązek jawności wynikający z przepisów Traktatu WE dotyczących swobody przedsiębiorczości art. 43 i nast. i swobody świadczenia usług art. 49 i nast.;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Chociaż zezwolenia na przyjmowanie zakładów na wyścigi konne nie wchodzą w zakres stosowania dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (1), to nie mniej jednak ze sprawy C-324/98 Telaustria (2) jasno wynika, że organy krajowe, które udzielają takich zezwoleń, są zobowiązane do przestrzegania podstawowych zasad Traktatu, a w szczególności zasady zakazu dyskryminacji ze względu na narodowość, zawartej w przepisach Traktatu WE dotyczących swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (odpowiednio art. 43 i nast. i art. 49 i nast.).
   Te same zasady stosuje się zarówno do udzielania zezwoleń jak i do ich przedłużania i odnawiania. W prawie wspólnotowym przedłużenie lub odnowienie zezwolenia jest odpowiednikiem przyznania nowego zezwolenia, wobec tego musi być ono zgodne z tym prawem.
   Trybunał wyjaśnił w sprawie C-275/98 Unitron Scandinavia przeciwko 3-S (3), że zasada zakazu dyskryminacji ze względu na narodowość „oznacza między innymi obowiązek zachowania przejrzystości w celu umożliwienia organowi udzielającemu zezwolenie upewnienia się, że zasada ta została spełniona”.
   Obowiązek zachowania przejrzystości, który spoczywa na organie udzielającym zamówienia, polega na zapewnieniu na rzecz każdego potencjalnego oferenta odpowiedniego poziomu jawności, umożliwiającego otwarcie rynku zamówień publicznych dla konkurencji, oraz zagwarantowania możliwości kontrolowania bezstronności postępowania.
   Zdaniem Komisji jest ewidentnym, że nie przeprowadzając postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w sytuacji odnowienia wspomnianych 329 zezwoleń na przyjmowanie zakładów na wyścigi konne do dnia 1 stycznia 2006 r. na rzecz obecnych posiadaczy, władze włoskie nie zachowały powołanej powyżej zasady zachowania przejrzystości.

      (1)  Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1.

      (2)  [2000] Zb. Orz. I-10745.

      (3)  [1999] Zb. Orz. I-8291, pkt 31.


title: Sprawa C-320/04: Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/33

         Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-320/04)
   (2004/C 228/69)
   Dnia 27 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga wniesiona przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez D. Martina, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji niniejszej dyrektywy upłynął dnia 19 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 180 z 19.7.2000, str. 22.


title: Sprawa C-551/09: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 17 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/45

      Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 17 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
      (Sprawa C-551/09) (1)

      (2012/C 25/84)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa C-528/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden - Niderlandy) – X/Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Rozporządzenie (WE) nr 1186/2009 — Artykuł 3 — Zwolnienie z należności celnych przywozowych — Mienie osobiste — Przeniesienie miejsca zamieszkania z państwa trzeciego do państwa członkowskiego — Pojęcie „zwykłego miejsce zamieszkania” — Brak możliwości jednoczesnego posiadania zwykłego miejsca zamieszkania w państwie członkowskim i w państwie trzecim — Kryteria określenia zwykłego miejsca zamieszkania]

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden - Niderlandy) – X/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-528/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Rozporządzenie (WE) nr 1186/2009 - Artykuł 3 - Zwolnienie z należności celnych przywozowych - Mienie osobiste - Przeniesienie miejsca zamieszkania z państwa trzeciego do państwa członkowskiego - Pojęcie „zwykłego miejsce zamieszkania” - Brak możliwości jednoczesnego posiadania zwykłego miejsca zamieszkania w państwie członkowskim i w państwie trzecim - Kryteria określenia zwykłego miejsca zamieszkania])
   (2016/C 243/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych należy interpretować w ten sposób, że dla celów stosowania tego artykułu dana osoba fizyczna nie może posiadać jednocześnie zwykłego miejsca zamieszkania w państwie członkowskim i w państwie trzecim.

               2)

               W okolicznościach takich jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, w których zainteresowany ma w państwie trzecim więzi zarówno osobiste, jak też zawodowe, a w państwie członkowskim więzi osobiste, w celu ustalenia, czy miejsce zamieszkania zainteresowanego w rozumieniu art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009 znajduje się w państwie trzecim, szczególną wagę w ramach ogólnej oceny istotnych okoliczności faktycznych należy przypisać czasowi trwania pobytu osoby zainteresowanej w tym państwie trzecim.

      (1)  Dz.U. C 56 z 16.2.2015.


title: Sprawa T-96/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Tsakiris-Mallas przeciwko OHIM — Late Editions (exē) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego exē — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EXE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Tsakiris-Mallas przeciwko OHIM — Late Editions (exē)
   (Sprawa T-96/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego exē - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EXE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 272/36)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Tsakiris-Mallas AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: C. Samaras, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D.Botis, pełnomocnik)
   Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Late Editions Ltd (Leighton Buzzard, Bedfordshire, Zjednoczone Królestwo)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 stycznia 2006 r. (sprawa R 1127/2004-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Late Editions Ltd a Tsakiris-Mallas EPE (obecnie Tsakiris-Mallas AE).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tsakiris-Mallas AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa T-289/13: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — Ledra Advertising przeciwko Komisji i EBC

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/13

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — Ledra Advertising przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-289/13)
   (2013/C 226/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ledra Advertising Ltd (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: C. Paschalides, Solicitor i adwokat A. Paschalides)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie odszkodowania w kwocie 958 920 EUR na tej podstawie, że klauzule protokołu ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. podpisanego przez Cypr i pozwanych zawierają w pkt 1.23 — 1.27 wymagania stanowiące wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej wyższego rzędu chroniącej podmioty indywidualne, a mianowicie art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej konwencji praw człowieka;

               —

               uznanie stosownych klauzul za nieważne i niebyłe oraz nakazanie pilnego przeglądu instrumentów pomocy finansowej przewidzianych w art. 14 — 18 Traktatu ustanawiającego europejski mechanizm stabilności (zwanego dalej „traktatem EMS”), zgodnie z art. 19 tego traktatu, w świetle orzeczenia Sądu i celem wprowadzenia zmian niezbędnych, by zastosować się do tego orzeczenia;

               —

               jeżeli odszkodowanie wskazane w żądaniu pierwszym nie zostanie przyznane z tego powodu, że stosowne klauzule powinny zostać uznane za nieważne — zasądzenie odszkodowania z tytułu naruszenia art. 263 TFUE.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym stosowne klauzule protokołu ustaleń zawierają wymagania stanowiące „wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej wyższego rzędu chroniącej podmioty indywidualne” (1), z tego względu, że:

                           —

                           wspomniana norma prawna ma charakter nadrzędny, gdyż jest zawarta w karcie praw podstawowych i w europejskiej konwencji praw człowieka;

                           —

                           na mocy art. 51 ust. 1 karty i art. 6 ust. 2 TUE pozwani mają obowiązek przestrzegać podstawowych praw zagwarantowanych w karcie i konwencji oraz popierać ich stosowanie; oraz

                           —

                           depozyty bankowe stanowią własność w rozumieniu wspomnianego art. 17 karty i art. 1 protokołu nr 1 do konwencji.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym poniższe naruszenia rozpatrywane łącznie są tak rozległe, że stanowią wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej wyższego rzędu:

                           —

                           w czasie kiedy strona skarżąca została pozbawiona depozytów bankowych nie istniały ograniczenia „przewidziane ustawą” w acquis regulujące kwestie pozbawienia depozytów bankowych, niezgodnie z wymogami karty i protokołu;

                           —

                           strona skarżąca została pozbawiona depozytów bankowych bez „słusznego odszkodowania […] wypłaconego we właściwym terminie” niezgodnie z art. 17 karty i art. 1 protokołu;

                           —

                           pozbawienie depozytów jest prima facie nielegalne, chyba że „[z] zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, [jest ono] […] konieczne i rzeczywiście odpowiada[…] celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób” (2);

                           —

                           stanowiący przeciwwagę interes publiczny polegający na zapobieżeniu, w krótkim i średnim terminie, panice i szturmowi na banki, nie został uwzględniony przy dokonywaniu oceny interesu publicznego w rozumieniu art. 17 karty i art. 1 protokołu;

                           —

                           celem nie było skrzywdzenie lub ukaranie Cypru, lecz objęcie go oraz strefy euro wsparciem na rzecz stabilności, a tym samym odciążenie, a nie destabilizacja jego instytucji finansowych oraz żywotności gospodarczej;

                           —

                           nie ma mowy o zachowaniu proporcjonalności ingerencji względem uzasadnionego celu, gdyż zgodnie z art. 3 traktatu EMS jego prawdziwym celem jest „uruchamianie funduszy oraz udzielanie jego członkom napotykającym lub mogącym napotkać poważne trudności finansowe, pod rygorystycznymi warunkami […], wsparcia na rzecz stabilności, jeżeli będzie to konieczne do zapewnienia stabilności finansowej strefy euro w całości i jej państw członkowskich” bez równoczesnego paraliżowania ich gospodarki.

               3)

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym wskazane pozbawienie depozytów strony skarżącej nie było konieczne, ani proporcjonalne.

               4)

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym ostatecznie to pozwani spowodowali pozbawienie strony skarżącej jej depozytów bankowych, ponieważ gdyby nie to wystarczająco poważne naruszenie depozyty bankowe strony skarżącej byłyby chronione prawami wynikającymi z karty i protokołu, skutkiem czego szkoda poniesiona przez stronę skarżącą jest wystarczająco bezpośrednia i przewidywalna.

               5)

               Zarzut piąty, zgodnie z którym skoro powyższe żądania są uzasadnione, stosowne klauzule należy uznać za nieważne i niebyłe pomimo faktu, że odnoszą się one do Cypru, ponieważ dotyczą strony skarżącej bezpośrednio i indywidualnie na tej podstawie, że stosowne klauzule i sposób ich wykonania naruszają traktat lub reguły prawne związane z jego stosowaniem, lub — w zakresie w jakim zostałoby orzeczone, że pozbawienie strony skarżącej jej depozytów bankowych podważało zasadę prawną wyrażoną w art. 6 ust. 1 TUE — że miało miejsce nadużycie władzy.

      (1)  Zobacz wyrok z dnia 2 grudnia 1971 r. w sprawie 5/71 Zuckerfabrik Schoeppenstedt przeciwko Radzie, Rec. s. 975.

      (2)  Artykuł 52 ust. 1 karty.


title: Sprawa T-486/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Ford Motor przeciwko OHIM — Alkar Automotive (CA)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/58

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Ford Motor przeciwko OHIM — Alkar Automotive (CA)
   (Sprawa T-486/07)
   (2008/C 51/105)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ford Motor Co. (Dearborn, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: R. Ingerl, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alkar Automotive SA (Derio, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 października 2007 r. (sprawa R 85/2006-4);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 listopada 2005 r. (sprzeciw nr B 684052);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Alkar Automotive SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „CA” dla towarów należących, między innymi, do klas 9, 11 i 12 — zgłoszenie nr 3 186 764

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe, graficzny i słowny znak towarowy „KA” dla towarów i usług z klas 9, 12, 14, 16, 18, 20, 21, 27, 32 i 37

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, jako że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do spornych znaków towarowych z uwagi na podobieństwo pod względem fonetycznym i wizualnym między „KA” i „CA”, identyczność towarów i wysoce odróżniający charakter wcześniejszych znaków towarowych.


title: Sprawa F-104/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 listopada 2015 r. – O'Riain /Komisja (Służba publiczna — Konkurs — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/241/12 — Decyzja o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej — Zasada równego traktowania kandydatów — Bezstronność komisji konkursowej — Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/77

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 listopada 2015 r. – O'Riain /Komisja
   (Sprawa F-104/14) (1)

   ((Służba publiczna - Konkurs - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/241/12 - Decyzja o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej - Zasada równego traktowania kandydatów - Bezstronność komisji konkursowej - Skarga oczywiście bezzasadna))
   (2016/C 027/98)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Donncha O'Riain (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/241/12 – GA.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               D. O’Riain pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 52.


title: Sprawa C-56/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Turnhout (Belgia) w dniu 5 lutego 2014 r. – Openbaar Ministerie przeciwko Marc Emiel Melanie De Beuckeleer i in.

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Turnhout (Belgia) w dniu 5 lutego 2014 r. – Openbaar Ministerie przeciwko Marc Emiel Melanie De Beuckeleer i in.
   (Sprawa C-56/14)
   2014/C 135/24
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Turnhout

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

      Strona pozwana: Marc Emiel Melanie De Beuckeleer, Michiel Martinus Zeeuws, Staalbeton NV/SA

      Pytania prejudycjalne

   Czy obowiązek uprzedniego zgłoszenia LIMOSA pracowników najemnych, przewidziany w art. 137–152 ustawy programowej z dnia 27 grudnia 2006 r., jest sprzeczny ze swobodą świadczenia usług zagwarantowaną w art. 49 WE i art. 56 TFUE?


title: Sprawa T-237/08: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2010 r. — Abadía Retuerta przeciwko OHIM (CUVÉE PALOMAR) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CUVÉE PALOMAR — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znaki towarowe win, które zawierają oznaczenia geograficzne — Porozumienie TRIPS — Artykuł 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/35

         Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2010 r. — Abadía Retuerta przeciwko OHIM (CUVÉE PALOMAR)
   (Sprawa T-237/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CUVÉE PALOMAR - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znaki towarowe win, które zawierają oznaczenia geograficzne - Porozumienie TRIPS - Artykuł 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 179/59
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Abadía Retuerta SA (Sardón de Duero, Hiszpania (przedstawiciele: adwokaci X. Fàbrega Sabatéit M-l. Curell Aguilà)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 kwietnia 2008 r. (sprawa R 1185/2007-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego CUVÉE PALOMAR jako wspólnotowego znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Abadía Retuerta S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-503/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd — Bułgaria) — Ewroetił AD przeciwko Direktor na Agencija „Mitnici” (Dyrektywa 2003/30/WE — Artykuł 2 ust. 2 lit. a) — Pojęcie bioetanolu — Wyrób o zawartości nieskażonego alkoholu etylowego przekraczającej 98,5 % uzyskany z biomasy — Znaczenie rzeczywistego wykorzystywania w charakterze biopaliwa — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa bioetanolu dla potrzeb obciążenia podatkiem akcyzowym — Dyrektywa 2003/96/WE — Produkty energetyczne — Dyrektywa 92/83/EWG — Artykuł 20 tiret pierwsze i art. 27 ust. 1 lit. a) i b) — Pojęcie alkoholu etylowego — Zwolnienie od zharmonizowanego podatku akcyzowego — Skażenie)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd — Bułgaria) — Ewroetił AD przeciwko Direktor na Agencija „Mitnici”
   (Sprawa C-503/10) (1)

   (Dyrektywa 2003/30/WE - Artykuł 2 ust. 2 lit. a) - Pojęcie bioetanolu - Wyrób o zawartości nieskażonego alkoholu etylowego przekraczającej 98,5 % uzyskany z biomasy - Znaczenie rzeczywistego wykorzystywania w charakterze biopaliwa - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa bioetanolu dla potrzeb obciążenia podatkiem akcyzowym - Dyrektywa 2003/96/WE - Produkty energetyczne - Dyrektywa 92/83/EWG - Artykuł 20 tiret pierwsze i art. 27 ust. 1 lit. a) i b) - Pojęcie alkoholu etylowego - Zwolnienie od zharmonizowanego podatku akcyzowego - Skażenie)
   2012/C 49/19
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ewroetił AD

      Strona pozwana: Direktor na Agencija „Mitnici”

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wyrchowen administratiwen syd — Wykładnia art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych (Dz.U. L 123, s. 42) i załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2587/91 z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz.U. L 259, s. 1) — Wykładnia art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51) i art. 20 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. L 316, s. 21) — Wyrób uzyskany z biomasy, zawierający estry, alkohole wyższe i aldehydy, o zawartości alkoholu wyższej niż 98 %, nieskażony — Pojęcie bioetanolu — Zaklasyfikowanie do podpozycji 2207 20 00 (alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe, o dowolnej mocy, skażone) albo do podpozycji 2207 10 00 (alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu 80 % obj. lub większej) w celu poboru podatku akcyzowego

      Sentencja

               1)

               Definicję bioetanolu zawartą w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona taki wyrób, jak będący przedmiotem sporu przed sądem krajowym, który uzyskuje się w szczególności z biomasy i który zawiera ponad 98,5% alkoholu etylowego, pod warunkiem że jest on sprzedawany jako biopaliwo do użycia w transporcie.

               2)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że wyrób, taki jak będący przedmiotem sporu przed sądem krajowym, który zawiera ponad 98,5% alkoholu etylowego i który nie został skażony z zastosowaniem wyraźnie przewidzianej procedury skażenia, objęty jest podatkiem akcyzowym, o którym mowa w art. 19 ust. 1 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych, nawet jeśli jest on uzyskiwany z biomasy według technologii odmiennej od tej, jakiej używa się do celów wyrobu alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, zawiera substancje czyniące go niezdatnym do spożycia przez człowieka, spełnia wymogi określone w projekcie normy europejskiej pr EN 15376 w odniesieniu do bioetanolu wykorzystywanego jako paliwo i ewentualnie odpowiada definicji bioetanolu określonej w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/30.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-33/07: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/42

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-33/07)
   (2007/C 82/91)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, G. Kanellopoulos)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji lub zmiana tej decyzji zgodnie z uwagami przedstawionymi poniżej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Grecka w swojej skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5993 wersja ostateczna z dnia 14 grudnia 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie — a w szczególności przez Republikę Grecką — z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 355, str. 96), podnosi następujące zarzuty.
   W pierwszym ogólnym zarzucie uzasadniającym stwierdzenie nieważności, dotyczącym ogółu korekt, skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła istotne wymogi proceduralne ustanowione w art. 8 ust. 1 zdanie trzecie lit. a) [sic], rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 (1) z dnia 7 lipca 1995 r. w zakresie, w jakim nie podjęła dwustronnych rozmów z władzami greckimi w kwestii oceny powagi przypisywanych im naruszeń i szkody poniesionej przez Unię Europejską. Ponadto należy stwierdzić nieważność decyzji z uwagi na dokonanie korekt w odniesieniu do okresu poprzedzającego o więcej niż 24 miesiące akt, w którym zostało wyrażone ostateczne stanowisko w przedmiocie korekty i jej wysokości.
   Skarżąca twierdzi w szczególności, że w odniesieniu do sektora oliwy z oliwek pozwana wykroczyła poza przysługujący jej zakres uznania, gdyż podwoiła korektę z 5 % do 10 %, mimo że stwierdzone zostało polepszenie, a nie pogorszenie systemu kontroli. Zdaniem skarżącej pozwana dokonała błędnej wykładni prawa wspólnotowego i błędnej oceny okoliczności faktycznych, naruszając zasadę proporcjonalności.
   W odniesieniu do sektora bawełny skarżąca podnosi, jako zarzut uzasadniający stwierdzenie nieważności, błędne uzasadnienie i brak podstawy prawnej dokonanej korekty jak też błędną wykładnie i zastosowanie art. 12 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1201/89 (2) oraz naruszenie zasady pewności prawa z uwagi na trwającą ponad 10 lat procedurę rozdziału wydatków.
   Jeśli chodzi o sektor suszonych winogron skarżąca twierdzi, że pozwana błędnie zinterpretowała wytyczne dotyczące korekty, wyznaczając 10 % wskaźnik dla niedostatecznych dodatkowych kontroli jak też, że w niewystarczający sposób uzasadniła decyzję w odniesieniu do korekty dotyczącej koryntek.
   W przedmiocie owoców cytrusowych skarżąca podnosi, że pozwana błędnie i bez wystarczającego uzasadnienia powołuje się na zarzucane braki w kontrolach administracyjnych, naruszając zasadę proporcjonalności. Ponadto pozwana dokonała błędnej wykładni i zastosowania w czasie załącznika nr 16 do dokumentu nr 17933/2000, jeśli chodzi o uznanie spornych kontroli jako podstawowych.
   Wreszcie w odniesieniu do zwłoki w płatnościach skarżąca zauważa, że dokonano błędnej oceny okoliczności faktycznych, z uwagi na przeprowadzenie podwójnej korekty pozycji budżetowej B01-1210-160, błędnej wykładni i zastosowania art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 296/96 (3), w związku z podstawą obliczenia 4 % progu oraz że w błędny sposób oceniono i niedostatecznie uzasadniono wskazane nadzwyczajne okoliczności i szczególne warunki zarządzania.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz.U. L 158 z 8.7.1995, str. 6).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1201/89 z dnia 3 maja 1989 r. ustanawiające zasady wykonania systemu pomocy dla bawełny (Dz.U. L 259 z 6.9.1989, str. 18).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) NR 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez państwa członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2776/88 (Dz.U. L 39 17.2.1996, str. 5).


title: Sprawa T-321/15: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2015 r. – GSA i SGI/Parlament (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Usługi ochrony przeciwpożarowej, pomocy dla osób i dozoru zewnętrznego w siedzibie Parlamentu Europejskiego w Brukseli — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Obowiązek przedstawienia uprzedniego zezwolenia wydanego zgodnie z przepisami krajowymi — Proporcjonalność — Równość traktowania — Zasada otwartości — Swoboda świadczenia usług)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/29

         Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2015 r. – GSA i SGI/Parlament
   (Sprawa T-321/15) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Usługi ochrony przeciwpożarowej, pomocy dla osób i dozoru zewnętrznego w siedzibie Parlamentu Europejskiego w Brukseli - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek przedstawienia uprzedniego zezwolenia wydanego zgodnie z przepisami krajowymi - Proporcjonalność - Równość traktowania - Zasada otwartości - Swoboda świadczenia usług))
   (2016/C 007/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gruppo Servizi Associati SpA (GSA) (Rzym, Włochy) i Security Guardian’s Institute (SGI) (Louvain-la-Neuve, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. van Nuffel d’Heynsbroeck)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: P. López-Carceller i B. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu zawartych w piśmie z dnia 12 czerwca 2015 r., w którym poinformował on skarżących, po pierwsze, o odrzuceniu złożonej przez nich oferty w przetargu nieograniczonym EP/DGSAFE/UIB/SER/2014-014, dotyczącym usług ochrony przeciwpożarowej, pomocy dla osób (dziedzina 1) i dozoru zewnętrznego (dziedzina 2) w siedzibie Parlamentu Europejskiego w Brukseli (Dz.U. 2014/S 246-433095), a po drugie, udzielenia zamówienia będącego przedmiotem tego przetargu innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gruppo Servizi Associati SpA (GSA) i Security Guardian’s Institute (SGI) zostają obciążeni kosztami, z kosztami postepowania w przedmiocie środków tymczasowych włącznie.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa C-190/13: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n °3 de Barcelona – Hiszpania) – Antonio Márquez Samohano przeciwko Universitat Pompeu Fabra (Polityka społeczna  — Dyrektywa 99/70/WE  — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC  — Uniwersytety  — Wykładowcy stowarzyszeni  — Kolejne umowy o pracę na czas określony  — Klauzula 5 pkt 1  — Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony  — Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających zawieranie takich umów  — Klauzula 3  — Pojęcie „umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony”  — Sankcje  — Prawo do odszkodowania  — Odmienne traktowanie pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/17

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona – Hiszpania) – Antonio Márquez Samohano przeciwko Universitat Pompeu Fabra
   (Sprawa C-190/13) (1)

   ((Polityka społeczna - Dyrektywa 99/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Uniwersytety - Wykładowcy stowarzyszeni - Kolejne umowy o pracę na czas określony - Klauzula 5 pkt 1 - Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony - Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających zawieranie takich umów - Klauzula 3 - Pojęcie „umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony” - Sankcje - Prawo do odszkodowania - Odmienne traktowanie pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony))
   2014/C 135/18
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antonio Márquez Samohano

      Strona pozwana: Universitat Pompeu Fabra

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Juzgado de lo Social de Barcelona – Wykładnia klauzul 3 i 5 załącznika do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) – Umowy o pracę zawarte z administracją publiczną – Wykładowcy uniwersyteccy – Brak środków mających na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony

      Sentencja

   Klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak sporne w postępowaniu krajowym, które pozwala uniwersytetom na ponowne zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony z wykładowcami stowarzyszonymi, bez żadnych ograniczeń dotyczących maksymalnego łącznego czasu trwania tych umów i liczby takich ponownie zawieranych umów, o ile umowy te – czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego – są uzasadnione przez obiektywny powód w rozumieniu pkt 1 lit. a) tej klauzuli. Na sądzie tym spoczywa jednakże również obowiązek konkretnego sprawdzenia, czy ponowne zawieranie kolejnych spornych umów o pracę na czas określony miało na celu zaspokojenie tymczasowego zapotrzebowania i czy uregulowanie takie jak sporne w postępowaniu głównym nie jest w gruncie rzeczy wykorzystywane do zaspokajania zwykłych i stałych potrzeb uniwersytetów w dziedzinie zatrudnienia wykładowców.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa T-265/00: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  20 października 2005 r.  — Comitato  Venezia Vuole Vivere  przeciwko Komisji

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 października 2005 r. — Comitato „Venezia Vuole Vivere” przeciwko Komisji
   (Sprawa T-265/00) (1)

   (2005/C 330/61)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 335 z 25.11.2000


title: Sprawa T-466/13: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2013 r. — Hermann Trollius przeciwko ECHA

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2013 r. — Hermann Trollius przeciwko ECHA
   (Sprawa T-466/13)
   2013/C 325/72
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hermann Trollius GmbH (Lauterhofen, Niemcy) (przedstawiciele: M. Ahlhaus i J. Schrotz, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ECHA nr SME (2013) 0191 z dnia 31 stycznia 2013 r., a także anulowanie faktury nr 10035033 wystawionej przez ECHA w dniu 4 lutego 2013 r. oraz

               —

               obciążenie pozwanej wszystkimi kosztami postępowania, w tym także tymi poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uprawnień pozwanej

                           —

                           zdaniem skarżącej pozwana nie była uprawniona do wydania decyzji nr SME (2013) 0191 ze względu na to, że ani rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (1), ani rozporządzenie (WE) nr 340/2008 (2) nie uprawniają jej do wydania odrębnej decyzji mającej na celu ustalenie tego, czy dany podmiot rejestrujący spełnia warunki wymagane do uznania go za MŚP.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 104 ust. 1 rozporządzenia REACH w związku z przepisami rozporządzenia nr 1 z dnia 15 kwietnia1958 r. (3)

                           —

                           zdaniem skarżącej pozwana we wszystkich wymienionych z nią pismach a naruszyła ciążący na niej obowiązek zwracania się do osoby podlegającej jurysdykcji danego państwa członkowskiego w języku urzędowym tego państwa. Skarżąca twierdzi, że to naruszenie prawa uniemożliwiło jej spełnienie wymogów dowodowych związanych z jej statusem małego przedsiębiorstwa.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący okoliczności, że skarżąca jest w istocie małym przedsiębiorstwem w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE (4), efektem czego wydając zaskarżone decyzje Komisja dopuściła się błędu co do istoty.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (rozporządzenie REACH).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH).

      (3)  Rozporządzenie Rady nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.

      (4)  Zalecenie Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw.


title: Sprawy połączone C-283/14 i C-284/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Düsseldorf, Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – CM Eurologistik GmbH/Hauptzollamt Duisburg (C-238/14), Grünwald Logistik Service GmbH (GLS)/Hauptzollamt Hamburg-Stadt (C-284/14) [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (UE) nr 158/2013 — Ważność — Cło antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych pochodzących z Chin — Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność wcześniejszego rozporządzenia — Wznowienie początkowego dochodzenia w przedmiocie ustalenia wartości normalnej — Ponowne nałożenie cła antydumpingowego na podstawie tych samych danych — Okres dochodzenia jaki należy uwzględnić]

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Düsseldorf, Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – CM Eurologistik GmbH/Hauptzollamt Duisburg (C-238/14), Grünwald Logistik Service GmbH (GLS)/Hauptzollamt Hamburg-Stadt (C-284/14)
   (Sprawy połączone C-283/14 i C-284/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 158/2013 - Ważność - Cło antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych pochodzących z Chin - Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność wcześniejszego rozporządzenia - Wznowienie początkowego dochodzenia w przedmiocie ustalenia wartości normalnej - Ponowne nałożenie cła antydumpingowego na podstawie tych samych danych - Okres dochodzenia jaki należy uwzględnić])
   (2016/C 106/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf, Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CM Eurologistik GmbH (C-238/14), Grünwald Logistik Service GmbH (GLS) (C-284/14)

      Strona pozwana: Hauptzollamt Duisburg (C-238/14), Hauptzollamt Hamburg-Stadt (C-284/14)

      Sentencja

   Badanie zadanych pytań nie wykazało żadnej okoliczności mogącej mieć wpływ na ważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 158/2013 z dnia 18 lutego 2013 r. ponownie nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa T-6/12: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Godrej Industries i VVF przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji — Wniosek o dostosowanie z tytułu przeliczenia walut — Ciężar dowodu — Szkoda — Ostateczne cło antydumpingowe)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/17

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Godrej Industries i VVF przeciwko Radzie
   (Sprawa T-6/12) (1)

   (Dumping - Przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji - Wniosek o dostosowanie z tytułu przeliczenia walut - Ciężar dowodu - Szkoda - Ostateczne cło antydumpingowe)
   2013/C 304/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona Strona skarżąca: Godrej Industries Ltd (Bombaj, Indie); VVF Ltd (Bombaj) (przedstawiciel: B. Servais, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, wspierany przez G. Berrischa i A. Polcyn, adwokatów)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Sasol Olefins & Surfactants GmbH (Hamburg, Niemcy); Sasol Germany GmbH (Hamburg) (przedstawicele: V. Akritidis, adwokat, i J. Beck, solicitor); Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1138/2011 z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji (Dz.U. L 293, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Godrej Industries Ltd i VVF Ltd pokrywają koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej oraz przez Sasol Olefins & Surfactants GmbH i Sasol Germany GmbH, a także własne koszty.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012.


title: Sprawa T-279/07: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2007 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/56

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2007 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-279/07)
   (2007/C 211/104)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, L. Butel i S. Ramet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2007) 2110 wersja ostateczna z dnia 10 maja 2007 r. uznającej za niezgodne z art. 86 ust. 1 WE, w związku z art. 43 i 49 WE, przepisy francuskiego Code Monétaire et Financier (kodeksu monetarnego i finansowego) zastrzegające prawa specjalne do dystrybucji książeczek oszczędnościowych A oraz niebieskich książeczek oszczędnościowych dla trzech instytucji kredytowych, czyli Banque Postale, Caisses d'Épargne et de Prévoyance oraz Crédit Mutuel.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.
   Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa do obrony i nieprzestrzegania zasady kontradyktoryjności.
   Po drugie, skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że omawiane prawa specjalne stanowią przeszkodę w swobodzie przedsiębiorczości i w konsekwencji są niezgodne z art. 43 WE, bez wykazania, iż prawa te nie są niezbędne i proporcjonalne w świetle nadrzędnych względów interesu ogólnego, jakimi są cele obejmujące dostęp do zasobów mieszkaniowych oraz dostępność usług bankowych.
   W zarzucie trzecim skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie przy zastosowaniu trzeciej przesłanki art. 86 ust. 2 WE uznając, że świadczona w ogólnym interesie gospodarczym usługa dostępności banków dotyczy jedynie osób mających szczególne trudności z dostępem do podstawowych usług bankowych. Skarżąca zarzuca Komisji przekroczenie przysługujących jej uprawnień w zakresie kontroli definicji usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym, a w każdym razie, stosowanie zbyt restrykcyjnej definicji zadania polegającego na zapewnieniu dostępności usług bankowych. Według skarżącej Komisja popełniła także oczywisty błąd w ocenie przy zastosowaniu drugiej przesłanki art. 86 ust. 2 WE odnoszącej się do obowiązku powierzenia usługi aktem władzy publicznej oraz przy zastosowaniu przesłanki czwartej i piątej tego artykułu. Skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd przy ustalaniu wpływu zniesienia praw specjalnych na finanse publiczne, oraz że popełniła ona także oczywisty błąd w ocenie przy zastosowaniu zasady proporcjonalności uznając, że istnieją inne, mniej restrykcyjne względem swobody przedsiębiorczości środki, niż przyznanie praw specjalnych dla zapewnienia zrównoważonego finansowania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, takich jak dostępność usług bankowych oraz finansowanie mieszkań socjalnych.
   W zarzucie czwartym skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że omawiane prawa specjalne są niezgodnie z art. 49 WE.
   Zarzut piąty podnoszony przez skarżącą dotyczy braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-467/16: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2016 r. – Flir Systems Trading Belgium/Komisja

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/19

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2016 r. – Flir Systems Trading Belgium/Komisja
   (Sprawa T-467/16)
   (2016/C 383/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Flir Systems Trading Belgium (Meer, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. Reypens, C. Docclo i T. Verstraeten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               połączenie niniejszej spawy ze sprawą T-131/16 ze względu na ich powiązanie, dla celów ustnej części postępowania i wydania wyroku;

               —

               uznanie zarzutów podniesionych w skardze za dopuszczalne i ich uwzględnienie;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 zaskarżonej decyzji (1);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, ponieważ nie przewiduje środków przejściowych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie polegającego na błędnym wskazaniu aktów prawnych będących podstawą prawną domniemanej pomocy państwa oraz błędnej interpretacji art. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2015/1589 (2).

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący błędnego ustalenia faktycznego w opisie danego programu pomocy, oczywistego błędu w ocenie obciążającego analizę tego programu oraz naruszenia prawa przy stosowaniu art. 107 ust. 1 TFEU i art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2015/1589.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący błędu w ocenie korzyści gospodarczej oraz naruszenia prawa przy stosowaniu art. 107 ust. 1 TFEU i art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2015/1589.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący błędu w ocenię kryterium selektywności – bezwzględnej przesłanki uznania spornego programu za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFEU i art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2015/1589 oraz błędu w ocenie obciążającego analizę mechanizmu funkcjonowania spornego programu.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący błędu w ocenie obciążającego analizę uzasadnienia przesłanek stosowania spornego programu.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący błędu w ocenie obciążającego analizę domniemanej korzyści wynikającej ze spornego programu oraz brak precyzji w badaniu spornego programu.

               7.

               Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia ochrony uzasadnionych oczekiwań podatników i pewności prawa.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie wdrożonego przez Belgię zwolnienia z opodatkowania nadwyżki zysków [program pomocy państwa SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN)]

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s.9)


title: Sprawa T-465/09: Wyrok Sądu z dnia 3 października 2012 r. — Jurašinović przeciwko Radzie (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wniosek o przyznanie dostępu do sprawozdań obserwatorów Unii Europejskiej obecnych w Chorwacji w dniach od 1 do 31 sierpnia 1995 r. — Odmowa dostępu — Ryzyko naruszenia ochrony stosunków międzynarodowych — Wcześniejsze ujawnienie)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/23

         Wyrok Sądu z dnia 3 października 2012 r. — Jurašinović przeciwko Radzie
   (Sprawa T-465/09) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wniosek o przyznanie dostępu do sprawozdań obserwatorów Unii Europejskiej obecnych w Chorwacji w dniach od 1 do 31 sierpnia 1995 r. - Odmowa dostępu - Ryzyko naruszenia ochrony stosunków międzynarodowych - Wcześniejsze ujawnienie)
   2012/C 355/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ivan Jurašinović (Angers, Francja) (przedstawiciele: M. Jarry i N. Amara-Lebret, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo C. Fekete i K. Zieleśkiewicz, następnie C. Fekete i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Zasadniczo żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 września 2009 r., przyznającej skarżącemu dostęp do niektórych sprawozdań obserwatorów Unii Europejskiej obecnych w Chorwacji, w regionie Knin w dniach od 1 do 31 sierpnia 1995 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Ivan Jurašinović pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-93/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/59

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji
   (Sprawa T-93/08) (1)

   (2008/C 223/109)

      Język postępowania: grecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa T-585/14: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2014 r. – Słowenia przeciwko Komisji

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/19

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2014 r. – Słowenia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-585/14)
   2014/C 372/24
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciele: L. Bembič, državni pravobranilec)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu Komisji Europejskiej nr BUDG/B/03MV D (2014) 1782918 z dnia 2 czerwca 2014 r., w której po pierwsze stwierdzono odpowiedzialność finansową skarżącej za utratę zasobów własnych Unii z powodu dokonania przywozu cukru poza systemem kontyngentów taryfowych na przywóz bez ustalenia zasobów własnych odnoszących się do tego przywozu oraz po drugie nakazano skarżącej udostępnienie na potrzeby budżetu Unii kwoty odpowiadającej utraconym zasobom własnym wynoszącym w niniejszym przypadku, w którym to całkowicie wykorzystano pozwolenie na przywóz, 1 2 57  000,00 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie

                           —

                           W omawianym piśmie Komisja błędnie stwierdziła, że utrata zasobów własnych była wynikiem błędu popełnionego przez importera w jego wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz, który nie został odpowiednio skorygowany przez słoweńskie organy.

                           —

                           Importer uzupełnił bowiem i skorygował swój wniosek w odpowiednim terminie, zaś błąd wystąpił w rzeczywistości na etapie rejestracji danych podczas przesyłania Komisji przez agencję rynku rolnego i rozwoju obszarów wiejskich Republiki Słowenii, wniosków o pozwolenia na przywóz dla celów stosowania kwot systemu informacji o rynkach rolnych (AMIS) i to wyłącznie ze względu na wadliwość systemu informacji o rynkach rolnych (AMIS).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów odnoszących się do procesu decyzyjnego w ramach Komisji

                           —

                           Omawiane pismo zostało podpisane przez dyrektora Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu, mimo że w sprawach dotyczących odpowiedzialności finansowej skarżącej za utratę zasobów własnych Unii, której dotyczy niniejsze pismo, kompetencja przysługuje Komisji jako organowi kolegialnemu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uzasadnienia i błędnej podstawy prawnej

                           —

                           Komisja uzasadniła omawiane pismo zawierające decyzję dotyczącą odpowiedzialności finansowej skarżącej w niewystarczający sposób, przez co niemożliwa jest ocena czy pismo to jest zasadne i zgodne z prawem materialnym, czego konsekwencją jest naruszenie art. 296 TFUE i regulaminu wewnętrznego Komisji.

                           —

                           Ponadto Komisja nie wskazała stosownych podstaw prawnych, na których opiera się jej decyzja stwierdzająca, że w niniejszym wypadku doszło do utraty zasobów, za którą odpowiedzialność ponosi skarżąca.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Komisja nie poinformowała skarżącej, przed sporządzeniem omawianego pisma, o okolicznościach faktycznych i prawnych, na których opiera się jej decyzja, co stanowi naruszenie prawa do obrony i prawa do bycia wysłuchanym.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący wadliwości kontroli Komisji

                           —

                           Błąd skarżącej w ramach przekazywania wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz stanowi konsekwencję wadliwości systemu informatycznego i elektronicznego systemu informacji o rynkach rolnych (AMIS) ustanowionego i zarządzanego przez Komisję, ze względu na co skarżąca nie jest odpowiedzialna za popełniony błąd.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad proporcjonalności, pewności prawa i niedopuszczalności bezpodstawnego wzbogacenia

                           —

                           Według skarżącej wobec faktu, iż nie doszło do utraty zasobów własnych, przypisanie odpowiedzialności finansowej za błąd, który wystąpił na etapie rejestracji danych w wadliwym systemie informatycznym Komisji stanowi bezpodstawne wzbogacenie Unii.

                           —

                           Naruszona została również zasada pewności prawa albowiem dla sytuacji, w których może wystąpić bezpodstawne wzbogacenie nie przewiduje się procedury korygującej błąd.

                           —

                           Ponadto według skarżącej uregulowanie, w ramach którego nie ma możliwości skorygowania błędów administracyjnych popełnionych podczas procedury wydawania pozwoleń na przywóz, mimo że w wyniku korekty błędu żaden z podmiotów działających na rynku nie ponosi szkody – czego nieuchronną konsekwencją jest odpowiedzialność finansowa państwa członkowskiego – jest niezgodne z zasadą proporcjonalności.

                           —

                           Wreszcie, jako że Komisja nie zakończyła w rozsądnym terminie procedury ustalania odpowiedzialności finansowej, naruszyła również zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-71/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 17 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-82/12, De Nicola/EBI

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/37

         Odwołanie wniesione w dniu 17 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-82/12, De Nicola/EBI
   (Sprawa T-71/16 P)
   (2016/C 118/42)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksembourg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uwzględnienie niniejszego odwołania i częściową zmianę zaskarżonego wyroku, polegającą na uchyleniu pkt 2 i 3 sentencji oraz pkt 68-75 uzasadnienia do wyroku;

               —

               W związku z tym nakazanie EBI naprawienia szkody poniesionej przez C. De Nicolę, zgodnie z żądaniem skargi w pierwszej instancji, lub pomocniczo, przekazanie sprawy do innej izby Sądu do spraw Służby Publicznej, by w innym składzie orzekającym ponownie orzekł w przedmiocie uchylonych punktów;

               —

               Obciążenie drugiej strony kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko wyrokowi Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r., De Nicola/Europejski Bank Inwestycyjny (F-82/12).
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawie T-55/16 P, De Nicola/Europejski Bank Inwestycyjny.
   Wnoszący odwołanie podnosi w szczególności, że fakt potraktowania żądania odszkodowawczego podniesionego w sprawie F-82/12 tak samo, jak żądania w sprawie F-55/08 stanowi błąd w ustaleniach faktycznych, i że niesłusznie przyjęto, iż co do niektórych żądań odszkodowawczych obowiązuje powaga rzeczy osądzonej.


title: Sprawa T-233/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 kwietnia 2008 r. — Niderlandy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Dyrektywa 2001/81/WE — Środek krajowy ustanawiający system handlu uprawnieniami do emisji tlenków azotu — Decyzja stwierdzająca zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem — Dopuszczalność — Korzyść — Brak selektywnego charakteru środka)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 kwietnia 2008 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-233/04) (1)

   (Pomoc państwa - Dyrektywa 2001/81/WE - Środek krajowy ustanawiający system handlu uprawnieniami do emisji tlenków azotu - Decyzja stwierdzająca zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem - Dopuszczalność - Korzyść - Brak selektywnego charakteru środka)
   (2008/C 128/64)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca:Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H. Sevenster, J. van Bakel i M. de Grave, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą:Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: W.-D. Plessing i M. Lumma, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2003) 1761 wersja ostateczna z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy państwa N 35/2003 dotyczącej systemu handlu uprawnieniami do emisji tlenków azotu notyfikowanego przez Królestwo Niderlandów
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2003) 1761 wersja ostateczna z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy państwa N 35/2003 dotyczącej systemu handlu uprawnieniami do emisji tlenków azotu notyfikowanego przez Królestwo Niderlandów.

               2)

               Komisja zostaje obciążana kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003 (wcześniej sprawa C-388/03).


title: Sprawa C-521/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – SOVAG – Schwarzmeer und Ostsee Versicherungs-Aktiengesellschaft/If Vahinkovakuutusyhtiö Oy (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 6 pkt 2 — Jurysdykcja — Powództwo z tytułu rękojmi i gwarancji lub powództwo interwencyjne wytoczone przez osobę trzecią przeciwko stronie postępowania toczącego się przed sądem, do którego wniesiono pierwotne żądanie)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/14

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – SOVAG – Schwarzmeer und Ostsee Versicherungs-Aktiengesellschaft/If Vahinkovakuutusyhtiö Oy
   (Sprawa C-521/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 6 pkt 2 - Jurysdykcja - Powództwo z tytułu rękojmi i gwarancji lub powództwo interwencyjne wytoczone przez osobę trzecią przeciwko stronie postępowania toczącego się przed sądem, do którego wniesiono pierwotne żądanie))
   (2016/C 098/17)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca zażalenie: SOVAG – Schwarzmeer und Ostsee Versicherungs-Aktiengesellschaft

      Druga strona postępowania: If Vahinkovakuutusyhtiö Oy

      Sentencja

   Artykuł 6 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że jego zakres stosowania obejmuje powództwo wytoczone przez osobę trzecią zgodnie z przepisami prawa krajowego przeciwko pozwanemu w pierwotnym postępowaniu, mające za przedmiot roszczenie ściśle związane z pierwotnie podnoszonym roszczeniem i którego celem jest uzyskanie zwrotu kwot odszkodowania wypłaconych przez tę osobę trzecią na rzecz powoda w tymże pierwotnym postępowaniu, pod warunkiem że powództwo to nie zostało wytoczone jedynie w celu wyłączenia pozwanego spod jurysdykcji sądu dla niego właściwego.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa T-635/16: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2016 r. – IPA/Komisja

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/17

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2016 r. – IPA/Komisja
   (Sprawa T-635/16)
   (2016/C 428/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SC IPA SA (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat L. Vasilescu)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanych przez pozwaną not obciążeniowych z dnia 28 czerwca 2016 r. nr 3241608864 na kwotę 63 653,58 EUR oraz nr 3241608865 na kwotę 9 690,30 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi, że spór powstał w istocie w związku z obliczeniem pośrednich kosztów związanych z umową, której skarżąca jest beneficjentem. Otóż kilka lat po zawarciu umowy Komisja narzuciła wadliwy wzór na obliczenie kosztów pośrednich, czyli wzór niezgodny z warunkami umowy oraz sprzeczny z powszechnie przyjętymi zasadami i praktykami w zakresie rachunkowości.
   Skarżąca twierdzi, że Komisja oparła swoje roszczenia na kontroli i że zgodziła się ze wszystkimi ustaleniami kontroli bez zwrócenia uwagi, że zastosowany podczas kontroli sposób obliczenia kosztów pośrednich narusza: (i) zasady i praktyki beneficjenta w zakresie rachunkowości i zarządzania, które także są przewidziane w umowie jako obowiązujące oraz (ii) powszechnie przyjęte zasady i praktyki w zakresie rachunkowości.
   Skarżąca podnosi również, że sposoby obliczania kosztów pośrednich w umowie, które zostały zastosowane przez kontrolującego oraz uznane przez Komisję, różniły się w sposób nieuzasadniony od systemu rachunkowości beneficjenta, podczas gdy na mocy umowy wszystkie koszty miały zostać określone zgodnie ze zwykłymi zasadami i praktykami beneficjenta w zakresie rachunkowości i zarządzania. System rachunkowości beneficjenta był jedynym przyjętym systemem rachunkowości do celów umowy i nie było powodu zamiany czy odrzucenia procedury rachunkowości beneficjenta stosowanej w celu obliczenia pośrednich koszów umowy.
   Wreszcie zostało podniesione, że poprzez procedurę kontroli kontrolujący zaniżył kwotę kosztów pośrednich związanych z umową, a Komisja, po uznaniu w całości wniosków kontrolującego, wystawiła noty obciążeniowe z dnia 18 czerwca 2016 r., nr 3241608864 na kwotę 63 653,58 EUR oraz nr 3241608865 na kwotę 9 690,30 EUR w celu odzyskania różnicy kosztów wynikającej z kontroli.


title: Sprawa T-70/10: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Feralpi/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Ustalanie cen i terminów płatności — Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Brak kompetencji — Podstawa prawna — Naruszenie prawa do obrony — Zasady dobrej administracji, proporcjonalności i równości broni — Kryteria przypisania — Określenie rynku — Naruszenie art. 65 EWWiS — Grzywny — Przedawnienie — Waga — Czas trwania]

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/22

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Feralpi/Komisja
   (Sprawa T-70/10) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Ustalanie cen i terminów płatności - Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Brak kompetencji - Podstawa prawna - Naruszenie prawa do obrony - Zasady dobrej administracji, proporcjonalności i równości broni - Kryteria przypisania - Określenie rynku - Naruszenie art. 65 EWWiS - Grzywny - Przedawnienie - Waga - Czas trwania])
   (2015/C 034/24)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Feralpi Holding SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: G. Roberti i I. Perego, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Sauer i B. Gencarelli, następnie R. Sauer, R. Striani i T. Vecchi, a wreszcie R. Sauer i T. Vecchi, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Manziniego)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 65 EWWiS (sprawa COMP/37.956 – Pręty zbrojeniowe okrągłe, ponowne przyjęcie), zmienionej decyzją Komisji C (2009) 9912 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2009 r., w której Komisja nałożyła na skarżącą grzywnę w wysokości 10,25 mln EUR z tytułu naruszenia art. 65 ust. 1 EWWiS.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Feralpi Holding SpA zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-630/14: Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2014 r. – Primo Valore/Komisja

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/60

         Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2014 r. – Primo Valore/Komisja
   (Sprawa T-630/14) (1)

   (2015/C 381/83)
   Język postępowania: włoski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


20150731020616722015/C 270/056862013CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL201506105511Sprawa C-686/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – X AB/Skatteverket (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 49 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Udziały do celów działalności gospodarczej – Przepisy państwa członkowskiego przewidujące zwolnienie z podatku zysku, a jednocześnie wykluczające możliwość odliczenia strat – Zbycie przez spółkę będącą rezydentem udziałów w spółce zależnej niebędącej rezydentem – Strata wynikająca ze straty kursowej)
 ---documentbreak--- C2702015PL510120150610PL00055151Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – X AB/Skatteverket
   (Sprawa C-686/13) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Udziały do celów działalności gospodarczej — Przepisy państwa członkowskiego przewidujące zwolnienie z podatku zysku, a jednocześnie wykluczające możliwość odliczenia strat — Zbycie przez spółkę będącą rezydentem udziałów w spółce zależnej niebędącej rezydentem — Strata wynikająca ze straty kursowej)”2015/C 270/05Język postępowania: szwedzki
      Sąd odsyłający

   Högsta förvaltningsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X AB

      Strona pozwana: Skatteverket

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom podatkowym państwa członkowskiego, na mocy których co do zasady zwolniony z podatku od osób prawnych jest zysk osiągnięty z tytułu udziałów do celów działalności gospodarczej, a jednocześnie wykluczona jest możliwość odliczenia straty powstałej z tytułu tych udziałów, nawet jeśli strata ta wynika ze straty kursowej.
   (
         1
      )	Dz.U. C 71 z 8.3.2014.