title: Sprawa T-713/18: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2018 r. – Esim Chemicals / EUIPO – Sigma-Tau Industrie Farmaceutiche Riunite (ESIM Chemicals)

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/78

      Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2018 r. – Esim Chemicals / EUIPO – Sigma-Tau Industrie Farmaceutiche Riunite (ESIM Chemicals)
      (Sprawa T-713/18)
      (2019/C 44/104)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Esim Chemicals GmbH (Linz, Austria) (przedstawiciele: adwokaci I. Rungg i I. Innerhofer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sigma-Tau Industrie Farmaceutiche Riunite (Rzym, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy ESIM Chemicals – zgłoszenie nr 14 465 331

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2018 r. w sprawie R 1267/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  wznowienie postępowania odwoławczego i uwzględnienie argumentów przedstawionych w odwołaniu R 1267/2018-5;

                  —

                  ewentualnie dopuszczenie wniosku z dnia 29 października 2018 r. o wznowienie postępowania celem wydania merytorycznej decyzji przez Piątą Izbę Odwoławczą;

                  —

                  obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 68 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-716/18: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2018 r. – The Logistical Approach / EUIPO – Idea Groupe (Idealogistic Compass Greatest care in getting it there)

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/79

      Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2018 r. – The Logistical Approach / EUIPO – Idea Groupe (Idealogistic Compass Greatest care in getting it there)
      (Sprawa T-716/18)
      (2019/C 44/105)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: The Logistical Approach BV (Uden, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Milchior i S. Charbonnel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Idea Groupe (Montoir de Bretagne, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Idealogistic Compass Greatest care in getting it there w kolorach czarnym, białym i niebieskim – zgłoszenie nr 14 567 201

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 września 2018 r. w sprawie R 2062/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie spółki Idea Group kosztami spowodowanymi jej interwencją, w sytuacji gdy zdecyduje się przystąpić do sprawy w charakterze interwenienta.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-719/18: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2018 r. – Telemark plus / EUIPO (Telemarkfest)

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/79

      Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2018 r. – Telemark plus / EUIPO (Telemarkfest)
      (Sprawa T-719/18)
      (2019/C 44/106)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Telemark plus eV (Altusried, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Schenk)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Telemarkfest – zgłoszenie nr 16 615 114

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2018 r. w sprawie R 346/2018-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmiana zaskarżonej decyzji poprzez wykreślenie pkt 3 i następujące sformułowanie rozstrzygnięcia:

                              „1.

                              Zaskarżona decyzja zostaje częściowo uchylona w zakresie, w jakim zostało odrzucone zgłoszenie dla usług: „rozrywka; organizowanie podróży; działalność kulturalna; działalność sportowa; usługi w zakresie wyżywienia i zakwaterowania gości.

                              2.

                              Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej dopuści zgłoszenie publikacji również dla tych usług”;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-729/18: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2018 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Lloyd Shoes (LLOYD)

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/80

      Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2018 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Lloyd Shoes (LLOYD)
      (Sprawa T-729/18)
      (2019/C 44/107)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lloyd Shoes GmbH (Sulingen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy LLOYD – zgłoszenie nr 10 367 721

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 września 2018 r. w sprawie R 2385/2017-1 i R 2431/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim poprzez oddalenie części odwołania wnoszącej sprzeciw potwierdzono w niej częściowo decyzję Wydziału Sprzeciwów wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B 1 959 470, dopuszczając do rejestracji (graficzny) unijny znak towarowy nr 10 367 721 LLOYD dla „usług handlu hurtowego i detalicznego, również przez Internet i telezakupy, w zakresie towarów takich jak odzież, obuwie, kapelusze i inne nakrycia głowy”.

                  —

                  obciążenie kosztami strony lub stron przeciwnych, które sprzeciwią się żądaniom niniejszej skargi.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-636/15: Postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Infratel Italia i in. / Komisja

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/81

      Postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Infratel Italia i in. / Komisja
      (Sprawa T-636/15) (1)

      (2019/C 44/108)
      Język postępowania: włoski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa T-295/17: Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2018 r. – Danpower Baltic / Komisja

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/81

      Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2018 r. – Danpower Baltic / Komisja
      (Sprawa T-295/17) (1)

      (2019/C 44/109)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa T-379/17: Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2018 r. – Tengelmann Warenhandelsgesellschaft / EUIPO – C & C IP (T)

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/81

      Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2018 r. – Tengelmann Warenhandelsgesellschaft / EUIPO – C & C IP (T)
      (Sprawa T-379/17) (1)

      (2019/C 44/110)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa T-401/17: Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2018 r. – Tengelmann Warenhandelsgesellschaft / EUIPO – C & C IP (T)

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/82

      Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2018 r. – Tengelmann Warenhandelsgesellschaft / EUIPO – C & C IP (T)
      (Sprawa T-401/17) (1)

      (2019/C 44/111)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa T-730/17: Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2018 r. – Evropaïki Dynamiki / Komisja

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/82

      Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2018 r. – Evropaïki Dynamiki / Komisja
      (Sprawa T-730/17) (1)

      (2019/C 44/112)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa T-2/18: Postanowienie Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Wirecard / EUIPO – AXA Banque (boon.)

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/82

      Postanowienie Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Wirecard / EUIPO – AXA Banque (boon.)
      (Sprawa T-2/18) (1)

      (2019/C 44/113)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa T-222/18: Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Aliança – Vinhos de Portugal / EUIPO – Lidl Stiftung (ALIANÇA VINHOS DE PORTUGAL)

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/82

      Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Aliança – Vinhos de Portugal / EUIPO – Lidl Stiftung (ALIANÇA VINHOS DE PORTUGAL)
      (Sprawa T-222/18) (1)

      (2019/C 44/114)
      Język postępowania: angielski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa T-252/18: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2018 r. – European Anglers Alliance / Rada

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/83

      Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2018 r. – European Anglers Alliance / Rada
      (Sprawa T-252/18) (1)

      (2019/C 44/115)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa T-374/18: Postanowienie Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Labiri / EKES

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/83

      Postanowienie Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Labiri / EKES
      (Sprawa T-374/18) (1)

      (2019/C 44/116)
      Język postępowania: francuski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa C-693/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juge d’instruction du tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 29 października 2018 r. – Procureur de la République / X

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juge d’instruction du tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 29 października 2018 r. – Procureur de la République / X
      (Sprawa C-693/18)
      (2019/C 82/05)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Juge d’instruction du tribunal de grande instance de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Procureur de la République

         Druga strona postępowania: X

         Pozostali uczestnicy: powodowie cywilni

         Pytania prejudycjalne

      1)   Wykładnia pojęcia „element konstrukcyjny”

                  1-1:

                  Jaki jest zakres znaczeniowy pojęcia „element konstrukcyjny” użytego w art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (1), w definicji urządzenia ograniczającego skuteczność działania (defeat device)?

                  1-2:

                  Czy program komputerowy zintegrowany ze sterownikiem kontrolującym pracę silnika lub – bardziej ogólnie – oddziaływujący na ten sterownik, można uznać za „element konstrukcyjny” w rozumieniu tego przepisu?

            2)   Wykładnia pojęcia „układ kontroli emisji zanieczyszczeń”

                  2-1:

                  Jaki jest zakres znaczeniowy pojęcia „układ kontroli emisji zanieczyszczeń” użytego w art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, w definicji urządzenia ograniczającego skuteczność działania (defeat device)?

                  2-2:

                  Czy pojęcie układ kontroli emisji zanieczyszczeń obejmuje wyłącznie technologie i strategie mające na celu zwalczanie i ograniczanie emisji zanieczyszczeń (w szczególności emisji NOx) po ich powstaniu, czy obejmuje ono też różne technologie i strategie umożliwiające ograniczenie ich wytwarzania w początkowej fazie, takich jak technologia EGR?

            3)   Wykładnia pojęcia „urządzenie ograniczające skuteczność działania” (defeat device)

                  3-1:

                  Czy urządzenie wykrywające wszelkie parametry związane z prowadzeniem procedur homologacji przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 715/2007, po to by uruchomić lub zintensyfikować, w czasie trwania tych procedur, działanie jakiejkolwiek części układu kontroli emisji zanieczyszczeń, tak aby uzyskać homologację pojazdu, stanowi „urządzenie ograniczające skuteczność działania” w rozumieniu art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007?

                  3-2:

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy takie urządzenie ograniczające skuteczność działania (defeat device) jest objęte zakazem na podstawie art. 5 ust. 2 [rozporządzenia] (WE) nr 715/2007?

                  3-3:

                  Czy urządzenie opisane w pytaniu 3-1 można zakwalifikować jako „urządzenie ograniczające skuteczność działania”, jeżeli intensyfikacja działania układu kontroli emisji zanieczyszczeń ma miejsce nie tylko w trakcie procedur homologacji, lecz również – sporadycznie – w przypadkach gdy konkretne warunki wykrywane w celu zintensyfikowania działania układu kontroli emisji zanieczyszczeń w trakcie tych procedur homologacji, zostają wykryte w trakcie rzeczywistej jazdy?

            4)   Wykładnia wyłączeń przewidzianych w art. 5

                  4-1:

                  Jaki jest zakres trzech wyłączeń przewidzianych w art. 5 ust. 2 [rozdziału 2] rozporządzenia (WE) nr 715/2007?

                  4-2:

                  Czy zakaz stosowania urządzeń ograniczających skuteczność działania [defeat device] uruchamiających lub intensyfikujących działanie jakiejkolwiek części układu kontroli emisji zanieczyszczeń, szczególnie podczas procedur homologacji, mógłby zostać uchylony w oparciu o którąkolwiek z trzech przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 2?

                  4-3:

                  Czy spowolnienie zużycia lub powstawania zanieczyszczeń silnika można rozpatrywać w kategoriach „zabezpieczenia silnika przed uszkodzeniem lub awarią” albo „bezpieczeństwa użytkowania pojazdu”, które to względy mogą uzasadniać obecność urządzenia ograniczającego skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. a)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. L 171, s.1).


title: Sprawa T-137/18: Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Chrome Hearts/EUIPO –Shenzhen Van St. Lonh Jewelry (Przedstawienie krzyża) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego krzyż — Cofnięcie zaskarżonej decyzji — Następcza bezprzedmiotowość celu — Umorzenie postępowania)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/48

      Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Chrome Hearts/EUIPO –Shenzhen Van St. Lonh Jewelry (Przedstawienie krzyża)
      (Sprawa T-137/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego krzyż - Cofnięcie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość celu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 131/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Chrome Hearts LLC (Hollywood, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Shenzhen Van St. Lonh Jewelry Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2017 r. (sprawa R 766/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Chrome Hearts a Shenzhen Van St. Lonh Jewelry Co.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawy połączone C-115/16, C-118/16, C-119/16 i C-299/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Østre Landsret, Vestre Landsret — Dania) — N Luxembourg 1 (C-115/16), X Denmark A/S (C-118/16), C Danmark I (C-119/16), Z Denmark ApS (C-299/16)/Skatteministeriet (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Wspólny system opodatkowania stosowany do odsetek i należności licencyjnych pomiędzy powiązanymi spółkami z różnych państw członkowskich — Dyrektywa 2003/49/WE — Właściciel odsetek oraz należności licencyjnych — Artykuł 5 — Nadużycie prawa — Spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim i wypłacająca odsetki spółce powiązanej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, które to odsetki są następnie przekazywane, w całości lub prawie w całości, poza terytorium Unii Europejskiej — Spółka zależna podlegająca obowiązkowi poboru podatku u źródła z tytułu odsetek)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Østre Landsret, Vestre Landsret — Dania) — N Luxembourg 1 (C-115/16), X Denmark A/S (C-118/16), C Danmark I (C-119/16), Z Denmark ApS (C-299/16)/Skatteministeriet
      (Sprawy połączone C-115/16, C-118/16, C-119/16 i C-299/16) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Wspólny system opodatkowania stosowany do odsetek i należności licencyjnych pomiędzy powiązanymi spółkami z różnych państw członkowskich - Dyrektywa 2003/49/WE - Właściciel odsetek oraz należności licencyjnych - Artykuł 5 - Nadużycie prawa - Spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim i wypłacająca odsetki spółce powiązanej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, które to odsetki są następnie przekazywane, w całości lub prawie w całości, poza terytorium Unii Europejskiej - Spółka zależna podlegająca obowiązkowi poboru podatku u źródła z tytułu odsetek)
      (2019/C 139/03)
      Język postępowania: duński

         Sądy odsyłające

      Østre Landsret, Vestre Landsret

         Strony w postępowaniach głównych

         Strony skarżące: N Luxembourg 1 (C-115/16), X Denmark A/S (C-118/16), C Danmark I (C-119/16), Z Denmark ApS (C-299/16)

         Strona przeciwna: Skatteministeriet

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy C-115/16, C-118/16, C-119/16 i C-299/16 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich w związku z art. 1 ust. 4 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przewidziane przez ten przepis zwolnienie płatności odsetek z wszelkich podatków jest zastrzeżone wyłącznie do właścicieli takich odsetek, czyli podmiotów, które rzeczywiście korzystają z tych odsetek pod względem ekonomicznym i które dysponują zatem uprawnieniem do swobodnego decydowania o ich przeznaczeniu.
                  Ogólną zasadę prawa Unii, zgodnie z którą podmioty prawa nie mogą powoływać się na przepisy prawa Unii w sposób noszący znamiona oszustwa lub nadużycia, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku praktyk stanowiących oszustwo lub nadużycie władze i sądy krajowe powinny odmówić podatnikowi możliwości skorzystania z przewidzianego w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49 zwolnienia płatności odsetek z wszelkich podatków nawet w braku przepisów prawa krajowego lub postanowień umownych przewidujących taką odmowę.

                  3)

                  Dowód istnienia praktyki stanowiącej nadużycie wymaga z jednej strony zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w uregulowaniu Unii cel, jakiemu służy to uregulowanie, nie został osiągnięty, a z drugiej strony — wystąpienia subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania. Spełnienie się szeregu przesłanek może potwierdzać istnienie nadużycia prawa, pod warunkiem że przesłanki te są obiektywne i spójne. Takimi przesłankami mogą być, w szczególności, istnienie spółek pośredniczących niemających gospodarczego uzasadnienia oraz czysto formalny charakter struktury grupy spółek, konstrukcji finansowych i pożyczek. Okoliczność, że państwo członkowskie, z którego pochodzą odsetki, zawarło umowę z państwem trzecim, którego rezydentem jest spółka będąca właścicielem tych odsetek, nie ma wpływu na ewentualne stwierdzenie nadużycia prawa.

                  4)

                  W celu odmowy uznania danej spółki za właściciela odsetek lub wykazania istnienia nadużycia prawa organ krajowy nie jest zobowiązany do zidentyfikowania podmiotu lub podmiotów, których uważa za właścicieli tych odsetek.

                  5)

                  Artykuł 3 lit. a) dyrektywy 2003/49 należy interpretować w ten sposób, że société en commandite par actions (SCA) (spółki komandytowo-akcyjnej) zarejestrowanej jako société d’investissement en capital à risque (SICAR) (spółka inwestycyjna o kapitale podwyższonego ryzyka) prawa luksemburskiego nie można uznać za spółkę państwa członkowskiego w rozumieniu rzeczonej dyrektywy mogącą skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 1 ust. 1 tej dyrektywy, jeżeli — czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego — odsetki otrzymane przez rzeczony SICAR, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, są zwolnione z impôt sur les revenus des collectivités (podatku dochodowego od osób prawnych) w Luksemburgu.

                  6)

                  W sytuacji, w której przewidziany w dyrektywie 2003/49 system zwolnienia z podatku u źródła z tytułu odsetek wypłacanych przez spółkę będącą rezydentem w państwie członkowskim spółce będącej rezydentem w innym państwie członkowskim nie ma zastosowania ze względu na stwierdzenie istnienia oszustwa lub nadużycia w rozumieniu art. 5 tej dyrektywy, nie można powołać się na zastosowanie swobód zagwarantowanych przez traktat FUE w celu zakwestionowania uregulowania pierwszego państwa członkowskiego dotyczącego opodatkowania tych odsetek.
                  Poza taką sytuacją art. 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              nie stoi on co do zasady na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym spółka będąca rezydentem, płacąca odsetki spółce niebędącej rezydentem, jest zobowiązana do pobrania podatku u źródła z tytułu tych odsetek, podczas gdy taki obowiązek nie spoczywa na tej spółce będącej rezydentem, jeżeli spółka otrzymująca odsetki również jest spółką będącą rezydentem, ale stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu taki podatek u źródła w przypadku płatności odsetek przez spółkę będącą rezydentem na rzecz spółki niebędącej rezydentem, podczas gdy spółka będąca rezydentem, która otrzymuje odsetki od innej spółki będącej rezydentem, nie podlega obowiązkowi zapłaty zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych przez pierwsze dwa lata opodatkowania, a zatem jest zobowiązana do zapłaty tego podatku w związku z tymi odsetkami dopiero w terminie znacznie dłuższym niż w przypadku tego podatku u źródła;

                              —

                              stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nakłada na spółkę będącą rezydentem, zobowiązaną do pobrania podatku u źródła z tytułu odsetek wypłacanych przez nią na rzecz spółki niebędącej rezydentem, w przypadku zwłoki w zapłacie tego podatku obowiązek uiszczenia odsetek za zwłokę o wyższej stawce niż stawka odsetek, która ma zastosowanie w przypadku zwłoki w zapłacie podatku dochodowego od osób prawnych, nałożonego między innymi na odsetki otrzymywane przez spółkę będącą rezydentem od innej spółki będącej rezydentem;

                              —

                              stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu, że gdy spółka będąca rezydentem podlega obowiązkowi pobrania podatku u źródła z tytułu odsetek, jakie płaci spółce niebędącej rezydentem, nie uwzględnia się wydatków w postaci odsetek, bezpośrednio związanych z daną działalnością udzielania pożyczek, które to wydatki ta ostatnia spółka poniosła, podczas gdy zgodnie z tym uregulowaniem krajowym takie wydatki mogą zostać odliczone przez spółkę będącą rezydentem, która otrzymuje odsetki od innej spółki będącej rezydentem, w ramach ustalania dochodu podlegającego opodatkowaniu.

         (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.

         Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa T-126/19: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2019 r. — Krajowa Izba Gospodarcza Chłodnictwa i Klimatyzacji/Komisja

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/54

      Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2019 r. — Krajowa Izba Gospodarcza Chłodnictwa i Klimatyzacji/Komisja
      (Sprawa T-126/19)
      (2019/C 148/53)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Krajowa Izba Gospodarcza Chłodnictwa i Klimatyzacji (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: radca prawny A. Galos)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji art. 16 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych, a w konsekwencji stwierdzenie wadliwości zaskarżonej decyzji w tym zakresie;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 2 zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: na podstawie art. 277 TFUE skarżąca podnosi zarzut dotyczący nieważności stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 16 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 w zakresie w jakim dotyczy oparcia systemu podziału kontyngentów na wartościach odniesienia wynikających z historycznie deklarowanych danych wobec f-gazów wprowadzonych do obrotu w latach 2009-2012, gdyż stanowi to dyskryminacyjny i arbitralny podział przedsiębiorców w zależności od ich historycznej aktywności na rynku gazów i w konsekwencji stwierdzenie wadliwości zaskarżonej decyzji w tym zakresie.

                  2.

                  Zarzut drugi: skarżąca podnosi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych oraz naruszenie Traktatu poprzez nienależyte uzasadnienie wprowadzenia mechanizmu podziału przedsiębiorstw aktywnych na rynku f-gazów na podstawie wartości f-gazów wprowadzanych historycznie do obrotu w latach 2009-2012 zgodnie z art. 16 ust. 1 Rozporządzenia (UE) nr 517/2014.


title: Sprawa T-135/19: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2019 r. — Corporació Catalana de Mitjans Audiovisuals/EUIPO — Dalmat (LaTV3D)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/58

      Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2019 r. — Corporació Catalana de Mitjans Audiovisuals/EUIPO — Dalmat (LaTV3D)
      (Sprawa T-135/19)
      (2019/C 148/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Corporació Catalana de Mitjans Audiovisuals, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Erdozain López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Stéphane Dalmat (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „LaTV3D” — zgłoszenie nr 15 630 833

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie R 874/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-141/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 20 lutego 2019 r. — EX

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 20 lutego 2019 r. — EX
      (Sprawa C-141/19)
      (2019/C 187/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EX

         Organ, którego działania skarga: Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

         Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje bardzo wysokie grzywny, w szczególności wysokie kary minimalne nakładane łącznie na danego pracownika, za naruszenie formalnych obowiązków w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników, takich jak brak utrzymywania dokumentów dotyczących wynagrodzeń lub brak zawiadomienia centralnego urzędu koordynacji (zawiadomienia ZKO)?

                  2)

                  W wypadku nieudzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE oraz dyrektywę 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie nakładaniu kumulatywnych grzywien za naruszenie obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników bez bezwzględnej górnej granicy?

                  3)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które w wypadku przedwczesnego zakończenia lub przerwania tymczasowej działalności w państwie przyjmującym przewidują obowiązkowe powiadomienie o zmianie ZKO?

                  4)

                  W wypadku udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi przeczącej:
                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie przewidują odpowiedniego terminu na zgłoszenie zmiany?

                  5)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że późniejsze przedłożenie odpowiednich i istotnych dokumentów w rozsądnym terminie nie spełnia wymogu udostępnienia dokumentów?

                  6)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nakładają na zagranicznego usługodawcę obowiązek przedstawienia dokumentów wykraczających poza zakres dokumentów, o których mowa w art. 9 dyrektywy 2014/67/UE i które nie są ani istotne, ani właściwe, i które nie są określone w prawie krajowym, takich jak na przykład: rejestry płac, arkusze kont płac, listy płac, zaświadczenia o potrąceniu podatku, rejestracja i wyrejestrowanie, ubezpieczenie zdrowotne, rejestracja i dodatkowe listy rozliczeniowe, dokumenty związane z klasyfikacją płac, zaświadczenia?

         (1)  Dz.U. 1997, L 18, s. 1.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2014, L 159, s. 11).


title: Sprawa C-617/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Polska) — Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A./Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Artykuł 82 WE — Nadużycie pozycji dominującej — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 3 ust. 1 — Stosowanie krajowego prawa konkurencji — Wydana przez krajowy organ ochrony konkurencji decyzja nakładająca dwie grzywny, jedną na podstawie prawa krajowego, a drugą na podstawie prawa Unii — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 50 — Zasada ne bis in idem — Możliwość zastosowania)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Polska) — Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A./Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
      (Sprawa C-617/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Artykuł 82 WE - Nadużycie pozycji dominującej - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 3 ust. 1 - Stosowanie krajowego prawa konkurencji - Wydana przez krajowy organ ochrony konkurencji decyzja nakładająca dwie grzywny, jedną na podstawie prawa krajowego, a drugą na podstawie prawa Unii - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Możliwość zastosowania)
      (2019/C 206/08)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A.

         Strona pozwana: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

         Przy udziale: Edwarda Dętki, Mirosława Krzyszczaka, Zakładu Projektowania i Programowania Systemów Sterowania Atempol Sp. z o.o. w Piekarach Śląskich, Ommer Polska Sp. z o.o. w Krapkowicach, Glimat Marcinek i S-ka spółka jawna w Gliwicach, Jastrzębskich Zakładów Remontowych Dźwigi Sp. z o.o. w Jastrzębiu Zdroju, Petrofer-Polska Sp. z o.o. w Nowinach, Pietrzak B.B. Beata Pietrzak, Bogdan Pietrzak spółka jawna w Katowicach, Eweliny Baranowskiej, Przemysława Nikiela, Tomasza Woźniaka, Spółdzielni Kółek Rolniczych w Bielinach, Lecha Marchlewskiego, Zakładu Przetwórstwa Drobiu Marica spółka jawna J.M.E.K. Wróbel sp. jawna w Bielsku-Białej, HTS Polska Sp. z o.o., Paco Cases Andrzej Paczkowski, Piotr Paczkowski spółka jawna w Puszczykowie, Bożeny Kubalańcy, Zbigniewa Arczykowskiego, Przedsiębiorstwa Produkcji Handlu i Usług Unipasz Sp. z o.o. w Radzikowicach, Janusza Walochy, Marka Grzegolca

         Sentencja

      Wyrażoną w art. 50 ogłoszonej w dniu 7 grudnia 2000 r. w Nicei Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadę ne bis in idem należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona temu, aby krajowy organ ochrony konkurencji nałożył na przedsiębiorstwo, w ramach jednej i tej samej decyzji, dwie grzywny — jedną za naruszenie krajowego prawa konkurencji, a drugą — za naruszenie art. 82 WE. W takiej sytuacji krajowy organ ochrony konkurencji winien niemniej jednak upewnić się, że te grzywny, rozpatrywane łącznie, są proporcjonalne do charakteru tego naruszenia.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa T-215/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Glatfelter Gernsbach/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/62

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Glatfelter Gernsbach/Komisja
      (Sprawa T-215/19)
      (2019/C 206/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Glatfelter Gernsbach GmbH (Gernsbach, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Foquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do 2012 r.;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-228/18: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — Transtec/Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Umowa ramowa dotycząca świadczenia usług — Usługi na rzecz państw trzecich będących beneficjentami pomocy zewnętrznej Unii — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innym oferentom — Zarzuty poważnego wykroczenia zawodowego wobec oferenta — Brak prawomocnego wyroku lub ostatecznej decyzji administracyjnej stwierdzającej poważne wykroczenie zawodowe — Przesłanki przekazania sprawy panelowi, o którym mowa w art. 108 rozporządzenia finansowego — Oferty rażąco niskie — Obowiązek uzasadnienia — Uwzględnienie pisma skierowanego przez instytucję zamawiającą po wniesieniu skargi — Prawo do skutecznego środka prawnego — Okres zawieszenia do celów odwołania od decyzji o udzieleniu zamówienia — Równość traktowania — Zasada niedyskryminacji — Artykuły 105a, 106, 108, 113 i 118 rozporządzenia finansowego — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/40

      Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — Transtec/Komisja
      (Sprawa T-228/18) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Umowa ramowa dotycząca świadczenia usług - Usługi na rzecz państw trzecich będących beneficjentami pomocy zewnętrznej Unii - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innym oferentom - Zarzuty poważnego wykroczenia zawodowego wobec oferenta - Brak prawomocnego wyroku lub ostatecznej decyzji administracyjnej stwierdzającej poważne wykroczenie zawodowe - Przesłanki przekazania sprawy panelowi, o którym mowa w art. 108 rozporządzenia finansowego - Oferty rażąco niskie - Obowiązek uzasadnienia - Uwzględnienie pisma skierowanego przez instytucję zamawiającą po wniesieniu skargi - Prawo do skutecznego środka prawnego - Okres zawieszenia do celów odwołania od decyzji o udzieleniu zamówienia - Równość traktowania - Zasada niedyskryminacji - Artykuły 105a, 106, 108, 113 i 118 rozporządzenia finansowego - Odpowiedzialność pozaumowna)
      (2019/C 230/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Transtec (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 marca 2018 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez konsorcjum, którego liderem była skarżąca, w odniesieniu do części nr 3 przetargu EuropeAid/138778/DH/SER/Multi, zatytułowanego „Umowa ramowa o usługi związane z wdrażaniem pomocy zewnętrznej (FWC SIEA 2018) 2017/S”, i udzieleniu zamówienia innym oferentom, po drugie, złożony na podstawie art. 268 TFUE wniosek o naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą w wyniku odrzucenia jej oferty.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Transtec zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa C-301/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 lutego 2019 r. w sprawie T-201/17, Printeos/Komisja, wniesione w dniu 11 kwietnia 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 lutego 2019 r. w sprawie T-201/17, Printeos/Komisja, wniesione w dniu 11 kwietnia 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-301/19 P)
      (2019/C 238/11)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dinthilac, P. Rossi i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Printeos, S.A.

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 12 lutego 2019 r. w sprawie T-201/17, Printeos/Komisja Europejska;

                  —

                  wydając rozstrzygnięcie co do istoty,

                              —

                              oddalenie w całości jako bezzasadnego żądania w przedmiocie odszkodowania wniesionego na podstawie art. 266 akapit drugi TFUE oraz na podstawie art. 268 i 340 TFUE, jak również art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                              —

                              oddalenie jako bezzasadnego zarzutu nieważności art. 90 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 1268/2012 (1);

                              —

                              uznanie za niedopuszczalne czy też, tytułem ewentualnym, za bezzasadne żądanie stwierdzenia nieważności pisma z dnia 26 stycznia 2017 r.;

                              —

                              obciążenie spółki Printeos S.A. kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja podnosi, że Sąd dopuścił się w zaskarżonym wyroku naruszenia prawa odnośnie do następujących kwestii:

                  —

                  zarzut pierwszy: Sąd naruszył przysługujące Komisji prawo do obrony i uchybił zasadom proceduralnym, z naruszeniem zasady ne ultra petita, ze względu na to, że w nieuzasadniony sposób zmienił przedmiot i istotę sporu, po wezwaniu skarżącej do zmiany w trakcie rozprawy kwalifikacji prawnej interesów, na które powoływała się ona w swej początkowej skardze;

                  —

                  zarzut drugi: Sąd dokonał błędnej wykładni art. 266 TFUE, stwierdzając, że przepis ten nakłada na Komisję w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej grzywnę lub inną karę pieniężną bezwarunkowy wymóg wypłaty odsetek za zwłokę ze skutkiem wstecznym, począwszy od daty dokonania tymczasowej płatności;

                  —

                  zarzut trzeci: Sąd dopuścił się naruszenia prawa, dokonując wykładni art. 266 TFUE w świetle wyroków IPK (2), Corus (3) i postanowienia Holcim (4), nie biorąc pod uwagę nowych ram prawnych mających zastosowanie do kar nakładanych w dziedzinie konkurencji;

                  —

                  zarzut czwarty: Sąd dopuścił się naruszenia prawa, twierdząc, że ustanowione w orzecznictwie wymogi dotyczące dochodzenia należności na zasadzie odpowiedzialności pozaumownej zostały w rozpatrywanym przezeń przypadku spełnione;

                  —

                  zarzut piąty: Sąd naruszył zasady legalności i pewności prawa, nie stosując w rozpatrywanym przezeń przypadku art. 90 rozporządzenia delegowanego nr 1286/2012 pomimo ostatecznego charakteru wydanego uprzednio rozstrzygnięcia, które to właśnie przewidywało.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1).

         (2)  Wyrok z dnia 12 lutego 2015 r., Komisja/IPK International (C-366/13 P, EU:C:2014:2170).

         (3)  Wyrok z dnia 10 października 2001 r., Corus/Komisja (T-171/99, EU:T:2001:249).

         (4)  Postanowienie z dnia 4 maja 2005 r., Holcim/Komisja (T-86/03, EU:T:2005:157).


title: Sprawa C-330/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — Staatssecretaris van Financiën, druga strona postępowania kasacyjnego: Exter BV

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — Staatssecretaris van Financiën, druga strona postępowania kasacyjnego: Exter BV
      (Sprawa C-330/19)
      (2019/C 238/12)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: Staatssecretaris van Financiën

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Exter BV

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 121 ust. 1 wspólnotowego kodeksu celnego (1) oznacza, że preferencyjny środek taryfowy, do zastosowania którego kwalifikowały się towary przywożone w momencie objęcia procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, może być również stosowany przy ustalaniu wysokości długu celnego, który powstaje w momencie dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów, w stanie przetworzonym bądź nie, jeżeli ten sam środek taryfowy w momencie przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu był zawieszony?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1).


title: Sprawa C-347/19: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/10

      Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-347/19)
      (2019/C 238/13)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Talabér-Ritz i S. Pardo Quintillán, działający w charakterze pełnomocników)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, że nie przyjmując krajowych przepisów dotyczących zamontowania urządzeń do pomiaru indywidualnego zużycia energii cieplnej, chłodniczej i ciepłej wody w budynkach, zgodnie z art. 9 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (1), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na tym państwie na mocy wspomnianych wyżej przepisów dyrektywy 2012/27/UE;

                  —

                  obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja podnosi, że Królestwo Hiszpanii nie przyjęło przepisów krajowych dotyczących zamontowania urządzeń do pomiaru indywidualnego zużycia energii cieplnej, chłodniczej i ciepłej wody w budynkach, zgodnie z art. 9 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE

         (1)  Dz.U. 2012, L 315, s. 1.


title: Sprawa C-362/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 26 lutego 2019 r. w sprawie T-865/16, Fútbol Club Barcelona/Komisja, wniesione w dniu 6 maja 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 26 lutego 2019 r. w sprawie T-865/16, Fútbol Club Barcelona/Komisja, wniesione w dniu 6 maja 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-362/19 P)
      (2019/C 238/14)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková, B. Stromsky i G. Luengo, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Fútbol Club Barcelona i Królestwo Hiszpanii

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Sąd w swej wykładni art. 107 ust. 1 TFUE dopuścił się naruszenia prawa, w szczególności odnośnie do pojęcia korzyści przysparzanej przez pomoc państwa oraz spoczywającego na Komisji obowiązku dokonania oceny tego, czy korzyść taka została przysporzona. Jedyny zarzut odwołania dzieli się na dwie części, z których każda dotyczy innego rodzaju naruszenia:

                  —

                  w pierwszej kolejności Komisja jest zdania, że Sąd dopuścił się błędu, stwierdzając, iż badanie przeprowadzane w celu ustalenia, czy szczególny system podatkowy przysparza korzyści swym beneficjentom, wymaga nie tylko przeprowadzenia analizy ustalonych i nieodłącznie związanych z badanym systemem kryteriów, które mogą stawiać tych beneficjentów w sytuacji bardziej korzystnej niż ta, w której znajdują się przedsiębiorstwa objęte systemem ogólnym, lecz również, że w ramach tej oceny należy też przeprowadzić analizę niepowiązanych z tym systemem niekorzystnych czynników, które podlegają zmianom w poszczególnych latach podatkowych, nawet jeśli te niekorzystne czynniki występują w sposób przypadkowy i nie są w stanie systematycznie neutralizować przysparzanej korzyści, i ponadto, nie można ich przewidzieć w przeprowadzanej ex ante analizie tego systemu;

                  —

                  w drugiej kolejności, przyjmując za podstawę tę błędną ocenę pojęcia korzyści, Sąd dokonał też błędnej wykładni obowiązku staranności spoczywającego na Komisji w ramach przeprowadzanego badania istnienia systemu pomocowego i dopuścił się naruszenia prawa odnośnie do spoczywającego na tej instytucji ciężaru dowodu polegającego na wykazaniu istnienia korzyści w tym przypadku.


title: Sprawa C-378/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ústavný súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 14 maja 2019 r. — Prezident Slovenskej republiky

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ústavný súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 14 maja 2019 r. — Prezident Slovenskej republiky
      (Sprawa C-378/19)
      (2019/C 238/15)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Ústavný súd Slovenskej republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: Prezident Slovenskej republiky

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 35 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE (1) z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE, w szczególności w świetle motywu 33 tej dyrektywy, można interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się temu, aby w państwie członkowskim, w ramach zmiany krajowego przepisu transponującego tę dyrektywę, uprawnienie do powoływania i odwoływania prezesa urzędu regulacyjnego zostało odebrane prezydentowi Republiki wybranemu bezpośrednio przez obywateli i przyznane rządowi, przez co przywrócona została sytuacja prawna istniejąca przed transpozycją wskazanej dyrektywy?

                  2)

                  Czy art. 35 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE, w szczególności w świetle motywu 34 tej dyrektywy, można interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się takiej normie krajowej, która w celu zapewnienia ochrony interesu publicznego umożliwia ministerstwom uczestnictwo w postępowaniu taryfowym przed organem regulacyjnym?

         (1)  Dz.U. 2009, L 211, s. 55.


title: Sprawa C-404/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 12 marca 2019 r. w sprawie T-26/18, Francja/Komisja, wniesione w dniu 23 maja 2019 r. przez Republikę Francuską

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 12 marca 2019 r. w sprawie T-26/18, Francja/Komisja, wniesione w dniu 23 maja 2019 r. przez Republikę Francuską
      (Sprawa C-404/19 P)
      (2019/C 238/16)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas, A.L. Desjonquères, C. Mosser, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Częściowe uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 marca 2019 r. w sprawie T-26/18, Francja/Komisja;

                  —

                  ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez stwierdzenie nieważności części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w zakresie, w jakim nakłada ona na Francję korekty ryczałtowe w wysokości 100 % z powodu braków w systemie kontroli pomocy obszarowej w Górnej Korsyce.

         Zarzuty i główne argumenty

      Rząd francuski wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w której oddala jego skargę w odniesieniu do części spornej decyzji, która dotyczy „Systemu kontroli z poważnymi brakami, Korsyka” za lata 2013 i 2014 i nakłada korektę ryczałtową w wysokości 100 % z powodu niedociągnięć w systemie kontroli pomocy obszarowej w Górnej Korsyce.
      W uzasadnieniu odwołania rząd francuski przywołuje jeden zarzut dotyczący naruszenia prawa. Sąd oparł się na błędnej wykładni warunków przewidzianych w pkt 3.2.5 wytycznych z 2015 r. dla ustalenia stawki korekty wynoszącej więcej niż 25 %. Sąd pomylił dowody, które należy przedstawić w przypadku, gdy przyznanie pomocy jest pozbawione jakiejkolwiek podstawy prawnej lub narusza przepisy prawa Unii, oraz w przypadku, gdy braki w systemie kontroli są wystarczająco poważne, aby pozwolić na przypuszczenie, że pomoc jest przyznawana z naruszeniem prawa Unii. Sąd orzekł więc błędnie, że wykluczenie całości wydatków z finansowania Unii i korekta ryczałtowa w wysokości 100 % były uzasadnione.

         (1)  Dz.U. 2017, L 292, s. 61.


title: Sprawa C-425/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 19 marca 2019 r. w sprawach połączonych T-98/16, T-196/16 i T-198/16, Włochy i in./Komisja, wniesione w dniu 29 maja 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 19 marca 2019 r. w sprawach połączonych T-98/16, T-196/16 i T-198/16, Włochy i in./Komisja, wniesione w dniu 29 maja 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-425/19 P)
      (2019/C 238/17)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Stancanelli, L. Flynn, A. Bouchagiar, D. Recchia, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Republika Włoska, Banca Popolare di Bari Società Cooperativa per Azioni, Fondo interbancario di tutela dei depositi, Banca d’Italia

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 19 marca 2019, w sprawach połączonych
                  T-98/16, Republika Włoska/Komisja Europejska,
                  T-196/16, Banca Popolare di Bari S.C.p.A./Komisja Europejska
                  T-198/16, Fondo interbancario di tutela dei depositi/Komisja Europejska

                  —

                  Oddalenie skarg w pierwszej instancji w zakresie, w jakim kwestionują one, że sporna decyzja wykazuje spełnienie przesłanek przypisania państwu rozpatrywanych środków i ich finansowania przy użyciu zasobów państwowych;

                  —

                  Odesłanie sprawy do Sądu celem rozpatrzenia pozostałych zarzutów skargi w pierwszej instancji;

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zaskarżonym wyrokiem Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji z powodu tego, że „Komisja nie udowodniła w sposób wymagany prawem zaangażowania włoskich władz publicznych w przyjęcie spornego środka ani tym samym możliwości przypisania tego środka państwu w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE” i „Komisja nie wykazała w wystarczający sposób w zaskarżonej decyzji, że omawiane zasoby były kontrolowane przez włoskie władze publiczne, a zatem że pozostawały w dyspozycji tych ostatnich”.
      Komisja uważa, że zaskarżony wyrok jest oparty na błędnych rozważaniach prawnych i wypaczeniu okoliczności faktycznych, które podważają w sposób nieodwracalny ważność przyjętych w nim wniosków i jego sentencji. Komisja podnosi dwa zarzuty odwołania:

                  —

                  w pierwszej kolejności Komisja uważa, że Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE z dwóch powodów:

                              —

                              Sąd dopuścił się błędu w zakresie ciężaru dowodu, który spoczywa na Komisji w celu wykazania występowania zasobów państwowych i przesłanek możliwości przypisania zachowania, wymagając, by Komisja pozytywnie wykazała istnienie we wszystkich fazach postępowania, które doprowadziły do przyjęcia rozpatrywanych środków, dominującego wpływu władz publicznych na podmiot, który udziela pomocy, tylko z tego powodu, że ten ostatni jest podmiotem prywatnym;

                              —

                              Sąd dopuścił się błędu w zakresie ciężaru dowodu, który spoczywa na Komisji w celu wykazania występowania zasobów państwowych i przesłanek możliwości przypisania zachowania, dokonując analizy i oceny poszlak przedstawionych przez Komisję w zaskarżonej decyzji w sposób fragmentaryczny, nie biorąc pod uwagę ich całości oraz szerszego kontekstu, którym są objęte.

                  —

                  w drugiej kolejności zdaniem Komisji ustalenia Sądu są ponadto dotknięte poważnymi nieścisłościami merytorycznymi dotyczącymi okoliczności faktycznych i interpretacji właściwego prawa włoskiego, wynikającymi w sposób oczywisty z akt sprawy.


title: Sprawa T-318/19: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2019 r. — Thunus i in./EBI

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/36

      Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2019 r. — Thunus i in./EBI
      (Sprawa T-318/19)
      (2019/C 246/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Vincent Thunus (Contern, Luksemburg) i 7 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna, w tym zawarty w niej zarzut niezgodności z prawem,

                  —

                  w konsekwencji:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących z lutego 2019 r., w której ustalono roczną waloryzację wynagrodzenia podstawowego, ograniczoną do 0,8% w 2019 r., a w rezultacie stwierdzenie nieważności podobnych decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia;

                  —

                  w związku z tym zasądzenie od strony pozwanej:

                              —

                              odszkodowania za szkody materialne w zakresie (i) zaległego wynagrodzenia odpowiadającego zastosowaniu rocznej waloryzacji za 2019 r., czyli podwyżki o 1,2% za okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r.; (ii) zaległego wynagrodzenia odpowiadającego skutkom zastosowania rocznej waloryzacji w wysokości 0,8% za 2019 r. w odniesieniu do wynagrodzeń wypłacanych począwszy od stycznia 2019 r; (iii) odsetek za zwłokę od należnego zaległego wynagrodzenia do czasu całkowitej spłaty należnych kwot, przy zastosowaniu stopy procentowej za zwłokę obliczonej na podstawie mającej zastosowanie w danym okresie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych, powiększonej o trzy punkty;

                  —

                  w razie potrzeby, nakazanie pozwanej w ramach środków organizacji postępowania przedstawienia następujących dokumentów, jeżeli nie przedstawi ich sama:

                              —

                              decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 lipca 2017 r. (CA/505/17);

                              —

                              sprawozdania podkomisji ds. wynagrodzeń dla Rady Dyrektorów z grudnia 2018 r.;

                              —

                              decyzji Rady Dyrektorów z dnia 11 grudnia 2018 r. (załącznik 3 do PV/19/01);

                              —

                              decyzji Komitetu Wykonawczego z dnia 30 stycznia 2019 r. (MC-018-ADM-20190130);

                              —

                              notatki dyrekcji ds. personelu z dnia 18 stycznia 2019 r. (CS-PERS/HRPLC/DIR/2019-001/ABGS);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą w odniesieniu do decyzji Rady Dyrektorów z dnia 18 lipca 2017 r. dwa zarzuty, a w odniesieniu do decyzji Komitetu Wykonawczego z grudnia 2018 r. i ze stycznia 2019 r. cztery zarzuty.
      W odniesieniu do decyzji Rady Dyrektorów z dnia 18 lipca 2017 r.:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady pewności prawa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań i praw nabytych.

            W odniesieniu do decyzji Komitetu Wykonawczego z grudnia 2018 r. i ze stycznia 2019 r.:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości autora zaskarżonego aktu oraz naruszenia art. 18 regulaminu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia gwarancji proceduralnych określonych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa Kolegium do konsultacji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.
                  W odniesieniu do roszczenia o odszkodowanie skarżący żądają wypłaty różnicy w należnym wynagrodzeniu, tj. 1,2% od dnia 1 stycznia 2019 r. (w tym wpływu tego wzrostu na zyski finansowe) wraz z odsetkami za zwłokę.


title: Sprawa T-273/18: Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2019 r. — Bernaldo de Quirós/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Środki dyscyplinarne — Akty sprzeczne z powagą urzędu w ramach służby publicznej — Dochodzenie administracyjne — Mandat powierzony IDOC — Zasada bezstronności — Zasada dobrej administracji — Prawo do obrony — Postępowanie dyscyplinarne — Zasada równości broni — Kara dyscyplinarna w postaci nagany — Proporcjonalność — Krzywda)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/42

      Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2019 r. — Bernaldo de Quirós/Komisja
      (Sprawa T-273/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Środki dyscyplinarne - Akty sprzeczne z powagą urzędu w ramach służby publicznej - Dochodzenie administracyjne - Mandat powierzony IDOC - Zasada bezstronności - Zasada dobrej administracji - Prawo do obrony - Postępowanie dyscyplinarne - Zasada równości broni - Kara dyscyplinarna w postaci nagany - Proporcjonalność - Krzywda)
      (2019/C 255/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Belén Bernaldo de Quirós (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M. Casado García-Hirschfeld, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid, B. Mongin i R. Striani, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 lipca 2017 r. nakładającej na skarżącą karę w postaci nagany na podstawie art. 9 ust. 1 lit. b) załącznika IX Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz, w razie potrzeby, decyzji z dnia 31 stycznia 2018 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą na omawianą decyzję, a po drugie, o naprawienie szkody, jaką skarżąca w swej ocenie poniosła w wyniku tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Belén Bernaldo de Quirós zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa T-538/18: Postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2019 r. — Dickmanns/EUIPO (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa o pracę na czas określony zawierająca klauzulę o jej rozwiązaniu — Klauzula rozwiązująca umowę w przypadku, gdy nazwisko pracownika nie znajdzie się na liście rezerwy kadrowej konkursu — Akt wyłącznie potwierdzający — Termin do wniesienia skargi — Niedopuszczalność)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/43

      Postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2019 r. — Dickmanns/EUIPO
      (Sprawa T-538/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa o pracę na czas określony zawierająca klauzulę o jej rozwiązaniu - Klauzula rozwiązująca umowę w przypadku, gdy nazwisko pracownika nie znajdzie się na liście rezerwy kadrowej konkursu - Akt wyłącznie potwierdzający - Termin do wniesienia skargi - Niedopuszczalność)
      (2019/C 255/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sigrid Dickmanns (Gran Alacant, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, pełnomocnik, wspierana przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE i mająca na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 grudnia 2017 r. oraz, „w razie potrzeby”, decyzji z dnia 28 listopada 2013 r. i 4 czerwca 2014 r. o rozwiązaniu przez EUIPO umowy o pracę ze skarżącą w dniu 30 czerwca 2018 r. oraz, po drugie, naprawienie szkody, jaką skarżąca miała w swej ocenie ponieść.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Sigrid Dickmanns zostaje obciążona swoimi własnymi kosztami postępowania a także kosztami poniesionymi przez EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa T-702/18: Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2019 r. — Durand i in./Parlament (Skarga na bezczynność i skarga o stwierdzenie nieważności — Polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 — Dobrostan zwierząt — Wniosek posłów Parlamentu Europejskiego o powołanie komisji śledczej — Zajęcie stanowiska przez Parlament — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt mający charakter informacyjny — Niedopuszczalność)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/43

      Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2019 r. — Durand i in./Parlament
      (Sprawa T-702/18) (1)

      (Skarga na bezczynność i skarga o stwierdzenie nieważności - Polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 - Dobrostan zwierząt - Wniosek posłów Parlamentu Europejskiego o powołanie komisji śledczej - Zajęcie stanowiska przez Parlament - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt mający charakter informacyjny - Niedopuszczalność)
      (2019/C 255/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pascal Durand (Paryż, Francja) i 7 innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i E. Raedts)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz i S. Alonso de León, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Tytułem żądania głównego skarżąca wnosi na podstawie art. 265 TFUE o stwierdzenie, że Parlament decyzją konferencji przewodniczących Parlamentu niezgodnie z prawem zaniechał rozpatrzenia wniosku z dnia 17 lipca 2018 r. o powołanie komisji śledczej, a tytułem żądania posiłkowego na podstawie art. 263 TFUE — o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie przewodniczącego Parlamentu z dnia 21 września 2018 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Pascal Durand i pozostali skarżący, których nazwiska figurują w załączniku, zostają obciążeni kosztami.

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.


title: Sprawa T-171/19: Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2019 r. — Hebberecht/ESDZ (Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie dyscyplinarne — Zawieszenie — Wstrzymanie wypłaty części wynagrodzenia — Uchybienie wymogom formalnym — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/44

      Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2019 r. — Hebberecht/ESDZ
      (Sprawa T-171/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie dyscyplinarne - Zawieszenie - Wstrzymanie wypłaty części wynagrodzenia - Uchybienie wymogom formalnym - Oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 255/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Chantal Hebberecht (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat K. Bicard)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji ESDZ doręczonej skarżącej w dniu 20 września 2018 r., którą to decyzją oddalono zażalenie skarżącej na decyzję ESDZ o zawieszeniu jej w pełnieniu obowiązków służbowych oraz o wstrzymaniu wypłaty części wynagrodzenia, a po drugie, naprawienia szkody, jaką miała ponieść skarżąca.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Chantal Hebberecht pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa T-319/19: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2019 r. — Gollnisch/Parlament

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/45

      Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2019 r. — Gollnisch/Parlament
      (Sprawa T-319/19)
      (2019/C 255/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Villiers-le-Mahieu, Francja) (przedstawiciel adwokat B. Bonnefoy-Claudet)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 10 grudnia 2018 r. wraz z decyzją Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. oddalającą odwołanie wniesione do niego od tej decyzji;

                  —

                  anulowanie wszystkich aktów wydanych na mocy tej decyzji, jak również dokonanych na jej mocy zmian, wysłanych zawiadomień, wydanych decyzji i dokonanych przelewów;

                  —

                  zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 6 500 EUR tytułem wydatków poniesionych na przygotowanie niniejszej skargi;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 27 Statutu posła do Parlamentu Europejskiego. Przepis ten zakazuje Prezydium Parlamentu Europejskiego naruszania praw nabytych lub nabywanych przez posłów do Parlamentu Europejskiego.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 76 ust. 3 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego. Zdaniem skarżącego art. 27 wspomnianego wyżej Statutu posła do Parlamentu Europejskiego gwarantuje nienaruszalność przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego, co wyklucza możliwość wprowadzania zmian w systematyce tego aktu.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 223 ust. 2 TUE oraz braku właściwości Prezydium wskutek wprowadzenia przez Prezydium — mimo braku stosownych uprawnień — podatku, którym obciążane są przelewy emerytur byłych posłów do Parlamentu Europejskiego. Jedynie Rada ma kompetencje do przyjmowania decyzji dotyczących opodatkowania posłów do Parlamentu Europejskiego.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań. Zaskarżony akt został wydany z naruszeniem zobowiązań i przepisów stanowiących wiarygodne zabezpieczenia i gwarancje w zakresie niewprowadzania kolejnych zmian w systemie dobrowolnego funduszu emerytalnego.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności. Parlament, który ponosi wyłączną odpowiedzialność za powstałą sytuację finansową, przyjął niewystarczające i niesprawiedliwe środki pod pretekstem rozwiązania tej sytuacji.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania. Zaskarżona decyzja skutkuje nierównym traktowaniem posłów opłacających składki i posłów nieopłacających składek, jak również posłów już pobierających emerytury i posłów, którzy jeszcze ich nie otrzymują.


title: Sprawa T-327/19: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2019 r. — Mubarak/Rada

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/46

      Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2019 r. — Mubarak/Rada
      (Sprawa T-327/19)
      (2019/C 255/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (Kair, Egipt) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, G. Martin, C. Enderby Smith i F. Holmey, solicitors)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/468 z dnia 21 marca 2019 r. (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/459 z dnia 21 marca 2019 r. (2) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, że pozwana nie sprawdziła, czy w ramach postępowań i dochodzeń, na które powołuje się pozwana, władze egipskie będą przestrzegać zagwarantowanych w prawie Unii podstawowych praw skarżącego, w tym art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi, w ramach którego skarżący podnosi, że pozwana popełniła błędy w ocenie, uznając, że kryterium umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie zawartym w art. 1 decyzji Rady 2011/172/WPZiB (3) i w art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. (4) zostały spełnione.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2019/468 z dnia 21 marca 2019 r. zmieniająca decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2019, L 80, s. 40).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2019/459 z dnia 21 marca 2019 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2019, L 80, s. 1).

         (3)  Decyzja Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011, L 76, s. 63).

         (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011, L 76, s. 4).


title: Sprawa T-334/19: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2019 r. — Google i Alphabet/Komisja

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/46

      Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2019 r. — Google i Alphabet/Komisja
      (Sprawa T-334/19)
      (2019/C 255/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Google LLC (Mountain View, Kalifornia, USA), Alphabet, Inc. (Mountain View) (przedstawiciele: C. Jeffs, lawyer, J. Staples, Solicitor, D. Beard, QC, i J. Williams, Barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności (całości lub części) decyzji Komisji z dnia 20 marca 2019 r. wydanej w sprawie COMP/AT.40411 — Google Search (AdSense);

                  —

                  następnie, bądź tytułem ewentualnym, w ramach przysługującego Sądowi nieograniczonego prawa orzekania, uchylenie nałożonej na skarżące grzywny lub obniżenie jej kwoty; oraz

                  —

                  w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z tym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 20 marca 2019 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 102 TFUE i art. 54 Porozumienia EOG [AT.40411 — Google Search (AdSense)]. Skarżące zwracają się o stwierdzenie nieważności wszystkich trzech stwierdzeń poszczególnych naruszeń, które składają się na jedno jednolite i ciągłe naruszenie, za które została nałożona grzywna.
      Na poparcie swej skargi skarżące podnoszą pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji dopuściła się błędu w ocenie rynku właściwego i, co za tym idzie, zajmowanej na nim pozycji dominującej. W szczególności błąd ten dotyczy następujących stwierdzeń:

                              —

                              reklamy związane z wyszukiwaniem i reklamy niezwiązane z wyszukiwaniem nie konkurują pomiędzy sobą;

                              —

                              reklamy sprzedawane bezpośrednio i te sprzedawane za pośrednictwem sieci reklamowych nie konkurują pomiędzy sobą.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji błędu, stwierdzając, iż zamieszczane przez Google’a w zawieranych umowach tzw. klauzule wyłączności („Site-Exclusivity Clause”) miały nieuczciwy charakter. W zaskarżonej decyzji Komisja:

                              —

                              błędnie określiła klauzulę wyłączności jako zobowiązanie wyłącznej dostawy;

                              —

                              dopuściła się błędu, uznając, że nie miała obowiązku przeprowadzania w zaskarżonej decyzji analizy tego, czy klauzule wyłączności mogły wywierać antykonkurencyjne skutki;

                              —

                              nie wykazała, że klauzule wyłączności, aczkolwiek nacechowane, mogły ograniczać konkurencję.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący tego, że Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji błędu, stwierdzając, że stosowane przez Google’a w zawieranych umowach klauzule „najlepszego lokowania”, jak również klauzule określające minimalną wymaganą liczbę reklam („Placement Clause”) miały nieuczciwy charakter. W zaskarżonej decyzji Komisja:

                              —

                              błędnie określiła klauzule określające minimalną wymaganą liczbę reklam Google’a;

                              —

                              nie wykazała, że klauzule te mogły ograniczać konkurencję.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący tego, że Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji błędu, stwierdzając, iż stosowane przez Google’a w zawieranych umowach klauzule dopuszczające ekwiwalentną reklamę („Modification Clause”) miały nieuczciwy charakter. W zaskarżonej decyzji Komisja:

                              —

                              nie wykazała, że klauzule te mogły ograniczać konkurencję;

                              —

                              ewentualnie, błędnie nie wzięła pod uwagę tego, że klauzule te były obiektywnie uzasadnione, ponieważ chroniły użytkowników stron internetowych, wydawców tych stron, reklamodawców i Google’a, lub/i tego, że korzyści płynące ze stosowania tych klauzul przewyższają ewentualny skutek w postaci zamknięcia czy też ograniczenia dostępu do rynku dla innych podmiotów.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący tego, że Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji błędu przy nakładaniu grzywny i obliczaniu jej kwoty. W tej decyzji Komisja:

                              —

                              nie wzięła pod uwagę tego, że Google nie działał umyślnie lub w wyniku zaniedbania, i tego, że wybrała dany przypadek ze względu na przyjęcie zobowiązań;

                              —

                              tytułem ewentualnym, popełniła błąd przy obliczaniu grzywny;

                              —

                              tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, naruszyła zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa T-336/19: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2019 r. — BZ/Komisja

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/48

      Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2019 r. — BZ/Komisja
      (Sprawa T-336/19)
      (2019/C 255/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BZ (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 lipca 2018 r. w sprawie zwolnienia skarżącej w następstwie przedwczesnego przedstawienia sprawozdania z okresu próbnego;

                  —

                  nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącej następujących odszkodowań:

                              —

                              5 000 EUR tytułem krzywdy wynikającej z decyzji o zwolnieniu;

                              —

                              5 000 EUR tytułem naruszenia dobrego imienia skarżącej wynikającego z decyzji o zwolnieniu;

                              —

                              10 000 EUR tytułem szkody wynikającej ze szkodliwego wpływu zwolnienia na stan zdrowia skarżącej;

                              —

                              58 900 EUR tytułem szkody związanej z utratą dochodów w następstwie niezgodnego z prawem zwolnienia;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia gwarancji proceduralnych w dziedzinie dochodzeń administracyjnych i dyscypliny, naruszenia prawa do obrony i naruszenia domniemania niewinności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 84 ust. 1 i 3 warunków zatrudnienia innych pracowników, uprawnień związanych z okresem próbnym i wynikającego z powyższego oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez administrację.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 84 ust. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników i zasady proporcjonalności.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący żądania zasądzenia szczególnego odszkodowania odnoszącego się do powyższych nieprawidłowości.


title: Sprawa T-341/19: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2019 r. — Martínez Albainox/EUIPO — Taser International (TASER)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/49

      Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2019 r. — Martínez Albainox/EUIPO — Taser International (TASER)
      (Sprawa T-341/19)
      (2019/C 255/62)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Martínez Albainox, SL (Albacete, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Taser International, Inc. (Scottsdale, Arizona, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorach czarnym, żółtym i czerwonym — unijny znak towarowy nr 12 817 052

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 marca 2019 r. w sprawie R 1577/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w której wyraźnie stwierdzono ważność unijnego znaku towarowego nr 12 817 052„TASER” (fig.) dla wszystkich towarów z klasy 8;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz interwenienta, Taser International, Inc., kosztami postępowania przed Sądem oraz kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-342/19: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2019 r. — Martínez Albainox/EUIPO — Taser International (TASER)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/50

      Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2019 r. — Martínez Albainox/EUIPO — Taser International (TASER)
      (Sprawa T-342/19)
      (2019/C 255/63)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Martínez Albainox, SL (Albacete, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Taser International, Inc. (Scottsdale, Arizona, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorach czarnym, żółtym i czerwonym — unijny znak towarowy nr 11 710 134

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 marca 2019 r. w sprawie R 1576/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w której wyraźnie stwierdzono ważność unijnego znaku towarowego nr 11 710 134„TASER” (fig.) dla wszystkich towarów z klas 18 i 25;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz interwenienta, Taser International, Inc., kosztami postępowania przed Sądem oraz kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-349/19: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2019 r. — Decathlon/EUIPO — Athlon Custom Sportswear (athlon custom sportswear)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/51

      Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2019 r. — Decathlon/EUIPO — Athlon Custom Sportswear (athlon custom sportswear)
      (Sprawa T-349/19)
      (2019/C 255/64)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Decathlon (Villeneuve d’Ascq, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Cléry i C. Devernay)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Athlon Custom Sportswear P.C. (Kallithea, Grecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy athlon custom sportswear — zgłoszenie nr 16 162 596

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2019 r. w sprawie R 1724/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie jej wniosku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  utrzymanie w mocy decyzji w sprawie sprzeciwu z dnia 6 lipca 2018 r. w sprawie nr B 002879164;

                  —

                  odmowę rejestracji znaku towarowego athlon custom sportswear nr 016162596;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.