title: Sprawa T-624/14: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Bice International/OHIM – Bice (bice) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy bice — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy 1926 BiCE RISTORANTE — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/17

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Bice International/OHIM – Bice (bice)
   (Sprawa T-624/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy bice - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy 1926 BiCE RISTORANTE - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 059/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bice International Ltd (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: początkowo N. Gibb, solicitor i D. McFarland, barrister, nastęnie D. McFarland)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bice AG (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat D. Pauli)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 maja 2014 r. (sprawa R 1249/2013-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Bice International Ltd a Bice AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bice International Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-384/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 19 lipca 2011 r. — Tate & Lyle Investments Ltd przeciwko Królestwu Belgii; interwenient uboczny: Syral Belgium NV

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 19 lipca 2011 r. — Tate & Lyle Investments Ltd przeciwko Królestwu Belgii; interwenient uboczny: Syral Belgium NV
   (Sprawa C-384/11)
   2011/C 282/26
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tate & Lyle Investments Ltd

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Interwenient uboczny: Syral Belgium NV

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 63 TFUE (wcześniej art. 56 WE) stoi na przeszkodzie obowiązywaniu ustawowego uregulowania państwa członkowskiego, zgodnie z którym mająca w tym państwie siedzibę spółka holdingowa, posiadająca w innej spółce mającej siedzibę w tym państwie udziały o wartości poniżej 10 % kapitału, lecz dysponująca kapitałem inwestycyjnym w wysokości co najmniej 1,2 mln EUR, podlega opodatkowaniu podatkiem pobieranym u źródła według stawki 10 %, lecz tenże podatek podlega zaliczeniu na poczet należnego w Belgii podatku dochodowego od osób prawnych, a ewentualne saldo podlega zwrotowi i [spółka ta] może w danym wypadku wnieść jednocześnie o zastosowanie uregulowania podatkowego („DBI” (definitief belasten inkomsten) [definitywnie opodatkowane dochody]), które umożliwia dodatkowe obniżenie podstawy opodatkowania o koszty związane z posiadaniem udziałów, podczas gdy dla spółek mających siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, które otrzymują takie dywidendy lub wypłaty uznawane za dywidendy z tytułu tego samego udziału w spółce mającej siedzibę w Belgii, podatek pobrany u źródła (zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych) według stawki 10 % stanowi podatek definitywny, niepodlegający zwrotowi i niepodlegający obniżeniu w ramach zastosowania ww. uregulowania podatkowego („DBI”)?


title: Sprawa C-496/10: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ufficio del Giudice di Pace di Venafro — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Aldowi Patriciellowi (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Poseł do Parlamentu Europejskiego — Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów — Artykuł 8 — Postępowanie karne w sprawie czynu zabronionego polegającego na pomówieniu — Oświadczenia złożone poza pomieszczeniami Parlamentu — Pojęcie „opinii wyrażonej w czasie wykonywania obowiązków parlamentarnych” — Immunitet — Przesłanki)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/2

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ufficio del Giudice di Pace di Venafro — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Aldowi Patriciellowi
   (Sprawa C-496/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Poseł do Parlamentu Europejskiego - Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów - Artykuł 8 - Postępowanie karne w sprawie czynu zabronionego polegającego na pomówieniu - Oświadczenia złożone poza pomieszczeniami Parlamentu - Pojęcie „opinii wyrażonej w czasie wykonywania obowiązków parlamentarnych” - Immunitet - Przesłanki)
   2012/C 109/03
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Ufficio del Giudice di Pace di Venafro

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Aldo Patriciello

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Ufficio del Giudice di Pace di Venafro — Wykładnia art. 9 i art. 10 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1967 152, s. 13) — Poseł do Parlamentu Europejskiego, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa pomówienia w następstwie fałszywego oskarżenia przedstawiciela służb porządkowych — Pojęcie opinii wyrażonej w czasie wykonywania obowiązków służbowych

      Sentencja

   Artykuł 8 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, załączonego do traktatów UE, FUE i EWEA, należy interpretować w ten sposób, że oświadczenie złożone przez posła do Parlamentu Europejskiego poza pomieszczeniami Parlamentu, w którego sprawie wszczęto postępowanie karne w jego państwie członkowskim pochodzenia z tytułu czynu zabronionego polegającego na pomówieniu, stanowi opinię wyrażoną w czasie wykonywania przez niego obowiązków parlamentarnych objętą zakresem immunitetu określonego w tym przepisie, tylko gdy oświadczenie to odpowiada subiektywnej ocenie, która wykazuje bezpośrednią więź z wykonywaniem takich obowiązków. Do sądu odsyłającego należy określenie, czy przesłanki te są spełnione w zawisłej przed nim sprawie.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa F-139/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. — Van Arum przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Zakres zażalenia przewidzianego w art. 90 regulaminu)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/83

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. — Van Arum przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-139/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Zakres zażalenia przewidzianego w art. 90 regulaminu)
   2009/C 267/149
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Rinse Van Arum (Winksele, Belgia) (przedstawiciel: adwokat W. van den Muijsenbergh)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. F. De Wachter, C. Burgos i K. Zejdova, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie zmiany, bądź tytułem żądania ewentualnego stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny i zasądzenia od strony pozwanej symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem odszkodowania

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2009, s. 49.


title: Sprawa T-288/12: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2012 r. — EI du Pont de Nemours przeciwko OHIM — Zueco Ruiz (ZYTEL)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/13

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2012 r. — EI du Pont de Nemours przeciwko OHIM — Zueco Ruiz (ZYTEL)
   (Sprawa T-288/12)
   2012/C 273/23
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EI du Pont de Nemours and Company (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Enrique Zueco Ruiz (Saragossa, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie R 464/2011-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Enrique Zueco Ruiz

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „ZYTEL” dla towarów i usług z klas 9, 12 i 37

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 369314 „ZYTEL” dla towarów z klas 1 i 17; powszechnie znany znak towarowy „ZYTEL” dla towarów z klas 1 i 17

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa C-17/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 11 stycznia 2010 r. — Toshiba Corporation, Areva T&D Holding SA, Areva T&D SA, Areva T&D AG, Mitsubishi Electric Corp., Alstom, Fuji Electric Holdings Co. Ltd, Fuji Electric Systems Co. Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Siemens AG Österreich, VA TECH Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens AG, Hitachi Ltd, Hitachi Europe Ltd, Japan AE Power Systems Corp., Nuova Magrini Galileo SpA przeciwko Úřad pro ochranu hospodářské soutěže

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 11 stycznia 2010 r. — Toshiba Corporation, Areva T&D Holding SA, Areva T&D SA, Areva T&D AG, Mitsubishi Electric Corp., Alstom, Fuji Electric Holdings Co. Ltd, Fuji Electric Systems Co. Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Siemens AG Österreich, VA TECH Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens AG, Hitachi Ltd, Hitachi Europe Ltd, Japan AE Power Systems Corp., Nuova Magrini Galileo SpA przeciwko Úřad pro ochranu hospodářské soutěže
   (Sprawa C-17/10)
   2010/C 100/23
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Krajský soud v Brně (sąd okręgowy, Brno)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Toshiba Corporation, Areva T&D Holding SA, Areva T&D SA, Areva T&D AG, Mitsubishi Electric Corp., Alstom, Fuji Electric Holdings Co. Ltd, Fuji Electric Systems Co. Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Siemens AG Österreich, VA TECH Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens AG, Hitachi Ltd, Hitachi Europe Ltd, Japan AE Power Systems Corp., Nuova Magrini Galileo SpA

      Strona pozwana: Úřad pro ochranu hospodářské soutěže (czeski organ ochrony konkurencji)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 81 traktatu WE (obecnie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (1) należy dokonywać w taki sposób, że przepisy te powinny być stosowane (w postępowaniach wszczętych po dniu 1 maja 2004 r.) do całego okresu trwania kartelu, który rozpoczął się w Republice Czeskiej przed jej przystąpieniem do Unii Europejskiej (tzn. przed dniem 1 maja 2004 r.) a trwał i zakończył się po jej przystąpieniu do Unii Europejskiej?

               2)

               Czy wykładni art. 11 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 w związku z jego art. 3 ust. 1 i motywem 17 oraz z pkt 51 komunikatu Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji (2) należy dokonywać w ten sposób w świetle zasady ne bis in idem wynikającej z art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (3) i w świetle ogólnych zasad prawa wspólnotowego, że w przypadku gdy Komisja rozpocznie po dniu 1 maja 2004 r. postępowanie w sprawie naruszenia art. 81 traktatu WE i wyda w nim decyzję, to:

                           a)

                           organy ochrony konkurencji państw członkowskich zostaną automatycznie od tego momentu pozbawione kompetencji do prowadzenia postępowania w sprawie takich porozumień?

                           b)

                           organy ochrony konkurencji państw członkowskich zostaną pozbawione kompetencji do stosowania do tych porozumień przepisów prawa krajowego zawierających takie same uregulowania prawne jak art. 81 WE (obecnie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej)?

      (1)  Dz.U. 2003 L 1, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 8 t. 2, s. 205.

      (2)  Dz.U. 2004 C 101, s. 43.

      (3)  Dz.U. 2007 C 303, s. 1.


title: Sprawa C-506/07: Postanowienie Trybunału z dnia 3 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de La Coruña — Hiszpania) — Lubricantes y Carburantes Galaicos, S. L. przeciwko GALP Energía España SAU (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE — Zawarta między dostawcą a podmiotem prowadzącym stację benzynową i zawierająca klauzulę wyłączności umowa w przedmiocie dostawy paliw — Wyłączenie — Porozumienie o niewielkim znaczeniu — Rozporządzenie (EWG) nr 1984/83 — Artykuł 12 ust. 2 — Rozporządzenie (WE) nr 2790/1999 — Artykuł 4 lit. a) i art. 5 lit. a) — Okres wyłączności — Ustalanie detalicznej ceny sprzedaży)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/7

         Postanowienie Trybunału z dnia 3 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de La Coruña — Hiszpania) — Lubricantes y Carburantes Galaicos, S. L. przeciwko GALP Energía España SAU
   (Sprawa C-506/07) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE - Zawarta między dostawcą a podmiotem prowadzącym stację benzynową i zawierająca klauzulę wyłączności umowa w przedmiocie dostawy paliw - Wyłączenie - Porozumienie o niewielkim znaczeniu - Rozporządzenie (EWG) nr 1984/83 - Artykuł 12 ust. 2 - Rozporządzenie (WE) nr 2790/1999 - Artykuł 4 lit. a) i art. 5 lit. a) - Okres wyłączności - Ustalanie detalicznej ceny sprzedaży)
   2010/C 11/12
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de La Coruña

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lubricantes y Carburantes Galaicos, S. L.

      Strona pozwana: GALP Energía España SAU

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de La Coruña — Wykładnia art. 81 ust.1 lit. a) WE, motywu ósmego oraz art. 10 i art. 12 ust. 1 lit. c) oraz ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie zastosowania art. 85 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień o wyłączności zakupu (Dz.U. L 173, s. 5), a także art. 4 lit. a) i art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. L 336, s. 21) — Zawarta między dostawcą a podmiotem prowadzącym stację benzynową i zawierająca klauzulę wyłączności umowa w przedmiocie dystrybucji paliw — Stacja benzynowa wybudowana przez dostawcę na podstawie prawa powierzchni przyznanego mu przez odsprzedawcę na okres 25 lat i której prawo użytkowania zostało przyznane temu ostatniemu na ten sam okres

      Sentencja

               1)

               Umowa, taka jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym, przewidująca ustanowienie prawa rzeczowego zwanego „prawem powierzchni” na rzecz dostawcy produktów naftowych na okres 25 lat i upoważniająca tego dostawcę do wybudowania stacji benzynowej i oddania jej w najem właścicielowi terenu na czas odpowiadający okresowi obowiązywania tego prawa, w sytuacji, gdy zawiera ona klauzule dotyczące ustalania cen sprzedaży detalicznej lub też zobowiązań do wyłącznego zakupu i zakazu konkurencji, których okres obowiązywania przekracza ograniczenia czasowe ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie zastosowania art. [81] ust. 3 traktatu do kategorii porozumień o wyłączności zakupu, zmienionym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1582/97 z dnia 30 lipca 1997 r., a także w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych, nie jest objęta zakazem ustanowionym w art. 81 ust. 1 WE pod warunkiem, że nie wpływa ona na wymianę handlową między państwami członkowskimi i że jej celem bądź skutkiem nie jest istotne ograniczenie konkurencji, co powinien ustalić sąd krajowy, uwzględniając w szczególności kontekst gospodarczy i prawny zawarcia tej umowy.

               2)

               Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1984/83, zmienionego przez rozporządzenie nr 1582/97, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie sprzeciwia się temu, aby, w ramach wprowadzania w życie ustanowionego w nim odstępstwa, okres obowiązywania porozumienia z klauzulą wyłączności przekraczał ograniczenia czasowe przewidziane w tym rozporządzeniu, w sytuacji, gdy właściciel gruntu przeniósł na dostawcę prawo powierzchni na okres 25 lat, a dostawca ten zobowiązał się do wybudowania stacji benzynowej i oddania jej w najem właścicielowi gruntu w celu jej eksploatacji przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania tego prawa.

               3)

               Artykuł 5 lit. a) rozporządzenia nr 2790/1999 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie sprzeciwia się temu, aby, w ramach wprowadzania w życie ustanowionego w nim odstępstwa, okres obowiązywania porozumienia z klauzulą wyłączności przekraczał ograniczenia czasowe przewidziane w tym rozporządzeniu, w sytuacji gdy właściciel gruntu przeniósł na dostawcę prawo powierzchni na okres 25 lat, a dostawca ten zobowiązał się do wybudowania stacji benzynowej i oddania jej w najem właścicielowi gruntu w celu jej eksploatacji przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania tego prawa.

               4)

               Klauzule umowne odnoszące się do detalicznych cen sprzedaży produktów, takie jak klauzule będące przedmiotem sprawy zawisłej przed sądem krajowym, mogą być objęte wyłączeniami grupowymi przewidzianymi w rozporządzeniu nr 1984/83, zmienionym rozporządzeniem nr 1582/97, oraz w rozporządzeniu nr 2790/1999, w sytuacji, gdy dostawca ogranicza się do narzucenia maksymalnej ceny sprzedaży albo do zalecenia ceny sprzedaży i tym samym odsprzedawca ma realną możliwość ustalenia tej detalicznej ceny sprzedaży. Natomiast klauzule takie nie mogą być objęte tymi wyłączeniami, jeśli prowadzą — bezpośrednio lub za pomocą środków pośrednich lub ukrytych — do ustalenia detalicznej ceny sprzedaży albo narzucenia minimalnej ceny sprzedaży przez dostawcę. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy odsprzedawca nie jest ograniczany w ten sposób, z uwzględnieniem wszystkich zobowiązań wynikających z umowy, podjętych w danym kontekście gospodarczym i prawnym, jak również zachowania stron sprawy przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa T-9/11: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Air Canada/Komisja [Konkurencja — Kartele — Rynek towarowego transportu lotniczego — Porozumienia i uzgodnione praktyki dotyczące licznych składników cen usług towarowego transportu lotniczego (wprowadzenie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) — Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/29

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Air Canada/Komisja
   (Sprawa T-9/11) (1)

   ([Konkurencja - Kartele - Rynek towarowego transportu lotniczego - Porozumienia i uzgodnione praktyki dotyczące licznych składników cen usług towarowego transportu lotniczego (wprowadzenie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) - Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 048/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Air Canada (Quebec, Kanada) (przedstawiciele: S. Kim, H. Bignall, J. Pheasant i T. Capel, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Noë i N. von Lingen, następnie J. Bourke i S. Noë, oraz w końcu A. Dawes i H. Leupold, pełnomocnicy, wspierani przez G. Peretza, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694, wersja ostateczna, z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Towarowy transport lotniczy) w zakresie, w jakim odnosi się ona do skarżącej oraz, tytułem ewentualnym, zmniejszenie grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 7694, wersja ostateczna, z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Towarowy transport lotniczy) w zakresie, w jakim odnosi się ona do Air Canada.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Air Canada.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-19/14: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Duisburg – Niemcy) – Ana-Maria Talasca, Angelina Marita Talasca przeciwko Stadt Kevelaer (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/32

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Duisburg – Niemcy) – Ana-Maria Talasca, Angelina Marita Talasca przeciwko Stadt Kevelaer
   (Sprawa C-19/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 315/51
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Sozialgericht Duisburg.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Ana-Maria Talasca, Angelina Marita Talasca

      Strona pozwana: Stadt Kevelaer

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Duisburg (Niemcy) postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa F-79/14: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/31

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-79/14)
   2014/C 388/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci A. Lamamra i K. Evora)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o odebraniu skarżącemu z mocą wsteczną uprawnienia do dodatku na gospodarstwo domowe po przeniesieniu go do innej instytucji i o ograniczeniu kwoty dodatku na zagospodarowanie do jednego miesiąca zamiast dwóch

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 5 grudnia 2013 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 8 maja 2014 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa F-20/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie zdrowotne — Zwrot kosztów leczenia — Wyraźna odmowa)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/61

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-20/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie zdrowotne - Zwrot kosztów leczenia - Wyraźna odmowa)
   (2008/C 51/114)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferro, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności rozlicznych decyzji Komisji odmawiających skarżącemu zwrotu 100 % poniesionych przez niego kosztów leczenia i po drugie żądanie odszkodowania.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Sąd do spraw Służby Publicznej wyłącza swoją kompetencję w sprawie F- 20/07 Marcuccio przeciwko Komisji, umożliwiając wydanie rozstrzygnięcia w sprawie przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007, str. 19.


               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/3

         Listy służące do ustalania składów orzekających
   2010/C 317/06
   Na posiedzeniu w dniu 12 października 2010 r. Trybunał sporządził listę, o której mowa w art. 11b § 2 regulaminu postępowania, celem określenia składu wielkiej izby. Ma ona następującą postać:

               A. Rosas

               E. Jarašiūnas

               R. Silva de Lapuerta

               A. Prechal

               K. Schiemann

               M. Berger

               E. Juhász

               D. Šváby

               G. Arestis

               M. Safjan

               A. Borg Barthet

               J.-J. Kasel

               M. Ilešič

               C. Toader

               J. Malenovský

               A. Arabadjiev

               U. Lõhmus

               T. von Danwitz

               E. Levits

               P. Lindh

               A. Ó Caoimh

               L. Bay Larsen

         Na posiedzeniu w dniu 12 października 2010 r. Trybunał sporządził listę, o której mowa w art. 11c § 2 akapit pierwszy regulaminu postępowania, celem określenia składu izb orzekających w składzie pięciu sędziów. Ma ona następującą postać:

      Ósma izba

               K. Schiemann

               E. Jarašiūnas

               L. Bay Larsen

               A. Prechal

               C. Toader

         Na posiedzeniu w dniu 12 października 2010 r. Trybunał sporządził listy, o których mowa w art. 11c § 2 akapit drugi regulaminu postępowania, celem określenia składu izb orzekających w składzie trzech sędziów. Mają one następującą postać:

      Piąta izba

               A. Borg Barthet

               M. Ilešič

               E. Levits

               M. Safjan

               M. Berger

      Szósta izba

               A. Rosas

               U. Lõhmus

               A. Ó Caoimh

               P. Lindh

      Siódma izba

               R. Silva de Lapuerta

               E. Juhász

               G. Arestis

               J. Malenovský

               T. von Danwitz

      Ósma izba

               L. Bay Larsen

               C. Toader

               A. Prechal

               E. Jarašiūnas


title: Sprawa T-99/15: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2015 r. – Sfera Joven/OHIM – Las banderas del Mediterráneo (NOOSFERA)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/31

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2015 r. – Sfera Joven/OHIM – Las banderas del Mediterráneo (NOOSFERA)
   (Sprawa T-99/15)
   (2015/C 155/36)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sfera Joven, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Las banderas del Mediterráneo, SL (Cox, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Las banderas del Mediterráneo, SL

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „NOOSFERA” – zgłoszenie nr 11 233 681

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie R 158/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie R 158/2014-4 w zakresie, w jakim w decyzji tej oddalono odwołanie wnoszącej sprzeciw i utrzymano w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów o oddaleniu sprzeciwu B 2 160 557 i dopuszczeniu do rejestracji (słownego) wspólnotowego znaku towarowego nr 11 233 681 „NOOSFERA”;

               —

               obciążenie strony pozwanej i innych stron postępowania, które sprzeciwią się uwzględnieniu niniejszej skargi, kosztami.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-7/13: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — ADEAS przeciwko Komisji

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/22

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — ADEAS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-7/13)
   2013/C 79/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Association pour la Défense de l’Épargne et de l’Actionnariat des Salariés de France Télécom-Orange (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A.L. Lefort des Ylouses i A.S. Gay)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi ADEAS za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9403 wersja ostateczna z dnia 20 grudnia 2011 r., uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem, pod pewnymi warunkami, pomoc udzieloną przez Republikę Francuską na rzecz France Télécom, dotyczącą zmiany sposobu finansowania emerytur urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom [pomoc państwa nr C 25/2008 (ex NN 23/2008)] (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty, które są w istocie podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T-2/13 CFE–CGC France Télécom-Orange przeciwko Komisji lub z nimi identyczne.

      (1)  Dz.U. 2012, L 279, s. 1.


title: Sprawa C-381/09: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Gennaro Curia przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Szósta dyrektywa VAT — Zakres zastosowania — Zwolnienia z podatku VAT — art. 13 część B lit. d) pkt 1 — Udzielanie oraz pośredniczenie w sprawach kredytu, oraz zarządzanie kredytem — Pożyczki lichwiarskie)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/16

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Gennaro Curia przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate
      (Sprawa C-381/09) (1)

      (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Szósta dyrektywa VAT - Zakres zastosowania - Zwolnienia z podatku VAT - art. 13 część B lit. d) pkt 1 - Udzielanie oraz pośredniczenie w sprawach kredytu, oraz zarządzanie kredytem - Pożyczki lichwiarskie)
      (2010/C 288/26)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Gennaro Curia

         Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Interpretacja art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 154, s. 1) — Zwolnienia — Czynności polegające na udzielaniu oraz pośredniczeniu w sprawach kredytu, oraz zarządzanie kredytem — Działalność polegająca na udzielaniu lichwiarskich pożyczek pieniężnych, niezgodna z prawem krajowym

         Sentencja

      Działalność polegająca na udzielaniu pożyczek lichwiarskich, stanowiąca przestępstwo na gruncie krajowego prawa karnego, jest objęta, mimo swego niezgodnego z prawem charakteru, zakresem zastosowania szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku. Artykuł 13 część B lit. d) pkt 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może opodatkować powyższej działalności podatkiem od wartości dodanej w sytuacji, gdy odpowiadająca jej działalność polegająca na udzielani pożyczek pieniężnych o nienadmiernych stopach procentowych jest objęta zwolnieniem z tego podatku.

         (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009


title: Sprawa T-234/15: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2015 r. – Amitié/Komisja (Klauzula arbitrażowa — Dotacja — Pomoc finansowa — Zawieszenie płatności — Żądanie zwrotu deklarowanych kosztów — Odszkodowanie — Odsetki za zwłokę — Nota obciążeniowa — Odpowiedzialność umowna — Żądanie wzajemne)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/13

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2015 r. – Amitié/Komisja
   (Sprawa T-234/15) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Dotacja - Pomoc finansowa - Zawieszenie płatności - Żądanie zwrotu deklarowanych kosztów - Odszkodowanie - Odsetki za zwłokę - Nota obciążeniowa - Odpowiedzialność umowna - Żądanie wzajemne))
   (2015/C 346/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Amitié Srl (Bolonia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Bogaert, M. Picat i C. Siciliano)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Moro i S. Delaude, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów R. Van der Houta i A. Krämera, a następnie przez R. Van der Houta i A. Köhler)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na podstawie art. 272 TFUE i art. 340 akapit pierwszy TFUE, mająca na celu, w pierwszej kolejności, uzyskanie przede wszystkim stwierdzenia, że kwoty otrzymane przez skarżącą tytułem umowy dotacji oraz dwóch umów o pomocy finansowej zawartych przez nią ze Wspólnotą, reprezentowaną przez Komisję, a także kara finansowa i odsetki za zwłokę, których zwrotu lub zapłaty domaga się Komisja od skarżącej, w świetle ostatecznych wniosków z kontroli finansowej, nie są należne lub przynajmniej nie w pełnej wysokości, oraz następnie, że prawo Komisji do ekstrapolowania ostatecznych wniosków z kontroli do innej umowy dotacji jest niedozwolone, i wreszcie, że Komisja spowodowała powstanie odpowiedzialności umownej Unii poprzez zawieszenie, w świetle wstępnych wniosków z kontroli finansowej, płatności kwot należnych skarżącej na podstawie dwóch innych umów dotacji; oraz w drugiej kolejności, uzyskanie zasądzenia od Komisji wypłaty skarżącej, po pierwsze, pozostałych kwot należnych na podstawie umów dotacji, których wykonanie zawieszono, i na podstawie innej umowy o pomocy finansowej, oraz odsetek za zwłokę, a po drugie, odszkodowania w celu naprawienia skarżącej szkody doznanej z racji niezgodnego z prawem korzystania przez Komisję z uprawnień przysługujących jej na mocy umów o pomocy finansowej lub dotacji objętych kontrolą finansową oraz umów dotacji, których wykonanie zostało zawieszone w następstwie tej kontroli.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie żądania Amitié Srl o odnotowanie rezygnacji przez Komisję Europejską z kwestionowania pozostałych kwot należnych w ramach wykonania umów dotacji o sygnaturach: ECP-2007-DILI-517005, dotyczącej działania Athena (Access to cultural heritage networks across Europe) oraz ECP-2008-DILI-538025, dotyczącej działania Judaica Europeana (Jewish urban digital European integrated cultural archive).

               2)

               W pozostałym zakresie skarg zostaje oddalona.

               3)

               Zasądza się zapłatę przez Amitié na rzecz Komisji, po pierwsze, kwoty 50 458,23 EUR wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 4,5 % rocznie od dnia 6 kwietnia 2012 r. do czasu uiszczenia całości kwoty, po drugie, kwoty 261 947,36 EUR wraz odsetkami za zwłokę w wysokości 4,25 % rocznie od dnia 28 grudnia 2012 r. do czasu uiszczenia całości kwoty, po trzecie, kwoty 358 712,35 EUR wraz odsetkami za zwłokę w wysokości 4,5 % rocznie od dnia 8 maja 2012 r. do czasu uiszczenia całości kwoty i po czwarte, kwoty 5 045,82 EUR wraz odsetkami za zwłokę w wysokości 4,5 % rocznie od dnia 23 czerwca 2012 r. do czasu uiszczenia całości kwoty.

               4)

               Amitié pokrywa własne koszty i zostaje obciążona czterema piątymi kosztów Komisji.

               5)

               Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-155/13: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — Zanjani przeciwko Radzie

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/24

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — Zanjani przeciwko Radzie
   (Sprawa T-155/13)
   2013/C 141/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Babak Zanjani (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci L. Defalque i C. Malherbe)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ust. I.I.1 (pod nagłówkiem „Osoba”) załącznika do decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71);

               —

               stwierdzenie nieważności ust. I.I.1 (pod nagłówkiem „Osoba”) załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55);

               —

               stwierdzenie, że decyzja Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu oraz rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu nie mają zastosowania w zakresie, w jakim art. 19 ust. 1 lit. b) i c) decyzji Rady 2010/413/CFSP z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) stosuje się do strony skarżącej, oraz uznanie, że strony skarżącej nie dotyczą przewidziane tam środki ograniczające; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada przyjęła sporne środki ograniczające przewidziane w art. 19 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady 2010/413/CFSP w braku jakichkolwiek przepisów lub podstaw prawnych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła obowiązek uzasadnienia. Uzasadnienie spornych decyzji i rozporządzenia jest mgliste oraz ogólne i nie wskazuje konkretnych i rzeczywistych powodów, dla których Rada, korzystając ze swojego szerokiego zakresu uznania, stwierdziła, że strona skarżąca powinna być objęta spornymi środkami ograniczającymi.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada naruszyła przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony, prawo do rzetelnego procesu oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej. Strona skarżąca ani nie została poinformowana, ani nie otrzymała zawiadomienia o ewentualnych dowodach przytoczonych przeciwko niej w celu uzasadnienia środka przynoszącego jej szkodę. Rada ani nie udzieliła stronie skarżącej dostępu do akt sprawy, ani nie przedstawiła jej żądanych dokumentów (w tym dokładnych i spersonalizowanych informacji uzasadniających środki ograniczające), ani nie ujawniła jej ewentualnych dowodów przytoczonych przeciwko niej. Stronie skarżącej odmówiono wysłuchania jej przez Komisję, podczas gdy wyraźnie tego zażądała. Wyżej wymienione naruszenie przysługującego stronie skarżącej prawa do obrony — w szczególności niepoinformowanie strony skarżącej o przytoczonych przeciwko niej dowodach — skutkuje naruszeniem jej prawa do skutecznej ochrony sądowej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując środki ograniczające przeciwko stronie skarżącej. Powody, które Rada podniosła przeciwko stronie skarżącej, nie stanowią odpowiedniego uzasadnienia. Ponadto Rada nie przedstawiła ani dowodów, ani informacji w celu wykazania powodów, na które się powołuje, aby uzasadnić sporne środki ograniczające, które oparte są zwykłych domniemaniach.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że sporne środki ograniczające są dotknięte niezgodnością z prawem ze względu na uchybienia dotyczące dokonanej przez Radę oceny przed ich przyjęciem. Rada nie przeprowadziła rzeczywistej oceny okoliczności sprawy, lecz ograniczyła się tylko do zastosowania się do zaleceń Rady Bezpieczeństwa ONZ i przyjęcia propozycji przedstawionych przez państwa członkowskie.


title: Sprawa C-342/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2016 r. w sprawie T-326/14, Novomatic/EUIPO – Granini France (HOT JOKER), wniesione w dniu 17 czerwca 2016 r. przez Novomatic AG

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2016 r. w sprawie T-326/14, Novomatic/EUIPO – Granini France (HOT JOKER), wniesione w dniu 17 czerwca 2016 r. przez Novomatic AG
   (Sprawa C-342/16 P)
   (2017/C 095/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Novomatic AG (przedstawiciel: W. Mosing, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Granini France
   Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa F-54/13: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2013 r. — ZZ przeciwko EKSE

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/64

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2013 r. — ZZ przeciwko EKSE
   (Sprawa F-54/13)
   2013/C 207/113
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Społeczno-Ekonomiczny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EKSE oddalającej złożony przez stronę skarżącą na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego wniosek o odszkodowanie z tytułu szkody poniesionej z powodu podnoszonej zawziętości, a wręcz prześladowania przez administrację.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretariatu generalnego EKSE z dnia 3 października 2012 r. w zakresie, w jakim oddalono w niej wniosek strony skarżącej z dnia 5 czerwca 2012 r. mający na celu uzyskanie odpowiedniego i rozsądnego zadośćuczynienia za krzywdę, naruszenie jej dobrego imienia i zdrowia oraz uszczerbek w karierze zawodowej, których doznała, potwierdzonej w następstwie wniesionego przez stronę skarżącą zażalenia z dnia 24 października 2012 r. decyzją z dnia 22 lutego 2013 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej zadośćuczynienia i odszkodowania za krzywdę i naruszenie jej dobrego imienia oraz zdrowia w wysokości szacowanej, z zastrzeżeniem podwyższenia lub obniżenia w toku postępowania, na 12 000 EUR;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej odszkodowania za uszczerbek w karierze, którego doznała w wyniku opóźnienia awansu ze względu na prowadzone wówczas dochodzenia i postepowania, poprzez odtworzenie ścieżki kariery na poziomie stopnia AST 5 z zastrzeżeniem zmian w toku postępowania i posiłkowo poprzez odpowiednie odszkodowanie szacowane na 41 403,09 EUR z zastrzeżeniem podwyższenia w toku postępowania;

               —

               obciążenie EKSE kosztami postępowania.


title: Sprawa C-98/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 lutego 2012 r. — Wim J.J. Slot przeciwko 3 H Camping-Center Heinsberg GmbH

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 lutego 2012 r. — Wim J.J. Slot przeciwko 3 H Camping-Center Heinsberg GmbH
   (Sprawa C-98/12)
   2012/C 126/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wim J.J. Slot.

      Strona pozwana: 3 H Camping-Center Heinsberg GmbH.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy gdy przez ukształtowanie swojej witryny internetowej podmiot prowadzący działalność gospodarczą kieruje swoją działalność do innego państwa członkowskiego i na podstawie informacji zawartych na tej witrynie konsument, mający miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego, udaje się do siedziby podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą i tam strony podpisują umowę, chodzi o „sprawę dotyczącą umów zawieranych z udziałem konsumentów” w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Bruksela I (1);
               czy też
               art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Bruksela I wymaga w takim przypadku, aby umowa została zawarta na odległość?

               2)

               Jeżeli art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Bruksela I należy interpretować w ten sposób, że w takim przypadku zawarcie umowy musi co do zasady nastąpić z użyciem środków zawierania umów na odległość:
               czy jurysdykcja w sprawach dotyczących umów zawieranych z udziałem konsumentów jest ustalana zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Bruksela I w związku z art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia, gdy za pośrednictwem środków zawierania umów na odległość strony umowy zawarły umowę wstępną, która później prowadzi bezpośrednio do zawarcia umowy?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych; Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Wyrok Trybunału z dnia 16 listopada 2016 r. w sprawie E-4/16 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom – Art. 33 porozumienia o nadzorze i Trybunale – Środki niezbędne do wykonania wyroku Trybunału)

text:
               15.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/49

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 16 listopada 2016 r.
   w sprawie E-4/16
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii

      (Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom – Art. 33 porozumienia o nadzorze i Trybunale – Środki niezbędne do wykonania wyroku Trybunału)

   (2017/C 189/13)
   W sprawie E-4/16, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – WNIOSEK o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii, nie podejmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku Trybunału z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie E-13/13 ESA przeciwko Norwegii, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 33 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 16 listopada 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Królestwo Norwegii, nie podejmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku Trybunału z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie E-13/13 ESA przeciwko Norwegii, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 33 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości.

               2.

               Obciąża Królestwo Norwegii kosztami postępowania.


title: Sprawa T-380/14: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2016 r. – Pszonka/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Ujęcie nazwiska skarżącego — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Dowód zasadności umieszczenia w wykazie — Skarga oczywiście zasadna)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/45

         Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2016 r. – Pszonka/Rada
   (Sprawa T-380/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ujęcie nazwiska skarżącego - Termin do wniesienia skargi - Dopuszczalność - Dowód zasadności umieszczenia w wykazie - Skarga oczywiście zasadna))
   (2016/C 335/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Artem Wiktorowicz Pszonka (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci C. Constantina i J.-M. Reymond)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bartelt i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26 i sprostowania: Dz.U. 2014, L 70, s. 35; Dz.U. 2014, L 350, s. 15) i rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 1 i sprostowania: Dz.U. 2014, L 70, s. 36; Dz.U. L 350, s. 15) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie) i rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim akty te dotyczą Artema Wiktorowicza Pszonki.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Artema Wiktorowicza Pszonkę.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa T-154/11: Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. – Cantina Broglie 1 przeciwko OHIM – Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (Ripassa ZENATO) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Ripassa ZENATO – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy RIPASSO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/28

      Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. – Cantina Broglie 1 przeciwko OHIM – Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (Ripassa ZENATO)
      (Sprawa T-154/11) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Ripassa ZENATO - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy RIPASSO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
      (2015/C 016/46)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Cantina Broglie 1 Srl (Peschiera del Garda, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Rizzoli)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (Werona, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2010 r. (sprawa R 700/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona a Zenato Azienda Vitivinicola Srl.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Cantina Broglie 1 Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa T-1/09: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Dornbracht przeciwko OHIM — Metaform Lucchese (META) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego META — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy METAFORM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów i oznaczeń — Odmowa rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/14

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Dornbracht przeciwko OHIM — Metaform Lucchese (META)
   (Sprawa T-1/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego META - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy METAFORM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo towarów i oznaczeń - Odmowa rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   2011/C 319/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, A. Verhauwen, J. Künzel, D. Jestaedt i M. Bergermann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Metaform Lucchese SpA (Pescaglia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Pozzi i A. Perani)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 listopada 2008 r. (sprawa R 1152/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Metaform Lucchese SpA a Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-198/09: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — UOP przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/19

         Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — UOP przeciwko Komisji
   (Sprawa T-198/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2013/C 129/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: UOP Ltd (Guildford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci B. Hartnett i O. Geiss)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Talabér-Ritz i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: IFP (Rueil-Malmaison, Francja) (przedstawiciele: adwokaci E. Morgan de Rivery i A. Noël-Baron)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2009/157/WE z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Francję na rzecz grupy IFP [(C 51/05 (ex NN 84/05)] (Dz.U. 2009, L 53, s. 13)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               UOP Ltd pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i IFP.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa T-234/08: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2008 r. — EuroChem MCC przeciwko Radzie

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/58

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2008 r. — EuroChem MCC przeciwko Radzie
   (Sprawa T-234/08)
   (2008/C 209/105)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: EuroChem Mineral and Chemical Company OAO (EuroChem MCC) (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: P. Vander Schueren i B. Evtimov, prawnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 238/2008 z dnia 10 marca 2008 r. kończącego częściowy przegląd okresowy przewidziany na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 w odniesieniu do cła antydumpingowego nałożonego na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji w zakresie, w którym nakłada ono cło antydumpingowe na skarżącą, jej zależne spółki produkcyjne i przedsiębiorstwa powiązane wymienione w motywie dziesiątym zaskarżonego rozporządzenia,

               —

               nakazanie właściwym instytucjom, mając na uwadze ciężar naruszeń prawa wspólnotowego, zaniechania dalszego nakładania cła antydumpingowego na skarżącą, jej zależne spółki produkcyjne i przedsiębiorstwa powiązane, do czasu przyjęcia przez instytucje wspólnotowe środków koniecznych do wykonania wyroku Sądu Pierwszej Instancji

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, rosyjski producent i eksporter roztworów mocznika i azotanu amonu żąda na podstawie art. 230 WE stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 238/2008 (1) (zwanego dalej zaskarżonym rozporządzeniem).
   Na poparcie swego wniosku skarżąca podnosi jeden podstawowy zarzut nieważności składający się z trzech części. Skarżąca podnosi, że instytucje wspólnotowe błędnie określiły jej wartość normalną, co tę wartość sztucznie podwyższyło. Jednocześnie instytucje te przeprowadziły błędne porównanie z ceną wywozu i w związku z tym błędnie przyjęły wystąpienie dumpingu naruszając w ten sposób art. 1 i art. 2 rozporządzenia podstawowego (2), popełniając przy tym szereg oczywistych błędów w ocenie i naruszając podstawowe zasady prawa wspólnotowego. Naruszenia te doprowadziły zdaniem skarżącej do nieuzasadnionego zakończenia częściowego przeglądu okresowego bez zmiany środka antydumpingowego względem skarżącej.
   Skarżąca podnosi w szczególności, w ramach pierwszej części zarzutu, że instytucje wspólnotowe dopuściły się błędu, co do prawa i naruszyły art. 2 ust. 3 i ust. 5 rozporządzenia podstawowego nieuwzględniając znacznej części kosztów produkcji skarżącej i kwalifikując je jako nierzetelne lub stosując de facto nierynkową metodę przy określaniu większej części normalnej wartości skarżącej.
   W ramach drugiej części zarzutu, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia podstawowego i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie decydując o dostosowaniu cen gazu. Ponadto, skarżąca podnosi, że Komisja niedostatecznie uzasadniła dostosowanie cen gazu na podstawie wewnątrzwspólnotowych cen gazu w Waidhaus (Niemcy) i nie odejmując od kwoty dostosowania 30 % rosyjskiego cła eksportowego od rosyjskiego gazu.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podnosi, że instytucje wspólnotowe naruszyły art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego i dopuściły się oczywistego błędu w ocenie okoliczności odejmując od ceny wywozowej skarżącej powstające przy sprzedaży na rzecz pierwszego niezależnego odbiorcy koszty dystrybucji, administracji i ogólne oraz prowizje związane z przedsiębiorstwami powiązanymi, które tworzą wraz ze skarżącą ekonomiczną całość i należą do jej zintegrowanego działu sprzedaży.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 238/2008 z dnia 10 marca 2008 r. kończące częściowy przegląd okresowy przewidziany na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 w odniesieniu do cła antydumpingowego nałożonego na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji (Dz.U. 2008 L 75, str. 14).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, str. 1).


title: Sprawa C-506/13 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Moravia Gas Storage a.s., dawniej Globula a.s., Republika Czeska (Odwołanie — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Obowiązek ciążący na przedsiębiorcach prowadzących działalność w sektorze gazu ziemnego — Wprowadzenie systemu umożliwiającego osobom trzecim dostęp na podstawie umowy do instalacji składu gazu — Decyzja władz czeskich — Czasowe zwolnienie w odniesieniu do przyszłych instalacji podziemnego składu gazu w miejscowości Dambořice — Decyzja Komisji — Nakaz cofnięcia decyzji o zwolnieniu — Dyrektywy 2003/55/WE i 2009/73/WE — Stosowanie w czasie)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Moravia Gas Storage a.s., dawniej Globula a.s., Republika Czeska
   (Sprawa C-506/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Obowiązek ciążący na przedsiębiorcach prowadzących działalność w sektorze gazu ziemnego - Wprowadzenie systemu umożliwiającego osobom trzecim dostęp na podstawie umowy do instalacji składu gazu - Decyzja władz czeskich - Czasowe zwolnienie w odniesieniu do przyszłych instalacji podziemnego składu gazu w miejscowości Dambořice - Decyzja Komisji - Nakaz cofnięcia decyzji o zwolnieniu - Dyrektywy 2003/55/WE i 2009/73/WE - Stosowanie w czasie))
   (2015/C 171/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Moravia Gas Storage a.s., dawniej Globula a.s., (przedstawiciele: P. Zákoucký i D. Koláček, advokáti), Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i J. Vláčil, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej Globula/Komisja (T–465/11, EU:T:2013:406).

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa T-166/13: Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2014 r. – Ben Ali przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Zamrożenie funduszy — Przedłużenie — Skutki stwierdzenia nieważności wcześniejszych środków w postaci zamrożenia funduszy — Umorzenie postępowania — Odpowiedzialność pozaumowna — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/21

         Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2014 r. – Ben Ali przeciwko Radzie
   (Sprawa T-166/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji - Zamrożenie funduszy - Przedłużenie - Skutki stwierdzenia nieważności wcześniejszych środków w postaci zamrożenia funduszy - Umorzenie postępowania - Odpowiedzialność pozaumowna - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2014/C 448/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Saint-Étienne-du-Rouvray, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. de Saint Rémy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i A. De Elera, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2013/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2013 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 32, s. 20) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego, oraz po drugie, żądanie zapłaty odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2013/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2013 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji w zakresie, w jakim dotyczy ona Mehdiego Ben Tijaniego Ben Haja Hamdy Ben Haja Hassena Ben Alego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Ben Ali i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa C-443/08: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/11

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-443/08)
   (2009/C 6/18)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych i wykonawczych niezbędnych dla dokonania prawidłowej transpozycji art. 2 pkt 3, art. 2 pkt 4 i art. 4 ust. 4 dyrektywy Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach (1), w odniesieniu do definicji pojęcia „małego urządzenia” i „znacznej zmiany” oraz zobowiązań mających zastosowanie do istniejących urządzeń, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca podnosi, że pojęcia „małego urządzenia” i „znacznej zmiany”w rozumieniu art. 2 pkt 3 i art. 2 pkt 4 dyrektywy 1999/13/WE są niezbędne dla zapewnienia zharmonizowanego i skutecznego stosowania tej dyrektywy, ponieważ określają zobowiązania mające zastosowanie do pewnych kategorii urządzeń przemysłowych, o których mowa w dyrektywie. Tymczasem transpozycja dyrektywy do prawa krajowego jest w wielu aspektach niepełna ponieważ strona pozwana w żaden sposób nie zdefiniowała pojęcia „małego urządzenia”, natomiast przyjęta przez nią definicja pojęcia „znacznej zmiany” nie uwzględnia wartości progowych wzrostu emisji lotnych związków organicznych, po przekroczeniu których zmianę urządzenia należy uznać za znaczną.
   Skarżąca odnosi się również krytycznie do niedokładności i braku przejrzystości transpozycji art. 4 ust. 4 dyrektywy w zakresie zobowiązań mających zastosowanie do znacznych zmian istniejących urządzeń. Zważywszy, iż przepisy dotyczące nowych urządzeń zawierają ściślejsze wymogi od przepisów mających zastosowanie do urządzeń starych, należy stworzyć uregulowania bardziej czytelne, także w odniesieniu do sytuacji, w których istniejące urządzenie zostaje podane istotnym zmianom dla zapewnienia skuteczności (effet tiule) dyrektywy, która ma na celu zagwarantowanie wysokiego poziomu ochrony środowiska.

      (1)  Dz.U. L 85, s. 1


title: Sprawa T-210/14: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2014 r. – Mederer przeciwko OHIM – Cadbury Netherlands International Holdings (Gummi Bear-Rings)

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/15

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2014 r. – Mederer przeciwko OHIM – Cadbury Netherlands International Holdings (Gummi Bear-Rings)
   (Sprawa T-210/14)
   2014/C 245/21
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mederer GmbH (Fürth, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Sachs i O. Ruhl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cadbury Netherlands International Holdings BV (Breda, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie R 225/2013-5;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania przed OHIM i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Gummi Bear-Rings” dla towarów z klasy 30 – rejestracja międzynarodowa nr 1 0 51  028 wskazująca Unię Europejską

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Cadbury Netherlands International Holdings BV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „Gummy”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 2007/2009.


title: Sprawa T-419/11: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Ellinika Touristika Akinita AE przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/43

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Ellinika Touristika Akinita AE przeciwko Komisji
   (Sprawa T-419/11)
   2011/C 282/80
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ellinika Touristika Akinita AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Fragkakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi w całości;

               —

               stwierdzenie nieważności i uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji skierowanej do Republiki Greckiej;

               —

               nakazanie zwrotu wraz z odsetkami wszelkich kwot, które na podstawie zaskarżonej decyzji mogą zostać „odzyskane” bezpośrednio lub pośrednio od skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 3504 z dnia 24 maja 2011 r., dotyczącej pomocy państwa na rzecz określonych kasyn greckich [pomoc państwa C 16/2010 (ex NN 22/2010, ex CP 318/2009)], która została wykonana przez Republikę Grecką.
   Na poparcie skargi jako powody nieważności skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Zarzut pierwszy dotyczy błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE oraz niewystarczającego uzasadnienia, stanowiącego naruszenie art. 296 TFUE. W szczególności badany środek: (i) nie zapewnia korzyści ekonomicznej kasynu Parnithy ani kasynu Korfu poprzez przekazanie środków publicznych, (ii) nie ma charakteru wybiórczego oraz (iii) nie może wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi i nie zakłóca ani nie grozi zakłóceniem konkurencji.

               Zarzut drugi dotyczy błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U L 83 s. 1). W szczególności: (i) odzyskania niezgodnej z prawem pomocy państwa można domagać się wyłącznie od rzeczywistych beneficjentów tej pomocy; (ii) rzeczywiści beneficjenci przedmiotowej pomocy (klienci kasyn) nie są tożsami z podmiotami, do których skierowany został nakaz odzyskania pomocy (kasyna Korfu, Parnithy i Salonik), które nie były obciążone z tytułu biletów wstępu.

               Zarzut trzecie dotyczy błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 14 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia. Odzyskanie przedmiotowej pomocy jest sprzeczne z: (i) zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz (ii) zasadą proporcjonalności.


title: Sprawa C-236/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 — System kontroli w sektorze rybołówstwa — Przekazanie wymaganych danych po terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-236/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 - System kontroli w sektorze rybołówstwa - Przekazanie wymaganych danych po terminie)
   (2006/C 326/27)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: K. Banks, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Nwaokolo, pełnomocnik, D.J. Rhee, Barrister)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 19i rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 261, str. 1) — Nieprzekazanie wymaganych danych w przepisanym terminie
   Sentencja

               1)

               Przekazując po terminie dane wymagane na podstawie art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, zmienionego po raz ostatni rozporządzeniem Rady (WE) nr 1954/2003 z dnia 4 listopada 2003 r., Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tego rozporządzenia.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa T-248/10: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji i EPSO

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/49

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji i EPSO
   (Sprawa T-248/10)
   ()
   2010/C 209/73
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/177/10 — Administratorzy (AD5), opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 16 marca 2010 r., nr C 64 A;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podnoszonymi w sprawie T-218/09 Włochy przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz. U. C 180, s. 59.


title: Sprawa T-244/05: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2005 r. przez Gibtelecom Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/37

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2005 r. przez Gibtelecom Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-244/05)
   (2005/C 205/65)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 1 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Gibtelecom Limited, z siedzibą w Europort (Gibraltar), reprezentowanej przez M. Llamasa, barrister, B. O'Connor'a, solicitor i S. Brummela, lawyer.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, doręczonej Gibtelecom pismem z dnia 26 kwietnia 2005 (znak 1982), którą Komisja w dorozumiany sposób odrzuciła skargę wniesioną przez Gibtelecom przeciwko Hiszpanii na podstawie art. 86 WE w związku z art. 49 WE i/lub 12 WE.

               —

               obciążenie Komisji kosztami Gibtelecomu

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją Komisja oddaliła skargę wniesioną dnia 31 października 1996 r., w której skarżący zarzucał hiszpańskiemu operatorowi telekomunikacyjnemu Telefonica S.A. dokonanie szeregu nadużyć pozycji dominującej, sprzecznych z artykułem 82 WE, poprzez odmowę uznania międzynarodowego telefonicznego kodu Gibraltaru („350”) i naleganie na przyjęcie restrykcyjnych warunków w wymianie automatycznej bezpośredniej transmisji ruchu telefonicznego między Hiszpanią a Gibraltarem. Skarżący przekształcił następnie ową skargę w skargę w oparciu o artykuł 86 WE w związku z artykułami 82 WE, 49 WE i 12 WE przeciwko Hiszpanii, zarzucając, że Telefonica działała według dyspozycji otrzymanych od rządu hiszpańskiego, który domaga się uznania zwierzchności nad Gibraltarem.
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi cały szereg oczywistych błędów w ocenie w zaskarżonej decyzji. Według skarżącego Komisja popełniła błąd uznając, że Telefonica nie jest przedsiębiorstwem publicznym albo że posiada prawa specjalne w rozumieniu artykułu 86 WE.
   Skarżący zarzuca dalej, że instruując Telefonicę by odmówiła przyznanego przez ITU kodu 350, Hiszpania wprowadziła i utrzymała dyskryminujące przeszkody dla swobodnego przepływu usług telekomunikacyjnych, sprzeczne z art. 49 WE. Skarżący uważa ponadto, że odmowa Hiszpanii uznania tego kodu stanowi dyskryminacyjne traktowanie ze względu na przynależność państwową i miejsce zamieszkania i jest sprzeczna z zakazem dyskryminacji z art. 12 WE.
   Skarżący twierdzi ponadto, że stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że odpowiednie rozwiązanie problemu numeracji winno nastąpić w drodze dwustronnych uzgodnień miedzy Hiszpanią a Wielką Brytanią, Komisja dopuściła się kolejnego oczywistego błędu w ocenie z uwagi na fakt, że w ocenie skarżącego nie ma stosownej alternatywy dla interwencji Komisji.
   Skarżący podnosi także szereg proceduralnych i administracyjnych podstaw do stwierdzenia nieważności. Skarżący odwołuje się w tym kontekście do rzekomego naruszenia obowiązku Komisji stosownie do art. 253 WE uzasadnienia jej decyzji, a także naruszenia jego uzasadnionych oczekiwań, które jak utrzymuje wynikały z pisma wysłanego w dniu 7 czerwca 2000 r. przez trzech członków Komisji do Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa, w którym między innymi domagali się oni od obu państw znalezienia rozwiązania skargi w sprawie numeracji. Skarżący podnosi dalej w kontekście tego samego zarzutu, że Komisja nie działała bezstronnie i że naruszyła zasadę wymagającą od niej podjęcia działania w rozsądnym terminie.


title: Sprawa T-84/09: Wyrok Trybunału z dnia 26 września 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania — Działania informacyjno-promocyjne na rzecz produktów rolnych — Produkcja oliwy z oliwek i oliwek stołowych — Zwłoka w płatnościach)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/12

         Wyrok Trybunału z dnia 26 września 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-84/09) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania - Działania informacyjno-promocyjne na rzecz produktów rolnych - Produkcja oliwy z oliwek i oliwek stołowych - Zwłoka w płatnościach)
   2012/C 343/15
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: L. Ventrella i G. Palmeri, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2008/960/WE z dnia 8 grudnia 2008 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) (Dz.U. L 340, s. 99), w zakresie, w jakim wyłącza ona niektóre wydatki poniesione przez Republikę Włoską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa F-71/06: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2006 r. — Lebedef-Caponi przeciwko Komisji

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/36

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2006 r. — Lebedef-Caponi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-71/06)
   (2006/C 190/68)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maddalena Lebedef-Caponi (Senningerberg, Luksemburg) (Przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za okres od 01.01.2004 r. do 31.12.2004 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi, skarżąca podnosi trzy zarzuty dotyczące:

               —

               po pierwsze, naruszenie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego dotyczących przedstawicieli związkowych i regulaminowych pracowników, naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz reguły „patere legem quam ipse fecisti”,

               —

               po drugie, naruszenie zasady zakazu arbitralnego postępowania oraz zakazu nadużywania władzy, jak również naruszenie obowiązku uzasadnienia i praw do obrony;

               —

               po trzecie, naruszenie obowiązku staranności.


title: Sprawa C-362/10: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/98/WE — Ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego — Nieprawidłowa transpozycja lub brak transpozycji niektórych przepisów w wyznaczonym terminie)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-362/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/98/WE - Ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego - Nieprawidłowa transpozycja lub brak transpozycji niektórych przepisów w wyznaczonym terminie)
   2011/C 370/21
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. La Pergola i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Szpunar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 2, 3, 4, 6, 7, 8, 10 i 11 dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.U. L 345, s. 90)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu transpozycji do polskiego porządku prawnego art. 2–4, 6–8, 10 i 11 dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy tych artykułów.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa F-57/13: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/27

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-57/13)
   (2013/C 226/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji określającej zaliczenie uprawnień emerytalnych nabytych przed wstąpieniem do służby Komisji na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych oraz decyzji o oddaleniu zażalenia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 stycznia 2013 r. dotyczącej zaliczenia jego uprawnień emerytalnych nabytych przed wstąpieniem do służby w Komisji;

               —

               w niezbędnym zakresie: stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie z dnia 12 marca 2013 r., w którym wnoszono o zastosowanie ogólnych przepisów wykonawczych oraz stawek aktuarialnych obowiązujących w momencie złożenia przez skarżącego wniosku o przeniesienie jego uprawnień emerytalnych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-603/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-666/14 Monster Energy/EUIPO, wniesione w dniu 10 listopada 2015 r. przez Monster Energy Company

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-666/14 Monster Energy/EUIPO, wniesione w dniu 10 listopada 2015 r. przez Monster Energy Company
   (Sprawa C-603/15 P)
   (2016/C 270/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Monster Energy Company (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r. Trybunał (ósma izba) odwołanie zostało odrzucone jako niedopuszczalne.


title: Sprawa T-490/08: Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2010 r. — CM Capital Markets przeciwko OHIM — Carbon Capital Markets (CARBON CAPITAL MARKETS Emissions Compliance Solutions & Carbon Finance) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CARBON CAPITAL MARKETS Emissions Compliance Solutions & Carbon Finance — Wcześniejsze graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe CM Capital Markets — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/36

         Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2010 r. — CM Capital Markets przeciwko OHIM — Carbon Capital Markets (CARBON CAPITAL MARKETS Emissions Compliance Solutions & Carbon Finance)
   (Sprawa T-490/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CARBON CAPITAL MARKETS Emissions Compliance Solutions & Carbon Finance - Wcześniejsze graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe CM Capital Markets - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 209/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CM Capital Markets Holding, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci T. Villate Consonni i J. Calderón Chavero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: J.F. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Carbon Capital Markets Ltd (Oxford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: E. Hardcastle, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2008 r. (sprawa R 16/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między CM Capital Markets Holding, SA a Carbon Capital Markets Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CM Capital Markets Holding, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.