title: Sprawa T-473/11: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2011 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Weleda Trademark (MENOCHRON)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/45

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2011 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Weleda Trademark (MENOCHRON)
   (Sprawa T-473/11)
   2011/C 311/84
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Longevity Health Products., Inc. (Nassau, Bahamy) (przedstawiciel: J. Korab, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Weleda Trademark AG (Arlesheim, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności skargi wniesionej przez Longevity Health Products, Inc.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie R 2345/2010-4 i oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Weledę Trademark wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego CTM 005050752;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „MENOCHRON” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Weleda Trademark AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „MENODORON” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 207/2009
       (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-244/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 17 — Ósma dyrektywa 79/1072/EWG — Artykuł 1 — Trzynasta dyrektywa 86/560/EWG — Artykuł 1 — Zwrot lub odliczenie podatku VAT — Podatnik z siedzibą w innym państwie członkowskim, lecz posiadający stały zakład w zainteresowanym państwie członkowskim)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-244/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 17 - Ósma dyrektywa 79/1072/EWG - Artykuł 1 - Trzynasta dyrektywa 86/560/EWG - Artykuł 1 - Zwrot lub odliczenie podatku VAT - Podatnik z siedzibą w innym państwie członkowskim, lecz posiadający stały zakład w zainteresowanym państwie członkowskim)
   2009/C 220/20
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Aresu i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, G. De Bellis i G. Palmieri, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, s. 11) oraz art. 1 trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty — Zwrot podatku VAT podatnikowi z siedzibą w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, który jednak posiada stały zakład we Włoszech

      Sentencja

               1)

               Republika Włoska — w odniesieniu do zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikowi będącemu rezydentem w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, lecz mającemu stały zakład we Włoszech — uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju oraz art. 1 trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty, zobowiązując podatnika mającego siedzibę w państwie członkowskim lub w państwie trzecim, lecz mającego stały zakład, który w danym okresie dostarczał towary lub świadczył usługi we Włoszech, do uzyskiwania zwrotu podatku od wartości dodanej za pomocą mechanizmu przewidzianego w tych dyrektywach, a nie w drodze odliczenia, w przypadku gdy towary i usługi z tytułu których zgłoszono żądanie odzyskania podatku są nabywane nie za pośrednictwem stałego zakładu we Włoszech, lecz bezpośrednio przez główny zakład podatnika.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-165/15: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2015 r. – Ryanair i Airport Marketing Service/Komisja

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/18

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2015 r. – Ryanair i Airport Marketing Service/Komisja
   (Sprawa T-165/15)
   (2015/C 228/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) i Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: G. Berrisch, E. Vahida i G. Metaxas-Maranghidis, lawyers i B. Byrne, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 oraz (w zakresie, w jakim dotyczą one art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2) art. 3, 4 i 5 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.22614 stwierdzającej, że Ryanair i Airport Marketing Services otrzymały bezprawną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa od Chambre de Commerce et d’Industrie de Pau-Béarn oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy opiera się na twierdzeniu, że decyzja narusza art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasadę dobrej administracji i prawo skarżących do obrony, ponieważ Komisja nie zezwoliła skarżącym na dostęp do akt postępowania wyjaśniającego i nie dała im możliwości efektywnego przedstawienia swojego stanowiska.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez to, że Komisja niesłusznie przypisała sporne środki państwu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez to, że Komisja błędnie odmówiła oparcia się na porównywalnej analizie, która doprowadziłaby do wniosku, że nie nastąpiło udzielenie pomocy na rzecz skarżących. Tytułem zarzutu ewentualnego twierdzi, że Komisja nie podała właściwych wartości usług marketingowych, niesłusznie odrzuciła uzasadnienie, dlaczego lotnisko podjęło decyzję zakupu takich usług, błędnie odrzuciła możliwość, że część usług marketingowych mogła być nabyta w celach związanych z interesem ogólnym, nie dokonała oceny porozumień handlowych z odrębnych punktów widzenia prywatnego inwestora właściciela i zarządcy lotniska, oparła swe wnioski na niepełnych i niewłaściwych danych w celu obliczenia rentowności portu lotniczego, zastosowała nadmiernie krótki horyzont czasowy, niesłusznie oparła swą ocenę tylko na uzgodnionych trasach oraz nie uwzględniła efektów sieciowych, jakich lotnisko mogło spodziewać się uzyskać ze swojego związku z Ryanair. W każdym wypadku, nawet gdyby skarżący odnieśli korzyść, Komisja nie wykazała, że korzyść ta miała selektywny charakter.

               4.

               Zarzut czwarty, podniesiony pomocniczo, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE, poprzez to, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła prawo, stwierdziwszy, iż pomoc dla Ryanair i AMS była równa łącznym krańcowym stratom lotniska w Pau, a nie faktyczną korzyścią Ryanair i AMS. Komisja powinna była zbadać zakres, w jakim sporna korzyść została naprawdę przeniesiona na pasażerów Ryanair. Następnie Komisja nie określiła ilościowo jakiejkolwiek przewagi konkurencyjnej, jaką uzyskał Ryanair przez (rzekome) przepływy płatności poniżej kosztów lotniska w Pau. W końcu Komisja nie wyjaśniła właściwie, dlaczego odzyskanie sumy pomocy określonej w decyzji było konieczne dla zapewnienia przywrócenia sytuacji sprzed wypłacenia pomocy.


title: Sprawa C-597/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 listopada 2011 r. przez Evropaïki Dynamiki-Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-232/06 Evropaïki Dynamiki-Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/42

      Odwołanie wniesione w dniu 25 listopada 2011 r. przez Evropaïki Dynamiki-Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-232/06 Evropaïki Dynamiki-Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji
      (Sprawa C-597/11 P)
      (2012/C 25/79)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki-Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu;

                  —

                  wykonanie nieograniczonego prawa do orzekania i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (Dyrekcja Generalna ds. Podatków i Unii Celnej) odrzucającej ofertę wnoszącej odwołanie, złożoną w ramach przetargu TAXUD/2005/AO-001 dotyczącego usług obejmujących specyfikację, opracowanie, konserwację i utrzymanie systemów informatycznych służb celnych w związku z projektem DG ds. Podatków i Unii Celnej „CUST-DEV” (Dz.U. 2005/S 187-183846) i udzielającej zamówienia innemu oferentowi, która została przekazana wnoszącej odwołanie pismem z dnia 19 czerwca 2006 r. oraz zasądzenie żądanego odszkodowania;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do rozpoznania co do istoty;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących powodów:

                  Po pierwsze, podnosi ona, że Sąd naruszył prawo dokonując błędnej wykładni art. 89 ust. 1 i art. 98 ust. 1 rozporządzenia finansowego, a także art. 140 ust. 1 i 2 i art. 141 ust. 2 zasad wykonania oraz zasad równego traktowania, niedyskryminacji, przejrzystości i wolnej konkurencji.

                  Po drugie, jej zdaniem, Sąd naruszył prawo nieprawidłowo interpretując i wypaczając przedstawione dowody.

                  Ponadto wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo dokonując błędnej wykładni zmiany kryteriów wyboru, a także pomijając badanie wielu oczywistych błędów, które wystąpiły przy ocenie oferty oraz nie uzasadniając w dostatecznym stopniu zaskarżonego wyroku.


title: Sprawa F-83/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 26 maja 2011 r. — Kalmár przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Rozwiązanie stosunku pracy — Żądanie stwierdzenia nieważności — Zapłata wynagrodzenia — Skutki wyroku stwierdzającego nieważność)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/51

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 26 maja 2011 r. — Kalmár przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-83/09) (1)

   (Służba publiczna - Personel Europolu - Rozwiązanie stosunku pracy - Żądanie stwierdzenia nieważności - Zapłata wynagrodzenia - Skutki wyroku stwierdzającego nieważność)
   2011/C 252/109
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Andreas Kalmár (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat D.C. Coppens)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Z jednej strony, stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dni 4 i 24 lutego 2009 r. o zwolnieniu skarżącego i zawieszeniu go w wykonywaniu funkcji w trakcie okresu wypowiedzenia. Z drugiej strony, żądanie zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez skarżącego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 4 lutego 2009 r., którą dyrektor Europejskiego Urzędu Policji (Europolu) rozwiązał umowę na czas określony z A. Kalmárem, decyzji z dnia 24 lutego 2009 r., którą dyrektor Europolu zwolnił A. Kalmára z obowiązku pracy w okresie wypowiedzenia a także decyzji z dnia 18 lipca 2009 r. oddalającej zażalenie wniesione przez A. Kalmára.

               2)

               Zasądza się zapłatę przez Europol na rzecz skarżącego kwoty 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Europol pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez A. Kalmára.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010, s. 80.


title: Sprawy połączone C-72/14 i C-197/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 września 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Gerechtshof te ‘s–Hertogenbosch, Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X/Inspecteur van Rijksbelastingdienst (C-72/14) oraz T.A. van Dijk/Staatssecretaris van Financiën (C-197/14) (Odesłanie prejudycjalne — Pracownicy migrujący — Zabezpieczenie społeczne — Właściwe ustawodawstwo — Przewoźnicy na Renie — Zaświadczenie E-101 — Wartość dowodowa — Wystąpienie do Trybunału — Obowiązek odesłania prejudycjalnego)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 września 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Gerechtshof te ‘s–Hertogenbosch, Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X/Inspecteur van Rijksbelastingdienst (C-72/14) oraz T.A. van Dijk/Staatssecretaris van Financiën (C-197/14)
   (Sprawy połączone C-72/14 i C-197/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pracownicy migrujący - Zabezpieczenie społeczne - Właściwe ustawodawstwo - Przewoźnicy na Renie - Zaświadczenie E-101 - Wartość dowodowa - Wystąpienie do Trybunału - Obowiązek odesłania prejudycjalnego))
   (2015/C 363/11)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sądy odsyłające

   Gerechtshof te ‘s-Hertogenbosch, Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniach głównych

      Strony skarżące: X (C-72/14), T.A. van Dijk (C-197/14)

      Strony pozwane: Inspecteur van Rijksbelastingdienst (C-72/14), Staatssecretaris van Financiën (C-197/14)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, a także art. 10c–11a, 12a i 12b rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 w wersjach zmienionych i uaktualnionych rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego w formie zaświadczenia E-101 w celu poświadczenia, że dany pracownik podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego w zakresie zabezpieczenia społecznego, podczas gdy pracownik ów jest objęty zakresem stosowania umowy dotyczącej zabezpieczenia społecznego przewoźników na Renie, przyjętej przez konferencję międzyrządową zwołaną w celu przeprowadzenia rewizji umowy z dnia 13 lutego 1961 r. dotyczącej zabezpieczenia społecznego przewoźników na Renie, podpisanej w Genewie w dniu 30 listopada 1979 r., nie jest wiążące dla organów innych państw członkowskich. Fakt, że organ wydający nie miał zamiaru wydać rzeczywistego zaświadczenia E-101, lecz użył formularza tego zaświadczenia do celów administracyjnych, jest w tym względzie bez znaczenia.

               2)

               Artykuł 267 akapit trzeci TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa krajowego, taki jak sąd odsyłający, nie jest zobowiązany ani do wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, ani do odczekania na odpowiedź na to pytanie tylko dlatego, że – w sprawie podobnej do tej, która przed nim zawisła i dotyczącej dokładnie tej samej problematyki – sąd krajowy niższej instancji zadał Trybunałowi pytanie prejudycjalne.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.

      Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-262/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof - Austria) – GD European Land Systems – Steyr GmbH/Zollamt Eisenstadt Flughafen Wien (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja towarów — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Nomenklatura scalona — Pozycja 8710 i podpozycja 9305 91 00 — Uwaga 3 do sekcji XVII i uwaga 1 lit. c) do działu 93 — Czołgi i pozostałe opancerzone pojazdy bojowe samobieżne — Broń wojskowa — Klasyfikacja systemu wieżowego)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/9

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof - Austria) – GD European Land Systems – Steyr GmbH/Zollamt Eisenstadt Flughafen Wien
   (Sprawa C-262/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja towarów - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Nomenklatura scalona - Pozycja 8710 i podpozycja 9305 91 00 - Uwaga 3 do sekcji XVII i uwaga 1 lit. c) do działu 93 - Czołgi i pozostałe opancerzone pojazdy bojowe samobieżne - Broń wojskowa - Klasyfikacja systemu wieżowego))
   (2016/C 260/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GD European Land Systems – Steyr GmbH

      Strona pozwana: Zollamt Eisenstadt Flughafen Wien

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (WE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. należy interpretować w ten sposób, że system wieżowy tego rodzaju, jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który został przywieziony dla celów produkcji czołgów i następnie był rzeczywiście wykorzystany w tym celu, jest objęty pozycją 8710 tej nomenklatury, o ile jest przeznaczony „głównie” do zastosowania w czołgu, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy przy uwzględnieniu obiektywnych cech i właściwości owego systemu wieżowego, przy czym jego zastosowanie końcowe w rozpatrywanym wypadku nie jest decydujące dla celów jego klasyfikacji. Gdyby nie miało to miejsca, wówczas należy sklasyfikować ów system wieżowy jako część lub akcesorium „broni wojskowej” w ramach podpozycji 9305 9100 owej Nomenklatury scalonej.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa F-19/14: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/41

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-19/14)
   2014/C 184/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zaliczenia uprawnień emerytalnych skarżącego w systemie emerytalnym Unii na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Uznanie art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego za niezgodny z prawem, a tam samym niemający zastosowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 maja 2013 r. dotyczącej zaliczenia uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącego przed rozpoczęciem służby w ramach ich przeniesienia do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej (zwanego dalej „SEIUE”) na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych (zwanych dalej „OPW”) do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-187/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Zutphen — Niderlandy) — postępowanie karne przeciwko Dirk Endendijk (Dyrektywa 91/629/EWG — Decyzja 97/182/WE — Hodowla cieląt — Indywidualne boksy — Zakaz uwiązywania cieląt — Znaczenie czasownika uwiązać — Rodzaj i długość uwięzi — Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi — Jednolita wykładnia)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/14

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Zutphen — Niderlandy) — postępowanie karne przeciwko Dirk Endendijk
   (Sprawa C-187/07) (1)

   (Dyrektywa 91/629/EWG - Decyzja 97/182/WE - Hodowla cieląt - Indywidualne boksy - Zakaz uwiązywania cieląt - Znaczenie czasownika „uwiązać’ - Rodzaj i długość uwięzi - Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi - Jednolita wykładnia)
   (2008/C 128/23)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank Zutphen
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Dirk Endendijk
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank Zutphen — Wykładnia pkt 8 załącznika do dyrektywy Rady 91/629/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony cieląt (Dz.U. L 340, str. 28) w związku z art. 1 pkt 3 decyzji Komisji 97/182/WE z dnia 24 lutego 1997 r. zmieniającej załącznik do dyrektywy 91/629 (Dz.U. L 76, str. 30) — Pojęcie „uwiązania”
   Sentencja
   W rozumieniu dyrektywy Rady 91/629/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony cieląt, zmienionej decyzją Komisji 97/182/WE z dnia 24 lutego 1997 r., cielę jest uwiązane, jeżeli jest ono na uwięzi, niezależnie od jej rodzaju i długości oraz powodów, dla których zwierzę jest uwiązane.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa F-63/15: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – ZZ/OHIM

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/28

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – ZZ/OHIM
   (Sprawa F-63/15)
   (2015/C 221/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: Heinrich Tettenborn, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 4 czerwca 2014 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącą na podstawie zawartej w tej umowie klauzuli.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji OHIM, przekazanej stronie skarżącej pismem z dnia 4 czerwca 2014 r., w której stwierdzono, że zawarta między stroną skarżącą a OHIM umowa o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego przewidująca sześciomiesięczny termin wypowiedzenia, rozpoczynający bieg w dniu 4 czerwca 2014 r., wygasa;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz strony skarżącej zadośćuczynienia w słusznej kwocie, której wysokość powinien określić Sąd, za krzywdę i szkodę niematerialną wyrządzone stronie skarżącej wskutek ww. w pierwszym żądaniu decyzji OHIM;

               —

               nakazanie OHIM przywrócenia strony skarżącej do pracy na jej stanowisku wraz z pełnym odtworzeniem ścieżki kariery zawodowej, którą by przebyła, gdyby była w dalszym ciągu zatrudniona oraz wypłaty pełnego odszkodowania za poniesioną szkodę, w szczególności poprzez pełną wypłatę zaległego wynagrodzenia i odszkodowanie za inne szkody, które poniosła w związku z bezprawnym zachowaniem OHIM (przy potrąceniu pobieranego zasiłku dla bezrobotnych);

               —

               pomocniczo, gdyby ze względów prawnych czy faktycznych strona skarżąca nie została przywrócona do pracy na swoim stanowisku lub nie kontynuowała zatrudnienia na wcześniejszych warunkach, zasądzenie od OHMI na jej rzecz odszkodowania z tytułu szkody poniesionej w związku z niedozwolonym zakończeniem przez nią działalności w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy dochodami, których rzeczywiście mogłaby oczekiwać a dochodami, które pobierałaby, gdyby nie rozwiązano z nią umowy o pracę, z uwzględnieniem świadczeń emerytalnych i innych uprawnień;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa C-208/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-208/10) (1)

   2011/C 63/48
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-234/08: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/16

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-234/08)
   (2008/C 183/32)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: H. Støvlbæk, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2006/100/WE upłynął w dniu 1 stycznia 2007 r.

      (1)  Dz. U. L 363, str. 141.


title: Sprawa C-175/05: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/7

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-175/05)
   (2005/C 155/13)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 19 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michaela Shottera i Woltera Wilsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Irlandii.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że wyłączając wszystkie kategorie instytucji publicznego użyczenia w rozumieniu dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (1) Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 i 5 tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy definiuje „użyczenie” jako ograniczone czasowo przekazanie do korzystania niesłużące[go] celom bezpośrednio lub pośrednio gospodarczym lub handlowym[,] […] „dokonywane przez instytucje dostępne dla publiczności”. Artykuł 5 ust. 3 zezwala Państwom Członkowskim na wyłączenie „określonych kategorii przedsiębiorstw” z płatności wynagrodzenia.
   Władze irlandzkie użyły art. 5 ust. 3 dyrektywy jako podstawy prawnej do wyłączenia w drodze Order „określonych kategorii instytucji z płatności wynagrodzenia w zamian za użyczanie”. Zakres tego wyłączenia jest na tyle szeroki, że zezwala wszystkim instytucjom edukacyjnym lub akademickim dostępnym dla publiczności na publiczne użyczanie, co skutkuje tym, że wszystkie instytucje publicznego użyczenia wyłączone są od prawa użyczenia, a także zwolnione z płatności wynagrodzenia.
   Komisja utrzymuje, że sytuacja ta wyraźnie przekracza zakres upoważnienia do wyłączenia zawartego w art. 5 ust. 3 dyrektywy oraz że w związku z tym Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 i 5 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 346, 27.11.1992, str. 61


title: Sprawa T-51/06: Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Fardem Packaging przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca w toku postępowania administracyjnego)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/9

         Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Fardem Packaging przeciwko Komisji
   (Sprawa T-51/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca w toku postępowania administracyjnego)
   2012/C 6/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Fardem Packaging BV (Edam, Niderlandy) (przedstawiciele: na początku F.J. Leeflang i W. Geelhoed, następnie F. Leeflang i S. de Boer, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, A. Nijenhuis i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w sprawie kartelu na rynku worków przemysłowych z plastiku oraz żądanie zmniejszenia kwoty grzywny nałożonej mocą tej decyzji na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fardem Packaging BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa T-456/10: Wyrok Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Timab Industries i CFPR/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek fosforanów do pokarmów dla zwierząt — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Przydzielanie wielkości sprzedaży, uzgadnianie cen i warunków sprzedaży oraz wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Wycofanie się skarżących z postępowania ugodowego — Grzywny — Obowiązek uzasadnienia — Waga i czas trwania naruszenia — Współpraca — Brak zastosowania prawdopodobnych widełek grzywien podanych do wiadomości w postepowaniu ugodowym)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/6

         Wyrok Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Timab Industries i CFPR/Komisja
   (Sprawa T-456/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek fosforanów do pokarmów dla zwierząt - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Przydzielanie wielkości sprzedaży, uzgadnianie cen i warunków sprzedaży oraz wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Wycofanie się skarżących z postępowania ugodowego - Grzywny - Obowiązek uzasadnienia - Waga i czas trwania naruszenia - Współpraca - Brak zastosowania prawdopodobnych widełek grzywien podanych do wiadomości w postepowaniu ugodowym))
   (2015/C 221/08)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Timab Industries (Dinard, Francja) i Cie financière et de participations Roullier (CFPR) (Saint-Malo, Francja) (przedstawiciele: adwokaci N. Lenoir i M. Truffier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (C. Giolito, B. Mongin i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 5001 wersja ostateczna z dnia 20 lipca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38866 – Fosforany paszowe), a także – posiłkowo – obniżenie grzywny nałożonej na skarżące mocą wskazanej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Timab Industries oraz Cie financière et de participations Roullier (CFPR) zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-87/01: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  24 listopada 2005 r.  — Rica Foods przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 listopada 2005 r. — Rica Foods przeciwko Komisji
   (Sprawa T-87/01) (1)

   (2006/C 22/43)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 186 z 30.6.2001


title: Sprawa T-30/08: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2008 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Oftaltech (OFTASIL)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/30

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2008 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Oftaltech (OFTASIL)
   (Sprawa T-30/08)
   (2008/C 79/59)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dr. Robert Winzer Pharma GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Schneller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Oftaltech, SA (L'Hospitalet de Llobregat, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 października 2007 r. (R 599/2007-2) oraz decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 19 lutego 2007 r. (B 925 554),

               —

               odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „OFTASIL” — zgłoszenie nr 4 229 274,

               —

               przeprowadzenie procedury ustnej,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania,

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy do OHIM celem ponownego rozpoznania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Oftaltech, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „OFTASIL” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie nr 4 229 274

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „Ophtal” dla towarów z klas 5 i 10 (wspólnotowy znak towarowy nr 489 948), słowny znak towarowy „Ophtal” dla towarów z klasy 5 (niemiecki znak towarowy nr 800 702) oraz słowny znak towarowy „OPHTAN” dla towarów z klas 5, 29 i 30 (niemiecki znak towarowy nr 303 349 033)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) oraz zasad obowiązujących przy stosowaniu tego przepisu, odnoszących się do badania występowania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa F-17/13: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-17/13)
   2013/C 123/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci A. Salerno, B. Cortese)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Skarga o stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie wniosku o zatrudnienie skarżącej przedstawionego przez OIL.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania za szkodę materialną wyrządzoną skarżącej poprzez zaskarżoną decyzję, którą należy szacować w wysokości odpowiadającej różnicy, począwszy od października 2011 r. do chwili, w której zostanie zatrudniona w grupie funkcyjnej III, miedzy uposażeniem otrzymywanym w grupie funkcyjnej III a tym, które otrzymywała jako członek personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej II, podwyższonej o odpowiednie odsetki liczone od dnia wymagalności każdej z miesięcznych płatności z tytułu wynagrodzenia aż do dnia ich spłaty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-294/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 17 czerwca 2015 r. – Edyta Mikołajczyk przeciwko Marie Louise Czarneckiej, Stefanowi Czarneckiemu

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 17 czerwca 2015 r. – Edyta Mikołajczyk przeciwko Marie Louise Czarneckiej, Stefanowi Czarneckiemu
   (Sprawa C-294/15)
   (2015/C 311/23)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Apelacyjny w Warszawie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Edyta Mikołajczyk

      Strony pozwane: Marie Louise Czarnecka, Stefan Czarnecki

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprawy o unieważnienie małżeństwa po śmierci jednego z małżonków objęte są zakresem zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (1);

               2)

               w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1, czy wyżej wskazane rozporządzenie swym zastosowania obejmuje sprawy o unieważnienie małżeństwa, które zostały wszczęte przez inny podmiot niż jedno z małżonków;

               3)

               w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 2, czy w sprawach o unieważnienie małżeństwa, które zostały wszczęte przez inny podmiot niż jedno z małżonków, jurysdykcja sądu może być oparta na podstawach, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a tiret piąty i szósty rozporządzenia?

      (1)  Dz. Urz. L 338, s. 1. Polskie wydanie specjalne: Rozdział 19 Tom 006 P. 243 – 271.


title: Sprawa F-14/08: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2008 r. — X przeciwko Parlamentowi

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/39

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2008 r. — X przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-14/08)
   (2008/C 142/74)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: X (Luxemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: V. Christianos, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji, w której dyrektor do spraw kadr Parlamentu Europejskiego stwierdził, że niezdolność do pracy strony skarżącej nie ma charakteru trwałego i całkowitego, uniemożliwiającego jej wykonywanie obowiązków oraz stwierdzenie nieważności opinii wydanej w dniu 27 czerwca 2007 r. przez komisję do spraw inwalidztwa.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji, w której dyrektor do spraw kadr Parlamentu Europejskiego stwierdził, że niezdolność do pracy strony skarżącej nie ma charakteru trwałego i całkowitego, uniemożliwiającego jej wykonywanie obowiązków oraz stwierdzenie nieważności opinii wydanej w dniu 27 czerwca 2007 r. przez komisję do spraw inwalidztwa;

               —

               przekazanie sprawy komisji do spraw inwalidztwa do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-38/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo w dniu 28 stycznia 2011 r. — Amorim Energia BV przeciwko Ministério das Finanças e da Administração Pública

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo w dniu 28 stycznia 2011 r. — Amorim Energia BV przeciwko Ministério das Finanças e da Administração Pública
   (Sprawa C-38/11)
   2011/C 130/16
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Amorim Energia BV.

      Strona pozwana: Ministério das Finanças e da Administração Pública.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 63 TFUE oraz art. 65 TFUE (byłe art. 56 WE i 58 WE) sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego, takim art. 14 ust. 3, art. 89, 46 ust. 1 i 96 ust. 2 i 3 CIRC (Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Colectivas (kodeks podatku dochodowego od osób prawnych)), które w dziedzinie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu ekonomicznemu wypłacanych zysków, pomimo że są zgodne z dyrektywą Rady90/435/EWG (1) z dnia 23 lipca 1990 r., nie umożliwiają spółkom będącym akcjonariuszami i rezydentami innego państwa członkowskiego uzyskania zwrotu podatku pobranego u źródła w tych samych okolicznościach, co spółki będące rezydentami portugalskimi, wymagając w tym celu większego minimalnego okresu posiadania minimalnego i większego minimalnego udziału w kapitale zakładowym, czyniąc bardziej długotrwałym lub niemożliwym zniesienie podwójnego gospodarczego opodatkowania?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6).


title: Sprawa T-641/13: Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2014 r. – Gemeente Bergen op Zoom przeciwko Komisji

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/58

         Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2014 r. – Gemeente Bergen op Zoom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-641/13) (1)

   2014/C 303/69
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa T-96/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 października 2005 r.  — Cwik przeciwko Komisji (Urzędnicy — Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Skarga o uchylenie — Zarzut bezprawności — Oczywiste błędy w ocenie — Błędne ustalenia faktyczne — Mobbing — Zadośćuczynienie za poniesioną krzywdę — Krzywda)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2005 r. — Cwik przeciwko Komisji
   (Sprawa T-96/04) (1)

   (Urzędnicy - Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Skarga o uchylenie - Zarzut bezprawności - Oczywiste błędy w ocenie - Błędne ustalenia faktyczne - Mobbing - Zadośćuczynienie za poniesioną krzywdę - Krzywda)
   (2005/C 330/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michael Cwik (Tervuren, Belgia) [Przedstawiciel(-e): N. Lhoëst i E. de Schietere de Lophem, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): L. Lozano Palacios i H. Krämer, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji potwierdzającej sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od 1 lipca 2001 r. do 31 grudnia 2002 r. oraz wniosek o zapłatę symbolicznego odszkodowania tytułem zadośćuczynienia za jakoby poniesioną krzywdę
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004 r.


title: Sprawa C-473/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 września 2013 r. — Adala Bero

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 września 2013 r. — Adala Bero
   (Sprawa C-473/13)
   2013/C 336/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca skargę rewizyjną: Adala Bero

      Organ będący stroną: Regierungspräsidium Kassel

      Pytanie prejudycjalne

   Czy z art. 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1) wynika zobowiązanie państwa członkowskiego do wykonania aresztu w celu wydalenia co do zasady w specjalnych ośrodkach detencyjnych również wtedy, gdy takie ośrodki znajdują się tylko w niektórych jednostkach podziału federalnego tego państwa członkowskiego, a w innych nie?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa T-483/11: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Sepro Europe przeciwko Komisji (Środki ochrony roślin — Substancja czynna flurprimidol — Niewłączenie flurprimidolu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG — Rozporządzenie (WE) nr 33/2008 — Przyspieszona procedura oceny — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do obrony — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/17

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Sepro Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-483/11) (1)

   (Środki ochrony roślin - Substancja czynna flurprimidol - Niewłączenie flurprimidolu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG - Rozporządzenie (WE) nr 33/2008 - Przyspieszona procedura oceny - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 304/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sepro Europe Ltd (Harrogate, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2011/328/UE z dnia 1 czerwca 2011 r. dotyczącej niewłączenia flurprimidolu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (Dz.U. L 153, s. 192).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sepro Europe Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa T-132/15: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2015 r. – IR/OHIM – Pirelli Tyre (popchrono)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/48

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2015 r. – IR/OHIM – Pirelli Tyre (popchrono)
   (Sprawa T-132/15)
   (2015/C 311/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IR (Caen, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. de Marguerye)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pirelli Tyre SpA (Mediolan, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „popchrono” – wspólnotowy znak towarowy nr 4 177 267

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 lutego 2015 r. w sprawie R 217/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie jej żądań;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 13 lutego 2015 r.;

               —

               potwierdzenie jej prawa do znaku towarowego POPCHRONO;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym;

               —

               Dokonana przez Izbę Odwoławczą wąska wykładnia „rzeczywistego używania”

               —

               Wznowienie rzeczywistego używania rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego powinno zostać przeanalizowane przez OHIM na podstawie dostarczonych przez skarżącego dowodów, w tym umowy licencyjnej, która została podpisana ponad trzy miesiące przed wpłynięciem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku;

               —

               Pominięcie przez OHIM zlekceważenia podstawowych reguł konkurencji i woli zaszkodzenia przez jedną stronę drugiej.


title: Sprawa T-398/13: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – TVR Automotive/OHIM – TVR Italia (TVR ITALIA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TVR ITALIA — Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe TVR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/48

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – TVR Automotive/OHIM – TVR Italia (TVR ITALIA)
   (Sprawa T-398/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TVR ITALIA - Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe TVR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 302/62)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TVR Automotive Ltd (Whiteley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo G. Schneider i S. Hanne, następnie J. Crespo Carillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: TVR Italia Srl (Canosa, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Caricato)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 maja 2013 r. (sprawa R 823/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Muadib Beteiligung GmbH a TVR Italia Srl

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 maja 2013 r. (sprawa R 823/2011-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Muadib Beteiligung GmbH a TVR Italia Srl.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM i TVR Italia Srl zostają obciążeni kosztami.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-11/08: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2008 r. — Komisja Europejska przeciwko Republika Malty

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/37

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2008 r. — Komisja Europejska przeciwko Republika Malty
   (Sprawa C-11/08)
   (2008/C 51/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Simonsson)

      Strona pozwana: Republika Malty
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Malty naruszyła art. 12 ust. 1 i załącznik VII do dyrektywy Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. (1) dotyczącej kontroli statków przez państwo portu w ten sposób, że przepisy krajowe przewidują, że inspektorzy, którzy nie spełniają kryteriów określonych w załączniku VII do dyrektywy, są dopuszczeni, jeżeli są oni zatrudnieni przez władze właściwe przy kontroli państwa portu w dniu 1 maja 2004 r.;

               —

               obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy przewiduje jako zasadę, że inspekcje są wykonywane tylko przez inspektorów spełniających kryteria kwalifikacyjne określone szczegółowo w załączniku VII. Załącznik VII pkt 5 ustanawia jako wyjątek od tej zasady, że inspektorzy niespełniający kryteriów określonych w pkt 1-4 załącznika VII są również akceptowani, jeśli byli zatrudnieni przez właściwe władze państwa członkowskiego przy kontroli w państwie portu w dniu przyjęcia dyrektywy, tj. 19 czerwca 1995 r.
   Akt przystąpienia nie przewiduje przepisów przejściowych dla stosowania dyrektywy na Malcie. Zgodnie z art. 2 aktu przystąpienia dyrektywa jest wiążąca dla Malty od chwili przystąpienia.
   Zdaniem Komisji wydane przez Maltę w celu transpozycji dyrektywy Merchant Shipping (Port State Control) Regulations 2004 („Przepisy dotyczące statków handlowych [kontrola państwa portu] 2004 r.”) są niezgodne z dyrektywą w związku z aktem przystąpienia w zakresie, w jakim przewidują, że inspektorzy, którzy nie spełniają kryteriów określonych w pkt 1-4 załącznika VII do dyrektywy, są akceptowani, jeżeli byli zatrudnieni przez władze właściwe przy kontroli państwa portu w okresie między 19 czerwca 1995 r. i dniem wejścia w życie tych przepisów, tj. w dniu 1 maja 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 157, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C-109/04 (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Karl Robert Kranemann przeciwko Land Nordrhein-Westfalen (Art. 48 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE) — Swoboda przepływu pracowników — Urzędnik służby cywilnej odbywający praktykę przygotowawczą — Praktyka odbyta w innym Państwie Członkowskim — Zwrot kosztów podróży ograniczony do części podróży odbytej na terytorium państwowym)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie C-109/04 (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Karl Robert Kranemann przeciwko Land Nordrhein-Westfalen (1)

   (Art. 48 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE) - Swoboda przepływu pracowników - Urzędnik służby cywilnej odbywający praktykę przygotowawczą - Praktyka odbyta w innym Państwie Członkowskim - Zwrot kosztów podróży ograniczony do części podróży odbytej na terytorium państwowym)
   (2005/C 132/20)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-109/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy), postanowieniem z dnia 17 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 2 marca 2004 r., w postępowaniu Karl Robert Kranemann przeciwko Land Nordrhein-Westfalen, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts (sprawozdawca), N. Colneric, K. Schiemann i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Art. 48 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które przyznaje osobie, która wykonywała w ramach odbywanej praktyki przygotowawczej czynności w warunkach rzeczywistego i efektywnego zatrudnienia w innym Państwie Członkowskim niż państwo jej pochodzenia, prawo do zwrotu poniesionych przez nią kosztów podróży wyłącznie za część podróży odbytą na terytorium państwowym, podczas gdy zgodnie z tym uregulowaniem zwrotowi podlegałaby całość kosztów podróży, gdyby taka praktyka została odbyta na terytorium krajowym.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004.


title: Sprawa C-64/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 5 lutego 2016 r. – Associação Sindical dos Juízes Portugueses/Tribunal de Contas

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 5 lutego 2016 r. – Associação Sindical dos Juízes Portugueses/Tribunal de Contas
   (Sprawa C-64/16)
   (2016/C 156/32)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Associação Sindical dos Juízes Portugueses.

      Strona pozwana: Tribunal de Contas

      Pytania prejudycjalne

   Czy wobec wymogów zlikwidowania nadmiernego deficytu budżetowego i wobec pomocy finansowej regulowanej przez przepisy europejskie należy interpretować zasadę niezawisłości sądów ustaloną w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE i w art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (1) oraz w orzecznictwie TSUE w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisom obniżającym wynagrodzenie stosowanym do urzędników w Portugalii, z tego powodu, iż zostały one ustanowione jednostronnie i w sposób ciągły przez pozostałe organy władzy, co wynika z art. 2 ustawy nr 75/2014 z 12 września?

      (1)  Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2000, C 364, s. 1).


title: Sprawa C-223/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko — Dyrektywa 200/60/WE — Plany gospodarowania wodami w dorzeczach — Publikacja i przedstawienie Komisji — Brak — Informowanie i konsultowanie społeczeństwa w zakresie projektów planów gospodarowania — Brak)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-223/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko - Dyrektywa 200/60/WE - Plany gospodarowania wodami w dorzeczach - Publikacja i przedstawienie Komisji - Brak - Informowanie i konsultowanie społeczeństwa w zakresie projektów planów gospodarowania - Brak)
   2012/C 250/12
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i I. Chatzigiannis, pelnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Inez Fernandes, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Naruszenie art. 13 ust. 1, 2 i 6, art. 14 ust. 1 lit. c) i art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327, s. 1) — Plany gospodarowania wodami w dorzeczach — Publikacja — Informowanie i udostępnienie społeczeństwu — Brak przekazania Komisji kopii planów gospodarowania

      Sentencja

               1)

               Republika Portugalska, poprzez brak w przepisanym terminie:

                           —

                           opublikowania krajowych i międzynarodowych planów gospodarowania wodami w dorzeczach;

                           —

                           opublikowania i udostępnienia w celu przedstawienia uwag społeczeństwu, w tym użytkownikom, projektów planów gospodarowania wodami w dorzeczach;

                           —

                           przekazania Komisji kopii planów gospodarowania wodami w dorzeczach;

                     uchybiła zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy, odpowiednio, art. 13 ust. 6 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej w związku z art. 13 ust. 1 i 2 tego artykułu, art. 14 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy i art. 15 ust. 1 rzeczonej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa T-202/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 września 2008 r. — CLL Centres de langues przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 września 2008 r. — CLL Centres de langues przeciwko Komisji
   (Sprawa T-202/08) (1)

   (2008/C 285/95)

      Język postępowania: francuski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Wyrok Sadu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2004 r. w sprawie T-246/02, Albano Ferrer de Moncada przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Zwłoka w sporządzeniu — Naprawienie poniesionej szkody)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/38

      WYROK SADU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 30 września 2004 r.
   w sprawie T-246/02, Albano Ferrer de Moncada przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Zwłoka w sporządzeniu - Naprawienie poniesionej szkody)
   (2004/C 300/75)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-246/02, Albano Ferrer de Moncada, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Luksemburgu (Luksemburg), reprezentowany przez G. Vandersanden, L. Levi i A. Finchelstein, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Berardis-Kayser, wspomagana przez D. Waelbroeck, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, z jednej strony, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której Komisja w sposób dorozumiany oddaliła wniosek skarżącego z dnia 28 sierpnia 2001 r. o odszkodowanie z powodu zwłoki w sporządzeniu dotyczących go sprawozdań z oceny za okresy 1995/1997 i 1997/1999 oraz, o ile to konieczne, decyzji, na mocy której Komisja w sposób dorozumiany oddaliła zażalenie skarżącego z dnia 14 stycznia 2002 r., a z drugiej strony, wniosek o odszkodowanie za szkody poniesione przez skarżącego z powodu zwłoki w sporządzeniu tych sprawozdań z oceny, Sąd (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 30 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Komisja zostaje obciążona zapłatą sumy w wysokości 7 000 euro na rzecz skarżącego, dodanej do sumy 1 000 euro uiszczonej już przez Komisję.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002.


title: Sprawa T-282/12: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Sohawon (fRee YOUR STYLe.) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego fRee YOUR STYLe — Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe FREE STYLE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/14

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Sohawon (fRee YOUR STYLe.)
   (Sprawa T-282/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego fRee YOUR STYLe - Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe FREE STYLE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 352/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela, J. L. Rivas Zurdo i I. Munilla Muñoz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel. J V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Nadia Mariam Sohawon (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 kwietnia 2012 r. (sprawa R 1825/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés, SA a Nadią Mariam Sohawon.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Corte Inglés, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa T-441/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2010 r. w sprawie F-139/06, Kurrer przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 września 2010 r. przez Christiana Kurrera

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/35

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2010 r. w sprawie F-139/06, Kurrer przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 września 2010 r. przez Christiana Kurrera
   (Sprawa T-441/10 P)
   ()
   2010/C 328/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christian Kurrer (Watermael-Boitsfort, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego w sprawie F-139/06 Kurrer przeciwko Komisji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 marca 2006 r. w zakresie w jakim na jej mocy skarżący będący wtedy urzędnikiem na okres próbny został zaszeregowany do grupy A*6, stopień 2;

               —

               ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej celem wydania przezeń rozstrzygnięcia;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami, włącznie z kosztami postępowania w pierwszej instancji

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu wnoszący je domaga się uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie F-139/06 Kurrer przeciwko Komisji, którym oddalono skargę wnoszącego odwołanie będącego byłym członkiem personelu tymczasowego zaszeregowanym do grupy A*8 mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o i) powołaniu go na administratora na okres próbny w następstwie konkursu ogólnego opublikowanego przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego dla urzędników Unii Europejskiej w zakresie w jakim w decyzji tej został on zaszeregowany do grupy A*6, stopień 2 w oparciu o przepisy nowego regulaminu pracowniczego oraz ii) nie zachowaniu przez niego uprzednio uzyskanych punktów awansu.
   Celem uzasadnienia odwołania wnoszący je podnosi, że art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników powinien być interpretowany w ten sposób, że wszyscy członkowie personelu tymczasowego, którzy pomyślnie przeszli konkurs wewnętrzny lub ogólny powinni przy zaszeregowywaniu jako urzędnicy być umieszczani w tej samej grupie, podczas gdy SSP orzekł, iż taka korzyść powinna być zarezerwowana wyłącznie dla tych członków personelu tymczasowego, którzy przechodzą do wyższej kategorii służbowej w ramach ich powołania.
   Wnoszący odwołanie podnosi w tym względzie cztery zarzuty:

               —

               brak uzasadnienia i naruszenie prawa, ponieważ SSP bardzo zdawkowo wypowiedział się na temat dyskryminacji członków personelu tymczasowego zatrudnionych przez Komisję Europejską w porównaniu z członkami personelu tymczasowego zatrudnionymi przez Parlament Europejski oraz Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej, którzy przy ich zaszeregowaniu zachowali grupę i starszeństwo służbowe bez względu na to jakie zaszeregowanie zostało podane w ogłoszeniu o konkursie, który pomyślnie przeszli;

               —

               naruszenie reguł interpretacji prawa wspólnotowego w zakresie w jakim wykładnia dokonana przez SSP nie znajduje oparcia ani w treści ani w systematyce art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników;

               —

               naruszenie zasady równego traktowania, Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz naruszenie prawa, gdyż wykładnia dokonana przez SSP narusza zasadę, zgodnie z którą dwie sytuacje, które merytorycznie nie różnią się między sobą nie mogą podlegać odmiennemu traktowaniu. Między członkami personelu tymczasowego powołanymi na urzędników w ramach zmiany kategorii służbowej a członkami personelu tymczasowego powołanymi na urzędników w następstwie konkursu ogólnego nie ma merytorycznych różnic. Ponadto niektórzy członkowie personelu tymczasowego, którzy zostali urzędnikami w następstwie konkursu ogólnego zachowali uzyskane wcześniej punkty awansu, co nie miało miejsca w przypadku wnoszącego odwołanie;

               —

               naruszenie prawa wspólnotowego a w szczególności ekspektatywy rozwoju kariery zawodowej i ekspektatywy powołania członka personelu tymczasowego na urzędnika.


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie E-6/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – dyrektywa 2008/43/WE – zaniechanie wdrożenia)

text:
               13.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/14

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 10 listopada 2014 r.
   w sprawie E-6/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – dyrektywa 2008/43/WE – zaniechanie wdrożenia)
   (2015/C 158/08)
   W sprawie E-6/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w rozdziale XXIX pkt 5 załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy Komisji 2008/43/WE z dnia 4 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia systemu oznaczania i śledzenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zgodnie z dyrektywą Rady 93/15/EWG, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 10 listopada 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w rozdziale XXIX pkt 5 załącznika II do Porozumienia EOG, (tzn. dyrektywy Komisji 2008/43/WE z dnia 4 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia systemu oznaczania i śledzenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zgodnie z dyrektywą Rady 93/15/EWG), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG.

               2.

               Obciąża Republikę Islandii kosztami postępowania.


title: Sprawa C-157/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Neptune Distribution SNC/Ministre de l’Économie et des Finances [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Dyrektywa 2009/54/WE — Artykuł 11 ust. 1 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Ochrona konsumenta — Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne — Naturalne wody mineralne — Zawartość sodu lub soli — Obliczanie — Chlorek sodu (sól kuchenna) lub łączna ilość sodu — Wolność wypowiedzi i informacji — Wolność prowadzenia działalności gospodarczej]

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Neptune Distribution SNC/Ministre de l’Économie et des Finances
   (Sprawa C-157/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Dyrektywa 2009/54/WE - Artykuł 11 ust. 1 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Ochrona konsumenta - Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne - Naturalne wody mineralne - Zawartość sodu lub soli - Obliczanie - Chlorek sodu (sól kuchenna) lub łączna ilość sodu - Wolność wypowiedzi i informacji - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej])
   (2016/C 068/06)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Neptune Distribution SNC

      Strona pozwana: Ministre de l’Économie et des Finances

      Sentencja

               1)

               Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 107/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r., w związku z załącznikiem do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że wprowadza on zakaz stosowania w odniesieniu do naturalnych wód mineralnych i innych wód oświadczenia „bardzo niska zawartość sodu [lub] soli” i każdego innego oświadczenia, które może mieć taki sam sens dla konsumenta.
               Artykuł 9 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/54/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by opakowania, etykiety lub reklama naturalnych wód mineralnych zawierały oświadczenia lub oznaczenia mające przekonać konsumenta, iż dane wody mają niską zawartość sodu lub soli lub iż są one odpowiednie dla diety ubogiej w sód, w wypadku gdy łączna zawartość sodu pod wszelkimi występującymi w tych wodach postaciami chemicznymi wynosi co najmniej 20 mg/l.

               2)

               Analiza pytania drugiego nie wykazała niczego, co mogłoby wpłynąć na ważność art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2009/54 w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy oraz z załącznikiem do rozporządzenia nr 1924/2006.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa T-327/10: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach czarnym, ciemnoszarym, jasnoszarym i ciemnoczerwonym) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach czarnym, ciemnoszarym, jasnoszarym i ciemnoczerwonym — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/19

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach czarnym, ciemnoszarym, jasnoszarym i ciemnoczerwonym)
      (Sprawa T-327/10) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach czarnym, ciemnoszarym, jasnoszarym i ciemnoczerwonym - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)
      (2012/C 331/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo B. Schmidt, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 czerwca 2010 r. (sprawa R 189/2010-4) dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia graficznego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach czarnym, ciemnoszarym, jasnoszarym i ciemnoczerwonym.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  V. Fraas GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-117/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 marca 2013 r. — Technische Universität Darmstadt przeciwko Eugen Ulmer KG

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 marca 2013 r. — Technische Universität Darmstadt przeciwko Eugen Ulmer KG
   (Sprawa C-117/13)
   2013/C 171/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Technische Universität Darmstadt

      Strona pozwana: Eugen Ulmer KG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasady zakupu lub licencji w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. n) dyrektywy 2001/29/WE (1) obowiązują w przypadku, gdy właściciel prawa proponuje wymienionym tam instytucjom zawarcie umów licencyjnych o korzystanie z dzieła na odpowiednich warunkach?

               2)

               Czy art. 5 ust. 3 lit. n) dyrektywy 2001/29/WE uprawnia państwa członkowskie do przyznania instytucjom prawa do dygitalizacji dzieł zawartych w ich zbiorach, gdy jest to konieczne do udostępnienia tych dzieł za pośrednictwem końcówek systemu informatycznego (terminali)?

               3)

               Czy prawa przewidziane przez państwa członkowskie zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. n) dyrektywy 2001/29/WE mogą sięgać tak daleko, że użytkownicy terminali mogą drukować na papierze udostępnione tam dzieła lub zapisywać je na kluczach USB?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10)


title: Sprawa F-60/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — CA przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Przedstawienie podnoszonych zarzutów — Skarg oczywiście niedopuszczalna)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/23

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — CA przeciwko Komisji
   (Sprawa F-60/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga wszczynająca postępowanie - Wymogi formalne - Przedstawienie podnoszonych zarzutów - Skarg oczywiście niedopuszczalna)
   2013/C 377/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. Guerrieri Ciaceri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji pozwanej o nieprzyznaniu skarżącej sześciu punktów awansu w ramach postępowania w sprawie awansu (2011) i przyznania punktów wymaganych w celu awansowania skarżącej do grupy zaszeregowania AST 2 z mocą wsteczną.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               CA pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012, s. 34.


title: Sprawa F-68/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 lutego 2011 r. Barbin przeciwko Parlamentowi (Służba Publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. — Wykonanie wyroku Sądu — Porównanie osiągnięć — Zasada równego traktowania — Urlop wychowawczy w połowie wymiaru czasu pracy)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/50

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 lutego 2011 r. Barbin przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-68/09) (1)

   (Służba Publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. - Wykonanie wyroku Sądu - Porównanie osiągnięć - Zasada równego traktowania - Urlop wychowawczy w połowie wymiaru czasu pracy)
   2011/C 252/107
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Florence Barbin (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski.(przedstawiciele: początkowo A. Lukošiūtė i C. Burgos, pełnomocnicy, następnie J. F. de Wachter, R. Ignătescu i K. Zejdová, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD12 w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               F. Barbin pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009, s. 43


title: Sprawa C-79/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover – Niemcy) – TUIfly GmbH przeciwko Harald Walter

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/47

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover – Niemcy) – TUIfly GmbH przeciwko Harald Walter
   (Sprawa C-79/14) (1)

   2014/C 315/80
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa F-120/15: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2015 r. – ZZ/Europol

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/56

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2015 r. – ZZ/Europol
   (Sprawa F-120/15)
   (2015/C 354/68)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci W.J. Dammingh i N.D. Dane)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu wydanej w wykonaniu wyroku Sądu, utrzymującej w mocy odmowę zawarcia ze skarżącą umowy na czas nieokreślony i przyznającej jej kwotę ryczałtową, niewystarczającą w opinii skarżącej do naprawienia szkody, której, jak twierdzi, doznała z racji niewykonania wyroków Sądu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 29 lipca 2014 r., w zakresie, w jakim nie przewiduje ona zawarcia ze skarżącą umowy na czas nieokreślony oraz przyznaje jej odszkodowanie w kwocie 10  000 EUR, a także decyzji z dnia 22 maja 2015 r., oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą na decyzję z dnia 29 lipca 2014 r.;

               —

               obciążenie Europol kosztami postępowania, w tym wynagrodzenia adwokatów.


title: Sprawa C-221/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg — Niemcy) — Leyla Ecem Demirkan przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Układ stowarzyszeniowy EWGTurcja — Protokół dodatkowy — Artykuł 41 ust. 1 — Klauzula „standstill” — Obowiązek posiadania wizy przy wjeździe na terytorium państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Prawo obywatela tureckiego do udania się do państwa członkowskiego w celu odwiedzenia członka jego rodziny i ewentualnego skorzystania z usług)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg — Niemcy) — Leyla Ecem Demirkan przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-221/11) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG‒Turcja - Protokół dodatkowy - Artykuł 41 ust. 1 - Klauzula „standstill” - Obowiązek posiadania wizy przy wjeździe na terytorium państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Prawo obywatela tureckiego do udania się do państwa członkowskiego w celu odwiedzenia członka jego rodziny i ewentualnego skorzystania z usług)
   2013/C 344/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Leyla Ecem Demirkan

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg — Wykładnia art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego z dnia 23 listopada 1970 r. do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji dotyczącego środków, które należy przyjęć w celu ich wejścia w życie (Dz.U. 1972, L 293, s. 4) — Wykładnia pojęcia swobody świadczenia usług zawartego w tym postanowieniu — Ewentualne włączenie „biernej” swobody świadczenia usług — Prawo obywatela tureckiego do udania się do państwa członkowskiego w celu odwiedzenia członka jego rodziny i hipotetycznego korzystania z usług

      Sentencja

   Pojęcie swobody świadczenia usług zawarte w art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego, podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r., należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono swobody udania się przez obywateli tureckich będących odbiorcami usług do jednego z państw członkowskich, aby tam z usług tych skorzystać.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa C-293/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg w dniu 3 lipca 2006 r. — Deutsche Schell GmbH przeciwko Finanzamt für Großunternehmen in Hamburg

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg w dniu 3 lipca 2006 r. — Deutsche Schell GmbH przeciwko Finanzamt für Großunternehmen in Hamburg
   (Sprawa C-293/06)
   (2006/C 237/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Schell GmbH.

      Strona pozwana: Finanzamt für Großunternehmen in Hamburg
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 52 WE w związku z art. 58 WE w starym brzmieniu (art. 43 WE w związku z art. 48 WE w nowym brzmieniu) sprzeciwia się temu, aby Republika Federalna Niemiec, będąca państwem macierzystym, traktowała stratę walutową, poniesioną przez krajową spółkę macierzystą przy zwrocie kapitału, w jaki wyposażony został włoski zakład, jako część zysku zakładu i stosując zwolnienie na podstawie art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 3, art. 11 pkt 1 c) umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z Włochami w 1925 r., nie uwzględniała tej straty przy obliczaniu podstawy opodatkowania w ramach niemieckiego podatku, chociaż strata walutowa nie może być uwzględniona przy obliczaniu zysku określanego dla celów opodatkowania zakładu we Włoszech i w związku z tym nie może być uwzględniona ani w kraju macierzystym, ani w kraju, na terenie którego znajduje się zakład?

               2.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy art. 52 WE w związku z art. 58 WE w starym brzmieniu (art. 43 WE w związku z art. 48 WE w nowym brzmieniu) sprzeciwia się temu, aby wskazana strata walutowa została wprawdzie uwzględniona w podstawie opodatkowania niemieckiego podatku, ale mogła zostać odliczona jako koszt zakładu jedynie w tym zakresie, w którym z włoskiego zakładu nie uzyskano zysków wolnych od podatku?


title: Sprawa F-30/08: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — Nanopoulos przeciwko Komisji

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/50

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — Nanopoulos przeciwko Komisji
   (Sprawa F-30/08)
   (2008/C 171/100)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Photius Nanopoulos (Luksemburg, Wielkie księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: V. Christianos, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną z uwagi na naruszenie jego podstawowych praw wymierzonych w jego dobre imię i reputację.
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 850 000 EUR, obejmującej również naprawę szkody związanej z uszczerbkiem na zdrowiu, tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-476/07: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Frontexowi (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowania przetargowe prowadzone przez Frontex — Świadczenie usług informatycznych — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Kryteria udzielenia — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/15

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Frontexowi
   (Sprawa T-476/07) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowania przetargowe prowadzone przez Frontex - Świadczenie usług informatycznych - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Kryteria udzielenia - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2012/C 258/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) (przedstawiciele: S. Vuorensola, pełnomocnik, wspierany przez J. Stuycka i A.-M. Vandromme, adwokatów)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Frontexu odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącą w ramach postępowania przetargowego Frontex/OP/47/2007 dotyczącego „usług informatycznych, sprzętu komputerowego i licencji na oprogramowanie” (Dz.U. 2007/S 114-139890) i udzielającej zamówienia innemu oferentowi, oraz, po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex), w tym koszty zastrzeżone w postanowieniu Sądu z dnia 28 października 2008 r.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2004 r. w sprawie T–44/02: Dresdner Bank AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Art. 81 WE — Porozumienie w sprawie ustalenia cen i sposobów pobierania opłat za usługi wymiany gotówki — Niemcy — Procedura zaoczna)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/13

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie T–44/02: Dresdner Bank AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Art. 81 WE - Porozumienie w sprawie ustalenia cen i sposobów pobierania opłat za usługi wymiany gotówki - Niemcy - Procedura zaoczna)
   (2004/C 314/33)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T–44/02, Dresdner Banku AG z siedzibą we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), reprezentowanego przez adwokatów: M. Hirscha i W. Boscha z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/25/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na podstawie art. 81 WE – [sprawa COMP/E-1/37.919 (ex 37.391) - Opłaty bankowe za konwersję walut strefy euro – Niemcy] (Dz.U. 2003, L 15, str. 1), Sąd (piąta izba) w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał dnia 14 października 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Komisji 2003/25/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na podstawie art. 81 WE – [sprawa COMP/E-1/37.919 (ex 37.391) – Opłaty bankowe za wymianę walut strefy euro – Niemcy] jest nieważna w zakresie dotyczącym skarżącego.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.