title: Sprawa T-297/21 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 25 października 2021 r. – Troy Chemical Company i Troy / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Produkty biobójcze – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/348 – Zatwierdzenie karbendazymu jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych typu 7 (środki do konserwacji błon) i typu 10 (środki konserwacji w dziedzinie murarstwa) – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/29

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 25 października 2021 r. – Troy Chemical Company i Troy / Komisja
      (Sprawa T-297/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Produkty biobójcze - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/348 - Zatwierdzenie karbendazymu jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych typu 7 (środki do konserwacji błon) i typu 10 (środki konserwacji w dziedzinie murarstwa) - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 513/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Troy Chemical Company BV (Delft, Niderlandy), Troy Corp. (Florham Park, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci D. Abrahams, H. Widemann i L. Gorywoda)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lindenthal i M. Farley, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek, po pierwsze, o zawieszenie wykonania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/348 z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie zatwierdzenia karbendazymu jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych typu 7 i 10 (Dz.U. 2021, L 68, s. 174), a po drugie, o zarządzenie wszelkich innych środków tymczasowych, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-603/21: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2021 r. – WO / EPPO

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/29

      Skarga wniesiona w dniu 14 września 2021 r. – WO / EPPO
      (Sprawa T-603/21)
      (2021/C 513/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WO (przedstawiciel: adwokat V. Vitkovskis)

         Strona pozwana: Urząd Prokuratury Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 270 TFUE, bezpodstawnej i niezgodnej z prawem decyzji kolegium EPPO 028/2021 o odrzuceniu kandydatury skarżącego na stanowisko delegowanego prokuratora europejskiego;

                  —

                  zasądzenie od EPPO na rzecz skarżącego odszkodowania z tytułu naruszenia ochrony jego danych osobowych, nieuczciwego postępowania w sprawie powołania i niezgodnej z prawem decyzji o odrzuceniu jego kandydatury na stanowisko delegowanego prokuratora europejskiego.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja została oparta tylko na domniemaniach i pozbawiona jest właściwego uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji zawarte są fikcyjne informacje dotyczące strony skarżącej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja opiera się na nielegalnie uzyskanych danych osobowych dotyczących strony skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez EPPO [ochrony] danych osobowych strony skarżącej, w tym w odniesieniu do niektórych danych zawartych w decyzji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest związana z sankcją dyscyplinarną zastosowaną wobec strony skarżącej ponad 15 lat temu i opiera się na tej sankcji. W Unii Europejskiej nie istnieje system prawny ani akt prawny, który pozwalałby na uznanie wykroczeń administracyjnych lub przewinień dyscyplinarnych za istotne po upływie 15 lat.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że żaden z argumentów przedstawionych przez stronę skarżącą nie został uwzględniony. Zostały one pominięte.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia procedury powołania poprzez zastosowanie wobec skarżącego dodatkowych kryteriów i dokonanie oceny w dłuższym okresie w porównaniu z innymi kandydatami. W ten sposób naruszona została zasada równego traktowania wszystkich wskazanych osób.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący zastosowania wobec skarżącego nieistniejącego aktu prawnego w ramach odrzucenia jego kandydatury.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia przez EPPO zasady lojalnej współpracy między państwem członkowskim a instytucją UE. Opinia instytucji państwa członkowskiego, które wskazało daną osobę na stanowisko delegowanego prokuratora europejskiego, została zignorowana. EPPO, jak twierdzi, dokonała również niewłaściwej ponownej oceny kryteriów kwalifikacyjnych wskazanej osoby.


title: Sprawa T-631/21: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2021 r. – BZ / EBC

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/30

      Skarga wniesiona w dniu 27 września 2021 r. – BZ / EBC
      (Sprawa T-631/21)
      (2021/C 513/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BZ (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji zarządu EBC z dnia 16 marca 2021 r. i 13 lipca 2021 r. z tego względu, że, odpowiednio: a) dokonano w nich ponownej oceny sytuacji skarżącej i przyznano jej odszkodowanie, ex aequo et bono, w wysokości 50 000 EUR w celu zadośćuczynienia wyrządzonej jej szkody i krzywdy (w tym wszystkich szkód wynikających z naruszeń określonych w piśmie DG-HR z dnia 12 stycznia 2021 r.), b) oddalono szczególne odwołanie od decyzji zarządu z dnia 16 marca 2021 r. wniesione przez nią w dniu 18 maja 2021 r.;

                  —

                  zasądzenie od EBC na rzecz skarżącej:

                              —

                              odszkodowania w wysokości 200 000 EUR z tytułu naruszenia art. 8 EKPCz polegającego na naruszeniu jej życia prywatnego w aspektach dotyczących godności i integralności zawodowej;

                              —

                              odszkodowania w wysokości 130 000 EUR z tytułu naruszenia art. 8 EKPCz polegającego na naruszeniu jej życia prywatnego w aspekcie prawa do zdrowia;

                              —

                              zadośćuczynienia w wysokości 20 000 EUR z tytułu wykorzystania zawierającego nieprawidłowości sprawozdania z dochodzenia i uchylonego wyroku w sprawie F-43/10 poprzez przesłanie tych dokumentów do [poufne];

                              —

                              z tytułu utraty dochodów – kwoty obliczonej stosownie do rozstrzygnięcia zawisłej sprawy T-500/16;

                              —

                              zadośćuczynienia w wysokości 20 000 EUR z tytułu zniszczenia akt dochodzenia;

                              —

                              zadośćuczynienia w wysokości 52 000 EUR z tytułu opóźnienia jej oceny oraz decyzji w przedmiocie corocznego dostosowania płac i dodatków za 2007 r., obejmującego okres od 2007 r. do 2021 r.;

                              —

                              odszkodowania za szkodę materialną i zadośćuczynienia za krzywdę w wysokości 150 000 EUR z tytułu baku oceny i decyzji w przedmiocie corocznego dostosowania płac i dodatków;

                              —

                              odszkodowania za szkodę materialną i zadośćuczynienia za krzywdę w wysokości 700 000 EUR z tytułu definitywnej utraty szansy wynikającej z braku nowego dochodzenia;

                  —

                  obciążenie EBC jego kosztami i kosztami skarżącej poniesionymi w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja zarządu z dnia 16 marca 2021 r. zawiera szereg błędów co do okoliczności faktycznych i prawa, oraz że art. 8.2.1 regulaminu pracowniczego EBC i art. 42 warunków zatrudnienia EBC zostały wypaczone i błędnie zastosowane.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, w tym: a) nieprzyznania adekwatnego odszkodowania za poniesione szkody zamiast odszkodowania opartego na zasadzie słuszności (w szczególności ex aequo et bono); b) nieprzyznania skarżącej adekwatnego odszkodowania za niedogodności i szkody, zgodnie z zasadami proporcjonalności i niedyskryminacji, w tym odszkodowania za utratę szansy w wyniku tego, że EBC jest niezdolny do ponownego przeprowadzenia dochodzenia; c) niezaradzenia przeszłym skutkom decyzji, których nieważność została stwierdzona.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad przejrzystości i dobrej administracji oraz art. 41, 42 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także naruszenia zasad pewności prawa i prawa do działania.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku dbałości, dobrostanu personelu oraz art. 21 i 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący nieprawidłowego charakteru uzasadnienia.


title: Sprawa T-686/21: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2021 r. – energy cake / EUIPO – Foodtastic (ENERGY CAKE)

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/32

      Skarga wniesiona w dniu 25 października 2021 r. – energy cake / EUIPO – Foodtastic (ENERGY CAKE)
      (Sprawa T-686/21)
      (2021/C 513/46)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: energy cake GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Bernegger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Foodtastic GmbH (Dortmund, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ENERGY CAKE” – unijny znak towarowy nr 14 808 935

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2021 r. w sprawie R 2324/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-688/21: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2021 r. – BNP Paribas Public Sector / SRB

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/32

      Skarga wniesiona w dniu 25 października 2021 r. – BNP Paribas Public Sector / SRB
      (Sprawa T-688/21)
      (2021/C 513/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BNP Paribas Public Sector SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Champsaur i A. Delors, adwokaci)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 256 i 263 TFUE decyzji SRB srb.e.e4.co(2021)570897 z dnia 13 sierpnia 2021 r. w zakresie, w jakim zawiera ona odmowę zwrotu kwot odpowiadających zabezpieczeniom gotówkowym związanych z nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi w odniesieniu do lat 2015–2021, co stanowi naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81;

                  —

                  zgodnie z umowami 2016–2021 i na podstawie art. 272 i 340 TFUE:

                              —

                              stwierdzenie, że SRB poprzez odmowę zwrotu kwot odpowiadających zabezpieczeniom gotówkowym dotyczących nieodwołalnych zabezpieczeń płatniczych w odniesieniu do lat 2016 (włącznie)–2021 (włącznie), naruszyła zobowiązanie do zwrotu ciążące na niej na podstawie postanowienia 12.5 każdej z umów w odniesieniu do okresów składkowych 2016–2021, w którym to postanowieniu wyraźnie mowa o stosowaniu art. 7.3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 oraz

                              —

                              nakazanie SRB zwrotu skarżącej kwot odpowiadających zabezpieczeniom gotówkowym zatrzymanych przez SRB z naruszeniem ciążących na niej zobowiązań umownych, a także wszelkich kosztów, odsetek za opóźnienie i związanych z tym dodatkowych kosztów wszelkiego rodzaju (lub, ewentualnie, zobowiązanie do wypłaty skarżącej tych kwot z tytułu odszkodowania odpowiadającego naruszeniu wspomnianych umów);

                  —

                  tytułem głównym, w odniesieniu do umowy 2015 i, tytułem ewentualnym, w odniesieniu do umów 2016–2021 w ramach odpowiedzialności pozaumownej SRB i na podstawie art. 340 TFUE:

                              —

                              uznanie, że odmowa SRB zwrotu kwot odpowiadających zabezpieczeniom gotówkowym związana z nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi w odniesieniu do lat 2015–2021 (włącznie) stanowi bezpodstawne wzbogacenie oraz

                              —

                              nakazanie SRB zwrotu skarżącej wspomnianych kwot, zatrzymanych przez SRB bez żadnej podstawy prawnej, a także wszelkich kosztów, odsetek za opóźnienie i związanych z tym dodatkowych kosztów wszelkiego rodzaju;

                  —

                  obciążenie SRB całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi tytułem głównym trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 2015/81 (1) i rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z tego względu, że decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji narusza art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 2015/81, który wyraźnie przewiduje, iż nieodwołalne zobowiązania płatnicze instytucji, które przestają być objęte zakresem zastosowania rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (2), są anulowane, a zabezpieczenie zabezpieczające te zobowiązania jest zwracane.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, którego dopuściła się Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji poprzez twierdzenie, że stosuje do nieodwołalnych zobowiązań płatniczych art. 70 ust. 4 rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, mimo że dotyczy on jedynie wkładów pieniężnych ex ante i że Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji myli wkłady pieniężne z zabezpieczeniami gotówkowymi związanymi z nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący uchybienia postanowieniom umownym wiążącym skarżącą z Jednolitą Radą ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, które powoduje powstanie odpowiedzialności umownej tej ostatniej. Skarżąca uważa bowiem, że odmowa Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji zwrotu kwot odpowiadających zabezpieczeniom gotówkowym dotyczącym nieodwołalnych zobowiązań płatniczych w odniesieniu do lat 2016–2021 stanowi naruszenie wspomnianej umowy.
                  Skarżąca podnosi także posiłkowo zarzut w odniesieniu do umów 2016–2021. Utrzymuje ona w tym względzie, że odmowa Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji zwrotu kwot odpowiadających zabezpieczeniom gotówkowym dotyczącym nieodwołalnych zobowiązań płatniczych w odniesieniu do lat 2016–2021 prowadzi do bezpodstawnego wzbogacenia Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).


title: Sprawa T-689/21: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2021 r. – Auken i in. / Komisja

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/34

      Skarga wniesiona w dniu 22 października 2021 r. – Auken i in. / Komisja
      (Sprawa T-689/21)
      (2021/C 513/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Margrete Auken, Tilly Metz, Jutta Paulus, Michèle Rivasi i Kimberly van Sparrentak (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej z dnia 13 sierpnia 2021 r., u której podstaw leży ponowny wniosek złożony przez stronę skarżącą w dniu 30 czerwca 2021 r. przeciwko decyzji z dnia 9 czerwca 2021 r. w sprawie częściowej odmowy dostępu do dokumentów żądanych przez stronę skarżącą; oraz

                  —

                  Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodnego z prawem zastosowania wyjątków określonych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nieuzasadnienia przez pozwaną zastosowania wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 a tym samym naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ pozwana nie przyjęła ścisłej wykładni ani ścisłego stosowania art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niespójnego stosowania przez pozwaną wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana nie uwzględniła okoliczności, iż za ujawnieniem żądanych informacji przemawia nadrzędny interes publiczny.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 10 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka [i podstawowych wolności].

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43–48).


title: Sprawa T-690/21: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2021 r. – LW Capital / Komisja

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/35

      Skarga wniesiona w dniu 25 października 2021 r. – LW Capital / Komisja
      (Sprawa T-690/21)
      (2021/C 513/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: LW Capital (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Ziegler)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 czerwca 2021 r. dotyczącej pomocy państwa SA.56826 (2020/N) – Niemcy – Reforma niemieckiej ustawy o kogeneracji z 2020 r. („KWKG”) oraz pomocy państwa SA.53308 (2019/N) Niemcy – Zmiana wsparcia dla istniejących instalacji kogeneracji z 2019 r. (§ 13 KWKG) (Dz.U. 2021, C 306, s. 1 i 2) w części, w której decyzja ta nie podnosi zasrzeżeń wobec (i) wsparcia wytwarzania energii elektrycznej z kogeneracji w nowych, zmodernizowanych i dodatkowo wyposażonych wysokosprawnych instalacji kogeneracji oraz (ii) wsparcia wytwarzania energii elektrycznej z kogeneracji w wysokosprawnych istniejących instalacjach kogeneracji opalanych gazem w sektorze ciepłowniczym;

                  —

                  obciążenie Komisji, obok jej własnych kosztów, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
      Strona skarżąca zarzuca zaskarżonej decyzji „naruszenie traktatów lub jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z jego [ich] stosowaniem” w rozumieniu art. 263 akapit czwarty w związku z akapitem drugim TFUE. Naruszenie to polega na tym, że Komisja powinna była zgłosić zastrzeżenia co do zgodności zaproponowanego przez Niemcy systemu pomocy w postaci KWKG 2020 i dlatego była zobowiązana wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE. Przez zaniechanie tego naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej.
      Strona skarżąca podnosi naruszenie praw proceduralnych wynikających z art. 108 ust. 2 w związku z naruszeniem art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE i naruszenie zasad niedyskryminacji, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz błędną ocenę okoliczności faktycznych.


title: Sprawa T-691/21: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2021 r. – Alcogroup i Alcodis / Komisja

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/35

      Skarga wniesiona w dniu 27 października 2021 r. – Alcogroup i Alcodis / Komisja
      (Sprawa T-691/21)
      (2021/C 513/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alcogroup (Bruksela, Belgia) i Alcodis (Bruksela) (przedstawiciele: P. de Bandt, C. Binet i M. Nuytten, avocats)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania w niniejszej instancji;

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi na decyzję Komisji z dnia 17 września 2021 r. wzywającą stronę skarżącą do ponownego udziału pod pewnymi warunkami w postępowaniu ugodowym w sprawie AT.40054 – Ethanol Benchmarks, strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, który dotyczy naruszenia przepisów obowiązujących w zakresie ugód. Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że wydając zaskarżoną decyzję wzywającą ja do wzięcia pod pewnymi warunkami ponownego udziału w postępowaniu ugodowym, Komisja naruszyła przepisy obowiązujące w zakresie ugód. Obowiązujące przepisy nie zezwalają Komisji, po pierwsze, na ponowne wszczęcie postępowania ugodowego na tym etapie postępowania, a po drugie, na uczynienie tego poprzez zobowiązanie strony skarżącej do odstąpienia od podnoszenia okoliczności faktycznych, będących przedmiotem zarzutów.

                  2.

                  Zarzut drugi, który dotyczy naruszenia prawa do obrony. Strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie może uzależniać wszczęcia nowego postępowania ugodowego od odstąpienia przez nią od ponoszenia argumentów, które przedstawiła na gruncie zwykłego postępowania w następstwie niepowodzenia pierwszego postępowania ugodowego.


title: Sprawa T-473/19: Postanowienie Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Diageo i in. / Komisja

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/36

      Postanowienie Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Diageo i in. / Komisja
      (Sprawa T-473/19) (1)

      (2021/C 513/51)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa T-476/19: Postanowienie Sądu z dnia 20 października 2021 r. – AstraZeneca i in. / Komisja

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/36

      Postanowienie Sądu z dnia 20 października 2021 r. – AstraZeneca i in. / Komisja
      (Sprawa T-476/19) (1)

      (2021/C 513/52)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa T-628/19: Postanowienie Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Teva / Komisja i EMA

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/36

      Postanowienie Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Teva / Komisja i EMA
      (Sprawa T-628/19) (1)

      (2021/C 513/53)
      Język postępowania: angielski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa T-515/20: Postanowienie Sądu z dnia 26 października 2021 r. – Puma / EUIPO – Caterpillar (SPEEDCAT)

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/37

      Postanowienie Sądu z dnia 26 października 2021 r. – Puma / EUIPO – Caterpillar (SPEEDCAT)
      (Sprawa T-515/20) (1)

      (2021/C 513/54)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa T-708/20: Postanowienie Sądu z dnia 28 października 2021 r. – TrekStor / EUIPO (e.Gear)

text:
               20.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 513/37

      Postanowienie Sądu z dnia 28 października 2021 r. – TrekStor / EUIPO (e.Gear)
      (Sprawa T-708/20) (1)

      (2021/C 513/55)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes szóstej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-394/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – XY / Finanzamt V [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ kapitału – Artykuły 63 i 65 TFUE – Przepisy krajowe dotyczące podatków od spadków – Nieruchomości położone na terytorium kraju – Ograniczony obowiązek podatkowy – Odmienne traktowanie rezydentów i nierezydentów – Prawo do kwoty wolnej od podatku odliczanej od podstawy opodatkowania – Proporcjonalne obniżenie w przypadku ograniczonego obowiązku podatkowego – Zobowiązania dotyczące zachowku – Brak odliczenia w przypadku ograniczonego obowiązku podatkowego]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/15

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – XY / Finanzamt V
      (Sprawa C-394/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 63 i 65 TFUE - Przepisy krajowe dotyczące podatków od spadków - Nieruchomości położone na terytorium kraju - Ograniczony obowiązek podatkowy - Odmienne traktowanie rezydentów i nierezydentów - Prawo do kwoty wolnej od podatku odliczanej od podstawy opodatkowania - Proporcjonalne obniżenie w przypadku ograniczonego obowiązku podatkowego - Zobowiązania dotyczące zachowku - Brak odliczenia w przypadku ograniczonego obowiązku podatkowego)
      (2022/C 84/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XY

         Strona przeciwna: Finanzamt V

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego dotyczącym obliczania podatku od spadków, które przewidują, że w przypadku przeniesienia własności nieruchomości położonych na terytorium kraju, jeżeli w dacie śmierci ani spadkodawca, ani spadkobierca nie mieli miejsca zamieszkania lub miejsca zwykłego pobytu w tym państwie członkowskim, kwota wolna odliczana od podstawy opodatkowania ulega zmniejszeniu – w stosunku do kwoty wolnej stosowanej w przypadku, gdy co najmniej jeden z nich miał w tej samej dacie miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w tym państwie członkowskim – o kwotę odpowiadającą części, jaką stanowi wartość majątku niepodlegającego opodatkowaniu w tym samym państwie członkowskim w stosunku do wartości całej masy spadkowej.

                  2)

                  Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego dotyczącym obliczania podatku od spadków, które przewidują, że w przypadku przeniesienia własności nieruchomości położonych na terytorium kraju, jeżeli w dacie śmierci ani spadkodawca, ani spadkobierca nie mieli miejsca zamieszkania lub miejsca zwykłego pobytu w tym państwie członkowskim, zobowiązania dotyczące zachowku jako długi spadkowe nie podlegają odliczeniu od wartości spadku, podczas gdy zobowiązania te mogą zostać odliczone w całości, jeżeli przynajmniej jeden z nich miał w tej samej dacie miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w tym państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 378 z 9.11.2020.


title: Sprawa T-324/17: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – SAS Cargo Group i in./Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek lotniczego przewozu towarów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) – Wymiana informacji – Właściwość miejscowa Komisji – Prawo do obrony – Równość broni – Artykuł 266 TFUE – Przymus państwowy – Jednolite i ciągłe naruszenie – Kwota grzywny – Wartość sprzedaży – Waga naruszenia – Czas trwania uczestnictwa w naruszeniu – Okoliczności łagodzące – Zasadniczo ograniczony udział – Okoliczności łagodzące – Powrót do naruszenia – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/23

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – SAS Cargo Group i in./Komisja
      (Sprawa T-324/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) - Wymiana informacji - Właściwość miejscowa Komisji - Prawo do obrony - Równość broni - Artykuł 266 TFUE - Przymus państwowy - Jednolite i ciągłe naruszenie - Kwota grzywny - Wartość sprzedaży - Waga naruszenia - Czas trwania uczestnictwa w naruszeniu - Okoliczności łagodzące - Zasadniczo ograniczony udział - Okoliczności łagodzące - Powrót do naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2022/C 207/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SAS Cargo Group A/S (Kastrup, Dania), Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden (Sztokholm, Szwecja), SAS AB (Sztokholm) (przedstawiciele: adwokaci B. Creve, M. Kofmann, J. Killick i G. Forwood)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes i C. Vollrath, pełnomocnicy, których wspierał B. Doherty, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia, w istocie, nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, oraz, tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty grzywny, która została na nie nałożona.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 lit. o), p) i q), art. 1 ust. 2 lit. o) i p), art. 1 ust. 3 lit. o) i p) oraz art. 1 ust. 4 lit. o), p) i q) decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w zakresie, w jakim uznają one udział SAS AB, SAS Cargo Group A/S i Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden w elemencie składowym jednolitego i ciągłego naruszenia dotyczącym odmowy zapłaty prowizji od dopłat.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 lit. o) i p) w zakresie, w jakim w jakim uznają one naruszenie art. 53 porozumienia EOG@

                  3)

                  Stwierdza się nieważność art. 3 litery od) n do r).

                  4)

                  Kwota grzywny nałożonej na Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden zostaje ustalona na 7 030 618 EUR, kwota grzywny nałożonej łącznie na SAS Cargo Group i Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden – na 5 937 909 EUR, kwota grzywny nałożonej łącznie na SAS Cargo Group, Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden i SAS – na 6 314 572 EUR, kwota grzywny nałożonej łącznie na SAS Cargo Group i SAS – na 29 045 427 EUR, zaś kwota grzywny nałożonej na SAS Cargo Group – na 21 687 090 EUR.

                  5)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  6)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez SAS Cargo Group, Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden i SAS.

                  7)

                  SAS Cargo Group, Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden i SAS pokrywają jedną czwartą własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa C-557/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 maja 2019 r. w sprawie T-754/18, Hochmann Marketing GmbH / Parlament Europejski, wniesione w dniu 22 lipca 2019 r. przez Hochmann Marketing GmbH

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/2

      Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 maja 2019 r. w sprawie T-754/18, Hochmann Marketing GmbH / Parlament Europejski, wniesione w dniu 22 lipca 2019 r. przez Hochmann Marketing GmbH
      (Sprawa C-557/19 P)
      (2020/C 201/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Hochmann Marketing GmbH (przedstawiciel: J. Jennings, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski
      Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (siódma izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i obciążył wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami.


title: Sprawa C-828/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 12 listopada 2019 r. – SC Panavitrans SRL / Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 12 listopada 2019 r. – SC Panavitrans SRL / Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj, Administrația Fondului pentru Mediu
      (Sprawa C-828/19)
      (2020/C 201/04)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: SC Panavitrans SRL

         Druga strona postępowania: Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj, Administrația Fondului pentru Mediu

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego ustanawiającemu dla zwrotu podatku, którego sprzeczność z prawem [Unii] została stwierdzona, termin zawity krótszy niż ogólny termin przedawnienia przewidziany przez prawo krajowe w odniesieniu do wierzytelności podatkowych?


title: Sprawa C-840/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 19 listopada 2019 r. – postępowanie karne przeciwko NC

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 19 listopada 2019 r. – postępowanie karne przeciwko NC
      (Sprawa C-840/19)
      (2020/C 201/05)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

         Oskarżony

      NC

         Druga strona postępowania

      Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție – Direcția Națională Anticorupție

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (1), przyjętej na mocy art. 83 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że wykluczają one wydanie orzeczenia przez organ niezaliczany do władz sądowniczych, Curtea Constituțională a României (trybunał konstytucyjny Rumunii), które zobowiązuje do ponownego rozpatrzenia spraw korupcyjnych, rozstrzygniętych w określnym czasie i będących na etapie postępowania apelacyjnego, z powodu brak powołania w sądzie najwyższym wyspecjalizowanych w zakresie spraw korupcyjnych składów orzekających, mimo uznania, że sędziowie tworzący te składy posiadają specjalizację?

                  2)

                  Czy art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby organ niezaliczany do władz sądowniczych, stwierdził niezgodność z prawem składu orzekającego izby sądu najwyższego (składu, w którym urząd sprawują sędziowie, spełniający w momencie awansu m.in. wymóg posiadania specjalizacji wymaganej do awansu do sądu najwyższego)?

                  3)

                  Czy zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w taki sposób, że zezwala ona sądowi krajowemu na niezastosowanie obowiązującego na mocy prawa krajowego orzeczenia sądu konstytucyjnego, wydanego w sprawie dotyczącej sporu konstytucyjnego?

         (1)  Dz.U. 2017 L 198, s. 29.


title: Sprawa C-859/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 26 listopada 2019 r. – postępowanie karne przeciwko FX, CS i ND

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 26 listopada 2019 r. – postępowanie karne przeciwko FX, CS i ND
      (Sprawa C-859/19)
      (2020/C 201/06)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casație și Justiție

         Strony w postępowaniu głównym

      FX, CS, ND

         Druga strona postępowania

      Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție – Direcția Națională Anticorupție

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 58 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (1), art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Radu (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (2) [przyjętej] na podstawie art. 83 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej [i która zastąpiła konwencję] o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich z dnia 26 lipca 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że wykluczają one wydanie orzeczenia przez organ niezaliczany do władz sądowniczych, Curtea Constituțională a României (trybunał konstytucyjny Rumunii), które zobowiązuje do ponownego rozpatrzenia spraw korupcyjnych, rozstrzygniętych w określnym czasie i będących na etapie postępowania apelacyjnego, z powodu brak powołania w sądzie najwyższym wyspecjalizowanych w zakresie spraw korupcyjnych składów orzekających, mimo uznania, że sędziowie tworzący te składy posiadają specjalizację?

                  2)

                  Czy art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby organ niezaliczany do władz sądowniczych, stwierdził niezgodność z prawem składu orzekającego izby sądu najwyższego (składu, w którym urząd sprawują sędziowie, spełniający w momencie awansu m.in. wymóg posiadania specjalizacji wymaganej do awansu do izby karnej sądu najwyższego)?

                  3)

                  Czy zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że zezwala ona sądowi krajowemu na niezastosowanie obowiązującego na mocy prawa krajowego orzeczenia sądu konstytucyjnego, wydanego w sprawie dotyczącej sporu konstytucyjnego?

         (1)  Dz.U. 2015, L 141, s.73.

         (2)  Dz.U. 2017, L 198, s.29.


title: Sprawa C-909/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Iaşi (Rumunia) w dniu 11 grudnia 2019 r. – BX/Unitatea Administrativ-Teritorială D.

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Iaşi (Rumunia) w dniu 11 grudnia 2019 r. – BX/Unitatea Administrativ-Teritorială D.
      (Sprawa C-909/19)
      (2020/C 201/08)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Iaşi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: BX

         Druga strona postępowania: Unitatea Administrativ-Teritorială D.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 2 pkt 1 dyrektywy 2003/88/WE dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że „czas pracy” jest okresem, w którym pracownik uczestniczy w wymaganych szkoleniach zawodowych po upływie normalnego czasu pracy w siedzibie podmiotu świadczącego usługi szkoleniowe, poza jego miejscem pracy i bez wykonywania obowiązków służbowych?

                  2)

                  Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest przecząca, czy postanowienia art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i przepisy art. 2 pkt 2 oraz art. 3, 5 i 6 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który mimo iż przewiduje konieczność szkolenia zawodowego pracownika, nie zobowiązuje pracodawcy do przestrzegania okresu odpoczynku pracownika w odniesieniu do przedziału czasowego, w którym odbywają się szkolenia?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9)


title: Sprawa C-908/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 października 2019 r. w sprawie T-536/18, Société des produits Nestlé / EUIPO – European Food (FITNESS), wniesione w dniu 10 grudnia 2019 r. przez European Food SA

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/5

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 października 2019 r. w sprawie T-536/18, Société des produits Nestlé / EUIPO – European Food (FITNESS), wniesione w dniu 10 grudnia 2019 r. przez European Food SA
      (Sprawa C-908/19 P)
      (2020/C 201/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: European Food SA (przedstawiciele: R. Dincă, I. Speciac, V. Stănese, I.-F. Cofaru, avocați)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Société des produits Nestlé, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 18 marca 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-926/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 18 grudnia 2019 r. – postępowanie karne przeciwko BR, CS, DT, EU, FV, GW

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 18 grudnia 2019 r. – postępowanie karne przeciwko BR, CS, DT, EU, FV, GW
      (Sprawa C-926/19)
      (2020/C 201/09)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

         Oskarżeni w postępowaniu głównym

      BR, CS, DT, EU, FV, GW

         Druga strona postępowania

      Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție – Direcția Națională Anticorupție, Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție – Direcția de Investigare a Infracțiunilor de Criminalitate Organizată și Terorism – Structura centrală, Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție – Secția pentru investigarea infracțiunilor din justiție, Agenția Națională de Administrare Fiscală, HX, IY, SC Uranus Junior 2003 Srl

         Pytania prejudycjalne

                  1

                  Czy art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 58 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (1), art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Radu (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (2), [przyjętej w nawiązaniu do konwencji] sporządzonej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich z dnia 26 czerwca 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że wykluczają one wydanie orzeczenia przez organ niezaliczany do władz sądowniczych, Curtea Constituțională a României (trybunał konstytucyjny Rumunii), orzekający w przedmiocie wyjątku proceduralnego dotyczącego ewentualnego niezgodnego z prawem składu orzekającego, w świetle zasady specjalizacji sędziów Înalta Curte de Casație și Justiție (wysokiego trybunału kasacyjnego i sprawiedliwości, Rumunia) (nieprzewidzianej w konstytucji rumuńskiej), które nakłada na organ sądowy obowiązek skierowania spraw będących przedmiotem postępowania odwoławczego (devolutiva) celem ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji przed tym samym sądem?

                  2.

                  Czy art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby organ niezaliczany do władz sądowniczych, stwierdził niezgodność z prawem składu orzekającego izby sądu najwyższego (składu, w którym urząd sprawują sędziowie, spełniający w momencie awansu m.in. wymóg posiadania specjalizacji wymaganej do awansu do izby karnej sądu najwyższego)?

                  3.

                  Czy pierwszeństwo prawa Unii należy interpretować w taki sposób, że zezwala ono sądowi krajowemu na odstąpienie od wykonania orzeczenia trybunału konstytucyjnego dokonującego wykładni normy niższego rzędu niż konstytucja dotyczącej organizacji Înalta Curte de Casație și Justiție (wysokiego trybunału kasacyjnego i sprawiedliwości) zawartej w ustawie krajowej o zapobieganiu, wykrywaniu i karaniu przestępstw korupcyjnych, normy, która jest interpretowana przez organ sądowy w ten sam sposób od szesnastu lat?

                  4.

                  Czy zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej [z]asada swobodnego dostępu do wymiaru sprawiedliwości obejmuje specjalizację sędziów i tworzenie wyspecjalizowanych składów sądu najwyższego?

         (1)  Dz.U. 2015, L 141, s. 73.

         (2)  Dz.U. 2017, L 198, s. 29.


title: Sprawa C-929/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 18 grudnia 2019 r. – postępowanie karne przeciwko CD

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 18 grudnia 2019 r. – postępowanie karne przeciwko CD
      (Sprawa C-929/19)
      (2020/C 201/10)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casație și Justiție

         Strona w postępowaniu głównym

      CD

         Druga strona postępowania

      CLD, GLO, ȘDC, PVV, SC Complexul Energetic Oltenia SA, Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție – Direcția Națională Anticorupție

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 2 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Radu (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie wydaniu przez organ niezaliczany do władzy sądowniczej, Curtea Constituțională a României (rumuński trybunał konstytucyjny) orzeczenia zarządzającego generalnie ponowne rozpatrzenie wszystkich spraw o korupcję rozstrzygniętych w pierwszej instancji przez izbę karną sądu najwyższego w danym okresie (2003-styczeń 2019 r,), które są na etapie zaskarżenia apelacją?

                  2)

                  Czy art. 2 i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 47 [akapit drugi] Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby organ niezaliczany do władzy sądowniczej stwierdził niezgodność z prawem składu orzekającego izby sądu najwyższego w sprzeczności z wykładnią wypływającą ze stałej i jednomyślnej praktyki organizacyjnej i jurysdykcyjnej tego ostatniego?

                  3)

                  Czy pierwszeństwo prawa Unii należy interpretować w taki sposób, że zezwala ono sądowi krajowemu na odstąpienie od wykonania orzeczenia trybunału konstytucyjnego wydanego w sprawie dotyczącej sporu konstytucyjnego, które to orzeczenie jest wiążące w ramach prawa krajowego?

                  4)

                  Czy wyrażenie „ustanowiony uprzednio na mocy ustawy”, pojawiające się w art. 47 [akapit drugi] Karty praw podstawowych Unii Europejskiej może być interpretowane w taki sposób, że obejmuje ono formalne wyznaczenie wyspecjalizowanego składu sędziowskiego, odrębnego od specjalizacji składających się na niego sędziów?

         (1)  Dz.U. 2017, L 198, s. 29.


title: Sprawa C-936/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 października 2019 r. w sprawie T-601/17, Rubik’s Brand Ltd / EUIPO – Simba Toys, wniesione w dniu 20 grudnia 2019 r. przez Rubik’s Brand Ltd

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 października 2019 r. w sprawie T-601/17, Rubik’s Brand Ltd / EUIPO – Simba Toys, wniesione w dniu 20 grudnia 2019 r. przez Rubik’s Brand Ltd
      (Sprawa C-936/19 P)
      (2020/C 201/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rubik’s Brand Ltd (przedstawiciele: K. Szamosi, M. Borbás, ügyvédek)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Simba Toys GmbH & Co. KG
      Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-14/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 14 listopada 2019 r. w sprawie T-669/18, Neoperl AG / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 14 stycznia 2020 r. przez Neoperl AG

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 14 listopada 2019 r. w sprawie T-669/18, Neoperl AG / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 14 stycznia 2020 r. przez Neoperl AG
      (Sprawa C-14/20 P)
      (2020/C 201/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Neoperl AG (przedstawiciele: H. Börjes-Pestalozza i G. Schultz, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-39/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 27 stycznia 2020 r. – Staatssecretaris van Financiën / Jumbocarry Trading GmbH

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 27 stycznia 2020 r. – Staatssecretaris van Financiën / Jumbocarry Trading GmbH
      (Sprawa C-39/20)
      (2020/C 201/13)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Staatssecretaris van Financiën

         Druga strona postępowania: Jumbocarry Trading GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 103 ust. 3 zdanie wprowadzające i lit. b) oraz art. 124 ust. 1 zdanie wprowadzające i lit. a) rozporządzenia (UE) nr 952/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (1) mają zastosowanie do długu celnego powstałego przed dniem 1 maja 2016 r., dla którego termin przedawnienia w tymże dniu jeszcze nie upłynął?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy zasada pewności prawa lub zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań stoją na przeszkodzie takiemu zastosowaniu tych przepisów?

         (1)  Dz.U. 2013, L 269, s. 1.


title: Sprawa C-62/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 6 lutego 2020 r. – Vogel Import Export NV / Belgische Staat

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 6 lutego 2020 r. – Vogel Import Export NV / Belgische Staat
      (Sprawa C-62/20)
      (2020/C 201/14)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      rechtbank van eerste aanleg Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vogel Import Export NV

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy Nomenklaturę Scaloną w brzmieniu nadanym jej załącznikiem I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) – również w świetle różnych wersji językowych pozycji taryfowej 4409 i not wyjaśniających do HS dotyczących pozycji 4407 i 4409 – należy interpretować w ten sposób, że towary będące przedmiotem sporu głównego, a mianowicie strugane deski drewniane, których wszystkie cztery kanty są zaokrąglone na całej długości deski, należy uważać za „kształtowane w sposób ciągły wzdłuż dowolnej krawędzi”, a w konsekwencji powinny być one zaklasyfikowane do pozycji taryfowej 4409, czy też zaokrąglenie kantów nie może być uważane za „kształtowanie w sposób ciągły” i w konsekwencji towary te należy zaklasyfikować do pozycji taryfowej 4407?

                  2)

                  Czy wymiar zaokrąglenia przesądza o klasyfikacji do pozycji taryfowej 4407, względnie do pozycji taryfowej 4409?

         (1)  Dz.U. 1987, L 256, s. 1.


title: Sprawa C-63/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 18 listopada 2019 r. w sprawie T-181/19, Sigrid Dickmanns / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 5 lutego 2020 r. przez Sigrid Dickmanns

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/9

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 18 listopada 2019 r. w sprawie T-181/19, Sigrid Dickmanns / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 5 lutego 2020 r. przez Sigrid Dickmanns
      (Sprawa C-63/20 P)
      (2020/C 201/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Sigrid Dickmanns (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej (szósta izba) z dnia 18 listopada 2019 r. w sprawie T-181/19 w całości i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi jeden tylko zarzut oparty na błędnej wykładni i zastosowaniu art. 90 i 92, a w szczególności art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników. Jednocześnie jej zdaniem doszło do rażącego naruszenia przysługujących wnoszącej odwołanie praw podstawowych do rzetelnego procesu i bycia wysłuchanym, a także prawa do dobrej administracji.
      W przekonaniu wnoszącej odwołanie Sąd niesłusznie uznał zażalenie, które złożyła na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, za wniesione po terminie. Zażalenie to zostało wniesione w terminie trzech miesięcy od wydanej przez EUIPO decyzji wraz z uzasadnieniem, jednak nie w terminie trzech miesięcy od wcześniejszej, dokonanej w myśl art. 90 ust. 2 zdanie trzecie tiret trzecie regulaminu pracowniczego, dorozumianej odmowy uwzględnienia jej wniosku.
      Wnosząca odwołanie podnosi w tym kontekście, że dokonana przez Sąd wykładnia art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego przeczy brzmieniu tego przepisu. Jej zażalenie nie miało związku z przewidzianą w art. 90 ust. 2 zdanie trzecie tiret trzecie regulaminu pracowniczego dorozumianą decyzją odmowną, lecz dotyczyło doręczonej jej decyzji zgodnie z art. 90 ust. 2 zdanie trzecie tiret drugie tego regulaminu i w myśl tego przepisu było dopuszczalne. Z brzmienia art. 90 ust. 1 zdanie trzecie, art. 90 ust. 2 zdanie trzecie tiret drugie ani art. 90 ust. 2 zdanie trzecie tiret trzecie nie wynika, że w przypadku dorozumianej odmowy uwzględnienia wniosku art. 90 ust. 2 zdanie trzecie tiret drugie przestaje znajdować zastosowanie lub że art. 90 ust. 2 zdanie trzecie tiret trzecie należy stosować jako pierwszy. Wyraźna odmowa EUIPO nie była też zwykłym potwierdzeniem wcześniejszej dorozumianej decyzji odmownej, choćby dlatego że EUIPO nie odniósł się do wcześniej udzielonej dorozumianie odmowy. Dodatkowo fakt zamieszczenia elementów odbiegających od zwykłego potwierdzenia powoduje, że była to nowa decyzja.
      Następnie wnosząca odwołanie powołuje się na to, że dokonana przez Sąd wykładnia jest sprzeczna z sensem i celem art. 90 ust. 1 zdania drugie i trzecie regulaminu pracowniczego, a także z celem pewności prawnej. Sens i cel tych uregulowań stanowi bowiem przede wszystkim ochrona wnioskodawcy, a nie to – do czego prowadzi dokonana przez Sąd wykładnia – by organ powołujący odniósł korzyści z niedopełnienia obowiązku w znaczeniu regulaminowym. Wykładnia reprezentowana przez wnoszącą odwołanie w istocie lepiej odpowiada celowi pewności prawnej. Z jednej strony jest ona zgodna z brzmieniem art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego i nie odwraca – co czyni wykładnia dokonana przez Sąd – znaczenia jego treści. Z drugiej strony, podążając za wykładnią reprezentowaną przez Sąd, termin płynący od wydania przez organ powołujący wyraźnej i uzasadnionej decyzji byłby różny, w zależności od tego, czy wcześniej nastąpiła już dorozumiana odmowa.
      Ponadto wnosząca odwołanie powołuje się na rażące naruszenie przysługujących jej praw podstawowych do rzetelnego procesu oraz do dobrej administracji. Przejawem naruszenia prawa do rzetelnego procesu jest w szczególności to, że organ powołujący mógł wykorzystać niedopełnienie obowiązku (rozpoznania jej wniosku w terminie czterech miesięcy zgodnie z art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego) do tego, by niezgodnie z prawem skrócić termin wnioskodawcy na zareagowanie na wskazany przez organ powołujący powód odmowy. Dodatkowo gdyby przyjąć dokonaną przez Sąd wykładnię, to z uwagi na brzmienie art. 90 ust. 2 zdania drugie i trzecie regulaminu pracowniczego wnioskodawca ponosiłby znacznie większe ryzyko przegrania procesu przez niedochowanie terminu. Co więcej, wykładnia art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego zgodna z prawami podstawowymi może prowadzić jedynie do wniosku reprezentowanego przez wnoszącą odwołanie.


title: Sprawa C-70/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 12 lutego 2020 r. – YL / Altenrhein Luftfahrt GmbH

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 12 lutego 2020 r. – YL / Altenrhein Luftfahrt GmbH
      (Sprawa C-70/20)
      (2020/C 201/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: YL

         Strona pozwana: Altenrhein Luftfahrt GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy twarde lądowanie, jednakże mieszczące się jeszcze w zakresie normalnej eksploatacji samolotu, skutkujące uszkodzeniem ciała pasażera, stanowi wypadek w rozumieniu art. 17 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r.? (1)

         (1)  Decyzja Rady z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska) (Dz.U. 2001, L 194, s. 38).


title: Sprawa C-85/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 18 grudnia 2019 r. w sprawie T-763/18, Lazarus Szolgáltató és Kereskedelmi/Komisja, wniesione w dniu 14 lutego 2020 r. przez Lazarus Szolgáltató és Kereskedelmi Kft. „w likwidacji”

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 18 grudnia 2019 r. w sprawie T-763/18, Lazarus Szolgáltató és Kereskedelmi/Komisja, wniesione w dniu 14 lutego 2020 r. przez Lazarus Szolgáltató és Kereskedelmi Kft. „w likwidacji”
      (Sprawa C-85/20 P)
      (2020/C 201/17)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Lazarus Szolgáltató és Kereskedelmi Kft. „w likwidacji” (przedstawiciel: L. Szabó, ügyvéd)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Skarżąca wnosi do Trybunału o uznanie skargi za dopuszczalną i uzasadnioną, a w konsekwencji o stwierdzenie nieważności postanowienia wydanego przez Sąd (dziesiąta izbę) w dniu 18 grudnia 2091 r. w sprawie T-763/18, Lazarus Szolgáltató és Kereskedelmi/Komisja, doręczonego skarżącej tego samego dnia.

                  —

                  Jednocześnie skarżąca wnosi do Trybunału o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w zakresie kwestii dotyczących zarzutu niedopuszczalności, które nie zostały rozstrzygnięte w postanowieniu wydanym w pierwszej instancji.

                  —

                  Skarżąca wnosi do Trybunału o obciążenie pozwanej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego, chyba że Trybunał przekaże Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, w którym to przypadku wnosi do Trybunału o nieorzekanie w przedmiocie kosztów pierwszej instancji i odwołania, lecz o zastrzeżenie orzeczenia o kosztach dla wyroku końcowego.

         Zarzuty i główne argumenty

      I.   Błąd w kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych. Niewystarczające uzasadnienie.

      W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi, że Sąd nie uwzględnił w wystarczający sposób sytuacji niepewności prawnej przy zapoznawaniu się z zaskarżonymi aktami Komisji.
      Orzecznictwo przytoczone przez Sąd odnosi się do dostępu do akt w związku z istnieniem akt, które dotyczą lub odnoszą się do skarżącej.
      Skarżąca wniosła środek zaskarżenia na postanowienie o zawieszeniu wydane przez sad krajowy, ponieważ nie zgadzała się z tym, aby decyzja Unii dotycząca spornych decyzji Komisji stanowiła kwestię wstępną przy orzeczeniach w sprawach powództw o odszkodowanie Lazarus Kft. Skarżąca i jej przedstawiciel prawny mogą zostać uznani za tę samą osobę dla celów prawnych w sprawie, w której istnieje pełnomocnictwo ogólne ustanowione pomiędzy obydwoma, to znaczy w sprawie powództwa o odszkodowanie rozpatrywanego przez sąd krajowy.
      Z uwagi na to, że pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą jej przedstawicielowi prawnemu odnosiło się wyłącznie do powództwa o odszkodowanie rozpatrywanego przez sąd krajowy, przedstawiciel prawny nie miał obowiązku informowania skarżącej w „rozsądnym” terminie w rozumieniu prawa Unii, ani też nie miał obowiązku wnoszenia o doręczenie pełnego tekstu spornych aktów, ponieważ jego pełnomocnictwo nie obejmowało tych kwestii. Sama tylko skarżąca mogła osobiście zwrócić się z wnioskiem od chwili, w której dowiedziała się o tym, że uregulowanie Unii dotyczyło jej interesów.
      II.   Błąd w interpretacji i stosowaniu orzecznictwa dotyczącego „rozsądnego terminu”

      Przytoczone przez Sąd orzecznictwo nie może zostać przeniesione na grunt niniejszej sprawy, ponieważ okoliczności przywołanych spraw nie są identyczne z okolicznościami niniejszej sprawy.
      III.   Błąd w kwalifikacji pisma Komisji z dnia 24 lutego 2017 r.

      Sąd krajowy wydał orzeczenie odmowne w sprawie dotyczącej skargi OPS Újpest Kft. opierając się w tym celu na spornym pismem informującym pozwanej. Wspomniany wyrok naruszył interesy skarżącej i w sposób istotny zmienił jej sytuację prawną, ponieważ na podstawie wspomnianego pisma sąd krajowy stwierdził, że organ krajowy zgodnie z prawem przyznał pomoc.
      IV.   Naruszenie prawa do obrony skarżącej. Naruszenie i nieprawidłowe stosowanie art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem

      Pomimo że Sąd zarządził środki organizacji postępowania, to jednak nie wezwał on stron do przedstawienia uwag odnośnie do tego, czy skarga została złożona w terminie. Sąd zbadał kwestię złożenia skargi po terminie po raz pierwszy w postanowieniu i oddalił skargę na tej podstawie bez umożliwienia stronom, a w szczególności skarżącej, przedstawienia argumentów i sprzeciwu w tym względzie.
      Ponieważ nie spełniono wspomnianego wymogu, nie przedstawiono dokumentu, który mógłby wykazać stanowisko skarżącej odnośnie tego, czy skarga została złożona w terminie.


title: Sprawa C-92/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 25 lutego 2020 r. – Rottendorf Pharma GmbH / Hauptzollamt Bielefeld

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 25 lutego 2020 r. – Rottendorf Pharma GmbH / Hauptzollamt Bielefeld
      (Sprawa C-92/20)
      (2020/C 201/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Rottendorf Pharma GmbH

         Strona pozwana: Hauptzollamt Bielefeld

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 239 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on zwrot należności celnych w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, w której towary niewspólnotowe przywiezione przez osobę zainteresowaną zostały powrotnie wywiezione poza obszar celny Wspólnoty, i okoliczności, które doprowadziły do powstania długu celnego, nie były wynikiem oczywistego niedbalstwa ze strony osoby zainteresowanej?

         (1)  Dz.U. 1992, L 302, s. 1.


title: Sprawa C-93/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Schwechat (Austria) w dniu 25 lutego 2020 r. – JU / Air France Direktion für Österreich

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Schwechat (Austria) w dniu 25 lutego 2020 r. – JU / Air France Direktion für Österreich
      (Sprawa C-93/20)
      (2020/C 201/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bezirksgericht Schwechat

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JU

         Strona pozwana: Air France Direktion für Österreich

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 31 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 4 Konwencji o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (konwencji montrealskiej) (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku opóźnionego dostarczenia bagażu zarejestrowanego, uszkodzenie tego bagażu, które miało miejsce na pokładzie statku powietrznego lub w czasie, gdy zarejestrowany bagaż pozostawał pod opieką przewoźnika, należy zgłosić przewoźnikowi nie później niż w terminie siedmiu dni od daty oddania bagażu do dyspozycji odbiorcy, pod rygorem wyłączenia prawa powództwa przeciwko przewoźnikowi, z wyjątkiem przypadku oszustwa z jego strony?

                  2.

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
                  Czy art. 31 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 4 konwencji montrealskiej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku opóźnionego dostarczenia bagażu zarejestrowanego, uszkodzenie tego bagażu, które miało miejsce na pokładzie statku powietrznego lub w czasie, gdy zarejestrowany bagaż pozostawał pod opieką przewoźnika, należy zgłosić przewoźnikowi nie później niż w terminie dwudziestu jeden dni od daty oddania bagażu do dyspozycji odbiorcy, pod rygorem wyłączenia prawa powództwa przeciwko przewoźnikowi, z wyjątkiem przypadku oszustwa z jego strony?

         (1)  2001/539/WE: Decyzja Rady z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska) (Dz.U. 2001, L 194, s. 38)


title: Sprawa C-94/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz (Austria) w dniu 25 lutego 2020 r. – Land Oberösterreich / KV

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz (Austria) w dniu 25 lutego 2020 r. – Land Oberösterreich / KV
      (Sprawa C-94/20)
      (2020/C 201/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Linz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Land Oberösterreich

         Druga strona postępowania: KV

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 11 dyrektywy 2003/109/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak § 6 ust. 9 i 11 oberösterreichisches Wohnbauförderungsgesetz (ustawy Górnej Austrii o wspieraniu budownictwa mieszkaniowego, zwanej dalej „oöWFG”), zgodnie z którym to uregulowaniem obywatelom Unii, obywatelom państw należących do EOG i członkom ich rodzin w rozumieniu dyrektywy 2004/38/WE (2) przysługuje świadczenie socjalne w postaci dodatku mieszkaniowego bez wykazania znajomości języka, podczas gdy w przypadku obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE wymagane jest wykazanie w określony sposób podstawowej znajomości języka niemieckiego, w sytuacji gdy ten dodatek mieszkaniowy ma łagodzić niedopuszczalne obciążenia kosztami mieszkaniowymi, przy czym zapewnienie minimum egzystencji (w tym także potrzeb mieszkaniowych) dla osób w trudnej sytuacji społecznej ma być także zagwarantowane przez inne świadczenie socjalne (zabezpieczenie minimalne zapewniające pokrycie potrzeb na podstawie ustawy Górnej Austrii o minimalnym zabezpieczeniu)?

                  2)

                  Czy zawarty w art. 2 dyrektywy 2000/43/WE (3) zakaz „bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji” ze względu na „rasę lub pochodzenie etniczne” należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak § 6 ust. 9 i 11 oöWFG, zgodnie z którym obywatelom Unii, obywatelom państw należących do EOG i członkom ich rodzin w rozumieniu dyrektywy 2004/38/WE przysługuje świadczenie socjalne (dodatek mieszkaniowy na podstawie oöWFG) bez wykazania znajomości języka, podczas gdy w przypadku obywateli państw trzecich (włącznie z obywatelami państw trzecich będącymi rezydentami długoterminowymi w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE) wymagane jest wykazanie w określony sposób podstawowej znajomości języka niemieckiego?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:
                  Czy zawarty w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zakaz dyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak § 6 ust. 9 i 11 oöWFG, zgodnie z którym obywatelom Unii, obywatelom państw należących do EOG i członkom ich rodzin w rozumieniu dyrektywy 2004/38/WE przysługuje świadczenie socjalne (dodatek mieszkaniowy na podstawie oöWFG) bez wykazania znajomości języka, podczas gdy w przypadku obywateli państw trzecich (włącznie z obywatelami państw trzecich będącymi rezydentami długoterminowymi w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE) wymagane jest wykazanie w określony sposób podstawowej znajomości języka niemieckiego?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, s. 44).

         (2)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).

         (3)  Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. 2000, L 180, s. 22).


title: Sprawa C-108/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 27 lutego 2020 r. – HR / Finanzamt Wilmersdorf

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 27 lutego 2020 r. – HR / Finanzamt Wilmersdorf
      (Sprawa C-108/20)
      (2020/C 201/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Berlin-Brandenburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HR

         Strona przeciwna: Finanzamt Wilmersdorf

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 167 i 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) – zwanej dalej „dyrektywą VAT” – należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowej praktyce w zakresie stosowania prawa, zgodnie z którą należy odmówić odliczenia podatku naliczonego także wtedy, gdy na wcześniejszym etapie obrotu miało miejsce przestępstwo uszczuplenia podatku obrotowego i podatnik posiadał wiedzę co do tej okoliczności lub powinien ją posiadać, jednakże w ramach dokonanej z nim transakcji nie brał udziału w przestępstwie uszczuplenia podatku, nie był z nim powiązany, a także nie wspierał go ani nie ułatwiał jego popełnienia?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-119/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 28 lutego 2020 r. – Līga Šenfelde / Lauku atbalsta dienests

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 28 lutego 2020 r. – Līga Šenfelde / Lauku atbalsta dienests
      (Sprawa C-119/20)
      (2020/C 201/22)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji i strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: Līga Šenfelde

         Druga strona postępowania: Lauku atbalsta dienests

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (1) w związku z innymi przepisami tego rozporządzenia oraz wytycznymi Unii Europejskiej w sprawie pomocy państwa w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich w latach 2014–2020 należy interpretować w ten sposób, że:

                  1)

                  rolnik traci status „młodego rolnika” tylko dlatego, że dwa lata wcześniej otrzymał pomoc na rozwój małych gospodarstw, o której mowa w art. 19 ust. 1 lit. a) ppkt iii) rozporządzenia;

                  2)

                  przywołane przepisy pozwalają państwu członkowskiemu na wprowadzenie uregulowania, zgodnie z którym rolnikowi nie wypłaci się pomocy, o której mowa w art. 19 ust. 1 lit. a) ppkt i) rozporządzenia, jeżeli przyznano mu już pomoc przewidzianą w art. 19 ust. 1 lit. a) ppkt iii) tego rozporządzenia;

                  3)

                  państwo członkowskie jest uprawnione do odmowy zastosowania kumulacji pomocy w stosunku do rolnika, jeżeli nie przestrzegano kolejności kumulacji określonej w Programie rozwoju obszarów wiejskich uzgodnionym z Komisją Europejską?

         (1)  Dz.U. 2013, L 347, s. 487.


title: Sprawa C-124/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 5 marca 2020 r. – Bank Melli Iran, spółka akcyjna prawa irańskiego / Telekom Deutschland GmbH

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 5 marca 2020 r. – Bank Melli Iran, spółka akcyjna prawa irańskiego / Telekom Deutschland GmbH
      (Sprawa C-124/20)
      (2020/C 201/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Bank Melli Iran, spółka akcyjna prawa irańskiego

         Strona pozwana: Telekom Deutschland GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2271/96 (1) znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, w której Stany Zjednoczone Ameryki przekazują w sposób bezpośredni lub pośredni podmiotowi unijnemu w rozumieniu art. 11 tego rozporządzenia polecenia urzędowe lub sądowe, czy też dla zastosowania tego przepisu jest wystarczające, że nawet bez przekazywania takich poleceń działanie podmiotu unijnego ma na celu zastosowanie się do sankcji wtórnych?

                  2)

                  W razie opowiedzenia się przez Trybunał Sprawiedliwości za drugą z wymienionych opcji: Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2271/96 stoi na przeszkodzie przyjęciu interpretacji prawa krajowego, zgodnie z którą podmiot dokonujący wypowiedzenia może również wypowiedzieć ciągły stosunek zobowiązaniowy łączący go z kontrahentem, który został umieszczony przez amerykański Office of Foreign Assets Control (OFAC) na liście Specially-Designated-Nationals (SDN) – a tym samym dokonać wypowiedzenia w celu zastosowania się do sankcji nałożonych przez Stany Zjednoczone Ameryki – bez konieczności istnienia przyczyny wypowiedzenia stosunku prawnego, a zatem również bez powstania po stronie tego podmiotu obowiązku twierdzenia i dowiedzenia w procesie cywilnym, że przyczyną wypowiedzenia w żadnym przypadku nie było stosowanie się do tych sankcji?

                  3)

                  W razie udzielania przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy wypowiedzenie umowy, które narusza art. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2271/96, należy bezwzględnie uznawać za bezskuteczne, czy też dla spełnienia celu rozporządzenia są wystarczające inne sankcje, na przykład nałożenie grzywny?

                  4)

                  W razie opowiedzenia się przez Trybunał Sprawiedliwości za pierwszą opcją przedstawioną w pytaniu trzecim: Czy w świetle, po pierwsze, art. 16 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a po drugie, możliwości udzielenia upoważnień do odstępstwa zgodnie z art. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 2271/96 powyższe znajduje zastosowanie także wtedy, gdy w związku z utrzymaniem stosunków gospodarczych z umieszczonym na liście kontrahentem podmiotowi unijnemu grożą istotne straty gospodarcze na rynku amerykańskim (w tym przypadku 50 % obrotu koncernu)?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2271/96 z dnia 22 listopada 1996 r. zabezpieczające przed skutkami eksterytorialnego stosowania ustawodawstwa przyjętego przez państwo trzecie oraz działaniami opartymi na nim lub z niego wynikającymi (Dz.U. 1996, L 309, s. 1) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2018/1100 z dnia 6 czerwca 2018 r. zmieniającym załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2271/96 (Dz.U. 2018, L 199, s. 1).


title: Sprawa C-130/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 9 marca 2020 r. – YJ / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 9 marca 2020 r. – YJ / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)
      (Sprawa C-130/20)
      (2020/C 201/24)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: YJ

         Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepis taki jak art. 60 ust. 4 Ley General de la Seguridad Social (powszechnej ustawy o zabezpieczeniu społecznym), wyłączający przyznanie dodatku macierzyńskiego w przypadku kobiet, które dobrowolnie przechodzą na emeryturę, w porównaniu z tymi, które również dobrowolnie przechodzą na emeryturę w zwykłym wieku przewidzianym ustawą lub które przechodzą na emeryturę przed osiągnięciem wieku emerytalnego, lecz robią to ze względu na pracę wykonywaną w ciągu ich życia zawodowego, z powodu niezdolności do pracy lub z powodu zakończenia stosunku pracy przed przejściem na emeryturę z przyczyn od nich niezależnych, można uznać za bezpośrednią dyskryminację w rozumieniu dyrektywy 79/7 (1)?

         (1)  Dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 1979, L 6, s. 24).


title: Sprawa C-139/20: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2020 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/17

      Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2020 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
      (Sprawa C-139/20)
      (2020/C 201/25)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: M. Siekierzyńska i A. Armenia, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że wdrażając prawo, które przyznaje zwolnienie z podatku akcyzowego produktów energetycznych wykorzystywanych przez zakłady energochłonne objęte unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 17 ust. 1 lit. b) i art. 17 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1);

                  —

                  obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Rzeczpospolita Polska wprowadziła w ustawodawstwie krajowym zwolnienie z podatku akcyzowego produktów energetycznych wykorzystywanych przez zakłady energochłonne objęte unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji (dalej „system EU ETS”).
      Zdaniem Komisji stanowi to uchybienie zobowiązaniom wynikającym z art. 17 ust. 1 lit. b) i art. 17 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej. Zgodnie z tymi przepisami zwolnienia lub obniżki w poziomie opodatkowania stosowanego do produktów energetycznych wykorzystywanych przez zakłady energochłonne możliwe są wyłącznie gdy zostały zawarte porozumienia z przedsiębiorstwami lub związkami przedsiębiorstw lub gdy wprowadzone zostały w życie systemy zezwoleń handlowych lub równoważne uzgodnienia, o ile prowadzą one do osiągania celów dotyczących ochrony środowiska lub do podwyższenia efektywności energetycznej. Systemu EU ETS nie można zdaniem Komisji uznać za „system zezwoleń handlowych” w rozumieniu powyższych przepisów.

         (1)  Dz .U. 2003, L 283, s. 51; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 09 Tom 001 P. 405 – 424


title: Sprawa C-144/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Łotwa) w dniu 27 marca 2020 r. – AS„LatRailNet”, VAS„Latvijas dzelzceļš”/ Valsts dzelzceļa administrācija

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Łotwa) w dniu 27 marca 2020 r. – AS„LatRailNet”, VAS„Latvijas dzelzceļš”/ Valsts dzelzceļa administrācija
      (Sprawa C-144/20)
      (2020/C 201/26)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā rajona tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AS LatRailNet, VAS Latvijas dzelzceļš

         Druga strona postępowania: Valsts dzelzceļa administrācija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 ust. 2 dyrektywy 2012/34 (1) należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on organowi regulacyjnemu uprawnienie do wydania z własnej inicjatywy decyzji nakazującej przedsiębiorstwu wykonującemu podstawowe funkcje zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, wprowadzenie do uregulowań dotyczących pobierania opłat za infrastrukturę (systemu pobierania opłat) określonych zmian, które nie dotyczą dyskryminacyjnego traktowania wnioskodawców?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: czy organ regulacyjny jest uprawniony do określenia we wspomnianej decyzji warunków, jakie powinny przewidywać te zmiany, na przykład poprzez ustanowienie obowiązku wyłączenia z kryteriów ustalania opłat za infrastrukturę wcześniej zaplanowanych wydatków pokrywanych z budżetu państwa lub z budżetów samorządu terytorialnego, których przewoźnicy pasażerscy nie mogą pokryć z dochodów uzyskanych z przewozów?

                  3)

                  Czy art. 32 ust. 1 dyrektywy 2012/34 należy interpretować w ten sposób, że nałożony w tym ustępie na państwa członkowskie obowiązek zagwarantowania przy ustalaniu podwyżek wysokości opłat za infrastrukturę optymalnej konkurencyjności segmentu rynku kolejowego ma również zastosowanie do ustalania opłat za użytkowanie infrastruktury w segmentach rynku wolnych od konkurencji, na przykład ze względu na fakt, że w danym segmencie rynku przewozy są realizowane jedynie przez jednego przewoźnika kolejowego, któremu przyznano wyłączne prawo, o którym mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia nr 1370/2007 (2), do świadczenia usług w zakresie przewozów w danym segmencie rynku?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (Dz.U. 2012, L 343, s. 32).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. 2007, L 315, s. 1).


title: Sprawa C-159/20: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Danii

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/18

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Danii
      (Sprawa C-159/20)
      (2020/C 201/27)
      Język postępowania: duński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis, I. Naglis i U. Nielsen, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Danii

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi o:

                  —

                  stwierdzenie, że Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim na mocy art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1) nie zapobiegając wykorzystywaniu czy też nie zaprzestając wykorzystywania przez duńskich producentów mleka nazwy „Feta” w odniesieniu do sera, który jest niezgodny z specyfikacją produktu opublikowaną w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1829/2002 (2);

                  —

                  stwierdzenie również, że Dania, tolerując to, iż duńscy producenci mleka wytwarzają i wprowadzają na rynek imitacje „Fety”, dopuściła się naruszenia art. 4 ust. 3 traktatu o Unii Europejskiej (TUE) w związku z art. 1 ust. 1 i art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012;

                  —

                  obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja jest zdania, że organy władz duńskich uchybiają zobowiązaniom spoczywającym na nim na mocy rozporządzenia nr 1151/2012 tolerując bezprawne wykorzystywanie przez duńskie podmioty gospodarcze nazwy „Feta” w odniesieniu do sera produkowanego w tym kraju.
      W szczególności można stwierdzić, że w Danii dochodzi do wykorzystywania nazwy „Feta” z naruszeniem rozporządzenia nr 1151/2012, efektem czego to państwo jest zobowiązane przyjąć odpowiednie kroki administracyjne i sądowe w celu zapobieżenia wykorzystywaniu czy też zaprzestania tego wykorzystywania. Ponieważ Dania odmawia przestrzegania ww. przepisów, Komisja doszła do wniosku, że pozwane państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 i w związku z tym dopuszcza się naruszenia prawa Unii.
      Ponadto tolerując to, iż duńscy producenci mleka wytwarzają i wprowadzają na rynek imitacje „Fety”, Dania dopuszcza się naruszenia art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 1 ust. 1 oraz art. 4 rozporządzenia nr 1151/2012, co stanowi zagrożenie dla realizacji unijnych celów, polegających na: zagwarantowaniu uczciwej konkurencji rolnikom i producentom produktów rolnych i środków spożywczych mających cechy i właściwości stanowiące wartość dodaną; wspieraniu producentów wyrobów związanych z danym obszarem geograficznym poprzez zagwarantowanie godziwych dochodów z tytułu właściwości wytwarzanych przez nich oraz ochronie na terytorium całej Unii praw własności intelektualnej związanych z nazwami chronionymi.
      Komisja jest też zdania, że Dania, nie zapobiegając naruszaniu czy też nie zaprzestając naruszania praw związanych z chronioną nazwą pochodzenia (ChNP) „Feta”, do którego dochodzi wówczas, gdy duńscy producenci mleka eksportują sery będące unijną imitacją do państw trzecich, osłabia pozycję zajmowaną przez Unię w prowadzonych na szczeblu międzynarodowym negocjacjach mających na celu zagwarantowanie ochrony unijnych systemów jakości i narusza zawartą w art. 4 ust. 3 TUE zasadę lojalnej współpracy.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012, L 343, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1829/2002 z dnia 14 października 2002 r. zmieniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w odniesieniu do nazwy „Feta” (Dz.U. 2002, L 277, s. 10).