title: Sprawa C-270/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Szkocja), Edynburg (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 lipca 2009 r. — Macdonald Resorts Limited przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Szkocja), Edynburg (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 lipca 2009 r. — Macdonald Resorts Limited przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-270/09)
   2009/C 267/48
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Session (Szkocja), Edynburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Macdonald Resorts Limited

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1.

               W sytuacji, gdy MRL, zgodnie ze Statutem Klubu i powiązanymi z nim umowami, dokonuje dostawy uprawnień z umowy (Praw do Punktów), które upoważniają nabywcę do otrzymania rozliczanych rocznie Punktów, w zamian za które może zajmować i korzystać z obiektów turystycznych MRL, czy dostawę taką należy określić jako:

                           a)

                           najem lub dzierżawę nieruchomości w rozumieniu art. 13 część B szóstej dyrektywy (obecnie art. 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy 2006/112 (1)), czy

                           b)

                           członkostwo w klubie, czy

                           c)

                           w jakiś inny sposób?

               2.

               Czy na odpowiedź na powyższe pytanie ma wpływ okoliczność, że:

                           a)

                           w niektórych przypadkach konsument nabywa prawa z umowy w zamian za zdeponowanie u MRL wcześniej istniejących praw do zajmowania kwatery w systemie timesharingowym w określonym miejscu przez określony tydzień lub więcej tygodni?

                           b)

                           klient może w każdym roku zdecydować, że nie będzie wymieniał uprawnień do punktów na dany rok w całości lub w części na prawo zajmowania kwatery, lecz zamiast tego może poszerzyć swoje przyszłoroczne uprawnienia, albo też, w zależności od warunków umowy dotyczących programu w każdym roku, może poszerzyć przysługujące mu uprawnienia poprzez „pożyczenie” punktów z tych, które będą mu przysługiwały w następnym roku;

                           c)

                           właściwości bazy obiektów mogą zmieniać się w czasie pomiędzy momentem nabycia Praw do Punktów a momentem dokonania zamiany Punków na prawo do zajmowania nieruchomości;

                           d)

                           liczba Punktów, do których klient jest uprawniony w każdym roku może zostać zmieniona przez dostawcę zgodnie z warunkami umowy programu;

                           e)

                           skarżący może w pewnych okolicznościach zorganizować dla osób posiadających Prawa do Punktów dostęp do zewnętrznego programu timesharingu;

                           f)

                           skarżący może w pewnych okolicznościach zorganizować dla osób posiadających Prawa do Punktów możliwość wymiany Punktów na zakwaterowanie w hotelach prowadzonych przez skarżącego lub inne korzyści oferowane przez skarżącego?

               3.

               W sytuacji, gdy podatnik świadczy usługi opisane w pytaniach 1 i 2 powyżej,

                           a)

                           czy jest to „świadczenie usług związanych z nieruchomościami” w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy (obecnie art. 45 dyrektywy 2006/112);

                           b)

                           jeśli odpowiedź na pytanie 3 a) jest twierdząca: w sytuacji, gdy członkowie klubu mogą wykonywać swoje prawa wynikające z umowy korzystając z zakwaterowania w systemie timesharingu w więcej niż jednym państwie członkowskim, a w chwili dostawy nie jest wiadome, z której kwatery będą korzystać, w jaki sposób należy określić miejsce?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej Dz.U. L 347, s. 1


title: Sprawa T-9/94: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 maja 2008 r. — Ypma przeciwko Radzie i Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 maja 2008 r. — Ypma przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-9/94) (1)

   (2008/C 197/60)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 59 z 26.2.1994.


title: Sprawa T-768/15: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2015 r. – RP Technik/OHIM – Tecnomarmi (RP ROYAL PALLADIUM)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/29

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2015 r. – RP Technik/OHIM – Tecnomarmi (RP ROYAL PALLADIUM)
   (Sprawa T-768/15)
   (2016/C 078/40)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: RP Technik GmbH Profilsysteme (Bönen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Henrichs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tecnomarmi Snc (Treviso, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Tecnomarmi Snc

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „RP ROYAL PALLADIUM” – wspólnotowy znak towarowy nr 11 358 496

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 października 2014 r. w sprawie R 2061/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym;

               —

               w przypadku niewstąpienia przez interwenienta do postępowania, obciążenie kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym, strony pozwanej.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-328/14: Postanowienie Prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 17 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – CD Consulting s. r. o./Anna Pančurová, Róbert Demeter, Kristína Pužová, Katarína Harakľová, Roman Novák, Marcela Grundzová, Milan Pulko, Peter Chomča, Jarmila Lešková, Katarína Malarová, Jana Belajová, Tatiana Kučkovská, Marián Demeter, Helena Chomčová, Marcela Troščáková, Nataša Virágová, Kvetuša Hudáková, Peter Grundza, Dávid Renner, Zdenko Ričalka, Jarmila Kurejová, Mária Maxinová

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/25

         Postanowienie Prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 17 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – CD Consulting s. r. o./Anna Pančurová, Róbert Demeter, Kristína Pužová, Katarína Harakľová, Roman Novák, Marcela Grundzová, Milan Pulko, Peter Chomča, Jarmila Lešková, Katarína Malarová, Jana Belajová, Tatiana Kučkovská, Marián Demeter, Helena Chomčová, Marcela Troščáková, Nataša Virágová, Kvetuša Hudáková, Peter Grundza, Dávid Renner, Zdenko Ričalka, Jarmila Kurejová, Mária Maxinová
   (Sprawa C-328/14) (1)

   (2015/C 320/35)
   Język postępowania: słowacki
   Prezes trzeciej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-503/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Niewykonanie — Artykuł 228 WE — Środki zapewniające wykonanie wyroku Trybunału — Rozwiązanie umowy)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-503/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 228 WE - Środki zapewniające wykonanie wyroku Trybunału - Rozwiązanie umowy)
   (2007/C 211/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: B. Schima, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: W.-D. Plessing i C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy, H.-J. Prieß, adwokat)

      Interwenienci: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. C. Gracia, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H. G. Sevenster i D. J. M. de Grave, pełnomocnicy) Republika Finlandii (przedstawiciel: T. Pynnä, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 228 WE — Niewykonanie wyroku Trybunału z dnia 10 kwietnia 2003 r. w sprawach połączonych C-20/01 i C-28/01 — Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1) — Udzielenie zamówień publicznych przez miasto Brunszwik oraz gminę Bockhorn z pominięciem zaproszenia do składania ofert — Wniosek o nałożenie okresowej kary pieniężnej
   Sentencja

               1)

               Nie podejmując do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w uzasadnionej opinii wystosowanej przez Komisję Wspólnot Europejskich w trybie art. 228 WE, środków zapewniających wykonanie wyroku z dnia 10 kwietnia w sprawach połączonych C-20/01 i C-28/01 Komisja przeciwko Niemcom w przedmiocie zawarcia umowy na unieszkodliwianie odpadów przez miasto Brunszwik (Niemcy), Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tego artykułu.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska, Królestwo Niderlandów oraz Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005.


title: Sprawa T-103/14: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Frucona Košice/Komisja (Pomoc państwa — Podatek akcyzowy — Częściowe zwolnienie z zobowiązania podatkowego w ramach układu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Prawo do obrony — Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron — Kryterium prywatnego wierzyciela — Ciężar dowodu)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/34

         Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Frucona Košice/Komisja
   (Sprawa T-103/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Podatek akcyzowy - Częściowe zwolnienie z zobowiązania podatkowego w ramach układu - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Prawo do obrony - Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron - Kryterium prywatnego wierzyciela - Ciężar dowodu))
   (2016/C 156/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Frucona Košice a.s. (Koszyce, Słowacja) (przedstawiciele: K. Lasok, QC, B. Hartnett, barrister, O. Geiss, adwokat, i J. Holmes, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, P.J. Loewenthal i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2014/342/UE z dnia 16 października 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.18211 (C 25/05) (ex NN 21/05) udzielonej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice a.s. (Dz.U. L 176, s. 38).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2014/342/WE z dnia 16 października 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.18211 (C 25/05) (ex NN 21/2005) udzielonej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice, a.s.

               2)

               Komisja pokrywa – poza własnymi kosztami – koszty poniesione przez Frucona Košice, w tym koszty postępowań w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-95/10: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Cindu Chemicals i in. przeciwko ECHA (REACH — Identyfikacja oleju antracenowego o niskiej zawartości antracenu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Równość traktowania — Proporcjonalność)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/31

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Cindu Chemicals i in. przeciwko ECHA
   (Sprawa T-95/10) (1)

   (REACH - Identyfikacja oleju antracenowego o niskiej zawartości antracenu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Równość traktowania - Proporcjonalność)
   2013/C 114/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cindu Chemicals BV (Uithoorn, Niderlandy); Deza, a.s. (Valašske Meziříčí, Republika Czeska); Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania); i Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci, i P. Sellar, solicitor, a następnie K. Van Maldegem i R. Cana)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Stuycka)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Oliver i G. Wilms, następnie P. Oliver i E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez K. Sawyer, barrister, a następnie P. Oliver i E. Manhaeve)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji ECHA, opublikowanej w dniu 13 stycznia 2010 r., w sprawie identyfikacji oleju antracenowego o niskiej zawartości antracenu (WE nr 292-604-8) jako substancji spełniającej kryteria określone w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1) zgodnie z art. 59 tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Koppers Denmark A/S i Koppers UK Ltd pokrywają poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-209/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court — Irlandia) — The Competition Authority przeciwko Beef Industry Development Society Ltd, Barry Brothers (Carrigmore) Meats Ltd (Konkurencja — Artykuł 81 ust. 1 WE — Pojęcie porozumienie mające na celu ograniczenie konkurencji — Porozumienie w sprawie ograniczenia zdolności produkcyjnych — Wołowina)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court — Irlandia) — The Competition Authority przeciwko Beef Industry Development Society Ltd, Barry Brothers (Carrigmore) Meats Ltd
   (Sprawa C-209/07) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 81 ust. 1 WE - Pojęcie „porozumienie mające na celu ograniczenie konkurencji’ - Porozumienie w sprawie ograniczenia zdolności produkcyjnych - Wołowina)
   (2009/C 6/07)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Supreme Court
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Competition Authority

      Strona pozwana: Beef Industry Development Society Ltd, Barry Brothers (Carrigmore) Meats Ltd
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supreme Court — Wykładnia art. 81 ust. 1 WE — Środki służące ograniczaniu lub kontrolowaniu produkcji — Włączenie porozumienia skutkującego selektywnym ograniczeniem zdolności strukturalnej
   Sentencja
   Porozumienie mające cechy takie jak porozumienie modelowe zawarte między dziesięcioma głównymi przetwórcami mięsa wołowego w Irlandii, członkami Beef Industry Development Society Ltd, przewidujące w szczególności ograniczenie zdolności przetwórczych o 25 %, ma na celu zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2004 r. w sprawie T-137/02, Pollmeier Malchow GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zalecenie Komisji 96/280/WE — Pojęcie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP))

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie T-137/02, Pollmeier Malchow GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zalecenie Komisji 96/280/WE - Pojęcie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP))
   (2004/C 314/38)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T- 137/02, Pollmeier Malchow GmbH & Co. KG, z siedzibą w Malchow (Niemcy), reprezentowanej przez adwokatów S. Völckera i J. Heitheckera, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/821/WE z dnia 15 stycznia 2002 r., w sprawie pomocy państwa przyznanej Pollmeier GmbH, Malchow przez Republikę Federalną Niemiec (Dz. U. L 296, str. 20), Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba, w składzie rozszerzonym), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili, A.W.H.Meij, M. Vilaras i N.J. Forwood, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.7.2002.


title: Sprawa T-535/14: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2014 r. – The Cookware Company przeciwko OHIM – Fissler (VITA+VERDE)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/14

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2014 r. – The Cookware Company przeciwko OHIM – Fissler (VITA+VERDE)
   (Sprawa T-535/14)
   2014/C 351/16
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Cookware Company Ltd (Hongkong, Chiny) (przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fissler GmbH (Idar-Oberstein, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1082/2013-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Kolorowy graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „VITA+VERDE” dla towarów z klasy 21 – zgłoszenie nr 1 0 0 73  054

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Fissler GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy nr 1 0 13  787„vitavit”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i uwzględnienie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-538/11: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 14 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg — Austria) — Hermine Sax przeciwko Pensionsversicherungsanstalt

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/15

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 14 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg — Austria) — Hermine Sax przeciwko Pensionsversicherungsanstalt
   (Sprawa C-538/11) (1)

   2013/C 63/27
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa T-286/08: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2008 r. — Fidelio KG przeciwko OHIM (Hallux)

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/17

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2008 r. — Fidelio KG przeciwko OHIM (Hallux)
   (Sprawa T-286/08)
   (2008/C 247/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Fidelio KG (Linz, Austria) (przedstawiciel: M. Gail, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 maja 2008 r. (sprawa R 632/2007-4);

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) własnymi kosztami postępowania jak i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Hallux” dla towarów z klas 10, 18 i 25 (zgłoszenie nr 5 245 147)

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), jako że zarejestrowane znaki towarowe odnoszące się do towarów „artykuł ortopedyczny” i „obuwie” nie stanowią bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-129/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 16 marca 2015 r. – H.M./Agencija za dyrżawna finansowa inspekcija (ADFI)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 16 marca 2015 r. – H.M./Agencija za dyrżawna finansowa inspekcija (ADFI)
   (Sprawa C-129/15)
   (2015/C 171/27)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Skarżący: H.M.

      Strona przeciwna: Agencija za dyrżawna finansowa inspekcija (ADFI)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w rozumieniu art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy przyjąć, że dany podmiot lub dana spółka handlowa jest „podmiotem prawa publicznego” wyłącznie ze względu na to, że ponad 30 % jego lub jej przychodów z działalności za ubiegły rok pochodzi z wykonanych w warunkach prawdziwej konkurencji z innymi instytucjami leczniczymi i opłaconych przez Nacionałna zdrawnoosiguritełna kasa (narodową kasę ubezpieczenia zdrowotnego) czynności medycznych[?]

               2)

               Czy w rozumieniu art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE należy przyjąć, że za „zaspokajanie potrzeb w interesie ogólnym” można uznać świadczenie usług medycznych w warunkach prawdziwej konkurencji przez prywatne spółki handlowe utworzone w celu osiągania zysku[?]

               3)

               Czy art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że jest on niezgodny z § 1 pkt 21 Dopyłnitełni razporedbi na Zakon za obsztestwenite poryczki (przepisów uzupełniających do ustawy o zamówieniach publicznych), zgodnie z którym do zakwalifikowania danego podmiotu jako podmiotu prawa publicznego wystarcza spełnienie jednej z przesłanek, które są analogiczne do przesłanek określonych w dyrektywie jako kumulatywne[?]

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa C-201/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódmej izby) wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-55/08, Union of European Football Associations (UEFA) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 kwietnia 2011 r. przez Union of European Football Associations (UEFA)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódmej izby) wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-55/08, Union of European Football Associations (UEFA) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 kwietnia 2011 r. przez Union of European Football Associations (UEFA)
   (Sprawa C-201/11 P)
   2011/C 204/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Union of European Football Associations (Zrzeszenie Europejskich Związków Piłki Nożnej, UEFA) (przedstawiciele: D. Anderson QC, D. Piccinin, barrister, B. Keane, solicitor, T. McQuail, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Belgii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie żąda uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu, któremu zarzuca:

               a)

               błędne zastosowanie przepisów dyrektywy 89/552 (1) zarówno w zakresie wymogu jasności i przejrzystości, jak też w zakresie uznania mistrzostw Europy w piłce nożnej za wydarzenie o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa;

               b)

               błędne zastosowanie postanowień traktatu dotyczących konkurencji;

               c)

               błędne zastosowanie postanowień traktatu dotyczących swobody świadczenia usług oraz zasady proporcjonalności;

               d)

               naruszenie prawa własności przysługującego związkowi UEFA;

               e)

               naruszenie prawa polegające na stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja została dostatecznie uzasadniona w zakresie: i) uznania mistrzostw Europy w piłce nożnej za wydarzenie o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwwa; ii) konkurencji; iii) swobody świadczenia usług; iv) praw własności.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 6, t. 1, s. 224).


title: Sprawa C-368/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 11 lipca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Raffaelowi Arrichiellowi

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 11 lipca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Raffaelowi Arrichiellowi
   (Sprawa C-368/11)
   2011/C 282/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Santa Maria Capua Vetere

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Raffaele Arrichiello

      Pytania prejudycjalne

   Jaką wykładnię art. 43 i 49 traktatu WE w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w sektorze zakładów sportowych należy przyjąć w celu ustalenia, czy przywołane postanowienia traktatu umożliwiają ustanowienie w przepisach krajowych systemu monopolistycznego na rzecz państwa oraz systemu koncesji i zezwoleń, który w ramach określonej liczby koncesji przewiduje: a) istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów; b) istnienie przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie pozycji rynkowej uzyskanej na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów (jak np. obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących); c) określenie sytuacji, w których dochodzi do cofnięcia koncesji i do przepadku bardzo wysokiej kaucji, w tym także w przypadku, gdy koncesjonariusz prowadzi, bezpośrednio lub pośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, zbliżoną do tej objętej koncesją?


title: Sprawa C-46/11: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/16

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-46/11)
   2011/C 103/29
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: S. Petrova i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że dokonując nieprawidłowej transpozycji warunków ustanowienia odstępstw jakie określa art. 16 ust. l dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1) Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tegoż przepisu;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja zarzuca Rzeczpospolitej Polskiej nieprawidłową transpozycję do polskiego prawa warunków odstępstw od zakazów zawiązanych z ochroną gatunkową ptaków i zwierząt jakie zawarte są w art. 16 ust.1 dyrektywy Rady 92/43/EWG.
   Po pierwsze, w dwóch rozporządzeniach Ministra Środowiska w sprawie gatunków dziko występujących roślin i zwierząt objętych ochroną dopuszcza się odpowiednio w paragrafach 7 pkt. 1 i 8 ogólne odstępstwo od zakazów służących ochronie gatunkowej (jak np. zakaz celowego zabijania, chwytania itd.) w odniesieniu do czynności związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Natomiast możliwość takiego odstępstwa nie jest przewidziana w art. 16 ust.1 dyrektywy 92/43/EWG.
   Po drugie, w art. 52 ust.2 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody możliwość ustanowienia odstępstwa dotyczącego „zapobiegania poważnym szkodom, w szczególności w gospodarstwach rolnych, leśnych lub rybackich” od zakazów związanych z ochroną gatunkową zwierząt ma szerszy zakres niż odstępstwo przewidziane w art. 16 ust.1 lit. b) dyrektywy 92/43/EWG.
   Po trzecie, w art. 56 ust.4 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody możliwość odstępstwa od zakazów dotyczących ochrony gatunkowej w przypadku, gdy wynika to „z konieczności ograniczenia poważnych szkód w gospodarce, w szczególności rolnej, leśnej lub rybackiej” jest szersza od tej przewidzianej w art. 16 ust.1 pkt b) dyrektywy siedliskowej.
   Po czwarte, rozporządzenie z 28 września 2004r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną dopuszcza zabijanie, chwytanie itd. wydry (Lutra Lutra) występującej na terenie stawów rybnych uznanych za obręby hodowlane, mimo iż jest ona gatunkiem wymagającym wg załącznika IV dyrektywy 92/43/EWG ścisłej ochrony.

      (1)  Dz. U. L 206 s.7; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 02 P. 102 — 145


title: Sprawa T-203/11: Postanowienie Sądu z dnia 18 czerwca 2012 r. — Transports Schiocchet — Excursions przeciwko Radzie i Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Usługi w zakresie przewozu autokarem i autobusem pomiędzy państwami członkowskimi — Rozporządzenie (EWG) nr 684/92 — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Brak — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/21

         Postanowienie Sądu z dnia 18 czerwca 2012 r. — Transports Schiocchet — Excursions przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-203/11) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Usługi w zakresie przewozu autokarem i autobusem pomiędzy państwami członkowskimi - Rozporządzenie (EWG) nr 684/92 - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Brak - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2012/C 227/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Transports Schiocchet — Excursions (Beuvillers, Francja) (przedstawiciel: adwokat É. Deshoulières)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Karlsson i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy); i Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet i N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie naprawienia szkody, którą skarżąca miała ponieść w wyniku zastosowania systemu ustanowionego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz.U. L 74, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Transports Schiocchet — Excursions zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa C-525/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Concorrência, Regulação e Supervisão (Portugalia) w dniu 13 października 2016 r. – Meo – Serviços de Comunicações e Multimédia S.A./Autoridade da Concorrência

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Concorrência, Regulação e Supervisão (Portugalia) w dniu 13 października 2016 r. – Meo – Serviços de Comunicações e Multimédia S.A./Autoridade da Concorrência
   (Sprawa C-525/16)
   (2017/C 014/26)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Concorrência, Regulação e Supervisão

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Meo – Serviços de Comunicações e Multimédia S.A.

      Strona pozwana: Autoridade da Concorrência

      Uczestnik: GDA – Cooperativa de Gestão dos Direitos dos Artistas Intérpretes ou Executantes, CRL

      Pytania prejudycjalne

               (i)

               Czy w przypadku gdy w postępowaniu o ukaranie zostaną udowodnione lub wskazane okoliczności dotyczące ewentualnej praktyki polegającej na dyskryminującym stosowaniu taryf przez przedsiębiorstwo mające pozycję dominującą wobec jednego z przedsiębiorstw detalicznych, które to praktyki stawiają to przedsiębiorstwo w mniej korzystnej pozycji konkurencyjnej w porównaniu z jego konkurentami, kwalifikacja jako stwarzanie niekorzystnych warunków konkurencji w rozumieniu art. 102 lit. c) TFUE zależy od dodatkowej oceny powago, istotności lub znaczenia tych skutków dla pozycji konkurencyjnej lub zdolności konkurencyjnej dotkniętego tą praktyką przedsiębiorstwa, w szczególności w odniesieniu do zdolności wyrównania różnicy kosztów poniesionych w ramach usługi detalicznej?

               (ii)

               Czy w przypadku gdy w postępowaniu o ukaranie zostanie udowodnione lub wskazane znacznie zmniejszone znaczenie, jakie ma dyskryminująca praktyka taryfowa stosowana przez przedsiębiorstwo mające pozycję dominującą dla poniesionych kosztów, osiągniętych przychodów i rentowności przedsiębiorstwa detalicznego dotkniętego tą praktyką, zgodna z jednolitą wykładnią art. 102 TFUE lit. c) oraz z wyrokami w sprawie British Airways (1) i Clearstream (2) jest ocena o braku istnienia przesłanek nadużycia pozycji dominującej i zakazanych praktyk?

               (iii)

               Czy przeciwnie, nie jest to wystarczające do wykluczenia zaklasyfikowania tego zachowania jako nadużycia pozycji dominującej i jako zakazanej praktyki w rozumieniu art. 102 lit. c) TFUE i ma to znaczenie jedynie przy ustalaniu odpowiedzialności lub sankcji wobec przedsiębiorstwa dopuszczającego się naruszenia?

               (iv)

               Czy wyrażenie stwarzaniu im przez to niekorzystnych warunków konkurencji z art. 102 lit. c) TFUE należy interpretować w ten sposób, iż odpowiada ono wymogowi, aby korzyść wynikająca z dyskryminacji odpowiadała z kolei minimalnej części struktury kosztów przedsiębiorstwa dotkniętego praktyką?

               (v)

               Czy wyrażenie stwarzaniu im przez to niekorzystnych warunków konkurencji z art. 102 lit. c) TFUE należy interpretować w ten sposób, iż odpowiada ono wymogowi, aby korzyść wynikająca z dyskryminacji odpowiadała z kolei minimalnej różnicy średnich kosztów poniesionych przez konkurujące przedsiębiorstwa konkurujące w sektorze danych usług hurtowych?

               (vi)

               Czy wyrażenie stwarzaniu im przez to niekorzystnych warunków konkurencji z art. 102 lit. c) TFUE można interpretować w ten sposób, iż odpowiada ono wymogowi, aby korzyść wynikająca z dyskryminacji odpowiadała w zakresie ocenianych rynku i usługi wyższym wartościom niż różnice wskazane w […] tabele 5, 6 i 7 dla celów uznania zachowania za zakazaną praktykę?

               (vii)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na jedno z pytań (iv) a (vi), jak należy określić wspomniany minimalny próg znaczenia niekorzystnego warunku w stosunku do struktury kosztów lub średnich kosztów poniesionych przez przedsiębiorstwa konkurujące w sektorze danych usług detalicznych?

               (viii)

               Po określeniu takiego minimalnego progu, czy brak jego osiągniecia każdego roku pozwala na oddalenie domniemania z wyroku Clearstream, zgodnie z którym należy stwierdzić, że „stosowanie względem partnera handlowego różnych cen za równoważne usługi i to w sposób nieprzerwany przez pięć lat przez przedsiębiorstwo posiadające faktyczny monopol na rynku na poprzednim poziomie, nie mogło nie spowodować niekorzystnych warunków konkurencji dla tego partnera?

      (1)  C-95/04 P, EU:C:2007:166.

      (2)  T-301/04, EU:T:2009:317.


title: Sprawy połączone C-362/13, C-363/13 i C-407/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Maurizio Fiamingo (C-362/13), Leonardo Zappalà (C-363/13), Francesco Rotondo i in. (C-407/13) przeciwko Rete Ferroviaria Italiana SpA (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Sektor transportu morskiego — Promy obsługujące połączenie między dwoma portami położonymi w tym samym państwie członkowskim— Możliwość zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony — Klauzula 3.1 — Pojęcie „umowy o pracę na czas określony”  — Klauzula 5.1 — Środki służące zapobieganiu nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony — Sankcje — Przekształcenie stosunku pracy na czas określony w stosunek pracy na czas nieokreślony — Przesłanki)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Maurizio Fiamingo (C-362/13), Leonardo Zappalà (C-363/13), Francesco Rotondo i in. (C-407/13) przeciwko Rete Ferroviaria Italiana SpA
   (Sprawy połączone C-362/13, C-363/13 i C-407/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Sektor transportu morskiego - Promy obsługujące połączenie między dwoma portami położonymi w tym samym państwie członkowskim - Możliwość zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony - Klauzula 3.1 - Pojęcie „umowy o pracę na czas określony” - Klauzula 5.1 - Środki służące zapobieganiu nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony - Sankcje - Przekształcenie stosunku pracy na czas określony w stosunek pracy na czas nieokreślony - Przesłanki))
   2014/C 292/11
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maurizio Fiamingo (C-362/13), Leonardo Zappalà (C-363/13), Francesco Rotondo i in. (C-407/13)

      Strona pozwana: Rete Ferroviaria Italiana SpA

      Sentencja

               1)

               Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, zawarte w dniu 18 marca 1999 r., stanowiące załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że stosuje się ono do pracowników, takich jak skarżący w postępowaniach głównych, zatrudnionych jako marynarze na podstawie umów o pracę na czas określony na promach obsługujących połączenie między dwoma portami położonymi w tym samym państwie członkowskim.

               2)

               Postanowienia porozumienia ramowego należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniach głównych, które przewiduje, że umowy o pracę na czas określony muszą określać swój czas trwania, ale już nie swój termin końcowy.

               3)

               Klauzulę 5 porozumienia ramowego należy interpretować w ten sposób, że jej postanowienia co do zasady nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniach głównych, które przewiduje przekształcenie umowy o pracę na czas określony w stosunek pracy na czas nieokreślony jedynie w przypadku nieprzerwanego zatrudnienia pracownika u tego samego pracodawcy na podstawie takiej umowy przez okres dłuższy niż jeden rok, przy czym stosunek pracy uważa się za nieprzerwany, jeżeli pomiędzy ustaniem umowy na czas określony a zawarciem kolejnej takiej umowy minie okres nie dłuższy niż 60 dni. Jednakże to do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy warunki stosowania oraz rzeczywiste wykonanie właściwych przepisów prawa krajowego stanowią odpowiedni środek pozwalający na zapobieganie i karanie nadużyć przy stosowaniu kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.

      Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa T-439/08: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — Agapiou Joséphidès przeciwko Komisji i Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/34

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — Agapiou Joséphidès przeciwko Komisji i Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego
   (Sprawa T-439/08)
   (2008/C 327/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Kalliope Agapiou Joséphidès (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: adwokat C. Joséphidès)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich oraz Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (zwanej dalej „Agencją”) z dnia 1 sierpnia 2008 r., którą Agencja pod nadzorem Komisji odmawia skarżącej dostępu do określonych dokumentów akt nr 07/0122, o który wniosła ona w piśmie z dnia 3 marca 2008 r., w związku z utworzeniem Centre of Excellence Jean Monnet na Uniwersytecie Cypryjskim;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007)3749 z dnia 8 sierpnia 2008 r. dotyczącej indywidualnej decyzji w sprawie zatwierdzenia pomocy w ramach programu kształcenia ustawicznego, będącego częścią programu Jean Monnet;

               —

               Obciążenie Agencji i Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w ramach tego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności, z jednej strony, decyzji Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego z dnia 1 sierpnia 2008 r., którą odmówiono jej dostępu do określonych dokumentów w związku z utworzeniem Centre of Excellence Jean Monnet na Uniwersytecie Cypryjskim, a z drugiej strony decyzji Komisji C(2007)3749 z dnia 8 sierpnia 2008 r. dotyczącej indywidualnej decyzji w sprawie zatwierdzenia pomocy w ramach programu kształcenia ustawicznego, będącego częścią programu Jean Monet, w zakresie, w jakim zaleca się w niej zatwierdzenie dotacji dla Uniwersytetu Cypryjskiego na utworzenie Centre of Excellence Jean Monnet.
   Opiera ona swój wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Agencji z dnia 1 sierpnia 2008 r. na tym, że Agencja naruszyła przysługujące jej na podstawie zasady przejrzystości, określonej w art. 1 ust. 2 i 6 traktatu UE, oraz na podstawie art. 255 WE i Karty praw podstawowych UE osobiste prawo do dostępu do określonych dokumentów w takim zakresie, w jakim jej nazwisko zostało użyte przez osoby trzecie (Uniwersytet Cypryjski) bez jej zgody i w celu osiągnięcia przez to korzyści. Podnosi ona, że ma w tych okolicznościach prawo do sprawdzenia dokładnej treści lub prawidłowości danych osobowych oraz celu i kontekstu ich wykorzystania.
   Ponadto podnosi ona, że dyrektor Agencji nie jest właściwy w przedmiocie jej drugiego wniosku o dostęp do dokumentów i że jego decyzja z dnia 1 sierpnia 2008 r. narusza rozporządzenie nr 1049/2001 (1) oraz regulamin Komisji.
   Jeżeli Sąd uznałby, że dyrektor Agencji był właściwy do wydania zaskarżonej decyzji, skarżąca podnosi mimo to, że narusza ona szereg przepisów rozporządzenia nr 1049/2001, w szczególności art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 15 ust. 1. Podobnie Agencja dokonała błędnej interpretacji szeregu przepisów tego rozporządzenia, w szczególności art. 4 ust. 1 lit. b), ust. 2, 4 i 5, i nieprawidłowo zastosowała zasadę przejrzystości i pojęcie nadrzędnego interesu publicznego. Skarżąca zarzuca też brak niezbędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
   Swój wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007)3749 z dnia 8 sierpnia 2008 r. skarżąca opiera na tym, że niezgodnie z prawem Komisja zaniechała zbadania, czy skarżąca dała zgodę na podanie jej danych osobowych w formularzu wniosku, który Uniwersytet Cypryjski złożył do Komisji. Komisja powinna była stwierdzić istotną nieprawidłowość złożonego wniosku i cofnąć swoją decyzję lub podjąć inne niezbędna środki.
   Skarżąca twierdzi również, że Komisja popełniła błąd w ocenie kryteriów kwalifikowania się kandydatury złożonej Uniwersytet Cypryjski.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 45, s. 43.


title: Sprawa T-126/12: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2012 r. — Interroll przeciwko OHIM (Inspired by efficiency)

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/8

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2012 r. — Interroll przeciwko OHIM (Inspired by efficiency)
   (Sprawa T-126/12)
   2012/C 157/14
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Interroll Holding AG (Sant’Antonino, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat R. Böhm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 stycznia 2012 r. (sprawa R 1280/2011-1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Inspired by efficiency” (zgłoszenie nr 9725359) dla towarów i usług należących do klas 6, 7, 9, 20, 35, 39 i 42.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający i nie ma charakteru opisowego w odniesieniu do spornych towarów i usług.


title: Sprawa C-99/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 28 lutego 2013 r. — Guy Kleynen przeciwko Conseil des ministres

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 28 lutego 2013 r. — Guy Kleynen przeciwko Conseil des ministres
   (Sprawa C-99/13)
   2013/C 141/25
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Guy Kleynen

      Strona pozwana: Conseil des ministres

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 56 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 36 i 41 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym należy interpretować w ten sposób, że nie zezwalają one państwu członkowskiemu na przyjęcie i utrzymywanie systemu ustanawiającego wyższe opodatkowanie odsetek wypłacanych przez banki niebędące rezydentami poprzez zastosowanie zwolnienia od podatku lub niższej stawki opodatkowania wyłącznie do odsetek wypłacanych przez banki belgijskie?


title: Sprawa T-435/08: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2008 r. — Tokita Management Service przeciwko OHIM — Eminent Food (TOMATOBERRY)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/48

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2008 r. — Tokita Management Service przeciwko OHIM — Eminent Food (TOMATOBERRY)
   (Sprawa T-435/08)
   (2008/C 313/86)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Tokita Management Service Corporation (Saitama, Japonia) (przedstawiciele: P. Bronlow i N. Jenkins, solicitors, i A. Bryson, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Eminent Food BV (Bussum, Niderlandy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie R 1219/2007-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TOMATOBERRY” dla towarów należących do klasy 31 — zgłoszenie nr 3 797 909

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Eminent Food BV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „TOMBERRY”, rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 3 344 711 dla towarów i usług należących do klas 31, 35 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: decyzja uwzględniająca sprzeciw

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1), w zakresie w jakim Izba Odwoławcza błędnie uznała, że znaki towarowe wykazywały silne podobieństwo do siebie pod względem wizualnym i koncepcyjnym; naruszenia art. 8 ust. 1 lit a) i/lub art. 73 i/lub art. 74 tego rozporządzenia, w zakresie w jakim Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że Wydział Sprzeciwów uznał właściwie, że należało uwzględnić sprzeciw na podstawie art. 8 ust. 1 lit a) tego rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-5/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-5/09) (1)

   2009/C 282/61

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawy połączone: T-481/13 i T-421/15: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2017 r. – Systran/Komisja

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/31

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2017 r. – Systran/Komisja
   (Sprawy połączone: T-481/13 i T-421/15) (1)

   (2017/C 357/40)
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie spraw.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.


title: Sprawa T-202/13: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2013 r. — Group’Hygiène przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/33

         Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2013 r. — Group’Hygiène przeciwko Komisji
   (Sprawa T-202/13)
   2013/C 171/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Group’Hygiène (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim wprowadza ona walce do nawijania, z wyjątkiem walców do użytku przemysłowego, do wykazu przykładów opakowań;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy braku właściwości Komisji, ponieważ Komisja nie mogła, w oparciu o swoje uprawnienia wykonawcze, dokonać zmiany istotnych elementów aktu podstawowego. Ponieważ na mocy dyrektywy 2013/2/UE (1) definicja opakowania została rozszerzona na produkty, które nie są objęte dyrektywą 94/62/WE (2), dyrektywa 2013/2/UE jest wadliwa z powodu braku właściwości.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy nieuwzględnienia art. 296 TFUE i ogólnych zasad prawa Unii Europejskiej dotyczących obowiązku uzasadnienia, ponieważ dyrektywa 2013/2/UE nie wyjaśnia, dlaczego tylko niektóre walce do nawijania stanowią opakowania. Strona skarżąca podnosi, iż uzasadnienie aktu jest konieczne tym bardziej konieczne, że zaskarżony środek stanowi zmianę stanowiska w stosunku do wcześniejszego stanowiska organów Unii w tym względzie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy nieuwzględnienia dyrektywy 94/62/WE, ponieważ jest oczywiste, że walce do nawijania nie mogą być uznane za opakowania, gdyż walec do nawijania stanowi czysto wewnętrzny element towaru i nie odpowiada prawnej definicji opakowania przyjętej w dyrektywie 94/62/WE.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy nieuwzględnienia zasady równości, ze względu na to, że dyrektywa 2013/2/UE różnie traktuje porównywalne sytuacje, gdyż nie uznaje za opakowania przemysłowych walców do nawijania, a walce do nawijania inne niż przemysłowe znajdują się w sytuacji obiektywnie porównywalnej, i ze względu na to, że towary posiadające cechy podobne do walców do nawijania są wyłączone z kategorii opakowań.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy nieuwzględnienia zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ dyrektywa 2013/2/UE w sposób nagły i bez środków przejściowych podważa przyjęte przez ustawodawcę Unii rozwiązanie, w myśl którego walce do nawijania nie stanowią opakowań w rozumieniu dyrektywy 94/62/WE.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy nieuwzględnienia zasady proporcjonalności, ze względu na to, że zaskarżony środek powoduje nieproporcjonalne skutki finansowe dla podmiotów gospodarczych z odnośnego sektora, ponieważ w odróżnieniu od innych przemysłowców producenci walców do nawijania nie mogą ograniczyć ilości produkowanych walców, gdyż stanowią one bezwzględnie niezbędną i integralną część produktu.

      (1)  Dz.U. 2013, L 37, s. 10.

      (2)  Dyrektywa 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 365, s. 10).


title: Sprawa T-469/14: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Dordal przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/64

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Dordal przeciwko Komisji
   (Sprawa T-469/14)
   2014/C 253/88
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Dordal, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ kwalifikuje całokształt środków stanowiących zgodnie z jej treścią tzw. „hiszpański system leasingu podatkowego” jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których wskazano inwestorów zgrupowań interesów gospodarczych jako jedynych beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje odzyskanie rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-117/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/34

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-117/10)
   2010/C 113/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Flynn, K. Walkerová, A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2010/10/WE (1) z dnia 20 listopada 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Rzeczypospolitej Polskiej pomocy państwa na zakup nieruchomości rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wydając zaskarżoną decyzję, Rada obeszła decyzję Komisji wynikającą z propozycji stosownych środków w pkt 196 wytycznych dotyczących rolnictwa z 2007 r. oraz z jej bezwarunkowego zaakceptowania przez Polskę, zobowiązującą to państwo do zakończenia najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r. istniejącego systemu pomocy na zakup nieruchomości rolnych. Pod pretekstem wyjątkowych okoliczności Rada pozwoliła faktycznie Polsce na utrzymanie tegoż systemu aż do czasu wygaśnięcia w dniu 31 grudnia 2013 r. wytycznych dotyczących rolnictwa z 2007 r. Okoliczności wskazane przez Radę na poparcie jej decyzji ewidentnie nie są wyjątkowymi okolicznościami pozwalającymi na uzasadnienie wydanej decyzji i nie uwzględniają decyzji Komisji w sprawie tego systemy pomocy. Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisja podnosi cztery zarzuty:

               a)

               Po pierwsze, Komisja uważa, że Rada nie była uprawniona do podjęcia działania na podstawie art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE, ponieważ nie zajęła stanowiska w przedmiocie polskiego wniosku w terminie trzech miesięcy określonym w akapicie czwartym tego przepisu, a także dlatego że w każdym razie pomoc, którą zatwierdziła, była pomocą istniejącą, którą Polska zobowiązała się znieść do końca 2009 r., gdy państwo to zgodziło się na stosowane środki zaproponowane mu przez Komisję.

               b)

               Po drugie, Rada nadużyła władzy, chcąc zneutralizować ustalenie, że środki pomocowe, które Polska mogła zachować do końca 2009 r., ale nie po tej dacie, mogły zostać utrzymane do 2013 r.

               c)

               Następnie, w ramach zarzutu trzeciego, Komisja twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady lojalnej współpracy, która ma zastosowanie do państw członkowskich oraz między instytucjami. W swej decyzji Rada zwolniła Polskę ze spoczywającego na niej obowiązku współpracy z Komisją w odniesieniu do stosownych środków zaakceptowanych przez to państwo członkowskie w zakresie istniejącej pomocy na zakup nieruchomości rolnych w ramach współpracy ustanowionej w art. 88 ust. 1 WE.

               d)

               W ramach ostatniego zarzutu Komisja podnosi, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ uznała, że zaistniały wyjątkowe okoliczności uzasadniające wydanie zatwierdzonego środka.

      (1)  Dz.U. L 4 z 8.1.2010, s. 89.


title: Sprawa T-431/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (CHOICE)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/42

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (CHOICE)
   (Sprawa T-431/14)
   2014/C 282/55
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie R 2019/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CHOICE” dla towarów i usług z klas 12, 28, 35 i 37 – zgłoszenie nr 1 1 7 69  163.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-182/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2006 r. — Van der Spree przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Ocena za okres 2001/2002 — Artykuły 26 i 43 regulaminu pracowniczego — Prawo do obrony — Uchylenie )

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/12

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2006 r. — Van der Spree przeciwko Komisji
   (Sprawa T-182/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Ocena za okres 2001/2002 - Artykuły 26 i 43 regulaminu pracowniczego - Prawo do obrony - Uchylenie )
   (2006/C 310/23)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniel Van der Spree (Overijse, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji z dnia 25 czerwca 2003 r. o ostatecznym sporządzeniu sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja z dnia 25 czerwca 2003 r. o ostatecznym sporządzeniu sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej Daniela Van der Spree za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. zostaje uchylona.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004 r.


               12.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/38

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 6 stycznia 2016 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Oslo tingrett w sprawie Synnøve Finden przeciwko Staten v/Landbruks- og matdepartmentet
   (Sprawa E-1/16)
   (2017/C 9/08)
   W dniu 18 stycznia 2016 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, pismem z dnia 6 stycznia 2016 r., wniesiony przez Oslo tingrett (Sąd Rejonowy w Oslo), o wydanie opinii doradczej w sprawie Synnøve Finden przeciwko Staten v/Landbruks- og matdepartmentet (państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Ministerstwo Rolnictwa i Żywności) w odniesieniu do następujących pytań dotyczących rozporządzenia nr 832 z dnia 29 czerwca 2007 r. w sprawie systemu wyrównywania cen mleka („rozporządzenie PE”):

               1.1.

               Czy mechanizm pomocy, o którym mowa w akapicie trzecim sekcji 8 rozporządzenia PE, stanowi mechanizm, który sąd, w ramach oceny jego legalności, powinien zbadać w odniesieniu do zasad swobody przedsiębiorczości określonych w art. 31 Porozumienia EOG?

               1.2.

               Jeśli od sądu wymaga się, aby przy ocenie legalności akapitu trzeciego sekcji 8 rozporządzenia PE wziął pod uwagę art. 31 Porozumienia EOG, czy artykuł ten będzie mieć zastosowanie tylko w przypadku, gdy chodzi o element transgraniczny?

               1.3.

               Jeśli od sądu wymaga się, aby przy ocenie legalności akapitu trzeciego sekcji 8 rozporządzenia PE wziął pod uwagę art. 31 Porozumienia EOG, czy artykuł ten będzie mieć zastosowanie tylko w przypadku produktów powszechnie nazywanych „produktami określonymi w protokole 3”, czy też przedmiotowy mechanizm zostanie uznany za pomoc na rzecz transportu w odniesieniu do wszystkich kategorii produktów, nawet jeśli dotyczy on wyłącznie własnych produktów strony?

               2.1.

               Czy mechanizm pomocy, o którym mowa w akapicie trzecim sekcji 8 rozporządzenia PE, stanowi mechanizm, który zgodnie z art. 60 Porozumienia EOG wymaga wcześniejszego zgłoszenia do Urzędu Nadzoru EFTA?

               2.2.

               Jeśli mechanizm pomocy, o którym mowa w akapicie trzecim sekcji 8 rozporządzenia PE, stanowi mechanizm, który zgodnie z art. 60 Porozumienia EOG wymaga wcześniejszego zgłoszenia do Urzędu Nadzoru EFTA, czy ma to zastosowanie wyłącznie do produktów powszechnie nazywanych „produktami określonymi w protokole 3”, czy też zostanie on uznany za pomoc na rzecz transportu w odniesieniu do wszystkich kategorii produktów?


title: Sprawa T-298/16: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – East West Consulting/Komisja

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/66

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – East West Consulting/Komisja
   (Sprawa T-298/16)
   (2016/C 270/71)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: East West Consulting SPRL (Nandrin, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

         A w konsekwencji,

               —

               Orzeczenie, że powstała odpowiedzialność pozaumowna Komisji Europejskiej;

               —

               Nakazanie pozwanej naprawienia szkody doznanej przez skarżącą, szacowanej, z zastrzeżeniem możliwości zmiany, na kwotę 496 000 EUR;

               —

               W każdym razie, obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący wystarczająco istotnych naruszeń przepisów prawa popełnionych przez Komisję ze względu na to, że na podstawie decyzji Komisji 2008/969/WE, Euratom z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych (Dz.U. 2008, L 344, s. 125), aktywowała ostrzeżenie „W3b” w systemie wczesnego ostrzegania (SWO) wobec skarżącej, w następstwie dochodzenia Urzędu ds. zwalczania nadużyć finansowych (OLAF), wskazując poziom ryzyka przedstawiany przez skarżącą występującą jako wykonawca zamówienia publicznego na usługi dotyczącego projektu mającego na celu wsparcie walki z nielegalnym zatrudnieniem w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii. Zarzut ten ma pięć części:

                           —

                           Część pierwsza, że decyzja o ostrzeżeniu dotyczącym skarżącej w SWO (zwana dalej „decyzją SWO”) jest niezgodna z prawem, ponieważ nie ma podstawy prawnej, narusza art. 5 TUE i podstawowe prawo do domniemania niewinności;

                           —

                           Część druga, że decyzja SWO jest niezgodna z prawem, ponieważ narusza zasadę pewności prawa co do przesłanek aktywowania ostrzeżenia „W3b”;

                           —

                           Część trzecia, że decyzja SWO jest niezgodna z prawem, ponieważ wynika z naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji, prawa do obrony podstawowego prawa do bycia wysłuchanym oraz obowiązku uzasadnienia;

                           —

                           Cześć czwarta, podniesiona pomocniczo, że Komisja naruszyła decyzję SAP, obowiązek uzasadnienia zapisany w art. 41 Karty, obowiązek staranności i zasadę proporcjonalności;

                           —

                           Cześć piąta, że podstawa odmowy zgody Komisji była nieprawidłowa, ponieważ była niezgodna ze specyfikacją warunków zamówienia.

               2.

               Zarzut drugie dotyczący szkody doznanej przez skarżącą i związku przyczynowego między zawinionym niezgodnym z prawem zachowaniem Komisji a ta szkodą.


title: Sprawa C-417/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2012 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Nadianie Bambie i Komisji Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej — Zamrożenie funduszy — Artykuł 296 TFUE — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznego środka zaskarżenia — Prawo do poszanowania własności)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/18

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2012 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Nadianie Bambie i Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-417/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej - Zamrożenie funduszy - Artykuł 296 TFUE - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznego środka zaskarżenia - Prawo do poszanowania własności)
   2013/C 9/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop, B. Driessen i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Nadiany Bamba (przedstawiciele: początkowo adwokat P. Haïk, następnie adwokat P. Maisonneuve), Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Cujo i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i E. Ranaivoson, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie T-86/11 Bamba przeciwko Radzie, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczyły one Nadiany Bamby — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie prawa

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie T-86/11 Bamba przeciwko Radzie zostaje uchylony.

               2)

               Skarga N. Bamby zostaje oddalona.

               3)

               Nadiany Bamba pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej zarówno w związku z niniejszym odwołaniem, jak i z postępowaniem w pierwszej instancji.

               4)

               Republika Francuska i Komisja ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa F-60/09 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 października 2013 r. — Birkhoff przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Dziecko dotknięte poważną chorobą lub niepełnosprawnością niepozwalającymi na samodzielne utrzymanie — Wniosek o przedłużenie okresu wypłacania dodatku)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/29

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 października 2013 r. — Birkhoff przeciwko Komisji
      (Sprawa F-60/09 RENV)
      (Służba publiczna - Urzędnicy - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Dziecko dotknięte poważną chorobą lub niepełnosprawnością niepozwalającymi na samodzielne utrzymanie - Wniosek o przedłużenie okresu wypłacania dodatku)
      (2014/C 71/54)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Gerhard Birkhoff (Weitnau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Inzillo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

         Przedmiot sprawy

      Przekazanie sprawy po uchyleniu rozstrzygnięcia — Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o przedłużenie wypłacania dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu zgodnie z art. 2 ust. 5 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona i pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Gerharda Birkhoffa w sprawie F-60/09 i w sprawie T-10/11 P.

                  3)

                  Każda strona pokrywa własne koszty w sprawie F-60/09 RENV.


title: Sprawa T-510/16: Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Dessi/EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Awans — Postępowanie w sprawie oceny i w sprawie awansu za 2012 r. — Decyzja komisji odwoławczej — Zakres kontroli — Przedstawiciele personelu — Dyskryminacja)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/45

         Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Dessi/EBI
   (Sprawa T-510/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Awans - Postępowanie w sprawie oceny i w sprawie awansu za 2012 r. - Decyzja komisji odwoławczej - Zakres kontroli - Przedstawiciele personelu - Dyskryminacja))
   (2017/C 283/68)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nathalie Dessi (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Senes i L. Payot, następnie adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo C. Gómez de la Cruz i E. Raimond, następnie E. Raimond i G. Faedo, a ostatecznie G. Faedo i K. Carr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Oparty na art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej EBI z dnia 23 października 2013 r., którą to decyzją oddalono wniosek strony skarżącej o poddanie jej ponownej ocenie i sporządzenie nowego sprawozdania z oceny za rok 2012 r., w którym strona skarżąca kwestionuje okoliczność, że w aktualnym sprawozdaniu prezesowi EBI nie zostało zarekomendowane awansowanie jej z grupy zaszeregowania F do grupy zaszeregowania E.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) z dnia 23 października 2013 r., którą to decyzją oddalono wniosek Nathalie Dessi o poddanie jej ponownej ocenie i sporządzenie nowego sprawozdania z oceny za rok 2012 r., w którym kwestionuje ona okoliczność, że w aktualnym sprawozdaniu prezesowi EBI nie zostało zarekomendowane awansowanie jej z grupy zaszeregowania F do grupy zaszeregowania E.

               2)

               EBI pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-8/14, a następnie przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1 września 2016 r.).


title: Sprawa C-74/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – GSV kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Kody TARIC 7019590010 i  7019590090  — Rozporządzenia nakładające cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chin — Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi — Obowiązek zapłaty cła antydumpingowego)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – GSV kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-74/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Kody TARIC 7019590010 i 7019590090 - Rozporządzenia nakładające cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chin - Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi - Obowiązek zapłaty cła antydumpingowego))
   2014/C 175/12
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GSV kft

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Wykładnia motywu 14 i art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 43, s. 9) – Zwolnienie z ceł antydumpingowych przywozu tkanin z włókien szklanych, które nie odpowiadają opisowi podpozycji TARIC 7019590010, który wynika z rozporządzeń opublikowanych w języku importera – Towar, który można zaklasyfikować do rzeczonej podpozycji według innych wersji językowych

      Sentencja

               1)

               Zintegrowana taryfa Wspólnot Europejskich ustanowiona w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej powinna być interpretowana w ten sposób, że jej kodem 7019 59 00 10 mogą zostać objęte towary takie jak opisane przez sąd odsyłający, które są w szczególności tkaniną z włókna szklanego o oczkach o wielkości 4 mm zarówno na długość, jak i na szerokość, o wadze przekraczającej 35 g/m2, i które przeznaczone są dla sektora budowlanego.

               2)

               Okoliczność, iż towar wymieniony w spornej w postępowaniu głównym deklaracji celnej, pomimo że ma cechy charakterystyczne przewidziane przez kod 7019 59 00 10 Zintegrowanej taryfy Wspólnot Europejskich i powtórzone w rozporządzeniach nakładających na niego cło antydumpingowe, nie odpowiada nazwie, która została mu nadana w tym kodzie i owych rozporządzeniach, w sposób, w jaki zostały one opublikowane w języku państwa członkowskiego pochodzenia zgłaszającego, na których to tylko wersjach opierał się ów zgłaszający, nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności jego klasyfikacji taryfowej dokonanej przez organy celne w oparciu o wszystkie inne wersje językowe tego kodu i rzeczonych rozporządzeń.

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa T-366/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r. — Calebus przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja 2006/613/WE — Wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty — Akt podlegający zaskarżeniu — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r. — Calebus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-366/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja 2006/613/WE - Wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty - Akt podlegający zaskarżeniu - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 223/72)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Calebus SA (Almería, Hiszpania) (przedstawiciel: R. Bocanegra Sierra, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, abogado del Estado)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji 2006/613/WE Komisji Europejskiej z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty ( Dz.U. L 259, s. 1) w zakresie dotyczącym uznania terenu zwanego „Ramblas de Gergal, Tabernas y Sur de Sierra Alhamilla”, na którym znajduje się nieruchomość gruntowa, której właścicielem jest skarżąca, za teren śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mający znaczenie dla Wspólnoty.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Calebus SA pokryje poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Królestwo Hiszpanii poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-392/06: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — Union Investment Privatfonds przeciwko OHIM — Unicre-Cartão International De Crédito (unibanco) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego unibanco — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe UniFLEXIO, UniVARIO i UniZERO — Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie — Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/38

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — Union Investment Privatfonds przeciwko OHIM — Unicre-Cartão International De Crédito (unibanco)
      (Sprawa T-392/06) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego unibanco - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe UniFLEXIO, UniVARIO i UniZERO - Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie - Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
      (2010/C 161/58)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Union Investment Privatfonds GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat H. Kelner i następnie adwokat J. Zindel)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Unicre-Cartão International De Crédito, SA (Lizbona, Portugalia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2006 r. (sprawa R 442/2004-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Union Investment Privatfonds GmbH a Unicre-Cartão International De Crédito, SA.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Union Investment Privatfonds GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-26/05: Postanowienie Trybunału z dnia  16 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg [Austria]) — Plato Plastik Robert Frank GmbH przeciwko Caropack Handelsgesellschaft mbH (Artykuł 104 § 3 regulaminu — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Pojęcia producenta opakowań i producenta materiałów opakowaniowych — Producent toreb z tworzyw sztucznych)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/2

         Postanowienie Trybunału z dnia 16 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg [Austria]) — Plato Plastik Robert Frank GmbH przeciwko Caropack Handelsgesellschaft mbH
   (Sprawa C-26/05) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Pojęcia producenta opakowań i producenta materiałów opakowaniowych - Producent toreb z tworzyw sztucznych)
   (2006/C 154/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Plato Plastik Robert Frank GmbH

      Strona pozwana: Caropack Handelsgesellschaft mbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg — Wykładnia art. 3 dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 365, str. 10) — Pojęcia opakowań zbiorczych, handlowych lub transportowych oraz dostawcy materiałów opakowaniowych — Producent toreb z tworzyw sztucznych
   Sentencja

               1)

               Artykuł 3 pkt 1 i 11 dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych należy interpretować w ten sposób, że producentem opakowań nie jest koniecznie ten podmiot, który dokonuje lub zleca połączenia towarów z produktem przeznaczonym na opakowanie. Producenta toreb z tworzyw sztucznych udostępnianych klientom w sklepach nieodpłatnie lub odpłatnie należy uważać za producenta opakowań.

               2)

               Dyrektywę 94/62 należy interpretować w ten sposób, że nie jest z nią sprzeczne uregulowanie krajowe takie jak rozporządzenie federalnego ministra środowiska, młodzieży i rodziny w sprawie unikania i wykorzystania odpadów opakowaniowych i określonych resztek towarów oraz w sprawie ustanowienia systemu zbierania i wykorzystania odpadów, przewidujące, że producent opakowań, w szczególności producent toreb z tworzyw sztucznych, powinien albo przyjąć zwrot tych toreb po wykorzystaniu, albo partycypować w systemie zbierania i wykorzystania odpadów, chyba że obowiązek ten przejmie podmiot gospodarczy działający na kolejnym etapie obrotu, który przekaże temu producentowi wiążące oświadczenie w tej sprawie.

      (1)  Dz.U. C 82 z 02.04.2005 r.


title: Sprawa T-290/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/63

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-290/06) (1)

   (2008/C 301/117)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-414/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu  8 lipca 2008 r. w sprawie T-176/06 Sviluppo Italia Basilicata SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 23 września 2008 r. przez Sviluppo Italia Basilicata SpA

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/23

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie T-176/06 Sviluppo Italia Basilicata SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 23 września 2008 r. przez Sviluppo Italia Basilicata SpA
   (Sprawa C-414/08 P)
   (2008/C 301/37)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Sviluppo Italia Basilicata SpA (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, R. Sciaudone i A. Neri)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T-176/06 (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”) i przekazanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji w celu ponownego rozpoznania sprawy co do istoty w świetle wskazówek dostarczonych przez Trybunał;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w niniejszej instancji jak i w sprawie T-176/06.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił wniesioną przez skarżącą skargę zmierzającą po pierwsze do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 1706 z dnia 20 kwietnia 2006 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego przyznanej w postaci ogólnej pomocy na realizację działań wspierających małe i średnie przedsiębiorstwa, działające w regionie Basilicata we Włoszech (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), a po drugie do naprawienia szkody powstałej po stronie skarżącej w wyniku wydania tej decyzji.
   Na poparcie swych żądań skarżąca powołuje liczne naruszenia prawa, których dopuścił się Sąd Pierwszej Instancji.
   Po pierwsze skarżącą jest zdania, że rozpoznając zarzuty w odwrotnej kolejności niż przedstawiona w skardze, Sąd Pierwszej Instancji w sposób oczywisty zniekształcił jej sens i ogólne znaczenie.
   Po drugie skarżąca podnosi rozmaite naruszenia w zakresie wykładni i stosowania ogólnej subwencji, umowy i dokumentu nr 19 decyzji 97/322/WE (1). W opinii skarżącej Sąd dokonał, w kontekście wymienionych wyżej aktów, błędnej wykładni rzeczywistej treści i celu środka nr 2 w ramach ogólnej pomocy. Skutkiem tak istotnego błędu popełnionego na wstępie było późniejsze wypaczenie przez Sąd wykładni podstawowych pojęć (takich jak „zobowiązanie”, „wydatek”, „okres trwania”).
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że Sąd winien był stwierdzić niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji, ponieważ opierała się ona na naruszeniu warunku („warunku użyteczności”), który nie został powołany, ani w decyzji przyznającej pomoc, ani w programie ogólnej pomocy, co powoduje powstanie problemów w zakresie pewności prawa i zbyt szeroko zakrojonego zakresu swobodnej oceny co do jej stosowania.
   Po czwarte, skarżąca podnosi błędną wykładnię a w konsekwencji brak zastosowania przez Sąd zasad ustanowionych przez Trybunał w wyroku z dnia 21 września 2000 r. w sprawie Mediocurso przeciwko Komisji (2).
   Po piąte, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 25 i 26 rozporządzenia nr 4253/88 (3) w zakresie spoczywających na Komisji obowiązków w dziedzinie nadzoru i kontroli. Wnioski Sądu doprowadziły w ostateczności do braku stosowania i nieprzestrzegania systemu nadzoru i kontroli ustanowionego na mocy tych przepisów.
   Po szóste, skarżąca uważa, że Sąd naruszył zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, oddalając jej zarzuty na podstawie błędnego założenia, iż oczekiwania spowodowane przez Komisję (między innymi poprzez działania komitetu monitorującego) były w każdym razie sprzeczne z obowiązującymi przepisami, a tym samym niezasługujące na ochronę.
   Po siódme, skarżąca powołuje się na wypaczenie przez Sąd dowodów i naruszenie zasad ogólnych w dziedzinie ciężaru dowodu, który odmówił uznania za udowodnione faktów niekwestionowanych przez pozwaną i potwierdzonych przez dowody dostarczone przez skarżącą.
   Po ósme, skarżąca powołuje się na naruszenie orzecznictwa wspólnotowego dotyczącego stosowania zasady proporcjonalności do przypadków zmniejszenia wymiaru pomocy wspólnotowej, w zakresie w jakim Sąd nie uwzględnił faktów, mogących uzasadnić złagodzenie korekty finansowej.
   W zakresie powołanych w odwołaniu zarzutów dotyczących żądania naprawiania szkody, skarżąca powołuje się po pierwsze na błędne i niedostateczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w zakresie w jakim oddala on żądanie naprawienia szkody obciążającej Wspólnotę z tytułu popełnienia czynu bezprawnego.
   Wreszcie skarżąca podnosi fakt błędnego i niedostatecznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim oddala on żądanie naprawienia szkody obciążającej Wspólnotę z tytułu dokonania czynu zgodnego z prawem („odpowiedzialność bez winy”).

      (1)  Decyzja Komisji 97/332/WE z dnia 23 kwietnia 1997 r. zmieniająca decyzje dotyczące przyjęcia wspólnotowych ram pomocy, jednolitych dokumentów programowych i programów inicjatyw wspólnotowych wydanych w odniesieniu do Włoch (Dz.U. L 146 z dnia 5 czerwca 1997 r., s. 11) [tłumaczenie nieoficjalne].

      (2)  C-462/98 P, REc. S. I-7183.

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).