title: Sprawa C-19/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem (Niderlandy) w dniu 13 stycznia 2021 r. – I, S / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem (Niderlandy) w dniu 13 stycznia 2021 r. – I, S / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-19/21)
      (2021/C 128/20)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: I, S

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 27 rozporządzenia dublińskiego (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten, rozpatrywany również w związku z art. 47 karty, nakłada na państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, obowiązek umożliwienia wnioskodawcy, – który przebywa we wnioskującym państwie członkowskim i pragnie zostać przekazany na podstawie art. 8 (względnie art. 9 lub 10) rozporządzenia dublińskiego, jak również członkowi rodziny wnioskodawcy w rozumieniu art. 8, 9 i 10 rozporządzenia dublińskiego – wniesienia do sądu skutecznego środka zaskarżenia w przypadku oddalenia wniosku o przejęcie?

                  2)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca i art. 27 rozporządzenia dublińskiego nie stanowi podstawy prawnej dla skutecznego środka zaskarżenia, to czy art. 47 karty – w związku z prawem podstawowym do jedności rodziny oraz nadrzędnym interesem dziecka (ustanowionymi w art. 8-10 oraz w motywie 19 rozporządzenia dublińskiego) – należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, obowiązek umożliwienia wnioskodawcy, który przebywa we wnioskującym państwie członkowskim i pragnie zostać przekazany na podstawie art. 8-10 rozporządzenia dublińskiego, jak również członkowi rodziny wnioskodawcy w rozumieniu art. 8-10 rozporządzenia dublińskiego, wniesienia do sądu skutecznego środka zaskarżenia w przypadku oddalenia wniosku o przejęcie?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub drugie (drugą część), które państwo członkowskie i w jaki sposób ma poinformować wnioskodawcę, jak również jego członka rodziny o decyzji odmownej państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek oraz o prawie do wniesienia środka odwoławczego od takiej decyzji?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. 2013, L 180, s. 31.


title: Sprawa C-23/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 14 stycznia 2021 r. – IO / Wallonische Region

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 14 stycznia 2021 r. – IO / Wallonische Region
      (Sprawa C-23/21)
      (2021/C 128/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Gericht Erster Instanz Eupen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IO

         Strona przeciwna: Wallonische Region

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowanie krajowe stosowane przez Region Walonii, zgodnie z którym korzystanie bez ponownej rejestracji z zagranicznego pojazdu służbowego udostępnionego członkowi zarządu (lub osobie prowadzącej działalność gospodarczą) zamieszkałemu w Belgii przez przedsiębiorstwo (posiadające lub nieposiadające osobowości prawnej) z siedzibą w innym niż Belgia państwie członkowskim Unii Europejskiej jest uzależnione od posiadania przez tego członka zarządu (lub osobę prowadzącą działalność gospodarczą) w pojeździe zaświadczenia przedsiębiorstwa (posiadającego lub nieposiadającego osobowości prawnej) lub dowodu zlecenia (tj. zaświadczenia w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 2 dekretu królewskiego z dnia 20 lipca 2001 r. dotyczącego rejestracji pojazdów) jest sprzeczne z mającymi zastosowanie przepisami prawa Unii, a w szczególności z art. 49 TFUE (swoboda przedsiębiorczości) i art. 56 TFUE (swoboda świadczenia usług)?

                  2)

                  Czy wymóg, by w celu korzystania z pojazdu służbowego zarejestrowanego za granicą, udostępnionego zamieszkałemu w Belgii wspólnikowi i członkowi zarządu, pobierał on wynagrodzenie lub dochód z przedsiębiorstwa jest zgodny z mającymi zastosowanie przepisami prawa europejskiego, a w szczególności z art. 49 TFUE (swoboda przedsiębiorczości) i art. 56 TFUE (swoboda świadczenia usług)?

                  3)

                  Czy przepis krajowy, taki jak opisany i wprowadzony w życie przez Region Walonii, jest uzasadniony wymogami bezpieczeństwa publicznego lub innymi środkami ochronnymi i czy przestrzeganie przepisu krajowego, interpretowanego w ten sposób, że nakłada obowiązek posiadania przy sobie zarówno dowodu zlecenia, jak i zaświadczenia o udostępnieniu pojazdu, jest konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu, czy też cel ten mógłby zostać osiągnięty w inny sposób, przy użyciu mniej rygorystycznych i formalistycznych środków?


title: Sprawa C-36/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 22 stycznia 2021 r. – Sense Visuele Communicatie en Handel vof (działają równiez pod firmą De Scharrelderij) / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 22 stycznia 2021 r. – Sense Visuele Communicatie en Handel vof (działają równiez pod firmą De Scharrelderij) / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
      (Sprawa C-36/21)
      (2021/C 128/22)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Sense Visuele Communicatie en Handel vof (działająca również pod firmą De Scharrelderij)

         Druga strona postępowania: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii stoi na przeszkodzie temu, aby na podstawie przewidzianej w prawie krajowym zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań dokonywać oceny, czy krajowy organ administracji spowodował powstanie uzasadnionych oczekiwań sprzecznych z przepisem prawa Unii i w konsekwencji dopuścił się naruszenia prawa nie przyznając odszkodowania tytułem naprawienia szkody podniesionej na skutek tego jego działania przez dany podmiot, jeżeli podmiot ten nie może skutecznie powołać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań przewidzianą w prawie Unii, ponieważ chodzi o jasny przepis prawa Unii?


title: Sprawa C-38/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 22 stycznia 2021 r. – VK / BMW Bank GmbH

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 22 stycznia 2021 r. – VK / BMW Bank GmbH
      (Sprawa C-38/21)
      (2021/C 128/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Ravensburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: VK

         Strona pozwana: BMW Bank GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W przedmiocie fikcji legalności zgodnie z art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB (ustawy wprowadzającej do niemieckiego kodeksu cywilnego, Niemcy)

                              a)

                              Czy art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB w zakresie, w jakim uznają klauzule umowne sprzeczne z wymogami określonymi w art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE (1) za czyniące zadość wymaganiom przewidzianym w art. 247 § 6 ust. 2 zdania pierwsze i drugie EGBGB oraz w art. 247 § 12 ust. 1 zdanie drugie pkt 2 lit. b) EGBGB, są niezgodne z art. 10 ust. 2 lit. p) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE?
                              Jeżeli tak:

                              b)

                              Czy z prawa Unii, a w szczególności z art. 10 ust. 2 lit. p) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE wynika, że art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB nie mają zastosowania w zakresie, w jakim uznają klauzule umowne sprzeczne z wymogami określonymi w art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE za czyniące zadość wymaganiom przewidzianym w art. 247 § 6 ust. 2 zdania pierwsze i drugie EGBGB oraz w art. 247 § 12 ust. 1 zdanie drugie pkt 2 lit. b) EGBGB?
                              W przypadku braku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. b):

                  2)

                  W przedmiocie obowiązkowych informacji, o których mowa w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE

                              a)

                              Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że wysokość odsetek dziennych, którą należy podać w umowie o kredyt, musi wynikać matematycznie z uzgodnionej w umowie stopy oprocentowania kredytu?

                              b)

                              Czy art. 10 ust. 2 lit. l) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że należy podać stopę oprocentowania dla odsetek za opóźnienie obowiązującą w chwili zawarcia umowy o kredyt wyrażoną jako wartość bezwzględna, a przynajmniej, iż należy podać tak wyrażoną obowiązującą stopę referencyjną [w tym przypadku stopę bazową zgodnie z § 247 BGB (kodeksu cywilnego, Niemcy; zwanego dalej „BGB”)], z której wynika obowiązująca stopa oprocentowania dla odsetek za opóźnienie poprzez dodanie odpowiedniej wartości (w tym przypadku pięciu punktów procentowych zgodnie z § 288 ust. 1 zdanie drugie BGB), i czy należy poinformować konsumenta o stopie referencyjnej (stopie podstawowej) i jej zmienności?

                              c)

                              Czy art. 10 ust. 2 lit. t) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że istotne wymogi formalne dotyczące skorzystania przez konsumenta z pozasądowego mechanizmu reklamacyjnego i odwoławczego muszą być podane do wiadomości w umowie kredytowej?
                              Jeżeli na przynajmniej jedno z powyższych pytań w pkt 2 lit. a)–c) zostanie udzielona odpowiedż twierdząca:

                              d)

                              Czy art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że termin do odstąpienia od umowy zaczyna bieg dopiero wtedy, gdy informacje, o których mowa w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE, zostały przekazane w całości i prawidłowo?
                              Jeżeli nie:

                              e)

                              Jakie istotne kryteria przemawiają za tym, że termin do odstąpienia od umowy zaczyna bieg pomimo podania niepełnych lub nieprawidłowych informacji?
                              Jeżeli na powyższe pytanie pierwsze lit. a) lub przynajmniej na jedno z pytań w pkt 2 lit. a), b) lub c) zostanie udzielona odpowiedż twierdząca:

                  3)

                  W przedmiocie utraty prawa do odstąpienia od umowy przewidzianego w art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE:

                              a)

                              Czy prawo do odstąpienia od umowy na podstawie art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE podlega utracie?
                              Jeżeli tak:

                              b)

                              Czy w przypadku utraty prawa chodzi o czasowe ograniczenie prawa do odstąpienia od umowy, które musi być określone w akcie rangi ustawowej?
                              Jeżeli nie:

                              c)

                              Czy utrata prawa wymaga pod względem podmiotowym, by konsument wiedział o dalszym istnieniu swojego prawa do odstąpienia od umowy, lub przynajmniej, by jego niewiedza wynikała z rażącego niedbalstwa?
                              Jeżeli nie:

                              d)

                              Czy możliwość późniejszego przekazania kredytobiorcy przez kredytodawcę informacji, o których mowa w art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE, i spowodowania w ten sposób rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy zgodnie z zasadą dobrej wiary stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów dotyczących utraty przedmiotowego prawa?
                              Jeżeli nie:

                              e)

                              Czy wynik ten jest zgodny z utrwalonymi zasadami prawa międzynarodowego, którymi niemiecki sędzia jest związany na mocy Grundgesetz (ustawy zasadniczej, Niemcy)?
                              Jeżeli tak:

                              f)

                              W jaki sposób organ stosujący prawo w Niemczech ma rozwiązać konflikt między wiążącymi wymogami prawa międzynarodowego a wymogami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

                  4)

                  W przedmiocie przyjęcia nadużycia prawa przy wykonywaniu przez konsumenta prawa do odstąpienia od umowy w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE:

                              a)

                              Czy wykonanie prawa do odstąpienia od umowy w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE może stanowić nadużycie prawa?
                              Jeżeli tak:

                              b)

                              Czy przyjęcie nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy stanowi ograniczenie prawa do odstąpienia od umowy, które musi być określone w akcie rangi ustawowej?
                              Jeżeli nie:

                              c)

                              Czy przyjęcie nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy wymaga pod względem podmiotowym, by konsument wiedział o dalszym istnieniu swojego prawa do odstąpienia od umowy, lub przynajmniej, by jego niewiedza wynikała z rażącego niedbalstwa?
                              Jeżeli nie:

                              d)

                              Czy możliwość późniejszego przekazania kredytobiorcy przez kredytodawcę informacji, o których mowa w art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE, i spowodowania w ten sposób rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy stoi zgodnie z zasadą dobrej wiary na przeszkodzie przyjęciu nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy?
                              Jeżeli nie:

                              e)

                              Czy wynik ten jest zgodny z utrwalonymi zasadami prawa międzynarodowego, którymi niemiecki sędzia jest związany na mocy Grundgesetz (ustawy zasadniczej)?
                              Jeżeli tak:

                              f)

                              W jaki sposób organ stosujący prawo w Niemczech ma rozwiązać konflikt między wiążącymi wymogami prawa międzynarodowego a wymogami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG(Dz.U. 2008, L 133, s. 66).


title: Sprawa C-39/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 26 stycznia 2021 r. – X / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 26 stycznia 2021 r. – X / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-39/21)
      (2021/C 128/24)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy – mając na względzie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej [zwanej dalej „kartą”] w związku z art. 6 karty i art. 53 karty oraz w świetle art. 15 ust. 2 zdanie wprowadzające i lit. b) dyrektywy powrotowej (1), art. 9 ust. 3 dyrektywy w sprawie przyjmowania (2) i art. 28 ust. 4 rozporządzenia dublińskiego (3) – państwa członkowskie mogą ukształtować postępowanie sądowe, w ramach którego wnosi się środek odwoławczy od nałożonego przez organy władzy wobec cudzoziemca środka detencyjnego, w taki sposób, że sądowi zabronione zostanie dokonanie z urzędu badania i oceny wszystkich aspektów zgodności z prawem tego środka, a – w przypadku stwierdzenia z urzędu, że środek ten jest bezprawny – natychmiastowe zakończenie dalszego stosowania bezprawnego środka detencyjnego i nakazanie natychmiastowego zwolnienia cudzoziemca? Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uzna, że takie uregulowanie krajowe jest niezgodne z prawem Unii, czy oznacza to również, że jeżeli cudzoziemiec wnosi do sądu o jego zwolnienie, to sąd ten jest w dalszym ciągu zobowiązany do aktywnego i dogłębnego zbadania i oceny wszelkich faktów i okoliczności istotnych dla kwestii zgodności z prawem środka detencyjnego?

                  2)

                  Czy w świetle art. 24 ust. 2 karty w związku z art. 3 pkt 9 dyrektywy powrotowej, art. 21 dyrektywy w sprawie przyjmowania i art. 6 rozporządzenia dublińskiego odpowiedź na pytanie pierwsze byłaby inna, gdyby cudzoziemiec, wobec którego organy władzy zastosowały środek detencyjny, był małoletni?

                  3)

                  Czy prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem – zagwarantowane w art. 47 karty w związku z art. 6 karty i art. 53 karty oraz w świetle art. 15 ust. 2 zdanie wprowadzające i lit. b) dyrektywie powrotowej, art. 9 ust. 3 dyrektywy w sprawie przyjmowania i art. 28 ust. 4 rozporządzenia dublińskiego – oznacza, że w przypadku, gdy cudzoziemiec zwraca się do sądu o zniesienie wobec niego środka detencyjnego i zwolnienie go, sąd każdej instancji musi uzasadnić każde orzeczenie w przedmiocie takiego wniosku w sposób merytoryczny, jeżeli ten środek prawny jest w pozostałym zakresie ukształtowany w taki sposób, jak ma to miejsce w tym państwie członkowskim? Jeżeli Trybunał uzna, że krajowa praktyka prawna, w ramach której sąd drugiej, a zatem najwyższej instancji może poprzestać na wydaniu orzeczenia bez jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia, jest niezgodna z prawem Unii w świetle tego, w jaki sposób ten środek prawny jest w pozostałym zakresie ukształtowany w tym państwie członkowskim, to czy oznacza to zatem, że takie uprawnienie sądu, który orzeka w drugiej, a zatem najwyższej instancji w sprawach azylowych oraz w zwykłych sprawach cudzoziemców, również musi zostać uznane za niezgodne z prawem Unii biorąc pod uwagę szczególnie delikatną sytuację cudzoziemca, istotne znaczenie postępowań z zakresu spraw cudzoziemców oraz okoliczność, że postępowania te, w odróżnieniu od wszystkich innych postępowań administracyjnych, w zakresie ochrony prawnej przewidują tak samo ograniczone gwarancje proceduralne, jak postępowanie w przedmiocie środka detencyjnego? Czy w świetle art. 24 ust. 2 karty odpowiedź na te pytania byłaby inna, gdyby cudzoziemiec, który odwołuje się od orzeczenia z zakresu spraw cudzoziemców, był małoletni?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, Dz.U. 2008, L 348, s. 98.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową, Dz.U. 2013, L 180, s. 96.

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. 2013, L 180, s. 31.


title: Sprawa C-45/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ustavno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 28 stycznia 2021 r. – Banka Slovenije / Državni zbor Republike Slovenije

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ustavno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 28 stycznia 2021 r. – Banka Slovenije / Državni zbor Republike Slovenije
      (Sprawa C-45/21)
      (2021/C 128/25)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Ustavno sodišče Republike Slovenije

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona występująca z wnioskiem: Banka Slovenije

         Druga strona postępowania: Državni zbor Republike Slovenije

         Pytania prejudycjalne

                  a)

                  Czy art. 123 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 21 Protokołu nr 4 należy interpretować w taki sposób, że zakazują one krajowemu bankowi centralnemu, będącemu członkiem Europejskiego Systemu Banków Centralnych, ponoszenia odpowiedzialności odszkodowawczej z własnych środków wobec byłych posiadaczy umorzonych instrumentów finansowych, które bank ten postanowił umorzyć w ramach wykonywania przyznanych mu na mocy prawa uprawnień do podejmowania środków nadzwyczajnych w interesie publicznym celem zapobiegania zagrożeniom dla stabilności systemu finansowego, w sytuacji, w której w ramach późniejszych postępowań sądowych okazuje się, że w ramach owego umorzenia instrumentów finansowych naruszona została zasada, zgodnie z którą żaden posiadacz instrumentu finansowego nie może znaleźć się, z powodu zastosowania środka nadzwyczajnego, w gorszej sytuacja niż ta, w jakiej znajdowałby się, gdyby środek ten nie wszedł w życie, podczas gdy, w takim kontekście, krajowy bank centralny ponosi odpowiedzialność: (1) za szkodę, którą można było przewidzieć na podstawie faktów i okoliczności zaistniałych w czasie podejmowania decyzji przez bank centralny i o których bank ten wiedział lub powinien był wiedzieć, oraz (2) za szkodę będącą konsekwencją zachowania osób, które działały w ramach wykonywania tych uprawnień przez bank centralny i w jego imieniu, a które jednak w tej sytuacji nie działały z należytą starannością wymaganą od specjalisty i osoby roztropnej, biorąc pod uwagę fakty i okoliczności, o jakich osoby te wiedziały lub powinny były wiedzieć zgodnie z otrzymanymi uprawnieniami?

                  b)

                  Czy art. 123 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 21 Protokołu nr 4 należy interpretować w taki sposób, że zakazują one, aby krajowy bank centralny, będący członkiem Europejskiego Systemu Banków Centralnych, wypłacał ze środków własnych specjalne rekompensaty pieniężne niektórym byłym posiadaczom umorzonych instrumentów finansowych (według kryterium stanu aktywów i pasywów) z tytułu umorzenia instrumentów, o czym tenże bank zadecydował w ramach wykonywania swoich uprawnień, przyznanych mu na mocy prawa, do podejmowania środków nadzwyczajnych w interesie publicznym celem zapobiegania zagrożeniom dla stabilności systemu finansowego, podczas gdy w takim kontekście, celem uzyskania uprawnienia do otrzymania rekompensaty wystarczy, aby instrument finansowy został umorzony, niezależnie od tego, czy została naruszona zasada, iż żaden posiadacz instrumentu finansowego nie powinien znaleźć się z powodu zastosowania środka nadzwyczajnego w gorszej sytuacja niż ta, w jakiej znajdowałby się, gdyby środek ten nie wszedł w życie?

                  c)

                  Czy art. 130 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 7 Protokołu nr 4 w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego należy interpretować w taki sposób, że stanowią one przeszkodę dla zobowiązania krajowego banku centralnego do zapłaty odszkodowań za szkodę powstałą w wyniku wykonywania jego ustawowych uprawnień w takiej wysokości, która mogłaby osłabić zdolność rzeczonego banku do skutecznego wykonywania jego zadań? Czy w tym względzie dla stwierdzenia naruszenia zasady niezależności finansowej krajowego banku centralnego istotne są przesłanki prawne, przy wystąpieniu których dochodzi do obciążenia powyższą odpowiedzialnością?

                  d)

                  Czy art. 53–62 dyrektywy 2013/36/UE (1) lub art. 44–52 dyrektywy 2006/48/WE (2), które chronią poufność informacji poufnych otrzymanych lub sporządzonych w ramach sprawowania nadzoru ostrożnościowego nad bankami, należy intepretować w ten sposób, że te dwie dyrektywy chronią również poufność informacji otrzymanych lub sporządzonych w ramach wdrażania środków, które miały na celu ratowanie banków celem zapewnienia stabilności systemu finansowego, w sytuacji w której zagrożenia dla wypłacalności i płynności banków nie były możliwe do wyeliminowania zwykłymi środkami nadzoru ostrożnościowego, a jednak środki te uznano za środki naprawcze na mocy dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (Dz.U. L 125 z 5.5.2001) (3)?

                  e)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie, o którym mowa w lit. d), czy art. 53–62 dyrektywy 2013/36/UE lub art. 44–52 dyrektywy 2006/48/WE w przedmiocie ochrony informacji poufnych otrzymanych lub sporządzonych w ramach sprawowania nadzoru ostrożnościowego należy interpretować w taki sposób, że do celów zapewnianej przez nie ochrony znaczenia nabiera późniejsza dyrektywa 2013/36/UE, nawet w przypadku informacji poufnych otrzymanych lub sporządzonych w okresie stosowania dyrektywy 2006/48/WE, o ile takie informacje zostały ujawnione w okresie stosowania dyrektywy 2013/36/UE?

                  f)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie, o którym mowa w lit. d), czy art. 53 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2013/36/UE (i art. 44 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2006/48/WE, w zależności od odpowiedzi udzielonej na poprzednie pytanie) należy interpretować w ten sposób, że nie stanowią już informacji poufnych, do których zastosowanie ma obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej lub służbowej, informacje, którymi dysponuje krajowy bank centralny jako organ nadzoru i które zostały podane do wiadomości publicznej w określonym czasie po ich sporządzeniu, lub informacje, które mogłyby stanowić tajemnicę zawodową lub służbową, ale pochodzą sprzed pięciu lub więcej lat i w związku z tym, co do zasady, uznaje się je za informacje historyczne, które tym samym utraciły ich poufny charakter ze względu na upływ czasu? Czy w przypadku informacji historycznych sprzed pięciu lub więcej lat zachowanie statusu poufności zależy od tego, czy poufność może być uzasadniona innymi przyczynami niż sytuacja handlowa nadzorowanych banków lub innych przedsiębiorstw?

                  g)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie, o którym mowa w lit. d), czy art. 53 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 2013/36/UE [i art. 44 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 2006/48/WE, w zależności od odpowiedzi udzielonej na pytanie, o którym mowa w pkt e)] należy interpretować w ten sposób, że zezwala on, aby poufne dokumenty niedotyczące osób trzecich, które próbowały ratować instytucję kredytową, o prawnej doniosłości dla celów wydania przez sąd orzeczenia w ramach cywilnego postępowania odszkodowawczego wszczętego przeciwko właściwemu organowi nadzoru ostrożnościowego, zostały jeszcze przed rozpoczęciem postępowania sądowego automatycznie ujawnione wszystkim potencjalnym powodom w postępowaniu oraz ich pełnomocnikom, bez ustanawiania specjalnej procedury celem podjęcia decyzji w przedmiocie zgodności z prawem ujawnienia każdego pojedynczego dokumentu każdemu pojedynczemu uprawnionemu podmiotowi, z pominięciem rozważenia wchodzących w grę interesów w każdym konkretnym przypadku, i to nawet w przypadku informacji dotyczących instytucji kredytowych, które nie są w stanie upadłości lub przymusowej likwidacji, ale które faktycznie skorzystały z pomocy państwa w postępowaniu, w którym instrumenty finansowe udziałowców oraz wierzycieli podporządkowanych instytucji kredytowych zostały umorzone?

                  h)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie, o którym mowa w lit. d), czy art. 53 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2013/36/UE [i art. 44 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/48/WE, w zależności od odpowiedzi udzielonej na poprzednie pytanie, o którym mowa w pkt e)] należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na opublikowanie w Internecie w sposób dostępny dla wszystkich poufnych dokumentów lub streszczeń takich dokumentów niedotyczących osób trzecich, które próbowały ratować instytucję kredytową, które to dokumenty są prawnie doniosłe dla celów wydania przez sąd orzeczenia w ramach cywilnego postępowania odszkodowawczego wszczętego przeciwko właściwemu organowi nadzoru ostrożnościowego, w przypadku informacji dotyczących instytucji kredytowych, które nie są w stanie upadłości lub przymusowej likwidacji, ale które faktycznie skorzystały z pomocy państwa w postępowaniu, w którym instrumenty finansowe udziałowców oraz wierzycieli podporządkowanych instytucji kredytowych zostały umorzone, w sytuacji w której wymagane jest natomiast, aby w kontekście danej publikacji w Internecie wszelkie informacje poufne zostały utajnione?

         (1)  Dyrektywa 2013/36/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. 2013, L 176, s. 338).

         (2)  Dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (Dz.U. 2006, L 177, s. 1).

         (3)  Dz.U. 2001, L 125, s. 15.


title: Sprawa C-51/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Estonia) w dniu 28 stycznia 2021 r. – Aktsiaselts M.V.WOOL / Põllumajandus- ja Toiduamet

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Estonia) w dniu 28 stycznia 2021 r. – Aktsiaselts M.V.WOOL / Põllumajandus- ja Toiduamet
      (Sprawa C-51/21)
      (2021/C 128/26)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Tallinna Halduskohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Aktsiaselts M.V.WOOL

         Druga strona postępowania: Põllumajandus- ja Toiduamet (dawniej Veterinaar- ja Toiduamet)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni wymienionego w art. 3 ust. 1 i pkt 1.2 tabeli zamieszczonej w rozdziale 1 załącznika I do rozporządzenia nr 2073/2005 (1) drugiego kryterium mikrobiologicznego „nie wykryto w 25 g” – przy uwzględnieniu tego rozporządzenia i ochrony zdrowia publicznego, a także celów realizowanych w ramach rozporządzeń nr 178/2002 (2) i 882/2004 (3) – należy dokonywać w ten sposób, że jeżeli przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie było w stanie w wystarczającym stopniu wykazać przed właściwym organem, że żywność gotowa do spożycia, w której możliwy jest wzrost L. monocytogenes, niebędąca żywnością przeznaczoną dla niemowląt ani żywnością specjalnego medycznego przeznaczenia nie przekracza limitu 100 jtk/g w okresie przydatności do spożycia, kryterium mikrobiologiczne „nie wykryto w 25 g” znajduje w każdym razie zastosowanie również do wprowadzonych do obrotu produktów w okresie przydatności do spożycia?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy wykładni wymienionego w art. 3 ust. 1 i pkt 1.2 tabeli zamieszczonej w rozdziale 1 załącznika I do rozporządzenia nr 2073/2005 drugiego kryterium mikrobiologicznego „nie wykryto w 25 g” – przy uwzględnieniu tego rozporządzenia i ochrony zdrowia publicznego, a także celów realizowanych w ramach rozporządzeń nr 178/2002 i 882/2004 – należy dokonywać w ten sposób, że niezależnie od tego, czy przedsiębiorstwo sektora spożywczego jest w stanie w wystarczającym stopniu wykazać przed właściwym organem, że żywność w okresie przydatności do spożycia nie przekracza limitu 100 jtk/g, do tej żywności obowiązują dwa alternatywne kryteria mikrobiologiczne, a mianowicie: 1. kryterium „nie wykryto w 25 g” dopóki żywność pozostaje pod kontrolą przedsiębiorstwa sektora spożywczego oraz 2. kryterium „100 jtk/g” od momentu wyjścia żywności spod kontroli przedsiębiorstwa sektora spożywczego?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U. 2005, L 338, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. 2002, L 31, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. 2004, L 165, s. 1, sprostowane w Dz.U. 2004, L 191, s. 1).


title: Sprawa C-53/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 28 stycznia 2021 r. – Pharma Santé – Réseau Solidaris SCRL / État belge – SPF Finances

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 28 stycznia 2021 r. – Pharma Santé – Réseau Solidaris SCRL / État belge – SPF Finances
      (Sprawa C-53/21)
      (2021/C 128/28)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pharma Santé – Réseau Solidaris SCRL

         Strona przeciwna: État belge – SPF Finances

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej, zgodnie z którą spółki mające stałe miejsce prowadzenia działalności w jednym państwie członkowskim, korzystające z usług spółek mających stałe miejsce prowadzenia działalności w drugim państwie członkowskim, aby uniknąć określenia przez organy podatkowe zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych obejmującego 100 lub 50 procent kwot wynikających z faktur wystawionych przez te ostatnie spółki, są obowiązane sporządzać i przekazywać organom podatkowym deklaracje jednostkowe i deklaracje zbiorcze dotyczące tych wydatków, podczas gdy w przypadku korzystania przez nie z usług spółek będących rezydentami, uniknięcie określenia przez organy podatkowe wskazanego zobowiązania podatkowego nie jest uwarunkowane takim obowiązkiem?


title: Sprawa C-55/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 28 stycznia 2021 r. – Direktor na Agencija „Mitnici” / Imperial Tobacco Bulgaria

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 28 stycznia 2021 r. – Direktor na Agencija „Mitnici” / Imperial Tobacco Bulgaria
      (Sprawa C-55/21)
      (2021/C 128/29)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen administratiwen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Direktor na Agencija „Mitnici”

         Strona przeciwna: Imperial Tobacco Bulgaria

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 11 dyrektywy Rady 2008/118/WE (1) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, i art. 17 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy Rady 2011/64/UE (2) z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych należy interpretować w ten sposób, że skutkują one powstaniem obowiązku państw członkowskich ustanowienia uregulowań dotyczących zwrotu podatku akcyzowego, w tym w odniesieniu do wyrobów tytoniowych, które dopuszczono do konsumpcji i zniszczono pod nadzorem celnym?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i niewykonania przez dane państwo członkowskie obowiązku ustanowienia takich uregulowań, czy zainteresowane osoby mogą powołać się na skutek bezpośredni przepisów dyrektyw i zasad prawa Unii?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na dwa pierwsze pytania, w okolicznościach faktycznych ustalonych w niniejszym wypadku, czy skutek bezpośredni wspomnianych przepisów przyznaje prawo do zwrotu zapłaconego podatku akcyzowego jedynie na podstawie wniosku – bez jakichkolwiek innych formalności?

         (1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG, Dz.U. 2009, L 9, s. 12.

         (2)  Dyrektywa Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych, Dz.U. 2011, L 176, s. 24.


title: Sprawa C-56/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės (Litwa) w dniu 29 stycznia 2021 r. – „ARVI” ir ko UAB / Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės (Litwa) w dniu 29 stycznia 2021 r. – „ARVI” ir ko UAB / Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
      (Sprawa C-56/21)
      (2021/C 128/30)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„ARVI” ir ko UAB

         Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowanie krajowe, zgodnie z którym płatnik VAT ma prawo wyboru opodatkowania VAT nieruchomości zwolnionej z VAT tylko wtedy, gdy nieruchomość ta zostaje przeniesiona na podatnika, który w chwili zawarcia transakcji był zarejestrowany jako płatnik VAT, jest zgodne z wykładnią art. 135 i art. 137 dyrektywy VAT (1) oraz zasadami neutralności podatkowej i skuteczności?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy wykładnia przepisów prawa krajowego, zgodnie z którą dostawca nieruchomości musi dokonać korekty odliczenia VAT naliczonego z tytułu nabycia przeniesionej nieruchomości, w sytuacji gdy dokonał wyboru opodatkowania VAT od dostawy nieruchomości, podczas gdy taki wybór nie jest możliwy w świetle wymogów krajowych ze względu na jeden warunek, a mianowicie, że nabywca nie ma statusu zarejestrowanego płatnika VAT, jest zgodna z przepisami dyrektywy VAT regulującymi prawo dostawcy do odliczenia VAT i korektę odliczenia oraz z zasadami neutralności podatku VAT i skuteczności?

                  3)

                  Czy praktyka administracyjna, zgodnie z którą w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym dostawca nieruchomości jest zobowiązany do korekty odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia lub wytworzenia nieruchomości, ponieważ transakcja sprzedaży tej nieruchomości jest uważana za zwolnioną z opodatkowania VAT dostawę nieruchomości ze względu na brak prawa wyboru opodatkowania VAT (gdyż nabywca nie posiadał numeru identyfikacyjnego VAT w chwili jej zawarcia), mimo że przed zawarciem transakcji nabywca nieruchomości złożył wniosek o rejestrację jako płatnika VAT i został zarejestrowany jako płatnik VAT miesiąc po zawarciu transakcji, jest zgodna z przepisami dyrektywy regulującymi prawo dostawcy do odliczenia podatku VAT i korekty odliczenia oraz z zasadą neutralności podatku VAT? Czy w takim przypadku istotne jest ustalenie, czy nabywca nieruchomości, który został zarejestrowany jako płatnik VAT po dokonaniu transakcji, rzeczywiście wykorzystywał nabytą nieruchomość w działalności opodatkowanej VAT i że nie ma dowodów na oszustwo lub nadużycie?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-61/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d'appel de Versailles (Francja) w dniu 2 lutego 2021 r. – JP / Ministre de la Transition écologique, Premier ministre

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d'appel de Versailles (Francja) w dniu 2 lutego 2021 r. – JP / Ministre de la Transition écologique, Premier ministre
      (Sprawa C-61/21)
      (2021/C 128/31)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour administrative d'appel de Versailles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: JP

         Strona pozwana: Ministre de la Transition écologique, Premier ministre

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy mające zastosowanie normy prawa Unii Europejskiej wynikające z art. 13 ust. 1 i art. 23 ust. 1 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (1), należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wystarczająco istotnego naruszenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej wynikających z nich zobowiązań jednostki nabywają prawo do uzyskania od danego państwa członkowskiego zadośćuczynienia za poniesiony przez nie uszczerbek na zdrowiu, pozostający w bezpośrednim i niewątpliwym związku przyczynowym z pogorszeniem jakości powietrza?

                  2)

                  Zakładając, że wyżej wymienione przepisy mogą rzeczywiście powodować uzyskanie takiego prawa do zadośćuczynienia za poniesiony uszczerbek na zdrowiu – od spełnienia jakich warunków uzależnione jest uzyskanie tego prawa, w szczególności w odniesieniu do daty, od której należy oceniać istnienie uchybienia, za które odpowiedzialność może zostać przypisana danemu państwu członkowskiemu?

         (1)  Dz.U. 2008, L 152, s. 1.


title: Sprawa C-68/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 3 lutego 2021 r. – Iveco Orecchia SpA / APAM Esercizio SpA

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 3 lutego 2021 r. – Iveco Orecchia SpA / APAM Esercizio SpA
      (Sprawa C-68/21)
      (2021/C 128/33)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Iveco Orecchia SpA

         Strona przeciwna: APAM Esercizio SpA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy okoliczność – w szczególności w odniesieniu do dostaw w ramach zamówienia publicznego części zamiennych do autobusów przeznaczonych do świadczenia usługi publicznej –, że instytucja zamawiająca może przyjmować części zamienne przeznaczone do określonego pojazdu, wykonane przez wytwórcę innego niż producent pojazdu, w związku z czym nie są one homologowane wraz z pojazdem, należące do jednej z kategorii części objętych przepisami technicznymi wymienionymi w załączniku IV do dyrektywy 2007/46/WE (1) (Wymogi do celów homologacji typu WE pojazdów) i oferowane w przetargu bez dołączonego świadectwa homologacji i bez jakichkolwiek informacji dotyczących rzeczywistej homologacji, co więcej, w oparciu o założenie, że homologacja nie jest konieczna, gdyż wystarczające jest złożone przez oferenta oświadczenie o równoważności z homologowaną częścią oryginalną, jest zgodna z prawem Unii, w szczególności z przepisami dyrektywy 2007/46/WE (zawartymi w art. 10, 19 i 28 tej dyrektywy), a także z zasadami równego traktowania i bezstronności, wolnej konkurencji i dobrej administracji?

                  2)

                  Czy okoliczność, że w odniesieniu do dostaw w ramach zamówienia publicznego części zamiennych do autobusów przeznaczonych do świadczenia usługi publicznej indywidualny oferent może określić się jako „producent” nieoryginalnej części zamiennej przeznaczonej do określonego pojazdu, w szczególności w przypadku gdy część ta należy do jednej z kategorii części objętych przepisami technicznymi wymienionymi w załączniku IV (Wymogi do celów homologacji typu WE pojazdów) do dyrektywy 2007/46/WE, jest zgodna z prawem Unii, w szczególności z art. 3 pkt 27 dyrektywy 2007/46/WE, czy też wspomniany oferent musi jednak udowodnić – w odniesieniu do każdej z oferowanych w ten sposób części zamiennych oraz w celu poświadczenia jej równoważności ze specyfikacją techniczną zamówienia –, że jest osobą odpowiedzialną wobec organu udzielającego homologacji za wszystkie aspekty procesu homologacji, a także za zgodność produkcji i odpowiedni poziom jakości, jak również, że uczestniczy bezpośrednio przynajmniej w niektórych etapach produkcji części podlegającej homologacji? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, w jaki sposób należy przedstawić rzeczony dowód?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. 2007, L 263, s. 1).


title: Sprawa C-70/21: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2021 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/27

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2021 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
      (Sprawa C-70/21)
      (2021/C 128/34)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kostantinidis, M. Noll-Ehlers)

         Strona pozwana: Republika Grecka

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  A)

                  Stwierdzenie, że Republika Grecka:

                              —

                              przekraczając w sposób systematyczny i stały dopuszczalne wartości stężeń PM10 w odniesieniu do obowiązującej od roku 2005 dobowej wartości dopuszczalnej w strefie/aglomeracji ΕL0004 Salonik, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 w związku z załącznikiem XI do dyrektywy 2008/50/WE (1);

                              —

                              nie podejmując do dnia 11 czerwca 2010 r. działań niezbędnych do zapewnienia zgodności z dopuszczalnymi wartościami PM10 w strefie/aglomeracji ΕL0004 Salonik, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50 (w związku z sekcją A załącznika XV do wspomnianej dyrektywy), w szczególności przewidzianemu w art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy zobowiązaniu określenia odpowiednich działań, tak aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy.

                  B)

                  Obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Poprzez zarzut pierwszy skargi Komisja podkreśla, że dyrektywa 2008/50 w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy zobowiązuje państwa członkowskie do ograniczenia narażenia ludności na pył (PM10). Komisja twierdzi na podstawie przekazanych jej sprawozdań rocznych dotyczących jakości powietrza, że Republika Grecka trwale nie zapewniła zgodności z dobowymi dopuszczalnymi wartościami w aglomeracji ΕL0004 Salonik po roku 2005, w którym stała się obowiązkowa zgodność z dobowymi i rocznymi dopuszczalnymi wartościami PM10 (początkowo na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy 1999/30/EWG, następnie na podstawie art. 13 dyrektywy 2008/50).
      Poprzez zarzut drugi skargi Komisja zauważa, że w art. 23 ust. 1 akapit drugi dyrektywy nałożono na państwa członkowskie w przypadku przekroczenia wartości dopuszczalnych jasny i niezwłoczny obowiązek opracowania planów ochrony powietrza obejmujących odpowiednie działania, tak aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy. Komisja utrzymuje, że wbrew art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50 Republika Grecka nie opracowała odpowiedniego planu ochrony powietrza w odniesieniu do aglomeracji EL0004 Salonik.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. 2008, L 152, s. 1).


title: Sprawa C-73/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-635/18, Industrial Química del Nalón SA/Komisja, wniesione w dniu 3 lutego 2021 r. przez Química del Nalón SA, dawniej Industrial Química del Nalón SA

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-635/18, Industrial Química del Nalón SA/Komisja, wniesione w dniu 3 lutego 2021 r. przez Química del Nalón SA, dawniej Industrial Química del Nalón SA
      (Sprawa C-73/21 P)
      (2021/C 128/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Química del Nalón SA, dawniej Industrial Química del Nalón SA (przedstawiciele: P. Sellar, advocaat, adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard,)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii i Europejska Agencja Leków

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczący tego, że stwierdzenie przez Sąd, iż argument wnoszącego odwołanie, że Komisja popełniła oczywisty błąd, nie musiał koniecznie również oznaczać argumentu, iż Komisja naruszyła obowiązek staranności, jest błędne pod względem prawnym.
      Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo, gdy zastosował domniemany brak przejrzystości prawnej pkt 4.1.3.5.5 załącznika I do rozporządzenia nr 1272/2008 (1) jako podstawę oddalenia argumentacji prawnej faktycznie podniesionej przez wnoszącego odwołanie.
      Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd nie mógł oprzeć się na ustaleniu, że ramy prawne były złożone w celu usprawiedliwienia nieuwzględnienia przez Komisję nierozpuszczalności w wodzie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej (CTPHT). Sąd zajął odmienne stanowisko we wcześniejszej sprawie powiązanej (sprawa T-689/13 DEP, Bilbaína de Alquitranes SA i in. Komisja Europejska). Bez jakiegokolwiek wyjaśnienia w przedmiocie zajęcia odmiennego stanowiska, rozumowanie Sądu jest niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne.
      Zarzut czwarty dotyczący tego, że Sąd niesłusznie zastosował zwykłe kryterium należytej staranności. Poprzez stwierdzenie, że Komisja zachowała się w taki sposób, w jaki zachowałby się każdy inny zwykły, działający z należytą starannością organ administracyjny, Sąd zastosował niewłaściwy i nieodpowiedni element porównania w celu oceny należytej staranności i zwyczajności Komisji.
      Zarzut piąty dotyczący tego, że uzasadnienie Sądu jest niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne w zakresie, w jakim Sąd orzekł, bez wskazania żadnego dowodu i jedynie w oparciu o opinię rzecznika generalnego, iż Komisja mogła mieć trudności przy korygowaniu swego oczywistego błędu w ocenie, tym samym sugerując, że podejście Komisji należy usprawiedliwić.
      Zarzut szósty dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że błąd Komisji można usprawiedliwić poprzez powołanie się na zasadę ostrożności, ponieważ zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na tę zasadę nie można się powoływać podczas klasyfikacji substancji.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008, L 353, s. 1).


title: Sprawa C-74/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-638/18, Deza a.s./Komisja, wniesione w dniu 4 lutego 2021 r. przez Deza a.s.

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-638/18, Deza a.s./Komisja, wniesione w dniu 4 lutego 2021 r. przez Deza a.s.
      (Sprawa C-74/21 P)
      (2021/C 128/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Deza a.s. (przedstawiciele: P. Sellar, advocaat, adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii i Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczący tego, że stwierdzenie przez Sąd, iż argument wnoszącego odwołanie, że Komisja popełniła oczywisty błąd, nie musiał koniecznie również oznaczać argumentu, iż Komisja naruszyła obowiązek staranności, jest błędne pod względem prawnym.
      Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo, gdy zastosował domniemany brak przejrzystości prawnej pkt 4.1.3.5.5 załącznika I do rozporządzenia nr 1272/2008 (1) jako podstawę oddalenia argumentacji prawnej faktycznie podniesionej przez wnoszącego odwołanie.
      Zarzut trzeci dotyczący tego, że w celu usprawiedliwienia nieuwzględnienia przez Komisję nierozpuszczalności w wodzie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej (CTPHT) Sąd nie mógł oprzeć się na ustaleniu, że ramy prawne były złożone. Sąd zajął odmienne stanowisko we wcześniejszej sprawie powiązanej (sprawa T-689/13 DEP, Bilbaína de Alquitranes SA i in. Komisja Europejska). Bez jakiegokolwiek wyjaśnienia w przedmiocie zajęcia odmiennego stanowiska, rozumowanie Sądu jest niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne.
      Zarzut czwarty dotyczący tego, że Sąd niesłusznie zastosował kryterium zwykłej, należytej staranności. Poprzez stwierdzenie, że Komisja zachowała się w taki sposób, w jaki zachowałby się każdy inny zwykły, działający z należytą starannością organ administracyjny, Sąd zastosował niewłaściwy i nieodpowiedni element porównania w celu oceny należytej staranności i zwyczajnego charakteru Komisji.
      Zarzut piąty dotyczący tego, że uzasadnienie Sądu jest niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne w zakresie, w jakim Sąd orzekł, bez wskazania żadnego dowodu i jedynie w oparciu o opinię rzecznika generalnego, iż Komisja mogła mieć trudności przy korygowaniu swego oczywistego błędu w ocenie, tym samym sugerując, że podejście Komisji należy usprawiedliwić.
      Zarzut szósty dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że błąd Komisji można usprawiedliwić poprzez powołanie się na zasadę ostrożności, ponieważ zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na tę zasadę nie można się powoływać podczas klasyfikacji substancji.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008, L 353, s. 1).


title: Sprawa C-75/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-75/21, Bilbaína de Alquitranes, SA/Komisja, wniesione w dniu 3 lutego 2021 r. przez Bilbaína de Alquitranes, SA

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/30

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-75/21, Bilbaína de Alquitranes, SA/Komisja, wniesione w dniu 3 lutego 2021 r. przez Bilbaína de Alquitranes, SA
      (Sprawa C-75/21 P)
      (2021/C 128/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bilbaína de Alquitranes, SA (przedstawiciele: P. Sellar, advocaat, adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii i Europejska Agencja Leków

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczący tego, że stwierdzenie przez Sąd, iż argument wnoszącego odwołanie, że Komisja popełniła oczywisty błąd, nie musiał koniecznie również oznaczać argumentu, iż Komisja naruszyła obowiązek staranności, jest błędne pod względem prawnym.
      Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo, gdy zastosował domniemany brak przejrzystości prawnej pkt 4.1.3.5.5 załącznika I do rozporządzenia nr 1272/2008 (1) jako podstawę oddalenia argumentacji prawnej faktycznie podniesionej przez wnoszącego odwołanie.
      Zarzut trzeci dotyczący tego, że w celu usprawiedliwienia nieuwzględnienia przez Komisję nierozpuszczalności w wodzie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej (CTPHT) Sąd nie mógł oprzeć się na ustaleniu, że ramy prawne były złożone. Sąd zajął odmienne stanowisko we wcześniejszej sprawie powiązanej (sprawa T-689/13 DEP, Bilbaína de Alquitranes SA i in. Komisja Europejska). Bez jakiegokolwiek wyjaśnienia w przedmiocie zajęcia odmiennego stanowiska, rozumowanie Sądu jest niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne.
      Zarzut czwarty dotyczący tego, że Sąd niesłusznie zastosował kryterium zwykłej, należytej staranności. Poprzez stwierdzenie, że Komisja zachowała się w taki sposób, w jaki zachowałby się każdy inny zwykły, działający z należytą starannością organ administracyjny, Sąd zastosował niewłaściwy i nieodpowiedni element porównania w celu oceny należytej staranności i zwyczajnego charakteru Komisji.
      Zarzut piąty dotyczący tego, że uzasadnienie Sądu jest niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne w zakresie, w jakim Sąd orzekł, bez wskazania żadnego dowodu i jedynie w oparciu o opinię rzecznika generalnego, iż Komisja mogła mieć trudności przy korygowaniu swego oczywistego błędu w ocenie, tym samym sugerując, iż podejście Komisji należy usprawiedliwić.
      Zarzut szósty dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że błąd Komisji można usprawiedliwić poprzez powołanie się na zasadę ostrożności, ponieważ zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na tę zasadę nie można się powoływać podczas klasyfikacji substancji.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008, L 353, s. 1).


title: Sprawa T-488/18: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – XC / Komisja [Służba publiczna – Zatrudnienie – Konkurs otwarty EPSO/AD/338/17 – Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu – Zasada niedyskryminacji ze względu na niepełnosprawność – Dostęp do dokumentów – Odrzucenie wniosku o udostępnienie pytań zadanych podczas egzaminu – Tajność prac komisji konkursowej – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Konkurs otwarty EPSO/AD/356/18 – Lista rezerwy kadrowej – Skarga o stwierdzenie nieważności – Brak interesu prawnego – Niedopuszczalność – Odpowiedzialność]

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/32

      Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – XC / Komisja
      (Sprawa T-488/18) (1)

      (Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs otwarty EPSO/AD/338/17 - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu - Zasada niedyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Dostęp do dokumentów - Odrzucenie wniosku o udostępnienie pytań zadanych podczas egzaminu - Tajność prac komisji konkursowej - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Konkurs otwarty EPSO/AD/356/18 - Lista rezerwy kadrowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność - Odpowiedzialność)
      (2021/C 128/38)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: XC (przedstawiciel: adwokat C. Bottino)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Spina i L. Vernier, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

         Przedmiot

      Po pierwsze, skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej w konkursie otwartym EPSO/AD/338/17 z dnia 4 grudnia 2017 r. o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu; po drugie, skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 3969 z dnia 19 czerwca 2018 r, w sprawie dostępu do dokumentów; po trzecie, skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności listy rezerwy kadrowej konkursu otwartego EPSO/AD/356/18, opublikowanej w dniu 22 maja 2019 r.; i po czwarte, skarga na podstawie art. 270 TFUE o naprawienie różnych szkód poniesionych przez skarżącego w jego ocenie.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  XC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawy połączone T-345/19, T-346/19, od T-364/19 do T-366/19, od T-372/19 do T-375/19 i T-385/19: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Santini i in. / Parlament [Prawo instytucjonalne – Jednolity Statut posła do Parlamentu Europejskiego – Posłowie do Parlamentu Europejskiego wybrani w okręgach włoskich – Przyjęcie przez Ufficio di Presidenza della Camera dei deputati (prezydium izby deputowanych, Włochy) uchwały nr 14/2018 w sprawie emerytur i rent – Zmiana wysokości emerytur i rent włoskich posłów krajowych – Wprowadzona w związku z tym przez Parlament Europejski zmiana wysokości emerytur i rent niektórych byłych posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych we Włoszech – Właściwość autora aktu – Obowiązek uzasadnienia – Prawa nabyte – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Prawo własności – Proporcjonalność – Równość traktowania – Odpowiedzialność pozaumowna – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/33

      Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Santini i in. / Parlament
      (Sprawy połączone T-345/19, T-346/19, od T-364/19 do T-366/19, od T-372/19 do T-375/19 i T-385/19) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Jednolity Statut posła do Parlamentu Europejskiego - Posłowie do Parlamentu Europejskiego wybrani w okręgach włoskich - Przyjęcie przez Ufficio di Presidenza della Camera dei deputati (prezydium izby deputowanych, Włochy) uchwały nr 14/2018 w sprawie emerytur i rent - Zmiana wysokości emerytur i rent włoskich posłów krajowych - Wprowadzona w związku z tym przez Parlament Europejski zmiana wysokości emerytur i rent niektórych byłych posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych we Włoszech - Właściwość autora aktu - Obowiązek uzasadnienia - Prawa nabyte - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Prawo własności - Proporcjonalność - Równość traktowania - Odpowiedzialność pozaumowna - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2021/C 128/39)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Giacomo Santini (Trydent, Włochy) i 9 pozostałych skarżących, których nazwiska znajdują się w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokat M. Paniz)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i S. Alves, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pism z dnia 11 kwietnia 2019 r., a także, w przypadku skarżącego w sprawie T-357/19, pisma z dnia 8 maja 2019 r., sporządzonych, w przypadku wszystkich skarżących, przez Parlament i dotyczących dostosowania kwoty świadczenia przysługującego skarżącemu w następstwie wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2019 r. uchwały nr 14/2018 Ufficio di Presidenza della Camera dei deputati, i po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie zmierzające do uzyskania naprawienia szkody poniesionej rzekomo przez skarżących w następstwie tych aktów.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Giacomo Santini i pozostali skarżący, których nazwiska znajdują się w załączniku, pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa T-519/19: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Forte / Parlament [Prawo instytucjonalne – Jednolity Statut posła do Parlamentu Europejskiego – Posłowie do Parlamentu Europejskiego wybrani w okręgach włoskich – Przyjęcie przez Ufficio di Presidenza della Camera dei deputati (prezydium izby deputowanych, Włochy) uchwały nr 14/2018 w sprawie emerytur i rent – Zmiana wysokości emerytur i rent włoskich posłów krajowych – Wprowadzona w związku z tym przez Parlament Europejski zmiana wysokości emerytur i rent niektórych byłych posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych we Włoszech – Właściwość autora aktu – Obowiązek uzasadnienia – Prawa nabyte – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Prawo własności – Proporcjonalność – Równość traktowania]

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/33

      Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Forte / Parlament
      (Sprawa T-519/19) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Jednolity Statut posła do Parlamentu Europejskiego - Posłowie do Parlamentu Europejskiego wybrani w okręgach włoskich - Przyjęcie przez Ufficio di Presidenza della Camera dei deputati (prezydium izby deputowanych, Włochy) uchwały nr 14/2018 w sprawie emerytur i rent - Zmiana wysokości emerytur i rent włoskich posłów krajowych - Wprowadzona w związku z tym przez Parlament Europejski zmiana wysokości emerytur i rent niektórych byłych posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych we Włoszech - Właściwość autora aktu - Obowiązek uzasadnienia - Prawa nabyte - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Prawo własności - Proporcjonalność - Równość traktowania)
      (2021/C 128/40)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Mario Forte (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Forte i G. Forte)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i S. Alves, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności sporządzonego przez Parlament pisma z dnia 11 czerwca 2019 r. dotyczącego dostosowania kwoty świadczenia przysługującego skarżącemu w następstwie wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2019 r. uchwały nr 14/2018 Ufficio di Presidenza della Camera dei deputati.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Mario Forte pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 305 z 9.9.2019.


title: Sprawa T-578/19: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Sophia Group / Parlament [Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Świadczenie usług obsługi budynków – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Udzielenie zamówienia innemu oferentowi – Kryteria wyboru – Kryteria udzielenia zamówienia – Najkorzystniejsza ekonomicznie oferta – Użycie etykiet i certyfikatów w ramach formułowania kryteriów udzielenia zamówienia – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/34

      Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Sophia Group / Parlament
      (Sprawa T-578/19) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług obsługi budynków - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Kryteria wyboru - Kryteria udzielenia zamówienia - Najkorzystniejsza ekonomicznie oferta - Użycie etykiet i certyfikatów w ramach formułowania kryteriów udzielenia zamówienia - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 128/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Sophia Group (Saint-Josse-ten-Noode, Belgia) (przedstawiciele: Y. Schneider i C.-H. de la Vallée Poussin, avocats)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Tapper Brandberg i B. Simon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 30 lipca 2019 r. o udzieleniu części nr 1 zamówienia, którego przedmiotem jest „świadczenie usługi helpdesku” (przetarg 06A 0010/2019/M011), innemu oferentowi.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sophia Group zostaje obciążona kosztami postepowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa T-821/19: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Herlyn i Beck / EUIPO – Brillux (B.home) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego B.home – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy B-Wohnen – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/35

      Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Herlyn i Beck / EUIPO – Brillux (B.home)
      (Sprawa T-821/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego B.home - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy B-Wohnen - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 128/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sonja Herlyn (Grünwald, Niemcy) i Christian Beck (Grünwald) (przedstawciel: adwokat H. Hofmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Brillux GmbH & Co. KG (Münster, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Schiffer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 września 2019 r. (sprawa R 373/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Brillux a S. Herlyn i Ch. Beckiem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sonja Herlyn i Christian Beck zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa T-117/20: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – MKR Design (PANTHÉ) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PANTHÉ – Wcześniejsze, słowny i graficzny, krajowe znaki towarowe PANTHER i wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy P PANTHER – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego]

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/35

      Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – MKR Design (PANTHÉ)
      (Sprawa T-117/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PANTHÉ - Wcześniejsze, słowny i graficzny, krajowe znaki towarowe PANTHER i wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy P PANTHER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego)
      (2021/C 128/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: MKR Design Srl (Mediolan, Włoch) (przedstawiciel: adwokat G. Dragotti)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 grudnia 2019 r. (sprawa R 378/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy El Corte Inglés a MKR Design.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  El Corte Inglés, SA, zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 129 z 20.4.2020.


title: Sprawa T-776/20: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2020 r. – Stockdale/Rada i in.

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/36

      Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2020 r. – Stockdale/Rada i in.
      (Sprawa T-776/20)
      (2021/C 128/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Robert Stockdale (Bristol, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:
      tytułem głównym:

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy;

                  —

                  w odniesieniu do praw wynikających z umowy prawa prywatnego:

                              —

                              przekwalifikowanie stosunku umownego w umowę o pracę na czas nieokreślony;

                              —

                              stwierdzenie, że skarżący był dyskryminowany w zakresie podnoszonej przyczyny rozwiązania stosunku pracy i zasądzenie z tego względu od pozwanych zapłaty 10 000 EUR tytułem krzywdy psychicznej, oszacowanej ex aequo et bono;

                              —

                              stwierdzenie, że pozwane naruszyły swoje zobowiązania umowne, a w szczególności wymóg złożenia ważnego wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieokreślony;

                              —

                              stwierdzenie, że skarżący nie były traktowany równo ani zgodnie z prawem i w konsekwencji nakazanie pozwanym przywrócenia go do pracy lub ewentualnie zasądzenie na jego rzecz odszkodowania oszacowanego w oparciu o utratę korzyści z wykonania umowy o pracę, gdyby została ona wykonana do przewidzianego końca;

                              —

                              w konsekwencji zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżącego odszkodowania z tytułu niesprawiedliwego rozwiązania stosunku pracy (unfair dismissal), którego wysokość zostanie określona w późniejszym terminie a tymczasowo zostaje ustalona ex aequo et bono na kwotę 393 850,08 EUR;

                              —

                              zasądzenie od pozwanych odsetek od wyżej wymienionych kwot;

                  —

                  w odniesieniu do innych praw wynikających z faktu dyskryminującego traktowania skarżącego i innych pracowników Unii Europejskiej;

                              —

                              stwierdzenie, że skarżący powinien był zostać zatrudniony jako członek personelu tymczasowego przez jedną z trzech pierwszych pozwanych i stwierdzenie, że trzy pierwsze pozwane traktowały skarżącego w sposób noszący znamiona dyskryminacji bez obiektywnego uzasadnienia, co się tyczy jego wynagrodzenia, uprawnień emerytalnych i wiążących się z tym korzyści, jak również co się tyczy gwarancji dalszego zatrudnienia;

                              —

                              zasądzenie od trzech pierwszych pozwanych odszkodowania na rzecz skarżącego za spowodowaną przez naruszenia prawa wspólnotowego wymienione w niniejszej skardze utratę wynagrodzenia, emerytury, dodatków i korzyści;

                              —

                              zasądzenie od nich odsetek od tych kwot;

                              —

                              ustalenie terminu dla stron dla określenia omawianego odszkodowania, biorąc pod uwagę grupę zaszeregowania i stopień, na których skarżący powinien był zostać zatrudniony, średnią progresję wynagrodzenia, rozwoju kariery zawodowej, dodatków do wynagrodzenia, jakie powinien był pobierać z tytułu tych umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego i dokonanie porównania otrzymanych wyników z wynagrodzeniem faktycznie pobieranym przez skarżącego;

                  —

                  obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

            Tytułem ewentualnym:

                  —

                  zasądzenie od [pozwanych] instytucji odszkodowania na rzecz skarżącego z tytułu odpowiedzialności pozaumownej w związku z nieprzestrzeganiem jego praw podstawowych w wysokości ustalonej tymczasowo, ex aequo et bono, na 400 000 EUR.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący odpowiedzialności umownej i pozaumownej pozwanych z następujących powodów:

                              —

                              naruszenia prawa materialnego mającego zastosowanie do umowy skarżącego;

                              —

                              dyskryminacyjnego charakteru decyzji o rozwiązaniu z nim stosunku pracy ze względu na jego przynależność państwową i nierównego traktowania w ramach postępowania w sprawie rozwiązania stosunku pracy jako obywatela brytyjskiego w ramach Unii Europejskiej, jak również naruszenia prawa do bycia wysłuchanym;

                              —

                              nadużycia prawa przy sukcesywnym stosowaniu umów na czas określony oraz naruszenia zasady proporcjonalności, jak również naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji;

                              —

                              braku pewności prawa i naruszenia prawa do dobrej administracji, naruszenia europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej i naruszenia prawa do swobodnego przepływu pracowników.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącym. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                              —

                              pierwsza część dotyczy naruszenia prawa właściwego dla jego umowy o pracę (klasyfikacja umowy, przepisy dotyczące rozwiązywania umów, nierówne traktowanie w stosunku do innych pracowników brytyjskich pracujących dla Unii itp.) Tytułem żądania ewentualnego skarżący podnosi, że te same zasady, zawarte w europejskich aktach prawnych, powinny być stosowane w celu osiągnięcia tych samych rezultatów.

                              —

                              druga część dotyczy dyskryminacji między pracownikami w ramach instytucji, w szczególności w zakresie praw przyznanych członkom personelu tymczasowego (niewypłacanie różnych dodatków, składek na fundusz emerytalny, zwrotu kosztów itp.).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący wystąpienia odpowiedzialności pozaumownej po stronie instytucji Unii Europejskiej, podnoszony przez skarżącego, gdyby należało przyjąć, że jego żądania związane z odpowiedzialnością umowną pozwanych są niedopuszczalne lub bezzasadne.


title: Sprawa T-20/21: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2021 r. – VI / Komisja

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/38

      Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2021 r. – VI / Komisja
      (Sprawa T-20/21)
      (2021/C 128/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VI (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey, D. Rovetta i V. Villante)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO), doręczonej skarżącej w dniu 7 października 2020 r., na mocy której oddalono jej zażalenie z dnia 27 maja 2020 r., w tym żądanie zapłaty odszkodowania w wysokości 50 000 EUR;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EPSO/komisji konkursowej z dnia 27 lutego 2020 r. oddalającej żądanie skarżącej dotyczące ponownego rozpatrzenia decyzji komisji konkursowej o niedopuszczeniu jej do kolejnego etapu konkursu;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EPSO/komisji konkursowej z dnia 26 czerwca 2019 r. o nieumieszczeniu nazwiska skarżącej na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/363/18 (AD 7) – Administratorzy w dziedzinie ceł;

                  —

                  stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/363/18 (AD 7) – Administratorzy w dziedzinie ceł, opublikowanego w dniu 11 października 2018 r. (1). oraz utworzonej w jego wyniku listy rezerwy kadrowej zawierającej nazwiska wyłonionych kandydatów;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 70 000 EUR za szkody powstałe w wyniku wskazanych wyżej bezprawnych decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie doświadczenia zawodowego skarżącej – nierozpatrzenie zażalenia złożonego na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego – nadużycie uprawnień dyskrecjonalnych przez komisję konkursową oraz naruszenie art. 27 regulaminu pracowniczego wskutek oczywiście niewłaściwego wyboru członków komisji konkursowej egzaminujących skarżącą – nieprawidłowa ocena odpowiedzi udzielonych przez skarżącą na zadane jej pytania – naruszenie obowiązku przeprowadzenia obiektywnej oceny porównawczej kandydatów, naruszenie zasad równego traktowania i równych szans.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nieprawidłowej oceny odpowiedzi udzielonych przez skarżącą na pytanie zadane jej przez członka komisji konkursowej – naruszenie załącznika I pkt 1 i załącznika II pkt 2 do ogłoszenia o konkursie – oczywisty błąd w ocenie odpowiedzi udzielonych przez skarżącą.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenie obowiązku uzasadnienia i art. 296 TFUE.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczących braku stabilności składu komisji konkursowej w trakcie sprawdzianów ustnych konkursu – niewdrożenie wystarczających środków koordynujących w celu zapewnienia spójnej i obiektywnej oceny, równych szans i równego traktowania kandydatów.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia nr 1 z 1958 r. (2). – naruszenia art. 1d i 28 regulaminu pracowniczego oraz art. 1 ust. 1 lit. f) załącznika III do regulaminu pracowniczego – naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji.

         (1)  Dz.U. 2018, C 368A, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, P 17, s. 385) w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem Rady (UE) nr 517/2013 z dnia 13 maja 2013 r. dostosowującym niektóre rozporządzenia i decyzje w takich dziedzinach, jak swobodny przepływ towarów, swobodny przepływ osób, prawo spółek, polityka konkurencji, rolnictwo, bezpieczeństwo żywności, polityka weterynaryjna i fitosanitarna, polityka transportowa, energia, podatki, statystyka, sieci transeuropejskie, wymiar sprawiedliwości i prawa podstawowe, sprawiedliwość, wolność i bezpieczeństwo, środowisko, unia celna, stosunki zewnętrzne, polityka zagraniczna, bezpieczeństwa i obrony oraz instytucje w tej dziedzinie, w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji (Dz.U. 2013, L 158, s. 1).


title: Sprawa T-22/21: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2021 r. – Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior / Komisja

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/39

      Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2021 r. – Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior / Komisja
      (Sprawa T-22/21)
      (2021/C 128/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: D. Luff i R. Sciaudone, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej z dnia 4 listopada 2020 r. (sygn. Ares(2020)6365704) dotyczącego likwidacji gwarancji finansowej, na którą powołało się tureckie ministerstwo nauki, przemysłu i technologii – dyrekcja generalna ds. UE i spraw zagranicznych – dyrekcja programów finansowych UE;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku staranności, bezstronności, równości stron i art. 78 rozporządzenia finansowego (1).

                              —

                              Podniesiono, że Komisja nie zweryfikowała decyzji o likwidacji gwarancji podjętej przez władze tureckie. W rzeczywistości Komisja zwróciła się do władz tureckich o samodzielne sprawdzenie tej decyzji. Postępowanie to narusza art. 78 rozporządzenia finansowego w związku z art. 80, 81 i 82 rozporządzenia delegowanego (2). Zgodnie z tymi przepisami urzędnik zatwierdzający UE powinien osobiście sprawdzić dokumenty.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja nie dostarczyła jej wystarczających informacji, które umożliwiłyby jej ustalenie, czy akt jest zasadny, czy też dotknięty jest wadą pozwalającą na zakwestionowanie jego legalności przed sądem Unii, i po drugie, które umożliwiłyby temu sądowi dokonanie kontroli legalności tego aktu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                              —

                              Podniesiono, że strona skarżąca nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym, które Komisja przeprowadziła w celu podjęcia decyzji, czy polecić przedstawicielstwu europejskiemu w Ankarze zatwierdzenie likwidacji gwarancji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, ponieważ nie wyważyła żądania instytucji zamawiającej i kwot należnych skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie warunków likwidacji gwarancji.

                              —

                              Podniesiono, że zaskarżona decyzja jest obarczona oczywistym błędem w ocenie przesłanek, z których wszystkie dotyczą rzekomego naruszenia umowy o świadczenie usług, mających zastosowanie do likwidacji gwarancji.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012 L 298, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012 L 362, s. 1).


title: Sprawa T-30/21: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2021 r. – L’Oréal / EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO COUTURE)

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/40

      Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2021 r. – L’Oréal / EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO COUTURE)
      (Sprawa T-30/21)
      (2021/C 128/47)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: L’Oréal (Clichy, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Treis i E. Strobel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Debonair Trading Internacional Lda (Funchal, Portugalia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SO COUTURE” – zgłoszenie nr 12 194 015

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 listopada 2020 r. w sprawie R 158/2016-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 przy dokonywaniu całościowej oceny i oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-49/21: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2021 – PZ / Komisja

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/41

      Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2021 – PZ / Komisja
      (Sprawa T-49/21)
      (2021/C 128/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny rocznej za rok 2019 obejmującego okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2019 r. i przekazanego stronie skarżącej w dniu 19 lutego 2020 r.;

                  —

                  w stosownym przypadku – stwierdzenie nieważności również decyzji z dnia 23 października 2020 r. (doręczonej stronie skarżącej w dniu 30 października 2020 r.) oddalającej zażalenie strony skarżącej z dnia 26 czerwca 2020 r. oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez stronę pozwaną.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną obowiązku uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa strony skarżącej do bycia wysłuchanym.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący braku niezależności osoby dokonującej oceny.


title: Sprawa T-52/21: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2021 r. – ClientEarth / Komisja

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/41

      Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2021 r. – ClientEarth / Komisja
      (Sprawa T-52/21)
      (2021/C 128/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat O. Brouwer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji strony pozwanej z dnia 16 listopada 2020 r., w której odmówiła ona udzielenia dostępu do niektórych wnioskowanych dokumentów dotyczących kontroli rybołówstwa na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) i rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (2);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden jedyny zarzut, twierdząc, że nie kierując do strony skarżącej wyraźnej decyzji w sprawie jej wniosku o udzielenie dostępu w terminach do rozpatrzenia ponownych wniosków przewidzianych w art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, strona pozwana w sposób dorozumiany odmówiła dostępu w rozumieniu art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia. Zdaniem strony skarżącej dorozumiana decyzja w sprawie odmowy dostępu nie została uzasadniona, w związku z czym twierdzi ona, że należy stwierdzić nieważność tej decyzji z powodu naruszenia przez Komisję ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001, art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 296 TFUE.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).