title: Sprawa T-138/15: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2015 r. – Aanbestedingskalender i in. /Komisja

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/39

         Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2015 r. – Aanbestedingskalender i in. /Komisja
   (Sprawa T-138/15)
   (2015/C 198/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aanbestedingskalender BV (Ede, Niderlandy); Negometrix BV (Amsterdam, Niderlandy); CTM Solution BV (Breukelen, Niderlandy); Stillpoint Applications BV (Amsterdam); i Huisinga Beheer BV (Amsterdam) (przedstawiciele: adwokaci C. Dekker i L. Fiorilli)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, na podstawie art. 263 I 264 TFUE, nieważności części decyzji Komisji Europejksiej z dnia 18 grudnia 2014 r. SA.34646 (2014/NN) (ex 2012/CP) – The Netherlands E-procurement platform TenderNed, stwierdzającej, że działalność TenderNed zalicza się do usług świadczonych w (niegospodarczym) interesie ogólnym i że w związku z tym wdrożenie i finansowanie TenderNed nie stanowi pomocy publicznej;

               —

               Obciążenie pozwanej własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżących;

               —

               Podjęcie dalszych środków, jakie Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja Europejska popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszenie prawa stwierdzając, że usługi TenderNed zaliczają się do usług świadczonych w (niegospodarczym) interesie ogólnym.

                           —

                           Skarżące twierdzą, że działalność TenderNed ma charakter gospodarczy i nie zalicza się do prerogatyw państwowych, ponieważ usługi te nie wynikają z obowiązków określonych w dyrektywach UE z zakresu zamówień publicznych, TenderNed nie działa jako organ władzy publicznej, działalność TenderNed nie jest niezbędna do zapewnienia zastosowania się do dyrektyw UE z zakresu zamówień publicznych, zapewnienie zastosowania się do wymogów dyrektyw UE z zakresu zamówień publicznych można osiągnąć w inny sposób, a niderlandzkie prawo zamówień publicznych dopuszcza komercyjne inicjatywy na rynku e-procurement (elektronicznych zamówień publicznych).


title: Sprawy połączone C-404/08 i C-409/08: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 17 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Naumburg — Niemcy) — Investitionsbank Sachsen-Anhalt — Anstalt der Norddeutschen Landesbank — Girozentrale przeciwko Bezirksrevisorin beim Landgericht Magdeburg für die Landeskasse des Landes Sachsen-Anhalt (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/8

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 17 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Naumburg — Niemcy) — Investitionsbank Sachsen-Anhalt — Anstalt der Norddeutschen Landesbank — Girozentrale przeciwko Bezirksrevisorin beim Landgericht Magdeburg für die Landeskasse des Landes Sachsen-Anhalt
   (Sprawy połączone C-404/08 i C-409/08) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 11/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Naumburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Investitionsbank Sachsen-Anhalt — Anstalt der Norddeutschen Landesbank — Girozentrale

      Strona pozwana: Bezirksrevisorin beim Landgericht Magdeburg für die Landeskasse des Landes Sachsen — Anhalt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Naumburg — Wykładnia art. 86 WE w związku z art. 81 ust. 1 lit. a) i d) oraz ust. 2 WE — Uregulowanie krajowe przewidujące zwolnienie banku inwestycyjnego utworzonego przez państwo z kosztów sądowych

      Sentencja

   Wnioski o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożone przez Oberlandesgericht Naumburg decyzjami z dnia 1 i 2 września 2008 r. są oczywiście niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa T-214/15: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – Novartis/OHIM – Meda (Zymara)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/40

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – Novartis/OHIM – Meda (Zymara)
   (Sprawa T-214/15)
   (2015/C 205/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Meda AB (Solna, Szwecja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą.

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Zymara” – zgłoszenie nr 9 982 745.

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu.

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 06.02.2015 w sprawie R 550/2014-5.

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza dokonała błędnej interpretacji pojęcia „preparaty farmaceutyczne, w szczególności preparaty używane w leczeniu raka”;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie oparła swoją decyzję na nieistniejących zasadach pisowni;

               —

               Izba Odwoławcza zignorowała przedstawione argumenty dotyczące porównywania oznaczeń i z tego powodu błędnie uznała, że z fonetycznego punktu widzenia znaki są do siebie podobne tylko w niewielkim stopniu;

               —

               w ramach wizualnego porównania Izba Odwoławcza przypisała nadmierną wagę początkom słów.


title: Sprawa T-190/15: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2015 r. – Intervog/OHIM (meet me) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego meet me — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/37

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2015 r. – Intervog/OHIM (meet me)
   (Sprawa T-190/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego meet me - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 016/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Intervog (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.R. Hirsch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2015 r. (sprawa R 845/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia meet me jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Intervog zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa C-39/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Wuppertal (Niemcy) w dniu 2 lutego 2015 r. – Hartmut Frenzel/Marina Oolderhuuske BV

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Wuppertal (Niemcy) w dniu 2 lutego 2015 r. – Hartmut Frenzel/Marina Oolderhuuske BV
   (Sprawa C-39/15)
   (2015/C 155/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Wuppertal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hartmut Frenzel

      Strona pozwana: Resort Marina Oolderhuuske BV
   Mocą postanowienia Trybunału z dnia 26 lutego 2015 r. sprawa została wykreślona.


title: Sprawa C-324/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n° 1 – Santa Cruz de Tenerife – Hiszpania) – Dragados SA/Cabildo Insular de Tenerife

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 1 – Santa Cruz de Tenerife – Hiszpania) – Dragados SA/Cabildo Insular de Tenerife
   (Sprawa C-324/16) (1)

   (2017/C 283/41)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-346/05: Skarga wniesiona w dniu  12 września 2005 r.  — Procter & Gamble przeciwko OHIM

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/29

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2005 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM
   (Sprawa T-346/05)
   (2005/C 296/64)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, USA) [Przedstawiciel: adwokat G. Kuipers]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 lipca 2005 r. (sprawa R 1188/2004-1), doręczonej P&G pismem z dnia 11 lipca 2005 r., w której uznano, że zgłoszony znak towarowy nie spełnia wymogów określonych w art. 7 ust. 1 b) rozporządzenia nr 40/94,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w postaci białej kwadratowej tabletki z rysunkiem niebieskiego sześciopłatkowego kwiatu dla towarów zaliczanych do klasy 3 (środki piorące i wybielające i inne substancje stosowane w praniu; środki do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania; środki do mycia, czyszczenia i pielęgnacji naczyń; mydła) — zgłoszenie nr 1 683 119

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia w stosunku do wszystkich towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 b) rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa T-542/10: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — XXXLutz Marken przeciwko OHIM — Meyer Manufacturing (CIRCON)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/50

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — XXXLutz Marken przeciwko OHIM — Meyer Manufacturing (CIRCON)
   (Sprawa T-542/10)
   ()
   2011/C 30/89
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: XXXLutz Marken GmbH (Wels, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Pannen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Meyer Manufacturing Co. Ltd (Hong Kong, Chiny)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 września 2010 r. w sprawie R 40/2010-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CIRCON” dla towarów z klas 7, 11 i 21

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Meyer Manufacturing Company Limited

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „CIRCULON” dla towarów z klas 11 i 21

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, jak również naruszenie art. 76 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza uwzględniła w swej decyzji okoliczności, które nie zostały przedstawione przez innych uczestników postępowania odwoławczego.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-683/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 16 września 2014 r. przez Rhysa Morgana od wyroku wydanego w dniu 8 lipca 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-26/13 Morgan przeciwko OHIM

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/33

         Odwołanie wniesione w dniu 16 września 2014 r. przez Rhysa Morgana od wyroku wydanego w dniu 8 lipca 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-26/13 Morgan przeciwko OHIM
   (Sprawa T-683/14 P)
   (2014/C 431/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rhys Morgan (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego w dniu 8 lipca 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-26/13;

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny wnoszącego odwołanie za okres od 1 października 2010 r. do 30 września 2011 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz wnoszącego odwołanie od OHIM odpowiedniego zadośćuczynienia według uznania Sądu – w kwocie nie niższej niż 500 EUR – za krzywdę doznaną przez wnoszącego odwołanie w następstwie wydania wspomnianego sprawozdania z oceny;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo, nie uznając, iż ocena ogólna musi być oparta na świadczeniu pracy przez urzędnika w objętym oceną okresie rozpatrywanym jako całość.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo, nie uwzględniając wagi uchybień proceduralnych, których dopuścił się OHIM.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej popełnił błąd przy ocenie zarzutu dotyczącego naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej popełnił błędy przy ocenie zarzutu dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie dokonał właściwej oceny, lub nawet nie rozpatrzył, dowodów odnoszących się do zarzutu nadużycia władzy.


title: Sprawa T-432/07: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2007 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/49

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2007 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-432/07)
   (2008/C 22/92)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A.-L. During, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr 2007/647/WE z dnia 3 października 2007 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (1) w takim zakresie, w jakim wyłączono w niej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez skarżącą na rzecz organizacji producentów owoców i warzyw w latach budżetowych 2003 i 2004;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że Komisja dokonała błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 11 rozporządzenia Rady nr 2200/96 (2), uznając, iż rząd francuski nie zastosował się do wymogów uznania organizacji producentów owoców i warzyw określonych w tym przepisie.

      (1)  Podanej do wiadomości pod nr C(2007) 4477, Dz.U. L 261, str. 28.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (Dz.U. L 297, str. 1).


title: Sprawa C-470/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA), Derechos de Autor de Medios Audiovisuales (DAMA), Visual Entidad de Gestión de Artistas Plásticos (VEGAP)/Administración del Estado, Asociación Multisectorial de Empresas de la Electrónica, las Tecnologías de la Información y la Comunicación, de las Telecomunicaciones y de los contenidos Digitales (AMETIC) [Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna i przemysłowa — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 5 ust. 2 lit. b) — Prawo do zwielokrotniania — Wyjątki i ograniczenia — Kopia na użytek prywatny — Godziwa rekompensata — Finansowanie z budżetu państwa — Dopuszczalność — Przesłanki]

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA), Derechos de Autor de Medios Audiovisuales (DAMA), Visual Entidad de Gestión de Artistas Plásticos (VEGAP)/Administración del Estado, Asociación Multisectorial de Empresas de la Electrónica, las Tecnologías de la Información y la Comunicación, de las Telecomunicaciones y de los contenidos Digitales (AMETIC)
   (Sprawa C-470/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 5 ust. 2 lit. b) - Prawo do zwielokrotniania - Wyjątki i ograniczenia - Kopia na użytek prywatny - Godziwa rekompensata - Finansowanie z budżetu państwa - Dopuszczalność - Przesłanki])
   (2016/C 296/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA), Derechos de Autor de Medios Audiovisuales (DAMA), Visual Entidad de Gestión de Artistas Plásticos (VEGAP)

      Strona pozwana: Administración del Estado, Asociación Multisectorial de Empresas de la Electrónica, las Tecnologías de la Información y la Comunicación, de las Telecomunicaciones y de los contenidos Digitales (AMETIC)

      Przy udziale: Sociedad de Gestión (AISGE), Centro Español de Derechos Reprográficos (CEDRO), Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI), Entidad de Gestión, Artistas, Intérpretes o Ejecutantes, Sociedad de Gestión de España (AIE), Sociedad General de Autores y Editores (SGAE)

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu systemu godziwej rekompensaty z tytułu kopii na użytek prywatny, który – podobnie jak system, którego dotyczy postępowanie główne – jest finansowany z budżetu państwa w sposób uniemożliwiający zagwarantowanie, że koszt tej godziwej rekompensaty będzie ponoszony przez użytkowników kopii sporządzonych na użytek prywatny.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa F-58/11: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/34

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu
   (Sprawa F-58/11)
   2011/C 211/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese, C. Cortese et F. Spitaleri)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EBI o podwyższeniu składek skarżących do systemu emerytalnego oraz zadośćuczynienie doznanej przez nich krzywdzie

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego, w tym informacji o wynagrodzeniu skarżących za miesiąc luty 2010 r., które podwyższają składki skarżących do systemu emerytalnego poprzez podwyższenie z jednej strony podstawy naliczania (wynagrodzenie podlegające potrąceniu) tej składki, a z drugiej strony współczynnika naliczania, wyrażonego w stosunku procentowym tego wynagrodzenia podlegającego potrąceniu;

               —

               zasądzenie od Banku na rzecz skarżących symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia doznanej przez nich krzywdzie;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania.


title: Sprawa F-33/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 marca 2008 r. — Toronjo Benitez przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Byli członkowie personelu tymczasowego wynagradzani ze środków przeznaczonych na badania — Uchylenie punktów z  dorobku punktowego — Zmiana wynagradzania urzędnika z części budżetu ogólnego przeznaczonej na badania na część przeznaczoną na funkcjonowanie instytucji — Niezgodność z prawem art. 2 decyzji Komisji z dnia 16 czerwca 2004 r. dotyczącej postępowania w sprawie awansu urzędników wynagradzanych z wydatków budżetu ogólnego na badania)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/24

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 marca 2008 r. — Toronjo Benitez przeciwko Komisji
   (Sprawa F-33/07)
   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Byli członkowie personelu tymczasowego wynagradzani ze środków przeznaczonych na badania - Uchylenie punktów z „dorobku punktowego’ - Zmiana wynagradzania urzędnika z części budżetu ogólnego przeznaczonej na badania na część przeznaczoną na funkcjonowanie instytucji - Niezgodność z prawem art. 2 decyzji Komisji z dnia 16 czerwca 2004 r. dotyczącej postępowania w sprawie awansu urzędników wynagradzanych z wydatków budżetu ogólnego na badania)
   (2008/C 158/41)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alberto Toronjo Benitez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o uchyleniu 44,5 punktów dla celów awansu z dorobku punktowego skarżącego, które skarżący zgromadził w okresie wykonywania pracy w charakterze członka personelu tymczasowego oraz stwierdzenie niezgodności z prawem art. 2 decyzji Komisji dotyczącej postępowania w sprawie awansu urzędników wynagradzanych z pozycji budżetu ogólnego „Badania”
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.


title: Sprawa T-210/02 RENV: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2012 r. — British Aggregates przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Opłata środowiskowa od wydobycia kruszywa w Zjednoczonym Królestwie — Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń — Korzyść — Selektywny charakter)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/21

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2012 r. — British Aggregates przeciwko Komisji
   (Sprawa T-210/02 RENV) (1)

   (Pomoc państwa - Opłata środowiskowa od wydobycia kruszywa w Zjednoczonym Królestwie - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Korzyść - Selektywny charakter)
   2012/C 118/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: British Aggregates Association (Lanark, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Pouncey, J. Coombes, solicitors, oraz adwokat L. Van den Hende)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Afonso, J. Flett oraz B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo T. Harris, następnie S. Ossowski, pełnomocnicy, wspierani przez M. Hall orazG. Facennę, barristers)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2002) 1478 wersja ostateczna z dnia 24 kwietnia 2002 r. dotyczącej sprawy pomocy państwa N 863/01 — Zjednoczone Królestwo/Opłata za wydobycie kruszywa.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2002) 1478 wersja ostateczna z dnia 24 kwietnia 2002 r. dotyczącej sprawy pomocy państwa N 863/01 — Zjednoczone Królestwo/Opłata za wydobycie kruszywa, z wyjątkiem części dotyczącej zwolnienia obejmującego Irlandię Północną.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty postępowania poniesione przez British Aggregates Association przed Trybunałem i Sądem.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty postępowania przed Trybunałem i Sądem.

      (1)  Dz.U. C 219 z 14.9.2002.


title: Sprawa C-421/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 25 sierpnia 2010 r. — Finanzamt Deggendorf przeciwko Markusowi Stoppelkampowi jako syndykowi w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku Haralda Raaba

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 25 sierpnia 2010 r. — Finanzamt Deggendorf przeciwko Markusowi Stoppelkampowi jako syndykowi w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku Haralda Raaba
   (Sprawa C-421/10)
   ()
   2010/C 317/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof (Niemcy).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Deggendorf.

      Strona pozwana: Markus Stoppelkamp jako syndyk w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku Haralda Raaba.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy podatnik jest „podatnikiem niezamieszkałym [niemającym siedziby] na terytorium danego kraju” w rozumieniu art. 21 ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1), gdy siedziba jego działalności gospodarczej znajduje się za granicą, czy też dodatkowym wymogiem jest brak prywatnego miejsca zamieszkania w kraju?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1


title: Sprawa T-82/15: Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2016 – InAccess Networks Integrated Systems/Komisja [Siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) — Umowa o udzielenie dotacji na projekt ATRACO — Noty debetowe i decyzje zawarte w pismach — Umorzenie postępowania w części — Umowny charakter sporu — Częściowa niedopuszczalność]

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/34

         Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2016 – InAccess Networks Integrated Systems/Komisja
   (Sprawa T-82/15) (1)

   ([Siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) - Umowa o udzielenie dotacji na projekt ATRACO - Noty debetowe i decyzje zawarte w pismach - Umorzenie postępowania w części - Umowny charakter sporu - Częściowa niedopuszczalność])
   (2016/C 136/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: InAccess Networks Integrated Systems – Applications Services for Telecommunication and Related Equipment Commercial and Industrial Co. SA (Maroussi, Grecja) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, adwokaci P. Gjørtler i G. Pandey)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Di Paolo i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 11 grudnia 2014 r., w której Komisja potwierdza odmowę finansowania kosztów wskazywanych przez skarżącą, decyzji Komisji zawartej w nocie debetowej nr 3241211514 z dnia 23 października 2012 r. i decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 7 grudnia 2012 r. nakazującej skarżącej zwrot uzyskanych środków i zapłatę ryczałtu w kwocie 12 814,10 EUR

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w zakresie żądań skierowanych przeciwko decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 7 października 2012 r. i w nocie debetowej z dnia 23 października 2012 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               3)

               InAccess Networks Integrated Systems – Applications Services for Telecommunication and Related Equipment Commercial and Industrial Co. SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa T-435/09: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2009 r. — GL2006 Europe przeciwko Komisji i OLAF

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2009 r. — GL2006 Europe przeciwko Komisji i OLAF
   (Sprawa T-435/09)
   2010/C 11/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: GL2006 Europe Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Gardenal i E. Belinguier-Raiz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich i Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie, że przeprowadzona przez Komisję w grudniu 2008 r. kontrola na miejscu, wersja robocza sprawozdania z audytu i jego wersja ostateczna, sporządzone przez Komisję odpowiednio w dniach 19 grudnia 2008 r. i 25 marca 2009 r., wersja ostateczna decyzji w sprawie, zawartej przez Komisję w piśmie z dnia 10 lipca 2009 r., w której to decyzji Komisja przewiduje zakończenie dwóch projektów, w których GL2006 Europe Ltd uczestniczyła, a także noty debetowe z dnia 7 sierpnia 2009 r., zgodnie z którymi GL2006 Europe Ltd ma zapłacić Komisji łączną kwotę 2 258 456,31 EUR, są niezgodne z prawem i stwierdzenie ich nieważności;

               —

               tytułem ewentualnym lub uzupełniającym, uznanie, że dotyczące istoty sprawy twierdzenia Komisji są bezzasadne;

               —

               uznanie, że przeprowadzona przez Komisję kontrola na miejscu, sporządzone przez nią sprawozdania z audytu oraz wydana przez nią decyzja pozostają bez wpływu na ważność wspólnotowych umów, których stroną była GL2006 Europe Ltd;

               —

               uznanie tych umów za ważne;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszej skargi, opartej na klauzuli arbitrażowej, skarżąca kwestionuje zgodność z prawem decyzji wydanej przez Komisję w dniu 10 lipca 2009 r. i wypowiadającej, w efekcie sporządzenia przez OLAF sprawozdania z audytu, dwie umowy zawarte ze skarżącą w ramach wspólnotowych programów badań i rozwoju technologicznego. Skarżąca kwestionuje również zgodność z prawem wystawionych przez Komisję w dniu 6 sierpnia 2009 r., w efekcie sporządzenia przez OLAF tego samego sprawozdania z audytu, not debetowych na zwrot zaliczek wypłaconych przez Komisję na dwanaście projektów, w których uczestniczyła skarżąca i które były przedmiotem przeprowadzonego dochodzenia.
   Skarżąca podnosi na poparcie swych żądań następujące argumenty:

               Po pierwsze, twierdzi ona, że przeprowadzona przez Komisję kontrola na miejscu była niezgodna z prawem z następujących przyczyn: przeprowadzono ją bez uprzedzenia; trwała ona, uwzględniając wagę ostatecznej decyzji, zbyt krótko; w niewystarczającym stopniu uwzględniono w niej mające znaczenie aspekty sprawy, Komisja naruszyła prywatność skarżącej oraz popełniła błąd dotyczący podstawy prawnej, ponieważ sporządzone sprawozdanie z kontroli powołuje się na nieobowiązujące już rozporządzenie.

               Po drugie, skarżąca twierdzi, że sprawozdanie z audytu cechuje się pewnymi nieprawidłowościami, takimi jak brak uzasadnienia, ponieważ zostało ono sporządzone na podstawie niepełnej kontroli na miejscu, oraz takimi jak brak związku pomiędzy przeprowadzoną analizą i wyciągniętym w decyzji ostatecznym wnioskiem, które to nieprawidłowości skutkują naruszeniem przysługujących skarżącej praw podstawowych takich, jak przyjęcie w stosunku do niej domniemania niewinności.

               Po trzecie, skarżąca twierdzi, że wydanej przez Komisję decyzji ostatecznej brak jest jasności w zakresie dotyczącym przewidzianej sankcji, ponieważ przewiduje ona wypowiedzenie dwóch umów, podczas gdy wystawione noty debetowe dotyczą dwunastu umów. Podnosi ona także, że ta decyzja ostateczna nie została prawidłowo podana do wiadomości skarżącej.

               Wreszcie, skarżąca wnosi żądanie związane z dotyczącymi istoty sprawy twierdzeniami Komisji, powoływanymi przez nią celem wypowiedzenia umów i zażądania zwrotu wypłaconych skarżącej zaliczek. W opinii skarżącej te przedstawione przez Komisję w jej decyzji argumenty są bezzasadne i instytucja ta dochodzi na ich podstawie do wniosków przeciwnych do tych, jakie wyciągnięto w sprawozdaniu z audytu za 2007 r.


title: Sprawa T-158/12: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2012 r. — European Dynamics Belgium i in. przeciwko Europejskiej Agencji Leków

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/15

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2012 r. — European Dynamics Belgium i in. przeciwko Europejskiej Agencji Leków
   (Sprawa T-158/12)
   2012/C 184/28
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia), European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki Proïgmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja), European Dynamics UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków nr ΕΜΑ/67882/2012 (European Medicines Agency, zwanej dalej „EMA”) z dnia 31 stycznia 2012 r., w której EMA umieściła na drugiej pozycji ofertę skarżących w otwartym postępowaniu przetargowym nr EMA/2011/17/ICT w odniesieniu do części 1 tego postępowania;

               —

               nakazanie EMA, by naprawiła szkodę wyrządzoną skarżącym wskutek utraty szansy na zajęcie pierwszej pozycji w ramach otwartego postępowania przetargowego, którą to szkodę skarżące szacują na 2 139 471,70 EUR, wraz z odsetkami liczonymi od daty wydania orzeczenia i

               —

               obciążenie EMA wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 31 stycznia 2012 r., w której umieściła ona na drugiej pozycji ofertę skarżących w ramach otwartego postępowania przetargowego nr EMA/2011/17/ICT w odniesieniu do części 1 tego postępowania, a także o naprawienie szkody, jaką skarżące poniosły wskutek utraty szansy na zajęcie pierwszej pozycji w ramach otwartego postępowania przetargowego nr EMA/2011/17/ICT.
   Skarżące twierdzą, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 263 TFUE z powodu naruszenia przepisów prawa Unii, a mówiąc dokładniej, z następujących z trzech względów:

               1)

               Po pierwsze, EMA, z naruszeniem rozporządzenia finansowego i rozporządzenia wykonawczego do niego oraz specyfikacji technicznych, dodała w trakcie fazy przedstawienia warunek dotyczący obecności zewnętrznych współpracowników kandydatów, aby mogli oni zostać poddani ocenie, który to warunek nie był pierwotnie przewidziany w dokumentacji przetargowej i w związku z tym stanowił nowy warunek udzielenia zamówienia.

               2)

               Po drugie, EMA, z naruszeniem rozporządzenia wykonawczego do rozporządzenia finansowego, oceniła doświadczenie kandydatów i przyznała punkty za to doświadczenie, które zbadała już wcześniej jako kryterium selekcji jakościowej, w trakcie fazy udzielania zamówienia.

               3)

               Po trzecie, EMA naruszyła zasadę przejrzystości:

                           —

                           ponieważ jedno z kryteriów udzielenia zamówienia przewidzianych w specyfikacjach technicznych był sformułowany w taki sposób, że wykluczał jego obiektywną ocenę;

                           —

                           ponieważ specyfikacje techniczne nie zawierały formuły matematycznej (logarytmu), na podstawie której zostałaby obliczona dokładna punktacja (aż do drugiej cyfry po przecinku) przyznana skarżącym.


title: Sprawa T-697/15: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2015 r. – Bergbräu/OHIM – Vilser Privatbrauerei (VILSER BERGBRÄU)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/22

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2015 r. – Bergbräu/OHIM – Vilser Privatbrauerei (VILSER BERGBRÄU)
   (Sprawa T-697/15)
   (2016/C 078/32)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bergbräu GmbH & Co. KG (Uslar, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Reiter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vilser Privatbrauerei GmbH (Vils, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Vilser Privatbrauerei GmbH

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „VILSER BERGBRÄU” – zgłoszenie nr 11 396 223

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2015 r. w sprawie R 2675/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Privatbrauerei Bergbräu GmbH & Co. KG a Vilser Privatbrauerei GmbH (sprzeciw nr B 002169764);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania;

               —

               wyznaczenie rozprawy, w przypadku gdyby Sąd miał trudności z wyjaśnieniem stanu faktycznego bez rozprawy.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-758/14: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Infineon Technologies/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Czipy do kart — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Wymiana wrażliwych informacji handlowych — Prawo do obrony — Naruszenie ze względu na cel — Dowód — Przedawnienie — Jednolite i ciągłe naruszenie — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Wartość sprzedaży)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/26

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Infineon Technologies/Komisja
   (Sprawa T-758/14) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Czipy do kart - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Wymiana wrażliwych informacji handlowych - Prawo do obrony - Naruszenie ze względu na cel - Dowód - Przedawnienie - Jednolite i ciągłe naruszenie - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Wartość sprzedaży))
   (2017/C 038/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Infineon Technologies AG (Neubiberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Brinker, U. Soltész et P. Linsmeier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, A. Dawes, J. Norris-Usher i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające, tytułem głównym, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 6250 final z dnia 3 września 2014 r., dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39574- Czipy do kart) oraz, tytułem subsydiarnym, do obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga ostaje oddalona.

               2)

               Infineon Technologies AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa T-190/12: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2012 r. — Tomana i in. przeciwko Radzie i Komisji

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/25

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2012 r. — Tomana i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-190/12)
   2012/C 194/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Johannes Tomana (Harare, Zimbabwe); Titus Mehliswa Johna Abu Basutu (Harare); Happyton Mabhuya Bonyongwe (Harare); Flora Buka (Harare); Wayne Bvudzijena (Harare); David Chapfika (Harare); George Charamba (Harare); Faber Edmund Chidarikire (Harare); Tinaye Chigudu (Harare); Aeneas Soko Chigwedere (Harare); Phineas Chihota (Harare); Augustine Chihuri (Harare); Patrick Anthony Chinamasa (Harare); Edward Takaruza Chindori-Chininga (Harare); Joseph Chinotimba (Harare); Tongesai Shadreck Chipanga (Harare); Augustine Chipwere (Harare); Constantine Chiwenga (Harare); Ignatius Morgan Chiminya Chombo (Harare); Martin Dinha (Harare); Nicholas Tasunungurwa Goche (Harare); Gideon Gono (Harare); Cephas T. Gurira (Harare); Stephen Gwekwerere (Harare); Newton Kachepa (Harare); Mike Tichafa Karakadzai (Harare); Saviour Kasukuwere (Harare); Jawet Kazangarare (Harare); Sibangumuzi Khumalo (Harare); Nolbert Kunonga (Harare); Martin Kwainona (Harare); R. Kwenda (Harare); Andrew Langa (Harare); Musarashana Mabunda (Harare); Jason Max Kokerai Machaya (Harare); Joseph Mtakwese Made (Harare); Edna Madzongwe (Harare); Shuvai Ben Mahofa (Harare); Titus Maluleke (Harare); Paul Munyaradzi Mangwana (Harare); Reuben Marumahoko (Harare); G. Mashava (Harare); Angeline Masuku (Harare); Cain Ginyilitshe Ndabazekhaya Mathema (Harare); Thokozile Mathuthu (Harare); Innocent Tonderai Matibiri (Harare); Joel Biggie Matiza (Harare); Brighton Matonga (Harare); Cairo Mhandu (Harare); Fidellis Mhonda (Harare); Amos Bernard Midzi (Harare); Emmerson Dambudzo Mnangagwa (Harare); Kembo Campbell Dugishi Mohadi (Harare); Gilbert Moyo (Harare); Jonathan Nathaniel Moyo (Harare); Sibusio Bussie Moyo (Harare); Simon Khaya Moyo (Harare); S. Mpabanga (Harare); Obert Moses Mpofu (Harare); Cephas George Msipa (Harare); Henry Muchena (Harare); Olivia Nyembesi Muchena (Harare); Oppah Chamu Zvipange Muchinguri (Harare); C. Muchono (Harare); Tobaiwa Mudede (Harare); Isack Stanislaus Gorerazvo Mudenge (Harare); Columbus Mudonhi (Harare); Bothwell Mugariri (Harare); Joyce Teurai Ropa Mujuru (Harare); Isaac Mumba (Harare); Simbarashe Simbanenduku Mumbengegwi (Harare); Herbert Muchemwa Murerwa (Harare); Munyaradzi Musariri (Harare); Christopher Chindoti Mushohwe (Harare); Didymus Noel Edwin Mutasa (Harare); Munacho Thomas Alvar Mutezo (Harare); Ambros Mutinhiri (Harare); S. Mutsvunguma (Harare); Walter Mzembi (Harare); Morgan S. Mzilikazi (Harare); Sylvester Nguni (Harare); Francis Chenayimoyo Dunstan Nhema (Harare); John Landa Nkomo (Harare); Michael Reuben Nyambuya (Harare); Magadzire Hubert Nyanhongo (Harare); Douglas Nyikayaramba (Harare); Sithembiso Gile Glad Nyoni (Harare); David Pagwese Parirenyatwa (Harare); Dani Rangwani (Harare); Engelbert Abel Rugeje (Harare); Victor Tapiwe Chashe Rungani (Harare); Richard Ruwodo (Harare); Stanley Urayayi Sakupwanya (Harare); Tendai Savanhu (Harare); Sydney Tigere Sekeramayi (Harare); Lovemore Sekeremayi (Harare); Webster Kotiwani Shamu (Harare); Nathan Marwirakuwa Shamuyarira (Harare); Perence Samson Chikerema Shiri (Harare); Etherton Shungu (Harare); Chris Sibanda (Harare); Jabulani Sibanda (Harare); Misheck Julius Mpande Sibanda (Harare); Phillip Valerio Sibanda (Harare); David Sigauke (Harare); Absolom Sikosana (Harare); Nathaniel Charles Tarumbwa (Harare); Edmore Veterai (Harare); Patrick Zhuwao (Harare); Paradzai Willings Zimondi (Harare); Cold Comfort Farm Cooperative Trust (Harare); Comoil (Private) Ltd (Harare); Divine Homes (Private) Ltd (Harare); Famba Safaris (Private) Ltd (Harare); Jongwe Printing and Publishing Company (Private) Ltd (Harare); M & S Syndicate (Private) Ltd (Harare); Osleg (Private) Ltd (Harare); Swift Investments (Private) Ltd (Harare); Zidco Holdings (Private) Ltd (Harare); Zimbabwe Defence Industries (Private) Ltd (Harare); Zimbabwe Mining Development Corp. (Harare) (przedstawiciele: D. Vaughan, QC (Queen’s Counsel), M. Lester i R. Lööf, Barristers, oraz M. O’Kane, Solicitor]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/97/WPZiB z dnia 17 lutego 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/101/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe (Dz.U. L 47, s. 50) w zakresie w jakim dotyczy skarżących;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 151/2012 z dnia 21 lutego 2012 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 49, s. 2) w zakresie w jakim dotyczy skarżących;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2012/124/WPZiB z dnia 27 lutego 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/101/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe (Dz.U. L 54, s. 20) w zakresie w jakim dotyczy skarżących;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami poniesionymi przez skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 5 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący faktu, że pozwane ujęły w wykazie osoby i podmioty, nie mając do tego podstawy prawnej. Ani Rada, ani Komisja nie są uprawnione do nakładania środków ograniczających na podmioty niepaństwowe w Zimbabwe jedynie na podstawie niepotwierdzonych informacji o przestępczych zachowaniach w Zimbabwe. Niepotwierdzone informacje dotyczą w wielu przypadkach sytuacji sprzed powstania Rządu Jedności Narodowej. Instytucje wykroczyły poza swoją ograniczoną kompetencję w dziedzinie karnej, a sporne środki są niewłaściwe i nieproporcjonalne w stosunku do uzasadnionych celów Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący faktu, że pozwane dopuściły się oczywistego naruszenia prawa, uznając, że zostały spełnione ustanowione w spornych środkach kryteria ujęcia w wykazie nowych osób i podmiotów, ponieważ:

                           —

                           pozwane nie były upoważnione do umieszczenia w wykazie skarżących na tej jedynie podstawie, że byli członkami rządu Zimbabwe utworzonym przez ZANU-PF lub byli powiązani z takimi osobami.

                           —

                           Pozwane nie były upoważnione do umieszczenia skarżących w wykazie na podstawie niejasnych i niepotwierdzonych informacji o przestępczych zachowaniach, które miały mieć miejsce w przeszłości, w wielu przypadkach przed powstaniem Rządu Jedności Narodowej.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący faktu, że pozwane nie podały właściwych i wystarczających powodów objęcia osób i podmiotów spornymi środami.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący faktu, że pozwane nie przestrzegały prawa skarżących do obrony oraz do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ:

                           —

                           pozwane nie podały szczegółów ani nie przytoczyły dowodów na poparcie niejasnych twierdzeń o przestępczych zachowaniach oraz

                           —

                           pozwane nie umożliwiły skarżącym przedstawienia ich stanowiska na temat sprawy i dowodów przeciwko nim.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący faktu, żer pozwane naruszyły — bez uzasadnienia i nieproporcjonalnie — prawa podstawowe skarżących, w tym prawo do ochrony własności, działalności, dobrego imienia oraz życia prywatnego i rodzinnego.


title: Sprawa C-246/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 6 lipca 2009 r. — Susanne Bulicke przeciwko Deutsche Büroservice GmbH

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 6 lipca 2009 r. — Susanne Bulicke przeciwko Deutsche Büroservice GmbH
   (Sprawa C-246/09)
   2009/C 244/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesarbeitsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Susanne Bulicke

      Strona pozwana: Deutsche Büroservice GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy krajowe ustawodawstwo, zgodnie z którym (z wyłączeniem uregulowań układów zbiorowych) dla podniesienia na piśmie roszczenia odszkodowawczego i roszczenia o zadośćuczynienie z powodu dyskryminacji przy zatrudnieniu obowiązuje okres dwóch miesięcy od momentu otrzymania odmowy — albo w drodze wykładni: od momentu powzięcia wiadomości o dyskryminacji, narusza pierwotne prawo wspólnotowe (zapewnienie skutecznej ochrony prawnej) lub prawnowspólnotowy zakaz dyskryminacji ze względu na wiek, dyrektywę 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. (1), jeśli dla równoważnych roszczeń zgodnie z prawem krajowym obowiązują okresy trzyletnie lub zakaz pogorszenia zgodnie z art. 8 dyrektywy 2000/78/WE, jeśli wcześniejszy przepis krajowy w przypadku dyskryminacji ze względu na płeć przewidywał dłuższy termin zawity?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy; Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-595/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 25 listopada 2011 r. — Steinel Vertrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Bielefeld

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 25 listopada 2011 r. — Steinel Vertrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Bielefeld
   (Sprawa C-595/11)
   2012/C 89/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Steinel Vertrieb GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Bielefeld

      Pytanie prejudycjalne

   Czy

               a)

               rozporządzenie Rady (WE) nr 1470/2001 (1) z dnia 16 lipca 2001 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
               oraz

               b)

               rozporządzenie Rady (WE) nr 1205/2007 (2) z dnia 15 października 2007 r. nakładające, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzające zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin należy interpretować w ten sposób, że obejmują one także sprowadzane przez skarżącą i bliżej określone w postanowieniu świetlówki z mechanizmem ściemniającym?

      (1)  Dz.U. L 195, s. 8, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1322/2006 z dnia 1 września 2006 r., Dz.U. L 244, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 272, s. 1.


title: Sprawa C-8/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Anna Herrero Romeu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Przesłanka przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie praca wykonywana dla innego państwa )

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Anna Herrero Romeu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-8/06 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Przesłanka przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie „praca wykonywana dla innego państwa’)
   (2008/C 22/09)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Anna Herrero Romeu (przedstawiciele: J.-R. García-Gallardo Gil-Fournier, D. Domínguez Pérez, A. Sayagués Torres, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik, J. Rivas Andrés i M. Canal, abwokaci)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba), wydanego w dniu 25 października 2005 r. w sprawie T-298/02 Herrero Romeu przeciwko Komisji, mocą którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 10 czerwca 2002 r. odmawiającej przyznania dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz innych związanych z nim dodatków
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone jako bezzasadne.

               2)

               A. Herrero Romeu zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-442/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2007 r. — Walderdorff przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. — Odmowa awansu — Przyznanie punktów awansu — Porównanie zasług — Równość traktowania — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego — Zarzut niezgodności z prawem — Ochrona uzasadnionych oczekiwań)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2007 r. — Walderdorff przeciwko Komisji
   (Sprawa T-442/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. - Odmowa awansu - Przyznanie punktów awansu - Porównanie zasług - Równość traktowania - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego - Zarzut niezgodności z prawem - Ochrona uzasadnionych oczekiwań)
   (2007/C 170/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Andrea Walderdorff (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo J. Currall, następnie C. Berardis-Kayser i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 19 lipca 2004 r. oddalającej zażalenie skarżącej na decyzję tego organu odmawiającą jej awansu do grupy A4 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. oraz, o ile to okaże się konieczne, decyzji której dotyczyło to zażalenie
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005.


title: Sprawa C-393/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 10 września 2008 r. — Emanuela Sbarigia przeciwko Azienda USL RM/A, Comune di Roma, Assiprofar — Associazione Sindacale Proprietari Farmacia, e Ordine dei Farmacisti della Provincia di Roma

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 10 września 2008 r. — Emanuela Sbarigia przeciwko Azienda USL RM/A, Comune di Roma, Assiprofar — Associazione Sindacale Proprietari Farmacia, e Ordine dei Farmacisti della Provincia di Roma
   (Sprawa C-393/08)
   (2008/C 285/46)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Emanuela Sbarigia

      Strona pozwana: Azienda USL RM/A, Comune di Roma, Assiprofar — Associazione Sindacale Proprietari Farmacia e Ordine dei Farmacisti della Provincia di Roma
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne ze wspólnotowymi zasadami ochrony wolnej konkurencji i swobody przepływu usług, o których mowa między innymi w art. 49, 81, 82, 83, 84, 85 i 86 traktatu WE, objęcie aptek opisanymi powyżej zakazami, uniemożliwiającymi im rezygnację z urlopu i pozostanie czynnymi także w wymiarze przekraczającym obecnie dozwolony w wyżej cytowanych przepisach ustawy regionu Lazio [legge regionale] nr 26/2002 maksymalny wymiar godzin otwarcia oraz bezwzględne poddanie ich, na mocy art. 10 ust. 2 tej ustawy, celem uzyskania w gminie Rzym odstępstwa od powyższych zakazów, uprzedniej dyskrecjonalnej opinii organu administracji (wydawanej w porozumieniu z podmiotami i organizacjami wymienionymi w tym przepisie) w przedmiocie szczególnego charakteru obszaru na terenie gminy, na którym znajdują się apteki wnoszące o odstępstwo?

               2)

               Czy jest zgodne z art. 152 i 153 traktatu WE objęcie świadczenia publicznych usług farmaceutycznych, choćby nawet skierowane na ochronę zdrowia ludzi, wymogami takimi jak te wprowadzone na mocy ustawy regionalnej nr 26/2002, ograniczającymi bądź wykluczającymi możliwość poszerzenia godzin otwarcia poszczególnych punktów farmaceutycznych w wymiarze dziennym, tygodniowym i rocznym?


title: Sprawa T-354/12: Postanowienie Sądu z dnia 17 września 2014 r. – Afepadi i in. przeciwko Komisji [Skarga o stwierdzenie nieważności — Oświadczenia zdrowotne stosowane na etykietach i w reklamach środków spożywczych — Rozporządzenie (UE) nr 432/2012 — Motywy 11, 14 i 17 — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność]

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/20

         Postanowienie Sądu z dnia 17 września 2014 r. – Afepadi i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-354/12) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Oświadczenia zdrowotne stosowane na etykietach i w reklamach środków spożywczych - Rozporządzenie (UE) nr 432/2012 - Motywy 11, 14 i 17 - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność])
   (2014/C 431/34)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Asociación Española de Fabricantes de Preparados alimenticios especiales, dietéticos y plantas medicinales (Afepadi) (Barcelona, Hiszpania); Elaborados Dietéticos, SA (Palma de Cervelló, Hiszpania); Nova Diet, SA (Burgos, Hiszpania); Laboratorios Vendrell, SA (Barcelona) i Ynsadiet, SA (Leganés, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat P. Velázquez González,)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Grünheid i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i S. Menez, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie w szczególności stwierdzenia nieważności motywów 11, 14 i 17 rozporządzenia Komisji (UE) nr 432/2012 z dnia 16 maja 2012 r. ustanawiającego wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci (Dz.U. L 136, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               Asociación Española de Fabricantes de Preparados alimenticios especiales, dietéticos y plantas medicinales (Afepadi), Elaborados Dietéticos, SA, Nova Diet, SA, Laboratorios Vendrell, SA i Ynsadiet, SA pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-207/12 P: Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji [Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Akt wydany w następstwie wniosku o włączenie dokumentu do akt zgromadzonych w sprawie rozpatrzenia wniosku o uznanie zdarzenia, w którym uczestniczył wnoszący odwołanie, za spowodowane wypadkiem — Brak niekorzystnego aktu — Akt przygotowawczy — Akt informacyjny — Artykuł 94 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne]

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/30

         Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-207/12 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Akt wydany w następstwie wniosku o włączenie dokumentu do akt zgromadzonych w sprawie rozpatrzenia wniosku o uznanie zdarzenia, w którym uczestniczył wnoszący odwołanie, za spowodowane wypadkiem - Brak niekorzystnego aktu - Akt przygotowawczy - Akt informacyjny - Artykuł 94 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne])
   2014/C 212/38
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser, J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 29 lutego 2012 r. w sprawie F-3/11 Marcuccio przeciwko Komisji.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Sprawa F-56/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 lutego 2016 r. – Barnett i Mogensen/Komisja (Służba publiczna — Emerytowani urzędnicy — Emerytury — Artykuł 64 regulaminu pracowniczego — Współczynniki korygujące — Coroczna aktualizacja współczynników korygujących — Artykuł 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Tymczasowa aktualizacja — Artykuły 3, 4 i 8 załącznika XI do regulaminu pracowniczego — Próg wrażliwości — Zmiana kosztów utrzymania — Artykuł 65 ust. 4 regulaminu pracowniczego — Brak aktualizacji w latach 2013 i 2014 wynikająca z decyzji prawodawcy — Zakres — Rozporządzenie nr 1416/2013 — Przeszacowanie współczynnika korygującego dla Danii — Obniżenie współczynnika korygującego w drodze mechanizmu tymczasowej aktualizacji — Nadużycie władzy)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 lutego 2016 r. – Barnett i Mogensen/Komisja
   (Sprawa F-56/15) (1)

   ((Służba publiczna - Emerytowani urzędnicy - Emerytury - Artykuł 64 regulaminu pracowniczego - Współczynniki korygujące - Coroczna aktualizacja współczynników korygujących - Artykuł 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Tymczasowa aktualizacja - Artykuły 3, 4 i 8 załącznika XI do regulaminu pracowniczego - Próg wrażliwości - Zmiana kosztów utrzymania - Artykuł 65 ust. 4 regulaminu pracowniczego - Brak aktualizacji w latach 2013 i 2014 wynikająca z decyzji prawodawcy - Zakres - Rozporządzenie nr 1416/2013 - Przeszacowanie współczynnika korygującego dla Danii - Obniżenie współczynnika korygującego w drodze mechanizmu tymczasowej aktualizacji - Nadużycie władzy))
   (2016/C 106/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Adrian Barnett (Roskilde, Dania) i Sven-Ole Mogensen (Hellerup, Dania) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji obniżających współczynnik korygujący mający zastosowanie do emerytury skarżących, zamieszkałych w Danii, wynikających z ich odcinków emerytury za czerwiec 2014 r. oraz zadośćuczynienia krzywdzie doznanej z racji rozbieżnych i wewnętrznie sprzecznych informacji udzielanych na uzasadnienie zaskarżonych decyzji.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               A. Barnett i S.O. Mogensen pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015, s. 46.


title: Sprawa C-5/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Kernkraftwerke Lippe-Ems GmbH/Hauptzollamt Osnabrück (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 267 TFUE — Postępowanie wpadkowe w sprawie kontroli zgodności z konstytucją — Badanie zgodności ustawy krajowej zarówno z prawem Unii Europejskiej, jak i z konstytucją danego państwa członkowskiego — Uprawnienie sądu krajowego do wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Uregulowanie krajowe przewidujące nałożenie podatku od wykorzystania paliw jądrowych — Dyrektywy 2003/96/WE i 2008/118/WE — Artykuł 107 TFUE — Artykuły 93 EWEA, 191 EWEA i 192 EWEA)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Kernkraftwerke Lippe-Ems GmbH/Hauptzollamt Osnabrück
   (Sprawa C-5/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Postępowanie wpadkowe w sprawie kontroli zgodności z konstytucją - Badanie zgodności ustawy krajowej zarówno z prawem Unii Europejskiej, jak i z konstytucją danego państwa członkowskiego - Uprawnienie sądu krajowego do wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Uregulowanie krajowe przewidujące nałożenie podatku od wykorzystania paliw jądrowych - Dyrektywy 2003/96/WE i 2008/118/WE - Artykuł 107 TFUE - Artykuły 93 EWEA, 191 EWEA i 192 EWEA))
   (2015/C 236/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kernkraftwerke Lippe-Ems GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Osnabrück

      Sentencja

               1)

               Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy mający wątpliwości co do zgodności uregulowania krajowego zarówno z prawem Unii, jak i z konstytucją danego państwa członkowskiego, nie jest pozbawiony uprawnienia ani w danym wypadku zwolniony z obowiązku skierowania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań dotyczących wykładni lub oceny ważności tego prawa ze względu na fakt, że postępowanie wpadkowe w sprawie kontroli zgodności tego uregulowania z konstytucją jest w toku przed sądem krajowym, któremu powierzono sprawowanie tej kontroli.

               2)

               Artykuł 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej oraz art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu takiemu jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które przewiduje nałożenie podatku od wykorzystania paliw jądrowych do przemysłowego wytwarzania energii elektrycznej.

               3)

               Artykuł 107 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które przewiduje nałożenie podatku od wykorzystania paliw jądrowych do przemysłowego wytwarzania energii elektrycznej.

               4)

               Artykuł 93 akapit pierwszy EWEA i art. 191 EWEA w związku z art. 3 akapit pierwszy Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, załączonego do traktatów UE, FUE i EWEA, a także art. 192 akapit drugi EWEA w związku z art. 1 akapit drugi EWEA i art. 2 lit. d) EWEA należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu takiemu jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które przewiduje nałożenie podatku od wykorzystania paliw jądrowych do przemysłowego wytwarzania energii elektrycznej.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa T-11/08: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2008 r. — Kwang Yang Motor przeciwko OHIM — Honda Giken Kogyo (wyobrażenie silnika spalinowego wewnętrznego spalania)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/58

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2008 r. — Kwang Yang Motor przeciwko OHIM — Honda Giken Kogyo (wyobrażenie silnika spalinowego wewnętrznego spalania)
   (Sprawa T-11/08)
   (2008/C 64/94)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Kwang Yang Motor Co. Ltd (Kaohsiung, Tajwan) (przedstawiciele: adwokaci P. Rath i W. Festl-Wietek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha Co. Ltd (Tokio, Japonia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2007 r. w sprawie R 1380/2006-3, doręczonej przedstawicielom skarżącej w dniu 30 października 2007 r.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem oraz przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: zarejestrowany wspólnotowy wzór „silnika spalinowego wewnętrznego spalania” — wzór wspólnotowy nr 000 163 290 — 0002.

      Uprawniony do wzoru wspólnotowego: skarżąca.

      Strona wnosząca o unieważnienie wzoru wspólnotowego: Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha Co. Ltd.

      Prawo do wzoru przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: zarejestrowany w Stanach Zjednoczonych wzór dotyczący „silnika spalinowego wewnętrznego spalania” — patent nr D 282 071.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i uznanie wzoru za nieważny.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 4 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych.
   Skarżąca twierdzi, że swoboda projektujących silniki spalinowe ogranicza się do wzorów spełniających wymóg funkcjonalności. Ponadto, z uwagi na to, że technologia w tym sektorze sięgnęła prawie granic rozwoju, tym trudniej jest projektantom przedstawić alternatywę wywierającą zupełnie nowe całościowe wrażenie, bez uszczerbku dla walorów funkcjonalnych. Skarżąca uważa w związku z tym, że przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru należy wziąć pod uwagę nawet najdrobniejsze szczegóły.
   Skarżąca twierdzi dalej, że udało jej się jednak zachować walory funkcjonalne i techniczne spornego wzoru, przy jednoczesnym zapewnieniu jego istotnym składnikom indywidualnego charakteru.


title: Sprawa T-172/12: Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — Brauerei Beck przeciwko OHIM — Aldi (Be Light) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowania w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Be Light — Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy BECK’s — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia(WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/77

         Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — Brauerei Beck przeciwko OHIM — Aldi (Be Light)
   (Sprawa T-172/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowania w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Be Light - Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy BECK’s - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia(WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 225/171
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Brauerei Beck GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i C. Töbelmann Valeska)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, L. Kolks i C. Fürsen Cay)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 stycznia 2012 r. (sprawa R 2258/2010-1) dotyczącej postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Brauerei Beck GmbH & Co. KG a Aldi GmbH & Co. KG

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Brauerei Beck GmbH & Co. KG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz Aldi GmbH & Co. KG.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Sprawa T-631/16: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2016 r. – Remag Metallhandel and Jaschinsky/Komisja

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/47

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2016 r. – Remag Metallhandel and Jaschinsky/Komisja
   (Sprawa T-631/16)
   (2016/C 392/62)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Remag Metallhandel GmbH (Steyr, Austria) i Werner Jaschinsky (St. Ulrich bei Steyr, Austria) (przedstawiciel: M. Lux, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Mając na uwadze, że OLAF zażądał i nalegał, aby władze państwa członkowskiego pobrały cła antydumpingowe za wszystkie przesyłki metalu krzemowego wywiezione z Tajwanu do Unii Europejskiej zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 398/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2004 L 66) i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 467/2010 z dnia 25 maja 2010 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz krzemu wysyłanego z Republiki Korei, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Republiki Korei (Dz.U. 2010 L 131) pomimo, że OLAF nie przedstawił wystarczających dowodów na okoliczność, że krzem przywieziony z Tajwanu przez Remag pochodzi z Chin, skarżący wnoszą do Trybunału o:

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżących odszkodowania określonego w skardze wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 8 % rocznie oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego podniesiono, że, żądając od państw członkowskich poboru ceł antydumpingowych zanim potwierdzono pochodzenie towarów w dochodzeniu celem uniknięcia przedawnienia rzekomo należnych ceł OLAF polecił władzom krajowym, by naruszyły art. 220 ust. 1 i art. 221 ust. 1 Wspólnotowego kodeksu celnego i nakłonił je do tego.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego podniesiono, że nie uwzględniając w żądaniu dokonania poboru okoliczności, że przesłanie krzemu z Chin nie dowodzi, że krzem ów pochodzi z Chin, OLAF naruszył zasadę dobrej administracji i obowiązek oparcia twierdzeń na uzasadnionych dowodach.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego podniesiono, że twierdząc, iż wszystkie wywozy krzemu z Tajwanu obejmowały dobra pochodzące z Chin, OLAF nie wywiązał się z ciężaru dowodu w zakresie pochodzenia niepreferencyjnego.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego podniesiono, że twierdząc, iż proces przeprowadzony w Tajwanie był niewystarczający, by nadać towarom pochodzenie tajwańskie bez uwzględnienia użycia przetworzonego krzemu, OLAF naruszył zasady pochodzenia w interpretacji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               5.

               W ramach zarzutu piątego podniesiono, że naruszone zostały prawa do obrony strony skarżącej.


title: Sprawa C-485/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 1 grudnia 2009 r. — Viamex Agrar Handels GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg — Jonas

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 1 grudnia 2009 r. — Viamex Agrar Handels GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg — Jonas
   (Sprawa C-485/09)
   2010/C 37/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Viamex Agrar Handels GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pkt 48.5 rozdziału VII załącznika do dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG (1) po zmianach wprowadzonych przez dyrektywę Rady 95/29/WE z dnia 29 lipca 1995 r. zmieniającej dyrektywę 91/628/EWG dotyczącą ochrony zwierząt podczas transportu (2) znajduje zastosowanie do transportu kolejowego?

               2)

               W przypadku, gdy naruszenie dyrektywy 91/628/EWG nie spowodowało śmierci zwierząt, czy sąd jest co do zasady zobowiązany do zbadania tego, czy właściwe władze państwa członkowskiego zastosowały art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 615/98 z dnia 18 marca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych związane z ochroną żywego bydła w czasie transportu (3) zgodnie z zasadą proporcjonalności?

      (1)  Dz.U. L 340, s. 17

      (2)  Dz. U. L 148, s. 52

      (3)  Dz.U. L 82, s. 19


title: Sprawa T-61/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/62

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-61/06) (1)

   (2008/C 301/111)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa T-178/06: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2006 r. — Bavaria przeciwko Radzie

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/46

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2006 r. — Bavaria przeciwko Radzie
   (Sprawa T-178/06)
   (2006/C 224/100)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Bavaria N.V. (Przedstawiciel: G. van der Wal, advocaat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że bezprawność rozporządzenia nr 1347/2001 prowadzi do stwierdzenia odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty na podstawie art. 288 akapit drugi WE,

               —

               nakazanie Radzie zapłaty odszkodowania z tytułu szkody, którą poniosła lub poniesie Bavaria, oraz ustalenie tego odszkodowania na kwotę 100 milionów EUR lub inną kwotę, jaką Sąd uzna za właściwą, wraz z odsetkami za zwłokę,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi, że Rada jest odpowiedzialna za szkodę, jaką skarżąca poniosła lub poniesie w następstwie wydania rozporządzenia Rady (WE) nr 1347/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. (1) z uwagi na rejestrację w charakterze chronionego oznaczenia geograficznego nazwy „Bayerisches Bier”. Skarżąca twierdzi, że rozporządzenie nr 1347/2001 jest bezprawne, a w konsekwencji niesprawiedliwe dla niej. Szkoda, jaką skarżąca poniosła w następstwie tej bezprawności, polega szczególności na kosztach związanych z postępowaniami, które zostały lub zostaną wszczęte w poszczególnych państwach członkowskich, na naruszeniu reputacji znaków towarowych Bavarii, które zawierają słowo Bavaria, oraz na przyszłych szkodach wynikających z naruszenia jej prawa do znaku towarowego i jego utraty.
   Skarżąca dodaje, że oznaczenie „Bayerisches Bier” błędnie zostało zarejestrowane jako oznaczenie geograficzne, ponieważ piwo nie jest produktem rolnym lub środkiem spożywczym w rozumieniu załącznika I do traktatu WE. Zdaniem skarżącej rozporządzenie nr 2081/92 (2) nie może stanowić podstawy prawnej dla rejestracji nazwy „Bayerisches Bier” w charakterze chronionego oznaczenia geograficznego dla piwa, ponieważ rozporządzenie to jest również bezprawne.
   Skarżąca dodaje, że Rada błędnie oparła się na fakcie, że oznaczenie „Bayerisches Bier” spełnia wymogi art. 2 i 4 rozporządzenia nr 2081/92.
   Zdaniem skarżącej ocena ta nie jest wystarczająco uzasadniona, szczególnie z uwagi na fakt, że wniosek o rejestrację został zaskarżony.
   Nazwa „Bayerisches Bier” nie spełnia również przesłanek stosowania uproszczonej procedury określonej w art. 17 w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 2081/92, bowiem nazwa ta nie korzystała z jakiejkolwiek ochrony prawnej w Niemczech w rozpatrywanej dacie 25 lipca 1993 r. ani nie stała się zwyczajowa w następstwie używania.
   Skarżąca utrzymuje ponadto, że Bawaria jest jednym z niemieckich „Länder” i nazwa landu może być używana jako nazwa chroniona tylko w wyjątkowych przypadkach.
   Oznaczenie „Bayerisches Bier” nie wskazuje ponadto na jakość lub szczególną reputację regionu, ponieważ chodzi tutaj o cały asortyment towarów mających bardzo różne cechy. Zdaniem skarżącej rozporządzenie nr 2081/92 nie pozwala na ustalenie całościowej definicji statutu chronionego oznaczenia geograficznego dla różnych rodzajów piwa.
   W konsekwencji złożony przez Niemcy wniosek o rejestrację nie spełnia również wymogów art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 2081/92 i stanowi zatem niewystarczającą podstawę dla rejestracji.
   Skarżąca dodaje, że dokonując rejestracji oznaczenia „Bayerisches Bier”, Rada naruszyła również art. 3 rozporządzenia nr 2081/92 i art. 28 WE, ponieważ nazwa ta stanowi w kilku państwach pojęcie rodzajowe.
   Ponadto procedura przewidziana w art. 17 rozporządzenia nr 2081/92 nie została przeprowadzona w prawidłowy sposób, ponieważ zainteresowani nie mieli możliwości przedstawienia swojego stanowiska w ramach przejrzystego i rzetelnego postępowania administracyjnego.
   Poza tym Rada oparła się na błędnym założeniu dotyczącym istnienia znaków towarowych dla piw zawierających nazwę „Bayerisches Bier”, podczas gdy żaden ze znaków towarowych skarżącej nie zawiera określenia „Bayerisches Bier”.
   Skarżąca podnosi również zaistnienie naruszenia jej wyłącznego prawa ze znaku towarowego, określonego w art. 16 ust. 1 porozumienia z dnia 15 kwietnia 1994 r. w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, włączając w to obrót towarami będącymi przedmiotem naruszeń praw własności intelektualnej (zwanego dalej „porozumieniem TRIPs”). Zakres uprawnienia do używania zarejestrowanego oznaczenia nie został określony w sposób wyczerpujący w art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 2081/92 lub w rozporządzeniu nr 1347/2001. Okoliczność, że wyłączne prawo skarżącej nie jest w pełni chronione, pozostaje w sprzeczności z art. 16 ust. 1 porozumienia TRIPs. Poza tym wspólne istnienie na rynku wcześniejszego znaku towarowego Bavaria i oznaczenia geograficznego „Bayerisches Bier” jest również niezgodne z art. 16 ust. 1 porozumienia TRIPs.
   Ponadto fakt, że Rada rozpatrzyła wyłącznie znak towarowy Bavaria, nie poświęcając uwagi nazwie handlowej Bavaria, również jest niezgodny z porozumieniem TRIPs.
   Wreszcie przez wydanie rozporządzenia nr 1347/2001 Rada naruszyła prawo własności i uzasadnione oczekiwania skarżącej. W istocie rozporządzenie nr 1347/2001 może skutkować tym, że skarżąca nie będzie mogła dalej używać swego znaku towarowego w jednym lub kilku z państw członkowskich.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniające załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 (Dz.U. L 182, str. 3).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 208, str. 1).


title: Sprawa C-455/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 17 września 2010 r. — G. A. P. Peeters-van Maasdijk przeciwko Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 17 września 2010 r. — G. A. P. Peeters-van Maasdijk przeciwko Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-455/10)
   ()
   2010/C 328/29
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: G. A. P. Peeters-van Maasdijk

      Strona pozwana: Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że artykuł ten znajduje zastosowanie wobec pracownika, który przenosi się z miejsca zamieszkania położonego w regionie przygranicznym po zakończeniu zatrudnienia ale w trakcie pobierania świadczeń z tytułu niezdolności do pracy do innego państwa członkowskiego niż państwo właściwe?

               2)

               Czy art. 45 TFUE i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że taki przepis jak art. 19 ust. 1 lit. f) WW, zgodnie z którym odnowienie prawa do świadczeń z tytułu bezrobocia zależy od tego czy dana osoba zamieszkuje na terytorium Niderlandów, nawet jeżeli mieszka ona w bezpośrednim sąsiedztwie granicy z Niderlandami i jest w pełni ukierunkowana na niderlandzki rynek pracy jest ze wspomnianymi przepisami zgodny?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).


title: Sprawa C-67/13 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2014 r. – Groupement des cartes bancaires (CB) przeciwko Komisji Europejskiej, BNP Paribas, BPCE, dawniej Caisse Nationale des Caisses d’Epargne et de Prévoyance (CNCEP), Société générale SA (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 ust. 1 WE — System kart płatniczych we Francji — Decyzja związku przedsiębiorstw — Rynek wydawania kart — Środki cenowe stosowane wobec „nowych członków”  — Opłaty za członkostwo i tak zwane mechanizmy „regulacji świadczenia usług w zakresie autoryzacji i rozliczania transakcji” oraz „pobudki dla śpiących”  — Pojęcie „ograniczenia konkurencji ze względu na cel”  — Badanie stopnia szkodliwości dla konkurencji)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2014 r. – Groupement des cartes bancaires (CB) przeciwko Komisji Europejskiej, BNP Paribas, BPCE, dawniej Caisse Nationale des Caisses d’Epargne et de Prévoyance (CNCEP), Société générale SA
   (Sprawa C-67/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 ust. 1 WE - System kart płatniczych we Francji - Decyzja związku przedsiębiorstw - Rynek wydawania kart - Środki cenowe stosowane wobec „nowych członków” - Opłaty za członkostwo i tak zwane mechanizmy „regulacji świadczenia usług w zakresie autoryzacji i rozliczania transakcji” oraz „pobudki dla śpiących” - Pojęcie „ograniczenia konkurencji ze względu na cel” - Badanie stopnia szkodliwości dla konkurencji))
   2014/C 409/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Groupement des cartes bancaires (CB) (przedstawiciele: adwokaci F. Pradelles, O Fauré, C. Ornellas-Chancerelle, i J. Ruiz Calzado, abogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, V. Bottka i B. Mongin, pełnomocnicy), BNP Paribas (przedstawiciele: adwokaci O. de Juvigny, D. Berg i M. P. Heusse), BPCE, dawniej Caisse Nationale des Caisses d’Épargne et de Prévoyance (CNCEP) (przedstawiciele: przedstawiciele A. Choffel, S. Hautbourg, L. Laidi i R. Eid), Société Générale SA (przedstawiciele: adwokaci P. Guibert i P. Patat)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie T-491/07 CB przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa C-349/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 27 lipca 2007 r. — Sopropé — Organizações de Calçado, Lda przeciwko Fazenda Pública (Skarb Państwa)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 27 lipca 2007 r. — Sopropé — Organizações de Calçado, Lda przeciwko Fazenda Pública (Skarb Państwa)
   (Sprawa C-349/07)
   (2007/C 235/17)
   Język postępowania: portugalski
   Sąd krajowy
   Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sopropé — Organizações de Calçado, Lda.

      Strona pozwana: Fazenda Pública (Skarb Państwa).
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy termin od 8 (ośmiu) do 15 (piętnastu) dni wyznaczony w art. 60 ust. 6 Lei Geral Tributária (ordynacji podatkowej) oraz art. 60 ust. 2 Regime Complementar do Procedimento de Inspecção Tributária (przepisów uzupełniających postępowanie w sprawie kontroli podatkowej), przyjętego przez Decreto-lei 413/98 (rozporządzenie z mocą ustawy) z dnia 31 grudnia, na wykonanie przez podatnika ustnie lub pisemnie prawa do wcześniejszego wysłuchania, jest zgodny z zasadą prawa do obrony?

               2)

               Czy termin 13 (trzynastu) dni liczonych od daty dokonania notyfikacji przez organy celne importerowi wspólnotowemu (w niniejszym przypadku małemu przedsiębiorstwu portugalskiemu działającemu w sektorze obuwnictwa) dotyczącej wykonania prawa do wcześniejszego wysłuchania w terminie 8 (ośmiu) dni do daty notyfikacji decyzji nakazującej zapłatę cła przywozowego w terminie 10 (dziesięciu) dni naliczonego w związku z przywozem 52 partii obuwia pochodzącego z Dalekiego Wschodu, które zostało dokonane zgodnie z systemem preferencji ogólnych na przestrzeni dwóch i pół roku (od roku 2000 do połowy roku 2002), może zostać uznany za rozsądny termin na wykonanie prawa do obrony przez importera?


title: Sprawa T-264/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 kwietnia 2007 r. — WWF European Policy Programme przeciwko Radzie (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wyjątki dotyczące ochrony interesu publicznego — Częściowy dostęp)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 kwietnia 2007 r. — WWF European Policy Programme przeciwko Radzie
   (Sprawa T-264/04) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wyjątki dotyczące ochrony interesu publicznego - Częściowy dostęp)
   (2007/C 96/67)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: WWF European Policy Programme (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: R. Haynes, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen oraz M. Bauer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Montaguti oraz P. Aalto, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 30 kwietnia 2004 r. odmawiającej udzielenia skarżącemu dostępu do określonych dokumentów dotyczących posiedzenia komitetu Rady zwanego „komitetem art. 133 ”z dnia 19 grudnia 2003 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa C-380/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Baleares (Hiszpania) w dniu 16 lipca 2015 r. – Francisca Garzón Ramos i José Javier Ramos Martín/Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A. i Intercotrans S.L.

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Baleares (Hiszpania) w dniu 16 lipca 2015 r. – Francisca Garzón Ramos i José Javier Ramos Martín/Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A. i Intercotrans S.L.
   (Sprawa C-380/15)
   (2015/C 354/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Les Illes Balears

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Francisca Garzón Ramos i José Javier Ramos Martín

      Strona pozwana: Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A. i Intercotrans S.L.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 698 ust. 1 Ley de Enjuiciamiento Civil uniemożliwiający w jakimkolwiek przypadku sądowi prowadzącemu postępowanie rozpoznawcze w przedmiocie nieważności tytułu egzekucyjnego, dokonanie tymczasowego zawieszenia postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką opartego na tymże tytule uważanym za nieważny, jest zgodny z zasadą skutecznej ochrony sądowej ustanowioną w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1)?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi, iż przepis prawa hiszpańskiego jest niezgodny z postanowieniem Karty i w konsekwencji takiego rozstrzygnięcia: czy w niniejszej sprawie można zastosować orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej a konkretnie wyrok z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie C-169/14 (2)?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

      (2)  EU:C:2014:2099.