title: Sprawa T-828/14: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2014 r. – Antrax It/OHIM – Vasco Group (grzejniki promiennikowe)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/47

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2014 r. – Antrax It/OHIM – Vasco Group (grzejniki promiennikowe)
   (Sprawa T-828/14)
   (2015/C 065/64)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Antrax It Srl (Resana, Włochy) (przedstawiciel: L. Gazzola, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vasco Group BVBA (Dilsen, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: skarżąca

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór dla produktów „Grzejniki promiennikowe” – Wzór wspólnotowy nr 593959-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2014 r. w sprawie R 1272/2013-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Połączenie sprawy ze sprawą wszczętą skargą wniesioną przez skarżącą w związku z decyzją OHIM R 1273/2013-3, w zakresie jest w jakim jest ona identyczna z decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie;

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim na jej mocy został unieważniony wzór wspólnotowy nr 593959-0001 z uwagi na brak indywidualnego charakteru i w rezultacie stwierdzenie ważności tego wzoru bez odsyłania po trzeci sprawy do Urzędu;

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w której Antrax IT s.r.l. zostaje obciążona kosztami postepowania;

               —

               Obciążenie solidarnie OHIM i Vasco Group BVBA obowiązkiem zwrotu kosztów poniesionych przez Antrax It Srl oraz wszystkimi innymi kosztami wynikającymi z prawa;

               —

               Obciążenie Vasco Group BVBA obowiązkiem zwrotu kosztów poniesionych przez Antrax It Srl w ramach postępowania przed OHIM oraz wszystkimi innymi kosztami wynikającymi z prawa;

               —

               Stwierdzenie sprzeczności pomiędzy art. 1d rozporządzenia nr 216/96 a art. 41 karty z Nicei;

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 41 akapit pierwszy karty z Nicei;

               —

               Naruszenie art. 6, 61, 62 i 63 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa T-702/14: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2014 – Hamas przeciwko Radzie

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/61

      Skarga wniesiona w dniu 21 września 2014 – Hamas przeciwko Radzie
      (Sprawa T-702/14)
      (2014/C 395/74)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Hamas (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat L. Glock)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/483/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. dotyczącej aktualizacji i zmiany wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji 2014/72/WPZiB w zakresie, w jakim dotyczy ona organizacji Hamas (w tym Hamas-Izz-al-Din-al-Quassem);

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z dnia 22 lipca 2014 r. dotyczące wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 125/2014 w zakresie, w jakim dotyczy ona organizacji Hamas (w tym Hamas-Izz-al-Din-al-Quassem);

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-531/11, Hamas przeciwko Radzie (1) lub do nich podobne

         (1)  Dz.U. 2012, C 126, s. 18.


title: Sprawa C-391/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 maja 2013 r. w sprawie T-294/11 Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 8 lipca 2013 r. przez Republikę Grecką

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/35

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 maja 2013 r. w sprawie T-294/11 Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 8 lipca 2013 r. przez Republikę Grecką
   (Sprawa C-391/13 P)
   2013/C 260/64
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciel: I. Chalkias, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania.

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Unii Europejskiej z powodów szczegółowo przedstawionych poniżej.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               W pierwszym zarzucie dotyczącym sektora oliwek Republika Grecka twierdzi, że zaskarżony wyrok narusza prawo, z uwagi na to, iż dokonano w nim nieprawidłowej wykładni i zastosowania wytycznych zawartych odpowiednio w dokumentach AGRI/VI/5330/1997, AGRI/17993/2000 i AGRI/61495/2002, ponieważ oczywiste polepszenie systemu kontroli w sektorze oliwek w okresie 2004-2005 w stosunku do okresu 2003-2004 zakwalifikowano jako powrót do naruszenia, ciągłe niedociągnięcia i znaczne pogorszenie uzasadniające podwyższenie korekty w okresie 2004/2005, podczas gdy wyraźnie brak było powodów do podwyższenia korekty w wysokości 10 % stosowanej w okresie 2003/2004 do 15 % w okresie 2004/2005 ze względu na powrót do naruszenia, wobec wprowadzenia istotnych ulepszeń (dalsza aktualizacja GIS dla oliwek, polepszenie kontroli na miejscu oraz kontroli krzyżowych w celu stwierdzenia nieprawidłowości i stosowania kar) co wzmocniło system kontroli.

               —

               W drugim zarzucie dotyczącym sektora roślin uprawnych Republika Grecka podnosi że:

                           1)

                           Doszło do naruszenia prawa Unii oraz zasady proporcjonalności ze względu na błędną interpretację i zastosowanie nieaktualnych już wytycznych w zakresie korekt w stawce ryczałtowej obowiązujących w dawnej WPR do nowej WPR, ponieważ odsetki korekt w stawce ryczałtowej odnosiły się do różnych systemów kontroli

                           2)

                           Uzasadnienie wyroku Sądu jest niewystarczające, ponieważ porównanie danych LPIS-GIS uwzględnionych za rok odniesienia 2007 z niedawno zaktualizowanymi danymi LPIS-GIS za rok 2009 wykazało, że różnice i błędy są minimalne i nie przekraczają 2,4%, z uwagi na co korekta w wysokości 5 % jest nieuzasadniona, tym bardziej że Sąd nie wziął pod uwagę zasadniczych argumentów przedstawionych przez Republikę Grecką dotyczących jakości krzyżowych kontroli administracyjnych.


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2004 r. w sprawie T-422/03 R II, Enviro Tech Europe Ltd oraz Enviro Tech International Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Środki tymczasowe — Dyrektywy 67/548/EWG oraz 204/73/WE — Warunki dopuszczalności)

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/17

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 2 lipca 2004 r.
   w sprawie T-422/03 R II, Enviro Tech Europe Ltd oraz Enviro Tech International Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Środki tymczasowe - Dyrektywy 67/548/EWG oraz 204/73/WE - Warunki dopuszczalności)
   (2004/C 251/31)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-422/03 R II, Enviro Tech Europe Ltd, z siedzibą w Surrey (Zjednoczone Królestwo), Enviro Tech International Inc., z siedzibą w Chicago (Stany Zjednoczone), reprezentowanego przez C. Mereu oraz K. Van Maldegem, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: X. Lewis oraz Mme F. Simonetti, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek zmierzający, po pierwsze, do „wstrzymania włączenia bromku n-propylu (nPB)” do 29 dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 1967, 196, str. 1), a po drugie, do zawieszenia wykonania włączenia bromku n-propylu (nPB) do dyrektywy Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., w sprawie dwudziestego dziewiątego dostosowania do postępu technicznego dyrektywy 67/548 (Dz.U. L 152, str. 1), i, po trzecie, o zarządzenie innych środków tymczasowych, prezes Sądu wydał dnia 2 czerwca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa T-363/12: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Harper Hygienics/OHIM – Clinique Laboratories (CLEANIC natural beauty) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CLEANIC natural beauty — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe CLINIQUE — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/27

         Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Harper Hygienics/OHIM – Clinique Laboratories (CLEANIC natural beauty)
   (Sprawa T-363/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CLEANIC natural beauty - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe CLINIQUE - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 213/47)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Harper Hygienics S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: początkowo R. Rumpel, radca prawny, następnie D. Rzążewska, radca prawny, i G. Pietras, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Clinique Laboratories, LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. von Bomhard i A. Renck oraz K. Hughes, solicitor, następnie K. Hughes)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 maja 2012 r. (sprawa R 1134/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Clinique Laboratories, LLC a Harper Hygienics S.A.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Harper Hygienics S.A. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Clinique Laboratories, LLC.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa T-360/16: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2016 r. – Dimos Athinaion/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/9

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2016 r. – Dimos Athinaion/Komisja
   (Sprawa T-360/16)
   (2016/C 371/10)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dimos Athinaion (Gmina Ateny) (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat G. Georgakarakos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (1) oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy opiera się na naruszeniu art. 191 TFUE, który określa cele polityki Unii w dziedzinie środowiska.

               2.

               Zarzut drugi opiera się na naruszeniu art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który ustanawia prawo do wysokiego poziomu ochrony środowiska.

               3.

               Zarzut trzeci opiera się na naruszeniu art. 15 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (2).

      (1)  Dz.U. 2016, L 109, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2007, L 171, s. 1.


title: Sprawa T-641/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Malle/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/55

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Malle/Parlament
   (Sprawa T-641/15)
   (2016/C 048/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tanja Malle (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015) 8324 C Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


               10.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/9

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-14/13)
   2013/C 294/09
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 3 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa, Gjermunda Mathisena i Auður Ýr Steinarsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że poprzez utrzymanie w mocy odmiennego traktowania połączeń krajowych i transgranicznych w wyniku stosowania art. 51 ust. 1 ustawy nr 90/2003 o podatku dochodowym (lög nr. 90/2003 um tekjuskatt), Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 31 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Niniejsza skarga Urzędu Nadzoru EFTA dotyczy uchybienia przez Islandię jej zobowiązaniom w zakresie swobody przedsiębiorczości oraz swobodnego przepływu kapitału przewidzianych w art. 31 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwanego dalej „Porozumieniem EOG”) poprzez wprowadzenie natychmiastowego podatku od majątku i udziałów przedsiębiorstw, które dokonują transgranicznych połączeń z przedsiębiorstwami mającymi siedzibę w innych państwach EOG, oraz w stosunku do udziałowców takich przedsiębiorstw, podczas gdy podobne transakcje, które mają miejsce na terytorium Islandii, nie powodują żadnych bezpośrednich skutków podatkowych.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że takie odmienne traktowanie połączeń krajowych i transgranicznych nie jest usprawiedliwione i w związku z tym jest niezgodne z art. 31 i 40 Porozumienia EOG.


title: Sprawa T-163/11: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2011 r. — Cofra przeciwko OHIM — O2 (can do)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2011 r. — Cofra przeciwko OHIM — O2 (can do)
   (Sprawa T-163/11)
   2011/C 139/52
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cofra Holding AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci K.U. Jonas i J. Bogatz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: O2 Holdings Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 stycznia 2011 r. w sprawie R 246/2009-4;

               —

               obciążenie strony skarżącej i — w razie wstąpienia do postępowania — innych jego uczestników kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: O2 Holdings Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „can do” dla towarów i usług z klas 9, 16, 25, 35, 36, 38 i 43

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „CANDA”, zarejestrowany dla towarów z klasy 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 i 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) oraz zasady 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ Izba Odwoławcza, dokonując oceny dowodów używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku zastosowała zbyt ścisłe kryterium i nie uwzględniła w wystarczającym zakresie sytuacji zakładowej w przedsiębiorstwie skarżącej. Dodatkowo naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie pominęła rozmaite dokumenty przedstawione celem dowiedzenia używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku, na który powołano się w sprzeciwie. Wreszcie naruszenie art. 75 zdanie 2 rozporządzenia nr 207/2009 z uwagi na to, że Izba Odwoławcza nie poinformowała skarżącej, iż przedstawione przez nią dowody używania wydają się niewystarczające, i nie umożliwiła skarżącej przedstawienia dalszych dowodów na rozprawie.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa T-27/11: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2011 r. — Rheinischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/29

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2011 r. — Rheinischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji
   (Sprawa T-27/11)
   2011/C 72/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rheinischer Sparkassen- und Giroverband (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Rosenfeld i I. Liebach)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2010) 9525 wersja ostateczna z dnia 21 grudnia 2010 r., pomoc państwa, sprawy MC 8/2009 i C 43/2009 — Niemcy — WestLB w zakresie dotyczącym oddalenia wniosku Niemiec z dnia 28 października 2010 r. o przedłużenie do dnia po dniu 15 lutego 2011 r. terminu do zbycia spółki Westdeutsche Immobilienbank AG i zakończenia nowych transakcji przez tę spółkę;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2010) 9525 wersja ostateczna z dnia 21 grudnia 2010 r., pomoc państwa, sprawy MC 8/2009 i C 43/2009 — Niemcy — WestLB w zakresie, w jakim Komisja w sposób domniemany postanowiła, że Niemcy ograniczyły się do wystąpienia tylko z jednym wnioskiem mającym na celu przedłużenie do dnia 15 lutego 2011 r. terminu do zbycia spółki Westdeutsche Immobilienbank AG i zakończenia nowych transakcji przez tę spółkę oraz że w związku z tym nie było potrzeby rozstrzygania o przedłużeniu wykraczającym poza tę datę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów:
   1)   Zarzut pierwszy: naruszenie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi TFUE
   Strona skarżąca utrzymuje, że Komisja nie przedstawiła powodów, dla których potraktowała dwa złożone przez Niemcy wnioski o przedłużenie terminu jako jeden wniosek.
   Ponadto Komisja nie wskazała, dlaczego uznała, że określone w decyzji Komisji C(2009) 3900 sprostowana wersja ostateczna z dnia 12 maja 2009 r. w sprawie pomocy państwa, którą Niemcy zamierzały przyznać na poczet restrukturyzacji WestLB AG [sprawa C 43/2008 (N 390/2008)] warunki przyznania przedłużenia nie zostały spełnione w niniejszej sprawie.
   2)   Zarzut drugi: błąd w ocenie i nadużycie władzy
   Strona skarżąca podnosi, że Komisja oparła swą dyskrecjonalną decyzję o przedłużeniu terminu na błędnym ustaleniu faktycznym. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja została wydana w odpowiedzi na wniosek o przedłużenie terminu do dnia 15 lutego 2011 r., co wiąże się z domyślnym stwierdzeniem, że nie było potrzeby rozstrzygania w przedmiocie drugiego wniosku o przedłużenie terminu wykraczające poza tę datę.
   Ponadto strona skarżąca podnosi, że Komisja nie skorzystała z wyraźnie przewidzianej w art. 2 ust. 2 decyzji z dnia 12 maja 2009 r. możliwości przedłużenia terminu, mimo że zostały spełnione warunki takiego przedłużenia. Zamiast tego, Komisja powołała się na niepisane prawo sui generis do przedłużenia terminu, które nie ma żadnej podstawy prawnej i którego szczegółowe przesłanki są całkowicie niejasne.
   3)   Zarzut trzeci: naruszenie zasady proporcjonalności
   Strona skarżąca podnosi między innymi, ze decyzja Komisji dotycząca zakończenia z dniem 15 lutego 2011 r. dokonywania nowych transakcji przez Westdeutsche Immobilienbank AG jest dysproporcjonalna w stosunku do wynikających z tego negatywnych następstw..
   4)   Zarzut czwarty: naruszenie zasady równego traktowania
   Strona skarżąca utrzymuje, że w innych przypadkach związanych z kryzysem finansowym, w których instytucje finansowe uzyskały znacznie większą pomoc, Komisja wyznaczyła znacznie dłuższe terminy do zbycia udziałów i spółek zajmujących się finansowaniem budownictwa.
   5)   Zarzut piąty: naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasady dobrej administracji
   Strona skarżąca podnosi, że Komisja nie może interpretować wniosków jednego z państw członkowskich wbrew ich wyraźnemu brzmieniu, istocie i celowi, ani też wydawać decyzji w oparciu o taką interpretację.


title: Sprawa C-380/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 21 sierpnia 2008 r. — ENI SpA przeciwko Ministero Ambiente e tutela del territorio e del mare i inni

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 21 sierpnia 2008 r. — ENI SpA przeciwko Ministero Ambiente e tutela del territorio e del mare i inni
   (Sprawa C-380/08)
   (2008/C 301/28)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ENI SpA

      Strona pozwana: Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare i inni
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wspólnotowa dyrektywa w sprawie odszkodowania za szkody wyrządzone w środowisku naturalnym (dyrektywa 2004/35/WE (1) z dnia 21 kwietnia 2004 r., w szczególności art. 7 i cytowany w nim załącznik II) sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają administracji publicznej narzucenie jako „racjonalnych środków zaradczych” działań w zakresie matryc środowiskowych (które obejmują w niniejszym przypadku, „fizyczne odgraniczenie” wód gruntowych na całej długości brzegu morskiego), które różnią się od środków przyjętych wcześniej w wyniku przeprowadzonego na zasadach kontradyktoryjnych dochodzenia, zatwierdzonych, wykonanych i będących w toku;

               2)

               Czy wskazana dyrektywa sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają administracji publicznej narzucenie z urzędu takich wymogów, bez dokonania oceny warunków występujących na danym obszarze, kosztów w stosunku do racjonalnie możliwych do przewidzenia korzyści, możliwych lub prawdopodobnych szkód ubocznych oraz skutków w odniesieniu do zdrowia i bezpieczeństwa publicznego oraz czasu niezbędnego dla ich realizacji;

               3)

               Czy, uwzględniając wyjątkową sytuację występującą na obszarze o szczególnym narodowym znaczeniu w Priolo, wskazana dyrektywa sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają administracji publicznej narzucenie z urzędu wymogów takich jak warunki zezwolenia na zgodne z prawem wykorzystanie terenów, które nie są bezpośrednio związane z rekultywacją, w zakresie w jakim tereny te zostały już poddane rekultywacji lub nie są zanieczyszczone, znajdujących się na obszarze o szczególnym narodowym znaczeniu w Priolo.

      (1)  Dz.U. L 143, s. 56.


title: Sprawa F-28/10: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2010 r. — Mioni przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/58

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2010 r. — Mioni przeciwko Komisji
   (Sprawa F-28/10)
   2010/C 179/102
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gaëtan Barthélémy Maxence Mioni (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o wycofaniu wobec skarżącego dodatku zagranicznego, który został mu wcześniej przyznany.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez organ upoważniony do zawierania umów (AHCC) w dniu 18 czerwca 2009 r., na mocy której wycofano wobec skarżącego dodatek zagraniczny, który został mu wcześniej przyznany na podstawie art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego a także decyzji przyjętej przez AHCC w dniu 28 stycznia 2010 r., na mocy której zażalenie złożone przez skarżącego w dniu 2 października 2009 r. zostało oddalone;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-266/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Dansk Funktionærforbund, Serviceforbundet reprezentująca Franka Frandsena przeciwko Cimber Air A/S

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Dansk Funktionærforbund, Serviceforbundet reprezentująca Franka Frandsena przeciwko Cimber Air A/S
   (Sprawa C-266/11) (1)

   2012/C 73/46
   Język postępowania: duński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa C-530/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 8 października 2013 r. — Leopold Schmitzer przeciwko Bundesministerin für Inneres

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 8 października 2013 r. — Leopold Schmitzer przeciwko Bundesministerin für Inneres
   (Sprawa C-530/13)
   2014/C 15/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Leopold Schmitzer

      Strona pozwana: Bundesministerin für Inneres

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przy wstępnym założeniu nienaruszania art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „KPP”) i art. 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (zwanej dalej „dyrektywą”) ma miejsce (bezpośrednia) dyskryminacja ze względu na wiek w rozumieniu art. 21 KPP bądź art. 2 ust. 1 i ust. 2 lit. a) dyrektywy, jeżeli przy okazji wprowadzenia niedyskryminującego systemu awansów do wyższej grupy zaszeregowania płacowego dla urzędników z krótkim stażem pracy dyskryminowany na podstawie dawnego stanu prawnego (poprzez wyłączenie możliwości zaliczenia okresów sprzed ukończenia 18 roku życia w celu awansu) urzędnik z długim stażem pracy może wprawdzie na wniosek przejść do nowego systemu i tym samym spowodować obliczenie w niedyskryminujący sposób daty odniesienia dla potrzeb awansu, jednakże pozytywne rozpatrzenie takiego wniosku na podstawie prawa krajowego skutkuje tym, iż z powodu przewidzianego w nowym systemie wolniejszego awansowania mimo obliczenia korzystniejszej daty odniesienia dla potrzeb awansu, jego pozycja w zakresie płac (a tym samym w końcowym efekcie należne mu wynagrodzenie) nie zwiększa się w takim wymiarze, że uzyska on takie samo zaszeregowanie jak uprzywilejowany w dyskryminujący sposób na podstawie dawnego stanu prawnego urzędnik z długim stażem pracy (nie mogący wprawdzie wykazać okresów sprzed ale za to po ukończeniu 18 roku życia, które na podstawie dawnego stanu prawnego zostały mu już zaliczone), a który nie zamierza skorzystać z opcji przejścia do nowego systemu?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy urzędnik — przy braku uzasadnienia w rozumieniu art. 52 ust. 1 KPP bądź art. 6 dyrektywy (zobacz odnośnie do tej kwestii w szczególności kolejne pytanie 3) — może powołać się na możliwość bezpośredniego zastosowania art. 21 KPP bądź art. 2 dyrektywy w ramach postępowania o ustalenie zaszeregowania płacowego także wówczas, gdy na skutek złożenia odpowiedniego wniosku uzyskał on już korzystniejsze ustalenie daty odniesienia dla potrzeb awansu w nowym systemie?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy jest uzasadnione w rozumieniu art. 52 ust. 1 KPP bądź art. 6 dyrektywy, z uwagi na ekonomikę funkcjonowania administracji, ochronę praw nabytych bądź ochronę zaufania, utrzymanie nadal, przy okazji wprowadzenia niedyskryminującego systemu dla urzędników z krótkim stażem pracy, rozróżnienia odnośnie do zaszeregowania płacowego pomiędzy nie przechodzącymi do nowego systemu uprzywilejowanymi urzędnikami z długim stażem pracy z jednej strony, a mimo przejścia nadal gorzej traktowanymi urzędnikami z długim stażem pracy z drugiej strony jako zjawiska przejściowego, nawet gdy:

                           a)

                           ustawodawca krajowy stanowiąc przepisy dotyczące awansu nie jest związany koniecznością uzyskania zgody stron układów zbiorowych i musi się wyłącznie poruszać w ramach konstytucyjnych granic ochrony zaufania, która nie wymaga pełnej ochrony praw nabytych w sensie pełnego utrzymania dawnego systemu w stosunku do uprzywilejowanych urzędników z długim stażem pracy, którzy nie wybierają opcji przejścia;

                           b)

                           ustawodawcy krajowemu w tym kontekście wolno było wybierać ustanowienie równości w grupie urzędników z długim stażem pracy poprzez zaliczenie okresów również sprzed ukończenia 18 roku życia przy utrzymaniu poprzednich zasad awansu w odniesieniu do dyskryminowanych wówczas urzędników z długim stażem pracy;

                           c)

                           związane z tym nakłady administracyjne w związku z oczekiwaną znaczną ilością wniosków byłoby wprawdzie znaczące, jednakże w zakresie kosztów nie osiągnęłyby nawet w przybliżeniu łącznej kwoty wynagrodzeń utraconych przez gorzej traktowanych urzędników w stosunku do urzędników uprzywilejowanych, a także wynagrodzeń, które utracą oni w przyszłości;

                           d)

                           okres przejściowy utrzymywania nierównego traktowania w ramach grupy urzędników z długim stażem pracy będzie trwał przez wiele dziesięcioleci i będzie obejmował przez bardzo długi okres czasu (wskutek generalnego „wstrzymania zatrudniania” nowych urzędników w służbie publicznej) znaczną większość urzędników;

                           e)

                           nastąpiło wprowadzenie systemu z mocą wsteczną, co na niekorzyść urzędnika naruszało korzystniejszy dla niego stan prawny, który miał zostać wprowadzony przy uwzględnieniu prymatu prawa unijnego w każdym razie w okresie między 1 stycznia 2004 r. a 30 sierpnia 2010 r. i o którego zastosowanie do swojego przypadku urzędnik wnioskował już przed wejściem w życie nowelizacji?

                     W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1 lub 2 lub udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3:

               4)

                           a)

                           Czy uregulowanie ustawowe, przewidujące w okresach zatrudnienia na początku drogi zawodowej dłuższe okresy awansowania i z tego powodu utrudniające awans do kolejnej grupy zaszeregowania płacowego, stanowi pośrednie nierówne traktowanie ze względu na wiek?

                           b)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy uregulowanie to jest w aspekcie niewielkiego doświadczenia zawodowego na początku drogi zawodowej właściwe i konieczne?

                     W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3:

               5)

                           a)

                           Czy uregulowanie ustawowe, które zalicza „pozostałe okresy” do trzech lat w całości i dalsze trzy lata w połowie, stanowi dyskryminację ze względu na wiek także wtedy, gdy te okresy nie stanowiły okresów nauki szkolnej ani zdobywania doświadczenia zawodowego?

                           b)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej czy jest ono usprawiedliwione by uniknąć pogorszenia zaszeregowania płacowego tych urzędników (w sposób oczywisty rozumiani są tu także urzędnicy z krótkim stażem pracy) którzy nie mają odpowiednich podlegających zaliczeniu okresów sprzed ukończenia 18 roku życia, mimo że zasada zaliczania dotyczy również pozostałych okresów po ukończeniu 18 roku życia?

               6)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4 a) i przeczącej na pytanie 4 b) oraz równoczesnej odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3 lub przy udzieleniu odpowiedzi twierdzącej na pytanie 5 a) i odpowiedzi przeczącej na pytanie 5 b):
               Czy następujące wówczas dyskryminujące aspekty nowej regulacji prawnej będą skutkowały tym, że nierówne traktowanie w odniesieniu do urzędników z długim stażem pracy nie będzie już uzasadnione jako zjawisko przejściowe?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy; Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-625/11 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. — Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG), SNF SAS, inne strony postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Królestwo Niderlandów i Komisja Europejska (Odwołanie — Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) — Rejestracja, ocena i udzielanie zezwoleń w zakresie chemikaliów — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) — Artykuły 57 i 59 — Substancje podlegające zezwoleniu — Identyfikacja akrylamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy — Umieszczenie na liście substancji kandydackich — Publikacja — Termin do wniesienia skargi — Artykuł 102 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem — Dzień, od którego termin ten powinien być liczony w przypadku skargi na decyzję opublikowaną wyłącznie w Internecie — Pewność prawa — Skuteczna ochrona sądowa)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/16

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. — Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG), SNF SAS, inne strony postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Królestwo Niderlandów i Komisja Europejska
   (Sprawa C-625/11 P) (1)

   (Odwołanie - Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) - Rejestracja, ocena i udzielanie zezwoleń w zakresie chemikaliów - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) - Artykuły 57 i 59 - Substancje podlegające zezwoleniu - Identyfikacja akrylamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy - Umieszczenie na liście substancji kandydackich - Publikacja - Termin do wniesienia skargi - Artykuł 102 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem - Dzień, od którego termin ten powinien być liczony w przypadku skargi na decyzję opublikowaną wyłącznie w Internecie - Pewność prawa - Skuteczna ochrona sądowa)
   2013/C 344/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG), SNF SAS (przedstawiciele: adwokaci R. Cana i K. Van Maldegem)

      Inne strony postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka, advocaat), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i B. Koopman, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 21 września 2011 r. w sprawie T-268/10 PPG i SNF przeciwko ECHA, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) z dnia 30 marca 2010 r. o identyfikacji akrylamidu (WE nr 201–173–7) (CAS nr 79 06 1) jako substancji spełniającej kryteria, o których mowa w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1) i o umieszczeniu akrylamidu na liście substancji zidentyfikowanych w celu włączenia ostatecznie do załącznika XIV do wspomnianego rozporządzenia, zgodnie z art. 59 tego rozporządzenia — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Akt będący przedmiotem publikacji jedynie w Internecie

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 21 września 2011 r. w sprawie T-268/10 PPG i SNF przeciwko ECHA zostaje uchylone.

               2)

               Niniejsza sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-360/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 czerwca 2013 r. — Public Relations Consultants Association Ltd przeciwko The Newspaper Licensing Agency Ltd i in.

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 czerwca 2013 r. — Public Relations Consultants Association Ltd przeciwko The Newspaper Licensing Agency Ltd i in.
   (Sprawa C-360/13)
   2013/C 260/50
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Public Relations Consultants Association Ltd

      Strona pozwana: The Newspaper Licensing Agency Ltd i in.

      Pytanie prejudycjalne

   Jeśli:

               i)

               użytkownik końcowy ogląda stronę internetową bez jej ściągania, drukowania lub przystąpienia do sporządzenia kopii w inny sposób,

               ii)

               kopie tejże strony internetowej są tworzone automatycznie na ekranie oraz w internetowej „pamięci podręcznej” na dysku twardym użytkownika końcowego,

               iii)

               utworzenie tych kopii jest nieodzowne dla procesu technicznego obejmującego prawidłowe i efektywne przeglądanie Internetu,

               iv)

               kopia ekranowa pozostaje na ekranie do chwili, gdy użytkownik końcowy opuści odnośną stronę internetową, kiedy to zostaje automatycznie usunięta w wyniku normalnego funkcjonowania komputera,

               v)

               kopia umieszczona w pamięci podręcznej pozostaje tam do chwili jej nadpisania przez inne materiały w momencie, gdy użytkownik końcowy ogląda kolejne strony internetowe, kiedy to zostaje automatycznie usunięta w wyniku normalnego funkcjonowania komputera oraz

               vi)

               kopie są zachowywane przez czas nie dłuższy niż trwanie zwyczajnych procesów związanych z korzystaniem z Internetu, o których mowa w pkt iv) i v) powyżej;

         czy takie kopie są i) tymczasowe, ii) mają charakter przejściowy lub dodatkowy oraz iii) stanowią integralną i podstawową część procesu technologicznego w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1)?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).


title: Sprawa T-352/08: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. — Pannon Hőerőmű przeciwko Komisji

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/51

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. — Pannon Hőerőmű przeciwko Komisji
   (Sprawa T-352/08) (1)

   2013/C 260/91
   Język postępowania: węgierski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-224/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/49/WE — Bezpieczeństwo kolei wspólnotowych — Niepełna transpozycja)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/23

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-224/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/49/WE - Bezpieczeństwo kolei wspólnotowych - Niepełna transpozycja)
   (2007/C 315/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerrell i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa (Dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei) (Dz.U. L 164, str. 44)
   Sentencja

               1)

               Nie wprowadzając w życie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa (Dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei) Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa C-299/12: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Green Swan Pharmaceuticals CR, a.s. przeciwko Státní zemědělská a potravinářská inspekce, ústřední inspektorát (Ochrona konsumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Oświadczenia żywieniowe lub zdrowotne dotyczące żywności — Artykuł 2 ust. 2 pkt 6 — Pojęcie „oświadczenia o zmniejszeniu ryzyka choroby” — Artykuł 28 ust. 2 — Produkty opatrzone znakami towarowymi lub markami — Przepisy przejściowe)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/17

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Green Swan Pharmaceuticals CR, a.s. przeciwko Státní zemědělská a potravinářská inspekce, ústřední inspektorát
   (Sprawa C-299/12) (1)

   (Ochrona konsumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Oświadczenia żywieniowe lub zdrowotne dotyczące żywności - Artykuł 2 ust. 2 pkt 6 - Pojęcie „oświadczenia o zmniejszeniu ryzyka choroby” - Artykuł 28 ust. 2 - Produkty opatrzone znakami towarowymi lub markami - Przepisy przejściowe)
   2013/C 260/29
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Green Swan Pharmaceuticals CR, a.s.

      Strona pozwana: Státní zemědělská a potravinářská inspekce, ústřední inspektorát

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nejvyšší správní soud — Wykładnia art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 2 pkt 6) i art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s. 9) — Pojęcie „oświadczenia o zmniejszeniu ryzyka choroby” — Oświadczenie zamieszczone na opakowaniu produktu, zgodnie z którym produkt ten „zawiera także wapno i witaminę D3, które przyczyniają się do zmniejszenia czynnika ryzyka w rozwoju osteoporozy i złamań”

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 116/2010 z dnia 9 lutego 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że oświadczenie zdrowotne można uznać za „oświadczenie o zmniejszaniu ryzyka choroby” w rozumieniu tego przepisu również w wypadku, gdy nie stwierdza ono wprost, iż spożycie określonej kategorii żywności, określonej żywności lub jednego z jej składników zmniejsza „znacząco” czynnik ryzyka w rozwoju choroby występującej u ludzi.

               2)

               Artykuł 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 116/2010, należy interpretować w ten sposób, że przekaz komercyjny umieszczony na opakowaniu żywności może stanowić znak towarowy lub markę w rozumieniu tego przepisu, jeżeli podlega ochronie jako znak towarowy lub marka na podstawie właściwych przepisów. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie w świetle całości okoliczności faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy, czy przekaz taki rzeczywiście stanowi chroniony znak towarowy lub markę.

               3)

               Artykuł 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 116/2010, należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on wyłącznie żywności opatrzonej znakiem towarowym lub marką, które można uznać za oświadczenie żywieniowe lub zdrowotne w rozumieniu tego rozporządzenia, istniejących w takiej postaci przed dniem 1 stycznia 2005 r.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa C-289/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Magdeburger Dienstleistungs- und Verwaltungs GmbH (MDG) przeciwko Republice Federalnej Niemiec; przypozwana: Deutsche Post AG, reprezentowana przez zarząd

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Magdeburger Dienstleistungs- und Verwaltungs GmbH (MDG) przeciwko Republice Federalnej Niemiec; przypozwana: Deutsche Post AG, reprezentowana przez zarząd
   (Sprawa C-289/06)
   (2006/C 261/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Köln (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Magdeburger Dienstleistungs- und Verwaltungs GmbH (MDG).

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.

      Przypozwana: Deutsche Post AG, reprezentowana przez zarząd.
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 47 ust. 2 w zw. z art. 95 TWE w zw. z art. 12 tiret piąte w zw. z art. 7 ust. 1 dyrektywy 97/67/WE w brzmieniu nadanym przez dyrektywę 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy operator świadczący usługi powszechne stosuje taryfy specjalne dla podmiotów gospodarczych, które dostarczają wstępnie posortowane przesyłki do sieci pocztowej za pośrednictwem centrum obsługi listów (Briefzentrum), operator ten jest zobowiązany do stosowania tych samych taryf także względem przedsiębiorstw, które odbierają przesyłki pocztowe u nadawcy i dostarczają je wstępnie posortowane do sieci pocztowej w tym samym punkcie dostępu i na tych samych warunkach co podmioty gospodarcze, bez możliwości udzielenia przez operatora świadczącego usługi powszechne odmowy ze względu na to, iż jest on zobowiązany do świadczenia usług powszechnych?

      (1)  Dz.U. L 176, str. 21


title: Sprawa C-13/07: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/22

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-13/07)
   (2007/C 56/40)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy P.J. Kuijper oraz M. Huttunen)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady i państw członkowskich określającej stanowisko Wspólnoty i państw członkowskich na forum Rady Ogólnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Socjalistycznej Republiki Wietnamu do Światowej Organizacji Handlu (COM/2005/0659 wersja ostateczna — ACC 2006/0215);

               —

               stwierdzenie, że skutki decyzji, co do której stwierdzono nieważność są ostateczne;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podstawą przedstawionego przez Komisję wniosku był art. 133 ust. 1 i 5 WE w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi WE. Rada dodała do podstawy prawnej art. 133 ust. 6 WE i w rezultacie został podjęta formalnie odrębna decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich w Radzie. Rada i państwa członkowskie przyjęły zatem „wspólnie” stanowisko Wspólnoty i państw członkowskich, zgodnie z art. 133 ust. 6 akapit drugi, ostatnie zdanie WE.
   Komisja dokonała wyboru podstawy prawnej zgodnie z kryteriami określonymi w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, jakimi są cel i treść aktu. W szczególności Komisja dokonała tego wyboru uznawszy, że treść aktu objęta była zakresem art. 133 ust. 1 i 5, który ustanawia wyłączną kompetencje jak też że odwołanie się do art. 133 ust. 6 nie było w rezultacie konieczne. Komisja uznaje, że należy stwierdzić nieważność decyzji w odniesieniu do tego aspektu podstawy prawnej.


title: Sprawa T-563/15: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2016 r. – Paglieri Sell System/EUIPO (APOTEKE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego APOTEKE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/41

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2016 r. – Paglieri Sell System/EUIPO (APOTEKE)
   (Sprawa T-563/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego APOTEKE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 392/53)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Paglieri Sell System SpA (Pozzolo Formigaro, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Pozzi i F. Braga)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Doherty i L. Rampini, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lipca 2015 r. (sprawa R 2428/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego APOTEKE jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Paglieri Sell System SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa C-431/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  4 maja 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Massachusetts Institute of Technology (Prawo patentowe — Produkty lecznicze — Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 — Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych — Pojęcie  mieszaniny aktywnych składników )

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Massachusetts Institute of Technology
   (Sprawa C-431/04) (1)

   (Prawo patentowe - Produkty lecznicze - Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Pojęcie „mieszaniny aktywnych składników”)
   (2006/C 165/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Massachusetts Institute of Technology
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) — Wykładnia art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 182, str. 1) — Pojęcie „mieszanina aktywnych składników produktu leczniczego” — Produkt leczniczy składający się ze składnika aktywnego i z zaróbki, umożliwiającej aplikowanie składnika aktywnego, koniecznego w celu uniknięcia działania toksycznego
   Sentencja
   Artykuł 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych w brzmieniu nadanym Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „mieszaniny aktywnych składników produktu leczniczego” nie obejmuje mieszaniny składającej się z dwóch substancji, z których tylko jedna wywołuje samodzielnie skutki lecznicze dla określonych symptomów, a druga umożliwia formę aplikowania produktu leczniczego, która w przypadku tych symptomów jest niezbędna dla zapewnienia skuteczności terapeutycznej pierwszej z tych substancji.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004


title: Sprawa C-137/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Marc Michel Josemans przeciwko Burgemeester van Maastricht (Swoboda świadczenia usług — Swobodny przepływ towarów — Zasada niedyskryminacji — Środek przyjęty przez organ administracji lokalnej, który zastrzega prawo wstępu do coffeeshopów dla rezydentów niderlandzkich — Sprzedaż tzw. narkotyków miękkich — Sprzedaż napojów bezalkoholowych i artykułów spożywczych — Cel zwalczania turystyki narkotykowej i związanych z nią uciążliwości — Porządek publiczny — Ochrona zdrowia publicznego — Spójność — Proporcjonalność)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Marc Michel Josemans przeciwko Burgemeester van Maastricht
   (Sprawa C-137/09) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Swobodny przepływ towarów - Zasada niedyskryminacji - Środek przyjęty przez organ administracji lokalnej, który zastrzega prawo wstępu do coffeeshopów dla rezydentów niderlandzkich - Sprzedaż tzw. narkotyków miękkich - Sprzedaż napojów bezalkoholowych i artykułów spożywczych - Cel zwalczania turystyki narkotykowej i związanych z nią uciążliwości - Porządek publiczny - Ochrona zdrowia publicznego - Spójność - Proporcjonalność)
   2011/C 55/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marc Michel Josemans

      Strona pozwana: Burgemeester van Maastricht

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 12 WE, 18 WE, 29 WE i 49 WE — Turystyka narkotykowa — Gminne rozporządzenie porządkowe zabraniające nierezydentom wstępu do coffeeshopów, w których sprzedaje się środki odurzające — Porządek publiczny — Odmienne traktowanie

      Sentencja

               1)

               Podmiot prowadzący coffeeshop w ramach działalności polegającej na sprzedaży środków odurzających niezaliczających się do obrotu ściśle nadzorowanego przez właściwe organy w celu wykorzystania ich do celów medycznych lub naukowych nie może powoływać się na art. 12 WE, 18 WE, 29 WE ani 49 WE, aby sprzeciwić się uregulowaniu gminnemu takiemu jak to będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, które zakazuje udzielania wstępu do takich lokali osobom niezamieszkałym w Niderlandach. W odniesieniu do działalności polegającej na sprzedaży napojów bezalkoholowych i artykułów spożywczych w tych samych lokalach podmiot taki może skutecznie powoływać się na art. 49 WE i nast.

               2)

               Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, iż uregulowanie takie jak to będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym stanowi ograniczenie swobody świadczenia usług ustanowionej przez traktat WE. Ograniczenie to jest jednak uzasadnione celem zwalczania turystyki narkotykowej i związanych z nią uciążliwości.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-506/09: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2010 r. — Carlyle przeciwko OHIM — MRP Consult (THE CARLYLE)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/66

      Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2010 r. — Carlyle przeciwko OHIM — MRP Consult (THE CARLYLE)
      (Sprawa T-506/09) (1)

      ()
      (2010/C 288/122)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa C-379/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 16 lipca 2015 r. – Association France Nature Environnement/Premier ministre, Ministre de l’écologie, du développement durable et de l'énergie

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 16 lipca 2015 r. – Association France Nature Environnement/Premier ministre, Ministre de l’écologie, du développement durable et de l'énergie
   (Sprawa C-379/15)
   (2015/C 337/06)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Association France Nature Environnement

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’écologie, du développement durable et de l'énergie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sąd krajowy – sąd powszechny prawa Unii Europejskiej – powinien we wszystkich przypadkach zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, aby Trybunał ocenił, czy należy czasowo utrzymać w mocy przepisy uznane przez sąd krajowy za sprzeczne z prawem Unii?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy decyzja, jaką mogłaby wydać Conseil d’État, o utrzymaniu do dnia 1 stycznia 2016 r. skutków przepisów art. 1 décret du 2 mai 2012 relatif à l’évaluation de certains plans et documents ayant une incidence sur l’environnement (dekretu nr 2012–616 z dnia 2 maja 2012 r. dotyczącego oceny niektórych planów i dokumentów mających wpływ na środowisko), które Conseil d’État uznaje za niezgodne z prawem, byłaby w szczególności uzasadniona nadrzędną przesłanką związaną z ochroną środowiska?


title: Sprawa T-118/05: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2005 r. przez Reckitt Benckiser N.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/35

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2005 r. przez Reckitt Benckiser N.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-118/05)
   (2005/C 115/62)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 7 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Reckitt Benckiser N.V., z siedzibą w Hoofddorp (Niderlandy) reprezentowanej przez G.S.P. Vos, lawyer, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM);

               —

               zezwolenie na rejestrację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 897 338;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania zgodnie z art. 87 ust. 2 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Znak trójwymiarowy będący prostokątną kapsułką z biało-czarnym pasmem wokół białego koła, zgłoszony dla towarów należących do klasy 1 i 3 (Produkty chemiczne stosowane w przemyśle; preparaty do zmiękczania wody; środki wybielające i inne preparaty do prania i mycia naczyń;…) — zgłoszenie nr 2 897 338

               Decyzja eksperta:

               Odrzucenie zgłoszenia

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Wadliwe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) oraz naruszenie obowiązku wskazania podstaw podjętej decyzji


               10.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/10

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-13/13)
   2013/C 294/10
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 3 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Catherine Howdle, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że Królestwo Norwegii, nie dokonując prawidłowego wdrożenia do prawa krajowego art. 37 ust. 1 aktu prawnego przywołanego w pkt 23b załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (tj. dyrektywa 2005/60/WE w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu oraz z art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Niniejsza skarga dotyczy niedokonania przez Królestwo Norwegii prawidłowego wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 23b załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że w prawie norweskim nie zapewniono skutecznej kontroli działań niektórych osób, które wchodzą w zakres podmiotowy wskazanej dyrektywy. Uważa też, że Norwegia nie podjęła żadnych działań w celu usunięcia uchybień występujących w prawie krajowym.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że obecna sytuacja w Norwegii stanowi stałe naruszenie zobowiązań Norwegii w zakresie wdrożenia do krajowego porządku prawnego przepisów dyrektywy 2005/60/WE, włączonej do załączników do Porozumienia EOG.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie C-456/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 98/44/WE — Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych — Dopuszczalność — Brak transpozycji — Artykuł 3 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2 oraz art. 8-12)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 16 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-456/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 98/44/WE - Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych - Dopuszczalność - Brak transpozycji - Artykuł 3 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2 oraz art. 8-12)
   (2005/C 217/26)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-456/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 27 października 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: K. Banks) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Statto), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet, S. von Bahr, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2 oraz art. 8-11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/44/WE z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 15 tej dyrektywy.

               2.

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3.

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania w całości.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.01.2004


title: Sprawa T-403/07: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2007 r. — Union Nationale de l'Apiculture Française i in. przeciwko Komisji

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/19

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2007 r. — Union Nationale de l'Apiculture Française i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-403/07)
   (2008/C 8/35)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Union Nationale de l'Apiculture Française (Paryż, Francja), Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV (Soltau, Niemcy), Unione Nazionale Associazioni Apicoltori Italiani (Castel San Pietro Terme, Włochy) oraz Asociación Galega de Apicultura (Santiago de Compostela, Hiszpania) (przedstawiciel: B. Fau, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności dyrektywy Komisji 2007/52/WE z dnia 16 kwietnia 2007 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności dyrektywy Komisji 2007/52/WE z dnia 16 kwietnia 2007 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżące żądają stwierdzenia nieważności dyrektywy Komisji 2007/52/WE z dnia 16 sierpnia 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin w celu włączenia do niej etoprofosu, pirymifosu metylowego i fipronilu jako substancji czynnych (1).
   Na poparcie swej skargi o stwierdzenie nieważności skarżące podnoszą trzy zarzuty.
   Po pierwsze skarżące podnoszą, że zaskarżona dyrektywa została ustanowiona z naruszeniem zasad proceduralnych, którymi wedle skarżących była związana Komisja. Zdaniem skarżących, nawet jeśli Komisja mogła uzyskać upoważnienie Rady do przyjęcia w drodze dyrektywy aktów wykonawczych do dyrektywy 91/414/WE, nie miała ona kompetencji do wprowadzenia zmian do wskazanej dyrektywy, w szczególności w zakresie dotyczącym obowiązków państw członkowskich. Skarżące podnoszą, że zaskarżona dyrektywa nie jest zwykłą dyrektywą wykonawczą, lecz dyrektywą zmieniająca dyrektywę 91/414/WE i jako taka powinna była zostać przyjęta w procedurze, w ramach której wymagana jest wcześniejsza konsultacja z Parlamentem Europejskim. W braku takiej konsultacji dyrektywa jest obarczona błędem proceduralnym.
   Ponadto, skarżące podnoszą, że pod pretekstem zmian w krajowych procedurach wydawania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin, zaskarżona dyrektywa w rzeczywistości narusza jednolite zasady oceny przewidziane w dyrektywie podstawowej 91/414/WE, dotyczące włączania substancji do załącznika I do tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 214, str. 3.


title: Sprawa C-2/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Amministrazione dell'economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Fallimento Olimpiclub Srl (VAT — Pierwszeństwo prawa wspólnotowego — Przepisy prawa krajowego ustanawiające zasadę powagi rzeczy osądzonej)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Amministrazione dell'economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Fallimento Olimpiclub Srl
   (Sprawa C-2/08) (1)

   (VAT - Pierwszeństwo prawa wspólnotowego - Przepisy prawa krajowego ustanawiające zasadę powagi rzeczy osądzonej)
   2009/C 256/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Amministrazione dell'economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: Fallimento Olimpiclub Srl

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Pierwszeństwo prawa wspólnotowego — Przepis prawa krajowego wprowadzający zasadę powagi rzeczy osądzonej i prowadzący do rezultatu sprzecznego z prawem wspólnotowym w dziedzinie podatku VAT

      Sentencja

   Prawo wspólnotowe sprzeciwia się stosowaniu, w okolicznościach rozpatrywanych w postępowaniu przed sądem krajowym, przepisu prawa krajowego, takiego jak art. 2909 codice civile (włoskiego kodeksu cywilnego), w sporze dotyczącym podatku VAT za rok podatkowy, w odniesieniu do którego nie wydano jeszcze żadnej decyzji prawomocnej w zakresie, w jakim stanowi on przeszkodę dla uwzględnienia przez sąd krajowy, przed którym toczy się spór, norm prawa wspólnotowego w zakresie praktyk stanowiących nadużycie związanych z tym podatkiem.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa T-125/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  7 października 2005 r.  — Umwelt — und Ingenieurtechnik przeciwko Komisji

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/19

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 października 2005 r. — Umwelt — und Ingenieurtechnik przeciwko Komisji
   (Sprawa T-125/05) (1)

   (2005/C 315/35)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005


title: Sprawa T-174/13 P: Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Komisja przeciwko BO (Odwołanie — Służba publiczna — Personel kontraktowy — Zabezpieczenie społeczne — Refundacja kosztów transportu — Koszty transportu z powodów językowych — Artykuł 19 ust. 2 przepisów wspólnych dotyczących ubezpieczenia chorobowego urzędników Wspólnot Europejskich — Część II, rozdział 12 pkt 2.5 ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących refundacji kosztów leczenia)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/20

      Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Komisja przeciwko BO
      (Sprawa T-174/13 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Zabezpieczenie społeczne - Refundacja kosztów transportu - Koszty transportu z powodów językowych - Artykuł 19 ust. 2 przepisów wspólnych dotyczących ubezpieczenia chorobowego urzędników Wspólnot Europejskich - Część II, rozdział 12 pkt 2.5 ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących refundacji kosztów leczenia)
      (2014/C 71/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: BO (Amman, Jordania) (przedstawiciele: L. Levi, M. Vandenbussche i C. Bernard-Glanz, avocats)

         Przedmiot

      Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie F-27/11 BO przeciwko Komisji.

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez BO w ramach niniejszej instancji.

         (1)  Dz.U C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa T-292/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lipca 2011 r. — Cemex i in. przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Żądanie udzielenia informacji — Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/23

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lipca 2011 r. — Cemex i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-292/11 R)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Żądanie udzielenia informacji - Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 282/48
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cemex SAB de CV (Monterrey, Meksyk); New Sunward Holding BV (Amsterdam, Niderlandy); Cemex España, S.A. (Madryt, Hiszpania); Cemex Deutschland AG (Ratingen, Niemcy); Cemex UK (Egham, Surrey, Zjednoczone Królestwo); Cemex Czech Operations s.r.o. (Praga, Republika Czeska); Cemex France Gestion (Rungis, Francja) i Cemex Austria AG (Langenzersdorf, Austria) (przedstawiciele: adwokaci J. Folguera Crespo, P. Vidal Martínez, H. González Durántez i B. Martínez Corral)
   Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, F. Castilla Contreras i C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Rivasa)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2011) 2360, wersja ostateczna, z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (Sprawa 39520 — Cement i towary cementopodobne)

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-520/09 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Arkema SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Europejski rynek kwasu monochlorooctowego — Zasady przypisywalności spółce dominującej praktyk antykonkurencyjnych jej spółki zależnej — Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Arkema SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-520/09 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Europejski rynek kwasu monochlorooctowego - Zasady przypisywalności spółce dominującej praktyk antykonkurencyjnych jej spółki zależnej - Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 340/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Arkema SA (przedstawiciel: M. Debroux, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 30 września 2009 r. w sprawie T-168/05 Arkema przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie zmierzającą, w ramach żądania głównego, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2004) 4876 wersja ostateczna z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG w sprawie kartelu na rynku kwasu monochlorooctowego, a w ramach żądania ewentualnego, do obniżenia kwoty grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie — Naruszenie przepisów dotyczących możliwości przypisania odpowiedzialności w zakresie praktyk antykonkurencyjnych spółki zależnej jej spółce dominującej — Naruszenie zasady równego traktowania i prawa do rzetelnego procesu — Naruszenie zakresu wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Spółka Arkema SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa T-195/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Lafarge Cement przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 — Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków — Kompetencje państw członkowskich w zakresie przydzielania uprawnień do emisji poszczególnym zakładom — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Lafarge Cement przeciwko Komisji
   (Sprawa T-195/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 - Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków - Kompetencje państw członkowskich w zakresie przydzielania uprawnień do emisji poszczególnym zakładom - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 301/61)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Lafarge Cement S.A. (Małogoszcz, Polska) (przedstawiciele: P.K. Rosiak, radca prawny i F. Puel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008–2012 notyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Lafarge Cement S.A. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007 r.


title: Sprawa C-32/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2000/60/WE — Brak podania do wiadomości przepisów, za pomocą których dokonano transpozycji — Obowiązek ustanowienia przepisów ramowych prawa krajowego — Brak — Niepełna transpozycja lub brak transpozycji art. 2, art. 7 ust. 2 i art. 14)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-32/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2000/60/WE - Brak podania do wiadomości przepisów, za pomocą których dokonano transpozycji - Obowiązek ustanowienia przepisów ramowych prawa krajowego - Brak - Niepełna transpozycja lub brak transpozycji art. 2, art. 7 ust. 2 i art. 14)
   (2006/C 331/11)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: S. Schreiner, pełnomocnik, i P. Kinsch, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Nie podając do wiadomości Komisji Wspólnot Europejskich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych wdrażających dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, z wyjątkiem przepisów dotyczących art. 3 tej dyrektywy Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 24 tej dyrektywy.

               2)

               Nie wydając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do art. 2, 7 ust. 2 i art. 14 dyrektywy 2000/60, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 24 tej dyrektywy.

               3)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja i Wielkie Księstwo Luksemburga pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 2.4.2005.


title: Sprawa C-200/08: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/28

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-200/08)
   (2008/C 171/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bordes i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że odmawiając niemieckim i brytyjskim instruktorom snowboardu nauczania tylko tej dyscypliny we Francji i nie wymieniając w zarządzeniu z dnia 4 maja 1995 r. w brzmieniu zmienionym dyplomów instruktorów snowboardu zdobytych w innych państwach członkowskich, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 39 WE, 43 WE i 49 WE, jak również art. 6 dyrektywy 92/51/EWG (1);

               —

               obciążenie Republika Francuska kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Chociaż w wielu państwach członkowskich nauczycielami jazdy na nartach oraz na snowboardzie mogą być osoby, które odbyły odrębne kształcenie, to nauki snowboardu we Francji mogą udzielać wyłącznie instruktorzy snowboardu.
   Strona skarżąca podnosi, że odmowa zezwolenia na podejmowanie wyłącznie zawodu instruktora snowboardu nie może być usprawiedliwiona w oparciu o podstawowe zasady swobodnego przepływu osób, swobodnego świadczenia usług oraz swobody przedsiębiorczości. Komisja utrzymuje ponadto, że określone w orzecznictwie Trybunału dla uzasadnienia ewentualnego ograniczenia tych zasad cztery kumulatywne przesłanki pozwalające na odstępstwa — niedyskryminacja, nadrzędne względy interesu ogólnego, zdolność do zagwarantowania realizacji słusznego celu oraz uwzględnienie zasady proporcjonalności — nie zostały spełnione.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG (Dz.U. L 209, str. 25).


               30.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/9

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2015 r. przez Islandzkie Towarzystwo Usług Finansowych przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-4/15)
   (2015/C 143/10)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 28 stycznia 2015 r. przez Islandzkie Towarzystwo Usług Finansowych, reprezentowane przez adwokatów Hansa-Jörga Niemeyera i Christiana Kovácsa z kancelarii Hengeler Mueller, Square de Meeûs 40, 1000 Bruksela, Belgia.
   Skarżący twierdzi, że Trybunał EFTA powinien:

               1)

               unieważnić decyzję Urzędu Nadzoru EFTA nr 298/14/COL z dnia 16 lipca 2014 r. (Dz.U. C 400 z 13.11.2014, s. 13) o zamknięciu postępowania w sprawie istniejącej pomocy dla Islandzkiego Funduszu Finansowania Mieszkalnictwa (Íbúðalánasjóður); i

               2)

               obciążyć Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący, Islandzkie Towarzystwo Usług Finansowych („SFF”), reprezentuje wszystkie zarejestrowane przedsiębiorstwa finansowe w Islandii, w tym banki uniwersalne, inwestycyjne i oszczędnościowe, jak również firmy ubezpieczeniowe, spółki leasingowe, biura maklerskie i przedsiębiorstwa zajmujące się obsługą transakcji kartami płatniczymi. Jego celem jest promowanie konkurencyjnego środowiska prowadzenia działalności dla firm finansowych w Islandii oraz promowanie ich interesów na arenie międzynarodowej.

               —

               Niniejsza sprawa dotyczy wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA o zamknięciu postępowania w sprawie istniejącej pomocy dla Islandzkiego Funduszu Finansowania Mieszkalnictwa („HFF”).

         Skarżący twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA:

               —

               błędnie założył, że wsparcie udzielone HFF stanowi istniejącą pomoc, podczas gdy w rzeczywistości jest to nowa pomoc,

               —

               nie przedstawił odpowiedniego uzasadnienia wniosków, które zawarł w decyzji, naruszając tym samym art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale,

               —

               popełnił oczywisty błąd w wykładni art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG.


title: Sprawa C-57/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 27 listopada 2007 r. w sprawie T-434/05 Gateway, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 13 lutego 2008 r. przez Gateway, Inc.

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 27 listopada 2007 r. w sprawie T-434/05 Gateway, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 13 lutego 2008 r. przez Gateway, Inc.
   (Sprawa C-57/08 P)
   (2008/C 171/20)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Gateway, Inc. (przedstawiciel: C. R. Jones, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Fujitsu Siemens Computers GmbH
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 27 listopada 2007 r. w sprawie T-434/05;

               —

               uwzględnienie w całości złożonego przez wnoszącego odwołanie sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się następujących błędów:

               a)

               Określenia „media gateway” i „gateway” mają na rynku IT bardzo konkretne znaczenie w doniesieniu do szczególnych form urządzeń konwertujących jeden protokół lub format na inny. Jednak Sąd Pierwszej Instancji nieprawidłowo stwierdził, że „gateway” jako element składowy zgłoszonego znaku towarowego służy do oznaczania opisowych właściwości wszystkich towarów lub usług wymienionych w zakwestionowanym wykazie, podczas gdy w rzeczywistości żadne z towarów lub usług, dla których zgłoszono sporny znak towarowy, nie figurują jako „media gateways” lub „gateways”.

               b)

               Sąd nieprawidłowo zdefiniował dany krąg odbiorców, stwierdzając, że składa on się z konsumentów nabywających jedynie towary i usługi informatyczne a nie z konsumentów wszystkich towarów i usług ujętych w zakwestionowanym wykazie.

               c)

               Sąd nieprawidłowo stwierdził, że kolidujące znaki towarowe nie są do siebie wizualnie, fonetycznie i koncepcyjnie podobne.

               d)

               Sąd nieprawidłowo stwierdził, że kwestia podobieństwa w odniesieniu do dwóch kolidujących słownych znaków towarowych powinna być uzależniona od tego, czy całościowe wrażenie wizualne, fonetyczne lub koncepcyjne wywierane przez złożony znak słowny jest zdominowane przez tę część znaku, która występuje w znaku wcześniejszym.

               e)

               Przeprowadzając ocenę podobieństwa między kolidującymi znakami Sąd niedostatecznie uwzględnił odróżniający charakter, jaki w odczuciu docelowego kręgu odbiorców posiada określenie „gateway” jako wcześniejszy znak towarowy wnoszącego odwołanie dla informatycznych usług i towarów.

               f)

               Sąd niedostatecznie uwzględnił to, że znaki towarowe o wysoce odróżniającym charakterze, czy to per se, czy też z uwagi na reputację, jaką się cieszą, korzystają z szerszego zakresu ochrony niż znaki towarowe o mniejszym charakterze odróżniającym.

               g)

               Sąd nieprawidłowo stwierdził, że „gateway” nie pełni niezależnej funkcji odróżniającej w ramach zgłoszonego znaku towarowego.

               h)

               Sąd nieprawidłowo uznał, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd powinno być uzależnione od tego, czy całościowe wrażenie wywierane przez złożone oznaczenie jest zdominowane przez tę jego część, która występuje w znaku wcześniejszym.

               i)

               Sąd nie dokonał właściwej oceny wpływu wizualnego, koncepcyjnego i fonetycznego, jaki słowo „gateway” może mieć na przeciętnego konsumenta odnośnych towarów i usług, jeśli występuje jako część składowa zgłoszonego znaku towarowego.