title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  17 listopada 2005 r.  w sprawie C-131/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 79/409/EWG i 92/43/EWG)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/18

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 17 listopada 2005 r.
   w sprawie C-131/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 79/409/EWG i 92/43/EWG)
   (2006/C 36/35)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-131/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 21 marca 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. van Beek, wspierany przez adwokatów F. Louisa i A. Capobianco) przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: S. Nwaokolo), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Schintgen, pełniący obowiązki prezesa izby, R. Silva de Lapuerta, J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując w przepisanym terminie wszelkich niezbędnych środków w celu zastosowania się do art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa oraz do art. 12 ust. 2 i art. 13 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w związku z art. 2 ust. 1 tej dyrektywy, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.05.2005 r.


title: Sprawa C-77/07: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 2 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/32

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 2 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-77/07) (1)

   (2007/C 315/59)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 23.4.2005.


title: Sprawa T-231/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 listopada 2007 r. — ITT Manufacturing Enterprises przeciwko OHMI — ITT Trademark and Trade (I.T.T.)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 listopada 2007 r. — ITT Manufacturing Enterprises przeciwko OHMI — ITT Trademark and Trade (I.T.T.)
   (Sprawa T-231/07) (1)

   (2007/C 315/83)

      Język postępowania: angielski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawy połączone C-293/12 i C-594/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 kwietnia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez High Court of Ireland, Verfassungsgerichtshof – Irlandia, Austria) – Digital Rights Ireland Ltd przeciwko Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Justice, Equality and Law Reform, The Commissioner of the Garda Síochána, Irlandii i Attorney General (C-293/12); Kärntner Landesregierung, Michael Seitlinger, Christof Tschohl i in. (C-594/12) (Łączność elektroniczna — Dyrektywa 2006/24/WE — Ogólnie dostępne usługi łączności elektronicznej lub udostępnianie publicznych sieci łączności — Zatrzymywanie danych generowanych lub przetwarzanych w związku ze świadczeniem tych usług — Ważność — Artykuły 7, 8 i 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 kwietnia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez High Court of Ireland, Verfassungsgerichtshof – Irlandia, Austria) – Digital Rights Ireland Ltd przeciwko Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Justice, Equality and Law Reform, The Commissioner of the Garda Síochána, Irlandii i Attorney General (C-293/12); Kärntner Landesregierung, Michael Seitlinger, Christof Tschohl i in. (C-594/12)
   (Sprawy połączone C-293/12 i C-594/12) (1)

   ((Łączność elektroniczna - Dyrektywa 2006/24/WE - Ogólnie dostępne usługi łączności elektronicznej lub udostępnianie publicznych sieci łączności - Zatrzymywanie danych generowanych lub przetwarzanych w związku ze świadczeniem tych usług - Ważność - Artykuły 7, 8 i 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej))
   2014/C 175/07
   Języki postępowania: angielski i niemiecki

      Sądy odsyłające

   High Court of Ireland, Verfassungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Digital Rights Ireland Ltd (C-293/12), Kärntner Landesregierung, Michael Seitlinger, Christof Tschohl i in. (C-594/12)

      Strona pozwana: Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Justice, Equality and Law Reform, The Commissioner of the Garda Síochána, Irlandia i Attorney General

      przy udziale: Irish Human Rights Commission

      Przedmiot

   (Sprawa C-293/12)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – High Court of Ireland – Wykładnia art. 3, 4 i 6 dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54) – Ograniczenie praw strony skarżącej w zakresie telefonii komórkowej – Zgodność z art. 5 ust. 4 i art. 21 TFUE – Zgodność z art. 7, 8, 10 i 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
   (Sprawa C-594/12)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Verfassungsgerichtshof – Ważność art. 3–9 dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54) w świetle art. 7, 8 i 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Wykładnia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności jej art. 7, 8, 52 i 53, dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31), a także rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1) – Skarga konstytucyjna dotycząca ewentualnej niekonstytucyjności niektórych przepisów federalnej ustawy o telekomunikacji wdrażającej dyrektywę 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności

      Sentencja

   Stwierdza się nieważność dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012; Dz.U. C 79 z 16.3.2013


title: Sprawa C-10/07: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/6

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-10/07)
   (2007/C 69/12)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Enegren, G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy 2002/74/WE upłynął w dniu 8 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 270, str. 10.


title: Sprawa T-678/16 P: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2017 r. – Siragusa/Rada (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zakończenie służby — Wniosek o przejście na emeryturę — Zmiana przepisów regulaminu pracowniczego po złożeniu wniosku — Cofnięcie wcześniejszej decyzji — Kwalifikacja prawna zaskarżonej decyzji)

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/12

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2017 r. – Siragusa/Rada
   (Sprawa T-678/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zakończenie służby - Wniosek o przejście na emeryturę - Zmiana przepisów regulaminu pracowniczego po złożeniu wniosku - Cofnięcie wcześniejszej decyzji - Kwalifikacja prawna zaskarżonej decyzji))
   (2017/C 357/15)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sergio Siragusa (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Veiga, pełnomocnicy) i Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Dean i D. Nessaf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2016 r., Siragusa/Rada (F-124/15, EU:F:2016:147).

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2016 r., Siragusa/Rada (F-124/15) zostaje uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana izbie Sądu innej niż izba, która orzekała w przedmiocie niniejszego odwołania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa C-238/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. – FLSmidth & Co. A/S przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81WE — Nieograniczone prawo orzekania przez Sąd — Obowiązek uzasadnienia — Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną — Odpowiedzialność spółki dominującej za zapłatę grzywny nałożonej na spółkę zależną — Proporcjonalność — Postępowanie przed Sądem — Rozsądny termin na wydanie orzeczenia)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. – FLSmidth & Co. A/S przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-238/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81WE - Nieograniczone prawo orzekania przez Sąd - Obowiązek uzasadnienia - Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną - Odpowiedzialność spółki dominującej za zapłatę grzywny nałożonej na spółkę zależną - Proporcjonalność - Postępowanie przed Sądem - Rozsądny termin na wydanie orzeczenia))
   2014/C 194/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: FLSmidth & Co. A/S (przedstawiciel: M. Dittmer, advokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray, Barrister)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 marca 2012 r. w sprawie T-65/06 FLSmidth przeciwko Komisji, którym Sąd stwierdził nieważność części decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 – Worki przemysłowe) w sprawie kartelu obejmującego ustalanie cen i kontyngentów sprzedaży w zależności od obszaru geograficznego, podział zamówień od klientów hurtowych, organizację uzgodnionego składania ofert w niektórych przetargach oraz wprowadzenie w życie mechanizmu wymiany informacji w przedmiocie wielkości sprzedaży na rynku plastikowych worków przemysłowych oraz obniżył nałożoną na skarżącą grzywnę – Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               FLSmidth & Co. A/S zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawa T-351/08: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2010 r. — Matratzen Concord przeciwko OHIM — Barranco Schnitzler i Barranco Rodriguez (MATRATZEN CONCORD) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MATRATZEN CONCORD — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MATRATZEN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/39

         Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2010 r. — Matratzen Concord przeciwko OHIM — Barranco Schnitzler i Barranco Rodriguez (MATRATZEN CONCORD)
   (Sprawa T-351/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MATRATZEN CONCORD - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MATRATZEN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 221/63
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Matratzen Concord GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również: Pablo Barranco Schnitzler i Mariano Barranco Rodriguez (Sant Just Desvern, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 maja 2008 r. (sprawa R 1034/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pablem Barranco Schnitzlerem i Marianem Barranco Rodriguezem a Matratzen Concord GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 maja 2008 r. (sprawa R 1034/2007-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-599/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-348/14 Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2016 r. przez Oleksandra Wiktorowycza Janukowycza

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-348/14 Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2016 r. przez Oleksandra Wiktorowycza Janukowycza
   (Sprawa C-599/16 P)
   (2017/C 030/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Oleksandr Wiktorowycz Janukowycz (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 15 września 2016 r. w sprawie T-348/14 w zakresie wskazanym w odwołaniu, to jest pkt 2 i 4 sentencji wyroku;

               —

               uwzględnienie żądań skarżącego podniesionych w postępowaniu przed Sądem w zakresie wskazanym poniże, mianowicie:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r., zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB (1) (zwanej dalej „drugą decyzją zmieniającą”);

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r., zmieniającej decyzję 2014/119/WPZIB (2) oraz

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r., zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 (3)

                     w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego, oraz

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności przedstawionej w piśmie dostosowującym żądania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez uznanie, że kryterium wskazania z art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB zmienionej drugą decyzją zmieniającą jest zgodne z celami wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa wyrażonymi w art. 21 TUE. Sąd zaniechał przyznania, że zarzucane czyny polegające na sprzeniewierzeniu środków publicznych powinny być przynajmniej przedmiotem postępowania karnego lub innych postępowań sądowych w danym państwie w sytuacji gdy – jak w niniejszej sprawie – istnieją wiarygodne dowody na to, że dane państwo nie posiada spójnej i odpowiedniej historii przestrzegania zasad podstawowych praw człowieka lub poszanowania państwa prawa.

               2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez (1) niestwierdzenie, że istnieją wiarygodne dowody na brak historii przestrzegania zasad podstawowych praw człowieka lub poszanowania państwa prawa na Ukrainie oraz (2) uznaniu, na podstawie dowodów, na których oparła się Rada Unii Europejskiej, niektórych organów ukraińskich za „wysokiej rangi organ wymiaru sprawiedliwości”. Sąd naruszył prawo również w ten sposób, że nie przedstawił żadnego uzasadnienia swego stanowiska w tych kwestiach.

               3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez stwierdzenie, że (1) umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie na podstawie pisma organów ukraińskich z dnia 30 grudnia 2014 r. spełniało kryteria wskazania oraz że (2) Rada nie popełniła oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie.

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniająca decyzję Rady 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 24, s. 16).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62. s. 25).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62. s. 1).


title: Sprawa T-306/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Polymer-Chemie/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/39

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Polymer-Chemie/Komisja
   (Sprawa T-306/14) (1)

   (2015/C 155/54)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-434/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2006 r. — Milbert i in. przeciwko Komisji (Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. — Odmowa awansu — Przyznanie punktów awansu — Skarga o uchylenie — Interes prawny — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2006 r. — Milbert i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-434/04) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. - Odmowa awansu - Przyznanie punktów awansu - Skarga o uchylenie - Interes prawny - Oczywista niedopuszczalność)
   (2006/C 331/90)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alex Milbert (Hesperange, Luksemburg), Imre Czigàny (Rhode-Saint-Genèse, Belgia), José Manuel De la Cruz Gonzalez (Bruksela, Belgia), Viviane Deveen (Overijse, Belgia), Mohammad Reza Fardoom (Roodt-sur-Syre, Luksemburg), Laura Gnemmi (Hünsdorf, Luksemburg), Marie-José Reinard (Bertrange, Luksemburg), Vassilios Stergiou (Kraainem, Belgia) i Ioannis Terezakis (Bruksela) (przedstawiciele: początkowo G. Bounéou i F. Frabetti, avocats, następnie F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i H Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze uchylenie listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r. w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwisk skarżących, jak również, incydentalnie, uchylenie aktów przygotowawczych do tej decyzji oraz po drugie uchylenie decyzji o przyznaniu punktów do uzyskania awansu w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r. w odniesieniu do skarżących.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005 r.


title: Sprawa T-191/11: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2011 r. — Automobili Lamborghini przeciwko OHIM — Miura Martínez (Miura)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/23

         Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2011 r. — Automobili Lamborghini przeciwko OHIM — Miura Martínez (Miura)
   (Sprawa T-191/11)
   2011/C 160/37
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Automobili Lamborghini Holding SpA (Sant’Agata Bolognese, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Kather)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Eduardo Miura Martínez (Sewilla, Hiszpania) i Antonio José Miura Martínez (Sewilla)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 stycznia 2011 r. w sprawie R 161/2010-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Miura” dla towarów i usług z klas 12, 14, 18, 25 i 28.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Eduardo Miura Martínez i Antonio José Miura Martínez

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny, międzynarodowy i krajowy, znak towarowy zawierający element słowny „MIURA” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 12, 14, 24, 25 i 39, słowny krajowy znak towarowy „MIURA” dla towarów z klas 18 i 25, jak również używana w obrocie handlowym nazwa „MIURA” w odniesieniu do hodowli byków

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ interwenienci nie dowiedli używania znaków towarowych, na które powołali się w sprzeciwie, oraz naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ skarżąca nie miała możliwości ustosunkować się do rozstrzygających rozważań decyzji, gdyż nie zostało jej przekazane uzasadnienie sprzeciwu.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-286/13 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Dole Food Company, Inc., Dole Fresh Fruit Europe, dawniej Dole Germany OHG/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek bananów — Koordynacja w ustalaniu cen referencyjnych — Obowiązek uzasadnienia — Spóźnione uzasadnienie — Spóźnione przedstawienie dowodów — Prawo do obrony — Zasada równości broni — Zasady ustalania stanu faktycznego — Przeinaczenie faktów — Ocena dowodów — Struktura rynku — Ciążący na Komisji obowiązek wskazania elementów wymiany informacji stanowiących ograniczenie konkurencji ze względu na cel — Ciężar dowodu — Obliczanie grzywien — Uwzględnienie sprzedaży spółek zależnych nieuczestniczących w naruszeniu — Dwukrotne uwzględnienie sprzedaży tych samych bananów)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Dole Food Company, Inc., Dole Fresh Fruit Europe, dawniej Dole Germany OHG/Komisja Europejska
   (Sprawa C-286/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek bananów - Koordynacja w ustalaniu cen referencyjnych - Obowiązek uzasadnienia - Spóźnione uzasadnienie - Spóźnione przedstawienie dowodów - Prawo do obrony - Zasada równości broni - Zasady ustalania stanu faktycznego - Przeinaczenie faktów - Ocena dowodów - Struktura rynku - Ciążący na Komisji obowiązek wskazania elementów wymiany informacji stanowiących ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Ciężar dowodu - Obliczanie grzywien - Uwzględnienie sprzedaży spółek zależnych nieuczestniczących w naruszeniu - Dwukrotne uwzględnienie sprzedaży tych samych bananów))
   (2015/C 155/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dole Food Company, Inc., Dole Fresh Fruit Europe, dawniej Dole Germany OHG (przedstawiciel: J.-F. Bellis, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Dole Food Company, Inc., oraz Dole Fresh Fruit Europe, dawniej Dole Germany OHG, zostają solidarnie obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-225/04: Skarga wniesiona dnia 1 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/9

         Skarga wniesiona dnia 1 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-225/04)
   (2004/C 190/15)
   Dnia 4 maja 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Finlandii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez M. Huttunen i K. Simonsson, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom z art. 2 dyrektywy 2001/106/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 95/21/WE dotyczącą przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) (1), gdyż nie wydała niezbędnych przepisów prawnych i aktów administracyjnych w celu dokonania transpozycji dyrektywy lub przynajmniej nie poinformowała Komisji o ich wydaniu.

               2.

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Z dniem 22 lipca 2003 r. upłynął termin dla dokonania transpozycji dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 19 z 22.1.2001, str. 17.


title: Sprawa T-193/14: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Cristiano di Thiene przeciwko OHIM – Nautica Apparel (AERONAUTICA)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/32

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Cristiano di Thiene przeciwko OHIM – Nautica Apparel (AERONAUTICA)
   (Sprawa T-193/14)
   2014/C 151/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cristiano di Thiene SpA (Thiene, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Fischetti i F. Celluprica)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nautica Apparel, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 stycznia 2014 r. w sprawie R 96/2013-4.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „AERONAUTICA” dla towarów i usług z klas 9, 18, 20, 25, 35, 42 i – zgłoszenie znaku towarowego nr 7 508 237

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Nautica Apparel, Inc

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne znaki towarowe zarejestrowane wcześniej jako wspólnotowe i zarejestrowane w Zjednoczonym Królestwie słowne znaki towarowe „NAUTICA” i „NAUTICA BLUE” dla towarów i usług z klas 8, 9, 18, 20, 25, 27 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-239/15: Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Cryo-Save/EUIPO – MedSkin Solutions Dr. Suwelack (Cryo-Save) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy Cryo-Save — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Ciężar dowodu — Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/36

         Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Cryo-Save/EUIPO – MedSkin Solutions Dr. Suwelack (Cryo-Save)
   (Sprawa T-239/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Cryo-Save - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Ciężar dowodu - Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku])
   (2017/C 144/47)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cryo-Save AG (Freienbach, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Schifko i W. Schramek, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG (Billerbeck, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2015 r. (sprawa R 2567/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy MedSkin Solutions Dr. Suwelack a Cryo-Save.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Cryo-Save AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa T-31/12: Postanowienie Sądu z dnia 9 października 2012 r. — Région Poitou-Charentes przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Fundusze strukturalne — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt częściowo informacyjny, częściowo przygotowawczy — Niedopuszczalność)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/34

         Postanowienie Sądu z dnia 9 października 2012 r. — Région Poitou-Charentes przeciwko Komisji
   (Sprawa T-31/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Fundusze strukturalne - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt częściowo informacyjny, częściowo przygotowawczy - Niedopuszczalność)
   2012/C 366/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Région Poitou-Charentes (Francja) (przedstawiciel: J. Capiaux, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, jaką — zdaniem strony skarżącej — miało zawierać pismo Komisji z dnia 18 listopada 2011 r., w którym jako przedmiot wskazano: „Zakończenie programu »Obszar Atlantycki« 2000-2006, Zatwierdzenie końcowego sprawozdania, CCI: 2001 RG 16 0PC 006”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Région Poitou-Charentes pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-277/05: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/58

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-277/05)
   (2005/C 217/117)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 20 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation, z siedzibą w Towson, Maryland (USA), reprezentowanej przez P. Harrisa, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 maja 2005 r. w sprawie R 791/2004-1;

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu nr B623 555;

               —

               obciążenie OHIM kosztami strony skarżącej poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM oraz w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Kolorowy czarno-żółty znak towarowy dla towarów z klasy 7 (przenośne narzędzia ręczne o napędzie elektrycznym itd.)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane dla narzędzi z napędem elektrycznym w obrocie handlowym we wszystkich Państwach Członkowskich

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów w celu dalszego postępowania

               Podniesione zarzuty:

               Skarżąca podnosi, że należało stwierdzić niedopuszczalność sprzeciwu, gdyż nie określał on w sposób wystarczająco czytelny wcześniejszych znaków towarowych i oznaczeń, na które się powołano, co stanowiło naruszenie zasady 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/1995 (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 303 z 15.12.1995, str. 1.


title: Sprawa C-670/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer) przeciwko Société Vinifrance SA (Ochrona interesów finansowych Unii — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuły 4 i 5 — Kara administracyjna — Środek administracyjny — Rozporządzenie (EWG) nr 822/87 — Pomoc na prywatne składowanie zagęszczonego moszczu gronowego — Pochodzenie wspólnotowe — Rozporządzenie (EWG) nr 1059/83 — Umowa długoterminowego składowania — Artykuł 2 ust. 2 — Artykuł 17 ust. 1 lit. b) — Zmniejszenie pomocy z uwzględnieniem charakteru naruszenia)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer) przeciwko Société Vinifrance SA
   (Sprawa C-670/11) (1)

   (Ochrona interesów finansowych Unii - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuły 4 i 5 - Kara administracyjna - Środek administracyjny - Rozporządzenie (EWG) nr 822/87 - Pomoc na prywatne składowanie zagęszczonego moszczu gronowego - Pochodzenie wspólnotowe - Rozporządzenie (EWG) nr 1059/83 - Umowa długoterminowego składowania - Artykuł 2 ust. 2 - Artykuł 17 ust. 1 lit. b) - Zmniejszenie pomocy z uwzględnieniem charakteru naruszenia)
   2013/C 38/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

      Strona pozwana: Société Vinifrance SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État — Wykładnia art. 2 ust. 2 i art. 17 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1059/83 z dnia 29 kwietnia 1983 r. w sprawie umów składowania wina stołowego, moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego i rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego (Dz.U. L 116, s. 77), przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (Dz.U. L 84, s. 1) oraz przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1) — Wspólnotowa pomoc na składowanie zagęszczonego moszczu gronowego przyznawana w zamian za zawarcie z krajową agencją interwencyjną umowy składowania — Nabycie przez producenta moszczów gronowych od fikcyjnego lub nieistniejącego przedsiębiorstwa — Pojęcie „właściciel” w rozumieniu tego rozporządzenia — Rozporządzenie ustanawiające program pomocy unijnej i nieprzewidujące w przypadku uchybienia jego przepisom systemu środków i kar — Określenie tego systemu w przypadku naruszenia interesów finansowych Unii

      Sentencja

               1)

               W sytuacji takiej jak będąca przedmiotem postępowania głównego, gdy nieistnienie spółki, co do której uważano, iż sprzedała moszcze gronowe, skutkuje tym, że nie może zostać ustalone wspólnotowe pochodzenie tych moszczów, producent, który nabył owe moszcze od tej spółki, nie może w każdym razie otrzymać pomocy w odniesieniu do składowania na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2253/88 z dnia 19 lipca 1988 r.

               2)

               W okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania głównego:

                           —

                           art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1059/83 z dnia 29 kwietnia 1983 r. w sprawie umów składowania wina stołowego, moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego i rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2646/1999 z dnia 15 grudnia 1999 r., nie może stanowić podstawy prawnej w celu wymierzenia kary za naruszenie przez producenta obowiązku, przewidzianego w rozporządzeniu nr 822/87, zmienionego rozporządzeniem nr 2253/88, zgodnie z którym moszcze gronowe mogące uprawnić do otrzymania pomocy w odniesieniu do składowania powinny być pochodzenia wspólnotowego;

                           —

                           w braku zarówno w przepisach sektorowych, jak i w przepisach krajowych przepisu przewidującego stosowanie kary, sporne nieprawidłowości nie mogą podlegać „karze” w rozumieniu art. 5 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich; oraz

                           —

                           władze krajowe są zobowiązane do stosowania środka administracyjnego w rozumieniu art. 4 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia nr 2988/95, polegającego na żądaniu zwrotu tej nienależnie uzyskanej pomocy, pod warunkiem że zostanie ustalone, co podlega zbadaniu przez sąd odsyłający, iż obie umowy składowania będące przedmiotem postępowania głównego dotyczyły w części lub w całości moszczów gronowych, których nie można uznać za będące pochodzenia wspólnotowego i które zostały zmieszane w ramach czynności zagęszczania i składowania z moszczami gronowymi pochodzenia wspólnotowego.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa C-436/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areos Pagos (Grecja) w dniu 4 sierpnia 2016 r. – Georgios Leventis, Nikolaos Vafias/Malcon Navigation Co. Ltd, Brave Bulk Transport Ltd

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areos Pagos (Grecja) w dniu 4 sierpnia 2016 r. – Georgios Leventis, Nikolaos Vafias/Malcon Navigation Co. Ltd, Brave Bulk Transport Ltd
   (Sprawa C-436/16)
   (2016/C 392/14)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Areos Pagos (Grecja)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Georgios Leventis, Nikolaos Vafias

      Druga strona postępowania: Malcon Navigation Co. Ltd, Brave Bulk Transport Ltd

      Pytanie prejudycjalne

   Czy klauzula prorogacyjna uzgodniona na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1) między dwiema spółkami i zawarta w umowie, którą podpisały one w formie dokumentu prywatnego w dniu 14 listopada 2007 r., której art. 10 stanowi, że „niniejsza umowa podlega prawu angielskiemu i wchodzi w zakres jurysdykcji sądów angielskich, zaś każdy spór wynikły z tej umowy lub z nią związany podlega wyłącznej jurysdykcji High Court of Justice (England and Wales)”, obejmuje – w odniesieniu do działań i zaniechań organów spółki będącej drugą stroną postępowania kasacyjnego wymienionej na drugim miejscu, które ją reprezentują i które powodują powstanie jej odpowiedzialności w rozumieniu art. 71 greckiego kodeksu cywilnego – także osoby odpowiedzialne, które działały w wykonaniu swoich obowiązków i które są na podstawie art. 71 w związku z art. 926 greckiego kodeksu cywilnego solidarnie odpowiedzialne ze spółką jako osobą prawną?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie C-31/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/29/WE — Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 28 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-31/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/29/WE - Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 171/05)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-91/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Banks i F. Castillo de la Torre) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: M. Muñez Pérez), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, A. La Pergola, J. Malenovský (sprawozdawca) i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 71 z 20.3.2004


title: Sprawa C-525/14: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/23

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska
   (Sprawa C-525/14)
   (2015/C 046/30)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że odmawiając uznania niektórych niderlandzki cech probierczych, w szczególności cechy probierczej Waarborg Holland, Republika Czeska naruszyła zobowiązania ciążące na niej na podstawie art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Poprzez odmowę uznania niektórych niderlandzki cech probierczych Republika Czeska ogranicza swobodny przepływ metali szlachetnych oznaczonych tymi cechami probierczymi oraz przedmiotami wytworzonymi z tych metali.

               2.

               Nawet jeśli metal szlachetny jest oznaczony cechą probierczą przez oddział niderlandzkiego urzędu probierczego w państwie trzecim, takie produkty powinny być traktowane w taki sam sposób jak produkty pochodzące z Unii Europejskiej z uwagi na fakt, że metale szlachetne są oznaczone zgodnie z niderlandzkimi zasadami oraz zostały ostatecznie dopuszczone do swobodnego obrotu.

               3.

               Republika Czeska nie wykazała, że ewentualne ograniczenie swobodnego przepływu towarów jest odpowiednie do zapewnienia realizacji celu w postaci ochrony konsumentów i nie wykracza poza to co konieczne do jego osiągnięcia.


title: Sprawa C-631/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Oviedo (Hiszpania) w dniu 27 listopada 2015 r. – Carlos Álvarez Santirso/Consejería de Educación, Cultura y Deporte del Principado de Asturias

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Oviedo (Hiszpania) w dniu 27 listopada 2015 r. – Carlos Álvarez Santirso/Consejería de Educación, Cultura y Deporte del Principado de Asturias
   (Sprawa C-631/15)
   (2016/C 068/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo de Oviedo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Carlos Álvarez Santirso

      Strona pozwana: Consejería de Educación, Cultura y Deporte del Principado de Asturias

      Pytania prejudycjalne

   Czy klauzulę 4 porozumienia ramowego, do którego odsyła dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom regionalnym takim jak Ley del Principado de Asturias 6/2009 de 29 de diciembre de evaluación de la función pública docente y sus incentivos (ustawa Księstwa Asturii 6/2009 z dnia 29 grudnia 2009 r. o ocenie publicznej kadry nauczycielskiej i o związanych z nią środkach zachęcających), której art. 2 ustanawia jako przesłankę umożliwiającą objęcie planem oceny (a zatem uzyskanie związanych z tym zachęt finansowych) wymóg posiadania statusu urzędnika, wykluczając personel tymczasowy?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43)


title: Sprawa T-440/16: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. – Souruh/Rada

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/23

      Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. – Souruh/Rada
      (Sprawa T-440/16)
      (2016/C 364/23)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Souruh SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie jej skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji 2016/850/WPZiB z dnia 27 maja 2016 r. i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-411/16, Syriatel Mobile Telecom/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-435/05: Skarga wniesiona w dniu  5 grudnia 2005 r.  — Danjaq przeciwko OHIM

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/41

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2005 r. — Danjaq przeciwko OHIM
   (Sprawa T-435/05)
   (2006/C 60/79)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Danjaq LLC (Santa Monica, USA) [Przedstawiciele: L. Berg, S. Skrein, Solicitors i G. Hobbs, G. Hollingworth, barristers]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mission Productions GmbH (Monachium, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej w sprawie nr R 1118/2004-1;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego objętego zgłoszeniem nr 2 256 378 lub ewentualnie przekazanie sprzeciwu Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego do ponownego rozpoznania zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Mission Productions GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Dr. No” dla towarów zaliczanych do klas 9, 12, 18, 25 i 32 — zgłoszenie nr 2 256 378
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wcześniejszy powszechnie znany znak towarowy, wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy i wcześniejsze oznaczenie używane w działalności handlowej „Dr. No” i „Dr. NO” dla filmów, DVD, komiksów, nagrań muzycznych, książek, plakatów i zabawek przedstawiających bohaterów akcji

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że Izba Odwoławcza niewłaściwie zinterpretowała art. 6 bis konwencji paryskiej uznając, że skarżąca powinna wykazać fakt używania znaków na terenie Wspólnoty.
   Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Rady nr 40/94 jako że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd co do spornych znaków, ponieważ znaki te i niektóre spośród objętych nimi towarów są identyczne.
   Naruszenie art. 8 ust. 4 i art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz zasad 50 ust. 2 i 52 ust. 1 zawartych w rozporządzeniu Komisji nr 2868/95 z uwagi na to, że Izba Odwoławcza nie rozpoznała sprzeciwu w świetle art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 40/94 a powinna była wziąć pod uwagę fakt, iż stronie skarżącej przysługiwały liczne prawa wcześniejsze i że używała ona znaków, na które powołała się w sprzeciwie, w działalności handlowej.


title: Sprawa C-548/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen (Belgia) w dniu 31 października 2011 r. — Edgard Mulders przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen (Belgia) w dniu 31 października 2011 r. — Edgard Mulders przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen
      (Sprawa C-548/11)
      (2012/C 25/59)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Arbeidshof te Antwerpen

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Edgard Mulders

         Strona pozwana: Rijksdienst voor Pensioenen

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 46 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) zostaje naruszony, jeżeli przy obliczaniu emerytury pracownika migrującego okres niezdolności do pracy, w którym pobierał on świadczenia z tytułu niezdolności do pracy i opłacał składki na podstawie Algemene Ouderdomswet, nie zostaje uznany za „okres ubezpieczenia” w rozumieniu art. 1 lit. r) tego rozporządzenia?

         (1)  Dz.U. L 149, s. 2.


title: Sprawa T-509/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Cartera de Inversiones Melca i in./Komisja i SRB

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/40

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Cartera de Inversiones Melca i in./Komisja i SRB
   (Sprawa T-509/17)
   (2017/C 347/52)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cartera de Inversiones Melca SL (Avilés, Hiszpania), Servicios Inmobiliarios Avilés SL (Avilés), Hotel Avilés SA (Avilés), Arside Construcciones Mecánicas, SA (Carreño, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruiz de la Torre Esporrín i B. Fernández García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

               —

               Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.;

               —

               Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawy połączone T-349/06, T-371/06, T-14/07, T-15/07 i sprawa T-332/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji (EFRR — Obniżenie pomocy finansowej — Modyfikacja planów finansowania bez zezwolenia Komisji — Pojęcie znacznej modyfikacji — Artykuł 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-349/06, T-371/06, T-14/07, T-15/07 i sprawa T-332/07) (1)

   (EFRR - Obniżenie pomocy finansowej - Modyfikacja planów finansowania bez zezwolenia Komisji - Pojęcie znacznej modyfikacji - Artykuł 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 - Skarga o stwierdzenie nieważności)
   (2008/C 272/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma oraz, w sprawach T-349/06, T-371/06, T-14/07 i T-15/07, również C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy, wspierani przez C. von Donata, adwokata)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Wilms oraz L. Flynn, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skargi o stwierdzenie nieważności decyzji C(2006) 4193 końcowa i C(2006) 4194 końcowa z dnia 25 września 2006 r., C(2006) 5163 końcowa i C(2006) 5164 końcowa z dnia 3 listopada 2006 r. i C(2007) 2619 końcowa z dnia 25 czerwca 2007 r., dotyczących obniżenia pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej na rzecz, odpowiednio, programu celu 2 1997–1999 Północna Nadrenia — Westfalia, programu operacyjnego Resider — Północna Nadrenia- Westfalia 1994–1999, programów operacyjnych kraju związkowego Północnej Nadrenii- Westfalii w ramach wspólnych działań MSP (małe i średnie przedsiębiorstwa) i Rechar II oraz programu operacyjnego dotyczącego wspólnotowej interwencji o charakterze strukturalnym w regionach celu 2 kraju związkowego Północnej Nadrenii — Westfalii w okresie 1994–1996 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Sprawa T-332/07 zostaje połączona ze sprawami T-349/06, T-371/06, T-14/07 i T-15/07 do celów wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-369/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia — Arizona Chemical i in. przeciwko Komisji (Dyrektywa 67/548/EWG — Odmowa zmiany klasyfikacji kalafonii jako substancji niebezpiecznej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Skarga odszkodowawcza — Upływ terminu — Zarzut bezprawności — Niedopuszczalność)

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/18

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia — Arizona Chemical i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-369/03) (1)

   (Dyrektywa 67/548/EWG - Odmowa zmiany klasyfikacji kalafonii jako substancji niebezpiecznej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Skarga odszkodowawcza - Upływ terminu - Zarzut bezprawności - Niedopuszczalność)
   (2006/C 74/37)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Arizona Chemical BV (Huizen, Niderlandy), Eastman Belgium BVBA (Kallo, Belgia), Resinall Europe BVBA (Brugia, Belgia) i Cray Valley Iberica, SA (Madryt, Hiszpania) [przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: X. Lewis i F. Simonetti, pełnomocnicy]

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Finlandii [przedstawiciele: T. Pynnä i A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności aktu Komisji odrzucającego wnioski skarżących zmierzające do wycofania substancji zwanej kalafonią z listy substancji uczulających, umieszczonej w załączniku I do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 1967, 196, str. 1), a po drugie żądanie naprawienia poniesionej szkody.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżące pokrywają swoje własne koszty, jak i koszty poniesione przez stronę pozwaną.

               3)

               Interwenient ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.01.2004


title: Sprawa T-381/06: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2006 r. — FRA.BO przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/29

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2006 r. — FRA.BO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/06)
   (2007/C 42/51)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: FRA.BO SpA (Milan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Celli i F. Distefano)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji z dnia 20 września 2006 r. (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza — C(2006) 4180 wersja ostateczna) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE w odniesieniu do kwoty grzywny nałożonej na stronę skarżącą;

               —

               obniżenie grzywny nałożonej na stronę skarżącą w ramach przysługującego Sądowi nieograniczonego prawa orzekania oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. w sprawie COMP/F-1/38.121 — Złącza, w której Komisja stwierdziła, że skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia o EOG poprzez ustalanie cen, uzgadnianie cenników oraz zniżek i rabatów, wprowadzanie mechanizmów koordynacji podwyżek cen, przydział rynków krajowych oraz klientów i wymianę innych informacji handlowych.
   Skarżąca kwestionuje zaskarżoną decyzję z następujących powodów:

               —

               Skarżąca utrzymuje w pierwszej kolejności, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła podstawowe zasady prawa poprzez niewłaściwe i niezgodne z prawem zastosowanie zasad komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. (1)

               —

               Skarżąca utrzymuje w dalszej kolejności, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyznając FRA.BO nieproporcjonalnie niskie obniżenie grzywny wynoszące 20 % na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 1996 r. i naruszyła podstawowe zasady proporcjonalności, uzasadnionych oczekiwań i obowiązku uzasadnienia.

      (1)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. C 45 z 2002 r., str. 3).


title: Sprawa T-156/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Urzędnicy — Awans — Przyznanie punktów awansu — Związek ze sprawozdaniem z oceny — Odmowa awansu)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/47

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa T-156/05) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Przyznanie punktów awansu - Związek ze sprawozdaniem z oceny - Odmowa awansu)
   (2006/C 294/98)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Dymitra Lantzoni (Übersyren, Luksemburg) (przedstawiciel: M. Bouché, avocat)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości (przedstawiciel: M. Schauss, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji komitetu ds. zażaleń strony pozwanej z dnia 8 marca 2005 r. dotyczącej punktów awansu przyznanych skarżącej w ramach postępowania w sprawie awansu za 2002 r. oraz nieawansowania skarżącej w ramach postępowania za 2003 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005


title: Sprawa T-519/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2012 r. — Gozi przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Wniosek o udzielenie wsparcia — Decyzja Komisji o odmowie przyznania skarżącemu zwrotu kosztów poniesionych w ramach postępowania przed krajowym sądem karnym — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/10

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2012 r. — Gozi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-519/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Wniosek o udzielenie wsparcia - Decyzja Komisji o odmowie przyznania skarżącemu zwrotu kosztów poniesionych w ramach postępowania przed krajowym sądem karnym - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)
   2012/C 319/17
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sandro Gozi (Soglianó Al Rubicone, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Passalacqua i G. Calcerano)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie F-116/10 Gozi przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Sandro Gozi pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa C-71/05: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  8 czerwca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/30/WE — Transport lotniczy — Ograniczenia odnoszące się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty — Brak transpozycji dyrektywy w wyznaczonym terminie)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-71/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/30/WE - Transport lotniczy - Ograniczenia odnoszące się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty - Brak transpozycji dyrektywy w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 178/09)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Huttunen, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: S. Schreiner, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Brak dokonania w przewidzianym terminie transpozycji dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dani 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty (Dz.U. L 85, str. 40)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyzanczonym terminie, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005


title: Sprawa C-93/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sección Tercera de la Audiencia Provincial de Navarra (Hiszpania) w dniu 26 lutego 2014 r. – Miguel Angel Zurbano Belaza, Antonia Artieda Soria przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sección Tercera de la Audiencia Provincial de Navarra (Hiszpania) w dniu 26 lutego 2014 r. – Miguel Angel Zurbano Belaza, Antonia Artieda Soria przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.
   (Sprawa C-93/14)
   2014/C 151/16
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Sección Tercera de la Audiencia Provincial de Navarra

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Miguel Angel Zurbano Belaza i Antonia Artieda Soria

      Druga strona postępowania: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku wniesienia w 2009 r. przez bank pozwu w celu dochodzenia wierzytelności osobistej należnej od klientów po przeprowadzeniu licytacji nieruchomości obciążonych hipoteką, znajdzie zastosowanie, przy badaniu warunków umowy kredytu hipotecznego zawartej w 1986 r., dyrektywa 1993/13/EWG (1), jeżeli trzecia licytacja (19 lipca 1993 r.), jak również decyzje sądu co do wysokości należnych odsetek (3 lipca 2000 r.) i przybicia w odniesieniu do licytowanych nieruchomości (18 lipca 2000 r.) miały miejsce po publikacji wspomnianej dyrektywy?

               2)

               Czy w przypadku wniesienia w 2009 r. przez bank pozwu w celu dochodzenia wierzytelności osobistej należnej od klientów po przeprowadzeniu licytacji nieruchomości obciążonych hipoteką, sąd krajowy winien interpretować art. 10 Ley 26/1984 w świetle dyrektywy 1993/13, uwzględniając to, że trzecia licytacja (19 lipca 1993 r.), jak również decyzje sądu co do wysokości należnych odsetek (3 lipca 2000 r.) i przybicia w odniesieniu do licytowanych nieruchomości (18 lipca 2000 r.) miały miejsce po publikacji wspomnianej dyrektywy?

               3)

               Czy bezwzględnie obowiązujący charakter art. 131 zasada 12 Ley Hipotecaria definiuje jedynie, w świetle wyłączenia przewidzianego w art. 1 ust. 2 dyrektywy 1993/13, sposób przeprowadzania trzeciej licytacji w razie dochodzenia przez wierzyciela hipotecznego roszczenia rzeczowego, natomiast nie uniemożliwia badania przez sąd krajowy, w przypadku dochodzenia przez wierzyciela roszczenia z tytułu wierzytelności osobistej, czy metoda obliczania należnej kwoty jest zgodna z prawem wspólnotowym?

               4)

               Czy jest sprzeczne z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi ochrony konsumentów (art. 3–5 dyrektywy 1993/13) dochodzenie przez bank od swych klientów, po przeprowadzeniu licytacji i przysądzeniu na jego rzecz prawa władności nieruchomości obciążonych hipoteką za „rażąco niską” kwotę, wierzytelności osobistej, przy uwzględnianiu, do celów obliczenia należnych kwot, „rażąco niskiej” kwoty zaoferowanej wcześniej za licytowane nieruchomości?

               5)

               Czy w przypadku wniesienia w 2009 r. przez bank pozwu w celu dochodzenia wierzytelności osobistej należnej od klientów po przeprowadzeniu licytacji nieruchomości obciążonych hipoteką, których własność została mu przysądzona za cenę „rażąco niską”, zasada równego traktowania stoi na przeszkodzie nieuwzględnieniu nowelizacji dokonanej przez Ley 1/2000 i Ley 4/2011?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29)


title: Sprawa F-36/14: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/60

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-36/14)
   2014/C 292/77
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej, z jednej strony, wniosek skarżącego o przedłużenie służby, oraz z drugiej strony, potwierdzającej przejście skarżącego w stan spoczynku z dniem 1 czerwca 2014 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 28 marca 2014 r. w związku z decyzją dyrektora generalnego DG ENTR z dnia 7 kwietnia 2014 r., oddalającej wniosek skarżącego o przedłużenie służby i tym samym potwierdzającej przejście skarżącego w stan spoczynku z dniem 1 czerwca 2014 r.

               —

               naprawienie szkód powstałych albo mogących powstać wskutek wydania zaskarżonych decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-564/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance d’Orléans (Francja) w dniu 6 grudnia 2012 r. — BNP Paribas Personal Finance SA, Facet SA przeciwko Guillaume’owi Delmattiemu

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance d’Orléans (Francja) w dniu 6 grudnia 2012 r. — BNP Paribas Personal Finance SA, Facet SA przeciwko Guillaume’owi Delmattiemu
   (Sprawa C-564/12)
   2013/C 38/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal d’instance d’Orléans

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: BNP Paribas Personal Finance SA, Facet SA

      Strona pozwana: Guillaume Delmatti

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 22 dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki (1), interpretowany w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (2), zakazuje istnienia i stosowania w umowach o kredyt klauzuli standardowych, dotyczących potwierdzenia przez konsumenta wykonania przez kredytodawcę jego obowiązków?

               2)

               Czy zasada ogólna skuteczności prawa wspólnotowego oraz art. 22 i 23 dyrektywy 2008/48/WE stoją na przeszkodzie możliwości wykazania przez kredytodawcę wykonania jego obowiązków przedumownych i umownych poprzez same klauzule standardowe zawarte w umowach o kredyt, dotyczące potwierdzenia przez konsumenta ich wykonania, bez przedstawiania sądowi dokumentów wydanych przez kredytodawcę i przekazanych kredytobiorcy?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).

      (2)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Wyrok Trybunału z dnia 22 września 2016 r. w sprawie E-29/15 – Sorpa bs. przeciwko Urzędowi Ochrony Konkurencji (Nadużywanie pozycji dominującej – Pojęcie przedsiębiorstwa – Spółdzielnie utworzone przez gminy – Gospodarowanie odpadami – Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym – Stosowanie wobec partnerów handlowych nierównych warunków do świadczeń równoważnych – Dyskryminacja cenowa)

text:
               20.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/7

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 22 września 2016 r.
   w sprawie E-29/15
   Sorpa bs. przeciwko Urzędowi Ochrony Konkurencji
   (Nadużywanie pozycji dominującej – Pojęcie przedsiębiorstwa – Spółdzielnie utworzone przez gminy – Gospodarowanie odpadami – Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym – Stosowanie wobec partnerów handlowych nierównych warunków do świadczeń równoważnych – Dyskryminacja cenowa)
   (2017/C 123/08)
   W sprawie E-29/15 Sorpa bs. przeciwko Urzędowi Ochrony Konkurencji – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Najwyższy Islandii (Hæstiréttur Íslands) dotyczący wykładni Porozumienia EOG, w szczególności jego art. 54, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 22 września 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Gmina może stanowić przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 54 Porozumienia EOG, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą, która polega na oferowaniu towarów lub usług na danym rynku. W celu ustalenia, czy działalność taka jak gospodarowanie odpadami, jest działalnością gospodarczą, należy uwzględnić istnienie konkurencji z podmiotami prywatnymi. W tym względzie okoliczność, że opłata pobierana za świadczenie usług związanych z gospodarowaniem odpadami nie może przekroczyć kosztów poniesionych, należy zestawić z istnieniem konkurencji na rynku.

               2.

               Gospodarowanie odpadami może stanowić usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy zastosowanie art. 54 Porozumienia EOG uniemożliwiłoby gminom powierzone im świadczenie usług gospodarowania odpadami lub świadczenie tych usług na warunkach dopuszczalnych pod względem ekonomicznym.

               3.

               W celu ustalenia, czy podmiot publiczny jest przedsiębiorstwem w rozumieniu zasad konkurencji EOG w przypadku, gdy świadczy usługi gospodarowania odpadami, nie ma znaczenia, czy podmiot ten jest gminą czy spółdzielnią zawiązaną przez kilka gmin.

               4.

               Art. 54 Porozumienia EOG nie ma zastosowania do zachowania antykonkurencyjnego, które wymagane jest od przedsiębiorstw na mocy przepisów krajowych, lub jeśli prawodawstwo krajowe tworzy ramy prawne, które same z siebie eliminują wszelką możliwość działalności konkurencyjnej z ich strony. Jednakże art. 54 Porozumienia EOG może mieć zastosowanie, jeżeli prawodawstwo krajowe pozostawia możliwość istnienia konkurencji, którą niezależne działania przedsiębiorstw mogą uniemożliwić, ograniczyć lub zakłócić.

               5.

               Jeśli państwo należące do EOG, przyznaje podmiotom publicznym na mocy przepisów krajowych odstępstwo od stosowania zasad konkurencji EOG, na przykład poprzez przyznanie im praw specjalnych lub wyłącznych, musi to zrobić zgodnie z zasadami konkurencji EOG, w szczególności z art. 59 ust. 1 porozumienia EOG.

               6.

               Właściciele spółdzielni gminnej mogą być uważani za partnerów handlowych w tej spółdzielni w rozumieniu art. 54 ust. 2 lit. c) Porozumienia EOG, chyba że stanowią jedno przedsiębiorstwo z tą spółdzielnią.

               7.

               Przyznając swoim właścicielom zniżkę, której odmawia swoim innym klientom, dominujące przedsiębiorstwo stawia owych pozostałych klientów w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej w rozumieniu art. 54 ust. 2 lit. c) Porozumienia EOG, o ile konkuruje ono z właścicielami dominującego przedsiębiorstwa na rynku na szczeblu powyżej lub poniżej szczebla rynku zdominowanego.


title: Sprawa T- T-48/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  6 grudnia 2005 r.  — Brouwerij Haacht przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Rzeczywista możliwość wyrządzenia przez sprawcę naruszenia znaczącej szkody innym podmiotom — Okoliczności łagodzące — Komunikat w sprawie współpracy)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 grudnia 2005 r. — Brouwerij Haacht przeciwko Komisji
   (Sprawa T- T-48/02) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Rzeczywista możliwość wyrządzenia przez sprawcę naruszenia znaczącej szkody innym podmiotom - Okoliczności łagodzące - Komunikat w sprawie współpracy)
   (2006/C 36/60)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca:
      Brouwerij Haacht NV (Boortmeerbeek, Belgia) [Przedstawiciele: adwokaci Y. van Gerven, F. Louis i H. Viaene]

      Strona pozwana:
      Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pełnomocnicy A. Bouquet i W. Wils]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności oraz, ewentualnie, o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 4 decyzji Komisji 2003/569/WE z dnia 5 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE (sprawa IV/37.614/F3 PO przeciwko Interbrew i Alken-Maes) (Dz.U. 2003, L 200, str. 1)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002


title: Sprawa T-331/13: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Nikolaou przeciwko Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Nikolaou przeciwko Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa T-331/13)
   2013/C 252/58
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Marinos Nikolaou (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou,)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Eurogrupy z dnia 25 marca 2013, która stała się ostateczna na podstawie decyzji prezesa banku centralnego Cypru jako przedstawiciela europejskiego systemu banków centralnych Europejskiego Banku Centralnego z dnia 29 marca 2013 r. KDP (kanonistiki diokitiki praxi, akt wykonawczy) 104/2013, w której postanowiono o „sprzedaży określonych produktów” Cyprus Popular Bank Public Co Ltd i która stanowi w istocie wspólną decyzję Europejskiego Banku Centralnego i Komisji Europejskiej;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie że wspomniana wyżej decyzja stanowi w istocie decyzję Europejskiego Banku Centralnego lub decyzję wydaną wspólnie z Komisją Europejską niezależnie od jej formy;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego lub Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja jest nieważna, ponieważ wykracza poza uprawnienia przyznane przez Traktat o Unii Europejskiej Europejskiemu Bankowi Centralnemu oraz Komisji Europejskiej w związku z czym te dwa organy wydały ją z przekroczeniem swych uprawnień.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja narusza prawo własności zagwarantowane w art. 1 protokołu 1 europejskiej Konwencji praw człowieka i przez art. 14 europejskiej Konwencji praw człowieka potwierdzone przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja jest oczywiście bezzasadna i pozbawiona podstawy prawnej oraz sprzeczna z zasadą proporcjonalności.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest ponadto sprzeczna z ogólnie przyjętymi zasadami prawnymi wynikającymi z prawa Unii Europejskiej oraz z zasadą wedle której nikt nie może powoływać się na własne uchybienie aby czerpać z niego korzyść lub zalegalizować niesłuszne lub bezprawne zachowanie.


title: Sprawa T-631/13: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2013 r. — Raffinerie Heide przeciwko Komisji

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/16

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2013 r. — Raffinerie Heide przeciwko Komisji
   (Sprawa T-631/13)
   2014/C 31/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Raffinerie Heide GmbH (Hemmingstedt, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt U. Karpenstein)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady (2013/448/EU, Dz.U. L 240, s. 27) w zakresie, w jakim w art. 1 ust. 1 w związku z lit. A załącznika I odmówiono wpisania skarżącej do wykazu zgodnie z art. 11 dyrektywy 2003/87/WE i odmówiono wstępnych rocznych ilości uprawnień do emisji, które powinny zostać bezpłatnie przyznane względem instalacji skarżącej oznaczonej identyfikatorem DE000000000000010;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący nieskorzystania ze swobody uznania
               Skarżąca podnosi między innymi w tym kontekście, że unijny system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych nie wyklucza w odniesieniu do trzeciego okresu handlu (2013-2020) przydziałów w przypadkach wystąpienia szczególnych okoliczności i nie zwalnia Komisji przy jej decyzjach od uwzględniania praw podstawowych przedsiębiorstw oraz zasady proporcjonalności. Komisja to przeoczyła i tym samym w nieodpowiedni sposób zastosowała swobodne uznanie przyznane jej przez prawo unijne.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącej
               Skarżąca podnosi w tym miejscu, że odmowa przydziału w odpowiedniej wysokości, o który wystąpiły właściwe władze krajowe narusza prawa podstawowe skarżącej wynikające z art. 17 i 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również zasadę proporcjonalności. Spodziewany przez skarżącą niedobór uprawnień do emisji prowadzi po jej stronie do ewidentnych nieproporcjonalnych trudności niezamierzonych przez dyrektywę 2003/87/WE. Stworzenie sytuacji przedstawiającej zagrożenie dla istnienia, jak w przypadku skarżącej, nie jest ani odpowiednie z punktu widzenia realizacji celów dyrektywy, ani konieczne czy proporcjonalne.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).


title: Sprawa T-328/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Smit Harbour Towage Rotterdam przeciwko Komisji

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Smit Harbour Towage Rotterdam przeciwko Komisji
   (Sprawa T-328/02) (1)

   (2006/C 224/111)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes trzeciej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 323 z 21.12.2002


title: Sprawa C-205/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Sibiu – Rumunia) – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov (DGRFP)/Vasile Toma, Biroul Executorului Judecătoresc Horațiu-Vasile Cruduleci (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo dostępu do sądu — Zasada równości broni — Zasady równoważności i skuteczności — Postępowanie egzekucyjne mające na celu wykonanie orzeczenia sądowego nakazującego zwrot podatku pobranego z naruszeniem prawa Unii — Zwolnienie władz publicznych z określonych opłat sądowych — Właściwość Trybunału)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/19

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Sibiu – Rumunia) – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov (DGRFP)/Vasile Toma, Biroul Executorului Judecătoresc Horațiu-Vasile Cruduleci
   (Sprawa C-205/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo dostępu do sądu - Zasada równości broni - Zasady równoważności i skuteczności - Postępowanie egzekucyjne mające na celu wykonanie orzeczenia sądowego nakazującego zwrot podatku pobranego z naruszeniem prawa Unii - Zwolnienie władz publicznych z określonych opłat sądowych - Właściwość Trybunału))
   (2016/C 335/25)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Judecătoria Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov (DGRFP)

      Strona pozwana: Vasile Toma, Biroul Executorului Judecătoresc Horațiu-Vasile Cruduleci

      Sentencja

   Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, które zwalniają osoby prawne prawa publicznego z opłat sądowych przy wnoszeniu przez nie powództwa opozycyjnego w ramach postępowania egzekucyjnego mającego na celu wykonanie orzeczenia sądowego nakazującego zwrot podatków pobranych z naruszeniem prawa Unii i które zwalniają te podmioty z obowiązku wniesienia kaucji przewidzianej przy składaniu wniosków o zawieszenie takiego postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy wnioski składane przez osoby fizyczne i osoby prawne prawa prywatnego w ramach tych postępowań podlegają co do zasady opłatom sądowym.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa T-261/04: Skarga wniesiona dnia 21 czerwca 2004 r. przez Alaina Crespineta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/28

         Skarga wniesiona dnia 21 czerwca 2004 r. przez Alaina Crespineta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-261/04)
   (2004/C 273/56)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 21 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga wniesiona przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Alaina Crespineta, zamieszkałego w Rosières (Belgia), reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louis'a i Etienne'a Marchala, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przyznania mu punktów pierwszeństwa w ramach awansów w roku 2003, jak również decyzji odmawiającej wpisania go na listę urzędników awansowanych do stopnia A5 w tym samym roku;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W sprawie tej skarżący sprzeciwia się odmowie awansowania go do stopnia A5 przez organ uprawniony do mianowania w ramach awansów w roku 2003 w konsekwencji przyznania mu za ten rok liczby punktów pierwszeństwa niewystarczającej do osiągnięcia progu punktów niezbędnych, by zostać wziętym pod uwagę do awansu.
   Na poparcie swoich żądań skarżący podnosi:

               —

               naruszenie art. 5, 7 i 26 Regulaminu pracowniczego,

               —

               naruszenie art. 43 i 45 Regulaminu pracowniczego i Ogólnych przepisów wykonawczych,

               —

               naruszenie zasady korelatywności między stopniem a stanowiskiem,

               —

               naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań co do kariery,

               —

               naruszenie zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji.

         Skarżący twierdzi w szczególności, że przyznanie jednego punktu za każdy rok przepracowany w danym stopniu, tak jak to przewidziano w art. 12 ust. 3 Ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 Regulaminu pracowniczego, premiuje staż stopnia urzędników przewidzianych do awansu, bez uwzględnienia faktycznych zasług, którymi się oni wykazali podczas lat, co do których sporządzone zostały sprawozdania z oceny ich pracy.


title: Sprawa T-431/16: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2016 r. – VIMC/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/16

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2016 r. – VIMC/Komisja
   (Sprawa T-431/16)
   (2016/C 371/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: VIMC – Vienna International Medical Clinic GmbH (Kulmbach, Niemcy) (przedstawiciele: R. Bramerdorfer, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 maja 2016 r. (sprawa AT.40231 – VIMC/WK&FGB) oraz

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca w ramach niniejszej skargi występuje z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2016) 3351 final z dnia 27 maja 2016 r., mocą której odrzucono skargę administracyjną na podstawie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, w drodze którego utrzymuje przekroczenie uprawnień dyskrecjonalnych.
   W tym kontekście skarżąca utrzymuje, że kwestia zastosowania art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 nie jest objęta pełną swobodą uznania Komisji. Instytucja ta musi raczej uwzględnić szczególne okoliczności indywidualnego przypadku i nie może na podstawie tego przepisu odrzucić, bez głębszego uzasadnienia, argumentu będącego już przedmiotem analizy organu państwa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s.1)