title: Sprawa T-272/21 R II: Postanowienie Wiceprezesa Sądu z dnia 26 listopada 2021 r. – Puigdemont i Casamajó i in./Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Prawo instytucjonalne – Poseł do Parlamentu Europejskiego – Przywileje i immunitety – Uchylenie immunitetu parlamentarnego posła do Parlamentu Europejskiego – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/33

      Postanowienie Wiceprezesa Sądu z dnia 26 listopada 2021 r. – Puigdemont i Casamajó i in./Parlament
      (Sprawa T-272/21 R II)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Prawo instytucjonalne - Poseł do Parlamentu Europejskiego - Przywileje i immunitety - Uchylenie immunitetu parlamentarnego posła do Parlamentu Europejskiego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 37/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Carles Puigdemont i Casamajó (Waterloo, Belgia), Antoni Comín i Oliveres (Waterloo), Clara Ponsatí i Obiols (Waterloo) (przedstawiciele: adwokat P. Bekaert, G. Boye, J. Costa i Rosselló i S. Bekaert)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz, N. Görlitz i J.-C. Puffer, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji P9_TA(2021)0059, P9_TA(2021)0060 i P9_TA(2021)0061 Parlamentu z dnia 9 marca 2021 r. dotyczącej wniosku o uchylenie immunitetu skarżących.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-534/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 listopada 2021 r. – VP/Cedefop [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Niedopuszczalność]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/33

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 listopada 2021 r. – VP/Cedefop
      (Sprawa T-534/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Niedopuszczalność)
      (2022/C 37/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VP (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, A. Guillerme i T. Payan)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie mające na celu, po pierwsze, zawieszenie wykonania aktu rady wykonawczej Cedefopu o poparciu wniosku dyrektora wykonawczego dotyczącego ponownego ustanowienia stanowiska wewnętrznego doradcy prawnego oraz wszczęcia postępowania w sprawie naboru, a po drugie, nakazanie Cedefopowi nieobsadzania stanowiska członka personelu tymczasowego grupy zaszeregowania AD odpowiedniego do przywrócenia skarżącej do pracy na stanowisko doradcy prawnego.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-613/21: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2021 r. – XH/Komisja

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/34

      Skarga wniesiona w dniu 19 października 2021 r. – XH/Komisja
      (Sprawa T-613/21)
      (2022/C 37/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: XH (przedstawiciel: adwokat E. Auleytner)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 grudnia 2020 r. dotyczącej oddalenia wniosku skarżącej o udzielenie wsparcia oraz decyzji organu powołującego wydanej w odpowiedzi na wniesione przez skarżącą zażalenie;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 maja 2021 r. dotyczącej wszczęcia postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności oraz decyzji organu powołującego wydanej w odpowiedzi na wniesione przez skarżącą zażalenie;

                  —

                  zasądzenie na rzecz skarżącej odszkodowania za poniesione straty i szkody;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i nieprawidłowości spornego postępowania: naruszenie art. 12a i 24 regulaminu pracowniczego w świetle art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności naruszenie obowiązku staranności i zasady dobrej administracji, o których mowa w art. 41 karty.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 12a, 24 i 59–60 regulaminu pracowniczego poprzez wyznaczenie oczywiście nieosiągalnych celów wymagających od skarżącej świadczenia pracy w trakcie zwolnienia chorobowego przy 100 % niezdolności do pracy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 59 regulaminu pracowniczego w świetle art. 12a i 24 regulaminu pracowniczego poprzez wszczęcie postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności bez osiągnięcia wymaganego okresu zwolnienia chorobowego w chwili wszczęcia tego postępowania.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 7 i 8 karty praw podstawowych.


title: Sprawa T-644/21: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2021 r. – Pharmadom/EUIPO – Wellbe Pharmaceuticals (WellBe PHARMACEUTICALS)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/35

      Skarga wniesiona w dniu 4 października 2021 r. – Pharmadom/EUIPO – Wellbe Pharmaceuticals (WellBe PHARMACEUTICALS)
      (Sprawa T-644/21)
      (2022/C 37/48)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pharmadom (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat M-P. Dauquaire)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wellbe Pharmaceuticals S.A. (Warszawa, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „WellBe PHARMACEUTICALS” – zgłoszenie nr 17 151 176

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2021 r. w sprawie R 1423/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-682/21: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2021 r. – ClientEarth/Rada

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/35

      Skarga wniesiona w dniu 19 października 2021 r. – ClientEarth/Rada
      (Sprawa T-682/21)
      (2022/C 37/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, B. Verheijen i T. van Helfteren)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności wydanej przez stronę pozwaną decyzji z dnia 9 sierpnia 2021 r. o sygnaturze SGS 21/2870, którą doręczono skarżącej w dniu 9 sierpnia 2021 r., odmawiającej udzielenia dostępu do określonych dokumentów żądanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1) i rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (2);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą na podstawie art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa i oczywistego błędu w ocenie skutkujących błędnym zastosowaniem wyjątku dotyczącego ochrony procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001), ze względu na to, że ujawnienie żądanych dokumentów nie stanowiłoby poważnego naruszenia wspomnianego procesu podejmowania decyzji.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że Rada nie spełniła rygorystycznych kryteriów zawartych w normie prawnej, która stanowi, iż ujawnienie omawianych dokumentów powinno poważnie naruszać proces podejmowania decyzji. Po pierwsze, w momencie wydania zaskarżonej decyzji nie było już co do istoty żadnego toczącego się procesu podejmowania decyzji. Po drugie, Rada niesłusznie wskazała jako uzasadnienie argument, że zewnętrzna ingerencja społeczeństwa w proces podejmowania decyzji dotyczący rozporządzenia 1367/2006 uczyniłaby to wydanie decyzji bardziej skomplikowanym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa i oczywistego błędu w ocenie skutkujących błędnym zastosowaniem wyjątku dotyczącego ochrony opinii prawnych (art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001), ze względu na to, że ujawnienie żądanych dokumentów nie stanowiłoby poważnego naruszenia ochrony opinii prawnych.

                              —

                              Rada nie wykazała, że żądany dokument zawiera konkretne bieżące opinie prawne. Ponadto Rada nie uwzględniła właściwych przepisów i zasad prawnych ugruntowanych w prawie i w orzecznictwie, zgodnie z którymi proces legislacyjny dotyczący prawa Unii powinien być jawny oraz że należy (na wniosek złożony zgodnie z rozporządzeniem 1049/2001) ujawnić sporządzone przez służbę prawną instytucji Unii opinie prawne zawierające istotne ogólne analizy prawne dotyczące procesu legislacyjnego związanego z przyjmowaniem lub zmianą aktu ustawodawczego Unii.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszeń prawa i oczywistego błędu w ocenie, skutkujących błędnym zastosowaniem wyjątku dotyczącego ochrony procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001) i wyjątku dotyczącego ochrony opinii prawnych (art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001), ze względu na to, że pozwana nie uznała w zaskarżonej decyzji istnienia nadrzędnego interesu publicznego i nie udzieliła na tej podstawie dostępu do żądanych dokumentów.

                              —

                              Rada nie uznała istnienia nadrzędnego interesu publicznego i nie udzieliła na tej podstawie dostępu do żądanych dokumentów. W szczególności nadrzędny interes publiczny istnieje, ponieważ zmiana rozporządzenia 1367/2006 ma bardzo istotne znaczenie dla poziomu dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska naturalnego w przyszłości, a zaskarżona decyzja w szczególny i istotny sposób powoduje powstanie szkody po stronie skarżącej w ramach wykonywania jej zadań w charakterze organizacji pozarządowej, które to zadania leżą w interesie publicznym.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszeń prawa i oczywistego błędu w ocenie skutkujących błędnym zastosowaniem wyjątku dotyczącego ochrony stosunków międzynarodowych [art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia 1049/2001].

                              —

                              Rada nie spełniła rygorystycznych kryteriów zawartych w prawie, umożliwiających jej na powołanie się w sposób uzasadniony na wyjątek objęty art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia 1049/2001, ponieważ przepis ten przewiduje w tym przypadku, iż ujawnienie dokumentu powinno w sposób konkretny i rzeczywisty naruszyć ochronę stosunków międzynarodowych i że ryzyko naruszenia chronionego interesu powinno dać się w rozsądny sposób przewidzieć, a nie być czysto hipotetyczne.

                  5.

                  Zarzut piąty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący naruszeń prawa i oczywistego błędu w ocenie skutkujących błędnym zastosowaniem przepisu przewidującego obowiązek udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów (art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001).

                              —

                              Na koniec strona skarżąca podnosi, że Rada nie zbadała kwestii częściowego dostępu do żądanych dokumentów ani nie udzieliła takiego dostępu w sposób wymagany prawem. Błędnie zastosowała ona kryterium prawne, zgodnie z którym powinna ona dokonać oceny, czy wyjątki, na które się powołano, dotyczą każdej części żądanego dokumentu.

         (1)  Dz.U. 2001 L 145, s. 43.

         (2)  Dz.U. 2006 L 264, s. 13. Uwaga: żądany dokument odnosi się do procesu podejmowania decyzji dotyczącego proponowanej zmiany rozporządzenia 1367/


title: Sprawa T-683/21: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2021 r. – Leino-Sandberg/Rada

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/37

      Skarga wniesiona w dniu 19 października 2021 r. – Leino-Sandberg/Rada
      (Sprawa T-683/21)
      (2022/C 37/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Päivi Leino-Sandberg (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, B. Verheijen i T. van Helfteren)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności wydanej przez stronę pozwaną decyzji z dnia 9 sierpnia 2021 r. o sygnaturze SGS 21/2869, którą doręczono skarżącej w dniu 9 sierpnia 2021 r., odmawiającej udzielenia dostępu do określonych dokumentów (1) żądanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (2);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą na podstawie art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa i oczywistego błędu w ocenie skutkujących błędnym zastosowaniem wyjątku dotyczącego ochrony procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001), ze względu na to, że ujawnienie żądanych dokumentów nie stanowiłoby poważnego naruszenia wspomnianego procesu podejmowania decyzji.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że Rada nie spełniła rygorystycznych kryteriów zawartych w normie prawnej, która stanowi, iż ujawnienie omawianych dokumentów powinno poważnie naruszać proces podejmowania decyzji. Po pierwsze, w momencie wydania zaskarżonej decyzji nie było już co do istoty żadnego toczącego się procesu podejmowania decyzji. Po drugie, Rada niesłusznie wskazała jako uzasadnienie argument, że zewnętrzna ingerencja społeczeństwa w proces podejmowania decyzji dotyczący rozporządzenia 1367/2006 uczyniłaby to wydanie decyzji bardziej skomplikowanym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa i oczywistego błędu w ocenie skutkujących błędnym zastosowaniem wyjątku dotyczącego ochrony opinii prawnych (art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001), ze względu na to, że ujawnienie żądanych dokumentów nie stanowiłoby poważnego naruszenia ochrony opinii prawnych.

                              —

                              Rada nie wykazała, że żądany dokument zawiera konkretne bieżące opinie prawne. Ponadto Rada nie uwzględniła właściwych przepisów i zasad prawnych ugruntowanych w prawie i w orzecznictwie, zgodnie z którymi proces legislacyjny dotyczący prawa Unii powinien być jawny oraz że należy (na wniosek złożony zgodnie z rozporządzeniem 1049/2001) ujawnić sporządzone przez służbę prawną instytucji Unii opinie prawne zawierające istotne ogólne analizy prawne dotyczące procesu legislacyjnego związanego z przyjmowaniem lub zmianą aktu ustawodawczego Unii.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszeń prawa i oczywistego błędu w ocenie skutkujących błędnym zastosowaniem wyjątku dotyczącego ochrony procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001) i wyjątku dotyczącego ochrony opinii prawnych (art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001), ze względu na to, że pozwana nie uznała w zaskarżonej decyzji istnienia nadrzędnego interesu publicznego i nie udzieliła na tej podstawie dostępu do żądanych dokumentów.

                              —

                              Rada nie uznała istnienia nadrzędnego interesu publicznego i nie udzieliła na tej podstawie dostępu do żądanych dokumentów. W szczególności nadrzędny interes publiczny istnieje, ponieważ zmiana rozporządzenia 1367/2006 ma bardzo istotne znaczenie dla poziomu dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska naturalnego w przyszłości, a zaskarżona decyzja w szczególny i istotny sposób powoduje powstanie szkody po stronie skarżącej w ramach wykonywania jej zadań w charakterze pracownika naukowego i nauczyciela akademickiego, które to zadania leżą w interesie publicznym.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszeń prawa i oczywistego błędu w ocenie skutkujących błędnym zastosowaniem wyjątku dotyczącego ochrony stosunków międzynarodowych [art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia 1049/2001].

                              —

                              Rada nie spełniła rygorystycznych kryteriów zawartych w prawie, umożliwiających jej na powołanie się w sposób uzasadniony na wyjątek objęty art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia 1049/2001, ponieważ przepis ten przewiduje w tym przypadku, iż ujawnienie dokumentu powinno w sposób konkretny i rzeczywisty naruszyć ochronę stosunków międzynarodowych i że ryzyko międzynarodowych i że ryzyko naruszenia chronionego interesu powinno dać się w rozsądny sposób przewidzieć, a nie być czysto hipotetyczne.

                  5.

                  Zarzut piąty podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący naruszeń prawa i oczywistego błędu w ocenie skutkujących błędnym zastosowaniem przepisu przewidującego obowiązek udzielenia częściowego dostępu do dokumentów (art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001).

                              —

                              Na koniec strona skarżąca podnosi, że Rada nie zbadała kwestii częściowego dostępu do żądanych dokumentów ani nie udzieliła takiego dostępu w sposób wymagany prawem. Błędnie zastosowała ona kryterium prawne, zgodnie z którym powinna ona dokonać oceny, czy wyjątki, na które się powołano, dotyczą każdej części żądanego dokumentu.

         (1)  Uwaga: żądany dokument odnosi się do procesu podejmowania decyzji dotyczącego proponowanej zmiany rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006 L 264, s. 13).

         (2)  Dz.U. 2001 L 145, s. 43.


title: Sprawa T-692/21: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2021 r. – AL/Komisja Europejska i OLAF

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/38

      Skarga wniesiona w dniu 22 października 2021 r. – AL/Komisja Europejska i OLAF
      (Sprawa T-692/21)
      (2022/C 37/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AL (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

         Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności i) decyzji OLAF-u OCM (2021)22007 z dnia 22 lipca 2021 r.; ii) decyzji OLAF-u OCM (2021)22008 z dnia 22 lipca 2021 r.; iii) decyzji Komisji (sygn. Ares(2021)20233749) z dnia 22 marca 2021 r. i iv) decyzji Komisji (sygn. Ares(2021)1610971) z dnia 3 marca 2021 r.;

                  —

                  zasądzenie od pozwanych zapłaty i) kwoty1 127,66 EUR zatrzymanej w braku jakiejkolwiek indywidualnej decyzji administracyjnej PMO w odniesieniu do odzyskania; ii) kwoty 9 250,05 EUR zatrzymanej za maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2021 r. oraz iii) kwoty 1 EUR ustalonej ex aequo et bono tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącego w wyniku bezprawnego zachowania OLAF w trakcie dochodzenia OF/2016/0928/A1, które ostatecznie doprowadziło do wydalenia skarżącego ze służby;

                  —

                  obciążenie pozwanych własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu przez OLAF art. 90 ust. 2 i art. 90a regulaminu pracowniczego, ze względu na odrzucenie zażalenia skarżącego z dnia 23 marca 2021 r. jako niedopuszczalnego na podstawie utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym sprawozdanie końcowe i zalecenia OLAF-u nie stanowią aktów wywołujących skutki prawne.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na naruszeniu przez OLAF art. 90 ust. 2 i art. 90a omawianego regulaminu pracowniczego, ze względu na odrzucenie zażalenia skarżącego z dnia 23 kwietnia 2021 r. jako niedopuszczalnego. Skarżący twierdzi, że OLAF powinien był uznać zażalenie za dopuszczalne, ponieważ OLAF jest służbą Komisji, a zatem częścią Komisji, i powinien był zbadać zażalenie skarżącego.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na naruszeniu przez Komisję art. 90 ust. 2 wspomnianego regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim Komisja wydała dorozumianą decyzję odmowną w odniesieniu do zażalenia skarżącego na decyzję Komisji z dnia 22 marca 2021 r. (sygn. Ares(2021) 2023374) potwierdzającą decyzję Komisji z dnia 3 marca 2021 r. (sygn. Ares(2021)1610971).


title: Sprawa T-693/21: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2021 r. – NJ/Komisja

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/39

      Skarga wniesiona w dniu 25 października 2021 r. – NJ/Komisja
      (Sprawa T-693/21)
      (2022/C 37/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: NJ (przedstawiciel: adwokat C. Maczkovics)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, zgodnie z art. 265 TFUE, że Komisja z naruszeniem traktatów wstrzymała się od rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi skarżącej z dnia 19 kwietnia 2018 r. informującej o pomocy państwa SA.50952(2018FC);

                  —

                  nakazanie Komisji zajęcia bezzwłocznie stanowiska w przedmiocie złożonej do niej skargi zarejestrowanej pod numerem SA.50952(2018FC);

                  —

                  obciążenie Komisji całością kosztów postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, nawet jeżeli po wniesieniu niniejszej skargi Komisja podejmie środki, które spowodowałyby zdaniem Sądu, że niniejsza skarga stałaby się bezprzedmiotowa lub jeżeli Sąd odrzuci skargę jako niedopuszczalną.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący okoliczności, że, Komisja naruszyła ciążące na niej obowiązki wynikające z Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W szczególności podnosi ona naruszenie art. 265 TFUE, a także art. 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia 2015/1589 (1), obowiązku sumiennego i bezstronnego badania, zasady dobrej administracji i zasady wydawania decyzji w rozsądnym terminie, ze względu na to, że Komisja nie wydała żadnej decyzji na podstawie art. 4 ust. 2, 3 lub 4 rozporządzenia 2015/1589 ponad trzy lata i sześć miesięcy po złożeniu przez skarżącą skargi do Komisji informującej o pomocy państwa SA.50952(2018FC). Skarżąca twierdzi, że Komisja powinna była wydać taką decyzję w terminie dwunastu miesięcy zgodnie ze swym Kodeksem najlepszych praktyk dotyczących przebiegu postępowania w zakresie kontroli pomocy państwa (2) lub przynajmniej w rozsądnym terminie.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9).

         (2)  Kodeks najlepszych praktyk dotyczących przebiegu postępowania w zakresie kontroli pomocy państwa (Dz.U. 2009 C 136, s. 13).


title: Sprawa T-699/21: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2021 r. – Peace United/EUIPO – 1906 Collins (MY BOYFRIEND IS OUT OF TOWN)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/40

      Skarga wniesiona w dniu 31 października 2021 r. – Peace United/EUIPO – 1906 Collins (MY BOYFRIEND IS OUT OF TOWN)
      (Sprawa T-699/21)
      (2022/C 37/53)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Peace United Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat M. Artzimovitch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: 1906 Collins LLC (Miami, Floryda, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MY BOYFRIEND IS OUT OF TOWN” – unijny znak towarowy nr 11 352 804

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 lipca 2021 r. w sprawie R 276/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim w następstwie różnych błędów w ocenie stanu faktycznego i prawnego oraz naruszenia obowiązku dobrej administracji Izba Odwoławcza uznała, że unijny znak towarowy MY BOYFRIEND IS OUT OF TOWN nr 11 352 804 nie był rzeczywiście używany w spornym okresie w odniesieniu do wskazanych w zgłoszeniu usług w klasach 41 i 43;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 63 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza dopuściła się błędu w ocenie w odniesieniu do tego, że wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku stanowi nadużycie;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza dopuściła się błędu w ocenie w odniesieniu do rzeczywistego używania znaku towarowego.


title: Sprawa T-705/21: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2021 r. – Balaban/EUIPO (Stahlwerk)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/41

      Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2021 r. – Balaban/EUIPO (Stahlwerk)
      (Sprawa T-705/21)
      (2022/C 37/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Okan Balaban (Bornheim, Niemcy) (przedstawiciel: T. Schaaf, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Stahlwerk – zgłoszenie nr 18 235 592

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 września 2021 r. w sprawie R 77/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 18 listopada 2020 r. odrzucającej zgłoszenie nr 18 235 592, a także zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zgłoszenie zostało częściowo odrzucone, i nakazanie stronie pozwanej dokonania rejestracji znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich wskazanych towarów i usług;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-706/21: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2021 r. – Balaban/EUIPO (Stahlwerkstatt)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/41

      Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2021 r. – Balaban/EUIPO (Stahlwerkstatt)
      (Sprawa T-706/21)
      (2022/C 37/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Okan Balaban (Bornheim, Niemcy) (przedstawiciel: T. Schaaf, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Stahlwerkstatt – zgłoszenie nr 18 219 170

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 września 2021 r. w sprawie R 1987/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę decyzji strony pozwanej z dnia 27 sierpnia 2020 r. odrzucającej zgłoszenie i zaskarżonej decyzji, a także nakazanie stronie pozwanej dokonania rejestracji znaku towarowego w odniesieniu do usług edukacyjnych i instruktażowych należących do klasy 41;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-715/21: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2021 r. – Cellnex Telecom i Retevisión I / Komisja

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/42

      Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2021 r. – Cellnex Telecom i Retevisión I / Komisja
      (Sprawa T-715/21)
      (2022/C 37/56)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Cellnex Telecom, SA (Madryt, Hiszpania) i Retevisión I, SA (Madryt) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, A. Lamadrid de Pablo oraz N. Bayón Fernández, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie podniesionych w skardze podstaw stwierdzenia nieważności za dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 czerwca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 (C 23/2010) (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz rozwinięcia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha) (1);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca opiera swoją skargę na dwóch zarzutach.

                  1.

                  Oczywiste naruszenie procedury przewidzianej w art. 108 ust. 2 TFUE oraz naruszenie praw procesowych przyznanych stronom przez prawo Unii.

                              —

                              Naruszenie to polegało na tym, że zaskarżona w drodze skargi decyzja została wydana bez wydania przyjęcia nowej decyzji o wszczęciu postępowania, bez zmiany decyzji o wszczęciu postępowania poprzedzającej decyzję z 2013 r. i bez uprzedniego poinformowania skarżących o wstępnej ocenie selektywności.

                  2.

                  Naruszenie prawa przy stosowaniu art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do pojęcia „selektywności”, naruszenie ciężaru dowodu i brak uzasadnienia.

                              —

                              Komisja popełnia błąd w swojej „pierwotnej” ocenie selektywności, uznając za system odniesienia „normalne warunki rynkowe […], w jakich powinny działać przedsiębiorstwa”, obejmujące wszystkie przedsiębiorstwa i sektory. Komisja popełnia błąd w swej „pomocniczej” ocenie selektywności, uznając, że technologie naziemne i satelitarne znajdują się w porównywalnej sytuacji w odniesieniu do dostarczania sygnału telewizji cyfrowej dla obszaru II, jak to zostało opisane w decyzji zaskarżonej w drodze skargi.

         (1)  Dz.U. 2021, L 417, s. 1.


title: Sprawa C-613/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-670/19, Carbajo Ferrero/Parlament, wniesione w dniu 1 października 2021 r. przez Parlament Europejski

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/10

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-670/19, Carbajo Ferrero/Parlament, wniesione w dniu 1 października 2021 r. przez Parlament Europejski
      (Sprawa C-613/21 P)
      (2022/C 37/15)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Terwinghe, C. González Argüelles, R. Schiano, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Fernando Carbajo Ferrero

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Tytułem głównym:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie T-670/19;

                  —

                  przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania;

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

            Tytułem ewentualnym:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie T-670/19;

                  —

                  oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie F. Carbaja Ferrera całością kosztów postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pierwszy zarzut odwołania dotyczy, po pierwsze, naruszenia prawa w zakresie wykładni decyzji określającej etapy postępowania rekrutacyjnego dla urzędników wyższego szczebla z dnia 16 maja 2000 r., zmienionej decyzją Prezydium z dnia 18 lutego 2008 r., oraz wykładni zasad równego traktowania i przejrzystości, a po drugie, przeinaczenia okoliczności faktycznych. Parlament podnosi, że Sąd błędnie stwierdził, że procedura mianowania dyrektora ds. mediów Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy, ponieważ komitet doradczy ds. mianowania urzędników wyższego szczebla nie stosował tych samych kryteriów analizy porównawczej osiągnięć w trakcie całej procedury.
      W ramach zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych i dowodów, Parlament podnosi, że sąd nie wziął pod uwagę funkcji sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych, sporządzanego przez komitet doradczy i niesłusznie stwierdził, że organ powołujący nie uwzględnił w odpowiedni sposób doświadczenia zawodowego skarżącego.


title: Sprawa C-617/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 6 października 2021 r. – RU, PO/Nissan Leasing, Volkswagen Leasing GmbH

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 6 października 2021 r. – RU, PO/Nissan Leasing, Volkswagen Leasing GmbH
      (Sprawa C-617/21)
      (2022/C 37/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Ravensburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: RU, PO

         Strona pozwana: Nissan Leasing, Volkswagen Leasing GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy umowy leasingu pojazdów samochodowych z rozliczaniem przebiegu, zawarte na czas określony wynoszący około dwóch lat lub dłużej z wyłączeniem zwykłego prawa do wypowiedzenia, w których to umowach konsument musi zapewnić ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej oraz pełne ubezpieczenie casco pojazdu, poza tym jest odpowiedzialny za dochodzenie praw z tytułu wad wobec osób trzecich (w szczególności wobec sprzedawcy i producenta pojazdu), a ponadto ponosi również ryzyko utraty, uszkodzenia i innego obniżenia wartości, są objęte zakresem stosowania dyrektywy 2011/83/UE (1) lub dyrektywy 2008/48/WE (2) lub dyrektywy 2002/65/WE (3)? Czy są one umowami o kredyt w rozumieniu art. 3 lit. c) dyrektywy 2008/48/WE lub umowami o świadczenie usług finansowych w rozumieniu art. 2 pkt 12 dyrektywy 2011/83/UE i art. 2 lit. b) dyrektywy 2002/65/WE?

                  2.

                  Jeżeli umowy leasingu pojazdów samochodowych z rozliczaniem przebiegu – takie jak te opisane w pytaniu w pkt 1 – są umowami o świadczenie usług finansowych:

                              a)

                              Czy lokal przedsiębiorstwa należący do osoby, która inicjuje transakcje z konsumentami w imieniu przedsiębiorcy, ale sama nie ma umocowania do zawierania danych umów, również stanowi lokal przedsiębiorstwa będący nieruchomością w rozumieniu art. 2 pkt 9 dyrektywy 2011/83/UE?
                              W wypadku odpowiedzi twierdzącej:

                              b)

                              Czy dotyczy to również sytuacji, gdy osoba inicjująca zawarcie umowy jest przedsiębiorcą działającym w innej branży lub nie jest upoważniona na mocy przepisów dotyczących nadzoru lub cywilnoprawnie do zawierania umów o świadczenie usług finansowych?

                  3.

                  Jeżeli na jedno z pytań z pkt 2 lit. a) lub b) zostanie udzielona odpowiedź przecząca:
                  Czy art. 16 lit. l) dyrektywy 2011/83/UE należy interpretować w ten sposób, że umowy leasingu pojazdów samochodowych z rozliczaniem przebiegu (takie jak te opisane powyżej w pytaniu w pkt 1) są objęte tym wyjątkiem?

                  4.

                  Jeżeli umowy leasingu pojazdów samochodowych z rozliczaniem przebiegu – takie jak te opisane w pytaniu w pkt 1 – są umowami o świadczenie usług finansowych:

                              a)

                              Czy umowa zawierana na odległość w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/65/WE i art. 2 pkt 7 dyrektywy 2011/83/UE ma miejsce również wtedy, gdy w trakcie negocjacji umowy doszło do osobistego kontaktu jedynie z osobą, która na rzecz przedsiębiorcy inicjuje transakcje z konsumentami, ale sama nie ma umocowania do zawierania danych umów?
                              W wypadku odpowiedzi przeczącej:

                              b)

                              Czy dotyczy to również sytuacji, w której osoba inicjująca zawarcie umowy jest przedsiębiorcą działającym w innej branży lub nie jest upoważniona na mocy przepisów dotyczących nadzoru lub cywilnoprawnie do zawierania umów o świadczenie usług finansowych?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. 2008, L 133, s. 66).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/65/WE z dnia 23 września 2002 r. dotycząca sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniająca dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (Dz.U. 2002, L 271, s. 16).


title: Sprawa C-625/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 8 października 2021 r. – VB/GUPFINGER Einrichtungsstudio GmbH

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 8 października 2021 r. – VB/GUPFINGER Einrichtungsstudio GmbH
      (Sprawa C-625/21)
      (2022/C 37/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: VB

         Druga strona postępowania: GUPFINGER Einrichtungsstudio GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że przy ocenie umownego roszczenia odszkodowawczego przedsiębiorcy przeciwko konsumentowi, opartego na nieuprawnionym odstąpieniu konsumenta od umowy, stosowanie przepisów prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym jest wykluczone już wówczas, gdy ogólne warunki umów przedsiębiorcy zawierają nieuczciwy warunek, który obok przepisów prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym przyznaje przedsiębiorcy wobec konsumenta naruszającego umowę alternatywnie roszczenie o odszkodowanie w zryczałtowanej wysokości?

                     W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  2.

                  Czy takie stosowanie przepisów prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym jest wykluczone również wówczas, gdy przedsiębiorca nie opiera na takim warunku swojego roszczenia odszkodowawczego wobec konsumenta?
                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania pierwsze i drugie:

                  3.

                  Czy sprzeczne z wyżej wymienionymi przepisami prawa Unii jest to, że w przypadku warunku zawierającego kilka regulacji (na przykład alternatywne sankcje w przypadku nieuprawnionego odstąpienia od umowy) w stosunku umownym ważne pozostają te części warunku, które i tak odpowiadają przepisom prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym i których nie należy uznać za nieuczciwe?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa C-626/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 11 października 2021 r. – Funke Sp. z o.o.

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 11 października 2021 r. – Funke Sp. z o.o.
      (Sprawa C-626/21)
      (2022/C 37/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Funke Sp. z o.o.

         Druga strona postępowania: Landespolizeidirektion Wien

         Pytania prejudycjalne

      Czy

                  —

                  dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (1), w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie (WE) nr 765/2008 (2) i rozporządzenie (WE) nr 596/2009 (3), a w szczególności jej art. 12 i załącznik II,

                  —

                  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 339/93, Dz.U. L 218 z dnia 13 sierpnia 2008 r., s. 30 (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie nadzoru rynku”), a w szczególności jego art. 20 i 22, oraz

                  —

                  decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2019/417 z dnia 8 listopada 2018 r. ustanawiającą wytyczne dotyczące zarządzania unijnym systemem szybkiej informacji „RAPEX” utworzonym na mocy art. 12 dyrektywy 2001/95/WE w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów oraz funkcjonującym w jego ramach systemem zgłoszeń (4) należy interpretować w ten sposób, że

                  1.

                  bezpośrednio z tych przepisów wynika prawo podmiotu gospodarczego do uzupełnienia zgłoszenia w systemie RAPEX?

                  2.

                  do wydania decyzji w przedmiocie takiego wniosku jest właściwa Komisja Europejska (Komisja)?
                  czy też

                  3.

                  do wydania decyzji w przedmiocie takiego wniosku jest właściwy organ danego państwa członkowskiego?
                  (W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie)

                  4.

                  (krajowa) ochrona sądowa przed taką decyzją jest wystarczająca, jeżeli zostaje przyznana nie każdemu, lecz jedynie podmiotowi gospodarczemu, którego dotyczy (obowiązkowy) środek, przed (obowiązkowym) środkiem podjętym przez organ?

         (1)  Dz.U. 2002, L 11, s. 4.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U. 2008, L 218, s. 30).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2009 r. dostosowujące do decyzji Rady 1999/468/WE niektóre akty podlegające procedurze, o której mowa w art. 251 Traktatu, w zakresie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą – Dostosowanie do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą – Część czwarta (Dz.U. 2009, L 188, s.14).

         (4)  Dz.U. 2019, L 73, s. 121.


title: Sprawa C-634/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 15 października 2021 r. – OQ/Land Hessen

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 15 października 2021 r. – OQ/Land Hessen
      (Sprawa C-634/21)
      (2022/C 37/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OQ

         Druga strona postępowania: Land Hessen

         Przy udziale: SCHUFA Holding AG

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 22 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) należy interpretować w ten sposób, że już samo zautomatyzowane wyliczenie wartości prawdopodobieństwa dotyczącego zdolności osoby, której dane dotyczą, do obsługi kredytu w przyszłości stanowi opartą wyłącznie na zautomatyzowanym przetwarzaniu, w tym profilowaniu, decyzję wywołującą skutki prawne wobec tej osoby lub w podobny sposób istotnie na nią wpływającą, gdy wartość ta, ustalona na podstawie danych osobowych tej osoby jest przekazywana przez administratora danych innemu administratorowi, a wartość ta ma istotne znaczenie dla tego innego administratora przy podejmowaniu decyzji o zawarciu, wykonaniu lub rozwiązaniu umowy z osobą, której dane dotyczą?

                  2.

                  Jeżeli na pierwsze pytanie prejudycjalne należy udzielić odpowiedzi przeczącej: czy art. 6 ust. 1 i art. 22 rozporządzenia (UE) 2016/679 (RODO) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie regulacji w prawie krajowym, zgodnie z którą wykorzystanie wartości prawdopodobieństwa dotyczącego określonego przyszłego zachowania osoby fizycznej – w tym przypadku dotyczącego wypłacalności osoby fizycznej i jej gotowości do zapłaty z uwzględnieniem informacji o jej wierzytelnościach – w celu podjęcia decyzji o zawarciu, wykonaniu lub rozwiązaniu umowy z tą osobą (scoring) jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy są spełnione pewne dalsze warunki, które zostały bardziej szczegółowo określone w uzasadnieniu odesłania?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-651/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 25 października 2021 r. – postępowanie karne przeciwko M. Ya. M.

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 25 października 2021 r. – postępowanie karne przeciwko M. Ya. M.
      (Sprawa C-651/21)
      (2022/C 37/20)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca w postępowaniu głównym: M. Ya. M.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 (1) z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego rozpatrywany w związku z zasadą ochrony pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on – po tym gdy spadkobierca wniósł przed sądem państwa swojego miejsca zwykłego pobytu o dokonanie wpisu oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku od spadkodawcy, który miał w dacie śmierci miejsce zwykłego pobytu w innym państwie Unii Europejskiej – żądania dokonania w tym ostatnim państwie dalszego wpisu złożonego oświadczenia o odrzuceniu lub przyjęciu spadku?

                  2)

                  Jeśli na pytanie pierwsze udzielona zostanie odpowiedź, że dalszy wpis jest dopuszczalny, czy art. 13 rozporządzenia (UE) nr 650/2012 […] w związku z zasadą ochrony pewności prawa i skutecznego stosowania prawa Unii Europejskiej oraz obowiązkiem współpracy między państwami określonym w art. 4 ust. 3 [TUE] należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one żądanie wpisania złożonego przez spadkobiercę w państwie jego miejsca zwykłego pobytu oświadczenia o odrzuceniu spadku od wspólnego spadkodawcy, przez innego spadkobiercę, który przebywał w państwie miejsca zwykłego pobytu spadkodawcy w chwili śmierci – pomimo że prawo procesowe tego ostatniego państwa nie dopuszcza możliwości żądania wpisu oświadczenia o odrzuceniu spadku w cudzym imieniu?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego; Dz.U. 2012, L 201, s. 107.


title: Sprawa C-653/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 27 października 2021 r. – Syndicat Uniclima/Ministre de l’Intérieur

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 27 października 2021 r. – Syndicat Uniclima/Ministre de l’Intérieur
      (Sprawa C-653/21)
      (2022/C 37/21)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Syndicat Uniclima

         Strona pozwana: Ministre de l’Intérieur

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy harmonizacja, do której zobowiązują dyrektywy 2006/42/WE (1), 2014/35/UE (2) i 2014/68/UE (3), zezwala państwom członkowskim na wprowadzanie wymagań w zakresie bezpieczeństwa, a w razie odpowiedzi twierdzącej, na jakich warunkach i w jakim zakresie, w odniesieniu do urządzeń, których dotyczą te dyrektywy, w przypadku gdy wymagania te nie wiążą się z wprowadzaniem zmian do tych spośród urządzeń, które – jak potwierdza opatrzenie ich „oznakowaniem CE” – są zgodne z wymaganiami wspomnianych dyrektyw?

                  2)

                  Czy harmonizacja, do której zobowiązują wspomniane dyrektywy, zezwala państwom członkowskim na ustanowienie, wyłącznie dla celów stosowania wspomnianych urządzeń w obiektach użyteczności publicznej i w odniesieniu do szczególnego ryzyka związanego z zapewnieniem bezpieczeństwa przeciwpożarowego, wymagań bezpieczeństwa, które mogą wiązać się z dokonaniem zmiany tych urządzeń, które jednak – jak potwierdzałoby umieszczenie na nich „oznakowania CE” – są zgodne z wymaganiami tych dyrektyw?

                  3)

                  Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie możliwe byłoby udzielenie odpowiedzi twierdzącej, gdyby określone wymagania bezpieczeństwa z jednej strony obowiązywały wyłącznie w przypadku wykorzystywania przez wspomniane urządzenia łatwopalnych płynów chłodniczych jako alternatywy dla fluorowanych gazów cieplarnianych, zgodnie z celami, o których mowa w rozporządzeniu nr 517/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych (4), a z drugiej strony dotyczyły tylko tych urządzeń, które mimo ich zgodności z wymaganiami wynikającymi ze wspomnianych dyrektyw nie dają, w odniesieniu do ryzyka pożaru w przypadku stosowania łatwopalnych płynów chłodniczych, gwarancji hermetycznego zamknięcia?

         (1)  Dyrektywa 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniająca dyrektywę 95/16/WE (Dz.U. 2006, L 157, s. 24).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/35/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia (Dz.U. 2014, L 96, s. 357).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/68/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku urządzeń ciśnieniowych (Dz.U. 2014, L 189, s. 164).

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 (Dz.U. 2014, L 150, s. 195).


title: Sprawa C-655/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Nessebyr (Bułgaria) w dniu 27 października 2021 r. – postępowanie karne przeciwko G. ST.T.

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Nessebyr (Bułgaria) w dniu 27 października 2021 r. – postępowanie karne przeciwko G. ST.T.
      (Sprawa C-655/21)
      (2022/C 37/22)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rajonen syd Nessebyr

         Strony w postępowaniu głównym

      G. ST.T.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy ustawodawstwo i orzecznictwo, zgodnie z którymi wyrządzone właścicielowi szkody są częścią znamion przestępstw określonych w art. 172b ust. 1 i ust. 2 Nakazatelen kodeks (kodeksu karnego), są zgodne ze standardami dotyczącymi szkód wynikających z niezgodnego z prawem wykonywania praw własności intelektualnej, ustanowionymi w dyrektywie 2004/48/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy ustanowiony w orzecznictwie w Republice Bułgarii oparty na domniemaniu mechanizm określania szkód – w wysokości wartości oferowanych do sprzedaży towarów, obliczonej po cenach detalicznych wytworzonych zgodnie z prawem towarów – jest zgodny ze standardami określonymi w dyrektywie 2004/48/WE?

                  3)

                  Czy ustawodawstwo, w którym brakuje rozróżnienia między naruszeniem administracyjnym (art. 127 ust. 1 obowiązującego aktualnie ZMGO i art. 81 ust. 1 obowiązującego do 2016 r. ZMGO) a przestępstwem określonym w 172b ust. 1 NK, i, na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, również przestępstwem określonym w 172b ust. 2 NK, jest zgodne ze wskazaną w art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadą ustawowej określoności czynów zabronionych?

                  4)

                  Czy przewidziane w art. 172b ust. 2 NK kary – od 5 do 8 lat pozbawienia wolności i grzywny od pięciu do ośmiu tysięcy BGN – są zgodne z ustanowioną w art. 49 ust. 3 karty zasadą, by ciężar nakładanych kar nie był nieproporcjonalnie surowy w stosunku do popełnionego przestępstwa?

         (1)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. 2004, L 157, s. 45).


title: Sprawa C-656/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 29 października 2021 r. – IM GESTÃO DE ATIVOS – SOCIEDADE GESTORA DE ORGANISMOS DE INVESTIMENTO COLETIVO, S.A. i in./Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 29 października 2021 r. – IM GESTÃO DE ATIVOS – SOCIEDADE GESTORA DE ORGANISMOS DE INVESTIMENTO COLETIVO, S.A. i in./Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-656/21)
      (2022/C 37/23)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD).

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IM GESTÃO DE ATIVOS – SOCIEDADE GESTORA DE ORGANISMOS DE INVESTIMENTO COLETIVO, S.A. i in..

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 ust. 2 dyrektywy 2008/7/WE (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, takiemu jak pozycja 17.3.4 Código do Imposto do Selo (kodeksu opłaty skarbowej), która przewiduje obciążenie Imposto do Selo (opłatą skarbową) prowizji pobieranej przez banki od podmiotów zarządzających otwartymi funduszami inwestycyjnymi w zakresie nieruchomości z tytułu świadczenia usług związanych z działalnością bankową mającą na celu konkretyzację nowych subskrypcji na jednostki uczestnictwa („JU”), to znaczy ukierunkowanych na zapewnienie nowych wpływów kapitału dla funduszy inwestycyjnych w formie subskrypcji nowych jednostek uczestnictwa emitowanych przez fundusze?

                  2)

                  Czy art. 5 ust. 2 dyrektywy 2008/7/WE sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które przewiduje obciążenie Imposto do Selo prowizji za zarządzenie pobieranych przez podmioty zarządzające otwartymi funduszami inwestycyjnymi w zakresie nieruchomości, ponieważ owe prowizje za zarządzanie zawierają refakturowanie prowizji pobieranych przez baki od podmiotów zarządzających z tytułu wspomnianej działalności?

         (1)  Dyrektywa Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. 2008, L 46, s. 11).


title: Sprawa C-668/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 8 listopada 2021 r. – SIA Druvnieks/Lauku atbalsta dienests

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 8 listopada 2021 r. – SIA Druvnieks/Lauku atbalsta dienests
      (Sprawa C-668/21)
      (2022/C 37/24)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w pierwszej instancji i wnosząca skargę kasacyjną: SIA Druvnieks

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Lauku atbalsta dienests

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zastosowanie art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 (1) z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej jest uzasadnione, jeżeli przedsiębiorstwo należące do właściciela spółki wnioskującej o pomoc, inne niż ta spółka, dopuściło się nieprawidłowości, której konsekwencje finansowe nie zostały naprawione, a spółka wnioskująca o pomoc przejęła faktycznie działalność rolniczą owego przedsiębiorstwa?

                  2)

                  Czy art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej może być stosowany w ten sposób, że stwierdza się, iż dana osoba uchyliła się od kary administracyjnej przewidzianej w art. 64 ust. 4 lit. d) tego rozporządzenia, mimo iż w stosunku do spółki wnoszącej skargę kasacyjną lub jej właściciela nie została wydana decyzja o nałożeniu kary administracyjnej skutkująca wykluczeniem jej z grupy potencjalnych osób wnioskujących o pomoc?

                  3)

                  Czy art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. może być stosowany w ten sposób, że organ odpowiedzialny za rozpatrzenie wniosku dotyczącego projektu musi sprawdzić, czy inne przedsiębiorstwa, należące wcześniej do właściciela spółki wnioskującej o pomoc, odpowiadają przepisowi art. 2 pkt 14 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (2), a w przypadku niespełnienia tych warunków – musi odrzucić wniosek dotyczący projektu bez dalszej indywidualnej oceny okoliczności faktycznych?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

         (2)  Dz.U. 2014, L 193, s. 1.


title: Sprawa C-686/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 15 listopada 2021 r. – VW, Legea S.r.l/SW, CQ, ET, VW, Legea S.r.l.

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 15 listopada 2021 r. – VW, Legea S.r.l/SW, CQ, ET, VW, Legea S.r.l.
      (Sprawa C-686/21)
      (2022/C 37/25)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: VW, Legea S.r.l.

         Druga strona postępowania: SW, CQ, ET, VW, Legea S.r.l.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przywołane przepisy prawa wspólnotowego (1), które przewidują wyłączne prawo przysługujące właścicielowi znaku towarowego Unii Europejskiej i jednocześnie możliwość, że współwłasność będzie przysługiwać kilku osobom proporcjonalnie, oznaczają, że decyzja o przyznaniu osobom trzecim wyłącznego prawa do używania wspólnego znaku towarowego nieodpłatnie i na czas nieograniczony może zostać podjęta większością głosów współwłaścicieli, czy też wymaga ona jednomyślnej zgody?

                  2)

                  Czy w tym drugim przypadku wykładnia, która – w odniesieniu do krajowych i wspólnotowych znaków towarowych objętych współwłasnością przysługującą kilku osobom – potwierdza, że jeden ze współwłaścicieli znaku towarowego, którego prawo do używania zostało przyznane osobom trzecim w drodze jednomyślnej decyzji, nieodpłatnie i na czas nieokreślony, nie może wykonać jednostronnie prawa do odstąpienia od tej decyzji, jest zgodna z zasadami prawa wspólnotowego? Czy też przeciwnie, należy uznać za zgodną z zasadami wspólnotowymi wykładnię przeciwną, która wyklucza, że współwłaściciel jest związany bezterminowo pierwotnym wyrażeniem zgody, tak że może cofnąć tę zgodę ze skutkiem dla przyznania prawa do używania znaku towarowego?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2015, L 336, s. 1); Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).


title: Sprawa C-688/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 17 listopada 2021 r. – Confédération paysanne, Réseau Semences Paysannes, Les Amis de la Terre France, Collectif vigilance OGM et Pesticides 16, Vigilance OG2M, CSFV 49, OGM: dangers, Vigilance OGM 33/Premier ministre, Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 17 listopada 2021 r. – Confédération paysanne, Réseau Semences Paysannes, Les Amis de la Terre France, Collectif vigilance OGM et Pesticides 16, Vigilance OG2M, CSFV 49, OGM: dangers, Vigilance OGM 33/Premier ministre, Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation
      (Sprawa C-688/21)
      (2022/C 37/26)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Confédération paysanne, Réseau Semences Paysannes, Les Amis de la Terre France, Collectif vigilance OGM et Pesticides 16, Vigilance OG2M, CSFV 49, OGM: dangers, Vigilance OGM 33

         Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation

         Inna strona: Fédération française des producteurs d’oléagineux et de protéagineux

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (1) w związku z pkt 1 załącznika I B do wspomnianej dyrektywy oraz w świetle motywu 17 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w celu wyróżnienia wśród technik/metod mutagenezy technik, które były tradycyjnie wykorzystywane do różnych zastosowań i których bezpieczeństwo zostało już dawno potwierdzone w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 25 lipca 2018 r., należy uwzględnić jedynie sposób, w jaki mutagen modyfikuje materiał genetyczny organizmu, czy też należy uwzględnić wszystkie zmiany w organizmie wywołane zastosowanym procesem, łącznie ze zmianami somaklonalnymi, które mogą mieć wpływ na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne?

                  2)

                  Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w związku z pkt 1 załącznika I B do wspomnianej dyrektywy oraz w świetle motywu 17 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy technika/metoda mutagenezy była tradycyjnie wykorzystywana do różnych zastosowań i jej bezpieczeństwo zostało już dawno potwierdzone w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 25 lipca 2018 r., należy brać pod uwagę wyłącznie uprawy polowe organizmów uzyskanych za pomocą tej metody/techniki, czy też możliwe jest również uwzględnienie prac badawczych i publikacji niedotyczących takich upraw oraz czy w odniesieniu do takich prac i publikacji należy brać pod uwagę wyłącznie te spośród nich, które dotyczą zagrożeń dla zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego?

         (1)  Dz.U. 2001, L 106, s. 1.


title: Sprawa C-694/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 września 2021 r. w sprawie T-152/19, Brunswick Bowling Products LLC/Komisja, wniesione w dniu 17 listopada 2021 r. przez Brunswick Bowling Products LLC

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 września 2021 r. w sprawie T-152/19, Brunswick Bowling Products LLC/Komisja, wniesione w dniu 17 listopada 2021 r. przez Brunswick Bowling Products LLC
      (Sprawa C-694/21 P)
      (2022/C 37/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Brunswick Bowling Products LLC (przedstawiciel: R. Martens, avocat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Szwecji

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie pkt 1 i 2 sentencji zaskarżonego wyroku;

                  —

                  oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd,

                  —

                  lub, tytułem ewentualnym, uchylenie pkt 1 i 2 sentencji zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi w pierwszej instancji i stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1960 (1);

                  —

                  oraz w każdym wypadku obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 263 w związku z art. 256 ust. 1 TFUE i art. 4 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasady dobrej administracji ze względu na naruszenie prawa przez Sąd poprzez niedokonanie oceny informacji, na podstawie których Komisja wydała ostateczną decyzję, lub które pominęła, i w związku z tym nie uwzględniła wszystkich istotnych czynników, podczas gdy, w sytuacji gdy Komisja jest zobowiązana do zapewnienia, że dysponuje możliwie najbardziej kompletnymi i wiarygodnymi informacjami, odpowiednia kontrola zgodności z prawem decyzji Komisji przez Sąd oznacza, iż dokona on weryfikacji, czy Komisja oparła się na wszystkich istotnych informacjach i w razie potrzeby, czy informacje, na których oparła się Komisja są prawdziwe, wiarygodne, kompletne i spójne.
      Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 296 ust. 2 TFUE, art 41 ust. 1 i art. 4 ust. 2 lit. c) karty oraz obowiązku uzasadnienia ze względu na nieprzedstawienie przez Sąd wystarczająco szczegółowego i popartego argumentami uzasadnienia, podczas gdy zgodnie z ciążącym na nim obowiązkiem uzasadnienia Sąd powinien przedstawić w sposób jasny i jednoznaczny swe rozumowanie, pozwalając wnoszącemu odwołanie na poznanie powodów wydanego orzeczenia.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie środka ochronnego przyjętego przez Szwecję zgodnie z dyrektywą 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, zakazującego wprowadzania do obrotu określonego rodzaju maszyn do ustawiania kręgli oraz zestawu uzupełniającego, który ma być wykorzystywany razem z takim rodzajem maszyn do ustawiania kręgli, produkowanych przez przedsiębiorstwo Brunswick Bowling & Billiards, i wycofującego maszyny tego rodzaju, które wcześniej zostały wprowadzone do obrotu (Dz.U. 2018, L 315, s. 29).


title: Sprawa C-701/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawach połączonych T-639/14 RENV, T-352/15 i T-740/17, Dimosia Epicheirisi Elektrismou AE (DEI)/Komisja Europejska, popierana przez Mytilinaios AE – Omilos Epicheiriseon, wniesione w dniu 19 listopada 2021 r. przez Mytilinaios AE – Omilos Epicheiriseon

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawach połączonych T-639/14 RENV, T-352/15 i T-740/17, Dimosia Epicheirisi Elektrismou AE (DEI)/Komisja Europejska, popierana przez Mytilinaios AE – Omilos Epicheiriseon, wniesione w dniu 19 listopada 2021 r. przez Mytilinaios AE – Omilos Epicheiriseon
      (Sprawa C-701/21 P)
      (2022/C 37/28)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mytilinaios AE – Omilos Epicheiriseon (przedstawiciele: adwokaci Vasileios-Spyridon Christianos i Georgios Karydis)

         Druga strona postępowania: Dimosia Epicheirisi Elektrismou AE (DEI), Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawach połączonych T-639/14 RENV, T-352/15 i T-740/17;

                  —

                  w razie konieczności skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  obciążenie DEI całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Przedmiotem zaskarżonego wyroku było ustalenie, czy biorąc pod uwagę taryfę dostaw energii elektrycznej DEI fakturowaną wnoszącemu odwołanie, Komisja powinna była mieć wątpliwości lub doświadczyć poważnych trudności – w rozumieniu art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia 2015/1589 (1) – co się tyczy istnienia pomocy państwa, które powinny były skłonić ją do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.
      Wnoszący odwołanie podnosi w nim trzy zarzuty, utrzymując, że w zaskarżonym wyroku:

                  —

                     po pierwsze, Sąd nie zbadał ogólnych zasad prawa „nemo auditur …” i „venire contra factum proprium” w odniesieniu do legitymacji procesowej przysługującej DEI w zakresie wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności;

                  —

                     po drugie, Sąd naruszył prawo z jednej strony odnośnie do kryterium prywatnego przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 107 ust. 1 TFUE, a z drugiej strony odnośnie do charakteru sądu arbitrażowego jako organu państwowego;

                  —

                     po trzecie, Sąd naruszył prawo przy wykładni art. 4 rozporządzenia 2015/1589 z jednej strony odnośnie do warunku istnienia wątpliwości i poważnych trudności, co się tyczy istnienia pomocy państwa na etapie wstępnego badania skarg do Komisji, a z drugiej strony odnośnie do odwrócenia ciężaru dowodu.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9).


title: Sprawa C-655/20: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 38 de Barcelona – Hiszpania) – Marc Gómez del Moral Guasch / Bankia SA [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Umowa kredytu hipotecznego – Zmienna stopa procentowa – Wskaźnik referencyjny dla kredytów hipotecznych (IRPH) – Przeprowadzana przez sąd krajowy kontrola przejrzystości – Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych – Skutki stwierdzenia nieważności – Wyrok z dnia 3 marca 2020 r., Gómez del Moral Guasch (C-125/18, EU:C:2020:138) – Nowe pytania]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/2

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona – Hiszpania) – Marc Gómez del Moral Guasch / Bankia SA
      (Sprawa C-655/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu hipotecznego - Zmienna stopa procentowa - Wskaźnik referencyjny dla kredytów hipotecznych (IRPH) - Przeprowadzana przez sąd krajowy kontrola przejrzystości - Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych - Skutki stwierdzenia nieważności - Wyrok z dnia 3 marca 2020 r., Gómez del Moral Guasch (C-125/18, EU:C:2020:138) - Nowe pytania)
      (2022/C 37/02)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Marc Gómez del Moral Guasch

         Strona pozwana: Bankia SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz wymóg przejrzystości warunków umownych w kontekście kredytu hipotecznego należy interpretować w ten sposób, że zezwalają przedsiębiorcy na niezawarcie w takiej umowie pełnej definicji wskaźnika referencyjnego służącego do obliczenia zmiennej stopy procentowej lub na niedostarczenie konsumentowi, przed zawarciem umowy, broszury informacyjnej przedstawiającej dotychczasowe zmiany tego wskaźnika, na tej podstawie, iż informacje dotyczące tego wskaźnika są oficjalnie publikowane, pod warunkiem że w świetle publicznie dostępnych oraz dostarczonych informacji, w danym wypadku przez przedsiębiorcę, właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny przeciętny konsument, był w stanie zrozumieć konkretne działanie metody obliczania wskaźnika referencyjnego i w ten sposób ocenić, na podstawie precyzyjnych i zrozumiałych kryteriów, potencjalnie istotne konsekwencje gospodarcze takiej klauzuli dla swoich zobowiązań finansowych.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 1, art. 4 ust. 2 i art. 5 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli sąd krajowy stwierdzi, iż klauzula umowna, której celem jest określenie sposobu obliczania zmiennej stopy procentowej w umowie kredytu hipotecznego, nie została sformułowana w sposób jasny i zrozumiały, to w rozumieniu art. 4 ust. 2 lub art. 5 tej dyrektywy, na nim spoczywa obowiązek zbadania, czy warunek ten jest „nieuczciwy” w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy.

                  3)

                  Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on sąd krajowy do zaoferowania konsumentowi wyboru pomiędzy, z jednej strony, rewizją umowy poprzez zastąpienie warunku umownego ustalającego zmienną stopę procentową, który został uznany za nieuczciwy, warunkiem odwołującym się do wskaźnika przewidzianego w ustawie jako warunek zastępczy, a z drugiej strony, unieważnieniem umowy kredytu hipotecznego w całości, jeżeli umowa nie może dalej obowiązywać bez tego warunku.

                  4)

                  Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w zw. z art. 1 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by w przypadku nieważności nieuczciwego warunku ustalającego wskaźnik referencyjny dla obliczania odsetek zmiennych od kredytu sąd krajowy zastąpił ten warunek wskaźnikiem referencyjnym dla obliczania odsetek zmiennych od kredytu, zgodnie z warunkami określonymi w pkt 67 wyroku z dnia 3 marca 2020 r., Gómez del Moral Guasch (C-125/18 C:2020:138), zastąpić ten wskaźnik wskaźnikiem ustawowym, mającym zastosowanie w braku odmiennego porozumienia stron umowy, jeżeli te dwa wskaźniki są ustalane za pomocą metody obliczeniowej o równoważnym stopniu złożoności, a prawo krajowe przewiduje takie zastąpienie w sprawach niespornych, gdy ma ono na celu utrzymanie równowagi korzyści między stronami, pod warunkiem że wskaźnik zastępczy skutecznie odzwierciedla uzupełniający przepis prawa krajowego.

                  5)

                  Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której umowa zawarta między przedsiębiorcą i konsumentem nie może nadal obowiązywać po usunięciu nieuczciwego warunku, a unieważnienie umowy w całości naraża konsumenta na szczególnie szkodliwe konsekwencje, sąd krajowy może zaradzić nieważności tego warunku poprzez zastąpienie go przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym, przy czym zastosowanie stopy wynikającej ze wskaźnika zastępczego powinno nastąpić w dniu zawarcia umowy.

         (1)  Data wpłynięcia: 2.12.2020.


title: Sprawa C-79/21: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 2 de Ibiza – Hiszpania) – YB/Unión de Créditos Inmobiliarios SA [Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 53 i 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Umowa kredytu hipotecznego – Zmienna stopa procentowa – Wskaźnik referencyjny dla kredytów hipotecznych (IRPH) – Przeprowadzana przez sąd krajowy kontrola przejrzystości – Wymogi dobrej wiary, równowagi i przejrzystości – Obowiązek poinformowania – Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych – Skutki stwierdzenia nieważności]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/3

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 2 de Ibiza – Hiszpania) – YB/Unión de Créditos Inmobiliarios SA
      (Sprawa C-79/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 53 i 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu hipotecznego - Zmienna stopa procentowa - Wskaźnik referencyjny dla kredytów hipotecznych (IRPH) - Przeprowadzana przez sąd krajowy kontrola przejrzystości - Wymogi dobrej wiary, równowagi i przejrzystości - Obowiązek poinformowania - Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych - Skutki stwierdzenia nieważności)
      (2022/C 37/03)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia no 2 de Ibiza

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: YB

         Strona pozwana: Unión de Créditos Inmobiliarios SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz wymóg przejrzystości warunków umownych w kontekście kredytu hipotecznego należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie krajowym przepisom oraz orzecznictwu krajowemu, które zwalniają przedsiębiorcę z obowiązku dostarczenia konsumentowi przy zawieraniu umowy kredytu hipotecznego informacji dotyczącej dotychczasowej zmiany wskaźnika referencyjnego, przynajmniej w trakcie dwóch ostatnich lat, dokonując porównania w stosunku do innego wskaźnika niż Euribor, pod warunkiem że owe przepisy oraz to orzecznictwo krajowe pozwalają sądowi na upewnienie się jednak, że w świetle publicznie dostępnych oraz dostarczonych informacji, w danym wypadku przez przedsiębiorcę, właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny przeciętny konsument był w stanie zrozumieć konkretne działanie metody obliczania wskaźnika referencyjnego i w ten sposób ocenić, na podstawie precyzyjnych i zrozumiałych kryteriów, potencjalnie istotne konsekwencje gospodarcze takiej klauzuli dla swoich zobowiązań finansowych.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on krajowym przepisom oraz orzecznictwu krajowemu, w myśl których brak dobrej wiary po stronie przedsiębiorcy stanowi wstępny warunek konieczny wszelkiej kontroli treści nieprzejrzystego warunku umowy zawartej z konsumentem. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności postępowania przed sądem krajowym należy stwierdzić, że przedsiębiorca działał w dobrej wierze dokonując wyboru wskaźnika przewidzianego w ustawie oraz czy warunek zawierające taki wskaźnik może doprowadzić do istotnej nierównowagi na niekorzyść konsumenta pomiędzy prawami i obowiązkami stron wynikającymi z umowy.

                  3)

                  Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by w przypadku nieważności nieuczciwego warunku ustalającego wskaźnik referencyjny dla obliczania odsetek zmiennych od kredytu sąd krajowy zastąpił ten wskaźnik wskaźnikiem przewidzianym w przepisach prawa, podlegającym zastosowaniu w wypadku braku odmiennego porozumienia stron umowy, gdy owe oba wskaźniki wywołują te same skutki, o ile zostały spełnione warunki określone w pkt 67 wyroku z dnia 3 marca 2020 r., Gómez del Moral Guasch (C-125/18 C:2020:138).

                  4)

                  Szesnaste pytanie postawione przez Juzgado de Primera Instancia no 2 de Ibiza (sąd pierwszej instancji nr 2 na Ibizie, Hiszpania) jest oczywiście niedopuszczalne.

         (1)  Data wpłynięcia: 9.2.2021.


title: Sprawa C-327/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 24 marca 2021 r. w sprawie T-193/18, Andreas Stihl/EUIPO, wniesione w dniu 25 maja 2021 r. przez Giro Travel Company SRL

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/4

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 24 marca 2021 r. w sprawie T-193/18, Andreas Stihl/EUIPO, wniesione w dniu 25 maja 2021 r. przez Giro Travel Company SRL
      (Sprawa C-327/21 P)
      (2022/C 37/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Giro Travel Company SRL (przedstawiciel: adwokat C.N. Frisch)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 26 listopada 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania oraz obciążył Giro Travel Company SRL własnymi kosztami.


title: Sprawa C-360/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2021 r. w sprawie T-191/20, FCA Italy/EUIPO, wniesione w dniu 9 czerwca 2021 r. przez FCA Italy SpA

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/5

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2021 r. w sprawie T-191/20, FCA Italy/EUIPO, wniesione w dniu 9 czerwca 2021 r. przez FCA Italy SpA
      (Sprawa C-360/21 P)
      (2022/C 37/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: FCA Italy SpA (przedstawiciele: F. Jacobacci, E. Truffo, avvocati)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 6 października 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania oraz obciążył FCA Italy SpA własnymi kosztami.


title: Sprawa C-373/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 21 kwietnia 2021 r. w sprawie T-663/19, Hasbro/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 18 czerwca 2021 r. przez Hasbro Inc.

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/5

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 21 kwietnia 2021 r. w sprawie T-663/19, Hasbro/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 18 czerwca 2021 r. przez Hasbro Inc.
      (Sprawa C-373/21 P)
      (2022/C 37/06)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Hasbro Inc. (przedstawiciel: J. Moss, barrister)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i nakazał Hasbro Inc. pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-381/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2021 r. w sprawie T-382/20 Lee/EUIPO, wniesione w dniu 21 czerwca 2021 r. przez Keuna Jiga Lee

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/5

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2021 r. w sprawie T-382/20 Lee/EUIPO, wniesione w dniu 21 czerwca 2021 r. przez Keuna Jiga Lee
      (Sprawa C-381/21 P)
      (2022/C 37/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Keun Jig Lee (przedstawiciele: F. Jacobacci, avvocato, B. La Tella, avvocatessa)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 30 listopada 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i orzekł, że Keun Jig Lee pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-483/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-678/19 Health Product Group/EUIPO, wniesione w dniu 5 sierpnia 2021 r. przez Health Product Group sp. z o.o.

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-678/19 Health Product Group/EUIPO, wniesione w dniu 5 sierpnia 2021 r. przez Health Product Group sp. z o.o.
      (Sprawa C-483/21 P)
      (2022/C 37/08)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Health Product Group sp. z o.o. (przedstawiciel: adwokat M. Kondrat)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 30 listopada 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i orzekł, że Health Product Group sp. z o.o. pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-490/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-187/20 Davide Groppi / EUIPO – Viabizzuno (Lampa stołowa), wniesione w dniu 10 sierpnia 2021 r. przez Davide Groppi Srl.

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-187/20 Davide Groppi / EUIPO – Viabizzuno (Lampa stołowa), wniesione w dniu 10 sierpnia 2021 r. przez Davide Groppi Srl.
      (Sprawa C-490/21 P)
      (2022/C 37/09)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Davide Groppi Srl (przedstawiciele: adwokaci F. Boscariol de Roberto, D. Capra, V. Malerba)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 26 listopada 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył Davide Groppi Srl jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-513/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 r. w sprawie T-514/19, DI/EBC, wniesione w dniu 19 sierpnia 2021 r. przez DI

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 r. w sprawie T-514/19, DI/EBC, wniesione w dniu 19 sierpnia 2021 r. przez DI
      (Sprawa C-513/21 P)
      (2022/C 37/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: DI (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

               w konsekwencji uchylenia, uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie:
                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu EBC z dnia 7 maja 2019 r. o dyscyplinarnym zwolnieniu bez wypowiedzenia

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu EBC z dnia 25 czerwca 2019 r. o niewznowieniu postępowania dyscyplinarnego po zakończeniu postępowania karnego;

                              —

                              w każdym wypadku – zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, którą skarżący szacuje ex æquo et bono na 20 000 EUR;

                              —

                              zwrot kosztów postępowania.

                  —

                  Obciążenie EBC kosztami postępowania w odwołaniu i w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Sąd w zaskarżonym wyroku naruszył prawo, oddalając zarzut pierwszy, dotyczący braku kompetencji organu przyjmującego zaskarżone środki.
      Sąd w zaskarżonym wyroku naruszył prawo, oddalając zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 8.3.2 regulaminu pracowniczego oraz zasady pewności prawa.
      Sąd w zaskarżonym wyroku naruszył prawo, oddalając zarzut siódmy, dotyczący naruszenia prawa do domniemania niewinności i art. 48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
      Sąd w zaskarżonym wyroku naruszył prawo, oddalając zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 8.3.7 regulaminu pracowniczego oraz zasady bezstronności ustanowionej w art. 41 karty praw podstawowych.
      Sąd w zaskarżonym wyroku naruszył prawo, oddalając zarzut szósty, dotyczący oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa C-539/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-355/19, CE/Komitet Regionów, wniesione w dniu 26 sierpnia 2021 r. przez CE

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2021 r. w sprawie T-355/19, CE/Komitet Regionów, wniesione w dniu 26 sierpnia 2021 r. przez CE
      (Sprawa C-539/21 P)
      (2022/C 37/11)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CE (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Druga strona postępowania: Komitet Regionów

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Częściowe uchylenie wyroku z dnia 16 czerwca 2021 r., CE/Komitet Regionów (T-355/19);

                  —

                  Obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania poniesionymi przed Sądem zarówno w postępowaniu głównym, jak i w postępowaniu w przedmiocie środków tymczasowych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie kwestionuje w szczególności pkt 69, 70, 73–77, 83–91, 109–116, 126–139, 149 i 150 zaskarżonego wyroku. Podnosi on jedyny zarzut, dotyczący przeinaczenia okoliczności faktycznych i oczywistych błędów w ocenie skutkujących niewystarczającym i naruszającym prawo uzasadnieniem.