title: Sprawa C-464/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Tributário de Lisboa – Portugalia) – SECIL – Companhia Geral de Cal e Cimento SA/Fazenda Pública (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 63do 65 TFUE — Układ stowarzyszeniowy WE–Tunezja — Artykuły 31, 34 i 89 — Układ stowarzyszeniowy WE–Liban — Artykuły 31, 33 i 85 — Podatek dochodowy od osób prawnych — Dywidendy otrzymywane od spółki z siedzibą w państwie członkowskim spółki będącej beneficjentem — Dywidendy otrzymywane od spółki z siedzibą w państwie trzecim będącym stroną układu stowarzyszeniowego — Odmienne traktowanie — Ograniczenie — Względy uzasadniające — Skuteczność kontroli podatkowych — Możliwość powołania się na art. 64 TFUE w wypadku istnienia układów stowarzyszeniowych WE–Tunezja i WE–Liban)

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Tributário de Lisboa – Portugalia) – SECIL – Companhia Geral de Cal e Cimento SA/Fazenda Pública
   (Sprawa C-464/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 63do 65 TFUE - Układ stowarzyszeniowy WE–Tunezja - Artykuły 31, 34 i 89 - Układ stowarzyszeniowy WE–Liban - Artykuły 31, 33 i 85 - Podatek dochodowy od osób prawnych - Dywidendy otrzymywane od spółki z siedzibą w państwie członkowskim spółki będącej beneficjentem - Dywidendy otrzymywane od spółki z siedzibą w państwie trzecim będącym stroną układu stowarzyszeniowego - Odmienne traktowanie - Ograniczenie - Względy uzasadniające - Skuteczność kontroli podatkowych - Możliwość powołania się na art. 64 TFUE w wypadku istnienia układów stowarzyszeniowych WE–Tunezja i WE–Liban))
   (2017/C 030/05)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Tributário de Lisboa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SECIL – Companhia Geral de Cal e Cimento SA

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Sentencja

               1)

               Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           spółka z siedzibą w Portugalii otrzymująca dywidendy od spółek mających siedziby, odpowiednio, w Tunezji i w Libanie może powoływać się na art. 63 TFUE w celu podważenia przyjętego w tym państwie członkowskim traktowania tych dywidend pod względem podatkowym, opartego na przepisach, których celem nie jest to, by były one stosowane wyłącznie do sytuacji, w których spółka będąca beneficjentem wywiera decydujący wpływ na spółkę wypłacającą dywidendy;

                           —

                           uregulowania takie jak będące przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi spółka będąca rezydentem w państwie członkowskim może dokonać pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od swej podstawy opodatkowania, jeżeli dywidendy te są wypłacane przez spółkę będącą rezydentem tego samego państwa członkowskiego, lecz nie może dokonać takiego odliczenia, jeżeli spółka wypłacająca je jest rezydentem państwa trzeciego, stanowią ograniczenie przepływu kapitału pomiędzy państwami członkowskimi i państwami trzecimi, którego co do zasady zakazuje art. 63 TFUE;

                           —

                           odmowa przyznania pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od podstawy opodatkowania, na podstawie art. 46 ust. 1 i 8 Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Coletivas (kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych) w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli niemożliwe okaże się uzyskanie przez organy podatkowe państwa członkowskiego, którego rezydentem jest spółka będąca beneficjentem, od państwa trzeciego, którego rezydentem jest spółka wypłacająca te dywidendy, informacji pozwalających ustalić, czy spełniona jest przesłanka dotycząca podlegania opodatkowaniu podatkiem przez tę drugą spółkę;

                           —

                           odmowa przyznania pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend, na podstawie art. 46 ust. 11 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych we wspomnianym brzmieniu, nie może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli przepis ten może być zastosowany w sytuacjach, gdy podleganie opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą dywidendy w państwie, którego jest ona rezydentem, nie może być skontrolowane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Artykuł 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż:

                           —

                           jako że wprowadzenie systemu korzyści podatkowych dla inwestycji o charakterze umownym, przewidzianego w art. 41 ust. 5 lit. b) Estatuto dos Benefícios Fiscais (statutu korzyści podatkowych) w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., i systemu przewidzianego w art. 42 tego statutu dla dywidend pochodzących z państw afrykańskich, których językiem urzędowym jest język portugalski, i Timoru Wschodniego nie zmieniło ram prawnych dotyczących traktowania pod względem podatkowym dywidend pochodzących z Tunezji i Libanu, wprowadzenie tych systemów pozostało bez wpływu na kwalifikację wyłączenia dywidend wypłacanych przez spółki mające siedziby w tych państwach trzecich z możliwości korzystania z pełnego lub częściowego odliczenia jako istniejącego ograniczenia;

                           —

                           państwo członkowskie rezygnuje z możliwości przewidzianej w art. 64 ust. 1 TFUE, gdy bez formalnego uchylenia lub zmiany istniejących przepisów zawiera umowę międzynarodową, taką jak układ stowarzyszeniowy, która przewiduje w bezpośrednio skutecznym przepisie liberalizację kategorii kapitału wskazanej w rzeczonym art. 64 ust. 1. Taką zmianę ram prawnych należy w konsekwencji uważać, w zakresie jej skutków dla możliwości powołania się na art. 64 ust. 1 TFUE, za wprowadzenie nowych przepisów opierających się na innym sposobie rozumowania niż przepisy istniejące;

               3)

               Artykuł 34 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli w dniu 17 lipca 1995 r. i zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali decyzją Rady i Komisji 98/238/WE, EWWiS z dnia 26 stycznia 1998 r., należy intepretować w ten sposób, że:

                           —

                           postanowienie to jest bezpośrednio skuteczne i można się na nie powoływać w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, w której spółka będąca rezydentem w Portugalii otrzymuje dywidendy od spółki będącej rezydentem w Tunezji z powodu inwestycji bezpośrednich, których dokonała ona w spółce wypłacającej dywidendy, po to, aby sprzeciwić się traktowaniu pod względem podatkowym przyjętemu dla tych dywidend w Portugalii;

                           —

                           uregulowania takie jak będące przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi spółka będąca rezydentem w państwie członkowskim może dokonać pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od swej podstawy opodatkowania, jeżeli dywidendy te są wypłacane przez spółkę będącą rezydentem tego samego państwa członkowskiego, lecz nie może dokonać takiego odliczenia, gdy spółka wypłacająca je jest rezydentem w Tunezji, stanowią ograniczenie swobody przepływu kapitału co do zasady zabronione przez art. 34 ust. 1 układu WE–Tunezja w odniesieniu do inwestycji bezpośrednich i w szczególności w odniesieniu do repatriacji zysku z tych inwestycji;

                           —

                           skutek tego postanowienia nie jest ograniczony, w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, przez art. 89 rzeczonego układu;

                           —

                           odmowa przyznania, na podstawie art. 46 ust. 1 i 8 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od podstawy opodatkowania spółki będącej beneficjentem może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli niemożliwe okaże się uzyskanie przez organy podatkowe państwa członkowskiego, którego rezydentem jest spółka będąca beneficjentem, od Republiki Tunezyjskiej, w którym to państwie rezydentem jest spółka wypłacająca te dywidendy, informacji pozwalających skontrolować, czy spełniona jest przesłanka dotycząca podlegania opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą rzeczone dywidendy;

                           —

                           odmowa przyznania takiego pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend, na podstawie art. 46 ust. 11 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych we wspomnianym brzmieniu, nie może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli przepis ten może być zastosowany w sytuacjach, gdy podleganie opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą dywidendy w Tunezji, w którym to państwie jest ona rezydentem, nie może być skontrolowane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               4)

               Artykuł 31 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, podpisanego w Luksemburgu w dniu 17 czerwca 2002 r. i zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2006/356/WE z dnia 14 lutego 2006 r., należy intepretować w ten sposób, że:

                           —

                           postanowienie to jest bezpośrednio skuteczne;

                           —

                           sytuacja taka jak ta w sprawie w postępowaniu głównym, która dotyczy traktowania pod względem podatkowym dywidend pochodzących z inwestycji bezpośrednich zrealizowanych w Libanie przez osobę będącą rezydentem w Portugalii, jest objęta hipotezą art. 33 ust. 2 tego układu; w konsekwencji art. 33 ust. 1 tego układu nie stoi na przeszkodzie możliwości powołania się w niniejszej sprawie na art. 31 owego układu;

                           —

                           uregulowania takie jak będące przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi spółka będąca rezydentem w państwie członkowskim może dokonać pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od swej podstawy opodatkowania, jeżeli dywidendy te wypłacane są przez spółkę będącą rezydentem w tym samym państwie członkowskim, lecz nie może dokonać takiego odliczenia, jeżeli spółka wypłacająca je jest rezydentem w Libanie, stanowią ograniczenie swobody przepływu kapitału zasadniczo zabronione przez art. 31 układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony;

                           —

                           skutek tego postanowienia nie jest ograniczony, w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, przez art. 85 rzeczonego układu;

                           —

                           odmowa przyznania, na podstawie art. 46 ust. 1 i 8 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., pełnego lub częściowego odliczenia otrzymanych dywidend od podstawy opodatkowania spółki będącej beneficjentem może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli niemożliwe okaże się uzyskanie przez organy podatkowe państwa członkowskiego, którego rezydentem jest spółka będąca beneficjentem, od Republiki Libańskiej, w którym to państwie rezydentem jest spółka wypłacająca te dywidendy, informacji pozwalających skontrolować, czy spełniona jest przesłanka dotycząca podlegania opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą rzeczone dywidendy;

                           —

                           odmowa przyznania takiego częściowego odliczenia otrzymanych dywidend, na podstawie art. 46 ust. 11 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych we wspomnianym brzmieniu, nie może być uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego dotyczącym konieczności zapewnienia skuteczności kontroli podatkowych, jeśli przepis ten może być zastosowany w sytuacjach, gdy podleganie opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą dywidendy w Libanie, w którym to państwie jest ona rezydentem, nie może być skontrolowane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               5)

               W odniesieniu do konsekwencji dla sprawy w postępowaniu głównym, interpretacji art. 63–65 TFUE oraz Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, i Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony:

                           —

                           w wypadku gdy organy państwa członkowskiego, w którym rezydentem jest spółka będąca beneficjentem, mogą uzyskać od Republiki Tunezyjskiej, w którym to państwie rezydentem jest spółka wypłacająca dywidendy, informacje pozwalające ustalić, czy spełniona jest przesłanka dotycząca podlegania opodatkowaniu podatkiem przez spółkę wypłacającą rzeczone dywidendy, art. 63 i 65 TFUE oraz art. 34 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, stoją na przeszkodzie odmowie przyznania, na podstawie art. 46 ust. 1 lub art. 46 ust. 8 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., pełnego lub częściowego odliczenia wypłaconych dywidend od podstawy opodatkowania spółki będącej ich beneficjentem, przy czym Republika Portugalska nie może powołać się w tym względzie na art. 64 ust. 1 TFUE;

                           —

                           art. 63 i 65 TFUE oraz art. 34 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, i art. 31 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, stoją na przeszkodzie odmowie udzielenia, na podstawie art. 46 ust. 11 kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych we wspomnianym brzmieniu, częściowego odliczenia wypłaconych dywidend od podstawy opodatkowania spółki będącej ich beneficjentem, jeśli przepis ten może być zastosowany w sytuacjach, gdy podleganie przez spółki wypłacające dywidendy opodatkowaniu podatkiem w Tunezji i w Libanie, w których to państwach są one rezydentami, nie może być skontrolowane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, przy czym Republika Portugalska nie może powołać się w tym względzie na art. 64 ust. 1 TFUE;

                           —

                           kwoty pobrane z naruszeniem prawa Unii Europejskiej powinny zostać zwrócone, wraz z odsetkami, podatnikowi.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa C-561/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-160/04 Potamianos przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/37

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-160/04 Potamianos przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-561/08 P)
   (2009/C 44/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: M. Gerasimos Potamianos
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-160/04;

               —

               uznanie skargi Gerasimosa Potamianosa za niedopuszczalną;

               —

               orzeczenie, że każda ze stron poniesie koszty własne w tej instancji oraz w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odwołaniu Komisja kwestionuje dokonaną przez Sąd kwalifikację powiadomienia doręczonego drugiej stronie postępowania odwoławczego w celu poinformowania jej o nieprzedłużeniu zawartej z nią umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego. Powiadomienie to zostało uznane przez Sąd za odrębną decyzję organu upoważnionego do zawierania umów o pracę. Tymczasem z orzecznictwa Trybunału, a w szczególności z wyroku z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-417/05 P Fernández Gómez, wynika w sposób wyraźny, że powiadomienie takie ma czysto informacyjny charakter i jedynie klauzula umowy, w której jest mowa o tym, iż umowa nie zostanie przedłużona po upływie czasu, na jaki została zawarta, jest niekorzystnym aktem. Zważywszy, iż umowy nie zaskarżono w przewidzianym prawem terminie, Sąd powinien był odrzucić skargę jako niedopuszczalną.
   Nieuwzględniając tego orzecznictwa, Sąd miał zatem doprowadzić do powstania sytuacji niepewności prawnej, zarówno dla Sądu do spraw Służby Publicznej, jak i dla Komisji i innych instytucji, które zawarły umowy podobne do umowy będącej przedmiotem niniejszej sprawy.


title: Sprawa C-416/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Mestre-Venezia (Włochy) w dniu 3 września 2014 r. – Fratelli De Pra SpA, SAIV SpA przeciwko Agenzia Entrate – Direzione Provinciale Ufficio Controlli Belluno, Agenzia Entrate – Direzione Provinciale Ufficio Controlli Vicenza

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Mestre-Venezia (Włochy) w dniu 3 września 2014 r. – Fratelli De Pra SpA, SAIV SpA przeciwko Agenzia Entrate – Direzione Provinciale Ufficio Controlli Belluno, Agenzia Entrate – Direzione Provinciale Ufficio Controlli Vicenza
   (Sprawa C-416/14)
   (2014/C 431/19)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale di Mestre-Venezia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fratelli De Pra SpA, SAIV SpA

      Strona pozwana: Agenzia Entrate – Direzione Provinciale Ufficio Controlli Belluno,
   Agenzia Entrate – Direzione Provinciale Ufficio Controlli Vicenza

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy, w odniesieniu do urządzeń końcowych naziemnych usług radiowej łączności przenośnej, są zgodne z prawem wspólnotowym (dyrektywą 1999/5 (1) oraz dyrektywami 2002/19 (2), 2002/20 (3), 2002/21 (4), 2002/22 (5)) następujące przepisy krajowe:

                           —

                           art. 2 ust. 4 D.L. [(decreto legge) dekretu z mocą ustawy] 4/2014, zastąpionego następnie ustawą 50/2014;

                           —

                           art. 160 D. Lgs. [(decreto legislativo) dekretu ustawodawczego] 259/2003;

                           —

                           art. 21 taryfikatora załączonego do D.P.R. [(Decreto del Presidente della Repubblica) dekretu prezydenta republiki] 641/1972;

                     które, zrównując urządzenia końcowe ze stacjami radioelektrycznymi, przewidują po stronie użytkownika obowiązek uzyskania ogólnego zezwolenia oraz odpowiedniej licencji na stację radioelektryczną jako przesłankę nałożenia opłaty.
               Czy w związku z tym w odniesieniu w szczególności do wykorzystywania urządzeń końcowych, jest zgodny z prawem wspólnotowym wymóg państwa włoskiego obejmujący uzyskanie przez użytkownika ogólnego zezwolenia i licencji na radiostację, w sytuacji gdy dopuszczenie do obrotu, swobodny przepływ i dopuszczenie do eksploatacji urządzeń końcowych są już szczegółowo uregulowane w przepisach wspólnotowych (dyrektywie 1999/5), które nie przewidują żadnego zezwolenia lub licencji.
               Jednocześnie ogólne zezwolenie i licencja są przewidziane w przepisach krajowych:

                           —

                           mimo tego, że ogólne zezwolenie jest środkiem, który nie ma znaczenia dla użytkownika urządzeń końcowych, lecz włącznie dla przedsiębiorstw zainteresowanych dostarczaniem sieci i usług łączności elektronicznej (art. 1–3 dyrektywy o zezwoleniach 2002/20);

                           —

                           mimo tego, że koncesja została wprowadzona do celów indywidualnych praw do użytkowania częstotliwości radiowych i użytkowania numerów, które to przypadki z pewnością nie pokrywają się z użytkowaniem urządzeń końcowych;

                           —

                           mimo tego, że przepisy wspólnotowe nie przewidują żadnego obowiązku uzyskania ogólnego zezwolenia lub licencji na urządzenia końcowe;

                           —

                           mimo tego, że art. 8 dyrektywy 1999/5 stanowi, że państwa członkowskie „nie zakazują, nie ograniczają lub nie utrudniają wprowadzania na rynek oraz oddania do użytku na ich terytorium urządzeń opatrzonych znakiem CE”;

                           —

                           mimo istotnej, prawnej różnicy i braku jednorodności między stacją radioelektryczną a urządzeniami końcowymi naziemnych usług radiowej łączności przenośnej.

               2)

               Czy są zgodne z prawem wspólnotowym (dyrektywą 1999/5 i dyrektywą 2002/22, w szczególności art. 20) następujące przepisy krajowe:

                           —

                           art. 2 ust. 4 D.L 4/2014, zastąpionego następnie ustawą 50/2014;

                           —

                           art. 160 D. Lgs. 259/2003;

                           —

                           art. 21 taryfikatora załączonego do D.P.R. 641/1972;

                           —

                           art. 3 DM [(decreto ministeriale) dekretu ministra] 33/1990,

                     na podstawie których

                           —

                           umowa, o której mowa w art. 20 dyrektywy 2002/22 – zawarta pomiędzy operatorem a użytkownikiem mająca regulować stosunki handlowe między konsumentami i użytkownikami końcowymi a przedsiębiorstwem lub przedsiębiorstwami zapewniającymi przyłączenia i odpowiednie usługi – może „sama w sobie” stanowić odpowiednik ogólnego zezwolenia lub licencji na radiostację bez jakiejkolwiek interwencji, działań czy kontroli ze strony administracji publicznej.

                           —

                           umowa musi również zawierać dane dotyczące rodzaju urządzenia końcowego i jego homologacji (nie przewidziane w art. 8 dyrektywy 1999/5).

               3)

               Czy są zgodne z wyżej wspomnianym prawem wspólnotowym przepisy zawarte w art. 2 ust. 4 D.L. 4/2014, zastąpionego następnie ustawą 50/2014 w związku z art. 160 D. Lgs. 259/2003 i art. 21 taryfikatora załączonego do D.P.R. 641/1972, które wprowadzają obowiązek ogólnego zezwolenia i w rezultacie licencji na radiostację obciążający wyłącznie szczególną kategorię użytkowników, którzy zawarli umowę zwaną formalistycznie abonamentem, podczas gdy nie zostało przewidziane żadne ogólne zezwolenie lub licencja po stronie użytkowników usług komunikacji elektronicznej na podstawie umowy, wyłącznie z uwagi na inną jej nazwę (usługa przedpłacona lub doładowania).

               4)

               Czy art. 8 europejskiej dyrektyw 1999/5 sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak zawarte w art. 2 ust. 4 D.L 4/2014, zastąpionego następnie ustawą oraz w art. 160 D. Lgs. 259/2003 i art. 21 taryfikatora załączonego do D.P.R. 641/1972, które przewidują:

                           —

                           działania ze strony administracji w celu wydania ogólnego zezwolenia i licencji na stację radioelektryczną,

                           —

                           opłatę za koncesję rządową w związku z taką działalnością,

                     jako działania, mogące stanowić ograniczenia w dopuszczeniu do eksploatacji, użytkowaniu oraz dopuszczeniu do swobodnego obrotu urządzeń końcowych.

      (1)  Dyrektywa nr 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (Dz.U. L 91, s. 10).

      (2)  Dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (Dz.U. L 108, s. 7).

      (3)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21).

      (4)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33).

      (5)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51).


title: Sprawa T-581/11: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2013 r. — Dimian przeciwko OHIM — Bayer Design Fritz Bayer (Baby Bambolina) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy Baby Bambolina — Niezarejestrowany wcześniejszy krajowy znak towarowy Bambolina — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak używania w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/9

         Wyrok Sądu z dnia 23 października 2013 r. — Dimian przeciwko OHIM — Bayer Design Fritz Bayer (Baby Bambolina)
   (Sprawa T-581/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy Baby Bambolina - Niezarejestrowany wcześniejszy krajowy znak towarowy Bambolina - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak używania w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 359/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dimian AG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Pozzi i G. Ghisletti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bayer Design Fritz Bayer GmbH & Co. KG (Michelau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Pröll)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 sierpnia 2011 r. (sprawa R 1822/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Dimian AG a Bayer Design Fritz Bayer GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dimian AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-205/06: Skarga wniesiona w dniu  5 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/17

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-205/06)
   (2006/C 165/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie stosując wszelkich właściwych środków w celu wyeliminowania niezgodności dotyczących postanowień w przedmiocie transferów znajdujących się w dwustronnych umowach zawartych z Koreą, Zielonym Przylądkiem, Chinami, Malezją, Federacją Rosyjską i Turcją dotyczących inwestycji, Republika Austrii nie wykonała obowiązków, które na niej ciążą na mocy art. 307 ust. 2 traktatu WE

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 307 traktatu WE zobowiązuje państwa członkowskie do zastosowania wszelkich właściwych środków w celu wyeliminowania niezgodności z traktatem WE stwierdzonych w umowach zawartych przed dniem 1 stycznia 1958 r. lub przed datą ich przystąpienia do Wspólnot Europejskich.
   Komisja uważa, że postanowienia dotyczące swobodnego przepływu płatności związanych z inwestycjami wykonanymi w ramach umów dwustronnych dotyczących inwestycji zawartych z Koreą, Zielonym Przylądkiem, Chinami, Malezją, Federacją Rosyjską i Turcją są niezgodne z traktatem WE. Postanowienia te nie pozwalają bowiem Republice Austrii na zastosowanie restrykcji w przepływie kapitałów i płatności przyjętych przez Radę Unii Europejskiej w oparciu o art. 57 ust. 2, art. 59 i 60 ust. 1 traktatu WE.
   Argument rządu austriackiego, zgodnie z którym umowy te nie przesądzają o jego zachowaniu przy głosowaniu w Radzie, jest bez znaczenia. Jedynie istotnym problemem jest to, czy w niniejszym przypadku Republika Austrii jest w stanie zgodnie ze swymi zobowiązaniami międzynarodowymi wprowadzić w życie restrykcje. Nie jest tak na mocy postanowień umów dotyczących inwestycji, o których mowa, zawartych przez Austrię. Z tego samego powodu argument, zgodnie z którym Austria sama nie może zablokować podjęcia przez Radę decyzji podejmowanych kwalifikowaną większością nie przesądza sprawy.
   Ponieważ występuje w tym przypadku niezgodność z traktatem WE, Austria ma obowiązek zastosowania odpowiednich środków dla usunięcia tej niezgodności. Jeśli nie dysponuje innych środkiem, może być zobowiązana — w oparciu o orzecznictwo Trybunału — do rozwiązania takiej umowy.


title: Sprawa C-38/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco – Hiszpania) – Subdelegación del Gobierno en Guipuzkoa – Extranjeria/Samir Zaizoune (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2008/115/WE — Normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających tam obywateli państw trzecich — Artykuł 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 — Uregulowanie krajowe przewidujące w przypadku nielegalnego pobytu zastosowanie, w zależności od okoliczności, grzywny albo wydalenia)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco – Hiszpania) – Subdelegación del Gobierno en Guipuzkoa – Extranjeria/Samir Zaizoune
   (Sprawa C-38/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających tam obywateli państw trzecich - Artykuł 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 - Uregulowanie krajowe przewidujące w przypadku nielegalnego pobytu zastosowanie, w zależności od okoliczności, grzywny albo wydalenia))
   (2015/C 205/11)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący apelację: Subdelegación del Gobierno en Guipuzkoa – Extranjeria

      Druga strona postępowania: Samir Zaizoune

      Sentencja

   Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 i 3, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego takiego jak będące przedmiotem postępowania głównego, które w przypadku nielegalnego pobytu obywatela państwa trzeciego na terytorium tego państwa przewiduje, w zależności od okoliczności, albo nałożenie kary grzywny, albo orzeczenie wydalenia, których to środków nie można ze sobą łączyć.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


title: Sprawa C-278/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Carol Marilyn Robins i in. przeciwko Secretary of State for Work and Pensions (Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 80/987/EWG — Transpozycja — Artykuł 8 — Dodatkowe zakładowe i międzyzakładowe systemy ubezpieczeń społecznych — Świadczenia emerytalne — Ochrona praw nabytych — Zakres ochrony — Odpowiedzialność państwa członkowskiego za niewłaściwą transpozycję dyrektywy — Przesłanki)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Carol Marilyn Robins i in. przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-278/05) (1)

   (Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 80/987/EWG - Transpozycja - Artykuł 8 - Dodatkowe zakładowe i międzyzakładowe systemy ubezpieczeń społecznych - Świadczenia emerytalne - Ochrona praw nabytych - Zakres ochrony - Odpowiedzialność państwa członkowskiego za niewłaściwą transpozycję dyrektywy - Przesłanki)
   (2007/C 56/09)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Chancery Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Carol Marilyn Robins i inni

      Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 8 dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, str. 23) — Zakres obowiązku ochrony praw nabytych lub w trakcie nabywania pracowników w odniesieniu do świadczeń emerytalnych
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 8 dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy dokonywać w ten sposób, że w razie niewypłacalności pracodawcy i niedoboru środków zakładowych lub międzyzakładowych dodatkowych systemów ubezpieczeniowych finansowanie nabytych uprawnień do świadczeń emerytalnych powinno po pierwsze być dokonane przez same państwa członkowskie, a po drugie — być zapewniane w pełnej wysokości.

               2)

               System ochrony taki jak system rozpatrywany w sporze przed sądem krajowym jest sprzeczny z art. 8 dyrektywy 80/987.

               3)

               W przypadku niewłaściwej transpozycji art. 8 dyrektywy 80/987, odpowiedzialność danego państwa członkowskiego zależy od stwierdzenia oczywistego i poważnego naruszenia przez państwo członkowskie granic przysługującego mu zakresu uznania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005 r.


title: Sprawa C-129/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Nürnberg – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Zoranowi Spasicowi (Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 50 i art. 52 — Zasada ne bis in idem — Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Artykuł 54 — Pojęcia kary „wykonanej” i kary, która „jest w trakcie wykonywania” )

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/13

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Nürnberg – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Zoranowi Spasicowi
   (Sprawa C-129/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 i art. 52 - Zasada ne bis in idem - Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 54 - Pojęcia kary „wykonanej” i kary, która „jest w trakcie wykonywania”))
   2014/C 253/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Nürnberg

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Zoran Spasic

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Oberlandesgericht Nürnberg – Wykładnia art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen w związku z art. 50 Karty praw podstawowych – Zasada „ne bis in idem” – Warunek by nałożona kara została już wykonana, była w trakcie wykonywania lub nie mogła być już wykonana na mocy przepisów prawnych umawiającego się państwa wydania wyroku skazującego – Osoba skazana na karę pozbawienia wolności i na karę grzywny za te same czynny w innym państwie członkowskim, która nie odbyła jednakże kary pozbawienia wolności poprzez umieszczenie w zakładzie karnym

      Sentencja

               1)

               Artykuł 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r., która weszła w życie w dniu 26 marca 1995 r., który uzależnia stosowanie zasady ne bis in idem od spełnienia warunku, zgodnie z którym w przypadku skazania nałożona kara „została wykonana” bądź „jest w trakcie wykonywania” jest zgodny z art. 50 karty, który gwarantuje tę zasadę.

               2)

               Artykuł 54 tej konwencji należy interpretować w ten sposób, że sama zapłata grzywny jako sankcji karno-prawnej, nałożonej na skazanego mocą tego samego wyroku wydanego w innym państwie członkowskim co kara pozbawienia wolności, która nie została jeszcze wykonana, nie pozwala na uznanie, że kara została wykonana lub jest w trakcie wykonywania w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa T-107/06: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2006 r. — INET Hellad — Ilektroniki Ypiresia Pliroforion E.P.E. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/22

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2006 r. — „INET Hellad — Ilektroniki Ypiresia Pliroforion E.P.E.” przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-107/06)
   (2006/C 190/40)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca:„INET Hellad — Ilektroniki Ypiresia Pliroforion E.P.E.” (Ateny, Grecja) (Przedstawiciel: adwokat V. Chatzopoulos)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności aktu Komisji Wspólnot Europejskich o sygnaturze INFSO/A3/VS D(2006) 703641/31/1/2006,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi, że zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, ponieważ błędnie przyjęto w nim, że na podstawie przepisów prawa wspólnotowego rejestracja domeny internetowej co.eu jest zakazana. W rzeczywistości żaden przepis prawa wspólnotowego nie zakazuje rejestracji domeny co.eu. Przeciwnie, rozporządzenie nr 40/94 zaleca dokonanie rejestracji tej domeny.


title: Sprawa T-323/14: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2014 r. – Bankia przeciwko OHIM – Banco ActivoBank (Portugal) (Bankia)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/25

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2014 r. – Bankia przeciwko OHIM – Banco ActivoBank (Portugal) (Bankia)
   (Sprawa T-323/14)
   2014/C 261/48
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bankia, SA (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat F. De Barba)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Banco ActivoBank (Portugal), SA (Lizbona, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 14 lutego 2014 r. w sprawach R 649/2013-2 i R 744/2013-2, tak aby zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 125 284 „BANKIA” zostało dopuszczone dla wszystkich towarów i usług;

               —

               obciążenie wnoszącego sprzeciw lub OHIM kosztami poniesionymi przez stronę zgłaszającą/skarżącą w związku z niniejszą skargą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Bankia” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 38, 41 i 45 – zgłoszenie nr 10 125 284

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Banco ActivoBank (Portugal), SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „BANKY” dla usług z klasy 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania BANKIA S.A. i częściowe uwzględnienie odwołania Banco ActivoBank (Portugal), SA oraz odrzucenie zakwestionowanego znaku towarowego dla szerszego zakresu usług

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust.1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-330/12: Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2014 r. – Hut.com przeciwko OHIM – Intersport France (THE HUT) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego THE HUT — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LA HUTTE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/26

         Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2014 r. – Hut.com przeciwko OHIM – Intersport France (THE HUT)
   (Sprawa T-330/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego THE HUT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LA HUTTE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 253/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Hut.com Ltd (Northwich, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Intersport France (Longjumeau, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 kwietnia 2012 r. (sprawa R 814/2011-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Intersport France a The Hut.com Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Hut.com Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-505/13: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Stichting Sona i Nao przeciwko Komisji

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/63

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Stichting Sona i Nao przeciwko Komisji
   (Sprawa T-505/13)
   2013/C 344/117
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Sona (Curaçao, dawniej Antyle Niderlandzkie) i Nao NV (Curaçao) (przedstawiciele: adwokaci R. Martens, K. Beirnaert i A. Van Vaerenbergh)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 czerwca 2013 r., o której wiedzę strona skarżąca powzięła dopiero w lipcu 2013 r., w której Stichting Sona nie została uznana za organ zarządzający w odniesieniu do realizacji działań określonych w jednolitym dokumencie programowym dotyczącym dawnych Antyli Niderlandzkich w ramach dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju [EFR];

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej o powierzeniu realizacji działań określonych w tym dokumencie programowym International Management Group („IMG”).

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia domniemania niewinności, prawa do obrony, prawa do ochrony danych osobowych oraz tajności i poufności dochodzenia, chronionych na mocy art. 8 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 i 8 EKPC oraz art.16 TFUE.
               Strona skarżąca podnosi, że pozwana wysłała do rządu niderlandzkiego pisma informujące o trwającym dochodzeniu prowadzonym przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych („OLAF”), w którym nie zostało jeszcze sporządzone (końcowe) sprawozdanie, lecz w którym skarżące zostały wskazane imiennie i w którym wskazano — względnie zawarto treść bardzo silne sugerującą — że skarżące uczestniczyły w nieprawidłowościach w ramach zarządzenia dziewiątym Europejskim Funduszem Rozwoju i w którym w konsekwencji Komisja postanowiła na podstawie tego twierdzenia, że zarządzanie dziesiątym Europejskim Funduszem Rozwoju w odniesieniu do projektów dotyczących dawnych Antyli Niderlandzkich nie może im zostać powierzone. Skarżące nie została przy tym w żadnym miejscu określone przez OLAF jako „zainteresowane” i w związku z tym nie wiedziały one, że powinny były podjąć jako „zainteresowane” obronę, w związku z czym skarżącym uniemożliwiono obronę, ponieważ do dzisiaj nie zostały one poinformowane o sformułowanych pod ich adresem zarzutach, przed którymi powinny się bronić.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ skarżące w uzasadniony sposób oczekiwały, że zostanie im powierzona realizacja dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju w odniesieniu do dawnych Antyli Niderlandzkich.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ Komisja wykluczyła skarżące jedynie na podstawie zawartych w sprawozdaniu OLAFu „tymczasowych ustaleń”, wskazujących na „możliwe problemy”.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady przejrzystości w rozumieniu art. 14 rozporządzenia (WE) nr 215/2008 (1) oraz obowiązku uzasadnienia.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia art. 18 rozporządzenia (WE) nr 2304/2002 (2) oraz jednolitego dokumentu programowego w związku z dziesiątym EFR.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia art. 29 rozporządzenia (WE) nr 215/2008, ponieważ przesłanki powierzenia IMG realizacji finansowania w ramach wspólnego zarządu nie są spełnione. Druga zaskarżona decyzja jest zatem również niezgodna z prawem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2304/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. wprowadzające w życie decyzję Rady 2001/822/WE w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską (Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim) (Dz.U. L 348, s. 82).


title: Sprawa T-85/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 stycznia 2008 r. — Strack przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 — Prawidłowość postępowania w sprawie oceny)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 stycznia 2008 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-85/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 - Prawidłowość postępowania w sprawie oceny)
   (2008/C 64/51)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Wasserliesch, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo J. Mosar, następnie F. Gengler i P. Goergen, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Krämer i A. Manville, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania w sprawie oceny za okres 2001/2002 wobec skarżącego oraz decyzji dotyczącej przyjęcia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego w tym okresie
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji dotyczącej przyjęcia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej Guida Stracka w postępowaniu w sprawie oceny za okres 2001/2002.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004 r.


title: Sprawa T-336/05: Skarga wniesiona w dniu  5 września 2005 r.  De Soeten przeciwko Radzie

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/27

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2005 r. De Soeten przeciwko Radzie
   (Sprawa T-336/05)
   (2005/C 296/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Henders De Soeten (Haga, Niderlandy) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Rada Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Rady oddalającej wniosek skarżącej o wcześniejszą emeryturę bez obniżenia świadczenia

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest byłym urzędnikiem Komisji, emerytowaną od dnia 1 lipca 2004 r. Złożyła ona wniosek w celu skorzystania z możliwości przewidzianego w art. 9 ust. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym organ powołujący może — w interesie służby oraz na podstawie obiektywnych kryteriów przejrzystej procedury i obiektywnych kryteriów określonych w ogólnych przepisach wykonawczych — odstąpić od obniżenia świadczenia emerytalnego przewidzianego w ust. 1 lit. b) tego przepisu względem urzędników kończących służbę przed ukończeniem 63 roku życia..
   Skarga H. De Soeten skierowana jest przeciwko decyzji odmawiającej jej tej możliwości. Skarżąca twierdzi, że jeden z wnioskodawców, który otrzymał taką zgodę był zatrudniony w tej samej służbie co ona. Uważa ona zatem, że w obu przypadkach potrzeby służby były takie same i zarzuca naruszenie cytowanego przepisu, jak również ogólnych przepisów wykonawczych wydanych przez Radę, ponieważ zarówno jej staż, jak i zasługi są bardziej znaczące niż w przypadku drugiego wnioskodawcy.
   Ponadto zarzuca Radzie oczywisty błąd w ocenie poprzez uznanie, że ocena kryterium potrzeb służby powoduje konieczność uwzględnienia indywidualnych cech urzędników.


title: Sprawa C-417/14 RX: Decyzja Trybunału (izba właściwa w zakresie szczególnej procedury kontroli) z dnia 9 września 2014 r. o poddaniu szczególnej procedurze kontroli wyroku Sądu (izba odwołań) z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie T-401/11 P, Livio Missir Mamachi di Lusignano przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/21

      Decyzja Trybunału (izba właściwa w zakresie szczególnej procedury kontroli) z dnia 9 września 2014 r. o poddaniu szczególnej procedurze kontroli wyroku Sądu (izba odwołań) z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie T-401/11 P, Livio Missir Mamachi di Lusignano przeciwko Komisji Europejskiej
      (Sprawa C-417/14 RX)
      (2014/C 395/26)
      Język postępowania: włoski

         Strony w postępowaniu przed Sądem

         Wnoszący odwołanie: Livio Missir Mamachi di Lusignano (przedstawiciele: Fabrizio di Gianni, Renato Antonini, Gabriele Coppo i Aldo Scalini, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Kwestia będące przedmiotem szczególnej procedury kontroli

      Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie zagadnienia, czy wyrok Sądu Missir Mamachi di Lusignano/Komisja (T-401/11 P, EU:T:2014:625) narusza jedność lub spójność prawa Unii, w zakresie w jakim Sąd ten jako instancja odwoławcza uznał, że przysługuje mu jurysdykcja jako sądowi pierwszej instancji w zakresie rozpatrzenia skargi dotyczącej pozaumownej odpowiedzialności Unii

                  —

                  opartej na uchybieniu przez instytucję obowiązkowi zapewnienia ochrony jej własnym urzędnikom,

                  —

                  wniesionej przez osoby trzecie będące spadkobiercami zmarłego urzędnika oraz członkami rodziny tegoż urzędnika, która to skarga,

                  —

                  ma na celu przyznanie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez zmarłego urzędnika oraz odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu poniesionej szkody i doznanej krzywdy przez te osoby trzecie.

            Zainteresowanych, o których mowa w art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, oraz strony w postępowaniu przed Sądem wzywa się do przedstawienia Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej uwag na piśmie w przedmiocie powyższej kwestii w terminie miesiąca od chwili doręczenia niniejszej decyzji.


title: Sprawa T-725/16: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2016 r. – Palos Caravina/CdT

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/32

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2016 r. – Palos Caravina/CdT
   (Sprawa T-725/16)
   (2016/C 462/42)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maria José Palos Caravina (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: A. Salerno i P. Singer, adwokaci)

      Strona pozwana: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odmownej organu powołującego CdT w sprawie wniosku o przekazanie decyzji w sprawie powołania pani [X] na stanowisko w hiszpańskim wydziale tłumaczeń w październiku 2015 r. oraz, w razie potrzeby, decyzji tego organu z dnia 5 lipca 2016 r. oddalającej zażalenie złożone na tę decyzję odmowną;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 25 regulaminu pracowniczego.
   Utrzymuje ona bowiem, że ogłoszenie „przybycia” osoby do wydziału nie spełnia w żadnym razie obowiązku publikacji decyzji w sprawie powołania, ustanowionego we wspomnianym przepisie a w braku prawidłowej publikacji – każdy członek personelu posiada prawo żądania przekazania rozpatrywanej decyzji w sprawie powołania. Prawo to zostało zatem w niniejszej sprawie naruszone przez organ powołujący Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CDT) w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji, czyli decyzji odmownej z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie przekazania powyższej decyzji.
   Strona skarżąca uważa również, że okoliczność powołania się względem tego wynikającego z art. 25 regulaminu pracowniczego prawa na rozporządzenie nr 45/2001 w sprawie ochrony danych osobowych, jest bezskuteczne, ponieważ zakładając nawet, że decyzja w sprawie powołania wchodziłaby w zakres danych chronionych mocą tego rozporządzenia, art. 25 należałoby uznać za lex specialis, przyznający osobom trzecim prawo dostępu do danych.


title: Sprawa C-121/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Wedding – Niemcy) – Rechtsanwaltskanzlei CMS Hasche Sigle, Partnerschaftsgesellschaft przeciwko Xceed Holding Ltd.

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Wedding – Niemcy) – Rechtsanwaltskanzlei CMS Hasche Sigle, Partnerschaftsgesellschaft przeciwko Xceed Holding Ltd.
   (Sprawa C-121/13) (1)

   2014/C 261/28
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa T-350/16: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2016 r. – Kinepolis Group/Komisja

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/39

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2016 r. – Kinepolis Group/Komisja
   (Sprawa T-350/16)
   (2016/C 296/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kinepolis Group (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: H. Gilliams i J. Bocken, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z podatku nadwyżki zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji;

               —

               w każdym razie stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji w zakresie, w jakim przepisy te a) nakazują odzyskanie pomocy od podmiotów innych, niż adresaci „decyzji o zwolnieniu z podatku nadwyżki zysków” określonej w zaskarżonej decyzji oraz b) nakazują odzyskanie kwoty równej zwolnieniu podatkowemu beneficjenta, nie pozostawiając Belgii możliwości uwzględnienia dokonanej przez inne organy podatkowe korekty finansowej w górę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie, przekroczenia uprawnień i braku odpowiedniego uzasadnienia, ponieważ decyzja Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z podatku nadwyżki zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) stwierdza istnienie pomocy państwa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 107 TFUE i obowiązku uzasadnienia oraz oczywistego błędu w ocenie, ponieważ zaskarżona decyzja kwalifikuje rzekomy system pomocy jako środek selektywny.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 107 TFUE i oczywistego błędu w ocenie, ponieważ zaskarżona decyzja potwierdza, że ten rzekomy system pomocy stanowi źródło korzyści.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 107 TFUE, naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, oczywistego błędu w ocenie, przekroczenia uprawnień i naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ zaskarżona decyzji nakazuje Belgii odzyskanie pomocy.


title: Sprawa C-455/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 10 lipca 2014 r. w sprawie T-271/10 H przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie ( „EUPM” ), wniesione w dniu 29 września 2014 r. przez H

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 10 lipca 2014 r. w sprawie T-271/10 H przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie („EUPM”), wniesione w dniu 29 września 2014 r. przez H
   (Sprawa C-455/14 P)
   (2014/C 448/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: H (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie T-271/10 H przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej i „EUPM” w zakresie, w jakim oddalono w nim złożoną przez wnoszącą odwołanie skargę, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 kwietnia 2010 r. podpisanej przez szefa personelu EUPM, na mocy której wnosząca odwołanie została przeniesiona na stanowisko „Criminal Justice Adviser – Prosecutor” w biurze regionalnym w Banja Luce (Bośnia i Hercegowina) oraz, w razie potrzeby, decyzji z dnia 30 kwietnia 2010 r. podpisanej przez szefa misji, o którym mowa w art. 6 decyzji Rady 2009/906/WPZiB z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH) (1), a po drugie, o odszkodowanie;

               —

               odesłanie sprawy do Sądu;

               —

               obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji kosztami poniesionymi w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie prawa do obrony;

               —

               naruszenie art. 114 regulaminu postępowania;

               —

               naruszenie prawa;

               —

               naruszenie prawa Unii.

      (1)  Dz.U. L 322, s. 22.


title: Sprawa T-43/08: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2008 r. — Shetland Islands Council przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/36

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2008 r. — Shetland Islands Council przeciwko Komisji
   (Sprawa T-43/08)
   (2008/C 92/72)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Shetland Islands Council (przedstawiciele: E. Whiteford, Barrister, R. Murray, Solicitor i R. Thompson, QC)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3, 4 i 5 decyzji, oraz

               —

               orzeczenie o kosztach tego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest organem władzy publicznej, który dokonał wypłat na rzecz sektora rybołówstwa w ramach dwóch ogólnych środków pomocy zatytułowanych „Pomoc dla przemysłu połowowego i przetwórstwa ryb” oraz „Pomoc dla przemysłu hodowli ryb”, które obejmowały różne rodzaje systemów pomocy. Komisja uznała, że pomoc, którą Zjednoczone Królestwo przekazało na podstawie „Programu naprawczego przemysłu rybnego”, była niezgodna ze wspólnym rynkiem w odniesieniu do kwoty 92 007 GBP przyznanej w dniach 13 sierpnia 1997 r., 7 stycznia 1999 r., 25 lutego 1999 r., 10 grudnia 1999 r., 19 stycznia 2001 r. i 15 grudnia 2004 r.
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie na podstawie art. 230 WE częściowej nieważności decyzji Komisji C 38/2006 (ex NN 93/2005) z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie „Programu naprawczego przemysłu rybnego” wdrożonego w Zjednoczonym Królestwie. Skarżąca wnosi w szczególności o stwierdzenie nieważności art. 3, 4 i 5 zaskarżonej decyzji na tej podstawie, że Komisja błędnie uznała, iż odzyskanie wypłat jest zgodne z:

               (1)

               artykułem 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (1) i

               (2)

               ogólnymi zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także równego traktowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, str. 1).


title: Sprawa T-176/12: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Bank Tejarat/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Błąd w ocenie)

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/14

         Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Bank Tejarat/Rada
   (Sprawa T-176/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Błąd w ocenie))
   (2015/C 081/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Tejarat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy, F. Zaiwalla i Z. Burbeza, solicitors, D. Wyatt, QC, i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i S. Cook, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności, ze skutkiem natychmiastowym, decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 22), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 1), rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 709/2012 z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 267/2012 (Dz.U. L 208, s. 2).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność w zakresie, w jakim dotyczą Bank Tejarat:

                           —

                           punktu I B 2 załącznika I do decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           punktu I B 2 załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           punktu I B 105 załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010;

                           —

                           punktu 5 załącznika II do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 709/2012 z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 267/2012.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Skutki decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, zmienionej decyzją nr 2012/35, zostają utrzymane w mocy, gdy chodzi o Bank Tejarat, do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 267/2012 i rozporządzenia wykonawczego nr 709/2012.

               4)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.


title: Sprawa T-685/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2015 r. – EEB/Komisja [Środowisko naturalne — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Decyzja Komisji dotycząca zgłoszenia przez Bułgarię przejściowego planu krajowego, o którym mowa w art. 32 dyrektywy 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych — Odmowa ponownego wewnętrznego zbadania — Środek o charakterze indywidualnym — Konwencja z Aarhus — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/36

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2015 r. – EEB/Komisja
   (Sprawa T-685/14) (1)

   ([Środowisko naturalne - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Decyzja Komisji dotycząca zgłoszenia przez Bułgarię przejściowego planu krajowego, o którym mowa w art. 32 dyrektywy 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych - Odmowa ponownego wewnętrznego zbadania - Środek o charakterze indywidualnym - Konwencja z Aarhus - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2015/C 381/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Podskalská)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin, S. Petrova i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2002 final z dnia 31 marca 2014 r. dotyczącej zgłoszenia przez Republikę Bułgarii przejściowego planu krajowego, o którym mowa w art. 32 dyrektywy 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych oraz po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares (2014) 2317513 z dnia 11 lipca 2014 r., którą odrzuciła ona jako niedopuszczalny wniosek skarżącej o ponowne zbadanie przez Komisję jej decyzji z dnia 31 marca 2014 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Umarza się postępowanie w sprawie wniosków Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

               3)

               European Environmental Bureau (EEB) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               EEB, Komisja, Parlament i Rada pokrywają własne koszty związane z ich wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa T-451/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2008 r. — WellBiz przeciwko OHIM — Wild (WELLBIZ) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2008 r. — WellBiz przeciwko OHIM — Wild (WELLBIZ)
   (Sprawa T-451/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 223/76)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: WellBiz Verein (Eschen, Liechtenstein) (przedstawiciel: M. Schnetzer, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Rudolf Wild GmbH & Co. KG (Eppelheim, Niemcy)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 października 2007 r. (sprawa R 1575/2006-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między WellBiz Verein a Rudolf Wild GmbH & Co. KG.
   Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i strona pozwana zostają obciążone własnymi kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-543/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 22 grudnia 2009 r. — Deutsche Telekom AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 22 grudnia 2009 r. — Deutsche Telekom AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-543/09)
   2010/C 80/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht (Niemcy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pozostałe strony postępowania: Go Yellow GmbH i Telix AG

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 25 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (1) należy interpretować w ten sposób, że zezwala on państwom członkowskim na zobowiązanie przedsiębiorstw przydzielających numery telefonu abonentom do udostępnienia danych abonentów, którym przedsiębiorstwa te nie przydzieliły same numerów telefonu, w celu zapewnienia publicznie dostępnych usług biura numerów i spisów abonentów, o ile przedsiębiorstwo to takie dane posiada?
   Jeżeli na poprzedzające pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej:
   Czy art. 12 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (2) należy interpretować w ten sposób, że nałożenie powyższego obowiązku przez krajowych ustawodawców zależne jest od udzielenia przez innych operatorów telefonicznych lub ich abonentów zgody na przekazanie danych albo przynajmniej od niewyrażenia przez nich wobec tego sprzeciwu?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 201, s. 37.


title: Sprawa T-211/12: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2012 r. — Hübner przeciwko OHIM — Silesia Gerhard Hanke (Original silicea Kieselsäure-Gel)

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/12

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2012 r. — Hübner przeciwko OHIM — Silesia Gerhard Hanke (Original silicea Kieselsäure-Gel)
   (Sprawa T-211/12)
   2012/C 209/21
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Anton Hübner GmbH & Co. KG (Ehrenkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Kirchgäßner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Silesia Gerhard Hanke GmbH & Co. KG (Neuss, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie R 351/2011-1 w następujący sposób: stwierdzona zostaje nieważność decyzji Wydziału Sprzeciwów w zakresie w jakim tego zażądano a sprzeciw zostaje odrzucony w całości;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, włącznie z kosztami poniesionymi w toku postępowania w sprawie odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Original silicea Kieselsäure-Gel” dla towarów należących do klas 3 i 5 — zgłoszenie nr 8178576

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Silesia Gerhard Hanke GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „Silesia” dla towarów należących do klas 2, 3, 5, 29, 30, 32 i 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawach połączonych C-259/03, C-260/03 i C-343/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii (System kwot połowowych — Lata połowowe 1988, 1990-1992 i 1994 oraz 1995-1997)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawach połączonych C-259/03, C-260/03 i C-343/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii (1)

   (System kwot połowowych - Lata połowowe 1988, 1990-1992 i 1994 oraz 1995-1997)
   (2005/C 217/15)
   Język postępowania: duński
   W sprawach połączonych C-259/03, C-260/03 i C-343/03, mających za przedmiot trzy skargi o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesione w dniach 17 czerwca i 4 sierpnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: H.-P. Hartvig) przeciwko Królestwu Danii (pełnomocnik: J. Molde), Trybunał (trzecia izba), w składzie A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr i J. Malenovský, sędziowie, rzecznik generalny: Ch. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Królestwo Danii,

                           —

                           nie określając odpowiednich szczegółowych zasad wykorzystania kwot połowowych, które zostały mu przyznane dla każdego roku połowowego w latach 1988, 1990-1992 i 1994 oraz 1995-1997,

                           —

                           nie czuwając — w tych wszystkich latach połowowych — nad przestrzeganiem uregulowań wspólnotowych w zakresie ochrony zasobów połowowych poprzez kontrolowanie działalności połowowej i sprawowanie stosownego nadzoru nad wyładunkami i ewidencją połowów,

                           —

                           nie zakazując przejściowo, w odpowiednim czasie, w tych wszystkich latach połowowych połowów przy użyciu statków pływających pod jego banderą lub zarejestrowanych na jego terytorium, gdy mająca do niego zastosowanie kwota połowowa została uznana za wyczerpaną oraz

                           —

                           nie informując Komisji Wspólnot Europejskich o wprowadzeniu zakazów połowów w 1988 r.,

                     uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system ochrony i zarządzania zasobami połowowymi (lata połowowe przed 1993 r.), art. 9 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury (lata połowowe po 1993 r.), art. 1 i 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2241/87 z dnia 23 lipca 1987 r. ustanawiającego określone środki kontroli w odniesieniu do działalności połowowej (lata połowowe przed 1993 r.) oraz art. 2 i 21 ust. 1 i 2, jak również art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (lata połowowe po 1993 r.).

               2)

               Skargi zostają oddalone w pozostałej części.

               3)

               Królestwo Danii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003.

      Dz.U. C 239 z 4.10.2003.


title: Sprawa F-43/12: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2012 r. — ZZ przeciwko EIGE

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/21

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2012 r. — ZZ przeciwko EIGE
   (Sprawa F-43/12)
   2012/C 200/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, S. Woog)

      Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji EIGE w sprawie wniosku strony skarżącej o uzyskanie dodatku za sprawowanie funkcji kierowniczych w okresie od dnia 1 czerwca [2010 r.] do dnia 30 września 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji dyrektor EIGE z dnia 12 stycznia 2012 r. w sprawie wniosku strony skarżącej o uzyskanie dodatku za sprawowanie funkcji kierowniczych w okresie od dnia 1 czerwca 2010 r. do dnia 30 września 2011 r., potwierdzonej, po złożeniu przez stronę skarżącą zażalenia, decyzją pełnomocnika ds. zasobów ludzkich EIGE z dnia 27 lutego 2012 r.;

               —

               nakazanie wypłaty dodatku za sprawowanie funkcji kierowniczych za okres od dnia 1 czerwca 2010 r. do dnia 30 września 2011 r., wraz z odsetkami za zwłokę, naliczonymi w stawce ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania, powiększonej o dwa punkty, od dnia 30 września 2011;

               —

               obciążenie Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn kosztami postępowania.


title: Sprawa T-61/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/64

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-61/07) (1)

   (2008/C 301/120)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Wykreślenie sprawy C-440/03

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/33

         Wykreślenie sprawy C-440/03 (1)

   (2005/C 182/60)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-440/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003


title: Sprawa C-294/05: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/31

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-294/05)
   (2005/C 217/60)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 20 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez L. Ström van Lier i G. Wilmsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Szwecji.
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie ustalając oraz nie zapisując na rachunek środków własnych Wspólnot pochodzących z przywozu materiałów wojennych i towarów przeznaczonych do użytku cywilnego i wojskowego oraz nie dokonując zapłaty odsetek należnych za zwłokę za okres od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2000 r., Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (EWG, EURATOM) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, EURATOM w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, w brzmieniu z dnia 31 maja 2000 r., a w okresie późniejszym, rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, EURATOM w sprawie systemu środków własnych Wspólnot,

               2.

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty–
   Królestwo Szwecji nie ustaliło oraz nie zapisało na rachunek środków własnych Wspólnot pochodzących z przywozu materiałów wojennych i towarów przeznaczonych do użytku cywilnego i wojskowego w okresie od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. oraz nie dokonało zapłaty odsetek należnych za zwłokę. Rząd Szwecji twierdzi, że art. 296 ust. 1 lit. b) WE uprawnia Państwa Członkowskie do podjęcia jednostronnej decyzji o zwolnieniu z cła przywozowego materiałów wojennych i towarów przeznaczonych do użytku jednocześnie cywilnego i wojskowego z powodów związanych z obroną narodową, a także do zachowania tajemnicy wojskowej oraz przestrzegania umów międzynarodowych zawartych w zakresie gwarancji bezpieczeństwa wojskowego. Komisja twierdzi, że Państwa Członkowskie nie mogą powoływać się na art. 296 ust. 1 lit. b) WE w celu wycofania środków własnych z budżetu Wspólnoty. W każdym razie to na Państwach Członkowskich spoczywa obowiązek udowodnienia, że zwolnienie z cła materiałów wojennych i towarów przeznaczonych do użytku jednocześnie cywilnego i wojskowego, a w konsekwencji, nieustalenie oraz niezapisanie środków własnych na rachunek jest konieczne w celu ochrony podstawowych interesów jego bezpieczeństwa. Komisja jest zdania, że Królestwo Szwecji nie udowodniło tego w dostatecznym stopniu.


title: Sprawa T-146/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lutego 2008 r. — Sanofi-Aventis przeciwko OHIM-GD Searle (ATURION) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ATURION — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy URION — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lutego 2008 r. — Sanofi-Aventis przeciwko OHIM-GD Searle (ATURION)
   (Sprawa T-146/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ATURION - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy URION - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 79/54)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Sanofi-Aventis SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: GD Searle LLC (Nowy York, Nowy York, Stany Zjednoczone)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2006 r. (sprawa R 227/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sanofi-Aventis SA a GD Searle LLC.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sanofi-Aventis SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa T-571/08: Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2010 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Nakaz udzielenia informacji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/36

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2010 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji
   (Sprawa T-571/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Nakaz udzielenia informacji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2010/C 234/64
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Martenczuk, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej rzekomo w piśmie Komisji z dnia 30 października 2008 r. nakazującej Niemcom udzielenie informacji w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa przyznanej Deutsche Post AG [C 36/07 (ex NN 25/07)].

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-532/14: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Alsharghawi/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte w związku z sytuacją w Libii — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Niedopuszczalność)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/23

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Alsharghawi/Rada
   (Sprawa T-532/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte w związku z sytuacją w Libii - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Niedopuszczalność))
   (2015/C 056/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bashir Saleh Bashir Alsharghawi (Johannesburg, Afryka Południowa) (przedstawiciel: adwokat É. Moutet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/137/WPZiB z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. L. 58, s. 53) i decyzji Rady 2011/178/WPZiB z dnia 23 marca 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/137 (Dz.U. L 78, s. 24) w zakresie dotyczącym skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Bashir Saleh Bashir Alsharghawi zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-317/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2007 r. — Panrico przeciwko OHMI — HDN Development (Krispy Kreme DOUGHNUTS)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/45

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2007 r. — Panrico przeciwko OHMI — HDN Development (Krispy Kreme DOUGHNUTS)
   (Sprawa T-317/06) (1)

   (2007/C 199/86)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-286/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Vinícola de Tomelloso (TORRE DE GAZATE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TORRE DE GAZATE — Wcześniejsze słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe TORRES i LAS TORRES — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/43

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Vinícola de Tomelloso (TORRE DE GAZATE)
   (Sprawa T-286/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TORRE DE GAZATE - Wcześniejsze słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe TORRES i LAS TORRES - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)
   (2009/C 44/74)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedés, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri, M. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Mondéjar Ortuño i J. García Murillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Vinícola de Tomelloso, SCL (Tomelloso, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Casajuana Espinosa)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 lipca 2006 r. (sprawa R 421/2004-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Miguel Torres, SA a Vinícola de Tomelloso, SCL
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Miguel Torres, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-639/11: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/16

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-639/11)
   2012/C 73/29
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: G. Wilms, G. Zavvos i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że uzależniając rejestrację w Polsce nowych oraz wcześniej zarejestrowanych w innych państwach członkowskich samochodów osobowych z układem kierowniczym umieszczonym po prawej stronie od przełożenia koła kierownicy na lewą stronę Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2a dyrektywy 70/311/EWG dotyczącej homologacji typu układów kierowniczych (1) art. 4 ust.3 dyrektywy ramowej 2007/46/WE dotyczącej homologacji typu WE pojazdów silnikowych (2) oraz art.34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja zarzuca Rzeczpospolitej Polskiej naruszenie przepisów art.2a dyrektywy szczegółowej 70/311/EWG, art.4 ust.3 dyrektywy ramowej 2007/46/WE oraz art.34 TFUE.
   W Rzeczpospolitej Polskiej ruch drogowy jest prawostronny. Polskie przepisy wymagają dla rejestracji pojazdu samochodowego w Polsce zaświadczenia o pozytywnym wyniku badań technicznych pojazdu. Z kolei na podstawie rozporządzeń Ministra Infrastruktury (3) wynik badania technicznego dla samochodów z kierownicą usytuowaną po prawej stronie z góry nie jest uznany za pozytywny (tzn. stan techniczny nie jest uznany za zgodny z obowiązującymi wymogami technicznymi). W konsekwencji samochody osobowe z kierownicą po prawej stronie homologowane w państwach członkowskich o ruchu lewostronnym jak Wielka Brytania, Irlandia, Malta i Cypr nie mogą być zarejestrowane w Polsce. Władze polskie nie uwzględniają również tego, że samochody takie były uprzednio zarejestrowane w innych państwach członkowskich o ruchu prawostronnym.
   Zdaniem Komisji niemożność rejestracji w Polsce samochodów osobowych (nowych i używanych) przywożonych do Polski z państwa członkowskiego o ruchu lewostronnym głównie przez obywateli korzystających z dobrodziejstwa unijnej swobody przemieszczania się nie może być usprawiedliwione nadrzędnym wymogiem interesu publicznego w postaci zapewnienia bezpieczeństwa drogowego.
   W przypadku gdy nie zarejestrowane samochody z układem kierowniczym po prawej stronie mogą być bez ograniczeń używane w Polsce, zakaz ich rejestracji nie jest, w opinii Komisji, odpowiednim i w każdym bądź razie proporcjonalnym środkiem do osiągnięcia deklarowanego celu.
   W opinii Komisji to właśnie dłuższe używanie takiego pojazdu w ruchu prawostronnym związane jest z nabyciem rutyny i nie stanowi z punktu widzenia bezpieczeństwa drogowego większego zagrożenia niż okazjonalne/tymczasowe poruszanie się takim pojazdem. Ponadto dostępne są inne mniej dotkliwe środki w postaci np. instalacji dodatkowego lusterka, które ułatwiają wymijanie przez pojazdy z kierownicą po prawej stronie w ruchu prawostronnym.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 8 czerwca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep,Dz.U. L 133, s. 10; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 001 P. 90 — 93.

      (2)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa); Dz.U. L 263 s. 1.

      (3)  Paragraf 9 ust.2 rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r., Pkt 5.1 Załącznika I do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 16 grudnia 2003 r. oraz pkt 6.1 Załącznika I do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 18 września 2009 r. zastępującego i uchylającego rozporządzenie z 16 grudnia 2003 r.