title: Sprawa C-313/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana — Włochy) — Giuseppa Romeo przeciwko Regione Siciliana (Krajowe postępowanie administracyjne — Sytuacja czysto wewnętrzna — Akty administracyjne — Obowiązek uzasadnienia — Możliwość uzupełnienia braku uzasadnienia w toku postępowania sądowego wszczętego w zakresie aktu administracyjnego — Wykładnia art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Brak właściwości Trybunału)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/11

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana — Włochy) — Giuseppa Romeo przeciwko Regione Siciliana
   (Sprawa C-313/12) (1)

   (Krajowe postępowanie administracyjne - Sytuacja czysto wewnętrzna - Akty administracyjne - Obowiązek uzasadnienia - Możliwość uzupełnienia braku uzasadnienia w toku postępowania sądowego wszczętego w zakresie aktu administracyjnego - Wykładnia art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Brak właściwości Trybunału)
   2014/C 9/15
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Giuseppa Romeo

      Strona pozwana: Regione Siciliana

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte dei Conti (Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana) — Wykładnia art. 296 TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Uregulowanie krajowe przewidujące, że w pewnych okolicznościach organy administracji publicznej mogą odstąpić od uzasadnienia swych aktów lub uzupełnić brak uzasadnienia aktu administracyjnego w toku postępowania sądowego wszczętego w stosunku do tego aktu — Prawo krajowe odsyłające do prawa Unii w celu uregulowania sytuacji wyłącznie wewnętrznych — Możliwość interpretowania i stosowania przez sąd krajowy przepisów i zasad prawa krajowego w sposób odbiegający od wykładni przyjętej przez Trybunał Sprawiedliwości

      Sentencja

               1)

               Pytanie pierwsze przedłożone przez Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana (Włochy) postanowieniem z dnia 19 czerwca 2012 r. jest niedopuszczalne.

               2)

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania drugie i trzecie przedłożone mu przez Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana postanowieniem z dnia 19 czerwca 2012 r.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-16/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — Perfetti Van Melle przeciwko OHIM — Cloetta Fazer (CENTER SHOCK) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy CENTER SHOCK — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe CENTER — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — Perfetti Van Melle przeciwko OHIM — Cloetta Fazer (CENTER SHOCK)
   (Sprawa T-16/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy CENTER SHOCK - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe CENTER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 193/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Perfetti Van Melle SpA (Lainate, Włochy) (przedstawiciele: P. Perani i P. Pozzi, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Cloetta Fazer AB (Ljungsbro, Szwecja) przedstawiciele: początkowo J. Runsten i S. Sparring, następnie M. Treis, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 listopada 2007 r. (sprawa R 149/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Cloetta Fazer AB a Perfetti Van Melle SpA.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Perfetti Van Melle SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-332/13: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Ferenc Weigl przeciwko Nemzeti Innovációs Hivatal (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Wprowadzenie w życie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/20

         Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Ferenc Weigl przeciwko Nemzeti Innovációs Hivatal
   (Sprawa C-332/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wprowadzenie w życie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   2014/C 112/24
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ferenc Weigl

      Strona pozwana: Nemzeti Innovációs Hivatal

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Kúria – Wykładnia art. 6 TUE oraz art. 30 i 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Ochrona pracowników przed nieuzasadnionym zwolnieniem – Zwolnienie bez podania uzasadnienia – Urzędnik organu administracji publicznej zwolniony na podstawie przepisu prawa krajowego dotyczącego statusu urzędników

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Kúria postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r., uzupełnione dodatkowym postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-52/06: Skarga wniesiona w dniu  1 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/9

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-52/06)
   (2006/C 74/17)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 1 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez F. Simonetti i S. Pardo Quintillán, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Hiszpanii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 21 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 197 z 21.07.2001, str. 30


title: Sprawa C-374/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Valimar OOD przeciwko Nachalnik na Mitnitsa Varna

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Valimar OOD przeciwko Nachalnik na Mitnitsa Varna
   (Sprawa C-374/12)
   2012/C 311/07
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Varhoven administrativen sad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Valimar OOD

      Strona pozwana: Nachalnik na Mitnitsa Varna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 9 i 10 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 384/1996 (1) z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [obecnie rozporządzenie Rady (WЕ) nr 1225/2009 (2)] w związku z art. 2 ust. 8 i 9 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że pod warunkiem iż nie udokumentowano zmiany okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 9, przepisy te mają pierwszeństwo przed wszelkimi dorozumianymi uprawnieniami instytucji z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego przy ustalaniu ceny eksportowej, włącznie — jak w przypadku rozporządzenia Rady (WЕ) nr 1279/2007 (3) — z dorozumianym uprawnieniem instytucji do oceny prawdziwości cen eksportowych Severstal-Metiz na przyszłość poprzez dokonanie porównania z cenami minimalnymi zgodnie ze zobowiązaniem cenowym oraz z cenami sprzedaży w państwach trzecich? Czy dla odpowiedzi na to pytanie ma wpływ okoliczność, gdy — jak w przypadku Severstal-Metiz i rozporządzenia Rady (WЕ) nr 1279/2007 — instytucje przy wykonywaniu swoich uprawnień w związku z oceną trwałości zmiany okoliczności z punktu widzenia wystąpienia dumpingu postanawiają zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego o zmianie środka antydumpingowego (obniżenie stawki celnej)?

               2)

               Czy z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynika, że w okolicznościach opisanych w części rozporządzenia Rady (WЕ) nr 1279/2007 dotyczącej ustalenia ceny eksportowej Severstal-Metiz oraz w świetle tego, że w tym rozporządzeniu nie udokumentowano wyraźnie zmiany w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, która uzasadniałaby zastosowanie nowej metodologii, Komisja zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego powinna była zastosować w celu ustalenia ceny eksportowej tę metodologię, którą zastosowano w ramach pierwotnego badania?

               3)

               Przy uwzględnieniu odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie: Czy rozporządzenie Rady (WЕ) nr 1279/2007 w części dotyczącej określenia i nałożenia indywidualnych środków antydumpingowych w związku z importem lin i kabli ze stali wyprodukowanych przez Severstal-Metiz zostało uchwalone z naruszeniem art. 11 ust. 9 i 10 w związku z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego wzgl. na nieważnej podstawie prawnej i jako takie należy uznać za nieważne?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1279/2007 z dnia 30 października 2007 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Federacji Rosyjskiej oraz uchylające środki antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Tajlandii i Turcji (Dz.U. L 285, s. 1).


title: Sprawa C-642/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 24 września 2015 r. w sprawie T-211/14 Toni Klement/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 2 grudnia 2015 r.

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 24 września 2015 r. w sprawie T-211/14 Toni Klement/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 2 grudnia 2015 r.
   (Sprawa C-642/15 P)
   (2016/C 068/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Toni Klement (przedstawiciel: adwokat J. Weiser)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu z dnia 24 września 2015 r. w sprawie R-211/14;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty:

               1.

               Bezsporne jest, że zakwestionowany znak towarowy był używany wyłącznie z dodatkowym elementem słownym „Bullerjan”. Wnoszący odwołanie podnosi, że doszło do przeinaczenia dowodów odnoszących się do oceny charakteru odróżniającego dodanego elementu „Bullerjan”. Sąd uznał, że dodany element ma (jedynie) przeciętny charakter odróżniający. Stwierdzenie (jedynie) przeciętnego charakteru odróżniającego nie znajduje poparcia w przedstawionych dowodach, ponieważ dowody te nie dostarczają żadnych informacji na temat zasięgu, czasu trwania i intensywności używania elementu słownego „Bullerjan”, który sam jest zarejestrowany jako znak towarowy.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego wnoszący odwołanie podnosi sprzeczność przedstawionego przez Sąd uzasadnienia dotyczącego stwierdzenia wysoce odróżniającego charakteru zakwestionowanego znaku towarowego. W przytoczonym uzasadnieniu Sąd twierdził z jednej strony, że zakwestionowany znak towarowy ma „niecodzienny kształt”, jednak z drugiej strony potwierdził, że inni producenci prowadzą dystrybucję pieców o bardzo zbliżonym kształcie. Kolejną sprzeczność można dostrzec w ustaleniach Sądu, zgodnie z którymi z jednej strony zakwestionowany znak towarowy ma charakter wysoce odróżniający, niezależnie od jego funkcjonalności, a z drugiej strony takiego charakteru odróżniającego nie podważa bardzo zbliżony kształt innych pieców, ponieważ to duże podobieństwo daje wytłumaczyć się próbą osiągnięcia szczególnego efektu technicznego. Przedstawione przez Sąd uzasadnienie jest zatem wewnętrznie sprzeczne pod dwoma względami, a w rezultacie prowadzi do naruszenia prawa.

               3.

               Wnoszący odwołanie podnosi zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa w związku z wykładnią i stosowaniem art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1). Po pierwsze, przy badaniu charakteru odróżniającego zakwestionowanego znaku towarowego, tak jak wymaga tego art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Sąd nie zastosował się do orzecznictwa Trybunału dotyczącego oceny tego charakteru w przypadku trójwymiarowych znaków towarowych. Wbrew temu, czego wymaga orzecznictwo Trybunału, Sąd nie przeprowadził należnego porównania zakwestionowanego znaku towarowego z kształtami pieców przyjętymi w omawianym sektorze. Ponadto Sąd stwierdził, że ewentualna funkcjonalność kształtu zakwestionowanego znaku towarowego jest pozbawiona znaczenia dla oceny jego charakteru odróżniającego. Sąd naruszył w ten sposób ustaloną zasadę, zgodnie z którą przy dokonywaniu oceny charakteru odróżniającego należy uwzględnić wszystkie czynniki istotne w danym wypadku. Wreszcie Sąd nie zastosował się do orzecznictwa Trybunału dotyczącego używania wymaganego do utrzymania praw właściciela do zarejestrowanego znaku towarowego, który stanowi jeden z elementów złożonego znaku towarowego. Sąd uznał bowiem, że w przypadku znaku towarowego stanowiącego część złożonego znaku towarowego wystarczy, by także on był rozpoznawany jako wskazanie pochodzenia. W rezultacie Sąd nie dochował obowiązku – wyraźnie ustanowionego w treści art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i w orzecznictwie Trybunału – ustalenia w każdym przypadku, czy doszło do zmiany charakteru odróżniającego zarejestrowanego znaku towarowego. Sąd zaniechał dokonanie takiego ustalenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 października 2004 r. w sprawie C-341/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Brak transpozycji dyrektywy 98/49/WE)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/22

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 7 października 2004 r.
   w sprawie C-341/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Brak transpozycji dyrektywy 98/49/WE)
   (2004/C 300/45)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-341/03, której przedmiotem jest skarga na uchybienie zobowiązaniom Państwa na podstawie art. 226 WE, wniesiona dnia 1 sierpnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H. Michard i D. Martin) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: N. Dafniou), Trybunał (trzecia izba), w składzie A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, A. Borg Barthet, F. Macken, S. von Bahr i J. Malenovský, sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 7 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy Rady 98/49/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie ochrony uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek przemieszczających się we Wspólnocie przez to, że nie przyjęła przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.9.2003.


title: Sprawa T-147/17: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2017 r. – Anastassopoulos i in./Rada i Komisja

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/20

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2017 r. – Anastassopoulos i in./Rada i Komisja
   (Sprawa T-147/17)
   (2017/C 202/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nikolaos Anastassopoulos (Nea Erythraia, Grecja), Aristeidis Anastassopoulos (Nea Erythraia), Alexia Anastassopoulos (Nea Erythraia), Maria-Myrto Anastassopoulos (Nea Erythraia), Sophie Velliou (Kifissia, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci K. Floros i M. Meng-Papantoni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               uwzględnienie roszczeń odszkodowawczych poprzez przyznanie pierwszemu ze skarżących kwoty 123 442 EUR, każdemu z trzech kolejnych – kwoty 61 721 EUR, zaś piątemu – kwoty 120 900 EUR lub ewentualnie, odpowiednio, kwot 38 227,20 EUR, 19 107,60 EUR i 37 440 EUR, powiększonych we wszystkich przypadkach o odsetki za zwłokę;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania niezależnie od wyniku sporu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca powołuje się na naruszenie podstawowej zasady zakazu dyskryminacji w zakresie, w jakim wymaga ona różnego traktowania różnych sytuacji, jak również art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), który konkretyzuje ową zasadę.
   Powołując się na znaczne straty finansowe z powodu poddania ich obligacji skarbowych przepisom ustawy 4050/12, zwanej także „PSI” (Private Sector Investment), strona skarżąca ubolewa, że zastosowano w stosunku do niej takie samo traktowanie (w tym taką samą stopę haircut) co wobec osób prawnych, w szczególności banków i wyspecjalizowanych funduszy, mimo ich zasadniczych różnic.
   Strona skarżąca przypisuje to przewodniczącemu Eurogrupy lub Eurogrupie jako takiej, którzy jej zdaniem zakazali nie tylko zwolnienia osób fizycznych z haircut, ale także wszelkich później środków wyrównawczych, jak również Komisji, która w opinii strony skarżącej wyraziła zgodę na takie naruszenie ww. zasady i art. 21 karty mimo obowiązku, który na niej ciąży na podstawie art. 17 TUE, zgodnie z jego wykładnią dokonaną w wyroku z dnia 20 września 2016 r., Ledra Advertising i in./Komisja i EBC (od C-8/15 P do C-10/15 P, EU:C:2016:701).


title: Sprawa T-436/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2006 r. — Sanchez Ferriz przeciwko Komisji (Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. — Odmowa awansu — Przyznanie punktów awansu — Skarga o uchylenie — Interes prawny — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2006 r. — Sanchez Ferriz przeciwko Komisji
   (Sprawa T-436/04) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. - Odmowa awansu - Przyznanie punktów awansu - Skarga o uchylenie - Interes prawny - Oczywista niedopuszczalność)
   (2006/C 331/91)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carlos Sanchez Ferriz (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo G. Bounéou i F. Frabetti, avocats, następnie F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i H Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze uchylenie listy urzędników awansowanych do wyższej grupy zaszeregowania w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r. w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwiska skarżącego, jak również, incydentalnie, uchylenie aktów przygotowawczych do tej decyzji oraz po drugie uchylenie decyzji o przyznaniu punktów do uzyskania awansu w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r. w odniesieniu do skarżącego.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005 r.


title: Sprawa C-189/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 — Artykuł 2 ust. 1 i art. 31 ust. 1 i 2 — Rozporządzenia (WE) nr 2406/96 i 850/98 — System kontroli w sektorze rybołówstwa — Wspólne normy handlowe dla niektórych produktów rybołówstwa — Niewystarczające kontrole i inspekcje — Brak podjęcia stosownych działań w celu sankcjonowania naruszeń — Wykonanie sankcji — Ogólne uchybienie przepisom rozporządzenia — Przedstawienie przed Trybunałem dodatkowych dowodów na ogólny i ciągły charakter uchybienia — Dopuszczalność)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-189/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 - Artykuł 2 ust. 1 i art. 31 ust. 1 i 2 - Rozporządzenia (WE) nr 2406/96 i 850/98 - System kontroli w sektorze rybołówstwa - Wspólne normy handlowe dla niektórych produktów rybołówstwa - Niewystarczające kontrole i inspekcje - Brak podjęcia stosownych działań w celu sankcjonowania naruszeń - Wykonanie sankcji - Ogólne uchybienie przepisom rozporządzenia - Przedstawienie przed Trybunałem dodatkowych dowodów na ogólny i ciągły charakter uchybienia - Dopuszczalność)
   (2009/C 44/15)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Oliver i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 261, s. 1) — Naruszenie rozporządzenia Rady (WE) nr 2406/96 z dnia 26 listopada 1996 r. ustanawiającego wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa (Dz.U. L 334, s. 1) i rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich (Dz.U L 125, s. 1) — Niewystarczające kontrole — Brak podjęcia stosownych działań w celu sankcjonowania naruszeń
   Sentencja

               1)

               Królestwo Hiszpanii,

                           —

                           nie przeprowadzając — w ramach swojego terytorium i na obszarze wód morskich podlegających jego suwerenności — wystarczającej kontroli i inspekcji działalności w zakresie rybołówstwa, w tym działań polegających na wyładunku i sprzedaży gatunków, do których odnoszą się przepisy regulujące minimalne rozmiary wymagane na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich i rozporządzenia Rady (WE) nr 2406/96 z dnia 26 listopada 1996 r. ustanawiającego wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa, jak również nie przeznaczając wystarczających zasobów ludzkich do kontroli i inspekcji działalności w zakresie rybołówstwa oraz

                           —

                           nie wykazując należytej staranności w podejmowaniu właściwych działań wobec osób odpowiedzialnych za naruszenia uregulowań wspólnotowych w dziedzinie rybołówstwa, w szczególności nie wszczynając postępowań administracyjnych albo karnych oraz nie nakładając na osoby odpowiedzialne odstraszających sankcji,

                     uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 i art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2846/98 z dnia 17 grudnia 1998 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-241/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 21 maja 2007 r. — JK Otsa Talu OÜ przeciwko Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 21 maja 2007 r. — JK Otsa Talu OÜ przeciwko Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)
   (Sprawa C-241/07)
   (2007/C 170/24)
   Język postępowania: estoński
   Sąd krajowy
   Riigikohus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: JK Otsa Talu OÜ

      Strona pozwana: Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy jest to zgodne z celami wsparcia w rozumieniu art. 22 do art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 (1) z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia

                           a)

                           jeśli wsparcie może być przyznawane nadal tylko tym wnioskodawcom, w odniesieniu do których, w ramach odpowiedniego programu, już w ubiegłym roku budżetowym wydano decyzję o przyznaniu pomocy rolnośrodowiskowej (wsparcia metod produkcji rolniczej zaprojektowanych w celu ochrony środowiska i utrzymania terenów wiejskich) i na których ciążą zobowiązania związane z tą formą pomocy,
                           czy też

                           b)

                           jeśli w roku budżetowym wsparcie jest udzielane także nowym wnioskodawcom, którzy są gotowi zobowiązać się do produkcji w sposób przyjazny środowisku i którzy prowadzą produkcję w sposób spełniający odpowiednie wymogi?

               2.

               Jeśli na pytanie pierwsze winna zostać udzielona ta druga odpowiedź, czy w przypadku, gdy w ramach realizacji programu okaże się, iż nie ma wystarczających środków budżetowych na udzielenie pomocy po raz pierwszy, czy art. 24 ust. 1 w związku z art. 37 ust. 4 oraz art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 umożliwia państwu członkowskiemu

                           a)

                           zmianę pierwotnie obowiązujących przepisów i wymogów dotyczących wnioskowania o udzielenie pomocy rolnośrodowiskowej oraz jej przyznawania i wydanie przepisu, zgodnie z którym o udzielenie pomocy można wnioskować jedynie wtedy, gdy w ubiegłym roku budżetowym wydano decyzję o przyznaniu pomocy na rzecz wnioskodawcy, na którym z tego powodu ciąży aktualne zobowiązanie do produkcji w przyjazny środowisku sposób,
                           czy też

                           b)

                           proporcjonalne obniżenie kwot pomocy dla wszystkich wnioskodawców, którzy spełniają wymogi przyznania pomocy rolnośrodowiskowej?

      (1)  Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 80.


title: Sprawa C-4/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 4 stycznia 2008 r. — Michael Mario Karl Kerner przeciwko krajowi związkowemu Baden-Württemberg

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 4 stycznia 2008 r. — Michael Mario Karl Kerner przeciwko krajowi związkowemu Baden-Württemberg
   (Sprawa C-4/08)
   (2008/C 79/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Michael Mario Karl Kerner

      Strona pozwana: Kraj związkowy Baden-Württemberg
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 ust. 4 dyrektywy Rady z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (91/439/EWG) (1) sprzeciwia się stosowaniu przepisu prawa krajowego, zgodnie z którym w przypadku uprzedniego cofnięcia prawa jazdy przez władze krajowe możliwe jest uznanie prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie pod warunkiem, że zostanie wykazane, iż okoliczności, które pierwotnie doprowadziły do cofnięcia prawa jazdy już nie występują, nawet wówczas gdy

                           —

                           uznanie tego prawa jazdy nie leży w interesie urzeczywistnienia podstawowej swobody przepływu obywateli unii,

                           —

                           prawo jazdy zostało wydane w innym państwie członkowskim z oczywistym naruszeniem przepisów wskazanej dyrektywy (wymóg miejsca zamieszkania),

                           —

                           państwo członkowskie wystawiające prawo jazdy musiało przy jego wydawaniu wiedzieć o tym oczywistym naruszeniu wymogów dyrektywy,

                           —

                           zgodnie z informacjami państwa członkowskiego miejsca zamieszkania państwo członkowskie wystawiające prawo jazdy zasadniczo odmawia unieważniania praw jazdy niezgodnych z prawem wspólnotowym,

                           —

                           prawo jazdy zostało uzyskane przez osobę zainteresowaną w innym państwie członkowskim przy nadużyciu prawa, w celu obejścia przepisów państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, które wedle dyrektywy są przepisami właściwymi w przypadku ponownego wydania prawa jazdy i państwo członkowskie wystawiające prawo jazdy powinno było mieć świadomość tego nadużycia prawa,

                           —

                           badanie zdolności zainteresowanego do prowadzenia pojazdu przeprowadzone przed wydaniem prawa jazdy w państwie członkowskim wystawiającym prawo jazdy przy świadomości powodów pierwotnego cofnięcia prawa jazdy oczywiście nie spełniło wymogów, jakie należy na nie nałożyć mając na uwadze powody uprzedniego cofnięcia prawa jazdy, w związku z czym dalszy udział zainteresowanego w ruchu drogowym stanowi znaczne niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego?

                     W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1:

               2)

               Czy art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/439/EWG należy interpretować w ten sposób, że przy wystąpieniu stanu faktycznego opisanego w pytaniu pierwszym państwo członkowskie miejsca zamieszkania jest wprawdzie zobowiązane do uznania prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim z tym skutkiem, że jego posiadacz jest zasadniczo uprawniony do prowadzenia pojazdów mechanicznych na terytorium swego kraju, jednak w interesie bezpieczeństwa ruchu drogowego, w celu oddalenia znaczącego zagrożenia stwarzanego przez tego posiadacza prawa jazdy, państwo członkowskie miejsca zamieszkania jest uprawnione przynajmniej do sprawdzenia jego zdolności do prowadzenia pojazdów w zakresie dotyczącym tych okoliczności, które uprzednio doprowadziły do cofnięcia prawa jazdy w państwie członkowskim miejsca zamieszkania i których bynajmniej nie można uznać za nieistniejące z tego tylko względu, że następnie zostało wydane prawo jazdy w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej?

      (1)  Dz.U. L 237, str. 1.


title: Sprawa C-71/09 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. — Comitato „Venezia vuole vivere” (C-71/09 P), Hotel Cipriani Srl (C-73/09 P), Società Italiana per il gas SpA (Italgas) (C-76/09 P) przeciwko Coopservice — Servizi di fiducia Soc. coop. rl, Komisji Europejskiej, Republice Włoskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Legitymacja procesowa — Interes prawny — Zarzut zawisłości sporu — Pomoc państwa — Wielosektorowy system pomocy — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne — Decyzja 2000/394/WE — Kompensacyjny charakter — Wpływ na handel wewnątrzwspólnotowy — Wpływ na konkurencję — Zakres kontroli — Ciężar dowodu — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 87 ust. 2 lit. b) i art. 87 ust. 3 lit. b)–d) WE — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuły 14 i 15)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. — Comitato „Venezia vuole vivere” (C-71/09 P), Hotel Cipriani Srl (C-73/09 P), Società Italiana per il gas SpA (Italgas) (C-76/09 P) przeciwko Coopservice — Servizi di fiducia Soc. coop. rl, Komisji Europejskiej, Republice Włoskiej
   (Sprawa C-71/09 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Legitymacja procesowa - Interes prawny - Zarzut zawisłości sporu - Pomoc państwa - Wielosektorowy system pomocy - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne - Decyzja 2000/394/WE - Kompensacyjny charakter - Wpływ na handel wewnątrzwspólnotowy - Wpływ na konkurencję - Zakres kontroli - Ciężar dowodu - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 87 ust. 2 lit. b) i art. 87 ust. 3 lit. b)–d) WE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuły 14 i 15)
   2011/C 226/03
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Comitato „Venezia vuole vivere” (przedstawiciel: A. Vianello, avvocato) (C-71/09 P), Hotel Cipriani Srl (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati) (C-73/09 P), Società Italiana per il gas SpA (Italgas) (przedstawiciele: M. Merola, M. Pappalardo i T. Ubaldi, avvocati) (C-76/09 P)

      Druga strona postępowania: Coopservice — Servizi di fiducia Soc. coop. Rl (przedstawiciel: A. Bianchini, avvocato), Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy, i A. Dal Ferro, avvocato), Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, następnie G. Palmieri, pełnomocnicy, i P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawach połączonych T-254/00, T-270/00 i T-277/00 Hotel Cipriani i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. L 150, s. 50)

      Sentencja

               1)

               Odwołania Comitato „Venezia vuole vivere”, Hotel Cipriani Srl i Società Italiana per il gas SpA (Italgas) oraz odwołanie wzajemne Coopservice — Servizi di fiducia Soc. coop. rl zostają oddalone.

               2)

               Odwołanie wzajemne Komisji Europejskiej zostaje oddalone.

               3)

               Comitato „Venezia vuole vivere”, Hotel Cipriani Srl, Società Italiana per il gas SpA (Italgas) i Coopservice — Servizi di fiducia Soc. coop. rl zostają obciążone w równych częściach kosztami związanymi z odwołaniami głównymi i odwołaniem wzajemnym wniesionym przez Coopservice.

               4)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z jej odwołaniem wzajemnym.

               5)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawie C-255/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Swobodny przepływ towarów — środki o skutku równoważnym — Znak jakości i znak pochodzenia — „Waloński znak jakości”)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 17 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-255/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Swobodny przepływ towarów - środki o skutku równoważnym - Znak jakości i znak pochodzenia - „Waloński znak jakości”)
   (2005/C 19/08)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-255/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. –F. Jurand i F. Simonetti) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: E. Dominkovits), mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia, że przyjmując i utrzymując w mocy ustawodawstwo, które przyznaje „waloński znak jakości” produktom gotowym o określonej jakości wytwarzanym lub przetwarzanym w Walonii, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE, Trybunał (piąta izba), w składzie: C. Gulmann (sprawozdawca), prezes izby, S. von Bahr i R. Silva de Lapeurta, sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 czerwca 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Przyjmując i utrzymując w mocy ustawodawstwo, które przyznaje „waloński znak jakości” produktom gotowym o określonej jakości wytwarzanym lub przetwarzanym w Walonii, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE;

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003.


title: Sprawa C-668/16: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/11

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-668/16)
   (2017/C 070/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, A. C. Becker, D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi o następujące orzeczenie:
   Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 2006/40/WE (1) (dyrektywy w sprawie systemów klimatyzacji) i dyrektywy 2007/46/WE (2) (dyrektywy ramowej) przez to, że:

               —

               nie przyjęła środków niezbędnych do przywrócenia zgodności pojazdów typów 246, 176 i 117 z ich typami homologowanymi (art. 12 i 30 dyrektywy ramowej);

               —

               nie przyjęła środków niezbędnych do wprowadzenia w życie sankcji (art. 46 w związku z art. 5 i 18 dyrektywy ramowej) oraz

               —

               uwzględniła w dniu 17 maja 2013 r. wniosek złożony przez Daimler AG o rozszerzenie istniejącego typu pojazdu 245G o pojazdy, dla których wcześniej udzielono homologacji typu, do której mają zastosowanie nowe wymogi dyrektywy w sprawie systemów klimatyzacji, obchodząc w ten sposób tę dyrektywę.

         Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 12 dyrektywy ramowej i załącznikiem X do niej państwa członkowskie są zobowiązane w razie niezachowania zgodności produkcji do przyjęcia środków niezbędnych dla zagwarantowania, by produkowane pojazdy odpowiadały homologowanemu typowi. Również na podstawie art. 30 dyrektywy ramowej w wypadku niezgodności nowych pojazdów z typem homologowanym należy przyjąć środki niezbędne do przywrócenia zgodności. Produkcja i gotowe nowe pojazdy określonych typów pojazdów firmy Daimler AG są niezgodne z typami homologowanymi w zakresie zastosowania określonego środka chłodzącego. Władze niemieckie z naruszeniem art. 12 i 30 dyrektywy ramowej nie przyjęły działań niezbędnych do przywrócenia zgodności.
   Ponadto władze niemieckie naruszyły art. 46 dyrektywy ramowej przez to, że nie zastosowały sankcji za popełnione przez Daimler AG naruszenia art. 5 ust. 1 i art. 18 dyrektywy ramowej.
   W końcu władze niemieckie dopuściły się obejścia dyrektywy w sprawie systemów klimatyzacji poprzez rozszerzenie w niedopuszczalny sposób starszego typu pojazdów o wyżej wymienione typy pojazdów.

      (1)  Dyrektywa 2006/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. dotycząca emisji z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG (Dz.U. L 161, s. 12).

      (2)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 263, s. 1).


title: Sprawa C-386/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie Centro di Musicologia Walter Stauffer przeciwko Finanzamt München für Körperschaften

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie Centro di Musicologia Walter Stauffer przeciwko Finanzamt München für Körperschaften
   (Sprawa C-386/04)
   (2004/C 262/47)
   Dnia 8 września 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof (Federalny Trybunał Skarbowy, Niemcy) z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie Centro di Musicologia Walter Stauffer przeciwko Finanzamt München für Körperschaften (organ skarbowy właściwy ds. podatków od osób prawnych). Bundesfinanzhof wystąpił o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy jest sprzeczne z art. 52 w zw. z art. 58, art. 59 w zw. z art. 66 oraz z art. 58 jak również z art. 73b Traktatu o WE, jeżeli fundacja użyteczności publicznej prawa prywatnego innego Państwa Członkowskiego, objęta w danym kraju ograniczonym obowiązkiem podatkowym w związku z uzyskiwanym dochodem z tytułu najmu nie jest zwolniona od podatku od osób prawnych, w odróżnieniu od krajowej fundacji użyteczności publicznej objętej nieograniczonym obowiązkiem podatkowym, uzyskującej dochód tego samego rodzaju?


title: Sprawa T-415/04: Skarga wniesiona dnia 6 października 2004 r. przez Vittorię Tebaldi i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/52

         Skarga wniesiona dnia 6 października 2004 r. przez Vittorię Tebaldi i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-415/04)
   (2004/C 300/101)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 6 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Vittorię Tebaldi, zamieszkałą w Tervuren (Belgia), Vicente Tejera Gaza, zamieszkałego w Sterrebeek (Belgia), Victora Gonzáleza Martíneza, zamieszkałego w Brukseli (Belgia) i Alessandra Giovannettiego, zamieszkałego w Ernster (Luksemburg), reprezentowanych przez adwokatów Gillesa Bounéou i Frédérica Frabettiego z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie listy urzędników awansowanych w roku 2003, w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwisk skarżących, jak również wszelkich czynności przygotowawczych prowadzących do wydania niniejszej decyzji;
               a ponadto o:

               —

               uchylenie decyzji o przyznaniu punktów w ramach procedury awansowania urzędników w roku 2003, w szczególności po przedłożeniu zaleceń komitetów ds. awansów;

               —

               orzeczenie o kosztach, wydatkach i wynagrodzeniach oraz nakazanie Komisji Wspólnot Europejskich ich zapłacenie.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszej sprawie kwestionują decyzję organu uprawnionego do mianowania odmawiającą im awansu do wyższej grupy zaszeregowania w roku 2003.
   Na poparcie swoich żądań wskazują na naruszenie:

               —

               art. 45 regulaminu pracowniczego i zasad ogólnych jego wykonywania;

               —

               przepisów administracyjnych w zakresie oceny i awansowania urzędników;

               —

               zasad niedyskryminacji i zakazu postępowania w sposób arbitralny, jak również obowiązku uzasadniania aktów;

               —

               zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i

               —

               obowiązku dbałości o dobro urzędników.


title: Sprawa T-63/08: Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — Cementir Italia przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Rekompensata za wywłaszczenie w interesie publicznym — Przedłużenie obowiązywania preferencyjnej taryfy za dostarczanie energii elektrycznej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Pojęcie korzyści — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Wprowadzenie w życie pomocy)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/37

         Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — Cementir Italia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-63/08) (1)

   (Pomoc państwa - Rekompensata za wywłaszczenie w interesie publicznym - Przedłużenie obowiązywania preferencyjnej taryfy za dostarczanie energii elektrycznej - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie korzyści - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Wprowadzenie w życie pomocy)
   2010/C 221/59
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Cementir Italia Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: T. Salonico, G. Pellegrino, G. Pellegrino i G. Barone, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito i G. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/408/WE z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 36/A/06 (ex NN 38/06) przyznanej przez Włochy na rzecz ThyssenKrupp, Cementir oraz Nuova Terni Industrie Chimiche (Dz.U. 2008, L 144, s. 37).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Cementir Italia Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-361/04 P: Odwołanie wniesione dnia 19 sierpnia 2004 r. przez Claude'a Ruiz-Picasso, Palomę Ruiz-Picasso, Mayę Widmaier-Picasso, Marinę Ruiz-Picasso i Bernarda Ruiz-Picasso od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) wydanego w dniu 22 czerwca 2004 r. w sprawie T-185/02, Claude Ruiz-Picasso, Paloma Ruiz-Picasso, Maya Widmaier-Picasso, Marina Ruiz-Picasso i Bernard Ruiz-Picasso przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM); interwenient uboczny – uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory): DaimlerChrysler AG

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/21

         Odwołanie wniesione dnia 19 sierpnia 2004 r. przez Claude'a Ruiz-Picasso, Palomę Ruiz-Picasso, Mayę Widmaier-Picasso, Marinę Ruiz-Picasso i Bernarda Ruiz-Picasso od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) wydanego w dniu 22 czerwca 2004 r. w sprawie T-185/02, Claude Ruiz-Picasso, Paloma Ruiz-Picasso, Maya Widmaier-Picasso, Marina Ruiz-Picasso i Bernard Ruiz-Picasso przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM); interwenient uboczny – uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory): DaimlerChrysler AG
   (Sprawa C-361/04 P)
   (2004/C 262/36)
   W dniu 19 sierpnia 2004 r. (faks z dnia 18.9.2000 r.) Claude Ruiz-Picasso, Paloma Ruiz-Picasso, Maya Widmaier-Picasso, Marina Ruiz-Picasso i Bernard Ruiz-Picasso wnieśli do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie T-185/02 Claude Ruiz-Picasso, Paloma Ruiz-Picasso, Maya Widmaier-Picasso, Marina Ruiz-Picasso i Bernard Ruiz-Picasso przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM); interwenient uboczny – uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory): DaimlerChrysler AG. Pełnomocnikiem procesowym strony wnoszącej odwołanie jest adwokat prof. Charles Gielen, Kancelaria Adwokacka Nauta Dutilh, Strawinskylaan 1999, NL-1077 XV Amsterdam.
   Odwołująca się strona wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie T-185/02 (1);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie R-0247/2001-3 w części, w jakiej odrzuca ona sprzeciw wniesiony przez stronę wnoszącą odwołanie przeciwko zgłoszeniu wspólnotowego słownego znaku towarowego PICARO dokonanego przez zgłaszającego;

               —

               obciążenie OHIM w całości kosztami postępowania poniesionymi przez stronę wnoszącą odwołanie zarówno w pierwszej instancji, jak i w instancji odwoławczej.

         Zarzuty i główne argumenty:

               —

               Zarzut polegający na naruszeniu pojęcia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
               W zaskarżonym wyroku Sąd Pierwszej Instancji sformułował zasadę, zgodnie z którą różnice koncepcyjne, w pewnych okolicznościach, mogą neutralizować podobieństwa optyczne i dźwiękowe między danymi oznaczeniami. Dla zaistnienia takiej neutralizacji konieczne jest, zdaniem Sądu Pierwszej Instancji, że przynajmniej jeden z przedmiotowych oznaczeń posiada z punktu widzenia reprezentatywnej części opinii publicznej jednoznaczne i określone znaczenie w ten sposób, że ta część opinii publicznej jest w stanie je natychmiastowo rozpoznać.
               Dla zaistnienia takiej neutralizacji optycznego i dźwiękowego podobieństwa przez koncepcyjne różnice pozostaje bez znaczenia, że znak towarowy posiada znaczenie, które opinia publiczna jest w stanie natychmiastowo rozpoznać. Stopień podobieństwa optycznego, dźwiękowego i koncepcyjnego należy określić z uwzględnieniem omawianych kategorii produktów i okoliczności, w jakich istnieją one w obrocie handlowym.
               Ponadto znaczenie lub reputacja nazwiska Picasso, niezależnie od towarów, dla których ten znak towarowy został zarejestrowany i jest używany, nie może zostać powołany jako argument dla twierdzenia, że istnieją różnice znaczeniowe oraz że takie znaczenie lub taka reputacja prowadzi do tego, że podobieństwa dźwiękowe i optyczne kompensowane są różnicami znaczeniowymi.

               —

               Zarzut polegający na naruszeniu pojęcia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, w szczególności zasady, że ochrona musi być tym bardziej rozszerzona, im wyraźniejsze są znamiona odróżniające albo wynikające z istoty albo ze względu na znajomość znaku towarowego.
               Sąd Pierwszej Instancji wspomniał wprawdzie tę zasadę, jednakże niesłusznie zrezygnował z rozważenia, czy znak towarowy PICASSO w samym sobie, czy też w istocie posiada charakter odróżniający, co ma miejsce zdaniem strony wnoszącej odwołanie.
               W zaskarżonym wyroku Sąd niesłusznie wychodzi z założenia, że w ramach oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należy wyłącznie uwzględnić stopień uwagi w momencie, w którym klient dokonuje wyboru i podejmuje decyzję odnośnie zakupu określonego produktu. Jednakże stanowi generalnie uznaną zasadę prawa o znakach towarowych, iż właściciel znaku towarowego powinien być objęty ochroną przed możliwym wprowadzeniem w błąd zarówno przed jak i po dokonaniu zakupu.
               Ponadto Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie rozstrzygnął, że w ramach stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu nie należy uwzględniać możliwości post sale confusion (wprowadzenia w błąd po dokonaniu zakupu). Może to jedynie nastąpić w takim przypadku jak sprawa Arsenal.

      (1)  Nieopublikowane do tej pory w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.


title: Sprawa T-99/06: Skarga wniesiona w dniu  30 marca 2006 r.  — Phildar przeciwko OHIM

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/15

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2006 r. — Phildar przeciwko OHIM
   (Sprawa T-99/06)
   (2006/C 121/27)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Phildar SA (Roubaix, Francja) (Przedstawiciel: adwokat E. Baud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Comercial Jacinto Parera SA (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2006 r. w sprawie R 245/2004-2

               —

               ewentualnie, na wypadek, gdyby Sąd nie stwierdził nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2006 r. w sprawie R 245/2004-2, przekazanie sprawy Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) celem rozpoznania sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „FILDOR” (nr 831 834) w szczególności w oparciu o istnienie wcześniejszego francuskiego słownego znaku towarowego „FILDOR” (nr 744 927), którego właścicielem jest skarżąca;

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej i — w stosownym przypadku — interwenienta.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Comercial Jacinto Parera SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FILDOR” dla towarów należących do klas 22, 23, 24, 25 i 26 — zgłoszenie nr 831 834
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowe i międzynarodowe słowne i graficzne znaki towarowe „FILDOR” i „PHILDAR” dla towarów należących do klas 22, 23, 24, 25 i 26
   Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 62 i art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że będące w konflikcie znaki towarowe wykazują podobieństwo wizualne i fonetyczne, skarżąca nie miała możliwości przedstawienia uwag dotyczących oceny sposobów zakupu omawianych towarów, zaś Izba Odwoławcza odrzuciła sprzeciw biorąc za podstawę wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy „PHILDAR”, nie zbadawszy wcześniejszego krajowego słownego znaku towarowego „FILDOR”.


title: Sprawa C-357/05: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/14

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-357/05)
   (2005/C 281/27)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 23 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Schima i S. Pradę Quintillána, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Hiszpanii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 33 dyrektywy 2003/55/EWG (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE, poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do stosowania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o ich przyjęciu.

               2)

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy upłynął w dniu 1 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str.57.


title: Sprawa T-56/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Stichting IEA Secretariaat Nederland i in. przeciwko Komisji

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Stichting IEA Secretariaat Nederland i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-56/08) (1)

   (2009/C 32/93)

      Język postępowania: angielski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa F-17/10: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2010 r. — Daake przeciwko OHIM

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/56

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2010 r. — Daake przeciwko OHIM
   (Sprawa F-17/10)
   2010/C 134/93
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Simone Daake (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji OHIM z dnia 4 grudnia 2009 r. oddalającej wniesione przez skarżącą roszczenia odszkodowawcze.

      Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od OHIM odszkodowania za szkodę w wysokości różnicy pomiędzy
               z jednej strony jej rzeczywistym wynagrodzeniem związanym z jej formalnym zaszeregowaniem jako pracownika kontraktowego na podstawie art. 3a WZIP od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia 31 października 2008 r. oraz wypłacanym na jej rzecz od dnia 1 listopada 2008 r. do dzisiaj zasiłkiem dla bezrobotnych a
               z drugiej strony należnym jej wynagrodzeniem jako członkowi personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. a) WZIP od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia 31 października 2008 r. oraz należnym jej od dnia 1 listopada 2008 r. do dzisiaj zasiłkiem dla bezrobotnych obliczonym na podstawie wynagrodzenia przysługującego jej za październik 2008 r. zgodnie z art. 2 lit. a) WZIP –
               jak również za powstały w wyniku tego działania uszczerbek w zabezpieczeniu emerytalnym oraz innych odszkodowaniach, wynagrodzeniach i dodatkach związanych z awansem, który w dniu 1 kwietnia 2008 r. należało uznać za zasadny i wynikający z wypełnianych przez nią obowiązków,
               jak również — w zakresie niezbędnym do uwzględnienia wniesionego roszczenia odszkodowawczego — stwierdzenie nieważności decyzji OHIM z dnia 6 maja 2009 r. i z dnia 4 grudnia 2009 r.;

               —

               zasądzenie od OHIM zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikającą z dyskryminacji skarżącej względem innych pracowników OHIM w wysokości zależnej od uznania Sądu;

               —

               obciążenie pozwanego OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa T-486/08: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Earle Beauty przeciwko OHIM (SUPERSKIN)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/41

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Earle Beauty przeciwko OHIM (SUPERSKIN)
   (Sprawa T-486/08)
   (2009/C 6/80)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Liz Earle Beauty Co. Ltd (dawniej Liz Earle Cosmetics Ltd.) (Ryde, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Cover, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 września 2008 r. w sprawie R 1656/2007-4 oraz dopuszczenie omawianego wspólnotowy znak towarowy (zgłoszenie nr 5 967 856) do zgłoszenia i rejestracji; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SUPERSKIN” dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 44 — zgłoszenie nr 5 967 856

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że omawiany znak towarowy stanowi opis właściwości towarów lub usług, dla których wniesiono o rejestrację.


               10.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/3

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Sprawa E-19/15)
   (2015/C 410/03)
   Skarga przeciwko Księstwu Liechtensteinu została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 29 lipca 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera, Clémence Perrin i Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że Księstwo Liechtensteinu naruszyło zobowiązania wynikające z art. 9, 10, 13 i 16 aktu prawnego przywołanego w pkt 1 załącznika X do Porozumienia EOG (dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz, w zakresie, w którym działalność prowadzona przez zakłady oraz świadczenie usług transgranicznych nie są objęte zakresem tego aktu, jego zobowiązaniami wynikającymi z art. 31 i 36 Porozumienia EOG:

                           a)

                           poprzez utrzymanie w mocy art. 7 ustawy o handlu Liechtensteinu ustanawiającego system uprzedniego zezwolenia dla przedsiębiorstw zamierzających prowadzić działalność w Liechtensteinie; oraz

                           b)

                           poprzez utrzymanie w mocy art. 8 ust. 1 ustawy o handlu Liechtensteinu w zakresie, w jakim nakłada się w nim warunki, które nie są jasne i jednoznaczne, na potrzeby udzielania uprzedniego zezwolenia dla przedsiębiorstw zamierzających prowadzić działalność w Liechtensteinie (a mianowicie obowiązek posiadania niezbędnego personelu oraz obowiązek posiadania odpowiedniej znajomości języka niemieckiego); oraz

                           c)

                           wskutek braku zapewnienia, że wymogi równoważne lub zasadniczo porównywalne w odniesieniu do celu, którym usługodawca podlega już w innym państwie EOG lub w tym samym państwie EOG w ramach procedury uprzedniego zezwolenia dla przedsiębiorstw, które zamierzają podjąć działalność w Liechtensteinie, nie są powielane oraz że procedury i formalności dotyczące zezwolenia na mocy ustawy o handlu są wyraźnie określone; oraz

                           d)

                           poprzez utrzymanie w mocy art. 21 ustawy o handlu Liechtensteinu ustanawiającego system uprzedniego zezwolenia dla przedsiębiorstw zamierzających świadczyć usługi transgraniczne w Liechtensteinie; oraz

               2)

               obciążenie Księstwa Liechtensteinu kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Wniosek dotyczy wymagań określonych w ustawie z dnia 22 czerwca 2006 r. o handlu („ustawa o handlu”) – a mianowicie w art. 7 i 21 – zgodnie z którymi prowadzenie działalności lub świadczenie usług transgranicznych przez przedsiębiorstwa musi zostać zatwierdzone przez organy krajowe przed rozpoczęciem działalności lub świadczenia usług transgranicznych.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi między innymi, że takie wymogi są równoznaczne systemom udzielania zezwoleń, które nie mogą być uzasadnione na mocy art. 9 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym („dyrektywa usługowa”) w przypadku zakładów i art. 16 dyrektywy usługowej w przypadku świadczenia usług transgranicznych.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi także, że art. 21 ustawy o handlu Liechtensteinu, który zobowiązuje przedsiębiorstwa zamierzające świadczyć usługi transgraniczne w Liechtensteinie do powiadomienia władz Liechtensteinu na piśmie przed tym faktem, a także do corocznego odnawiania takiego powiadomienia, jest równoważny z systemem zezwoleń stanowiącym naruszenie art. 16 dyrektywy usługowej.

               —

               Według danych przedstawionych przez Urząd Nadzoru EFTA, Liechtenstein twierdzi, że jego systemy uprzedniego zezwolenia są zasadniczo zgodne z dyrektywą usługową, ponieważ mogą być uzasadnione na mocy art. 9 i 16 lub, alternatywnie, art. 33 Porozumienia EOG (lub nadrzędnymi względami interesu publicznego określonym w tym artykule).


title: Sprawa T-542/14: Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Grupo Bimbo/OHIM (Kształt okrągłego pieczywa kanapkowego)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/26

         Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Grupo Bimbo/OHIM (Kształt okrągłego pieczywa kanapkowego)
   (Sprawa T-542/14) (1)

   (2015/C 228/38)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa T-655/13: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2013 r. — Enercon przeciwko OHIM (niuanse koloru zielonego)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/26

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2013 r. — Enercon przeciwko OHIM (niuanse koloru zielonego)
   (Sprawa T-655/13)
   2014/C 39/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy) (przedstawiciel): adwokat R. Böhm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 września 2013 r. w sprawie R 0247/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający niuanse koloru zielonego dla towarów z klas 7, 16 i 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 11 055 811

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-546/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Udine – Włochy) – postępowanie wszczęte przez Degano Trasporti Sas di Ferrucio Degano & C., w likwidacji (Odesłanie prejudycjalne – Podatki – VAT – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Dyrektywa 2006/112/WE – Niewypłacalność – Prewencyjne postępowanie układowe – Częściowa zapłata zaległości z tytułu VAT)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/15

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Udine – Włochy) – postępowanie wszczęte przez Degano Trasporti Sas di Ferrucio Degano & C., w likwidacji
      (Sprawa C-546/14) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - VAT - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Dyrektywa 2006/112/WE - Niewypłacalność - Prewencyjne postępowanie układowe - Częściowa zapłata zaległości z tytułu VAT))
      (2016/C 211/17)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Udine

         Strona w postępowaniu głównym

      Degano Trasporti Sas di Ferrucio Degano & C., w likwidacji

         Przy udziale: Pubblico Ministero presso il Tribunale di Udine,

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 3 TUE oraz art. 2, art. 250 ust. 1 i art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej nie sprzeciwiają się przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, interpretowanym w ten sposób, że przedsiębiorca w stanie niewypłacalności może zwrócić się do sądu o wszczęcie prewencyjnego postępowania układowego w celu uregulowania swych długów w drodze likwidacji jego majątku, w ramach którego to postępowania proponuje on jedynie częściową zapłatę długu z tytułu podatku od wartości dodanej wykazując w oparciu o opinię niezależnego biegłego, że tenże dług nie zostałby spłacony w większym zakresie w przypadku ogłoszenia upadłości tego przedsiębiorcy.

         (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa T-446/12: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2012 r. — Drex Technologies przeciwko Radzie

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/12

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2012 r. — Drex Technologies przeciwko Radzie
   (Sprawa T-446/12)
   2012/C 373/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Drex Technologies SA (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności

                           —

                           decyzji wykonawczej Rady 2012/424/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii oraz sprostowania tej decyzji z dnia 9 sierpnia 2012 r. w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej;

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 673/2012 z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz sprostowania tego rozporządzenia w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są zasadniczo identyczne lub podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1).

      (1)  Dz.U. 2011, C 290, s. 13.


title: Sprawa C-285/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Marta Gentile i Marcel Gentile/TUIfly GmbH.

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Marta Gentile i Marcel Gentile/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-285/17)
   (2017/C 283/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marta Gentile, Marcel Gentile

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa C-29/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten — Szwecja) — Skatteverket przeciwko AB SKF (Szósta dyrektywa VAT — Artykuły 2, 4, 13 część B lit. d) pkt 5 i art. 17 — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 2, 9, 135 ust. 1 lit. f) i art. 168 — Zbycie przez spółkę dominującą spółki zależnej i udziału w spółce powiązanej — Zakres stosowania podatku VAT — Zwolnienie — Świadczenie usług nabytych w ramach transakcji zbycia akcji — Możliwość odliczenia podatku VAT)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten — Szwecja) — Skatteverket przeciwko AB SKF
   (Sprawa C-29/08) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuły 2, 4, 13 część B lit. d) pkt 5 i art. 17 - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 2, 9, 135 ust. 1 lit. f) i art. 168 - Zbycie przez spółkę dominującą spółki zależnej i udziału w spółce powiązanej - Zakres stosowania podatku VAT - Zwolnienie - Świadczenie usług nabytych w ramach transakcji zbycia akcji - Możliwość odliczenia podatku VAT)
   2009/C 312/04
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Regeringsrätten

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Skatteverket

      Strona pozwana: AB SKF

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Regeringsrätten — Wykładnia art. 2, 4, 13 część B lit. d) pkt 5 i art. 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) oraz art. 2, 9, 135 ust. 1 i art. 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zbycie przez spółkę dominującą należącej do niej spółki zależnej oraz udziału w innej spółce w ramach restrukturyzacji grupy — Odliczenie podatku VAT zapłaconego z tytułu usług nabytych przez spółkę dominującą w ramach transakcji zbycia.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., jak również art. 2 ust. 1 i art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, iż zbycie przez spółkę dominującą całości akcji spółki zależnej, w której posiada 100 % udziałów oraz udziału pozostałego w spółce powiązanej, w której wcześniej posiadała 100 % udziałów, na rzecz których świadczyła usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, stanowi działalność gospodarczą objętą zakresem stosowania rzeczonych dyrektyw. Jednakże w zakresie, w jakim zbycie akcji można zrównać z przekazaniem całości lub części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust 8 szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą Rady 95/7, lub art. 19 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 oraz pod warunkiem, że zainteresowane państwo członkowskie skorzystało z możliwości przewidzianej w tych przepisach, transakcja ta nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej.

               2)

               Zbycie akcji takie jak to będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym powinno być zwolnione z podatku od wartości dodanej na mocy art. 13 część B lit. d) pkt 5 szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE, oraz art. 135 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/112.

               3)

               Prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego od świadczeń wykonanych dla potrzeb zbycia akcji przysługuje na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą Rady 95/7, oraz art. 168 dyrektywy 2006/112, jeżeli istnieje bezpośredni i ścisły związek między wydatkami związanymi ze świadczeniami powodującymi naliczenie podatku a całością działalności gospodarczej podatnika. Do sądu krajowego należy ustalenie, biorąc pod uwagę ogół okoliczności, w jakich przebiegają transakcje będące przedmiotem toczącego się przed nim postępowania, czy poczynione wydatki mogą być włączone w cenę sprzedanych akcji lub czy stanowią one jedynie elementy cenotwórcze transakcji objętych działalnością gospodarczą podatnika.

               4)

               Okoliczność, że zbycie akcji przebiega w wielu następujących po sobie transakcjach, nie ma wpływu na odpowiedzi, jakich udzielono na poprzednie pytania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa T-152/11: Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2012 r. — TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft przeciwko OHIM — Comercial Jacinto Parera (MAD) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie wygaśnięcia — Graficzny wspólnotowy znak towarowy MAD — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/15

         Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2012 r. — TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft przeciwko OHIM — Comercial Jacinto Parera (MAD)
   (Sprawa T-152/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie wygaśnięcia - Graficzny wspólnotowy znak towarowy MAD - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 200/31
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft mbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Hein i M.H. Hoffmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Comercial Jacinto Parera, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2010 r. (sprawa R 449/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft mbH a Comercial Jacinto Parera, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesekkschaft mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa C-129/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 14 marca 2011 r. —  „Provadiinvest” OOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto”

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 14 marca 2011 r. — „Provadiinvest” OOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto”
   (Sprawa C-129/11)
   2011/C 145/25
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad — Varna.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca:„Provadiinvest” OOD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 80 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (1) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą 2006/112”) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku dostaw między osobami powiązanymi, gdy świadczenie wzajemne jest niższe od wartości wolnorynkowej, podstawę opodatkowania stanowi wartość rynkowa czynności tylko wtedy, gdy dostawca lub nabywca nie ma prawa do odliczenia w całości podatku, który przypada na zakup lub wytworzenie towarów będących przedmiotem dostawy?

               2)

               Czy art. 80 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy dostawca skorzystał z prawa do odliczenia w całości podatku od towarów i usług stanowiących przedmiot późniejszej dostawy między osobami powiązanymi o wartości niższej od wartości wolnorynkowej, a to prawo do odliczenia nie zostało skorygowane na podstawie art. 173-177 dyrektywy i dostawa nie podlega zwolnieniu na podstawie art. 132, art. 135, art. 136, art. 371, art. 375, art. 376, art. 377, art. 378 ust. 2, art. 379 ust. 2 oraz art. 380-390 dyrektywy, państwo członkowskie nie może ustanowić środków przewidujących, że podstawą opodatkowania jest wyłącznie wartość wolnorynkowa?

               3)

               Czy art. 80 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy nabywca skorzystał z prawa do odliczenia w całości podatku od towarów i usług stanowiących przedmiot późniejszej dostawy między osobami powiązanymi o wartości niższej od wartości wolnorynkowej, a to prawo do odliczenia nie zostało skorygowane na podstawie art. 173-177 dyrektywy, państwo członkowskie nie może ustanowić środków przewidujących, że podstawą opodatkowania jest wyłącznie wartość wolnorynkowa?

               4)

               Czy w art. 80 ust. 1 dyrektywy 2006/112 są wyczerpująco wymienione przypadki, które określają przesłanki, w razie wystąpienia których państwo członkowskie może przyjąć środki, na podstawie których podstawę opodatkowania przy dostawach stanowi wartość wolnorynkowa czynności?

               5)

               Czy krajowy przepis prawny taki jak w art. 27 ust. 3 pkt 1 Zakon za danak varhu dobavenata stoynost (ustawy o podatku VAT) jest dopuszczalny w innych okolicznościach niż wymienione w art. 80 ust. 1 lit. a), b) i c) dyrektywy 2006/112?

               6)

               Czy w przypadku takim jak niniejszy przepis art. 80 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2006/112 ma bezpośrednią skuteczność i sąd krajowy może go bezpośrednio stosować?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-132/14: Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2015 r. – Albis Plastic/OHIM – IQAP Masterbatch Group (ALCOLOR) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/27

         Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2015 r. – Albis Plastic/OHIM – IQAP Masterbatch Group (ALCOLOR)
   (Sprawa T-132/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 155/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Albis Plastic GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat C. Klawitter, następnie adwokaci C. Klawitter i P. Nagel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo G. Schneider, następnie G. Schneider i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: IQAP Masterbatch Group, SL (Masíes de Roda, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2013 r. (sprawa R 1015/2012-2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między IQAP Masterbatch Group, SL a Albis Plastic GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa F-77/13: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2013 r. — ZZ przeciwko Europolowi

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/27

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2013 r. — ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-77/13)
   2013/C 352/53
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat W. Brouwer)

      Strona pozwana: Europol

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej odsetki płatne od kwoty uiszczonej z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w następstwie dwóch wypadków, które nastąpiły podczas dwóch podróży służbowych, oraz wypłata odszkodowania za podnoszoną poniesioną szkodę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 października 2012 r. w związku, odpowiednio, z decyzją z dnia 13 marca 2012 r. i z decyzją z dnia 18 grudnia 2012 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji z dnia 10 maja 2013 r. o oddaleniu zażalenia z dnia 10 stycznia 2013 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odsetek należnych od niej od kwoty 170 074,39 EUR uiszczonej skarżącemu w dniu 14 maja 2013 r., mianowicie:

                           —

                           tytułem głównym: odsetek należnych za okres od 21 stycznia 2001 r. do 14 maja 2013 r., wyliczonych na kwotę 138 331,75 EUR;

                           —

                           posiłkowo: odsetek należnych za okres od 27 stycznia 2004 r. do 14 maja 2013 r., wyliczonych na kwotę 83 154,25 EUR;

                           —

                           ostatecznie posiłkowo: co najmniej odsetek należnych za okres od 27 stycznia 2004 r. do dnia 1 lutego 2013 r., wyliczonych na kwotę 80 356,75 EUR, przynajmniej od daty ustalonej według uznania Sądu, od której odsetki stały się wymagalne, lub przyznanie obciążającej stronę pozwaną kwoty odszkodowania za szkodę wyrządzoną skarżącemu, uwzględniającej uchybienia strony pozwanej;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej:

                           —

                           tytułem głównym: odsetek należnych od strony pozwanej od kwot uiszczonych w ramach polisy WBA&I 2600914 w dniu 3 maja 2010 r., mianowicie:

                                       —

                                       odsetek liczonych od powstania wierzytelności z tytułu uszkodzenia słuchu (5 % AMA, 11 344,50 EUR), za okres od 11 grudnia 2002 r., bez 15 dni (sekcja 4B polisy), do 3 maja 2010 r., które to odsetki wynoszą 4 875,28 EUR;

                                       —

                                       odsetek liczonych od powstania wierzytelności z tytułu uszkodzenia kostki (9 % AMA, 20 420,12 EUR), za okres od daty zaistnienia odpowiedzialności Europolu w dniu 27 stycznia 2004 r., bez 15 dni (sekcja 4B polisy), do 3 maja 2010 r., które to odsetki wynoszą 6 878,71 EUR;

                                       —

                                       odsetek liczonych od powstania wierzytelności z tytułu uszkodzenia zdolności poznawczych (16 % AMA, 36 302,41 EUR), za okres od daty zaistnienia odpowiedzialności Europolu w dniu 27 stycznia 2004 r., bez 15 dni (sekcja 4B polisy), do 3 maja 2010 r., które to odsetki wynoszą 12 228,81 EUR;

                           —

                           posiłkowo: przyznanie skarżącemu obciążającej stronę pozwaną kwoty odszkodowania za szkodę, uwzględniającej uchybienia strony pozwanej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, łącznie z honorarium pełnomocnika.


title: Sprawa C-29/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Suceava (Rumunia) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Aurora Elena Sfichi przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Suceava — Administrația Finanțelor Publice Suceava, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Suceava (Rumunia) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Aurora Elena Sfichi przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Suceava — Administrația Finanțelor Publice Suceava, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-29/11)
   2011/C 113/08
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunal Suceava

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aurora Elena Sfichi

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Suceava — Administrația Finanțelor Publice Suceava, Administrația Fondului pentru Mediu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 110 akapit pierwszy traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (uprzednio art. 90 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) zgodnie z którym żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe należy dokonywać w ten sposób, że zabrania on państwu członkowskiemu ustanawiania podatku mającego cechy podatku od zanieczyszczeń uregulowanego w Ordonanța de Urgență nr 50/2008 w brzmieniu następnie zmienionym i uzupełnionym, który jest nakładany przy pierwszej rejestracji w Rumunii przywożonych używanych pojazdów samochodowych które wcześniej były zarejestrowane w innych państwach członkowskich, zważywszy że używane pojazdy samochodowe zarejestrowane w Rumunii nie są objęte tym podatkiem w wypadku gdy stanowią przedmiot pewnych transakcji i są ponownie rejestrowane?

               2)

               Czy art. 110 akapit drugi traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (uprzednio art. 90 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską), który ma na celu wyeliminowanie elementów mogących chronić rynek krajowy i naruszać zasady konkurencji sprzeciwia się możliwości ustanowienia podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy silnikowe, nakładanego przy pierwszej rejestracji na terytorium Rumunii przywożonych używanych pojazdów samochodowych uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich, zważywszy na to, że Ordonanța de Urgență nr 218/2008 wyłącza obowiązek zapłaty podatku od zanieczyszczeń w przypadku „pojazdów silnikowych kategorii M1 spełniających normę zanieczyszczenia Euro 4, których pojemność silnika nie przekracza 2 000 cm3, jak również wszelkich pojazdów silnikowych kategorii N1 spełniających normę zanieczyszczenia Euro 4 zarejestrowanych po raz pierwszy w Rumunii lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w okresie od dnia 15 grudnia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. włącznie” czyli kategorii pojazdów samochodowych o parametrach technicznych odpowiadających pojazdom samochodowym produkowanym w Rumunii, zapewniając w ten sposób korzyści krajowemu sektorowi produkcji pojazdów samochodowych?