title: Sprawa T-751/18: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – Daimler / Komisja

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/64

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – Daimler / Komisja
      (Sprawa T-751/18)
      (2019/C 93/85)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Wimmer, C. Arhold i G. Ollinger)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej CLIMA/C4/WB/sg Ares(2018), opatrzonej sygnaturą Ares(2018)5413709 z dnia 22 października 2008 r. wydanej na podstawie art. 12 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011 (1); oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011 w związku z art. 1 ust. 3 decyzji wykonawczej (UE) 2015/158 (2)

                              —

                              W ramach zarzutu pierwszego podniesiono, że pozwana naruszyła art. 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011 w związku z art. 1 ust. 3 decyzji wykonawczej (UE) 2015/158, ponieważ w ramach oceny oszczędności CO2 odstąpiła od zatwierdzonej procedury przeprowadzania testów stosując błędny współczynnik Willansa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011 w związku z art. 1 ust. 3 decyzji wykonawczej (UE) 2015/158 i z art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011

                              —

                              W ramach zarzutu drugiego podniesiono, że pozwana naruszyła art. 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011 w związku z art. 1 ust. 3 decyzji wykonawczej (UE) 2015/158 i z art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011, ponieważ w ramach metodologii testów, którą zastosowała do doraźnej weryfikacji, nie przeprowadziła wymaganego specyficznego kondycjonowania wstępnego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 12 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011

                              —

                              W ramach zarzutu trzeciego podniesiono, że pozwana naruszyła art. 12 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011, ponieważ zdecydowała nie uwzględnić ekoinnowacji za ubiegły 2017 r., mimo, że przepis ten wyraźnie zezwala jedynie na podjęcie decyzji o nieuwzględnieniu na kolejny rok kalendarzowy.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym

                              —

                              W ramach zarzutu czwartego podniesiono, że pozwana naruszyła prawo skarżącej do bycia wysłuchanym zgodnie z wymogami wynikającymi z ogólnej zasady poszanowania prawa do obrony oraz z art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii. Pozwana pozwoliła na wymianę dotyczącą stanowisk prawnych, a następnie wydała zaskarżoną decyzję.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia

                              —

                              W ramach zarzutu piątego podniesiono, że decyzja nie zawiera należytego uzasadnienia zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 296 ust. 2 TFUE i z art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii. W zaskarżonej decyzji pozwana powołuje się jedynie w nieprecyzyjny sposób na rozbieżności w metodologii testów, jednakże nie wypowiada się w mającej decydujące znaczenie kwestii, czy i w jakim stopniu metodologia testów wymaga specyficznego kondycjonowania wstępnego i czy pozwana zezwoliła na taką metodologię testów w decyzji wykonawczej (UE) 2015/158.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 725/2011 z dnia 25 lipca 2011 r. ustanawiające procedurę zatwierdzania i poświadczania technologii innowacyjnych umożliwiających zmniejszenie emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 (Dz.U. 2011, L 194, s. 19).

         (2)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/158 z dnia 30 stycznia 2015 r. w sprawie zatwierdzenia dwóch wysokosprawnych alternatorów Robert Bosch GmbH jako technologii innowacyjnych umożliwiających redukcję emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 (Dz.U. 2015, L 26, s. 31).


title: Sprawa T-755/18: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2018 r. – FL Brüterei M-V i in. / Komisja

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/65

      Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2018 r. – FL Brüterei M-V i in. / Komisja
      (Sprawa T-755/18)
      (2019/C 93/86)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: FL Brüterei M-V GmbH (Finkenthal, Niemcy), Erdegut GmbH (Finkenthal), Ökofarm Groß Markow GmbH (Lelkendorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Schmidt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1584 (1) z dnia 22 października 2018 r. opublikowanego pod numerem L 264/1 w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 23 października 2018 r., który to przepis wprowadza następującą zmianę w rozporządzeniu (WE) nr 889/2008 (2): „w art. 42 lit. b) datę »31 grudnia 2018 r.« zastępuje się datą »31 grudnia 2020 r.«”;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej na rzecz FL Brüterei M-V GmbH kwoty 2 469 503,44 EUR wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi od dnia doręczenia skargi według podstawowej stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o osiem punktów procentowych rocznie; oraz

                  —

                  stwierdzenie, że pozwana jest zobowiązana do naprawienia dodatkowej szkody poniesionej przez skarżące ze względu na to, że Komisja, przyjmując rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/1584, zezwoliła na nowy, dwuletni okres stosowania odstępstw, które pozwalają na wprowadzenie do chowu niosek – w przypadku, gdy kurczaki ekologiczne nie są dostępne – kurczaków nieekologicznych, nie ograniczając tego odstępstwa – choć Komisja miała taki obowiązek – do niezbędnego „minimum” zgodnie z art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 (3), to znaczy, nie wymagając, że zastosowanie wspominanego odstępstwa zakłada, iż żadna wylęgarnia znajdująca się w promieniu nieprzekraczającym 700 km od miejsca chowu niosek nie oferuje kurcząt ekologicznych, i nie wymagając dostarczenia dowodu na brak dostępności takich kurczaków po bezowocnym złożeniu zamówienia w trzech wylęgarniach znanych jako dostawcy kurczaków ekologicznych, zamiast poprzestania na skierowaniu zapytania do tych wylęgarni, o których wiadomo, że nie oferują kurczaków ekologicznych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieważności aktu regulacyjnego

                              —

                              W ramach zarzutu pierwszego podniesiono, że pozwana uchybiła swojemu obowiązkowi ograniczenia do minimum odstępstw od zasady ustanowionej w art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 834/2007, zgodnie z którą młode zwierzęta utrzymywane ekologicznie są urodzone i chowane w gospodarstwach ekologicznych.

                              —

                              W tym względzie podniesiono, że przedłużenie do dwóch lat okresu stosowania odstępstw narusza przewidziany w art. 22 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 wymóg, zgodnie z którym odstępstwa są ograniczane do minimum. Zdaniem skarżących, brak ustanowienia warunków i ograniczeń jakościowych umożliwia stosowanie stanowiących nadużycie praktyk, takie jak te odkryte przez pozwaną w Królestwie Niderlandów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący ponoszonej na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE odpowiedzialności za przyjęcie niezgodnego z prawem aktu administracyjnego

                              —

                              W ramach zarzutu drugiego podniesiono, że pozwana nie wyegzekwowała przestrzegania przez Niderlandy reguły ustanowionej w art. 42 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 889/2008.

                              —

                              W tym względzie podniesiono, że uchybienie przez pozwaną ciążącym na niej obowiązkom spowodowało stratę dochodów przez skarżące, ponieważ pozwana nie zachęciła władz niderlandzkich do prawidłowego postępowania dotyczącego wykorzystywania kurczaków ekologicznych w ramach chowu niosek ekologicznych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący odpowiedzialności za niewłaściwe wykonanie uprawnień wykonawczych

                              —

                              W ramach zarzutu trzeciego podniesiono, że, ustanawiając ponowne odstępstwo, które jest ograniczone jedynie czasowo i które nie podlega żadnym warunkom i wymaganiom jakościowym, pozwana naruszyła wymogi art. 22 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 i przekroczyła przyznane jej uprawnienia.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1584 z dnia 22 października 2018 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. 2018, L 264, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. 2008, L 250, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. 2007, L 189, s. 1).


title: Sprawa T-756/18: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2018 r. – AG / Europol

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/67

      Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2018 r. – AG / Europol
      (Sprawa T-756/18)
      (2019/C 93/87)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: AG (przedstawiciel: adwokat C. Abrar)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dorozumianej strony pozwanej oddalającej zażalenie strony skarżącej z dnia 2 lipca 2018 r.;

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej wydania należycie uzasadnionej i zgodnej z prawem decyzji w sprawie wniosku strony skarżącej o udział w funduszu emerytalnym Europolu; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia ogólnego obowiązku uzasadnienia

                              —

                              W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że jej wniosek dotyczący (i) przekazania aktu administracyjnego, na mocy którego strona pozwana zastosowała decyzję (UE) 2015/1889 (1) do strony skarżącej oraz (ii) przedstawienia powodów, na których opiera się ten akt administracyjny wraz z wyjaśnieniem, dlaczego znaczna część aktywów funduszu emerytalnego została przekazana państwom członkowskim, został w sposób dorozumiany oddalony.

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca utrzymuje, że strona pozwana nie wypełniała swoich obowiązków zgodnie z zasadami dobrej praktyki administracyjnej w Europie i zgodnie z art. 296 TFUE. Strona skarżąca ma również interes prawny w wytoczeniu powództwa, ponieważ jedynie decyzja z uzasadnieniem w sprawie jej praw do funduszu emerytalnego Europolu umożliwiłaby jej ocenę zgodności z prawem alokacji i realizacji wszelkich dalszych roszczeń.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący kontroli zabezpieczeń decyzji (UE) 2015/1889

                              —

                              W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że w toku kontroli sądowej można by było również wykazać, że domniemana podstawa nieistniejącej decyzji jest wadliwa ze względu na błąd w ocenie, a zatem niezgodna z prawem. W tym zakresie szczególnie konieczne jest wyjaśnienie, dlaczego znaczna część funduszu emerytalnego Europolu została przekazana państwom członkowskim UE.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi dalej, że Sąd mógłby, w interesie ekonomii procesowej i w celu uniknięcia dalszego postępowania sądowego, przedstawić stronie pozwanej wskazówki co do niezgodności z prawem decyzji (UE) 2015/1889, ponieważ kontrola zabezpieczenia tej decyzji może nie udać się w braku decyzji zawierającej uzasadnienie.

         (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/1889 z dnia 8 października 2015 r. w sprawie likwidacji funduszu emerytalnego Europolu (Dz.U. 2015 L 276, s. 60).


title: Sprawa T-760/18: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2018 r. – Intercontinental Exchange Holdings / EUIPO – New York Mercantile Exchange (NYMEX BRENT)

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/68

      Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2018 r. – Intercontinental Exchange Holdings / EUIPO – New York Mercantile Exchange (NYMEX BRENT)
      (Sprawa T-760/18)
      (2019/C 93/88)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Intercontinental Exchange Holdings, Inc. (Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R. Hoy, solicitor i J. Bowhill, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: New York Mercantile Exchange, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy NYMEX BRENT – zgłoszenie nr 15 333 891

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 października 2018 r. w sprawie R 102/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-6/19: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Irish Wind Farmers’ Association i in. / Komisja

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/69

      Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Irish Wind Farmers’ Association i in. / Komisja
      (Sprawa T-6/19)
      (2019/C 93/89)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Irish Wind Farmers’ Association Clg (Kilkenny, Irlandia), Carrons Windfarm Ltd (Shanagolden, Irlandia), Foyle Windfarm Ltd (Dublin, Irlandia) i Greenoge Windfarm Ltd (Bunclody, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci M. Segura Catalán i M. Clayton)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej z dnia 25 października 2018 r. w sprawie SA.44671 Irlandia – Niezgodna z prawem pomoc państwa przyznana jakoby na rzecz sektora paliw kopalnych w postaci obniżenia stopy podatku od nieruchomości;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzuty, w szczególności okoliczność, że Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie z art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1), mimo wątpliwości co do zaistnienia pomocy państwa, pozbawiając tym samym stronę skarżącą jej praw procesowych. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                  1.

                  Część pierwsza: Komisja powinna była przyjąć formalną decyzję. Komisja nie przeprowadziła należytego badania skargi, w sposób jakiego wymagają jej własne zasady, a zaskarżony akt został przyjęty z naruszeniem przepisów rozporządzenia (UE) 2015/1589.

                  2.

                  Część druga: Komisja powinna była powziąć poważne wątpliwości co do kwalifikacji środka jako pomocy i w konsekwencji wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589, w szczególności i przede wszystkim, ponieważ Komisja błędnie zrozumiała zakres skargi nie przeprowadziła stosowanej analizy wszystkich informacji dostarczonych w jej kontekście przez wnoszącego skargę do Komisji, nie zbadała w należyty sposób środka i przyjęła błędne podejście w przedmiocie oceny jego selektywności oraz nie poddała analizie innych wymogów przewidzianych art. 107 TFUE.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-10/19: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – United States Seafoods / EUIPO (UNITED STATES SEAFOODS)

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/69

      Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – United States Seafoods / EUIPO (UNITED STATES SEAFOODS)
      (Sprawa T-10/19)
      (2019/C 93/90)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: United States Seafoods LLC (Seattle, Waszyngton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci C. Spintig, S. Pietzcker i M. Prasse)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego UNITED STATES SEAFOODS – zgłoszenie nr 1 365 398

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 października 2018 r. w sprawie R 817/2018-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-17/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Giulia Moi / Parlament Europejski

text:
                  11.3.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 93/70

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Giulia Moi / Parlament Europejski
         (Sprawa T-17/19)
         (2019/C 93/91)
         Język postępowania: włoski

            Strony

            Strona skarżąca: Giulia Moi ( XX (*1), Italia) (przedstawiciel: adwokat M. Contini)

            Strona pozwana: Parlament Europejski

            Żądania

         Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                     —

                     tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 12 listopada 2018 r., na mocy której została utrzymana w mocy decyzji Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 2 października 2018 r., która nakłada na Giulię Moi sankcję w postaci utraty prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie przez okres 12 dni ze względu na stosowany przez nią wobec dwóch akredytowanych asystentów parlamentarnych mobbing;

                     —

                     tytułem żądania ewentualnego, w podważanym i niewiarygodnym przypadku nieuwzględnienia żądania głównego i bez uszczerbku dla ewentualnej skargi, uznanie wymierzonej sankcji dyscyplinarnej za nadmierną i nieproporcjonalną, a w konsekwencji zastąpienie jej sankcją przewidzianą w art. 166 lit. a) regulaminu Parlamentu Europejskiego;

                     —

                     w każdym razie nakazanie Parlamentowi Europejskiemu przyznania skarżącej odszkodowania ustalonego przez Parlament na zasadzie słuszności, polegającego na wypłacie kwoty 50 000 EUR – lub innej wyższej lub niższej kwoty uznanej za słuszną – oraz zobowiązanie Przewodniczącego do przekazania informacji publicznej na sesji plenarnej Parlamentu Europejskiego;

                     —

                     orzeczenie w sprawie kosztów na jej korzyść.

            Zarzuty i główne argumenty

         W uzasadnieniu skargi skarżąca powołuje się na naruszenie zasady kontradyktoryjności, prawa do rzetelnego procesu sądowego oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                     1.

                     Należy podkreślić niewystarczające podstawy wymierzenia sankcji dyscyplinarnej, wyraźnie uzasadnionej zwykłym odesłaniem do sprawozdania komitetu doradczego, który ze swej strony i bez żadnego uzasadnienia zakwalifikował zachowanie skarżącej jako „mobbing”, nie przedstawiając żadnych dowodów.

                     2.

                     Jest poza tym oczywiste, że Prezydium skorzystało ze swych uprawnień w sposób wyraźnie błędny i w sposób oczywisty nadużyło władzy, ponieważ uwzględnione okoliczności faktyczne, które zostały przedstawione przez asystentów, wobec których miał być stosowany mobbing, nie mogą zostać zakwalifikowane jako mobbing w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego.

                     3.

                     Prezydium z kolei popełniło błąd i przeinaczyło okoliczności faktyczne, których dotyczyła decyzji, w świetle definicji pojęcia „mobbingu” w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego. Przez mobbing rozumie się każde „niewłaściwe zachowanie”, które przejawia się poprzez zachowania, wypowiedzi ustne i pisemne lub gesty, które „powtarzają się lub mają charakter ciągły” i są podejmowane w sposób umyślny oraz godzą w osobowość, godność lub integralność fizyczna lub psychiczną danej osoby.

                     4.

                     Biorąc pod uwagę tak zdefiniowane pojęcie mobbingu, z akt sprawy wynika, że zachowanie skarżącej nie stanowi w żadnym przypadku mobbingu oraz że ograniczona liczba zarzutów, wpisanych także w relatywnie bardzo krótki okres czasu, dotyczyła zadań wykonywanych przez asystentów oraz ich obecności w biurze, i jest wyrazem ich zemsty wobec skarżącej, obwinianej o to, że złożyła wniosek o ich zwolnienie.

                     5.

                     Ponadto, żaden zewnętrzy obserwator, posiadający zwykłą wrażliwość i znajomość specyficznego środowiska zawodowego członków Parlamentu i ich bezpośrednich współpracowników, nie mógłby stwierdzić, że zarzucane skarżącej zachowanie jest przesadne i naganne do tego stopnia, że narusza osobowość, godność albo fizyczną lub psychiczną integralność asystentów, o których mowa, biorąc również pod uwagę hojne wynagrodzenie wypłacane im przez Parlament.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.


title: Sprawa T-21/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep)

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/71

      Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep)
      (Sprawa T-21/19)
      (2019/C 93/92)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pablosky, SL (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: docPrice GmbH (Koblencja, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy mediFLEX easystep – zgłoszenie nr 15 730 898

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2018 r. w sprawie R 76/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  odmowę rejestracji znaku towarowego nr 15 730 898w całości dla towarów z klas 10 i 25;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-23/19: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2019 r. – Limango / EUIPO – Consolidated Artists (limango)

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/72

      Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2019 r. – Limango / EUIPO – Consolidated Artists (limango)
      (Sprawa T-23/19)
      (2019/C 93/93)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Limango GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Hauss-Löhde i M. Mette)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Consolidated Artists BV (Rotterdam, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego limango – zgłoszenie nr 6 943 096

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 października 2018 r. w sprawach powiązanych R 1844/2017-1 i R 2093/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu w całości;

                  —

                  obciążenie pozwanej i interwenientki kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-24/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – INC i Consorzio Stabile Sis / Komisja

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/73

      Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – INC i Consorzio Stabile Sis / Komisja
      (Sprawa T-24/19)
      (2019/C 93/94)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: INC SpA (Turyn, Włochy) i Consorzio Stabile Sis SCpA (Turyn) (przedstawiciele: adwokaci H.-G. Kamann, F. Louis i G. Tzifa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 2435 final, z dnia 27 kwietnia 2018 r., w sprawach SA.49335 (2017/N) i SA.49336 (2017/N) (1);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut w stosunku do każdego dwóch odrębnych przykładów zarzucanej pomocy państwa.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący sprawy SA.49336 (2017/N), zgodnie z którym przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja nie wszczęła formalnego postepowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art 4 ust. 4 i art. 6 rozporządzenia (UE) nr 2015/1589 (2) mimo, że na etapie badania wstępnego pojawiły się poważne trudności jeśli chodzi o zgodność z rynkiem wewnętrznym indywidualnego środka pomocy państwa zgłoszonego w związku z [działalnością] włoskiego operatora płatnych autostrad (Autostrade per l’Italia SpA).

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący sprawy SA.49335 (2017/N), zgodnie z którym przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja nie wszczęła formalnego postepowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art 4 ust. 4 i art. 6 rozporządzenia (UE) nr 2015/1589 mimo, że na etapie badania wstępnego pojawiły się poważne trudności jeśli chodzi o zgodność z rynkiem wewnętrznym indywidualnego środka pomocy państwa zgłoszonego w związku z [działalnością] drugiego włoskiego operatora płatnych autostrad (Società Iniziative Autostradali e Servizi Spa). Strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła w ten sposób art. 108 ust. 3 TFUE i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EU) 2015/1589.

         (1)  Dz.U. 2018, C 379, s. 3.

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-29/19: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – Idea Groupe / EUIPO – The Logistical Approach (Idealogistic Verhoeven Greatest care in getting it there)

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/73

      Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – Idea Groupe / EUIPO – The Logistical Approach (Idealogistic Verhoeven Greatest care in getting it there)
      (Sprawa T-29/19)
      (2019/C 93/95)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Idea Groupe (Montoir de Bretagne, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Langlais)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The Logistical Approach BV (Uden, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Idealogistic Verhoeven Greatest care in getting it there w kolorach czarnym, białym i odcieniach niebieskiego – zgłoszenie 14 567 184

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 listopada 2018 r. w sprawie w sprawie R 2064/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie spółki The Logistical Approach B.V kosztami spowodowanymi jej interwencją, jeżeli przystąpi ona do sprawy.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-35/19: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2019 r. – Benavides Torres / Rada

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/74

      Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2019 r. – Benavides Torres / Rada
      (Sprawa T-35/19)
      (2019/C 93/96)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Antonio José Benavides Torres (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1653 (2) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi jeden zarzut dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jaki strona pozwana miała popełnić, uznając, że jego nazwisko należy pozostawić w wykazach ujętych w załączniku I do decyzji Rady (WPZiB) 2017/2074 (3) oraz w załączniku IV do rozporządzenia Rady (EU) 2017/2063 (4), pomimo tego, że nie pełni już żadnej roli w Wenezueli i nie jest związany z wenezuelskimi władzami politycznymi lub wojskowymi.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s.10).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonujące rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 1).

         (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/2074 z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2017, L 295, s. 60).

         (4)  Rozporządzenie Rady (UE) 2017/2063 z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2017, L 295, s. 21).


title: Sprawa T-36/19: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2019 r. – PE Digital GmbH/EUIPO – Spark Network Services GmbH (ElitePartner)

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/75

      Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2019 r. – PE Digital GmbH/EUIPO – Spark Network Services GmbH (ElitePartner)
      (Sprawa T-36/19)
      (2019/C 93/97)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: PE Digital GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Spark Network Services GmbH (Berlin, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „ElitePartner” – unijny znak towarowy nr 5 996 351

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 października 2019 r. w sprawie R 614/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, że do spornego znaku towarowego nie ma zastosowania podstawa unieważnienia określona w art. 59 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001;

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony, jeśli wstąpi do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-40/19: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2019 r. – Amigüitos pets & life / EUIPO – Société des produits Nestlé (THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect)

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/76

      Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2019 r. – Amigüitos pets & life / EUIPO – Société des produits Nestlé (THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect)
      (Sprawa T-40/19)
      (2019/C 93/98)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Amigüitos pets & life, SA (Lorca, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect w kolorach białym, czerwonym i czarnym – zgłoszenie nr 15 385 719

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2018 r. w sprawie R 272/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zaskarżoną decyzją uwzględniono sprzeciw przeciwko zgłoszeniu unijnego znaku towarowego nr 15 385 719 dla towarów z klas 5 i 31;

                  —

                  nakazanie EUIPO potwierdzenie rejestracji zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 15 385 719 dla wszystkich towarów, które ma chronić wspomniany znak towarowy;

                  —

                  obciążenie interwenientki i w stosowny przypadku pozwanej kosztami postępowań przed EUIPO i Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-44/19: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2019 r. – Globalia Corporación Empresarial/EUIPO – Touring Club Italiano (TC Touring Club)

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/77

      Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2019 r. – Globalia Corporación Empresarial/EUIPO – Touring Club Italiano (TC Touring Club)
      (Sprawa T-44/19)
      (2019/C 93/99)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Globalia Corporación Empresarial, SA (Llucmajor, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Touring Club Italiano (Milan, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona wnosząca odwołanie przed Izbą Odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy TC Touring Club w kolorach czerwonym i jasnoszarym – zgłoszenie nr 15 299 001

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 listopada 2018 r. w sprawie R 448/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie art. 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, stanowiącego istotne uchybienie proceduralne; lub

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na błędne zastosowanie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, a także stwierdzenie, że dowód „rzeczywistego” używania wcześniejszego znaku towarowego jest niewystarczający lub mało przekonujący; lub

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, a także stwierdzenie braku istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w wypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta, jeśli wstąpi do postępowania, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-46/19: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2019 r. – Republika Grecka / Komisja Europejska

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/78

      Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2019 r. – Republika Grecka / Komisja Europejska
      (Sprawa T-46/19)
      (2019/C 93/100)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou, A.E. Vasilopoulou)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim na Republikę Grecką nałożono w niej jednorazowe i ryczałtowe korekty finansowe w kwocie brutto 25 092 988,84 EUR, czyli w kwocie netto 24 851 438,56 EUR, wskutek dochodzenia AA/2016/013/GR dotyczącego pomocy obszarowej w latach składania wniosków 2015/2016 (lata budżetowe 2016 i 2017, strony 63–74 sprawozdania podsumowującego) oraz obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez Republikę Grecką.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 1307/2013 (1) w odniesieniu do wykładni i zastosowania definicji „trwałych użytków zielonych”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia z naruszeniem art. 296 TFUE, naruszenia art. 18 ust. 5 rozporządzenia nr 640/2014 (2), wytycznych w sprawie kontroli jakościowej LPIS [Executable Test Suite (ETS) LPIS data quality measures, wersja 6.0] i zasady proporcjonalności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uzasadnienia w części [zaskarżonej decyzji], w której na stronę skarżącą nałożono korekty wykraczające poza jednorazowe i ryczałtowe korekty finansowe.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013, L 347, s. 608).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 181, s. 48).


title: Sprawa T-79/18: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2019 r. – Bekat / EUIPO – Borbet (ARBET) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ARBET – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy BORBET – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/38

      Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2019 r. – Bekat / EUIPO – Borbet (ARBET)
      (Sprawa T-79/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ARBET - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy BORBET - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 103/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Arif Oliver Bekat (Esslingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Kohl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl, D. Hanf i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Borbet GmbH (Hallenberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 grudnia 2017 r. (sprawa R 1117/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Borbet a A.O. Bekatem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Arif Oliver Bekat zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-88/18: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2019 r. – Gruppo Armonie / EUIPO (ARMONIE) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ARMONIE – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/38

      Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2019 r. – Gruppo Armonie / EUIPO (ARMONIE)
      (Sprawa T-88/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ARMONIE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 103/50)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Gruppo Armonie SpA (Casalgrande, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Medri)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 grudnia 2017 r. (sprawa R 2063/2017-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego ARMONIE jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Gruppo Armonie SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-97/18: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – DeepMind Technologies / EUIPO (STREAMS) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego STREAMS – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Wcześniejsza praktyka EUIPO

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/39

      Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – DeepMind Technologies / EUIPO (STREAMS)
      (Sprawa T-97/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego STREAMS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Wcześniejsza praktyka EUIPO)
      (2019/C 103/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DeepMind Technologies Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: T. St Quintin, barrister, K. Gilbert i G. Lodge, solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo V. Ruzek i D. Walicka, następnie V. Ruzek i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2017 r. (sprawa R 35/2017-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego STREAMS jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  DeepMind Technologies Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-181/18: Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2019 r. – Multifit / EUIPO (TAKE CARE) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego znaku towarowego Unii Europejskiej TAKE CARE – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/39

      Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2019 r. – Multifit / EUIPO (TAKE CARE)
      (Sprawa T-181/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego Unii Europejskiej TAKE CARE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 103/52)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Weber i L. Thiel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i M. Fischer, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 stycznia 2018 r. (sprawa R 845/2017-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego TAKE CARE jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Multifit Tiernahrungs GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-256/18: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2019 r. – Arezzo Indústria e Comércio / EUIPO (SCHUTZ) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SCHUTZ – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/40

      Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2019 r. – Arezzo Indústria e Comércio / EUIPO (SCHUTZ)
      (Sprawa T-256/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SCHUTZ - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 103/53)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Arezzo Indústria e Comércio, SA (Belo Horizonte, Brazylia) (przedstawiciele: adwokaci A. Sebastião i J.M. Pimenta)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2018 r. (sprawa R 661/2017-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SCHUTZ jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Arezzo Indústria e Comércio, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-332/18: Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. – Marry Me Group/EUIPO (MARRY ME) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MARRY ME – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/40

      Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. – Marry Me Group/EUIPO (MARRY ME)
      (Sprawa T-332/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MARRY ME - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 103/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Marry Me Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat G. Theado)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Schäfer i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 marca 2018 r. (sprawa R 806/2017-5), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego MARRY ME jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Marry Me Group AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa T-427/18: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – Geske / EUIPO (SATISFYERMEN) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SATISFYERMEN – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/42

      Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – Geske / EUIPO (SATISFYERMEN)
      (Sprawa T-427/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SATISFYERMEN - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 103/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: André Geske (Lübbecke, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Albrecht)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Sesma Merino i S. Hanne, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2018 r. (sprawa R 2603/2017-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego SATISFYERMEN jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  André Geske zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa T-624/16 TO: Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2019 r. – L’Huillier / Gollnisch i Parlament Powództwo osoby trzeciej przeciwko prawomocnemu orzeczeniu – Oddalenie wniosku osoby trzeciej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta – Niedopuszczalność

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/43

      Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2019 r. – L’Huillier / Gollnisch i Parlament
      (Sprawa T-624/16 TO) (1)

      (Powództwo osoby trzeciej przeciwko prawomocnemu orzeczeniu - Oddalenie wniosku osoby trzeciej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta - Niedopuszczalność)
      (2019/C 103/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Osoba trzecia wnosząca powództwo: Guillaume L’Huillier (Etterbeek, Belgia) (przedstawiciel: adwokat A. Varaut)

         Strona skarżąca w postępowaniu głównym: Bruno Gollnisch (Villiers-le-Mahieu, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Bonnefoy-Claudet)

         Strona pozwana w postępowaniu głównym: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i L. Vétillard, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Powództwo osoby trzeciej przeciwko wyrokowi z dnia 7 marca 2018 r., Gollnisch/Parlament (T-624/16, niepublikowany, odwołanie w toku, EU:T:2018:121).

         Sentencja

                  1)

                  Powództwo osoby trzeciej zostaje oddalone.

                  2)

                  Guillaume L’Huillier pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski.

                  3)

                  Bruno Gollnisch pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa T-687/18 R: Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2019 r. – Pilatus Bank / EBC Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/43

      Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2019 r. – Pilatus Bank / EBC
      (Sprawa T-687/18 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 103/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pilatus Bank plc (Ta’Xbiex, Malta) (przedstawiciele: adwokaci O.H. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Yoo, M. Puidokas i A. Karpf, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania aktu Europejskiego Banku Centralnego zawartego w wiadomości elektronicznej z dnia 10 września 2018 r., zgodnie z którym EBC wymaga, aby strona skarżąca przekazywała wszelkie wiadomości za pośrednictwem osoby wskazanej przez maltański organ ds. usług finansowych lub za zgodą tej osoby.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-741/18: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2018 r. – ZZ / EBC

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/46

      Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2018 r. – ZZ / EBC
      (Sprawa T-741/18)
      (2019/C 103/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: M. Demetriou, QC, D. Piccinin, barrister, E. Poulton, L. Carlisle i R. Molesworth, solicitors)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 10 października 2018 r. dotyczącej planowanego nabycia przez stronę skarżącą znacznego pakietu akcji Banku A (ECB-SSM-2018-LV-2);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku wykazania, że kontakty strony skarżącej z właściwymi organami nie były wystarczająco przejrzyste.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że dowód, na jakim opiera się EBC w zaskarżonej decyzji, nie stanowi i nie daje odpowiedniej podstawy dla ustaleń EBC co do tego, że strona skarżąca nie działała w sposób przejrzysty, co mogłoby podważać jej uczciwość.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa poprzez uznanie, że niezmierzające do naruszenia prawa kontakty strony skarżącej z podmiotem trzecim poddają w wątpliwość uczciwość strony skarżącej.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że EBC naruszył prawo poprzez ustalenie, że kontakty strony skarżącej z podmiotem trzecim poddają w wątpliwość jej uczciwość w sytuacji, w której EBC uznaje, iż strona skarżąca nie wiedziała o żadnych nadużyciach ze strony tego podmiotu trzeciego w czasie i w okolicznościach, w których strona skarżąca była niewinną ofiarą tego nadużycia.


title: Sprawa T-763/18: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2018– Lazarus Szolgáltató és Kereskedelmi / Komisja Europejska

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/47

      Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2018– Lazarus Szolgáltató és Kereskedelmi / Komisja Europejska
      (Sprawa T-763/18)
      (2019/C 103/62)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Lazarus Szolgáltató és Kereskedelmi Kft. (Lazarus Kft.) (Békés, Węgry) (przedstawiciel: L. Szabó, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu:

                  —

                  tytułem głównym, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wydanej w dniu 20 lipca 2011 r. w sprawie SA. 29432 – CP 290/2009 – Węgry – „Pomoc dla zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych najprawdopodobniej niezgodna z prawem z uwagi na dyskryminujący charakter uregulowania” (zwanej dalej, „decyzją zaskarżoną tytułem głównym”),

                  —

                  tytułem pomocniczym, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wydanej w dniu 25 stycznia 2017 r. w sprawie SA. 45498 (FC/2016) – „Skarga OPS Újpest-lift Kft. w związku z pomocą państwa przyznaną w latach od 2006 do 2012 na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych pracowników” (zwanej dalej „decyzją zaskarżoną tytułem pomocniczym”),

                  —

                  o obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca wskazuje jeden zarzut dotyczący każdego z żądań.

                  1.

                  Zarzut dotyczący roszczenia głównego: błąd co do prawa i błędna ocena dostępnego dowodu.
                  Węgierskie organy z naruszeniem art. 107 TFUE ust. 1 przyznały niezgodna z prawem pomoc państwa 21 przedsiębiorstwom korzystającym, które były konkurentami skarżącej. Pomoc ta nie była przeznaczona wyłącznie na dodatkowe koszty związane z zatrudnianiem niepełnosprawnych pracowników, lecz ponadto finansowała koszty ogólne korzystających przedsiębiorstw, zakłócając w ten sposób konkurencję. W decyzji zaskarżonej tytułem głównym Komisja wskazała, że łączna wysokość przyznanej korzystającym przedsiębiorstwom pomocy nie przekracza łącznej kwoty pomocy, którą należało przyznać zgodnie z art. 41 i 42 ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych, (1) z którego to względu co do zasady sporna pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 TFUE ust. 3. Zaskarżona tytułem głównym decyzja nie dotyczy niekorzystnych skutków wynikających dla skarżącej z przepisów krajowych przyznających pomoc, a tym samym narusza prawa proceduralne, które przysługują skarżącej na mocy art. 108 TFUE ust. 2.

                  2.

                  Zarzut dotyczący żądania pomocniczego: naruszenie prawa i oczywiste wynaturzenie dostępnego dowodu
                  Komisja naruszyła prawo i wynaturzyła w oczywisty sposób dostępny dowód wskazując w zaskarżonej tytułem pomocniczym decyzji, iż skarga OPS Újpest-lift Kft. nie zawiera żadnego nowego elementu prawnego lub faktycznego, które zmieniłyby dokonaną przez Komisję ocenę sprawy SA. 29432 — CP 290/2009. Zaskarżona tytułem pomocniczym decyzja nie dotyczy niekorzystnych skutków wynikających dla skarżącej z przepisów krajowych przyznających pomoc, a tym samym narusza prawa proceduralne, które przysługują skarżącej na mocy art. 108 TFUE ust. 2.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. [107 TFUE] i [108 TFUE]88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U. 2008 L 214, s. 3).


title: Sprawa T-13/19: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2019 r. – Republika Czeska / Komisja

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/48

      Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2019 r. – Republika Czeska / Komisja
      (Sprawa T-13/19)
      (2019/C 103/63)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i O. Serdula, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja Europejska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą, na mocy art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, gdyż po warunkowym udostępnieniu przez Republikę Czeska tradycyjnych zasobów własnych w wysokości 40 482 255 CZK, nie wszczęła ona postępowania o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom przeciwko Republice Czeskiej w tym zakresie ani nie dokonała zwrotu spornej kwoty, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
      Republika Czeska uważa, że obowiązek Komisji do podjęcia wskazanych działań wynika z zasady lojalnej współpracy, o której mowa w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z prawem do skutecznego środka prawnego w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
      Zważywszy, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału (1), wyłącznie Trybunał może w ramach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego rozstrzygnąć spór między państwem członkowskim a Komisją Europejską dotyczący tradycyjnych zasobów własnych, Komisja w następstwie warunkowego udostępnienia środków, powinna bezzwłocznie wszcząć takie postępowanie albo dokonać zwrotu odnośnej kwoty, jeżeli nie ma podstaw do wszczęcia postępowania.
      Republika Czeska przekazała warunkowo na rachunek Komisji sporną kwotę już w 2015 r. Jednakże Komisja Europejska nie wszczęła postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom przeciwko Republice Czeskiej ani nie dokonała zwrotu warunkowo przekazanej kwoty, jakkolwiek Republika Czeska zwróciła się do niej o to. W związku z tym zdaniem Republiki Czeskiej spełnione zostały przesłanki stwierdzenia bezczynności Komisji.

         (1)  Zobacz wyroki z dnia 25 października 2017 r., Słowacja/Komisja (C-593/15 P i C-594/15 P, EU:C:2017:800) i z dnia 25 października 2017 r., Rumunia/Komisja (C-599/15 P, EU:C:2017:801).


title: Sprawa T-25/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – AD / ECHA

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/49

      Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – AD / ECHA
      (Sprawa T-25/19)
      (2019/C 103/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AD (przedstawiciele: adwokaci L. Levi oraz N. Flandin)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 28 marca 2018 r. o nieprzedłużeniu umowy o pracę zawartej przez stronę skarżącą z ECHA;

                  —

                  unieważnienia ogłoszenia o naborze opublikowanego w dniu 9 marca 2018 r. przez ECHA, dotyczącego stanowiska członka personelu kontraktowego GF II, w zakresie, w jakim we wspomnianym ogłoszeniu zaproponowano stanowisko z zadaniami identycznymi jak te, jakie wykonywała strona skarżąca na podstawie umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego;

                  —

                  w stosownym przypadku, stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 1 października 2018 r., doręczonej stronie skarżącej w dniu 2 października 2018 r., o oddaleniu zażalenia na decyzję o nieprzedłużeniu umowy;

                  —

                  zasądzenia odszkodowania za szkodę oraz zadośćuczynienia za krzywdę, jakie skarżąca miała ponieść;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia Work Instructions (instrukcji pracy) opracowanych przez ECHA w odniesieniu do procesu przedłużania lub nieprzedłużania umów, a także naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku staranności.

                  5.

                  Zarzut piąty, w którym strona skarżąca twierdzi, że powody przytoczone przez ECHA w uzasadnieniu nieprzedłużenia umowy są oczywiście błędne i świadczą o nadużyciu władzy.


title: Sprawa C-221/18 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. – Électricité de France (EDF) / Komisja Europejska, Republika Francuska Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Pomoc państwa – Pierwsza decyzja Komisji Europejskiej – Pomoc państwa niezgodna z rynkiem wewnętrznym – Stwierdzenie nieważności przez Sąd Unii Europejskiej – Utrzymanie w mocy przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Druga decyzja Komisji – Pomoc państwa niezgodna z rynkiem wewnętrznym – Oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności – Artykuł 266 TFUE – Naruszenie powagi rzeczy osądzonej pierwszego wyroku Sądu – Przeinaczenie dowodów – Nieznajomość przez Sąd ciążących na Komisji obowiązków przeprowadzenia starannego i bezstronnego dochodzenia – Brak uzasadnienia – Kwalifikacja środka – Nowa pomoc lub istniejąca pomoc

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/6

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. – Électricité de France (EDF) / Komisja Europejska, Republika Francuska
      (Sprawa C-221/18 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pomoc państwa - Pierwsza decyzja Komisji Europejskiej - Pomoc państwa niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Stwierdzenie nieważności przez Sąd Unii Europejskiej - Utrzymanie w mocy przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Druga decyzja Komisji - Pomoc państwa niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności - Artykuł 266 TFUE - Naruszenie powagi rzeczy osądzonej pierwszego wyroku Sądu - Przeinaczenie dowodów - Nieznajomość przez Sąd ciążących na Komisji obowiązków przeprowadzenia starannego i bezstronnego dochodzenia - Brak uzasadnienia - Kwalifikacja środka - Nowa pomoc lub istniejąca pomoc)
      (2019/C 103/06)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Électricité de France (EDF) (przedstawiciel: adwokat M. Debroux)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, B. Stromsky oraz D. Recchia, pełnomocnicy), Republika Francuska

         Sentencja

                  1.

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2.

                  Électricité de France (EDF) pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa C-561/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 4 września 2018 r. – Solvay Chemicals GmbH / Bundesrepublik Deutschland

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 4 września 2018 r. – Solvay Chemicals GmbH / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-561/18)
      (2019/C 103/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Solvay Chemicals GmbH

         Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland
      Postanowieniem z dnia 6 lutego 2019 r. Trybunał (pierwsza izba) rozstrzygnął:
      Przepisy art. 49 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) i pkt 20.B załącznika IV do tego rozporządzenia są nieważne w zakresie, w jakim systematycznie włączają do emisji z instalacji produkującej węglan sodowy dwutlenek węgla (CO2) przeniesiony do innej instalacji do celów produkcji wytrąconego węglanu wapnia, bez względu na to, czy ów dwutlenek węgla zostaje uwolniony do powietrza czy też nie.

         (1)  Dz.U. 2012, L 181, s. 30


title: Sprawa C-674/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 30 października 2018 r. – EM / TMD Friction GmbH

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 30 października 2018 r. – EM / TMD Friction GmbH
      (Sprawa C-674/18)
      (2019/C 103/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EM

         Strona pozwana: TMD Friction GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 4 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (1) – przy przejęciu zakładu po wszczęciu postępowania upadłościowego dotyczącego majątku zbywcy zakładu na podstawie prawa krajowego, które co do zasady nakazuje stosowanie art. 3 ust. 1 i 3 dyrektywy 2001/23/WE również w odniesieniu do praw pracowników do świadczeń związanych z wiekiem, inwalidztwem lub dla pozostających przy życiu członków rodziny w ramach uzupełniających zakładowych lub międzyzakładowych systemów emerytalnych w razie przejęcia zakładu – zezwala na ograniczenie polegające na tym, że nabywca nie odpowiada za prawa przyznające w przyszłości uprawnienia do świadczeń oparte na stażu pracy sprzed wszczęcia postępowania upadłościowego?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy środki konieczne do ochrony interesów pracowników na podstawie art. 3 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2001/23/WE w odniesieniu do ich praw przyznających im natychmiast lub w przyszłości uprawnienia do świadczeń związanych z wiekiem z uzupełniających zakładowych lub międzyzakładowych systemów emerytalnych w przypadku przejęcia zakładu po wszczęciu postępowania upadłościowego dotyczącego majątku zbywcy zakładu powinny odpowiadać poziomowi ochrony wymaganemu na podstawie art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (2)?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:
                  Czy art. 3 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2001/23/WE należy interpretować w ten sposób, że środki konieczne do ochrony interesów pracowników w odniesieniu do ich praw przyznających im natychmiast lub w przyszłości uprawnienia do świadczeń związanych z wiekiem z uzupełniających zakładowych lub międzyzakładowych systemów emerytalnych zostały podjęte, jeżeli prawo krajowe przewiduje, że

                              —

                              zobowiązanie do zagwarantowania w przyszłości pracownikowi objętemu przejęciem zakładu w upadłości świadczenia emerytalnego z uzupełniającego zakładowego lub międzyzakładowego systemu emerytalnego przechodzi co do zasady na nabywcę zakładu,

                              —

                              nabywca zakładu odpowiada za przyszłe roszczenia o wypłatę świadczeń emerytalnych w zakresie, w jakim opierają się one na okresach stażu pracy w zakładzie wykazanych po wszczęciu postępowania upadłościowego,

                              —

                              określona przez przepisy prawa krajowego instytucja zabezpieczenia na wypadek upadłości pracodawcy nie ma w tym przypadku przejmować odpowiedzialności za część przyszłych roszczeń o wypłatę świadczeń emerytalnych nabytą przed wszczęciem postępowania upadłościowego oraz

                              —

                              pracownik może domagać się w postępowaniu upadłościowym dotyczącym zbywcy wartości nabytej przed wszczęciem postępowania upadłościowego części swoich przyszłych roszczeń o wypłatę świadczeń emerytalnych?

                  4)

                  Jeżeli prawo krajowe nakazuje, aby stosować art. 3 i art. 4 dyrektywy 2001/23/WE w przypadku przejęcia zakładu również podczas postępowania upadłościowego, to czy art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/23/WE znajduje zastosowanie do praw pracownika przyznających w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych z uzupełniających zakładowych lub międzyzakładowych systemów emerytalnych, które to prawa powstały już wprawdzie przed wszczęciem postępowania upadłościowego, jednak prowadzą do uzyskania przez pracowników uprawnień do świadczeń dopiero w chwili wystąpienia zdarzenia ubezpieczeniowego uprawniającego do świadczeń, a zatem dopiero w późniejszym momencie?

                  5)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania drugie lub czwarte:
                  Czy minimalny poziom ochrony, który ma być zagwarantowany przez państwa członkowskie na podstawie art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, obejmuje również zobowiązanie do zapewnienia praw przyznających w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych, które w chwili wszczęcia postępowania upadłościowego zgodnie z prawem krajowym nie były jeszcze nabyte ustawowo oraz które w ogóle są ustawowo nabywane tylko dlatego, że stosunek pracy nie zostaje zakończony w związku z upadłością?

                  6)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte:
                  W jakich okolicznościach straty poniesione przez byłego pracownika w zakresie świadczeń z pracowniczego programu emerytalnego, które spowodowane zostały przez niewypłacalność pracodawcy, mogą zostać uznane za oczywiście nieproporcjonalne, co zobowiązywałoby państwa członkowskie do zagwarantowania w tym zakresie minimalnego poziomu ochrony na podstawie art. 8 dyrektywy 2008/94/WE, chociaż pracownik uzyska co najmniej połowę świadczeń, które będą wynikać z nabytych uprawnień emerytalnych?

                  7)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte:
                  Czy wymagana na podstawie art. 3 ust. 4 lit. b) lub art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/23/WE – równoważna ochronie z art. 8 dyrektywy 2008/94/WE – ochrona praw pracownika przyznających w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych jest zagwarantowana również wtedy, gdy wynika ona nie z prawa krajowego, lecz tylko z bezpośredniego zastosowania art. 8 dyrektywy 2008/94/WE?

                  8)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie siódme:
                  Czy art. 8 dyrektywy 2008/94/WE również wtedy wywołuje skutek bezpośredni, tak że może się na niego powoływać pracownik przed sądem krajowym, jeżeli otrzymuje on wprawdzie co najmniej połowę świadczeń, które wynikają z jego nabytych roszczeń emerytalnych, jednak jego straty poniesione wskutek niewypłacalności pracodawcy należy uznać za nieproporcjonalne?

                  9)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie ósme:
                  Czy instytucja zorganizowana na podstawie przepisów prawa prywatnego, ustanowiona przez państwo członkowskie – w sposób bezwzględnie wiążący dla pracodawców – jako instytucja zabezpieczenia pracowniczych programów emerytalnych na wypadek upadłości pracodawcy, która podlega państwowemu nadzorowi finansowemu, jak również która pobiera od pracodawców na podstawie prawa publicznego składki niezbędne w celu ukonstytuowania zabezpieczenia emerytalnego na wypadek upadłości pracodawcy oraz, tak jak organ administracji, może wydać akt administracyjny, spełniając przesłanki wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jest organem władzy publicznej tego państwa członkowskiego?

         (1)  Dz.U. 2001, L 82, s. 16.

         (2)  Dz.U. 2008, L 283, s. 36.


title: Sprawa C-675/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 30 października 2018 r. – FL / TMD Friction EsCo GmbH

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 30 października 2018 r. – FL / TMD Friction EsCo GmbH
      (Sprawa C-675/18)
      (2019/C 103/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: FL

         Strona pozwana: TMD Friction EsCo GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 4 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (1) – przy przejęciu zakładu po wszczęciu postępowania upadłościowego dotyczącego majątku zbywcy zakładu na podstawie prawa krajowego, które co do zasady nakazuje stosowanie art. 3 ust. 1 i 3 dyrektywy 2001/23/WE również w odniesieniu do praw pracowników do świadczeń związanych z wiekiem, inwalidztwem lub dla pozostających przy życiu członków rodziny w ramach uzupełniających zakładowych lub międzyzakładowych systemów emerytalnych w razie przejęcia zakładu – zezwala na ograniczenie polegające na tym, że nabywca nie odpowiada za prawa przyznające w przyszłości uprawnienia do świadczeń oparte na stażu pracy sprzed wszczęcia postępowania upadłościowego?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy środki konieczne do ochrony interesów pracowników na podstawie art. 3 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2001/23/WE w odniesieniu do ich praw przyznających im natychmiast lub w przyszłości uprawnienia do świadczeń związanych z wiekiem z uzupełniających zakładowych lub międzyzakładowych systemów emerytalnych w przypadku przejęcia zakładu po wszczęciu postępowania upadłościowego dotyczącego majątku zbywcy zakładu powinny odpowiadać poziomowi ochrony wymaganemu na podstawie art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (2)?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:
                  Czy art. 3 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2001/23/WE należy interpretować w ten sposób, że środki konieczne do ochrony interesów pracowników w odniesieniu do ich praw przyznających im natychmiast lub w przyszłości uprawnienia do świadczeń związanych z wiekiem z uzupełniających zakładowych lub międzyzakładowych systemów emerytalnych zostały podjęte, jeżeli prawo krajowe przewiduje, że

                              —

                              zobowiązanie do zagwarantowania w przyszłości pracownikowi objętemu przejęciem zakładu w upadłości świadczenia emerytalnego z uzupełniającego zakładowego lub międzyzakładowego systemu emerytalnego przechodzi co do zasady na nabywcę zakładu,

                              —

                              nabywca zakładu odpowiada za prawa przyznające w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych, których wysokość zostaje określona między innymi według długości stażu pracy i wynagrodzenia za pracę w chwili wystąpienia zdarzenia ubezpieczeniowego uprawniającego do świadczeń, w zakresie, w jakim opierają się one na okresach stażu pracy w zakładzie wykazanych po wszczęciu postępowania upadłościowego,

                              —

                              określona przez przepisy prawa krajowego instytucja zabezpieczenia na wypadek upadłości pracodawcy ma w tym przypadku przejmować odpowiedzialność za nabytą przed wszczęciem postępowania upadłościowego część praw przyznających w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych w zakresie, w jakim oblicza się ją w zależności od wynagrodzenia pobieranego przez pracownika w chwili wszczęcia postępowania upadłościowego, oraz

                              —

                              ani nabywca, ani instytucja zabezpieczenia na wypadek upadłości pracodawcy nie odpowiadają za podwyższenie praw przyznających w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych, które następuje wskutek podwyżek wynagrodzenia za pracę mających miejsce wprawdzie po wszczęciu postępowania upadłościowego, lecz odnoszących się do okresów stażu pracy ukończonych przed chwilą tego wszczęcia,

                              —

                              pracownik może jednak domagać się w postępowaniu upadłościowym dotyczącym zbywcy różnicy w wartości swoich praw przyznających uprawnienia do świadczeń w przyszłości?

                  4)

                  Jeżeli prawo krajowe nakazuje, aby stosować art. 3 i art. 4 dyrektywy 2001/23/WE w przypadku przejęcia zakładu również podczas postępowania upadłościowego, to czy art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/23/WE znajduje zastosowanie do praw pracownika przyznających w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych z uzupełniających zakładowych lub międzyzakładowych systemów emerytalnych, które to prawa powstały już wprawdzie przed wszczęciem postępowania upadłościowego, jednak prowadzą do uzyskania przez pracowników uprawnień do świadczeń dopiero w chwili wystąpienia zdarzenia ubezpieczeniowego uprawniającego do świadczeń, a zatem dopiero w późniejszym momencie?

                  5)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania drugie lub czwarte:
                  Czy minimalny poziom ochrony, który ma być zagwarantowany przez państwa członkowskie na podstawie art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, obejmuje również część nabytego w chwili wszczęcia postępowania upadłościowego prawa przyznającego w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych, która powstaje tylko dlatego, że stosunek pracy nie zostaje zakończony w związku z upadłością?

                  6)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte:
                  W jakich okolicznościach straty poniesione przez byłego pracownika w zakresie świadczeń z pracowniczego programu emerytalnego, które spowodowane zostały przez niewypłacalność pracodawcy, mogą zostać uznane za oczywiście nieproporcjonalne, co zobowiązywałoby państwa członkowskie do zagwarantowania w tym zakresie minimalnego poziomu ochrony na podstawie art. 8 dyrektywy 2008/94/WE, chociaż były pracownik uzyskuje co najmniej połowę świadczeń wynikających z nabytych uprawnień emerytalnych?

                  7)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte:
                  Czy wymagana na podstawie art. 3 ust. 4 lit. b) lub art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/23/WE – równoważna ochronie z art. 8 dyrektywy 2008/94/WE – ochrona praw pracownika przyznających w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych jest zagwarantowana również wtedy, gdy wynika ona nie z prawa krajowego, lecz tylko z bezpośredniego zastosowania art. 8 dyrektywy 2008/94/WE?

                  8)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie siódme:
                  Czy art. 8 dyrektywy 2008/94/WE również wtedy wywołuje skutek bezpośredni, tak że może się na niego powoływać pracownik przed sądem krajowym, jeżeli otrzymuje on wprawdzie co najmniej połowę świadczeń, które wynikają z jego nabytych roszczeń emerytalnych, jednak jego straty poniesione wskutek niewypłacalności pracodawcy należy uznać za nieproporcjonalne?

                  9)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie ósme:
                  Czy instytucja zorganizowana na podstawie przepisów prawa prywatnego, ustanowiona przez państwo członkowskie – w sposób bezwzględnie wiążący dla pracodawców – jako instytucja zabezpieczenia pracowniczych programów emerytalnych na wypadek upadłości pracodawcy, która podlega państwowemu nadzorowi finansowemu, jak również która pobiera od pracodawców na podstawie prawa publicznego składki niezbędne w celu ukonstytuowania zabezpieczenia emerytalnego na wypadek upadłości pracodawcy oraz, tak jak organ administracji, może wydać akt administracyjny, spełniając przesłanki wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jest organem władzy publicznej tego państwa członkowskiego?

         (1)  Dz.U. 2001, L 82, s. 16.

         (2)  Dz.U. 2001, L 283, s. 36.


title: Sprawa C-719/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 15 listopada 2018 r. – Vivendi SA / Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 15 listopada 2018 r. – Vivendi SA / Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni
      (Sprawa C-719/18)
      (2019/C 103/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vivendi SA

         Strona przeciwna: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy, mimo iż do kompetencji państw członkowskich należy ustalenie, czy przedsiębiorstwa mają pozycję dominującą (a w konsekwencji nałożenie na nie konkretnych obowiązków), jest czy też nie jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej, w szczególności z zasadą swobody przepływu kapitału ustanowioną w art. 63 TFUE, przepis określony w art. 43 ust. 11 decreto legislativo nr 177 z dnia 31 lipca 2005 r., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym „przedsiębiorstwa, w tym za pośrednictwem spółek zależnych lub spółek powiązanych, których dochody w sektorze łączności elektronicznej, zgodnie z definicją zawartą w art. 18 decreto legislativo nr 259 z dnia 1 sierpnia 2003 r., są wyższe niż 40 procent całkowitych dochodów tego sektora, nie mogą osiągnąć w zintegrowanym systemie łączności dochodów przekraczających 10 procent wspomnianego systemu”, w zakresie, w jakim – poprzez odniesienie do art. 18 Codice delle comunicazioni elettroniche (kodeksu łączności elektronicznej) – ogranicza się rozpatrywany sektor do rynków, które podlegają regulacji ex ante, pomimo powszechnie znanego faktu, że informacje, (których pluralizm jest celem przepisu), są w coraz większym stopniu przekazywane za pośrednictwem internetu, komputerów osobistych i telefonów komórkowych, co powoduje, iż nieuzasadnione może być wyłączenie z sektora, w szczególności usług detalicznych telefonii komórkowej tylko dlatego, że są one świadczone w warunkach pełnej konkurencji? W odniesieniu do powyższego należy również wziąć pod uwagę okoliczność, że Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni wyznaczył granice sektora łączności elektronicznej w celu zastosowania wyżej wymienionego art. 43 ust. 11 w ramach rozpatrywanego postępowania, biorąc pod uwagę jedynie rynki, na których przeprowadzono co najmniej jedną analizę od chwili wejścia w życie Codice delle comunicazioni elettroniche, to znaczy od 2003 r. do chwili obecnej, oraz dochody uzyskane od ostatniej oceny zysku przeprowadzonej w 2015 r.?

                  2)

                  Czy zasady swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, o których mowa w art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), art. 15-16 dyrektywy 2002/21/WE (1) [w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej], mające na celu ochronę pluralizmu i wolności słowa, a także ustanowiona w prawie Unii zasada proporcjonalności, stoją na przeszkodzie zastosowaniu przepisu prawa krajowego dotyczącego audiowizualnych i radiofonicznych usług medialnych, takiego jak przepis prawa włoskiego zawarty w art. 43 ust. 11 i 14, zgodnie z którym dochody, które są istotne dla określenia drugiego progu w wysokości 10 %, mają również zastosowanie do przedsiębiorstw niebędących spółkami zależnymi lub spółkami podlegającymi wpływowi dominującemu, lecz tylko „spółkami powiązanymi” w rozumieniu art. 2359 kodeksu cywilnego (przywołanego w art. 43 ust. 14), nawet jeżeli nie ma możliwości wywierania na te spółki jakiegokolwiek wpływu pod względem rozpowszechnianych informacji?

                  3)

                  Czy zasady swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług ustanowione w art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), art. 15-16 dyrektywy 2002/21/WE, zasady dotyczące ochrony pluralizmu źródeł informacji i konkurencji w sektorze radiowym i telewizyjnym, o których mowa w dyrektywie 2010/13/UE (2) o audiowizualnych usługach medialnych i w dyrektywie 2002/21/WE, stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak decreto legislativo 177/2005, który w art. 43 ust. 9 i 11 nakłada bardzo różne progi (odpowiednio 20 % i 10 %) na „podmioty zobowiązane do wpisania się do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, utworzonego na podstawie art. 1 ust. 6 lit. a) pkt 5 ustawy nr 249 z dnia 31 lipca 1997 r.” [to znaczy na podmioty, które otrzymały koncesję lub zezwolenie wydane na podstawie obowiązujących przepisów przez Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni lub inny właściwy organ administracji, a także na przedsiębiorstwa świadczące usługi reklamowe, przedsiębiorstwa wydawnicze itd., o których mowa w ust. 9 w odniesieniu do przedsiębiorstw działających w sektorze łączności elektronicznej, jak wcześniej określono (w ust. 11)]?

         (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. 2002, L 108, s. 33).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. 2010, L 95, s. 1).