title: Sprawa T-868/19 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Nouryon Industrial Chemicals i in./Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – REACH – Substancja eter dimetylowy – Kontrola zgodności – Decyzja Komisji – Obowiązek dostarczenia pewnych informacji, do których uzyskania konieczne jest przeprowadzenie badań na zwierzętach – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/24

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Nouryon Industrial Chemicals i in./Komisja
      (Sprawa T-868/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - REACH - Substancja eter dimetylowy - Kontrola zgodności - Decyzja Komisji - Obowiązek dostarczenia pewnych informacji, do których uzyskania konieczne jest przeprowadzenie badań na zwierzętach - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2020/C 201/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nouryon Industrial Chemicals BV(Amsterdam, Niderlandy), Knoell NL BV (Maarssen, Niderlandy), Grillo-Werke AG (Duisburg, Niemcy), PCC Trade & Services GmbH (Duisburg) (przedstawicele: R. Cana, G. David, avocats, i Z. Romata, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawicele: R. Lindenthal i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie, po pierwsze, zawieszenia wykonania decyzji wykonawczej Komisji C(2019) 7336 final z dnia 16 października 2019 r. w sprawie kontroli zgodności rejestracji eteru dimetylowego, której podjęcie jest delegowane przez ECHA na Komisję zgodnie z art. 51 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1907/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1, sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3), i, po drugie, zarządzenia wszelkich środków tymczasowych, jakie Sąd uzna za właściwe.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-828/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Paris – Francja) – Trendsetteuse SARL / DCA SARL [Odesłanie prejudycjalne – Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek – Dyrektywa 86/653/EWG – Artykuł 1 ust. 2 – Pojęcie „przedstawiciela handlowego” – Pośredniczenie przy sprzedaży lub kupnie towarów na rzecz zleceniodawcy – Pośrednik nieupoważniony do zmiany warunków sprzedaży i ceny towarów, w których sprzedaży pośredniczy]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/5

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Paris – Francja) – Trendsetteuse SARL / DCA SARL
      (Sprawa C-828/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek - Dyrektywa 86/653/EWG - Artykuł 1 ust. 2 - Pojęcie „przedstawiciela handlowego” - Pośredniczenie przy sprzedaży lub kupnie towarów na rzecz zleceniodawcy - Pośrednik nieupoważniony do zmiany warunków sprzedaży i ceny towarów, w których sprzedaży pośredniczy)
      (2020/C 262/06)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de commerce de Paris|

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Trendsetteuse SARL

         Strona pozwana: DCA SARL

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek należy interpretować w ten sposób, że dana osoba, aby mogła zostać uznana za przedstawiciela handlowego w rozumieniu tego przepisu, nie musi koniecznie posiadać upoważnienia do zmiany ceny towarów, w których sprzedaży pośredniczy na rachunek zleceniodawcy.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-41/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln – Niemcy) – FX / GZ, reprezentowana przez matkę jako przedstawiciela ustawowego [Odesłanie prejudycjalne – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych – Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 – Artykuł 41 ust. 1 – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 24 ust. 5 – Uznany za wykonalny tytuł stwierdzający wierzytelność alimentacyjną – Powództwo przeciwegzekucyjne – Jurysdykcja sądu państwa członkowskiego wykonania]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln – Niemcy) – FX / GZ, reprezentowana przez matkę jako przedstawiciela ustawowego
      (Sprawa C-41/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych - Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 - Artykuł 41 ust. 1 - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 24 ust. 5 - Uznany za wykonalny tytuł stwierdzający wierzytelność alimentacyjną - Powództwo przeciwegzekucyjne - Jurysdykcja sądu państwa członkowskiego wykonania)
      (2020/C 262/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FX

         Strona pozwana: GZ, reprezentowana przez matkę jako przedstawiciela ustawowego

         Sentencja

      Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że w zakres jego zastosowania, a także w zakres jurysdykcji międzynarodowej sądów państwa członkowskiego wykonania, wchodzi powództwo przeciwegzekucyjne – wniesione przez dłużnika wierzytelności alimentacyjnej, skierowane przeciwko wykonaniu orzeczenia wydanego przez sąd państwa członkowskiego pochodzenia i stwierdzającego tę wierzytelność – które jest ściśle związane z postępowaniem egzekucyjnym.
      Na podstawie art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 4/2009 i odpowiednich przepisów prawa krajowego do sądu odsyłającego jako sądu państwa członkowskiego wykonania należy wydanie orzeczenia w przedmiocie dopuszczalności i zasadności dowodów przedstawionych przez dłużnika alimentacyjnego na poparcie twierdzenia, że spłacił on swój dług w znacznej części.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa C-429/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Koblenz – Niemcy) – Remondis GmbH / Abfallzweckverband Rhein-Mosel-Eifel [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 12 ust. 4 – Zakres stosowania – Zamówienia publiczne między podmiotami sektora publicznego – Pojęcie „współpracy” – Brak]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/8

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Koblenz – Niemcy) – Remondis GmbH / Abfallzweckverband Rhein-Mosel-Eifel
      (Sprawa C-429/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 12 ust. 4 - Zakres stosowania - Zamówienia publiczne między podmiotami sektora publicznego - Pojęcie „współpracy” - Brak)
      (2020/C 262/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Koblenz

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Remondis GmbH

         Druga strona postępowania: Abfallzweckverband Rhein-Mosel-Eifel

         Sentencja

      Artykuł 12 ust. 4 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że nie można uznać, iż ma miejsce współpraca między instytucjami zamawiającymi, w sytuacji gdy instytucja zamawiająca wyłącznie odpowiedzialna na podstawie prawa krajowego za wykonanie zadania realizowanego w interesie publicznym na swoim obszarze nie wykonuje sama w całości tego zadania, do którego wykonania jest niezbędny szereg działań, ale zleca innej, niezależnej od siebie instytucji zamawiającej, która na swoim obszarze jest również odpowiedzialna za wykonanie tego zadania realizowanego w interesie publicznym, wykonanie jednego z niezbędnych działań za wynagrodzeniem.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Aprawa C-138/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 13 marca 2020 r. – O / P. AG

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 13 marca 2020 r. – O / P. AG
      (Aprawa C-138/20)
      (2020/C 262/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Stuttgart

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: O.

         Strona pozwana: P. AG

         Pytania prejudycjalne

      1)   Wykładnia pojęcia „urządzenia ograniczającego skuteczność działania”

                  1.1:

                  Czy art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (1) należy interpretować i stosować w ten sposób, że pojęcie „elementu konstrukcyjnego” obejmuje wyłącznie elementy mechaniczne fizycznej konstrukcji?
                  W przypadku udzielenia na pytanie 1.1 odpowiedzi przeczącej:

                  1.2:

                  Czy art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować i stosować w ten sposób, że układ kontroli emisji zanieczyszczeń obejmuje wyłącznie urządzenie oczyszczające gazy spalinowe umieszczone na wylocie silnika (np. w postaci katalizatorów utleniających do silników wysokoprężnych, filtrów cząstek stałych do silników wysokoprężnych, katalizatorów redukujących emisje NOx)?

                  1.3:

                  Czy art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować i stosować w ten sposób, że układ kontroli emisji zanieczyszczeń obejmuje zarówno wewnątrzsilnikowe, jak i pozasilnikowe działania mające na celu zmniejszenie emisji?

            2)   Wykładnia pojęcia „normalnego użytkowania”

                  2.1:

                  Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować i stosować w ten sposób, że pojęcie „normalnego użytkowania” obejmuje jedynie warunki jazdy w ramach nowego europejskiego cyklu jezdnego („NEDC”)?
                  W przypadku udzielenia na pytanie 2.1 odpowiedzi przeczącej:

                  2.2:

                  Czy art. 4 ust. 1 pkt 2 w związku z [art.] 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować i stosować w ten sposób, że producenci muszą zapewnić zachowanie wartości dopuszczalnych określonych w załączniku I do rozporządzenia również w codziennym użytkowaniu?
                  W przypadku udzielenia na pytanie 2.2 odpowiedzi twierdzącej:

                  2.3:

                  Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować i stosować w ten sposób, że pojęcie „normalnego użytkowania” opisuje rzeczywiste warunki jazdy w codziennym użytkowaniu?
                  W przypadku udzielenia na pytanie 2.3 odpowiedzi przeczącej:

                  2.4:

                  Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) [nr 715/2007] należy interpretować i stosować w ten sposób, że pojęcie „normalnego użytkowania” obejmuje rzeczywiste warunki jazdy w codziennym użytkowaniu przy założeniu średniej prędkości 33,6 km/h i prędkości maksymalnej 120,00 km/h?

            3)   Dopuszczalność strategii kontroli emisji w zależności od temperatury

                  3.1:

                  Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować i stosować w ten sposób, że zabronione jest wyposażenie pojazdu, które zakłada, że część mająca potencjalny wpływ na emisję zanieczyszczeń jest tak skonstruowana, że szybkość recyrkulacji spalin ustawia się w ten sposób, iż tylko pomiędzy 20 a 30 oC gwarantuje ona tryb o niskiej emisji szkodliwych substancji, a poza tym zakresem temperatur stopniowo się zmniejsza?
                  W przypadku udzielenia na pytanie 3.1 odpowiedzi przeczącej:

                  3.2:

                  Czy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować i stosować w ten sposób, że urządzenie ograniczające skuteczność działania jest jednak zabronione, jeżeli działa nieprzerwanie poza zakresem temperatur 20–30 oC w celu zabezpieczenia silnika, istotnie zmniejszając tym samym recyrkulację spalin?

            4)   Wykładnia pojęcia „niezbędny” w rozumieniu przesłanek faktycznych zastosowania wyłączenia

                  4.1:

                  Czy art. 5 ust. 2 zdanie drugie lit. a) rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować i stosować w ten sposób, że niezbędność zastosowania urządzenia ograniczającego skuteczność działania w rozumieniu tej normy należy potwierdzić wyłącznie w przypadku, kiedy zabezpieczenia silnika przed uszkodzeniem lub awarią i bezpieczeństwa użytkowania pojazdu nie można było zapewnić nawet przy wykorzystaniu najnowocześniejszej technologii dostępnej w momencie uzyskania homologacji typu dla danego modelu pojazdu?
                  W przypadku udzielenia na pytanie 4.1 odpowiedzi przeczącej:

                  4.2:

                  Czy art. 5 ust. 2 zdanie drugie lit. a) rozporządzenia (WE) [nr 715/2007] należy interpretować i stosować w ten sposób, że należy zaprzeczyć konieczności zastosowania urządzenia ograniczającego skuteczność działania w rozumieniu tej normy, jeżeli parametry zapisane w urządzeniu regulującym pracę silnika są tak dobrane, że oczyszczanie gazów spalinowych nie jest włączane lub jest włączane jedynie w ograniczonym zakresie ze względu na zaprogramowaną zależność od temperatury w związku ze zwykłymi temperaturami występującymi przez większą część roku?

            5)   Wykładnia pojęcia „uszkodzenia” w rozumieniu przesłanek faktycznych zastosowania wyłączenia

                  5.1:

                  Czy art. 5 ust. 2 zdanie drugie lit. a) rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować i stosować w ten sposób, że przed uszkodzeniem ma być zabezpieczony jedynie silnik?

                  5.2:

                  Czy art. 5 ust. 2 zdanie drugie lit. a) rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować i stosować w ten sposób, że należy zaprzeczyć wystąpieniu uszkodzenia, jeśli dotyczy ono tak zwanych części zużywalnych (na przykład zaworu recyrkulacji spalin)?

                  5.3:

                  Czy art. 5 ust. 2 zdanie drugie lit. a) rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować i stosować w ten sposób, że przed uszkodzeniem lub awarią należy zabezpieczyć również inne części pojazdu, w szczególności elementy umieszczone na wylocie układu wydechowego?

            6)   Skutki prawne i sankcyjne naruszeń prawa Unii

                  6.1:

                  Czy art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 13 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować i stosować w ten sposób, że chronią one co najmniej również majątek nabywcy pojazdu, który nie odpowiada wymogom rozporządzenia (WE) nr 715/2007?
                  W przypadku udzielenia na pytanie 6.1 odpowiedzi przeczącej:

                  6.2:

                  Czy art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 13 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 interpretować i stosować w ten sposób, że państwa członkowskie muszą przewidzieć mechanizm sankcji, który ze względu na effet utile przyzna nabywcom pojazdów prawo do wytoczenia powództwa mającego na celu egzekwowanie prawa Unii w dziedzinie regulacji rynku?

                  6.3:

                  Czy art. 18 ust. 1 i [art.] 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE (2) należy interpretować i stosować w ten sposób, że producent narusza swój obowiązek wydania ważnego certyfikatu zgodności zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE, jeżeli zamontował w pojeździe zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, a wprowadzenie do obrotu takiego pojazdu narusza zakaz sprzedaży bez ważnego certyfikatu zgodności na podstawie art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE?

                  6.4:

                  Czy cel i intencja rozporządzenia (WE) nr 715/2007 oraz dyrektywy 2007/46/WE sprowadzają się do tego, aby wartości dopuszczalne określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 715/2007 lub certyfikat zgodności w rozumieniu art. 18 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE w związku z rozporządzeniem (WE) nr 385/2009 (3) były podstawą praw chroniących nabywców w ten sposób, że naruszenie będących wyznacznikiem jakości wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu lub przepisów dotyczących rejestracji stoi w świetle prawa Unii na przeszkodzie uwzględnieniu wobec producenta korzyści wynikających z użytkowania pojazdu w przypadku zwrotu wzajemnych świadczeń z tytułu nieważnej umowy sprzedaży pojazdu?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).

         (2)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. 2007, L 263, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 385/2009 z dnia 7 maja 2009 r. zastępujące załącznik IX do dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywy ramowej) (Dz.U. 2009, L 118, S. 13).


title: Sprawa C-168/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Business and Property Courts of England and Wales (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 kwietnia 2020 r. – Joint Trustee (1) in Bankruptcy of Mr M. i Joint Trustee (2) in Bankruptcy of Mr M. / Pani M, MH, ILA i Pan M

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Business and Property Courts of England and Wales (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 kwietnia 2020 r. – Joint Trustee (1) in Bankruptcy of Mr M. i Joint Trustee (2) in Bankruptcy of Mr M. / Pani M, MH, ILA i Pan M
      (Sprawa C-168/20)
      (2020/C 262/15)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice Business and Property Courts of England and Wales

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Joint Trustee (1) in Bankruptcy of Mr M. i Joint Trustee (2) in Bankruptcy of Mr M

         Druga strona postępowania: Pani M, MH, ILA i Pan M

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W przypadku gdy obywatel państwa członkowskiego skorzystał z praw przysługujących mu na podstawie art. 21 i 49 TFUE oraz dyrektywy o prawach obywateli (dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) (1), przenosząc się lub rozpoczynając działalność w Zjednoczonym Królestwie, czy jest zgodne ze wspomnianymi przepisami, by sekcja 11 WRPA 1999 wyłączała z masy upadłości uprawnienia emerytalne w ramach programu emerytalnego, w tym takie, które zostały ustanowione i zatwierdzone dla celów podatkowych w innym państwie członkowskim, uzależniając wyłączenie od tego, czy na moment upadłości program emerytalny był zarejestrowany na podstawie sekcji 153 FA 2004 lub wskazany w art. 2 rozporządzenia z 2002 r., i tym samym zatwierdzony dla celów podatkowych w Zjednoczonym Królestwie?

                  2)

                  Czy przy udzielaniu odpowiedzi na pytanie pierwsze istotne lub niezbędne jest:

                              a)

                              ustalenie, czy dana osoba przeniosła się do Zjednoczonego Królestwa przede wszystkim w celu ogłoszenia upadłości w Zjednoczonym Królestwie?

                              b)

                              uwzględnienie (i) zakresu ochrony, jaki może przysługiwać upadłemu w odniesieniu do niezatwierdzonych programów emerytalnych na podstawie sekcji 12 WRPA 1999 oraz (ii) możliwości uzyskania przez syndyków masy upadłości kwot związanych z zatwierdzonymi programami emerytalnymi?

                              c)

                              uwzględnienie wymogów, jakim podlegają programy emerytalne zarejestrowane i zatwierdzone dla celów podatkowych w Zjednoczonym Królestwie?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).


title: Sprawa C-185/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2020 r. w sprawie T-505/18, Węgry / Komisja, wniesione w dniu 12 lutego 2020 r. przez Węgry

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2020 r. w sprawie T-505/18, Węgry / Komisja, wniesione w dniu 12 lutego 2020 r. przez Węgry
      (Sprawa C-185/20 P)
      (2020/C 262/16)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Węgry (przedstawiciele: M. Z. Fehér i G. Koós, w charakterze pełnomocników)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 12 lutego 2020 r., Węgry/Komisja, T-505/18,

                  —

                  stwierdzenie nieważności części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/873 z dnia 13 czerwca 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim decyzja ta wyłącza z finansowania Unii pomoc przyznaną grupom producentów dysponujących kwalifikowanym uznaniem, i

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Rząd węgierski podnosi w uzasadnieniu odwołania dwa podstawowe zarzuty, które uwzględniają kryteria orzecznictwa Trybunału.
      Przede wszystkim, co się tyczy zarzutu pierwszego, rząd węgierski podnosi, że Sąd nie uwzględnił należycie argumentów wysuniętych przez Węgry i nie dokonał prawidłowej interpretacji argumentów przedstawionych w skardze i na rozprawie. Sąd w pewien sposób uprościł i nie odpowiedział na argument Węgier, że przekształcenie w kwalifikowaną grupę producentów zakłada głębokie przekształcenie grupy producentów i ewentualnie zmianę składu jej członków. Jeżeli pomoc jest przyznawana grupie, która przybrała formę kwalifikowanej grupy producentów, to nie jest ona przyznawana pierwotnej grupie, lecz nowej jednostce, która również odpowiada celom rozporządzenia (pomoc na utworzenie i funkcjonowanie administracyjne grup producentów). Sąd nie odpowiada na ten argument co do istoty i nie bada relacji między kwalifikowanymi grupami producentów a grupami producentów.
      Z drugiej strony, co się tyczy zarzutu drugiego podniesionego w skardze przez rząd węgierski, Sąd również dopuścił się błędu, który spowodował istotne naruszenie praw procesowych. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest w sposób oczywisty niewystarczające, jeżeli chodzi o pewność prawa w odniesieniu do zarzutu drugiego i o argument, który zdaniem Sądu został podniesiony dopiero a posteriori na rozprawie, a Sąd zasadniczo ogranicza się do wyrażenia swego stanowiska w sposób czysto deklaratoryjny bez jakiegokolwiek uzasadnienia.
      Sąd powinien był zbadać okres objęty wyłączeniem i dokonać w tym celu interpretacji art. 52 ust. 4 lit. c) lub b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (1), nawet jeżeli uznał, że rząd węgierski nie uzasadnił odpowiednio związku między tą kwestią a zarzutem drugim, a w wypadku zarzutu drugiego – związku z zasadą pewności prawa. W tym względzie Sąd dokonał jednak błędnej wykładni prawa Unii, a konkretnie art. 52 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, nie uznając, że przepis ten należy rozpatrzyć z urzędu.
      W końcu rząd węgierski dopełnia swoje argumenty dotyczące zarzutu drugiego kilkoma uwagami dodatkowymi odnoszącymi się do naruszenia zasady proporcjonalności.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).


title: Sprawa C-206/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 15 maja 2020 r. – VA / Prokurator prokuratury okręgowej w Ruse, Bułgaria

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 15 maja 2020 r. – VA / Prokurator prokuratury okręgowej w Ruse, Bułgaria
      (Sprawa C-206/20)
      (2020/C 262/18)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice, Queen’s Bench Division (Administrative Court)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: VA

         Druga strona postępowania: Prokurator prokuratury okręgowej w Ruse, Bułgaria

         Pytania prejudycjalne

      Czy w przypadku gdy wniesiono o przekazanie ściganej osoby w celu przeprowadzenia wobec niej postępowania i gdy zarówno stanowiąca podstawę decyzja o wydaniu krajowego nakazu aresztowania (zwanego dalej „KNA”), jak i decyzja o wydaniu europejskiego o nakazu aresztowania (zwanego dalej „ENA”) podejmowane są przez prokuratora, bez jakiegokolwiek zaangażowania sądu przed dokonaniem przekazania, można uznać, że osoba, której dotyczy wniosek, uzyskuje dwupoziomową ochronę, wskazaną przez Trybunał w wyroku z dnia 1 czerwca 2016 r., Bob-Dogi (C-241/15, ECLI:EU:C:2016:385), jeśli:

                  a)

                  skutek KNA ogranicza się do zatrzymania osoby na maksymalny okres 72 godzin dla celów doprowadzenia tej osoby do sądu, oraz

                  b)

                  po przekazaniu wyłącznie sąd decyduje o tym, czy nakazać zwolnienie czy kontynuować zatrzymanie, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy?


title: Sprawa C-209/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 maja 2020 r. – Renesola UK Ltd / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 maja 2020 r. – Renesola UK Ltd / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
      (Sprawa C-209/20)
      (2020/C 262/19)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Renesola UK Ltd

         Druga strona postępowania: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji nr 1357/2013/UE (1) w zakresie, w jakim ma ono na celu określenie kraju pochodzenia modułów słonecznych wytworzonych z materiałów pochodzących z kilku jurysdykcji poprzez przypisanie pochodzenia do kraju, w którym wyprodukowano ogniwa słoneczne, jest sprzeczne z wymogiem zawartym w art. 24 rozporządzenia Rady nr 2913/92/EWG (2) (Wspólnotowy kodeks celny), zgodnie z którym towar, w którego produkcję zaangażowany jest więcej niż jeden kraj, jest uznawany za pochodzący z kraju, w którym został poddany ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu, a tym samym nieważne?

                  2)

                  W przypadku stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 1357/2013, czy art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że montaż modułów słonecznych z ogniw słonecznych i innych części stanowi istotną obróbkę lub przetworzenie?

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1357/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 2013, L 341, s. 47).

         (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1).


title: Sprawa C-214/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Labour Court, Irlandia, w dniu 20 maja 2020 r. – MG / Dublin City Council

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Labour Court, Irlandia, w dniu 20 maja 2020 r. – MG / Dublin City Council
      (Sprawa C-214/20)
      (2020/C 262/21)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Labour Court, Irlandia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: MG

         Strona pozwana: Dublin City Council

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 2 dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że dla pracownika pozostającego „w stanie gotowości” — który przebywa w wybranym przez siebie miejscu lub miejscach, nie będąc jednocześnie zobowiązanym do informowania pracodawcy o miejscu, w którym przebywa kiedy znajduje się w stanie gotowości, będąc natomiast zobowiązanym wyłącznie do odpowiedzi na wezwanie w optymalnym czasie 5 minut i maksymalnym czasie 10 minut — czas takiego stanu gotowości stanowi czas pracy?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy czas spędzony „w stanie gotowości” przez pracownika, na którym nie ciążą inne ograniczenia niż wymóg odpowiedzi na wezwanie w optymalnym czasie 5 minut i maksymalnym czasie 10 minut, a który będąc „w stanie gotowości” może bez ograniczeń podejmować równoczesne zatrudnienie u innego pracodawcy lub prowadzić działalność gospodarczą na własny rachunek — należy uznać za „czas pracy” na rzecz pracodawcy, dla którego pozostaje „w stanie gotowości”?

                  3.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy czas, w którym pracownik pozostając „w stanie gotowości” faktycznie świadczy pracę na rzecz drugiego pracodawcy — który w razie wezwania przez pierwszego pracodawcę jest zobowiązany zwolnić go z obowiązków — należy uznać za czas pracy świadczonej w ramach stosunku pracy z pierwszym pracodawcą?

                  4.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie czy pracownikowi, który świadczy pracę na rzecz drugiego pracodawcy, pozostając „w stanie gotowości” w stosunku do pierwszego pracodawcy nalicza się czas pracy jednocześnie u pierwszego i drugiego pracodawcy?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa C-234/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 4 czerwca 2020 r. – SIA Sātiņi-S / Lauku atbalsta dienests

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 4 czerwca 2020 r. – SIA Sātiņi-S / Lauku atbalsta dienests
      (Sprawa C-234/20)
      (2020/C 262/24)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts).

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: SIA Sātiņi-S.

         Druga strona postępowania: Lauku atbalsta dienests.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 30 ust. 6 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (1) należy interpretować w ten sposób, że torfowiska są całkowicie wyłączone z płatności w ramach sieci Natura 2000?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy obszary rolne lub leśne obejmują torfowiska?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 30 rozporządzenia nr 1305/2013 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może całkowicie wyłączyć torfowiska z płatności w ramach sieci Natura 2000 i że takie przepisy krajowe są zgodne z celem wyrównawczym wspomnianych płatności ustanowionym w rozporządzeniu nr 1305/2013?

                  4)

                  Czy art. 30 rozporządzenia nr 1305/2013 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może ograniczyć wypłaty wsparcia dla obszarów sieci Natura 2000 poprzez wprowadzenie wsparcia jedynie w odniesieniu do ograniczenia szczególnego rodzaju działalności gospodarczej, jak np. na obszarach leśnych, tylko w odniesieniu do działalności związanej z gospodarką leśną?

                  5)

                  Czy art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 1305/2013 w związku z art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że dana osoba, powołując się na swoje plany dotyczące nowej działalności gospodarczej, ma prawo do otrzymania płatności w ramach sieci Natura 2000, jeżeli w chwili nabycia nieruchomości wiedziała już o ograniczeniach, jakim owa nieruchomość podlegała?

         (1)  Dz. U. z 2005 r., L 277, s. 1.


title: Sprawa C-238/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 5 czerwca 2020 r. – SIA Sātiņi-S / Dabas aizsardzības pārvalde

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 5 czerwca 2020 r. – SIA Sātiņi-S / Dabas aizsardzības pārvalde
      (Sprawa C-238/20)
      (2020/C 262/25)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts).

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w pierwszej instancji i w postępowaniu kasacyjnym: SIA Sātiņi-S.

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Dabas aizsardzības pārvalde.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo do słusznego odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności zagwarantowane w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zezwala, aby rekompensata przyznana przez państwo z tytułu strat wyrządzonych w akwakulturze na obszarze sieci Natura 2000 przez ptaki objęte ochroną na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1) była znacznie niższa od rzeczywiście poniesionych strat?

                  2)

                  Czy rekompensata przyznana przez państwo z tytułu strat wyrządzonych w akwakulturze na obszarze sieci Natura 2000 przez ptaki objęte ochroną na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy ustanowiony w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 717/2014 z dnia 27 czerwca 2014 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rybołówstwa i akwakultury (2) pułap wynoszący 30 000 EUR pomocy de minimis ma zastosowanie do rekompensaty takiej jak będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym?

         (1)  Dz.U. z 2010 r., L 20, s. 7.

         (2)  Dz.U. z 2014 r., L 190, s. 45.


title: Sprawa C-242/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Visoki trgovački sud Republike Hrvatske (Chorwacja) w dniu 8 czerwca 2020 r. – HRVATSKE Šume d.o.o., Zagreb, jako następca prawny HRVATSKE ŠUME javno poduzeće za gospodarenje šumama i šumskim zemljištima u Republici Hrvatskoj, p.o., Zagreb / BP EUROPA SE, kao pravni sljednik DEUTSCHE BP AG, kao pravni sljednik THE BURMAH OIL (Deutschland), GmbH

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Visoki trgovački sud Republike Hrvatske (Chorwacja) w dniu 8 czerwca 2020 r. – HRVATSKE Šume d.o.o., Zagreb, jako następca prawny HRVATSKE ŠUME javno poduzeće za gospodarenje šumama i šumskim zemljištima u Republici Hrvatskoj, p.o., Zagreb / BP EUROPA SE, kao pravni sljednik DEUTSCHE BP AG, kao pravni sljednik THE BURMAH OIL (Deutschland), GmbH
      (Sprawa C-242/20)
      (2020/C 262/26)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Visoki trgovački sud Republike Hrvatske

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: HRVATSKE Šume d.o.o., Zagreb, jako następca prawny HRVATSKE ŠUME javno poduzeće za gospodarenje šumama i šumskim zemljištima u Republici Hrvatskoj, p.o., Zagreb

         Strona pozwana: BP EUROPA SE, jako następca prawny DEUTSCHE BP AG, jako następca prawny THE BURMAH OIL (Deutschland), GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  […] [C]zy powództwa o zwrot nienależnych świadczeń z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia są objęte podstawą jurysdykcji ustanowioną w rozporządzeniu (WE) nr 44/2001 (1) dla „czynów podobnych do czynów niedozwolonych”, z uwagi na to, że art. 5 pkt 3 tego rozporządzenia przewiduje m.in.: „Osoba, która ma miejsce zamieszkania na terenie państwa członkowskiego, może być pozwana w innym państwie członkowskim jeżeli przedmiotem postępowania jest […] czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenie wynikającego z takiego czynu – przed sąd miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę”?

                  2)

                  Czy postępowania cywilne wszczęte, ponieważ istnieje ograniczenie czasowe dla dochodzenia zwrotu nienależnych świadczeń w ramach tego samego sądowego postępowania egzekucyjnego, są objęte zakresem jurysdykcji wyłącznej na podstawie art. 22 pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 44/2001, który przewiduje, że w postępowaniach, których przedmiotem jest wykonanie orzeczeń jurysdykcję wyłączną mają sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium wykonanie powinno nastąpić lub nastąpiło, niezależnie od miejsca zamieszkania?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2001, L 12, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 4, s. 42.


title: Sprawa T-379/19: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation / EUIPO (Serviceplan) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Serviceplan – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/22

      Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation / EUIPO (Serviceplan)
      (Sprawa T-379/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Serviceplan - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 262/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation GmbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Koch i P. Schmitz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Markakis, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2019 r. (sprawa R 1424/2018-5), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego Serviceplan jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa T-516/19: Postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2020 r. – VDV eTicket Service / Komisja i INEA [Klauzula arbitrażowa – Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” (2014-2020) – Projekt „European Travellers Club”: Account-Based Travelling across the European Union – „ETC” – Umowa w sprawie subwencjonowania – Decyzja INEA stwierdzające jako niekwalifikujące się pewne koszty poniesione w ramach umów o podwykonawstwo – Błędne wskazanie strony pozwanej – Akt wpisujący się w czysto umowne ramy, z którymi jest on nierozerwalnie związany – Uzasadnione oczekiwania – Skarga w części niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/25

      Postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2020 r. – VDV eTicket Service / Komisja i INEA
      (Sprawa T-516/19) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” (2014-2020) - Projekt „European Travellers Club”: Account-Based Travelling across the European Union – „ETC” - Umowa w sprawie subwencjonowania - Decyzja INEA stwierdzające jako niekwalifikujące się pewne koszty poniesione w ramach umów o podwykonawstwo - Błędne wskazanie strony pozwanej - Akt wpisujący się w czysto umowne ramy, z którymi jest on nierozerwalnie związany - Uzasadnione oczekiwania - Skarga w części niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 262/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: VDV eTicket Service GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: A. Bartosch, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: R. Pethke i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy) i Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (przedstawiciele: I. Ramallo i P. Rosa Plaza, pełnomocnicy, wspierani przez R. van der Houta i C. Wagnera, adwokatów)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia niezgodności z prawem braku uznania pismem Ares(2019)3151305 INEA z dnia 13 2019 r. kosztów w wysokości 407 443,04 EUR w ramach programu „Horyzont 2020”, oraz po drugie i pomocniczo, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności tego pisma, ponieważ stwierdzono w nim, iż wspomniane koszty są niekwalifikowalne we wspomnianej wysokości.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona w części jako niedopuszczalna i w części jako oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

                  2)

                  VDV eTicket Service GmbH & Co. KG e zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 319 z 23.9.2019.


title: Sprawa T-563/19: Postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2020 r. – Perfect Bar / EUIPO (PERFECT Bar) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PERFECT Bar – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji – Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/25

      Postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2020 r. – Perfect Bar / EUIPO (PERFECT Bar)
      (Sprawa T-563/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PERFECT Bar - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji - Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 262/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Perfect Bar LLC (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto, J.L. Gracia Albero, R. Seoane Lacayo i E. Cebollero González)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2019 r. (sprawa R 372/2019-5), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego PERFECT Bar jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako prawnie oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Perfect Bar LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa T-91/20: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2020 r. – WT / Komisja

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/26

      Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2020 r. – WT / Komisja
      (Sprawa T-91/20)
      (2020/C 262/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WT (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey i V. Villante)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 7 listopada 2019 r., doręczonej stronie skarżącej w tym dniu za pośrednictwem systemu ARES, oddalającej jej zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, złożone w dniu 17 lipca 2019 r., w tym o oddalenie jej żądania zapłaty odszkodowania w wysokości 30 000 EUR;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 17 kwietnia 2019 r. nakładającej karę nagany na podstawie art. 9 ust 1 lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej zapłaty stronie skarżącej odszkodowania w wysokości 30 000 EUR celem naprawienia szkody wyrządzonej wydaniem wymienionych powyżej niezgodnych z prawem decyzji;

                  —

                  zarządzenie zawartych w niniejszej skardze wnioskowanych środków dowodowych;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszej instancji oraz jej własnymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady dobrej administracji zapisanych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozsądnego terminu zapisanego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady pewności prawa i naruszenia art. 12a regulaminu pracowniczego (zakaz mobbingu) oraz popełnienia oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa T-188/20: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2020 r. – Close i Cegelec / Parlament

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/27

      Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2020 r. – Close i Cegelec / Parlament
      (Sprawa T-188/20)
      (2020/C 262/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: SA Close (Harzé-Aywaille, Belgia) i Cegelec (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Rikkers i J. Teheux)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tymczasowe zasądzenie od Unii Europejskiej reprezentowanej przez Parlament Europejski odszkodowania szacowanego na kwotę 3 906 043 EUR z odsetkami ustawowymi od dnia powstania szkody, tj. dnia 27 marca 2015 r.;

                  —

                  przed wydaniem rozstrzygnięcia skarżące wnoszą o zawieszenie postępowania w oczekiwaniu na wyrok Trybunału Sprawiedliwości w postępowaniu będącym w toku o sygnaturze C-447/19 oraz wyroku Sądu w razie jej przekazania do ponownego rozpoznania;

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą, że jeżeli odwołanie zmierzające do uchylenia wyroku z dnia 9 kwietnia 2019 r. (sprawa C-447/19, Close i Cegelec/Parlament) zostanie uwzględnione i spowoduje stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 19 marca 2015 r. o udzieleniu zamówienia publicznego na roboty dotyczące „Projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu”, część 73 (centrala energetyczna), nr referencyjny INLO-D-UPIL-T-14-A04 na rzecz konsorcjum ENERGIE-KAD (składającego się ze spółek: MERSCH i SCHMITZ PRODUCTION SARL, i ENERGOLUX SA), a co się z tym wiąże o braku wybrania oferty skarżących, to w konsekwencji okaże się, po pierwsze, że konsorcjum ENERGIE-KAD nie mogło zostać wybrane, a po drugie, że skarżące, które złożyły najtańszą ofertę, powinny otrzymać to zamówienie, gdyż udzielenie zamówienia odbywało się wyłącznie na podstawie kryterium ceny. Powstała szkoda została oszacowana wstępnie na 10 % kwoty oferty skarżących.


title: Sprawa T-250/20: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2020 r. – Moviescreens Rental / EUIPO – the airscreen company (AIRSCREEN)

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/28

      Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2020 r. – Moviescreens Rental / EUIPO – the airscreen company (AIRSCREEN)
      (Sprawa T-250/20)
      (2020/C 262/38)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Moviescreens Rental GmbH (Damme, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci D. Schulz i P. Stelzig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: the airscreen company GmbH & Co. KG (Münster, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy AIRSCREEN – unijny znak towarowy nr 3 244 662

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie R 2527/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmiana zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję Wydziału Unieważnień, na mocy której oddalił on wniosek o unieważnienie zakwestionowanego znaku w odniesieniu do spornych towarów w niniejszej sprawie, należących do:
                  klasy 9: dmuchane ekrany projekcyjne; duże ekrany; srebrne ekrany;
                  klasy 17: ramy z polichlorku winylu (PVC) do wypełnienia powietrzem; niesztywne arkusze PVC;
                  klasa 19: konstrukcje przenośne niemetalowe; duże niemetalowe ramy ekranu;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) i art. 59 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) i art. 59 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-298/20: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2020 r. – KD / EUIPO

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/29

      Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2020 r. – KD / EUIPO
      (Sprawa T-298/20)
      (2020/C 262/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KD (przedstawiciele: adwokaci S. Pappas i N. Kyriazopoulou)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r., przyjętego przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i doręczonego stronie skarżącej w dniu 11 marca 2020 r.;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia na rzecz strony skarżącej w kwocie 3 000 EUR za doznaną krzywdę w wyniku sprawozdania z oceny;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia ze względu na to, że sprawozdanie z oceny zawiera uwagi mniej pozytywne niż poprzednie sprawozdania, bez żadnego uzasadnienia, a zatem stanowi oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, rodzący dalsze konsekwencje w postaci pozbawienia strony skarżącej prawa do skorzystania z prawa do obrony.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku dbałości, gdyż nie wzięto pod uwagę udanej realizacji przez stronę skarżącą szeregu projektów, a także jej motywacji i chęci do pracy, mimo problemów rodzinnych i zdrowotnych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie w zakresie niespójności między uwagami a punktacją oraz niewzięcia pod uwagę wszystkich mających zastosowanie kryteriów.
                  W odniesieniu do żądania zadośćuczynienia strona skarżąca uzasadnia je wywołaniem u niej uczucia niepokoju, lęku i poczucia niesprawiedliwości w wyniku niezgodnego z prawem charakteru kwestionowanego sprawozdania.


title: Sprawa T-299/20: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2020 r. – KF / EBI

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/29

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2020 r. – KF / EBI
      (Sprawa T-299/20)
      (2020/C 262/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KF (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji prezesa EIB z dnia 27 stycznia 2020 r., przekazanej stronie skarżącej pocztą elektroniczną w dniu 18 lutego 2020 r., poprzez którą poinformowano stronę skarżącą o oddaleniu jej skargi złożonej w trybie administracyjnym na podstawie procedury godności w pracy;

                  —

                  zasądzenie na jej rzecz odszkodowania za poniesioną szkodę;

                  —

                  zasądzenie na jej rzecz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest oczywiście niezgodna z prawem w zakresie, w jakim potwierdza wnioski panelu, który zastąpił własną ocenę oceną organu powołującego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, błędnej wykładni przez panel prawnego pojęcia mobbingu oraz naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i staranności.

                  5.

                  Strona skarżąca uważa również, że niezgodności z prawem wskazane w odwołaniu stanowią zawinione działania pozwanego. Strona skarżąca domaga się zatem naprawienia szkody materialnej i krzywdy, które wynikają z zaskarżonych decyzji.


title: Sprawa T-308/20: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2020 r. – PL / Komisja

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/30

      Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2020 r. – PL / Komisja
      (Sprawa T-308/20)
      (2020/C 262/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PL (przedstawiciele: adwokaci J. Van Rossum i J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 czerwca 2019 r. o przeniesieniu z urzędu „w interesie służby” skarżącego z Dyrekcji Generalnej ds. Rozwoju i Współpracy – EuropeAid, dyrekcja ds. sąsiedztwa, wydział ds. finansów, zamówień i audytu (DEVCO.F5.DEL.West Bank and Gaza Strip.006) we Wschodniej Jerozolimie do Dyrekcji Generalnej ds. Mobilności i Transportu, dyrekcja ds. zasobów wspólnych MOVE.ENER (MOVE.SRD) w Brukseli, z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2013 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, ze względu na to, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z sentencją wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 kwietnia 2015 r. (F-96/13, EU:F:2015:29) i wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. (T-689/16, niepublikowany, EU:T:2018:925) w świetle ich uzasadnienia, które stanowi ich niezbędną podstawę, w zakresie w jakim jest niezbędne w celu określenia dokładnego znaczenia res iudicata.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 i 22a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ze względu na to, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ niemający kompetencji, a także naruszenia obowiązku uzasadnienia i lojalnej współpracy.


title: Sprawa T-342/20: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2020 r. – Indo European Foods / EUIPO – Chakari (Abresham Super Basmati Selaa Grade One World’s Best Rice)

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/31

      Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2020 r. – Indo European Foods / EUIPO – Chakari (Abresham Super Basmati Selaa Grade One World’s Best Rice)
      (Sprawa T-342/20)
      (2020/C 262/42)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Indo European Foods Ltd (Harrow, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Norris, Barrister i N. Welch, Solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hamid Ahmad Chakari (Wiedeń, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie kolorowego graficznego unijnego znaku towarowego Abresham Super Basmati Selaa Grade One World’s Best Rice – zgłoszenie nr 16 860 868

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 kwietnia 2020 r. w sprawie R 1079/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich towarów;

                  —

                  tytułem ewentualnym, przekazanie sprawy do EUIPO w celu ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z tym postępowaniem odwoławczym, postepowaniem przed Izbą Odwoławczą oraz postępowaniem przed Wydziałem Sprzeciwów.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-353/20: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2020 r. – AC Milan / EUIPO – InterES (ACM 1899 AC MILAN)

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/32

      Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2020 r. – AC Milan / EUIPO – InterES (ACM 1899 AC MILAN)
      (Sprawa T-353/20)
      (2020/C 262/43)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Associazione Calcio Milan SpA (AC Milan) (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i G. Ghisletti)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: InterES Handels- und Dienstleistungs Gesellschaft mbH & Co. KG (Norymberga, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego ACM 1899 AC MILAN w kolorach czerwonym, czarnym i białym – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 329 545

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2020 r. w sprawie R 161/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami przez nią poniesionymi w ramach postępowania w niniejszej sprawie.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-354/20: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2020 r. – Kfz-Gewerbe / EUIPO – The Blink Fish (Przedstawienie ryby)

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/33

      Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2020 r. – Kfz-Gewerbe / EUIPO – The Blink Fish (Przedstawienie ryby)
      (Sprawa T-354/20)
      (2020/C 262/44)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wirtschaftsgesellschaft des Kfz-Gewerbes mbH (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The Blink Fish Srl (Mediolan, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie ryby) – unijny znak towarowy nr 17 301 359

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie R 2333/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do następujących usług spornego zgłoszenia do rejestracji unijnego znaku towarowego nr 17 301 359:

                              —

                              klasa 35: reklama, zarządzanie działalnością gospodarczą;

                              —

                              klasa 38: usługi telekomunikacyjne;

                              —

                              klasa 41: usługi rozrywkowe, działalność sportowa i kulturalna, nauczanie, szkolenie;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z uwagi na brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej.


title: Sprawa T-372/20: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2020 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVEDERM)

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/33

      Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2020 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVEDERM)
      (Sprawa T-372/20)
      (2020/C 262/45)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dermavita Company SARL (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: adwokat D. Todorov)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Allergan Holdings France SAS (Courbevoie, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „JUVEDERM” – unijny znak towarowy nr 2 196 822

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie R 877/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw do unijnego znaku towarowego nr 2 196 822 JUVEDERM w odniesieniu do kwestionowanych towarów, a mianowicie „biokompatybilnych substancji do wykorzystania medycznego w zakresie redukcji zmarszczek”;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą ich kosztami oraz kosztami strony skarżącej poniesionymi na wszystkich etapach postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia praw do unijnego znaku towarowego i postępowania odwoławczego, w tym kosztów postępowania przed EUIPO i Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Błędna interpretacja przepisów mających zastosowanie do oceny charakteru towarów, dla których znak towarowy był używany;

                  —

                  Brak dowodu używania przez osoby trzecie, zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, unijnego znaku towarowego za zgodą właściciela.


title: Sprawa T-376/20: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2020 r. – Poupart / Komisja

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/34

      Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2020 r. – Poupart / Komisja
      (Sprawa T-376/20)
      (2020/C 262/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Nicole Poupart (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 października 2019 r. o zastosowaniu do obliczenia jej emerytury przepisów regulaminu pracowniczego obowiązujących od dnia 1 maja 2004 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, oparty na naruszeniu art. 21 i art. 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-388/20: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2020 r. – Ryanair / Komisja

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/36

      Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2020 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-388/20)
      (2020/C 262/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F. Laprévote, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 18 maja 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56809 (2020/N) – Finlandia – COVID –19: Gwarancja państwa na zabezpieczenie pożyczki udzielonej Finnairowi (1); oraz,

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

            Strona skarżąca wniosła również o rozpoznanie jej skargi w trybie przyspieszonym, przewidzianym w art. 23a statutu Trybunału Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja Europejska błędnie zastosowała art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, uznawszy, że pomoc ma na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w fińskiej gospodarce i dopuściwszy się naruszenia obowiązku wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej niekorzystnym wpływem na warunki wymiany handlowej i zachowanie niezakłóconej konkurencji (tzw. „kryterium wyważenia”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja Europejska naruszyła konkretne postanowienia TFUE oraz ogólne zasady prawa europejskiego dotyczące zakazu dyskryminacji, swobodnego przepływu usług i swobody przedsiębiorczości, które stanowiły podstawę liberalizacji transportu lotniczego w UE od końca lat 80. Liberalizacja rynku transportu lotniczego w UE pozwoliła na rozwój prawdziwie paneuropejskich tanich linii lotniczych. Komisja Europejska pominęła szkody spowodowane przez kryzys COVID-19 w odniesieniu do tych paneuropejskich linii lotniczych oraz ich rolę w sieci połączeń lotniczych Finlandii, pozwalając Finlandii na zastrzeżenie pomocy tylko dla Finnaira. W art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE przewidziano wyjątek od zakazu udzielania pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE, ale nie przewidziano wyjątku od innych norm i zasad TFUE.

                  3.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja Europejska nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo poważnych trudności i naruszyła prawa proceduralne skarżącej.

                  4.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że wydając decyzję, Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia.

         (1)  Decyzja Komisji Europejskiej (UE) z dnia 18 maja 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56809 (2020/N) – Finlandia — COVID-19: Gwarancja państwa na zabezpieczenie pożyczki udzielonej Finnairowi (jeszcze nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).


title: Sprawa T-23/19: Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2020 r. – Limango / EUIPO – Consolidated Artists (limango)

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/38

      Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2020 r. – Limango / EUIPO – Consolidated Artists (limango)
      (Sprawa T-23/19) (1)

      (2020/C 262/51)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa T-534/19: Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2020 r. – TestBioTech / Komisja

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/38

      Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2020 r. – TestBioTech / Komisja
      (Sprawa T-534/19) (1)

      (2020/C 262/52)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa C-114/19 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. – Komisja Europejska / Danilo Di Bernardo [Odwołanie – Służba publiczna – Konkurs otwarty – Niedopuszczenie do egzaminów – Możliwość uzupełnienia przed sądem uzasadnienia decyzji o niedopuszczeniu do egzaminów przez administrację – Przesłanki – Wyjątkowe przypadki – Pojęcie „braku uzasadnienia”]

text:
               5.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/2

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. – Komisja Europejska / Danilo Di Bernardo
      (Sprawa C-114/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do egzaminów - Możliwość uzupełnienia przed sądem uzasadnienia decyzji o niedopuszczeniu do egzaminów przez administrację - Przesłanki - Wyjątkowe przypadki - Pojęcie „braku uzasadnienia”)
      (2020/C 329/02)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania Danilo Di Bernardo (przedstawiciele: S. Orlandi i T. Martin, avocats)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-256/19: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien – Austria) – Postępowanie zainicjowane przez S.A.D. Maler und Anstreicher OG (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE – Skuteczna ochrona sądowa w dziedzinach objętych prawem Unii – Zasada niezawisłości sędziowskiej – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Właściwość Trybunału – Artykuł 267 TFUE – Dopuszczalność – Przepisy krajowe dotyczące przydzielania spraw w sądzie – Środek prawny – Wykładnia niezbędna do wydania wyroku przez sąd odsyłający – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               5.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/2

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien – Austria) – Postępowanie zainicjowane przez S.A.D. Maler und Anstreicher OG
      (Sprawa C-256/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE - Skuteczna ochrona sądowa w dziedzinach objętych prawem Unii - Zasada niezawisłości sędziowskiej - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Właściwość Trybunału - Artykuł 267 TFUE - Dopuszczalność - Przepisy krajowe dotyczące przydzielania spraw w sądzie - Środek prawny - Wykładnia niezbędna do wydania wyroku przez sąd odsyłający - Oczywista niedopuszczalność)
      (2020/C 329/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wien

         Strona w postępowaniu głównym

      S.A.D. Maler und Anstreicher OG

         przy udziale: Magistrat der Stadt Wien, Bauarbeiter Urlaubs- und Abfertigungskasse

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (sąd administracyjny w Wiedniu, Austria) postanowieniem z dnia 27 lutego 2019 r. jest niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-374/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 28 maja 2020 r. w sprawie T-574/18, Agrochem-Maks/Komisja, wniesione w dniu 7 sierpnia 2020 r. przez Agrochem-Maks d.o.o.

text:
               5.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 28 maja 2020 r. w sprawie T-574/18, Agrochem-Maks/Komisja, wniesione w dniu 7 sierpnia 2020 r. przez Agrochem-Maks d.o.o.
      (Sprawa C-374/20 P)
      (2020/C 329/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Agrochem-Maks d.o.o. (przedstawiciele: adwokaci S. Pappas i A. Pappas)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Szwecji

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Sąd błędnie zinterpretował wymogi proceduralne dotyczące żądań udzielenia dodatkowych informacji w ramach odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej oraz błędnie zastosował te wymogi.
      Sąd dopuścił się naruszenia prawa, stwierdzając, że zastrzeżenie (dotyczące siedmiu niesfinalizowanych punktów), iż istnienie niespójności między oceną EFSA a oceną państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy wymaga pogłębionego uzasadnienia tej kwestii, należy oddalić jako bezzasadne w odniesieniu do czwartego punktu oraz jako nieskuteczne w odniesieniu do pozostałych punktów.
      Sąd dopuścił się naruszenia prawa, nie biorąc pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności w celu zbadania uzasadnionych oczekiwań wnoszącej odwołanie.
      Sąd błędnie zakwalifikował okoliczności faktyczne oraz naruszył art. 6 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 (1), pkt 2.2 załącznika II do tego rozporządzenia i zasadę proporcjonalności.
      Sąd dopuścił się naruszenia prawa, dokonując błędnej wykładni zasady ostrożności i błędnie stosując tę zasadę.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).


title: Sprawa C-67/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság) – Węgry) – KD / Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

text:
               5.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/9

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság) – Węgry) – KD / Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal
      (Sprawa C-67/19) (1)

      (2020/C 329/12)
      Język postępowania: węgierski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa C-560/19: Postanowienie Prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 25 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n° 3 de Valencia – Hiszpania) – GT / Air Nostrum Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

text:
               5.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/11

      Postanowienie Prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 25 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Valencia – Hiszpania) – GT / Air Nostrum Líneas Aéreas del Mediterráneo SA
      (Sprawa C-560/19) (1)

      (2020/C 329/19)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa C-567/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – LP / Subdelegación del Gobierno en Toledo

text:
               5.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/11

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – LP / Subdelegación del Gobierno en Toledo
      (Sprawa C-567/19) (1)

      (2020/C 329/20)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa C-93/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Schwechat – Austria) – JU / Air France Direktion für Österreich

text:
               5.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/12

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Schwechat – Austria) – JU / Air France Direktion für Österreich
      (Sprawa C-93/20) (1)

      (2020/C 329/26)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-150/20: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 czerwca 2020 r. – Tartu Agro / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Pomoc państwa – Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               5.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/16

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 czerwca 2020 r. – Tartu Agro / Komisja
      (Sprawa T-150/20)
      (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2020/C 329/33)
      Język postępowania: estoński

         Strony

         Strona skarżąca: Tartu Agro AS (Tartu, Estonia) (przedstawiciele: T. Järviste, T. Kaurov, M. Valberg i M. Peetsalu, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i E. Randvere, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji C(2020) 252 final z dnia 24 stycznia 2020 r. dotyczącej pomocy państwa SA.39182 (2017/C) (ex 2017/NN) (ex 2014/CP) przyznanej skarżącej przez Republikę Estonii.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Postanowienie z dnia 30 marca 2020 r., Tartu Agro/Komisja (T-150/20 R), zostaje uchylone.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-507/20: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2020 r. – Colombani / ESDZ

text:
               5.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/22

      Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2020 r. – Colombani / ESDZ
      (Sprawa T-507/20)
      (2020/C 329/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Marc Colombani (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji odmownej ESDZ w sprawie wniosku o wykonanie wyroku wydanego w sprawie T-372/18, spisanej ponownie w piśmie X w dniu 23 marca 2020 r., oraz w razie potrzeby decyzji ESDZ oddalającej zażalenie R/195/20 ponawiające wniosek o wykonanie wyroku wydanego w sprawie T-372/18, spisanej ponownie w piśmie Y w dniu 30 lipca 2020 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ o odrzuceniu jego kandydatury na stanowisko kierownika delegatury UE w Korei, doręczonej pismem z dnia 29 października 2019 r., podpisanej przez dyrektor zasobów ludzkich, ze względu na to, że ESDZ odmówiła jej uzasadnienia, a po drugie, decyzji odmownej w sprawie wniosku o dostęp do dokumentów, doręczonej wiadomością elektroniczną sekretariatu komitetu doradczego ds. powołań (CCN) ESDZ w dniu 24 stycznia 2020 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji organu powołującego ESDZ z dnia 27 listopada 2019 r. o niewybraniu go na stanowisko kierownika delegatury UE w Uzbekistanie oraz na stanowisko kierownika delegatury UE w Północnej Macedonii, a po drugie, odmownej decyzji z dnia 21 lutego 2020 r. w sprawie wniosku o dostęp do dokumentów;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania za szkodę majątkową, w kwocie 3 500 EUR, i krzywdę psychiczną, w symbolicznej wysokości 1 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów. Trzy pierwsze z nich dotyczą niewykonania wyroku w sprawie T-372/18, Colombani/ESDZ, a dalsze trzy – decyzji o odrzuceniu jego kandydatury i decyzji nieuwzględniających jego wniosków o dostęp do dokumentów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i zawinionego działania administracji.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący braku neutralności, bezstronności, niezależności i słuszności.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia prawa przy wykładni pojęcia danych osobowych i wykładni rozporządzeń nr 2018/1725 i nr 1049/2001, braku wykładni art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej zgodnej z przepisami wspomnianych rozporządzeń.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący naruszenia art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ze względu na to, że ograniczenie prawa dostępu do informacji narusza zasady dobrej administracji, prawa do rzetelnego procesu, równości broni, prawa do skutecznego środka prawnego oraz uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę sądową spornych aktów.


title: Sprawa C-205/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 8 maja 2020 r. – NE / Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 8 maja 2020 r. – NE / Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld
      (Sprawa C-205/20)
      (2020/C 348/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NE

         Strona przeciwna: Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

         Przy udziale: Finanzpolizei Team 91

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy określony w art. 20 dyrektywy 2014/67/UE (1) oraz interpretowany w postanowieniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld (C-645/18) (2) i Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld (C-140/19, C-141/19, C-492/19, C-493/19 i C-494/19) (3) wymóg proporcjonalności kar stanowi przepis dyrektywy mający bezpośrednie zastosowanie?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
                  Czy wykładnia prawa państwa członkowskiego zgodnie z prawem Unii umożliwia i wymaga, aby sądy i organy administracyjne państwa członkowskiego uzupełniły mające zastosowanie w niniejszej sprawie krajowe przepisy karne o kryteria proporcjonalności ustalone w postanowieniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld (C-645/18) i Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld (C-140/19, C-141/19, C-492/19, C-493/19 i C-494/19) bez ustanowienia nowego przepisu krajowego.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz.U. 2014, L 159, s. 11).

         (2)  ECLI:EU:C:2019:1108.

         (3)  ECLI:EU:C:2019:1103.


title: Sprawa C-355/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 30 lipca 2020 r. – Bundesrepublik Deutschland / BL, BC

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 30 lipca 2020 r. – Bundesrepublik Deutschland / BL, BC
      (Sprawa C-355/20)
      (2020/C 348/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bundesrepublik Deutschland

         Druga strona postępowania: BL, BC

         przy udziale: Stadt Chemnitz

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              a)

                              Czy w przypadku dołączania do małoletniego uchodźcy pozbawionego opieki zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. a) i art. 2 lit. f) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) dalsze trwanie małoletniości może stanowić „warunek” w rozumieniu art. 16 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/86/WE? Czy z wymienionymi wyżej przepisami zgodne jest uregulowanie państwa członkowskiego przyznające rodzicom dołączającym do małoletniego uchodźcy pozbawionego opieki w rozumieniu art. 2 lit. f) dyrektywy 2003/86/WE (pochodne) prawo pobytu w państwie członkowskim tylko dopóty, dopóki uchodźca rzeczywiście jest jeszcze małoletni?

                              b)

                              W przypadku udzielenia na pytania z pkt la) odpowiedzi twierdzących: Czy art. 16 ust. 1 lit. a) w związku z art. 10 ust. 3 lit. a) i art. 2 lit. f) dyrektywy 2003/86/WE należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które zgodnie ze swoimi przepisami ogranicza (pochodne) prawo pobytu rodziców do okresu trwającego do uzyskania przez dziecko pełnoletniości, może oddalić wniosek o wjazd i pobyt w celu łączenia rodziny złożony przez rodziców, którzy przebywają jeszcze w państwie trzecim, jeżeli uchodźca uzyskał pełnoletniość przed wydaniem w postępowaniu administracyjnym lub sądowym ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie wniosku złożonego w terminie trzech miesięcy po nadaniu statusu uchodźcy?

                  2)

                  Jeżeli w świetle odpowiedzi na pytania z pkt 1 oddalenie wniosku o łączenie rodziny nie jest dopuszczalne:
                  Jakie wymogi muszą spełniać faktyczne więzi rodzinne w rozumieniu art. 16 ust. l lit. b) dyrektywy 2003/86/WE w przypadku dołączenia rodziców do uchodźcy, który uzyskał pełnoletniość przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wjazd i pobyt w celu łączenia rodziny? W szczególności:

                              a)

                              Czy wystarczy bycie wstępnym pierwszego stopnia w prostej linii [art. 10 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2003/86/WE], czy też konieczne jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego?

                              b)

                              Jeżeli wymagane jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego:
                              Jaka intensywność jest w tym celu wymagana? Czy wystarczą na przykład okazjonalne lub regularne odwiedziny, czy konieczne jest mieszkanie razem we wspólnym gospodarstwie domowym, czy też ponadto tworzenie wspierającej się wzajemnie wspólnoty, której członkowie są na siebie zdani?

                              c)

                              Czy dołączenie rodziców, którzy znajdują się jeszcze w państwie trzecim i złożyli wniosek o dołączenie do dziecka, któremu nadano status uchodźcy i które uzyskało tymczasem pełnoletniość, wymaga prognozy, zgodnie z którą po wjeździe wskazane osoby (ponownie) podejmą w państwie członkowskim życie rodzinne w sposób wymagany w świetle pytania z pkt 2b)?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. 2003, L 251, s. 12).