title: Sprawa C-58/10, Sprawa C-59/10, Sprawa C-60/10, Sprawa C-61/10, Sprawa C-62/10, Sprawa C-63/10, Sprawa C-64/10, Sprawa C-65/10, Sprawa C-66/10, Sprawa C-67/10, Sprawa C-68/10: Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État (Francja) w dniu 3 lutego 2010 r. w sprawach — Monsanto SAS, Monsanto Agriculture France SAS, Monsanto International SARL, Monsanto Technology LLC przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Monsanto SAS, Monsanto Agriculture France SAS, Monsanto International SARL, Monsanto Europe SA przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Association générale des producteurs de maïs (AGPM) przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — SCEA de Malaprade, SCEA Coutin, Jérôme Huard, Dominique Richer, EARL de Candelon, Bernard Mir, EARL des Menirs, Marie-Jeanne Darricau, GAEC de Commenian przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Pioneer Génétique, Pioneer Semences przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Syndicat des établissements de semences agréés pour les semences de maïs (SEPROMA) przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Caussade Semences SA przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Société Limagrain Verneuil Holding przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Société Maïsadour Semences przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Ragt Semences SA przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Euralis Semences SAS, Euralis Coop przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/26

         Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État (Francja) w dniu 3 lutego 2010 r. w sprawach — Monsanto SAS, Monsanto Agriculture France SAS, Monsanto International SARL, Monsanto Technology LLC przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Monsanto SAS, Monsanto Agriculture France SAS, Monsanto International SARL, Monsanto Europe SA przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Association générale des producteurs de maïs (AGPM) przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — SCEA de Malaprade, SCEA Coutin, Jérôme Huard, Dominique Richer, EARL de Candelon, Bernard Mir, EARL des Menirs, Marie-Jeanne Darricau, GAEC de Commenian przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Pioneer Génétique, Pioneer Semences przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Syndicat des établissements de semences agréés pour les semences de maïs (SEPROMA) przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Caussade Semences SA przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Société Limagrain Verneuil Holding przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Société Maïsadour Semences przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Ragt Semences SA przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche — Euralis Semences SAS, Euralis Coop przeciwko Ministre de l’Agriculture et de la Pêche
   ((Sprawa C-58/10) - (Sprawa C-59/10) - (Sprawa C-60/10) - (Sprawa C-61/10) - (Sprawa C-62/10) - (Sprawa C-63/10) - (Sprawa C-64/10) - (Sprawa C-65/10) - (Sprawa C-66/10) - (Sprawa C-67/10) - (Sprawa C-68/10))
   2010/C 100/39
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Monsanto SAS, Monsanto Agriculture France SAS, Monsanto International SARL, Monsanto Technology LLC (C-58/10), Monsanto SAS, Monsanto Agriculture France SAS, Monsanto International SARL, Monsanto Europe SA (C-59/10), Association générale des producteurs de maïs (AGPM) (C-60/10), SCEA de Malaprade, SCEA Coutin, Jérôme Huard, Dominique Richer, EARL de Candelon, Bernard Mir, EARL des Menirs, Marie-Jeanne Darricau, GAEC de Commenian (C-61/10), Pioneer Génétique, Pioneer Semences (C-62/10), Syndicat des établissements de semences agréés pour les semences de maïs (SEPROMA) (C-63/10), Caussade Semences SA (C-64/10), Société Limagrain Verneuil Holding (C-65/10), Société Maïsadour Semences (C-66/10), Ragt Semences SA (C-67/10), Euralis Semences SAS, Euralis Coop (C-68/10)

      Strona pozwana: Ministre de l'Agriculture et de la Pêche

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy — w przypadku, gdy organizm zmodyfikowany genetycznie stanowiący paszę został wprowadzony do obrotu przed publikacją rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 (1) i zezwolenie to jest utrzymane w mocy na podstawie przepisów art. 20 tegoż rozporządzenia — przed podjęciem decyzji w sprawie wniosku o wydanie nowego zezwolenia, który winien zostać złożony na podstawie tego rozporządzenia, dany produkt powinien zostać uznany za jeden z produktów wymienionych w przepisach art. 12 dyrektywy 2001/18/WE (2) przytoczonych w uzasadnieniu [niniejszych postanowień], a także czy w takiej sytuacji ów organizm zmodyfikowany genetycznie podlega — jeśli chodzi o środki nadzwyczajne, które mogą zostać zastosowane po wydaniu zezwolenia na wprowadzenie do obrotu — wyłącznie art. 34 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, czy też wprost przeciwnie takie środki mogą zostać podjęte przez państwo członkowskie na podstawie art. 23 dyrektywy i przepisów krajowych, które dokonują jego transpozycji?

               2)

               Czy i w jakich okolicznościach — w przypadku, gdy środki nadzwyczajne mogą zostać zastosowane jedynie w ramach przepisów art. 34 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 — władze państwa członkowskiego mogą zastosować środek, taki jak zaskarżone zarządzenie (3), celem opanowania ryzyka wskazanego w art. 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (4) lub w charakterze tymczasowych środków ochronnych, które mogą zostać podjęte przez państwo członkowskie na podstawie art. 54 tegoż rozporządzenia?

               3)

               W przypadku, gdy władze państwa członkowskiego mogą podjąć działanie na podstawie art. 23 dyrektywy 2001/18/WE lub na podstawie art. 34 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 lub w oparciu o obie wspomniane podstawy prawne, skarga wymaga ustalenia, mając w szczególności na względzie zasadę ostrożności, jakie wymogi nakładają odpowiednio przepisy art. 23 dyrektywy, które uzależniają zastosowanie środków nadzwyczajnych, takich jak zawieszenie lub tymczasowy zakaz używania produktu, od warunku, że państwo członkowskie „ma uzasadnione podstawy, aby uważać, że GMO […] stanowi ryzyko dla […] środowiska naturalnego”, oraz przepisy art. 34 rozporządzenia, które uzależniają zastosowanie takiego środka od warunku, że „jest oczywiste, że produkt […] najprawdopodobniej ni[esie] ze sobą istotne ryzyko dla […] środowiska naturalnego”, w dziedzinie identyfikacji ryzyka, oszacowania prawdopodobieństwa jego wystąpienia oraz oceny charakteru jego skutków?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. L 268, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106, s. 1).

      (3)  Zarządzenie z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie C-58/10; zarządzenie z dnia 7 lutego 2008 r., zmienione zarządzeniem z dnia 13 lutego 2008 r., w sprawach od C-59/10 do C-68/10.

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, s. 1).


title: Sprawa F-55/07: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2007 r. — Tiralongo przeciwko Komisji

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/43

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2007 r. — Tiralongo przeciwko Komisji
   (Sprawa F-55/07)
   (2007/C 183/85)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Giuseppe Tiralongo (Ladispoli, Włochy) (przedstawiciele: F. Sciaudone, R. Sciaudone i S. Frazzani, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

               —

               zobowiązanie Komisji do przedstawienia informacji oraz udostępnienia dokumentów związanych z zatrudnieniem i przedłużaniem umów o pracę zawieranych przez Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) z Panią X, jak również wezwanie Pani X. na świadka;

               —

               zastosowanie wszelkich środków organizacji postępowania oraz wydanie instrukcji niezbędnych dla dokonania oceny naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji przez Komisję;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 460 000 EUR, względnie innej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkód poniesionych przez skarżącego;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 100 000 EUR, względnie innej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem zadośćuczynienia za krzywdy doznane przez skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, który do dnia 30 kwietnia 2005 r. był członkiem personelu tymczasowego OLAF, wnosi o naprawienie szkód i zadośćuczynienie krzywdom wynikającym jego zdaniem z serii bezprawnych działań Komisji, które miały miejsce w związku z przedłużeniem jego umowy o pracę. Bezprawne działania Komisji polegały między innymi na: i) naruszeniu przepisów oraz orzecznictwa w dziedzinie służby publicznej, mających zastosowanie w sprawie; ii) naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań; iii) naruszeniu zasad równego traktowania i niedyskryminacji.


title: Sprawa C-213/08: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/13

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-213/08)
   (2008/C 197/21)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: H. Stovlbaek, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE (1) z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii, lub w każdym razie nie powiadamiając o ich ustanowieniu Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2006/100/WE upłynął w dniu 1 stycznia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 363, str. 141.


title: Sprawa T-64/08: Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — Nuova Terni Industrie Chimiche przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Rekompensata za wywłaszczenie w interesie publicznym — Przedłużenie obowiązywania preferencyjnej taryfy za dostarczanie energii elektrycznej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Pojęcie korzyści — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Wprowadzenie w życie pomocy)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/38

         Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — Nuova Terni Industrie Chimiche przeciwko Komisji
   (Sprawa T-64/08) (1)

   (Pomoc państwa - Rekompensata za wywłaszczenie w interesie publicznym - Przedłużenie obowiązywania preferencyjnej taryfy za dostarczanie energii elektrycznej - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie korzyści - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Wprowadzenie w życie pomocy)
   2010/C 221/60
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Nuova Terni Industrie Chimiche SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: T. Salonico, G. Pellegrino, G. Pellegrino i G. Barone, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito i G. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/408/WE z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 36/A/06 (ex NN 38/06) przyznanej przez Włochy na rzecz ThyssenKrupp, Cementir oraz Nuova Terni Industrie Chimiche (Dz.U. 2008, L 144, s. 37).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Nuova Terni Industrie Chimiche SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-367/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia Instancji z dnia  30 marca 2006 r.  — Yedaş Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret przeciwko Radzie i Komisji (Skarga o odszkodowanie — Umowy międzynarodowe — Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Unia celna między Wspólnotą Europejską a Turcją — Kompensacyjna pomoc finansowa)

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/11

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia Instancji z dnia 30 marca 2006 r. — Yedaş Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-367/03) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Umowy międzynarodowe - Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Unia celna między Wspólnotą Europejską a Turcją - Kompensacyjna pomoc finansowa)
   (2006/C 121/19)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Yedaş Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret AŞ (Ümraniye, Istambuł, Turcja [Przedstawiciel: adwokat R. Sinner]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [Przedstawiciele: M. Bishop i D. Canga Fano] i Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: G. Boudot i X. Lewis]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o odszkodowanie w celu naprawienia podnoszonej szkody, powstałej wskutek zastosowania procedur unii celnej utworzonej na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją i protokołów dodatkowych oraz na mocy decyzji Rady Stowarzyszenia WE-Turcja nr 1/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wprowadzenia w życie ostatniego etapu unii celnej (Dz.U. L 35, str. 1)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa T-772/15: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2015 r. – Quanta Storage/Komisja

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/49

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2015 r. – Quanta Storage/Komisja
   (Sprawa T-772/15)
   (2016/C 098/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Quanta Storage, Inc. (Taoyuan City, Tajwan) (przedstawiciele: B. Hartnett, Barrister, O. Geiss, adwokaci, i W. Sparks, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 października 2015 r. w sprawie AT.39639 – Napędy dysków optycznych, dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFEU i art. 53 porozumienia EOG w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               posiłkowo, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję prawa skarżącej do obrony, obowiązku uzasadnienia i prawa do dobrej administracji

                           —

                           Zaskarżona decyzja jest oparta na ustaleniach, które nie zostały przedstawione skarżącej w postępowaniu administracyjnym.

                           —

                           Zaskarżona decyzja jest oparta na założeniach dotyczących przejrzystości na rynku, którego Komisja nie zbadała w pogłębiony sposób.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że rozbieżność między sentencją zaskarżonej decyzji a rozumowaniem Komisji w odniesieniu do czasu trwania naruszenia w stosunku do Hewlett Pacard stanowi oczywisty błąd prawny i narusza obowiązek uzasadnienia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja nie wykazała i nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, że skarżąca uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu.

                           —

                           Skarżąca nie uczestniczyła w przypisywanym naruszeniu w okresie od 14 lutego 2008 r. do 9 kwietnia 2008 r.

                           —

                           Skarżąca nie uczestniczyła w przypisywanym naruszeniu w okresie od 10 kwietnia 2008 r. do 27 października 2008 r.

                           —

                           Skarżąca nie uczestniczyła w przypisywanym naruszeniu w dniu 28 października 2008 r.

                           —

                           Brak jest wystarczającego dowodu na to, by skarżąca miała świadomość ogólnego planu kartelu czy też jego ogólnego zakresu i zasadniczych cech.

                           —

                           Skutki prawne braku wykazania przez Komisję przypisywanego naruszenia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy tego, że Komisja nie wykazała w wymagany prawem i regułami postępowania dowodowego sposób, że posiadała uprawnienia do zastosowania art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy popełnienia przez Komisję oczywistych błędów faktycznych i prawnych przy obliczaniu kwoty grzywny i naruszenia przez nią obowiązku uzasadnienia

                           —

                           Komisję dopuściła się błędów faktycznych i prawnych przy obliczaniu kwoty grzywny i nie przedstawiła jej uzasadnienia.

                           —

                           Komisja nie użyła najlepszych dostępnych danych dotyczących wartości sprzedaży skarżącego.

                           —

                           Komisja naruszyła zasadę równego traktowania przy obliczaniu kwoty podstawowej.

                           —

                           Komisja dopuściła się błędów w ocenie, rozpatrując wagę naruszenia i okoliczności łagodzące.


title: Sprawa C-577/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles — Belgia) — DKV Belgium przeciwko Association belge des consommateurs test-achats ASBL (Swoboda świadczenia usług — Swoboda przedsiębiorczości — Dyrektywy 73/239/EWG i 92/49/EWG — Ubezpieczenie bezpośrednie inne niż ubezpieczenie na życie — Swoboda ustalania taryf składek — Umowy ubezpieczenia zdrowotnego niezwiązane z działalnością zawodową — Ograniczenia — Nadrzędne względy interesu ogólnego)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles — Belgia) — DKV Belgium przeciwko Association belge des consommateurs test-achats ASBL
   (Sprawa C-577/11) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Swoboda przedsiębiorczości - Dyrektywy 73/239/EWG i 92/49/EWG - Ubezpieczenie bezpośrednie inne niż ubezpieczenie na życie - Swoboda ustalania taryf składek - Umowy ubezpieczenia zdrowotnego niezwiązane z działalnością zawodową - Ograniczenia - Nadrzędne względy interesu ogólnego)
   2013/C 123/07
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: DKV Belgium

      Strona pozwana: Association belge des consommateurs test-achats ASBL

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d’appel de Bruxelles — Wykładnia art. 49 i 56 TFUE, art. 29 akapit drugi i art. 39 ust. 3 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228, s. 1), a także art. 8 ust. 3 dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (Dz.U. L 228, s. 3) — Przepisy krajowe zezwalające w ramach umów ubezpieczenia zdrowotnego niezwiązanych z działalnością zawodową na wyłącznie coroczne dostosowanie składki, franszyzy i świadczeń i jedynie na podstawie szczególnych kryteriów — System uprzedniego zatwierdzania taryf — Ograniczenie zasad swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług — Nadrzędne względy interesu ogólnego

      Sentencja

   Wykładni art. 29 i art. 39 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzeciej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) oraz art. 8 ust. 3 pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie, zmienionej dyrektywą 92/49, należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniom państwa członkowskiego, które przewidują — w odniesieniu do umów ubezpieczenia zdrowotnego niezwiązanych z działalnością zawodową — przepisy, zgodnie z którymi możliwe jest dostosowanie składki, franszyzy i świadczeń, corocznie w dniu upływu terminu wymagalności składki, wyłącznie:

               —

               na podstawie wskaźnika cen dóbr konsumpcyjnych, lub

               —

               na podstawie tzw. „wskaźnika medycznego”, o ile i w zakresie w jakim zmiana tego wskaźnika przewyższa zmianę wskaźnika cen dóbr konsumpcyjnych, lub

               —

               po uzyskaniu zezwolenia organu administracyjnego, właściwego w zakresie nadzoru nad zakładami ubezpieczeń, o wydanie którego zwrócił się dany zakład ubezpieczeń, jeżeli organ ten stwierdzi, że stosowanie stawek składek tego zakładu, pomimo dostosowania obliczonego na podstawie owych dwóch rodzajów wskaźników, przynosi straty lub może przynieść straty.

         Wykładni art. 49 TFUE i 56 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one takim przepisom, o ile nie istnieje środek mniej ograniczający pozwalający na osiągnięcie, w tych samych warunkach, celu ochrony konsumenta przed znacznymi i nieuzasadnionymi podwyżkami składek ubezpieczeniowych, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa C-66/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Zezwolenie udzielone bez oceny)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-66/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Zezwolenie udzielone bez oceny)
   (2009/C 6/02)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Simonetti i X. Lewis, pełnomocnicy, adwokat F. Louis i C. O'Daly, solicitor)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, J. Connolly i G. Simons pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: E. Ośniecka-Tamecka, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 ust.1, art. 4, ust. 2–4 dyrektywy 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), w brzmieniu zmienionym dyrektywą 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, s. 5) — Zezwolenie udzielone bez dokonania oceny
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2–4 dyrektywy 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., wszelkich przepisów koniecznych w celu zapewnienia by przed wydaniem zezwolenia, przedsięwzięcia, które mogą wywierać istotne skutki dla środowiska naturalnego i należące do kategorii przedsięwzięć ujętych w załączniku II pkt 1 lit. a)–c) i f) tej dyrektywy, były poddane procedurze oceny ich oddziaływania w tym względzie, zgodnie z art. 5–art. 10 tej dyrektywy, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektyw.

               2)

               Irlandia pokrywa koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich.

               3)

               Rzeczpospolita Polska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie T- 157/04, Joël de Bry przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Ocena za rok 2001/2002)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 12 lipca 2005 r.
   w sprawie T- 157/04, Joël de Bry przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Ocena za rok 2001/2002)
   (2005/C 229/32)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-157/04, Joël de Bry, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Woluwé-Saint-Lambert (Belgia), reprezentowany przez S. Orlandiego, A. Coolena, J.-N. Louisa i E. Marchal, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Lozano Palacios i M. H. Kraemer, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o uchylenie decyzji z dnia 26 maja 2003 r. ustalającej sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., Sąd Pierwszej Instancji (sędzia: M. Pirrung); sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja z dnia 26 maja 2003 r. ustalająca sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. zostaje uchylona.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004


title: Sprawa T-495/10: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2013 r. — Bank Saderat przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Podmiot posiadany w 100 % przez podmiot uznany za zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej — Zarzut niezgodności z prawem — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/16

         Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2013 r. — Bank Saderat przeciwko Radzie
   (Sprawa T-495/10) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Podmiot posiadany w 100 % przez podmiot uznany za zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej - Zarzut niezgodności z prawem - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
   2013/C 129/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Saderat plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo S. Gadhia, S. Ashley, solicitors, D. Anderson, QC, oraz R. Blakeley, barrister, a następnie S. Ashley, S. Jeffrey, A. Irvine, solicitors, D. Wyatt, QC, oraz R. Blakeley)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25), decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 281, s. 81), rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413 (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 961/2010 (Dz.U. L 319, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą strony skarżącej, a po drugie, żądanie stwierdzenia niemożności stosowania wobec strony skarżącej art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 103, s. 1), art. 16 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 961/2010 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność następujących aktów w zakresie, w jakim dotyczą one Banku Saderat plc:

                           —

                           pkt 7 tabeli B załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB;

                           —

                           pkt 5 tabeli B załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           pkt 7 tabeli B w tytule I załącznika do decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413;

                           —

                           pkt 7 tabeli B załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 423/2007;

               2)

               Skutki stwierdzenia nieważności decyzji 2010/413 oraz decyzji 2010/644 zostają ograniczone do okresu poprzedzającego wejście w życie decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413;

               3)

               Postępowanie w sprawie zgłoszonego przez Bank Saderat żądania stwierdzenia ze skutkiem natychmiastowym nieważności rozporządzenia nr 961/2010 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 961/2010 zostaje umorzone;

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona;

               5)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010


title: Sprawa C-509/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 30 września 2011 r. — ÖBB-Personenverkehr AG, inni uczestnicy: Schienen-Control Kommission und Bundesministerin für Verkehr, Innovation und Technologie

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 30 września 2011 r. — ÖBB-Personenverkehr AG, inni uczestnicy: Schienen-Control Kommission und Bundesministerin für Verkehr, Innovation und Technologie
   (Sprawa C-509/11)
   2012/C 13/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca: ÖBB-Personenverkehr AG
   Inni uczestnicy:

               1)

               Schienen-Control Kommission

               2)

               Bundesministerin für Verkehr, Innovation und Technologie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 30 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym (1) należy interpretować w ten sposób, że organ krajowy odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów tego rozporządzenia jest uprawniony do wskazania przedsiębiorstwu kolejowemu, którego warunki przyznawania odszkodowań za koszt biletu nie spełniają kryteriów określonych w art. 17 tego rozporządzenia, w sposób wiążący konkretnej treści warunków przyznawania odszkodowań, które przedsiębiorstwo to ma stosować, nawet wtedy, gdy prawo krajowe przyznaje mu jedynie możliwość uznania tego rodzaju warunków przyznawania odszkodowań za bezskuteczne?

               2)

               Czy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo kolejowe może wyłączyć zobowiązanie do zapłaty odszkodowania w przypadkach siły wyższej bądź to w drodze zastosowania per analogiam podstaw wyłączenia odpowiedzialności określonych w rozporządzeniach (WE) nr 261/2004, (UE) nr 1177/2010 lub (UE) nr 181/2011 bądź też poprzez zastosowanie podstaw zwolnienia z odpowiedzialności zawartych w art. 32 ust. 2 przepisów ujednoliconych o umowie międzynarodowego przewozu osób i bagażu kolejami (CIV, załącznik I do rozporządzenia) również w razie zaistnienia okoliczności uzasadniających przyznanie odszkodowania?

      (1)  Dz.U. L 315, s. 14


title: Sprawa C-263/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Gorj — Rumunia) — Iulian Andrei Nisipeanu przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Gorj, Administrația Finanțelor Publice Targu-Cărbunești, Administrația Fondului pentru Mediu (Podatki wewnętrzne — Artykuł 110 TFUE — Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/16

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Gorj — Rumunia) — Iulian Andrei Nisipeanu przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Gorj, Administrația Finanțelor Publice Targu-Cărbunești, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-263/10) (1)

   (Podatki wewnętrzne - Artykuł 110 TFUE - Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)
   2011/C 269/25
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Gorj

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Iulian Andrei Nisipeanu

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Gorj, Administrația Finanțelor Publice Targu-Cărbunești, Administrația Fondului pentru Mediu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunalul Gorj — Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innym państwie członkowskim — Podatek środowiskowy ciążący na pojazdach samochodowych przy ich pierwszej rejestracji w państwie członkowskim — Kwalifikacja kryterium „daty pierwszej rejestracji” — Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE — Ważność zwolnienia z zapłaty podatku, wprowadzonego dla pewnych kategorii pojazdów — Ewentualne zastosowanie zasady „zanieczyszczający płaci”

      Sentencja

   Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy samochodowe, pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.08.2010


title: Sprawa T-183/08: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2008 r. — Schuhpark Fascies przeciwko OHIM — Leder & Schuh (jello SCHUHPARK)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/47

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2008 r. — Schuhpark Fascies przeciwko OHIM — Leder & Schuh (jello SCHUHPARK)
   (Sprawa T-183/08)
   (2008/C 171/89)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Schuhpark Fascies GmbH (Warendorf, Niemcy) (przedstawiciele: A. Peter i J. Braune, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Leder & Schuh AG (Graz, Austria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie R 1560/2006-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Leder & Schuh AG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowno-graficzny znak towarowy „jello SCHUHPARK” zgłoszony dla towarów z klas 1, 3, 9, 14, 16, 18, 21, 24–26 i 28 (zgłoszenie nr 1 269 372)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki słowny znak towarowy „Schuhpark” zarejestrowany dla towarów z klasy 25 (nr 1 007 149), przy czym sprzeciw był skierowany przeciwko rejestracji dla towarów z klas 18, 21, 25 i 26.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu i częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 43 ust. 2 zdanie drugie i art. 43 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), jak również zasady 22 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ strona skarżąca wystarczająco dowiodła, że znak, na który powołano się w sprzeciwie, był używany w sposób pozwalający na zachowanie praw.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, str. 1).


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie T-96/03, Manel Camós Grau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Dochodzenie Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dotyczące zarządzania i finansowania Instytutu Stosunków Europejsko-Latynoamerykańskich — Możliwy konflikt interesów po stronie prowadzącego dochodzenie — Decyzja o wyłączeniu prowadzącego dochodzenie z ekipy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Czynności przygotowawcze — Niedopuszczalność)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/41

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 9 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-96/03, Manel Camós Grau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Dochodzenie Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dotyczące zarządzania i finansowania Instytutu Stosunków Europejsko-Latynoamerykańskich - Możliwy konflikt interesów po stronie prowadzącego dochodzenie - Decyzja o wyłączeniu prowadzącego dochodzenie z ekipy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Czynności przygotowawcze - Niedopuszczalność)
   (2004/C 228/94)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-96/03, Manel Camós Grau, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez M.-A. Lucasa, adwokat, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: początkowo H. van Lier następnie J.-F. Pasquier i C. Ladenburger, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, z jednej strony, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) z dnia 17 maja 2002 r. o wyłączeniu jednego z prowadzących dochodzenie z dochodzenia dotyczącego Instytutu Stosunków Europejsko-Latynoamerykańskich w celu uniknięcia jakiegokolwiek podejrzenia konfliktu interesów bez unieważnienia czynności dokonanych przez tego prowadzącego dochodzenie, jak również dorozumianej decyzji odrzucającej zażalenie skarżącego wniesione na tę decyzję dnia 29 lipca 2002 r., a z drugiej strony, wniosek o zadośćuczynienie za krzywdę osobistą i zawodową, jakie skarżący miał ponieść w wyniku tych decyzji, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 9 czerwca 2004 r. postanowienie, które zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Odrzuca skargę jako niedopuszczalną.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa T-452/04: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Editions Jacob przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Wydawnictwo francuskojęzyczne — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem pod warunkiem odsprzedaży aktywów — Decyzja w przedmiocie zatwierdzenia osoby przejmującej aktywa będące przedmiotem odsprzedaży — Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez odrzuconego kandydata do przejęcia aktywów — Niezależność pełnomocnika — Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/20

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Editions Jacob przeciwko Komisji
   (Sprawa T-452/04) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Wydawnictwo francuskojęzyczne - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem pod warunkiem odsprzedaży aktywów - Decyzja w przedmiocie zatwierdzenia osoby przejmującej aktywa będące przedmiotem odsprzedaży - Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez odrzuconego kandydata do przejęcia aktywów - Niezależność pełnomocnika - Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89)
   2010/C 301/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Éditions Odile Jacob SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciele: W. van Weert, O. Fréget, M. Struys, M. Potel i L. Eskenazi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Whelan, O. Beynet, A. Bouquet i F. Arbault, a następnie A Bouquet i O. Beynet, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Wendel Investissement SA (Paryż) (przedstawiciele: początkowo C. Couadou i M. Trabucchi, a następnie M. Trabucchi i F. Gordon, adwokaci); Lagardère SCA (Paryż) (przedstawiciele: początkowo A. Winckler, I. Girgenson i S. Sorinas Jimeno, a następnie A. Winckler, F. de Bure i J. B. Pinçon, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (2004) D/203365 z dnia 30 lipca 2004 r. dotyczącej zatwierdzenia Wendel Investissement jako nabywcy aktywów zbywanych zgodnie z decyzją Komisji 2004/422/WE z dnia 7 stycznia 2004 r. uznającą koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i z porozumieniem w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (sprawa COMP/M.2978 — Lagardère/Natexis/VUP) (Dz.U. L 125, s. 54)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (2004) D/203365 z dnia 30 lipca 2004 r. dotyczącej zatwierdzenia Wendel Investissement SA jako nabywcy aktywów zbywanych zgodnie z decyzją Komisji 2004/422/WE z dnia 7 stycznia 2004 r. uznającą koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i z porozumieniem w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (sprawa COMP/M.2978 — Lagardère/Natexis/VUP).

               2)

               Komisja Europejska i Lagardère SCA ponoszą własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Éditions Odile Jacob SAS.

               3)

               Wendel Investissement ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie T-264/03, Jürgen Schmoldt i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin na wniesienie skargi — Osoby fizyczne lub prawne — Akty indywidualnie ich dotyczące — Decyzja — Normy izolacji grzewczej — Niedopuszczalność)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/42

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 25 maja 2004 r.
   w sprawie T-264/03, Jürgen Schmoldt i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin na wniesienie skargi - Osoby fizyczne lub prawne - Akty indywidualnie ich dotyczące - Decyzja - Normy izolacji grzewczej - Niedopuszczalność)
   (2004/C 228/96)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-264/03, Jürgen Schmoldt, zamieszkały w Dallgow-Döberitz (Niemcy), Kaefer Isolertechnik GmbH & Co. KG, z siedzibą w Bremen (Niemcy), Hauptverband der Deutschen Bauindustrie eV, z siedzibą w Berlinie (Niemcy) reprezentowani przez H.-P. Schneider, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Wiedner, wspierany przez A. Böhlke, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności art. 1, w związku z tabelą 1 w załączniku do decyzji Komisji 2003/312/WE z dnia 9 kwietnia 2003 r. dotyczącej publikacji odesłania do norm w zakresie produktów izolacji grzewczej, geotekstyliów, stałych instalacji przeciwpożarowych i płytek gipsowych, zgodnie z dyrektywą Rady 89/106/EWG (Dz.U. L 114, str. 50), Sąd (trzecia izba) w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał dnia 25 maja 2004 r. postanowienie o następującej treści:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strony skarżące zostają obciążone swoimi własnymi kosztami, jak również kosztami poniesionymi przez stronę pozwaną, w tym również wydatkami związanymi z postępowaniem w przedmiocie wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego T-264/03.

      (1)  Dz.U. C 239 z 4.10.2003.


title: Sprawa F-142/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2013 r. — A przeciwko Komisji (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Wypadek lub choroba zawodowa — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Trwała częściowa niezdolność do pracy — Żądanie odszkodowania)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/20

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2013 r. — A przeciwko Komisji
   (Sprawa F-142/12) (1)

   (Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - Wypadek lub choroba zawodowa - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Trwała częściowa niezdolność do pracy - Żądanie odszkodowania)
   2014/C 31/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: A (S., Francja) (przedstawiciele: B. Cambier, A. Paternostre i G. Ladrière, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Joris, pełnomocnik, C. Mélotte, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji wydanej w przedmiocie złożonego przez skarżącego na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego wniosku o uznanie choroby zawodowej, która to decyzja ustala stopień trwałej częściowej niezdolności do pracy na 20 % i ustala datę dojścia do zdrowia na dzień 25 lutego 2010 r. oraz żądanie zadośćuczynienia i odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie zamknięcia postępowania wszczętego na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w związku z chorobą zawodową A.

               2)

               Komisja Europejska wypłaci A kwotę 3 500 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez A.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 77.


title: Sprawa C-507/04: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/16

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-507/04)
   (2005/C 45/30)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 8 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez Michaela Van Beeka i Bernarda Schimę, wspomaganych przez adwokata Matthiasa Langa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniu prawidłowej względnie pełnej transpozycji dyrektywy Rady z dnia 2 kwietnia 1979 r. (1) w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (79/409/EWG), nie dokonując pełnego i prawidłowego przetransponowania do prawa austriackiego art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i ust. 4, art. 8, art. 9 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 11 tej dyrektywy.

               2.

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejszą skargą Komisja zwraca się przeciwko wadliwej transpozycji dyrektywy 79/409/EWG do prawa austriackiego w drodze odpowiednich przepisów prawa krajów związkowych Burgenlandu, Karyntii, Dolnej Austrii, Salzburga, Styrii, Tyrolu, Vorarlberga i Wiednia, które zostały notyfikowane Komisji, bądź które według jej wiedzy zostały wydane.
   Zdaniem Komisji, w obrębie poszczególnych krajów związkowych nie zostały w pełni względnie prawidłowo przetransponowane przepisy dotyczące zakresu obowiązywania dyrektywy (art. 1 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy), powszechnego systemu ochrony gatunków ptactwa (art. 5 dyrektywy), zakazu handlu (art. 6 ust. 1 dyrektywy), przepisy dotyczące polowań na gatunki wyszczególnione w załączniku II (art. 7 ust. 1 dyrektywy), regulacje dotyczące zachowania populacji (art. 7 ust. 4 dyrektywy), przepisy dotyczące środków i metod polowania i chwytania (art. 8 dyrektywy), kryteriów odstąpienia od art. 5 do art. 8 (art. 9 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy) i przepisy o wprowadzaniu gatunków ptactwa (art. 11 dyrektywy).

      (1)  Dz.U. L 103, str. 1


title: Sprawa T-359/14: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2014 r. – Federación Nacional de Cafeteros de Colombia przeciwko OHIM – Accelerate (COLOMBIANO COFFEE HOUSE)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/44

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2014 r. – Federación Nacional de Cafeteros de Colombia przeciwko OHIM – Accelerate (COLOMBIANO COFFEE HOUSE)
   (Sprawa T-359/14)
   2014/C 253/59
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Federación Nacional de Cafeteros de Colombia (Bogota, Kolumbia) (przedstawiciel: adwokaci A. Pomares Caballero i M. Pomares Caballero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Accelerate s.a.l. (Bejrut, Liban)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie R 1200/2013-5 poprzez stwierdzenie, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania albo względnej podstawy unieważnienia określonej w art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, albo bezwzględnej podstawy unieważnienia określonej w art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009, albo podstawy unieważnienia przewidzianej w przepisach rozporządzenia nr 510/2006, i to w odniesieniu do wszystkich towarów i usług, wobec których wystąpiono z wnioskiem o unieważnienie prawa do znaku towarowego;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym nieuwzględnienia wniosku o unieważnienie prawa do znaku w odniesieniu do towarów: „ryż; tapioka i sago; mąka i produkty zbożowe; chleb, wyroby cukiernicze i słodycze; lody; miód, melasa (syropy); drożdże, proszek do pieczenia; sól; musztarda; ocet, sosy (przyprawy); przyprawy; lód”, należących do klasy 30, oraz usług: „zaopatrzenia w żywność i napoje; tymczasowego zakwaterowania”, należących do klasy 43;

               —

               w każdym wypadku nakazanie OHIM pokrycia własnych kosztów i kosztów poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „COLOMBIANO COFFEE HOUSE” dla towarów i usług z klas 30 i 43 –Wspólnotowy znak towarowy nr 4 635 553

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Accelerate s.a.l.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Chronione oznaczenie geograficzne „Café de Colombia”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 14 rozporządzenia nr 510/2006;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 13 rozporządzenia nr 510/2006;

               —

               Naruszenie wymogu proceduralnego z powodu braku uzasadnienia;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. k) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-514/09 R: Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 5 lutego 2010 r. — De Post przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Wspólnotowa procedura przetargowa — Wniosek o zawieszenie wykonania i o zarządzenie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/25

         Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 5 lutego 2010 r. — De Post przeciwko Komisji
   (Sprawa T-514/09 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Wspólnotowa procedura przetargowa - Wniosek o zawieszenie wykonania i o zarządzenie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 80/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: De Post NV van publiek recht (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: R. Martens i B. Schutyser, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i N. Bambara, pełnomocnicy, wspierani przez P. Wytincka, adwokata)

      Przedmiot

   Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych dotyczący zasadniczo, po pierwsze, zawieszenia wykonania decyzji, na podstawie której Urząd Publikacji Unii Europejskiej udzielił zamówienia publicznego określonego w ogłoszeniu o przetargu nr 10234 pt. „Codzienny transport i kolportaż Dziennika Urzędowego, książek, innych periodyków i publikacji” Entreprises des postes et télécommunications Luxembourg, po drugie, zaniechania podpisania umowy wymienionej w tym ogłoszeniu o przetargu, oraz, po trzecie, w wypadku, gdyby w umowa ta została już zawarta, zawieszenia jej wykonania do chwili rozstrzygnięcia istoty sprawy przez Sąd.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa C-27/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana – Włochy) – Pippo Pizzo/CRGT Srl (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Udział w przetargu — Możliwość powołania się na zdolności innych przedsiębiorstw w celu spełnienia wymaganych kryteriów — Nieuiszczenie składki nieprzewidzianej w wyraźny sposób — Wykluczenie z przetargu bez możliwości uzupełnienia tego braku)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana – Włochy) – Pippo Pizzo/CRGT Srl
   (Sprawa C-27/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Udział w przetargu - Możliwość powołania się na zdolności innych przedsiębiorstw w celu spełnienia wymaganych kryteriów - Nieuiszczenie składki nieprzewidzianej w wyraźny sposób - Wykluczenie z przetargu bez możliwości uzupełnienia tego braku))
   (2016/C 287/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pippo Pizzo

      Strona pozwana: CRGT Srl

      Przy udziale: Autorità Portuale di Messina, Messina Sud Srl, Francesco Todaro, Myleco Sas

      Sentencja

               1)

               Artykuły 47 i 48 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych zezwalających wykonawcy na powołanie się na zdolność innego podmiotu lub szeregu innych podmiotów w celu spełnienia minimalnych wymogów udziału w przetargu, które ten wykonawca spełnia jedynie w części.

               2)

               Zasadę równego traktowania i obowiązek przejrzystości należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie wykluczeniu wykonawcy z przetargu publicznego wskutek niedopełnienia przez niego obowiązku, który nie wynika wyraźnie z dokumentacji przetargowej lub obowiązującej krajowej ustawy, lecz z wykładni tej ustawy i tej dokumentacji, a także z uzupełniania przez krajowe organy administracji lub sądownictwa administracyjnego występujących w tej dokumentacji luk. W tych okolicznościach zasady równego traktowania i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by umożliwić wykonawcy zaradzenie tej sytuacji i spełnienie omawianego obowiązku w terminie wyznaczonym przez instytucję zamawiającą.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-4/13: Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. – Communicaid Group Ltd przeciwko Komisji Europejskiej (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie usług kursów językowych dla pracowników instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej w Brukseli — Odrzucenie oferty ubiegającej się — Zasada przejrzystości — Niedyskryminacja — Równe traktowanie — Artykuł 94 rozporządzenia finansowego — Kryteria wyboru — Obowiązek uzasadnienia — Kryteria udzielenia — Oczywisty błąd w ustaleniach)

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/12

         Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. – Communicaid Group Ltd przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-4/13) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług kursów językowych dla pracowników instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej w Brukseli - Odrzucenie oferty ubiegającej się - Zasada przejrzystości - Niedyskryminacja - Równe traktowanie - Artykuł 94 rozporządzenia finansowego - Kryteria wyboru - Obowiązek uzasadnienia - Kryteria udzielenia - Oczywisty błąd w ustaleniach))
   2014/C 245/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Communicaid Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Brennan, solicitor, F. Randolph, QC, i M. Gray, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i S. Lejeune, pełnomocnicy, wspierani przez P. Wytinck i B. Hoorelbeke, avocats)

      Przedmiot

   Skarga zmierzająca do stwierdzenia nieważności wszystkich lub części decyzji, którymi Komisja odmówiła zaklasyfikowania Communicaid Group Ltd na pierwszym miejscu na partie 1, 2, 3, 7, 8 i 9 w ramach zmówienia HR/R3/PR/2012/002 na świadczenie usług kursów językowych dla pracowników instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej w Brukseli (Belgia)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Communicaid Group Ltd ponosi koszty postępowania, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie wydania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa C-358/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2016 r. – Rzeczpospolita Polska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2014/40/UE — Artykuł 2 pkt 25, art. 6 ust. 2 lit. b), art. 7 ust. 1–5, ust. 7 zdanie pierwsze, ust. 12–14 oraz art. 13 ust. 1 lit. c) — Ważność — Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych — Zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych o charakterystycznym aromacie — Wyroby tytoniowe zawierające mentol — Podstawa prawna — Artykuł 114 TFUE — Zasada proporcjonalności — Zasada pomocniczości)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2016 r. – Rzeczpospolita Polska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-358/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2014/40/UE - Artykuł 2 pkt 25, art. 6 ust. 2 lit. b), art. 7 ust. 1–5, ust. 7 zdanie pierwsze, ust. 12–14 oraz art. 13 ust. 1 lit. c) - Ważność - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych - Zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych o charakterystycznym aromacie - Wyroby tytoniowe zawierające mentol - Podstawa prawna - Artykuł 114 TFUE - Zasada proporcjonalności - Zasada pomocniczości))
   (2016/C 243/06)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i M. Szwarc, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Rumunia (przedstawiciele: R.-H. Radu, D. M. Bulancea i A. Vacaru, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, J. Rodrigues i A. Pospíšilová Padowska, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: O. Segnana, J. Herrmann, K. Pleśniak i M. Simm, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Irlandia (przedstawiciele: J. Quaney, M. A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez E. Barrington, J. Cooke’a, SC i E. Carolana, BL), Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i S. Ghiandoni, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Kaye, C. Brodie i M. Holt, pełnomocnicy, wspierani przez I. Rogersa, QC, S. Abram i E. Metcalfe’a, barristers), Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Van Hoof, C. Cattabriga i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Irlandia, Republika Francuska, Rumunia, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa C-46/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul (Portugalia) w dniu 5 lutego 2015 r. – Ambiente e Sistemas de Informação Geográfica Lda (Ambisig)/AICP – Associação de Industriais do Concelho de Pombal

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul (Portugalia) w dniu 5 lutego 2015 r. – Ambiente e Sistemas de Informação Geográfica Lda (Ambisig)/AICP – Associação de Industriais do Concelho de Pombal
   (Sprawa C-46/15)
   (2015/C 146/21)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Central Administrativo Sul.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ambiente e Sistemas de Informação Geográfica Lda (Ambisig)

      Strona pozwana: AICP – Associação de Industriais do Concelho de Pombal

      Druga strona postępowania: Indice – ICT & Management, Lda.

      Pytania prejudycjalne

               1 –

               Czy wobec braku uregulowania przez prawo portugalskie dziedziny zawartej w art. 48 ust. 2 lit. a) pkt ii) tiret drugie dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., przepis ten znajduje bezpośrednie zastosowanie w portugalskim porządku prawnym w ten sposób, iż przyznaje jednostkom prawo, które mogą podnieść przeciwko instytucjom zamawiającym?

               2 –

               Czy art. 48 ust. 2 lit. a) pkt ii) tiret drugie dyrektywy 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on stosowaniu postanowień ustanowionych przez instytucje zamawiającą, które nie pozwalają podmiotowi gospodarczemu na wykazanie świadczenia usług za pomocą oświadczenia podpisanego przez niego samego, chyba że wykaże on, iż jest niemożliwe lub bardzo utrudnione uzyskanie oświadczenia od prywatnego nabywcy?

               3 –

               Czy art. 48 ust. 2 lit. a) pkt ii) tiret drugie dyrektywy 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on postanowieniom ustanowionym przez jednostkę zamawiającą, które pod sankcją wykluczenia wymagają, aby oświadczenie prywatnego nabywcy zawierało podpis poświadczony przez notariusza, adwokata lub inny właściwy organ?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U L 134, s. 114).


title: Sprawa T-298/06: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2006 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (1000)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 października 2006 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (1000)
   (Sprawa T-298/06)
   (2006/C 310/49)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Częstochowa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bombard, A. Renck i T. Dolde)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 sierpnia 2006 r. w sprawie R 447/2006-4 oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „1000” dla towarów i usług z klas 16, 28 i 41 — zgłoszenie nr 4 372 264

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ zdaniem skarżącej co do zasady cyfry nie są pozbawione charakteru odróżniającego i mogą pełnić funkcję wskazówki pochodzenia w ten sam sposób co słowa.
   Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia, ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest opisowy, gdyż konsumenci skonfrontowani ze znakiem towarowym „1000” umieszczonym na drukach nie będą mogli wywieść jakiejkolwiek informacji dotyczącej cech danych towarów.


title: Sprawa T-227/13: Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – Bayer Intellectual Property/OHIM – Interhygiene (INTERFACE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INTERFACE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Interfog — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia WE nr 207/2009)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/22

         Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – Bayer Intellectual Property/OHIM – Interhygiene (INTERFACE)
   (Sprawa T-227/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INTERFACE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Interfog - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia WE nr 207/2009))
   (2015/C 127/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bayer Intellectual Property GmbH (Monheim am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Sanz Cerralbo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Schifko, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Interhygiene GmbH (Cuxhaven, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 lutego 2013 r. (sprawa R 1688/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Interhygiene GmbH a Bayer Intellectual Property GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bayer Intellectual Property GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Wyrok Trybunału z dnia 23 stycznia 2012 r. w sprawie E-2/11 – STX Norway Offshore AS i inni przeciwko państwu norweskiemu, reprezentowanemu przez Radę ds. Taryf (Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 96/71/WE – Delegowanie pracowników – Minimalne stawki płac – Maksymalne godziny pracy – Wynagrodzenie za pracę wymagającą noclegu poza domem – Zwrot wydatków)

text:
               11.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/8

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 23 stycznia 2012 r.
   w sprawie E-2/11
   STX Norway Offshore AS i inni przeciwko państwu norweskiemu, reprezentowanemu przez Radę ds. Taryf
   (Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 96/71/WE – Delegowanie pracowników – Minimalne stawki płac – Maksymalne godziny pracy – Wynagrodzenie za pracę wymagającą noclegu poza domem – Zwrot wydatków)
   2012/C 136/05
   W sprawie E-2/11 STX Norway Offshore AS i inni przeciwko państwu norweskiemu, reprezentowanemu przez Radę ds. Taryf – WNIOSEK do Trybunału zgodnie z art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, złożony przez Borgarting lagmannsrett (sąd apelacyjny w Borgarting, Norwegia), dotyczący zgodności z prawem EOG warunków zatrudnienia przewidzianych w umowie zbiorowej zgłoszonej jako mającej powszechne zastosowanie w przemyśle budownictwa okrętowego i dotyczący interpretacji art. 36 Porozumienia EOG i art. 3 aktu wymienionego w pkt 30 załącznika XVIII do Porozumienia EOG, tj. dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, dostosowanej do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, Trybunał w składzie Carl Baudenbacher, przewodniczący, Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał dnia 23 stycznia 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               Termin „maksymalne okresy pracy i minimalne okresy wypoczynku” zawarty w art. 3 ust. 1 tiret pierwsze lit. a) dyrektywy 96/71/WE obejmuje warunki dotyczące „maksymalnych normalnych godzin pracy”, takie jak te opisane we wniosku o wydanie opinii doradczej.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 tiret pierwsze lit. c) dyrektywy 96/71/WE, interpretowany w świetle art. 36 Porozumienia EOG, zasadniczo wyklucza możliwość żądania przez państwo EOG od przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym państwie EOG i świadczącego usługi na terytorium tego pierwszego państwa, by płaciło pracownikom wynagrodzenie minimalne określone w przepisach krajowych tego państwa za pracę wymagającą noclegu poza domem, chyba że przepisy przewidujące takie dodatkowe wynagrodzenie służą realizacji celu w interesie publicznym, a ich stosowanie nie jest nieproporcjonalne. Stwierdzenie, czy przepisy te rzeczywiście służą realizacji celu w interesie publicznym, przy zastosowaniu odpowiednich środków, leży w gestii organów krajowych lub, w stosownych przypadkach, sądów przyjmującego państwa EOG.

               3)

               Dyrektywa 96/71/WE nie zezwala państwu EOG na zapewnienie pracownikom oddelegowanym na jego terytorium z innego państwa EOG zwrotu wydatków za podróż oraz noclegi i wyżywienie w przypadku pracy wymagającej noclegu poza domem, chyba że uzasadniają to przepisy dotyczące polityki publicznej.

               4)

               Odsetek pracowników objętych odpowiednią umową zbiorową, zanim została ona ogłoszona jako powszechnie obowiązująca, nie ma znaczenia, jeśli chodzi o odpowiedzi na pytania 1 a), 1 b) i 1 c).


title: Sprawa C-493/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  9 marca 2006  r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Gerechtshof te 's-Hertogenbosch) — L. H. Piatkowski przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grote ondernemingen Eindhoven (Swobodny przepływ pracowników — Zabezpieczenie społeczne — Osoba będąca równocześnie pracownikiem najemnym na terytorium jednego Państwa Członkowskiego i prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium innego Państwa Członkowskiego — Podleganie ustawodawstwu w dziedzinie zabezpieczenia społecznego każdego z tych państw — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 14c lit. b) i załącznik VII — Składka na zabezpieczenie społeczne pobierana od odsetek wypłaconych przez spółkę z siedzibą w jednym Państwie Członkowskim osobie zamieszkałej w innym Państwie Członkowskim)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 marca 2006 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Gerechtshof te 's-Hertogenbosch) — L. H. Piatkowski przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grote ondernemingen Eindhoven
   (Sprawa C-493/04) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Zabezpieczenie społeczne - Osoba będąca równocześnie pracownikiem najemnym na terytorium jednego Państwa Członkowskiego i prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium innego Państwa Członkowskiego - Podleganie ustawodawstwu w dziedzinie zabezpieczenia społecznego każdego z tych państw - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 14c lit. b) i załącznik VII - Składka na zabezpieczenie społeczne pobierana od odsetek wypłaconych przez spółkę z siedzibą w jednym Państwie Członkowskim osobie zamieszkałej w innym Państwie Członkowskim)
   (2006/C 143/27)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te 's-Hertogenbosch
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca:
      L. H. Piatkowski

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst Grote ondernemingen Eindhoven
   Przedmiot
   Wykładnia art. 14c lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r.. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997 L 28, str.1) oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 — Stosowanie art. 14c lit. b) w związku z załącznikiem VII część 1 — Zabezpieczenie społeczne — Równoczesne podleganie ustawodawstwu dwóch państw członkowskich
   Sentencja
   Wykładni art. 48 Traktatu WE dotyczącego swobody przepływu pracowników oraz art. 52 Traktatu WE dotyczącego swobody przedsiębiorczości (po zmianie odpowiednio art. 39 WE i 43 WE), jak również art. 14c lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. i zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu niderlandzkiemu, które do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne włącza odsetki tego rodzaju, jak wypłacone w postępowaniu przed sądem krajowym przez spółkę posiadającą siedzibę w Niderlandach obywatelowi niderlandzkiemu zamieszkałemu w Belgii oraz podlegającemu, na podstawie tego rozporządzenia i z uwagi na rodzaje wykonywanej działalności zawodowej, ustawodawstwu obu tych Państw Członkowskich w dziedzinie zabezpieczenia społecznego.

      (1)  Dz.U. C 31 z 05.02.2005.


title: Sprawa F-37/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2006 r. — Strack przeciwko Komisji (Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie zdrowotne — Choroba zawodowa — Akt niekorzystny — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2006 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-37/06) (1)

   (Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie zdrowotne - Choroba zawodowa - Akt niekorzystny - Oczywista niedopuszczalność)
   (2006/C 331/108)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: G. Bouneou i F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, uchylenie decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącego o uznanie jego choroby za chorobę zawodową oraz po drugie, żądanie odszkodowania.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w oczywisty sposób niedopuszczalna.

               2)

               Każda strona ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006, str. 53.


title: Sprawa T-466/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2008 r. — Osram przeciwko Radzie

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/50

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2008 r. — Osram przeciwko Radzie
   (Sprawa T-466/07) (1)

   (2008/C 272/96)

      Język postępowania: angielski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa C-427/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Autorità per la Vigilanza sui Contratti pubblici di lavori, servizi e forniture (Włochy) w dniu 25 lipca 2013 r. — Emmeci Srl przeciwko Cotral SpA

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Autorità per la Vigilanza sui Contratti pubblici di lavori, servizi e forniture (Włochy) w dniu 25 lipca 2013 r. — Emmeci Srl przeciwko Cotral SpA
   (Sprawa C-427/13)
   2013/C 325/19
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Autorità per la Vigilanza sui Contratti pubblici di lavori, servizi e forniture

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Emmeci Srl.

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Cotral SpA.

      Cuestión prejudicial/Cuestiones prejudiciales

               1)

               Czy art. 56 dyrektywy 2004/17/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala, aby ustawodawca krajowy postanowił, iż podmioty zamawiające mogą, na etapie składania ostatnich postąpień podczas aukcji elektronicznej, uniemożliwić uczestnikom zobaczenie ich pozycji w klasyfikacji oraz ofert pozostałych przedsiębiorców, odraczając powiadomienie o nich do czasu zakończenia aukcji?

               2)

               Czy art. 56 dyrektywy 2004/17/WE i zasady przejrzystości oraz równego traktowania sprzeciwiają się przepisom krajowym lub praktyce administracyjnej takim jak te, których dotyczy [Or.9] niniejsze postępowanie, przewidującym pięciominutowy black-out na końcowym etapie aukcji elektronicznej, podczas którego uczestnicy nie mogą poznać swojej pozycji w klasyfikacji?

      (1)  Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134, s. 1).


title: Sprawa F-9/15: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2015 r. – ZZ/EMA

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/46

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2015 r. – ZZ/EMA
   (Sprawa F-9/15)
   (2015/C 118/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: J.N. Louis, R. Metz, N. de Montigny, D. Verbeke i T. Van Lysbeth)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków (EMA) o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych oraz żądanie zapłaty tymczasowo jednego euro tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 31 marca 2014 r. o nadaniu skarżącemu „statusu nieczynnego pracownika” na czas nieokreślony;

               —

               Zasądzenie od strony pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego tymczasowo jednego euro tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania;

               —

               obciążenie EMA kosztami postępowania.


title: Sprawa C-25/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Première Instance de Liège (Belgia) w dniu 15 stycznia 2010 r. — Missionswerk Werner Heukelbach e.V. przeciwko Państwu belgijskiemu — Service Public Fédéral Finances

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Première Instance de Liège (Belgia) w dniu 15 stycznia 2010 r. — Missionswerk Werner Heukelbach e.V. przeciwko Państwu belgijskiemu — Service Public Fédéral Finances
   (Sprawa C-25/10)
   2010/C 100/25
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de Première Instance de Liège

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Missionswerk Werner Heukelbach e.V.

      Strona pozwana: Państwo belgijskie — Service Public Fédéral Finances

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 18 (d. art. 12 TWE), art. 45 (d. art. 39 TWE), art. 49 (d. art. 43 TWE) oraz art. 54 (d. art. 48 traktatu WE) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy tłumaczyć w ten sposób, że zabraniają one wydania lub utrzymywania w mocy przez ustawodawcę państwa członkowskiego przepisu, którego celem jest ograniczenie prawa do skorzystania z obniżonej stawki podatkowej w wysokości 7 % do stowarzyszeń o charakterze niezarobkowym, do kas chorych lub krajowych związków kas chorych, zrzeszeń zawodowych oraz międzynarodowych stowarzyszeń o charakterze niezarobkowym, fundacji prywatnych oraz fundacji użyteczności publicznej mających siedzibę w państwie członkowskim, w którym zmarła — mieszkanka Walonii — rzeczywiście zamieszkiwała albo była zatrudniona w chwili zgonu albo w którym wcześniej rzeczywiście zamieszkiwała albo była zatrudniona?


title: Sprawa T-698/14: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/28

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-698/14)
   (2014/C 448/37)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg) Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej DIGIT/R/3/MB/pt 2431467 (2014) z dnia 11 lipca 2014 r., na mocy której Komisja zaklasyfikowała ofertę skarżących na czwartej pozycji w ramach odnośnego postępowania przetargowego, część 1;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej DIGIT/R/3/MB/pt 2703722 (2014) z dnia 31 lipca 2014 r., na mocy której Komisja wykluczyła ofertę skarżących w ramach odnośnego postępowania przetargowego, część 2;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej DIGIT/R/3/MB/pt 2711165 (2014) z dnia 31 lipca 2014 r., na mocy której Komisja zaklasyfikowała ofertę skarżących na trzeciej pozycji w ramach odnośnego postępowania przetargowego, część 3;

               —

               zasądzenie od Komisji wypłaty odszkodowania na rzecz skarżących z uwagi na utratę możliwości bycia zaklasyfikowanym na pierwszej pozycji w związku z częścią 1–3 umowy ramowej, która to szkoda jest szacowana na kwotę w wysokości ośmiuset tysięcy EUR (8 00  000 EUR) w odniesieniu do części 1, czterystu tysięcy EUR (4 00  000 EUR) w odniesieniu do części 2 i dwustu tysięcy EUR (2 00  000 EUR) w odniesieniu do części 3, wraz z odsetkami od dnia ogłoszenia wyroku; oraz

               —

               obciążenie Komisji ogółem kosztów postępowania poniesionych przez skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący twierdzą, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji, na mocy których Komisja odrzuciła ich ofertę w ramach otwartego postępowania przetargowego DIGIT/R2/PO/2013/029 – ESP DESIS III na trzy odrębne projekty (części) na podstawie art. 263 TFUE z uwagi na naruszenie przepisów prawa Unii, a w szczególności z trzech następujących powodów:

               1.

               po pierwsze, z uwagi na naruszenie ze strony Komisji obowiązku uzasadnienia, gdyż przedstawiła ona niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do technicznej oferty skarżących;

               2.

               po drugie, z uwagi na naruszenie przez Komisję rozporządzenia finansowego wraz z odpowiednimi przepisami wykonawczymi oraz dokumentacji przetargowej w odniesieniu do kwestii rażąco niskiej oferty;

               3.

               po trzecie, z uwagi na naruszenie przez Komisję zasady wolnej konkurencji, w zakresie w jakim Komisja określiła wiążące warunki przedstawienia ofert, bez stworzenia możliwości swobodnego ich zredagowania przez kandydatów w celu wybrania najkorzystniejszej ekonomicznie oferty.


title: Sprawy połączone C-129/13 i C-130/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Kamino International Logistics BV (C-129/13), Datema Hellmann Worldwide Logistics BV (C-130/13) przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Pokrycie długu celnego — Zasada poszanowania prawa do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Adresat decyzji o wezwaniu do zapłaty, który nie został wysłuchany przez organy celne przed wydaniem tej decyzji, lecz dopiero na następującym później etapie postępowania w przedmiocie zażalenia — Naruszenie prawa do obrony — Ustalenie skutków prawnych nieposzanowania prawa do obrony)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Kamino International Logistics BV (C-129/13), Datema Hellmann Worldwide Logistics BV (C-130/13) przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawy połączone C-129/13 i C-130/13) (1)

   ((Pokrycie długu celnego - Zasada poszanowania prawa do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Adresat decyzji o wezwaniu do zapłaty, który nie został wysłuchany przez organy celne przed wydaniem tej decyzji, lecz dopiero na następującym później etapie postępowania w przedmiocie zażalenia - Naruszenie prawa do obrony - Ustalenie skutków prawnych nieposzanowania prawa do obrony))
   2014/C 292/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kamino International Logistics BV (C-129/13), Datema Hellmann Worldwide Logistics BV (C-130/13)

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

               1)

               Jednostki mogą powoływać się bezpośrednio przed sądami krajowymi na zasadę poszanowania przez administrację prawa do obrony i na wynikające z niej dla każdej osoby prawo do bycia wysłuchanym przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji, która mogłaby niekorzystnie wpłynąć na jej interesy, w znaczeniu w jakim rzeczona zasada i prawo są stosowane w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2700/2000 z dnia 16 listopada 2000 r.

               2)

               Zasadę poszanowania prawa do obrony, a zwłaszcza prawo każdej osoby do bycia wysłuchanym przed wydaniem indywidualnego środka o niekorzystnych dla niej skutkach, należy interpretować w ten sposób, że prawo do obrony adresata wezwania do zapłaty wydanego w ramach procedury retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych zgodnie z rozporządzeniem nr 2913/92, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 2700/2000, zostaje naruszone w sytuacji gdy przed wydaniem decyzji nie został on wysłuchany przez administrację chociażby mógł on skorzystać z takiej możliwości na etapie późniejszego postępowania administracyjnego w przedmiocie zażalenia, jeżeli krajowe przepisy nie pozwalają adresatom takich wezwań, w razie braku wcześniejszego wysłuchania, uzyskać wstrzymania ich wykonania do czasu ich ewentualnej zmiany. Ma to miejsce w każdym razie gdy krajowa procedura administracyjna wdrażająca art. 244 akapit drugi rozporządzenia nr 2913/92, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 2700/2000, ogranicza przyznawanie takiego wstrzymania w wypadku wystąpienia powodów by sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego lub obawy spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej.

               3)

               Przesłanki zapewnienia poszanowania prawa do obrony, oraz skutki naruszenia tego prawa, określane są w prawie krajowym, o ile uchwalone w tym celu przepisy są takie same jak przepisy, z których korzystają jednostki w porównywalnych sytuacjach w prawie krajowym (zasada równoważności), a także nie czynią one wykonywania praw przyznanych przez porządek prawny Unii praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym (zasada skuteczności).
               Sąd krajowy, będąc zobowiązany do zagwarantowania prawu Unii pełnej skuteczności, może podczas dokonywania oceny skutków naruszenia prawa do obrony, a dokładniej prawa do bycia wysłuchanym, uwzględnić okoliczność, że takie naruszenie pociąga za sobą stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w danym postępowaniu administracyjnym tylko, jeśli w braku tej wady postępowanie to mogłoby doprowadzić do odmiennego rezultatu.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.