201807270232025062018/C 285/064802016CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL201806215621Sprawa C-480/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Fidelity Funds i in. / Skatteministeriet [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ kapitału i płatności – Ograniczenia – Opodatkowanie dywidend wypłacanych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) – Dywidendy wypłacane przez spółki będące rezydentami w państwie członkowskim na rzecz UCITS niebędących rezydentami – Zwolnienie dywidend wypłaconych przez spółki będące rezydentami w państwie członkowskim na rzecz UCITS będących rezydentami – Uzasadnienia – Zrównoważony rozdział władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi – Spójność systemu podatkowego – Proporcjonalność]
 ---documentbreak--- C2852018PL510120180621PL00065162Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Fidelity Funds i in. / Skatteministeriet
   (Sprawa C-480/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału i płatności — Ograniczenia — Opodatkowanie dywidend wypłacanych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) — Dywidendy wypłacane przez spółki będące rezydentami w państwie członkowskim na rzecz UCITS niebędących rezydentami — Zwolnienie dywidend wypłaconych przez spółki będące rezydentami w państwie członkowskim na rzecz UCITS będących rezydentami — Uzasadnienia — Zrównoważony rozdział władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi — Spójność systemu podatkowego — Proporcjonalność]”2018/C 285/06Język postępowania: duński
      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fidelity Funds i in.

      Strona przeciwna: Skatteministeriet

      przy udziale: NN (L) SICAV

      Sentencja

   Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego dywidendy wypłacane przez spółkę będącą rezydentem tego państwa członkowskiego na rzecz przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) niebędącego rezydentem podlegają podatkowi pobieranemu u źródła, podczas gdy dywidendy wypłacane na rzecz UCITS będącego rezydentem tego państwa członkowskiego są z tego podatku zwolnione, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to dokona wypłaty minimalnej na rzecz posiadaczy swoich jednostek uczestnictwa lub ustali technicznie wypłatę minimalną i pobierze podatek od tej wypłaty minimalnej, rzeczywistej lub teoretycznej, obciążający posiadaczy jego jednostek uczestnictwa.
   (
         1
      )	Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


201807270032025182018/C 285/543552018TC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180608383811Sprawa T-355/18: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. – Hiszpania / Komisja
 ---documentbreak--- C2852018PL3810120180608PL0054381381Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. – Hiszpania / Komisja
   (Sprawa T-355/18)2018/C 285/54Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            Stwierdzenie nieważności ogłoszenia.

            —

            Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko ogłoszeniu o konkursie otwartym mającym na celu obsadzenie stanowisk administratorów w służbie publicznej (AD 6) EPSO/AD/340/18 i EPSO/AD/341/18.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 1 i 2 rozporządzenia 1/58 oraz art. 22 Karty praw podstawowych UE, a także art. 1d regulaminu pracowniczego, ze względu na ograniczenie systemu komunikacji między EPSO a kandydatem, która odbywa się wyłącznie po angielsku, francuski i niemiecku, włączając w to formularz zgłoszenia.

            2.

            Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58, art. 22 karty, art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego oraz art. 27 i 28 lit. f) tego regulaminu, ze względu na to, że niezasadnie ogranicza wybór drugiego języka tylko do czterech, czyli języków angielskiego, francuskiego, niemieckiego i włoskiego, wykluczając pozostałe języki urzędowe Unii Europejskiej.

            3.

            Zarzut trzeci, dotyczący tego, że wybór angielskiego, francuskiego, niemieckiego i włoskiego stanowi arbitralny wybór powodujący dyskryminację ze względu na język, zakazaną w art. 1 rozporządzenia nr 1/58, art. 22 karty, art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego oraz w art. 27 i 28 lit. f) tego regulaminu.

            4.

            Zarzut czwarty, dotyczący tego, że fakt, iż zaskarżone ogłoszenie nie stanowi wyraźnie, że językiem 1 powinien być język, w którym kandydaci mają co najmniej poziom C 1 (gruntowna znajomość) powoduje dyskryminację ze względu na przynależność państwową i dyskryminację ze względu na język „mówiony”, z naruszeniem art. 1 rozporządzenia nr 1/58, art. 22 karty, art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego oraz w art. 27 i 28 lit. f) tego regulaminu.


201807270362025132018/C 285/075432016CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL201806216611Sprawa C-543/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 91/676/EWG – Artykuł 5 ust. 5 i 7 – Załącznik II część A pkt 1–3 i 5 – Załącznik III pkt 1 ppkt 1–3 i pkt 2 – Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego – Niewystarczający charakter obowiązujących środków – Dodatkowe środki lub wzmożone działania – Zmiany w programie działania – Ograniczenie rolniczego wykorzystania nawozów – Zrównoważone nawożenie – Okresy rolniczego wykorzystania nawozów – Pojemność zbiorników do przechowywania odchodów zwierzęcych – Stosowanie nawozów na gruntach o dużym nachyleniu lub na gruntach zamarzniętych lub pokrytych śniegiem)
 ---documentbreak--- C2852018PL610120180621PL00076161Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-543/16) (
         1
      )
   „(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/676/EWG — Artykuł 5 ust. 5 i 7 — Załącznik II część A pkt 1–3 i 5 — Załącznik III pkt 1 ppkt 1–3 i pkt 2 — Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego — Niewystarczający charakter obowiązujących środków — Dodatkowe środki lub wzmożone działania — Zmiany w programie działania — Ograniczenie rolniczego wykorzystania nawozów — Zrównoważone nawożenie — Okresy rolniczego wykorzystania nawozów — Pojemność zbiorników do przechowywania odchodów zwierzęcych — Stosowanie nawozów na gruntach o dużym nachyleniu lub na gruntach zamarzniętych lub pokrytych śniegiem)”2018/C 285/07Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning i M. Wolff, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Nie przyjmując dodatkowych środków lub nie podejmując wzmożonych działań, gdy okazało się że środki przewidziane niemieckim programem działania były niewystarczające oraz nie wprowadzając zmian do tego programu działania, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 5 i 7 dyrektywy Rady z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, zamienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r., w związku z Załącznikiem II część A pkt 1–3 i 5 oraz Załącznikiem III pkt 1 ppkt 1–3 i pkt 2 tej dyrektywy.

            2)

            Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


201807270042024672018/C 285/553742018TC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180619383922Sprawa T-374/18: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2018 r. – Labiri / EKES
 ---documentbreak--- C2852018PL3820120180619PL0055382392Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2018 r. – Labiri / EKES
   (Sprawa T-374/18)2018/C 285/55Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Vassiliki Labiri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: J.-N. Louis, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            wezwanie strony pozwanej w ramach środków organizacji postepowania do przedstawienia decyzji z dnia 30 marca 2016 r. sekretarza generalnego EKES, w której postanowił on o nieuwzględnieniu żadnego zarzutu przeciwko kierownikowi wydziału skarżącej;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 marca 2016 r. sekretarza generalnego EKES o nieuwzględnieniu żadnego zarzutu przeciwko kierownikowi wydziału skarżącej i nienadaniu biegu sprawie dotyczącej wniosku o udzielnie wsparcia/skargi z dnia 14 grudnia 2007 r.;

            —

            obciążenie EKES kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, jaki wnika z art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem”), a także naruszenie zasad współpracy wynikających z porozumienia w sprawie współprac administracyjnej pomiędzy Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym (EKES) a Komitetem Regionów z dnia 17 grudnia 2007 r.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 24 akapit pierwszy regulaminu i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej gwarantujących każdej osobie prawo do dobrej administracji. W szczególności zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skarżącej do bycia wysłuchanym i do poszanowania prawa do obrony.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez EKES poprzez wydanie decyzji o nienadaniu biegu sprawie, która w sposób sprzeczny z prawem odwoływała się do ugody zawartej w sprawie przed Sądem do spraw Służby Publicznej, a także do wniosków z dochodzenia administracyjnego, w ramach których nigdy nie zbadano, czy okoliczności faktyczne będące przedmiotem skargi skarżącej mogły obiektywnie stanowić mobbing.


201807270252025092018/C 285/086812016CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL201806217711Sprawa C-681/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – Pfizer Ireland Pharmaceuticals, Operations Support Group / Orifarm GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna i przemysłowa – Prawo patentowe – Akty o przystąpieniu do Unii Europejskiej z 2003, 2005 i 2012 r. – Szczególny mechanizm – Zastosowanie do importu równoległego – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Produkt chroniony dodatkowym świadectwem ochronnym w państwie członkowskim i sprzedawany przez uprawnionego z patentu podstawowego w innym państwie członkowskim – Wyczerpanie praw własności intelektualnej i przemysłowej – Brak patentu podstawowego w nowych państwach członkowskich – Rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 – Przedłużenie okresu ochrony]
 ---documentbreak--- C2852018PL710120180621PL00087171Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – Pfizer Ireland Pharmaceuticals, Operations Support Group / Orifarm GmbH
   (Sprawa C-681/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna i przemysłowa — Prawo patentowe — Akty o przystąpieniu do Unii Europejskiej z 2003, 2005 i 2012 r. — Szczególny mechanizm — Zastosowanie do importu równoległego — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Produkt chroniony dodatkowym świadectwem ochronnym w państwie członkowskim i sprzedawany przez uprawnionego z patentu podstawowego w innym państwie członkowskim — Wyczerpanie praw własności intelektualnej i przemysłowej — Brak patentu podstawowego w nowych państwach członkowskich — Rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 — Przedłużenie okresu ochrony]”2018/C 285/08Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Pfizer Ireland Pharmaceuticals, Operations Support Group

      Strona pozwana: Orifarm GmbH

      Sentencja

            1)

            Szczególne mechanizmy przewidziane w rozdziale 2 załącznika IV do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w rozdziale 1 załącznika V do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej i w rozdziale 1 załącznika IV do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one uprawnionemu z dodatkowego świadectwa ochronnego wydanego w państwie członkowskim innym niż nowe państwa członkowskie, których dotyczą powyższe akty o przystąpieniu, na sprzeciwienie się importowi równoległemu produktu leczniczego z tych nowych państw członkowskich, w sytuacji gdy porządki prawne tych ostatnich państw przewidywały możliwość uzyskania równoważnej ochrony nie w dacie zgłoszenia patentu podstawowego, lecz w dacie ogłoszenia o zgłoszeniu patentu podstawowego lub w dacie złożenia wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego w państwie członkowskim przywozu, skutkiem czego uprawniony nie mógł uzyskać równoważnego patentu i dodatkowego świadectwa ochronnego w państwach wywozu.

            2)

            Szczególne mechanizmy przewidziane w rozdziale 2 załącznika IV do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w rozdziale 1 załącznika V do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej i w rozdziale 1 załącznika IV do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do przedłużenia przewidzianego w art. 36 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004.

      (
         1
      )	Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


201807270062025082018/C 285/563852018TC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180625394021Sprawa T-385/18: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2018 r. – Aldi / EUIPO – Crone (CRONE)
 ---documentbreak--- C2852018PL3910120180625PL0056391402Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2018 r. – Aldi / EUIPO – Crone (CRONE)
   (Sprawa T-385/18)2018/C 285/56Język skargi: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i M. Minkner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Christoph Michael Crone (Krefeld, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszając: Christoph Michael Crone

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego nr 14 854 533

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie R 1100/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807270632024682018/C 285/0912017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL201806218811Sprawa C-1/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Torino – Włochy) – Petronas Lubricants Italy SpA / Livio Guida (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę – Artykuł 20 ust. 2 – Pracodawca pozwany przed sądem państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę – Powództwo wzajemne pracodawcy – Ustalenie sądu właściwego)
 ---documentbreak--- C2852018PL810120180621PL00098181Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Torino – Włochy) – Petronas Lubricants Italy SpA / Livio Guida
   (Sprawa C-1/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę — Artykuł 20 ust. 2 — Pracodawca pozwany przed sądem państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę — Powództwo wzajemne pracodawcy — Ustalenie sądu właściwego)”2018/C 285/09Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Corte di Appello di Torino

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca apelację: Petronas Lubricants Italy SpA

      Druga strona postępowania: Livio Guida

      Sentencja

   Wykładni art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym przepis ten przyznaje pracodawcy prawo do wytoczenia przed sądem, przed który pracownik wytoczył powództwo główne, powództwa wzajemnego opartego na umowie cesji wierzytelności zawartej między pracodawcą a pierwotnym posiadaczem wierzytelności po wytoczeniu powództwa głównego.
   (
         1
      )	Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


201807270122025052018/C 285/573872018TC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180625404121Sprawa T-387/18: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2018 r. – Delta-Sport / EUIPO – Delta Enterprise (DELTA SPORT)
 ---documentbreak--- C2852018PL4010120180625PL0057401412Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2018 r. – Delta-Sport / EUIPO – Delta Enterprise (DELTA SPORT)
   (Sprawa T-387/18)2018/C 285/57Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Delta-Sport Handelskontor GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Delta Enterprise Corp. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego DELTA SPORT – zgłoszenie nr 14 327 911

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 kwietnia 2018 r. w sprawie R 1894/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Piątą Izbą Odwoławczą EUIPO;

            —

            przyjęcie wszelkiego innego środka, jaki uzna za odpowiedni.

      Podniesiony zarzut

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807270542025232018/C 285/10202017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL201806218922Sprawa C-20/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin – Niemcy) – postępowanie wszczęte przez Vincenta Pierre’a Oberlego [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 – Artykuł 4 – Jurysdykcja ogólna sądu państwa członkowskiego do orzekania co do ogółu spraw dotyczących spadku – Przepisy prawa krajowego regulujące jurysdykcję międzynarodową w zakresie sporządzania krajowych poświadczeń spadkowych – Europejskie poświadczenie spadkowe]
 ---documentbreak--- C2852018PL820120180621PL00108292Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin – Niemcy) – postępowanie wszczęte przez Vincenta Pierre’a Oberlego
   (Sprawa C-20/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 — Artykuł 4 — Jurysdykcja ogólna sądu państwa członkowskiego do orzekania co do ogółu spraw dotyczących spadku — Przepisy prawa krajowego regulujące jurysdykcję międzynarodową w zakresie sporządzania krajowych poświadczeń spadkowych — Europejskie poświadczenie spadkowe]”2018/C 285/10Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Kammergericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vincent Pierre Oberle

      Sentencja

   Artykuł 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które przewiduje, że – nawet jeśli w chwili śmierci zmarły nie miał miejsca zwykłego pobytu w tymże państwie członkowskim – sądy owego państwa zachowują jurysdykcję do wydawania krajowych poświadczeń spadkowych w ramach dziedziczenia mającego skutki transgraniczne, jeżeli składniki masy spadkowej znajdują się na terytorium tego państwa członkowskiego lub jeżeli zmarły posiadał obywatelstwo tego państwa.
   (
         1
      )	Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


201807270082025342018/C 285/583892018TC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180621414111Sprawa T-389/18: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2018 r. – Nonnemacher / EUIPO – Ingram (WKU)
 ---documentbreak--- C2852018PL4110120180621PL0058411411Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2018 r. – Nonnemacher / EUIPO – Ingram (WKU)
   (Sprawa T-389/18)2018/C 285/58Język skargi: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Klaus Nonnemacher (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciel: C. Zierhut, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Paul Ingram (Birmingham, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „WKU” – unijny znak towarowy nr 11 482 841

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 kwietnia 2018 r. w sprawie R 399/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 61 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807270382025162018/C 285/111082017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL2018062091021Sprawa C-108/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas – Litwa) – UAB „Enteco Baltic” / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 143 ust. 1 lit. d) i art. 143 ust. 2 – Zwolnienia z VAT z tytułu importu – Import, po którym nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa – Przesłanki – Dowód potwierdzający wysyłkę lub transport towarów do innego państwa członkowskiego – Transport z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy – Przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarami – Oszustwo podatkowe – Brak obowiązku właściwego organu do udzielenia pomocy podatnikowi w zebraniu informacji niezbędnych do wykazania spełnienia przesłanek do zwolnienia z podatku]
 ---documentbreak--- C2852018PL910120180620PL001191102Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas – Litwa) – UAB „Enteco Baltic” / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-108/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 143 ust. 1 lit. d) i art. 143 ust. 2 — Zwolnienia z VAT z tytułu importu — Import, po którym nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa — Przesłanki — Dowód potwierdzający wysyłkę lub transport towarów do innego państwa członkowskiego — Transport z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy — Przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarami — Oszustwo podatkowe — Brak obowiązku właściwego organu do udzielenia pomocy podatnikowi w zebraniu informacji niezbędnych do wykazania spełnienia przesłanek do zwolnienia z podatku]”2018/C 285/11Język postępowania: litewski
      Sąd odsyłający

   Vilniaus apygardos administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB „Enteco Baltic”

      Strona przeciwna: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Sentencja

            1)

            Artykuł 143 ust. 1 lit. d) i art. 143 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/69/WE z dnia 25 czerwca 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby właściwe organy państwa członkowskiego odmawiały zastosowania zwolnienia z podatku od wartości dodanej z tytułu importu wyłącznie z tej przyczyny, że – w wyniku zmiany okoliczności, która nastąpiła po imporcie – dane towary zostały dostarczone na rzecz innego podatnika niż ten, którego numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej został wskazany w zgłoszeniu przywozowym, podczas gdy importer udzielił właściwym organom państwa członkowskiego importu wszystkich informacji dotyczących tożsamości nowego nabywcy, pod warunkiem że zostanie wykazane, iż przesłanki materialne zwolnienia późniejszej dostawy wewnątrzwspólnotowej są rzeczywiście spełnione.

            2)

            Artykuł 143 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/69, w związku z art. 138 i art. 143 ust. 2 lit. c) owej zmienionej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że:

                     —

                     dokumenty, które potwierdzają transport towarów ze składu podatkowego znajdującego się w państwie członkowskim importu z przeznaczeniem nie do nabywcy, lecz do składu podatkowego znajdującego się w innym państwie członkowskim, mogą zostać uznane za wystarczające dowody wysyłki lub transportu towarów do innego państwa członkowskiego.

                     —

                     dokumenty takie jak listy przewozowe wystawione na podstawie Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów, zawartej w Genewie w dniu 19 maja 1956 r., zmienionej protokołem z dnia 5 lipca 1978 r., oraz elektroniczne dokumenty administracyjne towarzyszące przemieszczeniu towarów w procedurze zawieszenia poboru akcyzy mogą zostać uwzględnione w celu wykazania, że w chwili importu do państwa członkowskiego dane towary są przeznaczone do wysyłki lub transportu do innego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 143 ust. 2 lit. c) zmienionej dyrektywy 2006/112, pod warunkiem że rzeczone dokumenty zostaną przedstawione w owej chwili i że zawierają wszystkie konieczne informacje. Za pomocą tych dokumentów, jak również elektronicznych potwierdzeń dostawy towarów i raportów odbioru wydanych po zakończeniu przemieszczania w procedurze zawieszenia poboru akcyzy można wykazać, że rzeczone towary zostały rzeczywiście wysłane lub przetransportowane do innego państwa członkowskiego zgodnie z art. 138 ust. 1 zmienionej dyrektywy 2006/112.

            3)

            Artykuł 143 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/69, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby organy państwa członkowskiego odmówiły importerowi możliwości skorzystania z przewidzianego przez ów przepis prawa do zwolnienia z podatku od wartości dodanej z tytułu importów towarów, jakich dokonał on w tym państwie członkowskim, po których nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa, z tego powodu, że towary te nie zostały przekazane bezpośrednio nabywcy, lecz zostały przejęte przez przedsiębiorstwa transportowe i składy podatkowe, które wskazał nabywca, gdy prawo do rozporządzania rzeczonymi towarami jak właściciel zostało przeniesione przez importera na nabywcę. W tym kontekście pojęcie „dostawy towarów” w rozumieniu art. 14 ust. 1 owej zmienionej dyrektywy należy interpretować w ten sam sposób jak w kontekście art. 167 omawianej zmienionej dyrektywy.

            4)

            Artykuł 143 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/69, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce administracyjnej, zgodnie z którą w okolicznościach takich jak w sporze w postępowaniu głównym odmawia się importerowi działającemu w dobrej wierze możliwości skorzystania z prawa do zwolnienia z podatku od wartości dodanej z tytułu importu, gdy przesłanki zwolnienia późniejszej dostawy wewnątrzwspólnotowej nie są spełnione ze względu na dokonane przez nabywcę oszustwo podatkowe, chyba że zostanie wykazane, że importer wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcja stanowiła część składową oszustwa popełnionego przez nabywcę, i że nie podjął on wszelkich racjonalnych środków znajdujących się w jego mocy w celu uniknięcia udziału w tym oszustwie. Sama okoliczność, że importer i nabywca porozumiewali się za pomocą środków komunikacji elektronicznej nie może prowadzić do przyjęcia założenia, że importer wiedział lub mógł wiedzieć, że bierze udział w takim oszustwie.

            5)

            Artykuł 143 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/69, należy interpretować w ten sposób, że przy badaniu przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel właściwe organy krajowe nie są zobowiązane do zebrania informacji, do których dostęp mogą mieć jedynie organy władzy publicznej.

      (
         1
      )	Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


201807270152025022018/C 285/593902018TC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180621414222Sprawa T-390/18: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2018 r. – Nonnemacher / EUIPO – Ingram (WKU WORLD KICKBOXING AND KARATE UNION)
 ---documentbreak--- C2852018PL4120120180621PL0059412422Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2018 r. – Nonnemacher / EUIPO – Ingram (WKU WORLD KICKBOXING AND KARATE UNION)
   (Sprawa T-390/18)2018/C 285/59Język skargi: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Klaus Nonnemacher (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciel: C. Zierhut, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Paul Ingram (Birmingham, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy WKU WORLD KICKBOXING AND KARATE UNION – unijny znak towarowy nr 11 523 958

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 kwietnia 2018 r. w sprawie R 409/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 61 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807270222024982018/C 285/123072017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170526101121Sprawa C-307/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 26 maja 2017 r. – EUflight.de GmbH / TUIfly GmbH
 ---documentbreak--- C2852018PL1010120170526PL0012101112Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 26 maja 2017 r. – EUflight.de GmbH / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-307/17)2018/C 285/12Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: EUflight.de GmbH

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 8 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270052025112018/C 285/603922018TC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180628424321Sprawa T-392/18: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2018 r. – Innocenti/EUIPO – Gemelli (Innocenti)
 ---documentbreak--- C2852018PL4210120180628PL0060421432Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2018 r. – Innocenti/EUIPO – Gemelli (Innocenti)
   (Sprawa T-392/18)2018/C 285/60Język skargi: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Innocenti SA (Lugano, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat N. Ferretti)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Filippo Gemelli (Turyn, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Innocenti” – zgłoszenie nr 7 502 181

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie R 2336/2010-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            Zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie jej nieważności i oddalenie sprzeciwu Filippa Gemellego wobec rejestracji znaku towarowego 00750218.

      Podniesione zarzuty

            —

            Niedochowanie terminu do złożenia dokumentów potwierdzających orzeczenie Tribunale di Torino (sądu w Turynie) o wygaśnięciu praw do znaku z powodu jego nieużywania;

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807270132025002018/C 285/613982018TC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180625434421Sprawa T-398/18: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2018 r. – Pielczyk / EUIPO – Thalgo TCH (DERMAEPIL SUGAR EPIL SYSTEM)
 ---documentbreak--- C2852018PL4310120180625PL0061431442Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2018 r. – Pielczyk / EUIPO – Thalgo TCH (DERMAEPIL SUGAR EPIL SYSTEM)
   (Sprawa T-398/18)2018/C 285/61Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Radoslaw Pielczyk (Klijndijk, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat K. Kielar)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Thalgo TCH (Roquebrune-sur-Argens, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Unijny znak towarowy nr 11 649 324

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 kwietnia 2018 r. w sprawach połączonych R 979/2017-4 i R 1070/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji, mianowicie w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza:

                     a)

                     oddaliła odwołanie strony skarżącej w sprawie R 979/2017-4;

                     b)

                     uwzględniła częściowo odwołanie R 1070/2017-4 wniesione przez Thalgo TCH, jako wnioskującego o unieważnienie prawa do znaku, w odniesieniu do towarów należących do klasy 3 klasyfikacji nicejskiej;

                     c)

                     unieważniła prawo do unijnego znaku towarowego nro11 649 324 również w odniesieniu do wskazanych towarów z klasy 3;

                     d)

                     utrzymała w mocy decyzję EUIPO z dnia 21 marca 2017 r. (postępowanie w sprawie unieważnienia nr 11 974 C) w części, w której, zgodnie z tą decyzją, unieważniono prawo do znaku towarowego strony skarżącej w odniesieniu do towarów z klasy 3;

            —

            obciążenie Thalgo TCH kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Wydziałem Unieważnień EUIPO i przed Izbą Odwoławczą;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

            —

            Naruszenie zasady 22 ust. 3 i zasady 22 ust. 4 w związku z zasadą 40 ust. 6 rozporządzenia Komisji nr 2868/95;

            —

            Naruszenie art. 64 ust. 2 i art. 64 ust. 3 w związku z art. 18 ust. 1 lit a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807270372024552018/C 285/373322018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180521222321Sprawa C-332/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 marca 2018 r. w sprawie T-542/11 RENV Alouminion tis Ellados VEAE / Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 maja 2018 r. przez Mytilinaios Anonymos Etairia – Omilos Epicheiriseon
 ---documentbreak--- C2852018PL2210120180521PL0037221232Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 marca 2018 r. w sprawie T-542/11 RENV Alouminion tis Ellados VEAE / Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 maja 2018 r. przez Mytilinaios Anonymos Etairia – Omilos Epicheiriseon
   (Sprawa C-332/18 P)2018/C 285/37Język postępowania: grecki
      Strony

      Wnosząca odwołanie: Mytilinaios Anonymos Etairia – Omilos Epicheiriseon (przedstawiciele: N. Korogiannakis, N. Keramidas, E. Chrysafis i D. Diakopoulos, dikigoroi, a także K. Struckmann, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   W swym odwołaniu Mytilinaios Anonymos Etairia – Omilos Epicheiriseon wnosi do Trybunału o:

            —

            uchylenie wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie T-542/11 RENV (ECLI:EU:T:2018:132);

            —

            rozstrzygnięcie sprawy w wykonaniu nieograniczonego prawa orzekania;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2011 r.; oraz

            —

            obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w odniesieniu do całego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty odwoławcze:

            1)

            naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych przy ocenie przez Sąd, czy sporny środek stanowił pomoc państwa, a w szczególności, czy środek ten stanowił„korzyść”, w związku z oceną tej korzyści, odmową zbadania kwestii uzasadnienia gospodarczego i błędnym zastosowaniem ciężaru dowodu, ponieważ Republika Grecka nie podniosła argumentów w tym zakresie na etapie postępowania administracyjnego, oraz naruszenie prawa przy rozpoznawaniu argumentów wnoszącej odwołanie dotyczących „kryterium inwestora prywatnego”;

            2)

            naruszenie prawa dotyczące oceny „selektywnego” charakteru korzyści; oraz

            3)

            naruszenia prawa i przeinaczenia dowodów w odniesieniu do wpływu spornego środka na wymianę handlową i konkurencję.


201807270452025072018/C 285/143162017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180530111112Sprawa C-316/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 30 maja 2017 r. – Rainer Hadamek i in. / TUIfly GmbH
 ---documentbreak--- C2852018PL1120120180530PL0014112111Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 30 maja 2017 r. – Rainer Hadamek i in. / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-316/17)2018/C 285/14Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rainer Hadamek, Heike Hadamek, Florian Hadamek, Carina Hadamek

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 17 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270092025312018/C 285/624102018TC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180704444521Sprawa T-410/18: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2018 r. – Silgan Closures i Silgan Holdings/Komisja
 ---documentbreak--- C2852018PL4410120180704PL0062441452Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2018 r. – Silgan Closures i Silgan Holdings/Komisja
   (Sprawa T-410/18)2018/C 285/62Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Silgan Closures GmbH (Monachium, Niemcy), Silgan Holdings Inc. (Stamford, Connecticut, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: Rechtsanwälte H. Wollmann, D. Seeliger, R. Grafunder i V. Weiss)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 264 TFUE w zakresie dotyczącym skarżącej

            —

            obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszej skargi skarżące występują z żądaniem stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji C(2018) 2466 final z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie wszczęcia postępowania zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 (
         1
      ) w sprawie AT.40522 – Pandora.
   Skarga oparta jest na następujących zarzutach:

            1.

            Naruszenie zasady subsydiarności
            W ramach zarzutu pierwszego skarżące zarzucają, że Komisja w drodze zaskarżonej decyzji pozbawia podstawy prawnej postępowanie, które w tym momencie jest już od ponad trzech lat zawisłe w tej samej sprawie przed niemieckim federalnym urzędem ds. karteli i było na etapie zdolności do wydania rozstrzygnięcia.

            2.

            Naruszenie zasady proporcjonalności
            W ramach zarzutu drugiego skarżące zarzucają, że zaskarżona decyzja ani nie była konieczna w celu przeprowadzenia przez Komisję zamierzonych czynności kontrolnych, ani nie była proporcjonalna ze względu na związane z nią dla skarżących niekorzyści przy wyważeniu interesów obydwu stron.

            3.

            Brak dostatecznego uzasadnienia
            W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca kwestionuje, że Komisja w zaskarżonej decyzji, wbrew art. 296 TFUE, nie przytoczyła żadnych podstaw, dlaczego uznała w świetle zasad subsydiarności i proporcjonalności wszczęcie postępowania za konieczne i uzasadnione.

            4.

            Nadużycie uprawnień dyskrecjonalnych
            W ramach zarzutu czwartego skarżące podnoszą, że Komisja wszczęła postępowanie mając na celu nałożenie sankcji na skarżące zgodnie z systemem sankcji rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (
                  2
               )

      (
         1
      )	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (Dz.U. 2004, L 123, s. 18).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


201807270242024562018/C 285/153172017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170530111223Sprawa C-317/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 30 maja 2017 r. – Gerhard Schneider i Christa Schneider / TUIfly GmbH
 ---documentbreak--- C2852018PL1130120170530PL0015113122Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 30 maja 2017 r. – Gerhard Schneider i Christa Schneider / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-317/17)2018/C 285/15Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gerhard Schneider, Christa Schneider

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 17 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270532025282018/C 285/383332018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180523232311Sprawa C-333/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 maja 2018 r. – Lombardi Srl / Comune di Aulette, Delta Lavori SpA, Msm Ingegneria Srl
 ---documentbreak--- C2852018PL2310120180523PL0038231231Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 maja 2018 r. – Lombardi Srl / Comune di Aulette, Delta Lavori SpA, Msm Ingegneria Srl
   (Sprawa C-333/18)2018/C 285/38Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Lombardi Srl

      Druga strona postępowania: Comune di Aulette, Delta Lavori SpA, Msm Ingegneria Srl

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 1 akapit trzeci i ust. 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (
         1
      ) w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/66/WE z dnia 11 grudnia 2007 r. (
         2
      ), może być interpretowany w ten sposób, że zezwala on, w przypadku, gdy w przetargu brało udział więcej spółek, które nie zostały pozwane (a każdym razie w stosunku do ofert niektórych z nich nie złożono żadnego odwołania), aby sąd, na mocy przyznanej państwom członkowskim autonomii procesowej, dokonał oceny istnienia interesu podniesionego w odwołaniu głównym przez konkurenta, przeciwko któremu skierowane zostało wyłączne odwołanie wzajemne, uznane za zasadne, wykorzystując narzędzia procesowe udostępnione przez system prawny i harmonizując w ten sposób ochronę rzeczonej subiektywnej sytuacji względem skonsolidowanych zasad krajowych w przedmiocie żądania strony (art. 112 kodeksu postępowania cywilnego), dowodu stwierdzonego interesu (art. 2597 kodeksu cywilnego), subiektywnych granic powagi rzeczy osądzonej, która powstaje wyłącznie między stronami procesowymi i nie może dotyczyć sytuacji podmiotów nieuczestniczących w sporze (art. 2909 kodeksu cywilnego)?
   (
         1
      )	(Dz.U. L 395, s. 33, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t. 1, s. 246).
   (
         2
      )	Dyrektywa 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz.U. L 335, s. 31).


201807270582025252018/C 285/163532017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170609121211Sprawa C-353/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Iris Michardt i Detlef Michardt / TUIfly GmbH
 ---documentbreak--- C2852018PL1210120170609PL0016121121Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Iris Michardt i Detlef Michardt / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-353/17)2018/C 285/16Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Iris Michardt, Detlef Michardt

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 17 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270422025142018/C 285/393372018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180523232422Sprawa C-337/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 maja 2018 r. – Via Lattea Scrl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
 ---documentbreak--- C2852018PL2320120180523PL0039232242Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 maja 2018 r. – Via Lattea Scrl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
   (Sprawa C-337/18)2018/C 285/39Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Via Lattea Scrl, Alba Gilberto, Antonio Barausse, Gabriele Barausse, Azienda Agricola Benvegnù Gianni Battista e Giangaetano s.s., Domenico Brogliato s.s., Cesare Filippi, Michele Filippi, Fontana Fidenzio e Fabrizio s.s., Giovanni Gastaldello, Tiziano Giaretta, Azienda Agricola Guadagnin Gianni ed Emanuele s.s., Il Moretto di Martinazza Laura s.s., Marini Alessandro e Domenico s.s., Azienda Agricola Milan Sergio & C. s.s., Matteo Mosele, Luciano Mosele, Ennio Mosele, Renato Munaretto, Azienda Agricola Pain di Gazzola Luigi, Azienda Agricola Parise Luigi, Angelo, Francesco e Giancarlo, Sillo Zefferino Maurizio s.s., Storti Danilo e Nicoletta s.s., Tosatto Paolo e Federico s.s., Vivaldo Emilio e Pierino s.s., Giuseppe Zanettin

      Strona przeciwna w postępowaniu apelacyjnym: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że brak zgodności przepisu państwa członkowskiego z art. 2 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 (
                  1
               ) oznacza w konsekwencji brak zobowiązania producentów do wniesienia dodatkowej opłaty w przypadku wystąpienia warunków określonych w tymże rozporządzeniu?

            2)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej, a dokładniej rzecz ujmując ogólną zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, należy interpretować w ten sposób, że ochronie uzasadnionych oczekiwań nie podlegają podmioty, które dopełniły obowiązku nałożonego przez państwo członkowskie i które czerpały korzyści ze skutków odnoszących się do przestrzegania tego obowiązku, jeżeli obowiązek ten jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej?

            3)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1392/2001 (
                  2
               ) z dnia 9 lipca 2001 r. oraz termin unijny „kategoria priorytetowa” stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak art. 2 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 157/2004 przyjętego przez Republikę Włoską, ustalający zróżnicowane formy zwrotu nadpłaty tejże dodatkowej opłaty, z rozróżnieniem, w odniesieniu do terminów i sposobów zwrotu, na producentów, którzy postępowali zgodnie z wymogami przedmiotowych przepisów krajowych, które stoją w sprzeczności z prawem Unii, i producentów, którzy tych przepisów nie przestrzegali?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 Rady z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 405, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 187, s. 19, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 33, s. 104).


201807270622024662018/C 285/173542017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170609121212Sprawa C-354/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Birgit Förg / TUIfly GmbH
 ---documentbreak--- C2852018PL1220120170609PL0017122121Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Birgit Förg / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-354/17)2018/C 285/17Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Birgit Förg

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 28 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270412025042018/C 285/403382018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180523242521Sprawa C-338/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 maja 2018 r. – Cooperativa Novalat Scrl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
 ---documentbreak--- C2852018PL2410120180523PL0040241252Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 maja 2018 r. – Cooperativa Novalat Scrl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
   (Sprawa C-338/18)2018/C 285/40Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Cooperativa Novalat Scrl, Antico Giuseppe e Figli s.s., Impresa Barutta Livio, Impresa Cusinato Giulio, Impresa Danesa Cisino, Impresa Faggian Rudi, Furlan Diego e Stefano s.s., Impresa Furlan Marco, Impresa Massaro Leo Valter, Impresa Reginato Guido, Impresa Sachespi Lucio, Impresa Salmaso Luigi, Impresa Schiavon Denis, Impresa Zanetti Narciso

      Strona przeciwna w postępowaniu apelacyjnym: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że brak zgodności przepisu państwa członkowskiego z art. 2 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 (
                  1
               ) oznacza w konsekwencji brak zobowiązania producentów do wniesienia dodatkowej opłaty w przypadku wystąpienia warunków określonych w tymże rozporządzeniu?

            2)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej, a dokładniej rzecz ujmując ogólną zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, należy interpretować w ten sposób, że ochronie uzasadnionych oczekiwań nie podlegają podmioty, które dopełniły obowiązku nałożonego przez państwo członkowskie i które czerpały korzyści ze skutków odnoszących się do przestrzegania tego obowiązku, jeżeli obowiązek ten jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej?

            3)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1392/2001 (
                  2
               ) z dnia 9 lipca 2001 r. oraz termin unijny „kategoria priorytetowa” stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak art. 2 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 157/2004 przyjętego przez Republikę Włoską, ustalający zróżnicowane formy zwrotu nadpłaty tejże dodatkowej opłaty, z rozróżnieniem, w odniesieniu do terminów i sposobów zwrotu, na producentów, którzy postępowali zgodnie z wymogami przedmiotowych przepisów krajowych, które stoją w sprzeczności z prawem Unii, i producentów, którzy tych przepisów nie przestrzegali?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 Rady z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 405, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 187, s. 19, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 33, s. 104).


201807270522024502018/C 285/183552017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170609121323Sprawa C-355/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Lutz Leupolt / TUIfly GmbH.
 ---documentbreak--- C2852018PL1230120170609PL0018123132Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Lutz Leupolt / TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-355/17)2018/C 285/18Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lutz Leupolt

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 28 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270272024572018/C 285/413392018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180523252511Sprawa C-339/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 maja 2018 r. – Veneto Latte Scrl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
 ---documentbreak--- C2852018PL2510120180523PL0041251251Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 maja 2018 r. – Veneto Latte Scrl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
   (Sprawa C-339/18)2018/C 285/41Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Veneto Latte Scrl, Bovolenta Luca e Matteo s.s., Greco Andrea e Alessando s.s., Ruzza Vanel e Gloriano s.s., Azienda Agricola Marangona di Tamiso Rossano

      Strona przeciwna w postępowaniu apelacyjnym: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że brak zgodności przepisu państwa członkowskiego z art. 2 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 (
                  1
               ) oznacza w konsekwencji brak zobowiązania producentów do wniesienia dodatkowej opłaty w przypadku wystąpienia warunków określonych w tymże rozporządzeniu?

            2)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej, a dokładniej rzecz ujmując ogólną zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, należy interpretować w ten sposób, że ochronie uzasadnionych oczekiwań nie podlegają podmioty, które dopełniły obowiązku nałożonego przez państwo członkowskie i które czerpały korzyści ze skutków odnoszących się do przestrzegania tego obowiązku, jeżeli obowiązek ten jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej?

            3)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1392/2001 (
                  2
               ) z dnia 9 lipca 2001 r. oraz termin unijny „kategoria priorytetowa” stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak art. 2 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 157/2004 przyjętego przez Republikę Włoską, ustalający zróżnicowane formy zwrotu nadpłaty tejże dodatkowej opłaty, z rozróżnieniem, w odniesieniu do terminów i sposobów zwrotu, na producentów, którzy postępowali zgodnie z wymogami przedmiotowych przepisów krajowych, które stoją w sprzeczności z prawem Unii, i producentów, którzy tych przepisów nie przestrzegali?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 Rady z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 405, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 187, s. 19, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 33, s. 104).


201807270352024522018/C 285/193562017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170609131311Sprawa C-356/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Johannes Büker i Ursula Münsterteicher / TUIfly GmbH
 ---documentbreak--- C2852018PL1310120170609PL0019131131Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Johannes Büker i Ursula Münsterteicher / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-356/17)2018/C 285/19Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Johannes Büker, Ursula Münsterteicher

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 17 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270312025102018/C 285/423472018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180528262611Sprawa C-347/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 28 maja 2018 r. – Avv. Alessandro Salvoni / Anna Maria Fiermonte
 ---documentbreak--- C2852018PL2610120180528PL0042261261Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 28 maja 2018 r. – Avv. Alessandro Salvoni / Anna Maria Fiermonte
   (Sprawa C-347/18)2018/C 285/42Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Tribunale di Milano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Avv. Alessandro Salvoni

      Strona pozwana: Anna Maria Fiermonte

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 53 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (
         1
      ) oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby sąd pochodzenia, do którego złożono wniosek o wydanie zaświadczenia przewidzianego w art. 53 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 w odniesieniu do prawomocnego orzeczenia, mógł wykonywać uprawnienia z urzędu mające na celu sprawdzenie, czy doszło do naruszenia przepisów zawartych w rozdziale II sekcja 4 rozporządzenia Bruksela I bis, w celu poinformowania konsumenta o ewentualnie wykrytym naruszeniu oraz umożliwienia konsumentowi świadomej oceny możliwości skorzystania ze środka prawnego przewidzianego w art. 45 tegoż rozporządzenia?
   (
         1
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351, s. 1).


201807270172025262018/C 285/203572017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170609131312Sprawa C-357/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Lydia Wieczorek i Paul Wieczorek / TUIfly GmbH
 ---documentbreak--- C2852018PL1320120170609PL0020132131Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Lydia Wieczorek i Paul Wieczorek / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-357/17)2018/C 285/20Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lydia Wieczorek, Paul Wieczorek

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 17 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270572024612018/C 285/433522018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180530262722Sprawa C-352/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Reus, (Hiszpania) w dniu 30 maja 2018 r. – Jaime Cardus Suárez / Catalunya Caixa S.A.
 ---documentbreak--- C2852018PL2620120180530PL0043262272Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Reus, (Hiszpania) w dniu 30 maja 2018 r. – Jaime Cardus Suárez / Catalunya Caixa S.A.
   (Sprawa C-352/18)2018/C 285/43Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia de Reus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Jaime Cardus Suárez.

      Strona pozwana: Catalunya Caixa S.A.

      Pytania prejudycjalne

            1.1

            Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13 (
                  1
               ) należy interpretować w ten sposób, że warunek umowny zawierający oficjalny wskaźnik, IRPH, uregulowany w przepisie prawa, nie podlega przepisom dyrektywy, nawet jeżeli wskaźnik ten nie jest bezwzględnie obowiązujący, niezależnie od jego wyboru, ani nie ma subsydiarnego charakteru w braku porozumienia między stronami?

            1.2

            Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunek umowny zawierający oficjalny wskaźnik, IRPH, uregulowany w przepisie prawa, podlega przepisom dyrektywy, nawet jeżeli wspomniany warunek umowny zmienia postanowienie zawarte w przepisie administracyjnym, które definiuje wskaźnik IRPH, o ujemnym spreadzie, którego zastosowanie byłoby konieczne w przypadku, gdy wspomniany wskaźnik zostałby zastosowany jako stopa umowna w celu wyrównania RRSO transakcji kredytu hipotecznego z RRSO rynkową, w związku z czym można przyjąć, że została zmieniona równowaga umowna określona przez ustawodawcę krajowego?

            2.1.

            Czy okoliczność, że wskaźnik referencyjny, IRPH, zawarty przez sprzedawcę lub dostawcę w warunku umowy kredytu jest regulowany przepisami ustawowymi lub wykonawczymi, wyklucza obowiązek sprawdzenia przez sąd, czy konsument został poinformowany o wszystkich elementach, które w odniesieniu do wspomnianego wskaźnika mogą mieć wpływ na zakres zobowiązań konsumenta, w celu uznania, że warunek został wyrażony prostym i zrozumiałym językiem w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13?

            2.2.

            Czy dyrektywa 93/13 sprzeciwia się orzecznictwu sądowemu, zgodnie z którym obowiązek przejrzystości jest spełniony przez samo odniesienie do oficjalnego wskaźnika w uprzednio ustalonym warunku, przy czym nie jest wymagana żadna inna informacja w tym względzie od sprzedawcy lub dostawcy, który ustalił ten warunek, czy też, wręcz przeciwnie, dla spełnienia obowiązku przejrzystości konieczne jest przekazanie przez sprzedawcę lub dostawcę informacji na temat konfiguracji, zakresu i rzeczywistego funkcjonowania mechanizmu danego wskaźnika referencyjnego?

            2.3.

            Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że pominięcie informacji dotyczących konfiguracji, funkcjonowania i dotychczasowej ewolucji IRPH oraz jego przewidywanej przyszłej ewolucji, co najmniej w perspektywie krótko- lub średnioterminowej, biorąc pod uwagę wiedzę sprzedawcy lub dostawcy na temat tych elementów w chwili zawarcia umowy, pozwala uznać, że warunek zawierający takie pominięcie nie został wyrażony prostym i zrozumiałym językiem w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13?

            2.4

            Czy wymóg dotyczący przejrzystości warunku zawarty w art. 4 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, aby konsument został poinformowany o przepisach wykonawczych, które regulowały wskaźnik referencyjny i jego treść, jako o istotnej informacji dla tego, aby konsument mógł zrozumieć gospodarcze i prawne znaczenie warunku zawierającego taki wskaźnik?

            2.5.

            Czy reklama i informacje dostarczone przez sprzedawcę lub dostawcę, który ustalił dany warunek umowy, mogące wprowadzić w błąd konsumenta przy zawieraniu przezeń umowy kredytu stosującego wskaźnik IRPH, mogą stanowić czynnik, na którym sąd może oprzeć ocenę nieuczciwego charakteru warunku umowy zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13?

            3.1.

            Czy w przypadku uznania nieuczciwego charakteru warunku – w związku z czym kredyt musiałby zostać spłacony bez odsetek, a tym samym poprzez stwierdzenie nieważności i usunięcie warunku o zmiennym oprocentowaniu zniknęłaby podstawa do zawarcia umowy wyłącznie z punktu widzenia instytucji bankowej, należałoby dopuścić możliwość uzupełnienia wspomnianej umowy poprzez zmianę treści nieuczciwego warunku przy zastosowaniu jakiegokolwiek innego wskaźnika referencyjnego zamiast wskaźnika uznanego za nieważny? Czy w takim przypadku powyższa interpretacja i uzupełnienie umowy byłyby sprzeczne z art. 6 dyrektywy 93/13?

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz. U. 1993, L 95, s. 29).


201807270182025122018/C 285/213582017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170609131423Sprawa C-358/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Walter Langguth i Elke Langguth / TUIfly GmbH
 ---documentbreak--- C2852018PL1330120170609PL0021133142Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Walter Langguth i Elke Langguth / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-358/17)2018/C 285/21Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Walter Langguth i Elke Langguth

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 28 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270282024582018/C 285/443682018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180605272821Sprawa C-368/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi (Belgia) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Frank Casteels / Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd
 ---documentbreak--- C2852018PL2710120180605PL0044271282Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi (Belgia) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Frank Casteels / Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd
   (Sprawa C-368/18)2018/C 285/44Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Justice de paix du troisième canton de Charleroi

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Frank Casteels

      Strona pozwana: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd

      Pytania prejudycjalne

   Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczący wykładni art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (
         1
      ) ma następujące brzmienie:

            —

            czy okoliczność stanowiąca przedmiot niniejszego sporu, to jest strajk pracowników przedsiębiorstwa obsługi naziemnej w porcie lotniczym, w którym rozpoczyna się odnośny lot, jest objęta pojęciem „zdarzenia” w rozumieniu pkt 22 wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r., Wallentin-Hermann (C-549/07, EU:C:2008:771), czy też pojęciem „nadzwyczajnej okoliczności” w rozumieniu motywu 14 wspomnianego rozporządzenia, tak jak jest ono interpretowane w wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r., McDonagh (C-12/11, EU:C:2013:43), lub też czy oba te pojęcia pokrywają się;

            —

            czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że zdarzenie takie jak to będące przedmiotem niniejszego sporu, to jest strajk pracowników przedsiębiorstwa obsługi naziemnej w porcie lotniczym, w którym rozpoczyna się odnośny lot, trzeba uznać za zdarzenie, które wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności przewoźnika lotniczego, w związku z czym nie może ono zostać zakwalifikowane jako „nadzwyczajna okoliczność” zwalniająca przewoźnika lotniczego z obowiązku zapłaty na rzecz pasażerów odszkodowania z tytułu odwołania lotu obsługiwanego przez ten samolot;

            —

            jeżeli zdarzenie takie jak to będące przedmiotem niniejszego sporu, to jest strajk pracowników przedsiębiorstwa obsługi naziemnej w porcie lotniczym, w którym rozpoczyna się odnośny lot, należy uznać za „nadzwyczajną okoliczność”, to czy na tej podstawie trzeba wnioskować, że dla przewoźnika lotniczego chodzi tu o „nadzwyczajną okoliczność”, której nie można było uniknąć nawet przy podjęciu wszelkich racjonalnych środków?

            —

            czy fakt, iż strajk został zapowiedziany, powinien zostać uznany za skutkujący tym, że zdarzenie takie jak to będące przedmiotem niniejszego sporu, to jest strajk pracowników przedsiębiorstwa obsługi naziemnej w porcie lotniczym, w którym rozpoczyna się odnośny lot, nie jest objęte pojęciem „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91?

      (
         1
      )	Dz.U. L 46, s. 1.


201807270342024632018/C 285/223592017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170609141411Sprawa C-359/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Marcel Lutz i in. / TUIfly GmbH
 ---documentbreak--- C2852018PL1410120170609PL0022141141Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Marcel Lutz i in. / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-359/17)2018/C 285/22Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marcel Lutz, Janine Lutz, Michelle Lutz, Sarah Lutz

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 18 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270202024302018/C 285/453692018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180605282921Sprawa C-369/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi (Belgia) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Giovanni Martina / Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd
 ---documentbreak--- C2852018PL2810120180605PL0045281292Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi (Belgia) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Giovanni Martina / Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd
   (Sprawa C-369/18)2018/C 285/45Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Justice de paix du troisième canton de Charleroi

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Giovanni Martina

      Strona pozwana: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd

      Pytania prejudycjalne

   Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczący wykładni art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (
         1
      ) ma następujące brzmienie:

            —

            czy okoliczność stanowiąca przedmiot niniejszego sporu, to jest wyciek paliwa na pas startowy, który doprowadził do zamknięcia tego pasa, jest objęta pojęciem „zdarzenia” w rozumieniu pkt 22 wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r., Wallentin-Hermann (C-549/07, EU:C:2008:771), czy też pojęciem „nadzwyczajnej okoliczności” w rozumieniu motywu 14 wspomnianego rozporządzenia, tak jak jest ono interpretowane w wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r., McDonagh (C-12/11, EU:C:2013:43), lub też czy oba te pojęcia pokrywają się;

            —

            czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że zdarzenie takie jak to będące przedmiotem niniejszego sporu, to jest wyciek paliwa na pas startowy, który doprowadził do zamknięcia tego pasa, trzeba uznać za zdarzenie, które wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności przewoźnika lotniczego, w związku z czym nie może ono zostać zakwalifikowane jako „nadzwyczajna okoliczność” zwalniająca przewoźnika lotniczego z obowiązku zapłaty na rzecz pasażerów odszkodowania z tytułu dużego opóźnienia lotu obsługiwanego przez ten samolot;

            —

            jeżeli zdarzenie takie jak to będące przedmiotem niniejszego sporu, to jest wyciek paliwa na pas startowy, który doprowadził do zamknięcia tego pasa, należy uznać za „nadzwyczajną okoliczność”, to czy na tej podstawie trzeba wnioskować, że dla przewoźnika lotniczego chodzi tu o „nadzwyczajną okoliczność”, której nie można było uniknąć nawet przy podjęciu wszelkich racjonalnych środków?

      (
         1
      )	Dz.U. L 46, s. 1.


201807270262024312018/C 285/233602017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170609141412Sprawa C-360/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r.. – Nicole Hofmann / TUIfly GmbH.
 ---documentbreak--- C2852018PL1420120170609PL0023142141Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r.. – Nicole Hofmann / TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-360/17)2018/C 285/23Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nicole Hofmann

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 28 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270552025292018/C 285/463722018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180607292911Sprawa C-372/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d'appel de Nancy (Francja) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Ministre de l'Action et des Comptes publics / Małżeństwo Dreyer
 ---documentbreak--- C2852018PL2910120180607PL0046291291Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d'appel de Nancy (Francja) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Ministre de l'Action et des Comptes publics / Małżeństwo Dreyer
   (Sprawa C-372/18)2018/C 285/46Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Cour administrative d'appel de Nancy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Ministre de l’Action et des Comptes publics

      Druga strona postępowania: Małżeństwo Dreyer

      Pytanie prejudycjalne

   Czy składki przeznaczone na Caisse nationale de solidarité pour l’autonomie, które przyczyniają się do finansowania spornych świadczeń [zasiłków dla osób starszych o ograniczonej samodzielności (APA) oraz świadczeń wyrównawczych z tytułu niepełnosprawności (PCH)], mają bezpośredni i wystarczająco istotny związek z niektórymi działami zabezpieczenia społecznego wymienionymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (
         1
      ), a wobec tego wchodzą w zakres stosowania tego rozporządzenia z samego tylko względu, że odnoszą się do jednego z rodzajów ryzyka wymienionych w art. 3 i są przyznawane bez jakiejkolwiek uznaniowości na podstawie prawnie określonej sytuacji?
   (
         1
      )	Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).


201807270392024402018/C 285/243612017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170609141523Sprawa C-361/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Ole Feuser / TUIfly GmbH.
 ---documentbreak--- C2852018PL1430120170609PL0024143152Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Ole Feuser / TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-361/17)2018/C 285/24Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ole Feuser

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 28 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270212024882018/C 285/473762018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180607303121Sprawa C-376/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Slovenské elektrárne, a.s. / Daňový úrad pre vybrané daňové subjekty
 ---documentbreak--- C2852018PL3010120180607PL0047301312Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Slovenské elektrárne, a.s. / Daňový úrad pre vybrané daňové subjekty
   (Sprawa C-376/18)2018/C 285/47Język postępowania: słowacki
      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Slovenské elektrárne, a.s.

      Strona przeciwna: Daňový úrad pre vybrané daňové subjekty

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE (
                  1
               ) z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 2003/54/WE (zwaną dalej „trzecią dyrektywą w sprawie energii elektrycznej”) należy interpretować w ten sposób, że jest sprzeczny z jej celem, w szczególności z jej art. 3, przepis krajowy, taki jak przepis będący przedmiotem postępowania głównego, który ustanawia środek specjalny polegający na obowiązkowej opłacie obciążającej podmioty regulowane, w tym posiadaczy zezwolenia na dostawy energii elektrycznej wydanego przez właściwy organ regulacyjny zainteresowanego państwa członkowskiego („Urząd” i „podmiot regulowany”), określonej na podstawie wyniku finansowego osiągniętego nie tylko na poziomie krajowym, lecz także przy prowadzeniu działalności za granicą, która to opłata:

                     i)

                     ma wpływ na swobodę podmiotów regulowanych w zakresie ustalenia w pełni konkurencyjnej ceny za dostawy energii elektrycznej na zagranicznych rynkach energii elektrycznej, a zatem również na proces konkurencji na tych rynkach;

                     ii)

                     osłabia konkurencyjność podmiotów regulowanych w porównaniu z zagranicznymi dostawcami energii elektrycznej działającymi na słowackim rynku energii elektrycznej, gdy oba te rodzaje podmiotów dostarczają energię elektryczną również na dany rynek zagraniczny, ponieważ w przypadku dostaw energii elektrycznej za granicę zagraniczny dostawca nie podlega wspomnianej opłacie obowiązkowej;

                     iii)

                     zniechęca do wejścia nowych konkurentów na rynek dostaw energii elektrycznej w Republice Słowackiej i za granicą, ponieważ taka obowiązkowa opłata miałaby również zastosowanie do dochodów z ich działalności nieregulowanej, nawet jeśli następnie przez określony czas uzyskaliby oni zezwolenie na dostawy energii elektrycznej, lecz dochody z takich dostaw wynosiłyby zero;

                     iv)

                     może skłonić słowackie podmioty regulowane do wystąpienia do Urzędu [słowackiego] lub zagranicznych dostawców energii elektrycznej do wystąpienia do organu regulacyjnego swojego państwa pochodzenia, który to organ wydał im zezwolenie na dostawę energii elektrycznej, o cofnięcie zezwolenia, biorąc pod uwagę, że dla podmiotu, który nie chce, aby dochody z jego innych działalności również podlegały rozpatrywanej opłacie, cofnięcie wspomnianego zezwolenia jest jedynym sposobem na pozbycie się statusu podmiotu regulowanego, przewidzianego w spornych przepisach?

            2)

            Czy trzecią dyrektywę w sprawie energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że nie można zaliczyć do środków, na których przyjęcie przez państwo członkowskie zezwala trzecia dyrektywa w sprawie energii elektrycznej, nawet jeżeli są one sprzeczne z celem tej dyrektywy, środka specjalnego, takiego jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, polegającego na obowiązkowej opłacie obciążającej podmioty regulowane, w tym posiadaczy zezwolenia na dostawy energii elektrycznej wydanego przez Urząd, określonej na podstawie ich wyniku finansowego, w tym wyniku osiągniętego przy prowadzeniu działalności za granicą, ponieważ środek ten nie jest narzędziem walki ze zmianami klimatycznymi i nie służy zapewnieniu dostaw energii elektrycznej, ani też nie służy realizacji żadnego innego celu trzeciej dyrektywy w sprawie energii elektrycznej?

            3)

            Czy trzecią dyrektywę w sprawie energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak przepis będący przedmiotem postępowania głównego, który ustanawia środek specjalny polegający na obowiązkowej opłacie obciążającej podmioty regulowane, w tym posiadaczy zezwolenia na dostawy energii elektrycznej wydanego przez Urząd, określonej na podstawie ich wyniku finansowego, w tym wyniku osiągniętego przy prowadzeniu działalności za granicą, nie spełnia wymogów przejrzystości, niedyskryminacji i równego dostępu dla konsumentów zgodnie z art. 3 wspomnianej dyrektywy, ponieważ – w przypadku podmiotu regulowanego – dotyczy również dochodów uzyskanych (tytułem dostaw energii elektrycznej lub na innej podstawie) za granicą, natomiast – w przypadku posiadacza zezwolenia na dostawy energii elektrycznej wydanego w ramach „paszportyzacji” zezwolenia na dostawy energii elektrycznej wydanego w państwie pochodzenia – dotyczy tylko dochodów uzyskanych w Republice Słowackiej?

      (
         1
      )	Dz.U. 2009, L 211, s. 55.


201807270592024602018/C 285/483842018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180608313111Sprawa C-384/18: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii
 ---documentbreak--- C2852018PL3110120180608PL0048311311Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii
   (Sprawa C-384/18)2018/C 285/48Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe, L. Malferrari, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

            —

            Stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 25 dyrektywy 2006/123/WE (
                  1
               ) i art. 49 TFUE;

            —

            obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   (i) Zakazując wykonywania działalności księgowego jednocześnie z działalnością brokera, agenta ubezpieczeń, agenta nieruchomości lub wszelką działalnością z zakresu bankowości lub usług finansowych, oraz (ii) zezwalając Chambres de l’Institut professionnel des comptables et Fiscalistes agrées (izbom instytutu zawodowego autoryzowanych księgowych i doradców podatkowych – IPCF) na zakazanie wykonywania działalności księgowego łącznie z dowolnym rodzajem działalności rolnej, rzemieślniczej i handlowej, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 25 dyrektywy 2006/123/WE i art. 49 TFUE.
   (
         1
      )	Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36).


201807270512025222018/C 285/253622017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170609151511Sprawa C-362/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Boris Feuser / TUIfly GmbH.
 ---documentbreak--- C2852018PL1510120170609PL0025151151Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Boris Feuser / TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-362/17)2018/C 285/25Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Boris Feuser

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 28 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270502024782018/C 285/263942017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170630151512Sprawa C-394/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 30 czerwca 2017 r. – Ines Ewen / TUIfly GmbH.
 ---documentbreak--- C2852018PL1520120170630PL0026152151Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 30 czerwca 2017 r. – Ines Ewen / TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-394/17)2018/C 285/26Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ines Ewen

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 17 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270562025242018/C 285/274032017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170704151623Sprawa C-403/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 4 lipca 2017 r. – Petra Nünemann / TUIfly GmbH
 ---documentbreak--- C2852018PL1530120170704PL0027153162Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 4 lipca 2017 r. – Petra Nünemann / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-403/17)2018/C 285/27Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Petra Nünemann

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 17 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270292024592018/C 285/284092017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170707161611Sprawa C-409/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 7 czerwca 2017 r. – Barbara Yvette Müller i in. / TUIfly GmbH
 ---documentbreak--- C2852018PL1610120170707PL0028161161Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 7 czerwca 2017 r. – Barbara Yvette Müller i in. / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-409/17)2018/C 285/28Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Barbara Yvette Müller, Stefanie Müller, Michelle Müller

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 28 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270332024512018/C 285/294292017CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20170717161612Sprawa C-429/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 17 czerwca 2017 r. – Bially i in. / TUIfly GmbH.
 ---documentbreak--- C2852018PL1620120170717PL0029162161Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 17 czerwca 2017 r. – Bially i in. / TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-429/17)2018/C 285/29Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bially i in.

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 28 maja 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


201807270302024642018/C 285/302742018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180423161723Sprawa C-274/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeits- und Sozialgericht Wien (Austria) w dniu 23 kwietnia 2018 r. – Minoo Schuch-Ghannadan / Medizinische Universität Wien
 ---documentbreak--- C2852018PL1630120180423PL0030163172Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeits- und Sozialgericht Wien (Austria) w dniu 23 kwietnia 2018 r. – Minoo Schuch-Ghannadan / Medizinische Universität Wien
   (Sprawa C-274/18)2018/C 285/30Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Arbeits- und Sozialgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Minoo Schuch-Ghannadan

      Strona pozwana: Medizinische Universität Wien

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy ustanowiona w klauzuli 4 pkt 2 porozumienia ramowego, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. (
                  1
               ) dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin, zasada pro rata temporis w połączeniu z wynikającą z klauzuli 4 pkt 1 zasadą niedyskryminacji znajduje zastosowanie w odniesieniu do ustawowej regulacji, zgodnie z którą łączny czas trwania bezpośrednio następujących po sobie umów o pracę pracownicy lub pracownika austriackiego uniwersytetu, zatrudnionych w ramach projektów finansowanych ze środków pozyskanych od osób trzecich lub projektów badawczych, w przypadku zatrudnienia w pełnym wymiarze godzin wynosi 6 lat, natomiast w przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze godzin 8 lat, a ponadto przy przedstawieniu obiektywnego uzasadnienia, w szczególności w odniesieniu do kontynuacji względnie dokończenia projektów lub publikacji, do wykraczającego ponadto jednorazowego przedłużenia do łącznie 10 lat w przypadku zatrudnienia w pełnym wymiarze i 12 lat w przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze godzin?

            2)

            Czy takie uregulowanie prawne, jak opisane w pierwszym pytaniu prejudycjalnym, stanowi pośrednią dyskryminację ze względu na płeć w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) z dnia 5 lipca 2006 r., jeżeli ze wszystkich pracowników, których obejmuje ta regulacja, jest nią dotknięty znacznie większy udział procentowy zatrudnionych kobiet niż mężczyzn?

            3)

            Czy wykładni art. 19 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) z dnia 5 lipca 2006 r. (
                  2
               ) należy dokonywać w taki sposób, że kobieta powołująca się na to, iż w zakresie stosowania regulacji prawnej, jak wywiedziono w pierwszym pytaniu prejudycjalnym, podlega pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć, ponieważ znacznie więcej kobiet niż mężczyzn zatrudnionych jest w niepełnym wymiarze godzin, musi tę okoliczność, a szczególnie o wiele większy statystycznie udział kobiet, wykazać poprzez przedstawienie konkretnych danych statystycznych lub konkretnych okoliczności i uwiarygodnić poprzez przedstawienie odpowiednich dowodów?

      (
         1
      )	Dz.U. 1998, L 14, s. 9.
   (
         2
      )	Dz.U. 2006, L 204, s. 23.