title: Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 8 września 2010 r. # 4care AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Acumed - Wcześniejsze słowny krajowy znak towarowy AQUAMED ACTIVE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]. # Sprawa T-575/08.

text:
      Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 8 września 2010 r. – 4care przeciwko OHIM – Laboratorios Diafarm (Acumed)
      (sprawa T‑575/08)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Acumed – Wcześniejsze słowny krajowy znak towarowy AQUAMED ACTIVE – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Podobieństwo towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
         towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8
         ust. 1 lit. b)) (por. pkt 23, 55)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 października 2008 r. (sprawa R 1636/2007‑2) dotyczącą postępowania
                  w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Diafarm, SA a 4care AG.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               4care AG

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy Acumed dla towarów z klas 3, 5 i 9 – zgłoszenie nr 4493136

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Laboratorios Diafarm, SA

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Słowny hiszpański znak towarowy AQUAMED ACTIVE (nr 2506452) dla towarów z klasy 5 oraz słowny wspólnotowy znak towarowy AQUAMED
                  ACTIVE (nr 2882272) dla towarów z klasy 5

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	4care AG zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2010 r. # August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt myszki z czekolady - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Prawo do obrony. # Sprawa T-13/09.

text:
      Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2010 r. – Storck przeciwko OHIM (Kształt myszki z czekolady)
      (sprawa T‑13/09)
      Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego – Kształt myszki z czekolady – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] – Prawo do obrony
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Trójwymiarowy znak towarowy (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 44)
      Przedmiot

               Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 listopada 2008 r. (sprawa R 185/2006‑4) dotyczącą rejestracji oznaczenia
                  trójwymiarowego tworzonego przez kształt myszki z czekolady jako wspólnotowego znaku towarowego.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               August Storck KG

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający mysz z czekolady dla towarów z klasy 30 – zgłoszenie nr 4490447

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	August Storck KG zostaje obciążona kosztami.


Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 16 maja 2013 r. # Gap SA granen & producten NV przeciwko Komisji Europejskiej. # Odpowiedzialność pozaumowna - Przywóz pszenicy twardej wysokiej jakości - Należności celne przywozowe - Rozporządzenie (WE) nr 919/2009 - Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Szkoda materialna - Związek przyczynowy. # Sprawa T-437/10.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 września 2011 r. # Cathy Schulz-Delzers i Pascal Schulz przeciwko Finanzamt Stuttgart III. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Finanzgericht Baden-Württemberg - Niemcy. # Swobodny przepływ osób - Zakaz dyskryminacji i obywatelstwo Unii - Podatek dochodowy - Uwzględnienie dodatków zagranicznych w ramach obliczania stawki opodatkowania, mającej zastosowanie do innych dochodów, przy zastosowaniu progresywnego progu podatkowego - Uwzględnienie dodatków przyznawanych urzędnikom innego państwa członkowskiego wykonującym powierzone im funkcje na terytorium krajowym - Nieuwzględnienie dodatków przyznawanych urzędnikom krajowym wykonującym powierzone im funkcje poza terytorium krajowym - Porównywalność. # Sprawa C-240/10.

text:
      Sprawa C‑240/10
      Cathy Schulz-Delzers
      i
      Pascal Schulz
      przeciwko
      Finanzamt Stuttgart III
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnymzłożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg)

      Swobodny przepływ osób – Zakaz dyskryminacji i obywatelstwo Unii – Podatek dochodowy – Uwzględnienie dodatków zagranicznych w ramach obliczania stawki opodatkowania mającej zastosowanie do innych dochodów przy
         zastosowaniu progresywnego progu podatkowego – Uwzględnienie dodatków przyznawanych urzędnikom innego państwa członkowskiego wykonującym powierzone im funkcje na terytorium
         krajowym – Nieuwzględnienie dodatków przyznawanych urzędnikom krajowym wykonującym powierzone im funkcje poza terytorium krajowym – Porównywalność

      Streszczenie wyroku
      Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Podatki dochodowe
      (art. 39 WE)
      Artykuł 39 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu dotyczącemu podatku dochodowego,
         zgodnie z którym dodatki przyznawane urzędnikowi państwa członkowskiego pracującemu w innym państwie członkowskim w celu wyrównania
         spadku siły nabywczej pieniądza w miejscu zatrudnienia, nie są uwzględniane na potrzeby określenia stawki opodatkowania mającej
         zastosowanie w tym pierwszym państwie do innych dochodów podatnika bądź małżonka, podczas gdy ekwiwalentne dodatki przyznawane
         urzędnikowi tego innego państwa członkowskiego pracującemu na terytorium pierwszego państwa członkowskiego są uwzględniane
         na potrzeby określenia tej stawki opodatkowania.

      (por. pkt 43; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)
      z dnia 15 września 2011 r.(*)

      Swobodny przepływ osób – Zakaz dyskryminacji i obywatelstwo Unii – Podatek dochodowy – Uwzględnienie dodatków zagranicznych w ramach obliczania stawki opodatkowania mającej zastosowanie do innych dochodów przy
         zastosowaniu progresywnego progu podatkowego – Uwzględnienie dodatków przyznawanych urzędnikom innego państwa członkowskiego wykonującym powierzone im funkcje na terytorium
         krajowym – Nieuwzględnienie dodatków przyznawanych urzędnikom krajowym wykonującym powierzone im funkcje poza terytorium krajowym – Porównywalność

      W sprawie C‑240/10
      mającej za przedmiot wiosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht
         Baden-Württemberg (Niemcy) postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 maja 2010 r., w postępowaniu:

      Cathy Schulz-Delzers,
      Pascal Schulz
      przeciwko
      Finanzamt Stuttgart III,
      TRYBUNAŁ (czwarta izba),
      w składzie: J.C. Bonichot, prezes izby, K. Schiemann (sprawozdawca), C. Toader, A. Prechal i E. Jarašiūnas, sędziowie,
      rzecznik generalny: S. Mengozzi,
      sekretarz: B. Fülöp, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 24 marca 2011 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu C. Schulz-Delzers oraz P. Schulza przez S. Hoffmanna, Rechtsanswalt,
      –        w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henze oraz C. Blaschke, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu hiszpańskiego przez M. Muñoza Péreza, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Europejskiej przez R. Lyala oraz W. Möllsa, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 26 maja 2011 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 12 WE, 18 WE i 39 WE.

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy C. Schulz-Delzers i P. Schulzem (zwanymi dalej „małżonkami Schulz”) a Finanzamt
         Stuttgart III (urzędem skarbowym Stuttgart III, zwanym dalej „Finanzamt”) w przedmiocie decyzji dotyczącej podatku dochodowego,
         wydanej przez Finanzamt za lata 2005 i 2006.

       Ramy prawne
       Opodatkowanie dochodu w Niemczech
      3        W latach 2005 i 2006 opodatkowanie dochodów było uregulowane w Niemczech przez Einkommensteuergesetz (ustawę w sprawie podatku
         dochodowego, zwaną dalej „EStG”), w brzmieniu mającym zastosowanie w wyżej wymienionych latach.

      4        Zgodnie z art. 1 EStG nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od swoich dochodów podlegają między innymi osoby fizyczne mające
         miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Niemczech.

      5        Stawka podatku dochodowego jest określana stosownie do progresywnych progów i wzrasta stosownie do wysokości dochodu. Progi
         te odzwierciedlają ocenę zdolności kontrybucyjnej podatnika dokonaną przez niemieckiego ustawodawcę w odniesieniu do warunków
         egzystencji panujących w Niemczech.

      6        Pewne rodzaje dochodów są zwolnione z podatku dochodowego. W tej kwestii dokonywane jest między innymi rozróżnienie pomiędzy
         dochodami, które choć nie są opodatkowane, są uwzględniane na potrzebę obliczenia stawki opodatkowania mającej zastosowanie
         do innych dochodów przy zastosowaniu progresywnego progu podatkowego, a tymi, które nie są uwzględniane w tym obliczeniu.
         Pierwsze z nich są uznawane za dochody zwolnione z podatku „z zastrzeżeniem ich uwzględnienia w ramach klauzuli progresywności”
         (Progressionsvorbehalt).

      7        Fakt uwzględniania, w ramach klauzuli progresywności, pewnych dochodów zwolnionych z podatku na etapie określania stawki opodatkowania
         mającej zastosowanie do innych dochodów jest wyrazem oceny zdolności kontrybucyjnej podatnika dokonanej przez ustawodawcę.
         Podatnik uzyskujący dochody zwolnione z podatku, lecz brane pod uwagę w ramach klauzuli progresywności ma, zdaniem ustawodawcy,
         wyższą zdolność kontrybucyjną aniżeli podatnik pozbawiony tych dochodów. W konsekwencji w ramach tej klauzuli uwzględniane
         są pewne dochody zastępcze, zasadniczo zwolnione z podatku, takie jak m.in. zasiłki dla bezrobotnych. Otóż przeznaczeniem
         tych dochodów nie jest kompensata pewnych obciążeń, lecz zagwarantowanie w ogólny sposób otrzymującym je osobom wystarczających
         środków egzystencji.

      8        Natomiast przewidując zwolnienie z podatku bez uwzględnienia danego dochodu w ramach klauzuli progresywności, ustawodawca
         wyszedł z założenia, że dochód zwolniony z podatku nie może być uznany za czynnik zdolności kontrybucyjnej i nie powinien
         być jako taki postrzegany nawet dla celów opodatkowania innych dochodów.

      9        Dla złagodzenia progresywności progu podatku dochodowego w przypadku małżonków uzyskujących dochody różnej wysokości niemiecki
         ustawodawca wprowadził na rzecz podlegających nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu osób pozostających w związku małżeńskim
         i nieznajdujących się w trwałej separacji system wspólnego rozliczenia podatkowego, w ramach którego ustalana jest dla nich
         wspólna podstawa opodatkowania, przy jednoczesnym zastosowaniu procedury podziału („Splitting-Verfahren”). W tym celu dochody
         uzyskane przez małżonków są sumowane, a następnie zostają wspólnie opodatkowane. Podatek dochodowy małżonków dokonujących
         wspólnego rozliczenia stanowi dwukrotność kwoty podatku wyliczonej dla połowy dochodu podlegającego wspólnemu rozliczeniu.

       Opodatkowanie w Niemczech dochodów uzyskiwanych od francuskiego organu
      10      Umowa między Republiką Francuską a Republiką Federalną Niemiec o unikaniu podwójnego opodatkowania i wzajemnej pomocy administracyjnej
         i prawnej w dziedzinie podatków od dochodu i od majątku oraz podatków od działalności gospodarczej i podatków gruntowych,
         podpisana w Paryżu w dniu 21 lipca 1959 r. (Bundesgesetzblatt 1961 II, s. 397), w brzmieniu zmienionym przez aneks podpisany w Paryżu w dniu 20 grudnia 2001 r. (Bundesgesetzblatt 2002 II, s. 2370) (zwana dalej „francusko-niemiecką umową podatkową”) przewiduje w art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze „zasadę
         państwa źródła”, zgodnie z którą uposażenia, płace i podobne wynagrodzenia, które osoba prawna prawa publicznego tego państwa
         wypłaca osobie fizycznej mającej miejsce zamieszkania w innym państwie za obecne świadczenie pracy w administracji, podlegają
         opodatkowaniu tylko w pierwszym wymienionym państwie.

      11      Artykuł 20 ust. 1 francusko-niemieckiej umowy podatkowej przewiduje w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania, że dochody
         rezydentów Republiki Federalnej Niemiec pochodzące z Francji, które zgodnie z tą umową podlegają opodatkowaniu we Francji,
         są wyłączone z podstawy wymiaru podatku niemieckiego. Przepis ten uściśla, że zasada ta nie ogranicza prawa Republiki Federalnej
         Niemiec do uwzględnienia wyłączonych w ten sposób dochodów przy ustalaniu stawki podatkowej.

      12      Przepisy te mają zastosowanie zarówno do wynagrodzeń podstawowych urzędników francuskich zamieszkujących w Niemczech, jak
         i do dodatków do wynagrodzenia otrzymywanych przez nich z tytułu wyjazdu do Niemiec.

      13      Zgodnie z § 32b ust. 1 pkt 3 EStG:

      „Jeśli podatnik podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu czasowo albo przez cały okres podatkowy […]
      […]
      3.      uzyskiwał dochody, które zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania albo zgodnie z inną umową międzypaństwową są
         zwolnione z podatku z zastrzeżeniem uwzględnienia przy obliczaniu podatku dochodowego, to do dochodów podlegających opodatkowaniu
         zgodnie z § 32a ust. 1 należy zastosować szczególną stawkę podatku”.

      14      Paragraf 32b ust. 2 pkt 2 EStG stanowi:

      „Szczególna stawka podatku zgodnie z ust. 1 to stawka podatku wynikająca z powiększenia lub pomniejszenia dochodu podlegającego
         opodatkowaniu zgodnie z § 32a ust. 1 w ramach obliczania podatku dochodowego w następujący sposób […]

      […]
      2.      w przypadkach przewidzianych w ust. 1 pkt 2 i 3 – wymienione tam dochody, przy czym zawarte w nich dochody nadzwyczajne należy
         uwzględnić w jednej piątej”.

       Opodatkowanie w Niemczech dodatków zagranicznych uzyskiwanych przez podatników niemieckich pracujących za granicą
      15      O ile dochody podatników mających status urzędników i pracujących za granicą podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
         w ramach podatku dochodowego w Niemczech, ewentualne dodatki wypłacane im z tytułu wyjazdu za granicę są zwolnione – w Niemczech
         – z podatku dochodowego i nie są brane pod uwagę w ramach klauzuli progresywności.

      16      Paragraf 3 pkt 64 EStG przewiduje:

      „Dochody z wykonywanej za granicą działalności pracowników w służbie osoby prawnej krajowego prawa publicznego, którzy uzyskują
         w związku z tym wynagrodzenie pochodzące z budżetu państwa, są zwolnione z podatku w zakresie, w jakim dochody te przekraczają
         wynagrodzenie za pracę, które przysługiwałoby tym pracownikom za równoważną działalność w państwie, z którego budżetu pochodzi
         to wynagrodzenie […]. Zdanie pierwsze stosuje się również w sytuacji, gdy pracownik jest zatrudniony przez inny podmiot, określający
         wynagrodzenie zgodnie z przepisami, o których mowa w zdaniu pierwszym, a wynagrodzenie jest wypłacane z budżetu państwa i pochodzi
         w całości bądź w znacznej części ze środków publicznych. W przypadku innych pracowników oddelegowanych za granicę na czas
         określony, którzy mają za granicą swoje miejsce zamieszkania bądź zwykłego pobytu, kwota wyrównująca różnicę w sile nabywczej
         przyznana im przez pracodawcę krajowego jest zwolniona z podatku w zakresie, w jakim nie wykracza ona poza kwoty określonej
         dla podobnych poborów zagranicznych zgodnie z § 54 Bundesbesoldungsgesetz (ustawy federalnej w sprawie wynagradzania urzędników)”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      17      Małżonkowie Schulz zamieszkują w Niemczech i mają na swoim utrzymaniu dwoje dzieci. Zdecydowali się na wspólne opodatkowanie
         całości ich dochodów w rozumieniu §1 EStG, aby móc korzystać z korzystniejszej wspólnej podstawy opodatkowania.

      18      P. Schulz, obywatel niemiecki, jest zatrudniony jako adwokat i w latach 2005 i 2006 uzyskał z tego tytułu dochody.

      19      C. Schulz-Delzers, obywatelka francuska, pracuje w Niemczech jako urzędnik państwa francuskiego w charakterze nauczycielki
         w niemiecko-francuskiej szkole podstawowej. W latach 2005 i 2006 zainteresowana otrzymywała od państwa francuskiego, poza
         wynagrodzeniem, dwa rodzaje dodatków, które zgodnie z art. 14 w związku z art. 20 ust. 1 francusko-niemieckiej umowy podatkowej
         korzystają, podobnie jak jej wynagrodzenie, ze zwolnienia od podatku w Niemczech, z zastrzeżeniem uwzględnia ich w ramach
         klauzuli progresywności.

      20      Dwa odnośne dodatki to:

      –        „indemnité liée aux conditions de vie locale” (dodatek związany z lokalnymi warunkami egzystencji), przyznawany urzędnikom
         francuskim pracującym za granicą na podstawie art. 4B lit. d) décret no 2002‑22 du 4 janvier 2002 relatif à la situation administrative et financière des personnels des établissements d’enseignement
         français à l’étranger (dekretu nr 2002‑22 z dnia 4 stycznia 2002 r. w sprawie sytuacji administracyjnej i finansowej francuskiego
         personelu i francuskich placówek nauczania za granicą) (JORF z dnia 6 stycznia 2002 r., s. 387), mający na celu wyrównanie
         spadku siły nabywczej pieniądza, którego kwoty miesięczne wynosiły w latach 2005 i 2006 odpowiednio 437,41 i 444,08 EUR; oraz

      –        „majoration familiale” (dodatek na dzieci), wypłacany dla dzieci pozostających na utrzymaniu francuskich urzędników pracujących
         za granicą na podstawie art. 4B lit. e) dekretu nr 2002‑22, którego kwoty miesięczne wynosiły w tych samych latach odpowiednio
         134,20 i 136,41 EUR.

      21      Wynagrodzenie uzyskane przez C. Schulz-Delzers podczas tych dwóch lat, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym,
         zostało opodatkowane podatkiem dochodowym we Francji, tymczasem dwa dodatki opisane w poprzednim punkcie niniejszego wyroku,
         jako dochody zwolnione z podatku zgodnie z ustawodawstwem francuskim, nie zostały we Francji opodatkowane.

      22      W decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego za lata 2005 i 2006 Finanzamt uwzględnił zwolnienie od podatku tych dwóch
         dodatków, jednak uwzględnił je – podobnie jak pozostałe wynagrodzenie C. Schulz-Delzers – po odliczeniu ryczałtowej kwoty
         kosztów uzyskania przychodu w wysokości 920 EUR za każdy rok w ramach klauzuli progresywności, zgodnie z § 32b ust. 1 pkt 3
         i § 32b ust. 2 pkt 2 EStG. Uwzględnienie wymienionych dodatków powoduje wzrost podatku dochodowego wymierzonego wobec małżonków
         Schulz odpowiednio o 654 EUR w 2005 r. i o 664 EUR w 2006 r.

      23      Małżonkowie Schulz wnieśli przeciwko tym decyzjom odwołania, które zostały przez Finanzamt oddalone jako bezzasadne decyzjami
         z dnia 30 kwietnia 2009 r.

      24      W skardze wniesionej w dniu 18 maja 2009 r. do sądu krajowego małżonkowie Schulz zakwestionowali uwzględnienie dwóch spornych
         w postępowaniu przed sądem krajowym dodatków na potrzeby obliczenia stawki podatkowej mającej zastosowanie do pozostałych
         dochodów przy zastosowaniu progresywnego progu podatkowego. Żądają oni, aby dodatki otrzymane przez C. Schulz-Delzers nie
         były uwzględniane w ramach klauzuli progresywności. Twierdzą, że uwzględnianie tych dodatków z tego tytułu stanowi naruszenie
         art. 39 WE, jako że ekwiwalentne dodatki pobierane w warunkach określonych w § 3 pkt 64 EStG nie są uwzględniane w wyżej wymieniony
         sposób.

      25      Zdaniem sądu krajowego § 3 pkt 64 EStG może zniechęcić urzędników francuskich od wykonywania w ramach swojej służby pracy
         w Niemczech, ponieważ przedmiotowe dodatki są włączane do obliczeń szczególnej stawki podatkowej, podczas gdy pracownik niemiecki
         pracujący poza terytorium niemieckim otrzymuje ekwiwalentne dodatki, które nie są uwzględniane w ramach klauzuli progresywności.

      26      Paragraf 3 pkt 64 EStG, niezależnie od naruszenia art. 39 WE, powoduje, zdaniem sądu krajowego, również ukrytą dyskryminację
         ze względu na przynależność państwową, ponieważ co do zasady to obywatele niemieccy są zatrudniani przez osobę prawną niemieckiego
         prawa publicznego i z tego względu to oni korzystają przede wszystkim z uprzywilejowania wynikającego z § 3 pkt 64 EStG.

      27      W tej sytuacji Finanzgericht Baden-Württemberg postanowił zawiesić postępowanie i przedłożyć Trybunałowi następujące pytania
         prejudycjalne:

      „1)      a)     Czy § 3 pkt 64 [EStG] jest zgodny ze swobodą przepływu pracowników zgodnie z art. [39 WE, obecnie art. 45 TFUE]?
      b)      Czy § 3 pkt 64 [EStG] stanowi zakazaną na podstawie art. [12 WE, obecnie art. 18 TFUE] ukrytą dyskryminację ze względu na
         przynależność państwową?

      2)      W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy § 3 pkt 64 [EStG] jest zgodny ze swobodą przemieszczania
         się obywateli Unii, która wynika z art. [18 WE, obecnie art. 21 TFUE]?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
      28      Na wstępie należy stwierdzić, że jak podniósł rzecznik generalny w pkt 39–43 swojej opinii, spośród artykułów traktatu WE,
         na które powołał się sąd krajowy w swych pytaniach, jedynie art. 39 WE może znaleźć zastosowanie w postępowaniu zawisłym przed
         sądem krajowym.

      29      Otóż po pierwsze, art. 12 WE, który ustanawia ogólną zasadę zakazu wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową,
         może być stosowany samodzielnie wyłącznie w sytuacjach podlegających prawu Unii, w odniesieniu do których traktat nie zawiera
         szczególnych przepisów o zakazie dyskryminacji. Tymczasem zasada niedyskryminacji została wprowadzona w życie – w dziedzinie
         swobodnego przepływu pracowników – przez art. 39 WE (zob. w szczególności wyrok z dnia 10 września 2009 r. w sprawie C‑269/07
         Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. s. I‑7811, pkt 98, 99 i przytoczone tam orzecznictwo).

      30      Po drugie, art. 18 WE, który formułuje w sposób ogólny prawo każdego obywatela Unii do swobodnego przemieszczania się i przebywania
         na terytorium państw członkowskich, znajduje swoje uszczegółowienie w art. 39 WE w odniesieniu do swobodnego przepływu pracowników
         (zob. wyrok z dnia 1 października 2009 r. w sprawie C‑3/08 Leyman, Zb.Orz. s. I‑9085, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo).

      31      Tymczasem bezsporne jest, po pierwsze, że C. Schulz‑Delzers opuściła Francję, aby ustanowić swoje miejsce zamieszkania w Niemczech
         i po drugie, że jej status pracownika w rozumieniu art. 39 WE nie jest kwestionowany. W związku z tym pytania zadane przez
         sąd krajowy należy analizować wyłącznie w świetle tego ostatniego przepisu (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Leyman, pkt 18–20
         i przytoczone tam orzecznictwo).

      32      Ponadto należy podkreślić, że kwestia zgodności § 3 pkt 64 EStG z art. 39 WE jest podnoszona w postępowaniu przed sądem krajowym
         jedynie w zakresie, w jakim tenże § 3 pkt 64 EStG stosuje się do dodatków otrzymywanych przez urzędników niemieckich pracujących
         za granicą, podczas gdy nie znajduje on zastosowania do dodatków otrzymywanych przez urzędników innego państwa członkowskiego
         pracujących na terytorium Niemiec. Nie jest natomiast kwestionowany fakt, że ten przepis prawa niemieckiego nie ma zastosowania
         między innymi do dodatków otrzymywanych przez urzędników innego państwa członkowskiego objętych obowiązkiem podatkowym w Niemczech
         i pracujących w trzecim państwie członkowskim.

      33      W tych okolicznościach zadane pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, należy rozumieć jako zmierzające w istocie do ustalenia,
         czy art. 39 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi takiemu jak § 3 pkt 64 EStG, zgodnie
         z którym dodatki takie jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, przyznawane urzędnikowi państwa członkowskiego pracującemu
         w innym państwie członkowskim w celu wyrównanie spadku siły nabywczej pieniądza w miejscu zatrudnienia, nie są uwzględniane
         na potrzeby określenia stawki opodatkowania mającej zastosowanie w tym pierwszym państwie do innych dochodów podatnika bądź
         małżonka, podczas gdy ekwiwalentne dodatki przyznawane urzędnikowi tego innego państwa członkowskiego pracującemu na terytorium
         pierwszego państwa członkowskiego są brane pod uwagę na potrzeby określenia tej stawki opodatkowania.

      34      W tej kwestii z utrwalonego orzecznictwa wynika, że po pierwsze, art. 39 WE stoi na przeszkodzie dyskryminacji jawnej, opartej
         na przynależności państwowej, lecz także wszelkim ukrytym formom dyskryminacji, które przez zastosowanie innych kryteriów
         rozróżnienia prowadzą w rzeczywistości do takiego samego rezultatu (wyrok z dnia 14 lutego 1995 r. w sprawie C‑279/93 Schumacker,
         Rec. s. I‑225, pkt 26) oraz że po drugie, artykuł ten zakazuje przyjmowania wszelkich przepisów, nawet stosowanych bez rozróżnienia,
         które uniemożliwiają obywatelowi jednego państwa członkowskiego opuszczenia jego państwa pochodzenia w celu skorzystania z prawa
         do swobodnego przemieszczania się lub zniechęcają go do tego (wyrok z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie C‑385/00 De Groot,
         Rec. s. I‑11819, pkt 78).

      35      W postępowaniu przed sądem krajowym bezsporne jest, że C. Schulz‑Delzers, która skorzystała ze swojego prawa do swobodnego
         przemieszczania, nie jest w państwie przyjmującym traktowana mniej korzystnie aniżeli obywatel tego państwa w sytuacji o charakterze
         czysto wewnętrznym. Otóż § 3 pkt 64 EStG, z samej swojej natury, nie może stosować się do podatników pracujących na terytorium
         Niemiec i przyznaje korzyść jedynie podatnikom pracującym za granicą.

      36      Wynika z tego, że na art. 39 WE można by powołać się w postępowaniu przed sądem krajowym w użyteczny sposób jedynie wtedy,
         gdyby odmowa przyznania tej korzyści podatnikowi znajdującemu się w sytuacji C. Schulz‑Delzers mogła zostać zakwalifikowana
         jako dyskryminująca z innych względów, co zakłada, że sytuacja C. Schulz-Delzers jest porównywalna z sytuacją beneficjentów
         tej korzyści.

      37      Należy jednak stwierdzić, że brak jest takiej porównywalności w świetle celu realizowanego przez stosowanie progresywnego
         progu podatkowego, który, na co wskazano w pkt 5–8 niniejszego wyroku, opiera się z konieczności na ocenie zdolności kontrybucyjnej
         podatnika, dokonywanej w odniesieniu do warunków egzystencji panujących na terytorium odnośnego państwa członkowskiego.

      38      Z tego punktu widzenia dodatki takie jak objęte zakresem zastosowania § 3 pkt 64 EStG, których celem jest jedynie umożliwienie
         beneficjentowi utrzymania, mimo wyższych kosztów utrzymania za granicą, takiego samego poziomu życia jak ten, na jakim żył
         w Niemczech, nie prowadzą do wzrostu zdolności kontrybucyjnej i w związku z tym nie są brane pod uwagę w ramach klauzuli progresywności.

      39      Tymczasem przeznaczeniem dodatków, które otrzymuje C. Schulz-Delzers w Niemczech, jest dokładnie dostosowanie wynagrodzenia
         zainteresowanej do kosztów utrzymania w Niemczech i w związku z tym zwiększają one jej zdolność kontrybucyjną, ocenianą w odniesieniu
         do warunków egzystencji panujących na terytorium tego państwa członkowskiego, a w konsekwencji są one uwzględniane w ramach
         klauzuli progresywności.

      40      Fakt, że z punktu widzenia ustawodawcy francuskiego celem tych dodatków jest jedynie umożliwienie ich beneficjentowi utrzymania,
         mimo wyższych kosztów utrzymania w Niemczech, takiego samego poziomu życia jak ten, na jakim żył we Francji, jest w tym względzie
         pozbawiony znaczenia, ponieważ porównywalność sytuacji może być z konieczności oceniana jedynie w ramach jednego i tego samego
         systemu podatkowego i w braku przepisów ujednolicających lub harmonizujących na poziomie unijnym państwa członkowskie zachowują
         kompetencję do określenia kryteriów opodatkowania dochodu.

      41      Okoliczność, że wybór przez małżonków Schulz wspólnego opodatkowania celem korzystania ze wspólnej podstawy opodatkowania,
         korzystniejszej aniżeli dwie osobne podstawy opodatkowania, spowodował włączenie dodatków otrzymywanych przez C. Schulz-Delzers
         do obliczenia stawki opodatkowania stosownie do progresywnego progu podatkowego, jest więc konsekwencją nie dyskryminacji
         w rozumieniu art. 39 WE, lecz stosowania kryteriów podatkowych, których określenie należy do państw członkowskich.

      42      W tej kwestii należy przypomnieć, że traktat nie gwarantuje obywatelowi Unii, że przeniesienie jego miejsca zamieszkania do
         państwa członkowskiego innego niż to, w którym zamieszkiwał dotychczas, będzie neutralne z podatkowego punktu widzenia. Z uwzględnieniem
         różnic w uregulowaniach państw członkowskich w tej dziedzinie takie przeniesienie może, w zależności od przypadku, być mniej
         lub bardziej korzystne dla obywatela (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C‑365/02 Lindfors, Zb.Orz. s. I‑7183,
         pkt 34; z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie C‑403/03 Schempp, Zb.Orz. s. I‑6421, pkt 45).

      43      W konsekwencji na zadane pytania należy odpowiedzieć, że art. 39 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie
         przepisowi takiemu jak § 3 pkt 64 EStG, zgodnie z którym dodatki takie jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, przyznawane
         urzędnikowi państwa członkowskiego pracującemu w innym państwie członkowskim w celu wyrównania spadku siły nabywczej pieniądza
         w miejscu zatrudnienia, nie są uwzględniane na potrzeby określenia stawki opodatkowania mającej zastosowanie w tym pierwszym
         państwie do innych dochodów podatnika bądź małżonka, podczas gdy ekwiwalentne dodatki przyznawane urzędnikowi tego innego
         państwa członkowskiego pracującemu na terytorium pierwszego państwa członkowskiego są uwzględniane na potrzeby określenia
         tej stawki opodatkowania.

       W przedmiocie kosztów
      44      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 39 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi takiemu jak § 3 pkt 64 Einkommensteuergesetz
            (ustawy w sprawie podatku dochodowego), zgodnie z którym dodatki takie jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, przyznawane
            urzędnikowi państwa członkowskiego pracującemu w innym państwie członkowskim w celu wyrównania spadku siły nabywczej pieniądza
            w miejscu zatrudnienia, nie są uwzględniane na potrzeby określenia stawki opodatkowania mającej zastosowanie w tym pierwszym
            państwie do innych dochodów podatnika bądź małżonka, podczas gdy ekwiwalentne dodatki przyznawane urzędnikowi tego innego
            państwa członkowskiego pracującemu na terytorium pierwszego państwa członkowskiego są uwzględniane na potrzeby określenia
            tej stawki opodatkowania.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej. # Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 83/182/EWG - Czasowy przywóz środków transportu - Zwolnienia od podatku - Miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim. # Sprawa C-156/04.

text:
      Sprawa C‑156/04
      Komisja Wspólnot Europejskich
      przeciwko
      Republice Greckiej
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 83/182/EWG – Czasowy przywóz środków transportu – Zwolnienia od podatku – Miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim
      Streszczenie wyroku
      1.        Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Zwolnienia od podatku w zakresie czasowego przywozu środków transportu
      (dyrektywa Rady 83/182, art. 7 ust. 1)
      2.        Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Zwolnienia od podatku w zakresie czasowego przywozu środków transportu
      (dyrektywa Rady 83/182)
      3.        Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Zwolnienia od podatku w zakresie czasowego przywozu środków transportu
      (dyrektywa Rady 83/182)
      4.        Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Zwolnienia od podatku w zakresie czasowego przywozu środków transportu
      (dyrektywa Rady 83/182)
      5.        Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Zwolnienia od podatku w zakresie czasowego przywozu środków transportu
      (dyrektywa Rady 83/182)
      6.        Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw –Zwolnienia od podatku w zakresie czasowego przywozu środków transportu
      (dyrektywa Rady 83/182)
      1.        Dla celów określenia miejsca stałego pobytu, w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 83/182 w sprawie zwolnień podatkowych we
         Wspólnocie dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa
         członkowskiego, należy wziąć pod uwagę jednocześnie zawodowe i osobiste więzy zainteresowanej osoby z danym miejscem oraz
         czas ich trwania i w przypadku, gdy więzy te dotyczą więcej niż jednego państwa członkowskiego, należy przyznać pierwszeństwo
         więzom osobistym. Przy badaniu więzów zawodowych i osobistych zainteresowanej osoby należy uwzględnić wszelkie istotne okoliczności
         faktyczne, takie jak w szczególności fizyczna obecność tej osoby i jej rodziny, posiadanie mieszkania, miejsce wykonywania
         działalności zawodowej, miejsce usytuowania interesów majątkowych. Przede wszystkim do właściwych organów administracji państw
         członkowskich należy dokonanie oceny i rozważenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych charakteryzujących każdy przypadek.

      (por. pkt 45, 46)
      2.        Nie stanowi sama w sobie uchybienia zobowiązaniom ciążącym na mocy dyrektywy 83/182 w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie
         dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego
         sama okoliczność, że norma prawa krajowego o charakterze abstrakcyjnym uznaje za czyn karalny zachowanie polegające na uchylaniu
         się od obowiązków wynikających z ogólnie stosowanych przepisów celnych i fiskalnych. Imperatywy ścigania i zapobiegania mogą
         uzasadniać wprowadzenie przez państwo członkowskie kar o określonym stopniu surowości, lecz nie można wykluczyć, że kary te
         mogą w pewnych okolicznościach okazać się nieproporcjonalne.

      (por. pkt 72)
      3.        Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 83/182 w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie dotyczących
         niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego, państwo
         członkowskie, które przewiduje, że w przypadku posiadania lub używania na terytorium krajowym pojazdu zarejestrowanego w innym
         państwie członkowskim przez osobę fizyczną mającą miejsce stałego pobytu na terytorium kraju nie wszczyna się przewidzianego
         jako zasadę postępowania karnego, jeżeli zainteresowana osoba wniesie nałożoną opłatę rejestracyjną i zrzeknie się jednocześnie
         przewidzianych w prawie krajowym środków zaskarżenia aktu, na mocy którego nałożono tę opłatę. W istocie system taki może
         pozbawiać podmioty prawa skutecznej ochrony sądowej wymaganej przez prawo wspólnotowe, skłaniając je do zrzekania się – w celu
         uniknięcia postępowania karnego – środków zaskarżenia, które normalnie przysługują na mocy prawa krajowego.

      (por. pkt 77, 97 i sentencja)
      4.        Nie należą do zakresu stosowania dyrektywy 83/182 w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie dotyczących niektórych środków
         transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego kary przewidziane przez państwo
         członkowskie w przypadku używania na terytorium kraju pojazdu objętego czasowym zwolnieniem od podatków przez inną osobę,
         nieuprawnioną do zwolnienia, i w przypadku używania takiego pojazdu przez osobę nieuprawnioną do zwolnienia, mimo że w chwili
         dopuszczenia się tego naruszenia uprawniony do zwolnienia nie znajduje się na terytorium kraju.

      (por. pkt 80, 81)
      5.        Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 83/182 w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie dotyczących
         niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego, państwo
         członkowskie, które przewiduje, że w przypadku nałożenia grzywien za naruszenie obowiązujących przepisów dokonywane jest jednocześnie
         czasowe zajęcie pojazdów, a ich wydanie następuje po zapłaceniu grzywien i ewentualnych innych należnych opłat. Mogąc bowiem
         pozbawić uprawnionego możliwości używania należącego do niego pojazdu nawet przez długi okres i mając na względzie wagę, jaką
         ma prawo prowadzenia pojazdu dla skutecznego wykonywania uprawnień wiążących się ze swobodą przemieszczania się osób, przepis
         taki jest nieproporcjonalny w stosunku do realizowanego celu, jakim jest pobranie grzywien, cel, który może być osiągnięty
         za pomocą środków bardziej odpowiadających przepisom wspólnotowym.

      (por. pkt 83, 97 i sentencja)
      6.        Nie uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 83/182 w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie dotyczących
         niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego, państwo
         członkowskie, które przewiduje, że osoby, którym skradziono drugi pojazd objęty systemem czasowego przywozu w danym państwie
         członkowskim, zobowiązane są do uiszczenia opłaty rejestracyjnej. W dyrektywie nie ma bowiem żadnej wskazówki, która mogłaby
         uzasadniać wniosek, że jej celem było rozszerzenie zakresu zwolnienia i ograniczenie przez to kompetencji podatkowych państw
         członkowskich w sytuacjach, gdy związek między osobą uprawnioną do zwolnienia a pojazdem objętym tym zwolnieniem zostaje zerwany,
         w szczególności w razie kradzieży, kiedy to bardzo prawdopodobne jest, że pojazd nadal pozostaje na terytorium danego państwa
         członkowskiego, używany przez osobę niemającą żadnych powiązań z osobą uprawnioną do zwolnienia. Tego rodzaju przypadek nie
         jest objęty przepisami dyrektywy i mieści się w zakresie uprawnień ustawodawczych państwa członkowskiego.

      (por. pkt 94)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 7 czerwca 2007 r. (*)

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 83/182/EWG – Czasowy przywóz środków transportu – Zwolnienia od podatku – Miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim
      W sprawie C‑156/04
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną
         w dniu 26 marca 2004 r.,

      Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez M. Patakię oraz D. Triantafyllou, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Republice Greckiej, reprezentowanej przez P. Mylonopoulosa oraz I. Pouli, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: P. Jann, prezes izby, E. Juhász (sprawozdawca), J.N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie,
      rzecznik generalny: L.A. Geelhoed,
      sekretarz: L. Hewlett, głòwny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 22 czerwca 2006 r.,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 14 września 2006 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        W swojej skardze Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że Republika Grecka:

      –        stosując w odniesieniu do czasowego użytku na swoim terytorium pojazdów zarejestrowanych w innych państwach członkowskich
         przepisy celne dotyczące odprawy czasowej pojazdów pochodzących z państw trzecich, zamiast przepisów dyrektywy Rady 83/182/EWG
         z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie, dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych
         do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego (Dz.U. L 105, str. 59, zwanej dalej „dyrektywą”);

      –        stosując w odniesieniu do naruszeń przepisów dotyczących zgłaszania pojazdów przywożonych czasowo na jej terytorium kary,
         które w połączeniu z praktyką organów administracyjnych polegająca na systematycznym orzekaniu, że osoby fizyczne przywożące
         pojazdy mają miejsce stałego pobytu w Grecji, są oczywiście nieproporcjonalne;

      –        systematycznie pobierając podatki i opłaty związane z przywozem pojazdów na stałe, w przypadku kradzieży na szkodę tej samej
         osoby fizycznej drugiego czasowo przywiezionego pojazdu,

      uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 90 WE oraz na mocy dyrektywy, a w szczególności jej art. 1.
       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      2        Zgodnie z motywami pierwszym i drugim dyrektywy ma ona na celu eliminację przeszkód w swobodnym przepływie osób i tworzeniu
         rynku wewnętrznego, wynikających z przepisów podatkowych państw członkowskich dotyczących czasowego przywozu niektórych środków
         transportu.

      3        W motywie trzecim dyrektywy stwierdzono, że „[…] musi istnieć możliwość ścisłego określenia, czy dana osoba jest faktycznie
         rezydentem danego państwa członkowskiego”.

      4        Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy przewiduje, że państwa członkowskie, na warunkach określonych w tej dyrektywie, zwalniają czasowo
         drogowe pojazdy silnikowe, przywożone z innego państwa członkowskiego, między innymi od podatku obrotowego, podatku akcyzowego
         i innych podatków konsumpcyjnych. Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy wyłącza z zakresu zwolnienia pojazdy użytkowe.

      5        Jeśli chodzi o pojazdy prywatne, to na mocy art. 3 dyrektywy, w przypadku gdy są one przywożone do użytku prywatnego zwolnienie
         zostaje przyznane na okres nie dłuższy niż sześć miesięcy łącznie w jednym roku. Natomiast na mocy art. 4 dyrektywy zwolnienie
         tego rodzaju pojazdów przywożonych czasowo do użytku służbowego zostaje przyznane na okres sześciu lub siedmiu miesięcy łącznie
         w ciągu jednego roku.

      6        Zarówno art. 3, jak i art. 4 dyrektywy uzależniają możliwość skorzystania ze zwolnienia od warunku, by osoba przywożąca pojazd
         miała „miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie czasowego przywozu”, z zastrzeżeniem
         spełnienia określonych dodatkowych przesłanek w odniesieniu do osoby przywożącej pojazd do użytku służbowego.

      7        Jeśli chodzi o pojęcia „zwykłego miejsca zamieszkania [miejsca stałego pobytu]”, to art. 7 dyrektywy, zatytułowany „Przepisy
         ogólne określające miejsce zamieszkania”, wyjaśnia:

      „1.      Dla celów niniejszej dyrektywy »zwykłe miejsce zamieszkania« [miejsca stałego pobytu] oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna
         przebywa przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe [lub], w przypadku
         osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo, ze względu na osobiste powiązania, które wskazują na istnienie ścisłych więzi
         między tą osobą a miejscem, w którym mieszka.

      Jednakże za zwykłe miejsce zamieszkania [miejsce stałego pobytu] osoby,związanej zawodowo z innym miejsce [miejscem] niż [miejsce]
         jej więzi osobiste [osobistych] i która w rezultacie przebywa w różnych miejscach w dwóch lub więcej państwach członkowskich,
         uważa się miejsce, z którym jest związana osobiście przy założeniu, że ta osoba regularnie tam powraca. Ten ostatni warunek
         nie musi być spełniony, jeśli osoba przebywa w państwie członkowskim w celu wykonania określonego zadania w określonym czasie.
         Studia uniwersyteckie bądź nauka w szkole nie oznaczają przeniesienia [zmiany] miejsca stałego pobytu.

      2.      Osoby fizyczne potwierdzają miejsce normalnego zamieszkania [miejsce stałego pobytu] odpowiednim dokumentem, takim jak dowód
         tożsamości lub inny urzędowy dokument stwierdzający tożsamość.

      3.      W przypadkach gdy właściwe władze państwa członkowskiego, do którego dokonano przywozu, mają wątpliwości odnoszące się do
         ważności oświadczenia w sprawie zwykłego miejsca zamieszkania [miejsca stałego pobytu], dokonanego zgodnie z ust. 2 lub do
         celów pewnych szczególnych kontroli, mają prawo zwrócić się o przedstawienie wszelkich dodatkowych informacji lub o dodatkowe
         dowody”.

      8        Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy stanowi, że państwa członkowskie mogą między innymi, na żądanie osoby dokonującej przywozu, zezwolić
         na czasowy przywóz na okres dłuższy niż przewidziany w art. 3 lub 4.

      9        Artykuł 9 ust. 2 dyrektywy stanowi:

      „Państwa członkowskie nie mogą w żadnych okolicznościach stosować, zgodnie z niniejsza dyrektywą, zwolnień podatkowych w ramach
         Wspólnoty, które byłyby mniej korzystne od tych, które przyznano w odniesieniu do środków transportu pochodzących z państw
         trzecich”.

      10      Wreszcie, zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy:

      „W przypadku, w którym praktyczne stosowanie niniejszej dyrektywy powoduje powstanie trudności, właściwe władze zainteresowanych
         państw członkowskich podejmują niezbędne decyzje na podstawie wzajemnego uzgodnienia, w szczególności w świetle konwencji
         i wspólnotowych dyrektyw w sprawie pomocy wzajemnej”.

       Uregulowania krajowe
      11      Rozporządzenie ministra finansów nr D 247/13 z dnia 1 marca 1988 r., zmienione ustawą nr 2187/94 (zwane dalej „rozporządzeniem
         z dnia 1 marca 1988 r.”), na mocy którego dokonana została transpozycja dyrektywy do prawa wewnętrznego, w art. 1 przewiduje
         zwolnienie czasowego przywozu środków transportu przeznaczonych do użytku prywatnego od należności celnych i podatków, wyłączając
         z zakresu tego systemu pojazdy użytkowe.

      12      Artykuł 3 rozporządzenia z dnia 1 marca 1988 r. definiuje pojęcie „miejsca stałego pobytu” osoby fizycznej dokonującej przywozu
         pojazdu co do istoty tak samo, jak art. 7 ust. 1 dyrektywy.

      13      Artykuł 4 tego rozporządzenia, dotyczący czasowego przywozu do użytku prywatnego środka transportu innego niż pojazd użytkowy,
         ustala okres, przez który ten środek transportu może znajdować się na terytorium kraju na sześć miesięcy łącznie w ciągu jednego
         roku. Przepis ten stanowi, że okres ten może zostać przedłużony o dodatkowe dziewięć miesięcy, z wyjątkiem przypadku, gdy
         osoba fizyczna dokonująca przywozu pojazdu wykonuje działalność gospodarczą na terytorium Grecji, kiedy to przedłużenie ograniczone
         jest do nie więcej niż trzech miesięcy.

      14      Artykuł 5 rozporządzenia z dnia 1 marca 1988 r. w odniesieniu do czasowego przywozu pojazdów osobowych do użytku służbowego
         ustala okres, przez który pojazd ten może znajdować się w Grecji, co do zasady na łącznie sześć miesięcy. Przepis ten wyłącza
         możliwość skorzystania ze zwolnienia, jeżeli pojazd używany jest do przewozu osób albo do przewozu przemysłowego lub handlowego
         towarów, za wynagrodzeniem lub nieodpłatnie.

      15      Zarówno art. 4, jak i art. 5 tego rozporządzenia uzależniają możliwość skorzystania ze zwolnienia od warunku, by zainteresowany
         miał miejsce stałego pobytu poza terytorium Grecji.

      16      Artykuł 15 akapity trzeci i czwarty rozporządzenia z dnia 1 marca 1988 r. powtarzają – bez zmiany ich brzmienia lub sensu
         – przepisy art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy dotyczące sposobów wykazania miejsca stałego pobytu.

      17      Artykuł 133 ust. 2 ustawy nr 1165/1918 – kodeks celny (FEK A' 73), w brzmieniu obowiązującym w czasie trwania postępowania
         poprzedzającego wniesienie skargi w niniejszej sprawie, stanowi:

      „Pojazdy pochodzące ze Wspólnoty mogą czasowo pozostawać na terytorium kraju bez obowiązku uiszczenia opłaty rejestracyjnej
         oraz podatku od wartości dodanej (podatku VAT). Do przyznania tego czasowego zwolnienia […] stosuje się odpowiednio przesłanki
         przewidziane w przepisach celnych dotyczących odprawy czasowej pojazdów pochodzących z państw trzecich, pod warunkiem że pojazdy
         te zostają ponownie wywiezione”.

      18      Artykuł 18 ustawy nr 2682/1999 w brzmieniu obowiązującym w czasie trwania postępowania poprzedzającego wniesienie skargi w niniejszej
         sprawie, w części „Naruszenia przepisów i kary”, stanowi:

      „A. Pojazdy pochodzące ze Wspólnoty
      1.      Posiadanie lub używanie pojazdów pochodzących ze Wspólnoty przez osoby mające miejsce zamieszkania w Grecji bez dopełnienia
         którejś z formalności określonych w art. 10 i 11 niniejszej ustawy stanowi przemyt, do którego zastosowanie znajdują odpowiednie
         przepisy kodeksu celnego (ustawa 1165/1918 […]). W przypadkach takich postępowanie karne nie jest wszczynane, jeżeli zainteresowany
         wniesie nałożoną na niego opłatę podwyższoną, ustaloną na kwotę minimalną, o której mowa w odpowiednich przepisach, i zrezygnuje
         z możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia aktu, na mocy którego opłata ta została nałożona. W przypadkach, o których
         mowa w niniejszym przepisie, nie nakłada się grzywien przewidzianych w części A ust. 4 niniejszego artykułu.

      […]
      4.      Wyżej opisane naruszenia uznawane są za wykroczenia celne podlegające, stosownie do okoliczności sprawy, następującym karom
         grzywny:

      […]
      d)      za […] opóźnienie […] w wywozie pojazdu – grzywna za każdy dzień opóźnienia, ustalona w następujący sposób: pojazdy osobowe
         i pojazdy typu Jeep: do 1600 cm³ – 29 EUR; od 1601 cm³ – 59 EUR. Samochody ciężarowe niezależnie od pojemności silnika – 29 EUR.
         Motocykle niezależnie od pojemności silnika – 14 EUR.

      […]
      f)      w przypadku gdy pojazd używany na terytorium kraju […] jest kierowany przez inną, nieupoważnioną osobę – grzywna w wysokości
         733 EUR, jeżeli upoważniony w chwili popełnienia wykroczenia przebywał na terytorium kraju. Używanie takiego pojazdu przez
         inną, nieupoważnioną osobę skutkuje utratą możliwości korzystania z systemu, o którym mowa w art. 14 ust. 2 niniejszej ustawy,
         jeżeli w chwili popełnienia wykroczenia upoważniony nie przebywał na terytorium kraju, a przepis części A ust. 1 niniejszego
         artykułu stosuje się w stosunku do osoby nieupoważnionej”.

      19      Artykuł 18 część C ustawy nr 2682/1999, noszący tytuł „pojazdy pochodzące ze Wspólnoty i krajów trzecich”, wyjaśnia:

      „1.      Niezależnie od nałożenia grzywien, o których mowa w części A ust. 1, […], pojazdy mogą również zostać tymczasowo zajęte decyzją
         organów celnych, które stwierdziły wykroczenie; ich wydanie następuje po uiszczeniu należnych grzywien i innych przewidzianych
         opłat. […]

      […]”.
      20      Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy nr 2682/1999:

      „Pojazdy pochodzące ze Wspólnoty mogą być ponownie wywiezione do innych państw członkowskich Unii Europejskiej lub do państw
         trzecich przed ustaleniem należnej opłaty rejestracyjnej”.

      21      Wreszcie art. 12 ust. 1 lit. d) rozporządzenia z dnia 1 marca 1988 r., zatytułowany „Kradzież pojazdów”, stanowi:

      „1.      Osoba uprawniona do zwolnienia, która zgłasza kradzież pojazdu wwiezionego w ramach systemu czasowego przywozu […] nie jest
         zobowiązana do zapłaty cła i innych opłat związanych ze skradzionym pojazdem […], pod warunkiem że nie będzie w przyszłości
         uczestniczyć w bezprawnym używaniu pojazdu na terytorium Grecji i o ile spełnione są łącznie następujące przesłanki:

      […]
      d)      osoba uprawniona nie zgłaszała dotychczas kradzieży innego samochodu osobowego wwiezionego w ramach systemu czasowego przywozu”.
       Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
      22      Po otrzymaniu licznych skarg, zgodnie z treścią których zasady czasowego przywozu niektórych środków transportu stosowane
         w Grecji stanowią poważne utrudnienia w swobodnym przemieszczaniu się obywateli Wspólnoty w tym państwie członkowskim, Komisja
         skierowała do władz greckich w dniu 17 maja 1999 r. wezwanie do usunięcia uchybień, zwracając uwagę na niezgodność właściwych
         uregulowań krajowych z przepisami dyrektywy i z postanowieniem art. 90 WE.

      23      Po zapoznaniu się z uwagami Republiki Greckiej, zawartymi w odpowiedzi z dnia 1 września 1999 r. na powyższe wezwanie do usunięcia
         uchybień, Komisja skierowała w dniu 29 listopada 2000 r. do tego państwa członkowskiego uzasadnioną opinię, która zawierała
         dziewięć zarzutów, jak i wniosek, że badane uregulowania są niezgodne z wymienionymi normami wspólnotowymi.

      24      Uznając, że wyjaśnienia udzielone przez Republikę Grecką w odpowiedzi z dnia 21 lutego 2001 r. na uzasadnioną opinię nie są
         satysfakcjonujące, Komisja wniosła niniejszą skargę, podtrzymując jednakże tylko niektóre z zarzutów zawartych w uzasadnionej
         opinii.

       W przedmiocie skargi
       W przedmiocie pierwszego zarzutu
       Argumentacja stron
      25      Komisja zarzuca Republice Greckiej stosowanie w odniesieniu do czasowego użytku na swoim terytorium pojazdów zarejestrowanych
         w innych państwach członkowskich przepisów celnych dotyczących odprawy czasowej pojazdów pochodzących z państw trzecich, zamiast
         przepisów dyrektywy, u podstaw której leży konieczność większej integracji państw członkowskich.

      26      W tym kontekście Komisja zarzuca, że władze greckie uznały, iż od dnia 1 stycznia 1993 r., czyli od dnia zniesienia zasady
         opodatkowania przywozu w stosunkach między państwami członkowskimi, dyrektywa, która przyznaje zwolnienie podatkowe w dziedzinie
         „przywozu”, przestała wywoływać skutki prawne i stała się bezprzedmiotowa.

      27      Rząd grecki odpowiada, że zarzuty Komisji są niewłaściwe, skoro dyrektywa już dawno została transponowana do prawa wewnętrznego
         i jest cały czas stosowana. Komisja nie powołuje się na naruszenia konkretnych zobowiązań wynikających z dyrektywy, a wszczęty
         przez nią spór ma charakter teoretyczny; zamiarem władz greckich jest skłonienie Komisji do podjęcia inicjatywy prawodawczej
         w celu dostosowania dyrektywy do sytuacji prawnej istniejącej od dnia 1 stycznia 1993 r., kiedy to pojęcie „przywozu” pomiędzy
         państwami członkowskimi przestało funkcjonować.

      28      Rząd grecki twierdzi, że w każdym razie stosuje dyrektywę w stosunkach wewnątrzwspólnotowych.

       Ocena Trybunału
      29      Podnosząc niniejszy zarzut, Komisja twierdzi, że Republika Grecka nie stosuje dyrektywy jako takiej.

      30      W tym zakresie rząd grecki wyjaśnia, że spór z Komisją ma swoją genezę w uwagach władz greckich przedstawianych w ramach regularnych
         kontaktów z Komisją, dotyczących konieczności dostosowania dyrektywy, w której zawarte jest pojęcie „przywozu”, do sytuacji
         istniejącej od dnia 1 stycznia 1993 r., czyli od dnia zniesienia tego pojęcia w stosunkach pomiędzy państwami członkowskimi.
         Zdaniem rządu greckiego spór ten nie ma wpływu na stosowanie przez Republikę Grecką dyrektywy.

      31      Należy podnieść, że w wyroku z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie C‑262/99 Louloudakis (Rec. str. I‑5547, w szczególności pkt 20‑25) Trybunał odniósł się do przepisów greckich, które przewidują zwolnienie czasowego
         przywozu środków transportu przeznaczonych do użytku prywatnego od należności celnych i podatków. Przepisy te powołane zostały
         w pkt 11‑16 niniejszego wyroku. Wynika z nich, między innymi, że definiują one pojęcie „miejsca stałego pobytu” w sposób co
         do istoty identyczny z definicją zawartą w art. 7 ust. 1 dyrektywy oraz że zwolnienie zostaje przyznane tak, jak w dyrektywie,
         przez okres sześciu miesięcy łącznie w ciągu jednego roku, jak również, że przepisy te powtarzają – bez zmiany ich brzmienia
         lub sensu – przepisy art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy, dotyczące sposobów wykazania miejsca stałego pobytu.

      32      Należy również zwrócić uwagę, że ww. wyrok w sprawie Louloudakis został wydany na skutek wniosku o wydanie orzeczenia w trybie
         prejudycjalnym, złożonego przez sąd grecki, który zwrócił się do Trybunału o wykładnię dyrektywy w celu rozstrzygnięcia toczącego
         się przed nim sporu, co pokazuje, że dyrektywa jest stosowana.

      33      Ponadto sama Komisja w pkt 21 akapit trzeci swojej skargi stwierdza, że przepisy greckie przejmują zawarte w odpowiednich
         przepisach dyrektywy kryteria ustalania miejsca stałego pobytu.

      34      Należy wreszcie podnieść, że państwa członkowskie mają swobodę stosowania w odniesieniu do czasowego przywozu pojazdów pochodzących
         z państw trzecich tych samych uregulowań, które przewidziane są w dyrektywie w odniesieniu do pojazdów pochodzących z innego
         państwa członkowskiego. Jedyne zastrzeżenie w tej kwestii zawarte jest w art. 9 ust. 2 dyrektywy, zgodnie z którym państwa
         członkowskie nie mogą stosować zwolnień podatkowych w ramach Wspólnoty, które byłyby mniej korzystne od tych, które przyznają
         w odniesieniu do środków transportu pochodzących z państw trzecich.

      35      Nie ma wątpliwości, że Komisja poddała krytyce konkretne kwestie dotyczące pewnych dziedzin zastosowania dyrektywy, jednakże
         nie przedstawiła dowodów, które wykazywałyby, iż Republika Grecka nie stosuje dyrektywy jako takiej.

      36      Ocena o charakterze teoretycznym oraz ewentualne spory dotyczące potrzeby dostosowania dyrektywy do sytuacji prawnej istniejącej
         od dnia 1 stycznia 1993 r., mające miejsce w ramach regularnych kontaktów krajowych władz z Komisją, nie mogą stanowić podstawy
         stwierdzenia przez Trybunał uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

      37      W związku z tym pierwszy zarzut nie jest zasadny.

       W przedmiocie drugiego zarzutu
      38      Podnosząc drugi zarzut, Komisja kwestionuje system sankcji stosowany przez władze greckie.

      39      Zarzut ten ma dwie części. Po pierwsze, Komisja zarzuca Republice Greckiej utrzymywanie praktyki administracyjnej, polegającej
         na tym, że jeżeli dane służące za podstawę określania miejsca stałego pobytu pochodzą z Grecji oraz z innego państwa członkowskiego,
         to władze greckie systematycznie ustalają, że miejsce stałego pobytu osoby zainteresowanej znajduje się w Grecji, nakładając
         na nią w tym zakresie zwiększony ciężar dowodu. Po drugie, Komisja krytykuje okoliczność, że ustalenie w ten sposób miejsca
         stałego pobytu w Grecji pociąga za sobą nieproporcjonalne sankcje.

       W przedmiocie praktyki administracyjnej
       Argumentacja stron
      40      Komisja podnosi, że chociaż przepisy greckie przejmują z dyrektywy kryteria ustalania państwa miejsca stałego pobytu, to jednak
         greckie organy administracyjne systematycznie ustalają, że osoby mające więzi osobiste i zawodowe zarówno z Grecją, jak i z innymi
         państwami członkowskimi, mają miejsce stałego pobytu w Grecji, dając w sposób niemal automatyczne pierwszeństwo więzom osobistym
         oraz ustanawiając w praktyce domniemanie stałego pobytu na terytorium kraju osób mających obywatelstwo greckie.

      41      Komisja twierdzi w tym zakresie, że organy administracyjne odwracają ciężar udowodnienia miejsca stałego pobytu lub zobowiązują
         osoby zainteresowane do przedstawiania dodatkowych dowodów, co jest niezgodne z zasadami określania miejsca stałego pobytu
         ustalonymi w dyrektywie. Komisja powołuje się na określone indywidualne sprawy, które jej zdaniem same w sobie są wystarczające
         do stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy. Ponadto owa stała praktyka administracyjna jest popierana
         przez sądy.

      42      Rząd grecki podnosi, że pojawianie się trudności w ustaleniu miejsca stałego pobytu obywateli greckich mających więzi zawodowe
         i osobiste zarówno z Grecją, jak i innym państwem członkowskim, jest w praktyce normalne. Indywidualne sprawy, na które powołuje
         się Komisja, należą do tej kategorii sytuacji.

      43      W tego rodzaju sprawach organy administracyjne stosują kryteria określone w art. 7 ust. 1 dyrektywy, które dają pierwszeństwo
         więzom osobistym. W razie wątpliwości organy te korzystają w sposób uzasadniony z art. 7 ust. 3 dyrektywy, który przyznaje
         im możliwość żądania od zainteresowanych osób wszelkich dodatkowych informacji i dowodów. Rząd grecki podkreśla wreszcie,
         że obecnie większość pojazdów używanych w Grecji w ramach systemu czasowego przywozu należy do obywateli greckich, którzy
         wykorzystują swe miejsce stałego pobytu za granicą jako podstawę prawną zwolnienia od podatków.

       Ocena Trybunału
      44      Trybunał podniósł, że kryteria określenia „miejsca stałego pobytu”, zawarte w art. 7 ust. 1 dyrektywy, odwołują się do zawodowego
         i osobistego związku danej osoby z określonym miejscem, jak i do czasu trwania tego związku oraz zdefiniował to pojęcie jako
         oznaczające miejsce, gdzie osoba zainteresowana ustanowiła stałe centrum swych interesów (ww. wyrok w sprawie Louloudakis,
         pkt 51 i przywołane tam orzecznictwo).

      45      Zatem dla celów określenia miejsca stałego pobytu należy wziąć pod uwagę jednocześnie zawodowe i osobiste więzy zainteresowanej
         osoby z danym miejscem oraz czas ich trwania. W przypadku gdy więzy te dotyczą więcej niż jednego państwa członkowskiego art. 7
         ust. 1 akapit drugi dyrektywy przyznaje pierwszeństwo więzom osobistym nad więzami zawodowymi. Przy badaniu więzów zawodowych
         i osobistych zainteresowanej osoby należy uwzględnić wszelkie istotne okoliczności faktyczne, takie jak w szczególności fizyczna
         obecność tej osoby i jej rodziny, posiadanie mieszkania, miejsce wykonywania działalności zawodowej, miejsce usytuowania interesów
         majątkowych, itp. (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Louloudakis, pkt 52, 53 i 55).

      46      Przede wszystkim do właściwych organów administracji państw członkowskich należy dokonanie oceny i rozważenie wszelkich istotnych
         okoliczności faktycznych charakteryzujących każdy przypadek, w świetle kryteriów wynikających z orzecznictwa Trybunału, który
         jest kompetentny do stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom danego państwa członkowskiego ze względu na trwałą, błędną lub niewłaściwą
         praktykę administracyjną.

      47      W niniejszym przypadku Komisja zmierza do wykazania, opierając się o pewne indywidualne sprawy, istnienie trwałej, błędnej
         i niewłaściwej praktyki greckich organów administracji, co powinno doprowadzić do stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom pozwanego
         państwa członkowskiego. W swoim piśmie wszczynającym niniejsze postępowanie Komisja rzeczywiście mówi o otrzymanych „licznych
         skargach”, lecz konkretnie powołuje się – lakonicznie i bez podawania szczegółów – tylko na dwie indywidualne sprawy, a w swej
         replice – również w sposób mało dokładny – na sześć innych spraw.

      48      Niezależnie od tego, czy przedstawienie po raz pierwszy w replice sześciu indywidualnych spraw w charakterze dowodów jest
         dopuszczalne w świetle art. 42 ust. 1 regulaminu, z akt postępowania wynika jednak, że w ośmiu sprawach, na które powołuje
         się Komisja, cztery zainteresowane osoby miały obywatelstwo greckie oraz niewątpliwe więzi osobiste i zawodowe z Grecją (z czego
         jedna osoba nie miała jakiegokolwiek związku z innym państwem), dwie osoby miały podwójne obywatelstwo oraz więzy osobiste
         lub zawodowe z Grecją, a jedna osoba była obywatelem innego państwa członkowskiego, lecz miała utrwalone więzy osobiste i zawodowe
         z Grecją. Akta postępowania nie pozwalają na określenie w sposób jasny sytuacji w ósmej sprawie.

      49      We wszystkich wyżej wspomnianych indywidualnych sprawach, z wyjątkiem ostatniej, wyjaśnienia dostarczone przez władze greckie
         wydają się uzasadnione. W każdym razie nie wydaje się, by władze te przekroczyły granice przysługującego im swobodnego uznania
         przy określeniu miejsca stałego zamieszkania zainteresowanych osób.

      50      Jeśli chodzi o możliwość stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie stosowanej w tym państwie
         praktyki administracyjnej, to Trybunał określił już kryteria, jakie w tym zakresie znajdują zastosowanie. W takich przypadkach
         uchybienie można wykazać jedynie poprzez wystarczająco udokumentowany i szczegółowy dowód stosowania zarzucanej praktyki,
         taka praktyka administracyjna powinna wykazywać w pewnym stopniu charakter trwały i powszechny, a dla wykazania, że praktyka
         ma charakter trwały i powszechny Komisja nie może opierać się na jakimkolwiek domniemaniu (wyrok z dnia 27 kwietnia 2006 r.
         w sprawie C‑441/02 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. str. I‑3449, pkt 49, 50 i 99 oraz przywołane tam orzecznictwo).

      51      W niniejszym przypadku, na podstawie dowodów przedstawionych przez Komisję, nie można stwierdzić, że przesłanki podane w punkcie
         poprzedzającym zostały spełnione. W każdym razie uwzględniając bardzo dużą liczbę obywateli Wspólnoty, jak również obywateli
         Grecji mieszkających w innych państwach członkowskich, którzy co roku przyjeżdżają do Grecji samochodem, osiem indywidualnych
         spraw, na które powołuje się Komisja, nawet jeśli przypadki te byłyby udowodnione, tworzą bardzo nieznaczny odsetek w świetle
         wynikających z orzecznictwa Trybunału wymogów wykazania istnienia trwałej praktyki administracyjnej, równoznacznej z uchybieniem
         zobowiązaniom państwa członkowskiego.

      52      Komisja zarzuca ponadto, że greckie sądy potwierdzają praktykę organów administracji, nie przedstawiając jednak na to żadnego
         dowodu. Tymczasem jeśli Komisja próbuje wykazać uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego ze względu na określoną praktykę
         sądową, to kryteria podane w pkt 50 niniejszego wyroku tym bardziej znajdują zastosowanie, z jeszcze większą surowością.

      53      Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie kryteria ustalone przez Trybunał nie zostały spełnione.

      54      Należy również podnieść, że Trybunał wziął pod uwagę granice swobodnego uznania przysługującego właściwym władzom krajowym
         w tej problematycznej dziedzinie, która wpływa na kompetencje krajowe w kwestiach podatkowych, orzekając, że obowiązek współpracy
         spoczywający na tychże władzach na mocy art. 10 ust. 2 dyrektywy nie oznacza, że muszą one uzgadniać swe działania w każdej
         indywidualnej sprawie, w której stosowanie dyrektywy powoduje powstanie trudności (ww. wyrok w sprawie Louloudakis, pkt 59
         i powołane tam orzecznictwo).

      55      Wreszcie Komisja zarzuca, że władze greckie zobowiązują zainteresowanych do przedstawienia dodatkowych dowodów dla określenia
         miejsca stałego pobytu i tym samym odwracają ciężar dowodu spoczywający zasadniczo na władzach krajowych. W tym zakresie wystarczy
         podnieść, że zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy obowiązek wykazania miejsca stałego zamieszkania obciąża, co do zasady,
         zainteresowane osoby. Właściwe władze krajowe mają natomiast możliwość dokonania szczegółowych kontroli, a w razie wątpliwości
         – żądania wszelkich dodatkowych informacji i dowodów.

      56      W konsekwencji pierwsza część drugiego zarzutu nie może zostać uwzględniona.

       W przedmiocie nieproporcjonalnego charakteru kar
       Argumentacja stron
      57      Komisja powołuje się w szczególności na kary przewidziane w przepisach greckich na wypadek stwierdzenia przez właściwe władze,
         że właściciel pojazdu używanego w Grecji, zaopatrzonego w tablice rejestracyjne innego państwa członkowskiego, ma miejsce
         stałego zamieszkania w Grecji. Przepisy krajowe obowiązujące w czasie właściwym dla niniejszej sprawy kwalifikują tego rodzaju
         czyn jako przemyt podlegający sankcjom karnym, to znaczy karze pozbawienia wolności właściciela pojazdu oraz zajęcia pojazdu,
         oraz sankcjom administracyjnym w postaci grzywien. Ponadto zainteresowany zobowiązany był do zapłaty opłaty rejestracyjnej
         należnej w związku z przywozem pojazdu na stałe, chyba że zgodził się na wywóz pojazdu poza granice kraju.

      58      Komisja uważa, że kary te, w połączeniu z praktyką greckich organów administracji w zakresie ustalania miejsca stałego pobytu
         oraz z nieuwzględnianiem ewentualnej dobrej wiary zainteresowanego, mają charakter nieproporcjonalny. Ponadto wymaganie wniesienia
         opłaty rejestracyjnej, gdy analogiczna opłata została już uiszczona w innym państwie członkowskim, narusza art. 90 WE.

      59      Według Komisji nieproporcjonalne są również kary przewidziane za przekroczenie sześciomiesięcznego okresu, w którym pojazd
         pochodzący ze Wspólnoty może być używany w ramach systemu czasowego przywozu.

      60      Rząd grecki odpowiada, że skoro dyrektywa nie przewiduje sankcji za ewentualne naruszenia przepisów dotyczących czasowego
         przywozu pojazdów pochodzących ze wspólnoty, to do państw członkowskich należy przyjęcie przepisów, które uznają za niezbędne
         w celu powstrzymania oszustw podatkowych. Jednakże przewidziane kary muszą być odpowiednie i niezbędne dla osiągnięcia zamierzonego
         celu.

      61      W niniejszej sprawie zarzuty Komisji dotyczą kar nakładanych w przypadku, gdy osoby mające miejsce stałego pobytu w Grecji
         używają w tym państwie, w ramach systemu czasowego przywozu, samochodów zarejestrowanych w innym państwie członkowskim. W takich
         sytuacjach, biorąc pod uwagę, że w Grecji opłaty rejestracyjne są bardzo wysokie, co skłania niektóre osoby do podejmowania
         prób ich obchodzenia, oraz w świetle licznych przypadków oszustw podatkowych stwierdzonych do chwili obecnej, przewidziane
         kary nie są nieproporcjonalne do realizowanego celu, którym jest zniechęcanie do dokonywania oszustw podatkowych i ich ściganie.

      62      Rząd grecki podnosi wreszcie, że kary nakładane w razie niepłacenia opłat rejestracyjnych dotyczą zarówno produktów krajowych,
         jak i przywożonych. Zatem praktycznie niemożliwe jest uznanie, że art. 90 WE został naruszony.

       Ocena Trybunału
      63      Na wstępie należy podnieść, że druga część drugiego zarzutu Komisji dotyczy również kar przewidzianych w ustawie nr 2960/2001
         z dnia 22 listopada 2001 r. – Kodeks celny (FEK A 265), która wprowadza zmiany w zakresie kar przewidzianych w art. 18 ustawy
         nr 2682/1999 (zob. str. 9‑12 skargi). Tymczasem ustawa nr 2960/2001 została uchwalona po upływie dwumiesięcznego terminu wyznaczonego
         w uzasadnionej opinii z dnia 22 listopada 2000 r. i nie była przedmiotem postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, o którym
         mowa w art. 226 WE. Ponadto z akt sprawy nie wynika, że te nowe przepisy utrzymały w mocy w całości system ustanowiony w spornych
         przepisach ani że są co do swej istoty identyczne z poprzednimi przepisami (zob. podobnie wyrok z dnia 10 stycznia 2006 r.
         w sprawie C‑98/03 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. str. I‑53, pkt 27 i 28 oraz przywołane tam orzecznictwo).

      64      Zgodne z utrwalonym orzecznictwem Trybunał jest uprawniony do badania z urzędu, czy spełnione zostały przesłanki wniesienia
         skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, określone w art. 226 WE (wyrok z dnia 1 lutego 2007 r.
         w sprawie C‑199/04 Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, Zb.Orz. str. I‑1221, pkt 20 i przywołane tam orzecznictwo).

      65      W tym zakresie Trybunał zawsze dokonywał rozróżnienia pomiędzy etapem poprzedzającym wniesienie skargi a etapem sporu w ramach
         procedury, o której mowa w art. 226 WE. Trybunał orzekał, że postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma między innymi
         na celu określenie przedmiotu sporu przed ewentualnym wniesieniem skargi do Trybunału oraz zapewnienie, by ewentualne postępowanie
         sporne miało jasno zdefiniowany przedmiot sporu (zob. podobnie wyrok z dnia 15 lutego 2001 r. w sprawie C‑230/99 Komisja przeciwko
         Francji, Rec. str. I‑1169, pkt 31; wyrok z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C‑1/00 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I‑9989,
         pkt 53 i 54; wyrok z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie C‑362/01 Komisja przeciwko Irlandii, Rec. str. I‑11433, pkt 17 i 18
         oraz wyrok z dnia 5 czerwca 2003 r. w sprawie C‑145/01 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I‑5581, pkt 17).

      66      Podobnie, zgodnie również z ugruntowanym orzecznictwem, przedmiot sporu określony na etapie poprzedzającym wniesienie skargi
         nie może być już ani rozszerzony, ani zmieniony na etapie sporu sądowego żądaniami zawartymi w skardze (zob. podobnie wyrok
         z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C‑191/95 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. str. I‑5449, pkt 56; wyrok z dnia 9 listopada
         1999 r. w sprawie C‑365/97 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I‑7773, pkt 25 oraz wyrok z dnia 5 października 2006 r. w sprawie
         C‑105/02 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. str. I‑9659, pkt 47 i 48). Wreszcie, istnienie uchybienia powinno być oceniane
         w odniesieniu do sytuacji w państwie członkowskim w momencie upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, a zmiany,
         które nastąpiły w okresie późniejszym, nie mogą być przez Trybunał uwzględniane (zob. wyrok z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie
         C‑104/06 Komisja przeciwko Szwecji, Zb.Orz. str. I‑671, pkt 28).

      67      Gdyby Trybunał w niniejszej sprawie objął zakresem dokonywanej przez siebie kontroli przepisy państwa członkowskiego, które
         nie były przedmiotem postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, a zostały po raz pierwszy wskazane w żądaniach skargi
         – dla uproszczenia, jak stwierdziła Komisja podczas rozprawy – to procedura ustanowiona przez twórców traktatu w art. 226 WE
         zostałaby pozbawiona znaczenia, a takie działanie Trybunału stanowiłoby jej obejście. Badanie przeprowadzane przez Trybunał
         dotyczyć będzie w niniejszej sprawie wyłącznie tych spośród spornych przepisów, które obowiązywały w dniu upływu terminu wyznaczonego
         w uzasadnionej opinii, i to w takim zakresie, w jakim zostały one przedstawione w skardze w sposób na tyle jasny, by ich kontrola
         sądowa była możliwa (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, pkt 21).

      68      Po pierwsze, zarzuty Komisji dotyczą art. 18 część A ust. 1 ustawy nr 2682/1999, który przewiduje, że posiadanie lub używanie
         na terytorium Grecji pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim przez osobą mająca miejsce stałego pobytu w Grecji
         stanowi przemyt podlegający, między innymi, sankcjom karnym w postaci kary pozbawienia wolności posiadacza pojazdu oraz zajęcia
         pojazdu.

      69      W tym zakresie należy podnieść, że sporne przepisy wprowadzają sankcję karną za zachowanie polegające na uchylaniu się od
         obowiązków wynikających z krajowych przepisów celnych i fiskalnych dotyczących ruchu pojazdów silnikowych.

      70      Sankcje te przewidziane są w istocie dla sytuacji, w których osoby mające miejsce stałego pobytu w Grecji używają pojazdów
         zarejestrowanych w innym państwie członkowskim, to znaczy dla sytuacji, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy
         i dotyczą ochrony interesów fiskalnych tego państwa członkowskiego.

      71      Ściganie na drodze karnej określonego zachowania przewidziane przez krajowego ustawodawcę związane jest z sytuacją gospodarczą
         i społeczną danego państwa członkowskiego, a w niniejszej sprawie – ze szczególną sytuacją dotyczącą opodatkowania pojazdów
         silnikowych. W tym zakresie bezsporne jest, że w Grecji opłaty rejestracyjne są bardzo wysokie, co może skłaniać niektóre
         osoby do tego, by używać tam pojazdów zarejestrowanych w innym państwie członkowskim, starając się przy tym ustanowić w sposób
         fikcyjny jakiekolwiek więzy z tym innym państwem. Imperatyw ścigania tego rodzaju zachowania i zapobiegania mu, jak również
         imperatyw ochrony interesów fiskalnych danego państwa członkowskiego uzasadniają wprowadzenie przez to państwo odpowiednich
         kar (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Louloudakis, pkt 70).

      72      Uchybienia nie może stanowić więc, sama w sobie, okoliczność, że norma prawa krajowego o charakterze abstrakcyjnym uznaje
         za czyn karalny zachowanie polegające na uchylaniu się od obowiązków wynikających z ogólnie stosowanych przepisów celnych
         i fiskalnych. Jak wynika z ww. wyroku w sprawie Louloudakis, pkt 69 i 70, Trybunał uznał, że imperatyw ścigania i zapobiegania
         może uzasadniać wprowadzenie przez państwo członkowskie kar o określonym stopniu surowości, lecz nie można wykluczyć, że kary
         te mogą w pewnych okolicznościach okazać się nieproporcjonalne. W konsekwencji kwestia, czy stosowane kary są proporcjonalne
         czy nie, musi być oceniana według stopnia kar rzeczywiście zastosowanych w danym przypadku. Tymczasem badanie przypadków,
         o których mowa w pkt 48 niniejszego wyroku, nie pozwala na stwierdzenie nieproporcjonalnego charakteru rzeczywiście nałożonych
         kar, a Komisja nie przedstawiła innych dowodów pozwalających na przyjęcie odmiennego stwierdzenia.

      73      Zarzuty te nie są zatem zasadne.

      74      Po drugie, Komisja podnosi, że w przypadkach, o których mowa w art. 18 część A ust. 1 ustawy nr 2682/1999, nie wszczyna się
         postępowań karnych, jeżeli zainteresowana osoba wniesie nałożoną opłatę i zrzeknie się przewidzianych w prawie krajowym środków
         zaskarżenia aktu, na mocy którego nałożono tę opłatę.

      75      W tym zakresie należy podnieść, że dyrektywa przyznaje, pod pewnymi warunkami, podmiotom mającym miejsce stałego pobytu w państwie
         członkowskim prawo używania przez pewien okres pojazdów osobowych na terytorium innych państw członkowskich w ramach systemu
         czasowego zwolnienia od podatków.

      76      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada skutecznej ochrony sądowej stanowi ogólną zasadę prawa wspólnotowego, a sądy krajowe
         państw członkowskich zobowiązane są do zapewnienia ochrony sądowej uprawnień, jakie dla podmiotów wynikają z prawa wspólnotowego
         (zob. podobnie wyrok z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie C‑432/05 Unibet, Zb.Orz. str. I‑2271, pkt 37 i 38 oraz przywołane tam
         orzecznictwo). Stosując tę właśnie zasadę, Trybunał uznał kompetencje sądów krajowych do zapewnienia, by dyrektywa była stosowana,
         a uprawnienia, jakie z niej wynikają dla podmiotów prawa, były chronione, między innymi w drodze określanie miejsca stałego
         pobytu (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Louloudakis, pkt 57 i 70).

      77      Sporny przepis krajowy może pozbawiać podmioty prawa skutecznej ochrony sądowej wymaganej przez prawo wspólnotowe, skłaniając
         je do zrzekania się – w celu uniknięcia postępowania karnego – środków zaskarżenia, które normalnie przysługują na mocy prawa
         krajowego. W konsekwencji zarzuty Komisji są w niniejszym przypadku zasadne.

      78      Po trzecie, Komisja kwestionuje kary pieniężne przewidziane w art. 18 część A ust. 4 lit. d) ustawy nr 2682/1999 w przypadkach
         przekroczenia sześciomiesięcznego okresu obowiązywania omawianego zwolnienia podatkowego.

      79      W tym zakresie należy stwierdzić, że okres sześciu miesięcy, na czas którego przyznane jest zwolnienie od podatków, jest wystarczająco
         długi oraz że rząd grecki podniósł, czego nie kwestionuje Komisja, iż w pewnych sytuacjach przyznawane są różnego rodzaju
         ułatwienia i przedłużenia tego okresu. Rząd grecki podniósł ponadto, co również nie spotkało się ze sprzeciwem, że nie można
         ściśle kontrolować przestrzegania sześciomiesięcznego terminu, ponieważ dzień wprowadzenia pojazdu ma terytorium kraju nie
         jest już odnotowywany oraz że w takiej sytuacji niezbędne jest zwiększenie nacisku na zapobieganie, co uzasadnia obowiązujące
         grzywny jako odpowiedni środek zniechęcający. Sporne grzywny nie są więc nieproporcjonalne i nie mogą stanowić przeszkody
         w korzystaniu ze swobód zapewnionych w traktacie.

      80      Po czwarte, należy uznać, że kara pieniężna przewidziana w art. 18 część A ust. 4 lit. f) ustawy nr 2682/1999 w przypadku
         używania na terytorium Grecji pojazdu objętego czasowym zwolnieniem od podatków przez inną osobę, nieuprawnioną do zwolnienia,
         nie mieści się w zakresie zastosowania dyrektywy.

      81      Podobnie poza zakresem zastosowania dyrektywy znajduje się przewidziany w tym przepisie i powołany na piątym miejscu przez
         Komisję przypadek używania takiego pojazdu przez osobę nieuprawnioną do zwolnienia, mimo że w chwili dopuszczenia się tego
         naruszenia uprawniony do zwolnienia nie znajduje się na terytorium Grecji.

      82      Po szóste, zarzuty Komisji dotyczą art. 18 część C ust. 1 ustawy nr 2682/1999, który niezależnie od nałożenia grzywien przewiduje
         czasowe zajęcie pojazdów i ich wydanie po zapłaceniu grzywien i ewentualnych innych należnych opłat.

      83      Przepis ten może pozbawić uprawnionego możliwości używania należącego do niego pojazdu nawet przez długi okres, w szczególności
         jeżeli nałożenie grzywien zostanie zaskarżone na drodze sądowej. Tymczasem Trybunał wskazał już na wagę, jaką ma prawo prowadzenia
         pojazdu dla skutecznego wykonywania uprawnień wiążących się ze swobodą przemieszczania się osób (wyrok z dnia 29 lutego 1996 r.
         w sprawie C‑193/94 Skanavi i Chryssanthakopoulos, Rec. str. I‑929, pkt 36). Dlatego przepis ten jest nieproporcjonalny w stosunku
         do realizowanego celu, jakim jest pobranie grzywien. Cel ten może być osiągnięty za pomocą środków bardziej odpowiadających
         przepisom wspólnotowym, na przykład przez ustanowienie zabezpieczeń. Zarzuty te są zatem zasadne.

      84      Natomiast niezasadne sa zarzuty podniesione przez Komisję na siódmym miejscu, a dotyczące art. 10 ust. 5 ustawy nr 2682/1999,
         który przewiduje, że w przypadku gdy właściciel pojazdu przywiezionego w ramach systemu przywozu czasowego ma miejsce stałego
         pobytu w Grecji, może on uniknąć konieczności wniesienia opłaty rejestracyjnej, dokonując wywozu swego pojazdu poza terytorium
         Grecji. Przepis ten przyznaje bowiem zainteresowanemu uprawnienie, a nawet korzyść i nie może być uznawany za sprzeczny z dyrektywą.

      85      Na koniec Komisja powołuje się na art. 90 WE. Postanowienie to w akapicie pierwszym zawiera zakaz opodatkowywania produktów
         przywożonych z innych państw członkowskich w stopniu wyższym niż opodatkowanie podobnych produktów krajowych. Jednakże Trybunał
         uznał za zgodne z zasadami wspólnotowymi wymaganie przez państwo członkowskie, przy ustalaniu miejsca stałego pobytu osoby
         zainteresowanej na swym terytorium, wniesienia opłaty rejestracyjnej pojazdu niezależnie od tego, czy podobna opłata została
         już uiszczona w innym państwie członkowskim (zob. podobnie wyrok z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie C‑138/04 Komisja przeciwko
         Danii, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 13 i przywołane tam orzecznictwo).

      86      Drugi akapit art. 90 WE zakazuje państwom członkowskim nakładania na produkty z innych państw członkowskich podatków pośrednio
         chroniących produkty krajowe. W tej kwestii należy podnieść, że Komisja nie wykazała, na podstawie kryteriów ustalonych w orzecznictwie
         Trybunału (wyrok z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C‑313/05 Brzeziński, Zb.Orz. str. I‑513, pkt 27 i przywołane tam orzecznictwo),
         że sporne przepisy krajowe mogą pośrednio chronić produkty krajowe.

       W przedmiocie trzeciego zarzutu
       Argumentacja stron
      87      Trzeci zarzut Komisji dotyczy art. 12 ust. 1 lit. d) rozporządzenia z dnia 1 marca 1988 r. Przepis ten przewiduje, że osoby,
         którym skradziono drugi pojazd objęty systemem czasowego przywozu na terytorium Grecji, zobowiązane są do uiszczenia opłaty
         rejestracyjnej. Komisja twierdzi, że powyższy przepis wprowadza ogólne domniemanie oszustwa podatkowego w zakresie, w jakim
         na jego podstawie zakłada się, bez jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność, że skradziony pojazd pozostaje w Grecji. W ocenie
         Komisji sytuacje, w których występuje możliwość oszustwa podatkowego, powinny być badane indywidualnie w konkretnych sprawach.
         Sporny przepis jest nieproporcjonalny do zamierzonego celu, to znaczy do zapobiegania unikaniu opodatkowania, a także wprowadza
         pośrednią dyskryminację pojazdów zarejestrowanych w innym państwie członkowskim, co jest sprzeczne z art. 90 WE.

      88      Rząd grecki odpowiada, że prawo wspólnotowe nie przewiduje żadnego zwolnienia od podatków w przypadku kradzieży przedmiotów
         objętych systemem zwolnień podatkowych, od których podatki nie zostały zapłacone. W tej kwestii powołuje się na art. 14 dyrektywy
         Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich
         przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, str. 1), zgodnie z którym w razie ubytków podatki akcyzowe od wyrobów
         objętych systemem zawieszenia nie podlegają zapłacie wyłącznie w przypadkach, gdy ubytki te powstały w wyniku czynników losowych
         lub siły wyższej oraz że właściwe organy mogą sprawdzić, czy wyroby te zostały ostatecznie utracone. We wszystkich innych
         przypadkach, w szczególności w przypadku kradzieży, podatki akcyzowe muszą zostać zapłacone.

      89      Rząd grecki twierdzi, że w niniejszym przypadku, w razie kradzieży, pojazd nie zostaje bezpowrotnie utracony, lecz jest używany
         przez kogoś innego. W konsekwencji opłata rejestracyjna jest należna. Dyrektywa nie przewiduje ponadto żadnego stałego zwolnienia
         w przypadku kradzieży.

      90      Wreszcie rząd grecki podnosi, że po pierwsze, okoliczność, iż uiszczenie opłaty rejestracyjnej jest wymagane tylko w przypadku,
         gdy ta sama osoba fizyczna staje się ofiarą kradzieży drugiego pojazdu objętego czasowym zwolnieniem, a nie w przypadku pierwszej
         kradzieży, stanowi przejaw sprzyjania ofierze takiego przestępstwa oraz, po drugie, istnieje bardzo duże ryzyko kradzieży,
         które powinny brać na siebie zakłady ubezpieczeniowe, a nie państwo.

       Ocena Trybunału
      91      Należy podnieść, że dyrektywa wymaga od państw członkowskich przyznania, pod pewnymi warunkami, zwolnienia podatkowego w związku
         z czasowym używaniem, przez ściśle wyznaczony okres, środka transportu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim przez
         osoby fizyczne mające miejsce stałego pobytu również w innym państwie członkowskim.

      92      Przyznanie tego zwolnienia uzależnione jest między innymi od warunku – który określony został w art. 3 lit. a) i b) dyrektywy
         w sposób niepozostawiający miejsca na żadne wątpliwości – by osoba uprawniona używała środka transportu objętego zwolnieniem
         do użytku prywatnego oraz by ten środek transportu nie był ani zbywany, ani wynajmowany w państwie członkowskim czasowego
         przywozu lub pożyczany rezydentowi tego państwa. W ten sposób dyrektywa kładzie nacisk na ścisły związek pomiędzy osobą uprawnioną
         do czasowego zwolnienia a pojazdem objętym tym zwolnieniem.

      93      Kradzież pojazdu objętego zwolnieniem i jej konsekwencje nie zostały uregulowane w dyrektywie.

      94      Jednakże w dyrektywie nie ma żadnej wskazówki, która mogłaby uzasadniać wniosek, że jej celem było rozszerzenie zakresu zwolnienia
         i ograniczenie przez to kompetencji podatkowych państw członkowskich w sytuacjach, gdy związek między osobą uprawnioną do
         zwolnienia a pojazdem objętym tym zwolnieniem zostaje zerwany, w szczególności w razie kradzieży, kiedy to bardzo prawdopodobne
         jest, że pojazd nadal pozostaje na terytorium danego państwa członkowskiego, używany przez osobę nie mającą żadnych powiązań
         z osobą uprawnioną do zwolnienia. Tego rodzaju przypadek nie jest objęty przepisami dyrektywy i mieści się w zakresie uprawnień
         ustawodawczych państwa członkowskiego.

      95      W tych okolicznościach, mając dodatkowo na uwadze, że Komisja nie powołuje się na inne przepisy wspólnotowe, nie można stwierdzić
         uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

      96      W świetle rozważań Trybunału zawartych w pkt 85 i 86 niniejszego wyroku sporny przepis krajowy nie narusza też art. 90 WE.

      97      Biorąc powyższe pod uwagę, należy więc stwierdzić, że utrzymując w mocy:

      –        art. 18 część A ust. 1 ustawy 2682/1999, zgodnie z którym w przypadku posiadania lub używania na terytorium Grecji pojazdu
         zarejestrowanego w innym państwie członkowskim przez osobę fizyczną mającą miejsce stałego pobytu w Grecji nie wszczyna się
         przewidzianego jako zasadę postępowania karnego, jeżeli zainteresowana osoba wniesie nałożoną opłatę rejestracyjną i zrzeknie
         się jednocześnie przewidzianych w prawie krajowym środków zaskarżenia aktu, na mocy którego nałożono tę opłatę, oraz

      –        art. 18 część C ust. 1 tej samej ustawy, zgodnie z którym w przypadku nałożenia grzywien dokonywane jest jednocześnie czasowe
         zajęcie pojazdów, a ich wydanie następuje po zapłaceniu grzywien i ewentualnych innych należnych opłat,

      Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy.
      98      Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

       W przedmiocie kosztów
      99      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Jednakże
         na podstawie art. 69 § 3 regulaminu, w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań, Trybunał może postanowić, że koszty zostaną
         podzielone, albo że każda ze stron poniesie swoje własne koszty. Ponieważ żądania zarówno Komisji jak i Republiki Greckiej
         zostały uwzględnione tylko częściowo, należy orzec że ponoszą one własne koszty.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      1)      Utrzymując w mocy:
      –        art. 18 część A ust. 1 ustawy 2682/1999, zgodnie z którym w przypadku posiadania lub używania na terytorium Grecji pojazdu
            zarejestrowanego w innym państwie członkowskim przez osobę fizyczną mającą miejsce stałego pobytu w Grecji nie wszczyna się
            przewidzianego jako zasdę postępowania karnego, jeżeli zainteresowana osoba wniesie nałożoną opłatę rejestracyjną i zrzeknie
            się jednocześnie przewidzianych w prawie krajowym środków zaskarżenia aktu, na mocy którego nałożono tę opłatę, oraz
      –        art. 18 część C tej samej ustawy, zgodnie z którym w przypadku nałożenia grzywien dokonywane jest jednocześnie czasowe zajęcie
            pojazdów, a ich wydanie następuje po zapłaceniu grzywien i ewentualnych innych należnych opłat,
      Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 83/182/EWG z dnia 18 marca 1983 r. w sprawie
            zwolnień podatkowych we Wspólnocie, dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego
            z innego państwa członkowskiego.
      2)      Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.
      3)      Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Grecka ponoszą własne koszty.
      Podpisy
      * Język postępowania: grecki.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 września 1984 r. # Karl Könecke GmbH & Co. KG, Fleischwarenfabrik, przeciwko Bundesanstalt für landwirtschaftliche Marktordnung. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Verwaltungsgericht Frankfurt am Main - Niemcy. # Sprawa 117/83.