title: Sprawa T-282/12: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2012 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Sohawon (FREE YOUR STYLE.)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/25

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2012 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Sohawon (FREE YOUR STYLE.)
   (Sprawa T-282/12)
   2012/C 258/46
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela, J. Rivas Zurdo i I. Munilla Muñoz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nadia Mariam Sohawon (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 kwietnia 2012 r. w sprawie R 1825/2010-4, stwierdzającą, że na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 odwołanie strony wnoszącej sprzeciw do OHIM należało uwzględnić dla następujących usług z klasy 35: usługi sprzedaży detalicznej, usługi sprzedaży hurtowej, usługi sprzedaży korespondencyjnej i elektroniczne usługi sprzedaży detalicznej — wszystkie odnoszące się do odzieży, obuwia i nakryć głowy i uchylić decyzję Wydziału Sprzeciwów dopuszczającą w pełni do rejestracji (mieszany) wspólnotowy znak towarowy nr 7 396 468„FREE YOUR STYLE” w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Nadia Mariam Sohawon

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „FREE YOUR STYLE.” dla towarów i usług z klas 25, 35 i 41 — zgłoszenie nr 7 396 468

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpański i wspólnotowy słowny znak towarowy „FREE STYLE” dla towarów z klas 3, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-455/15: Postanowienie Sądu z dnia 26 października 2016 r. – Vitra Collections/EUIPO – Consorzio Origini (Kształt krzesła) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie — Umorzenie postępowania)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/33

         Postanowienie Sądu z dnia 26 października 2016 r. – Vitra Collections/EUIPO – Consorzio Origini (Kształt krzesła)
   (Sprawa T-455/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 014/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vitra Collections AG (Muttenz, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo P. Bullock, następnie D. Hanf, a wreszcie D. Hanf i S. Bonne, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO było również, interwenient przed Sądem: Consorzio Origini per l’Internazionalizzazione (Florencja, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2015 r. (sprawa R 664/2011-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Consorzio Origini a Vitra Collections AG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Vitra Collections AG i Consorzio Origini per I’Internazionalizzazione pokrywają własne koszty oraz każde z nich po połowie kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa C-430/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunals, Londyn (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 września 2008 r. — Terex Equipment Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunals, Londyn (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 września 2008 r. — Terex Equipment Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-430/08)
   (2008/C 327/22)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunals, Londyn (zgodnie z wnioskiem Edinburgh Tribunal Centre)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Terex Equipment Ltd

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy Wspólnotowy Kodeks Celny (1), a w szczególności art. 78 dopuszcza rewizję zgłoszenia w celu skorygowania KPC, a jeśli tak, to czy od HMRC wymaga się uregulowania sytuacji poprzez rewizję zgłoszenia?

               2)

               Czy towary w tej sprawie zostały nielegalnie usunięte spod dozoru celnego w rozumieniu art. 203 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w trybie art. 865 rozporządzenia wykonawczego (2)?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy w ten sposób powstał dług celny w przywozie na podstawie art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego?

               4)

               Nawet, jeśli nie było długu celnego na podstawie art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, to czy dług celny powstał na mocy art. 204 w świetle

                           (i)

                           ustalenia „oczywistego zaniedbania” oraz

                           (ii)

                           pytania, czy HMRC nie zastosował się do art. 221 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez niezgłoszenie długu celnego na podstawie art. 204 w terminie?

               5)

               Biorąc pod uwagę, że:

                           (i)

                           nie może wystąpić uregulowanie na podstawie art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz

                           (ii)

                           istniał dług celny

                           (iii)

                           zaistniała sytuacja szczególna przewidziana przez art. 899 rozporządzenia wykonawczego

                     czy sąd krajowy mógł stwierdzić, że nie wystąpiło oczywiste zaniedbanie, a zatem dług celny winien zostać zwrócony na podstawie art. 239 Wspólnotowego Kodeksu Celnego?

      (1)  Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1).


title: Sprawa C-543/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Republika Słowacka) w dniu 28 listopada 2012 r. — Michal Zeman przeciwko Krajské riaditeľstvo Policajného zboru v Žiline

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Republika Słowacka) w dniu 28 listopada 2012 r. — Michal Zeman przeciwko Krajské riaditeľstvo Policajného zboru v Žiline
   (Sprawa C-543/12)
   2013/C 63/14
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Michal Zeman

      Strona pozwana: Krajské riaditeľstvo Policajného zboru v Žiline

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 1 ust. 4 [dyrektywy Rady 91/477/EWG (1) zwanej dalej „dyrektywą”] w związku z jej art. 3 i z art. 45 ust. 1 oraz art. 52 ust. 1 Karty [praw podstawowych Unii Europejskiej] należy dokonywać w ten sposób, że:

                           a)

                           uniemożliwiają one państwu członkowskiemu przyjęcie przepisu prawnego, który nie pozwala na wydanie europejskiej karty broni palnej w rozumieniu art. 1 ust. 4 dyrektywy posiadaczowi pozwolenia na broń (odpowiedniego upoważnienia do posiadania broni) wydanego w celach innych niż cele sportowe lub myśliwskie i umożliwiającego mu posiadanie (oraz noszenie) broni palnej, w odniesieniu do której występuje on o udzielenie europejskiej karty broni palnej?
                           i to mimo że:

                           b)

                           przepis prawa tegoż państwa członkowskiego (pochodzenia) pozwala posiadaczowi, nawet w braku europejskiej karty broni palnej, na wywiezienie tejże broni palnej z jego terytorium na terytorium innego państwa członkowskiego pod warunkiem jedynie dopełnienia obowiązku powiadomienia, przy czym wydanie europejskiej karty broni palnej nie zmieniłoby w żaden sposób sytuacji posiadacza w stosunku do tegoż państwa członkowskiego pochodzenia [Or.2] (a mianowicie ów posiadacz musiałby jedynie dopełnić tego samego obowiązku powiadomienia)?

               2)

               W wypadku udzielania odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, w sytuacji gdy przepis prawa państwa członkowskiego nie pozwala na wydanie europejskiej karty broni palnej rzeczonemu posiadaczowi, czy art. 1 ust. 4 dyrektywy jest bezpośrednio skuteczny w ten sposób, iż państwo członkowskie zgodnie z tym przepisem jest zobowiązane wydać rzeczonemu posiadaczowi europejską kartę broni palnej?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie lub na drugie pytanie czy właściwy organ jest zobowiązany dokonywać wykładni przepisu prawa państwa członkowskiego, który:

                           a)

                           nie uniemożliwia wyraźnie rzeczonemu posiadaczowi uzyskania europejskiej karty roni palnej ale

                           b)

                           przewiduje postępowanie w celu uzyskania europejskiej karty broni palnej jedynie w stosunku do posiadacza pozwolenia na broń (odpowiedniego upoważnienia do posiadania broni) wydanego w celach sportowych lub myśliwskich,
                           w miarę możliwości w ten sposób, iż właściwy organ ma obowiązek wydać europejską kartę broni palnej również posiadaczowi pozwolenia na broń, które nie zostało wydane w celach sportowych lub myśliwskich, jeżeli jest to możliwe dzięki pośredniej skuteczności dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 51.


title: Sprawa T-180/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Promomadrid przeciwko OHIM (MADRIDEXPORTA) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MADRIDEXPORTA — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/57

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Promomadrid przeciwko OHIM (MADRIDEXPORTA)
   (Sprawa T-180/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MADRIDEXPORTA - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/99
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Promomadrid Desarrollo Internacional de Madrid, SA (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Aznar Alonso, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 1130/2006-1) dotyczącą rejestracji graficznego znaku towarowego MADRIDEXPORTA jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 1130/2006-1)

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-14/06: Skarga wniesiona w dniu  16 stycznia 2006 r.  — K-Swiss przeciwko OHIM

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/31

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2006 r. — K-Swiss przeciwko OHIM
   (Sprawa T-14/06)
   (2006/C 86/63)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: K-Swiss (Westlake Village, USA) (Przedstawiciel: adwokat H. E. Hübner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2005 r. (sprawa R 1109/2004-1);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający but z pięcioma równoległymi paskami umieszczonymi z boku dla towarów należących do klasy 25 (obuwie męskie, damskie i dziecięce) — zgłoszenie nr 2 788 511

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia
   Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, albowiem połączenie charakterystycznych elementów występujące w zgłoszonym znaku towarowym nadaje się do pełnienia funkcji polegającej na wyróżnianiu towarów skarżącej spośród towarów innych producentów. Naruszenie zasady niedyskryminacji przejawiające się w tym, że OHIM uwzględnił między innymi wniosek o rejestrację graficznego znaku towarowego przedstawiającego but z dwoma równoległymi paskami umieszczonymi z przodu.


title: Sprawa C-463/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-463/05) (1)

   (2006/C 224/70)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa C-142/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid — Hiszpania) — Ecologistas en Acción-CODA przeciwko Ayuntamiento de Madrid (Dyrektywy 85/337/EWG i 97/11/WE — Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Roboty polegające na przebudowie i ulepszeniu dróg miejskich — Obowiązek oceny)

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid — Hiszpania) — Ecologistas en Acción-CODA przeciwko Ayuntamiento de Madrid
   (Sprawa C-142/07) (1)

   (Dyrektywy 85/337/EWG i 97/11/WE - Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Roboty polegające na przebudowie i ulepszeniu dróg miejskich - Obowiązek oceny)
   (2008/C 236/03)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ecologistas en Acción-CODA

      Strona pozwana: Ayuntamiento de Madrid
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid — Wykładnia dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40) — Przedsięwzięcia ulepszenia dróg miejskich w strefach o dużym zaludnieniu lub dotyczące krajobrazu o znaczeniu historycznym, kulturalnym lub archeologicznym — Podleganie procedurze oceny z racji ich charakteru, rozmiaru i skutków — Możliwość zastosowania kryteriów z wyroku Trybunału w sprawie C-332/04 Komisja przeciwko Hiszpanii
   Sentencja
   Dyrektywę Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienioną dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że przewiduje ona ocenę wpływu na środowisko przedsięwzięć przebudowy i ulepszenia dróg miejskich, niezależnie od tego, czy chodzi o przedsięwzięcia określone w załączniku I pkt 7 lit. b) lub c) tej dyrektywy, czy o przedsięwzięcia określone w załączniku II pkt 10 lit. e) lub pkt 13) tiret pierwsze tej dyrektywy, które z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji i w danym przypadku z uwzględnieniem ich współoddziaływania z innymi przedsięwzięciami, mogą znacząco oddziaływać na środowisko naturalne.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa T-250/14: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – EEB/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Korespondencja wymieniona między Komisją a dwoma państwami członkowskimi w przedmiocie wdrażania przejściowego planu krajowego (PPK) na podstawie dyrektywy 2010/75/UE — Dorozumiana odmowa dostępu — Umorzenie postepowania — Nowe żądania — Niedopuszczalność]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/36

         Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – EEB/Komisja
   (Sprawa T-250/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Korespondencja wymieniona między Komisją a dwoma państwami członkowskimi w przedmiocie wdrażania przejściowego planu krajowego (PPK) na podstawie dyrektywy 2010/75/UE - Dorozumiana odmowa dostępu - Umorzenie postepowania - Nowe żądania - Niedopuszczalność])
   (2015/C 213/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: C. Stothers, solicitor, adwokaci M. Van Kerckhove i C. Simphal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 13 lutego 2014 r. odmawiającej udzielenia dostępu do dokumentów pochodzących od Republiki Bułgarii i Republiki Czeskiej.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie żądań European Environmental Bureau (EEB) zmierzających do stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 lutego 2014 r. odmawiającej dostępu do dokumentów pochodzących od Republiki Bułgarii i Republiki Czeskiej zostaje umorzone.

               2)

               Roszczenia odszkodowawcze przedstawione przez EEB zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

               3)

               Komisja zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez EEB.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014 r.


title: Sprawa C-354/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 22 lipca 2014 r. – SC Capoda Import Export SRL przeciwko Registrul Auto Român, Benonowi Nicolaeowi Bejanowi

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 22 lipca 2014 r. – SC Capoda Import Export SRL przeciwko Registrul Auto Român, Benonowi Nicolaeowi Bejanowi
   (Sprawa C-354/14)
   2014/C 361/05
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem: SC Capoda Import Export SRL

      Druga strona postępowania: Registrul Auto Român, Benone Nicolae Bejan

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii Europejskiej, a konkretnie art. 34 TFUE, art. 31 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów [dyrektywę ramową] (1) oraz art. 1 lit. t) i u) rozporządzenia (WE) nr 1400/2002 (2) Komisji Europejskiej, można interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 1 ust. 2 Ordonanţa Guvernului [rozporządzenia rządu] nr 80/2000 ponieważ wprowadza on środek o skutku równoważnym do ograniczenia ilościowego w przywozie, zważywszy że zgodnie z tym przepisem do celów swobodnego przepływu (sprzedaży, dystrybucji) nowych produktów i materiałów konsumpcyjnych, zaliczających się do kategorii produktów i materiałów konsumpcyjnych dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochrony środowiska naturalnego, efektywności energetycznej i ochrony przed kradzieżą pojazdów drogowych, konieczne jest przedstawienie przez sprzedawcę/dystrybutora/przedstawiciela handlowego, wydanego przez producenta, świadectwa homologacji typu lub certyfikacji dla celów wprowadzenia do obrotu lub sprzedaży albo – jeżeli sprzedawca/dystrybutor/przedstawiciel handlowy nie otrzymał go lub nie jest w jego posiadaniu – konieczne jest przejście procedury homologacji danych produktów w Registrul Auto Român [rumuńskiej ewidencji pojazdów] i uzyskanie świadectwa homologacji typu dla celów wprowadzenia do obrotu lub sprzedaży wydawanego przez Registrul Auto Român i biorąc pod uwagę, że jakkolwiek sprzedawca/dystrybutor/przedstawiciel handlowy posiada certyfikat zgodności dla celów wprowadzenia do obrotu lub sprzedaży części udostępniony przez dystrybutora z innego państwa członkowskiego UE, który to prowadzi swobodnie dystrybucję rzeczonych części na terytorium tego państwa członkowskiego UE, wspomniany certyfikat nie wystarcza dla umożliwienia swobodnego przepływu/sprzedaży/dystrybucji omawianych towarów?

               2)

               Czy prawo Unii Europejskiej a konkretnie art. 34 TFUE w odniesieniu do pojęcia „środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych”, art. 31 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE oraz art. 1 lit. t) i u) rozporządzenia (WE) nr 1400/2000 Komisji Europejskiej można interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym, że dla umożliwienia swobodnej sprzedaży nowych produktów i materiałów konsumpcyjnych, zaliczających się do kategorii produktów i materiałów konsumpcyjnych dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochrony środowiska naturalnego, efektywności energetycznej i ochrony przed kradzieżą pojazdów drogowych, nie wystarcza certyfikat zgodności do celów wprowadzenia do obrotu i sprzedaży udostępniony przez dystrybutora z innego państwa członkowskiego UE w odniesieniu do nowych produktów i materiałów konsumpcyjnych zaliczających się do kategorii produktów i materiałów konsumpcyjnych dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochrony środowiska naturalnego, efektywności energetycznej i ochrony przed kradzieżą pojazdów drogowych, biorąc pod uwagę, że rzeczony dystrybutor z innego państwa członkowskiego UE prowadzi swobodnie dystrybucję rzeczonych części na terytorium tego państwa członkowskiego UE, przy czym zgodnie z tym certyfikatem części te mogą być sprzedawane na terytorium Unii Europejskiej?

      (1)  Dz.U. L 263, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym (Dz.U. L 203, s. 30).


title: Sprawa C-342/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Leopoldine Gertraud Piringer (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług przez adwokatów — Możliwość zastrzeżenia przez państwa członkowskie na rzecz określonych grup adwokatów przygotowywania dokumentów urzędowych dotyczących ustanawiania lub przekazywania praw do nieruchomości — Przepisy państwa członkowskiego wymagające, aby autentyczność podpisu na wniosku o wpis do księgi wieczystej była poświadczona przez notariusza)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Leopoldine Gertraud Piringer
   (Sprawa C-342/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług przez adwokatów - Możliwość zastrzeżenia przez państwa członkowskie na rzecz określonych grup adwokatów przygotowywania dokumentów urzędowych dotyczących ustanawiania lub przekazywania praw do nieruchomości - Przepisy państwa członkowskiego wymagające, aby autentyczność podpisu na wniosku o wpis do księgi wieczystej była poświadczona przez notariusza))
   (2017/C 144/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Leopoldine Gertraud Piringer

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do uregulowania państwa członkowskiego, takiego jak sporne w postępowaniu głównym, które zastrzega dla notariuszy poświadczanie autentyczności podpisów na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości, i z tego względu wyłącza możliwość uznania przez to państwo członkowskie takiego poświadczenia dokonanego przez adwokata mającego siedzibę w innym państwie członkowskim.

               2)

               Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które zastrzega dla notariuszy poświadczanie autentyczności podpisów na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości, i z tego względu wyłącza możliwość uznania w tym państwie członkowskim takiego poświadczenia dokonanego zgodnie z jego prawem krajowym przez adwokata mającego siedzibę w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-178/13: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — Jaczewski przeciwko Komisji

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/46

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — Jaczewski przeciwko Komisji
   (Sprawa T-178/13)
   2013/C 156/86
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Grzegorz Jaczewski (Bielany, Polska) (przedstawiciel: M. Goss, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 24 lipca 2012 r. [notyfikowanej jako dokument nr C(2012) 5049] zatwierdzającej przyznanie uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich w Polsce za 2012 r. na podstawie art. 132 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, w której to decyzji wprowadzone zostało stosowanie modulacji do uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich powyżej 5 000 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Komisję zasady hierarchii norm prawnych poprzez przyjęcie środków sprzecznych z art. 132 rozporządzenia nr 73/2009 z uwzględnieniem zastosowania art. 7 ust. 1 w związku z art. 10 tego rozporządzenia poprzez zastosowanie modulacji do uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich, pomimo braku zastosowania w nowych państwach członkowskich mechanizmu modulacji w odniesieniu do 2012 r.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady równego traktowania oraz art. 39 TFUE w związku z jego art. 40 ust. 2 akapit drugi ze względu na to, że zastosowanie modulacji w zakresie uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich powoduje zmniejszenie kwot wypłacanych rolnikom w nowych państwach członkowskich do poziomu poniżej kwot wypłacanych ich odpowiednikom w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie oraz ze względu na nieuwzględnienie przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji różnorodności sytuacji w poszczególnych regionach Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-779/14: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2014 r. – Republika Słowacka/Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/27

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2014 r. – Republika Słowacka/Komisja
   (Sprawa T-779/14)
   (2015/C 089/33)
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 24 września 2014 r., w której Komisja zażądała od Republiki Słowackiej udostępnienia jej zasobów finansowych odpowiadających utraconym tradycyjnym zasobom własnym;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Komisji
               Według Republiki Słowackiej, Komisja nie ma kompetencji do wydania zaskarżonej decyzji. Żaden przepis prawa UE nie przyznaje Komisji uprawnienia do działania w sposób, w jaki działała wydając zaskarżoną decyzję, czyli prawa do zobowiązania, w następstwie obliczenia kwoty utraconych tradycyjnych zasobów własnych pod postacią niepobranych należności celnych przywozowych, państwa członkowskiego, które nie było odpowiedzialne za ustalenie i pobranie rzeczonych należności celnych, aby udostępniło ono zasoby finansowe w ustalonej przez nią kwocie, która jej zdaniem odpowiada rzeczonej stracie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia wymogów pewności prawa
               Według Republiki Słowackiej, nawet gdyby Komisja miała kompetencję do wydania zaskarżonej decyzji (której nie ma), instytucja ta naruszyła w niniejszej sprawie zasadę pewności prawa. Obowiązku nałożonego na Republikę Słowacką w zaskarżonej decyzji nie można było, zdaniem tego państwa członkowskiego, racjonalnie przewidzieć przed jej wydaniem.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieprawidłowego wykonania kompetencji przez Komisję
               Według Republiki Słowackiej, nawet gdyby Komisja miała kompetencję do wydania zaskarżonej decyzji (której nie ma) i wydając ją działała zgodnie z zasadą pewności prawa (czego nie uczyniła), w niniejszej sprawie instytucja ta nie wykonała swej kompetencji prawidłowo. Po pierwsze Komisja dokonała oczywiście błędnej oceny, albowiem domaga się ona od Republiki Słowackiej zasobów finansowych, mimo iż utrata tradycyjnych zasobów własnych wcale nie miała miejsca lub nie była bezpośrednią konsekwencją wydarzeń, jakie instytucja ta przypisuje Republice Słowackiej. Po drugie Komisja naruszyła prawo do obrony Republiki Słowackiej oraz zasadę dobrej administracji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji
               W ramach tego zarzutu Republika Słowacka twierdzi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wiele braków, ze względu na które należy uznać je za niewystarczające, co stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych i jednocześnie jest sprzeczne z zasadą pewności prawa. Zdaniem Republiki Słowackiej, Komisja nie wskazała w zaskarżonej decyzji jej podstawy prawnej. Ponadto instytucja ta w ogóle nie wyjaśniła źródła i podstaw niektórych z jej wniosków. Wreszcie, według Republiki Słowackiej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest pod wieloma względami niejasne.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 października 2004 r. w sprawie C-103/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 75/442/EWG i 91/689/EWG — Pojęcie ilości odpadów — Zwolnienie z wymogu uzyskania zezwolenia)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 7 października 2004 r.
   w sprawie C-103/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 75/442/EWG i 91/689/EWG - Pojęcie ilości odpadów - Zwolnienie z wymogu uzyskania zezwolenia)
   (2004/C 300/09)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-103/02, mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, złożoną dnia 20 marca 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: R. Wainwright i R. Amorosi) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnicy: I. M. Braguglia, wspierany przez M. Fiorilliego), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i S. von Bahr (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie ustalając w dekrecie z dnia 5 lutego 1998 r. w sprawie identyfikacji odpadów innych niż niebezpieczne podlegających uproszczonym procedurom odzyskiwania w znaczeniu art. 31 i 33 dekretu ustawodawczego nr 22 z dnia 5 lutego 1997 r. ilości maksymalnych dla poszczególnych rodzajów odpadów, które mogą podlegać odzyskiwaniu bez zezwolenia, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 10 i 11 ust. 1 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r.

               2)

               Nie określając dokładnie rodzajów odpadów odnoszących się do norm technicznych 5.9 i 7.8 załącznika do wspomnianego dekretu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 11 ust. 1 dyrektywy 75/442, zmienionej art. 3 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych.

               3)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 18.5.2002.


title: Sprawa T-478/10: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Département du Gers przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/49

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Département du Gers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-478/10)
   ()
   2010/C 346/95
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Département du Gers (Auch, Francja) (przedstawiciele: S. Mabile i J.P. Mignard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2010/419/UE z dnia 28 lipca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę Bt11 (SYN-BTØ11-1), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca będąca francuskim departamentem o wysokim odsetku rolników uprawiających kukurydzę na dużych powierzchniach wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/419/UE zezwalającej na wprowadzenie do obrotu genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy lub zawierających ją produktów.
   W uzasadnieniu skarżąca podnosi dwa zarzuty:

               —

               zarzut niezgodności z prawem rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (1), na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja w zakresie, w jakim:

                           —

                           rozporządzenie nr 1829/2003 narusza zasadę równowagi instytucjonalnej ze względu na to, iż i) Parlamentowi Europejskiemu nie przysługują uprawnienia w ramach procedury zatwierdzania, podczas gdy Komisja posiada zbyt znaczące uprawnienia oraz ii) państwom członkowskim nie pozostawiono uprawnień dyskrecjonalnych;

                           —

                           rozporządzenie nr 1829/2003 narusza zasadę ostrożności ze względu na to, iż nie uwzględnia wystarczająco zagrożeń dla zdrowia ludzkiego, środowiska, rolnictwa i hodowli, jakie wywołuje genetycznie zmodyfikowana żywność i pasze;

                           —

                           rozporządzenie nr 1829/2003 narusza prawa konsumentów z jednej strony, nie przewidując żadnego przepisu umożliwiającego poinformowanie konsumentów o tym, że spożywane zwierzęta były żywione GMO, a z drugiej strony, umożliwiając przekazanie faktycznie błędnej informacji o braku GMO w produktach zawierających jednakże GMO, lecz w części nie większej niż 0,9 %;

               —

               sprzeczność z prawem zaskarżonej decyzji ze względu na:

                           —

                           brak uzasadnienia stanowiący naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, z tego względu że decyzja Komisji odsyła jedynie do opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanego dalej „EFSA”);

                           —

                           bezczynność w wykonywaniu kompetencji (incompétence négative) powodującą obejście przepisów proceduralnych, z uwagi na zaniechanie przez Komisję skorzystania z przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych;

                           —

                           naruszenie zasady ostrożności z uwagi na to, że metody oceny używane przez EFSA były niepełne a ocena kukurydzy Bt11 była zbyt niepewna;

                           —

                           naruszenie praw konsumentów poprzez brak etykietowania zwierząt żywionych kukurydzą Bt11, jak również brak przejrzystości dotyczący produktów zawierających mniej niż 0,9 % kukurydzy Bt11.

      (1)  Dz.U. L 268, s. 1.


title: Sprawa T-370/10: Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2012 r. — Rubinetterie Flero przeciwko Komisji

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/26

         Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2012 r. — Rubinetterie Flero przeciwko Komisji
   (Sprawa T-370/10) (1)

   2013/C 32/43
   Język postępowania: włoski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-64/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Anton Schlecker, działający pod firmą „Firma Anton Schlecker” przeciwko Melitcie Josefie Boedeker (Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych — Umowa o pracę — Artykuł 6 ust. 2 — Prawo właściwe w przypadku braku wyboru prawa — Prawo państwa, w którym pracownik „zazwyczaj świadczy pracę” — Umowa o pracę wykazująca ściślejszy związek z innym państwem członkowskim)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Anton Schlecker, działający pod firmą „Firma Anton Schlecker” przeciwko Melitcie Josefie Boedeker
   (Sprawa C-64/12) (1)

   (Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych - Umowa o pracę - Artykuł 6 ust. 2 - Prawo właściwe w przypadku braku wyboru prawa - Prawo państwa, w którym pracownik „zazwyczaj świadczy pracę” - Umowa o pracę wykazująca ściślejszy związek z innym państwem członkowskim)
   2013/C 325/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Anton Schlecker, działający pod firmą „Firma Anton Schlecker”

      Strona pozwana: Melitta Josefa Boedeker

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 6 ust. 2 Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie w dniu 19 czerwca 1980 r. (Dz.U. L 266, s. 1) — Prawo właściwe w przypadku braku wyboru prawa — Umowa o pracę — Prawo państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę — Pracownik, który świadczył pracę długotrwale i nieprzerwanie w jednym państwie członkowskim — Umowa o pracę wykazująca, w świetle wszystkich pozostałych okoliczności sprawy, ścisły związek z innym państwem członkowskim

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 2 Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie w dniu 19 czerwca 1980 r., należy interpretować w ten sposób, że nawet jeżeli pracownik świadczy pracę w wykonaniu umowy o pracę zazwyczaj, długotrwale i nieprzerwanie w tym samym państwie, to sąd krajowy może, na podstawie art. 6 ust. 2 in fine, odstąpić od stosowania prawa państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę, jeżeli z całokształtu okoliczności wynika, że istnieje ściślejszy związek pomiędzy tą umową i innym państwem.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012


title: Sprawa T-424/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 marca 2009 r. – Włochy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy wprowadzony przez władze włoskie na rzecz niektórych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe specjalizujących się w inwestowaniu w akcje spółek o małej lub średniej kapitalizacji — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Obowiązek uzasadnienia — Selektywny charakter środka — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenie konkurencji — Artykuł 87 ust. 3 lit. c) WE)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 marca 2009 r. – Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-424/05) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy wprowadzony przez władze włoskie na rzecz niektórych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe specjalizujących się w inwestowaniu w akcje spółek o małej lub średniej kapitalizacji - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Obowiązek uzasadnienia - Selektywny charakter środka - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenie konkurencji - Artykuł 87 ust. 3 lit. c) WE)
   2009/C 90/37
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/638/WE z dnia 6 września 2005 r. dotyczącej programu pomocy państwa wdrożonego przez Włochy na rzecz niektórych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, wyspecjalizowanych w inwestycjach w przedsiębiorstwa o małej i średniej kapitalizacji notowane na rynkach regulowanych (Dz.U. 2006, L 268, s. 1)

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.


title: Sprawa T-548/08: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — Total przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/59

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — Total przeciwko Komisji
   (Sprawa T-548/08)
   (2009/C 44/102)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Total SA (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery i A. Noël-Baron, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie — na podstawie art. 230 WE — nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich nr C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r., w zakresie w jakim dotyczy ona TOTAL SA;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie — na podstawie art. 230 WE — grzywny w wysokości 128 163 000 EUR nałożonej solidarnie na TOTAL FRANCE i TOTAL SA w art. 2 decyzji Komisji Wspólnot Europejskich nr C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r.;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, obniżenie — na podstawie art. 229 WE — grzywny w wysokości 128 163 000 EUR nałożonej solidarnie na TOTAL FRANCE i TOTAL SA w art. 2 decyzji Komisji Wspólnot Europejskich nr C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r.;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji nr C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39.181 — Woski do wyrobu świec, w której Komisja stwierdziła, że pewne przedsiębiorstwa, w tym skarżąca, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, ustalając ceny i dzieląc rynki wosków parafinowych w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) i gaczy parafinowej w Niemczech.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi dziewięć zarzutów opartych na (lub zmierzających do):

               —

               naruszeniu prawa do obrony i domniemania niewinności skarżącej, jako że zaskarżona decyzja narusza zakres stosowania tego prawa ratione personae, a także ze względu na nieprawidłowości proceduralne popełnione na etapie dochodzenia i z uwagi na zaprezentowane w samej decyzji rozumowanie mające charakter błędnego koła;

               —

               sprzeczności uzasadnienia co do: i) konieczności zbadania, czy spółka dominująca rzeczywiście wywierała decydujący wpływ na swoją spółkę zależną; ii) zakresu kontroli, jaką spółka dominująca powinna sprawować nad swoją spółką zależną, aby można było przypisać naruszenie spółce dominującej;

               —

               naruszeniu zasad związanych z przypisaniem odpowiedzialności za naruszenia art. 81 WE w ramach grup przedsiębiorstw, ponieważ i) Komisja błędnie stwierdziła w zaskarżonej decyzji, że nie ma ona obowiązku wskazać dowodów na poparcie domniemania; ii) zaskarżona decyzja narusza zasadę niezależności prawnej i ekonomicznej każdej spółki zależnej, na której bazują krajowe prawa spółek;

               —

               oczywistym błędzie w zakresie oceny, jako że i) fakt wskazania z nazwiska członków rady nadzorczej TOTAL FRANCE przez TOTAL SA nie wzmacnia domniemania decydującego wpływu; ii) zbiór poszlak przedstawiony przez TOTAL SA pozwalał w niezaprzeczalny sposób na obalenie domniemania decydującego wpływu;

               —

               naruszeniu zasad odpowiedzialności za własne czyny, indywidualizacji kar oraz legalności, jako że Komisja przyjęła, iż TOTAL SA i TOTAL FRANCE stanowiły jeden podmiot gospodarczy;

               —

               naruszeniu zasad pewności prawa i dobrej administracji w związku z tym, że i) fakt przypisania spółce TOTAL SA odpowiedzialności za naruszenie, którego jakoby dopuściła się jej spółka zależna TOTAL FRANCE, opiera się na nowym kryterium; ii) Komisja nie dokonała oceny sytuacji indywidualnie w zależności od przypadku, tak jak wskazała, że to uczyni;

               —

               nadużyciu władzy, ponieważ celem rozporządzenia nr 1/2003 jest ukaranie przedsiębiorstwa za naruszenie reguł konkurencji, a nie nałożenie na to przedsiębiorstwo kary w maksymalnym wymiarze, wikłając w to spółkę dominującą;

               —

               naruszeniu zasady proporcjonalności, jako że ostateczna kwota grzywny nałożonej na skarżącą i na jej spółkę zależną jest całkowicie oderwana od wartości sprzedaży produktów objętych zarzucanym naruszeniem będącym przedmiotem decyzji;

               —

               obniżenia grzywny, ponieważ ani waga, ani czas trwania zarzucanych praktyk nie były takie, jakie Komisja zamierza im przypisać, a prawo skarżącej do obrony zostało w istotny sposób naruszone.


title: Sprawa C-68/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 10 lutego 2012 r. — Slovenská sporiteľňa, a.s. przeciwko Protimonopolný úrad Slovenskej republiky

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 10 lutego 2012 r. — Slovenská sporiteľňa, a.s. przeciwko Protimonopolný úrad Slovenskej republiky
   (Sprawa C-68/12)
   2012/C 165/13
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Slovenská sporiteľňa, a.s.

      Strona pozwana: Protimonopolný úrad Slovenskej republiky

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 101 ust. 1 TFUE (dawny art. 81 ust. 1 WE) można interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż konkurent (przedsiębiorca) poszkodowany w wyniku porozumienia kartelowego innych konkurentów (przedsiębiorców) w chwili zawarcia porozumienia kartelowego działał na właściwym rynku nielegalnie ma znaczenie w świetle prawa?

               2)

               Czy dla interpretacji art. 101 ust. 1 TFUE (dawnego art. 81 ust. 1 WE) ma znaczenie w świetle prawa okoliczność, że w chwili zawarcia porozumienia kartelowego legalność działania wspomnianego konkurenta (przedsiębiorcy) nie została zakwestionowana przez właściwe organy kontrolne na terytorium Republiki Słowackiej?

               3)

               Czy art. 101 ust. 1 TFUE (dawny art. 81 ust. 1 WE) można interpretować w ten sposób, że aby stwierdzić istnienie porozumienia ograniczającego konkurencję należy udowodnić osobiste zachowanie przedstawiciela statutowego lub osobistą zgodę, wyrażoną w formie upoważnienia udzielonego przez przedstawiciela statutowego przedsiębiorstwa, które brało udział/mogło brać udział w porozumieniu ograniczającym konkurencję, na zachowanie jego podwładnego, jeżeli przedsiębiorstwo nie zdystansowało się od zachowania podwładnego i jednocześnie porozumienie zostało również wykonane?

               4)

               Czy art. 101 ust. 3 TFUE (dawny art. 81 ust. 3 WE) można interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie także do porozumienia zakazanego na mocy art. 101 ust. 1 TFUE (dawnego art. 81 ust. 1 WE), które z samej natury wywołuje skutek w postaci wykluczenia z rynku indywidualnie określonego konkurenta (przedsiębiorcy), w odniesieniu do którego stwierdzono następnie, iż przeprowadzał transakcje w zagranicznej walucie na rynku płatności bezgotówkowych nie posiadając pozwolenia na taką działalność, wymaganego przez przepisy krajowe?


title: Sprawa C-124/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/16

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
   (Sprawa C-124/14) (1)

   (2015/C 127/22)
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa C-222/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 11 maja 2012 r. — A. Karuse AS przeciwko Politsei- ja Piirivalveamet

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 11 maja 2012 r. — A. Karuse AS przeciwko Politsei- ja Piirivalveamet
   (Sprawa C-222/12)
   2012/C 209/08
   Język postępowania: estoński

      Sąd krajowy

   Tartu Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A. Karuse AS

      Strona pozwana: Politsei- ja Piirivalveamet

      Pytanie prejudycjalne

   Czy użyte w ramach definicji odstępstwa dopuszczonego w art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady sformułowanie „w związku z utrzymaniem dróg” należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono wywrotkę o wadze całkowitej 25,5 t, która przewozi na publicznej drodze krajowej żwir ze żwirowni do innego miejsca, w którym prowadzone są prace związane z poprawą jakości i utrzymaniem dróg?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, Dz.U. L 102, s. 1.


title: Sprawa C-214/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 11 maja 2015 r. – Municipio de Vila Pouca de Aguiar/Sá Machado & Filhos, SA, Norcep Construções e Empreendimentos, Lda

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 11 maja 2015 r. – Municipio de Vila Pouca de Aguiar/Sá Machado & Filhos, SA, Norcep Construções e Empreendimentos, Lda
   (Sprawa C-214/15)
   (2015/C 254/09)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Municipio de Vila Pouca de Aguiar

      Strona pozwana: Sá Machado & Filhos, SA, Norcep Construções e Empreendimentos, Lda

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo Unii, w szczególności art. 55 dyrektywy 2004/18/WE (1) zezwala w ramach procedury udzielania zamówienia publicznego na roboty budowlane na natychmiastowe wykluczenie oferty, jeżeli w chwili jej złożenia nie dołączono do niej dokumentu zawierającego uzasadnienie „ceny rażąco niskiej”, gdy w dokumentacji zamówienia określono kryteria spełnienia tego pojęcia [por. pkt 9/C1 dokumentacji zamówienia]?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa F-57/06: Skarga wniesiona w dniu  12 maja 2006 r.  — Hinderyckx przeciwko Radzie

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/42

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2006 r. — Hinderyckx przeciwko Radzie
   (Sprawa F-57/06)
   (2006/C 178/78)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jacques Hinderyckx (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciel: J. A. Martin, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy B*8 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005;

               —

               awansowanie skarżącego do grupy B*8;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego od strony pozwanej kwoty 2400 EUR jako naprawienia poniesionych szkód;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, który rozpoczął służbę w Parlamencie Europejskim w dniu 1 kwietnia 1994 r., przeniesiony został do Sekretariatu Ogólnego Rady w dniu 16 lipca 2004 r. jako urzędnik w grupie B*7. W swej skardze kwestionuje decyzję organu powołującego o nieawansowaniu go do grupy B*8 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r.
   Skarżący powołuje dwa zarzuty, z których pierwszy oparty jest na jego stażu pracy w obrębie grupy i wysokiej jakości jego pracy w Parlamencie Europejskim.
   W ramach drugiego zarzutu, skarżący podnosi, że organ powołujący powinien był wyjaśnić w jaki sposób komitet konsultacyjny w sprawie awansu (CCP) uwzględnił różnice w strukturze typowego sprawozdania z oceny Parlamentu i Rady. Ponadto skarżący twierdzi, że dla zapewnienia równych szans kandydatów z różnych instytucji, Rada powinna była wyposażyć się w dokładne reguły, zgodne z regulaminem pracowniczym i zapewniające równe traktowanie przy porównawczej ocenie zasług. Wobec braku takich reguł Rada musiała jego zdaniem podejmować decyzje uznaniowe.


title: Sprawa T-308/06: Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Buffalo Milke Automotive Polishing Products przeciwko OHIM — Werner & Mertz (BUFFALO MILKE Automotive Polishing Products) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BUFFALO MILKE Automotive Polishing Products — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy BÚFALO — Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Swoboda oceny wynikająca z art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/12

         Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Buffalo Milke Automotive Polishing Products przeciwko OHIM — Werner & Mertz (BUFFALO MILKE Automotive Polishing Products)
   (Sprawa T-308/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BUFFALO MILKE Automotive Polishing Products - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy BÚFALO - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Swoboda oceny wynikająca z art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009))
   2012/C 6/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Buffalo Milke Automotive Polishing Products, Inc. (Pleasanton, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu i D. Moreau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Werner & Mertz GmbH (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Thewes i V. Wiot, następnie adwokaci M. Thewes i P. Reuter)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2006 r. (sprawa R 1094/2005-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Werner & Mertz GmbH a Buffalo Milke Automotive Polishing Products, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Buffalo Milke Automotive Polishing Products, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-353/12: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Aleris przeciwko OHIM — Carefusion 303 (ALARIS)

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/12

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Aleris przeciwko OHIM — Carefusion 303 (ALARIS)
   (Sprawa T-353/12)
   2012/C 311/15
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aleris Holding AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci A. Kylhammar i K. Westerberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Carefusion 303, Inc. (San Diego, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 maja 2012 r. w sprawie R 334/2011-5 oraz uchylenie art. 2 decyzji Wydziału Unieważnień i orzeczenie zgodnie z żądaniami skarżącej; oraz

               —

               obciążenie Carefusion 303 jako strony, która sprawę przegrała, wszystkimi kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień, Izbą Odwoławczą i Sądem

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „ALARIS” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 10, 37 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 571521

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Carefusion 303

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie podstawowych zasad, które muszą być przestrzegane w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego ze względu na jego nieużywanie. Naruszenie art. 15 i 9 rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-554/08: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/34

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-554/08)
   (2009/C 55/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis, P. Katsimani i M. Dermitzakis, prawnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji DG TAXUD w przedmiocie odrzucenia oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na otwarte ogłoszenie o zamówieniu nr TAXUD/2007/AO-005 (TIMEA) na „Usługi w dziedzinie stosowania wspólnotowych aplikacji komputerowych w obszarach ceł, akcyzy i podatków” (Dz.U. 2008/S 203-268728), o której skarżącą poinformowano pismem z dnia 26 września 2008 r., a także stwierdzenie nieważności wszelkich dalszych powiązanych decyzji Komisji, włączając w to decyzję w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego wybranemu oferentowi;

               —

               nakazanie, by DG TAXUD naprawiła szkodę w wysokości 7 638 125 EUR poniesioną przez skarżącą na skutek spornej procedury przetargowej;

               —

               obciążenie DG TAXUD poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania i innymi kosztami oraz wydatkami związanymi z niniejszą skargą, nawet w wypadku jej oddalenia.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca domaga się, na podstawie art. 230 WE, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej (DG TAXUD) w przedmiocie odrzucenia oferty złożonej przez skarżącą w odpowiedzi na otwarte ogłoszenie o zamówieniu nr TAXUD/2007/AO-005 (TIMEA) na „Usługi w dziedzinie stosowania wspólnotowych aplikacji komputerowych w obszarach ceł, akcyzy i podatków” (Dz.U. 2008/S 203-268728), o której skarżącą poinformowano pismem z dnia 26 września 2008 r., jak również zasądzenia na jej rzecz odszkodowania zgodnie z art. 235 WE.
   Skarżąca twierdzi, że komitet oceniający popełnił szereg oczywistych błędów przy ocenianiu oferty skarżącej. Jak twierdzi skarżąca, zachowanie komitetu oceniającego odbiegało od standardowej polityki Komisji; komitet zlekceważył postanowienia zawarte w specyfikacji warunków zamówienia TIMEA, zgodnie z którymi instytucje zamawiające powinny skontaktować się z oferentem na etapie selekcji podczas procedury przetargowej, zwracając się o dodatkowe informacje lub wyjaśnienia. Skarżąca twierdzi ponadto, że instytucja zamawiająca naruszyła art. 100 rozporządzenia finansowego, a także zasady dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań. Zdaniem skarżącej instytucja zamawiająca dopuściła się nadużycia władzy oraz naruszyła zasady przejrzystości i równego traktowania wynikające z art. 93 ust. 1 rozporządzenia finansowego.
   Skarżąca twierdzi, że pozwana nie przedstawiła jej odpowiedniej analizy wyniku kontroli przeprowadzonej na skutek uwag poczynionych przez skarżącą w odniesieniu do sprawozdania z oceny ofert.
   Skarżąca podnosi, że pozwana posłużyła się w sposób nieuczciwy kryteriami wyboru tak, by nie wybrać oferty skarżącej. W ten sposób pozwana naruszyła art. 134 ust. 2 oraz art. 148 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 (1), jak również art. 32 ust. 2 dyrektywy 92/50 (2).

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357 s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Sprawa F-48/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – CW przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Oceny i komentarze zawarte w sprawozdaniu z oceny — Oczywiste błędy w ocenie — Nadużycie władzy — Brak)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/51

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – CW przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-48/13) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Oceny i komentarze zawarte w sprawozdaniu z oceny - Oczywiste błędy w ocenie - Nadużycie władzy - Brak))
   2014/C 421/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CW (przedstawiciel: C. Bernard-Glanz, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Dean i S. Alves, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącej w ramach postępowania w sprawie oceny za 2011 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CW pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 63.


title: Sprawa C-99/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Christian Liffers/Producciones Mandarina SL, Mediaset España Comunicación SA, dawniej Gestevisión Telecinco SA (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Dyrektywa 2004/48/WE — Artykuł 13 ust. 1 — Utwór audiowizualny — Działalność stanowiącą naruszenie — Odszkodowanie — Sposoby obliczania — Kwota zryczałtowana — Krzywda — Włączenie)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Christian Liffers/Producciones Mandarina SL, Mediaset España Comunicación SA, dawniej Gestevisión Telecinco SA
   (Sprawa C-99/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Dyrektywa 2004/48/WE - Artykuł 13 ust. 1 - Utwór audiowizualny - Działalność stanowiącą naruszenie - Odszkodowanie - Sposoby obliczania - Kwota zryczałtowana - Krzywda - Włączenie))
   (2016/C 156/20)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christian Liffers

      Strona pozwana: Producciones Mandarina SL, Mediaset España Comunicación SA, dawniej Gestevisión Telecinco SA.

      Sentencja

   Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że osoba poszkodowana w wyniku naruszenia przysługujących jej praw własności intelektualnej, która dochodzi odszkodowania z tytułu szkody majątkowej ustalonego zgodnie z ust. 1 akapit drugi lit. b) tego artykułu na podstawie sumy opłat licencyjnych, honorariów autorskich lub opłat, które byłyby jej należne w razie wystąpienia przez naruszającego o zgodę na wykorzystanie danych praw własności intelektualnej, może dodatkowo żądać zadośćuczynienia za wyrządzoną jej krzywdę, tak jak przewidziano w ust. 1 akapit drugi lit. a) tego artykułu.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawy połączone C-197/11 i C-203/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Eric Libert, Christian Van Eycken, Max Bleeckx, Syndicat national des propriétaires et copropriétaires (ASBL), Olivier de Clippele przeciwko Gouvernement flamand (C-197/11), All Projects & Developments NV i in. przeciwko Vlaamse Regering (C-203/11) (Swobody podstawowe — Ograniczenia — Względy uzasadniające — Pomoc państwa — Pojęcie „zamówienie publiczne na roboty budowlane” — Grunty i budynki znajdujące się na terenie określonych gmin — Uregulowania regionalne uzależniające przeniesie prawa do tych gruntów i budynków od „wystarczającego związku” potencjalnego nabywcy lub najemcy z właściwą gminą — Zobowiązanie socjalne nałożone na inwestorów i deweloperów — Zachęty podatkowe i mechanizmy subwencjonowania)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Eric Libert, Christian Van Eycken, Max Bleeckx, Syndicat national des propriétaires et copropriétaires (ASBL), Olivier de Clippele przeciwko Gouvernement flamand (C-197/11), All Projects & Developments NV i in. przeciwko Vlaamse Regering (C-203/11)
   (Sprawy połączone C-197/11 i C-203/11) (1)

   (Swobody podstawowe - Ograniczenia - Względy uzasadniające - Pomoc państwa - Pojęcie „zamówienie publiczne na roboty budowlane” - Grunty i budynki znajdujące się na terenie określonych gmin - Uregulowania regionalne uzależniające przeniesie prawa do tych gruntów i budynków od „wystarczającego związku” potencjalnego nabywcy lub najemcy z właściwą gminą - Zobowiązanie socjalne nałożone na inwestorów i deweloperów - Zachęty podatkowe i mechanizmy subwencjonowania)
   2013/C 225/06
   Język postępowania: francuski i niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu głównym

   (sprawa C-197/11)

      Strona skarżąca: Eric Libert, Christian Van Eycken, Max Bleeckx, Syndicat national des propriétaires et copropriétaires (ASBL), Olivier de Clippele

      Strona pozwana: Gouvernement flamand

      przy udziale: Collège de la Commission communautaire française, Gouvernement de la Communauté française, Conseil des ministres
   (sprawa C-203/11)

      Strona skarżąca: All Projects & Developments NV i in.

      Strona pozwana: Vlaamse Regering

      przy udziale: College van de Franse Gemeenschapscommissie, Franse Gemeenschapsregering, Ministerraad, Immo Vilvo NV, PSR Brownfield Developers NV

      Przedmiot

   (sprawa C-197/11)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour constitutionnelle — Wykładnia art. 21, 45, 49, 56 i 63 TFUE, jak również art. 22 i 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) — Zgodność z tymi przepisami uregulowania regionalnego uzależniającego przeniesienie prawa do gruntów i wzniesionych na nich budynków w określonych gminach od istnienia wystarczającego związku kupującego lub najemcy z właściwą gminą — Naruszenie prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Cel interesu ogólnego — Zasada proporcjonalności
   (sprawa C-203/11)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Grondwettelijk Hof — Wykładnia art. 21, 45, 49, 56, 63, 107 i 108 TFUE oraz art. 86 ust. 2 WE — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114), art. 22 i 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) oraz art. 2 ust. 2 lit. a) i j), art. 4 pkt 6, art. 9, art. 14 i art. 15 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) — Pomoc przyznana przez państwa członkowskie — Uregulowanie regionalne w dziedzinie polityki dotyczącej gruntów i nieruchomości — Mieszkalnictwo socjalne — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodne świadczenie usług — Ograniczenia

      Sentencja

               1)

               Artykuły 21 TFUE, 45 TFUE, 49 TFUE, 56 TFUE i 63 TFUE oraz art. 22 i 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, stoją na przeszkodzie obowiązywaniu tego rodzaju uregulowania jak wynikające z księgi 5 décret de la Région flamande du 27 mars 2009, relatif à la politique foncière et immobilière, uzależniającego przeniesienie prawa do nieruchomości znajdującej się na terytorium niektórych gmin wskazanych przez Vlaamse Regering od sprawdzenia przez lokalną komisję „wystarczającego związku” potencjalnego nabywcy owego prawa z tą gminą.

               2)

               Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu tego rodzaju uregulowań jak ustanowione w księdze 4 wskazanego rozporządzenia władz flamandzkich, zgodnie z którymi na niektóre podmioty gospodarcze nakłada się „zobowiązanie socjalne” przy udzielaniu pozwolenia na budowę lub na parcelację, pod warunkiem stwierdzenia przez sąd odsyłający, iż uregulowanie to jest niezbędne i właściwe do osiągnięcia celu w postaci zapewnienia osobom o niskich dochodach i innym niezamożnym kategoriom miejscowej ludności wystarczającej oferty mieszkaniowej.

               3)

               Zachęty podatkowe i mechanizmy subwencjonowania przewidziane we wskazanym rozporządzeniu władz flamandzkich mogą zostać uznane za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Zadaniem sądu odsyłającego jest ocena, czy spełnione zostały przesłanki istnienia pomocy państwa, a jeżeli tak, ustalenie w odniesieniu do udogodnień przewidzianych w księdze 4 wymienionego rozporządzenia władz flamandzkich, mających na celu rekompensatę z tytułu zobowiązania socjalnego ciążącego na inwestorach i deweloperach, czy do środków tych znajduje zastosowanie decyzja Komisji 2005/842/WE z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 [WE] do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym.

               4)

               Budowa mieszkań socjalnych sprzedawanych następnie po ograniczonych z góry cenach instytucjom mieszkalnictwa socjalnego lub za ich pośrednictwem mieści się w zakresie znaczeniowym pojęcia „zamówienie publiczne na roboty budowalne” zdefiniowanego w art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 596/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r., jeżeli spełnione są kryteria określone w tym przepisie, co ustalić powinien sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.

      Dz.U. C 219 z 23.7.2011.


title: Sprawa C-218/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Campobasso (Włochy) w dniu 11 maja 2015 r.– postępowanie karne przeciwko Gianpaolowi Paolettiemu i in.

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Campobasso (Włochy) w dniu 11 maja 2015 r.– postępowanie karne przeciwko Gianpaolowi Paolettiemu i in.
   (Sprawa C-218/15)
   (2015/C 262/06)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Campobasso

      Strony w postępowaniu głównym

   Gianpaolo Paoletti, Umberto Castaldi, Domenico Faricelli, Antonio Angelucci, Mauro Angelucci, Antonio D’Ovidio, Camillo Volpe, Alfredo Viali, Giampaolo Canzano, Raffaele Di Giovanni, Antonio Della Valle

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 Europejskiej konwencji praw człowieka i art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, proklamowanej w Nicei w dniu 7 grudnia 2000 r. i art. 6 TUE należy interpretować w ten sposób, że przystąpienie Rumunii do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r. spowodowało abolicję przestępstwa przewidzianego w art. 12 rozporządzenia ustawodawczego nr 286/1998 (jednolite przepisy o imigracji) i karanego na jego podstawie, który to przepis dotyczy ułatwiania imigracji i pobytu obywateli Rumunii na terytorium Włoch?

               2)

               Czy powyższe przepisy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może stosować zasady działania wstecz przepisu względniejszego (in mitius) w stosunku do osób, które przed dniem 1 stycznia 2007 r. (lub innym późniejszym dniem, w którym traktat zaczął w pełni obowiązywać), kiedy to skuteczne stało się przystąpienie Rumunii do Unii Europejskiej, naruszyły art. 12 rozporządzenia ustawodawczego nr 286/1998 (jednolite przepisy o imigracji) z powodu ułatwiania imigracji obywateli Rumunii, która przestała być przestępstwem od dnia 1 stycznia 2007 r.?


title: Sprawa F-70/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2012 r. — Lebedef przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie oceny za 2008 r. — Zwolnienie z pełnienia obowiązków w połowie wymiaru czasu pracy do celów związkowej działalności przedstawicielskiej — Sprawozdanie z oceny obejmujące zadania wykonywane w zatrudniającej jednostce organizacyjnej — Zasięgnięcie opinii grupy ad hoc — Wyznaczenie do organów przedstawicielskich określonych w regulaminie pracowniczym — Wyznaczenie do związkowych organizacji przedstawicielskich — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/32

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2012 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-70/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie oceny za 2008 r. - Zwolnienie z pełnienia obowiązków w połowie wymiaru czasu pracy do celów związkowej działalności przedstawicielskiej - Sprawozdanie z oceny obejmujące zadania wykonywane w zatrudniającej jednostce organizacyjnej - Zasięgnięcie opinii grupy ad hoc - Wyznaczenie do organów przedstawicielskich określonych w regulaminie pracowniczym - Wyznaczenie do związkowych organizacji przedstawicielskich - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2013/C 38/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               G. Lebedef pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011, s. 52.


title: Sprawa F-66/11: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/51

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-66/11)
   2011/C 282/97
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego komisji konkursu „EPSO/AST/111/10 (AST 1)” o niedopuszczeniu skarżącej do testów oceniających

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 kwietnia 2011 r. odmawiające skarżącej prawa do uczestniczenia w testach oceniających konkursu EPSO/AST/111/10 — sekretarki w stopniu AST 1;

                           —

                           w konsekwencji orzeczenie, że należy ponownie włączyć skarżącą w proces rekrutacji uruchomiony w drodze tego konkursu, w razie potrzeby poprzez zorganizowanie nowych testów oceniających;

               —

               tytułem żądania subsydiarnego, na wypadek nieuwzględnienia żądania głównego, quod non, zasądzenie od strony pozwanej kwoty tymczasowo oszacowanej na 20 000 euro tytułem naprawienia szkody — z ustawowymi odsetkami o daty wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               w każdym razie zasądzenie od strony pozwanej kwoty tymczasowo oszacowanej na 20 000 euro tytułem zadośćuczynienia — z ustawowymi odsetkami o daty wyroku w niniejszej sprawie

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-405/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 25 sierpnia 2014 r. – PST CLC a.s. przeciwko Generální ředitelství cel

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 25 sierpnia 2014 r. – PST CLC a.s. przeciwko Generální ředitelství cel
   (Sprawa C-405/14)
   (2014/C 431/17)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: PST CLC a.s.

      Strona pozwana: Generální ředitelství cel

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 384/2004 (1) z dnia 1 marca 2004 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej było ważne w okresie jego obowiązywania od dnia 22 marca 2004 r. do dnia 22 marca 2009 r. w zakresie pkt 2 załącznika do tego rozporządzenia, który stanowił, że produkty składające się z rozpraszacza ciepła „heat sink” i wentylatora są objęte podpozycją CN 8414 59 30, i czy znajdowało ono zatem zastosowanie w niniejszej sprawie?

      (1)  Dz.U. 2004 L 64, s. 21.


title: Sprawa T-511/16: Postanowienie Sądu z dnia 2 maja 2017 r. – Bermejo Garde/EKES

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/28

         Postanowienie Sądu z dnia 2 maja 2017 r. – Bermejo Garde/EKES
   (Sprawa T-511/16) (1)

   (2017/C 202/45)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-23/14 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1 września 2016 r.).


title: Sprawa T-306/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2006 r. — Volkswagen przeciwko OHIM (CLIMATIC) (Wspólnotowy znak towarowy — Częściowa odmowa rejestracji — Wycofanie wniosku o rejestrację — Umorzenie postępowania)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2006 r. — Volkswagen przeciwko OHIM (CLIMATIC)
   (Sprawa T-306/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Częściowa odmowa rejestracji - Wycofanie wniosku o rejestrację - Umorzenie postępowania)
   (2006/C 212/52)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolsburg, Niemcy)(Przedstawiciel: adwokat S. Risthaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciele: B. Müller i G. Schneider, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 lipca 2003 r. (Sprawa R 1012/2001-2) w przedmiocie wniosku o rejestrację graficznego znaku towarowego zawierającego oznaczenie słowne CLIMATIC jako wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003


title: Sprawa C-387/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 3 kwietnia 2009 r. — VDH Projektentwicklung GmbH, Edeka Handelsgesellschaft Rhein-Ruhr mbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Skarga na bezczynność — Dyrektywa 89/665/EWG — Niewdrożenie przez Komisję mechanizmu korygującego przewidzianego w art. 3 ust. 2 — Osoby fizyczne i prawne — Bezpośrednie oddziaływanie aktu — Niedopuszczalność)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/17

         Postanowienie Trybunału z dnia 3 kwietnia 2009 r. — VDH Projektentwicklung GmbH, Edeka Handelsgesellschaft Rhein-Ruhr mbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-387/08 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga na bezczynność - Dyrektywa 89/665/EWG - Niewdrożenie przez Komisję mechanizmu korygującego przewidzianego w art. 3 ust. 2 - Osoby fizyczne i prawne - Bezpośrednie oddziaływanie aktu - Niedopuszczalność)
   2009/C 205/30
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: VDH Projektentwicklung GmbH, Edeka Handelsgesellschaft Rhein-Ruhr mbH (pzedstawiciel: C. Antweiler, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólno Europejskich

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie T-185/08 VDH Projektentwicklung i Edeka Rhein-Ruhr przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną skargę na bezczynność, mająca na celu stwierdzenie bezczynności Komisji, z uwagi na to, iż w odniesieniu do umowy koncesyjnej na roboty budowlane a także zawarcia umowy o roboty budowlane nie wdrożyła ona bezzwłocznie mechanizmu korygującego przewidzianego w art. 3 dyrektywy 89/665/EWG i nie skierowała do Republiki Federalnej Niemiec zawiadomienia zgodnie z art. 3 ust. 2 tejże dyrektywy — Skarga na bezczynność osób fizycznych i prawnych — Wymóg, aby akt, w odniesieniu do którego zarzuca się bezczynność danej instytucji dotyczył skarżącego bezpośrednio

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               VDH Projektentwicklung GmbH i Edeka Handelsgesellschaft Rhein-Ruhr mbH ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-159/17: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – Claro Sol Cleaning/EUIPO – Solemo (Claro Sol Facility Services desde 1972)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/30

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – Claro Sol Cleaning/EUIPO – Solemo (Claro Sol Facility Services desde 1972)
   (Sprawa T-159/17)
   (2017/C 195/43)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Claro Sol Cleaning, SLU (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Solemo Oy (Helsinki, Finlandia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „Claro Sol Facility Services desde 1972” – zgłoszenie nr 13 318 993

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie R 478/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie R 478/2016-1, w której częściowo uwzględniono odwołanie wniesione przez Solemo Oy i częściowo uchylono decyzję w przedmiocie sprzeciwu nr B 2472267 wobec zgłoszenia należącego do skarżącej unijnego znaku towarowego nr 13.318.993 „Claro Sol Facility Services desde 1972” i na podstawie której zgłoszenie rzeczonego znaku towarowego zostało odrzucone w całości dla klas 37 i 39 oraz w części dla klasy 38;

               —

               uwzględnienie zgłoszenia do rejestracji unijnego znaku towarowego nr 13.318.993 „Claro Sol Facility Services desde 1972” dla wszystkich usług z klas 35, 37 i 39, ze względu na brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd odbiorców na terytorium, na którym należący do interwenienta wcześniejszy znak towarowy – zarejestrowany w Finlandii pod nr 250.356 „SOL” – jest chroniony

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-26/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2014 r. – Morgan przeciwko OHIM (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/73

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2014 r. – Morgan przeciwko OHIM
   (Sprawa F-26/13) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z oceny - Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny))
   2014/C 315/123
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rhys Morgan (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: początkowo G. Faedo, pełnomocnik, następnie M. Paolacci, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za okres od 1 października 2010 r. do 30 września 2011 r. i żądanie odszkodowawcze.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rhys Morgan pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 56.


title: Sprawa T-238/14: Postanowienie Sądu z dnia 26 kwietnia 2016 r. – EGBA i RGA/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Gry pieniężne i losowe — Pomoc planowana przez Francję na rzecz spółek działających w sektorze wyścigów konnych — Opłata parafiskalna pobierana od zakładów online dotyczących wyścigów konnych — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Stowarzyszenie — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/19

         Postanowienie Sądu z dnia 26 kwietnia 2016 r. – EGBA i RGA/Komisja
   (Sprawa T-238/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Gry pieniężne i losowe - Pomoc planowana przez Francję na rzecz spółek działających w sektorze wyścigów konnych - Opłata parafiskalna pobierana od zakładów online dotyczących wyścigów konnych - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Stowarzyszenie - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność))
   (2016/C 222/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: European Gaming and Betting Association (EGBA) (Bruksela, Belgia) i The Remote Gambling Association (RGA) (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S.-P. Brankin, solicitor, T. De Meese, E. Wijckmans i M. Mudrony, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A Bouchagiar i P.-J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2014/19/UE z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.30753 (C 34/10) (ex N 140/10), którą Francja zamierza wdrożyć na rzecz spółek działających w sektorze wyścigów (Dz.U. 2014, L 14, s. 17).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               European Gaming and Betting Association (EGBA) i The Remote Gambling Association (RGA) pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.