title: Sprawa C-319/09 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — ACEA SpA przeciwko Iride Spa, dawniej AEM SpA, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przedsiębiorstwom użyteczności publicznej — Zwolnienia podatkowe — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Zdolność do działania — Interes do działania — Artykuł 87 WE — Pojęcie pomocy — Artykuł 88 WE — Pojęcie „nowej pomocy” — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuły 1 i 14 — Zgodność z prawem nakazu zwrotu pomocy — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/4

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — ACEA SpA przeciwko Iride Spa, dawniej AEM SpA, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-319/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przedsiębiorstwom użyteczności publicznej - Zwolnienia podatkowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Zdolność do działania - Interes do działania - Artykuł 87 WE - Pojęcie pomocy - Artykuł 88 WE - Pojęcie „nowej pomocy” - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuły 1 i 14 - Zgodność z prawem nakazu zwrotu pomocy - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 49/06
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: ACEA SpA (przedstawiciele: adwokaci L. Radicati di Brozolo, A. Giardina i T. Ubaldi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Righini, V. Di Bucci i D. Grespan, pełnomocnicy), Iride SpA, dawniej AEM Spa (przedstawiciele: adwokaci L. Radicati di Brozolo, M. Merola, T. Ubaldi i A. Santa Maria)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-297/02 ACEA przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. L 77, s. 21).

      Sentencja

               1)

               Odwołania główne i wzajemne zostają oddalone.

               2)

               ACEA SpA jest obciążona kosztami postępowania przypadającymi na odwołanie główne.

               3)

               Komisja Europejska jest obciążona kosztami postępowania przypadającymi na odwołanie wzajemne.

               4)

               Iride SpA ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-597/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 8 października 2013 r. — Michail przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Wniosek o udzielenie wsparcia — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Mobbing — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/12

         Postanowienie Sądu z dnia 8 października 2013 r. — Michail przeciwko Komisji
   (Sprawa T-597/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Wniosek o udzielenie wsparcia - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Mobbing - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2013/C 359/21
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christos Michail (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Meïdanis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów E. Bourtzalasa i E. Antypas).

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 13 września 2011 r. w sprawie F-100/09 Michail przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Christos Michail pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 39 z 11.2.2012.


title: Sprawa C-550/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 11 grudnia 2008 r. — British American Tobacco (Germany) GmbH przeciwko Hauptzollamt Schweinfurt

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 11 grudnia 2008 r. — British American Tobacco (Germany) GmbH przeciwko Hauptzollamt Schweinfurt
   (Sprawa C-550/08)
   (2009/C 69/34)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht München.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: British American Tobacco (Germany) GmbH.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Schweinfurt.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 5 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (1) należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do objętych podatkiem akcyzowym towarów niewspólnotowych podlegających procedurze uszlachetniania czynnego, o której mowa w art. 84 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (Kodeksu Celnego — zwanego dalej „KC”), podatek akcyzowy uznaje się za zawieszony również wtedy, gdy są one produkowane z towarów nieobjętych podatkiem akcyzowym w ramach procedury uszlachetniania czynnego dopiero po ich przywozie, w związku z czym stosownie do motywu piętnastego dyrektywy 92/12/EWG w przypadku ich transportu nie ma potrzeby stosowania dokumentu towarzyszącego, o którym mowa w art. 18 ust. 1 dyrektywy 92/12/EWG?

               2.

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 15 ust. 4 dyrektywy 92/12/EWG należy interpretować w ten sposób, że wykazanie, iż odbiorca przyjął towary objęte podatkiem akcyzowym, może nastąpić w inny sposób niż na podstawie dokumentu towarzyszącego wymienionego w art. 18 dyrektywy 92/12/EWG?

      (1)  Dz.U. L 76, s. 1.


title: Sprawa F-18/09: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2009 r. — Merhzaoui przeciwko Radzie

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/46

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2009 r. — Merhzaoui przeciwko Radzie
   (Sprawa F-18/09)
   2009/C 113/96
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Merhzaoui (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przypisania skarżącemu ścieżki kariery w kategorii AST 1-7. Po drugie stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 2 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2008 a także decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników mniej na to zasługujących.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ze skutkiem od dnia 1 maja 2006 r. decyzji w sprawie przypisania skarżącemu ścieżki kariery w kategorii AST 1-7;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 2 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2008 i w razie potrzeby decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników mniej na to zasługujących.

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-371/14: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2014 r. – NICO przeciwko Radzie

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/34

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2014 r. – NICO przeciwko Radzie
   (Sprawa T-371/14)
   2014/C 261/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl (Pully, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, oraz adwokaci P. Gjørtler, G. Pandey i D. Rovetta)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 14 marca 2014 r. skierowanym do adwokatów skarżącej, dotyczącej przeglądu wykazu osób i podmiotów ujętego w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, zmienionej decyzją Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r oraz w załączniku IX do rozporządzenia (EU) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu wykonanego rozporządzeniem wykonawczym Rady (EU) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim w zaskarżonej decyzji odmówiono wykreślenia nazwy skarżącej z wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

               —

               połączenie niniejszej sprawy ze sprawą T-6/13 do łącznego rozpoznania na podstawie art. 50 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty dotyczące braku wystarczającego uzasadnienia decyzji Rady oraz popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie.
   Skarżąca podnosi, że nie jest spółką zależną spółki Naftiran Intertrade Company (NICO) Limited, gdyż spółka ta przestała istnieć na wyspie Jersey, zaś w każdym razie Rada nie udowodniła, że nawet gdyby skarżąca była spółką zależną spółki Naftiran Intertrade Company (NICO) Limited, rząd Iranu czerpałby z tego tytułu korzyści, które byłoby niezgodne z zamierzonym celem rozpatrywanych środków.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie C-271/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rybołówstwo — Ochrona i zarządzanie zasobami — Środki kontroli działalności w zakresie rybołówstwa)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 16 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-271/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rybołówstwo - Ochrona i zarządzanie zasobami - Środki kontroli działalności w zakresie rybołówstwa)
   (2005/C 45/03)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C-271/02 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. van Rijn oraz C. Tufvesson) przeciwko Królestwu Szwecji (pełnomocnicy: A. Kruse oraz A. Falk), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie na podstawie art. 226 WE uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, złożoną dnia 24 lipca 2002 r., Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr, U. Lõhmus oraz A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Zaniechawszy w latach 1995 i 1996:

                           —

                           ustanowienia odpowiednich sposobów wykorzystania kwot, które mu zostały przyznane i przeprowadzenia inspekcji oraz innych kontroli wymaganych przez odpowiednie rozporządzenia wspólnotowe;

                           —

                           przyjęcia wszelkich skutecznych środków dla zapobiegania przekraczaniu kwot;

                           —

                           podjęcia wszelkich środków administracyjnych lub karnych, które należało zastosować wobec właścicieli statków rybackich, którzy naruszyli te rozporządzenia oraz wobec wszystkich osób odpowiedzialnych za takie naruszenie,

                     Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 9 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury oraz art. 2, art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli nad wspólną polityką rybołówstwa.

               2.

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002


title: Sprawa F-7/13: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/47

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-7/13)
   2013/C 114/71
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie na decyzję wydaną w odpowiedzi na żądanie skarżącego, zatrudnionego w przedstawicielstwie Komisji w Antananarivo, Magadaskar, dotyczące zadośćuczynienia za trudności napotkane w ramach urządzania się w ww. mieście

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez szefa wydziału Dyrekcji Generalnej Zasoby ludzkie i bezpieczeństwo w przedmiocie „żądania, na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego (nr akt 0/867/11), zadośćuczynienia za trudności napotkane w ramach urządzania się w Antananarivo”, zgodnie z którą żądanie to zostało oddalone w oparciu o uzasadnienie, „iż przesłanki zadośćuczynienia za krzywdę” nie są spełnione, ponieważ z okoliczności wynika, iż „przedstawicielstwo użyło wszelkich sposobów dla rozwiązania napotkanych problemów, zleciło wykonanie dodatkowych prac w pierwotnym miejscu zakwaterowania i zaproponowało na czas tych prac alternatywne możliwości zakwaterowania”;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w odpowiedzi na zażalenie wniesione przez skarżącego, zgodnie z którą organ powołujący oddala jego zażalenie w oparciu o uzasadnienie, iż (i) „w niniejszej sytuacji administracji nie można zarzucić zawinionego działania, a tym bardziej działania niezgodnego z prawem”, (ii) skarżący „nie przedstawił nawet namiastki dowodu doznania krzywd” i (iii) „zaskarżona decyzja jest wydana w oparciu o dowody dobrej woli administracji względem wnioskodawcy”, a zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ewentualny brak uzasadnienia może być konwalidowany przez adekwatne uzasadnienie przedstawione na etapie decyzji wydanej w odpowiedzi na zażalenie, co ma miejsce w niniejszej sprawie;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty, tytułem zadośćuczynienia za krzywdę skarżącego, kwoty, której wysokość została określona tymczasowo i z zastrzeżeniem możliwości jej podwyższenia bądź obniżenia w toku postepowania, na 30 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-474/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 22 października 2012 r. — Schiebel Aircraft GmbH

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 22 października 2012 r. — Schiebel Aircraft GmbH
   (Sprawa C-474/12)
   2013/C 26/37
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Schiebel Aircraft GmbH

      Organ, którego dotyczy postępowanie: Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend

      Pytania prejudycjalne

   Czy prawo Unii, a w szczególności art. 18, 45 i 49 w związku z art. 346 ust. 1 lit. b) TFUE sprzeciwia się krajowemu przepisowi państwa członkowskiego, takiemu jak uregulowanie podlegające zastosowaniu w niniejszej sprawie zawisłej przed sądem odsyłającym, zgodnie z którym członkowie organów powołanych do ustawowej reprezentacji lub wspólnik uprawniony do prowadzenia spraw i reprezentacji spółki prowadzącej działalność gospodarczą, która ma zamiar prowadzić działalność w zakresie handlu bronią wojskową i amunicją wojskową oraz w zakresie pośrednictwa w nabywaniu i sprzedaży broni wojskowej i amunicji wojskowej, muszą posiadać obywatelstwo austriackie, przy czym obywatelstwo innego państwa członkowskiego EOG jest niewystarczające?


title: Sprawa T-199/14: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2016 r. – Vanbreda Risk & Benefits/Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Zamówienie publiczne na usługi — Ugoda dotycząca kwot odszkodowania — Umorzenie postępowania — Koszty)

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/16

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2016 r. – Vanbreda Risk & Benefits/Komisja
   (Sprawa T-199/14) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Zamówienie publiczne na usługi - Ugoda dotycząca kwot odszkodowania - Umorzenie postępowania - Koszty))
   (2016/C 475/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vanbreda Risk & Benefits (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Teerlinck i P. de Bandt, następnie adwokaci P. Teerlinck, P. de Bandt i R. Gherghinaru)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Delaude i L. Cappelletti, następnie S. Delaude, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 stycznia 2014 r., w której Komisja odrzuciła ofertę złożoną przez skarżącą w odniesieniu do części nr 1 zamówienia w ramach przetargu OIB.DR.2/PO/2013/062/591, dotyczącego ubezpieczenia mienia i osób (Dz.U. 2013/S 155–269617), i udzieliła zamówienia na tę część innej spółce, a po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Vanbreda Risk & Benefits w postepowaniu głównym i w postępowaniu w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa T-32/06: Skarga wniesiona w dniu  27 stycznia 2006 r.  — Justerini & Brooks Limited przeciwko OHIM

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/15

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. — Justerini & Brooks Limited przeciwko OHIM
   (Sprawa T-32/06)
   (2006/C 96/29)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Justerini & Brooks Limited (Londyn, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciel: B. Cordery, solicitor]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Eli Canelo Gutierrez (Talavera de la Reina, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 listopada 2005 r. (sprawa R 36/2005-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 605 461, doręczonej w dniu 30 listopada 2005 r.,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „J&B” dla towarów i usług z klas 14, 18, 21, 25, 33 i 43 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 696 383)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Elia Canelo Gutierrez
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowy graficzny znak towarowy „JOB” dla towarów z klasy 33 (rejestracja nr 275 247)
   Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów w celu dalszego postępowania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 2 ppkt iii) oraz art. 73 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jak również wymogów formalnych przewidzianych w licznych zasadach rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95.


title: Sprawa T-352/13 P: Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2015 r. – BX/Komisja [Odwołanie — Służba publiczna — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie — Konkurs otwarty — Utworzenie rezerwy kadrowej administratorów (AD) w 5 grupie zaszeregowania, posiadających obywatelstwo bułgarskie lub rumuńskie, w dziedzinie prawa — Decyzja komisji konkursowej o nieumieszczeniu nazwiska wnoszącego odwołanie na liście rezerwy kadrowej — Ciężar dowodu — Ocena porównawcza — Równość traktowania — Stały skład komisji — Artykuł 3 akapit piąty załącznika III do regulaminu pracowniczego — Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów — Skarga o zadośćuczynienie — Postanowienie w sprawie kosztów postępowania]

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/14

         Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2015 r. – BX/Komisja
   (Sprawa T-352/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty - Utworzenie rezerwy kadrowej administratorów (AD) w 5 grupie zaszeregowania, posiadających obywatelstwo bułgarskie lub rumuńskie, w dziedzinie prawa - Decyzja komisji konkursowej o nieumieszczeniu nazwiska wnoszącego odwołanie na liście rezerwy kadrowej - Ciężar dowodu - Ocena porównawcza - Równość traktowania - Stały skład komisji - Artykuł 3 akapit piąty załącznika III do regulaminu pracowniczego - Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów - Skarga o zadośćuczynienie - Postanowienie w sprawie kosztów postępowania])
   (2015/C 190/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BX (Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie BX/Komisja (F-88/11, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:51).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               BX pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa T-408/09: Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — ancotel przeciwko OHIM — Acotel (ancotel.) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ancotel — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ACOTEL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Właściwy krąg odbiorców)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/21

         Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — ancotel przeciwko OHIM — Acotel (ancotel.)
   (Sprawa T-408/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ancotel - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ACOTEL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Właściwy krąg odbiorców)
   2011/C 204/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ancotel GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Truelsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Acotel SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. De Simone i D. Demarinis, następnie adwokaci D. De Simone, D. Demarinis i J. Wrede)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 czerwca 2009 r. (sprawa R 1385/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Acotel SpA a ancotel GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 19 czerwca 2009 r. (sprawa R 1385/2008-1).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez ancotel GmbH.

               3)

               Acotel SpA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-451/08: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2008 r. — Stim przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/52

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2008 r. — Stim przeciwko Komisji
   (Sprawa T-451/08)
   (2008/C 313/93)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå (Istm) u.p.a. (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: C. Thomas, Solicitor, i N. Pourbaix, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 i art. 4 ust. 2, a także art. 4 ust. 3 w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3, decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG w sprawie COMP/C2/38.698 — CISAC;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC), a w szczególności jej art. 3, w którym Komisja uznała, że członkowie CISAC (1) z terenu EOG uczestniczyli w uzgodnionych praktykach stanowiących naruszenie art. 81 WE i art. 53 EOG, polegających na koordynowaniu terytorialnych rozgraniczeń wzajemnych upoważnień do reprezentacji, udzielanych sobie przez członków w sposób powodujący ograniczenie licencji do terytorium krajowego każdej z organizacji zbiorowego zarządzania.
   Na poparcie swych roszczeń strona skarżąca podnosi, co następuje:
   Według strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 151 ust. 4 WE, gdyż, żądając zaprzestania zarzucanych uzgodnionych praktyk polegających na terytorialnym rozgraniczeniu upoważnień do reprezentacji, udzielanych przez jedne organizacje zbiorowego zarządzania z terenu EOG na rzecz innych organizacji zbiorowego zarządzania z terenu EOG, w zakresie udzielania licencji na nadawanie ich repertuaru drogą satelitarną, kablową i internetową, Komisja nie wzięła pod uwagę w wystarczającym stopniu następstw takiej decyzji dla różnorodności kulturowej w Europie. Skarżąca twierdzi nadto, że decyzja ta wyrządzi szkodę różnorodności kulturowej w Europie, gdyż autorzy muzyki, której oddziaływanie kulturowe jest mniej rozległe, utracą zapewnianą im przez obecny system pewność, iż ich muzyka będzie objęta licencjami oraz iż będą oni uzyskiwać stosowne wpływy w odniesieniu do wszystkich terytoriów, na których muzyka ta może być odtwarzana.
   Skarżąca podnosi dalej, że Komisja winna była wziąć pod uwagę okoliczność, iż zidentyfikowane przez nią ograniczenie konkurencji jest fikcyjne, a co najwyżej marginalne. W ocenie skarżącej, nie występuje tu w istocie ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE. Skarżąca twierdzi zatem, że, stosując wzmiankowany przepis, Komisja naruszyła prawo lub popełniła oczywisty błąd w ocenie. Skarżąca utrzymuje wreszcie, że Komisja mogła zgodnie z prawem zastosować wobec rzeczonej uzgodnionej praktyki odstępstwo przewidziane w art. 81 ust. 3 WE. Nie uczyniwszy tego, Komisja wyrządziła niepotrzebnie szkodę różnorodności kulturowej w Europie.

      (1)  Międzynarodowa Konfederacja Stowarzyszeń Autorów i Kompozytorów.


title: Sprawa T-434/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 listopada 2007 r. — Gateway przeciwko OHIM — Fujitsu Siemens Computers (ACTIVY Media Gateway) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ACTIVY Media Gateway — Wcześniejsze słowne i graficzne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe Gateway i GATEWAY — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia WE nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/13

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 listopada 2007 r. — Gateway przeciwko OHIM — Fujitsu Siemens Computers (ACTIVY Media Gateway)
   (Sprawa T-434/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ACTIVY Media Gateway - Wcześniejsze słowne i graficzne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe Gateway i GATEWAY - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia WE nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94)
   (2008/C 8/24)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Gateway, Inc. (Irvine, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo C.R. Jones i P. Massey, następnie C.R. Jones i E.S. Mackenzie, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Laporta Insa, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Fujitsu Siemens Computers GmbH (Monachium, Niemcy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2005 r. (sprawa R 1068/2004-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fujitsu Siemens Computers GmbH a Gateway, Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gateway, Inc. zostaje obciążona kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa C-8/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii, interwenienci: Królestwo Belgii i Królestwo Niderlandów

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/17

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii, interwenienci: Królestwo Belgii i Królestwo Niderlandów
   (Sprawa C-8/13) (1)

   2014/C 261/25
   Język postępowania: słoweński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa C-462/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 27 października 2008 r. — Ümit Bekleyen przeciwko Land Berlin

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 27 października 2008 r. — Ümit Bekleyen przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-462/08)
   (2009/C 19/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ümit Bekleyen.

      Strona pozwana: Land Berlin.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 7 zdanie drugie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja w sprawie rozwoju stowarzyszenia należy interpretować w ten sposób, że prawo dostępu do rynku pracy i odpowiadające mu prawo pobytu po ukończeniu nauki zawodu w przyjmującym państwie członkowskim powstaje także w przypadku, gdy dziecko urodzone w przyjmującym państwie członkowskim po powrocie wraz z rodziną do wspólnego państwa pochodzenia jako osoba pełnoletnia samo powraca do danego państwa członkowskiego w celu podjęcia nauki zawodu w czasie, gdy jego rodzice posiadający obywatelstwo tureckie i zatrudnieni w przeszłości jako pracownicy już przed dziesięcioma laty na stałe opuścili to państwo członkowskie?


title: Sprawa T-171/04: Skarga wniesiona dnia 17 maja 2004 r. przez Daniela Surget przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/19

         Skarga wniesiona dnia 17 maja 2004 r. przez Daniela Surget przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-171/04)
   (2004/C 190/31)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 17 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich przez Daniela Surget, zamieszkałego w Cherbourgu (Francja), reprezentowanego przez Jeana-François Péricaud, avocat.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               Orzeczenie o spoczywającym na Radzie i Komisji solidarnym zobowiązaniu dokonania na rzecz skarżącego wpłaty kwoty 909,428 euro, lub, w razie nieuwzględnienia, kwoty 740,190 euro, powiększonej w obu przypadkach o ustawowe odsetki naliczane od momentu wniesienia niniejszej skargi, tytułem odszkodowania;

               —

               Obciążenie kosztami solidarnie Rady i Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i główne argumenty są jednakowe jak w sprawie T-440/03 Arizmendi i inni przeciwko Radzie i Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 59, z 6.3.2004, str. 31.


title: Sprawa T-266/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 czerwca 2007 r. — Komisja przeciwko TH Parkner

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 czerwca 2007 r. — Komisja przeciwko TH Parkner
   (Sprawa T-266/06) (1)

   (2007/C 183/80)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-551/07: Postanowienie Trybunału z dnia 19 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Deniz Sahin przeciwko Bundesminister für Inneres (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuły 18 WE i 39 WE — Prawo do poszanowania życia rodzinnego — Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego, który wjechał na terytorium państwa członkowskiego jako osoba ubiegająca się o azyl, a następnie zawarł związek małżeński z obywatelką innego państwa członkowskiego)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/23

         Postanowienie Trybunału z dnia 19 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Deniz Sahin przeciwko Bundesminister für Inneres
   (Sprawa C-551/07) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuły 18 WE i 39 WE - Prawo do poszanowania życia rodzinnego - Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego, który wjechał na terytorium państwa członkowskiego jako osoba ubiegająca się o azyl, a następnie zawarł związek małżeński z obywatelką innego państwa członkowskiego)
   (2009/C 44/39)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deniz Sahin

      Strona pozwana: Bundesminister für Inneres
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof Wykładnia art. 18 WE i 39 WE oraz art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 1, lit. d) i ust. 2, art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) — Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego, który wjechał na terytorium państwa członkowskiego jako osoba ubiegająca się o azyl, a następnie zawarł związek małżeński z obywatelką innego państwa członkowskiego
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 lit. d) i ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy dokonywać w ten sposób, że dotyczą one także członków rodziny, którzy przybyli do przyjmującego państwa członkowskiego niezależnie od obywatela Unii i nabyli status członka rodziny bądź stworzyli wspólnotę rodzinną z tym obywatelem Unii będąc już w tym państwie. Nie ma w tej kwestii znaczenia okoliczność, że w chwili nabycia przez członka rodziny tego statusu lub stworzenia wspólnoty rodzinnej przebywa tymczasowo w przyjmującym państwie członkowskim na podstawie przepisów azylowych tego państwa

               2)

               Artykuł 9 ust. 1 oraz art. 10 dyrektywy 2004/38 stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którym członkowie rodziny obywatela Unii, którzy nie posiadają obywatelstwa jednego z państw członkowskich i którym na mocy prawa wspólnotowego, w szczególności na mocy art. 7 ust. 2 dyrektywy, przysługuje prawo pobytu, nie mogą uzyskać karty pobytowej członka rodziny obywatela Unii jedynie z tego względu, że posiadają tymczasowe zezwolenie na pobyt w przyjmującym państwie członkowskim na podstawie przepisów azylowych tego państwa.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-102/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 18 grudnia 2012 r. w sprawie T-205/11, Niemcy przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 marca 2013 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/8

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 18 grudnia 2012 r. w sprawie T-205/11, Niemcy przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 marca 2013 r. przez Republikę Federalną Niemiec
   (Sprawa C-102/13 P)
   2013/C 164/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie T-205/11,

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd celem rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania incydentalnego przed Sądem i przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie jest skierowane przeciwko postanowieniu Sądu Unii Europejskiej z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie T-205/11, którym Sąd odrzucił skargę Republiki Federalnej Niemiec o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/527/UE z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C-7/10 (ex CP 250/09 i NN 5/10) („KStG, Sanierungsklausel”).
   Rząd federalny opiera swoje odwołanie na dwóch podstawach, które są związane z zarzutem braku uzasadnienia:

               —

               naruszenie zasady prawidłowego wymiaru sprawiedliwości, która jest szczególnym wyrazem ogólnej zasady pewności prawa, w ten sposób że Sąd błędnie zakwalifikował wybrane przez Komisję postępowanie w sprawie zawiadomienia o zaskarżonej decyzji i nie ustanowił żadnych wymogów co do formalności, jakie powinny być przestrzegane w celu skutecznego zawiadomienia za potwierdzeniem odbioru decyzji na mocy art. 7 rozporządzenia Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1), oraz

               —

               naruszenie zasady prawidłowego wymiaru sprawiedliwości, która jest szczególnym wyrazem ogólnej zasady pewności prawa, w ten sposób że Sąd stwierdził, iż Komisja przy zarzucie spóźnionego doręczenia skargi nie musiała wykazać, że przesyłka została przyjęta przez możliwą do zidentyfikowania osobę oraz że chodzi o osobę upoważnioną do odbioru doręczeń.

      (1)  Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa T-166/14: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2014 r. – PRS Mediterranean przeciwko OHIM – Reynolds Presto Products (NEOWEB)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/45

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2014 r. – PRS Mediterranean przeciwko OHIM – Reynolds Presto Products (NEOWEB)
   (Sprawa T-166/14)
   2014/C 142/58
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PRS Mediterranean Ltd (Tel Awiw, Izrael) (przedstawiciele: adwokaci A. Späth i V. Töbelmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Reynolds Presto Products, Inc. (Richmond, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 listopada 2013 r. w sprawach połączonych R 889/2012-2 i R 635/2012-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy NEOWEB dla towarów z klasy 19 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 184 568

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: różne słowne krajowe znaki towarowe „GEOWEB” dla towarów z klas 1, 17 i 19 oraz niezarejestrowany znak towarowy „GEOWEB” używany w obrocie we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 3, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-178/05: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/8

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-178/05)
   (2005/C 155/15)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 19 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Dimitriosa Triantafyllou, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że uchwalając przepisy ustawowe w sprawie obciążenia podatkiem przeniesienia statutowej siedziby oraz rzeczywistego centrum zarządzania, jak również w sprawie zwolnienia z tego podatku wszystkich spółdzielni rolniczych, ich stowarzyszeń oraz konsorcjów wszelkiego rodzaju; współwłasności statków, konsorcjów oraz przedsiębiorstw żeglugowych niezależnie od ich formy, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (1);

               2)

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja ocenia, że właściwym kryterium dla opodatkowania przeniesienia siedziby spółki jest zakwalifikowanie spółki jako spółki kapitałowej w Państwie Członkowskim pochodzenia, z czego wynika, że spółka ta nie jest płatnikiem tego podatku, jeżeli Państwo Członkowskie pochodzenia nie uznaje jej za spółkę kapitałową. W konsekwencji, Komisja ocenia negatywnie fakt, że ustawodawstwo greckie przywiązuje wagę wyłącznie do faktu opodatkowania podatkiem kapitałowym przez Państwo Członkowskie pochodzenia, zwalniając z tego podatku jedynie przeniesienie siedziby do Grecji z państwa nakładającego podatek kapitałowy. Punkt widzenia Komisji oparty jest na wykładni językowej i systemowej dyrektywy, związanej z charakterem kapitałowym spółek opodatkowanych tym podatkiem; jest on ponadto wzmocniony zmianami wprowadzonymi przez dyrektywę 85/303/EWG, zmierzającą do zniesienia podatku kapitałowego.
   W odniesieniu do zwolnienia spółdzielni rolniczych oraz przedsiębiorstw żeglugowych, chodzi tu o grupę obejmującą całe gałęzie gospodarki, co do których władze greckie nie wyjaśniły przyczyn, dla których nie są one uznawane za spółki kapitałowe, i których całkowite zwolnienie nie jest ponadto objęte możliwością zwolnienia poszczególnych operacji przewidzianą w dyrektywie. Ponadto, gdy celem dyrektywy jest zwolnienie całych gałęzi gospodarki, są one wyraźnie wymienione w dyrektywie (przykładowo przedsiębiorstwa użyteczności publicznej).

      (1)  Dz.U. L 249 z 3.10.1969, str. 25.


title: Sprawa C-207/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat Salzburg-Aigen w dniu 8 maja 2006 r. — Schwaninger Martin, Viehhandel — Viehexport przeciwko Zollamt Salzburg, Erstattungen

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat Salzburg-Aigen w dniu 8 maja 2006 r. — Schwaninger Martin, Viehhandel — Viehexport przeciwko Zollamt Salzburg, Erstattungen
   (Sprawa C-207/06)
   (2006/C 190/12)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängiger Finanzsenat Salzburg-Aigen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Schwaninger Martin, Viehhandel — Viehexport

      Strona pozwana: Zollamt Salzburg, Erstattungen
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 615/98 (1) z dnia 18 marca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że w przypadku transportu morskiego stałym i bezpośrednim połączeniem pomiędzy jednym punktem geograficznym we Wspólnocie a punktem geograficznym położonym w państwie trzecim przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statku bez wyładowania zwierząt rozdział VII pkt 48 ppkt 7 lit. b) załącznika do dyrektywy Rady 91/628/EWG (2) z dnia 19 listopada 1991 r. należy stosować odpowiednio?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, powstaje pytanie, czy rozdział VII pkt 48 ppkt 7 lit. b) załącznika do dyrektywy 91/628/EWG należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku transportu bydła czas transportu morskiego nie odpowiada przepisowi ppkt 4 lit. d), jeżeli zwierzętom nie zapewni się po 14 godzinach transportu okresu transportu trwającego przynajmniej jedną godzinę.

               3)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca, powstaje pytanie, czy znajdujący wtedy zastosowanie przepis rozdział VII pkt 48 ppkt 7 lit. a) załącznika do dyrektywy 91/628/EWG należy rozumieć w ten sposób, że czas transportu morskiego stałym i bezpośrednim połączeniem pomiędzy jednym punktem geograficznym we Wspólnocie a punktem geograficznym położonym w państwie trzecim przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statku bez wyładowania zwierząt jest nieistotny, o ile zwierzęta są regularnie karmiona i pojone, oraz czy w takim przypadku po wyładowaniu samochodu ciężarowego w porcie przeznaczenia rozpoczyna bezpośrednio bieg kolejny czas transportu drogowego wynoszący 29 godzin.

               4)

               Jeżeli na pytanie trzecie udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, powstaje pytanie, czy art. 5 część A pkt 2 lit. d) ii) tiret pierwsze dyrektywy 91/628/EWG należy rozumieć w ten sposób, że pracownicy odpowiedzialni za transport zobowiązani są do zapisania w planie trasy, kiedy transportowane zwierzęta były karmione i pojone w czasie transportu promem, a dokonany z góry maszyną do pisania wpis „Podczas transportu promem zwierzęta są karmione i pojone wieczorem, rano, w południe, wieczorem, rano” nie odpowiada wymogom dyrektywy 91/628/EWG, ze skutkiem prawnym w postaci utraty roszczenia o refundację wywozową w wyniku braku zapisów nt. przeprowadzonych czynności oporządzenia zwierząt, o ile wymagany dowód nie zostanie dostarczony w inny sposób?

      (1)  Dz.U. L 82, str. 19.

      (2)  Dz.U. L 340, str. 17.


title: Sprawa C-407/10: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 28 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/9

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 28 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-407/10) (1)

   2011/C 173/20
   Język postępowania: estoński
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa T-370/10: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 stycznia 2011 r. — Rubinetterie Teorema przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Decyzja Komisji nakładająca grzywnę — Gwarancja bankowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Szkoda finansowa — Brak wyjątkowych okoliczności — Brak pilnego charakteru)

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/18

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 stycznia 2011 r. — Rubinetterie Teorema przeciwko Komisji
   (Sprawa T-370/10)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Decyzja Komisji nakładająca grzywnę - Gwarancja bankowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Szkoda finansowa - Brak wyjątkowych okoliczności - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 72/30
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Rubinetterie Teorema SpA (Flero, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Cavani, M. di Muro i P. Preda)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Antoniadis, F. Castillo de la Torre i L. Malferrari, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania w sprawie zastosowania art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/39092 — urządzenia sanitarne do łazienek)

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-545/14: Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2015 r. – GEA Group/OHIM (engineering for a better world) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego engineering for a better world — Decyzja wyłącznie potwierdzająca — Ostateczny charakter potwierdzonej decyzji — Uwzględnienie z urzędu — Niedopuszczalność)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/59

         Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2015 r. – GEA Group/OHIM (engineering for a better world)
   (Sprawa T-545/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego engineering for a better world - Decyzja wyłącznie potwierdzająca - Ostateczny charakter potwierdzonej decyzji - Uwzględnienie z urzędu - Niedopuszczalność))
   (2015/C 389/67)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GEA Group AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Schneiders)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 czerwca 2014 r. (sprawa R 303/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego engineering for a better world jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               GEA Group AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa C-426/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 2 de Terrassa (Hiszpania) w dniu 14 lipca 2017 r. – Elena Barba Giménez/Francisca Carrión Lozano

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa (Hiszpania) w dniu 14 lipca 2017 r. – Elena Barba Giménez/Francisca Carrión Lozano
   (Sprawa C-426/17)
   (2017/C 300/30)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elena Barba Giménez

      Strona pozwana: Francisca Carrión Lozano

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 93/13/EWG (1) w związku z dyrektywą 2005/29/WE (2) oraz art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, jak art. 35 ustawy 1/2000 kodeks postępowania cywilnego, zgodnie z którym organ zajmujący się przeprowadzeniem postępowania o zapłatę wynagrodzenia nie może z urzędu, przed wydaniem tytułu wykonawczego, oceniać nieuczciwego charakteru warunku zawartego w umowie pomiędzy adwokatem a konsumentem lub występowania nieuczciwych praktyk handlowych?

               2)

               Czy adwokaci z urzędu są „sprzedawcami lub dostawcami” w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 93/13/EWG, czy też „przedsiębiorcami” w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 2005/29/WE? Czy art. 6 ust. 1 lit. d) i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/29/WE znajdują zastosowanie do sytuacji, gdy stawki osoby wykonującej dany zawód są uregulowane w drodze normy prawnej?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy dyrektywę 2005/29/WE należy interpretować w ten sposób, że niezgodne z nią jest uregulowanie takie jak to zawarte w art. 36 ustawy 1/1996 o pomocy prawnej, wprowadzające obowiązek stosowania ustanowionych zgodnie z prawem stawek, nawet gdy przedsiębiorca dopuszcza się przemilczenia lub wprowadzenia w błąd w zakresie ustalenia ceny za swoje usługi?

               4)

               Czy art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu uregulowania takiego jak to zawarte w art. 36 ustawy 1/1996, zgodnie z którym wynagrodzenie adwokatów świadczących usługi w systemie pomocy prawnej z urzędu, w razie uwzględnienia roszczenia, podlega przyjętym przez nich uprzednio stawkom wynagrodzenia, od których organy państwa członkowskiego nie mogą odstąpić?

               5)

               Czy uregulowanie to spełnia wymogi niezbędnego i proporcjonalnego charakteru, o których mowa w art. 15 ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE?

               6)

               Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu takiemu jak to zawarte w art. 36 ustawy 1/1996, które wprowadza obowiązek, by [beneficjent] pomocy prawnej w razie uwzględnienia dochodzonego roszczenia i braku obciążenia kosztami żadnej ze stron, zapłacił adwokatowi honorarium według stawek uchwalonych przez izbę adwokacką, wynoszących ponad 50 % rocznej kwoty świadczenia z zabezpieczenia społecznego?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

      (2)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. 2005, L 149, s. 22).


title: Sprawa T-111/07: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2007 r. — Agrofert Holding przeciwko Komisji

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/21

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2007 r. — Agrofert Holding przeciwko Komisji
   (Sprawa T-111/07)
   (2007/C 129/37)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Agrofert Holding a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat R. Pokorný)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG.E.3/MIB/md D (2007) 1360 z dnia 13 lutego 2007 r. dotyczącej wniosku o dostęp do dokumentów w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw nr COMP/M.3543 — PKN Orlen/Unipetrol a także decyzji Komisji 16796/16797 z dnia 2 sierpnia 2006 r.;

               —

               nakazanie Komisji przedstawienia dokumentów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swojej skardze skarżąca, na podstawie art. 230 WE, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 sierpnia 2006 r. (zwanej dalej „decyzją I”) a także późniejszej potwierdzającej decyzji Komisji z dnia 13 lutego 2007 r. (zwanej dalej „decyzją II”) dotyczących wniosku o dostęp do wszystkich nieujawnionych dokumentów dotyczących fazy zgłoszenia i zgłoszenia uprzedniego rozpatrywanej koncentracji.
   Skarżąca twierdzi, że obydwie decyzje są sprzeczne z Rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 dotyczącym publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1) (zwanym dalej „rozporządzeniem”) ponieważ nie wchodzą one w zakres wyłączeń wymienionych w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia dotyczących ochrony interesów handlowych, celu kontroli i porady prawnej i w art. 4 ust. 3 dotyczących ochrony procesu podejmowania decyzji.
   Skarżąca ponadto podnosi, że art. 4 ust. 2 tiret pierwsze tego rozporządzenia nie należy interpretować w taki sposób, że wyłączenia stosowane są do całego dokumentu, ale tylko do jego części zawierającej tajemnicę handlową lub poufne informacje handlowe. Zdaniem skarżącej bowiem, strona pozwana mogła albo ujawnić poszczególne części rozpatrywanych dokumentów albo ukryć te ich części, które zawierają informacje poufne, co nie stanowiłoby naruszenia celów kontroli, śledztwa czy audytu, praw stron zgłaszających i osób trzecich, ochrony porady prawnej i procesu podejmowania decyzji przez daną instytucję.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że strona pozwana zamiast przeprowadzić odrębną ocenę każdego dokumentu jej zdaniem podlegającego wyłączeniu z art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia, odmówiła wnioskowanego dostępu jedynie na podstawie faktu, że dokumenty zawierają tajemnice handlowe i nie mogą zostać ujawnione zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2). Takie uogólnienie jest sprzeczne z art. 4 ust. 6 rozporządzenia.
   Dodatkowo, skarżąca podnosi, że wspomniane wyłączenia mają zastosowanie jedynie wtedy, gdy sprzeciwiają się przeważającemu interesowi publicznemu. Zdaniem skarżącej, taki interes w ujawnieniu wnioskowanych dokumentów istnieje i opiera się na szkodzie poniesionej przez skarżącą i mniejszościowych udziałowców przejętej spółki oraz ma on większe znaczenie niż wyłączenia od prawa dostępu.
   Skarżąca uważa ponadto, że decyzja I i decyzja II są sprzeczne z art. 1 akapit drugi traktatu UE poświęconemu zasadzie otwartości.
   Wreszcie, skarżąca podnosi, że strona pozwana nie rozpatrzyła bezzwłocznie wniosku potwierdzającego zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia przekraczając przysługujący jej termin na odpowiedź wynoszący 100 dni roboczych.

      (1)  Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43-48.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1-22).


title: Sprawa T-48/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 czerwca 2009 r. — Qualcomm przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Rynek systemów telematyki drogowej — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem — Zobowiązania — Oczywisty błąd w ocenie — Nadużycie władzy — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 czerwca 2009 r. — Qualcomm przeciwko Komisji
   (Sprawa T-48/04) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Rynek systemów telematyki drogowej - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem - Zobowiązania - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Obowiązek uzasadnienia)
   2009/C 180/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Qualcomm Wireless Business Solutions Europe BV (Waarle, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokat G. Berrisch i D. Hull, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo K. Mojzesowicz i A. Whelan, następnie K. Mojzesowicz i X. Lewis, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo C.D. Quassowski i S. Flockermann, następnie M. Lumma, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów U. Karpensteina i A. Rosenfelda); Deutsche Telekom AG (Bonn, Niemcy); Daimler AG, dawniej DaimlerChrysler AG (Stuttgart, Niemcy); Daimler Financial Services AG, dawniej DaimlerChrysler Services AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Schütze i A. von Graevenitz)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2003/792/WE z dnia 30 kwietnia 2003 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz z porozumieniem EOG (sprawa COMP/M.2903 — Wspólne przedsiębiorstwo DaimlerChrysler/Deutsche Telekom) (Dz.U. L 300, s. 62).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Qualcomm Wireless Business Solutions Europe BV zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

               4)

               Deutsche Telekom AG, Daimler AG i Daimler Financial Services AG pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-326/07: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2007 r. — Cheminova i in. przeciwko Komisji

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/38

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2007 r. — Cheminova i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-326/07)
   (2007/C 247/63)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Cheminova A/S (Harboøre, Dania), Cheminova Agro Italia Srl (Rzym, Włochy), Cheminova Bulgaria EOOD (Sofia, Bułgaria), Agrodan SA (Madryt, Hiszpania) i Lodi SAS (Grand Fougeray, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/389/WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrektywa Rady 91/414 dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1) stanowi, że państwa członkowskie zezwolą na wprowadzenie do obrotu środka ochrony roślin tylko w przypadku gdy substancje czynne wchodzące w jego skład są wymienione w załączniku I oraz zostały spełnione ustanowione tam kryteria. Skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/389/WE z dnia 6 czerwca 2007 r. dotyczącej niewłączenia malationu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (2).
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja wykazuje braki pod względem naukowym i jest błędna, ponieważ nie uwzględnia wszystkich dowodów naukowych przedstawionych Komisji w odniesieniu do malationu. Według skarżących narusza ona ponadto art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/414 oraz art. 95 ust. 3 WE, gdyż Komisja odmówiła poddania najbardziej aktualnych danych wzajemnej weryfikacji.
   Skarżący utrzymują następnie, że raport naukowy, na którym opiera się zaskarżona decyzja, został opracowany z naruszeniem terminu ustanowionego w art. 8 ust. 7 rozporządzenia nr 451/2000.
   Ponadto skarżący zarzucają m.in. naruszenie zasad proporcjonalności, niedyskryminacji, pomocniczości i dobrej administracji a także obowiązku uzasadnienia i prawa do bycia wysłuchanym.
   Skarżący utrzymują wreszcie, że nie będą w stanie wykonywać swych praw własności intelektualnej zgodnie z art. 13 dyrektywy 91/414 w związku z danymi dostarczonymi Komisji.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 1991 L 230, str. 1).

      (2)  Dz.U. 2007 L 146, str. 19.


title: Sprawa T-197/06: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — FMC przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/22

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — FMC przeciwko Komisji
   (Sprawa T-197/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenek wodoru i nadboran sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 226/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FMC Corp. (Filadelfia, Pensylwania, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: C. Stanbrook, QC, i adwokat Y. Virvilis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault, następnie V. Di Bucci, V. Bottka i X. Lewis, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray, barrister)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego — wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) w części dotyczącej skarżącej, oraz — tytułem żądania ewentualnego — wniosek o obniżenie kwoty grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FMC Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-306/11: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Schwenk Zement przeciwko Komisji (Konkurencja  — Postępowanie administracyjne  — Decyzja w sprawie żądania udzielenia informacji  — Konieczność udzielenia żądanych informacji  — Obowiązek uzasadnienia  — Proporcjonalność)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/32

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Schwenk Zement przeciwko Komisji
   (Sprawa T-306/11) (1)

   ((Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja w sprawie żądania udzielenia informacji - Konieczność udzielenia żądanych informacji - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność))
   2014/C 135/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schwenk Zement KG (Ulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Raible)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer, R. Sauer i C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Böhlkego)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 2356 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa 39520 – Cement i produkty pokrewne).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 2367 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa 39520 – Cement i produkty pokrewne) w odniesieniu do jedenastej serii pytań kwestionariusza stanowiącego załącznik I.

               2)

               Schwenk Zement KG pokrywa dwie trzecie własnych kosztów i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Komisja pokrywa jedną trzecią własnych kosztów i jedną trzecią kosztów poniesionych przez Schwenk Zement.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-365/13: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Litwa/Komisja (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFFROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Środki rozwoju obszarów wiejskich — „Utrudnienia naturalne” i środowisko rolne — Adekwatność kontroli — Ryczałtowe korekty finansowe — Proporcjonalność)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/26

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Litwa/Komisja
   (Sprawa T-365/13) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFFROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Środki rozwoju obszarów wiejskich - „Utrudnienia naturalne” i środowisko rolne - Adekwatność kontroli - Ryczałtowe korekty finansowe - Proporcjonalność))
   (2015/C 118/34)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė i A. Petrauskaitė, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska: (przedstawiciele: A. Steiblytė i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/214/UE z dnia 2 maja 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 123, s. 11).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2013/214/UE z dnia 2 maja 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w zakresie, w jakim została w niej nałożona wynosząca 5 % korekta finansowa w odniesieniu do działań rolnośrodowiskowych związanych z kryterium dotyczącym stosowania nawozów.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Litewska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 284 z 28.9.2013.


title: Sprawa T-488/11: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2011 r. — Sarc przeciwko Komisji

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/26

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2011 r. — Sarc przeciwko Komisji
   (Sprawa T-488/11)
   2011/C 331/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Scheepsbouwkundig Advies- en Rekencentrum (Sarc) BV (Bussum, Niderlandy) (przedstawiciel: H. Speyart, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 642 wersja ostateczna z dnia 10 maja 2011 r. wydanej w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa NN 68/2010 uznającej, że przyznana pomoc nie stanowi pomocy państwa oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej jej kosztami własnymi i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący

                           —

                           tego, że Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE, chociaż powinna była to uczynić;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący

                           —

                           tego, że Komisja, w dalszej kolejności, nie włączyła SARC do swej wstępnej oceny w wystarczającym zakresie;

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący

                           —

                           błędnego zastosowania przez Komisję art. 107 ust. 1 TFUE;

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący

                           —

                           tego, że Komisja, chociaż powinna była tego dokonać, nie nakazała władzom niderlandzkim przedstawienia oceny lub zlecenia niezależnej oceny;

               5)

               Zarzut piąty dotyczący

                           —

                           tego, że Komisja nie uzasadniła decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami.


title: Sprawa C-270/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 3 kwietnia 2014 r. w sprawie T-356/12 Debonair Trading Internacional Ld a przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 3 czerwca 2014 r. przez Debonair Trading Internacional Ld a

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 3 kwietnia 2014 r. w sprawie T-356/12 Debonair Trading Internacional Lda przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 3 czerwca 2014 r. przez Debonair Trading Internacional Lda

   (Sprawa C-270/14 P)
   2014/C 303/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Debonair Trading Internacional Lda (przedstawiciel: T. Alkin, barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie pkt 2 sentencji wyroku, w którym oddalono skargę w pozostałej części;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania wraz ze wskazaniem co do właściwych przepisów prawa;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania przed Sądem i przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie opiera się na jednym zarzucie, to jest na naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1). Podsumowując podnosi ona, że Sąd naruszył prawo ograniczając okoliczności, w których może zaistnieć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd między rodziną znaków towarowych a późniejszym znakiem towarowym. Tytułem zarzutu ewentualnego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie dokonał całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ponieważ nie uwzględnił wszystkich istotnych czynników.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-251/10 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 listopada 2010 r. — KEK Diavlos przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 listopada 2010 r. — KEK Diavlos przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-251/10 P) (1)

   2011/C 89/26
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-365/09: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2010 r. — Michalakopoulou Ktimatiki Touristiki przeciwko OHIM — Free (FREE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FREE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FREE i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy free LA LIBERTÉ N’A PAS DE PRIX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/41

         Wyrok Sądu z dnia 27 października 2010 r. — Michalakopoulou Ktimatiki Touristiki przeciwko OHIM — Free (FREE)
   (Sprawa T-365/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FREE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FREE i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy free LA LIBERTÉ N’A PAS DE PRIX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2010/C 346/81
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Michalakopoulou Ktimatiki Touristiki AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci K. Papadiamantis i A. Koliothomas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Free SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat Y. Coursin)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2009 r. (sprawa R 1346/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Free SAS a Eidikes Ekdoseis AE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Michalakopoulou Ktimatiki Touristiki AE ponosi koszty własne i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) oraz przez Free SAS w toku postępowania przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa F-4/14: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/22

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-4/14)
   2014/C 61/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci A. Salerno i B. Cortese)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zwolnienia skarżącego po okresie próbnym.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawie jego zwolnienia;

               —

               Ustalenie na kwotę 35 000 EUR wraz z odsetkami sumę, którą Parlament Europejski będzie musiał mu zapłacić w razie gdyby przywrócenie go na stanowisko napotkało niemożliwe do przezwyciężenia przeszkody prawne,

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-57/06: Postanowienie Trybunału z dnia 26 stycznia 2007 r. — Elisabetta Righini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Członkowie personelu tymczasowego — Zaszeregowanie do grupy i na stopień — Zaszeregowanie do wyższej grupy — Zniekształcenie faktów — Błędy w uzasadnieniu — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/9

         Postanowienie Trybunału z dnia 26 stycznia 2007 r. — Elisabetta Righini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-57/06) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Członkowie personelu tymczasowego - Zaszeregowanie do grupy i na stopień - Zaszeregowanie do wyższej grupy - Zniekształcenie faktów - Błędy w uzasadnieniu - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)
   (2007/C 82/18)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Elisabetta Righini (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, adwokat D. Waelbroeck)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie T-145/04 Righini przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o uchylenie decyzji Komisji o zaszeregowanie skarżącej przy jej zatrudnieniu do grupy A7/3 oraz, o ile istniałaby taka potrzeba, uchylenie decyzji z dnia 21 stycznia 2004 r. o oddalenie zażalenia skarżącej
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               E. Righini zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006 r.


title: Sprawa F-73/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2014 r. — Bodson i in. przeciwko EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Umowny charakter stosunku pracy — Reforma systemu wynagradzania i awansu płacowego EBI)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/25

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2014 r. — Bodson i in. przeciwko EBI
   (Sprawa F-73/12) (1)

   (Służba publiczna - Personel EBI - Umowny charakter stosunku pracy - Reforma systemu wynagradzania i awansu płacowego EBI)
   2014/C 85/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Pierre Bodson i in. (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: C. Gómez de la Cruz, T. Gilliams i G. Nuvoli, pełnomocnicy, adwokat P.E. Partsch)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia decyzji o zastosowaniu ogólnej decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego w sprawie ustalenia awansu płacowego z ograniczeniem do 2,8% dla całego personelu oraz decyzji określającej siatkę osiągnięć wiążącą się z utratą 1 % wynagrodzenia oraz, po drugie, żądanie zasądzenia od tej instytucji wypłaty różnicy w wynagrodzeniu z odsetkami za zwłokę oraz odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jean-Pierre Bodson i siedmioro pozostałych skarżących, których nazwiska widnieją w załączniku, pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012, s. 33.


title: Sprawa T-646/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 6 września 2016 r. przez Erika Simpsona od postanowienia wydanego w dniu 24 czerwca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-142/11 RENV Simpson/Rada

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/51

         Odwołanie wniesione w dniu 6 września 2016 r. przez Erika Simpsona od postanowienia wydanego w dniu 24 czerwca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-142/11 RENV Simpson/Rada
   (Sprawa T-646/16 P)
   (2016/C 419/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Erik Simpson (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (SSP) z dnia 24 czerwca 2016 r. w sprawie F-142/11 RENV Erik Simpson/Rada w zakresie, w jakim oddalono w nim żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 9 grudnia 2010 r. i stwierdzono, że skarżący pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę;

               —

               w razie potrzeby, przekazanie sprawy do sądu pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący faktu, że jeśli chodzi o obowiązek uzasadnienia, SSP dopuścił się naruszenia prawa, naruszył prawo europejskie, nie przedstawił w swoim postanowieniu przewidzianych powodów i dokonał przeinaczenia środków dowodowych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący faktu, że jeśli chodzi o zasadę równego traktowania i oczywisty błąd w ocenie, wnoszący odwołanie twierdzi, że SSP dokonał przeinaczenia środków dowodowych, dopuścił się naruszenia prawa, naruszył prawo europejskie i nie uzasadnił w sposób wystarczający zaskarżonego postanowienia.


title: Sprawa C-346/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Celle) — Rechtsanwalt Dr. Dirk Rüffert als Insolvenzverwalter über das Vermögen der Objekt und Bauregie GmbH & Co. KG przeciwko Land Niedersachsen (Artykuł 49 WE — Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Dyrektywa 96/71/WE — Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług — Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane — Ochrona socjalna pracowników)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Celle) — Rechtsanwalt Dr. Dirk Rüffert als Insolvenzverwalter über das Vermögen der Objekt und Bauregie GmbH & Co. KG przeciwko Land Niedersachsen
   (Sprawa C-346/06) (1)

   (Artykuł 49 WE - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Dyrektywa 96/71/WE - Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług - Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane - Ochrona socjalna pracowników)
   (2008/C 128/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Celle
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rechtsanwalt Dr. Dirk Rüffert als Insolvenzverwalter über das Vermögen der Objekt und Bauregie GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Land Niedersachsen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Celle — Wykładnia art. 49 traktatu WE — Przepis krajowy, zgodnie z którym przedsiębiorcy biorący udział w procedurze udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane mają zobowiązać się do poszanowania przepisów w zakresie minimalnej płacy przewidzianych w układach zbiorowych pracy w miejscu realizacji zamówienia oraz do kontroli nad poszanowaniem tych przepisów przez podwykonawców
   Sentencja
   Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, interpretowana w świetle art. 49 WE, sprzeciwia się, w sytuacji takiej, jaka wystąpiła w sprawie rozpatrywanej przez sąd krajowy, zastosowaniu podjętego przez władze państwa członkowskiego środka o charakterze ustawodawczym, nakładającego na instytucję zamawiającą obowiązek udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane tylko takim przedsiębiorstwom, które składając oferty zobowiążą się pisemnie do wypłaty swoim pracownikom z tytułu wykonanej pracy wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej co najmniej wynagrodzeniu obowiązującemu zgodnie z układem zbiorowym pracy w miejscu realizacji zamówienia.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-726/14: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2014 r. – Novar przeciwko OHIM

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/39

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2014 r. – Novar przeciwko OHIM
   (Sprawa T-726/14)
   (2015/C 007/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Novar GmbH (Albstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Weede)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od pozwanego urzędu kwoty 2  498,00 EUR wraz z odsetkami w wysokości 5 % podstawowej stopy procesowej od momentu zawiśnięcia sporu;

               —

               obciążenie pozwanego urzędu kosztami postępowania, w tym kosztami reprezentacji procesowej skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden tylko zarzut.
   Podstawa skargi: Odpowiedzialność pozaumowna na podstawie art. 118 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009
   Skarżąca podnosi, że w niniejszym wypadku istnieje wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom oraz związek przyczynowy między czynem a szkodą. Skarżąca wskazuje, że bezprawną czynność stanowi decyzja w sprawie oddalenia sprzeciwu z dnia 14 maja 2013 r. Wystarczająco poważne naruszenie wynika z tego, że wbrew informacjom zawartym w piśmie z dnia 22 czerwca 2012 r. dotyczącym dokumentów podlegających przedstawieniu w celu wykazania praw wcześniejszych w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B002027251 w decyzji z dnia 14 maja 2013 r. OHIM uznał, że w odniesieniu do dowodu na okoliczność istnienia praw wcześniejszych istnieją dodatkowe wymogi, i z tego względu nie uwzględnił praw wcześniejszych skarżącej. Naruszenie to zmusiło skarżącą do poniesienia dodatkowych kosztów reprezentacji w związku z postępowaniem prowadzonym w wyniku wniesienia odwołania od decyzji z dnia 14 maja 2013 r., która to decyzja została sprostowana decyzją Wydziału Sprzeciwów z dnia 17 października 2013 r.


title: Sprawa F-151/12: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/26

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-151/12)
   2013/C 55/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji w sprawie przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności odmownej decyzji PMO z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego zgodnie z art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 31 sierpnia 2012 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-480/15: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2015 – KZ i in./Komisja

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/39

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2015 – KZ i in./Komisja
   (Sprawa T-480/15)
   (2015/C 337/44)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: KZ (Polska), LA (Polska), LB (Austria), LC (Austria) (przedstawiciely: S. Dudzik, radca prawny, J. Budzik, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 czerwca 2015 roku, nr C(2015) 4284 final, wydanej w sprawie AT.39864 – BASF, odrzucającej wniosek skarżących na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia 772/2004 (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady skutecznej ochrony prawnej oraz prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem

                           —

                           Odrzucając wniosek skarżących na podstawie art. 7 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 w sytuacji, w której doszło do naruszenia art. 101 i art. 102 Traktatu na szkodę skarżących – podczas gdy właściwy krajowy organ ochrony konkurencji nie mógł wszcząć postępowania ze względu na upływ przewidzianego w prawie krajowym terminu prekluzyjnego dla wszczęcia postępowania w przedmiocie naruszenia prawa konkurencji, a ponadto skarżący nie dysponowali możliwością skutecznego dochodzenia naprawienia szkody poprzez powództwo wniesione do sądu krajowego – Komisja naruszyła przysługujące skarżącym prawo do skutecznej ochrony prawnej oraz do skutecznego środka prawnego przed sądem.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 101 i art. 102 TFUE w zw. z art. 17 ust. 1 zdanie drugie Traktatu o Unii Europejskiej i w zw. z art. 7 ust. 2 Rozporządzenia 773/2004 oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (2)

                           —

                           Przyjmując, iż interes Unii Europejskiej nie uzasadnia wszczęcia postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżących, Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie;

                           —

                           odrzucając wniosek skarżących i odmawiając wszczęcia postępowania w oparciu o bezzasadne przyjęcie, że przesłanki stwierdzenia naruszenia art. 101 TFUE sformułowane w wyroku Sądu z dnia 17 lipca 1998 roku w sprawie T-111/96, ITT Promedia N.V. p. Komisji, nie znajdują zastosowania do nadużycia procedury karnej ani administracyjnej, Komisja naruszyła zasadę skuteczności (effet utile) art. 101 i art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (Dz.U. L 123, str. 18; polskie wydanie specjalne: rozdział 08 Tom 3 p. 81).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1; polskie wydanie specjalne: rozdział 8 Tom 2 p. 205).


title: Sprawa C-151/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 28 marca 2011 r. — Condor Flugdienst GmbH przeciwko Jürgenowi Dörschelowi

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 28 marca 2011 r. — Condor Flugdienst GmbH przeciwko Jürgenowi Dörschelowi
   (Sprawa C-151/11)
   2011/C 204/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Condor Flugdienst GmbH

      Strona pozwana: Jürgen Dörschel

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pasażer ma prawo do odszkodowania zgodnie z art. 7 rozporządzenia (1), jeżeli samolot, którego odlot miał miejsce o wyznaczonej porze, zawraca do lotniska odlotu przed dotarciem do docelowego lotniska i następnie odlatuje z opóźnieniem kwalifikującym się do zapłaty odszkodowania?

               2)

               Czy mamy do czynienia z odwołaniem już wtedy, gdy po zamknięciu drzwi samolotu przewóz nie jest kontynuowany? Od jakiego momentu można mówić o odwołaniu, a nie o opóźnieniu lotu?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.