title: Sprawa T-247/20: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – JP/Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty związane z konkursem otwartym EPSO/AD/363/18 mającym na celu nabór administratorów (AD 7) w dziedzinie podatków – Ograniczenie wniosku o dostęp – Odmowa dostępu – Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 – Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji – Artykuł 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego – Tajność prac komisji konkursowej – Dostęp częściowy – Odpowiedzialność pozaumowna]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/36

      Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – JP/Komisja
      (Sprawa T-247/20) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty związane z konkursem otwartym EPSO/AD/363/18 mającym na celu nabór administratorów (AD 7) w dziedzinie podatków - Ograniczenie wniosku o dostęp - Odmowa dostępu - Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Artykuł 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego - Tajność prac komisji konkursowej - Dostęp częściowy - Odpowiedzialność pozaumowna)
      (2022/C 73/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: JP (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 24 lutego 2020 r. C(2020) 1195 final w sprawie ponownego wniosku o udostępnienie dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43; sprostowania: Dz.U. 2010, L 271, s. 20; Dz.U. 2013, L 333, s. 83), a po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie uzyskania zadośćuczynienia za krzywdę, której miał doznać skarżący.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 24 lutego 2020 r. C(2020) 1195 final w sprawie ponownego wniosku o udostępnienie dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w zakresie, w jakim Komisja odmówiła w niej udostępnienia JP pytań zawartych w częściach formularza oceny jej odpowiedzi udzielonych podczas rozmowy dotyczącej danej dziedziny, zatytułowanych „Anchor” i „Possible questions” (dokument nr 1) oraz odmówiła udostępnienia pytań zawartych w częściach formularza oceny jej odpowiedzi udzielonych podczas rozmowy badającej poziom kompetencji ogólnych, zatytułowanych „Situation 1”, „Situation 2” i „Situation 3” (dokument nr 2), w ramach konkursu EPSO/AD/363/18.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Strony pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 222 z 6.7.2020.


title: Sprawa T-294/20: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Talleres de Escoriaza/EUIPO – Salto Systems (KAAS KEYS AS A SERVICE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy KAAS KEYS AS A SERVICE – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] – Oznaczenia lub wskazówki, które przyjęły się jako zwyczajowo używane – Artykuł 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 2017/1001] – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/37

      Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Talleres de Escoriaza/EUIPO – Salto Systems (KAAS KEYS AS A SERVICE)
      (Sprawa T-294/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy KAAS KEYS AS A SERVICE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] - Oznaczenia lub wskazówki, które przyjęły się jako zwyczajowo używane - Artykuł 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2022/C 73/43)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Talleres de Escoriaza, SA (Irun, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci T. Müller i F. Togo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Salto Systems, SL (Oiartzun, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Alejos Cutuli)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lutego 2020 r. (sprawa R 1363/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Talleres de Escoriaza a Salto Systems.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Talleres de Escoriaza, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa T-569/20: Wyrok Sądu z dnia z dnia 15 grudnia 2021 r. – Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt/Komisja [Środowisko naturalne – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Obowiązek ochrony i poprawy jakości powietrza przez państwa członkowskie – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej – Odrzucenie wniosku jako niedopuszczalnego]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/37

      Wyrok Sądu z dnia z dnia 15 grudnia 2021 r. – Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt/Komisja
      (Sprawa T-569/20) (1)

      (Środowisko naturalne - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Obowiązek ochrony i poprawy jakości powietrza przez państwa członkowskie - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej - Odrzucenie wniosku jako niedopuszczalnego)
      (2022/C 73/44)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt (Helvoirt, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci T. Malfait i A. Croes)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Haasbeek, G. Gattinara i M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, M. de Ree, J. Langer i J. Hoogveld, pełnomocnicy), Parlament Europejski (przedstawiciele: W. Kuzmienko i C. Ionescu Dima, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Michoel i A. Maceroni, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 6 lipca 2020 r. odrzucającej jako niedopuszczalny wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie decyzji o zamknięciu postępowania w sprawie skargi CHAP (2019) 2512.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Niderlandów, Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 378 z 9.11.2020.


title: Sprawa T-623/20: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Sun West i in./Komisja [Pomoc państwa – Produkcja energii elektrycznej wytwarzanej przez instalacje fotowoltaiczne – Obowiązek zakupu energii elektrycznej po cenie wyższej niż cena rynkowa – Odrzucenie skargi do Komisji – Artykuł 12 ust. 1 akapit drugi i art. 24 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2015/1589]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/38

      Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Sun West i in./Komisja
      (Sprawa T-623/20) (1)

      (Pomoc państwa - Produkcja energii elektrycznej wytwarzanej przez instalacje fotowoltaiczne - Obowiązek zakupu energii elektrycznej po cenie wyższej niż cena rynkowa - Odrzucenie skargi do Komisji - Artykuł 12 ust. 1 akapit drugi i art. 24 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2015/1589)
      (2022/C 73/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Sun West (Saint-Allouestre, Francja), JB Solar, (Saint-Allouestre), Azimut56 (Saint-Allouestre) (przedstawiciel: adwokat S. Manna)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i B. Stromsky, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 28 lipca 2020 r. odrzucającej skierowaną przez skarżące skargę do Komisji w sprawie pomocy państwa wypłaconej niezgodnie z prawem przez Republikę Francuską producentom energii fotowoltaicznej na podstawie rozporządzeń taryfowych z dnia 10 lipca 2006 r. oraz z dnia 12 stycznia i 31 sierpnia 2020 r, mających na celu uznanie tej pomocy za niezgodną z rynkiem wewnętrznym.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sun West, JB Solar i Azimut56 pokrywają oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 414 z 30.11.2020.


title: Sprawa T-689/20: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – HB / EBI [Służba publiczna – Personel EBI – Zwolnienie – Oczywisty błąd w ocenie – Zasada dobrej administracji – Brak właściwości organu wydającego akt]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/39

      Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – HB / EBI
      (Sprawa T-689/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Zwolnienie - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada dobrej administracji - Brak właściwości organu wydającego akt)
      (2022/C 73/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: HB (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Faedo i K. Carr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBI z dnia 27 kwietnia 2020 r. o zwolnieniu skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  HB pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI).

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2021.


title: Sprawa T-705/20: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – OI/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Konkurs wewnętrzny COM/03/AD/18 (AD 6) – Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu – Obowiązek uzasadnienia – Tajność prac komisji konkursowej – Brak przekazania informacji na temat ocen pośrednich i wagi poszczególnych części składowych egzaminu określonych w ogłoszeniu o konkursie]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/39

      Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – OI/Komisja
      (Sprawa T-705/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Konkurs wewnętrzny COM/03/AD/18 (AD 6) - Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu - Obowiązek uzasadnienia - Tajność prac komisji konkursowej - Brak przekazania informacji na temat ocen pośrednich i wagi poszczególnych części składowych egzaminu określonych w ogłoszeniu o konkursie)
      (2022/C 73/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OI (przedstawiciele: adwokat S. Orlandi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Milanowska i T. Lilamand, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności odmownej decyzji komisji konkursu wewnętrznego COM/03/AD/18 (AD 6) – Administratorzy, z dnia 25 marca 2020 r., w sprawie wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie decyzji tej komisji z dnia 16 grudnia 2019 r. o nieumieszczeniu skarżącej na liście rezerwy kadrowej tego konkursu.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursu wewnętrznego COM/03/AD/18 (AD 6) – Administratorzy, z dnia 25 marca 2020 r., o nieumieszczeniu OI na liście rezerwy kadrowej sporządzonej celem naboru administratorów w grupie zaszeregowania AD 6 w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju i polityki sąsiedztwa.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa T-69/21: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Rotondaro/EUIPO – Pollini (COLLINI) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego COLLINI – Wcześniejsze słowne, krajowy i unijny, znaki towarowe POLLINI i STUDIO POLLINI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/40

      Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Rotondaro/EUIPO – Pollini (COLLINI)
      (Sprawa T-69/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego COLLINI - Wcześniejsze słowne, krajowy i unijny, znaki towarowe POLLINI i STUDIO POLLINI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 73/48)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Carmine Rotondaro (Monako, Monako) (przedstawiciel: adwokat M. Locatelli)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Pollini SpA (Gatteo, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Sanna)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 grudnia 2020 r. (sprawa R 2518/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pollini a Rotondaro.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Carmine Rotondaro zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 98 z 22.3.2021.


title: Sprawa T-85/21: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – QF / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Nabór – Konkurs wewnętrzny COM/03/AD/18 (AD 6) – Decyzja o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę rezerwy kadrowej konkursu – Obowiązek uzasadnienia – Tajność prac komisji konkursowej – Brak podania do wiadomości ocen cząstkowych i ważenia części składowych egzaminu określonych w ogłoszeniu o konkursie]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/40

      Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – QF / Komisja
      (Sprawa T-85/21) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Nabór - Konkurs wewnętrzny COM/03/AD/18 (AD 6) - Decyzja o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę rezerwy kadrowej konkursu - Obowiązek uzasadnienia - Tajność prac komisji konkursowej - Brak podania do wiadomości ocen cząstkowych i ważenia części składowych egzaminu określonych w ogłoszeniu o konkursie)
      (2022/C 73/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: QF (przedstawiciel: S. Orlandi, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Milanowska i T. Lilamand, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu wewnętrznego COM/03/AD/18 (AD 6) – Administratorzy z dnia 15 marca 2020 r. oddalającej wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie decyzji tej komisji z dnia 16 grudnia 2019 r. o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę rezerwy kadrowej tego konkursu.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej konkursu wewnętrznego COM/03/AD/18 (AD 6) – Administratorzy z dnia 15 marca 2020 r. o niewpisaniu nazwiska QF na listę rezerwy kadrowej tego konkursu służącej naborowi administratorów w grupie zaszeregowania AD 6 w dziedzinie europejskiej administracji publicznej.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 98 z 22.3.2021.


title: Sprawa T-515/16: Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2021 r. – Kanellou/Rada [Służba publiczna – Urzędnicy – Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. – Zwrot kosztów corocznej podróży i przyznawanie czasu podróży – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/41

      Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2021 r. – Kanellou/Rada
      (Sprawa T-515/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. - Zwrot kosztów corocznej podróży i przyznawanie czasu podróży - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 73/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Despina Kanellou (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i B. Mongin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie dotyczące zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji o zniesieniu, z dniem 1 stycznia 2014 r., zwrotu kosztów corocznej podróży, umożliwiającej skarżącej utrzymanie więzi z miejscem pochodzenia.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Despina Kanellou pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska i Parlament Europejski pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014 (sprawa wpisana pierwotnie do rejestru Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-77/14 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1 września 2016 r.).


title: Sprawa T-521/16: Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2021 r. – Bergallou/Rada [Służba publiczna – Personel kontraktowy – Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. – Zwrot kosztów corocznej podróży i przyznawanie czasu podróży – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/42

      Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2021 r. – Bergallou/Rada
      (Sprawa T-521/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. - Zwrot kosztów corocznej podróży i przyznawanie czasu podróży - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 73/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Amal Bergallou (Lot, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE, zmierzające, w istocie, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieprzyznania skarżącej, od dnia 1 stycznia 2014 r., czasu podróży i zwrotu kosztów corocznej podróży, tak aby mogła ona utrzymywać związek z miejscem pochodzenia, oraz po drugie, do zasądzenia od strony pozwanej odszkodowania za szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę, jakie miała ponieść skarżąca.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Amal Bergallou pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Parlament Europejski pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014. (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F 98/14 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-255/20: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Lazio – Włochy) – Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Gaeta/Punto Nautica Srl [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 92/12/EWG – Artykuł 3 ust. 2 – Dyrektywa 2008/118/WE – Artykuł 1 ust. 2 – Dodatkowe podatki pośrednie nakładane na wyroby akcyzowe – Podatek regionalny od sprzedaży paliwa do pojazdów silnikowych – Szczególne cele – Brak]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/21

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Lazio – Włochy) – Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Gaeta/Punto Nautica Srl
      (Sprawa C-255/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki - Harmonizacja ustawodawstw - Podatki akcyzowe - Dyrektywa 92/12/EWG - Artykuł 3 ust. 2 - Dyrektywa 2008/118/WE - Artykuł 1 ust. 2 - Dodatkowe podatki pośrednie nakładane na wyroby akcyzowe - Podatek regionalny od sprzedaży paliwa do pojazdów silnikowych - Szczególne cele - Brak)
      (2022/C 84/25)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione Tributaria Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Gaeta

         Strona przeciwna: Punto Nautica Srl

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym ustanawiającym podatek regionalny od sprzedaży benzyny do pojazdów silnikowych, gdyż – zważywszy że wpływy z tego podatku mają wyłącznie na celu stanowić w sposób ogólny wkład do budżetu jednostek samorządu terytorialnego – nie można uznać, że podatek ten dąży do realizacji „szczególnego celu” w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-586/20 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. – P. Krücken Organic GmbH/Komisja Europejska [Odwołanie – Prawo instytucjonalne – Skarga o odszkodowanie – Przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 – Produkcja ekologiczna i etykietowanie produktów ekologicznych – Artykuł 33 ust. 3 – Pojęcie „właściwego nadzoru” – Rozporządzenie (WE) nr 1235/2008 – Uregulowanie przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich – Uznana, prywatna jednostka kontroli dla celów równoważności – Możliwość przypisania zachowania tej jednostki Komisji Europejskiej]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/20

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. – P. Krücken Organic GmbH/Komisja Europejska
      (Sprawa C-586/20 P) (1)

      (Odwołanie - Prawo instytucjonalne - Skarga o odszkodowanie - Przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 - Produkcja ekologiczna i etykietowanie produktów ekologicznych - Artykuł 33 ust. 3 - Pojęcie „właściwego nadzoru” - Rozporządzenie (WE) nr 1235/2008 - Uregulowanie przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich - Uznana, prywatna jednostka kontroli dla celów równoważności - Możliwość przypisania zachowania tej jednostki Komisji Europejskiej)
      (2022/C 84/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: P. Krücken Organic GmbH (przedstawiciel: H. Schmidt, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes, B. Hofstötter i B. Eggers, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone

                  2)

                  P. Krücken Organic GmbH zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2021.


title: Sprawa C-114/21 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 lutego 2021 r. przez Cinkciarz.pl sp. z o.o. od wyroku Sądu dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-665/19, Cinkciarz.pl / EUIPO

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/6

      Odwołanie wniesione w dniu 24 lutego 2021 r. przez Cinkciarz.pl sp. z o.o. od wyroku Sądu dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-665/19, Cinkciarz.pl / EUIPO
      (Sprawa C-114/21 P)
      (2021/C 368/03)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Przedstawiciele: E. Skrzydło-Tefelska, radca prawny, K. Gajek, adwokat, M. Żuk, radca prawny)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) nie przyjął odwołania do rozpoznania.


title: Sprawa C-379/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 17 czerwca 2021 r. – „TBI Bank” EAD

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 17 czerwca 2021 r. – „TBI Bank” EAD
      (Sprawa C-379/21)
      (2021/C 368/04)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca w postępowaniu głównym:„TBI Bank” EAD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w wypadkach postępowań, w których dłużnik nie uczestniczy do chwili wydania orzeczenia sądu dotyczącego niezwłocznej płatności, sąd krajowy ma obowiązek rozpatrzenia z urzędu nieuczciwego charakteru warunku umownego – w tym jeśli jedynie powziął wątpliwość w tym względzie – i odstąpienia od jego stosowania?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy sąd krajowy powinien w całości odmówić wydania orzeczenia nakazującego niezwłoczną płatność, gdy wyłącznie część roszczenia opiera się na prawdopodobnie nieuczciwym warunku umownym określającym wysokość wierzytelności, w tym w wypadkach, gdy w postępowaniach, w których dłużnik nie uczestniczy do chwili wydania orzeczenia sądu dotyczącego niezwłocznej płatności, nie można ustalić konkretnej wysokości wszystkich elementów wierzytelności określonych na podstawie warunków umownych, co do których nie ma wątpliwości, że nie są nieuczciwe?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, lecz odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy sąd krajowy ma obowiązek częściowo odmówić wydania orzeczenia nakazującego zapłatę – w odniesieniu do części roszczenia, która opiera się na nieuczciwym warunku umownym?

                  4)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy sąd krajowy powinien z urzędu – i na jakich warunkach – uwzględnić skutki związane z nieuczciwym charakterem warunku umownego, gdy istnieją dane dotyczące płatności dokonanych na podstawie tego warunku, w tym dokonać potrącenia z innymi nieopłaconymi zobowiązaniami umownymi, co przewidziano w innych podobnych wypadkach określonych w prawie krajowym?

                  5)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania od drugiego do czwartego, czy sąd krajowy jest związany wskazówkami sądu wyższej instancji, które zgodnie z prawem krajowym są wiążące dla kontrolowanej instancji – lecz które to wskazówki nie uwzględniają skutków związanych z nieuczciwym charakterem warunku umownego zawartego w umowie konsumenckiej?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-390/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 25 czerwca 2021 r. – ADPA European Independent Automotive Data Publishers Association internationale Vereinigung ohne Gewinnerzielungsabsicht – IvoG – belgischen Rechts i Gesamtverband Autoteile-Handel e.V. / Automobiles PEUGEOT SA i PSA Automobiles SA

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 25 czerwca 2021 r. – ADPA European Independent Automotive Data Publishers Association internationale Vereinigung ohne Gewinnerzielungsabsicht – IvoG – belgischen Rechts i Gesamtverband Autoteile-Handel e.V. / Automobiles PEUGEOT SA i PSA Automobiles SA
      (Sprawa C-390/21)
      (2021/C 368/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ADPA European Independent Automotive Data Publishers Association internationale Vereinigung ohne Gewinnerzielungsabsicht – IvoG – belgischen Rechts i Gesamtverband Autoteile-Handel e.V.

         Strona pozwana: Automobiles PEUGEOT SA i PSA Automobiles SA

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy przepisy rozdziału XIV rozporządzenia (UE) 2018/858 (1) (art. 61 i nast. wraz z załącznikiem X) mają zastosowanie również do takich modeli pojazdów, które zostały objęte homologacją typu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (2) po raz pierwszy już przed dniem 1 września 2020 r.?
                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie, dodatkowo:
                  Czy w odniesieniu do tych „pojazdów wycofanych z eksploatacji” ma nadal zastosowanie rozdział III rozporządzenia nr 715/2007, a do obliczania opłat w szczególności art. 7 rozporządzenia (WE) nr 715/2007?

                  2.

                  Czy pojęcie „dostępu” do wymienionych informacji, który powinni zapewnić producenci zgodnie z art. 61 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/858, obejmuje uprawnienie wydawców informacji technicznych, o których mowa w art. 3 pkt 45 rozporządzenia (UE) 2018/858, do wykorzystywania tych informacji do działań związanych z ich działalnością w łańcuchu dostaw na rynku wtórnym, czy też dla takiego wykorzystywania konieczna jest odrębna umowa licencyjna na korzystanie i ponowne wydanie, która nie podlega wówczas art. 63 rozporządzenia (UE) 2018/858 w zakresie wynagrodzenia żądanego przez producenta?
                  Jeżeli należy udzielić odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne i rozdział III rozporządzenia (WE) nr 715/2007 ma zastosowanie do pojazdów wycofanych z eksploatacji, dodatkowo:
                  Czy pojęcie „dostępu” do wymienionych informacji, który powinni zapewnić producenci zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, obejmuje uprawnienie wydawców informacji technicznych, o których mowa w art. 3 pkt 15 rozporządzenia (WE) 715/2007, do wykorzystywania tych informacji do działań związanych z ich działalnością w łańcuchu dostaw na rynku wtórnym, czy też dla takiego uprawnienia do wykorzystywania konieczna jest odrębna umowa licencyjna na korzystanie i ponowne wydanie, która nie podlega wówczas art. 7 rozporządzenia (WE) 715/2007 w zakresie wynagrodzenia żądanego przez producenta?

                  3.

                  Czy pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o których mowa w art. 63 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2018/858, należy interpretować w ten sposób, że producent musi traktować wszystkie niezależne podmioty [gospodarcze], o których mowa w art. 3 pkt 45 rozporządzenia (UE) 2018/858, jednakowo przy obliczaniu opłat, niezależnie od ich działalności gospodarczej?
                  Jeżeli należy udzielić odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne i rozdział III rozporządzenia (WE) nr 715/2007 ma zastosowanie do pojazdów wycofanych z eksploatacji, dodatkowo:
                  Czy pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o których mowa w art. 7 ust. 1 pierwsza część zdania rozporządzenia (WE) nr 715/2007, należy interpretować w ten sposób, że producent musi traktować wszystkie niezależne podmioty [gospodarcze], o których mowa w art. 3 pkt 15 rozporządzenia (WE) 715/2007, jednakowo przy obliczaniu opłat, niezależnie od ich działalności gospodarczej?
                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na trzecie pytanie prejudycjalne:

                  4.

                  Czy pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o których mowa w art. 63 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2018/858, należy interpretować w ten sposób, że opłata może zasadniczo pokrywać jedynie koszty producenta?
                  Jeżeli należy udzielić odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne i rozdział III rozporządzenia (WE) nr 715/2007 ma zastosowanie do pojazdów wycofanych z eksploatacji, dodatkowo:
                  Czy pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o których mowa w art. 7 ust. 1 pierwsza część zdania rozporządzenia (WE) 715/2007, należy interpretować w ten sposób, że opłata może zasadniczo pokrywać jedynie koszty producenta?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylające dyrektywę 2007/46/WE (Dz.U. 2018, L 151, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).


title: Sprawa C-393/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 28 czerwca 2021 r. – Lufthansa Technik AERO Alzey GmbH / Arik Air Limited i in.

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 28 czerwca 2021 r. – Lufthansa Technik AERO Alzey GmbH / Arik Air Limited i in.
      (Sprawa C-393/21)
      (2021/C 368/06)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Lufthansa Technik AERO Alzey GmbH

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Arik Air Limited i in.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W jaki sposób, biorąc pod uwagę cele rozporządzenia nr 805/2004 (1), między innymi cel polegający na przyspieszeniu i uproszczeniu wykonywania orzeczeń państw członkowskich oraz skuteczną ochronę prawa do rzetelnego procesu, należy interpretować pojęcie „wyjątkowe okoliczności” użyte w art. 23 lit. c) rozporządzenia nr 805/2004? Jaki zakres uznania mają właściwe organy państwa członkowskiego wykonania w zakresie interpretacji pojęcia „wyjątkowe okoliczności”?

                  2)

                  Czy okoliczności, takie jak w niniejszej sprawie, związane z postępowaniem sądowym w państwie wydania, które rozstrzyga kwestię uchylenia orzeczenia, na podstawie którego wydano europejski tytuł egzekucyjny, należy uznać za istotne przy rozstrzyganiu o zastosowaniu art. 23 lit. c) rozporządzenia nr 805/2004? Według jakich kryteriów należy oceniać postępowanie odwoławcze w państwie członkowskim wydania i jak kompleksowa powinna być ocena postępowania toczącego się w państwie członkowskim wydania, dokonywana przez właściwe organy państwa członkowskiego wykonania?

                  3)

                  Co jest przedmiotem oceny przy rozstrzyganiu o zastosowaniu pojęcia „wyjątkowe okoliczności” użytego w art. 23 rozporządzenia nr 805/2004: czy należy ocenić wpływ poszczególnych okoliczności sporu, gdy orzeczenie państwa wydania jest kwestionowane w państwie wydania, czy należy przeanalizować ewentualne korzyści lub szkody wynikające z zastosowania danego środka określonego w art. 23 rozporządzenia, czy też należy przeanalizować możliwości gospodarcze dłużnika w zakresie wykonania orzeczenia lub inne okoliczności?

                  4)

                  Czy na podstawie art. 23 rozporządzenia nr 805/2004 możliwe jest jednoczesne zastosowanie kilku środków określonych w tym artykule? W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: na jakich kryteriach powinny się opierać właściwe organy państwa wykonania przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie zasadności i proporcjonalności zastosowania kilku z tych środków?

                  5)

                  Czy do orzeczenia państwa wydania w przedmiocie zawieszenia (lub pozbawienia) wykonalności należy stosować reżim prawny określony w art. 36 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2), czy też zastosowanie ma reżim prawny podobny do reżimu określonego w art. 44 ust. 2 tego rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (Dz.U. 2004, L 143, s. 15).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).


title: Sprawa C-395/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 28 czerwca 2021 r. – D.V. / M.A.

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 28 czerwca 2021 r. – D.V. / M.A.
      (Sprawa C-395/21)
      (2021/C 368/07)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: D.V.

         Druga strona postępowania kasacyjnego: M.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „główny przedmiot umowy” obejmuje warunek dotyczący kosztu i sposobu jego obliczania, jeśli ów warunek nie został indywidualnie wynegocjowany i znajduje się w umowie o świadczenie usług prawnych zawartej przez przedsiębiorcę (adwokata) i konsumenta?

                  2)

                  Czy odniesienie w art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 do prostego i zrozumiałego charakteru warunku umownego należy interpretować w ten sposób, że wystarczy określić kwotę stawki godzinowej należnej adwokatowi w dotyczącym kosztu warunku umownym (który ustala koszt usług rzeczywiście wykonanych na podstawie stawki godzinowej)?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy wymóg przejrzystości należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on spoczywający na adwokacie obowiązek wskazania w umowie kosztu usług, których konkretne stawki mogą być z góry jasno określone i sprecyzowane, czy też należy określić również orientacyjny koszt usług (wstępny budżet świadczonych usług prawnych), jeżeli przy zawieraniu umowy nie można przewidzieć liczby (lub czasu trwania) konkretnych czynności i opłaty za nie ani wskazać ewentualnego ryzyka prowadzącego do zwiększenia lub zmniejszenia kosztu? Czy dla oceny odnoszącej się do tego, czy warunek umowny dotyczący kosztu spełnia wymóg przejrzystości, ma znaczenie to, że informacje dotyczące kosztu usług prawnych i sposobu jego obliczania są udzielane konsumentowi w jakikolwiek odpowiedni sposób lub że są one określone w samej umowie o świadczenie usług prawnych? Czy brak informacji w stosunkach poprzedzających zawarcie umowy można zrównoważyć udzieleniem informacji w trakcie wykonywania umowy? Czy na ocenę zgodności warunku umownego z wymogiem przejrzystości ma wpływ okoliczność, że ostateczny koszt świadczonych usług prawnych staje się jasny dopiero po zakończeniu ich świadczenia? Czy dla oceny odnoszącej się do tego, czy warunek umowny dotyczący kosztu spełnia wymóg przejrzystości, ma znaczenie okoliczność, że umowa nie przewiduje okresowego przedstawiania przez adwokata sprawozdań dotyczących świadczonych usług ani okresowego przedstawiania konsumentowi rachunków, co pozwoliłoby konsumentowi w odpowiednim czasie podjąć decyzję o odmowie korzystania z usług prawnych lub o zmianie ceny umownej?

                  4)

                  Jeżeli sąd krajowy uzna, że warunek umowny ustalający koszt usług faktycznie świadczonych na podstawie stawki godzinowej nie jest wyrażony prostym i zrozumiałym językiem, jak tego wymaga art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, to czy powinien on zbadać, czy warunek ten jest nieuczciwy w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy (to znaczy, że przy badaniu, czy warunek umowny może być nieuczciwy, należy ustalić, czy warunek ten powoduje „znaczącą nierównowagę” praw i obowiązków stron umowy ze szkodą dla konsumenta), czy też, biorąc jednak pod uwagę to, że ów warunek obejmuje istotne informacje w ramach umowy, sam fakt, że warunek dotyczący kosztu nie jest przejrzysty, wystarczy do uznania go za nieuczciwy?

                  5)

                  Czy okoliczność, że umowa o świadczenie usług prawnych nie jest wiążąca, gdy warunek umowy dotyczący kosztu został uznany za nieuczciwy, jak przewiduje art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13, oznacza, iż konieczne jest przywrócenie sytuacji, w jakiej znajdowałby się konsument w braku warunku uznanego za nieuczciwy? Czy przywrócenie takiej sytuacji oznaczałoby, że konsument nie jest zobowiązany do zapłaty za wykonane już usługi?

                  6)

                  Jeżeli charakter umowy o odpłatne świadczenie usług ma ten skutek, że niemożliwe jest przywrócenie sytuacji, w której znajdowałby się konsument w przypadku braku warunku uznanego za nieuczciwy (usługi zostały już wykonane), czy określenie wynagrodzenia za usługi świadczone przez adwokata byłoby sprzeczne z celem art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie: czy osiągnięto by rzeczywistą równowagę, dzięki której przywraca się równość stron umowy: (i) gdyby adwokat otrzymał wynagrodzenie za świadczone usługi według stawki godzinowej określonej w umowie; (ii) gdyby adwokat otrzymał wynagrodzenie w wysokości minimalnego kosztu usług prawnych (określonego na przykład w akcie prawa krajowego, mianowicie w zaleceniach dotyczących maksymalnej wysokości opłaty za pomoc świadczoną przez adwokata); (iii) gdyby adwokat otrzymał za świadczone usługi wynagrodzenie w rozsądnej wysokości określonej przez sąd z uwzględnieniem złożoności sprawy, kwalifikacji i doświadczenia adwokata, sytuacji finansowej klienta oraz innych istotnych okoliczności?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U.1993, L 95, s. 29; litewskie wydanie specjalne: rozdział 15, tom 2, s. 288).


title: Sprawa C-399/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 28 czerwca 2021 r. – IRnova AB / FLIR Systems AB

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 28 czerwca 2021 r. – IRnova AB / FLIR Systems AB
      (Sprawa C-399/21)
      (2021/C 368/08)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: IRnova AB

         Strona pozwana: FLIR Systems AB

         Pytania prejudycjalne

      Czy oparte na twierdzeniu o autorstwie lub współautorstwie wynalazku powództwo o ustalenie lepszego prawa do wynalazku na podstawie krajowych zgłoszeń patentowych i patentów zarejestrowanych w państwie trzecim jest objęte jurysdykcją wyłączną w rozumieniu art. 24 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (1) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-406/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 1 lipca 2021 r. – A Oy / B Ky i wspólnota spadkobierców po C

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 1 lipca 2021 r. – A Oy / B Ky i wspólnota spadkobierców po C
      (Sprawa C-406/21)
      (2021/C 368/09)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek prawny: A Oy

         Strona przeciwna: B Ky i wspólnota spadkobierców po C

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 12 ust. 4 dyrektywy 2011/7 (1) należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu zastosowania tej dyrektywy praktykę umowną dotyczącą skutków opóźnienia w płatnościach, która była stale stosowana między stronami przed dniem 16 marca 2013 r. w przypadku indywidualnych zamówień, mimo że indywidualne zamówienia, do których odnoszą się dochodzone skutki opóźnienia w płatnościach, zostały złożone po tej dacie?

                  2.

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/7 należy interpretować w ten sposób, że praktykę umowną opisaną w pytaniu pierwszym należy uznać za warunek umowy lub praktykę, które wykluczają odsetki za opóźnienia w płatnościach lub rekompensatę za koszty odzyskiwania należności?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. 2011, L 48, s. 1).


title: Sprawa C-414/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 7 lipca 2021 r. – VP Capital NV / Belgische Staat, pozostałe strony: PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV, Ernst & Young Tax Consultants BV, Ernst & Young Bedrijfsrevisoren BV

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 7 lipca 2021 r. – VP Capital NV / Belgische Staat, pozostałe strony: PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV, Ernst & Young Tax Consultants BV, Ernst & Young Bedrijfsrevisoren BV
      (Sprawa C-414/21)
      (2021/C 368/10)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van Cassatie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VP Capital NV

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Pozostałe strony: PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV, Ernst & Young Tax Consultants BV, Ernst & Young Bedrijfsrevisoren BV

         Pytania prejudycjalne

      Czy zagwarantowana w art. 49 TFUE swoboda przedsiębiorczości zostaje naruszona przez przepis krajowy, taki jak będący przedmiotem niniejszego postępowania, w zakresie, w jakim skutkuje on tym, że spółka luksemburska, która zaksięgowała w Luksemburgu spadek wartości akcji i faktycznie co do zasady odliczyła ten spadek od swojego wyniku podatkowego, jednak w rzeczywistości nie mogła go odliczyć od tego wyniku ze względu na istnienie straty podatkowej, po przeniesieniu swojej siedziby statutowej do Belgii podlega tam opodatkowaniu z tytułu odliczenia tego spadku wartości, chyba że wzrost wartości związany z tym odliczeniem zostanie zaksięgowany na wydzielonym rachunku pasywów, podczas gdy spółka belgijska, która odnotowała spadek wartości akcji w Belgii, nie podlega opodatkowaniu z tytułu odliczenia tego spadku wartości, pod warunkiem że spadek ten nie był wcześniej odliczony od wyniku podatkowego w Belgii, bez konieczności księgowania wzrostu wartości związanego z tym odliczeniem na wydzielonym rachunku pasywów?


title: Sprawa C-422/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 lipca 2021 r. – Ministero dell'Interno / TO

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 lipca 2021 r. – Ministero dell'Interno / TO
      (Sprawa C-422/21)
      (2021/C 368/11)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Ministero dell'Interno

         Druga strona postępowania: TO

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 20 ust. 4 i 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE (1) z dnia 26 czerwca 2013 r. stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują cofnięcie środków dotyczących przyjmowania wobec pełnoletniego wnioskodawcy, który nie jest objęty kategorią „osób szczególnej troski”, w przypadku gdy wnioskodawca ten jest uznany za osobę, która dopuściła się szczególnie agresywnego zachowania poza ośrodkiem dla cudzoziemców, polegającego na użyciu przemocy fizycznej wobec funkcjonariuszy publicznych lub pracowników służby publicznej, powodując u ofiar uszkodzenia ciała wymagające poddania się leczeniu w miejscowym oddziale ratunkowym?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (wersja przekształcona) (Dz.U. 2013, L 180, s. 96).


title: Sprawa C-429/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko TZ; druga strona Openbaar Ministerie

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko TZ; druga strona Openbaar Ministerie
      (Sprawa C-429/21)
      (2021/C 368/13)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko: TZ

         Druga strona postępowania: Openbaar Ministerie.

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy wykładni art. 28 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej należy dokonywać w ten sposób, że:

                              —

                              to w wydającym nakaz państwie członkowskim, przed organem sądowym tego państwa członkowskiego, w ramach postępowania w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego następnie przez trzecie państwo członkowskie w odniesieniu do czynów popełnionych przed przekazaniem, osoba przekazana wydającemu nakaz państwu członkowskiemu, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, powinna mieć możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa do bycia wysłuchaną w związku z wnioskiem o wyrażenie zgody na dalsze przekazanie na podstawie art. 28 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW; lub że

                              —

                              to w państwie członkowskim, które wcześniej dokonało przekazania, osoba ta powinna mieć możliwość skorzystania z prawa do bycia wysłuchaną przed wykonującym nakaz organem sądowym w ramach postępowania w sprawie wyrażenia zgody na dalsze przekazanie?

                  2.

                  Jeżeli osoba przekazana powinna mieć możliwość skorzystania z prawa do bycia wysłuchaną w związku z wnioskiem o wyrażenie zgody na dalsze przekazanie na podstawie art. 28 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, to w jaki sposób to państwo członkowskie powinno jej to umożliwić?

         (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz.19, t. 6, s. 34).


title: Sprawa C-466/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 19 maja 2021 r. w sprawie T-218/18 Deutsche Lufthansa AG / Komisja Europejska, wniesione w dniu 29 lipca 2021 r. przez Kraj związkowy Nadrenii-Palatynatu

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 19 maja 2021 r. w sprawie T-218/18 Deutsche Lufthansa AG / Komisja Europejska, wniesione w dniu 29 lipca 2021 r. przez Kraj związkowy Nadrenii-Palatynatu
      (Sprawa C-466/21 P)
      (2021/C 368/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Kraj związkowy Nadrenii-Palatynatu (przedstawiciele: R. van der Hout, advocaat, C. Wagner, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Deutsche Lufthansa AG, Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba) z dnia 19 maja 2021 r. w sprawie T-218/18 Deutsche Lufthansa/Komisja i prawomocne oddalenie skargi;

                  —

                  obciążenie Deutsche Lufthansa AG kosztami postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania podniesiono pięć zarzutów:

                  —

                     Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, ponieważ założył, że spółce Deutsche Lufthansa AG (zwanej dalej „DLH”) przysługiwała legitymacja czynna na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE. Sąd błędnie założył, że DLH była stroną w rozumieniu art. 1 lit. h) i art. 24 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1) i w swojej skardze podnosiła naruszenie swoich praw proceduralnych. Ponadto Sąd nie uzasadnił w wystarczającym stopniu swojego rozstrzygnięcia dotyczącego legitymacji czynnej w odniesieniu do istotnych aspektów.

                  —

                     Zarzut drugi: Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie dotyczące obszaru napływu klientów wyłącznie na tekście zaskarżonej decyzji, bez uwzględnienia właściwego kontekstu i istotnych dokumentów zawartych w aktach postępowania administracyjnego.

                  —

                     Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo, ponieważ jego wyrok opiera się na tym, że Komisja przy ocenie obszaru napływu klientów nie uwzględniła obsługiwanych kierunków i innych szczegółowych informacji. Zważywszy, że DLH nie podnosiła tego w swojej skardze, Sąd nie powinien był uwzględnić skargi z tego powodu.

                  —

                     Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, ponieważ przyjął, że w odniesieniu do obszaru napływu klientów Komisja nie rozwiała wszystkich wątpliwości co do zgodności ze wspólnym rynkiem. W ten sposób Sąd nie uwzględnił okoliczności, że po pierwsze, Komisja wydaje decyzję o zakończeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego na podstawie informacji, którymi dysponuje w momencie jej wydania, oraz po drugie, że Komisja nie miała żadnych powodów do powzięcia wątpliwości przy badaniu zgodności z kryteriami zawartymi w wytycznych dotyczących pomocy w sektorze lotnictwa.

                  —

                     Zarzut piąty: Sąd naruszył art. 264 ust. 2 TFUE, ponieważ stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji bez wskazania w jakikolwiek sposób skutków tej decyzji, jakie dalej powinny obowiązywać. Dodatkowo nie dochował on obowiązku uzasadnienia, ponieważ rozstrzygnięcie dotyczące skutków w czasie nie zostało uzasadnione.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-474/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovni sud – Chorwacja) – I.D. / Z b. d.d.

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/15

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovni sud – Chorwacja) – I.D. / Z b. d.d.
      (Sprawa C-474/20) (1)

      (2021/C 368/15)
      Język postępowania: chorwacki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawa C-526/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – IO, SP, DR / Deutsche Lufthansa AG

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/15

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – IO, SP, DR / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-526/20) (1)

      (2021/C 368/16)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-528/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – CT / Deutsche Lufthansa AG

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/15

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – CT / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-528/20) (1)

      (2021/C 368/18)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-529/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – AP / Deutsche Lufthansa AG

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/16

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – AP / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-529/20) (1)

      (2021/C 368/19)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-565/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – DS / Deutsche Lufthansa AG

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/16

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – DS / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-565/20) (1)

      (2021/C 368/20)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.


title: Sprawa C-566/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – DG / Deutsche Lufthansa AG

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/16

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – DG / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-566/20) (1)

      (2021/C 368/21)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-627/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / OP

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/16

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / OP
      (Sprawa C-627/20) (1)

      (2021/C 368/22)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.


title: Sprawa C-628/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / BA

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/17

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / BA
      (Sprawa C-628/20) (1)

      (2021/C 368/23)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.


title: Sprawa C-630/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / CS

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/17

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / CS
      (Sprawa C-630/20) (1)

      (2021/C 368/24)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.


title: Sprawa C-631/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / PR, TV

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/17

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / PR, TV
      (Sprawa C-631/20) (1)

      (2021/C 368/25)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.


title: Sprawa C-712/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – GJ / Ryanair DAC

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/17

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – GJ / Ryanair DAC
      (Sprawa C-712/20) (1)

      (2021/C 368/26)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa C-10/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / TZ

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/18

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / TZ
      (Sprawa C-10/21) (1)

      (2021/C 368/27)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa C-11/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / IY, TP

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/18

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / IY, TP
      (Sprawa C-11/21) (1)

      (2021/C 368/28)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa C-12/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / FL

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/18

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / FL
      (Sprawa C-12/21) (1)

      (2021/C 368/29)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa C-107/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / ZR

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/18

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / ZR
      (Sprawa C-107/21) (1)

      (2021/C 368/30)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.


title: Sprawa C-135/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / GD, WT

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/19

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG / GD, WT
      (Sprawa C-135/21) (1)

      (2021/C 368/31)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.


title: Sprawa C-165/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Københavns Byret – Dania) – Orion Corporation / Lægemiddelstyrelsen, przy udziale: Teva Danmark A/S

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/19

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Københavns Byret – Dania) – Orion Corporation / Lægemiddelstyrelsen, przy udziale: Teva Danmark A/S
      (Sprawa C-165/21) (1)

      (2021/C 368/32)
      Język postępowania: duński
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 206 z 31.5.2021.


title: Sprawa T-185/19: Wyrok Trybunału z dnia 14 lipca 2021 r. – Public.Resource.Org et Right to Know / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Normy zharmonizowane – Dokumenty dotyczące czterech zharmonizowanych norm zatwierdzonych przez CEN – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej – Ochrona wynikająca z prawa autorskiego]

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/20

      Wyrok Trybunału z dnia 14 lipca 2021 r. – Public.Resource.Org et Right to Know / Komisja
      (Sprawa T-185/19) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Normy zharmonizowane - Dokumenty dotyczące czterech zharmonizowanych norm zatwierdzonych przez CEN - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Ochrona wynikająca z prawa autorskiego)
      (2021/C 368/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Public.Resource.Org, Inc. (Sebastopol, Kalifornia, Stany Zjednoczone), Right to Know CLG (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: F. Logue, solicitor, adwokaci A. Grünwald, J. Hackl i C. Nüßing)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, F. Thiran i S. Delaude, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Europejski Komitet Normalizacyjny i 14 innych interwenientów wymienionych w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci U. Karpenstein, K. Dingemann i M. Kottmann)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 639 final z dnia 22 stycznia 2019 r. oddalającej wniosek o udzielenie dostępu do czterech zharmonizowanych norm przyjętych przez CEN.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Public.Resource.Org, Inc. oraz Right to Know CLG pokrywają oprócz własnych kosztów również koszty poniesione przez Komisję.

                  3)

                  Comité européen de normalisation (CEN), Asociación Española de Normalización (UNE), Asociaţia de Standardizare din România (ASRO), Association française de normalisation (AFNOR), Austrian Standards International (ASI), British Standards Institution (BSI), Bureau de normalisation/Bureau voor Normalisatie (NBN), Dansk Standard (DS), Deutsches Institut für Normunge eV (DIN), Koninklijk Nederlands Normalisatie Instituut (NEN), Schweizerische Normen-Vereinigung (SNV), Standard Norge (SN), Suomen Standardisoimisliitto ry (SFS), Svenska institutet för standarder (SIS) i Institut za standardizaciju Srbije (ISS) ponoszą własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa T-562/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Upper Echelon Products / EUIPO (Everlasting Comfort) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy Everlasting Comfort – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/21

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Upper Echelon Products / EUIPO (Everlasting Comfort)
      (Sprawa T-562/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy Everlasting Comfort - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 368/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Upper Echelon Products LLC (Austin, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Izquierdo Blanco)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2020 r. (sprawa R 952/2020-1) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego Everlasting Comfort.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Upper Echelon Products LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa T-677/20: Wyrok Sądu z dnia z dnia 14 lipca 2021 r. – Ryanair i Laudamotion / Komisja (Austrian Airlines; Covid-19) [Pomoc państwa – Austriacki rynek transportu lotniczego – Pomoc przyznana przez Austrię na rzecz przewoźnika lotniczego w ramach pandemii COVID-19 – Pożyczka podporządkowana na rzecz Austrian Airlines – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Pomoc przyznana wcześniej spółce dominującej beneficjenta – Pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniem nadzwyczajnym – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/22

      Wyrok Sądu z dnia z dnia 14 lipca 2021 r. – Ryanair i Laudamotion / Komisja (Austrian Airlines; Covid-19)
      (Sprawa T-677/20) (1)

      (Pomoc państwa - Austriacki rynek transportu lotniczego - Pomoc przyznana przez Austrię na rzecz przewoźnika lotniczego w ramach pandemii COVID-19 - Pożyczka podporządkowana na rzecz Austrian Airlines - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Pomoc przyznana wcześniej spółce dominującej beneficjenta - Pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniem nadzwyczajnym - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 368/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia), Laudamotion GmbH (Schwechat, Austria) (przedstawiciele: E. Vahida, F.-C. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I.-G. Metaxas-Maranghidis, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, F. Tomat i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: R. Kanitz, J. Möller i P.-L. Krüger, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciele: A. Posch, J. Schmoll, G. Eberhard i S. Weber, pełnomocnicy), Austrian Airlines AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: A. Zellhofer, adwokat)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2020) 4684 final z dnia 6 lipca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57539 (2020/N) – Austria – COVID-19 – Pomoc na rzecz Austrian Airlines.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ryanair DAC i Laudamotion GmbH zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec, Republika Austrii i Austrian Airlines AG pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2021.


title: Sprawa T-363/21: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2021 r. – Česká asociace satelitních operátorů / Komisja

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/23

      Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2021 r. – Česká asociace satelitních operátorů / Komisja
      (Sprawa T-363/21)
      (2021/C 368/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Česká asociace satelitních operátorů z. s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat R. Kubáč)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 marca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.55805 (2020/FC) – Republika Czeska – przedłużenie koncesji na korzystanie z częstotliwości przez operatorów naziemnej telewizji cyfrowej;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty:

                  1)

                  zarzut pierwszy oparty na oczywistym błędzie w ocenie;

                  2)

                  zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że decyzja Komisji nie jest należycie uzasadniona.


title: Sprawa T-365/21: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2021 r. – TJ / ESDZ

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/23

      Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2021 r. – TJ / ESDZ
      (Sprawa T-365/21)
      (2021/C 368/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TJ (przedstawiciel: adwokat A. Véghely)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego dotyczącej wyboru dowódcy i dyrektora Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych (CPCC);

                  —

                  zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 340 TFUE za szkody powstałe w wyniku tej decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 98 regulaminu pracowniczego i decyzji Rady 2010/427/UE;

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego;

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania;

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji.


title: Sprawa T-400/21: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – ZR /EUIPO

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/25

      Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – ZR /EUIPO
      (Sprawa T-400/21)
      (2021/C 368/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZR (przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO oddalającej wniosek skarżącego o przeniesienie z Komisji Europejskiej do EUIPO;

                  —

                  w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia skarżącego wniesionego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4, 8, 27, 29 i 110 regulaminu pracowniczego oraz zasad ciągłości kariery urzędników Unii, porównywania osiągnięć i przejrzystości;

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania;

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz obowiązku dbałości o dobro urzędnika będącego rezultatem oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa T-402/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – UniCredit Bank / SRB

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/25

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – UniCredit Bank / SRB
      (Sprawa T-402/21)
      (2021/C 368/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: UniCredit Bank AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Schäfer, H. Großerichter i F. Kruis)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/22), w tym załączników do niej, w zakresie, w jakim ta decyzja i te załączniki dotyczą skarżącej;

                  —

                  obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

                  1.

                  Zarzut pierwszy: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. narusza istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 akapit drugi TFUE, ponieważ nie została prawidłowo wydana.

                  2.

                  Zarzut drugi: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. oraz załączniki I–III do niej naruszają istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 akapit drugi TFUE oraz prawo do dobrej administracji ze względu na brak wystarczającego uzasadnienia stosownie do art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

                  3.

                  Zarzut trzeci: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. oraz załączniki I i II do niej naruszają prawo do skutecznego środka prawnego zapisane w art. 47 akapit pierwszy karty, ponieważ poddanie materialnej prawidłowości decyzji skutecznej kontroli sądowej jest praktycznie niemożliwe.

                  4.

                  Zarzut czwarty: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. oraz załączniki do niej są bezprawne z uwagi na niezgodność z prawem samych art. 4–7 i 9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (1). Przepisy te naruszają prawo instytucji do skutecznej ochrony prawnej, ponieważ prowadzą do wydawania decyzji, które ze swej istoty są pozbawione przejrzystości.

                  5.

                  Zarzut piąty: w razie uznania, iż brak przejrzystości obliczania składek instytucji wynika już z art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 (2) oraz art. 103 ust. 2 i 7 dyrektywy 2014/59 (3), akty te są bezprawne z powodów wskazanych w zarzucie czwartym i w związku z tym należy stwierdzić, że nie mają zastosowania.

                  6.

                  Zarzut szósty: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. narusza art. 6, art. 7 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 ze względu na to, że przy obliczaniu mnożnika korekty ryzyka pozwana nie uwzględniła wskaźników ryzyka związanych ze stabilnym finansowaniem netto i minimalnymi wymogami dotyczącymi funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych ani wskaźników ryzyka związanych ze stopniem złożoności („complexity”) i możliwością restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji („resolvability”).

                  7.

                  Zarzut siódmy: decyzja z dnia 14 kwietnia 2021 r. oraz załączniki I–III do niej naruszają istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 akapit drugi TFUE oraz prawo do dobrej administracji stosownie do art. 41 ust. 2 lit. a) karty, ponieważ przed wydaniem zaskarżonej decyzji skarżąca nie została wysłuchana.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).


title: Sprawa T-409/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – Niemcy / Komisja

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/28

      Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – Niemcy / Komisja
      (Sprawa T-409/21)
      (2021/C 368/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i R. Kanitz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.56826 (2020/N) – Germany – 2020 reform of support for cogeneration oraz pomocy państwa SA.53308 (2019/N) – Germany – Change of support to existing CHP plants (§ 13 Gesetz für die Erhaltung, die Modernisierung und den Ausbau der Kraft-Wärme-Kopplung (Kräfte-Wärme-Kopplungsgesetz, KWKG) (ustawy w sprawie kogeneracji ciepła i energii elektrycznej) w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że:

                              a)

                              wspieranie wytwarzania energii elektrycznej w kogeneracji w nowych, unowocześnionych i zmodernizowanych wysokosprawnych elektrociepłowniach,

                              b)

                              wspieranie energooszczędnych sieci ciepłowniczych i chłodniczych,

                              c)

                              promocja urządzeń do magazynowania ciepła i zimna,

                              d)

                              wspieranie wytwarzania energii elektrycznej w kogeneracji w wysokosprawnych istniejących elektrociepłowniach gazowych w sektorze lokalnych systemów ciepłowniczych oraz

                              e)

                              obniżona dopłata ustanowiona w KWKG dla producentów wodoru
                              przewidziane w KWKG 2020 stanowią pomoc państwa; a także

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut. W ocenie skarżącej Komisja Europejska dokonała błędnej interpretacji art. 107 ust. 1 TFUE i nieprawidłowo zastosowała to postanowienie, ponieważ stwierdziła, że przedsiębiorstwa, do których stosują się zgłoszone środki, korzystają z pomocy przyznanej przez państwa lub przy użyciu zasobów państwowych. W tym względzie skarżąca utrzymuje, że Komisja Europejska, po pierwsze, przyjęła błędne założenie, iż podatkowy charakter dopłaty wskazuje na to, iż przyznane środki mają charakter państwowy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Zdaniem skarżącej Komisja Europejska, po drugie, błędnie stwierdziła, że dopłata ustalona zgodnie z KWKG 2020 („KWKG-Umlage”) stanowi w rzeczywistości podatek w rozumieniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skarżąca twierdzi, że po trzecie, Komisja Europejska nietrafnie przyjęła, iż środki wypłacone przez operatorów systemów przesyłowych znajdują się pod kontrolą państwa i pozostają z związku z tym do jego dyspozycji.


title: Sprawa T-412/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – Norddeutsche Landesbank – Girozentrale / SRB

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/29

      Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – Norddeutsche Landesbank – Girozentrale / SRB
      (Sprawa T-412/21)
      (2021/C 368/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Norddeutsche Landesbank – Girozentrale (Hannover, Niemcy) (przedstawiciele: D. Flore i J. Seitz, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 14 kwietnia 2021 r. (sygnatura: SRB/ES/2021/22) wraz z załącznikami do niej, w szczególności załącznikiem I dotyczącym „wyników obliczenia dotyczącego wszystkich instytucji podlegających obliczeniu składek ex ante za rok 2021, przedstawionych oddzielnie (dla każdej instytucji) w ujednoliconych załącznikach” – w zakresie, w jakim mają one znaczenie dla strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym

                              —

                              Strona pozwana nie wysłuchała strony skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji i tym samym naruszyła art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych

                              —

                              Zaskarżona decyzja jest nieważna, ponieważ została wydana z naruszeniem ogólnych wymogów proceduralnych wynikających z art. 41 karty i art. 298 ogólnych zasad prawa TFUE oraz regulaminu postępowania strony pozwanej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji

                              —

                              Zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia, co narusza art. 296 TFUE. W szczególności uzasadnienie nie zawiera związku z konkretnym przypadkiem i nie przedstawia zasadniczych względów w kontekście proporcjonalności i swobody uznania.

                              —

                              Ponadto obliczenie rocznej składki nie jest zrozumiałe, w szczególności ze względu na użycie niespójnych terminów i brak przedstawienia ważnych etapów pośrednich.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej ze względu na brak kontroli zaskarżonego postanowienia

                              —

                              Brak uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w znaczącym stopniu utrudnia stronie skarżącej uzyskanie kontroli sądowej.

                              —

                              Strona pozwana naruszyła przy tym w szczególności zasadę kontradyktoryjności, zgodnie z którą strony muszą mieć możliwość kontradyktoryjnego omówienia zarówno okoliczności faktycznych, jak i prawnych, które są decydujące dla wyniku postępowania.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi w związku z zastosowaniem wskaźnika IPS (Institutional Protection Scheme)

                              —

                              Przy stosowaniu wskaźnika IPS błędnie oceniono znaczenie przynależności strony skarżącej do instytucjonalnego systemu ochrony Sparkassen-Finanzgruppe.

                              —

                              Zgodnie z art. 6 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (1) pozwana powinna była również wziąć pod uwagę niskie prawdopodobieństwo przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danej instytucji, a tym samym skorzystania z Jednolitego Funduszu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz powinna była przestrzegać zasady proporcjonalności.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 poprzez nieuwzględnienie MREL (Minimum Requirements for own funds and Eligible Liabilities) w ramach pola ryzyka „Ekspozycja na ryzyko”

                              —

                              Pozwana powinna była wziąć pod uwagę, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, ponadprzeciętny wskaźnik MREL strony skarżącej wynoszący 67,6 %, który znacznie przekraczał minimalny wskaźnik 8 % ustalony przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że zastosowanie mnożnika korekty ryzyka narusza rozporządzenie delegowane (UE) 2015/63, które należy interpretować w świetle prawa wyższej rangi

                              —

                              Pozwana powinna była wziąć pod uwagę przy ustalaniu mnożnika korekty ryzyka niskie prawdopodobieństwo niewypłacalności strony skarżącej i jej ponadprzeciętny wskaźnik MREL zgodnie z wymogiem ukierunkowania na profil ryzyka i podstawowym prawem do swobody przedsiębiorczości wynikającym z art. 16 karty.

                  8.

                  Zarzut ósmy (pomocniczo): art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza prawo wyższej rangi

                              —

                              Przewidując relatywizację wskaźnika IPS, art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza ogólną zasadę równości wynikającą z art. 20 karty oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ instytucje, które podlegają temu samemu systemowi ochrony, a tym samym mają takie samo prawdopodobieństwo niewypłacalności, mogą być traktowane w różny sposób.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).