title: Sprawa C-268/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hamburgisches Oberverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 31 maja 2011 r. — Atilla Gülbahce przeciwko Freie und Hansestadt Hamburg

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hamburgisches Oberverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 31 maja 2011 r. — Atilla Gülbahce przeciwko Freie und Hansestadt Hamburg
   (Sprawa C-268/11)
   2011/C 269/43
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Hamburgisches Oberverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Atilla Gülbahce

      Strona pozwana: Freie und Hansestadt Hamburg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 (1) należy interpretować w ten sposób, że

                           a)

                           pracownik turecki, któremu zostało prawidłowo wydane pozwolenie na zatrudnienie na terytorium państwa członkowskiego na czas określony (lub bezterminowo), który przekracza okres ważności pozwolenia na pobyt (tak zwane przekraczające pozwolenie na pracę), może podczas całego tego okresu wykonywać swoje prawa wynikające z tego pozwolenia, o ile nie sprzeciwiają się temu względy ochrony uprawnionego interesu państwa, mianowicie względy porządku, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego,

                           b)

                           oraz że państwo członkowskie nie może a priori odmówić temu pozwoleniu skuteczności z punktu widzenia jego statusu w zakresie prawa pobytu powołując się na obowiązujące w momencie jego wydania przepisy krajowe dotyczące zależności pozwolenia na pracę od pozwolenia na pobyt (w związku z: wyrokami Trybunału z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie C-416/96 El-Yassini, Rec. s. I-1209, pkt 3 streszczenia, pkt 62–65, w przedmiocie zakresu art. 40 ust. 1 porozumienia EWG–Maroko, a także z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie C-97/05 Gattoussi, Zb.Orz. s. I-11917, pkt 2 streszczenia, pkt 36–43, w przedmiocie zakresu art. 64 ust. 1 układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie WE–Tunezja)?

         W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej:

               2)

               Czy art. 13 decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że klauzula standstill zabrania również państwu członkowskiemu odebrania legalnie zatrudnionemu na rynku pracy pracownikowi tureckiemu poprzez uregulowanie normatywne [w niniejszej sprawie: poprzez Gesetz über den Aufenthalt, die Erwerbstätigkeit und die Integration von Ausländern im Bundesgebiet (ustawę o pobycie, zatrudnieniu i integracji cudzoziemców na terytorium federalnym) z dnia 30 lipca 2004 r.] możliwości powołania się na naruszenie zakazu dyskryminacji zawartego w art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 w odniesieniu do wydanego mu wcześniej pozwolenia na pracę, którego okres ważności przekracza okres ważności pozwolenia na pobyt?

         W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej:

               3)

               Czy art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że uregulowany w nim zakaz dyskryminacji w każdym razie nie zabrania władzom krajowym cofnięcia po upływie ważności zgodnie z przepisami krajowymi pozwolenia na pobyt, wydanego niesłusznie pracownikowi tureckiemu zgodnie z prawem krajowym na czas określony, dla takich okresów, w których pracownik turecki rzeczywiście pracował i wykorzystywał prawidłowo wydane mu w tym celu bezterminowe pozwolenie na pracę?

               4)

               Czy art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 należy ponadto interpretować w ten sposób, że przepis ten obejmuje wyłącznie pracę, którą pracownik turecki, posiadający wydane mu prawidłowo przez władze krajowe bezterminowe oraz nieograniczone przedmiotowo pozwolenie na pracę, wykonuje w chwili, w której wygasa wydane mu w innym celu pozwolenie na pobyt na czas określony, oraz że pracownik turecki w tej sytuacji nie może domagać się od władz krajowych pozwolenia na jego dalszy pobyt po ostatecznym ustaniu tego zatrudnienia na potrzeby nowego zatrudnienia, ewentualnie po przerwie niezbędnej dla poszukiwania pracy?

               5)

               Czy art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 należy ponadto interpretować w ten sposób, że zakaz dyskryminacji zabrania władzom krajowym przyjmującego państwa członkowskiego (tylko) przyjęcia wobec legalnie zatrudnionego na rynku pracy pracownika tureckiego, któremu uprzednio przyznały w odniesieniu do wykonywanego zatrudnienia dalej idące prawa jako odnoszące się do jego pobytu, po upływie ostatnio wydanego pozwolenia na pobyt środków zmierzających do wydalenia, o ile środki te nie służą ochronie uprawnionego interesu państwa, nie zobowiązuje ich jednak do wydania pozwolenia na pobyt?

      (1)  Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja w sprawie rozwoju stowarzyszenia z dnia 19 września 1980 r.


title: Sprawa T-104/13: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Toshiba/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków, zdolności i produkcji — Dowód uczestnictwa w kartelu — Jednolite i ciągłe naruszenie — Możliwość przypisania naruszenia — Wspólna kontrola — Grzywny — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/21

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Toshiba/Komisja
   (Sprawa T-104/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków, zdolności i produkcji - Dowód uczestnictwa w kartelu - Jednolite i ciągłe naruszenie - Możliwość przypisania naruszenia - Wspólna kontrola - Grzywny - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2015/C 346/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Toshiba Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: J. MacLennan, solicitor, J. Jourdan, A. Schulz i P. Berghe, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Biolan, V. Bottka i M. Kellerbauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2012) 8839 final z dnia 5 grudnia 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.437 – Kineskopy do telewizorów i monitorów komputerowych) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, a także pomocniczo – żądanie uchylenia lub obniżenia kwoty grzywny, która została na nią nałożona.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się częściową nieważność art. 1 ust. 2 lit. d) decyzji Komisji C (2012) 8839 final z dnia 5 grudnia 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.437 – Kineskopy do telewizorów i monitorów komputerowych) w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w nim, że Toshiba Corp. uczestniczyła w światowym kartelu na rynku kineskopów do telewizorów kolorowych w okresie od dnia 16 maja 2000 r. do dnia 31 marca 2003 r.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 ust. 2 lit. g) tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakłada w nim na Toshibę grzywnę w wysokości 28 048 000 EUR z tytułu jej bezpośredniego udziału w światowym kartelu na rynku kineskopów do telewizorów kolorowych.

               3)

               Kwota grzywny nałożonej na Toshibę w art. 2 ust. 2 lit. h) omawianej decyzji na zasadzie odpowiedzialności solidarnej ponoszonej wspólnie z Panasonic Corp. i MT Picture Display Co. Ltd zostaje ustalona na 82 826 000 EUR.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa T-221/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Hipp & Co przeciwko OHIM — Laboratorios Ordesa (Bebimil) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Bebimil — Wcześniejsze słowne, wspólnotowe i krajowe znaki towarowe BLEMIL — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BLEMIL 1 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/54

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Hipp & Co przeciwko OHIM — Laboratorios Ordesa (Bebimil)
   (Sprawa T-221/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Bebimil - Wcześniejsze słowne, wspólnotowe i krajowe znaki towarowe BLEMIL - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BLEMIL 1 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   2009/C 267/92
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hipp & Co KG (Sachseln, Szwajcaria) (przedstawiciele: M. Kinkeldey i A. Bognár, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Laitinen i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Laboratorios Ordesa, SL (Sant Boi de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciel: R. Thierie i E. Sugrañes Coca, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 czerwca 2006 r. (sprawa R 571/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Laboratorios Ordesa, SL i Hipp & Co. KG.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hipp & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Sprawa C-653/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2006/12/WE — Artykuły 4 i 5 — Gospodarka odpadami — Region Kampania — Wyrok Trybunału — Stwierdzenie uchybienia — Częściowe niewykonanie wyroku — Artykuł 260 ust. 2 TFUE — Sankcje pieniężne — Ryczałt)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
   (Sprawa C-653/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2006/12/WE - Artykuły 4 i 5 - Gospodarka odpadami - Region Kampania - Wyrok Trybunału - Stwierdzenie uchybienia - Częściowe niewykonanie wyroku - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Sankcje pieniężne - Ryczałt))
   (2015/C 311/06)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując wszystkich środków niezbędnych do wykonania wyroku Komisja/Włochy (C-297/08, EU:C:2010:115) Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               Republika Włoska zapłaci na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej” okresową karę pieniężną w wysokości 1 20  000 EUR za każdy dzień zwłoki w zastosowaniu środków niezbędnych do wykonania wyroku Komisja/Włochy (C-297/08, EU:C:2010:115), od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia pełnego wykonania wyroku Komisja/Włochy (C-297/08, EU:C:2010:115).

               3)

               Republika Włoska zapłaci na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, ryczałt w wysokości 20 mln EUR.

               4)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


title: Sprawa T-284/14: Postanowienie Sądu z dnia 28 kwietnia 2015 r. – Dyckerhoff Polska/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Brak siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności — Oczywista niedopuszczalność — Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/32

         Postanowienie Sądu z dnia 28 kwietnia 2015 r. – Dyckerhoff Polska/Komisja
   (Sprawa T-284/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Brak siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności - Oczywista niedopuszczalność - Zarzut niezgodności z prawem))
   (2015/C 205/43)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Dyckerhoff Polska sp. z o.o. (Nowiny, Polska) (przedstawiciel: adwokat K. Kowalczyk)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/448/UE z 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, s. 27).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w sprawie złożonych przez Radę Unii Europejskiej i Parlament Europejski wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Dyckerhoff Polska sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawy połączone T-558/12 i T-559/12: Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener/Rada (Dumping — Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin — Zmiana rozporządzenia nakładającego ostateczne cło antydumpingowe — Artykuł 2 ust. 10 i 11 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Obliczanie marginesu dumpingu — Dostosowania — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/30

         Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener/Rada
   (Sprawy połączone T-558/12 i T-559/12) (1)

   ((Dumping - Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin - Zmiana rozporządzenia nakładającego ostateczne cło antydumpingowe - Artykuł 2 ust. 10 i 11 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Obliczanie marginesu dumpingu - Dostosowania - Obowiązek uzasadnienia))
   (2015/C 198/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Changshu City Standard Parts Factory (Changshu City, Chiny); I Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd (Ningbo, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci R. Antonini i E. Monard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, wspierana początkowo przez adwokatów G. Berricha i A. Polcyn, następnie A. Polcyn, a na koniec D. Geradina)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy); i European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) (przedstawiciele: adwokaci J. Bourgeois i R. Grasso).

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 275, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd pokrywają własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI).

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa C-505/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawach połączonych T-389/10 i T-419/10, wniesione w dniu 23 września 2015 r. przez Siderurgica Latina Martin SpA (SLM)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawach połączonych T-389/10 i T-419/10, wniesione w dniu 23 września 2015 r. przez Siderurgica Latina Martin SpA (SLM)
   (Sprawa C-505/15 P)
   (2015/C 406/22)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) (przedstawiciele: G. Belotti, P. Ziotti, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Zmniejszenie grzywny nałożonej na SLM, indywidualnie i solidarnie, z uwzględnieniem w szczególności: i) wyników postępowania w sprawie w pierwszej instancji ii) wytycznych w sprawie kar obowiązujących w okresie kwestionowanych zdarzeń; iii) marginalnej roli wnoszącej odwołanie i jej ograniczonego w czasie udziału w kartelu, mającego początek w wypadku SLM pod koniec 1999 r., który to moment jest jedynym, dla jakiego w aktach sprawy istnieją zgodne dowody na jego poparcie w niepodważalny sposób;

               —

               przyznanie należnego odszkodowania za przewlekłość postępowania administracyjnego, jaka cechowała działania Komisji w zakresie rozpatrywania wniosku o złagodzenie kary, którą to kwestię Sąd całkowicie pominął;

               —

               złagodzenie kary z powodu terminowych oświadczeń wnoszącej odwołanie;

               —

               przyznanie należnego odszkodowania w związku z przewlekłością postępowania;

               —

               w każdym razie: obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   ORI formułuje zasadniczo cztery zarzuty mające na celu wykazanie, że Sąd:

               —

               niezgodnie z wynikami postępowania, niewystarczająco zmienił grzywnę nałożoną na wnoszącą odwołanie, naruszając w ten sposób art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych zasady prawa Unii dotyczące proporcjonalności kar w dziedzinie przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję i obowiązek uzasadnienia;

               —

               niestosując wytycznych w sprawie kar obowiązujących w okresie wystąpienia okoliczności faktycznych naruszył prawo Unii w zakresie niedziałania wstecz surowszych przepisów karnych, a w szczególności art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych.

               —

               nie w pełni wykonał kontrolę sądową, naruszając w ten sposób również art. 48 Karty praw podstawowych w oczywisty sposób nieprawidłowo wykorzystując niespójne wyniki postępowania, wykazując się stronniczością i nie przedstawiając uzasadnienia;

               —

               nie zajął stanowiska co do zarzucanego nieprawidłowego administrowania przez Komisję postępowaniem ze względu na przewlekłość rozpatrywania wniosku o złagodzenie kary, który Komisja zbadała dopiero sześć lat po jego złożeniu.

               —

               nie uwzględnił szczególnych cech wniosku wnoszącej odwołanie o złagodzenie kary dochodząc do paradoksalnego i oczywiście niesłusznego wniosku, iż jedynie twórcy kartelu mogli korzystać ze zmniejszenia kary w związku z zapewnioną współpracą, albowiem posiadali informacje o dodatkowej wartości, których nie mogły mieć inne przedsiębiorstwa o marginalnej roli w kartelu;

               —

               poświęcając 5 lat na wydanie wyroku, naruszył art. 47 Karty praw podstawowych, który zapewnia prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie.


title: Sprawa C-301/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 lutego 2009 r. — Irlandia przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2006/24/WE — Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej — Wybór podstawy prawnej)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 lutego 2009 r. — Irlandia przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-301/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2006/24/WE - Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej - Wybór podstawy prawnej)
   (2009/C 82/03)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, E. Fitzsimons, D. Barniville i A. Collins SC)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Słowacka (przedstawiciel: J. Čorba, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Duintjer Tebbens, M. Dean i A. Auersperger Matić, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-C. Piris, J. Schutte i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. A. Sampol Pucurull i J. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. ten Dam i C. Wissels, pełnomocnicy), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Docksey, R. Troosters i C. O'Reilly, pełnomocnicy), Europejski Inspektor Ochrony Danych (przedstawiciel: H. Hijmans, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54) — Wybór podstawy prawnej
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Królestwo Niderlandów, Republika Słowacka, Komisja Wspólnot Europejskich i Europejski Inspektor Ochrony Danych pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Sprawa C-339/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 7 czerwca 2017 r. – Verein für lauteren Wettbewerb e.V./Princesport GmbH

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 7 czerwca 2017 r. – Verein für lauteren Wettbewerb e.V./Princesport GmbH
   (Sprawa C-339/17)
   (2017/C 283/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verein für lauteren Wettbewerb e.V.

      Strona pozwana: Princesport GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1007/2011 (1) należy interpretować w ten sposób, że konieczne jest podanie informacji, iż chodzi o czysty wyrób włókienniczy składający się w całości z tego samego włókna?

               2)

               Czy użycie jednego z trzech określeń wymienionych w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1007/2011 „100 %”, „czysty” lub „wykonany w całości z” jest bezwzględnie obowiązujące, czy ma charakter tylko opcjonalny w przypadku takich wyrobów, ale nie jest obowiązkiem?

               3)

               Czy zobowiązanie wynikające z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1007/2011, zgodnie z którym wyrób włókienniczy opatruje się etykietą lub oznakowuje nazwą i zawartością procentową w masie całkowitej wszystkich włókien składowych, znajduje zastosowanie również do czystych wyrobów włókienniczych, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1007/2011?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, a także uchylenia dyrektywy Rady 73/44/EWG oraz dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 96/73/WE i 2008/121/WE, Dz.U. L 272, s. 1.


title: Sprawa C-599/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawach połączonych T-208/11 i T-508/11 Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu (LTTE)/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 19 grudnia 2014 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawach połączonych T-208/11 i T-508/11 Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu (LTTE)/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 19 grudnia 2014 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-599/14 P)
   (2015/C 089/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, E. Finnegan i G. Etienne, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu (LTTE), Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie kwestii podnoszonych w ramach niniejszego odwołania oraz oddalenie żądań podnoszonych przez stronę skarżącą i

               —

               obciążenie strony skarżącej w sprawach połączonych T-208/11 and T-508/11 kosztami poniesionymi przez Radę w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w ramach niniejszego odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził nieważność wpisu LTTE na listę podmiotów, których fundusze zostały zamrożone wyłącznie ze względów związanych z procedurą przyjęcia odnośnych środków. Rada podnosi, że Sąd popełnił błędy w następującym zakresie:
   Zarzut pierwszy: Sąd błędnie uznał, że w uzasadnieniu przyjmowanych środków Rada musiała wskazywać, iż weryfikacji działań podejmowanych w państwie trzecim przez podmiot umieszczony w wykazie dokonała w należyty sposób. Mimo iż Rada akceptuje, że działalnie właściwej władzy w państwie trzecim musi znajdować podstawę w ustawodawstwie i praktyce zgodnych z prawami humanitarnymi zainteresowanych osób, twierdzi ona, iż wymagając zawarcia tej informacji w uzasadnieniu decyzji Sąd naruszył prawo.
   Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo dokonując oceny wykorzystania przez Radę informacji pochodzących od władz publicznych. Ponadto Sąd popełnił błąd odrzucając wykorzystanie przez Radę informacji pochodzących z otwartego źródła. Sąd popełnił również błąd w rozumowaniu, zgodnie z którym Rada powinna była wystąpić do właściwej władzy o zbadanie dokumentów prasowych, do których nawiązuje uzasadnienie. W końcu Sąd popełnił błąd dochodząc do wniosku, że odrzucenie przezeń informacji uzyskanych przez Radę z otwartego źródła musi prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
   Zarzut trzeci: Sąd popełnił błąd nie dochodząc do wniosku, że 2001 UK Proscription Order stanowił odpowiednią podstawę prawną dla wpisu LTTE na tę listę. Wykładnia dokonana przez Sąd, poza tym, że nie znajduje oparcia w prawie, skutkuje tym, że podmiot może uniemożliwić wpis na listę na podstawie wspólnego stanowiska 931 odmawiając zakwestionowania tego wpisu lub objęcia go zakazem działalności w państwie członkowskim, na których opiera się decyzja, o której mowa w art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 931. Dodatkowo rozumowanie Sądu jest niezgodne z wyrokiem Kadi II.


title: Sprawa T-423/04: Skarga wniesiona dnia 8 października 2004 r. przez Bunker & BKR, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/24

         Skarga wniesiona dnia 8 października 2004 r. przez Bunker & BKR, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)
   (Sprawa T-423/04)
   (2004/C 314/58)
   Język, w którym została sporządzona skarga: hiszpański
   Dnia 8 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) wniesiona przez Bunker & BKR, S.L. z siedzibą w Almansa (Hiszpania), reprezentowaną przez José Enrique'a Astiza Suáreza, prawnika.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie R 0458/2002-4 w zakresie wniosku dotyczącego podobieństwa znaków i towarów, decydując o odrzuceniu sprzeciwu i rejestracji znaku dla wszystkich towarów i usług, zgłoszonych we wniosku, oraz

               —

               w braku orzeczenia o zmianie decyzji, o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpatrzenia, celem dokonania ponownego i poprawnego porównania pozostałych oznaczeń biorąc pod uwagę różnice wizualne i fonetyczne pomiędzy „BOOTS & SHOES B.K.R. MADE IN SPAIN” a „BK RODS” a także możliwość ich współistnienia na rynku bez wywoływania po stronie konsumentów prawdopodobieństwa skojarzenia w odniesieniu do pochodzenia i jakości oznaczanych towarów.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               CALZADOS BUNKER S.A. (prawa i obowiązki związane ze złożeniem wniosku zostały następnie przeniesione na skarżącego).

               Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem zgłoszenia:

               Oznaczenie graficzne składające się z inicjałów „B.K.R.” wkomponowanych w romb, ze wzmianką „Boots-Shoes-Made in Spain” – zgłoszenie nr 649.756 dla towarów z klas 18 i 25 oraz usług z klasy 39.

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia powołanego w sprzeciwie:

               MARINE STOCK LIMITED

               Znak towarowy lub oznaczenie powołane w sprzeciwie:

               Różne krajowe znaki towarowe, włączywszy w to austriacki słowny znak towarowy „BK RODS” (nr 149.254), dla towarów z klasy 25 (odzież i obuwie). Sprzeciw skierowany był przeciwko wszystkim towarom i usługom będącym przedmiotem spornego zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do towarów z klasy 25, odrzucenie sprzeciwu w odniesieniu do towarów z klasy 18 i usług z klasy 39.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania skarżącego.


title: Sprawa C-280/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Vestre Landsret (Dania), wydanego dnia 25 czerwca 2004 r., w sprawie Jyske Finans A/S przeciwko Skatteministeriet

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Vestre Landsret (Dania), wydanego dnia 25 czerwca 2004 r., w sprawie Jyske Finans A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-280/04)
   (2004/C 228/51)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Vestre Landsret (Dania) wydanego w dniu 25 czerwca 2004 r., w sprawie Jyske Finans A/S przeciwko Skatteministeriet, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 29 czerwca 2004 r.
   Vestre Landsret zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 13 B lit. c) w związku z art. 2 ust.1 oraz art. 11 A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388/EWG (1) w sprawie VAT należy interpretować w ten sposób, że uniemożliwiają one utrzymywanie przez Państwo Członkowskie poprzez swoje przepisy w zakresie podatku od wartości dodanej sytuacji prawnej, w której podatnik, który wprowadził w aktywa swego przedsiębiorstwa dobra inwestycyjne znacznych rozmiarów jest, w przeciwieństwie do sprzedawców samochodów używanych i innych przedsiębiorców zajmujących się sprzedażą samochodów używanych, zobowiązany do zapłacenia podatku VAT od sprzedaży powyższych dóbr inwestycyjnych, także w przypadku, kiedy zostały one nabyte od podatników, którzy nie złożyli deklaracji podatkowej odnośnie ich ceny, co spowodowało niemożność odliczenia podatku VAT w momencie ich nabycia?

               2)

               Czy art. 26 a A lit. e) szóstej dyrektywy w sprawie VAT należy interpretować w ten sposób, że sformułowanie „podlegający opodatkowaniu pośrednik” obejmuje jedynie osoby, których podstawowa działalność gospodarcza polega na kupnie i sprzedaży dóbr używanych, gdy jedynym lub podstawowym celem nabycia przedmiotowych dóbr jest osiągnięcie zysku przy ich odsprzedaży, czy też sformułowanie to obejmuje także osoby, które zazwyczaj zbywają te dobra po zakończeniu okresu leasingu, przy czym sprzedaż na warunkach opisanych powyżej jest ubocznym aspektem podstawowej gospodarczej działalności leasingowej.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 str. 1, popr. Dz.U. L 149, str. 26).


title: Sprawa C-46/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ankenævnet for Uddannelsesstøtten — Dania) — LN przeciwko Styrelsen for Videregående Uddannelser og Uddannelsesstøtte (Obywatelstwo Unii — Swobodny przepływ pracowników — Zasada równego traktowania — Artykuł 45 ust. 2 TFUE — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 — Artykuł 7 ust. 2 — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 24 ust. 1 i 2 — Odstępstwo od zasady równego traktowania w odniesieniu do pomocy na utrzymanie w czasie studiów w postaci stypendiów lub pożyczek — Obywatel Unii studiujący w przyjmującym państwie członkowskim — Praca najemna przed rozpoczęciem i po rozpoczęciu studiów — Zasadniczy cel zainteresowanego w chwili wjazdu na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego — Wpływ na zakwalifikowanie go jako pracownika i na jego prawo do stypendium)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/18

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ankenævnet for Uddannelsesstøtten — Dania) — LN przeciwko Styrelsen for Videregående Uddannelser og Uddannelsesstøtte
   (Sprawa C-46/12) (1)

   (Obywatelstwo Unii - Swobodny przepływ pracowników - Zasada równego traktowania - Artykuł 45 ust. 2 TFUE - Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 - Artykuł 7 ust. 2 - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 24 ust. 1 i 2 - Odstępstwo od zasady równego traktowania w odniesieniu do pomocy na utrzymanie w czasie studiów w postaci stypendiów lub pożyczek - Obywatel Unii studiujący w przyjmującym państwie członkowskim - Praca najemna przed rozpoczęciem i po rozpoczęciu studiów - Zasadniczy cel zainteresowanego w chwili wjazdu na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego - Wpływ na zakwalifikowanie go jako pracownika i na jego prawo do stypendium)
   2013/C 114/26
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Ankenævnet for Uddannelsesstøtten

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: LN

      Strona pozwana: Styrelsen for Videregående Uddannelser og Uddannelsesstøtte

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Ankenævnet for Uddannelsesstøtten — Wykładnia art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) — Równość traktowania obywateli Unii — Ustawodawstwo państwa członkowskiego przewidujące, że obywatele Unii mogą otrzymywać zasiłek mający na celu pokrycie kosztów utrzymania podczas studiów, o ile są oni pracownikami w tym państwie członkowskim lub też prowadzą tam działalność gospodarczą na własny rachunek — Oddalenie wniosku o stypendium złożonego przez obywatela Unii, który był pracownikiem w przyjmującym państwie członkowskim w sytuacji, gdy przybył do tego państwa zasadniczo w zamiarze podjęcia studiów

      Sentencja

   Wykładni art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy dokonywać w ten sposób, że obywatelowi Unii, który odbywa studia w przyjmującym państwie członkowskim i równolegle wykonuje konkretną i rzeczywistą pracę najemną, mogącą nadać mu status „pracownika” w rozumieniu art. 45 TFUE, nie można odmówić pomocy na pokrycie kosztów utrzymania w czasie studiów przyznawanej obywatelom tego państwa członkowskiego. Do sądu odsyłającego należy dokonanie ustaleń faktycznych niezbędnych dla oceny, czy działalność zarobkowa skarżącego w postępowaniu głównym jest wystarczająca dla nadania mu tego statusu. Okoliczność, że zainteresowany przybył na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego z zasadniczym zamiarem odbycia tam studiów, nie ma znaczenia dla potrzeb ustalenia, czy przysługuje mu status pracownika w rozumieniu art. 45 TFUE, a tym samym — czy ma prawo do tej pomocy na takich samych warunkach co obywatel przyjmującego państwa członkowskiego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-445/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Charron Inox i Almet przeciwko Komisji

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/18

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Charron Inox i Almet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-445/11)
   2011/C 290/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Charron Inox (Marsylia, Francja) i Almet (Satolas-et-Bonce, Francja) (przedstawiciel: P.-O. Koubi-Flotte, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem zasadniczym, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 627/2011 z dnia 27 czerwca 2011 r.;

               —

               tytułem pomocniczym, uznanie zawinionej dpowiedzialności Komisji za to, że nie przewidziała ona dostatecznego okresu vacatio legis pomiędzy ogłoszeniem rozporządzenia Komisji (UE) nr 627/2011 z dnia 27 czerwca 2011 r. a jego wejściem w życie oraz zasądzenie od Komisji na rzecz skarżących spółek następujących kwot tytułem odszkodowania:

                           —

                           w związku z poniesioną szkodą rzeczywistą:

                                       —

                                       na rzecz spółki Charron: 123 297,69 EUR;

                                       —

                                       na rzecz spółki Almet: 384 210 EUR;

                           —

                           w związku z utraconym zyskiem:

                                       —

                                       na rzecz spółki Charron, w odniesieniu do umowy zawartej ze spółką Suraj, kwoty 78 051,76 USD, stanowiącej równowartość 55 211,57 EUR;

                                       —

                                       na rzecz spółki Almet, w odniesieniu do umowy zawartej ze spółką Suraj, kwoty 69 059,18 USD, stanowiącej na dzień dzisiejszy równowartość 48 827,61 EUR;

               —

               dalszym tytułem pomocniczym, uznanie niezawinionej odpowiedzialności Komisji za to, że nie przewidziała ona wystarczającego okresu vacatio legis pomiędzy ogłoszeniem rozporządzenia Komisji (UE) nr 627/2011 z dnia 27 czerwca 2011 r., a jego wejściem w życie oraz zasądzenie od Komisji na rzecz spółek skarżących następujących kwot tytułem odszkodowania:

                           —

                           w związku z poniesioną szkodą rzeczywistą:

                                       —

                                       na rzecz spółki Charron: 123 297,69 EUR;

                                       —

                                       na rzecz spółki Almet: 384 210 EUR;

                           —

                           w związku z utraconym zyskiem:

                                       —

                                       na rzecz spółki Charron, w odniesieniu do umowy zawartej ze spółką Suraj, kwoty 78 051,76 USD, stanowiącej równowartość 55 211,57 EUR;

                                       —

                                       na rzecz spółki Almet, w odniesieniu do umowy zawartej ze spółką Suraj, kwoty 69 059,18 USD, stanowiącej na dzień dzisiejszy równowartość 48 827,61 EUR;

               —

               w każdym wypadku obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania oraz zasądzenie od niej kwoty 10 000 EUR tytułem udziału w kosztach zastępstwa prawnego poniesionych przez skarżące spółki.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący poważnych braków w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Komisję przed wydaniem decyzji, które doprowadziły do niedokładności w przyjętym stanie faktycznym.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w ten sposób, że natychmiastowe wejście w życie zaskarżonego rozporządzenia nie pozwoliło skarżącym na dostosowanie do niego swoich praktyk.


title: Sprawa C-386/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 30 września 2009 r. — Jhonny Briot przeciwko Randstad Interim, Sodexho SA, Radzie Unii Europejskiej

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 30 września 2009 r. — Jhonny Briot przeciwko Randstad Interim, Sodexho SA, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-386/09)
   2009/C 312/29
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jhonny Briot

      Strona pozwana: Randstad Interim, Sodexho SA, Rada Unii Europejskiej

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeżeli w ramach przejęcia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 2001/0023 (1) okazuje się, że jednostka przejęta, tj. stołówka pracownicza instytucji wspólnotowej, korzystała ze znaczącej liczby pracowników tymczasowych na podstawie umów ramowych zawartych z różnymi agencjami pracy tymczasowej, to czy agencję pracy tymczasowej, a w jej braku — instytucję, pod której kontrolą i kierownictwem pracownicy tymczasowi wykonywali pracę, należy uważać za pracodawcę-zbywającego w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy?
               Czy w przypadku gdy status pracodawcy-zbywającego nie może zostać przypisany ani agencji pracy tymczasowej, ani pracodawcy użytkownikowi należy uważać, że pracownicy tymczasowi nie mogą korzystać z gwarancji, jakie daje dyrektywa 2001/23?

               2)

               Czy wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE należy dokonywać w ten sposób, że nieprzedłużenie umów o pracę na czas określony z pracownikami tymczasowymi z powodu przejęcia działalności, do wykonywania której byli przydzieleni, narusza zakaz ustanowiony w tym przepisie, w związku z czym należy uznać, że ci pracownicy tymczasowi w dniu przejęcia nadal pozostawali w dyspozycji pracodawcy użytkownika?

               3)

               Czy wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE, ewentualnie w zw. z art. 2 ust. lit. c), należy dokonywać w ten sposób, że nakłada na przejmującego obowiązek utrzymania stosunku pracy z pracownikami tymczasowymi, którzy byli przydzieleni do wykonywania działalności będącej przedmiotem przejęcia lub których w dniu przejęcia należy uważać za nadal pozostających w dyspozycji pracodawcy użytkownika?
               W razie odpowiedzi twierdzącej na to pytanie — czy wykładni art. 3 ust. 1 należy dokonywać w ten sposób, że nakłada obowiązek zawarcia umowy o pracę na czas nieokreślony w sytuacji gdy przejmujący nie jest agencją pracy tymczasowej i nie może zawrzeć umowy o pracę tymczasową?

      (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16)


title: Sprawa F-38/14: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/45

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-38/14)
   2014/C 212/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Służba Publiczna – Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Rady w sprawie nałożenia kary wydalenia ze służby z obniżeniem renty inwalidzkiej o 15 % do osiągnięcia wieku emerytalnego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w razie potrzeby decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-200/06: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2006 r. — IBERDROLA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/49

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2006 r. — IBERDROLA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-200/06)
   (2006/C 224/103)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: IBERDROLA (Bilbao, Hiszpania) (Przedstawiciele: J. Alfaro Aguilar i P. Liñán Hernández, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 kwietnia 2006 r. (Sprawa nr COMP/M.4110 — E.ON/Endesa), w której uznano za zgodną ze wspólnym rynkiem koncentrację, w wyniku której przedsiębiorstwo E.ON AG przejmie całkowitą kontrolę nad udziałami w przedsiębiorstwie ENDESA SA.
   Skarżąca podnosi, że jej zdaniem w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono poważnych istniejących zagrożeń polegających na tym, że koncentracja zrodzi skoordynowane skutki w zakresie konkurencji panującej między głównymi podmiotami obecnymi na szczeblu ogólnoeuropejskim. Zbadania tych zagrożeń nie wolno pominąć przy przedsięwzięciu o takiej wielkości i takich cechach, mającym wpływ na przedsiębiorstwa dominujące na dwóch spośród głównych krajowych rynków energetycznych.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca utrzymuje, że pozwana:

               —

               naruszyła zasadę dobrej administracji ze względu na to, że przeprowadziła tendencyjne i niewystarczające badanie działania właściwych rynków i wpływu przedsięwzięcia na te rynki,

               —

               naruszyła prawo ze względu na to, że przeprowadziła analizę przedsięwzięcia w oparciu o statyczną wizję rynków, wbrew rozporządzeniu w sprawie koncentracji oraz orzecznictwu wspólnotowemu,

               —

               przy analizie zgłoszonej koncentracji uchybiła zobowiązaniu zapewnienia spójnego stosowania przepisów dotyczących kontroli koncentracji i nadużyć pozycji dominującej, zezwalając na nią nie zbadawszy pochodzenia środków przeznaczonych przez przedsiębiorstwo E.ON na zakup przedsiębiorstwa ENDESA, w celu stwierdzenia, czy taka koncentracja mogła być wynikiem nadużycia pozycji dominującej,

               —

               przyjmując wniosek, że rachunkowość w zakresie tego przedsięwzięcia nie budzi poważnych zastrzeżeń i wydając decyzję o zezwoleniu na nie na pierwszym etapie popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie i pominęła istotne okoliczności. Należy tu podkreślić, że chociaż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie nowego rozporządzenia w sprawie koncentracji, nakładającego obowiązek przeprowadzenia analizy o bardziej wyszukanych i surowych kryteriach, to jednak:

                           —

                           pominięto w niej całkowicie negatywny wpływ, jaki będzie miało przedsięwzięcie na proces integracji hurtowych rynków krajowych, który zakończy się osiągnięciem jednolitego europejskiego rynku gazu i elektryczności,

                           —

                           niewystarczająco oceniono wpływ planowanego przedsięwzięcia na powstający ogólnoeuropejski rynek dostaw elektryczności dla międzynarodowych przedsiębiorstw,

                           —

                           uznano, że pomimo swojego nastawienia na rynek ogólnoeuropejski i siły gospodarczej przedsiębiorstwo E.ON nie jest potencjalnym znaczącym konkurentem dla przedsiębiorstwa ENDESA na hiszpańskich rynkach produkcji elektryczności i zaopatrzenia w gaz,

                           —

                           stwierdzono, że poprzez to przedsięwzięcie nie zostanie wzmocnione przedsiębiorstwo dominujące na rynku niemieckim i że zniknięcie z tego rynku przedsiębiorstwa ENDESA, które niedawno się na nim pojawiło, nie zmieni sytuacji w zakresie konkurencji.

         Wreszcie, skarżąca podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia aktów prawnych.


title: Sprawa T-35/08: Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2010 r. — Codorniu Napa przeciwko OHIM — Bodegas Ontañón (ARTESA NAPA VALLEY) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ARTESA NAPA VALLEY — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ARTESO i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LA ARTESA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/23

         Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2010 r. — Codorniu Napa przeciwko OHIM — Bodegas Ontañón (ARTESA NAPA VALLEY)
   (Sprawa T-35/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ARTESA NAPA VALLEY - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ARTESO i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LA ARTESA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 13/42
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Codorniu Napa, Inc. (Napa, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci X. Fàbrega Sabaté i M. Curell Aguilà, następnie adwokaci M. Curell Aguilà i J. Güell Serra)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bodegas Ontañón, SA (Quel, La Rioja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grimau Muñoz i J. Villamor Muguerza)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 listopada 2007 r. (sprawa R 747/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bodegas Ontañón, SA a Codorniu Napa, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Codorniu Napa, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa F-12/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 lipca 2006 r. — Tas przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Nabór — Konkurs ogólny — Warunki dopuszczenia do udziału — Niedopuszczenie do udziału w egzaminach — Kwalifikacje zawodowe — Równe traktowanie)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 lipca 2006 r. — Tas przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-12/05) (1)

   (Nabór - Konkurs ogólny - Warunki dopuszczenia do udziału - Niedopuszczenie do udziału w egzaminach - Kwalifikacje zawodowe - Równe traktowanie)
   (2006/C 212/82)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: David Tas (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: S. Orlandi, X. Martin, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Currall et K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji komisji konkursowej odmawiającej dopuszczenia skarżącego do udziału w konkursie EPSO/A/4/03 organizowanego w celu utworzenia rezerwy administratorów w kategorii zaszeregowania A8 w dziedzinach „Administracja europejska”, „Prawo”, „Ekonomia” i „Audyt”.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.05.2005 (sprawa początkowo wpisana do rejestru Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-124/05 i przekazana postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r. do Sądu do Spraw Służby Publicznej)


title: Sprawa C-67/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w  29 listopada 2012 r. w sprawie T-491/07 CB przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 lutego 2013 r. przez Groupement des cartes bancaires (CB)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w 29 listopada 2012 r. w sprawie T-491/07 CB przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 lutego 2013 r. przez Groupement des cartes bancaires (CB)
   (Sprawa C-67/13 P)
   2013/C 114/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Groupement des cartes bancaires (CB) (przedstawiciele: F. Pradelles, adwokat, J. Ruiz Calzado, abogado)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, BNP Paribas, BPCE, anciennement Caisse Nationale des Caisses d'Epargne et de Prévoyance (CNCEP), Société générale

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 29 listopada 2012 r. wydanego w sprawie T-491/07 CB przeciwko Komisji;

               —

               odesłanie sprawy do Sądu celem wydania ponownego rozstrzygnięcia, chyba, że Trybunał uzna, że posiada informacje wystarczające, aby stwierdzić nieważność decyzji Komisji C(2007) 5060 wersja ostateczna z dnia 17 października 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (COMP/D1/38.606 — Groupement des cartes bancaires „CB”);

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, a także kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem i przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie opiera je na trzech zarzutach.
   Po pierwsze twierdzi ona, że Sąd dopuścił się naruszeń prawa stosując pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel.
   Jej zdaniem Sąd dopuścił się naruszenia prawa stosując art. 101 ust. 1 TFUE w odniesieniu do istoty środków przyjętych przez Groupement des cartes bancaires CB (zwanej dalej „Groupement”). Dokładniej rzecz ujmując, Sąd w szczególności miał dokonać błędnej wykładni orzecznictwa dotyczącego pojęcia praktyki ograniczającej konkurencję ze względu na cel uznając, że ww. środki stanowią ograniczenie konkurencji ze względu na cel, podczas gdy nie były one w ogóle szkodliwe dla konkurencji. Ponadto Sąd miał się dopuścić innych naruszeń prawa uwzględniając okoliczności towarzyszące przyjęciu tych środków. Zdaniem wnoszącej odwołanie dokonał on błędnej wykładni orzecznictwa dotyczącego pojęcia decyzji związków przedsiębiorstw jako oświadczenia woli Groupement i przeinaczył posiadany materiał dowodowy przypisując Groupement antykonkurencyjne zamiary, jakie miały jej przyświecać przy przyjmowaniu rozpatrywanych środków.
   Sąd miał również dopuścić się naruszenia prawa stosując art. 101 ust. 1 TFUE w odniesieniu do celów przyświecających przyjętym przez Groupement środkom. Dokładniej rzecz ujmując, Sąd miał dokonać błędnej wykładni orzecznictwa uznając, że będące celem przyjętych przez Groupement — i potwierdzonych też przez Sąd –środków zapobieganie efektowi gapowicza mogło zostać uwzględnione jedynie na podstawie art. 101 ust. 3 TFUE, a nie — na podstawie art. 101 ust. 1 TFUE.
   Sąd miał również dopuścić się naruszenia prawa stosując art. 101 ust. 1 TFUE w odniesieniu do odpowiedniego kontekstu przyjętych przez Groupement środków. Dokładniej rzecz ujmując, Sąd w szczególności miał dokonać błędnej wykładni orzecznictwa dotyczącego uwzględnienia kontekstu prawnego uchybiając ciążącemu na nim obowiązkowi uwzględnienia dowiedzionego doświadczenia. Miał on w szczególności dokonać błędnej wykładni wyroku Trybunału z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie C-209/07 Beef Industry Development i Barry Brothers usiłując zastosować go przez analogię do niniejszego przypadku pomimo tego, że leżące u podstaw tych dwóch przypadków okoliczności diametralnie różniły się między sobą. Ponadto Sąd miał się dopuścić innych naruszeń prawa uwzględniając kontekst gospodarczy i niejednoznaczne oddziaływanie rynku w niniejszym przypadku. Wreszcie zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd pominął orzecznictwo dotyczące przedmiotu i zakresu złożonych ocen gospodarczych, nie przeprowadzając kontroli w minimalnym obowiązkowym dlań zakresie.
   Po drugie wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa stosując pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na skutek. Sąd miał dopuścić się naruszeń prawa badając skutki przyjętych przez Groupement środków. Nie ustosunkowując się bowiem do zarzutów podniesionych przez Groupement w odniesieniu do rzekomo antykonkurencyjnych skutków tych środków uchybił on ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia.
   Po trzecie, Sąd naruszył zasady proporcjonalności i pewności prawa nie stwierdzając nieważności nakazu zawartego w art. 2 akapit 2 decyzji Komisji C(2007) 5060 wersja ostateczna. Naruszenie zasady proporcjonalności ma polegać na utrzymaniu w mocy orzeczonego przez Komisję nakazu, podczas gdy nie tylko nie był on konieczny do położenia kresu rzekomo stwierdzonego naruszenia, lecz również — nieproporcjonalny do zamierzonego celu. Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd naruszył ponadto zasadę pewności prawa nie stwierdzając nieważności ww. nakazu, podczas gdy został on wyrażony w ogólny i niejednoznaczny sposób, pozostawiając Groupement w niepewności co do środków, jakie należy przyjąć w celu zapobieżenia efektowi gapowicza i zapewnienia ochrony systemu „CB”.


title: Sprawa C-220/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 20 kwietnia 2016 r. – Iberenova Promociones S.A.U./Comisión Superior de Hacienda de la Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 20 kwietnia 2016 r. – Iberenova Promociones S.A.U./Comisión Superior de Hacienda de la Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha
   (Sprawa C-220/16)
   (2016/C 243/20)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha, Sala Contencioso-Administrativo, Sección Segunda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Iberenova Promociones S.A.U.

      Strona pozwana: Comisión Superior de Hacienda de la Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy, skoro zdefiniowane w art. 2 k) dyrektywy 2009/28/WE „systemy wsparcia”, do których należą m.in. zachęty podatkowe polegające na przyznaniu zwolnień i ulg podatkowych czy też zwrotu podatków, określone zostały jako instrumenty służące realizacji określonych w tej dyrektywie celów związanych z wykorzystaniem energii ze źródeł odnawialnych, oznacza to, że wspomniane środki czy też zachęty mają charakter obowiązkowy i wiążący państwa członkowskie bezpośrednio, efektem czego mogą one być powoływane przez zainteresowane jednostki przed wszelkimi organami publicznymi, sądowniczymi i administracyjnymi?

               2.

               Czy użyte po wyliczeniu ww. „systemów wsparcia” polegających na przyznaniu zwolnień i ulg podatkowych czy też zwrotu podatków sformułowanie „nie jest ograniczone do wymienionych środków” należy rozumieć w ten sposób, że do zachęt tych należy właśnie brak opodatkowania, czyli zakaz nakładania na energię pochodzącą ze źródeł odnawialnych jakiegokolwiek szczególnego i wyjątkowego opodatkowania, które należałoby dodać do podatków nakładanych powszechnie w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej i wytwarzaniem energii? Czy należy uznać za objęty ww. ogólnym zakazem dotyczący konkurencji zakaz podwójnego opodatkowania czy też zwielokrotnienia obciążających poszczególne etapy wytwarzania energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych ogólnych czy też szczególnych danin dotyczących tego samego zdarzenia podatkowego, co rozpatrywana w niniejszym przypadku opłata wiatrowa?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej i uznania, że energia pochodząca ze źródeł odnawialnych może zostać opodatkowana, czy dla celów art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE pojęcie „szczególnego celu” należy interpretować w ten sposób, że cel ten musi być wyłączny, a ponadto podatek obciążający energię ze źródeł odnawialnych musi ze względu na swą strukturę mieć rzeczywiście pozafiskalny – a nie jedynie budżetowy – charakter?

               4.

               Czy, zgodnie z art. 4 dyrektywy 2003/96/WE, który, odnosząc się do poziomów opodatkowania, jakie winny być stosowane przez państwa członkowskie w przypadku produktów energetycznych i energii elektrycznej, przyjmuje jako punkt odniesienia przewidziane w tej dyrektywie minimalne poziomy opodatkowania rozumiane jako całkowita kwota podatków pośrednich i bezpośrednich stosowanych do tych produktów w momencie przekazania ich do wykorzystania, należy uznać, że ta całkowita kwota musi prowadzić do wyłączenia z wymaganego przez dyrektywę poziomu opodatkowania wszystkich tych podatków krajowych, które nie mają w rzeczywistości pozafiskalnego charakteru, zarówno ze względu na swą strukturę, jak i ich szczególny cel interpretowany zgodnie z odpowiedzią udzieloną na poprzednie pytanie?

               5.

               Czy użyte w art. 13 ust. 1 e) dyrektywy 2009/28/WE pojęcie opłaty stanowi autonomiczne pojęcie prawa europejskiego, które należy interpretować w sposób szerszy, jako obejmujące pojęcie daniny w ogólnym rozumieniu czy też stanowiące jego synonim?

               6.

               W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie poprzednie: czy wskazane w art. 13 ust. 1 e) dyrektywy 2009/28/WE opłaty uiszczane przez konsumentów mogą obejmować te tylko podatki i obciążenia fiskalne, które mają w odpowiednim przypadku rekompensować szkody spowodowane oddziaływaniem na środowisko naturalne i naprawić te związane z takim negatywnym wpływem czy też oddziaływaniem, lecz nie mogą one obejmować tych danin czy świadczeń publicznych, które, ze względu na to, że obciążają energię pochodzącą ze źródeł niezanieczyszczających środowiska, realizują cel mający przede wszystkim budżetowy czy też fiskalny charakter?


title: Sprawa T-74/08: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Now Pharm przeciwko Komisji (Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka — Postępowanie w sprawie oznaczenia jako sierocego produktu leczniczego — Wniosek o oznaczenie produktu leczniczego „Specjalny płynny wyciąg z korzenia glistnika jaskółcze ziele” ( „Ukrain” ) jako sierocego produktu leczniczego — Decyzja Komisji w sprawie odmowy oznaczenia jako sierocego produktu leczniczego)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/33

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Now Pharm przeciwko Komisji
      (Sprawa T-74/08) (1)

      (Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka - Postępowanie w sprawie oznaczenia jako sierocego produktu leczniczego - Wniosek o oznaczenie produktu leczniczego „Specjalny płynny wyciąg z korzenia glistnika jaskółcze ziele” („Ukrain”) jako sierocego produktu leczniczego - Decyzja Komisji w sprawie odmowy oznaczenia jako sierocego produktu leczniczego)
      (2010/C 288/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Now Pharm AG (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo adwokaci C. Kaletta oraz I.-J. Tegebauer, następnie C. Kaletta)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima oraz M. Šimerdová, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 6132 z dnia 4 grudnia 2007 r. oddalającej wniosek o przyznanie produktowi leczniczemu „Specjalny płynny wyciąg z korzenia glistnika jaskółcze ziele” oznaczenia jako sierocego produktu leczniczego na podstawie rozporządzenia (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. L 18, s. 1)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Now Pharm AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-182/04: Skarga wniesiona dnia 17 maja 2004 r. przez Daniela Van der Spree'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/18

         Skarga wniesiona dnia 17 maja 2004 r. przez Daniela Van der Spree'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-182/04)
   (2004/C 179/35)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 17 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Daniela Van der Spree'a, zamieszkałego w Overijse (Belgia), reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jeana-Nöela Louisa oraz Etienne Marachal, avocats z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Uchylenie decyzji w sprawie sporządzenia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2002 r.;

               —

               Obciążenie kosztami strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący na poparcie swojej skargi podnosi na pierwszym miejscu naruszenie art. 26 i 43 regulaminu pracowniczego urzędników, jak również środków specjalnych mających zastosowanie do dokonania tymczasowej oceny 2001 – 2002. Skarżący podnosi również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia, niespójność między komentarzami i przyznanymi ocenami, jak również oczywisty błąd w ocenie. Ponadto skarżący opiera się na naruszeniu prawa do obrony, ponieważ decyzja została oparta na wewnętrznym sprawozdaniu, o istnieniu którego skarżący nigdy nie został poinformowany oraz na rzekomych kryteriach oceny, które, zdaniem skarżącego, nie zostały jemu podane do wiadomości.


title: Sprawa C-555/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport — Rozwój kolei wspólnotowych — Dyrektywa 91/440/EWG — Artykuł 6 ust. 3 i załącznik II — Dyrektywa 2001/14/WE — Artykuł 4 ust. 2 i art. 14 ust. 2 — Zarządca infrastruktury — Niezależność organizacyjna i decyzyjna — Struktura holdingu — Niepełna transpozycja)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-555/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport - Rozwój kolei wspólnotowych - Dyrektywa 91/440/EWG - Artykuł 6 ust. 3 i załącznik II - Dyrektywa 2001/14/WE - Artykuł 4 ust. 2 i art. 14 ust. 2 - Zarządca infrastruktury - Niezależność organizacyjna i decyzyjna - Struktura holdingu - Niepełna transpozycja)
   2013/C 114/06
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun, B. Simon, R. Vidal Puig i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: C. Pesendorfer i U. Zechner, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik i S. Fiorentino, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237, s. 25) i załącznika II do tej dyrektywy oraz do art. 4 ust. 2 i art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Włoska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-236/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)/Diputación General de Aragón

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)/Diputación General de Aragón
   (Sprawa C-236/16)
   (2016/C 260/30)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso-Administrativo, Sección Segunda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Strona pozwana: Diputación General de Aragón

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z nimi jest istnienie regionalnego podatku, który ma obciążać szkody środowiskowe powodowane wykorzystywaniem urządzeń i elementów przeznaczonych do działalności przedsiębiorstw handlowych oraz generowanym przez nie ruchem w przypadku, gdy dysponują one znaczną powierzchnią sprzedaży i parkingu dla swych klientów, a ich powierzchnia sprzedaży detalicznej przekracza 500 m2, przy czym podatek ten jest wymagalny niezależnie od tego, czy te przedsiębiorstwa handlowe znajdują się rzeczywiście na skonsolidowanym obszarze miejskim i jest nakładany w praktyce przede wszystkim na przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich, a ponadto i) nie ma zastosowania w przypadku podmiotu prowadzącego indywidualne i zbiorcze przedsiębiorstwa handlowe, z których każde ma nieprzekraczającą 500 m2 powierzchnię sprzedaży detalicznej, i to niezależnie od tego, ile wynosi ta łączna powierzchnia sprzedaży detalicznej wszystkich prowadzonych przez dany podmiot przedsiębiorstw; podatek ten nie ma też zastosowania w przypadku, gdy niektóre z tych podmiotów przekraczają próg 500 m2, lecz podstawa ich opodatkowania nie przekracza 2 000 m2, podatek ten zaś obciąża w rzeczywistości podmioty prowadzące jeden tylko sklep o powierzchni sprzedaży detalicznej przekraczającej te progi, a ponadto ii) z tego podatku zwolnione są przedsiębiorstwa handlowe zajmujące się wyłącznie sprzedażą maszyn, pojazdów, narzędzi i zaopatrzenia dla przemysłu; materiałów budowlanych, artykułów sanitarnych, drzwi i okien oraz wyłączną sprzedażą dla przedsiębiorców, a także sprzedażą mebli w wyspecjalizowanych, indywidualnych przedsiębiorstwach tradycyjnych, sprzedażą pojazdów samochodowych w salonach koncesjonowanych sprzedawców i warsztatach, roślin dla ogrodnictwa i hodowli w sklepach szkółkarskich oraz paliw i olejów napędowych dla pojazdów, i to niezależnie od ich powierzchni sprzedaży detalicznej?

               2)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że niedozwoloną pomoc państwa w rozumieniu tego postanowienia stanowi brak rzeczywistego opodatkowania IDMGAV przedsiębiorstw handlowych, których powierzchnia sprzedaży detalicznej nie przekracza 500 m2 lub też przekracza tę wielkość, ale podstawa opodatkowania nie przekracza 2 000 m2 oraz przedsiębiorstw handlowych zajmujących się wyłącznie sprzedażą maszyn, pojazdów, narzędzi i zaopatrzenia dla przemysłu; materiałów budowlanych, artykułów sanitarnych, drzwi i okien oraz wyłączną sprzedażą dla przedsiębiorców; a także sprzedażą mebli w wyspecjalizowanych, indywidualnych przedsiębiorstwach tradycyjnych, sprzedażą pojazdów samochodowych w salonach koncesjonowanych sprzedawców i warsztatach, roślin dla ogrodnictwa i hodowli w sklepach szkółkarskich oraz paliw i olejów napędowych dla pojazdów?


title: Sprawa T-92/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  8 grudnia 2005 r.  — Moren Abat przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Konkurs otwarty — Pytania wielokrotnego wyboru — Poprawność odpowiedzi w formularzu korekty — Skarga pozbawiona w oczywisty sposób wszelkiej podstawy prawnej)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 grudnia 2005 r. — Moren Abat przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-92/04) (1)

   (Urzędnicy - Konkurs otwarty - Pytania wielokrotnego wyboru - Poprawność odpowiedzi w formularzu korekty - Skarga pozbawiona w oczywisty sposób wszelkiej podstawy prawnej)
   (2006/C 48/62)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Marta Christina Moren Abat (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: G. Lebitsch, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: H. Krämer wspierany przez H. Wägenbaur, avocat]
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji komisji konkursowej w konkursie otwartym COM/A/1/02, na mocy której w fazie preselekcji konkursu skarżąca otrzymała liczbę punktów niewystarczającą dla udziału w dalszych egzaminach tego konkursu.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004


title: Sprawa T-42/11: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2011 r. — Universal przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/28

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2011 r. — Universal przeciwko Komisji
   (Sprawa T-42/11)
   2011/C 80/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Universal Corp. (Richmond, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C.R.A. Swaak, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji zawartej w pismach z dnia 12 i 30 listopada 2010 r.; lub

               —

               stwierdzenie, że skarżącej nie można uznać za zobowiązaną do zapłaty części lub całości grzywny nałożonej w tej sprawie do czasu wydania ostatecznego wyroku w sprawie T-12/06 Deltafina przeciwko Komisji lub w jakimkolwiek późniejszym postępowaniu; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie skierowanym przez Komisję do Universal Corporation z dnia 12 listopada 2010 r. i potwierdzonej pismem z dnia 30 listopada 2010 r., wzywającym do zapłaty przez skarżącą solidarnie grzywny nałożonej na Universal Corporation i Deltafinę SpA w sprawie COMP/C.38.281.B2 — Surowiec tytoniowy — Włochy z dnia 20 października 2005 r. po cofnięciu skargi w sprawie T-34/06 Universal Corp. przeciwko Komisji, lecz przed rozstrzygnięciem w sprawie T-12/06 Deltafina SpA przeciwko Komisji i w jakimkolwiek późniejszym postępowaniu.
   W uzasadnieniu skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Po pierwsze skarżąca zarzuca, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą;

                           —

                           zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą w zakresie, w jakim grzywna jest w pełni objęta zabezpieczeniem udzielonym przez spółkę zależną skarżącej Deltafina. Skarżąca jest tylko solidarnie zobowiązana jako spółka dominująca w 100 % do zapłaty grzywny nałożonej przez Komisję na Deltafinę za jej bezpośrednie uczestnictwo w naruszeniu. Cofnięcie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez skarżącą jest zatem pozbawione znaczenia w odniesieniu do kwestii, kiedy grzywna ma zostać zapłacona.

               2)

               Po drugie skarżąca zarzuca naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań;

                           —

                           zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do ważności gwarancji bankowej do czasu zakończenia postępowania wszczętego przez Deltafinę. Akceptując gwarancję bankową dotyczącą skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Deltafinę Komisja wywołała uzasadnione oczekiwania, że nie będzie domagać się zapłaty grzywny przed wydaniem ostatecznego wyroku w sprawie T-12/06. Komisja naruszyła ponadto uzasadnione oczekiwania skarżącej dotyczące okoliczności, że Komisja do celów odpowiedzialności i przymusowej egzekucji potraktuje spójnie skarżącą i Deltafinę jako jedno przedsiębiorstwo.

               3)

               Po trzecie skarżąca zarzuca naruszenie zasady dobrej administracji wynikającej z art. 266 TFUE;

                           —

                           w zaskarżonej decyzji naruszono zasadę dobrej administracji wynikającą z art. 266 TFUE domagając się wcześniejszej zapłaty nałożonej solidarnie grzywny przed rozstrzygnięciem postępowania w sprawie Deltafiny, którego Komisja musi przestrzegać. W przypadku gdy Deltafina wygra sprawę w całości lub w części Komisja będzie zobowiązana do obniżenia lub anulowania kwoty, za której zapłatę Universal została uznana solidarnie odpowiedzialną.


title: Sprawa C-480/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 5 września 2016 r. – Fidelity Funds/Skatteministeriet

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 5 września 2016 r. – Fidelity Funds/Skatteministeriet
   (Sprawa C-480/16)
   (2016/C 419/42)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fidelity Funds

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Interwenient: NN (L) SICAV

      Pytanie prejudycjalne

   Czy reżim podatkowy taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, w ramach którego zagraniczne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) objęte dyrektywą Rady 85/611/EWG (1) (dyrektywą UCITS) są opodatkowane u źródła odnośnie dywidend wypłacanych przez duńskie spółki, jest sprzeczny z art. 56 TWE (art. 63 TFUE) o swobodnym przepływie kapitału czy też z art. 49 TWE (art. 56 TFUE) o swobodzie świadczenia usług, w sytuacji, gdy stanowiące ich duńskie odpowiedniki przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) mogą uzyskać zwolnienie z opodatkowania u źródła albo z tego względu, że rzeczywiście dokonują one wypłaty minimalnej na rzecz swych uczestników w zamian za potrącenie podatku u źródła albo ze względu na to, że dokonuje się teoretycznego obliczenia kwoty tej wypłaty minimalnej, w odniesieniu do której należy potrącić podatek u źródła na poziomie uczestników UCITS?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. 1985, L 375, s. 3, polskie wydanie specjalne: rozdział 06 tom 001 s. 139-154)


title: Sprawa T-509/12: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – Nanso Group (TEEN VOGUE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TEEN VOGUE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VOGUE — Dopuszczalność — Kwalifikacja żądań — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność lub podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Częściowa odmowa rejestracji]

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/36

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – Nanso Group (TEEN VOGUE)
   (Sprawa T-509/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TEEN VOGUE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VOGUE - Dopuszczalność - Kwalifikacja żądań - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność lub podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Częściowa odmowa rejestracji])
   2014/C 102/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Aikens, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nanso Group Oy (Nokia, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat M. Tuominen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2012 r. (sprawa R 147/2011-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Nanso Group Oy a Advance Magazine Publishers, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Advance Magazine Publishers, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-259/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Plovdiv (Bułgaria) w dniu 24 maja 2012 r. — Teritorialna direktsia na Natsionalnata Agentsia za Prihodite — Plovdiv przeciwko „RODOPI М 91” OOD

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Plovdiv (Bułgaria) w dniu 24 maja 2012 r. — Teritorialna direktsia na Natsionalnata Agentsia za Prihodite — Plovdiv przeciwko „RODOPI М 91” OOD
   (Sprawa C-259/12)
   2012/C 243/13
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad — Plovdiv

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Teritorialna direktsia na Natsionalnata Agentsia za Prihodite — Plovdiv

      Strona pozwana:„RODOPI М 91” OOD

      Pytania prejudycjalne

               1.1.

               Czy zasada neutralności podatkowej zezwala państwu członkowskiemu na nałożenie kary z powodu nieterminowego uwzględnienia anulowanej faktury, pomimo tego że anulowanie zostało następnie prawidłowo uwzględnione a osoba, o którą chodzi uiściła wynikający z anulowania podatek wraz z odsetkami?

               1.2.

               Czy w odniesieniu do pytania pierwszego mają znaczenie następujące okoliczności:

                           —

                           termin, w którym anulowana faktura powinna była zostać uwzględniona wynosi 14 dni od końca miesiąca, w którym anulowanie nastąpiło;

                           —

                           anulowanie faktury w rzeczywistości zostało uwzględnione miesiąc po upływie terminu, w którym powinno było zostać uwzględnione;

                           —

                           należny podatek VAT wraz z odsetkami został wpłacony do Skarbu Państwa?

               2)

               Czy art. 242 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej zezwalają państwom członkowskim na nałożenie na podatnika, który rzekomo nie wywiązał się w przewidzianym terminie z obowiązku należytego zaksięgowania okoliczności mających znaczenie dla ustalenia podatku VAT, kary pieniężnej w wysokości niezapłaconego w terminie podatku, jeżeli to zaniechanie zostało później naprawione a należny podatek wpłacony w pełnej wysokości wraz z odsetkami?

               3)

               Czy okoliczność, że Skarb Państwa nie poniósł szkody, ponieważ osoba, o którą chodzi następnie uwzględniła anulowanie faktury i uiściła cały podatek wraz z odsetkami ma znaczenie w tym względzie?

               4)

               Czy nałożenie kary pieniężnej w pełnej wysokości już wpłaconego podatku VAT wraz z odsetkami narusza zasadę proporcjonalności?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-215/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Elecdey Carcelén S.A./Comisión Superior de Hacienda de la Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Elecdey Carcelén S.A./Comisión Superior de Hacienda de la Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha
   (Sprawa C-215/16)
   (2016/C 243/18)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha, Sala Contencioso-Administrativo, Sección Segunda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elecdey Carcelén S.A.

      Strona pozwana: Comisión Superior de Hacienda de la Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy, skoro zdefiniowane w art. 2 k) dyrektywy 2009/28/WE „systemy wsparcia”, do których należą m.in. zachęty podatkowe polegające na przyznaniu zwolnień i ulg podatkowych czy też zwrotu podatków, określone zostały jako instrumenty służące realizacji określonych w tej dyrektywie celów związanych z wykorzystaniem energii ze źródeł odnawialnych, oznacza to, że wspomniane środki czy też zachęty mają charakter obowiązkowy i wiążący państwa członkowskie bezpośrednio, efektem czego mogą one być powoływane przez zainteresowane jednostki przed wszelkimi organami publicznymi, sądowniczymi i administracyjnymi?

               2.

               Czy użyte po wyliczeniu ww. „systemów wsparcia” polegających na przyznaniu zwolnień i ulg podatkowych czy też zwrotu podatków sformułowanie „nie jest ograniczone do wymienionych środków” należy rozumieć w ten sposób, że do zachęt tych należy właśnie brak opodatkowania, czyli zakaz nakładania na energię pochodzącą ze źródeł odnawialnych jakiegokolwiek szczególnego i wyjątkowego opodatkowania, które należałoby dodać do podatków nakładanych powszechnie w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej i wytwarzaniem energii? Czy należy uznać za objęty ww. ogólnym zakazem dotyczący konkurencji zakaz podwójnego opodatkowania czy też zwielokrotnienia obciążających poszczególne etapy wytwarzania energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych ogólnych czy też szczególnych danin dotyczących tego samego zdarzenia podatkowego, co rozpatrywana w niniejszym przypadku opłata wiatrowa?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej i uznania, że energia pochodząca ze źródeł odnawialnych może zostać opodatkowana, czy dla celów art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE pojęcie „szczególnego celu” należy interpretować w ten sposób, że cel ten musi być wyłączny, a ponadto podatek obciążający energię ze źródeł odnawialnych musi ze względu na swą strukturę mieć rzeczywiście pozafiskalny – a nie jedynie budżetowy – charakter?

               4.

               Czy, zgodnie z art. 4 dyrektywy 2003/96/WE, który, odnosząc się do poziomów opodatkowania, jakie winny być stosowane przez państwa członkowskie w przypadku produktów energetycznych i energii elektrycznej, przyjmuje jako punkt odniesienia przewidziane w tej dyrektywie minimalne poziomy opodatkowania rozumiane jako całkowita kwota podatków pośrednich i bezpośrednich stosowanych do tych produktów w momencie przekazania ich do wykorzystania, należy uznać, że ta całkowita kwota musi prowadzić do wyłączenia z wymaganego przez dyrektywę poziomu opodatkowania wszystkich tych podatków krajowych, które nie mają w rzeczywistości pozafiskalnego charakteru, zarówno ze względu na swą strukturę, jak i ich szczególny cel interpretowany zgodnie z odpowiedzią udzieloną na poprzednie pytanie?

               5.

               Czy użyte w art. 13 ust. 1 e) dyrektywy 2009/28/WE pojęcie opłaty stanowi autonomiczne pojęcie prawa europejskiego, które należy interpretować w sposób szerszy, jako obejmujące pojęcie daniny w ogólnym rozumieniu czy też stanowiące jego synonim?

               6.

               W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie poprzednie: czy wskazane w art. 13 ust. 1 e) dyrektywy 2009/28/WE opłaty uiszczane przez konsumentów mogą obejmować te tylko podatki i obciążenia fiskalne, które mają w odpowiednim przypadku rekompensować szkody spowodowane oddziaływaniem na środowisko naturalne i naprawić te związane z takim negatywnym wpływem czy też oddziaływaniem, lecz nie mogą one obejmować tych danin czy świadczeń publicznych, które, ze względu na to, że obciążają energię pochodzącą ze źródeł niezanieczyszczających środowiska, realizują cel mający przede wszystkim budżetowy czy też fiskalny charakter?


title: Sprawa C-382/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien (Austria) w dniu 29 lipca 2010 r. — Erich Albrecht, Thomas Neumann, Van-Ly Sundara, Alexander Svoboda, Stefan Toth

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien (Austria) w dniu 29 lipca 2010 r. — Erich Albrecht, Thomas Neumann, Van-Ly Sundara, Alexander Svoboda, Stefan Toth
   (Sprawa C-382/10)
   ()
   2010/C 274/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Verwaltungssenat Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Erich Albrecht, Thomas Neumann, Van-Ly Sundara, Alexander Svoboda, Stefan Toth

      Strona pozwana: Landeshauptmann von Wien

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Według jakich kryteriów należy ustalić, że żywność jest niezdatna do spożycia przez ludzi w rozumieniu załącznika II rozdziału IX pkt 3 rozporządzenia WE nr 852/2004 (1)? Czy należy tak uznać już w przypadku, gdy istnieje możliwość, że potencjalny kupujący dotknął oferowany środek lub na niego kichnął?

               2)

               Według jakich kryteriów należy ustalić, że żywność jest szkodliwa dla zdrowia w rozumieniu załącznika II rozdziału IX pkt 3 rozporządzenia WE nr 852/2004? Czy należy tak uznać już w przypadku, gdy istnieje możliwość, że potencjalny kupujący dotknął oferowany środek lub na niego kichnął?

               3)

               Według jakich kryteriów należy ustalić, że żywność jest w rozumieniu załącznika II rozdziału IX pkt 3 rozporządzenia WE nr 852/2004 zanieczyszczona w taki sposób, że byłoby nierozsądnie oczekiwać, iż zostanie w tym stanie skonsumowana? Czy należy tak uznać już w przypadku, gdy istnieje możliwość, że potencjalny kupujący dotknął oferowany środek lub na niego kichnął?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych; Dz.U. L 139, s. 1.


title: Sprawa C-285/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 11 czerwca 2014 r. – Directeur général des douanes et droits indirects, Directeur régional des douanes et droits indirects d'Auvergne przeciwko Brasserie Bouquet SA

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 11 czerwca 2014 r. – Directeur général des douanes et droits indirects, Directeur régional des douanes et droits indirects d'Auvergne przeciwko Brasserie Bouquet SA
   (Sprawa C-285/14)
   2014/C 261/23
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Directeur général des douanes et droits indirects, Directeur régional des douanes et droits indirects d'Auvergne

      Druga strona postępowania: Brasserie Bouquet SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (1) należy interpretować w ten sposób, że działanie na mocy licencji oznacza wyłącznie działanie na mocy licencji na korzystanie z patentu lub znaku towarowego albo, że przepis ten można interpretować w ten sposób, iż działanie na mocy licencji oznacza działanie zgodnie z metodą produkcji należącą do osoby trzeciej i z jej upoważnienia?

      (1)  Dz.U. L 316, s. 21.