title: Sprawa T-371/17: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2019 r. — Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja (Konkurencja — Rynek zestawów chipów pasma podstawowego wykorzystywanych w konsumenckich urządzeniach elektronicznych — Postępowanie administracyjne — Artykuł 18 ust. 3 i art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Decyzja w sprawie żądania informacji — Obowiązek uzasadnienia — Konieczność żądanych informacji — Proporcjonalność — Ciężar dowodu — Zasada nemo se ipsum accusare tenetur — Zasada dobrej administracji)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/72

      Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2019 r. — Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja
      (Sprawa T-371/17) (1)

      (Konkurencja - Rynek zestawów chipów pasma podstawowego wykorzystywanych w konsumenckich urządzeniach elektronicznych - Postępowanie administracyjne - Artykuł 18 ust. 3 i art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Decyzja w sprawie żądania informacji - Obowiązek uzasadnienia - Konieczność żądanych informacji - Proporcjonalność - Ciężar dowodu - Zasada nemo se ipsum accusare tenetur - Zasada dobrej administracji)
      (2019/C 187/76)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Qualcomm, Inc. (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone), Qualcomm Europe, Inc. (Sacramento, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Pinto de Lemos Fermiano Rato i M. Davilla)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, G. Conte, M. Farley i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2017) 2258 final z dnia 31 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 i art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 [sprawa AT.39711 — Qualcomm (drapieżne ceny)].

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Qualcomm, Inc. i Qualcomm Europe, Inc. zostają obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa T-655/17: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Inditex/EUIPO — Ansell (ZARA TANZANIA ADVENTURES) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ZARA TANZANIA ADVENTURES — Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe ZARA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Działanie na szkodę charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/73

      Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Inditex/EUIPO — Ansell (ZARA TANZANIA ADVENTURES)
      (Sprawa T-655/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ZARA TANZANIA ADVENTURES - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe ZARA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Działanie na szkodę charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych)
      (2019/C 187/77)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) (Arteixo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Marín Raigal, G. Macías Bonilla, P. López Ronda i E. Armero Lavie)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Zainab Ansell i Roger Ansell (Moshi, Tanzania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lipca 2017 r. (sprawy połączone R 2330/2011-2 i R 2369/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między z jednej strony Industria de Diseño Textil a z drugiej strony Z. Ansell i R. Ansellem.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 5 lipca 2017 r. (sprawy połączone R 2330/2011-2 i R 2369/2011-2) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza uwzględniła częściowo odwołanie wniesione przez Z. Ansell i R. Ansella (sprawa R 2369/2011-2) i dopuściła do rejestracji zgłoszony znak towarowy w odniesieniu do usług wymienionych w pkt 3 sentencji tej decyzji i należących do klas 39 i 43 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     EUIPO pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) w trakcie postępowania przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa T-765/17: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Kiku/CPVO — Sächsisches Landesamt für Umwelt, Landwirtschaft und Geologie (Pinova) (Odmiany roślin — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do ochrony — Odmiana jabłka Pinova — Oddalenie wniosku o unieważnienie — Nowość odmiany — Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 — Ciężar dowodu — Artykuł 76 rozporządzenia nr 2100/94 — Badanie przez CPVO stanu faktycznego z urzędu)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/74

      Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Kiku/CPVO — Sächsisches Landesamt für Umwelt, Landwirtschaft und Geologie (Pinova)
      (Sprawa T-765/17) (1)

      (Odmiany roślin - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do ochrony - Odmiana jabłka Pinova - Oddalenie wniosku o unieważnienie - Nowość odmiany - Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 - Ciężar dowodu - Artykuł 76 rozporządzenia nr 2100/94 - Badanie przez CPVO stanu faktycznego z urzędu)
      (2019/C 187/78)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kiku GmbH (Girlan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

         Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (przedstawiciele: M. Ekvad, F. Mattina i O. Lamberti, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. von Mühlendahla i H. Hartwiga)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą CPVO będąca interwenientem przed Sądem: Sächsisches Landesamt für Umwelt, Landwirtschaft und Geologie (Drezno, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat T. Leidereiter, następnie adwokat B. Lorenzen)

         Przedmiot

      Skarga wniesiona na decyzję izby odwoławczej CPVO z dnia 16 sierpnia 2017 r. (sprawa A 005/2016) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do ochrony pomiędzy Kiku a Sächsisches Landesamt für Umwelt, Landwirtschaft und Geologie.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Kiku GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-277/18: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2019 r. — Zitro IP/EUIPO (PICK & WIN MULTISLOT) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PICK & WIN MULTISLOT — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/74

      Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2019 r. — Zitro IP/EUIPO (PICK & WIN MULTISLOT)
      (Sprawa T-277/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PICK & WIN MULTISLOT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 187/79)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. (sprawa R 978/2017-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego PICK & WIN MULTISLOT jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Zitro IP Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-303/18 RENV: Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — AV/Komisja (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Zatrudnienie — Artykuł 13 WZIP — Badanie lekarskie przed zatrudnieniem — Niekompletne oświadczenia złożone podczas badania lekarskiego — Niepowiadomienie przez zainteresowanego o chorobie — Późniejsze odkrycie przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę — Artykuł 32 WZIP — Zastosowanie pięcioletniego zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną — Skierowanie sprawy do komitetu ds. inwalidztwa — Rozsądny termin — Odpowiedzialność — Krzywda)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/75

      Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — AV/Komisja
      (Sprawa T-303/18 RENV) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Zatrudnienie - Artykuł 13 WZIP - Badanie lekarskie przed zatrudnieniem - Niekompletne oświadczenia złożone podczas badania lekarskiego - Niepowiadomienie przez zainteresowanego o chorobie - Późniejsze odkrycie przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę - Artykuł 32 WZIP - Zastosowanie pięcioletniego zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną - Skierowanie sprawy do komitetu ds. inwalidztwa - Rozsądny termin - Odpowiedzialność - Krzywda)
      (2019/C 187/80)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: AV (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 270 TFUE dotyczące, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 16 września 2014 r., w której organ upoważniony do zawierania umów o pracę w tej instytucji zdecydował o zastosowaniu wobec skarżącego zastrzeżenia medycznego określonego w art. 32 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej i o nieprzyznaniu mu renty inwalidzkiej, oraz po drugie, naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść w następstwie przyjęcia tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                     Żądanie stwierdzenia nieważności zostaje oddalone.

                  2)

                     Od Komisji Europejskiej zasądza się zapłatę na rzecz AV kwoty 3000 EUR.

                  3)

                     W pozostałym zakresie żądanie odszkodowawcze zostaje oddalone.

                  4)

                     AV i Komisja pokrywają własne koszty związane z początkowym postępowaniem przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej wszczętym na podstawie skargi w sprawie F-91/15 oraz z niniejszym postępowaniem w trybie przekazania do ponownego rozpoznania w sprawie T-303/18 RENV.

                  5)

                     AV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w postępowaniu odwoławczym w sprawie T-701/16 P.

         (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015 R. (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F 91/15 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 R.).


title: Sprawa T-323/18: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Fomanu/EUIPO — Fujifilm Imaging Germany (Przedstawienie motyla) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający motyla — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Częściowe wygaśnięcie prawa do znaku — Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Artykuł 58 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/76

      Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Fomanu/EUIPO — Fujifilm Imaging Germany (Przedstawienie motyla)
      (Sprawa T-323/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający motyla - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Częściowe wygaśnięcie prawa do znaku - Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 58 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 187/81)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Fomanu AG (Neustadt an der Waldnaab, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Reichart)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Manea i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Fujifilm Imaging Germany GmbH & Co. KG (Willich, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2018 r. (sprawa R 2241/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Fujifilm Imaging Germany a Fomanu.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Fomanu AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa T-403/18: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Pharmadom/EUIPO — Objectif Pharma (WS wellpharma shop) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WS wellpharma shop — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy WELL AND WELL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/77

      Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Pharmadom/EUIPO — Objectif Pharma (WS wellpharma shop)
      (Sprawa T-403/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WS wellpharma shop - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy WELL AND WELL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 187/82)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Pharmadom (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.P. Dauquaire)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Pétrequin i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Objectif Pharma (Vandoeuvre-lès-Nancy, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Nappey)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2018 r. (sprawa R 1448/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pharmadom a Objectif Pharma.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Pharmadom zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa T-468/18: Wyrok Sądu z dnia 3 kwietnia 2019 r. — NSC Holding/EUIPO — Ibercondor (CONDOR SERVICE, NSC) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CONDOR SERVICE, NSC — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy IBERCONDOR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Właściwy krąg odbiorców — Podobieństwo usług — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/77

      Wyrok Sądu z dnia 3 kwietnia 2019 r. — NSC Holding/EUIPO — Ibercondor (CONDOR SERVICE, NSC)
      (Sprawa T-468/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CONDOR SERVICE, NSC - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy IBERCONDOR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Właściwy krąg odbiorców - Podobieństwo usług - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 187/83)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: NSC Holding GmbH & Cie. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Eichhorst)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO, interwenient przed Sądem: Ibercondor, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 maja 2018 r. (sprawa R 2440/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ibercondor Barcelona SA a NSC Holding.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     NSC Holding GmbH & Cie. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 328 z 17.9.2018.


title: Sprawa T-477/18: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Užstato sistemos administratorius/EUIPO — DPG Deutsche Pfandsystem (Przedstawienie butelki ze strzałką) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego butelkę ze strzałką — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający puszkę, butelkę i strzałkę — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/78

      Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Užstato sistemos administratorius/EUIPO — DPG Deutsche Pfandsystem (Przedstawienie butelki ze strzałką)
      (Sprawa T-477/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego butelkę ze strzałką - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający puszkę, butelkę i strzałkę - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 187/84)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Užstato sistemos administratorius VšĮ (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat I. Lukauskienė)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Sipos i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: DPG Deutsche Pfandsystem GmbH (Berlin, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 maja 2018 r. (sprawa R 2203/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między DPG Deutsche Pfandsystem a Užstato sistemos administratorius.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Užstato sistemos administratorius VšĮ zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa T-555/18: Wyrok Sądu z dnia 3 kwietnia 2019 r. — Medrobotics/EUIPO (See More. Reach More. Treat More.) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego See More. Reach More. Treat More. — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/79

      Wyrok Sądu z dnia 3 kwietnia 2019 r. — Medrobotics/EUIPO (See More. Reach More. Treat More.)
      (Sprawa T-555/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego See More. Reach More. Treat More. - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 187/85)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Medrobotics Corp. (Raynham, Massachusetts, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci B. Bittner i U. Heinrich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2018 r. (sprawa R 463/2018-2), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji oznaczenia słownego See More. Reach More. Treat More. jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Medrobotics Corp. pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawy połączone C-473/17 i C-546/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Repsol Butano SA (C-473/17), DISA Gas SAU (C-546/17)/Administración del Estado (Odesłanie prejudycjalne — Energia — Sektor będących pochodną ropy naftowej gazów skroplonych (LPG) — Ochrona konsumentów — Obowiązek świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym — Maksymalna cena za butlę gazu — Obowiązek dostawy do domu — Artykuł 106 TFUE — Dyrektywy 2003/55/WE, 2009/73/WE i 2006/123/WE — Wykładnia wyroku z dnia 20 kwietnia 2010 r., Federutility i in. (C-265/08, EU:C:2010:205) — Zasada proporcjonalności)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/2

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Repsol Butano SA (C-473/17), DISA Gas SAU (C-546/17)/Administración del Estado
      (Sprawy połączone C-473/17 i C-546/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Energia - Sektor będących pochodną ropy naftowej gazów skroplonych (LPG) - Ochrona konsumentów - Obowiązek świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym - Maksymalna cena za butlę gazu - Obowiązek dostawy do domu - Artykuł 106 TFUE - Dyrektywy 2003/55/WE, 2009/73/WE i 2006/123/WE - Wykładnia wyroku z dnia 20 kwietnia 2010 r., Federutility i in. (C-265/08, EU:C:2010:205) - Zasada proporcjonalności)
      (2019/C 206/02)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Repsol Butano SA (C-473/17), DISA Gas SAU (C-546/17)

         Druga strona postępowania: Administración del Estado

         Przy udziale: Redexis Gas SL, Repsol Butano SA (C-546/17)

         Sentencja

      Warunek proporcjonalności przewidziany w art. 15 ust. 3 lit. c) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on przeszkodzie środkom — takim jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniach głównych — które ustalają cenę maksymalną butli będącego pochodną ropy naftowej gazu skroplonego i nakładają na niektóre podmioty gospodarcze obowiązek dostawy tego gazu do domu, pod warunkiem że środki te zostaną utrzymane przez ograniczony w czasie okres i nie wykraczają poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia realizowanego celu leżącego w ogólnym interesie gospodarczym.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.

         Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa T-174/19: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2019 r. — Vincenti/EUIPO

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/45

      Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2019 r. — Vincenti/EUIPO
      (Sprawa T-174/19)
      (2019/C 206/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Guillaume Vincenti (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego EUIPO, doręczonych pismem z dnia 6 czerwca 2018 r., o nieawansowaniu skarżącego do następnej grupy zaszeregowania (AST 8) w ramach postępowań w sprawie awansu za lata 2014, 2015, 2016 i 2017; oraz

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, oczywiste błędy w ocenie, błędne zastosowanie się lub niezastosowanie się do wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., Vincenti/EUIPO (T-586/16, EU:T:2017:803)
                  W ramach pierwszego zarzutu skargi skarżący podnosi, iż organ powołujący strony pozwanej naruszył art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), dopuścił się oczywistych błędów w ocenie i nie zastosował się lub błędnie zastosował się do wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., Vincenti/EUIPO (T-586/16, EU:T:2017:803), wskutek tego, że nie potraktował skarżącego tak, jakby organ ten dopuścił skarżącego do udziału w poszczególnych postępowaniach w sprawie awansu w stosownych momentach, lecz zamiast tego sporządził globalne sprawozdanie z oceny w momencie wydania zaskarżonych decyzji z dnia 6 czerwca 2018 r. Odmowa awansu nie mogła zdaniem skarżącego zostać uzasadniona według wskazanego wyroku okolicznościami, które nie były znane Urzędowi w momencie, w którym organ powołujący byłby zobowiązany do wydania danej decyzji.
                  Ponadto skarżący podnosi, że globalna odmowa awansu za cztery kolejne lata ze wskazaniem na to samo zachowanie skarżącego jest niezgodna z prawem, gdyż stanowi ona podobnie dotkliwą karę jak te przewidziane w art. 9 ust. 1 lit. e) i f) załącznika IX do regulaminu pracowniczego, a tym samym ostatecznie stanowi trwałą odmowę awansu o charakterze kary z obejściem prawa do obrony przysługującego skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym, a także „podwójną karę”.
                  Ponadto skarżący twierdzi, że zaskarżone decyzje Urzędu są dla niego niezgodnie z prawem krzywdzące ze względu na jego długotrwałą chorobę, gdyż strona pozwana nie zaliczyła pozytywnie okresu jego choroby jako okresu, w którym poprawił on zarzucane mu zachowanie, co stanowi oczywisty błąd w ocenie, błąd przy stosowaniu art. 45 regulaminu pracowniczego oraz wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., Vincenti/EUIPO (T-586/16, EU:T:2017:803).

                  2.

                  Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym przysługującego skarżącemu na podstawie art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz praw procesowych przysługujących skarżącemu na podstawie art. 5 decyzji Komisji (2013) 8968 final z dnia 16 grudnia 2013 r. ustanawiającej ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego, w szczególności na podstawie art. 5 ust. 5 i 7 tej decyzji.
                  W ramach drugiego zarzutu skargi skarżący podnosi, że strona pozwana naruszyła prawo podstawowe skarżącego do bycia wysłuchanym przed wydaniem niekorzystnej dla niego decyzji, gdyż skarżącemu nie dano uprzednio sposobności do zajęcia stanowiska. Nie jest to kwestionowane przez skarżącego.
                  Strona pozwana tym samym naruszyła także bezpośrednio prawa procesowe przysługujące skarżącemu na podstawie art. 5 decyzji Komisji (2013) 8968 final z dnia 16 grudnia 2013 r. ustanawiającej ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego, w szczególności na podstawie art. 5 ust. 5 i 7 tej decyzji, które ponadto odzwierciedlają istotne znaczenie naruszonego prawa podstawowego do bycia wysłuchanym i potwierdzają, że skarżący także w niniejszym przypadku miał prawo do bycia wysłuchanym przed wydaniem zaskarżonych decyzji.


title: Sprawa T-135/17: Wyrok Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Scor/Komisja (Pomoc państwa — Rynek działalności reasekuracyjnej od ryzyka klęsk żywiołowych — Pomoc w formie nieograniczonej gwarancji państwa udzielonej na rzecz CCR — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym po zakończeniu wstępnego etapu badania — Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Legitymacja procesowa — Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną — Częściowa niedopuszczalność — Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron — Status zainteresowanej strony — Brak poważnych trudności)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/27

      Wyrok Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Scor/Komisja
      (Sprawa T-135/17) (1)

      (Pomoc państwa - Rynek działalności reasekuracyjnej od ryzyka klęsk żywiołowych - Pomoc w formie nieograniczonej gwarancji państwa udzielonej na rzecz CCR - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym po zakończeniu wstępnego etapu badania - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja procesowa - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Częściowa niedopuszczalność - Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron - Status zainteresowanej strony - Brak poważnych trudności)
      (2019/C 213/26)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Scor SE (Paryż, Francja) (przedstawiciele: N. Baverez, N. Autet, M. Béas i G. Marson, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, A. Bouchagiar i K. Blanck, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo D. Colas, B. Fodda, E. de Moustier i J. Bousin, następnie D. Colas, B. Fodda, P. Dodeller, R. Coesme i E. de Moustier, pełnomocnicy) i Caisse centrale de réassurance (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo J.P. Gunther, A. Giraud i S. Petit, następnie A. Giraud i S. Petit, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) final z dnia 26 września 2016 r. dotyczącej środków SA.37649 i SA.45860 wdrożonych przez Francję, w zakresie w jakim Komisja uznała w niej za zgodną z rynkiem wewnętrznym nieograniczoną gwarancję udzieloną na rzecz CCR na prowadzenie przez nią działalności reasekuracyjnej od ryzyka klęsk żywiołowych.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Scor SE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i Caisse centrale de réassurance (CCR), w tym koszty poniesione w związku z wnioskiem o zachowanie poufności.

                  3)

                  Republika Francuska pokrywa własne koszty, w tym koszty poniesione w związku z wnioskiem o zachowanie poufności.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-115/19: Postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Bacardi/EUIPO — La Fée (ANGEL’S ENVY)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/66

      Postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Bacardi/EUIPO — La Fée (ANGEL’S ENVY)
      (Sprawa T-115/19) (1)

      (2019/C 230/80)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-303/19: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2019 r. — Yanukovych/Rada

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/26

      Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2019 r. — Yanukovych/Rada
      (Sprawa T-303/19)
      (2019/C 238/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Viktor Feodorovych Yanukovych (Rostów nad Donem, Rosja) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 (1) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 (2) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów, które są w istocie identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-300/18, Yanukovych/Rada (3), lub do nich podobne.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 7).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 1).

         (3)  Dz.U. 2018, C 231, s. 46.


title: Sprawa T-222/17: Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Recylex i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek recyklingu akumulatorów samochodowych ołowiowo-kwasowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Uzgadnianie cen zakupu — Grzywny — Punkt 26 komunikatu w sprawie współpracy z 2006 r. — Punkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/17

      Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Recylex i in./Komisja
      (Sprawa T-222/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek recyklingu akumulatorów samochodowych ołowiowo-kwasowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Uzgadnianie cen zakupu - Grzywny - Punkt 26 komunikatu w sprawie współpracy z 2006 r. - Punkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2019/C 246/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Recylex SA (Paryż, Francja), Fonderie et Manufacture de Métaux SA (Bruksela, Belgia), Harz-Metall GmbH (Goslar, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Wellinger, S. Reinart i K. Bongs)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Rogalski, J. Szczodrowski i F. van Schaik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie na podstawie art. 263 TFUE mające na celu obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące w decyzji Komisji C(2017) 900 final z dnia 8 lutego 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE (sprawa AT.40018 — Recykling akumulatorów samochodowych).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux SA i Harz-Metall GmbH zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa T-370/17: Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — KPN/Komisja (Konkurencja — Koncentracje — Niderlandzki rynek usług telewizyjnych i usług telekomunikacyjnych — Wspólne przedsiębiorstwo o pełnym zakresie funkcji — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG — Zobowiązania — Rynek właściwy — Skutki wertykalne — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/18

      Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — KPN/Komisja
      (Sprawa T-370/17) (1)

      (Konkurencja - Koncentracje - Niderlandzki rynek usług telewizyjnych i usług telekomunikacyjnych - Wspólne przedsiębiorstwo o pełnym zakresie funkcji - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG - Zobowiązania - Rynek właściwy - Skutki wertykalne - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 246/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KPN BV (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: P. van Ginneken i G. Béquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, G. Conte, J. Szczodrowski i F. van Schaik, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: VodafoneZiggo Group Holding BV (Amsterdam, Niderlandy), Vodafone Group plc (Newbury, Zjednoczone Królestwo), Liberty Global Europe Holding BV (Amsterdam) (przedstawiciele: W. Knibbeler, E. Raedts i A. Pliego Selie, adwokaci)

         Przedmiot

      Wniesiona na podstawie art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 5165 final z dnia 3 sierpnia 2016 r. uznającej za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG koncentrację zmierzającą do przejęcia przez Vodafone Group i Liberty Global Europe Holding wspólnej kontroli nad wspólnym przedsiębiorstwem o pełnym zakresie funkcji (sprawa COMP/M. 79 78 — Vodafone — Liberty Global — Dutch JV).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  KPN BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, VodafoneZiggo Group Holding BV, Vodafone Group plc i Liberty Global Europe Holding BV.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


title: Sprawa T-764/15: Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2019 r. — Deutsche Lufthansa/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Środki wdrożone przez Niemcy na rzecz portu lotniczego Frankfurt-Hahn — Decyzja uznająca pomoc za zgodną częściowo z rynkiem wewnętrznym — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Pomoc pośrednia — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/20

      Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2019 r. — Deutsche Lufthansa/Komisja
      (Sprawa T-764/15) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Środki wdrożone przez Niemcy na rzecz portu lotniczego Frankfurt-Hahn - Decyzja uznająca pomoc za zgodną częściowo z rynkiem wewnętrznym - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Pomoc pośrednia - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2019/C 246/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Martin-Ehlers)

         Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, K. Herrmann i D. Recchia, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Land Rheinland-Pfalz (Niemcy) (przedstawiciel: prof. C. Koenig)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/788 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.32833 (11/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Niemcy w odniesieniu do mechanizmów finansowania portu lotniczego Frankfurt-Hahn wdrożonych w latach 2009–2011 (Dz.U. 2016, L 134, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Deutsche Lufthansa AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i Land Rheinland-Pfalz.

         (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa T-230/18: Postanowienie Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Czarnecki/Parlament (Prawo instytucjonalne — Członek Parlamentu Europejskiego — Wypowiedzi skierowane pod adresem innego posła do Parlamentu — Wcześniejsze zakończenie wykonywania mandatu i funkcji wiceprzewodniczącego Parlamentu — Prawo do obrony — Nadużycie władzy — Równość traktowania)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/22

      Postanowienie Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Czarnecki/Parlament
      (Sprawa T-230/18) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu Europejskiego - Wypowiedzi skierowane pod adresem innego posła do Parlamentu - Wcześniejsze zakończenie wykonywania mandatu i funkcji wiceprzewodniczącego Parlamentu - Prawo do obrony - Nadużycie władzy - Równość traktowania)
      (2019/C 246/23)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryszard Czarnecki (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz, S. Seyr i S. Alonso de León, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 7 lutego 2018 r. w sprawie wcześniejszego zakończenia wykonywania mandatu wiceprzewodniczącego Parlamentu przez skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Ryszard Czarnecki zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-609/18: Postanowienie Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Fujifilm Recording Media/EUIPO — iTernity (d:ternity) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego d:ternity — Wcześniejszy słowny znak towarowy iTernity — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku przed wniesieniem skargi — Bezskuteczność zaskarżonej decyzji — Brak interesu prawnego — Skarga w części niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/23

      Postanowienie Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Fujifilm Recording Media/EUIPO — iTernity (d:ternity)
      (Sprawa T-609/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego d:ternity - Wcześniejszy słowny znak towarowy iTernity - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku przed wniesieniem skargi - Bezskuteczność zaskarżonej decyzji - Brak interesu prawnego - Skarga w części niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 246/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Fujifilm Recording Media GmbH (Kleve, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R.D. Härer, C. Schultze, C. Weber, H. Ranzinger i C. Gehweiler)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO: iTernity GmbH (Fryburg, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 lipca 2018 r. (sprawa R 2324/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy iTernity a Fujifilm Recording Media.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa T-685/18: Postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2019 r. — Apple/EUIPO — Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication (SWIFT) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/24

      Postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2019 r. — Apple/EUIPO — Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication (SWIFT)
      (Sprawa T-685/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 246/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Olsen i P. Andreottola, solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication SCRL (La Hulpe, Belgia) (przedstawiciel: adwokat G. Glas)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 sierpnia 2018 r. (sprawa R 476/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication SCRL a Apple Inc.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Apple Inc. i Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication SCRL pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa T-715/18: Postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2019 r. — Phrenos i in./Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Planowanie, przygotowanie, promocja i realizacja „Europejskich Dni Rozwoju” — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu — Unieważnienie postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia — Następcza bezprzedmiotowość postępowania — Umorzenie postępowania)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/25

      Postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2019 r. — Phrenos i in./Komisja
      (Sprawa T-715/18) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Planowanie, przygotowanie, promocja i realizacja „Europejskich Dni Rozwoju” - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu - Unieważnienie postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia - Następcza bezprzedmiotowość postępowania - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 246/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Phrenos SPRL (Mont-sur-Marchienne, Belgia), Akkanto (Watermael-Boitsfort, Belgia) i Operational Management Solutions (Chaumont-Gistoux, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Jafferali i R. van Melsen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu, J. Estrada de Solà i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Sformułowane na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 27 listopada 2018 r. w sprawie odrzucenia oferty konsorcjum utworzonego przez skarżących, przestawionej w ramach przetargu EuropeAid/139729/DH/SER/BE na świadczenie usług dotyczących planowania, przygotowania, promocji i realizacji „Europejskich Dni Rozwoju” na rzecz Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju i w sprawie udzielenia zamówienia innemu oferentowi.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone jako bezprzedmiotowe.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami, łącznie z kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych, z wyjątkiem kosztów związanych ze złożeniem wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta, złożonego przez Pomilio Blumm Srl w postępowaniu w przedmiocie środków tymczasowych.

                  3)

                  Phrenos SPRL, Akkanto, Operational Management Solutions, Komisja i Pomilio Blumm ponoszą własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta, złożonym przez Pomilio Blumm Srl w postępowaniu w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa T-719/18: Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2019 r. — Telemark plus/EUIPO (Telemarkfest) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Telemarkfest — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/25

      Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2019 r. — Telemark plus/EUIPO (Telemarkfest)
      (Sprawa T-719/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Telemarkfest - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 246/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Telemark plus eV (Altusried, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Schenk)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i M. Fischer, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2018 r. (sprawa R 346/2018-4), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Telemarkfest jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Telemark plus eV pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.


title: Sprawa T-254/19 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — AlpaSuri/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Import alpak — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/26

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — AlpaSuri/Komisja
      (Sprawa T-254/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Import alpak - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 246/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: AlpaSuri GbR Barbara Bruns & Wolfgang Stamp (Winsen, Niemcy) (przedstawiciele: U. Schrömbges, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i B. Hofstötter, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparty na art. 278 i 279 TFUE i mający na celu zastosowanie środków tymczasowych w celu zezwolenia importu alpak na terytorium Unii Europejskiej z Kanady.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-256/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Assi/Rada

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/27

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Assi/Rada
      (Sprawa T-256/19)
      (2019/C 246/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bashar Assi (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat L. Cloquet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. (1), w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. (2), w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do skarżącego, oraz

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej pokrycia kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez stronę pozwaną oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, że skarżący wspiera reżim syryjski i odnosi z niego korzyści, podczas gdy takie stwierdzenie jest w pełni bezzasadne.

                  2.

                  Zarzut drugi, w którym skarżący podnosi, że doszło do naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności, a środki przyjęte w zaskarżonych aktach będą miały takie skutki, że należy je uznać za nieproporcjonalne same w sobie. Konsekwencje ekonomicznie sankcji nałożonych na skarżącego będą katastrofalne i nieproporcjonalne w stosunku do celów, do osiągniecia których zaskarżone akty mają dążyć.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności oraz prawa do zatrudnienia, zważywszy, że sporne środki poprzez naruszenie pierwszego protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności uniemożliwią spokojne korzystanie przez skarżącego z jego własności oraz wolności gospodarczej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy. Zaskarżone akty zostały przyjęte z myślą o osiągnięciu celów innych niż cele w nich określone, a mianowicie zostały skierowane przeciwko samemu skarżącemu, zamiast przeciwko reżimowi, z powodów dla niego nieznanych, a zatem wspomniane akty obarczone są nadużyciem władzy.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia ustanowionego w art. 296 akapit drugi TFUE obowiązku uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonych aktów jest w rzeczywistości czysto formalne i prawdopodobnie nie zostało przemyślane przez stronę pozwaną.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu sądowego. Skarżącemu nigdy nie umożliwiono przesłuchania przed zastosowaniem spornych środków ograniczających, a zatem nie mógł on w sposób należyty skorzystać z przysługującego mu prawa do obrony, w tym prawa do rzetelnego procesu sądowego, zagwarantowanego w szczególności w art. 6 ust. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz w art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Decyzja wykonawcza Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 18I, 21.1.2019, s. 13).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 18I, 21.1.2019, s. 4).


title: Sprawa T-289/19: Skarga wniesiona w dniu 1 maja 2019 r. — Arbuzov/Rada

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/28

      Skarga wniesiona w dniu 1 maja 2019 r. — Arbuzov/Rada
      (Sprawa T-289/19)
      (2019/C 246/30)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Sergej Arbuzov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: M. Mleziva, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim akty te dotyczącą skarżącego, oraz

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa do dobrej administracji.
                  Skarżący uzasadnia swoją skargę między innymi tym, że Rada Unii Europejskiej nie działała przy przyjmowaniu decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. z wymaganą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, a opierała się co do zasady na zwięzłym streszczeniu sporządzonym przez prokuraturę generalną Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia przysługującego skarżącemu prawa własności.
                  Skarżący twierdzi w tym względzie, że ograniczenia, które zostały na niego nałożone, są nieproporcjonalne i zbędne oraz naruszają gwarancje prawnomiędzynarodowej ochrony przysługującego mu prawa własności.


title: Sprawa T-291/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Pšonka/Rada

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/29

      Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Pšonka/Rada
      (Sprawa T-291/19)
      (2019/C 246/31)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Viktor Pavlovič Pšonka (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: M. Mleziva, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim akty te dotyczącą skarżącego, oraz

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa do dobrej administracji.
                  Skarżący uzasadnia swoją skargę między innymi tym, że Rada Unii Europejskiej nie działała przy przyjmowaniu zaskarżonej decyzji z wymaganą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, a opierała się co do zasady na zwięzłym streszczeniu sporządzonym przez prokuraturę generalną Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia przysługującego skarżącemu prawa własności.
                  Skarżący twierdzi w tym względzie, że ograniczenia, które zostały na niego nałożone, są nieproporcjonalne i zbędne oraz naruszają gwarancje prawnomiędzynarodowej ochrony przysługującego mu prawa własności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia praw podstawowych skarżącego zagwarantowanych mu przez europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
                  Skarżący twierdzi w tym względzie, że nałożenie na niego ograniczeń naruszyło jego prawa do sprawiedliwego procesu, domniemania niewinności, a także ochrony własności prywatnej.


title: Sprawa T-292/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Pšonka/Rada

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/30

      Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Pšonka/Rada
      (Sprawa T-292/19)
      (2019/C 246/32)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Artem Viktorovič Pšonka (Kramatorsk, Ukraina) (przedstawiciel: M. Mleziva, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim akty te dotyczącą skarżącego, oraz

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa do dobrej administracji.
                  Skarżący uzasadnia swoją skargę między innymi tym, że Rada Unii Europejskiej nie działała przy przyjmowaniu zaskarżonej decyzji z wymaganą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, a opierała się co do zasady na zwięzłym streszczeniu sporządzonym przez prokuraturę generalną Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia przysługującego skarżącemu prawa własności.
                  Skarżący twierdzi w tym względzie, że ograniczenia, które zostały na niego nałożone, są nieproporcjonalne i zbędne oraz naruszają gwarancje prawnomiędzynarodowej ochrony przysługującego mu prawa własności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia praw podstawowych skarżącego zagwarantowanych mu przez europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
                  Skarżący twierdzi w tym względzie, że nałożenie na niego ograniczeń naruszyło jego prawa do sprawiedliwego procesu, domniemania niewinności, a także ochrony własności prywatnej.


title: Sprawa T-301/19: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2019 r. — PNB Banka i in./EBC

text:
                  22.7.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 246/31

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2019 r. — PNB Banka i in./EBC
         (Sprawa T-301/19)
         (2019/C 246/33)
         Język postępowania: angielski

            Strony

            Strona skarżąca: PNB Banka AS (Ryga, Łotwa),  CR (*1),  CT (*1) (przedstawiciele: O. Behrends i M. Kirchner, prawnicy)

            Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

            Żądania

         Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                     —

                     stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 1 marca 2019 r. o zaklasyfikowaniu PNB Banka jako istotny podmiot;

                     —

                     obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

            Zarzuty i główne argumenty

         Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                     1.

                     Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że EBC błędnie uznał, że art. 6 ust. 5 lit. b) rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (1) przewiduje wydanie decyzji w przedmiocie klasyfikacji.

                                 —

                                 Strona skarżąca twierdzi, że art. 6 ust. 5 lit. b) rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego upoważnia EBC jedynie do wykonywania przezeń stosownych kompetencji właściwego organu krajowego. Artykuł 39 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (2) nie może w opinii strony skarżącej zmienić charakteru tej decyzji określonego w art. 6 ust. 5 lit. b) pierwszego z przywołanych rozporządzeń. Na wypadek jeśliby Sąd miał uznać, że art. 39 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego jednak zmienia charakter tej decyzji określony w art. 6 ust. 5 lit. b) rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności tegoż art. 39 ust. 5 zdanie drugie.

                     2.

                     Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że EBC błędnie oparł swoją decyzję na założeniach dotyczących przesłanek stosowania oraz celu art. 6 ust. 5 lit. b) rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego i m.in. nie wziął pod uwagę wyjątkowego charakteru decyzji, o której mowa w przywołanym przepisie.

                     3.

                     Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC nie zbadał i nie dokonał dokładnej oraz bezstronnej oceny wszystkich istotnych aspektów indywidualnego przypadku w celu ustalenia konieczności wydania decyzji na mocy art. 6 ust. 5 lit. b) rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.

                     4.

                     Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że EBC naruszył kilka istotnych postanowień proceduralnych.

                     5.

                     Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że EBC nie skorzystał z uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących mu na mocy art. 6 ust. 5 lit. b) rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.

                     6.

                     Zarzut szósty oparty na twierdzeniu, że EBC naruszył zasadę proporcjonalności.

                     7.

                     Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że EBC naruszył zasadę nemo auditor.

                     8.

                     Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że EBC naruszył zasadę równego traktowania.

                     9.

                     Zarzut dziewiąty oparty na twierdzeniu, że EBC naruszył zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

                     10.

                     Zarzut dziesiąty oparty na twierdzeniu, że EBC naruszył art. 19 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz jego motyw 75, a także dopuścił się nadużycia władzy.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

            (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi, Dz. U. 2013, L 287, s. 63.

            (2)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, Dz.U. L 2014, L 141, s. 1.


title: Sprawa T-310/19: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2019 r. — BRF Singapore Foods/EUIPO — Tipiak (SADIA)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/33

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2019 r. — BRF Singapore Foods/EUIPO — Tipiak (SADIA)
      (Sprawa T-310/19)
      (2019/C 246/35)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BRF Singapore Foods Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciel: adwokat C. Mateu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tipiak (Saint-Aignan de Grand Lieu, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy SADIA — zgłoszenie nr 12 084 273

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie R 1857/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Tipiak kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie zasad dobrej administracji i równego traktowania będących ogólnymi zasadami prawa Unii;

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-313/19: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2019 r. — Taghani/Komisja

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/34

      Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2019 r. — Taghani/Komisja
      (Sprawa T-313/19)
      (2019/C 246/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jamal Taghani (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Champetier i S. Rodrigues)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

                  —

                  obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący podnosi dwa zarzuty na poparcie skargi mającej na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji EPSO z dnia 23 lipca 2018 r. oddalającej jego wniosek o odszkodowanie z tytułu udziału w konkursie EPSO/AST/111/10 oraz, po drugie, w razie potrzeby, decyzji z dnia 14 lutego 2019 r. oddalającej jego zażalenie.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 340 akapit drugi TFUE i oczywistych błędów w ocenie przy dokonanej przez stronę pozwaną analizie w przedmiocie trzech przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, obowiązku staranności i wynikającego z tego obowiązku uzasadnienia, ze względu na to, że pozwana nie zajęła w zaskarżonych decyzjach stanowiska w przedmiocie rozwoju sytuacji w zakresie zażalenia dotyczącego dwóch przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii, a mianowicie istnienia zawinionego działania i związku przyczynowego.


title: Sprawa T-320/19: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2019 r. — BV/Komisja

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/37

      Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2019 r. — BV/Komisja
      (Sprawa T-320/19)
      (2019/C 246/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BV (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 września 2018 r., na mocy której odsetki uzyskane od kapitału reprezentującego przeniesione przez niego uprawnienia emerytalne nie zostały mu zwrócone;

                  —

                  w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku podstawy prawnej i braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 7 ust. 6 przyjętych przez Komisję ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący bezpodstawnego wzbogacenia się Unii w związku z zaksięgowaniem do budżetu Unii Europejskiej kwoty odliczonej z tytułu podwyższenia kapitału.


title: Sprawa T-322/19: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2019 r. — El-Qaddafi/Rada

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/38

      Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2019 r. — El-Qaddafi/Rada
      (Sprawa T-322/19)
      (2019/C 246/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aisha Muammer Mohamed El-Qaddafi (Muscat, Oman) (przedstawiciel: S. Bafadhel, barrister)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/497 z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie wykonania decyzji (WPZiB) 2015/1333 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii w zakresie, w jakim na mocy tego aktu nazwisko skarżącej zostało pozostawione w wykazie ujętym w załącznikach I i III do decyzji Rady 2015/1333/WPZiB z dnia 31 lipca 2015 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/489 z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie wykonania art. 21 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2016/44 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii w zakresie, w jakim na mocy tego aktu nazwisko skarżącej zostało pozostawiono w wykazie ujętym w załączniku II rozporządzenia Rady (UE) 2016/44 z dnia 18 stycznia 2016 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii; oraz

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania przed Sądem zgodnie z jego regulaminem postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w którym skarżąca podnosi, że Rada Unii Europejskiej nie powiadomiła jej o zaskarżonych środkach w stosownym terminie. Stanowi to naruszenie istotnego wymogu proceduralnego związanego z prawem do skutecznej ochrony sądowej, które wyrządziło szkodę skarżącej.

                  2.

                  Zarzut drugi, w ramach którego skarżąca podnosi, że decyzja Rady o pozostawieniu jej nazwiska w wykazie opiera się na takich samych podstawach jak w przypadku środków ograniczających, których nieważność została już stwierdzona wyrokiem Sądu z dnia 28 marca 2017 r. w sprawie T–681/14, wskutek czego stanowi zasadę powagi rzeczy osądzonej i pewności prawa oraz prawa do skutecznego środka prawnego.

                  3.

                  Zarzut trzeci, w którym skarżąca twierdzi, że wskazane w zaskarżonych aktach powody pozostawienia jej nazwiska w wykazie są niezgodne z prawem w zakresie, w jakim nie biorą pod uwagę zasadniczej zmiany okoliczności w Libii. Rada nie przedstawiła indywidualnych, szczegółowych i konkretnych powodów zastosowania zaskarżonych środków, które nie znajdują podstawy w żadnym materiale dowodowym.

                  4.

                  Zarzut czwarty, w ramach którego skarżąca podnosi, że zaskarżone środki naruszają jej prawa podstawowe, w tym prawo do zdrowia, prawo do życia rodzinnego, prawo własności i prawo do skutecznej obrony, zagwarantowane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-325/19: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2019 r. — Cipriani/EUIPO — Hotel Cipriani (ARRIGO CIPRIANI)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/39

      Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2019 r. — Cipriani/EUIPO — Hotel Cipriani (ARRIGO CIPRIANI)
      (Sprawa T-325/19)
      (2019/C 246/41)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Arrigo Cipriani (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Bergia i G. Sironi)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hotel Cipriani Srl (Wenecja, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „ARRIGO CIPRIANI” — zgłoszenie nr 14 063 838

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2019 r. w sprawie R 406/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Hotel Cipriani Srl albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO w celu rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wyrokiem;

                  —

                  zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.


title: Sprawa T-328/19: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2019 r. — „Scorify”/EUIPO — Scor (SCORIFY)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/40

      Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2019 r. — „Scorify”/EUIPO — Scor (SCORIFY)
      (Sprawa T-328/19)
      (2019/C 246/42)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca:„Scorify” UAB (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat V. Viešūnaitė)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Scor SE (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorach czerwonym, białym i granatowym zawierający element słowny „SCORIFY” — zgłoszenie nr 16 214 521

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie R 1639/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  staranne rozpatrzenie pierwotnych pism procesowych strony skarżącej i podstaw jej skargi oraz zmianę decyzji Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, stwierdzając, że odwołanie strony skarżącej złożone do Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej było uzasadnione, w związku z czym sprzeciw powinien zostać oddalony;

                  —

                  nakazanie drugiej stronie pokrycia wszystkich kosztów zapłaconych i poniesionych przez stronę skarżącą w rozumieniu art. 134, 139, 140, 190 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-329/19: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2019 r. — 12seasons/EUIPO — Société Immobilière et Mobilière de Montagny (BE EDGY BERLIN)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/41

      Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2019 r. — 12seasons/EUIPO — Société Immobilière et Mobilière de Montagny (BE EDGY BERLIN)
      (Sprawa T-329/19)
      (2019/C 246/43)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: 12seasons GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Société Immobilière et Mobilière de Montagny (Roanne, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy BE EDGY BERLIN — zgłoszenie nr 15 981 921

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie R 1522/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-331/19: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2019 r. — Pierre Balmain/EUIPO (Przedstawienie głowy lwa otoczonej pierścieniami tworzącymi łańcuch)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/42

      Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2019 r. — Pierre Balmain/EUIPO (Przedstawienie głowy lwa otoczonej pierścieniami tworzącymi łańcuch)
      (Sprawa T-331/19)
      (2019/C 246/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Pierre Balmain SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Iglesias Monravá)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie głowy lwa otoczonej pierścieniami tworzącymi łańcuch) — zgłoszenie nr 17 515 099

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie R 1223/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zarejestrowanie znaku towarowego Unii Europejskiej nr 17 515 099 dla produktów odrzuconych w klasach 14 i 26;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-332/19: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2019 r. — Pierre Balmain/EUIPO (Przedstawienie głowy lwa otoczonego pierścieniami tworzącymi łańcuch)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/43

      Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2019 r. — Pierre Balmain/EUIPO (Przedstawienie głowy lwa otoczonego pierścieniami tworzącymi łańcuch)
      (Sprawa T-332/19)
      (2019/C 246/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Pierre Balmain SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Iglesias Monravá)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie głowy lwa otoczonego pierścieniami tworzącymi łańcuch) — zgłoszenie nr 17 515 115

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie R 1224/2018-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie rejestracji unijnego znaku towarowego nr 17 515 115 dla towarów z klas 14 i 26;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-333/19: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2019 r. — Ntolas/EUIPO — General Nutrition Investment (GN GENETIC NUTRITION LABORATORIES)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/44

      Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2019 r. — Ntolas/EUIPO — General Nutrition Investment (GN GENETIC NUTRITION LABORATORIES)
      (Sprawa T-333/19)
      (2019/C 246/46)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Christos Ntolas (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Renger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: General Nutrition Investment Co. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „GN GENETIC NUTRITION LABORATORIES” — zgłoszenie nr 13 116 678

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 marca 2019 r. w sprawie R 1343/2017-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-729/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 czerwca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 258 TFUE — Artykuł 49 TFUE — Dyrektywa 2006/123/WE — Artykuł 15 ust. 2 i 3 — Dyrektywa 2005/36/WE — Artykuły 13, 14 i 50 oraz załącznik VII — Swoboda przedsiębiorczości — Uznawanie kwalifikacji zawodowych — Krajowe przepisy dotyczące usługodawców kształcących mediatorów)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 czerwca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Grecka
      (Sprawa C-729/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Artykuł 49 TFUE - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuł 15 ust. 2 i 3 - Dyrektywa 2005/36/WE - Artykuły 13, 14 i 50 oraz załącznik VII - Swoboda przedsiębiorczości - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Krajowe przepisy dotyczące usługodawców kształcących mediatorów)
      (2019/C 280/05)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: M. Tassopoulou, D. Tsagkaraki i Ch. Machairas, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                              —

                              Ograniczając formę prawną instytucji kształcących mediatorów do spółek o celu niezarobkowym, które muszą zostać utworzone wspólnie z co najmniej jednej greckiej izby adwokackiej i z co najmniej jednej greckiej izby zawodowej, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 15 ust. 2 lit. b) i c) oraz art. 15 ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym;

                              —

                              uzależniając procedurę uznawania kwalifikacji akademickich od dodatkowych wymogów dotyczących treści wymaganych świadectw oraz od środków wyrównawczych bez uprzedniej oceny ewentualnego istnienia istotnych różnic w stosunku do kształcenia krajowego oraz utrzymując w mocy dyskryminacyjne przepisy zobowiązujące osoby, które ubiegają się o akredytację mediatora, posiadające dokument licencyjny uzyskany za granicą lub wydany przez instytucję kształcącą uznaną za granicą po ukończeniu kształcenia w Grecji, do wykazania się doświadczeniem nabytym w co najmniej trzech postępowaniach mediacyjnych, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 i 14, art. 50 ust. 1 oraz załącznika VII do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r.

                  2)

                  Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 83 z 5.3.2018.


title: Sprawa C-159/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juge de paix du troisième canton de Charleroi — Belgia) — André Moens/Ryanair Ltd (Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 ust. 3 — Odszkodowanie dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów — Zakres — Zwolnienie z obowiązku odszkodowania — Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” — Obecność paliwa na pasie startowym na lotnisku)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juge de paix du troisième canton de Charleroi — Belgia) — André Moens/Ryanair Ltd
      (Sprawa C-159/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 ust. 3 - Odszkodowanie dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Zakres - Zwolnienie z obowiązku odszkodowania - Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” - Obecność paliwa na pasie startowym na lotnisku)
      (2019/C 280/06)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Juge de paix du troisième canton de Charleroi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: André Moens

         Strona pozwana: Ryanair Ltd

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w związku z jego motywami 14 i 15 należy interpretować w ten sposób, że obecność paliwa na jednym z pasów startowych lotniska, która doprowadziła do jego zamknięcia, a w konsekwencji do dużego opóźnienia lotu z lub do tego lotniska, jest objęta pojęciem „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli paliwo to nie pochodzi ze statku powietrznego przewoźnika obsługującego ten lot.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w związku z jego motywami 14 i 15 należy interpretować w ten sposób, że obecność paliwa na pasie startowym na lotnisku powodująca jego zamknięcie, w odniesieniu do której został wykazany jej charakter „nadzwyczajnej okoliczności”, należy uznać za okoliczność, której nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszystkich rozsądnych środków w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa C-247/18 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 czerwca 2019 r. — Republika Włoska/Komisja Europejska (Odwołanie — Europejski Fundusz Społeczny (EFS) — Program operacyjny objęty celem nr 1 dla regionu Sycylii (2000 — 2006) — Zmniejszenie pierwotnie przyznanej pomocy finansowej — Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 — Artykuł 39 — Uprawnienia do dokonywania kontroli — Niezbędne weryfikacje — Korekty finansowe — Obliczanie — Metoda obliczania przez ekstrapolację)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 czerwca 2019 r. — Republika Włoska/Komisja Europejska
      (Sprawa C-247/18 P) (1)

      (Odwołanie - Europejski Fundusz Społeczny (EFS) - Program operacyjny objęty celem nr 1 dla regionu Sycylii (2000 - 2006) - Zmniejszenie pierwotnie przyznanej pomocy finansowej - Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 - Artykuł 39 - Uprawnienia do dokonywania kontroli - Niezbędne weryfikacje - Korekty finansowe - Obliczanie - Metoda obliczania przez ekstrapolację)
      (2019/C 280/07)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, P. Gentili, avvocato dello Stato)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Arenas i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Republika Włoska zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa C-348/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Azienda Agricola Barausse Antonio e Gabriele — Società semplice/Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA) (Odesłanie prejudycjalne — Dodatkowa opłata wyrównawcza w sektorze mleka i przetworów mlecznych — Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 — Artykuł 2 ust. 1 akapit drugi — Ustalenie wkładu producentów w zapłatę należnej dodatkowej opłaty wyrównawczej — Ponowne przydzielenie niewykorzystanych ilości referencyjnych — Środek krajowy ponownie przydzielający niewykorzystane ilości na podstawie obiektywnych kryteriów pierwszeństwa)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/7

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Azienda Agricola Barausse Antonio e Gabriele — Società semplice/Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)
      (Sprawa C-348/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dodatkowa opłata wyrównawcza w sektorze mleka i przetworów mlecznych - Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 - Artykuł 2 ust. 1 akapit drugi - Ustalenie wkładu producentów w zapłatę należnej dodatkowej opłaty wyrównawczej - Ponowne przydzielenie niewykorzystanych ilości referencyjnych - Środek krajowy ponownie przydzielający niewykorzystane ilości na podstawie obiektywnych kryteriów pierwszeństwa)
      (2019/C 280/08)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Azienda Agricola Barausse Antonio e Gabriele — Società semplice

         Strona pozwana: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

         przy udziale: Comitato Spontaneo Produttori Latte (COSPLAT), Società Agricola Galleana — Società semplice, VS i in.

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1256/1999 z dnia 17 maja 1999 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że w przypadku gdy państwo członkowskie postanowi dokonać ponownego przydziału niewykorzystanych ilości referencyjnych, tego ponownego przydziału na rzecz producentów, którzy przekroczyli swoje ilości referencyjne, należy dokonać proporcjonalnie do ilości referencyjnej każdego producenta.

         (1)  Dz.U. C 394 z 20.8.2018.