title: Sprawa T-358/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 sierpnia 2012 r. przez Rosellę Conticchio od postanowienia wydanego w dniu 12 lipca 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-22/11 Conticchio przeciwko Komisji

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/31

         Odwołanie wniesione w dniu 8 sierpnia 2012 r. przez Rosellę Conticchio od postanowienia wydanego w dniu 12 lipca 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-22/11 Conticchio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-358/12 P)
   2012/C 295/55
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rosella Conticchio (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Giuffrida i A. Tortora)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie F-22/11 Conticchio przeciwko Komisji;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej w celu ponownego rozpoznania żądań przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               stwierdzenie, że skarga, w odniesieniu do której wydano zaskarżone postanowienie była w całości dopuszczalna i zasadna;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie F-22/11, którym skarga mająca zasadniczo na celu stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej wypłaty emerytury wnoszącej odwołanie została w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście bezpodstawna.
   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi 3 zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: „Naruszenie zasady dobrej wiary, prawidłowości i bezstronności — z uwagi na brak jasnego przedstawienia zakresu normatywnego niektórych przepisów i praktyk stosowanych prze Komisję w stosunkach z członkami jej personelu”.
               W tym względzie zostało podniesione, że w zaskarżonym postanowieniu uznano, iż argumenty wnoszącej odwołanie są oczywiście bezzasadne w związku z zaskarżalnością odcinku wynagrodzenia za styczeń 2010 r., od którego to miesiąca wnosząca odwołanie powzięła wiadomość o swojej sytuacji. Wspomniany odcinek wynagrodzenia nie jest jednak aktem decydującym i nie można go odrębnie zaskarżyć, ponieważ nie określa w sposób wyczerpujący sytuacji zainteresowanej osoby w chwili nabycia uprawnień emerytalnych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem odcinek wynagrodzenia, będący decyzją administracyjną o charakterze księgowym, jako taki nie jest aktem mogącym wywoływać niekorzyść a zatem w braku innych elementów nie może zostać zaskarżony. W tej kwestii zostało przypomniane, że system SysPer 2 nie pozwala na wyliczenie kwoty przyszłych praw emerytalnych, który tak jak „kalkulator emerytury” zawiera jedynie parametry o charakterze wyłącznie niewiążącym i niezaskarżalnym. R. Conticchio mogła zaskarżyć jedynie ostateczną decyzję pisemną, jej doręczoną, a dotyczącą przyznania i wypłaty uprawnień emerytalnych, ponieważ dopiero od tego momentu posiadała wiedzę na temat dokładnej miesięcznej kwoty je emerytury.

               2.

               Zarzut drugi: „Naruszenie prawa do ochrony sądowej i prawa do jawności postępowania”.
               Sąd do spraw Służby Publicznej, uznając, że znajduje wystarczające oparcie w aktach sprawy rozstrzygnął w drodze uzasadnionego postanowienia nie kontynuując postępowania. Takie rozstrzygnięcie naruszyło prawo wnoszącej odwołanie do pełnej ochrony sądowej. Nie uznano bowiem prawa R. Conticchio do przedstawienia jej argumentów ani nie pozwolono jej na przedstawienie dalszych wyjaśnień również w przedmiocie ewentualnych powodów niedopuszczalności tudzież bezzasadności skargi, naruszając w ten sposób zasadę sprawiedliwego procesu. W tym względzie zostało przypomniane, że w art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej ustanowiono prawo do dobrej administracji, rozumiane jako prawo każdej osoby do tego aby dotyczące jej kwestie były rozpatrywane przez instytucje i organy UE w sposób bezstronny, sprawiedliwy i w rozsądnym terminie. Prawo to obejmuje m.in. prawo każdej osoby do bycia wysłuchaną przed wydaniem w jej sprawie niekorzystnej decyzji indywidualnej.

               3.

               Zarzut trzeci: „W przedmiocie bezpodstawnego wzbogacenia — naruszenie prawidłowości postępowania”.
               W tym względzie skargi nie można uznać za wniesioną po upływie terminu, ponieważ w oparciu o odcinek wynagrodzenia nie można było w żaden sposób sprawdzić obecności elementów odnoszących się do rozpatrywanego zarzutu. Wnosząca odwołanie mogła zarzucić Komisji bezpodstawne wzbogacenie dopiero w chwili otrzymania przez nią decyzji o wypłacie emerytury, czyli w dniu 26 maja 2010 r. Wnosząca odwołanie nie posiadała bowiem nigdy pełnej wiedzy na temat wpłaconych składek, gdyż nigdy nie otrzymała od właściwych służb Komisji odnośnych informacji. Zostało ponadto przypomniane, że Komisja otrzymała odpowiednik aktuarialny składek emerytalnych wpłaconych uprzednio do INPS we Włoszech, poprzez przeniesienie odnośnych praw do wspólnotowego systemu emerytalnego, co skutkuje w przypadku wnoszącej odwołanie brakiem równowagi między otrzymywaną emeryturą a składkami wpłaconymi w trakcie jej kariery. W ten sposób organy Komisji najpierw przyjęły określoną wysokość składki a następnie uznały, że liczba lat jest niższa niż ta, która odnosi się do rzeczywistej kariery wnoszącej odwołanie, prowadząc do powstania bezpodstawnego wzbogacenia Komisji kosztem swoich urzędników.


title: Sprawa C-561/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 listopada 2016 r. – Saras Energía S.A./Administración del Estado

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 listopada 2016 r. – Saras Energía S.A./Administración del Estado
   (Sprawa C-561/16)
   (2017/C 022/18)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Saras Energía S.A.

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie państwa członkowskiego ustanawiające krajowy system zobowiązujący do efektywności energetycznej, który to system ma polegać głównie na corocznym wnoszeniu składek na rzecz krajowego funduszu efektywności energetycznej utworzonego na podstawie art. 20 ust. 4 dyrektywy 2012/27/UE (1), jest zgodne z art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 2 wskazanej dyrektywy?

               2)

               Czy za zgodne za art. 7 ust. 1 i 20 ust. 6 dyrektywy 2012/27/UE należy uznać uregulowanie krajowe, które przewiduje możliwość wypełnienia obowiązków w zakresie oszczędzania energii poprzez akredytację uzyskanej oszczędności, jako alternatywę dla wnoszenia składek na rzecz krajowego funduszu efektywności energetycznej?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzednie, czy zgodne ze wskazanymi art. 7 ust. 1 i art. 20 ust. 6 dyrektywy jest wprowadzenie takiej możliwości alternatywnego wypełnienia obowiązków w zakresie oszczędzania energii, w sytuacji gdy jej istnienie zależy w rzeczywistości od tego, czy władze, korzystając z przysługującego im zakresu uznania, doprecyzują ją w przepisach wykonawczych?
               A czy takie uregulowanie jest zgodne ze wskazanymi przepisami dyrektywy w sytuacji, gdy władze nie doprecyzują w przepisach wykonawczych możliwości alternatywnego wypełnienia obowiązków w zakresie oszczędzania energii?

               4)

               Czy zgodny za zgodny z art. 7 ust. 1 i 4 dyrektywy należy uznać system krajowy, który za strony zobowiązane do wypełniania obowiązków w zakresie oszczędzania energii uznaje wyłącznie przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii, a nie dystrybutorów energii?

               5)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzednie, czy za zgodne ze wskazanymi ustępami art. 7 należy uznać uregulowanie, które jako strony zobowiązane wskazuje przedsiębiorstwa prowadzące sprzedaż detaliczną, a przy tym nie określa żadnych powodów, dla których dystrybutorzy energii nie zostali zaliczeni do stron zobowiązanych.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz.U. 2012, L 315, s. 1)


title: Sprawa T-350/14: Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2015 r. – Arvanitis i in./Parlament i in. [Skarga na bezczynność i skarga o odszkodowanie — Zakończenie działalności przez Olympiaki Aeroporia (OA) — Szkoda podnoszona przez pracowników tymczasowych OA w związku z bezczynnością pozwanych polegającą na nieczuwaniu nad właściwym stosowaniem zasad prawa Unii w odniesieniu do zwolnień tychże pracowników — Brak ścisłego określenia związku przyczynowego pomiędzy podnoszoną szkodą a działaniem pozwanych — Niedopuszczalność]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/56

         Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2015 r. – Arvanitis i in./Parlament i in.
   (Sprawa T-350/14) (1)

   ([Skarga na bezczynność i skarga o odszkodowanie - Zakończenie działalności przez Olympiaki Aeroporia (OA) - Szkoda podnoszona przez pracowników tymczasowych OA w związku z bezczynnością pozwanych polegającą na nieczuwaniu nad właściwym stosowaniem zasad prawa Unii w odniesieniu do zwolnień tychże pracowników - Brak ścisłego określenia związku przyczynowego pomiędzy podnoszoną szkodą a działaniem pozwanych - Niedopuszczalność])
   (2015/C 389/64)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Athanasios Arvanitis (Rodos, Grecja) i 47 innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat C. Papadimitriou)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i A. Troupiotis, pełnomocnicy); Rada Europejska, Eurogrupa, Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino i M. Balta, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy) oraz Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: P. Papapaschalis i P. Senkovic, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia, że pozwani niezgodnie z prawem uchylili się od czuwania nad właściwym stosowaniem pewnych zasad prawa Unii w zakresie zwolnień oraz, po drugie, żądanie odszkodowania za szkodę jaką mieliby ponieść skarżący w wyniku tej bezczynności oraz środków przyjętych przez władze greckie w następstwie niektórych decyzji Komisji, Eurogrupy i Europejskiego Banku Centralnego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Athanasios Arvanitis i 47 innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do niniejszego postanowienia zostaje obciążonych kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa C-406/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division) — Zjednoczone Królestwo) — Uniplex (UK) Ltd przeciwko NHS Business Services Authority (Dyrektywa 89/665/EWG — Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych — Termin do wniesienia skargi — Początek biegu terminu do wniesienia skargi)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division) — Zjednoczone Królestwo) — Uniplex (UK) Ltd przeciwko NHS Business Services Authority
   (Sprawa C-406/08) (1)

   (Dyrektywa 89/665/EWG - Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych - Termin do wniesienia skargi - Początek biegu terminu do wniesienia skargi)
   2010/C 63/16
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Queen's Bench Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Uniplex (UK) Ltd

      Strona pozwana: NHS Business Services Authority

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Queen's Bench Division) — Wykładnia art. 1 i 2 dyrektywy Rady 89/665/EWG dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33) — Krajowe przepisy przewidujące trzymiesięczny termin na wniesienie powództwa — Początek biegu terminu — Dzień, w którym wspólnotowe przepisy w dziedzinie udzielania zamówień publicznych zostały naruszone lub dzień, w którym powód dowiedział się o tym naruszeniu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r., wymaga, aby bieg terminu na wniesienie powództwa o stwierdzenie naruszenia przepisów o zamówieniach publicznych lub o odszkodowanie z tytułu naruszenia tych przepisów rozpoczynał się od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub powinien był dowiedzieć się o tym naruszeniu.

               2)

               Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy 89/665 zmienionej dyrektywą 92/50 sprzeciwia się obowiązywaniu przepisu krajowego, takiego jak ten w postępowaniu przed sądem krajowym, który umożliwia sądowi krajowemu odrzucenie, ze względu na wniesienie po terminie, powództwa o stwierdzenie naruszenia przepisów o zamówieniach publicznych lub o odszkodowanie z tytułu naruszenia tych przepisów, na podstawie ocenianego uznaniowo kryterium, zgodnie z którym takie powództwa powinny być wniesione bezzwłocznie.

               3)

               Dyrektywa 89/665 zmieniona dyrektywą 92/50 wymaga, aby sąd krajowy przedłużył, korzystając z przysługującego mu uznania, termin do wniesienia powództwa, tak aby zapewnić skarżącemu termin odpowiadający temu, który by mu przysługiwał, gdyby bieg terminu przewidzianego w obowiązujących przepisach krajowych rozpoczynał się od dnia, w którym dowiedział się on lub powinien był dowiedzieć się o naruszeniu przepisów o zamówieniach publicznych. Jeżeli nie można dokonać wykładni przepisów krajowych dotyczących terminów do wniesienia powództwa zgodnej z dyrektywą 89/665, zmienioną dyrektywą 92/50, sąd krajowy jest zobowiązany odstąpić od ich stosowania, w celu zastosowania w całości prawa wspólnotowego i zapewnienia ochrony praw, jakie przyznaje ono jednostkom.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-49/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba powiększona) z dnia 18 listopada 2004 r. (faks z dnia 2 lutego 2005 r.) w sprawie T-176/01 Ferriere Nord SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Ferriere Nord SpA w dniu 7 lutego 2004 r.

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/16

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba powiększona) z dnia 18 listopada 2004 r. (faks z dnia 2 lutego 2005 r.) w sprawie T-176/01 Ferriere Nord SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Ferriere Nord SpA w dniu 7 lutego 2004 r.
   (Sprawa C-49/05 P)
   (2005/C 82/34)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 7 lutego 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Ferriere Nord SpA, reprezentowanej przez W. Viscardini i G. Donà, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba powiększona) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie T-176/01 Ferriere Nord SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 listopada 2004 r.

               —

               stwierdzenie nieważności – z zastrzeżeniem ewentualnego orzeczenia w trybie art. 241 WE o niemożności stosowania pkt 82 „Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego” z 2001 r. – decyzji Komisji Wspólnot Europejskich 200/829/WE z dnia 28 marca 2001 r. (1), mocą której pomoc ze strony regionu autonomicznego Fruli-Wenecja Julijska na rzecz Ferriere Nord SpA na inwestycję w nową instalację do produkcji siatki spawanej elektrycznie została uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem;

               —

               zobowiązanie Komisji Wspólnot Europejskich, w trybie art. 235 i 288 ust. 2 WE, do wypłaty odszkodowania za szkodę poniesioną przez Ferriere Nord SpA wskutek naruszenia prawa ową decyzją oraz wskutek opóźnienia, z jakim bezprawnie wstrzymana pomoc zostanie rzeczywiście wypłacona Ferriere Nord SpA, wraz z odsetkami oraz przy uwzględnieniu dewaluacji pieniądza;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd Pierwszej Instancji błędnie:

               —

               dokonał kwalifikacji prawnej zgłoszenia spornej pomocy, a nadto nie uznał za niezgodne z prawem wszczęcie formalnej procedury dochodzenia w dniu 3 czerwca 1999 r.;

               —

               uznał, iż zostały dochowane terminy proceduralne wszczęcia i zakończenia formalnej procedury dochodzenia;

               —

               wykluczył, iż miało miejsce naruszenie praw przyznanych „zainteresowanym”, mimo że nie mieli oni możliwości przedstawienia swych uwag w świetle wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego z 2001 r. (które w międzyczasie weszły w życie i na podstawie których Komisja oparła swą decyzję kończącą formalną procedurę dochodzenia), podczas gdy całe dochodzenie oparte było na „Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego” z 1994 r. (2);

               —

               wykluczył, iż Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań Ferriere Nord dotyczących procedury, mimo iż w swej decyzji bazowała ona na określonych dokumentach nie przedstawionych przez Ferriere jedynie dlatego, że sama Komisja nigdy o nie nie prosiła;

               —

               uznał, że pomoc przyznana Ferriere Nord nie stanowiła części zatwierdzonego już w 1992 r. systemu pomocowego;

               —

               zamiast wykluczyć jego stosowanie, dokonał takiej wykładni punktu 82 powoływanego aktu z 2001 r., która doprowadziła do niezgodnego z prawem retroaktywnego jego stosowania;

               —

               wykluczył, iż inwestycja, na którą została przyznana pomoc Ferriere Nord, realizowała cele ochrony środowiska naturalnego;

               —

               nie zastosował zasad ciężaru dowodu, zgodnie z którymi to Komisja, nie zaś przedsiębiorca, ma obowiązek oddzielenia całkowitego kosztu inwestycji od części obejmującej ochronę środowiska.

      (1)  Dz.U. L 310 z 28.11.2001, str. 22

      (2)  Dz.U. C 72 z 10.3.1994, str. 3


title: Sprawa T-141/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 czerwca 2008 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Częściowa odmowa — Akt niezaskarżalny — Akt wyłącznie potwierdzający — Niedopuszczalność)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 czerwca 2008 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji
   (Sprawa T-141/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Częściowa odmowa - Akt niezaskarżalny - Akt wyłącznie potwierdzający - Niedopuszczalność)
   (2008/C 183/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Internationaler Hilfsfonds eV (Rosbach, Niemcy) (przedstawiciel: H. Kaltenecker, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira, S. Fries i C. Ladenburger, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, która jakoby miała być zawarta w piśmie Komisji z dnia 14 lutego 2005 r. odmawiającym skarżącej dostępu do niektórych dokumentów akt sprawy dotyczącej umowy LIEN 97-2011
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Internationaler Hilfsfonds eV pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005.


title: Sprawa C-383/04: Skarga wniesiona dnia 6 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/24

         Skarga wniesiona dnia 6 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-383/04)
   (2004/C 262/45)
   Dnia 6 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez A. Bordesa, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu wykonania dyrektywy 1999/105/WE Rady z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym (1), a w każdym bądź razie nie przekazując tych przepisów Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin dla transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego upłynął dnia 1 stycznia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 11 z 15.1.2000, str. 17.


title: Sprawa C-462/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Dâmbovița — Secția civilă (Rumunia) w dniu 5 września 2011 r. — Victor Cozman przeciwko Teatrul Municipal Târgoviște

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Dâmbovița — Secția civilă (Rumunia) w dniu 5 września 2011 r. — Victor Cozman przeciwko Teatrul Municipal Târgoviște
   (Sprawa C-462/11)
   2011/C 331/21
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Dâmbovița

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Victor Cozman

      Strona pozwana: Teatrul Municipal Târgoviște

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 1 protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności należy dokonywać w ten sposób, że pozwala na obniżkę w wysokości 25 % płac personelu wynagradzanego z funduszy publicznych zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy nr 118/2010 ustanawiającej pewne środki konieczne dla przywrócenia równowagi budżetowej?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy prawo do płacy jest prawem bezwzględnym, którego państwo nie może ograniczyć?


title: Sprawa C-457/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Vattenfall Europe Generation AG/Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Czasowy zakres stosowania — Chwila powstania obowiązku związanego z handlem uprawnieniami do emisji — Artykuł 3 — Załącznik I — Pojęcie instalacji — Działania służące spalaniu paliwa w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Vattenfall Europe Generation AG/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-457/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Czasowy zakres stosowania - Chwila powstania obowiązku związanego z handlem uprawnieniami do emisji - Artykuł 3 - Załącznik I - Pojęcie instalacji - Działania służące spalaniu paliwa w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW))
   (2016/C 350/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vattenfall Europe Generation AG

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

   Załącznik I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/UE z dnia 23 kwietnia 2009 r., w zakresie, w jakim włącza „spalanie paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW” do wykazu kategorii działań, do których stosuje się ta dyrektywa, należy interpretować w ten sposób, że obowiązek związany z handlem uprawnieniami instalacji przeznaczonej do wytwarzania energii elektrycznej powstaje z chwilą pierwszej emisji gazów cieplarnianych, a zatem ewentualnie nawet przed pierwszym wytwarzaniem energii elektrycznej.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa T-22/05: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2005 r. przez Antonellego Violettiego i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/37

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2005 r. przez Antonellego Violettiego i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-22/05)
   (2005/C 82/67)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 11 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Antonellego Violettiego, zamieszkałego w Cittiglio (Włochy) oraz 12 innych urzędników, reprezentowanych przez adwokata Erica Boigelota przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               Nakazanie przedstawienia wszystkich akt dotyczących skarżących, opieczętowanych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF);

               2)

               Nakazanie przedstawienia sprawozdania kończącego wewnętrzne dochodzenie przeciwko skarżącym;

               3)

               Stwierdzenie nieważności dochodzenia prowadzonego przeciwko skarżącym;

               4)

               Stwierdzenie nieważności notatki OLAF zawierającej powiadomienie o dochodzeniu i poinformowanie włoskich władz sądowych;

               5)

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z dochodzenia przekazanego włoskim władzom sądowym;

               6)

               Stwierdzenie nieważności wszelkich kolejnych aktów prowadzących do decyzji, które w następstwie doprowadziły do niniejszej skargi lub aktów związanych z tymi decyzjami;

               7)

               Obciążenie Komisji wypłatą odszkodowań i odsetek oszacowanych ex æquo et bono na 30.000 EUR dla każdego ze skarżących, z zastrzeżeniem zwiększenia lub zmniejszenia tej sumy w trakcie przebiegu postępowania;

               8)

               Obciążenie, w każdym przypadku, pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   OLAF poinformował skarżących, że zostało wszczęte wewnętrzne dochodzenie dotyczące stosowania systemu ubezpieczeń wypadkowych. W następstwie tego powiadomienia zainteresowani urzędnicy zwrócili się o udostępnienie ich akt medycznych. Tego dostępu im odmówiono.
   Podnosi się zarzut naruszenia art. 73 regulaminu pracowniczego, art. 28 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, naruszenie Przepisów dotyczących ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadków i chorób zawodowych, jak również naruszenie ogólnych zasad prawa, takich jak zasady dobrego administrowania, zasady równego traktowania, jak również niedochowanie obowiązku staranności oraz zasad nakładających na OLAF i na Komisję wydawania decyzji tylko w oparciu o prawnie dopuszczalne podstawy, czyli właściwe i wolne od oczywistego błędu w ocenie.
   Skarżący uważają również, że rozporządzenie 1073/1999 (1) oraz decyzja Komisji 1999/396/CE z dnia 2 czerwca 1999 r. (2) są bezprawne i, w konsekwencji, podnoszą zarzut bezprawności w rozumieniu art. 241 Traktatu WE.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. L 136, str. 1)

      (2)  1999/396/WE, EWWiS, Euratom: Decyzja Komisji z dnia 2 czerwca 1999 r. dotycząca zasad i warunków dochodzeń wewnętrznych w odniesieniu do przeciwdziałania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim nielegalnym działaniom godzącym w interesy Wspólnoty (Dz.U. L 149, str. 57)


title: Sprawa T-275/05: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/56

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-275/05)
   (2005/C 217/115)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 20 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation z siedzibą w Townson, Maryland (Stany Zjednoczone), reprezentowanej przez P. Harrisa, Solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 3 maja 2005 r. (sprawa R 789/2004-1);

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu nr B622 136

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM oraz w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Barwny znak towarowy w kolorach czarnym i żółtym zgłoszony dla towarów z klasy 7 (przenośne narzędzia ręczne o napędzie elektrycznym itd.)

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane w obrocie we wszystkich Państwach Członkowskich dla narzędzi o napędzie elektrycznym.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej

               Stwierdzenie nieważności i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów do ponownego rozpoznania

               Podniesione zarzuty:

               Skarżąca twierdzi, że sprzeciw winien zostać uznany za niedopuszczalny, ponieważ nie wskazywał jasno wcześniejszych znaków i oznaczeń, na które się powołano, co stanowiło naruszenie zasady 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/1995 (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303 z 15.12.1995, str. 1)


title: Sprawa T-713/16: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2016 r. – Fair deal for expats i in./Komisja

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/20

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2016 r. – Fair deal for expats i in./Komisja
   (Sprawa T-713/16)
   (2016/C 428/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fair deal for expats (Lauzun, Francja) i 8 innych (reprezentowanych przez R. Crofta, L. Nelsona, E. Hazzana, solicitors, P. Greena, H. Warwicka i M. Gregoire, barristers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Po pierwsze, stwierdzenie na podstawie art. 264 ust. 1 TFUE nieważności instrukcji przewodniczącego Komisji Europejskiej J. C. Junkera przekazanych drogą elektroniczną w piśmie z dnia 28 czerwca 2016 r. do członków kolegium komisarzy UE przed posiedzeniem plenarnym Parlamentu Europejskiego w Brukseli w dniu 28 czerwca 2016 r. (SPEECH/16/2356) zakazujących jakichkolwiek formalnych i nieformalnych negocjacji z rządem Zjednoczonego Królestwa przed złożeniem oświadczenia o wystąpieniu z UE na podstawie art. 50 TFUE i, po drugie, oświadczenia przewodniczącego Komisji Unii Europejskiej, że wydał – jak wyraźnie stwierdza w tym przemówieniu przed posiedzeniem plenarnym Parlamentu Europejskiego w Brukseli w dniu 28 czerwca 2016 r. i co jest potwierdzone zarówno w angielskiej jak i francuskiej wersji komunikatu prasowego Komisji z tego przemówienia (SPEECH/16/2353) – członkom kolegium komisarzy UE ten zakaz w formie „zarządzenia przewodniczącego”; i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnej lub niedostatecznej podstawy prawnej zaskarżonych środków

                           —

                           Brak jest podstawy prawnej, na której Komisja może odmówić podjęcia negocjacji z rządem Zjednoczonego Królestwa i innym po przeprowadzeniu niewiążącego referendum do notyfikacji zgodnie z art. 50 TUE

                           —

                           Zaskarżone środki nie opierały się na obiektywnych względach, lecz – z jakiego to założenia racjonalnie należy wyjść – na przekonaniu ich autora.

                           —

                           Zaskarżone środki zostały podjęte w sposób stanowiący nadużycie, ponieważ ich określenie w przemówieniu jako „zarządzenie przewodniczącego” jest wprowadzające w błąd dla Parlamentu Europejskiego, pracowników i urzędników Komisji oraz innych instytucji UE, rządów państw członkowskich i obywateli UE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący dyskryminacji Zjednoczonego Królestwa i jego mieszkańców ze względu na obywatelstwo poprzez zaskarżone środki zgodnie z art. 18 TFUE

                           —

                           Zaskarżone środki służyły do tego, aby powstrzymać Komisję od negocjacji z przedstawicielami Zjednoczonego Królestwa.

                           —

                           W ten sposób w znaczny sposób naruszono interesy Zjednoczonego Królestwa, jego obywateli a w szczególności skarżących.

                           —

                           Ponadto skarżącym poprzez zaskarżone środki uniemożliwiono wykonywanie swoich praw podstawowych, włącznie ze swobodą przemieszczania się.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez zaskarżone środki przysługujących skarżącym w prawnie unijnym praw podstawowych

                           —

                           Zaskarżone środki naruszały prawa skarżących wynikające z art. 20 ust. 1 TFUE włącznie z gwarantowanymi m.in. przez art. 20 ust. 2 lit. a), art. 21 ust. 1, art. 45 i art.49 TFUE jak również przez dyrektywę 2004/38/WE (1) prawami

                           —

                           Zaskarżone środki stanowiły naruszenie praw skarżących zakotwiczonych w Karcie praw podstawowych.

               4.

               Przyjęcie zaskarżonych środków z naruszeniem zasady lojalnej współpracy na podstawie art. 4 ust. 3 TUE
               Skarżący podnoszą, że zaskarżone środki zakazują Komisji i jej urzędnikom wyraźnie postępowania zgodnie z zasadą lojalnej współpracy w ten sposób, żeby instytucja ta wspierała Zjednoczone Królestwo i inne instytucje Unii przy wypełnianiu zadań wynikających z traktatów.

               5.

               Zarzut piąty oparty jest na niezgodności z prawem zaskarżonych środków w zakresie, w jakim zostały one podjęte w całości albo w części w celu powstrzymania obywateli innych państw członkowskich UE od wolnego wyrażenia opinii (odnośnie do członkostwa w UE), które zgodnie z art. 11 Karty podlega ochronie.

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s.77).


title: Sprawa C-3/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Alexandra Stück/Swiss International Air Lines AG

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Alexandra Stück/Swiss International Air Lines AG
   (Sprawa C-3/15) (1)

   (2015/C 398/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa T-241/14 P: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Bodson i in./EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Zobowiązaniowy charakter stosunku pracy — Wynagrodzenie — Reforma systemu premii w EBI — Obowiązek uzasadnienia — Przeinaczenie — Naruszenie prawa)

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/25

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Bodson i in./EBI
   (Sprawa T-241/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Zobowiązaniowy charakter stosunku pracy - Wynagrodzenie - Reforma systemu premii w EBI - Obowiązek uzasadnienia - Przeinaczenie - Naruszenie prawa))
   (2016/C 118/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jean-Pierre Bodson (Luksemburg, Luksemburg), Dalila Bundy (Cosnes-et-Romain, Francja), Didier Dulieu (Roussy-le-Village, Francja), Marie-Christel Heger (Nospelt, Luksemburg), Evangelos Kourgias (Senningerberg, Luksemburg), Manuel Sutil (Luksemburg), Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luksemburg) i Henry von Blumenthal (Bergem, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: C. Gómez de la Cruz, T. Gilliams i G. Nuvoli, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P.E. Partscha)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2014 r., Bodson i in/EBI (F-83/12, RecFP, EU:F:2014:15) zmierzające do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               J.P. Bodson oraz pozostali wnoszący odwołanie, których nazwiska figurują w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty niniejszego postępowania poniesione przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI).

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-299/08: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Elf Aquitaine przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek chloranu sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Zasada indywidualizacji kar i sankcji — Zasada legalności kar — Domniemanie niewinności — Zasada dobrej administracji — Zasada pewności prawa — Nadużycie władzy — Grzywny — Okoliczność obciążająca — Odstraszanie — Okoliczność łagodząca — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Istotna wartość dodana)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/19

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Elf Aquitaine przeciwko Komisji
   (Sprawa T-299/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek chloranu sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Zasada indywidualizacji kar i sankcji - Zasada legalności kar - Domniemanie niewinności - Zasada dobrej administracji - Zasada pewności prawa - Nadużycie władzy - Grzywny - Okoliczność obciążająca - Odstraszanie - Okoliczność łagodząca - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Istotna wartość dodana)
   2011/C 186/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Elf Aquitaine SA (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: É. Morgan de Rivery i S. Thibault-Liger, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis, É. Gippini Fournier i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W ramach żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38.695 — Chloran sodu) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, a także, w ramach żądania ewentualnego, uchylenie grzywien nałożonych na skarżącą w tej decyzji lub obniżenie ich kwoty.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Elf Aquitaine SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008


title: Sprawa F-56/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 24 kwietnia 2013 r. — Lebedef przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie dyscyplinarne — Sankcja dyscyplinarna — Przeniesienie na niższy stopień)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/84

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 24 kwietnia 2013 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-56/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie dyscyplinarne - Sankcja dyscyplinarna - Przeniesienie na niższy stopień)
   2013/C 225/192
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningenberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu na skarżącego sankcji dyscyplinarnej w postaci przeniesienia o dwa stopnie niżej w ramach tej samej grupy funkcyjnej

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               G. Lebedef ponosi koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011, s. 31.


title: Sprawa C-412/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 10 października 2006 r. — Annelore Hamilton przeciwko Volksbank Filder eG

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 10 października 2006 r. — Annelore Hamilton przeciwko Volksbank Filder eG
   (Sprawa C-412/06)
   (2006/C 310/12)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Stuttgart
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Annelore Hamilton.

      Strona pozwana: Volksbank Filder eG
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 4 ust. 1 i art. 5 (1) dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 (1) można interpretować w ten sposób, że nie ma przeszkód, by ustawodawca krajowy tak ograniczył w czasie prawo do odstąpienia od umowy przysługujące konsumentowi na podstawie art. 5 dyrektywy, żeby, mimo wadliwego zawiadomienia konsumenta, wygaśnięcie tego prawa następowało po miesiącu od całkowitego wykonania przez obie strony świadczeń umownych?
               W wypadku przeczącej odpowiedzi Trybunału na pytanie pierwsze:

               2.

               Czy dyrektywę 85/577/EWG należy interpretować w ten sposób, że jeżeli konsument nie został zawiadomiony zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy, zachowuje prawo do odstąpienia od umowy, w szczególności także po wykonaniu umowy?

      (1)  Dz.U. L 372, str. 31


title: Sprawa C-139/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 7 kwietnia 2008 r. — postępowanie karne przeciwko Rafet Kqiku

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 7 kwietnia 2008 r. — postępowanie karne przeciwko Rafet Kqiku
   (Sprawa C-139/08)
   (2008/C 183/17)
   Język postępowania: niemiecki.
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Karlsruhe
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym:

      Strona skarżąca:

               1.

               Generalstaatsanwaltschaft Karlsruhe

               2.

               Staatsanwaltschaft Konstanz

      Oskarżony: Rafet Kqiku
   Pytania prejudycjalne
   Czy przepisy zawarte w art. 1 i 2 decyzji nr 896/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. wprowadzającej uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez państwa członkowskie niektórych zezwoleń na pobyt wydawanych przez Szwajcarię i Lichtenstein do celów przejazdu tranzytem przez ich terytorium (1) należy interpretować w ten sposób, że wymienione w załączniku zezwolenia na pobyt wydane przez Szwajcarię i Lichtenstein wywołują bezpośrednio, z mocy jednostronnego uznania przez państwa członkowskie, które w pełni wprowadzają w życie dorobek Schengen, za równorzędne z ich wizami jednolitymi lub wizami krajowymi, skutki dokumentu pobytowego zezwalającego na przejazd tranzytem przez wspólny obszar,
   czy też
   przepisy art. 1 i 2 decyzji nr 896/2006/WE należy rozumieć w ten sposób, że obywatele państw trzecich, którzy posiadają wymienione w załączniku, jednostronnie uznane przez państwa, które w pełni wprowadzają w życie dorobek Schengen, zezwolenia na pobyt wydane przez Szwajcarię lub Lichtenstein, są zwolnieni do celów przejazdu tranzytem przez wspólny obszar z obowiązku wizowego wynikającego z art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 539/2001?

      (1)  Dz.U. L 167, str. 8.


title: Sprawa C-124/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/35

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-124/06) (1)

   (2007/C 95/69)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa T-476/11 P: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2013 r. — Komisja przeciwko Moschonaki (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Ogłoszenie o naborze — Odrzucenie kandydatury — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Zasada zgodności pomiędzy skargą a zażaleniem — Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Skarga o odszkodowanie)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/8

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2013 r. — Komisja przeciwko Moschonaki
   (Sprawa T-476/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Ogłoszenie o naborze - Odrzucenie kandydatury - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Zasada zgodności pomiędzy skargą a zażaleniem - Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Skarga o odszkodowanie)
   2013/C 359/12
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Chrysanthe Moschonaki (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat)

      Interwenient popierający żądania wnoszącej odwołanie: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Kennedy i I. Ní Riagáin Düro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 28 czerwca 2011 r. w sprawie F-55/10 AS przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 28 czerwca 2011 r. w sprawie F-55/10 AS przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze zostaje uchylony w zakresie, w jakim stwierdza dopuszczalność zarzutu, dotyczącego naruszenia art. 7 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, w jakim stwierdza nieważność decyzji z dnia 30 września 2009 r., na mocy której Komisja Europejska odrzuciła kandydaturę Chrysanthe Moschonaki w oparciu o ten zarzut, oraz w jakim zasądza od Komisji na rzecz Ch. Moschonaki kwotę 3 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpatrzenia.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 319 z 29.10.2011.


title: Sprawa T-682/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 26 listopada 2015 r. przez Patrick Wanègue od postanowienia wydanego w dniu 15 września 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-21/15 Wanègue/Komitet Regionów

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/24

         Odwołanie wniesione w dniu 26 listopada 2015 r. przez Patrick Wanègue od postanowienia wydanego w dniu 15 września 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-21/15 Wanègue/Komitet Regionów
   (Sprawa T-682/15 P)
   (2016/C 059/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Patrick Wanègue (Dilbeek, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Druga strona postępowania: Komitet Regionów Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia z dnia 15 września 2015 r. w sprawie F-21/15, mocą którego Sąd do spraw Służby Publicznej (druga izba) odrzucił skargę wniesioną w dniu 5 lutego 2015 r. przez wnoszącego odwołanie przeciwko Komitetowi Regionów jako w części oczywiście pozbawioną podstawy prawnej a w części oczywiście niedopuszczalną;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi i uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w skardze;

               —

               obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 51 ust. 1 i art. 53 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej (SSP) oraz zasady równości stron w postępowaniu, ponieważ termin dwóch miesięcy przewidziany na złożenie odpowiedzi na skargę, powiększony o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość obliczono od chwili doręczenia usunięcia braków skargi, a nie od chwili doręczenia skargi, a tym samym odpowiedź na skargę Komitetu Regionów (KR) została załączona do akt postępowania, podczas gdy została złożona po terminie; w rezultacie Sąd oparł się na tej odpowiedzi celem odrzucenia skargi w drodze postanowienia na podstawie art. 81 regulaminu postępowania, a wnoszący odwołanie został pozbawiony możliwości żądania korzyści płynących z wyroku zaocznego na podstawie art. 121 regulaminu postępowania.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady wykładni przepisów prawa Unii Europejskiej z uwzględnieniem ich kontekstu oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ SSP w pkt 64-70 swego postanowienia dokonał wykładni art. 56 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, nie uwzględniając ani jego art. 55, ani decyzji wydanych przez KR na tej podstawie, a także nie odpowiedział na argumenty, jakie skarżący wyciągnął z tych przepisów, jak również na naruszenia prawa, a w ten sposób naruszył zakres i cel art. 55 i 56 regulaminu pracowniczego oraz art. 3 załącznika VI do tego regulaminu, jak również art. 2 i 4 decyzji nr 048/03 dotyczącej sposobów przyznawania dodatków ryczałtowych za nadgodziny przepracowane przez niektórych urzędników kategorii C i D, którzy są zmuszeni regularnie pracować w godzinach nadliczbowych (zwanej dalej „decyzją nr 48/03”).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad wykładni przepisów regulaminu pracowniczego zgodnie z europejską kartą praw podstawowych i art. 31 karty, zgodnie z decyzją nr 48/03 oraz obowiązku uzasadnienia wyroków i zaufania do pism procesowych, ponieważ SSP w pkt 71-74 swojego postanowienia nie uwzględnił art. 6 decyzji nr 48/03 dla celów wykładni art. 31 ust. 2 karty, nie odpowiedział w sposób wymagany prawem na argumenty, jakie wnoszący odwołanie wyciągnął z tych przepisów i naruszył przedmiot oraz podstawę skargi.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zaufania do pism procesowych i zasady oceny skargi na podstawie okoliczności istniejących w chwili przyjęcia zaskarżonego aktu, ponieważ SSP uznał w pkt 77 swojego postanowienia, że wnoszący odwołanie oparł swe argumenty dotyczące zasady równego traktowania na skutkach spornej decyzji, a w każdym razie je odrzucił w oparciu o te skutki, jak również naruszenia obowiązku uzasadnienia, zasady wykładni przepisów regulaminu pracowniczego, zgodnie z zasadą równości i samej zasady równości, ponieważ Sąd nie odpowiedział w pkt 77 czy 78-80 swego postanowienia w sposób wymagany prawem na jego argumenty.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący po pierwsze, naruszenia zaufania do pism procesowych i art. 50 § 1 lit. e) regulaminu postępowania przez SSP, ponieważ Sąd stwierdził w pkt 82 swojego postanowienia, że zarzut niezgodności z prawem podniesiony przez wnoszącego odwołanie nie został poparty żadną argumentacją przeciwnie do tego, co przewiduje ten przepis, a zatem był oczywiście niedopuszczalny, a po drugie, w konsekwencji niezgodności z prawem pkt 54-57 zaskarżonego postanowienia.


title: Sprawa F-122/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2012 r. — Cocchi i Falcione przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytura — Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym — Wycofanie propozycji przekazania — Akt, którym nie przyznano praw podmiotowych lub innych podobnych korzyści)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/27

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2012 r. — Cocchi i Falcione przeciwko Komisji
   (Sprawa F-122/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytura - Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym - Wycofanie propozycji przekazania - Akt, którym nie przyznano praw podmiotowych lub innych podobnych korzyści)
   2013/C 46/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Cocchi (Wezembeek-Oppem, Belgia) i Nicola Falcione (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o wycofaniu propozycji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżących, która została już przez nich zaakceptowana.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 i 23 lutego 2010 r. Komisji Europejskiej w zakresie, w jakim wycofano w nich propozycje, skierowane do G. Cocchiego i N. Falcionego, wskazujące sumę dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury, które wynikną z ewentualnego przeniesienia ich uprawnień emerytalnych.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona jedną trzecią kosztów poniesionych przez G. Cocchiego i N. Falcionego.

               4)

               G. Cocchi i N. Falcione pokrywają dwie trzecie swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011, s. 34.


title: Sprawa T-668/11: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2011 r. — VIP Car Solutions przeciwko Parlamentowi

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/14

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2011 r. — VIP Car Solutions przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-668/11)
   2012/C 109/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: VIP Car Solutions SARL (Hoenheim, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. Welzer)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz VIP Car Solutions SARL kwoty 1 408 000 EUR;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca domaga się naprawienia szkody oraz krzywdy, jakie miała ponieść w związku z decyzją Parlamentu z dnia 24 stycznia 2007 r. w przedmiocie odrzucenia jej oferty złożonej w ramach przetargu dotyczącego przewozu członków Parlamentu Europejskiego samochodami i mikrobusami z szoferem w trakcie trwania sesji w Strasburgu (nr PE/2006/06/UTD/1) (1). W wyroku z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie T-89/07 VIP Car Solutions przeciwko Parlamentowi (2) Sąd stwierdził nieważność wspomnianej decyzji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące istotne uchybienia po stronie Parlamentu, które doprowadziły do powstania szkody i krzywdy:

               —

               naruszenie obowiązku podania do wiadomości ceny proponowanej przez podmiot, któremu udzielono zamówienia;

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia, jako że Parlament nie udostępnił żadnych informacji na temat charakterystyki i zalet wybranej oferty, oraz

               —

               oczywisty błąd w ocenie, ze względu na fakt, że Parlament nie oparł decyzji o odrzuceniu oferty na uprzednio określonych w zaproszeniu do składania ofert kryteriach wyboru oferty i przyznania zamówienia.

      (1)  Dz.U. 2006/S 177-187988.

      (2)  Zb.Orz. s. II-1403.


title: Sprawa C-93/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 6 marca 2009 r. — Hartmut Eifert przeciwko Land Hessen, uczestnik postępowania: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 6 marca 2009 r. — Hartmut Eifert przeciwko Land Hessen, uczestnik postępowania: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung
   (Sprawa C-93/09)
   2009/C 113/46
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Wiesbaden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hartmut Eifert

      Strona pozwana: Land Hessen

      Uczestnik postępowania: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 42 akapit pierwszy pkt 8b i art. 44a rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209 z dnia 11.8.2005 r., s. 1), wprowadzone doń w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 1437/2007 z dnia 26 listopada 2007 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 322 z dnia 7.12.2007 r., s. 1) są nieważne?

               2)

               Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 259/2008 z dnia 18 marca 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie publikowania informacji na temat beneficjentów środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 76 z dnia 19.3.2008 r., s. 28) jest

                           a)

                           nieważne

                           b)

                           ważne ale tylko dlatego, że dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105 z dnia 13.4.2006 r., s. 54) jest nieważna?

         Jeśli wspomniane w pierwszym i drugim pytaniu przepisy są ważne, to:

               3)

               Czy wykładni art. 18 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z dnia 23.11.1995 r., s. 31) należy dokonywać w ten sposób, że opublikowanie na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 259/2008 z dnia 18 marca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie publikowania informacji na temat beneficjentów środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) może nastąpić dopiero wtedy, gdy przeprowadzone zostanie przewidziane w tym artykule postępowanie, które zastępuje zawiadomienie organu nadzorczego?

               4)

               Czy wykładni art. 20 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z dnia 23.11.1995 r., s. 31) należy dokonywać w ten sposób, że opublikowanie na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 259/2008 z dnia 18 marca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie publikowania informacji na temat beneficjentów środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) może nastąpić dopiero wtedy, gdy została przeprowadzona przewidziana dla takich przypadków w prawie krajowym kontrola wstępna?

               5)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte: czy wykładni art. 20 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z dnia 23.11.1995 r., s. 31) należy dokonywać w ten sposób, że kontrola przeprowadzona w oparciu o rejestr, o którym mowa w art. 18 ust. 2 tiret drugie tej dyrektywy, który jednak nie zawiera określonej tam informacji, nie może być uznana za kontrolę skuteczną?

               6)

               Czy wykładni art. 7 — a w niniejszym przypadku w szczególności lit. e) –dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z dnia 23.11.1995 r., s 31) należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce polegającej na zatrzymywaniu adresów IP użytkowników strony internetowej bez ich wyraźnej zgody?


title: Sprawa C-519/08: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 24 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Athinon — Grecja) — Archontia Koukou przeciwko Elliniko Dimosio (Artykuł 104 §3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału Sprawiedliwości — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzule 5 i 8 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym — Kolejne umowy o pracę na czas określony — Obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników — Środki mające na celu zapobieżenie nadużyciom — Sankcje — Całkowity zakaz przekształcania umów o pracę na czas określony w umowy o pracę na czas nieokreślony w ramach sektora publicznego — Skutki nienależytej transpozycji dyrektywy — Wykładnia zgodna)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/17

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 24 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Athinon — Grecja) — Archontia Koukou przeciwko Elliniko Dimosio
   (Sprawa C-519/08) (1)

   (Artykuł 104 §3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału Sprawiedliwości - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzule 5 i 8 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym - Kolejne umowy o pracę na czas określony - Obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników - Środki mające na celu zapobieżenie nadużyciom - Sankcje - Całkowity zakaz przekształcania umów o pracę na czas określony w umowy o pracę na czas nieokreślony w ramach sektora publicznego - Skutki nienależytej transpozycji dyrektywy - Wykładnia zgodna)
   2009/C 205/31
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Monomeles Protodikeio Athinon

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Archontia Koukou

      Strona pozwana: Elliniko Dimosio

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Monomeles Prodikeio Athinon — Wykładnia klauzuli 5 i 3 załącznika do dyrektywy Rady 1990/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz. U. L 175, s 43) — Obiektywne powody, uzasadniające nieograniczone odnawianie umów o pracę na czas określony — Nałożony przez przepisy krajowe, obowiązek zawierania takich umów — Zakaz ustanawiania przepisów, mających na celu transpozycję porozumienia, które powodowałyby obniżenie poziomu ochrony pracowników — Pojęcie obniżenia

      Sentencja

               1)

               Klauzulę 5 pkt 1 lit. a) Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999r., które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 1990/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie zawieraniu kolejnych umów o pracę na czas określony, dla którego jedynym uzasadnieniem jest okoliczność, że odbywa się to na podstawie przepisów ustawodawczych lub ogólnych przepisów wykonawczych państwa członkowskiego. Pojęcie „obiektywnych powodów” w rozumieniu rzeczonej klauzuli wymaga aby zawarcie tego szczególnego rodzaju stosunków pracy, w takim kształcie w jakim stanowią przepisy krajowe było uzasadnione istnieniem konkretnych okoliczności związanych, w szczególności z działalnością, o którą chodzi i z warunkami jej wykonywania.

               2)

               Klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych takich jak te, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym i które, tytułem środków mających zapobiegać nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony, ustanawiają obowiązek przestrzegania limitu odnoszącego się do maksymalnego czasu trwania tych umów, przewidując jednocześnie wyjątki od tego ograniczenia dotyczące określonych kategorii pracowników, jeśli pracownicy ci mogą korzystać z przynajmniej jednego z wymienionych w rzeczonej klauzuli środków mających zapobiec nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony.

               3)

               Klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych takich jak te, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym i które, tytułem środków zaradczych w przedmiocie kolejnych umów o pracę na czas określony, ustanawiają obowiązek zapłaty wynagrodzenia i odszkodowania a także sankcje karne i dyscyplinarne, jeśli warunki stosowania i rzeczywiste wprowadzenie w życie mających znaczenie przepisów prawa wewnętrznego są odpowiednie dla zapewnienia karalności nadużywania przez administracje publiczną kolejnych umów o pracę na czas określony, która to kwestia podlega zbadaniu przez sąd krajowy.

               4)

               Klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że, w sytuacji gdy wewnętrzny porządek prawny państwa członkowskiego nie przewiduje w ramach sektora publicznego innych skutecznych środków mających zapobiegać i ewentualnie prowadzić do karalności nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony, która to kwestia podlega zbadaniu przez sąd krajowy, stoi ona na przeszkodzie przyjęciu takich przepisów krajowych jak te, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, jeśli nie stosuje się ich ratione temporis do kolejnych umów o pracę na czas określony, które zostały zawarte lub odnowione po upływie terminu transpozycji dyrektywy 1999/70 lecz utraciły ważność w dniu wejścia w życie tych przepisów lub w jakimkolwiek momencie w trakcie trzech miesięcy poprzedzających ten dzień.

               5)

               W takich okolicznościach jak te, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że, w sytuacji gdy wewnętrzny porządek prawny państwa członkowskiego przewiduje w ramach sektora publicznego inne skuteczne środki mające zapobiegać i ewentualnie prowadzić do karalności nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony w rozumieniu tegoż pkt 1, nie stoi ona przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa krajowego, które, wyłącznie w ramach sektora publicznego, całkowicie zakazują przekształcania w umowę o pracę na czas nieokreślony kolejnych umów o pracę na czas określony, które mając na celu zaspokojenie zwyczajnych i trwałych potrzeb pracodawcy powinny być uważane za nadużycie. Do sądu krajowego należy ocena w jakim stopniu warunki stosowania i rzeczywiste wprowadzenie w życie mających znaczenie przepisów prawa wewnętrznego są odpowiednie dla celów zapobiegania i ewentualnie zapewnienia karalności nadużywania przez administrację publiczną kolejnych umów o pracę na czas określony.

               6)

               Klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie stoi ona na przeszkodzie temu aby spory związane z nadużywaniem umów o pracę na czas określony w sektorze publicznym wchodziły w zakres wyłącznej właściwości sądów administracyjnych. Do sądu krajowego należy jednak zbadanie czy zagwarantowane zostało prawo do skutecznej ochrony sądowej przy poszanowaniu zasad skuteczności i równoważności.

               7)

               Klauzulę 8 pkt 3 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych takich jak te, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym i które, dla celów stwierdzenia nadużycia umów o pracę na czas określony ustanawiają dodatkowe przesłanki w porównaniu z tymi, które ustanawiały uprzednio obowiązujące przepisy prawa wewnętrznego takie jak w szczególności art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, dotyczący obowiązkowego rozwiązania umowy o prace pracowników z sektora prywatnego, jeśli przesłanki te odnoszą się do ograniczonego kręgu pracowników, którzy zawarli umowy o pracę na czas określony lub na rzecz których przyjęto środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu umów o pracę na czas określony w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 rzeczonego Porozumienia ramowego, która to kwestia podlega zbadaniu przez sąd krajowy.

               8)

               Do sądu krajowego należy dokonanie w największym możliwym stopniu takiej wykładni prawa wewnętrznego, która będzie zgodna z klauzulą 5, pkt 1 i klauzulą 8 pkt 3 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony i ustalenie w tych ramach czy przepis prawa wewnętrznego taki jak art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920 powinien znaleźć zastosowanie w postępowaniu przed sądem krajowym zamiast pewnych innych przepisów tego prawa.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.02.2009.


title: Sprawa T-122/13: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2013 r. — Laboratoires Polive przeciwko OHIM — Arbora & Ausonia (dodie)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/20

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2013 r. — Laboratoires Polive przeciwko OHIM — Arbora & Ausonia (dodie)
   (Sprawa T-122/13)
   2013/C 123/33
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoires Polive (Levallois Perret, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Arbora & Ausonia, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą w dniu 28 listopada 2012 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy (kolorowy) „dodie” dla towarów z klas 3, 5, 8, 9, 10, 11, 16, 18, 21, 25 i 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 037 821

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Arbora & Ausonia, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „DODOT” zarejestrowany w Hiszpanii i Portugalii dla towarów z klas 3, 5, 10, 12, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 28, 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji, uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego w odniesieniu do niektórych towarów z klas 3, 5, 8, 10, 11, 16, 18, 21, 25 i 28

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-355/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Koninklijke BAM Groep przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Czas trwania naruszenia)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/16

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Koninklijke BAM Groep przeciwko Komisji
   (Sprawa T-355/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Czas trwania naruszenia)
   2012/C 355/31
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke BAM Groep NV (Bunnik, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci M. Biesheuvel i J. de Pree)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, A. Nijenhuis i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Koninklijke BAM Groep NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-649/11: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2011 r. — Cham przeciwko Radzie

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/20

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2011 r. — Cham przeciwko Radzie
   (Sprawa T-649/11)
   2012/C 39/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cham Holding Co. SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i w konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 950/2011 z dnia 23 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, w zakresie w jakim akty te — poprzez dodanie nazwy skarżącej do wykazu podmiotów objętych art. 5 rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. oraz art. 3 i 4 decyzji 2011/273/WPZiB — dotyczą skarżącej.

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-433/11 Makhlouf przeciwko Radzie lub do nich podobne (1).

      (1)  Dz.U. L 290, s. 14


title: Sprawa C-121/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Artykuł 108 ust. 1 i 2 TFUE — Pomoc przyznana przez Węgry na zakup gruntów rolnych — Kompetencja Rady Unii Europejskiej — Istniejący system pomocy — Stosowne środki — Nierozerwalny charakter dwóch systemów pomocy — Zmiana okoliczności — Wyjątkowe okoliczności — Kryzys gospodarczy — Oczywisty błąd w ocenie — Zasada proporcjonalności)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-121/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Artykuł 108 ust. 1 i 2 TFUE - Pomoc przyznana przez Węgry na zakup gruntów rolnych - Kompetencja Rady Unii Europejskiej - Istniejący system pomocy - Stosowne środki - Nierozerwalny charakter dwóch systemów pomocy - Zmiana okoliczności - Wyjątkowe okoliczności - Kryzys gospodarczy - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada proporcjonalności)
   2014/C 45/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Flynn, A. Stobiecka-Kuik i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Sitbon i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i L. Liubertaitė, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciele: G. Koós, M. Fehér oraz K. Szíjjártó, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Szpunar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności — Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2009/1017/UE z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Republiki Węgierskiej pomocy państwa na zakup gruntów rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. (Dz.U. L 348, s. 55) — Brak kompetencji — Nadużycie władzy — Naruszenie zasady lojalnej współpracy między państwami członkowskimi a instytucjami — Oczywisty błąd w ocenie

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Litewska, Węgry i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa F-112/12: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2012 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2012 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-112/12)
   2012/C 379/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżących do systemu emerytalnego Unii, które to decyzje zostały wydane na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu, na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu, uprawnień emerytalnych skarżących nabytych przed rozpoczęciem służb w Komisji;

               —

               w zakresie, w jakim to konieczne, stwierdzenie nieważności o decyzji o oddaleniu ich identycznych zażaleń na decyzje o przeniesieniu ich uprawnień emerytalnych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-330/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Wagenborg przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Wagenborg przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-330/02) (1)

   (2006/C 224/113)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes trzeciej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 323 z 21.12.2002


title: Sprawa C-689/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 24 grudnia 2013 r. – PFE przeciwko Airgest

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 24 grudnia 2013 r. – PFE przeciwko Airgest
   (Sprawa C-689/13)
   2014/C 112/28
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Puligienica Facility Esco SpA.

      Strona pozwana: Airgest SpA.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasady sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie C 100/12 w odniesieniu do konkretnych okoliczności będących przedmiotem tamtego odesłania prejudycjalnego, w których w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówień publicznych uczestniczyły tylko dwa przedsiębiorstwa, mają zastosowanie, ze względu na istotne podobieństwo spornego stanu faktycznego, również w rozpatrywanym przez Consiglio [di Stato] przypadku, w którym przedsiębiorstwa uczestniczące w przetargu, choć dopuszczone w liczbie większej niż dwa, zostały wszystkie wykluczone przez podmiot zamawiający, przy czym wykluczenie to nie zostało zaskarżone przez przedsiębiorstwa inne niż biorące udział w niniejszej sprawie, tak iż spór toczący się przed Consiglio [di Stato] jest ograniczony tylko do dwóch przedsiębiorstw?

               2)

               Czy – w odniesieniu do kwestii, które mogą zostać rozstrzygnięte na podstawie prawa Unii Europejskiej – z wykładnią tego prawa, a szczególnie z art. 267 TFUE, sprzeczny jest art. 99 ust. 3 codice del processo amministrativo (włoskiego kodeksu postępowania administracyjnego), w zakresie, w jakim owo uregulowanie procesowe czyni wiążącym dla wszystkich izb i składów orzekających Consiglio di Stato każdą zasadę prawa sformułowaną przez pełen skład, również w sytuacji, kiedy jest oczywiste, że pełen skład sformułował lub mógł sformułować zasadę sprzeczną lub niespójną z prawem Unii Europejskiej; w szczególności:

               3)

               czy rozpatrujące sprawę izba lub skład orzekający Consiglio di Stato, jeżeli mają wątpliwości co do zgodności lub spójności z prawem Unii Europejskiej zasady sformułowanej wcześniej przez pełen skład, są zobowiązane przekazać temu ostatniemu, w drodze uzasadnionego postanowienia, skargę do rozstrzygnięcia, nawet zanim jeszcze będą mogły dokonać odesłania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, aby stwierdził zgodność i spójność [z prawem europejskim] spornej zasady prawna, czy też izba lub skład orzekający mogą lub raczej powinny, w charakterze sądu ostatniej instancji, skierować, jako sąd powszechny prawa Unii Europejskiej, pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu uzyskania prawidłowej wykładni prawa Unii Europejskiej;

               4)

               czy – w razie, gdyby w odpowiedzi na postawione powyżej pytanie zostało stwierdzone, że każda izba i każdy skład orzekający Consiglio di Stato mają możliwość/obowiązek skierować bezpośrednio do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub, w każdym przypadku, w którym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał orzeczenie, zwłaszcza jeżeli nastąpiło to po obradach pełnego składu Consiglio di Stato, stwierdzając istnienie rozbieżności lub niepełnej zgodności pomiędzy prawidłową wykładnią prawa Unii Europejskiej i zasadą prawa wewnętrznego sformułowaną przez pełen skład – każda izba lub skład orzekający Consiglio di Stato jako sąd powszechny ostatniej instancji prawa Unii Europejskiej mogą lub powinny bezpośrednio stosować prawidłową wykładnię prawa Unii Europejskiej, jakiej dokonał Trybunał Sprawiedliwości, czy też również w takich wypadkach są ona zobowiązane przekazać skargę, uzasadnionym postanowieniem, do rozstrzygnięcia przez pełen skład, w efekcie pozostawiając jego wyłącznej ocenie i dyskrecjonalnemu uznaniu zastosowanie prawa Unii Europejskiej już sformułowanego w sposób wiążący przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

               5)

               wreszcie, czy egzegeza systemu postępowania administracyjnego Republiki Włoskiej, w którym ewentualna decyzji o dokonaniu odesłania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości – lub też tylko rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy stanowi ono bezpośrednią konsekwencję zastosowania zasad prawa Unii, które zostały już sformułowane Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – pozostawiona jest wyłącznej ocenie pełnego składu, nie jest sprzeczna nie tylko z zasadą rozsądnego czasu trwania postępowania i szybkiego postępowania odwoławczego dotyczącego procedur udzielania zamówień publicznych, lecz również z wymaganiem, aby prawo Unii Europejskiej było w pełni i szybko stosowane przez każdy sąd we wszystkich państwach członkowskich, w sposób bezwzględnie zgodny z jego prawidłową wykładnią ustaloną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, również w celu maksymalnego rozszerzenia zasad tzw. „skuteczności” i pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej przed prawem (nie tylko materialnym, lecz również procesowym) wewnętrznym danego państwa członkowskiego (w tym wypadku przed art. 99 ust. 3 codice del processo amministrativo Republiki Włoskiej)?


title: Sprawa T-326/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2007 r. — Total przeciwko OHIM — Peterson (Beverly Hills Formula TOTAL PROTECTION)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/57

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2007 r. — Total przeciwko OHIM — Peterson (Beverly Hills Formula TOTAL PROTECTION)
   (Sprawa T-326/06) (1)

   (2007/C 211/106)

      Język postępowania: angielski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-595/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zastąpienie zaskarżonej decyzji w trakcie postępowania — Przedmiot skargi — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Poddanie nowej substancji psychoaktywnej środkom kontroli — Właściwe ramy prawne w związku z wejściem w życie traktatu z Lizbony — Przepisy przejściowe — Konsultacja z Parlamentem Europejskim)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/18

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-595/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Zastąpienie zaskarżonej decyzji w trakcie postępowania - Przedmiot skargi - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Poddanie nowej substancji psychoaktywnej środkom kontroli - Właściwe ramy prawne w związku z wejściem w życie traktatu z Lizbony - Przepisy przejściowe - Konsultacja z Parlamentem Europejskim))
   (2016/C 068/21)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Caiola i M. Pencheva, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Pleśniak i K. Michoel, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2014/688/UE z dnia 25 września 2014 r. w sprawie poddania 2-(2,5-dimetoksy-4-jodofenylo)-N-(2-metoksybenzylo)etyloaminy (25I-NBOMe), 3,4-dichloro-N-[(1-dimetyloamino)cykloheksylometylo]benzamidu (AH-7921), 1-(1,3-benzodioksylo-5-yl)-2-pirolidyno-1-ylpentan-1-onu (MDPV) i 2-(3-metoksyfenylo)-2-(etyloamino)cykloheksanonu (metoksetaminy) środkom kontroli.

               2)

               Skutki decyzji wykonawczej 2014/688 zostają utrzymane w mocy.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/5

         Przydzielenie sędziów do izb oraz skład wielkiej izby
   (2004/C 168/09)
   W następstwie objęcia stanowiska w charakterze sędziów przez Panią Cremonę, Pana Czúcza, Panią Wiszniewską-Białecką, Panią Pelikánová'ą, Pana Šváby, Pana Vadapalasa, Panią Jürimäe, Panią Labucką i Pana Papasavvasa, jak również w następstwie zmiany z dnia 21 kwietnia 2004 r. art. 10 § 1 swojego regulaminu, Sąd Pierwszej Instancji, podczas konferencji plenarnej w dniu 13 maja 2004 r. postanowił w następujący sposób zmienić swoją decyzję z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przydzielenia sędziów do izb oraz składu wielkiej izby:
   Na okres od 13 maja 2004 r. do 31 sierpnia 2004 r. przydziela się
   do pierwszej izby, obradującej w składzie trzech sędziów:
   Pana Vesterdorfa, Prezesa, Pana Mengozziego, Panią Martins Ribeiro, Panią Labucką, sędziów;
   do pierwszej izby w składzie powiększonym, obradującej w składzie pięciu sędziów:
   Pana Vesterdorfa, Prezesa, Pana Jaegera, Pana Mengozziego, Panią Martins Ribeiro, Pana Dehousse'a, Panią Labucką, sędziów;
   do drugiej izby, obradującej w składzie trzech sędziów:
   Pana Pirrunga, prezesa izby, Pana Meija, Pana Forwooda, Panią Pelikánová'ą, Pana Papasavvasa, sędziów;
   do drugiej izby w składzie powiększonym, obradującej w składzie pięciu sędziów:
   Pana Pirrunga, prezesa izby, Pana Meija, Pana Forwooda, Panią Pelikánová'ą, Pana Papasavvasa, sędziów;
   do trzeciej izby, obradującej w składzie trzech sędziów:
   Pana Aziziego, prezesa izby, Pana Jaegera, Pana Dehousse'a, Panią Cremona, Pana Czúcza, sędziów;
   do trzeciej izby w składzie powiększonym, obradującej w składzie pięciu sędziów:
   Pana Aziziego, prezesa izby, Pana Jaegera, Pana Dehousse'a, Panią Cremona, Pana Czúcza, sędziów;
   do czwartej izby, obradującej w składzie trzech sędziów:
   Pana Legala, prezesa izby, Panią Tiili, Pana Vilarasa, Panią Wiszniewską-Białecką, Pana Vadapalasa, sędziów;
   do czwartej izby w składzie powiększonym, obradującej w składzie pięciu sędziów:
   Pana Legal, prezesa izby, Panią Tiili, Pana Vilarasa, Panią Wiszniewską-Białecką, Pana Vadapalasa, sędziów;
   do piątej izby, obradującej w składzie trzech sędziów:
   Panią Lindh, prezesa izby, Pana García-Valdecasasa, Pana Cooke'a, Pana Šváby, Panią Jürimäe, sędziów;
   do piątej izby w składzie powiększonym poszerzonej, obradującej w składzie pięciu sędziów:
   Panią Lindh, prezesa izby, Pana García-Valdecasasa, Pana Cooke'a, Pana Šváby, Panią Jürimäe, sędziów.
   Jeżeli jedna z tych izb składa się z większej liczby sędziów niż ta, w której obraduje ona zgodnie z art. 10 § 1 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, prezes izby wyznacza, w momencie złożenia wstępnego sprawozdania, o którym mowa w art. 52 regulaminu, innego, niż sędzia sprawozdawca, sędziego lub sędziów, którzy nie uczestniczą na przemian w orzekaniu w danej sprawach, uwzględniając porządek wnikający z starszeństwa służbowego sędziów przydzielonych do izby, przewidziany przez art. 6 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.
   Na czas obejmujący okres od 1 czerwca 2004 r. do 31 sierpnia 2004 r. wielka izba ma następujący skład: Pan Prezes Vesterdorf, Pani i Panowie prezesi izb Lindh, Azizi, Pirrung i Legal, sędziowie izby w składzie powiększonym, która miałaby rozstrzygać w danej sprawie w przypadku, kiedy byłaby ona przydzielona izbie w składzie pięciu sędziów, jak również czterech innych sędziów wyznaczonych na przemian przez Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z grona sędziów wszystkich pozostałych izb, w porządku obowiązującym tych sędziów w ramach ich izb według starszeństwa służbowego, zgodnie z postanowieniami art. 6 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.
   W odniesieniu do spraw, w których przed dniem 13 maja 2004 r. została zakończona procedura pisemna i w których w ramach procedury ustnej istniał obowiązek przeprowadzenia rozprawy lub została ona już wyznaczona, izby obradują nadal w dotychczasowym składzie dla celów procedury ustnej, podczas narady oraz przy wydaniu wyroku.