title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-166/98, Cantina sociale di Dolianova Soc. coop. rl i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Wspólna organizacja rynku wina — Rozporządzenie (EWG) nr 2499/82 — Pomoc wspólnotowa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga na bezczynność — Skarga o odszkodowanie)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/18

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 23 listopada 2004 r.
   w sprawie T-166/98, Cantina sociale di Dolianova Soc. coop. rl i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Wspólna organizacja rynku wina - Rozporządzenie (EWG) nr 2499/82 - Pomoc wspólnotowa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga na bezczynność - Skarga o odszkodowanie)
   (2005/C 31/35)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-166/98, Cantina sociale di Dolianova Soc. coop. rl, z siedzibą w Dolianova (Włochy), Cantina Trexenta Soc. coop rl, z siedzibą w Senorbì (Włochy), Cantina sociale Marmilla – Unione viticoltori associati Soc. coop. rl, z siedzibą w Sanluri (Włochy), Cantina sociale S. Maria La Palma Soc. coop. rl, z siedzibą w Santa Maria La Palma (Włochy), Cantina sociale del Vermentino Soc. coop. rl Monti-Sassari, z siedzibą w Monti (Włochy), reprezentowane przez adwokatów: C. Dorego i G. Dore, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: początkowo F. Ruggeri Laderchi i A. Alves Vieira, następnie Alves Vieira i L. Visaggio, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek złożony - odpowiednio i alternatywnie - na podstawie art. 173 i art. 175 Traktatu WE (po zmianie: art. 230 WE i art. 232 WE), o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 31 lipca 1998 r. odmawiającego wypłacenia bezpośrednio skarżącym pomocy na rzecz zapobiegawczej destylacji w roku winiarskim 1982/1983, jak również o stwierdzenie niezgodnej z prawem bezczynności Komisji lub, subsydiarnie, na podstawie art. 178 Traktatu WE (po zmianie - art. 235 WE), o naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżące z powodu zachowania Komisji, Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 23 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Komisja jest zobowiązana do naprawienia szkody poniesionej przez skarżące na skutek upadłości Distilleria Agricola Industriale de Terralba spowodowanej brakiem mechanizmu, który gwarantowałby – w ramach systemu wprowadzonego art. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2499/82 (WE) nr 2499/82 z dnia 15 września 1982 r. w sprawie przepisów dotyczących zapobiegawczej destylacji w roku winiarskim 1982/83 – wypłatę pomocy wspólnotowej przewidzianej tym rozporządzeniem na rzecz zainteresowanych producentów.

               2)

               Strony przekażą Sądowi – w terminie czterech miesięcy licząc od ogłoszenia niniejszego wyroku – wyrażoną cyfrowo kwotę odszkodowania ustaloną w drodze ugody.

               3)

               W braku porozumienia, strony przekażą Sądowi – w tym samym terminie – swoje wnioski w przedmiocie oszacowania szkody.

      (1)  Dz.U. C 378 z 5.12.1998.


title: Sprawa C-156/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 6 maja 2009 r. — Finanzamt Leverkusen przeciwko Verigen Transplantation Service International AG

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 6 maja 2009 r. — Finanzamt Leverkusen przeciwko Verigen Transplantation Service International AG
   (Sprawa C-156/09)
   2009/C 180/43
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Leverkusen

      Strona pozwana: Verigen Transplantation Service International AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 28b pkt F akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy rozumieć w ten sposób, że

                           a)

                           pobrany od człowieka materiał chrząstkowy („biopsja”), który został przekazany przedsiębiorcy w celu pomnożenia liczby komórek, a następnie zwrócony zainteresowanemu pacjentowi w drodze przeszczepu, stanowi „rzecz ruchomą” w rozumieniu tego przepisu,

                           b)

                           oddzielanie komórek chrząstek stawowych z materiału chrząstkowego, a następnie pomnażanie liczby komórek stanowi „prace” dotyczące rzeczy ruchomych w rozumieniu tego przepisu,

                           c)

                           usługę uznaje się za wykonaną na rzecz klienta „posiadającego numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej”, gdy numer ten został umieszczony na fakturze dostawcy usługi bez wyraźnego, pisemnego porozumienia dotyczącego jego wykorzystania?

               2)

               W przypadku udzielenia na powyższe pytania odpowiedzi przeczącej:

               3)

               Czy art. 13 pkt A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy rozumieć w ten sposób, że oddzielanie komórek chrząstek stawowych z materiału chrząstkowego, a następnie pomnażanie liczby komórek stanowi „świadczenie opieki medycznej przy wykonywaniu zawodów medycznych”, jeżeli komórki uzyskane z pomnożenia komórek na powrót zostaną wszczepione dawcy?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawy połączone T-440/07, T-465/07 i T-1/08: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Huta Buczek i in. przeciwko Komisji

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/39

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Huta Buczek i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-440/07, T-465/07 i T-1/08) (1)

   ()
   2010/C 246/66
   Język postępowania: polski
   Prezes drugiej izby zarządził częściowe wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-329/12: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2012 r. — Al-Tabbaa przeciwko Radzie

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/22

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2012 r. — Al-Tabbaa przeciwko Radzie
   (Sprawa T-329/12)
   2012/C 273/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mazen Al-Tabbaa (Bejrut, Liban) (przedstawiciele: M. Lester, Barrister i G. Martin, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 126, Dz. 9) — w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 126. s. 3) — w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, wywiedzione z faktu, że — umieszczając nazwisko strony skarżącej w wykazach załączonych do zaskarżonych aktów — Rada:

               —

               popełniła błąd dotyczący okoliczności faktycznych oraz oczywisty błąd w ocenie poprzez zastosowanie spornych środków ograniczających wobec strony skarżącej i uznanie, że zostało spełnione jedno z kryteriów umieszczenia w wykazie;

               —

               nie podała stronie skarżącej wystarczających i adekwatnych powodów umieszczenia jej w wykazach;

               —

               naruszyła prawa podstawowe strony skarżącej: do obrony i do skutecznej ochrony sądowej; oraz

               —

               naruszyła w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny, prawa podstawowe strony skarżącej, w szczególności prawo własności, wolność prowadzenia działalności gospodarczej, prawo do dobrego imienia i prawo do poszanowania życia prywatnego oraz rodzinnego.


title: Sprawa T-389/12 R: Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2012 r. — EDF przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Koncentracje — Rynek energii elektrycznej — Decyzja zezwalająca na koncentrację z zastrzeżeniem wypełnienia pewnych zobowiązań — Odmowa przedłużenia terminu wyznaczonego na wypełnienie tych zobowiązań — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/35

         Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2012 r. — EDF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-389/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Koncentracje - Rynek energii elektrycznej - Decyzja zezwalająca na koncentrację z zastrzeżeniem wypełnienia pewnych zobowiązań - Odmowa przedłużenia terminu wyznaczonego na wypełnienie tych zobowiązań - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
   2012/C 366/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Électricité de France (EDF) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Creus Carreras i A. Valiente Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych w odniesieniu do decyzji Komisji C(2012) 4617 wersja ostateczna z dnia 28 czerwca 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej przedłużenia terminu na wypełnienie niektórych z jej zobowiązań określonych w decyzji C(2009) 9059 z dnia 12 listopada 2009 r., w której Komisja zezwoliła na koncentrację mającą na celu przejęcie wyłącznej kontroli nad aktywami przedsiębiorstwa Segebel przez Électricité de France (sprawa COMP/M.5549 — EDF/Segebel).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-491/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 sierpnia 2017 r. – Hoteles Piñero Canarias, S.L./Keefe (za pośrednictwem Nika Eytona jako przedstawiciela procesowego)

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 sierpnia 2017 r. – Hoteles Piñero Canarias, S.L./Keefe (za pośrednictwem Nika Eytona jako przedstawiciela procesowego)
   (Sprawa C-491/17)
   (2017/C 347/24)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Hoteles Piñero Canarias, S.L.

      Druga strona postępowania: Godfrey Keefe (za pośrednictwem Nika Eytona jako przedstawiciela procesowego)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 3 (1) wymaga, aby powództwo poszkodowanego przeciwko ubezpieczającemu/ubezpieczonemu obejmowało kwestię dotyczącą ubezpieczenia w tym znaczeniu, że w pozwie podniesiono kwestię ważności lub skuteczności polisy ubezpieczeniowej?

               2)

               Czy art. 11 ust. 3 wymaga, aby istniało ryzyko wydania sprzecznych orzeczeń w przypadku niedopuszczenia do przypozwania?

               3)

               Czy sąd, do którego wniesiono pozew, posiada swobodę oceny w zakresie dopuszczenia do przypozwania objętego zakresem stosowania art. 11 ust. 3?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001 L 12, s. 1).


title: Sprawa T-18/10: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2010 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/41

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2010 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-18/10)
   2010/C 100/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Inuit Tapiriit Kanatami (Ottawa, Kanada), Nattivak Hunters & Trappers Association (Qikiqtarjuaq, Kanada) Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Organisation (Pangnirtung, Kanada), Jaypootie Moesesie (Qikiqtarjuaq, Kanada), Allen Kooneeliusie (Qikiqtarjuaq, Kanada), Toomasie Newkingnak (Qikiqtarjuaq, Kanada), David Kuptana (Ulukhaktok, Kanada), Karliin Aariak (Iqaluit, Kanada), Efstathios Andreas Agathos (Ateny, Grecja), Canadian Seal Marketing Group (Quebec, Kanada), Ta Ma Su Seal Products (Cap-aux-Meules, Kanada), Fur Institute of Kanada (Ottawa, Kanada), NuTan Furs, Inc (Catalina, Kanada), Inuit Circumpolar Conference Greenland (ICC) (Nuuk, Grenlandia), Johannes Egede (Nuuk, Grenlandia), Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK) (Nuuk, Grenlandia) (przedstawiciele: J. Bouckaert, advocaat, M. van der Woude, avocat i H. Viaene, advocaat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1007/2009 na podstawie art. 263 TFUE;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami powodów;

               —

               obciążenie pozwanych własnymi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga — wniesiona przez inuickich myśliwych i traperów polujących na foki, osoby w inny sposób zaangażowane w pozostałe formy działalności związane z produktami z fok, organizacje reprezentujące interesy Inuitów, jak również inne osoby fizyczne i spółki prowadzące działalność w zakresie obróbki produktów z fok — zmierza do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok (1), które wprowadza ograniczenia w zakresie wprowadzania do obrotu w Unii Europejskiej produktów z fok.
   Na poparcie swych żądań skarżący podnoszą trzy zarzuty naruszenia prawa.
   Po pierwsze, skarżący twierdzą, że Parlament Europejski i Rada błędnie przytoczyły art. 95 WE (obecnie art. 114 TFUE) w charakterze podstawy prawnej zaskarżonego rozporządzenia. W tym względzie skarżący podnoszą, że utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej potwierdza, że akty prawne, o których mowa w art. 95 WE, muszą rzeczywiście mieć na celu poprawę warunków ustanowienia i działania rynku wewnętrznego, zaś sam fakt, że dotyczą one jego ustanowienia nie jest wystarczający do zastosowania art. 95 WE. Zdaniem skarżących, zaskarżone rozporządzenie nie powoduje tego rodzaju poprawy, tak jak wymaga tego orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, lecz przeciwnie — w sposób skuteczny wyeliminuje ono wszelką możliwość ustanowienia wspólnego rynku produktów z fok objętych zakresem zastosowania tego rozporządzenia.
   Po drugie, skarżący twierdzą, że pozwani naruszyli zasady pomocniczości i proporcjonalności ustanowione w art. 5 TUE, a także rozwinięte w protokole o stosowaniu zasad pomocniczości i proporcjonalności. Skarżący twierdzą, że pozwani nie wykazali, dlaczego interwencja na poziomie Unii Europejskiej miałaby być konieczna. Skarżący wskazują, że tylko dwa państwa członkowskie wprowadziły zakaz produktów z fok. Skarżący twierdzą ponadto, że nawet jeżeli działanie na poziomie Unii Europejskiej spełniałoby wymóg pomocniczości, cele rozporządzenia można było osiągnąć za pomocą działań mniej inwazyjnych. Skarżący krytycznie odnoszą się do faktu, że pozwani zdecydowali się niemal całkowicie zakazać produktów z fok, zamiast wybrać opcje mniej restryktywne, takie jak wymogi w zakresie etykietowania.
   Po trzecie, skarżący są zdania, że zaskarżone rozporządzenie w nadmiernym stopniu ogranicza możliwości utrzymania się przez skarżących, zmierzając do sprowadzenia ich działalności gospodarczej do tradycyjnych sposobów myślistwa oraz tradycyjnych sposobów przetrwania. Skarżący twierdzą, że pomimo tak bezpośredniej ingerencji w ich codzienny tryb życia, nie zostali nigdy wysłuchani ani przez Radę, ani przez Parlament. Co więcej, skarżący twierdzą, że pozwani nie starali się zrównoważyć interesu wspólnoty inuickiej polegającego na przetrwaniu w strefie arktycznej z moralnymi przekonaniami niektórych obywateli Unii, a zatem naruszyli art. 1 protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, a także art. 8 w związku z art. 9 i 10 tej Konwencji, zgodnie z wykładnią nadaną tym postanowieniom w orzecznictwie Trybunału, a ponadto naruszyli przysługujące skarżącym podstawowe prawo do bycia wysłuchanym.

      (1)  Dz.U. 2009 L 286, s. 36.


title: Sprawa T-185/04: Skarga wniesiona dnia 25 maja 2004r. przez Lancôme Parfums et Beauté & Cie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/22

         Skarga wniesiona dnia 25 maja 2004r. przez Lancôme Parfums et Beauté & Cie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-185/04)
   (2004/C 217/40)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 25 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wniesiona przez spółkę Lancôme Parfums et Beauté & Cie, z siedzibą w Paryżu, reprezentowaną przez Muriel Antoine-Lalance, adwokata.
   Stroną postępowania przed czwartą izbą odwoławczą była również Jacqueline Baudon.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji czwartej izby odwoławczej OHIM z dnia 11 marca 2004 r. (sprawa R 0039/2002-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy spółką Lancôme Parfums et Beauté & Cie i Jacqueline Baudon;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:

               Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności:

               Znak słowny AROMACOSMETIQUE- Wniosek nr 886 335, dla towarów klasy 3 (produkty kosmetyczne, kosmetyki pielęgnacyjne oraz kolorowe)

               Właściciel znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności:

               Spółka skarżąca

               Wniosek o stwierdzenie nieważności:

               Jacqueline Bardon, właścicielka francuskiego znaku słownego „AROMACOSMETIQUE”, nr 92/408 786 dla usług klasy 42 oraz nr 98/739 256 dla towarów klasy 3 i 5

               Decyzja wydziału ds. unieważnień:

               Stwierdzenie nieważności wspólnotowego znaku towarowego AROMACOSMETIQUE z powodu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w związku z podobieństwem do wcześniejszego krajowego znaku towarowego

               Decyzja izby odwoławczej

               Oddalenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 61, 62, 73 oraz 79 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.


title: Sprawa C-437/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Hertogenbosch — Niderlandy) — postępowanie wszczęte przez X (Podatki wewnętrzne — Artykuł 110 TFUE — Opłata rejestracyjna — Podobne produkty krajowe — Neutralność opłaty w odniesieniu do przywożonych używanych pojazdów samochodowych oraz w odniesieniu do podobnych pojazdów samochodowych znajdujących się już na rynku krajowym)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/18

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Hertogenbosch — Niderlandy) — postępowanie wszczęte przez X
   (Sprawa C-437/12) (1)

   (Podatki wewnętrzne - Artykuł 110 TFUE - Opłata rejestracyjna - Podobne produkty krajowe - Neutralność opłaty w odniesieniu do przywożonych używanych pojazdów samochodowych oraz w odniesieniu do podobnych pojazdów samochodowych znajdujących się już na rynku krajowym)
   2014/C 52/29
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te 's-Hertogenbosch

      Strona w postępowaniu głównym

   X

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te 's-Hertogenbosch — Niderlandy — Wykładnia art. 110 TFUE — Podatki wewnętrzne — Przepisy krajowe nakładające opłatę rejestracyjną od pierwszego dopuszczenia do ruchu pojazdu na drogach krajowych — Kwota opłaty uzależniona od 2010 r. od emisji CO2 — Pojazd dopuszczony do ruchu w 2006 r. za granicą i zarejestrowany w 2010 r. na terytorium kraju

      Sentencja

               1)

               Dla celów stosowania art. 110 TFUE, podobne produkty krajowe porównywalne do używanego pojazdu takiego jak w postępowaniu głównym, który został dopuszczony do obrotu po raz pierwszy przed dniem 1 lutego 2008 r. i który został przywieziony i zarejestrowany w Niderlandach w 2010 r., są pojazdami, które znajdują się już na niderlandzkim rynku i które mają cechy charakterystyczne najbardziej zbliżone do odnośnego rzeczonego pojazdu.

               2)

               Artykuł 110 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on opłacie takiej jak opłata od samochodów osobowych i motocykli („belasting personenauto’s en motorrijwielen”) obowiązująca w 2010 r., jeżeli i w zakresie w jakim kwota tej opłaty nakładana na przywożone używane pojazdy przy okazji ich rejestracji w Niderlandach przekraczała najniższą kwotę rezydualną tej opłaty zawartą w wartości podobnych używanych pojazdów zarejestrowanych już w tym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawa F-39/09: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Goddijn przeciwko Europolowi

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/27

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Goddijn przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-39/09)
   2009/C 167/53
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Jacqueline Goddijn (Breda, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której strona pozwana poinformowała skarżącą o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. w przedmiocie zażalenia, w której stwierdzono że zarzuty podniesione przez skarżącą w stosunku do decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r. są bezzasadne;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-528/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn — Niemcy) — Mömax Logistik GmbH przeciwko Bundesamt für Justiz (Odesłanie prejudycjalne — Prawo przedsiębiorstw — Dyrektywa 78/660/EWG — Ogłoszenie rocznych skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek — Stosowanie zasad ogłoszenia tych sprawozdań do spółek podlegających przepisom prawa danego państwa członkowskiego i należących do grupy, której spółka dominująca podlega przepisom prawa innego państwa członkowskiego)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/14

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn — Niemcy) — Mömax Logistik GmbH przeciwko Bundesamt für Justiz
   (Sprawa C-528/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Prawo przedsiębiorstw - Dyrektywa 78/660/EWG - Ogłoszenie rocznych skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek - Stosowanie zasad ogłoszenia tych sprawozdań do spółek podlegających przepisom prawa danego państwa członkowskiego i należących do grupy, której spółka dominująca podlega przepisom prawa innego państwa członkowskiego)
   2014/C 93/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Bonn

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mömax Logistik GmbH

      Strona pozwana: Bundesamt für Justiz

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Bonn — Wykładnia art. 49 TFUE i art. 57 ust. 1 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r., wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (Dz.U. L 222 s. 11) — Prawo państw członkowskich do niestosowania względem spółek zależnych od holdingu, podlegających prawu krajowemu tego państwa, przepisów dyrektywy 78/660/EWG dotyczących treści, badania i ogłaszania rocznych sprawozdań finansowych, jeśli spółka dominująca holdingu podlega prawu państwa członkowskiego — Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące tę możliwość w przypadku, gdy spółka dominująca podlega prawu tego państwa i wykluczające ją w przypadku, gdy spółka podlega prawu innego państwa członkowskiego

      Sentencja

   Artykuł 57 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r., wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, zmienionej dyrektywą 2006/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które wyłączają stosowanie przepisów tej dyrektywy dotyczących treści, badania i ogłaszania rocznych sprawozdań finansowych w odniesieniu do przedsiębiorstwa zależnego podlegającego prawu tego państwa członkowskiego jedynie wtedy, gdy przedsiębiorstwo dominujące również podlega prawu wspomnianego państwa.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa F-9/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola/EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z oceny za 2012 r. — Niezgodność z prawem decyzji komisji odwoławczej — Umorzenie postępowania)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/91

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa F-9/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Sprawozdanie z oceny za 2012 r. - Niezgodność z prawem decyzji komisji odwoławczej - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 048/102)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Nuvoli i F. Martin, pełnomocnicy, adwokat A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie po pierwsze, stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny wyników pracy skarżącego za 2012 r. w częściach „ocena”, „ewaluacja” oraz „ustalenie celów na 2013 r.” oraz w zakresie, w jakim nie zaproponowano go do awansu na stanowisko D, a następnie stwierdzenia nieważności noty do personelu nr 722 z dnia 5 grudnia 2012 r., jak również przewodnika procedury oceny personelu w 2012 r. lub stwierdzenia, że nie znajdują one zastosowania; po drugie, stwierdzenie stosowania wobec niego mobbingu; wreszcie, żądanie zasądzenia od EBI odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesioną szkodę i doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 23 października 2013 r.

               2)

               Umarza się postępowanie w sprawie żądań stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny za 2010 r. oraz wszystkich aktów z nim związanych, po nim następujących i go poprzedzających.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Europejski Banki Inwestycyjny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez C. De Nicolę.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014, s. 44.


title: Sprawa T-78/15: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2016 r. – Mudhook Marketing/OHIM (IPVanish) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego IPVanish — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/40

         Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2016 r. – Mudhook Marketing/OHIM (IPVanish)
   (Sprawa T-78/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego IPVanish - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 156/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mudhook Marketing, Inc. (Winter Park, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci H. Eckermann i A. Dellmeier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 grudnia 2014 r. (sprawa R 1417/2014-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego IPVanish jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mudhook Marketing, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa C-690/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d’appel de Douai (Francja) w dniu 21 grudnia 2015 r. – Wenceslas de Lobkowicz/Ministère des Finances et des Comptes publics

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d’appel de Douai (Francja) w dniu 21 grudnia 2015 r. – Wenceslas de Lobkowicz/Ministère des Finances et des Comptes publics
   (Sprawa C-690/15)
   (2016/C 098/27)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative d’appel de Douai

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wenceslas de Lobkowicz.

      Strona pozwana: Ministère des Finances et des Comptes publics.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasada prawa Unii stoi na przeszkodzie temu, aby urzędnik Komisji Europejskiej podlegał obowiązkowi zapłaty powszechnej składki na ubezpieczenie społeczne, składki socjalnej na zabezpieczenie społeczne oraz składek uzupełniających składkę socjalną w wysokości 0,3 % i 1,1 %, z tytułu dochodów z nieruchomości uzyskiwanych w państwie członkowskim Unii Europejskiej?


title: Sprawa T-564/12: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2015 r. – Ministry of Energy of Iran/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Błąd w ocenie — Naruszenie praw podstawowych — Proporcjonalność)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/15

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2015 r. – Ministry of Energy of Iran/Rada
   (Sprawa T-564/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Błąd w ocenie - Naruszenie praw podstawowych - Proporcjonalność))
   (2015/C 346/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ministry of Energy of Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: M. Lester, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i A. de Elera, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ministry of Energy of Iran zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa C-65/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 28 WE i 30 WE — Swobodny przepływ towarów — Artykuł 43 WE — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 49 WE — Swobodne świadczenie usług — Zakaz instalowania i prowadzenia działalności w zakresie gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych pod rygorem sankcji karnych i administracyjnych — Dyrektywa 98/34/WE — Normy i przepisy techniczne — Krajowe przepisy mające zastosowanie do gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-65/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 28 WE i 30 WE - Swobodny przepływ towarów - Artykuł 43 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 WE - Swobodne świadczenie usług - Zakaz instalowania i prowadzenia działalności w zakresie gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych pod rygorem sankcji karnych i administracyjnych - Dyrektywa 98/34/WE - Normy i przepisy techniczne - Krajowe przepisy mające zastosowanie do gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych)
   (2006/C 326/16)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Patakia, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: A. Samoni-Rantou i N. Dafniou, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 28 WE, 43 WE i 49 WE oraz art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, str. 37) — Krajowe przepisy mające zastosowanie do komputerowych gier elektronicznych
   Sentencja

               1)

               Wprowadzając w art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ustawy nr 3037/2002 zakaz — pod rygorem przewidzianych w art. 4 i art. 5 tej ustawy sankcji karnych i administracyjnych — instalowania i prowadzenia działalności w zakresie wszelkich gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych w tym wszelkich gier komputerowych, we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE, 43 WE i 49 WE oraz art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa T-126/14: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2014 r. – Niderlandy przeciwko Komisji

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/61

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2014 r. – Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-126/14)
   2014/C 112/78
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i J. Langer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji i załącznika do niej w zakresie, w jakim dotyczą one odsetek w wysokości 4 703 231,78 EUR, których naliczenia – jak podniesiono – niezgodnie z prawem zaniechały Niderlandy w związku z szeregiem wierzytelności związanych ze zwłoką w zapłacie opłat dodatkowych i bezprawnie wypłaconych refundacji wywozowych;

               —

               pomocniczo stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji i załącznika do niej w zakresie, w jakim dotyczą one odsetek w wysokości 3 208 935,04 EUR, których naliczenia – jak podniesiono – niezgodnie z prawem zaniechały Niderlandy w związku z szeregiem wierzytelności związanych ze zwłoką w zapłacie opłat dodatkowych i bezprawnie wypłaconych refundacji wywozowych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga dotyczy stwierdzenia nieważności w części decyzji wykonawczej Komisji 2013/763/EU z dnia 12 grudnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektórych wydatków poniesionych przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 8743) (Dz.U. L 338, s. 81)
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady uzasadnienia, ponieważ zaskarżona decyzja nie została uzasadniona w sposób logiczny i zrozumiały.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 13 ust. 2 TUE poprzez korektę finansową dotyczącą odsetek w braku podstawy prawnej w tym zakresie w prawie Unii oraz poprzez błędne zastosowanie zasady równoważności poprzez przyjęcie, że w rozpatrywanym okresie Niderlandy naliczyły odsetki za porównywalne wierzytelności krajowe.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady ostrożności w związku z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) Nr. 729/70 (1) i art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 595/91 (2), ponieważ od dnia 16 października 2006 r. nie przyjęto decyzji w sprawie wierzytelności pozostałych do zapłaty.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 94, s. 13).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 595/91 z dnia 4 marca 1991 r. dotyczące nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylające rozporządzenie (EWG) 283/71 (Dz.U. L 67, s. 11).


title: Sprawa T-164/16: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Piper Verlag/EUIPO (THE TRAVEL EPISODES)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/31

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Piper Verlag/EUIPO (THE TRAVEL EPISODES)
   (Sprawa T-164/16)
   (2016/C 200/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Piper Verlag GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Oster)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „THE TRAVEL EPISODES” – zgłoszenie nr 13 687 371

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie R 1099/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmiana zaskarżonej decyzji poprzez nakazanie dokonania rejestracji w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) słowno-graficznego znaku towarowego „THE TRAVEL EPISODES” jako unijnego znaku towarowego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-413/17: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2017 r. – Karl Storz/EUIPO (3D)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/52

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2017 r. – Karl Storz/EUIPO (3D)
   (Sprawa T-413/17)
   (2017/C 277/75)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Karl Storz GmbH & Co. KG (Tuttlingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Gruber)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „3D” – międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr 1 272 627

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 kwietnia 2017 r. w sprawie R 1502/2016-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 11 kwietnia 2017 r. w sprawie R 1502/2016-2 i zarejestrowanie znaku towarowego „3D”, IR 1 272 627, wskazująca Unię Europejską dla wszystkich towarów, w tym towarów, do których odnosi się zaskarżona decyzja;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 1 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 1 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-175/06: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2006 r. — Coca-Cola Company przeciwko OHIM — Azienda Agrícola San Polo (MEZZOPANE)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/33

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2006 r. — Coca-Cola Company przeciwko OHIM — Azienda Agrícola San Polo (MEZZOPANE)
   (Sprawa T-175/06)
   (2006/C 212/59)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Coca-Cola Company (N.W. Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone Ameryki) (Przedstawiciele: E. Armijo Chavarri i A. Castán Pérez-Gómez, abogados)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Azienda Agrícola San Polo Exe S.r.l.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie R 99/2005-1,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Azienda Azienda Agrícola San Polo Exe S.r.l.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „MEZZOPANE” dla towarów z klasy 33 — zgłoszenie nr 2 242 147
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne krajowe znaki towarowe „MEZZO” i „MEZZOMIX” dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ towary oznaczone spornymi znakami towarowymi są podobne, sporne oznaczenia są do siebie zbliżone pod względem wizualnymi i fonetycznym, a rozpatrywane znaki towarowe mogą stwarzać w obrocie prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-253/00: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Bauer przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca obowiązek odzyskania wypłaconej pomocy — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/22

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Bauer przeciwko Komisji
   (Sprawa T-253/00) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca obowiązek odzyskania wypłaconej pomocy - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2013/C 38/38
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Bauer SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: G.M. Roberti, F. Sciaudone i A. Bortoluzzi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Dal Ferra)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo U. Leanza, następnie I. Braguglia, następnie R. Adam i wreszcie I. Bruni, pełnomocnicy, wspierani przez G. Aiella i P. Gentilego, avvocati dello Stato)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i nr 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).

      Sentencja

               1)

               Podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności zostaje pozostawiony do rozstrzygnięcia w wyroku.

               2)

               Skarga w części zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w pozostałej części zostaje oddalona jako w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej.

               3)

               Bauer SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               4)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000.


title: Sprawa C-295/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 15 kwietnia 2008 r. w sprawie T-478/07 Cofra srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 3 lipca 2008 r. przez Cofra srl

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/24

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 15 kwietnia 2008 r. w sprawie T-478/07 Cofra srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 3 lipca 2008 r. przez Cofra srl
   (Sprawa C-295/08 P)
   2009/C 267/42
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cofra srl (przedstawiciel: M. A. Calabrese, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) oddalił odwołanie.


title: Sprawa C-306/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tatabányai Törvényszék (Węgry) w dniu 26 maja 2017 r. – Éva Nothartová/József Boldizsár Sámson

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tatabányai Törvényszék (Węgry) w dniu 26 maja 2017 r. – Éva Nothartová/József Boldizsár Sámson
   (Sprawa C-306/17)
   (2017/C 269/11)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Tatabányai Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Éva Nothartová

      Strona pozwana: József Boldizsár Sámson

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w wypadku powództwa wzajemnego opierającego się na innej umowie lub na innym stanie faktycznym, niż te na których zostało oparte powództwo główne – w celu ustalenia jurysdykcji do rozpatrzenia powództwa wzajemnego:

               a)

               zastosowanie ma jedynie art. 8 pkt 3 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) (zwanego dalej rozporządzeniem „Bruksela Ia”) gdyż tylko ten przepis dotyczy powództwa wzajemnego lub

               b)

               art. 8 pkt 3 rozporządzenia Bruksela Ia odnosi się jedynie do powództwa wzajemnego opierającego się na tej samej umowie lub na tym samym stanie faktycznym, na których zostało oparte powództwo główne, przez co nie ma zastosowania do powództwa wzajemnego nieopierającego się na umowie lub stanie faktycznym, na których oparto powództwo główne i z tego względu należy stwierdzić zgodnie z innymi przepisami rozporządzenia Bruksela Ia, że sąd właściwy do rozpatrzenia powództwa głównego jest właściwy również do rozpatrzenia powództwa wzajemnego?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351, s. 1).


title: Sprawa T-14/11: Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2011 r. — Timab Industries i CFPR przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/36

         Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2011 r. — Timab Industries i CFPR przeciwko Komisji
   (Sprawa T-14/11) (1)

   2011/C 238/65
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa C-512/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 49 WE — Zabezpieczenie społeczne — Świadczenia zdrowotne planowane w innym państwie członkowskim, do których niezbędne jest użycie aparatury medycznej wymagającej znacznych nakładów — Wymóg uzyskania uprzedniej zgody — Planowane świadczenia zdrowotne udzielane w innym państwie członkowskim — Różnica w wysokości świadczeń objętych zakresem ubezpieczenia obowiązującej, odpowiednio, w państwie członkowskim ubezpieczenia i w państwie członkowskim pobytu — Prawo osoby objętej ubezpieczeniem społecznym do otrzymania ze strony właściwej instytucji świadczenia uzupełniającego w stosunku do kwoty świadczenia instytucji państwa członkowskiego pobytu)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-512/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 49 WE - Zabezpieczenie społeczne - Świadczenia zdrowotne planowane w innym państwie członkowskim, do których niezbędne jest użycie aparatury medycznej wymagającej znacznych nakładów - Wymóg uzyskania uprzedniej zgody - Planowane świadczenia zdrowotne udzielane w innym państwie członkowskim - Różnica w wysokości świadczeń objętych zakresem ubezpieczenia obowiązującej, odpowiednio, w państwie członkowskim ubezpieczenia i w państwie członkowskim pobytu - Prawo osoby objętej ubezpieczeniem społecznym do otrzymania ze strony właściwej instytucji świadczenia uzupełniającego w stosunku do kwoty świadczenia instytucji państwa członkowskiego pobytu)
   2010/C 328/04
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Yerrell, G. Rozet i E. Traversa, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: A. Czubinski i G. de Bergues, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J.M. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciel: A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: I. Rao, S. Ossowski, pełnomocnicy i M.-E. Demetriou, Barrister)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE — Konieczność uzyskania uprzedniego zezwolenia ze strony władz państwa ubezpieczenia celem uzyskania refundacji określonych pozaszpitalnych świadczeń zdrowotnych udzielanych w innym państwie członkowskim — Brak refundacji różnicy pomiędzy kwotą otrzymaną przez ubezpieczonego, który korzystał ze świadczeń szpitalnych w państwie członkowskim innym niż państwo ubezpieczenia a kwotą, do której byłby uprawniony, gdyby takie same świadczenia zostały mu udzielone w państwie ubezpieczenia — Nieuzasadnione przeszkody w swobodzie świadczenia usług

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Finlandii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-500/04: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko IIC Informations-Industrie Consulting GmbH

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/31

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko IIC Informations-Industrie Consulting GmbH
   (Sprawa T-500/04)
   (2005/C 82/59)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 24 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez G. Brauna, W. Wilsa i N. Knittlmayera, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko IIC Informations-Industrie Consulting GmbH z siedzibą w Königswinter (Niemcy).
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej kwoty 181 236,61 euro wraz z odsetkami w wysokości 4 % od dnia 1 listopada 1998 r.,

               2)

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W 1996 r. skarżąca zawarła z pozwaną dwie umowy, w których skarżąca zobowiązała się do zapewnienia pozwanej pomocy finansowej w celu przeprowadzenia dwóch paneuropejskich projektów kulturalnych. Pomoc finansowa miała pokryć 50 % kosztów projektu pozwanej, o ile koszty te zostałyby poniesione i zgłoszone w sposób zgodny z umową. Na podstawie tych umów pozwana otrzymała w 1997 r. kwotę wynoszącą w sumie 400 821 DEM (204 936,52 euro) jako zaliczkę na poczet pełnej kwoty pomocy.
   Po zakończeniu projektów pozwana zgłosiła skarżącej rzekome koszty w wysokości, w której pozwana zamierzała utrzymać wypłaconą w formie zaliczki pomoc finansową. Skarżąca przeprowadziła jednakże kontrolę i doszła do wniosku, że pozwanej przysługuje roszczenie o pomoc finansową jedynie w wysokości 46 300,18 DEM (23 672,91 euro) dla obu projektów. Dlatego też skarżąca żąda zwrotu pozostałej kwoty w wysokości 181 263,61 euro (354 520,82 DEM).


title: Sprawa C-448/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Niemcy) – Davitas GmbH/Stadt Aschaffenburg [Odesłanie prejudycjalne — Nowa żywność i nowe składniki żywności — Rozporządzenie (WE) nr 258/97 — Artykuł 1 ust. 2 lit. c) — Pojęcie „żywności i składników żywności o nowej podstawowej strukturze molekularnej”]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Niemcy) – Davitas GmbH/Stadt Aschaffenburg
   (Sprawa C-448/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Nowa żywność i nowe składniki żywności - Rozporządzenie (WE) nr 258/97 - Artykuł 1 ust. 2 lit. c) - Pojęcie „żywności i składników żywności o nowej podstawowej strukturze molekularnej”])
   (2017/C 006/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Davitas GmbH

      Strona pozwana: Stadt Aschaffenburg

      przy udziale: Landesanwaltschaft Bayern

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 596/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „nowa podstawowa struktura molekularna” odnosi się do żywności lub składników żywności, które nie były wykorzystywane do spożycia przez ludzi na terytorium Unii Europejskiej przed dniem 15 maja 1997 r.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-62/13: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2013 r. — GOLAM przeciwko OHIM — Glaxo Group (METABIOMAX)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/27

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2013 r. — GOLAM przeciwko OHIM — Glaxo Group (METABIOMAX)
   (Sprawa T-62/13)
   2013/C 86/45
   Język skargi: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sofia Golam (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Trovas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Glaxo Group Ltd (Greenford, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 października 2012 r. w sprawie R 2089/2011-2;

               —

               oddalenie sprzeciwu Glaxo Group Ltd i dopuszczenie zgłoszenia skarżącej w całości;

               —

               zasądzenie drugiej strony postępowania na rzecz skarżącej zapłaty kosztów niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „METABIOMAX” dla towarów z klas 5, 16 i 30 — zgłoszenie nr 8885261

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Glaxo Group Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „BIOMAX”, zarejestrowany pod numerem 2661858 dla towarów z klas 5, 30 i 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-803/14: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. – Gervais Danone/EUIPO – Mahou (B’lue) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego B’lue – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy BLU DE SAN MIGUEL – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/47

      Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. – Gervais Danone/EUIPO – Mahou (B’lue)
      (Sprawa T-803/14) (1)

      ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego B’lue - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy BLU DE SAN MIGUEL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2016/C 211/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Compagnie Gervais Danone (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Lakits-Josse)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

         Interwenient przed Sądem, który wstąpił w prawa San Miguel, Fabricas de Cerveza y Malta, SA, drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO: Mahou, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez-López)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 września 2014 r. (sprawa R 1382/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy San Miguel, Fabricas de Cerveza y Malta, SA a Compagnie Gervais Danone.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Compagnie Gervais Danone zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa C-487/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n °2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 10 września 2013 r. — Caixabank SA przeciwko Albertowi Galánowi Lunie i Domingowi Galánowi Lunie

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 10 września 2013 r. — Caixabank SA przeciwko Albertowi Galánowi Lunie i Domingowi Galánowi Lunie
   (Sprawa C-487/13)
   2013/C 352/11
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Caixabank SA

      Strona pozwana: Alberto Galán Luna y Domingo Galán Luna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z dyrektywą Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a w szczególności z art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, oraz celem zagwarantowania ochrony konsumentów i użytkowników zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności, w przypadku gdy sąd krajowy uzna, że dany warunek umowny dotyczący odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej jest nieuczciwy, musi on stwierdzić nieważność tego warunku i uznać, że nie jest on wiążący, czy też wręcz przeciwnie, musi miarkować wysokość odsetek za zwłokę, nakazując podmiotowi prowadzącemu egzekucję lub pożyczkodawcy przeliczenie tych odsetek?

               2)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. nie oznacza niczego innego, jak ograniczenia ochrony interesów konsumenta, nakładając w sposób dorozumiany na sąd krajowy obowiązek miarkowania wysokości odsetek za zwłokę wynikających z warunku umownego, który został uznany za nieuczciwy, poprzez przeliczenie przewidzianych w umowie odsetek i utrzymanie w mocy nieuczciwego warunku, zamiast stwierdzenia nieważności takiego warunku i uznania, że nie jest on wiążący dla konsumenta?

               3)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. narusza dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności zaś jej art. 6 ust. 1, stojąc na przeszkodzie stosowaniu zasad równoważności i skuteczności w dziedzinie ochrony konsumentów oraz powodując uniknięcie zastosowania sankcji nieważności oraz braku związania nieuczciwymi warunkami umownymi w zakresie naliczania odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r.?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa C-529/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 grudnia 2008 r. — Friedrich Schulze, Jochen Kolenda, Helmar Rendenz przeciwko Deutsche Lufthansa AG

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 grudnia 2008 r. — Friedrich Schulze, Jochen Kolenda, Helmar Rendenz przeciwko Deutsche Lufthansa AG
   (Sprawa C-529/08)
   (2009/C 44/52)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Friedrich Schulze, Jochen Kolenda, Helmar Rendenz

      Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy usterka techniczna, która spowodowała odwołanie, może stanowić nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1)?

               2)

               Jeżeli tak, to czy pojęcie nadzwyczajnej okoliczności jako usterki technicznej obejmuje również takie usterki, które wpływają negatywnie na zdatność samolotu do lotu lub bezpieczne przeprowadzenie lotu?

               3)

               Czy obsługujący przewoźnik podjął wszelkie racjonalne środki, jeżeli zachował odnoszące się do danego samolotu programy przeglądów i obsługi technicznej oraz normy i wymogi bezpieczeństwa właściwych organów lub producentów lub jeżeli usterki nie można było uniknąć, nawet gdyby postępował on zgodnie z tym programem lub zaleceniami?

               4)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 3 jest twierdząca: Czy jest to wystarczające dla uwolnienia przewoźnika od obowiązku zapłaty odszkodowania, czy też należy ponadto żądać dowodu, że odwołania, tzn. unieruchomienia danego samolotu i anulowania lotu z powodu braku maszyny zastępczej przy podjęciu wszelkich racjonalnych środków, nie można było uniknąć również przy podjęciu wszelkich racjonalnych środków?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-434/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Comunidad Autónoma de Castilla y León przeciwko Diputación Foral de Vizcaya, Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Comunidad Autónoma de Castilla y León przeciwko Diputación Foral de Vizcaya, Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca
   (Sprawa C-434/06)
   (2006/C 326/68)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Comunidad Autónoma de Castilla y León

      Strona pozwana: Diputación Foral de Vizcaya, Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wykładni art. 87 ust. 1 WE należy dokonywać w ten sposób, że przepisy podatkowe wydane przez Juntas Generales Territorio Histórico de Vizcaya, zmieniające art. 29 ust. 1 lit. a) i art. 37 uregulowania o podatku od osób prawnych, powinny — z tego powodu, że ustanawiają stopy podatkowe i odliczenie od podatku nieistniejące w państwowym porządku prawnym dotyczącym podatków, a obowiązujące na obszarze właściwości tej posiadającej autonomię jednostki niższego niż państwo rzędu — zostać uznane za selektywne w świetle definicji pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia, a w konsekwencji podlegać zgłoszeniu Komisji na podstawie art. 88 ust. 3 traktatu?


title: Sprawa F-53/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 stycznia 2012 r. — Kedzierski przeciwko Komisji

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/28

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 stycznia 2012 r. — Kedzierski przeciwko Komisji
   (Sprawa F-53/11) (1)

   2012/C 126/54
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011, s. 37.


title: Sprawa C-451/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez des Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2013 r. — Gigaset AG przeciwko SKW Stahl-Metallurgie GmbH, SKW Stahl-Metallurgie Holding AG

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/41

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez des Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2013 r. — Gigaset AG przeciwko SKW Stahl-Metallurgie GmbH, SKW Stahl-Metallurgie Holding AG
   (Sprawa C-451/13)
   2013/C 344/71
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gigaset AG

      Strona pozwana: SKW Stahl-Metallurgie GmbH, SKW Stahl-Metallurgie Holding AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w decyzji, w której Komisja nakłada grzywnę na wiele osób fizycznych i prawnych jako dłużników solidarnych w związku z naruszeniem art. 101 TFUE, jest ona również zobowiązana do określenia w sposób wyczerpujący, w jakim stosunku grzywna ma zostać rozdzielona w stosunkach wewnętrznych pomiędzy poszczególnymi dłużnikami solidarnymi?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                           a)

                           Czy decyzję Komisji, która nie zawiera wyraźnego wskazania co do podziału w stosunku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że dłużnicy solidarni są zobowiązani do uiszczenia grzywny w równych częściach?

                           b)

                           W przypadku udzielenia na pytanie 2 a) odpowiedzi przeczącej:
                           Czy luka decyzyjna, która powstaje, gdy Komisja nie określi podziału grzywny w stosunku wewnętrznym może zostać uzupełniona przez sądy państw członkowskich, bez konieczności wydawania dodatkowej decyzji przez Komisję?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze i odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2 b): Czy prawo Unii zawiera wskazówki w kwestii sposobu podziału grzywny w stosunku wewnętrznym pomiędzy dłużnikami solidarnymi?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub na pytanie trzecie:
               Czy dłużnik solidarny, który uiścił grzywnę w całości lub w części może dochodzić roszczeń wyrównawczych od innych dłużników solidarnych zanim wydane zostanie prawomocne orzeczenie w przedmiocie odwołania wniesionego na decyzję nakładającą grzywnę?


title: Sprawa C-559/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — Deli Ostrich NV przeciwko Belgische Staat (Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Zamrożone mięso wielbłądów niehodowlanych — Zaklasyfikowanie do podpozycji 02089040 (inne rodzaje dziczyzny) lub podpozycji 02089095 (pozostałe))

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/15

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — Deli Ostrich NV przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-559/10) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Zamrożone mięso wielbłądów niehodowlanych - Zaklasyfikowanie do podpozycji 0208 90 40 (inne rodzaje dziczyzny) lub podpozycji 0208 90 95 (pozostałe))
   2011/C 370/24
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deli Ostrich NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Wspólna taryfa celna — Pozycje taryfowe — Mięso wielbłądów niehodowlanych — Klasyfikacja do podpozycji 0208 90 40 (dziczyzna) lub do podpozycji 0208 90 95 (pozostałe)

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną, stanowiącą załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmieniony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że mięso wielbłądów powinno być klasyfikowane jako należące do podpozycji 0208 90 40 jako „inne rodzaje dziczyzny”, jeżeli wielbłądy, z których pochodzi to mięso, żyły na wolności i były przedmiotem polowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa C-370/09: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/50

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-370/09)
   2009/C 267/83
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Margeli i M. Karanasou Apostolopoulou)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania

               —

               Stwierdzenie, że nie wydając, a w każdym razie nie podając do wiadomości Komisji, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do dostosowania się do dyrektywy 2006/21/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin wyznaczony do przetransponowania dyrektywy 2006/21/WE do prawa wewnętrznego upłynął w dniu 1 maja 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 15.


title: Sprawa C-668/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava (Rumunia) w dniu 16 grudnia 2013 r. — Casa Județeană de Pensii Botoșani przeciwko Evangelii Paraskevopoulou

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava (Rumunia) w dniu 16 grudnia 2013 r. — Casa Județeană de Pensii Botoșani przeciwko Evangelii Paraskevopoulou
   (Sprawa C-668/13)
   2014/C 85/23
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Suceava

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Casa Județeană de Pensii Botoșani

      Druga strona postępowania: Evangeli Paraskevopoulou

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że zakresem stosowania tego przepisu objęta jest umowa dwustronna, zawarta między dwoma państwami członkowskimi przed datą wejścia w życie rzeczonego rozporządzenia, na podstawie której uzgodniły one ustanie zobowiązania dotyczącego świadczeń społecznych należnych od jednego państwa obywatelom drugiego państwa, którzy mieli status uchodźców politycznych na terytorium tego pierwszego państwa i zostali repatriowani na terytorium drugiego państwa, w zamian za zapłatę przez pierwsze wymienione państwo kwoty ryczałtu na wypłatę emerytur i na pokrycie okresu, w odniesieniu do którego w pierwszym państwie członkowskim zostały zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).


title: Sprawa C-332/08: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 19 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/29

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 19 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-332/08) (1)

   2009/C 113/58

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa F–24/10: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2010 r. — Kaskarelis przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/58

      Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2010 r. — Kaskarelis przeciwko Komisji
      (Sprawa F–24/10)
      (2010/C 161/94)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Loukas Kaskarelis (Auderghem, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej odmawiającej przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego, dodatku na zagospodarowanie i zwrotu kosztów podróży.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji PMO odmawiającej przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego, dodatku na zagospodarowanie i zwrotu kosztów podróży oraz decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę oddalającej zażalenie skarżącego;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-312/08: Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2008 r. — Ellinikos Niognomon przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/33

         Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2008 r. — Ellinikos Niognomon przeciwko Komisji
   (Sprawa T-312/08)
   (2008/C 272/60)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ellinikos Niognomon AE (Pireus, Grecja) (przedstawiciele: S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi w skardze złożonej na podstawie art. 230 WE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 lipca 2008 r., w której Komisja zdecydowała o nieprzełużaniu ograniczonego uznania skarżącej, które przyznano jej na podstawie dyrektywy 94/57/WE (1) decyzją Komisji 2001/890/WE (2), a następnie przedłużono decyzją Komisji 2005/623/WE (3) z dnia 3 sierpnia 2005 r.
   Skarżąca podnosi po pierwsze, że zaskarżona decyzja narusza podstawowy wymóg proceduralny, ponieważ nie dopełniono procedury komitologii, o której mowa w art. 4 i 9 dyrektywy 94/57/WE.
   Po drugie, skarżąca podnosi, że przyznania przedłużenia ograniczonego uznania odmówiono na podstawie ocen przeprowadzonych wyłącznie przez Komisję, a nie wspólnie z właściwym państwem członkowskim, czego wymagają art. 4, 9 i 11 dyrektywy 94/57/WE.
   Po trzecie, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza prawo do obrony i uzasadnione oczekiwania skarżącej.
   Po czwarte, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza dyrektywę, ponieważ zastosowano w niej niewłaściwą wykładnię dyrektywy w zakresie mających zastosowanie kryteriów (dane dotyczące wyników w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania), pomijając stopniowe kroki, które Komisja powinna była podjąć zanim wydała decyzję odmowną oraz nie uwzględniając inspekcji i sprawozdań przedłożonych przez zainteresowane państwo członkowskie, a zatem stosując niezgodny z prawem tok rozumowania.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasady proporcjonalności oraz dobrej administracji.

      (1)  Dyrektywa Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (Dz.U. 1994, L 319, s. 20).

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie uznania Hellenic Register of Shipping zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy Rady 94/57/WE (notyfikowana jako dokument C(2001) 4218) (Dz.U. 2001, L 329, s. 72).

      (3)  Decyzja Komisji z dnia 3 sierpnia 2005 r. w sprawie przedłużenia ograniczonego uznania dla Hellenic Register of Shipping (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2940) (Dz.U. 2005, L 219, s. 43).


title: Sprawa C-216/06: Skarga wniesiona w dniu  11 maja 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/19

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-216/06)
   (2006/C 165/33)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i F. Simonetti, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy, oraz

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/35 upłynął w dniu 25 czerwca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 156, str. 17


title: Sprawa C-321/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mannheim – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Karlowi Schwarzowi (Dyrektywa 91/439/EWG — Posiadanie praw jazdy różnych państw członkowskich — Ważność prawa jazdy wydanego przed przystąpieniem państwa — Cofnięcie drugiego prawa jazdy wydanego przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania — Uznanie prawa jazdy wydanego przed wydaniem drugiego prawa jazdy, które później cofnięto ze względu na brak zdolności jego posiadacza do kierowania — Upływ okresu czasowego zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy, który był połączony ze środkiem polegającym na cofnięciu prawa jazdy)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mannheim – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Karlowi Schwarzowi
   (Sprawa C-321/07) (1)

   (Dyrektywa 91/439/EWG - Posiadanie praw jazdy różnych państw członkowskich - Ważność prawa jazdy wydanego przed przystąpieniem państwa - Cofnięcie drugiego prawa jazdy wydanego przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania - Uznanie prawa jazdy wydanego przed wydaniem drugiego prawa jazdy, które później cofnięto ze względu na brak zdolności jego posiadacza do kierowania - Upływ okresu czasowego zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy, który był połączony ze środkiem polegającym na cofnięciu prawa jazdy)
   2009/C 90/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Mannheim

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Karl Schwarz

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Landgericht Mannheim – Wykładnia art. 7 ust. 5 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, s. 1) – Posiadacz kilku praw jazdy – Ważność prawa jazdy wydanego przed przystąpieniem przez państwo członkowskie, którego obywatelem jest posiadacz tego prawa jazdy – Nieuznawanie przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania na jego terytorium, po upływie okresu czasowego zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy, prawa jazdy uzyskanego przed przystąpieniem w innym państwie członkowskim przed upływem okresu czasowego zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 5 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 29 września 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by obywatel państwa członkowskiego posiadał jednocześnie dwa ważne prawa jazdy, z których jedno jest wspólnotowym prawem jazdy, a drugie – prawem jazdy wydanym przez inne państwo członkowskie, jeżeli oba prawa jazdy otrzymano przed przystąpieniem tego ostatniego państwa do Unii Europejskiej.

               2)

               Artykuł 1 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, nie stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło uznania uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie przed jego przystąpieniem do Unii Europejskiej, jeśli to prawo jazdy zostało wydane przed wydaniem prawa jazdy przez pierwsze państwo członkowskie, w którym to drugie prawo jazdy zostało cofnięte ze względu na brak zdolności jego posiadacza do kierowania. Fakt, iż odmowa ta następuje po upływie okresu zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy, który był połączony z rzeczonym cofnięciem, jest w tym względzie bez znaczenia.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-109/05: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/12

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-109/05)
   (2005/C 132/24)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 3 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Minasa Konstantinidisa i Bernharda Schimę, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że ograniczając w § 5 ust. 1 Verordnung über die Abfallvermeidung, Sammlung und Behandlung von Altfahrzeugen (rozporządzenie w sprawie zapobiegania powstawaniu odpadów, zbierania i przetwarzania pojazdów wycofanych z eksploatacji) obowiązek nieodpłatnego zbierania

                           (1)

                           do wycofanych z eksploatacji pojazdów tych marek, które zostały wprowadzone do obrotu przez istniejących producentów i importerów, oraz

                           (2)

                           do pojazdów zarejestrowanych w Austrii,

                     Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (1).

               2)

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przepis rozporządzenia Republiki Austrii w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji stanowiący, że producenci lub importerzy są zobowiązani do zbierania wycofanych z eksploatacji pojazdów tej marki, którą wprowadzili do obrotu, o ile pojazdy te zostały zarejestrowane w Austrii, stanowi naruszenie art. 5 dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r.
   Dyrektywa zobowiązuje Państwa Członkowskie do stworzenia takich systemów zbierania pojazdów, żeby zbierane były wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji niezależnie od ich marki oraz ustanawia wolny od opłat obowiązek zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. Celów tych nie spełnia regulacja austriacka, ponieważ zawiera ona podwójne ograniczenie: ograniczenie obowiązku zbierania do marek, które dany producent lub importer wprowadził do obrotu i ograniczenie obowiązku zbierania do pojazdów zarejestrowanych w Austrii.
   Komisja nie podziela stanowiska Republiki Austrii, że zróżnicowanie na podstawie rejestracji w kraju jest rzeczowo uzasadnione, ponieważ tylko w ten sposób można zapobiec obciążeniu w sposób silnie nieproporcjonalny poszczególnych producentów w wyniku obowiązku zbierania.. Komisja podnosi natomiast, że jeżeli w praktyce okazałoby się, iż w wyniku nieodpłatnego zbierania nie zarejestrowanych w kraju pojazdów wycofanych z eksploatacji miałoby dojść do nieproporcjonalnego obciążenia poszczególnych producentów lub importerów względnie podmiotów zajmujących się zbieraniem, to należy to uwzględnić w ramach postępowania na podstawie art. 5 ust. 4 akapit 4 dyrektywy. Przepis ten przewiduje, że Komisja będzie regularnie monitorować wykonanie obowiązku nieodpłatnego zbierania, aby zapewnić, że nie powoduje to zakłóceń na rynku.

      (1)  Dz.U. L 269, str. 34


title: Sprawa C-480/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/50/EWG — Brak formalnego postępowania o zasięgu europejskim w zakresie udzielania zamówień publicznych na usługi przetwarzania odpadów — Współpraca pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-480/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/50/EWG - Brak formalnego postępowania o zasięgu europejskim w zakresie udzielania zamówień publicznych na usługi przetwarzania odpadów - Współpraca pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego)
   2009/C 180/03
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: X. Lewis i B. Schizma, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (Przedstawiciele: M. Lumma i C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy, C. von Donat, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 8 w związku z tytułem III, IV, V i VI dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209 z dnia 24 lipca 1992 r., s. 1) — Brak przeprowadzenia europejskiego postępowania w zakresie udzielania zamówień publicznych przy powierzaniu instytucji publicznej usług unieszkodliwiania odpadów przez cztery okręgi (Landkreis)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-434/09: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. — Centrotherm Systemtechnik przeciwko OHIM — centrotherm Clean Solutions (CENTROTHERM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego — Słowny wspólnotowy znak towarowy CENTROTHERM — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — Dopuszczalność nowych dowodów — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Zarzut niezgodności z prawem — Zasada 40 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/43

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. — Centrotherm Systemtechnik przeciwko OHIM — centrotherm Clean Solutions (CENTROTHERM)
   (Sprawa T-434/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Słowny wspólnotowy znak towarowy CENTROTHERM - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 - Dopuszczalność nowych dowodów - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Zarzut niezgodności z prawem - Zasada 40 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2011/C 311/78
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Centrotherm Systemtechnik GmbH (Brilon, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Albrecht i U. Vormbrock)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele G. Schneider i R. Manea, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG (Blaubeuren, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Löffel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 sierpnia 2009 r. (sprawa R 6/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego między centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG a Centrotherm Systemtechnik GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Centrotherm Systemtechnik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.