title: Sprawa C-141/06: Skarga wniesiona w dniu  15 marca 2006 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/6

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2006 r.– Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-141/06)
   (2006/C 121/10)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: A. Aresu i J.R. Vidal Puig, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/65/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG (2) oraz dyrektywy 97/7/WE (3) i 98/27/WE (4), a w każdym razie niepodając tych przepisów do wiadomości Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 21 ust. 1 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dostosowanie wewnętrznego porządku prawnego do dyrektywy 2002/65/EWG upłynął w dniu 9 października 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 271, str. 16.

      (2)  Dz.U. L 330, str. 50

      (3)  Dz.U. L 144, str. 19.

      (4)  Dz.U. L 166, str. 51.


title: Sprawa C-199/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour d'appel de Bruxelles z dnia 28 kwietnia 2005 r., w sprawie Wspólnota Europejska przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour d'appel de Bruxelles z dnia 28 kwietnia 2005 r., w sprawie Wspólnota Europejska przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-199/05)
   (2005/C 182/49)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 9 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie Wspólnota Europejska przeciwko państwu belgijskiemu.
   Cour d'appel de Bruxelles zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 3 akapit drugi Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich — który stanowi, że rządy Państw Członkowskich podejmują stosowne środki w celu umorzenia lub zwrotu kwoty podatków pośrednich lub podatków z tytułu sprzedaży — należy interpretować w ten sposób, iż w jego zakres stosowania wchodzi proporcjonalna opłata nałożona z tytułu wydanych przez trybunały i sądy wyroków i orzeczeń we wszystkich kwestiach dotyczących zasądzenia zapłaty lub rozliczenia kwot pieniężnych lub papierów wartościowych?

               2.

               Czy art. 3 akapit trzeci Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich — który stanowi, że zwolnień nie udziela się w stosunku do podatków i opłat, których wysokość stanowi jedynie wynagrodzenie za skorzystanie z usługi użyteczności publicznej — należy interpretować w ten sposób, iż opłata nałożona po zakończeniu postępowania na stronę, która przegrywa tę sprawę i od której zostaje zasądzona zapłata określonej kwoty, stanowi zwykłe wynagrodzenie za usługę użyteczności publicznej?


title: Sprawa C-435/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-435/08) (1)

   2009/C 220/59

      Język postępowania: polski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-372/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 6 sierpnia 2007 r. — Nicole Hassett i Cheryl Doherty/The Medical Defence Union Limited i MDU Services Limited przeciwko Raymond Howard i Brian Davidson

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 6 sierpnia 2007 r. — Nicole Hassett i Cheryl Doherty/The Medical Defence Union Limited i MDU Services Limited przeciwko Raymond Howard i Brian Davidson
   (Sprawa C-372/07)
   (2007/C 283/10)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Supreme Court, Irlandia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nicole Hassett i Cheryl Doherty/The Medical Defence Union Limited i MDU Services Limited

      Strona pozwana: Raymond Howard i Brian Davidson
   Pytania prejudycjalne
   Jeżeli lekarze zakładają organizację służącą wzajemnej obronie ich praw, mającą formę spółki utworzonej zgodnie z prawem jednego z państw członkowskich, której cel polega na udzielaniu wsparcia i przejmowaniu kosztów ponoszonych przez jej członków praktykujących świadczenie usług medycznych w tym samym i w innym państwie członkowskim, a udzielanie takiego wsparcia lub przejęcie kosztów jest uzależnione od decyzji zarządu tej spółki, podejmowanej zgodnie z postanowieniami statutu tej spółki w ramach całkowicie dyskrecjonalnych uprawnień jej zarządu, to czy postępowanie, w którym decyzja odmawiająca udzielenia wsparcia lub przejęcia kosztów lekarzowi praktykującemu w innym państwie członkowskim jest zaskarżana przez tego lekarza jako wydana przez tę spółkę z naruszeniem jego praw wynikających czy to z umowy, czy też opartych na innej podstawie, należy uznać za postępowanie, którego przedmiotem jest ważność decyzji organu tej spółki w rozumieniu art. 22 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1), co oznaczałoby, że sądy państwa członkowskiego, w którym spółka ta ma swoją siedzibę, mają w tej sprawie jurysdykcję wyłączną?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 12, str. 1.


title: Sprawa F-127/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 27 czerwca 2007 r. — H przeciwko Radzie

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/54

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 27 czerwca 2007 r. — H przeciwko Radzie
   (Sprawa F-127/06) (1)

   (2007/C 199/105)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy po zawarciu ugody.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006, str. 85.


title: Sprawa T-191/17: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2017 r. – Boehringer Ingelheim International/Komisja

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/27

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2017 r. – Boehringer Ingelheim International/Komisja
   (Sprawa T-191/17)
   (2017/C 178/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Boehringer Ingelheim International GmbH (Ingelheim am Rhein, Niemcy) (przedstawiciel: C. Schoodernbeek, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 19 stycznia 2017 r. C(2017)379 (final);

               —

               stwierdzenie, że ta decyzja wykonawcza Komisji wywiera skutki prawne aż do momentu przyjęcia przez tę instytucję nowej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami jak również tymi poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja Komisji z dnia 19 stycznia 2017 r. została wydana z naruszeniem art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 w związku z art. 11 dyrektywy 2001/83/WE oraz zawiadomienia dla składających wniosek.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja Komisji z dnia 19 stycznia 2017 r. pozostaje w sprzeczności ze odpowiednimi przepisami i wytycznymi, jak również praktyką stosowania prawa w innych przypadkach, efektem czego została ona wydana z naruszeniem zasad równości traktowania oraz zakazu dyskryminacji i prowadzi do zakłócenia konkurencji.


title: Sprawa T-305/07: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2007 r. — Offshore Legends przeciwko OHIM — Acteon [OFFSHORE LEGENDS (w kolorach białym i czarnym)]

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/48

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2007 r. — Offshore Legends przeciwko OHIM — Acteon [OFFSHORE LEGENDS (w kolorach białym i czarnym)]
   (Sprawa T-305/07)
   (2007/C 269/87)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Offshore Legends NV (Nevele, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Maeyaert i N. Clarembeaux)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Acteon SARL (Saint-Tropez, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 29 maja 2007 r. (sprawa R 1031/2006–2);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Offshore Legends

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Offshore Legends” w kolorach białym i czarnym, dla towarów należących do klas 3, 9, 14, 18, 20, 24, 25, 28 i 35 — zgłoszenie nr 3 160 231

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Acteon SARL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy i międzynarodowy graficzny znak towarowy „Offshore One” dla towarów należących do klas 16, 18 i 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w stosunku do wszystkich towarów stanowiących przedmiot sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w części, w jakiej odrzuciła ona sprzeciw w stosunku do towarów należących do klas 18 i 25.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) polegające na popełnieniu przez Izbę Odwoławczą błędu w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, a w szczególności błędu w ocenie podobieństwa omawianych znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa C-95/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie T-261/00, Sacaim SpA i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 lutego 2013 r. przez Alfier Costruzioni Srl i in.

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/7

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie T-261/00, Sacaim SpA i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 lutego 2013 r. przez Alfier Costruzioni Srl i in.
   (Sprawa C-95/13 P)
   2013/C 129/14
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alfier Costruzioni Srl i in. (przedstawiciele: adwokaci A. Vianello, A. Bortoluzzi i A. Veronese)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Włoska, Sacaim SpA i in.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie lub zmiana zaskarżonego postanowienia oraz obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie powołują się na naruszenia prawa w zastosowaniu zasad wyrażonych przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere” z jednej strony w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia decyzji Komisji w dziedzinie pomocy państwa a z drugiej strony, jeśli chodzi o rozłożenie ciężaru dowodu odnośnie do przesłanek, o których mowa w art. 107 ust. 1 TFUE.
   W postanowieniu będącym przedmiotem niniejszego odwołania Sąd nie zastosował zdaniem wnoszących odwołanie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere” z dnia 9 czerwca 2011 r., w którym uznano, że decyzja Komisji „musi zawierać w sobie wszystkie elementy istotne do jej wykonania przez władze krajowe”. Mimo, że decyzja nie zawierała wszystkich elementów istotnych do jej wykonania przez władze krajowe, Sąd nie stwierdził żadnych niedociągnięć w metodzie zastosowanej przez Komisję w spornej decyzji, co doprowadziło do naruszenia prawa.
   Na podstawie zasad ustalonych przez Trybunał w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere”, w ramach odzyskania pomocy, do państwa członkowskiego –a zatem nie do poszczególnych beneficjentów — należy wykazanie w każdym konkretnym przypadku wystąpienia przesłanek art. 107 ust. 1 TFUE. W niniejszej sprawie jednakże Komisja w zaskarżonej decyzji nie sprecyzowała „szczegółowych zasad” takiej kontroli; w konsekwencji, nie dysponując elementami istotnymi do wykazania w ramach odzyskania pomocy, że przyznane korzyści stanowią po stronie beneficjentów pomoc państwa, Republika Włoska w drodze ustawy z dnia 24 grudnia 2012 r., nr 228 (art. 1 ust. 351 i nast.) — zdecydowała przenieść ciężar dowodu, wbrew temu, co zostało ustalone w orzecznictwie wspólnotowym. Zdaniem włoskiego ustawodawcy w szczególności nie do państwa, lecz do poszczególnych przedsiębiorstw beneficjentów pomocy udzielonej w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne należy wykazanie, że rozpatrywane korzyści nie zakłócają konkurencji ani nie wpływają na wymianę handlową między państwami członkowskimi; w braku tego wykazania jest domniemywany odpowiedni charakter przyznanej korzyści do zakłócenia konkurencji i wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Powyższe okoliczności są oczywiście sprzeczne z zasadami ustalonymi przez Trybunał w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere”.


title: Sprawa C-605/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 17 listopada 2015 r. – Minister Finansów przeciwko Aviva Towarzystwu Ubezpieczeń na Życie S.A. w Warszawie

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 17 listopada 2015 r. – Minister Finansów przeciwko Aviva Towarzystwu Ubezpieczeń na Życie S.A. w Warszawie
   (Sprawa C-605/15)
   (2016/C 090/06)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Aviva Towarzystwo Ubezpieczeń na Życie S.A. w Warszawie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis krajowy dotyczący zwolnienia z VAT niezależnej grupy osób, nieprzewidujący żadnych przesłanek, czy procedur stanowiących o spełnieniu warunku zakłócenia konkurencji jest zgodny z art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w zw. z art. 131 dyrektywy VAT, jak też zasadą efektywności, zasadą pewności prawa i zasadą uzasadnionych oczekiwań?

               2)

               Jakie należy zastosować kryteria oceny spełnienia warunku zakłócenia konkurencji przewidzianego wart. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy VAT?

               3)

               Czy na udzielenie odpowiedzi na drugie z powyższych pytań ma wpływ okoliczność, że usługi świadczone są przez niezależną grupę osób na rzecz członków podlegających jurysdykcji różnych państw członkowskich?

      (1)  Dz. Urz. L 347 s. 1.


title: Sprawa T-617/13: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2013 r. — AIC przeciwko OHIM — ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/35

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2013 r. — AIC przeciwko OHIM — ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła)
   (Sprawa T-617/13)
   2014/C 24/66
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AIC S.A. (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: radca prawny J. Radłowski)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ACV Manufacturing (Seneffe, Belgia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 września 2013 r. w sprawie R 688/2012-3;

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania i kosztami poniesionymi przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór produktu opisanego jako „wkłady wymienników ciepła” — zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 1 137 152-0002

      Właściciel wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: ACV Manufacturing

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: podniesiono, że wzór nie spełnia wymogów art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 i 6, a w szczególności art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie zakwestionowanego zarejestrowanego wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych.


title: Sprawa C-614/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova (Rumunia) w dniu 20 listopada 2015 r. – Rodica Popescu/Direcția Sanitar Veterinară și pentru Siguranța Alimentelor Gorj

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova (Rumunia) w dniu 20 listopada 2015 r. – Rodica Popescu/Direcția Sanitar Veterinară și pentru Siguranța Alimentelor Gorj
   (Sprawa C-614/15)
   (2016/C 068/27)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Craiova

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rodica Popescu

      Strona pozwana: Direcția Sanitar Veterinară și pentru Siguranța Alimentelor Gorj

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy fakt, że działania wykonywane przez pracowników sektora sanitarno-weterynaryjnego, którym powierzono szczególne zadania w zakresie kontroli są ściśle związane z kontynuowaniem działalności zakładów wskazanych w pkt [5] jest wystarczającym argumentem w celu wielokrotnego zawarcia umów o pracę na czas określony, na zasadzie odstępstwa od ogólnych przepisów przyjętych w celu transpozycji dyrektywy 70/1999 (1)?

               2)

               Czy utrzymanie w mocy szczególnych przepisów, zezwalających na wielokrotne zawarcie we wskazanym powyżej okresie umów o pracę na czas określony w sektorze kontroli sanitarno-weterynaryjnych, stanowi naruszenie obowiązku nałożonego na państwo w zakresie transpozycji dyrektywy 70/1999?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 4).


title: Sprawa C-529/14: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – YARA Brunsbüttel GmbH/Hauptzollamt Itzehoe [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 2 ust. 4 lit. b) — Produkty energetyczne podwójnego zastosowania — Pojęcie — Produkt energetyczny wykorzystywany do termicznej obróbki odpadów i gazów odpadowych]

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/2

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – YARA Brunsbüttel GmbH/Hauptzollamt Itzehoe
   (Sprawa C-529/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuł 2 ust. 4 lit. b) - Produkty energetyczne podwójnego zastosowania - Pojęcie - Produkt energetyczny wykorzystywany do termicznej obróbki odpadów i gazów odpadowych])
   (2016/C 078/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: YARA Brunsbüttel GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Itzehoe

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienionej dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że gaz ziemny używany z jednej strony do celów przegrzania i osuszenia pary stosowanej następnie w procesie produkcji amoniaku, a z drugiej strony do rozkładu termicznego i odprowadzenia gazów odpadowych powstałych w tym procesie, nie stanowi w rozumieniu tego przepisu produktu energetycznego podwójnego zastosowania, który jest wyłączony z zakresu zastosowania tej dyrektywy. W konsekwencji państwa członkowskie mogą przyznać zwolnienie podatkowe z tytułu wykorzystywania takiego produktu energetycznego tylko wtedy, gdy zwolnienie to jest zgodne z obowiązkami określonymi w dyrektywie 2003/96, zmienionej dyrektywą 2004/75.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa T-179/12: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2012 r. — Wirtgen przeciwko OHIM (Kształt imaka nożowego)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/19

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2012 r. — Wirtgen przeciwko OHIM (Kształt imaka nożowego)
   (Sprawa T-179/12)
   2012/C 184/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wirtgen GmbH (Windhagen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Jackermeier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 lutego 2012 r. w sprawie R 1923/2011-4;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie imaka nożowego dla towarów z klasy 7 — zgłoszenie nr 9 749 631

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 37 ust. 3, art. 75 zdanie drugie, art. 63 ust. 2, art. 76 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 77 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, jak również naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-32/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Verenigde Douaneagenten przeciwko Komisji

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/23

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Verenigde Douaneagenten przeciwko Komisji
   (Sprawa T-32/11)
   2011/C 103/41
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Verenigde Douaneagenten BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J. van der Meché)

      Strona pozwana: Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Europejską

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ze wskazanych poniżej względów

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 1 października 2010 r. nr REC 02/09.
   Komisja stwierdziła na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 (1) i art. 871 rozporządzenia nr 2454/93 (2), że skarżąca działała w dobrej wierze i dochowała wszelkich obowiązujących przepisów dotyczących zgłoszenia celnego oraz jednocześnie, że nie wystąpił błąd właściwego organu, w związku z czym brak jest możliwości zaniechania pokrycia retrospektywnego.
   Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie wystąpił błąd w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b) druga część zdania rozporządzenia nr 2913/92. Z wskazanego przepisu wynika, że, wówczas, gdy preferencyjne traktowanie towarów jest określane na podstawie systemu współpracy administracyjnej i sprawa dotyczy organów państwa trzeciego, wystawienie nieprawidłowego świadectwa przez te organy traktowane jest jako błąd. Sytuacja taka wystąpiła w niniejszej sprawie.
   Ponadto niderlandzkie organy celne muszą wykazać przy retrospektywnym pokryciu należności celnych, że wystawienie nieprawidłowych świadectw wynika z nieprawidłowego przedstawienia stanu faktycznego przez eksportera.
   W związku z powyższym należy dojść do wniosku, że wystawienie nieprawidłowych świadectw przez organy celne w Curaçao stanowi błąd wedle art. 220 ust. 2 lit. b) druga część zdania rozporządzenia nr 2913/92.
   Komisja stwierdziła ponadto w ramach przeprowadzonego badania, że skarżąca nie dopuściła się oszustwa, ani oczywistego zaniedbania, oraz że jednocześnie nie wystąpiła szczególna sytuacja i w związku z tym umorzenie nie jest zasadne.
   Skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżona decyzja dotycząca umorzenia, wydana na podstawie art. 239 rozporządzenia nr 2913/92, nie zapadła w terminie wskazanym w art. 907 rozporządzenia nr 2454/93. W związku z tym niderlandzkie organy celne powinny uwzględnić wniosek o umorzenie.
   W ramach badania Komisja nie dochowała ponadto wymagań dotyczących prawidłowego postępowania, ponieważ nie wysłuchała skarżącej i nie dała jej możliwości przedstawienia w sposób celowościowy jej stanowiska, co sprzeciwia się prawu do bycia wysłuchanym ustanowionemu w art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
   Ponadto zaistniała szczególna sytuacja, ponieważ twierdzenia skarżącej przy powołaniu się na art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 są związane z dokumentami, których skarżąca nie posiada i również nie ma obowiązku ich posiadania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1).


title: Sprawa C-497/16: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 2 marca 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – postępowanie karne przeciwko Jurajowi Sokáčowi [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Prekursory narkotykowe — Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 — Artykuł 2 lit. a) — Pojęcie „substancji sklasyfikowanej” — Wyłączenie produktów leczniczych — Dyrektywa 2001/83/WE — Artykuł 1 ust. 2 — Pojęcie „produktu leczniczego” — Produkt leczniczy zawierający efedrynę lub pseudoefedrynę — Rozporządzenie (WE) nr 111/2005 — Artykuł 2 lit. a) — Pojęcie „substancji sklasyfikowanej” — Załącznik — Włączenie produktów leczniczych zawierających efedrynę lub pseudoefedrynę — Brak wpływu na zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 273/2004]

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/18

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 2 marca 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – postępowanie karne przeciwko Jurajowi Sokáčowi
   (Sprawa C-497/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Prekursory narkotykowe - Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 - Artykuł 2 lit. a) - Pojęcie „substancji sklasyfikowanej” - Wyłączenie produktów leczniczych - Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 1 ust. 2 - Pojęcie „produktu leczniczego” - Produkt leczniczy zawierający efedrynę lub pseudoefedrynę - Rozporządzenie (WE) nr 111/2005 - Artykuł 2 lit. a) - Pojęcie „substancji sklasyfikowanej” - Załącznik - Włączenie produktów leczniczych zawierających efedrynę lub pseudoefedrynę - Brak wpływu na zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 273/2004])
   (2017/C 168/23)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší soud České republiky

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Juraj Sokáč

      Sentencja

   „Produkty lecznicze” w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., w skład których wchodzą „substancje sklasyfikowane” w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych, zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 1258/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2013 r., takie jak efedryna i pseudoefedryna, pozostają wyłączone z zakresu stosowania tego rozporządzenia po wejściu w życie rozporządzenia nr 1258/2013 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1259/2013 z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Unią a państwami trzecimi.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-179/10: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2010 r. — Zitro IP przeciwko OHIM — Show Ball Informática (BINGO SHOWALL)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/53

      Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2010 r. — Zitro IP przeciwko OHIM — Show Ball Informática (BINGO SHOWALL)
      (Sprawa T-179/10)
      (2010/C 161/83)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Zitro IP (Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Show Ball Informática Ltda

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji OHIM

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Zitro IP

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy BINGO SHOWALL (zgłoszenie nr 6 059 919) dla towarów i usług z klas 9, 28 i 41).

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Show Ball Informática Ltda.

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy (nr 5 092 275) zawierający element słowny „SHAW BALL” dla towarów i usług z klas 9 i 42.

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Błędna wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-150/12: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/13

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-150/12)
   2012/C 184/25
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, X. Basakou i A. Vasilopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2011) 9335 wersja ostateczna z dnia 25 stycznia 2012 r.„w sprawie pomocy przyznanej przez Grecję producentom zbóż oraz spółdzielniom z tego sektora [nr SA 27354 (C 36/2010) (ex NN 3/2010 i ex CP 11/2009)]” i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze Republika Grecka wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 stycznia 2012 r.„w sprawie pomocy przyznanej przez Grecję producentom zbóż oraz spółdzielniom z tego sektora [nr SA 27354 (C 36/2010) (ex NN 3/2010 i ex CP 11/2009)]” doręczonej pod numerem C(2011) 9335 wersja ostateczna.
   W zarzucie pierwszym skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja jest niejasna, ponieważ nie wynika z niej jednoznacznie: i) na czym polega bezprawna pomoc, ii) w jaki sposób została ustalona jej kwota, iii) kim są beneficjenci, od których należy domagać się zwrotu. Ponadto twierdzi ona, że niejasna jest także publikacja odnosząca się do przeprowadzonego wcześniej przez Komisję dochodzenia, co prowadzi do pogwałcenia pewności prawa i prawa do obrony przysługującego zainteresowanym osobom trzecim z naruszeniem art. 108 ust. 2 TFUE w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. (1)

   W zarzucie drugim skarżąca powołuje się na błędną wykładnię i błędne zastosowanie art. 107 ust. 1 TFUE oraz na błędną ocenę okoliczności faktycznych, ponieważ przyznane środki w obu postaciach, a mianowicie przyznanie gwarancji i bonifikata odsetek, nie spełniały przesłanek do uznania ich za bezprawnie przyznaną pomoc państwa.
   W zarzucie trzecim skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie błędnej oceny okoliczności faktycznych i z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych, gdyż Komisja z powodu błędnej oceny okoliczności faktycznych i wadliwego lub niewystarczającego uzasadnienia doszła do wniosku, że środki w postaci bonifikaty odsetek i przyznania gwarancji państwa w związku z udzieleniem pożyczki lokalnym związkom spółdzielni rolniczych stanowią bezprawnie przyznaną pomoc państwa, z uwagi na to, że stanowią selektywną korzyść gospodarczą dla beneficjentów bezpośrednich i pośrednich oraz grożą zakłóceniem konkurencji i wywarciem wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
   W zarzucie czwartym skarżąca utrzymuje, że Komisja błędnie zinterpretowała i zastosowała art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE oraz nieprawidłowo skorzystała z uznania przysługującego jej w ramach pomocy państwa, ponieważ w każdym razie płatności z 2009 r. powinny były zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem ze względu na powszechnie znane poważne trudności w gospodarce greckiej i wejście w życie przepisu prawa pierwotnego Unii Europejskiej nie może zależeć od wejścia w życie komunikatu Komisji, takiego jak tymczasowe wspólnotowe ramy w zakresie wsparcia. Ponadto Komisja oddaliła w sposób niewystarczająco uzasadniony argument skarżącej dotyczący występowania w niniejszym przypadku przesłanek określonych w tymczasowych wspólnotowych ramach w zakresie wsparcia.
   W zarzucie piątym skarżąca zarzuca Komisji błędną wykładnię i błędne zastosowanie art. 107 TFUE, jako że instytucja ta bezzasadnie zaliczyła do kwot podlegających odzyskaniu jako bezprawnie przyznana pomoc państwa a) część odsetek, która zgodnie z umową pożyczki i zarządzeniem ministerialnym nr 56700/B3033/08.12.2008 stanowi udział (w wysokości 0,12%, o którym mowa w ustawie 128/75) i b) prowizję z tytułu gwarancji w wysokości 2 % przewidzianą na rzecz państwa w zarządzeniu ministerialnym 2/21304/0025/26.10.2010, które nie stanowią pomocy państwa i powinny zostać odliczone od ostatecznej kwoty podlegającej odzyskaniu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE.


title: Sprawa C-492/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/21/WE — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Pojęcie abonenta)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-492/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/21/WE - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Pojęcie abonenta)
   (2009/C 69/14)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Nijenhuis oraz K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Dowgielewicz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do zastosowania się do art. 2 lit. k) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz.U. L 108, s. 33) — Definicja abonenta
   Sentencja

               1)

               Nie dokonując prawidłowo transpozycji dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), a w szczególności jej art. 2 lit. k) dotyczącego pojęcia „abonent”, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008


title: Sprawa C-562/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 5 grudnia 2012 r. — MTÜ Liivimaa Lihaveis przeciwko Eesti-Läti programmi 2007-2013 Seirekomitee

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 5 grudnia 2012 r. — MTÜ Liivimaa Lihaveis przeciwko Eesti-Läti programmi 2007-2013 Seirekomitee
   (Sprawa C-562/12)
   2013/C 38/18
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tartu Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MTÜ Liivimaa Lihaveis

      Strona pozwana: Eesti-Läti programmi 2007-2013 Seirekomitee

      Pozostały uczestnik postępowania: Eesti Vabariigi Siseministeerium (ministerstwo spraw wewnętrznych Republiki Estońskiej)

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy regulamin wewnętrzny powołanego wspólnie przez dwa państwa członkowskie komitetu monitorującego — taki jak przewodnik uchwalony przez komitet monitorujący estońsko-łotewskiego programu 2007-2013 —, który przewiduje, że decyzje komitetu monitorującego nie podlegają zaskarżeniu na drodze sądowej (pkt 6.6 ust. 4 przewodnika: „The decisions of the Monitoring Committee are not appealable at any place of jurisdiction.”) jest zgodny z art. 63 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (1) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

               b)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie a): czy art. 267 akapit pierwszy lit. a) traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że pkt 6.6 ust. 4 przewodnika uchwalonego przez komitet monitorujący estońsko-łotewskiego programu 2007-2013 stanowi podlegający stwierdzeniu nieważności akt przyjęty przez instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii?

               c)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie b): czy art. 263 akapit pierwszy zdanie drugie w związku z art. 256 ust. oraz art. 274 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w przedmiocie skarg na decyzje komitetu monitorującego estońsko-łotewskiego programu 2007-2013 właściwy jest Sąd Unii Europejskiej albo sąd właściwy dla tego typu spraw według prawa krajowego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s 25).


title: Sprawa C-202/07 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. — France Télécom SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek usług dostępu do internetu o wysokiej przepustowości — Drapieżne ceny — Odzyskanie poniesionych strat — Prawo do zrównania cen)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. — France Télécom SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-202/07 P) (1)

   (Odwołanie - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek usług dostępu do internetu o wysokiej przepustowości - Drapieżne ceny - Odzyskanie poniesionych strat - Prawo do zrównania cen)
   2009/C 141/03
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: France Télécom SA (przedstawiciele: J. Philippe, H. Calvet, O.W. Brouwer, T. Janssens, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: E. Gippini Fournier, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 30 stycznia 2007 r. w sprawie T-340/03 France Télécom przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę wniesioną przez France Télécom na decyzję Komisji z dnia 16 lipca 2003 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 82 WE (Sprawa COMP/38.233 — Wanadoo Interactive) — Rynek usług dostępu do internetu o wysokiej przepustowości (ADSL) — Nadużycie pozycji dominującej — Pojęcie drapieżnych cen, dostosowania się do cen stosowanych przez konkurentów oraz odzyskania poniesionych strat

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               France Télécom SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa C-499/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 10 listopada 2014 r. – VAD BVBA, Johannes Josephus Maria van Aert przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 10 listopada 2014 r. – VAD BVBA, Johannes Josephus Maria van Aert przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-499/14)
   (2015/C 026/16)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: VAD BVBA, Johannes Josephus Maria van Aert

      Druga strona postępowania kasacyjnego: Państwo belgijskie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy towary pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej, które zostały zgłoszone do odprawy celnej w oddzielnych opakowaniach, gdyż jest to uzasadnione, w przypadku których jest jednak jasne, że przynależą one do siebie i są przeznaczone do sprzedaży detalicznej jako jedna całość, należy uznawać za zestawy do sprzedaży detalicznej w rozumieniu reguły 3 b ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej zgodnie z załącznikiem I rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 (2) z dnia 20 września 2007 r., również wówczas, gdy towary zostały po zgłoszeniu spakowane łącznie dla celów sprzedaży detalicznej?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 286, s. 1.


title: Sprawa C-452/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld — Niemcy) — Nipponkoa Insurance Co (Europe) Ltd przeciwko Inter-Zuid Transport BV (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuły 27, 33 i 71 — Zawisłość sporu — Uznawanie i wykonywanie orzeczeń — Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) — Artykuł 31 ust. 2 — Reguły odnoszące się do zbiegu przepisów — Powództwo regresowe — Powództwo o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa — Wyrok ustalający nieistnienie stosunku prawnego lub prawa)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/19

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld — Niemcy) — Nipponkoa Insurance Co (Europe) Ltd przeciwko Inter-Zuid Transport BV
   (Sprawa C-452/12) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuły 27, 33 i 71 - Zawisłość sporu - Uznawanie i wykonywanie orzeczeń - Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) - Artykuł 31 ust. 2 - Reguły odnoszące się do zbiegu przepisów - Powództwo regresowe - Powództwo o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa - Wyrok ustalający nieistnienie stosunku prawnego lub prawa)
   2014/C 52/32
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Krefeld

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: NIPPONKOA Insurance Co (Europe) Ltd

      Strona pozwana: Inter-Zuid Transport BV

      przy udziale: DTC Surhuisterveen BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Krefeld — Wykładnia art. 27 i 71 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Bruksela I) (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Relacja z Konwencją o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) — Reguły odnoszące się do zbiegu przepisów — Zawisłość sporu — Obowiązek interpretowania art. 31 ust. 2 CMR w świetle art. 27 rozporządzenia Bruksela I — Relacja między powództwem odszkodowawczym nadawcy lub adresata a powództwem o ustalenie wniesionym przez przewoźnika zmierzającym do stwierdzenia, że nie odpowiada on za szkody lub — jeżeli odpowiada — to tylko do pewnej kwoty maksymalnej („powództwo o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa”)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 71 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wykładni konwencji międzynarodowej w sposób, który nie zapewnia na warunkach co najmniej równie korzystnych jak te przewidziane przez to rozporządzenie poszanowania celów i zasad leżących u podstaw wspomnianego rozporządzenia.

               2)

               Artykuł 71 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wykładni art. 31 ust. 2 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów, sporządzonej w Genewie w dniu 19 maja 1956 r., zmienionej protokołem sporządzonym w Genewie w dniu 5 lipca 1978 r., zgodnie z którą powództwo o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa lub wyrok ustalający nieistnienie stosunku prawnego lub prawa w jednym państwie członkowskim nie dotyczy tego samego roszczenia co powództwo regresowe wytoczone z tytułu tej samej szkody między tymi samymi stronami lub ich następcami prawnymi w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa F-102/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 ust. 1 i 6 regulaminu postępowania — Skarga złożona faksem w terminie do wniesienia skargi — Odręczny podpis złożony na faksie, różniący się od podpisu na oryginale skargi wysłanym pocztą — Wniesienie skargi po terminie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-102/11) (1)

   (Służba publiczna - Artykuł 34 ust. 1 i 6 regulaminu postępowania - Skarga złożona faksem w terminie do wniesienia skargi - Odręczny podpis złożony na faksie, różniący się od podpisu na oryginale skargi wysłanym pocztą - Wniesienie skargi po terminie - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 252/87
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji o odmowie zapłaty na rzecz skarżącego kosztów podróży z miejsca wykonywania czynności służbowych do miejsca pochodzenia za lata 2005-2010.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012, s. 27.


title: Sprawa C-372/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  16 maja 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo)) — Yvonne Watts, The Queen przeciwko Bedford Primary Care Trust, Secretary of State for Health (Zabezpieczenie społeczne — Krajowy system opieki zdrowotnej finansowany ze środków państwowych — Koszty medyczne poniesione w innym państwie członkowskim — Artykuły 48 WE-50 WE i art. 152 ust. 5 WE — Artykuł 22 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 maja 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo)) — Yvonne Watts, The Queen przeciwko Bedford Primary Care Trust, Secretary of State for Health
   (Sprawa C-372/04) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Krajowy system opieki zdrowotnej finansowany ze środków państwowych - Koszty medyczne poniesione w innym państwie członkowskim - Artykuły 48 WE-50 WE i art. 152 ust. 5 WE - Artykuł 22 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71)
   (2006/C 165/11)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal (Civil Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Yvonne Watts, The Queen

      Strona pozwana: Bedford Primary Care Trust, Secretary of State for Health
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (Civil Division) — Wykładnia art. 48, 49, 50, 55 i 152 ust. 5 WE oraz art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. L 28, str. 1), jak również rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem nr 118/97 — Warunki zwrotu kosztów hospitalizacji powstałych, bez uprzedniej zgody, w państwie członkowskim innym niż państwo instytucji właściwej
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 22 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. należy dokonywać w ten sposób, że aby móc odmówić zgody, o której mowa w ust. 1 lit. c), i) tego przepisu z uwagi na termin oczekiwania na leczenie szpitalne, instytucja właściwa jest zobowiązana ustalić, czy termin ten nie przekracza terminu możliwego do przyjęcia w świetle obiektywnej oceny medycznej potrzeb klinicznych zainteresowanego uwzględniającej wszystkie parametry składające się na jego stan chorobowy w chwili złożenia lub ewentualnie ponowienia wniosku o udzielenie zgody.

               2)

               Artykuł 49 WE stosuje się do sytuacji, w której osoba, której stan zdrowia wymaga opieki szpitalnej udaje się do innego państwa członkowskiego i tam za wynagrodzeniem otrzymuje tę opiekę bez potrzeby określenia, czy usługi szpitalne zapewniane w ramach krajowego systemu opieki zdrowotnej, do którego należy stanowią same w sobie usługi w rozumieniu postanowień dotyczących swobody świadczenia usług.
               Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by pokrycie kosztów opieki szpitalnej, która ma być udzielona w ośrodku położonym na terytorium innego państwa członkowskiego było uzależnione od uzyskania uprzedniej zgody instytucji właściwej.
               Odmowa uprzedniej zgody nie może opierać się jedynie na istnieniu list oczekujących służącej planowaniu i zarządzaniu ofertą szpitalną zgodnie z wcześniej ogólnie ustalonymi priorytetami klinicznymi, bez dokonania w każdym indywidualnym przypadku obiektywnej oceny medycznej stanu chorobowego pacjenta, jego historii, prawdopodobnego przebiegu choroby, stopnia bólu lub rodzaju niepełnosprawności w momencie złożenia lub ponowienia wniosku o wydanie zgody.
               Skoro termin wynikający z list oczekujących okazuje się przekraczać termin możliwy do przyjęcia zważywszy na obiektywną ocenę medyczną wszystkich wymienionych elementów, instytucja właściwa nie może odmówić żądanej zgody opierając się na przyczynach wynikających z istnienia list oczekujących, podnoszonego naruszenia zwykłego porządku priorytetów związanych ze stopniem pilności poszczególnych przypadków oczekujących na leczenie, bezpłatności opieki szpitalnej udzielonej w ramach danego systemu krajowego, obowiązku przewidywania szczególnych środków finansowych w celu pokrycia kosztów leczenia, które ma być przeprowadzone w innym państwie członkowskim lub porównania kosztów takiego leczenia z równoważnym leczeniem we właściwym państwie członkowskim.

               3)

               Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji gdy przepisy prawne właściwego państwa członkowskiego przewidują bezpłatność opieki szpitalnej udzielonej w ramach krajowego systemu opieki zdrowotnej, i gdy przepisy prawne państwa członkowskiego, w którym pacjentowi objętemu tym systemem udzielono lub należało udzielić zgody na leczenie szpitalne na koszt tego systemu nie przewidują pokrycia wszystkich kosztów tego leczenia, instytucja właściwa powinna zwrócić temu pacjentowi sumę odpowiadającą ewentualnej różnicy pomiędzy kwotą obiektywnie obliczonego kosztu równoważnego leczenia w ośrodku należącym do rozpatrywanego systemu, ograniczoną w razie potrzeby do wysokości pełnej kwoty przedstawionej za leczenie otrzymane w państwie członkowskim miejsca pobytu, a kwotą, do wysokości której instytucja tego ostatniego państwa członkowskiego jest zobowiązana uczestniczyć na podstawie art. 22 ust. 1 lit. c), i) rozporządzenia nr 1408/71 na rzecz instytucji właściwej przy zastosowaniu przepisów prawnych tego państwa członkowskiego.
               Wykładni art. 22 ust. 1 lit. c), i) rozporządzenia nr 1408/71 należy dokonywać w ten sposób, że prawo, jakie przyznaje ono pacjentowi dotyczy wyłącznie wydatków związanych z opieką zdrowotną uzyskiwaną przez tego pacjenta w państwie członkowskim miejsca pobytu, co w zakresie opieki szpitalnej oznacza koszty właściwych świadczeń medycznych jak również wydatki nierozerwalnie związanych z pobytem zainteresowanego w szpitalu.
               Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że pacjent, któremu udzielono zgody na udanie się do innego państwa członkowskiego w celu otrzymania tam leczenia szpitalnego, lub któremu odmówiono zgody, czego bezzasadność została później stwierdzona ma prawo żądać od instytucji właściwej pokrycia kosztów dodatkowych związanych z przemieszczeniem się za granicę w celach medycznych o tyle, o ile przepisy prawne właściwego państwa członkowskiego nakładają w ramach systemu krajowego obowiązek pokrycia kosztów odpowiadających kosztom związanym z leczeniem przeprowadzonym w lokalnym szpitalu należącym do systemu.

               4)

               Nie jest sprzeczny z art. 152 ust. 5 WE obowiązek instytucji właściwej, na podstawie zarówno art. 22 rozporządzenia nr 1408/71 jak i art. 49 WE, udzielenia pacjentowi należącemu do krajowego systemu opieki zdrowotnej zgody na uzyskanie na koszt tej instytucji leczenia szpitalnego w innym państwie członkowskim, jeśli termin oczekiwania przekracza termin możliwy do przyjęcia zważywszy na obiektywną ocenę medyczną stanu i potrzeb klinicznych danego pacjenta, nie narusza art. 152 ust. 5 WE.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004 r.


title: Wykreślenie sprawy T-142/04

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/44

         Wykreślenie sprawy T-142/04 (1)

   (2005/C 143/82)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 11 marca 2005 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-142/04, Cargill B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-301/02 P: Carmine Salvatore Tralli przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (Odwołanie — Personel Europejskiego Banku Centralnego — Zatrudnianie — Przedłużenie okresu próbnego — Zwolnienie z pracy podczas okresu próbnego)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C-301/02 P: Carmine Salvatore Tralli przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (1)

   (Odwołanie - Personel Europejskiego Banku Centralnego - Zatrudnianie - Przedłużenie okresu próbnego - Zwolnienie z pracy podczas okresu próbnego)
   (2005/C 182/01)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-301/02 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 49 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 26 sierpnia 2002 r., Carmine Salvatore Tralli (adwokat: N. Pflüger), w której drugą stroną był: Europejski Bank Centralny, (pełnomocnicy: V. Saintot i M. Benisch, wspierani przez adwokata B. Wägenbaur), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), S. von Bahr i K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               C. S. Tralli zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa T-118/11: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Attey przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/17

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Attey przeciwko Radzie
   (Sprawa T-118/11)
   2011/C 130/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philipp Attey (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, ze względu na to, że środki ograniczające podjęte wobec strony skarżącej z uzasadnieniem, iż utrudnia ona proces pokoju i pojednania w Wybrzeżu Kości Słoniowej i odmawia uznania wyniku wyborów prezydenckich, opierają się na okoliczności, że strona pozwana niesłusznie uznała, że prezydentem Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej został wybrany A. Ouattara, podczas gdy to L. Gbagbo został ogłoszony prezydentem przez radę konstytucyjną;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy, ze względu na to, że zaskarżone akty: (i) dążą do celu innego niż cel określony w art. 21 TUE, czyli wspierania w pozostałych krajach świata demokracji i państwa prawa, gdyż L. Gbagbo został ogłoszony prezydentem Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej w sposób demokratyczny, oraz (ii) naruszają Kartę Narodów Zjednoczonych, której poszanowanie Unia wspiera, gdyż strona pozwana naruszyła zasadę nieingerencji w wewnętrzne sprawy danego państwa;

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 215 ust. 3 TFUE, ze względu na to, że zaskarżone akty nie zawierają żadnych gwarancji prawnych;

               4)

               Czwarty zarzut dotyczący naruszenia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

                           —

                           w zakresie, w jakim zostało naruszone przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony ze względu na to, że strona pozwana nie powiadomiła o zarzucanych stronie skarżącej okolicznościach, uniemożliwiając w ten sposób skuteczne przedstawienie jej punku widzenia w tym względzie, i

                           —

                           w zakresie, w jakim naruszono prawo własności strony skarżącej, i to w sposób nieproporcjonalny.


title: Sprawa F-116/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 9 października 2013 r. — Wahlström przeciwko Frontex (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Sprawozdanie z oceny — Obowiązek uzasadnienia — Coroczne spotkanie z oceniającym — Ustalenie celów)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/69

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 9 października 2013 r. — Wahlström przeciwko Frontex
   (Sprawa F-116/12) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Sprawozdanie z oceny - Obowiązek uzasadnienia - Coroczne spotkanie z oceniającym - Ustalenie celów)
   2013/C 344/126
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Kari Wahlström (Espoo, Finlandia) (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) (przedstawiciele: H. Caniard i S. Vuorensola, pełnomocnicy, wspierani przez A. Durona i D. Waelbroecka, avocats)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącego oraz żądania odszkodowawcze.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kari Wahlström pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążony kosztami Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012, s. 39.


title: Sprawa T-308/09: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/19

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-308/09)
   2009/C 233/36
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności pisma nr 4263 z dnia 20 maja 2009 r. Komisji Europejskiej — Dyrekcji Generalnej ds. polityki regionalnej, mającego za przedmiot: „Regionalny program operacyjny (POR) »Campania« 2000-2006. Numer wniosku o płatność Sysfin 2009/0154 Adonis A/723 z dnia 12 stycznia 2009 r.” zawierającego następującą decyzję: „Kwota w wysokości 18 544 968,79 EUR obejmująca wydatki poniesione po dniu 17 maja 2006 r. w ramach działania 1.7 dotyczącego regionalnego systemu gospodarowania odpadami i unieszkodliwiania odpadów jest niedopuszczalna”.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do podnoszonych w sprawie T-99/09 Włochy przeciwko Komisji (1).
   Skarżąca podnosi w szczególności:

               —

               Naruszenie art. 32 i art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (2), w zakresie w jakim pozwana obniżyła zapłatę wydatków poświadczonych w związku z działaniem 1.7 „w oczekiwaniu na zakończenie sprawy T-99/09” oraz że zawisłość sprawy, której przedmiotem jest skarga dotycząca środków przyjętych wcześniej w ramach postępowania o wypłatę nie należy do okoliczności określonych w sposób wyczerpujący w ww. artykułach i uzasadniających obniżenie wypłaty z tytułu funduszy strukturalnych.

               —

               Naruszenie art. 230 WE. W tej kwestii podniesione zostało, że jeżeli państwa członkowskie z uwagi na wniesienie skargi do sądu musiałyby obawiać się obniżenia kolejnych płatności pośrednich, to nie mogłyby skorzystać z podstawowego prawa do ochrony prawnej.

      (1)  Dz.U. C 102, z 1.5.09, s. 34.

      (2)  Dz.U. L 161, z 26.6.1999, s. 1.


title: Sprawa T-335/14: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2014 r. – Davó Lledó przeciwko OHIM – Administradora y Franquicias América i Inversiones Ged (DoggiS)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/35

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2014 r. – Davó Lledó przeciwko OHIM – Administradora y Franquicias América i Inversiones Ged (DoggiS)
   (Sprawa T-335/14)
   2014/C 253/50
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José-Manuel Davó Lledó (Cartagena, Hiszpania) (przedstawiciel: J. V. Gil Martí, abogado)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Administradora y Franquicias América, SA oraz Inversiones Ged Ltda (Santiago de Chile, Chile)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie R 824/2013-1 i w związku z tym utrzymanie w mocy pierwotnej decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 18 lipca 2013 r. na mocy której oddalono wniosek Administradora y Franquicias América, SA oraz Inversiones Ged Ltda o unieważnianie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 894 826 „DoggiS”, nakazanie owym przedsiębiorstwom przestrzegania owego stwierdzenia wraz z wszelkimi jego skutkami oraz obciążenie strony pozwanej i interwenientów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy z elementem słownym „DoggiS” dla towarów i usług z klas 29, 30 i 43 – zgłoszenie nr 8 894 826.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżący.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Administradora y Franquicias América, SA oraz Inversiones Ged Ltda.

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Rejestracja znaku towarowego dokonana w złej wierze.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania, uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i unieważnienie zaskarżonego wspólnotowego znaku towarowego.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 76 i art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-346/10: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2010 r. — Borax Europe przeciwko ECHA

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/51

      Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2010 r. — Borax Europe przeciwko ECHA
      (Sprawa T-346/10)
      ()
      (2010/C 288/95)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Borax Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat K. Nordlander i H. Person, solicitor)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną.

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji ECHA o zidentyfikowaniu określonych boranów jako „substancji wzbudzających szczególnie duże obawy” spełniających przesłanki z art. 57 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (zwanego dalej „rozporządzeniem REACH”) (1) i o umieszczeniu ich na kandydackiej liście substancji wzbudzających szczególnie duże obawy do udzielenia zezwolenia (zwanej dalej „listą kandydacką”) z dnia 18 czerwca 2010 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).

                  —

                  Obciążenie ECHA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji ECHA o uznaniu określonych boranów jako „substancji wzbudzających szczególnie duże obawy” spełniających przesłanki z art. 57 lit. c) rozporządzenia REACH i o umieszczeniu ich na liście kandydackiej w dniu 18 czerwca 2010 r.
      Borany, których umieszczenie na liście kandydackiej na mocy zaskarżonego aktu skarżąca podważa, to: kwas borny, CAS Nr 10043-35-3, EC Nr 233-139-2; tetraboran disodu, bezwodny; tetraboran disodu dziesięciowodny, tetraboran disodu pięciowodny (CAS Nr 1330-43-4, 1303-96-4, 12179-04-3, EC Nr 215-540-4) („borany”). Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

         Zarzut pierwszy: zaskarżony akt winien zostać uznany za nieważny, ponieważ oparty jest na dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV, która zawiera pewne oczywiste błędy, co spowodowało naruszenie istotnego wymogu proceduralnego określonego w art. 59 rozporządzenia REACH. Jako uzasadnienie decyzji ECHA dokumentacja ta wskazuje, że borany są obecnie sklasyfikowane w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym.

         Zarzut drugi: ECHA wydała zaskarżony akt niewykonując uprzednio swej funkcji polegającej na przeprowadzeniu „merytorycznej” oceny, czy borany spełniają przesłanki, o których mowa w art. 57 lit. c) rozporządzenia REACH. Zatem wydając zaskarżony akt ECHA dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, przekroczyła swe kompetencje i naruszyła zasadę dobrej administracji.

         Zarzut trzeci: wreszcie, borany nie spełniają określonych w art. 57 lit. c) rozporządzenia REACH przesłanek uznania ich za działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 1 lub 2 zgodnie z dyrektywą 67/548. W związku z tym nie są one „substancjami wzbudzającymi szczególnie duże obawy”, a umieszczenie ich na liście kandydackiej na mocy zaskarżonego aktu stanowi naruszenie art. 59 ust. 8 rozporządzenia REACH.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa T-516/13: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2014 r. – CW przeciwko Radzie

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/9

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2014 r. – CW przeciwko Radzie
   (Sprawa T-516/13)
   2014/C 351/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CW (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Tekari)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2013/409/WPZiB z dnia 30 lipca 2013 r. w sprawie wykonania decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej kwoty 100.000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącego i naprawienia poniesionej przez niego szkody;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej, oprócz jej własnych kosztów, również kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący braku podstawy prawnej, w zakresie w jakim, przytaczając powód odmienny niż ten przewidziany w art. 1 decyzji 2011/72/WPZiB (1), służącej jej za podstawę prawną, decyzja 2013/409/WPZiB (2) – jest pozbawiona umocowania prawnego.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa własności, w zakresie w jakim środki ograniczające zastosowane wobec strony skarżącej stanowią nieuzasadnione ograniczenie jej prawa własności.

      (1)  Decyzja Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 62)

      (2)  Decyzja wykonawcza Rady 2013/409/WPZiB z dnia 30 lipca 2013 r. w sprawie wykonania decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 204, s. 52)


title: Sprawa T-353/07: Wyrok Sadu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2009 r.  Esber przeciwko OHIM  Coloris Global Coloring Concept (COLORIS) (Wspólnotowy znak towarowy  Postepowanie w sprawie sprzeciwu  Zgloszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego COLORIS  Wczesniejszy slowny krajowy znak towarowy COLORIS  Wzgledne podstawy odmowy rejestracji  Rzeczywiste uzywanie wczesniejszego znaku towarowego  Artykul 15 ust. 2 lit. a) i art. 43 ust. 2 i 3 rozporzadzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 15 ust. 1 lit. a) i art. 42 ust. 2 i 3 rozporzradzenia (WE) nr 207/94))

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/47

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2009 r. — Esber przeciwko OHIM — Coloris Global Coloring Concept (COLORIS)
   (Sprawa T-353/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego COLORIS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy COLORIS - Względne podstawy odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 2 lit. a) i art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 15 ust. 1 lit. a) i art. 42 ust. 2 i 3 rozporzrądzenia (WE) nr 207/94))
   2010/C 24/81
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Esber, SA (Burceña-Baracaldo, Hiszpania) (przedstawiciele: T. Villate Consonni, J. Calderón Chavero i M. Yañez Manglano, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Coloris Global Coloring Concept (Villeneuve Loubet, Francja) (przedstawiciel: K. Manhaeve, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 czerwca 2007 r. (sprawa R 1060/2006-1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Coloris Global Coloring Concept i Esber, SA.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Esber, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-736/14: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2014 r. – Monster Energy przeciwko OHIM – Home Focus (MoMo Monsters)

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/36

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2014 r. – Monster Energy przeciwko OHIM – Home Focus (MoMo Monsters)
   (Sprawa T-736/14)
   (2014/C 448/45)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Home Focus Development Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy „MoMo Monsters” – zgłoszenie nr 1 0 5 13  372

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie R 1167/2013-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-381/13: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2013 r. — Perfetti Van Melle przeciwko OHIM (DAISY)

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/20

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2013 r. — Perfetti Van Melle przeciwko OHIM (DAISY)
   (Sprawa T-381/13)
   2013/C 274/33
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Perfetti Van Melle SpA (Lainate, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Testa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie R 427/2012-1 w zakresie, w jakim odrzuca ona zgłoszenie znaku towarowego DAISY w odniesieniu do następujących towarów: słodycze, ciasta, cukierki, cukierki karmelowe, cukierki żelatynowe, karmel, guma do żucia, żelatyna (wyroby cukiernicze), anyż, lizaki, toffi, draże, cukier, czekolada, kakao;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: wspólnotowy znak towarowy „DAISY” dla towarów z klasy 30; — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 267 037

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ słowo „DAISY” nie ma charakteru opisowego;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ słowo „DAISY” nie opisuje istotnej właściwości towaru;
               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ pojęcie „DAISY” ma w odniesieniu do słodyczy charakter odróżniający.


title: Sprawa C-333/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 6 lipca 2015 r. – María Pilar Planes Bresco/Comunidad Autónoma de Aragón

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 6 lipca 2015 r. – María Pilar Planes Bresco/Comunidad Autónoma de Aragón
   (Sprawa C-333/15)
   (2015/C 302/26)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: María Pilar Planes Bresco.

      Strona pozwana: Comunidad Autónoma de Aragón.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 i 44 rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003 (1) z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które wyklucza z pojęcia kwalifikujących się hektarów wszystkie te zgłoszone przez rolnika powierzchnie trwałych pastwisk, które przekraczają powierzchnie, które wcześniej zostały uwzględnione w celu ustalenia przysługujących mu uprawnień normalnych, uwarunkowując włączenie tych powierzchni, a tym samym zastąpienie gruntów ornych pastwiskami, od tego, aby powierzchnie te były rzeczywiście przeznaczone na hodowlę bydła w danym roku kalendarzowym, dla którego zamierza się uaktywnić uprawnienia do płatności?
               Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na wcześniejsze pytanie,

               2)

               Czy art. 29 rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że wyłączając z płatności wynikających z systemów wsparcia tych beneficjentów tego wsparcia, „odnośnie których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia”, artykuł ten nie zezwala państwom członkowskim na przyjęcie ogólnych przepisów, które obniżają liczbę „kwalifikujących się hektarów” (trwałych pastwisk), obiektywizując ogólne sytuacje, w których domniemywa się sztuczność [Or 15] utworzenia przez beneficjenta warunków uzyskania płatności bez wykazywania w konkretny sposób i w związku z konkretnym rolnikiem, działalności wykonywanej przez owego rolnika i jego zachowania?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).


title: Sprawa F-76/13: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               5.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 291/7

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-76/13)
   2013/C 291/08
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas et J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie uznania, że skarżący nie może składać podań o zatrudnienie w postępowaniu CAST/02/2010 i w sprawie odrzucenia złożonego przez PMO wniosku o zatrudnienie w charakterze pracownika kontraktowego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie uznania, że skarżący nie może składać podań o zatrudnienie w postępowaniu CAST/02/2010 i w sprawie odrzucenia złożonej mu oferty umowy o pracę w charakterze pracownika kontraktowego w grupie funkcyjnej II (GFIII) na czas nieokreślony;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-55/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 stycznia 2007 r. — Rijn Schelde Mondia France przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna Taryfa Celna — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych — Akt niekorzystny — Niedopuszczalność)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 stycznia 2007 r. — Rijn Schelde Mondia France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-55/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna Taryfa Celna - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Akt niekorzystny - Niedopuszczalność)
   (2007/C 82/82)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Rijn Schelde Mondia France SA (Rouen, Francja) (przedstawiciel: F. Citron, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis i J. Hottiaux, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej, zdaniem skarżącej, w piśmie z dnia 7 października 2004 r. w sprawie wniosku o umorzenie należności celnych przywozowych (akta REM 22/01)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa T-412/12: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2012 r. — bpost przeciwko Komisji

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/20

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2012 r. — bpost przeciwko Komisji
   (Sprawa T-412/12)
   2012/C 343/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: bpost (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat, D. Geradin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2, 5, 6 i 7 decyzji Komisji z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie środka pomocy SA.14588 (C 20/09) udzielonego przez Belgię na rzecz De Post-La Poste (obecnie bpost), opublikowanej w Dzienniku Urzędowym UE w dniu 29 stycznia 2012 r. (Dz.U. 2012 L 170, s. 1);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2, art. 107 ust. 1 i 3 TFUE, oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady równego traktowania ze względu na to, że Komisja błędnie przyjęła, iż utrzymywana przez bpost sieć sprzedaży nie była odrębną usługą świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym a w związku z tym stwierdziła, że rekompensata otrzymana od państwa belgijskiego z tytułu sieci sprzedaży stanowiła nadmierną rekompensatę.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2, art. 107 ust. 1 i art. 107 ust. 3 TFUE oraz oczywistego błędu w ocenie, ze względu na to, że Komisja błędnie przyjęła, iż koszty obsługi sieci sprzedaży wynikające z obowiązku świadczenia usług powszechnych nie powinny być uwzględniane przy obliczaniu uzyskanej ze świadczenia usług powszechnych w zastrzeżonym obszarze kwoty zysku, która przewyższyła poziom rozsądnego zysku.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 i art. 106 ust. 2 oraz zasad proporcjonalności i równego traktowania, ze względu na to, że Komisja doszła do błędnego wniosku, iż koszty netto świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym innych niż usługi pocztowe powinny zostać zrekompensowane wszystkimi zyskami uzyskanymi ze świadczenia usług powszechnych w zastrzeżonym obszarze, w zakresie w jakim zyski te przekroczyły rozsądny zysk.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 i art. 106 ust. 2 TFUE oraz naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz, ze względu na nieprzeniesienie niewystarczającej rekompensaty bpost nagromadzonej przez lata 1995–2005 w celu zrekompensowania dotyczącej okresu 2006-2010 nadwyżki rekompensaty bpost.


title: Sprawa T-194/10: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2010 r. — Węgry przeciwko Komisji

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/19

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2010 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-194/10)
   2010/C 195/32
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Węgierska (przedstawiciele: J. Fazekas, M. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dokonanego przez Komisję wpisu do bazy danych „E-Bacchus” chronionej nazwy pochodzenia „Vinohradnícka oblasť Tokaj”, która zastępuje poprzednią słowacką chronioną nazwę pochodzenia „Tokajská vinohradnícka oblasť”.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności wpisu chronionej nazwy pochodzenia „Vinohradnícka oblasť Tokaj” do elektronicznego rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych (zwanym dalej „rejestrem E-Bacchus”) dokonanego przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007 (1).
   W ramach pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że, poprzez zmianę wpisu w rejestrze Komisja naruszyła odpowiednie przepisy rozporządzenia nr 1234/2007 i rozporządzenia (WE) nr 607/2009 (2) z uwagi na to, iż sporna zmiana pierwotnego wpisu w rejestrze E-Bacchus przyznaje automatyczną ochronę na podstawie nowej regulacji nazwie, której nie można uznać za „istniejącą chronioną” nazwę w rozumieniu art. 118s rozporządzenia nr 1234/2007.
   W tym względzie skarżąca uważa, że w dniu 1 sierpnia 2009 r., który był dniem wejścia w życie nowych przepisów Unii dotyczących rynku wina, nazwa „Tokajská/Tokajské/Tokajský vinohradnícka oblasť” była nazwą objętą ochroną wspólnotową, jak w szczególności wynika z wykazu win stołowych określanych za pomocą oznaczenia geograficznego (3) i z wykazu win gatunkowych (4).
   Ponadto skarżąca podnosi, że analiza słowackich przepisów prowadzi do takiego samego wniosku, uwzględniając, że w dniu 30 czerwca 2009 r. przyjęta została nowa słowacka ustawa w sprawie wina, która ponownie używa nazwy „Tokajská vinohradnícka oblasť”. Poza tym, gdyby nawet obowiązujące rozporządzenia należało interpretować w taki sposób, że dzień wejścia w życie przepisów krajowych (1 września 2009 r.) jest również właściwy w celu przeprowadzenia oceny istniejącej ochrony, w tym przypadku należy stosować przez analogię do art. 73 ust. 2 rozporządzenia nr 607/2009, co oznacza, iż także w tym przypadku nazwa ponownie przyjęta w nowej ustawie powinna zostać uznana za chronioną i istniejącą w rozumieniu art. 118s rozporządzenia nr 1234/2007.
   W ramach drugiego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja przy prowadzeniu rejestru E-Bacchus i przy zarządzaniu nim, a konkretnie dokonując spornego w niniejszej sprawie wpisu, naruszyła podstawowe zasady dobrej administracji, lojalnej współpracy i pewności prawa uznane w prawie Unii.
   W tym względzie skarżąca uważa, iż, uwzględniając zasadę dobrej administracji i w szczególności znaczenie wspomnianego rejestru, obowiązkiem Komisji jest zapewnienie, że rejestr ten zawiera poprawne, rzetelne i ścisłe dane. W szczególności Komisja powinna ustalić, według stanu na dzień wejścia w życie nowych przepisów dotyczących rynku wina, które przepisy krajowe miały zastosowanie i które nazwy należało uznać za chronione i istniejące zgodnie z omawianymi przepisami. Z drugiej strony, skarżąca uważa, że Komisja naruszyła także zasadę lojalnej współpracy, ponieważ w żaden sposób nie poinformowała Republiki Węgierskiej o zmianach wpisów w rejestrze E-Bacchus dotyczących Słowacji, ani przed ich dokonaniem, ani po ich wprowadzeniu, mimo iż powinna wiedzieć, że interesy Węgier mogły zostać naruszone. Wreszcie skarżąca twierdzi, iż Komisja naruszyła ponadto zasadę pewności prawa poprzez organizację i prowadzenie rejestru w taki sposób, że znajdujące się w nim wpisy mogą zostać zmienione w jakiejkolwiek chwili ze skutkiem wstecznym, przy czym nie można ustalić dokładnej daty zmiany.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (Dz.U. L 229, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 14 lipca 2009 r. ustanawiające niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w odniesieniu do chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, określeń tradycyjnych, etykietowania i prezentacji niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 193, s. 60).

      (3)  Wykaz nazw jednostek geograficznych mniejszych niż państwo członkowskie, o których mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia [Rady] (WE) nr 1493/1999 [z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (Dz.U. L 179, s. 1)] (Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym) (opublikowany w Dz.U. 2009, C 187, s. 67).

      (4)  Wykaz win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (opublikowany w Dz.U. 2009, C 187, s. 1).


title: Sprawa C-283/08: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/32

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-283/08)
   (2008/C 223/49)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Roels i W. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2005/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), lub w każdym przypadku, niepowiadamiając o tym Komisji, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 12 czerwca 2007 r.

      (1)   Dz.U. 2005 L 149, s. 22.