title: Sprawa T-675/14: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/24

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-675/14)
   2014/C 388/30
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. García–Valdecasas Dorrego, Abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 9 lipca 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie dotyczącym Królestwa Hiszpanii oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na tym, że zastosowana korekta ryczałtowa w kwocie netto 2 7 31  208,07 EUR i zastosowana metoda obliczenia są sprzeczne z art. 31 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1) oraz z wytycznymi zawartymi w dokumencie Komisji nr VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r. (Wytyczne dotyczące obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR) oraz z dokumentem AGRI-64043–2005 (Komunikat Komisji dotyczący postępowania przez Komisję w kontekście rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR z brakami ustalonymi w ramach wdrożonego przez państwa członkowskie systemu kontroli wymogów wzajemnej zgodności), ponieważ nie jest celowe zastosowanie ryczałtowego oszacowania, jako że skarżący przedstawił dokładną ocenę rzeczywistego ryzyka dla funduszu. Środki zastosowane przez Komisję są nie tylko błędne, lecz także nieproporcjonalne i nieuzasadnione.

               2.

               Zarzut drugi oparty na tym, że sumowanie jednorazowej korekty w wysokości 1 91  873,55 EUR z ogólną korektą ryczałtową wynoszącą 2 % oraz metoda obliczenia są sprzeczne z art. 31 ust. 2 ww. rozporządzenia i z dokumentami Komisji o wytycznych dotyczących stosowania korekt finansowych, ponieważ nie należy stosować i łączyć dwóch metod obliczeniowych jednocześnie w odniesieniu do tego samego naruszenia. Takie podejście jest nie tylko niespójne pod względem prawnym, lecz także nieproporcjonalne i nieuzasadnione.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na tym, że korekta zastosowana w odniesieniu do roku składania wniosków 2010, rok budżetowy 2011, narusza art. 31 ust. 4 powołanego rozporządzenia, stanowi naruszenie zasady lojalnej współpracy i narusza prawo do obrony w zakresie, w jakim pozwana niesłusznie rozszerzyła korektę finansową na okres po 24 miesiącach poprzedzających wydanie komunikatu, podczas gdy ponadto braki zostały już skorygowane.


title: Sprawa T-150/15: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – EFB/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/18

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – EFB/Komisja
   (Sprawa T-150/15)
   (2015/C 190/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Federation of Biotechnology (EFB) (Liège, Belgia) (przedstawiciele: M. Troncoso Ferrer i S. Moya Izquierdo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej zapłaty kwoty 39  316,54 EUR na rzecz skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach skargi skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie, że Komisja Europejska naruszyła zobowiązania umowne ciążące na niej na podstawie umowy z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie projektu dotyczącego European Action for Global Life science – Health Programme o sygnaturze LSSP-CT-2005-512135 (zwanej dalej „umową”) i domaga się zapłaty kwoty końcowej w wysokości 39  316,54 EUR.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na oczywistych błędach w ocenie szeregu kosztów kwalifikowalnych, co stanowi błąd w ocenie dowodów sprzeczny z art. 1315 belgijskiego kodeksu cywilnego.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję Europejską opiera się na wnioskach z ostatecznego sprawozdania z audytu, lecz że analiza przeprowadzona przez audytorów Komisji Europejskiej celem sporządzenia tego sprawozdania była nieprawidłowa w odniesieniu do szeregu kosztów, mianowicie kosztów personelu oraz kosztów związanych z pewnymi wydarzeniami. Tak więc Komisja Europejska wystawiła notę obciążeniową opartą na nieprawidłowych założeniach i nie wykazała okoliczności faktycznych na poparcie swych twierdzeń, co doprowadziło do naruszenia art. 1315 belgijskiego kodeksu cywilnego i w konsekwencji do naruszenia obowiązków umownych.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. II.20 i II.6 ogólnych warunków umownych oraz art. 1347 belgijskiego kodeksu cywilnego, ponieważ Komisja Europejska niesłusznie uznała, że koszty związane z pracą niektórych członków personelu nie były kosztami kwalifikowalnymi, gdyż owi członkowie nie zawarli ważnej umowy o pracę ze skarżącą.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu art. 1134 belgijskiego kodeksu cywilnego oraz zasady wykonywania umów w dobrej wierze.

                           —

                           Skarżąca podnosi między innymi, że nie miała okazji, by sama się bronić, wyjaśniając Komisji Europejskiej powody wszelkich nieporozumień lub drobnych błędów popełnionych przez nią przy wykonaniu umowy; że ogromna różnica finansowa między pierwszym projektem sprawozdania z audytu a ostatecznym sprawozdaniem z audytu wskazuje wyraźnie na brak poprawności i ostrożności; oraz że szereg błędów w obliczeniach oraz nieścisłych danych liczbowych w całym ostatecznym sprawozdaniu z audytu utrudnił skarżącej właściwe zrozumienie oskarżeń sformułowanych przez Komisję Europejską.

               4.

               Zarzut czwarty, oparty na braku uzasadnienia decyzji Komisji Europejskiej o odmowie zwrotu niektórych kosztów.

               5.

               Zarzut piąty, oparty na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że Komisja Europejska zgodziła się na to, by skarżąca otrzymywała pomoc od innego podmiotu prawnego, przez co po stronie skarżącej powstało uzasadnione oczekiwanie, że koszty wynikające z tego stosunku będą w pełni kwalifikowalne.

               6.

               Zarzut szósty, oparty na braku jasności zasad mających zastosowanie do szóstego program ramowego w zakresie badań i rozwoju technologicznego (zwanego dalej „PR6”).

                           —

                           Skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 1162 belgijskiego kodeksu cywilnego w razie wątpliwości umowę należy interpretować na niekorzyść tego, kto sporządził umowę, i na korzyść tego, kto zaciągnął zobowiązanie. Zasady umowne mające zastosowanie do PR6 wynikają ze „standardowych” klauzul określonych przez Komisję Europejską, na które skarżąca mogła jedynie zgodzić się, przez co stała się ona stroną, która zaciągnęła zobowiązanie. Taka sytuacja – w powiązaniu z faktem, iż owe klauzule rodzą ewidentne trudności w zakresie wykładni, na co wskazuje duża liczba skarg wniesionych na nie do Sądu – uzasadnia twierdzenie, że brak pewności należy interpretować na korzyść skarżącej. Zasada dotycząca wykładni zawarta w art. 1162 belgijskiego kodeksu cywilnego umożliwia sądowi interpretowanie źle zredagowanych lub niejasnych przepisów na niekorzyść ich autora, mianowicie Komisji.


title: Sprawa T-305/10: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — Hartmann-Lamboy przeciwko OHIM — Diptyque (DYNIQUE)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/41

      Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — Hartmann-Lamboy przeciwko OHIM — Diptyque (DYNIQUE)
      (Sprawa T-305/10)
      ()
      (2010/C 288/80)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Marlies Hartmann-Lamboy (Westerburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Loos)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: DIPTYQUE SAS (Paryż, Francja)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Częściowe stwierdzenie nieważności lub zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 maja 2010 r. w sprawie R 1217/2009-1 w zakresie, w jakim nie uwzględnia żądań strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu, postępowania przed Izbą Odwoławczą oraz postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca.

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy DYNIQUE dla towarów i usług należących do klas 3, 41 i 44.

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: DIPTYQUE SAS.

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy DIPTYQUE dla towarów i usług należących do klas 3, 4 i 35.

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu.

         Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania.

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), biorąc pod uwagę brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy spornymi znakami.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-100/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Art. 28 WE i 30 WE — Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory — Przepisy dotyczące posiadania i sprzedaży ptaków urodzonych i hodowanych w niewoli, legalnie wprowadzonych do obrotu w innych państwach członkowskich)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/17

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-100/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Art. 28 WE i 30 WE - Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory - Przepisy dotyczące posiadania i sprzedaży ptaków urodzonych i hodowanych w niewoli, legalnie wprowadzonych do obrotu w innych państwach członkowskich)
   2009/C 267/29
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i R. Troosters, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (Przedstawiciele: T. Materne, pełnomocnik, G. Van Calster, adwokat)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE — Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory –Zakaz posiadania niektórych ptaków sprzedawanych legalnie w innych państwach członkowskich

      Sentencja

               1)

               Królestwo Belgii,

                           —

                           nakładając na przywóz, posiadanie i sprzedaż ptaków urodzonych i hodowanych w niewoli, które zostały legalnie wprowadzone do obrotu w innych państwach członkowskich, restrykcyjne warunki wymagające od zainteresowanych podmiotów gospodarczych działających na rynku zmiany oznakowania okazów, tak, by odpowiadało ono szczególnym wymogom określonym w belgijskich przepisach oraz nie dopuszczając oznakowania uznawanego w innych państwach członkowskich ani zaświadczeń wystawionych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, oraz

                           —

                           pozbawiając handlarzy możliwości uzyskania zwolnienia od zakazu posiadania ptaków rodzimych europejskich gatunków, legalnie wprowadzonych do obrotu w innych państwach członkowskich,

                     uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa T-500/13: Postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2014 r. – Seatech International i in. przeciwko Komisji

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/33

         Postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2014 r. – Seatech International i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-500/13) (1)

   2014/C 235/44
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 377 z 21.12.2013.


title: Sprawa T-39/08: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług informatycznych w zakresie hostingu, zarządzania, rozwijania, promowania i utrzymywania portalu internetowego — Odrzucenie oferty i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Kryteria wyboru — Kryteria udzielenie zamówienia — odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/47

      Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
      (Sprawa T-39/08) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług informatycznych w zakresie hostingu, zarządzania, rozwijania, promowania i utrzymywania portalu internetowego - Odrzucenie oferty i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Kryteria wyboru - Kryteria udzielenie zamówienia - odpowiedzialność pozaumowna)
      (2012/C 25/88)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i N. Bambara, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata J. Stuycka)

         Przedmiot

      Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez skarżącą w ramach przetargu otwartego EAC/04/07, którego przedmiotem były hosting, zarządzanie, rozwijanie, promowanie i utrzymywanie portalu internetowego Komisji Europejskiej dotyczącego e-learningu (elearningeuropa.info) (Dz.U. 2007, S 87) oraz udzielenia zamówienia innemu oferentowi, a po drugie, wniosek o odszkodowanie.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE w ramach przetargu otwartego EAC/04/07 EAC/04/07, którego przedmiotem były hosting, zarządzanie, rozwijanie, promowanie i utrzymywanie portalu internetowego Komisji Europejskiej dotyczącego e-learningu (elearningeuropa.info) oraz udzielenia zamówienia innemu oferentowi.

                  2)

                  Wniosek o odszkodowanie zostaje oddalony.

                  3)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis.

         (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-291/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gelsenkirchen — Niemcy) — Michael Schwarz przeciwko Stadt Bochum (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Paszport biometryczny — Odciski palców — Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 — Artykuł 1 ust. 2 — Ważność — Podstawa prawna — Procedura przyjęcia — Artykuły 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do poszanowania życia prywatnego — Prawo do ochrony danych osobowych — Proporcjonalność)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/17

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gelsenkirchen — Niemcy) — Michael Schwarz przeciwko Stadt Bochum
   (Sprawa C-291/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Paszport biometryczny - Odciski palców - Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 - Artykuł 1 ust. 2 - Ważność - Podstawa prawna - Procedura przyjęcia - Artykuły 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do poszanowania życia prywatnego - Prawo do ochrony danych osobowych - Proporcjonalność)
   2013/C 367/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Gelsenkirchen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Michael Schwarz

      Strona pozwana: Stadt Bochum

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Gelsenkirchen — Obowiązywanie art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1) zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 28 maja 2009 r. (Dz.U. L 142, s.1) z późniejszymi zmianami (Dz.U. L 188, s.127), w świetle art. 8 Karty praw podstawowych oraz art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Prawo osoby do otrzymania paszportu bez rejestracji jej odcisków palców

      Sentencja

   Analiza przedłożonego pytania nie wykazała okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ważność art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 6 maja 2009 r.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa F-88/10: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Van Asbroeck przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/50

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Van Asbroeck przeciwko Komisji
   (Sprawa F-88/10)
   ()
   2010/C 317/90
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marc Van Asbroeck (Dilbeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej oddalającej wniosek skarżącego o częściowe uchylenie stosowania decyzji Komisji z dnia 22 października 2008 r. dotyczącej wprowadzenia rekompensaty na rzecz urzędników, którzy zmienili kategorię przed dniem 1 maja 2004 r., o zmianę jego zaklasyfikowania ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2004 r. do grupy zaszeregowania D*4/8 oraz o odtworzenie ścieżki jego kariery z uwzględnieniem awansów, corocznych waloryzacji i przeniesień na wyższy stopień dotyczących go od tego czasu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               wezwanie strony pozwanej do wyraźnego zajęcia stanowiska w odniesieniu do tabeli, którą skarżący sporządził w celu porównania wzrostu wysokości jego rzeczywistego wynagrodzenia ze wzrostem wysokości wynagrodzenia, które powinien był otrzymywać, gdyby nie zmienił kategorii przed 1 maja 2004 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek o częściowe uchylenie stosowania art. 1 ust. 3 decyzji Komisji z dnia 22 października 2008 r. dotyczącej wprowadzenia rekompensaty na rzecz urzędników, którzy zmienili kategorię przed dniem 1 maja 2004 r., o zmianę jego zaklasyfikowania ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2004 r. do grupy zaszeregowania D*4/8 oraz o odtworzenie ścieżki jego kariery z uwzględnieniem awansów, corocznych waloryzacji i przeniesień na wyższy stopień dotyczących go od tego czasu, a także w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               zasądzenie od pozwanej kwoty ustalonej tymczasowo na 13 218,24 EUR tytułem odszkodowania za szkodę pieniężną wraz z ustalonymi w przepisach odsetkami za zwłokę naliczanymi od dnia wydania wyroku;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/1

      (2010/C 288/01)
      Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

            Dz.U. C 274 z 9.10.2010.

         Wcześniejsze publikacje

         Dz.U. C 260 z 25.9.2010.

         Dz.U. C 246 z 11.9.2010.

         Dz.U. C 234 z 28.8.2010.

         Dz.U. C 221 z 14.8.2010.

         Dz.U. C 209 z 31.7.2010.

         Dz.U. C 195 z 17.7.2010.

      Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
      EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-211/10: Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Strålfors przeciwko OHIM (ID SOLUTIONS) (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/38

         Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Strålfors przeciwko OHIM (ID SOLUTIONS)
   (Sprawa T-211/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga wszczynająca postępowanie - Wymogi formalne - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 234/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Strålfors AB (Malmö, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M.S. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 stycznia 2010 r. (sprawa R 1111/2009-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ID SOLUTIONS jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strålfors, AB pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa C-534/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare i in./Fipa Group srl, Tws Automation srl, Ivan srl (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 191 ust. 2 TFUE — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Przepisy krajowe nieprzewidujące możliwości nałożenia przez administrację na właścicieli zanieczyszczonych nieruchomości, którzy nie przyczynili się do tego zanieczyszczenia, obowiązku wykonania środków zapobiegawczych i zaradczych i przewidujące tylko obowiązek zwrotu kosztów działań podjętych przez administrację — Zgodność z zasadami „zanieczyszczający płaci”, ostrożności, działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare i in./Fipa Group srl, Tws Automation srl, Ivan srl
   (Sprawa C-534/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 191 ust. 2 TFUE - Dyrektywa 2004/35/WE - Odpowiedzialność za środowisko naturalne - Przepisy krajowe nieprzewidujące możliwości nałożenia przez administrację na właścicieli zanieczyszczonych nieruchomości, którzy nie przyczynili się do tego zanieczyszczenia, obowiązku wykonania środków zapobiegawczych i zaradczych i przewidujące tylko obowiązek zwrotu kosztów działań podjętych przez administrację - Zgodność z zasadami „zanieczyszczający płaci”, ostrożności, działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła))
   (2015/C 138/14)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero della Salute, Ispra – Istituto Superiore per la Protezione e la Ricerca Ambientale

      Strona pozwana: Fipa Group srl, Tws Automation srl, Ivan srl

      przy udziale: Comune di Massa, Regione Toscana, Provincia di Massa Carrara, Comune di Carrara, Arpat – Agenzia regionale per la protezione ambientale della Toscana, Ediltecnica Srl, Versalis SpA, Edison SpA

      Sentencja

   Dyrektywę 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w sytuacji gdy jest niemożliwe zidentyfikowanie podmiotu odpowiedzialnego za zanieczyszczenie nieruchomości lub wyegzekwowanie od tego podmiotu środków zaradczych, nie pozwalają właściwemu organowi na nałożenie obowiązku wykonania środków zapobiegawczych i zaradczych na właściciela tej nieruchomości, który nie jest odpowiedzialny za zanieczyszczenie, i jest on tylko zobowiązany do zwrotu kosztów działań podjętych przez właściwy organ w granicach wartości rynkowej terenu określonej po zakończeniu działań.

      (1)  Dz.U. C 359 z 7.12.2013.


title: Sprawa C-286/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 marca 2016 r. – Parlament Europejski/Komisja Europejska [Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 290 TFUE — Pojęcia „zmieniać” i „uzupełniać” — Rozporządzenie (UE) nr 1316/2013 — Artykuł 21 ust. 3 — Zakres uprawnień przyznanych Komisji Europejskiej — Konieczność przyjęcia odrębnego aktu normatywnego — Rozporządzenie delegowane (UE) nr 275/2014]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 marca 2016 r. – Parlament Europejski/Komisja Europejska
   (Sprawa C-286/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 290 TFUE - Pojęcia „zmieniać” i „uzupełniać” - Rozporządzenie (UE) nr 1316/2013 - Artykuł 21 ust. 3 - Zakres uprawnień przyznanych Komisji Europejskiej - Konieczność przyjęcia odrębnego aktu normatywnego - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 275/2014])
   (2016/C 156/10)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: L.G. Knudsen, A. Troupiotis i M. Menegatti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk, M. Konstantinidis i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Michoel i Z. Kupčová, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 275/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1316/2013 ustanawiającego instrument „Łącząc Europę”.

               2)

               Skutki rozporządzenia delegowanego nr 275/2014 zostają utrzymane do dnia wejścia w życie – w rozsądnym terminie, który nie może przekroczyć sześciu miesięcy od daty ogłoszenia niniejszego wyroku – nowego aktu, który ma zastąpić to rozporządzenie.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-90/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2008 r. — Tomorrow Focus przeciwko OHIM — Information Builders (Tomorrow Focus) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Tomorrow Focus — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy FOCUS — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2008 r. — Tomorrow Focus przeciwko OHIM — Information Builders (Tomorrow Focus)
   (Sprawa T-90/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Tomorrow Focus - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy FOCUS - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 32/48)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Tomorrow Focus AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat U. Gürtler, następnie adwokat J. Berlinger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider, następnie G. Schneider i S. Schäffner, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Information Builders (Netherlands) BV (Amstelveen, Niderlandy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2006 r. (sprawa R 116/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Information Builders (Netherlands) BV i Tomorrow Focus AG.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tomorrow Focus AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa F-124/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 lutego 2013 r. — Labiri przeciwko EKES (Służba publiczna — Obowiązek wspomagania — Artykuł 12a regulaminu pracowniczego — Mobbing — Dochodzenie administracyjne)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 lutego 2013 r. — Labiri przeciwko EKES
   (Sprawa F-124/10) (1)

   (Służba publiczna - Obowiązek wspomagania - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Mobbing - Dochodzenie administracyjne)
   2013/C 114/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vassilliki Labiri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: M. Arsène i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Troncosa Ferrera i F.M. Hislaire’a)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o umorzeniu dochodzenia administracyjnego wszczętego wskutek skargi o mobbing złożonej przez stronę skarżącą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 18 stycznia 2010 r. sekretarza generalnego Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.

               2)

               Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Vassilliki Labiri.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011, s. 34.


title: Sprawa T-591/10: Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2013 r. — Castiglioni przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Procedura przetargowa — Budowa, przebudowa i utrzymanie budynków i infrastruktury w placówce w Isprze Wspólnego Centrum Badawczego — Kryteria wyboru — Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta i decyzja o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi — Nowe zarzuty — Skarga częściowo oczywiście pozbawiona podstawy prawnej i częściowo oczywiście niedopuszczalna)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/34

         Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2013 r. — Castiglioni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-591/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Procedura przetargowa - Budowa, przebudowa i utrzymanie budynków i infrastruktury w placówce w Isprze Wspólnego Centrum Badawczego - Kryteria wyboru - Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta i decyzja o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi - Nowe zarzuty - Skarga częściowo oczywiście pozbawiona podstawy prawnej i częściowo oczywiście niedopuszczalna)
   2013/C 114/56
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Castiglioni Srl (Busto Arsizio, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Turri)

      Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: początkowo: S. Delaude i N. Bambara, następnie S. Delaude i F. Moro, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Gullo)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 października 2010 r. odrzucającej ofertę przedstawioną przez stronę skarżącą w ramach postępowania przetargowego ISM/2010/C05/004/0C w zakresie wielokrotnej umowy ramowej o roboty budowlane oraz prace związane z przebudową i utrzymaniem budynków i infrastruktury w placówce w Isprze Wspólnego Centrum Badawczego Komisji oraz decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi i ogłoszenia o zamówieniu, a także wniosek o odszkodowanie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w pozostałej części zostaje oddalona jako w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Castiglioni Srl zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa C-355/05: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 16 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/33

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 16 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-355/05) (1)

   (2006/C 224/69)

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005


title: Sprawa C-679/13: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2013 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/31

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2013 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-679/13)
   2014/C 52/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Caiola i M. Pencheva, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2013/496/UE z dnia 7 października 2013 r. w sprawie poddania 5-(2-aminopropyl)indolu środkom kontroli (1);

               —

               utrzymanie w mocy decyzji wykonawczej Rady 2013/496/UE do chwili zastąpienia tej decyzji nowym aktem przyjętym w należytej formie;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na wstępie Parlament Europejski przypomina, że preambuła zaskarżonej decyzji odsyła do następujących podstaw prawnych: art. 8 ust. 3 decyzji Rady 2005/387/WSiSW z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych (2) oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Parlament wnioskuje z tego, że Rada odwołuje się w sposób dorozumiany do art. 34 ust. 2 lit. c) poprzednio obowiązującego traktatu o Unii Europejskiej.
   Parlament powołuje się na dwa zarzuty na poparcie wniesione skargi o stwierdzenie nieważności.
   W pierwszej kolejności, Parlament twierdzi, że podstawa prawna jaką Rada przyjęła przy wydaniu swej decyzji [art. 34 ust. 2 lit. c)] UE została uchylona od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony. Z tego względu zaskarżona decyzja nie może być oparta jedynie na decyzji 2005/387/WSiSW. Ta ostatnia stanowi wtórną podstawę prawną i jest zatem niezgodna z prawem.
   W drugiej kolejności i uwzględniając powyższe Parlament uważa, że postępowanie prowadzące do wydania decyzji narusza istotne wymogi proceduralne. Po pierwsze, jeśli zastosowanie znajdowałby art. 34 ust. 2 lit. c) UE, należało zasięgnąć opinii Parlamentu przed przyjęciem zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 39 ust. 1 UE. Tymczasem, jak twierdzi Parlament, nie miało to miejsca. Po drugie, przyjmując, że zastosowanie znajdują przepisy zawarte w Traktacie z Lizbony, Parlament twierdzi, że w każdym razie powinien brać udział w procedurze ustawodawczej. Parlament podnosi bowiem, że jeśli poddanie 5-(2-aminopropyl)indolu środkom kontroli stanowi istotny element decyzji 2005/387/WSiSW, należałoby zastosować procedurę ustawodawczą opisaną w art. 83 ust. 1 TFUE, to znaczy zwykłą procedurę ustawodawczą. Jeśli natomiast uznaje się, że decyzja 2013/496/UE stanowi jednolity warunek wykonania decyzji 2005/387/WSiSW lub też środek uzupełniający lub zmieniający nieistotny element rzeczonej decyzji, wówczas należałoby zastosować procedurę przewidzianą w art. 290 i 291 TFUE w celu przyjęcia aktów wykonawczych lub aktów delegowanych. W każdym razie ponieważ Parlament nie brał udziału w przyjęciu zaskarżonej decyzji, decyzja ta została przyjęta z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych.
   Wreszcie w sytuacji gdyby Trybunał stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, Parlament uznaje, że zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE należy utrzymać w mocy skutki zaskarżonej decyzji do chwili zastąpienia jej nowym aktem przyjętym w należytej formie.

      (1)  Dz.U. L 272, s. 44.

      (2)  Dz.U. L 127, s. 32.


title: Sprawa C-570/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 10 listopada 2016 r. – Volker Willmeroth jako właściciel przedsiębiorstwa TWI Technische Wartung und Instandsetzung Volker Willmeroth e. K./Martina Broßonn

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 10 listopada 2016 r. – Volker Willmeroth jako właściciel przedsiębiorstwa TWI Technische Wartung und Instandsetzung Volker Willmeroth e. K./Martina Broßonn
   (Sprawa C-570/16)
   (2017/C 053/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Volker Willmeroth jako właściciel przedsiębiorstwa TWI Technische Wartung und Instandsetzung Volker Willmeroth e. K.

      Druga strona postępowania: Martina Broßonn

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) lub art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przyznają spadkobiercy pracownika zmarłego w czasie trwania stosunku pracy prawo do wyrównania finansowego za minimalny coroczny urlop przysługujący pracownikowi przed śmiercią, co jest wykluczone na mocy § 7 ust. 4 Bundesurlaubsgesetz (ustawy federalnej o urlopach, BUrlG) w związku z § 1922 ust. 1 Bürgerliches Gesetzbuch (kodeksu cywilnego, BGB)?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy ma to zastosowanie również wtedy, gdy stosunek pracy wiązał dwie osoby prywatne?

      (1)  Dz.U. 2003, L 299, s. 9.


title: Sprawa C-14/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 5 de San Javier — Hiszpania) — Roda Golf & Beach Resort SL (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Właściwość Trybunału — Pojęcie spór — Rozporządzenie (WE) nr 1348/2000 — Doręczanie dokumentów pozasądowych poza postępowaniem sądowym — Akt notarialny)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 5 de San Javier — Hiszpania) — Roda Golf & Beach Resort SL
   (Sprawa C-14/08) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Właściwość Trybunału - Pojęcie „spór” - Rozporządzenie (WE) nr 1348/2000 - Doręczanie dokumentów pozasądowych poza postępowaniem sądowym - Akt notarialny)
   2009/C 205/10
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 5de San Javier

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Roda Golf & Beach Resort SL

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de San Javier — Wykładnia art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 160, s. 37) — Doręczanie dokumentów wyłącznie pozasądowych między podmiotami prywatnymi przy użyciu zasobów rzeczowych i personelu sądów Unii Europejskiej poza jakimkolwiek postępowaniem sądowym

      Sentencja

   Doręczenie poza postępowaniem sądowym aktu notarialnego — takiego jak ten stanowiący przedmiot postępowania przed sądem krajowym — jest objęte zakresem zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-533/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 20 października 2016 r. – Volkswagen AG/Finančné riaditeľstvo SR

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 20 października 2016 r. – Volkswagen AG/Finančné riaditeľstvo SR
   (Sprawa C-533/16)
   (2017/C 022/08)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Volkswagen AG

      Strona pozwana: Finančné riaditeľstvo SR

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 2008/9 (1) i prawo do zwrotu podatku należy interpretować w ten sposób, że do wykonania prawa do zwrotu podatku VAT konieczne jest łączne spełnienie dwóch następujących przesłanek:

                           i)

                           dostawa towaru lub świadczenie usługi; oraz

                           ii)

                           wykazanie podatku VAT na fakturze przez dostawcę lub usługodawcę?

               2)

               Innymi słowy, czy o zwrot podatku może ubiegać się osoba, wobec której nie wykazano VAT na fakturze?

               3)

               Czy zgodne jest z zasadą proporcjonalności lub neutralności podatkowej VAT, że termin do zwrotu podatku oblicza się od momentu, w którym nie są spełnione wszystkie materialne przesłanki wykonania prawa do zwrotu podatku?

               4)

               Czy w świetle zasady neutralności podatkowej przepisy art. 167 i art. 178 lit. a) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach sprawy takich jak w postępowaniu głównym i z zastrzeżeniem spełnienia pozostałych materialnych i proceduralnych przesłanek koniecznych do wykonania prawa do odliczenia podatku, sprzeciwiają się one odmowie przez organy podatkowe przyznania podatnikowi prawa do zwrotu podatku wykonanego w terminie przewidzianym przez dyrektywę 2008/9, który to podatek został mu wykazany przez dostawcę na fakturze i zapłacony przez tego ostatniego przed upływem terminu zawitego przewidzianego przez prawo krajowe?

               5)

               Czy w świetle zasady neutralności i zasady proporcjonalności, które są fundamentalnymi zasadami wspólnego systemu podatku VAT, słowackie organy podatkowe przekroczyły granice tego, co jest niezbędne do osiągnięcia celu określonego przez dyrektywę VAT, jeżeli odmówiły podatnikowi prawa do zwrotu zapłaconego podatku z tego względu, że upłynął termin zawity przewidziany przez prawo krajowe do zwrotu podatku, mimo iż w terminie tym podatnik nie mógł wykonać prawa do odliczenia podatku i mimo iż podatek został prawidłowo zapłacony, a ryzyko oszustwa podatkowego lub braku zapłaty podatku zostało całkowicie wykluczone?

               6)

               Czy zasadę pewności prawa, zasadę uzasadnionych oczekiwań oraz prawo do dobrej administracji na podstawie art. 41 karty praw podstawowych Unii Europejskiej można interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one takiej wykładni przepisów prawa krajowego, zgodnie z którą dla dochowania terminu do zwrotu podatku decydujący jest moment wydania przez organ podatkowy decyzji w przedmiocie zwrotu podatku, a nie moment wykonania przez podatnika prawa do zwrotu podatku?

      (1)  Dyrektywa Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określająca szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (Dz.U. L 44, 2008, s. 23).


title: Sprawa T-55/10: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2010 r. — SP przeciwko Komisji

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/44

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2010 r. — SP przeciwko Komisji
   (Sprawa T-55/10)
   2010/C 80/70
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: SP SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciel: G. Belotti, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 grudnia 2009 r. zmieniającej wcześniejszą decyzję C(2009) 7492 wersja ostateczna, przyjętą przez Komisję w dniu 30 września 2009 r.

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzją z dnia 8 grudnia 2009 r. będącą przedmiotem zaskarżenia Komisja zmieniła swoją wcześniejszą decyzję C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r., w której zarzuciła niektórym przedsiębiorstwom, w tym skarżącej, uczestnictwo w kartelu. W zaskarżonej decyzji z dnia 8 grudnia 2009 r. po stwierdzeniu, że decyzja z dnia 30 września 2009 r.„odsyłała do załącznika zwierającego tabele zmian cen prętów zbrojeniowych w czasie funkcjonowania kartelu” oraz że „załącznika tego nie ma w decyzji z dnia 30 września 2009 r.”, Komisja postanowiła zmienić tę decyzję, aby włączyć do niej tabele załączone do zaskarżonej decyzji.
   Na poparcie wniesionej skargi skarżąca podnosi:

               1)

               Bezprawność późniejszego sprostowania aktu dotkniętego poważną wadą: Komisja nie jest uprawniona do sanowania a posteriori decyzji oczywiście nieważnej, z powodu braku kompletności jej treści w chwili jej przyjęcia; stanowi to szczególnie poważną okoliczności, która nie podlega sanacji.

               2)

               Błędne wskazanie podstawy prawnej: Komisja powołała jako podstawę prawną zaskarżonego aktu art. 65 EWWiS oraz rozporządzenie (WE) nr 1/2003 (1), które są oczywiście niewłaściwe jako podstawy prawne dla realizacji celu, który Komisja sobie wyznaczyła (w celu uzupełnienia/zmiany swej wcześniejszej decyzji, której treść była niepełna), z tym skutkiem, że druga decyzja, która została zaskarżona w tym postępowaniu, musi zostać uchylona ze względu na brak odpowiedniej podstawy prawnej.

         Skarżąca podnosi też naruszenie zasady dobrej administracji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, z 4.1.2003, s. 1)


title: Sprawa T-91/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2016 r. – Włochy/Komisja

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/42

         Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2016 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-91/16)
   (2016/C 136/58)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności na podstawie art. 264 TFUE decyzji Komisji C(2015)9413 z dnia 17 grudnia 2015 r., notyfikowanej w dniu 18 grudnia 2015 r., dotyczącej zmniejszenia wkładu Europejskiego Funduszu Społecznego na Program Operacyjny Sycylia (Programma Operativo Sicilia), który wpisuje się we wspólnotowe ramy wsparcia na wspólnotowe interwencje strukturalne w regionach objętych celem nr 1 we Włoszech (POR Sicilia 2000–2006);

               —

               orzeczenie w konsekwencji, by Komisja uwzględniła w całości wniosek o płatność końcową władz włoskich;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Decyzja została przyjęta po przeprowadzeniu niezgodnych z prawem dwóch weryfikacji na podstawie art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, s. 1), które zostały wznowione i powtórzone w audycie z 2008 r., po tym jak przynajmniej w odniesieniu do wszystkich wydatków poświadczonych do dnia 31 grudnia 2006 r. weryfikacje zostały przeprowadzone i zamknięte audytami z 2005 r. i 2006 r.

               2.

               Zaskarżona decyzja narusza zasadę dobrej administracji, ponieważ Komisja powiadomiła o wynikach audytu z 2008 r. z opóźnieniem 18 miesięcy od chwili przeprowadzenia kontroli.

               3.

               Zaskarżona decyzja wypacza okoliczności faktyczne, ponieważ nie uwzględnia okoliczności, że w okresie po audytach z 2005 r i. 2006 r. odsetek nieprawidłowości spadł z 53,13 % do 3,05 % w 2007 r. i do 1,45 % w latach 2008 i 2009.

               4.

               Zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, gdyż nie uwzględnia, że wydatki poświadczone za trzy lata od 2007 r. do 2009 r., w których odsetki nieprawidłowości były minimalne, odpowiadały około połowie kwoty ogółem programu przypadającej na EFS.

               5.

               Zaskarżona decyzja jest pozbawiona podstaw faktycznych i prawnych, ponieważ rozszerza stwierdzenie nieprawidłowości systemowych, które wystąpiły i zostały usunięte do dnia 31 grudnia 2006 r., również na kolejne trzy lata, nie przeprowadziwszy w tym zakresie żadnej konkretnej weryfikacji.

               6.

               Zaskarżona decyzja obciążona jest też brakiem uzasadnienia. Zdaniem skarżącej decyzja ta stosuje metodę ekstrapolacji, polegającą na rozszerzeniu na wydatki nieskontrolowane odsetka nieprawidłowości stwierdzonego w odniesieniu do wydatków skontrolowanych, chociaż taka metoda jest dopuszczalna tylko na podstawie uregulowań dotyczących programowania na lata 2007–2013; niemniej dla lat 2007–2009 przyjmuje się odsetek nieprawidłowości wynoszący 8,39 %, chociaż władze włoskie wyjaśniły, że próbka na podstawie art. 10 rozporządzenia Komisji WE) nr 438/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych (Dz.U. L 63, s. 21) nie była zrównoważona, ponieważ nie została utworzona losowo jak prawdziwa próbka statystyczna, lecz świadomie skoncentrowano ją na projektach, które zawierały czynniki ryzyka.


title: Sprawa F-98/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 stycznia 2009 r. – Petrilli przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi do zadań pomocniczych — Dopuszczalność — Akt niekorzystny — Artykuły 3 b i 88 WZIPW — Czas trwania umowy — Artykuł 3 ust. 1 decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w służbie Komisji — Zgodność z prawem)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/37

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 stycznia 2009 r. – Petrilli przeciwko Komisji
   (Sprawa F-98/07) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi do zadań pomocniczych - Dopuszczalność - Akt niekorzystny - Artykuły 3 b i 88 WZIPW - Czas trwania umowy - Artykuł 3 ust. 1 decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w służbie Komisji - Zgodność z prawem)
   2009/C 102/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicole Petrilli (Woluwé-Saint-Étienne, Belgia) (przedstawiciel: J.-L. Lodomez, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego oddalającej, na podstawie decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w służbie Komisji, żądanie skarżącej odnowienia [ponownego zawarcia] jej umowy o pracę w charakterze pracownika kontraktowego i po drugie żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 20 lipca 2007 r. oddalającej żądanie ponownego zawarcia umowy z pracownikiem kontraktowym do zadań pomocniczych na rzecz N. Petrilli.

               2)

               W terminie trzech miesięcy od daty wydania niniejszego wyroku wstępnego strony przekażą Sądowi informację o kwocie odszkodowania i zadośćuczynienia z tytuły szkód poniesionych i krzywd doznanych w związku z wydaniem niezgodnej z prawem decyzji z dnia 20 lipca 2007 r. określonej przez nie w ugodzie. Jeżeliby strony nie doszły do porozumienia każda ze stron dokona oszacowania tej kwoty.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach zostaje odroczone do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2008, s. 48


title: Sprawa T-448/14: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Hitachi Metals przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/48

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Hitachi Metals przeciwko Komisji
   (Sprawa T-448/14)
   2014/C 282/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hitachi Metals Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: P. Crowther i C. Drew, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji oraz znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na J-Power Systems i skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że należy stwierdzić nieważność decyzji, ponieważ Komisja nie udowodniła istnienia jednolitego, ciągłego i złożonego naruszenia obejmującego porozumienie między azjatyckimi i europejskimi producentami, zgodnie z którym jedni mieli trzymać się z dala od terytorium pochodzenia drugich, oraz porozumienie w sprawie podziału między europejskie przedsiębiorstwa projektów realizowanych w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja dopuściła się błędów w zakresie ustaleń faktycznych i naruszyła prawo, stosując art. 101 TFUE, w zakresie w jakim nie udowodniła ona w decyzji w sposób wymagany prawem udziału J-Power Systems Corporation przez cały czas trwania naruszenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i dopuściła się błędów w ocenie przy obliczeniu kwoty grzywny nałożonej na J-Power Systems Corporation, zważywszy, że owa grzywna nie odzwierciedla wagi naruszenia oraz bardzo ograniczonej roli J-Power Systems Corporation przez znaczną część czasu trwania naruszenia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że należy stwierdzić nieważność decyzji w całości, ponieważ opiera się ona w przeważającym zakresie na dowodach, które Komisja zajęła niezgodnie z prawem w toku inspekcji w pomieszczeniach Nexans. Dowody te mają istotne znaczenie dla ustaleń Komisji, w szczególności w zakresie wykazania, że naruszenie było jednolite i ciągłe, oraz wykazania, że miał miejsce podział między przedsiębiorstwa europejskie projektów realizowanych w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).


title: Sprawy połączone od T–227/01 do T–229/01, T–265/01, T–266/01 i T–270/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Korzyści podatkowe przyznane przez jednostkę samorządu terytorialnego państwa członkowskiego — Ulga podatkowa w wysokości 45 % kwoty inwestycji — Decyzje uznające systemy pomocy za niezgodne ze wspólnym rynkiem i nakazujące odzyskanie wypłaconej pomocy — Stowarzyszenie branżowe — Dopuszczalność — Kwalifikacja pomocy jako nowej lub istniejącej — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Zasada pewności prawa — Zasada proporcjonalności)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone od T–227/01 do T–229/01, T–265/01, T–266/01 i T–270/01) (1)

   (Pomoc państwa - Korzyści podatkowe przyznane przez jednostkę samorządu terytorialnego państwa członkowskiego - Ulga podatkowa w wysokości 45 % kwoty inwestycji - Decyzje uznające systemy pomocy za niezgodne ze wspólnym rynkiem i nakazujące odzyskanie wypłaconej pomocy - Stowarzyszenie branżowe - Dopuszczalność - Kwalifikacja pomocy jako nowej lub istniejącej - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Zasada pewności prawa - Zasada proporcjonalności)
   2009/C 256/33
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca w sprawie T–227/01: Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (Hiszpania) oraz Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco (Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo R. Falcón Tella, a następnie M. Morales Isasi i I. Sáenz-Cortabarría Fernández, adwokaci)

      Strona skarżąca w sprawie T–228/01: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (Hiszpania) oraz Comunidad autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco (przedstawiciele: początkowo R. Falcón Tella, a następnie M. Morales Isasi i I. Sáenz-Cortabarría Fernández, adwokaci)

      Strona skarżąca w sprawie T–229/01: Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (Hiszpania) oraz Comunidad autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco (przedstawiciele: początkowo R. Falcón Tella, a następnie M. Morales Isasi i I. Sáenz-Cortabarría Fernández, adwokaci)

      Strony skarżące w sprawach T–265/01, T–266/01 i T–270/01: Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Araujo Boyd, L. Ortiz Blanco i V. Sopeña Blanco, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo J. Buendía Sierra, a następnie F. Castillo de la Torre i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą w sprawie T–227/01: Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava (Hiszpania) (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci) oraz Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Bilbao) (przedstawiciele: początkowo M. Araujo Boyd i R. Sanz, a następnie M. Araujo Boyd, L. Ortiz Blanco i V. Sopeña Blanco, adwokaci)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą w sprawie T–228/01: Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya (Hiszpania), (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci) oraz Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Bilbao) (przedstawiciele: początkowo M. Araujo Boyd i R. Sanz, a następnie M. Araujo Boyd, L. Ortiz Blanco i V. Sopeña Blanco, adwokaci)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą w sprawie T–229/01: Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa (Hiszpania), (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci) oraz Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Bilbao) (przedstawiciele: początkowo M. Araujo Boyd i R. Sanz, a następnie M. Araujo Boyd, L. Ortiz Blanco i V. Sopeña Blanco, adwokaci)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Comunidad Autónoma de la Rioja (Hiszpania) (przedstawiciele: A. Bretón Rodriguez, J. Criado Gámez i I. Serrano Blanco, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   W sprawach T–227/01 i T–265/01 — skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/820/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej systemu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Álava, w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (Dz.U. 2002, L 296, s. 1), w sprawach T–228/01 i T–266/01 — skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/27/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej systemu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Vizcaya, w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (Dz.U. 2003, L 17, s. 1), a także — w sprawach T–229/01 i T–270/01 — skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/894/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej systemu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Guipúzcoa, w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (Dz.U. 2002, L 314, s. 26).

      Sentencja wyroku

               1)

               Sprawy od T 227/01 do T 229/01, T 265/01, T 266/01 i T 270/01 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               W sprawach od T 227/01 do T 229/01:

                           —

                           Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa i Comunidad autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco ponoszą własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję i Comunidad autónoma de La Rioja;

                           —

                           Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya i Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa ponoszą własne koszty;

               4)

               W sprawach T 265/01, T 266/01 i T 270/01 Confebask ponosi własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję i Comunidad autónoma de La Rioja.

      (1)  Dz.U. C 331 z 24.11.2001.


title: Sprawa T-163/07: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — SC Gerovital Cosmetics przeciwko OHIM — SC Farmec (GEROVITAL H3 Prof. Dr. A. Aslan)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/33

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — SC Gerovital Cosmetics przeciwko OHIM — SC Farmec (GEROVITAL H3 Prof. Dr. A. Aslan)
   (Sprawa T-163/07)
   (2007/C 183/65)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: SC Gerovital Cosmetics S.A. (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat D. Boştinşă)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Farmec S.A. (Cluj-Napoca, Rumunia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w dniu 27 lutego 2007 r. w sprawie R 271/2006-2 — GEROVITAL H3 i, w konsekwencji,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 23 grudnia 2005 r. przez Wydział Unieważnień w postępowaniu w przedmiocie unieważnienia prowadzonym pod nr 872C 0000986 034 (wspólnotowy znak towarowy nr 986034 GEROVITAL H3);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „GEROVITAL H3 Prof. Dr. A. Aslan” dla towarów i usług z klas 3 i 42 — zgłoszenie nr 986 034.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Farmec S.A.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Graficzny krajowy znak towarowy „Gerovital H3 PROF. DR. ANA ASLAN” dla niektórych towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie znaku towarowego w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 i art. 53 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94.
   Skarżąca twierdzi, że rumuński graficzny znak towarowy, do którego prawa zostały w części przeniesione przez uprawnionego do międzynarodowego i krajowego znaku towarowego (w odniesieniu do towarów wymienionych w umowie), jest wcześniejszym powszechnie znanym znakiem towarowym, cieszącym się taką reputacją w więcej niż jednym państwie członkowskim. Na tej podstawie twierdzi ona, że przysługują jej wcześniejsze wyłączne prawa z rejestracji.
   Skarżąca twierdzi także, że w przeciwieństwie do praw drugiej strony postępowania o unieważnienie i postępowania odwoławczego (zwanej dalej „Farmec”), przysługujące skarżącej prawa do znaku towarowego mają szerszy zasięg, zarówno pod względem gamy produktów, jakie może ona wytwarzać, jak i ich składu. Przy założeniu, że pod względem intensywności ochrony, do znaku towarowego GEROVITAL H3 Prof. Dr. A. Aslan obu spółkom przysługują jednakowe, określone prawa, kwestia pierwszeństwa/nadrzędności, na którą powołuje się Farmec, nie ma — w ocenie skarżącej — znaczenia.
   Wreszcie skarżąca podnosi, iż gdyby międzynarodowe uznanie i ochrona praw przeniesionych w umowie nie były możliwe, doszłoby do poważnego naruszenia jej uprawnień właścicielskich, mimo tego, że — jak twierdzi — pełne prawa i ochrona przysługują jej w świetle prawa rumuńskiego.


title: Sprawa T-196/13: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2013 r. — Nanu-Nana Joachim Hoepp przeciwko OHIM — Stal-Florez Botero (la nana)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/31

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2013 r. — Nanu-Nana Joachim Hoepp przeciwko OHIM — Stal-Florez Botero (la nana)
   (Sprawa T-196/13)
   2013/C 171/59
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Boddien)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lina M. Stal-Florez Botero (Maarssen, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie R 300/2012-1 dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 005205125 C (wspólnotowy znak towarowy nr 005205125) pomiędzy Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG a Liną M. Stal-Florez Botero prowadzącą działalność pod nazwą La Nana;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „la nana” dla towarów z klas 16, 20 i 24 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 5 205 125

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Lina M. Stal-Florez Botero

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oparty na podstawach określonych w art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku w całości na podstawie art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b), art. 57 ust. 2 i 3 oraz art. 78 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-165/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 marca 2016 r. – Toufik Lounes/Secretary of State for the Home Department

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 marca 2016 r. – Toufik Lounes/Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-165/16)
   (2016/C 191/21)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Toufik Lounes

      Strona przeciwna: Secretary of State for the Home Department

      Pytania prejudycjalne

   Czy w sytuacji, gdy obywatelka Hiszpanii będąca jednocześnie obywatelką Unii:

               i)

               przeniesie się do Zjednoczonego Królestwa, korzystając z prawa do swobodnego przemieszczania się zapewnionego na gruncie dyrektywy 2004/38/WE (1); oraz

               ii)

               przebywa na terytorium Zjednoczonego Królestwa, korzystając w prawa przysługującego jej na podstawie art. 7 i art. 16 dyrektywy 2004/38/WE; oraz

               iii)

               następnie nabywa obywatelstwo brytyjskie, które posiada niezależnie od obywatelstwa hiszpańskiego, zyskując w ten sposób obywatelstwo podwójne; oraz

               iv)

               kilka lat po nabyciu obywatelstwa brytyjskiego zawiera związek małżeński z obywatelem państwa trzeciego, z którym zamieszkuje na terytorium Zjednoczonego Królestwa;

         zarówno ona, jaki i jej małżonek są beneficjentami dyrektywy 2004/38/WE w rozumieniu jej art. 3 ust. 1, podczas gdy przebywa ona na terytorium Zjednoczonego Królestwa, posiadając zarówno obywatelstwo hiszpańskie, jak i brytyjskie?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L, s. 77).


title: Sprawa C-315/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Breda — Niderlandy) — Adrianus Theodorus Gerardus Martines van de Ven, Michaele Anna Harriet Tiny van de Ven-Janssen przeciwko Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Breda — Niderlandy) — Adrianus Theodorus Gerardus Martines van de Ven, Michaele Anna Harriet Tiny van de Ven-Janssen przeciwko Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV
   (Sprawa C-315/11) (1)

   2013/C 108/37
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa C-410/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 29 sierpnia 2014 r. – Dr. Falk Pharma GmbH przeciwko DAK-Gesundheit

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 29 sierpnia 2014 r. – Dr. Falk Pharma GmbH przeciwko DAK-Gesundheit
   (Sprawa C-410/14)
   2014/C 409/41
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dr. Falk Pharma GmbH

      Strona pozwana: DAK-Gesundheit

      Przy udziale: Kohlpharma GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie zamówienia publicznego w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE (1) nie ma zastosowania, w sytuacji gdy instytucje zamawiające przeprowadzają postępowanie dopuszczające wykonawców, w ramach którego udzielają zamówienia, nie dokonując wyboru jednego lub kilku wykonawców („model open house”)?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi, że wybór jednego lub kilku wykonawców jest znamieniem zamówienia publicznego, zadaje się pytanie: czy znamię wyboru wykonawców w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE należy w świetle art. 2 dyrektywy 2004/18/WE interpretować w ten sposób, że instytucje zamawiające mogą zrezygnować z wyboru jednego lub kilku wykonawców w drodze postępowania dopuszczającego jedynie wtedy, gdy spełnione są następujące przesłanki:

                           —

                           przeprowadzenie postępowania dopuszczającego jest ogłoszone na terytorium całej Unii,

                           —

                           ustalono jednoznaczne reguły dotyczące zawarcia umowy oraz przystąpienia do umowy,

                           —

                           warunki umowy są z góry ustalone w taki sposób, że żaden z wykonawców nie ma możliwości wpływu na treść umowy,

                           —

                           wykonawcy mają w każdym czasie prawo przystąpienia do umowy i

                           —

                           fakt zawarcia umów będzie ogłaszany na terytorium całej Unii?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-195/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 2008 r. — Antwerpse Bouwwerken przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Wspólnotowa procedura przetargowa — Odrzucenie oferty — Wniosek o zawieszenie wykonania i zastosowanie środków tymczasowych — Dopuszczalność — Interes prawny — Utrata szansy — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody — Brak pilnego charakteru)

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/12

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 2008 r. — Antwerpse Bouwwerken przeciwko Komisji
   (Sprawa T-195/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Wspólnotowa procedura przetargowa - Odrzucenie oferty - Wniosek o zawieszenie wykonania i zastosowanie środków tymczasowych - Dopuszczalność - Interes prawny - Utrata szansy - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 247/23)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Antwerpse Bouwwerken NV (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: J. Verbist i D. de Keuster, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Manhaeve, pełnomocnik, wspierany przez M. Geldersa)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych złożony w ramach wszczętego przez Komisję postępowania przetargowego na budowę budynku.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-475/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 września 2008 r. w sprawie F-103/07, Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, wniesione w dniu 29 października 2008 r. przez Radu Dutę

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/40

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 września 2008 r. w sprawie F-103/07, Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, wniesione w dniu 29 października 2008 r. przez Radu Dutę
   (Sprawa T-475/08 P)
   (2009/C 69/93)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Radu Duta (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Krieg)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne w zakresie wymogów formalnych

               —

               uznanie go za zasadne co do istoty

               —

               w konsekwencji uznanie skargi wnoszącego odwołanie za dopuszczalną i zasadną w drodze zmiany wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 4 września 2008 r.

               —

               w razie konieczności skierowanie sprawy do właściwego organu w celu rozstrzygnięcia zgodnie z przyszłym wyrokiem

               —

               zasądzenie od strony przeciwnej kwoty 1 100 000 (jednego miliona stu tysięcy) euro tytułem odszkodowania

               —

               w razie konieczności zasięgnięcie opinii biegłego celem obliczenia wysokości szkody poniesionej przez wnoszącego odwołanie

               —

               obciążenie strony przeciwnej całością kosztów postępowania

               —

               zezwolenie wnoszącemu odwołanie na powołanie się na pisma procesowe z pierwszej instancji, które zostały dołączone do niniejszego odwołania i powinny być uznane za jego integralną część

               —

               stwierdzenie, że wnoszący ma prawo zastrzec sobie wyraźnie wszystkie prawa i środki prawne, w szczególności prawo do wniesienia sprawy do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie domaga się w nim uchylenia wyroku Sądu ds. Służby Publicznej (SSP) z dnia 4 września 2008 r. w sprawie F-103/07 Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, odrzucającego jako niedopuszczalną jego skargę, w której domagał się po pierwsze stwierdzenia nieważności pisma informującego go o tym, że nie zostanie mu zaproponowane stanowisko referendarza, a po drugie zasądzenia odszkodowania za poniesioną jego zdaniem szkodę.
   Wnoszący odwołanie podaje, że czyni to w celu zabezpieczenia swoich praw przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka. Nie wskazuje wyraźnie, które fragmenty zaskarżonego wyroku są przez niego kwestionowane, nie przytacza też argumentów prawnych na poparcie konkretnie tego żądania.


title: Sprawa C-682/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 30 grudnia 2016 r. — BEI ApS/Skatteministeriet

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 30 grudnia 2016 r. — BEI ApS/Skatteministeriet
   (Sprawa C-682/16)
   (2017/C 070/19)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: BEI ApS

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE (1) w związku z jej art. 1 ust. 4 należy interpretować w ten sposób, że objęta zakresem zastosowania art. 3 tej dyrektywy spółka będąca rezydentem państwa członkowskiego, która w okolicznościach takich jak okoliczności rozpatrywanej sprawy otrzymuje odsetki od spółki zależnej z innego państwa członkowskiego, jest „właścicielem” tych odsetek w rozumieniu tej dyrektywy?

                           1.1.

                           Czy pojęcie „właściciel [odsetek]” użyte w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE w związku z jej art. 1 ust. 4 należy interpretować zgodnie z odpowiadającym mu pojęciem użytym w art. 11 modelowej konwencji podatkowej OECD z 1977 r.?

                           1.2.

                           Jeśli na pytanie 1.1. należy odpowiedzieć twierdząco, czy pojęcie to należy zatem interpretować jedynie z uwzględnieniem komentarzy do tego art. 11 modelowej konwencji podatkowej z 1977 r. (pkt 8), czy też przy dokonywaniu tej wykładni tej można zastosować późniejsze komentarze, m.in. te dokonane w dodatkach z 2003 r. w przedmiocie „spółek pośredniczących” (pkt 8.1, obecnie pkt 10.1), czy też te dokonane w dodatkach z 2014 r. w przedmiocie „obowiązków umownych i wynikających z przepisów prawnych” (pkt 10.2)?

                           1.3.

                           Jeśli komentarze z 2003 r. mogą zostać zastosowane przy dokonywaniu tej wykładni, czy warunkiem uznania spółki za niebędącą „właścicielem [odsetek]” w rozumieniu dyrektywy 2003/49/WE jest stwierdzenie rzeczywistego przepływu środków do podmiotu uznanego w państwie, w którym spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem, za „właściciela” rozpatrywanych odsetek, a jeśli tak – czy dalszym warunkiem tego uznania jest stwierdzenie, że ten rzeczywisty przepływ miał miejsce w ścisłym związku czasowym z wypłatą odsetek czy też miał postać wypłaty odsetek?

                                       1.3.1.

                                       Jakie znaczenie ma w tym względzie to, czy pożyczka została udzielona za pomocą kapitału akcyjnego, czy rozpatrywane odsetki są dopisywane do kapitału („rolled up”), czy spółka otrzymująca odsetki została opodatkowana w ich zakresie państwie, w którym spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem, czy spółka otrzymująca odsetki przekazała je następnie w obrębie grupy do będącej rezydentem w tym samym państwie członkowskim spółki dominującej mając na celu optymalizację wyników pod względem podatkowym zgodnie z obowiązującymi w tym państwie przepisami, czy rozpatrywane odsetki zostały następnie przekształcone w kapitał spółki udzielającej pożyczki oraz czy odbiorca odsetek ma umowny lub wynikający z przepisów prawa obowiązek przekazania ich innemu podmiotowi?

                           1.4.

                           Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą odsetki można uznać za ich „właściciela” w rozumieniu dyrektywy ma to, że sąd odsyłający po dokonaniu oceny okoliczności faktycznych stwierdzi, iż spółka otrzymująca odsetki – pomimo tego, że nie jest ani umownie, ani na podstawie przepisów prawa zobowiązana do dalszego przekazania otrzymanych odsetek innemu podmiotowi – nie ma „pełnego” prawa do „korzystania i pobierania korzyści” z odsetek o którym mowa w sporządzonych w 2014 r. komentarzach do modelowej konwencji podatkowej z 1977?

               2.

               Czy powołanie się przez państwo członkowskie na art. 5 ust. 1 dyrektywy o stosowaniu w przypadku zwalczania nadużyć przepisów krajowych czy też na art. 5 ust. 2 wiąże się z przyjęciem założenia, że to państwo członkowskie przyjęło szczególny przepis wykonawczy do art. 5 dyrektywy czy też że w tym prawie krajowym ustanowione zostały powszechnie obowiązujące przepisy czy też zasady dotyczące nadużyć i oszustw podatkowych oraz uchylania się od opodatkowania, które mogą być interpretowane zgodnie z tym art. 5?

                           2.1.

                           Jeśli na pytanie 2 należy odpowiedzieć twierdząco, czy § 2 ust. 2 lit. d) duńskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym ograniczony obowiązek podatkowy w zakresie dochodu z odsetek nie obejmuje „odsetek zwolnionych z opodatkowania z tytułu dyrektywy 2003/49/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich”, można uznać za taki szczególny krajowy przepis, o którym mowa w art. 5 dyrektywy?

               3.

               Czy postanowienie zawarte w podpisanej przez dwa państwa członkowskie umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania sporządzonej zgodnie z modelową konwencją OECD, zgodnie z którą opodatkowanie odsetek jest uzależnione od tego, czy spółkę otrzymującą odsetki można uznać za ich właściciela, stanowi oparty na umowie przepis niezbędny do zapobiegania nadużyciom finansowym, o którym mowa w art. 5 dyrektywy?

               4.

               Czy państwo członkowskie, które nie chce uznać tego, że spółka z innego państwa członkowskiego jest właścicielem odsetek, i podnosi, że ta spółka z innego państwa członkowskiego jest sztucznie stworzoną spółką pośredniczącą, jest zgodnie z dyrektywą 2003/49/WE czy też art. 10 WE zobowiązane do udzielenia informacji, kogo w tej sytuacji państwo to uznaje za właściciela [odsetek]?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich (dyrektywa o odsetkach i należnościach licencyjnych) (Dz.U. L 157, s. 49, polskie wydanie specjalne: rozdział 9 tom 1 s. 380-385).


title: Sprawa T-109/08: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — Freixenet przeciwko OHIM (kształt białej matowej wygładzanej butelki)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — Freixenet przeciwko OHIM (kształt białej matowej wygładzanej butelki)
   (Sprawa T-109/08)
   (2008/C 116/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Freixenet, SA (Sant Sadurní d'Anoia, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu i D. Moreau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego: stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 30 października 2007 r. i stwierdzenie — co powinna była uczynić Izba Odwoławcza — że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 32 532 spełnia wymogi publikacji w świetle art. 40 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 30 października 2007 r.;

               —

               w każdym przypadku obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy w kształcie białej matowej wygładzanej butelki dla towarów z klasy 33 (zgłoszenie nr 32 532)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania; decyzja wydana w następstwie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-190/04 Freixenet przeciko OHIM (kształt białej matowej wygładzanej butelki)

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 i 3 oraz art. 73 rozporządzenia nr 40/94, a także naruszenie obowiązku uzasadnienia, jako że:

               —

               Izba Odwoławcza nie wysłuchała uwag skarżącej odnoszących się do faktycznie różnej oceny dokonanej przez Izbę Odwoławczą;

               —

               Izba Odwoławcza nie wskazała, na jakich dowodach oparła swoją decyzję;

               —

               sposób przedstawienia omawianej butelki jest nietypowy i wyróżnia się wśród pozostałych istniejących w dniu 1 kwietnia 1996 r.;

               —

               niezależnie od powyższego, omawiany znak towarowy uzyskał we Wspólnocie charakter odróżniający w następstwie używania.


title: Sprawa C-40/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n o 4 de Bilbao — Hiszpania) — Asturcom Telecomunicaciones SL przeciwko Cristinie Rodríguez Nogueirze (Dyrektywa 93/13/EWG — Umowy konsumenckie — Nieuczciwy zapis na sąd polubowny — Nieważność — Wyrok sądu polubownego, który nabrał powagi rzeczy osądzonej — Egzekucja — Właściwość sądu krajowego rozpoznającego sprawę egzekucyjną do podniesienia z urzędu nieważności nieuczciwego zapisu na sąd polubowny — Zasady równoważności i skuteczności)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 4 de Bilbao — Hiszpania) — Asturcom Telecomunicaciones SL przeciwko Cristinie Rodríguez Nogueirze
   (Sprawa C-40/08) (1)

   (Dyrektywa 93/13/EWG - Umowy konsumenckie - Nieuczciwy zapis na sąd polubowny - Nieważność - Wyrok sądu polubownego, który nabrał powagi rzeczy osądzonej - Egzekucja - Właściwość sądu krajowego rozpoznającego sprawę egzekucyjną do podniesienia z urzędu nieważności nieuczciwego zapisu na sąd polubowny - Zasady równoważności i skuteczności)
   2009/C 282/12
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de Primera Instancia no4 de Bilbao

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asturcom Telecomunicaciones SL

      Strona pozwana: Cristina Rodríguez Nogueira

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de Primera Instancia no4 de Bilbao — Wykładnia dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Odpowiednie i skuteczne środki do tego, by zaprzestano stosowania nieuczciwych warunków umowy — Wniosek o egzekucję prawomocnego wyroku sądu polubownego, wydanego bez stawiennictwa, na podstawie zapisu na sąd polubowny stanowiącego nieuczciwy warunek umowy.

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpoznający wniosek o wszczęcie egzekucji wyroku sądu polubownego, który nabrał powagi rzeczy osądzonej, wydanego bez stawiennictwa konsumenta, powinien, jeżeli dysponuje on niezbędnymi w tym celu informacjami na temat okoliczności prawnych i faktycznych, dokonać z urzędu oceny nieuczciwego charakteru zapisu na sąd polubowny, znajdującego się w umowie zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, jeżeli zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi może on dokonać takiej oceny w ramach podobnych skarg występujących w systemie krajowym. Jeśli tak jest, sąd ten ma za zadanie wyciągnąć wszelkie wynikające z tego zgodnie z prawem krajowym konsekwencje, w celu zapewnienia, by zapis ten nie był wiążący dla konsumenta.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.04.2008


title: Sprawa C-562/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 września 2014 r. w sprawie T-306/12 Darius Nicolai Spirlea i Mihaela Spirlea/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 grudnia 2014 r. przez Królestwo Szwecji

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/31

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 września 2014 r. w sprawie T-306/12 Darius Nicolai Spirlea i Mihaela Spirlea/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 grudnia 2014 r. przez Królestwo Szwecji
   (Sprawa C-562/14 P)
   (2015/C 046/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: C. Meyer-Seitz)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Darius Nicolai Spirlea i Mihaela Spirlea, Królestwo Danii, Republika Finlandii, Republika Czeska, Królestwo Hiszpanii

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 września 2014 r. w sprawie T-306/12;

               —

               stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie udzielenia małżonkom Spirlea dostępu do żądanych dokumentów;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania Królestwa Szwecji przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty na poparcie odwołania.
   W zarzucie pierwszym podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie przejrzystości”) (1), gdy stwierdził, że celem odmowy udzielenia dostępu do dokumentów dotyczących postępowania EU Pilot, jako etapu poprzedzającego ewentualne formalne wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego Komisja może – w sytuacji, gdy powołuje się na odstępstwo dotyczące postępowań dochodzeniowych – oprzeć się na ogólnym domniemaniu, i że Komisja nie naruszyła prawa, dokonując wykładni wspomnianego przepisu rozporządzenia w sprawie przejrzystości w ten sposób, iż mogła oddalić wniosek o dostęp do spornych dokumentów dotyczących postępowania EU Pilot, nie zbadawszy go w sposób konkretny i indywidualny.
   Wnosząca odwołanie w zarzucie drugim podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 4 ust. 2 ostatnia część zdania rozporządzenia w sprawie przejrzystości, stwierdzając, iż ocena Komisji, zgodnie z którą żaden nadrzędny interes publiczny nie uzasadnia ujawnienia dokumentów na podstawie wspomnianego przepisu nie jest wadliwa.
   W zarzucie trzecim podnosi, że Sąd dokonał błędnego zastosowania prawa Unii, gdy stwierdził, iż w ramach wniesionej na podstawie art. 263 TFUE skargi o stwierdzenie nieważności, zgodność zaskarżonego aktu z prawem powinna, nawet jeśli dotyczy oceny sprawy w świetle rozporządzenia w sprawie przejrzystości, podlegać ocenie uzależnionej od okoliczności faktycznych i prawnych zaistniałych w dniu, w którym akt został wydany.

      (1)  Dz.U. 2001, L 145, s.43.