title: Sprawa T-508/09: Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2012 r. — Cañas przeciwko Komisji (Konkurencja — Reguły walki z dopingiem — Decyzja o nieuwzględnieniu wniesionej do Komisji skargi — Zaprzestanie działalności zawodowej — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/28

         Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2012 r. — Cañas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-508/09) (1)

   (Konkurencja - Reguły walki z dopingiem - Decyzja o nieuwzględnieniu wniesionej do Komisji skargi - Zaprzestanie działalności zawodowej - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
   2012/C 151/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Guillermo Cañas (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciele: początkowo adwokaci F. Laboulfie i C. Aguet, a następnie Y. Bonnard)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Derenne’a)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Agence mondiale antidopage (Lozanna, Suisse) (przedstawiciele: G. Berrisch, adwokat, D. Cooper, solicitor, i N. Chesaites, barrister); oraz ATP Tour, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokacie B. van de Walle de Ghelcke i J. Marchandise)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 7809 z dnia 12 października 2009 r. wydanej w sprawie COMP/39471, w której instytucja nie uwzględniła, z uwagi na brak wystarczającego interesu wspólnotowego, skargi wniesionej do niej przeciwko Światowej Agencji Antydopingowej (ang. World Anti-Doping Agency, WADA), ATP Tour Inc. i Międzynarodowej Radzie Arbitrażowej do spraw Sportu (ang. International Council of Arbitration for Sport, ICAS) i dotyczącej domniemanych naruszeń art. 81 lub 82 traktatu WE.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Guillermo Cañas pokryje własne koszty oraz te poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Światowa Agencja Antydopingowa i ATP Tour, Inc. pokryją własne koszty.

               4)

               Umorzone zostaje postępowanie w przedmiocie złożonego przez European Elite Athletes Association wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010


title: Sprawa C-403/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 31 sierpnia 2007 r. — Metherma GmbH & Co.KG przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 31 sierpnia 2007 r. — Metherma GmbH & Co.KG przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf
   (Sprawa C-403/07)
   (2007/C 283/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Metherma GmbH & Co.KG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf
   Pytania prejudycjalne
   Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1).
   Czy sztaby z wolframu lub molibdenu otrzymane „przez zwykłe spiekanie” objęte odpowiednio podpozycjami 8101 94 00 i 8102 94 00 Nomenklatury Scalonej (CN) mogą przez łamanie lub roztrzaskanie zostać objęte odpowiednio podpozycjami 8101 97 00 i 8102 97 00 Nomenklatury Scalonej jako złom?

      (1)  Dz.U. L 256, str. 1.


title: Sprawa C-535/16: Postanowienie Trybunału dziesiąta izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Spezializat Mures – Rumunia) – Michael Tibor Bachman/FAER IFN SA (skopiować słowa kluczowe bez cudzysłowia)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/15

         Postanowienie Trybunału dziesiąta izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Spezializat Mures – Rumunia) – Michael Tibor Bachman/FAER IFN SA
   (Sprawa C-535/16) (1)

   ((skopiować słowa kluczowe bez cudzysłowia))
   (2017/C 213/17)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Spezializat Mures

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Michael Tibor Bachman

      Strona pozwana: FAER IFN SA

      Sentencja

   Artykuł 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, która poprzez umowę odnowienia zobowiązała się względem przedsiębiorstwa handlowego będącego profesjonalną instytucją kredytową do spełnienia zobowiązania w przedmiocie spłaty kredytów początkowo udzielonych spółce w celach związanych z jej działalnością, może zostać uznana za konsumenta w rozumieniu tego przepisu, jeżeli ta osoba fizyczna nie ma oczywistego związku z ową spółką i działała w ten sposób w celach, które nie wchodzą w zakres jej działalności zawodowej, lecz z powodu związków z osobą, która kontrolowała wspomnianą spółkę, oraz z osobami, które podpisały umowy dodatkowe do pierwotnych umów o kredyt (umowy poręczenia lub gwarancji na nieruchomości/hipoteki).

      (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa C-381/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódmej izby) wydanego w dniu 19 kwietnia 2013 r. w sprawie T-53/11, Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 lipca 2013 r. przez Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/33

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódmej izby) wydanego w dniu 19 kwietnia 2013 r. w sprawie T-53/11, Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 lipca 2013 r. przez Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops)
   (Sprawa C-381/13 P)
   2013/C 260/61
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) (przedstawiciele: N. Morais Sarmento i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu w całości;

               —

               stwierdzenie nieważności całej zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji jej kosztami oraz kosztami wnoszącej odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

         Naruszenie rozsądnego terminu na wydanie decyzji

   (i)   Przedawnienie terminu na wszczęcie postępowania
   Wnoszący odwołanie uważa, że zaskarżona decyzja została wydana po upływie czteroletniego terminu wyznaczonego dla przedawnienia wszczęcia postępowania w art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (1). W podobny sposób, nawet jeżeli okazałoby się, że doszło do ewentualnego przedawania terminu przedawnienia dla wszczęcia postępowania, do czasu wydania jakiejkolwiek decyzji zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia upłynął okres równy dwukrotności okresu terminu przedawnienia. Ponieważ przedawniło się odpowiednie prawo, zaskarżona decyzja powinna zostać uznana za bezprawną i nienadającą się do wykonania.
   (ii)   Naruszenie zasady pewności prawa
   Skarżąca uważa, że okoliczność, iż Komisja zezwoliła na upływ ponad 20 lat pomiędzy wystąpieniem zarzuconych nieprawidłowości do czasu podjęcia ostatecznej decyzji, wiązała się z naruszeniem zasady pewności prawa. Owa podstawowa zasada porządku prawnego Unii Europejskiej przewiduje, że każdy ma prawo do tego, aby jego sprawy zostały rozpoznane przez instytucje Unii w rozsądnym terminie.
   (iii)   Naruszenie prawa do obrony
   Skarżąca uważa, że zostało naruszone jej prawo do obrony w zakresie, w jakim z uwagi na to, że upłynęło ponad 20 lat pomiędzy zarzucanymi nieprawidłowościami a wydaniem ostatecznej decyzji, skarżąca została pozbawiona prawa do przedstawienia swoich uwag we właściwym czasie, to jest w chwili, w której posiadała jeszcze dokumenty, które umożliwiały jej na uzasadnienie kosztów uznanych przez Komisję za nieklasyfikujące się.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Sprawa C-244/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland – Irlandia) – Ewaen Fred Ogieriakhi przeciwko Minister for Justice and Equality, Irlandia, Attorney General, An Post (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 16 ust. 2 — Prawo stałego pobytu członków rodziny obywatela Unii będących obywatelami państw trzecich — Ustanie wspólnego pożycia małżonków — Natychmiastowe zamieszkanie z innymi partnerami w trakcie nieprzerwanego pięcioletniego okresu pobytu — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 — Artykuł 10 ust. 3 — Przesłanki — Naruszenie prawa Unii przez jedno z państw członkowskich — Badanie natury rzeczonego naruszenia — Niezbędność odesłania prejudycjalnego)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland – Irlandia) – Ewaen Fred Ogieriakhi przeciwko Minister for Justice and Equality, Irlandia, Attorney General, An Post
   (Sprawa C-244/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 16 ust. 2 - Prawo stałego pobytu członków rodziny obywatela Unii będących obywatelami państw trzecich - Ustanie wspólnego pożycia małżonków - Natychmiastowe zamieszkanie z innymi partnerami w trakcie nieprzerwanego pięcioletniego okresu pobytu - Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 - Artykuł 10 ust. 3 - Przesłanki - Naruszenie prawa Unii przez jedno z państw członkowskich - Badanie natury rzeczonego naruszenia - Niezbędność odesłania prejudycjalnego))
   2014/C 315/22
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ewaen Fred Ogieriakhi

      Strona pozwana: Minister for Justice and Equality, Irlandia, Attorney General, An Post

      Sentencja

               1)

               Artykuł 16 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, powinien być interpretowany w ten sposób, że obywatela państwa trzeciego, który nieprzerwanie przez okres pięciu lat przed dniem transpozycji tej dyrektywy przebywał w jednym z państw członkowskich w charakterze małżonka obywatela Unii będącego pracownikiem w tym państwie członkowskim, należy uważać za osobę, która nabyła prawo stałego pobytu przewidzianego w tym przepisie, nawet jeżeli w trakcie tego okresu małżonkowie zdecydowali się rozstać i zamieszkać z innymi partnerami, a lokal zajmowany przez rzeczonego obywatela nie był mu od tej pory zapewniony lub udostępniony przez jego małżonka będącego obywatelem Unii.

               2)

               Okoliczność, że w ramach skargi odszkodowawczej wniesionej w związku z naruszeniem prawa Unii sąd krajowy uznał za konieczne wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym prawa Unii rozpatrywanego w postępowaniu głównym, nie może być uważana za czynnik decydujący przy ustalaniu, czy ma miejsce oczywiste naruszenie tego prawa przez państwo członkowskie.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-27/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — BIOS Naturprodukte GmbH przeciwko Saarland (Dyrektywa 2001/83/WE — Artykuł 1 pkt 2 lit. b) — Pojęcie produktu leczniczego wedle funkcji — Dawkowanie produktu — Normalne warunki stosowania — Ryzyko dla zdrowia — Zdolność odzyskania, poprawy lub zmiany funkcji fizjologicznych u ludzi)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — BIOS Naturprodukte GmbH przeciwko Saarland
   (Sprawa C-27/08) (1)

   (Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 1 pkt 2 lit. b) - Pojęcie produktu leczniczego wedle funkcji - Dawkowanie produktu - Normalne warunki stosowania - Ryzyko dla zdrowia - Zdolność odzyskania, poprawy lub zmiany funkcji fizjologicznych u ludzi)
   2009/C 153/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: BIOS Naturprodukte GmbH

      Strona pozwana: Saarland

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 1 pkt. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) w brzmieniu nadanym dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającą dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 136, s. 34) — Pojęcie produktu leczniczego — Produkt zawierający substancję, mającą skutek terapeutyczny w wyższych dawkach, mogący jednak zagrażać zdrowiu w mniejszych dawkach, takich jakie są zalecane przez producenta — Wyciąg z kadzidłowa.

      Sentencja

   Artykuł 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że produkt, w skład którego wchodzi substancja mająca przy użyciu w określonej dawce skutki fizjologiczne, nie stanowi produktu leczniczego wedle funkcji, gdy mając na uwadze dawkę substancji czynnych w normalnych warunkach stosowania, przedstawia on ryzyko dla zdrowia, jednak nie jest w stanie doprowadzić do odzyskania, poprawy lub zmiany funkcji fizjologicznych u ludzi.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.04.2008.


title: Sprawa C-477/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — Kokkoris D. Tsanas K. E.P.E. i in. przeciwko Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — Kokkoris D. Tsanas K. E.P.E. i in. przeciwko Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   (Sprawa C-477/06)
   (2007/C 20/12)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Efeteio Athinon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kokkoris D. Tsanas K. E.P.E. i in.

      Strona pozwana: Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy odmowa ze strony zajmującego pozycję dominującą przedsiębiorstwa dotycząca pełnej realizacji zamówień, które są jej przesłane przez greckich hurtowników produktów farmaceutycznych w przypadku, gdy zmierza ona do ograniczenia ich działalności eksportowej i zmniejszenia dzięki temu szkody wyrządzonej działalnością w zakresie handlu równoległego, stanowi sama w sobie nadużycie w rozumieniu art. 82 WE. Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ fakt, iż handel równoległy jest niezwykle dochodowy dla hurtowników dzięki różnicom cen stosowanych w obrębie Unii Europejskiej spowodowanych interwencją ze strony państwa, tj. ze względu na fakt, iż rynek produktów farmaceutycznych nie rządzi się zasadami czystej konkurencji, gdyż charakteryzuje się w dużym stopniu wysokim stopniem interwencji ze strony państwa. Wreszcie, czy zadaniem władz krajowych właściwych w dziedzinie konkurencji jest stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji w jednakowy sposób zarówno do rynków, które funkcjonują w sposób konkurencyjny, jak i do rynków, na których konkurencja jest zakłócana przez interwencje ze strony państwa.

               2.

               Jak należy oceniać ewentualny charakter nadużycia w przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że ograniczenie handlu równoległego z przytoczonych powyżej powodów nie zawsze stanowi nadużycie, gdy jest ono dokonane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą.

         W szczególności:

               2.1

               Czy właściwym jest stosowanie kryterium procentowego przekroczenia normalnego spożycia krajowego lub kryterium szkody, jaką ponosi przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą w odniesieniu do ogólnego obrotu i ogólnego zysku. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jak należy określić poziom procentowy przekroczenia i wysokość poniesionej szkody — która przekłada się na procent ogólnego obrotu i zysku — powyżej którego rozpatrywane zachowanie staje się nadużyciem.

               2.2

               Czy należy podążać tokiem rozumowania opartym na wyważaniu interesów i — jeśli tak — jakiego rodzaju interesy należy wziąć pod uwagę.
               Dokładniej rzecz ujmując:

                           a)

                           czy ma tu znaczenie fakt, iż pacjent-odbiorca końcowy czerpie ograniczoną korzyść finansową z handlu równoległego; oraz

                           b)

                           czy i w jakim stopniu należy wziąć pod uwagę interes organów ubezpieczeniowych w zdobywaniu tańszych leków.

               2.3

               Jakie kryteria i założenia należy uznać za właściwe w niniejszej sprawie.


title: Sprawa C-592/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 lutego 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs/British Film Institute [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. n) — Zwolnienie z podatku niektórych usług kulturalnych — Brak bezpośredniej skuteczności — Określenie usług kulturalnych zwolnionych z podatku — Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich]

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 lutego 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs/British Film Institute
   (Sprawa C-592/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. n) - Zwolnienie z podatku niektórych usług kulturalnych - Brak bezpośredniej skuteczności - Określenie usług kulturalnych zwolnionych z podatku - Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich])
   (2017/C 112/13)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Strona pozwana: British Film Institute

      Sentencja

   Artykuł 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, przewidujący zwolnienie „niektórych usług kulturalnych”, należy interpretować w ten sposób, iż nie ma on skutku bezpośredniego w takim sensie, że w braku transpozycji przepis ten nie może zostać bezpośrednio powołany przez instytucję prawa publicznego lub inną uznaną przez zainteresowane państwo członkowskie instytucję kulturalną, które świadczą usługi kulturalne.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.01.2016.


title: Sprawa T-164/13: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. — Sun Capital Partners przeciwko OHIM — Sun Capital Partners (SUN CAPITAL)

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/11

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. — Sun Capital Partners przeciwko OHIM — Sun Capital Partners (SUN CAPITAL)
   (Sprawa T-164/13) (1)

   2013/C 298/19
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa T-556/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Slovenská pošta przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/35

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Slovenská pošta przeciwko Komisji
   (Sprawa T-556/08)
   (2009/C 55/64)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Slovenská pošta a.s. (Banská Bystrica, Republika Słowacka) (przedstawiciele: O. Brouwer, C. Schillemans i M. Knapen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi, na podstawie art. 230 WE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 5912 wersja ostateczna z dnia 7 października 2008 r. (sprawa COMP/39.562 — słowackie prawo pocztowe), w której Komisja uznała słowackie przepisy z dziedziny prawa pocztowego dotyczące hybrydowych usług pocztowych za sprzeczne z art. 86 ust. 1 w związku z art. 82 WE w zakresie, w jakim zastrzegają one na rzecz skarżącej dostarczanie przesyłek hybrydowych.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   Po pierwsze, podnosi ona, że Komisja naruszyła istniejącą na gruncie prawa wspólnotowego zasadę dobrej administracji poprzez nienależyte zbadanie w ramach dochodzenia wszystkich okoliczności faktycznych i interesów, gdyż w ocenie skarżącej zaskarżona decyzja opiera się na licznych domniemaniach. Strona skarżąca twierdzi nadto, że Komisja naruszyła przewidziany w art. 253 WE obowiązek przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia.
   Po drugie, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła faktycznie prawo skarżącej do bycia wysłuchaną.
   Po trzecie, skarżąca utrzymuje, iż Komisja popełniła oczywiste błędy w zakresie oceny okoliczności faktycznych i wykładni prawa w odniesieniu do kwestii zgodności z prawem przyznania wyłącznych praw w sektorze pocztowym, w wyniku czego błędnie zastosowała art. 86 WE i 82 WE.
   Po czwarte, skarżąca podnosi, że prezentując zasadniczo odmienne i niespotykane dotąd podejście do kwestii definiowania właściwego rynku, Komisja naruszyła zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-395/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/48/WE — Poszanowanie praw własności intelektualnej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/5

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-395/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/48/WE - Poszanowanie praw własności intelektualnej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 183/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Wils i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: M. Lumma, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, str. 45 i — sprostowanie — L 195, str. 16)
   Sentencja

               1)

               Nieustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa T-485/04: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2004 r. przez Association Coopération des Bibliothèques de Bretagne (COBB) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/32

         Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2004 r. przez Association Coopération des Bibliothèques de Bretagne (COBB) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-485/04)
   (2005/C 57/54)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 10 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Association Coopération des Bibliothèques de Bretagne (COBB), z siedzibą w Rennes (Francja), reprezentowanej przez adwokata Jean-Paula Martina przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich nr 1116 z dnia 9 września 2003 r. w części dotyczącej COBB.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji wyłączającej akcję „Réseau des périodiques de Bretagne,1999” (Sieć periodyków w Bretanii, rok 1999), dla której skarżąca złożyła wniosek o dotację z EFRR (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, zwanego dalej „EFRR”), z wydatków kwalifikujących się do finansowania z Programu Cel 5b Bretania 1994-1999.
   Skarżąca ubiegała się o tę pomoc finansową w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich i nadmorskich pod nazwą Morgane 2, uruchomionego dla Regionu Bretanii i dotyczącego Celu 5b na lata 1994-1999. Program ten określa wszystkie działania mogące skorzystać ze wspólnotowej pomocy finansowej, w tym także działanie A 215, mieszczące się w priorytecie A, mającym na celu uaktywnienie rynku pracy, a w szczególności, w ramach środka nr 2 zmierzającego do zwiększenia konkurencyjności przedsiębiorstw poprzez rozwój telepracy oraz dostępu do usług świadczonych na odległość.
   W rzeczywistości akcja „Réseau des périodiques en Bretagne” polega na ustanowieniu za pomocą sieci instytucji, infrastruktury technicznej i informatycznej w celu zarządzania bazą danych złożoną z artykułów z czasopism i opracowań naukowych dotyczących Bretanii w celu udostępnienia przez Internet podmiotom decydującym (posłom, dyrektorom przedsiębiorstw, etc.) przydatnych informacji na temat tego regionu. Chodzi tu o działania wspierające i podnoszące jakość informacji oraz decyzji podejmowanych przez osoby ze strefy gospodarczej w celu zwiększenia konkurencyjności przedsiębiorstw.
   O wydaniu spornej decyzji Prefektura regionu zawiadomiła skarżącą dopiero po podpisaniu dwóch umów o przyznanie dotacji.
   Na poparcie swych żądań skarżąca formułuje trzy zarzuty. Pierwszy z nich dotyczy błędu w uzasadnieniu, drugi zawiera argumenty oparte na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, trzeci oparty jest na niedopełnieniu obowiązku uzasadnienia.
   Skarżąca twierdzi w tym względzie, że:

               —

               w przeciwieństwie do twierdzeń pozwanej, jej siedziba znajduje się na obszarze kwalifikującym się do Celu, ponieważ działanie 215 priorytet A nie przewiduje żadnego wymogu dotyczącego siedziby beneficjenta, a w tym przypadku sporny obszar to całość obszaru 5b, czyli „obszar wiejski i nadmorski” Bretanii. Z drugiej strony działanie 215 wymienia oddzielnie „stowarzyszenia i organizacje rozwoju gospodarczego”, co wskazywałoby, że oba pojęcia nie mogą być mylone;

               —

               umowa o przyznanie dotacji podpisana między skarżącą i Prefekturą dnia 31 grudnia 2001 r. zawierała konkretne zapewnienia, na podstawie których skarżąca powzięła oczekiwania oparte na kontynuacji spornego działania. Ponadto, dotacja Unii Europejskiej z tytułu Programu 5b w wysokości 10.976 euro została skarżącej rzeczywiście wypłacona w marcu 2002 r.;

               —

               właściwe uregulowania wspólnotowe nie czyniły odniesienia do możliwości zniesienia dotacji ani żądania jej przeniesienia z tytułu EFRR;

               —

               sporna decyzja zawierała tylko ogólne odniesienie do zastrzeżenia wniesionego przez międzyministerialny komitet koordynacji kontroli, natomiast nie zawierała wystarczających i szczegółowych wyjaśnień umożliwiających zrozumienie powodów, dla których Komisja uznała akcję za nie kwalifikującą się na finansowanie.


title: Sprawa C-438/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — International Transport Workers' Federation, Finnish Seamen's Union przeciwko Viking Line ABP, Ou Viking Line Eesti (Transport morski — Prawo przedsiębiorczości — Prawa podstawowe — Cele wspólnotowej polityki społecznej — Działania zbiorowe podjęte przez związek zawodowy przeciw przedsiębiorcy prywatnemu — Układ zbiorowy, którego celem jest odwiedzenie przedsiębiorstwa od rejestracji statku pod banderą innego państwa członkowskiego)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — International Transport Workers' Federation, Finnish Seamen's Union przeciwko Viking Line ABP, Ou Viking Line Eesti
   (Sprawa C-438/05) (1)

   (Transport morski - Prawo przedsiębiorczości - Prawa podstawowe - Cele wspólnotowej polityki społecznej - Działania zbiorowe podjęte przez związek zawodowy przeciw przedsiębiorcy prywatnemu - Układ zbiorowy, którego celem jest odwiedzenie przedsiębiorstwa od rejestracji statku pod banderą innego państwa członkowskiego)
   (2008/C 51/17)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal (Civil Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: International Transport Workers' Federation, Finnish Seamen's Union

      Strona pozwana: Viking Line ABP, Ou Viking Line Eesti
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal, Civil Division — Wykładnia art. 43 WE oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosującego zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (Dz.U. L 378, str. 1) — Działania zbiorowe podjęte przez związek zawodowy przeciw przedsiębiorcy prywatnemu celem zmuszenia go do przyjęcia układu zbiorowego, który uniemożliwia rejestrację statków tego przedsiębiorcy pod banderą innego państwa członkowskiego — Możliwość zastosowania art. 43 WE lub rozporządzenia nr 4055/86 na podstawie tytułu XI traktatu WE oraz wyroku w sprawie C-67/96 Albany — Możliwość powołania się przez przedsiębiorstwo na art. 43 WE lub rozporządzenie nr 4055/86 przeciwko innemu podmiotowi, w tym organizacji związkowej odnośnie do jej działań zbiorowych
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 43 WE należy dokonywać w ten sposób, że zasadniczo z zakresu stosowania tego przepisu nie są wyłączone działania zbiorowe podjęte przez związek zawodowy lub zrzeszenie związków zawodowych przeciwko przedsiębiorcy celem skłonienia go do zawarcia układu zbiorowego, którego treść ma na celu odwiedzenie tego przedsiębiorcy od skorzystania ze swobody prowadzenia działalności gospodarczej.

               2)

               Artykuł 43 WE może przyznawać prywatnemu przedsiębiorcy prawa, na które ten może się powoływać przeciwko związkowi zawodowemu lub zrzeszeniu związków zawodowych.

               3)

               Wykładni art. 43 WE należy dokonywać w ten sposób, że działania takie jak działania rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, które mają na celu skłonienie przedsiębiorstwa prywatnego, którego siedziba znajduje się w określonym państwie członkowskim, do zawarcia układu zbiorowego pracy ze związkiem zawodowym posiadającym siedzibę w tym państwie i do stosowania postanowień zawartych w tym układzie do pracowników spółki zależnej tego przedsiębiorstwa z siedzibą w innym państwie członkowskim, stanowią ograniczenia w rozumieniu tego przepisu.
               Ograniczenia te mogą być zasadniczo uzasadnione ochroną nadrzędnego względu interesu ogólnego, takiego jak ochrona pracowników, pod warunkiem że zostanie wykazane, że są odpowiednie dla zapewnienia realizacji słusznego celu i nie wykraczają poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006 r.


title: Sprawa C-195/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas w dniu 30 kwietnia 2008 r. — Postępowanie w sprawie Ingi Rinau

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas w dniu 30 kwietnia 2008 r. — Postępowanie w sprawie Ingi Rinau
   (Sprawa C-195/08)
   (2008/C 171/42)
   Język postępowania: litewski
   Sąd krajowy
   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas
   Strona (Strony) w postępowaniu przed sądem krajowym
   Strona skarżąca: Inga Rinau
   Strona pozwana: Michael Rinau
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy strona w rozumieniu art. 21 rozporządzenia nr 2201/2003 (1)może wnieść o nieuznanie orzeczenia sądowego, gdy nie został złożony wniosek o jego uznanie?

               2.

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, jak sąd krajowy — rozpoznając wniosek, o nieuznanie orzeczenia złożony przez osobę, względem, której jest ono wykonalne — powinien stosować art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003, który stanowi, że „[…] Osoba, przeciwko której wykonuje się orzeczenie ani dziecko, w tym stadium postępowania nie mają możliwości złożenia jakiegokolwiek oświadczenia”?

               3.

               Czy sąd krajowy — do którego osoba, na której spoczywa odpowiedzialność rodzicielska, wniosła o nieuznanie orzeczenia sądowego państwa członkowskiego pochodzenia nakazującego wydanie dziecka w nim zamieszkałego do państwa pochodzenia, dla którego to orzeczenia na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 2201/2003 wydano świadectwo — powinien je zbadać na podstawie sekcji 1 i 2 rozdziału III rozporządzenia nr 2201/2003, jak to przewiduje art. 40 ust. 2 tego rozporządzenia?

               4.

               Co oznacza warunek „bez uszczerbku dla sekcji 4” określony w art. 21 ust. 3 rozporządzenia nr 2201/2003?

               5.

               Czy wydanie orzeczenia o wydaniu dziecka i wystawienie świadectwa, o którym mowa w art. 42 rozporządzenia nr 2201/2003, przez sąd państwa członkowskiego pochodzenia po tym, jak sąd państwa członkowskiego, w którym dziecko jest bezprawnie zatrzymane, wydał orzeczenie o wydaniu dziecka do państwa pochodzenia, jest zgodne z celami i procedurami rozporządzenia nr 2201/2003?

               6.

               Czy zakaz badania właściwości sądu pochodzenia przewidziany w art. 24 rozporządzenia nr 2201/2003 oznacza, że sąd krajowy — do którego wniesiono o uznanie lub o nieuznanie orzeczenia sądu zagranicznego i który nie może badać właściwości sądu państwa członkowskiego pochodzenia oraz który nie stwierdził innych podstaw nieuznania orzeczeń określonych w art. 23 rozporządzenia nr 2201/2003 — powinien uznać orzeczenie sądu państwa członkowskiego pochodzenia o wydaniu dziecka, jeśli sąd państwa członkowskiego pochodzenia nie dochował przepisów postępowania określonych w rozporządzeniu na potrzeby rozstrzygnięcia kwestii wydania dziecka?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, str. 1).


title: Sprawa T-298/09: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/19

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-298/09)
   2009/C 233/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis oraz M. Dermitzakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o wyborze ofert złożonych przez skarżącą w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert w otwartej procedurze przetargowej EAC/01/2008 mającej na celu wyłonienie podmiotu zewnętrznego świadczącego usługi w zakresie opracowania programów edukacyjnych (ESP-ISEP) część 1 „rozwój i utrzymanie systemów informatycznych” oraz część 2 „badania, testy, szkolenia i wsparcie dotyczące systemów informatycznych” (Dz.U. 2008/S 158-212752), jako drugiego oferenta w ramach mechanizmu kaskadowego, doręczonych stronie skarżącej dwoma odrębnymi pismami z dnia 12 maja 2009 r., a także wszelkich wydanych później odnośnych decyzji Komisji, w tym decyzji o udzieleniu stosownych zamówień wyłonionym oferentom;

               —

               zasądzenie od Komisji, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą w związku z przedmiotową procedurą przetargową, kwoty 9 554 480 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z wniesieniem niniejszej skargi, nawet w wypadku jej oddalenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności wydanej przez stronę pozwaną decyzji o wyborze ofert złożonych przez skarżącą w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert w otwartej procedurze przetargowej mającej na celu wyłonienie podmiotu zewnętrznego świadczącego usługi w zakresie opracowania programów edukacyjnych (ESP-ISEP) (EAC/01/2008), jako drugiego usługodawcy w ramach mechanizmu kaskadowego, i o udzieleniu odnośnych zamówień wyłonionym oferentom. Strona skarżąca wnosi także o zasadzenie odszkodowania za szkody, które poniosła — jak twierdzi — w związku z uczestnictwem w tym postępowaniu przetargowym.
   W uzasadnieniu swych żądań strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła zasady dobrej administracji i równego traktowania, gdyż nie wykluczywszy z postępowania przetargowego jednego z członków zwycięskiego konsorcjum, które nie wywiązało się ze zobowiązań ciążących na nim względem pozwanej, nie uwzględniła przewidzianych w art. 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia finansowego (1) kryteriów wyłączenia. Postąpiwszy w ten sposób skarżąca naruszyła także art. 133a i art. 134 zasad wykonawczych (2).
   Po drugie skarżąca utrzymuje, że pozwana naruszyła art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego, ponieważ nie przedstawiła właściwego uzasadnienia. Według skarżącej przedstawione przez Komisję wyjaśnienia były zbyt ogólne, mylące i niejasne.
   Po trzecie skarżąca podnosi, że Komisja niezgodnie z prawem przedłużyła okres ważności ofert, naruszając art. 130 rozporządzenia finansowego, a także zasadę dobrej administracji, przejrzystości i równego traktowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, str. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 478/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. (Dz.U. 2007, L 111, s. 13)


title: Sprawa C-216/11: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/11

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-216/11)
   2011/C 226/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i O. Beynet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że stosując kryterium wyłącznie ilościowe dla dokonania oceny handlowego charakteru przechowywanego przez osoby prywatne tytoniu pochodzącego z innego państwa członkowskiego, stosując to kryterium w odniesieniu do pojedynczego pojazdu (a nie osoby), a w sposób ogólny w odniesieniu do ogółu wyrobów tytoniowych uniemożliwiając po prostu przywóz przez osoby prywatne wyrobów tytoniowych pochodzących z innego państwa członkowskiego, jeżeli ich ilość przekracza dwa kilogramy w przypadku pojedynczego pojazdu, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. (1), a w szczególności na mocy art. 8 i 9 tej dyrektywy oraz art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W pierwszej kolejności, Komisja zarzuca pozwanej stosowanie kryterium wyłącznie ilościowego w celu ustalenia występowania wykroczenia, podczas gdy wartości wskazane w art. 9 ust. 2 ww. dyrektywy 92/12 (i w art. 32 ust. 3 dyrektywy 2008/118 (2)) mają charakter wyłącznie orientacyjny i w żadnym razie nie mogą stanowić jedynego elementu uwzględnianego w celu ustalenia, czy tytoń jest rzeczywiście przechowywany dla celów handlowych lub na użytek własny osoby, która go przewozi.
   Ponadto Komisja zauważa, że wartości 1 i 2 kg określone w art. 575 G i H ogólnego kodeksu podatkowego obowiązują wobec ogółu przechowywanych wyrobów tytoniowych (papierosów, tytoniu, cygar, etc.), podczas gdy wartości określone w dyrektywach mają charakter orientacyjny i kumulatywny, ustalony dla każdego rodzaju wyrobów tytoniowych.
   Skarżąca podnosi również, że francuskie przepisy ustanawiają limity w odniesieniu do pojazdu a nie osoby, co powoduje po prostu kumulację przewożonych ilości w tym samym pojeździe niezależnie od liczby znajdujących się w nim osób.
   W drugiej kolejności, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 34 TFUE w zakresie w jakim przepisy krajowe uniemożliwiają przywóz określonych ilości wyrobów tytoniowych do Francji z innego państwa członkowskiego, także jeśli są one przechowywane dla potrzeb własnych zainteresowanego. Przepisy te stanowią zatem „środki o równoważnym skutku z ograniczeniami ilościowymi w przywozie”, gdyż ich celem lub skutkiem jest mniej korzystne traktowanie produktów pochodzących z innych państw członkowskich.
   Komisja odrzuca, w trzeciej kolejności, uzasadnienie przedstawione przez skarżącą dotyczące w szczególności braku harmonizacji systemów podatkowych na poziomie europejskim a także konieczności zagwarantowania celu obejmującego ochronę zdrowia publicznego poprzez wzmocnienie walki z nadużywaniem tytoniu.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. 2009, L 9, s. 12).


title: Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-263/07 ( Dz.U. C 223 z 22.9.2007, str. 12 )

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/46

         Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-263/07

      (
            „Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej” C 223 z dnia 22 września 2007 r., str. 12
         )

   (2007/C 247/74)
   Komunikat w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-263/07 Estonia przeciwko Komisji ma brzmienie następujące:

         „Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2007 r. — Estonia przeciwko Komisji
         (Sprawa T-263/07)
         (2007/C 223/17)
         Język postępowania: estoński
         Strony

            Strona skarżąca: Republika Estońska (przedstawiciel: Lembit Uibo)

            Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
         Żądania strony skarżącej

                     —

                     Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 4 maja 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Estonię zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE (1).

               Zarzuty i główne argumenty
         Nieważność decyzji Komisji z dnia 4 maja 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Estonię zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE należy stwierdzić z następujących względów:

                     —

                     oczywiste naruszenie art. 9 ust. 1 i 3 oraz art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE i związane z tym przekroczenie uprawnień;

                     —

                     oczywisty błąd w ocenie, ponieważ Komisja nie uwzględniła dostępnych jej prawdziwych informacji, lecz oparła się na fałszywych przesłankach, które wywarły bezpośredni i znaczny wpływ na treść zaskarżonej decyzji i ustalenie całkowitej ilości pozwoleń na emisje;

                     —

                     naruszenie art. 175 ust. 2 lit. c) WE, ponieważ Komisja zgodnie z traktatem ustanawiającym WE nie jest uprawniona do przyjmowania środków, które w istotny sposób dotyczą wyboru państwa członkowskiego między różnymi źródłami energii i ogólnej struktury jago zaopatrzenia w energię;

                     —

                     naruszenie zasady prawidłowej administracji, ponieważ Komisja przyjmując decyzję nie uwzględniła wszystkich istotnych okoliczności konkretnej sytuacji oraz nie sprawdziła, czy wszystkie przesłanki, na których oparła się w swej decyzji, były słuszne;

                     —

                     naruszenie obowiązku uzasadnienia”.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Wykreślenie sprawy C-396/04

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/33

         Wykreślenie sprawy C-396/04 (1)

   (2005/C 217/71)

      (Język postępowania: fiński)

   Postanowieniem z dnia 12 maja 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-396/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-433/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rokowania, zawarcie, ratyfikacja i wprowadzenie w życie umów dwustronnych przez Państwo Członkowskie — Transport rzeczy lub osób żeglugą śródlądową — Kompetencje zewnętrzne Wspólnoty — Artykuł 10 WE — Rozporządzenia (EWG) nr 3921/91 i (WE) nr 1356/96)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-433/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rokowania, zawarcie, ratyfikacja i wprowadzenie w życie umów dwustronnych przez Państwo Członkowskie - Transport rzeczy lub osób żeglugą śródlądową - Kompetencje zewnętrzne Wspólnoty - Artykuł 10 WE - Rozporządzenia (EWG) nr 3921/91 i (WE) nr 1356/96)
   (2005/C 217/23)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-433/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 10 października 2003, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Schmidt oraz W. Wils i A. Manville) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnik: W.-D. Plessing, adwokat: G. Schohe), Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), C. Gulmann, J. Makarczyk i P. Kūris, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Ratyfikując i wprowadzając w życie:

                           —

                           umowę międzynarodową pomiędzy rządem Republiki Federalnej Niemiec a rządem Rumunii o żegludze śródlądowej, podpisaną w Bonn dnia 22 października 1991 r.,

                           —

                           umowę międzynarodową pomiędzy rządem Republiki Federalnej Niemiec a rządem Rzeczypospolitej Polski o żegludze śródlądowej, podpisaną w Warszawie dnia 8 listopada 1991 r.,

                           —

                           umowę międzynarodową pomiędzy rządem Republiki Federalnej Niemiec a rządem Ukrainy o żegludze śródlądowej, podpisaną w Bonn dnia 14 lipca 1992 r.

                     bez współpracy lub uzgodnienia z Komisją Wspólnot Europejskich, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 10 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Federalna Niemiec ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003


title: Sprawa C-481/08 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 września 2009 r. — Alcon Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), *Acri.Tec AG Gesellschaft für ophthalmologische Produkte (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy BioVisc — Sprzeciw właściciela słownych wspólnotowych i międzynarodowych znaków towarowych PROVISC i DUOVISC — Oddalenie sprzeciwu przez izbę odwoławczą OHIM)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/10

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 września 2009 r. — Alcon Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), *Acri.Tec AG Gesellschaft für ophthalmologische Produkte
   (Sprawa C-481/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy BioVisc - Sprzeciw właściciela słownych wspólnotowych i międzynarodowych znaków towarowych PROVISC i DUOVISC - Oddalenie sprzeciwu przez izbę odwoławczą OHIM)
   2010/C 11/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alcon Inc. (przedstawiciel: M. Graf, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), *Acri.Tec AG Gesellschaft für ophthalmologische Produkte (przedstawiciel: H. Förster, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 września 2008 r. w sprawie T-106/07 Alcon Inc. przeciwko OHIM i *Acri.Tec, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownych wspólnotowych i międzynarodowych znaków towarowych „PROVISC” i „DUOVISC”, zarejestrowanych dla towarów należących do klasy 5, na decyzję R 660/2006-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 8 lutego 2005 r., uchylającą decyzję Wydziału Sprzeciwów, na mocy której w wyniku sprzeciwu skarżącej odmówiono rejestracji słownego znaku towarowego „BioVisc” dla towarów należących do klasy 5.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Alcon Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa C-342/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-151/08 Guedes — Indústria e Comércio przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Consorci de l’Espai Rural de Gallecs, wniesione w dniu 26 sierpnia 2009 r. przez Victor Guedes — Indústria e Comércio, SA

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/43

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-151/08 Guedes — Indústria e Comércio przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Consorci de l’Espai Rural de Gallecs, wniesione w dniu 26 sierpnia 2009 r. przez Victor Guedes — Indústria e Comércio, SA
   (Sprawa C-342/09 P)
   2009/C 267/75
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Victor Guedes — Indústria e Comércio, SA (przedstawiciel: B. Braga da Cruz, advogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Consorci de l’Espai Rural de Gallecs

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-151/08 (sprawy związane: decyzja Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 16 stycznia 2008 r. wydana w sprawie R 986/2007-2; decyzja Wydziału Znaków Towarowych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 828634) zgodnie w szczególności z odpowiednimi przepisami prawa wspólnotowego;

               —

               odmowa dokonania rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 3 710 597 dla towarów z klas 29 i 31;

               —

               obciążenie drugiej strony kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W decyzji wydanej przez Wydział Znaków Towarowych OHIM stwierdzono, że niektóre rozpatrywane towary są identyczne lub wykazują oczywiste podobieństwo, jednakże uznano, że sporne znaki towarowe są odrębne bez dokonania oceny renomy wcześniejszego znaku towarowego „GALLO”.
   Druga Izba Odwoławcza podzieliła to stwierdzenie, wskazując, że chociaż renoma wcześniejszego znaku towarowego „GALLO” została należycie wykazana, rozpatrywane znaki towarowe są odrębne.
   Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zgodził się ze stwierdzeniem Izby Odwoławczej w odniesieniu do okoliczności, że rozpatrywane znaki towarowe wykazują różnice w aspekcie wizualnym, fonetycznym i koncepcyjnym.
   Wnoszący odwołanie nie zgadza się z tym stwierdzeniem, gdyż uważa, że znaki towarowe „GALLO” i „GALLECS” oznaczają towary, które są identyczne lub wykazują oczywiste podobieństwo, i są podobne.
   W istocie w kilku orzeczeniach wydanych przez instancje wspólnotowe uznano, że znaki towarowe, które mają identyczne elementy początkowe, są łudząco podobne, i z tego względu nie mogą współistnieć na rynku.
   Ponadto stwierdzono i uznano, że znak towarowy GALLO cieszy się renomą, co nadaje charakter wysoce odróżniający wcześniejszemu znakowi w Portugalii.
   Z tego względu istnieje rzeczywista możliwość, że Consorci de l’Espai Rural de Gallecs czerpałaby nienależną korzyść z renomy wcześniejszego znaku towarowego „GALLO” wnoszącego odwołanie.
   Wnoszący odwołanie podnosi zatem, że zaskarżony wyrok narusza przepisy art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-424/11: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2011 r. — Cementos Molins przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/44

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2011 r. — Cementos Molins przeciwko Komisji
   (Sprawa T-424/11)
   2011/C 282/82
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cementos Molins, SA (Sant Vicenç dels Horts, Hiszpania) (przedstawiciele: C. Fernández Vicién, I. Moreno-Tapia Rivas i M. López Garrido, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi zgodnie z art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (1).
   W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 TFUE.

                           —

                           Zdaniem skarżącej decyzja narusza art. 107 TFUE ze względu na to, iż uznaje, że amortyzacja podatkowa finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach określona w art. 12 ust. 5 TRLIS stanowi pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym. Skarżąca twierdzi, że nie wystąpiły w tej amortyzacji elementy korzyści, wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową ani selektywnego charakteru.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań i obowiązku uzasadnienia zgodnie z zasadą uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Zarzut ten dzieli się na dwie części, z których każda dotyczy okresu ochrony uzasadnionych oczekiwań ustanowionego w art. 1 ust. 2 i 3 zaskarżonej decyzji:

                                       —

                                       Część pierwsza zarzutu drugiego: tytułem żądania głównego, naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań. Skarżąca twierdzi, że zasada ta powinna chronić przed odzyskaniem pomocy wszystkich beneficjentów pomocy aż do dnia opublikowania zaskarżonej decyzji, ponieważ publikacja decyzji o wszczęciu nie jest wystarczająca, aby naruszyć uzasadnione oczekiwania powstałe w wyniku oświadczeń Komisji Europejskiej przed Parlamentem Europejskim.

                                       —

                                       Część druga zarzutu drugiego: tytułem żądania ewentualnego, naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań i obowiązku uzasadnienia. Skarżąca twierdzi, iż Komisja Europejska niesłusznie wyłączyła z okresu, w jakim przysługuje ochrona uzasadnionych oczekiwań cały dzień publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej decyzji o wszczęciu postępowania, która doprowadziła do wydania zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności, ponieważ zgodnie z przepisami wspólnotowymi ostatni dzień terminu powinien w całości zaliczać się do tego terminu; w drugiej kolejności, ponieważ wyłączenie wspomnianego dnia z okresu objętego ochroną uzasadnionych oczekiwań w sentencji zaskarżonej decyzji jest sprzeczne z uzasadnieniem tej decyzji.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w odniesieniu do zasady uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że nieproporcjonalne jest żądanie Komisji, aby w celu zastosowania zasady uzasadnionych oczekiwań w przypadku art. 1 ust. 4 zaskarżonej decyzji, istniały wyraźne przeszkody prawne dla transgranicznych połączeń jednostek gospodarczych.

      (1)  Opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 21 maja 2011 r., L 135 s. 1.


title: Sprawa F-99/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Ashbrook i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników — Umorzenie postępowania)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/55

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Ashbrook i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-99/10) (1)

   (Służba publiczna - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Umorzenie postępowania)
   2011/C 252/121
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Michael Ashbrook (Luksemburg, Luksemburg) i in. (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese, C. Cortese i F. Spitaleri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej, powtórzonych w odcinkach wynagrodzenia skarżących, o ograniczeniu dostosowania ich miesięcznych wynagrodzeń od lipca 2009 r. poprzez zwiększenie o 1,85% w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r. oraz żądanie odszkodowania.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie ze skargi w sprawie F-99/10 Michael Ashbrook i in. przeciwko Komisji zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011, s. 42.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  29 września 2005  w sprawie C-251/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Niespełnienie wymagań ustanowionych w załączniku I do dyrektywy 80/778/EWG — Artykuł 7 ust. 6 — Woda przeznaczona do spożycia przez ludzi)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 29 września 2005
   w sprawie C-251/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Niespełnienie wymagań ustanowionych w załączniku I do dyrektywy 80/778/EWG - Artykuł 7 ust. 6 - Woda przeznaczona do spożycia przez ludzi)
   (2005/C 296/04)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-251/03, mającej za przedmiot skargę o uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republikce Portugalskiej, Trybunał (trzecia izba) w składzie: A. Rosas, prezes izby, prezes, J.P. Puissochet (sprawozdawca), A. La Pergola U. Lõhmus oraz A. Ó. Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R.Grass, wydał w dniu 29 września 2005 wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie podejmując działań koniecznych dla spełnienia wymagań ustanowionych w załączniku I do dyrektywy 80/778/EWG Rady z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 6 i art. 19 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa T-62/16: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2016 r. – Puma/EUIPO – Doosan Infracore (PUMA)

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/36

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2016 r. – Puma/EUIPO – Doosan Infracore (PUMA)
   (Sprawa T-62/16)
   (2016/C 118/41)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Doosan Infracore Co. Ltd (Incheon, Korea Południowa)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „PUMA” – zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 11 376 209

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2015 r. w sprawie R 1052/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Doosan Infracore Co. Ltd kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-342/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 maja 2014 r. przez CR od wyroku wydanego w dniu 12 marca 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-128/12 CR przeciwko Parlamentowi

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/42

         Odwołanie wniesione w dniu 19 maja 2014 r. przez CR od wyroku wydanego w dniu 12 marca 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-128/12 CR przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-342/14 P)
   2014/C 212/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: CR (Malling, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 marca 2014 r.;

               —

               samodzielne rozstrzygnięcie sporu między nim a Parlamentem Europejskim poprzez stwierdzenie nieważności decyzji, którą zaskarżył przed Sądem do spraw Służby Publicznej w zakresie, w jakim nakazuje mu ona zwrot całości kwot, które pobrał on nienależnie tytułem dodatków rodzinnych; lub

               —

               ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania w obydwu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie kwestionuje oddalenie zarzutu niezgodności z prawem podniesionego wobec art. 85 akapit drugi ostatnie zdanie regulaminu pracowniczego urzędników. Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady pewności prawa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku odpowiedzi na argumenty wnoszącego odwołanie dotyczące nieproporcjonalnego charakteru braku jakiegokolwiek terminu przedawnienia, w wypadku gdy organ powołujący może ustalić, że zainteresowany umyślnie wprowadził administrację w błąd w celu otrzymania wypłaty przedmiotowej kwoty.


title: Sprawa T-70/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Audi przeciwko OHIM (Vorsprung durch Technik) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Vorsprung durch Technik — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Częściowa odmowa rejestracji przez eksperta — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/46

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Audi przeciwko OHIM (Vorsprung durch Technik)
   (Sprawa T-70/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Vorsprung durch Technik - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Częściowa odmowa rejestracji przez eksperta - Prawo do bycia wysłuchanym)
   (2008/C 209/80)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Audi AG (Ingolstadt, Niemcy) (przedstawiciele: S. O Gillert i F. Schiwek, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2005 r. (sprawa R 237/2005-2) oddalającą częściowo odwołanie od decyzji eksperta, na mocy której odmówiono rejestracji słownego znaku towarowego Vorsprung durch Technik dla towarów i usług należących do klas 9, 12, 14, 25, 28, od 37 do 40 i 42.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Audi AG pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 131 z 3.6.2006 .

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/41

         (2006/C 143/76)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 131 z 3.6.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 121 z 20.5.2006.

      Dz.U. C 108 z 6.5.2006.

      Dz.U. C 96 z 22.4.2006.

      Dz.U. C 86 z 8.4.2006.

      Dz.U. C 74 z 25.3.2006.

      Dz.U. C 60 z 11.3.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa F-150/15: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. – ZZ/EBI

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. – ZZ/EBI
   (Sprawa F-150/15)
   (2016/C 383/40)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat E. Nordh)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBI o „zwolnieniu z pełnienia obowiązków służbowych” skarżącego i pozostałych zwianych z nią decyzji, oraz żądanie naprawienia krzywdy i szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dni 13 kwietnia, 12 maja, 16 czerwca i 20 października 2015 r. o „zwolnieniu z pełnienia obowiązków służbowych” skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 18 czerwca 2015 r. o zablokowaniu skarżącemu dostępu do poczty elektronicznej i połączeń informatycznych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej o nieudzieleniu skarżącemu dostępu do jego rozliczeń wynagrodzenia i o skreśleniu go z listy pracowników;

               —

               zasądzenie od pozwanej kwoty 950 000 EUR jako zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną skarżącemu tymi decyzjami oraz uchybieniami obowiązkowi staranności i naruszeniami gwarancji proceduralnych, wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-63/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Mota Alves i in./Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Mota Alves i in./Komisja
   (Sprawa F-63/14) (1)

   (2016/C 222/75)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014, s. 61.


title: Sprawa T-237/16: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2016 r. – NI/CEPD

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/37

         Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2016 r. – NI/CEPD
   (Sprawa T-237/16) (1)

   (2016/C 410/67)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie T-19/04 Metso Paper Automation Oy przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy PAPERLAB — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Oznaczenie opisowe))

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/20

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 22 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-19/04 Metso Paper Automation Oy przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy PAPERLAB - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Oznaczenie opisowe))
   (2005/C 205/36)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie Metso Paper Automation Oy, z siedzibą w Helsinkach (Finlandia), reprezentowanej przez adwokata J. Tanhuanpäę przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: S. Laitinen), mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 listopada 2003 r. (sprawa R 842/2002-1) dotyczącą wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego PAPERLAB, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 22 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004


title: Sprawa T-183/10: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2010 r. — Sviluppo Globale przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2010 r. — Sviluppo Globale przeciwko Komisji
   (Sprawa T-183/10)
   2010/C 179/75
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sviluppo Globale GEIE (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. Sciaudone, R. Sciaudone i A. Neri, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 lutego 2010 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji z dnia 14 lutego 2010 r., w której Komisja — jako instytucja zamawiająca — poinformowała skarżącą, że wykluczyła ofertę konsorcjum kierowanego przez Sviluppo Globale GEIE z „short-listy” ustanowionej w ramach przetargu ograniczonego EUROPEAID/129038/C/SER/SYR mającego za przedmiot świadczenie usług wsparcia technicznego na rzecz rządu syryjskiego, mających wspomagać proces decentralizacji i rozwoju lokalnego.
   Na poparcie swego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji skarżąca podnosi oczywisty błąd w zakresie interpretacji i stosowania kryteriów selekcyjnych przewidzianych w zaproszeniu do składania ofert. W szczególności Komisja nie zastosowała prawidłowo kryteriów selekcyjnych dotyczących zdolności technicznej przewidzianych w zaproszeniu do składania ofert, wykluczając z „short-listy” konsorcjum kierowane przez skarżącą, mimo że konsorcjum to spełnia warunki przewidziane w samym zaproszeniu do składania ofert. Ten oczywisty błąd popełniony przez instytucję zamawiającą wynika w ewidentny sposób ze zwykłego porównania treści warunków zdolności technicznej wymaganych do wpisania na „short-listę”, przewidzianych we wspomnianym zaproszeniu do przetargu, z jednej strony, z faktycznym istnieniem zdolności technicznej gwarantowanej przez konsorcjum kierowane przez skarżącą, z drugiej strony.
   Ponadto skarżąca podnosi w każdym razie brak uzasadnienia decyzji o wykluczeniu z dnia 14 lutego 2010 r., ponieważ Komisja nie wyjaśnia w żaden sposób powodu, z jakiego oferta złożona przez skarżącą nie spełnia kryteriów selekcyjnych dotyczących zdolności technicznej przewidzianych w zaproszeniu do składania ofert.


title: Sprawa C-227/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-128/11 LG Display Co. Ltd i LG Display Taiwan Co., Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 7 maja 2014 r. przez LG Display Co. Ltd i LG Display Taiwan Co., Ltd

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-128/11 LG Display Co. Ltd i LG Display Taiwan Co., Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 7 maja 2014 r. przez LG Display Co. Ltd i LG Display Taiwan Co., Ltd
   (Sprawa C-227/14 P)
   2014/C 212/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: LG Display Co. Ltd i LG Display Taiwan Co., Ltd (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler i F.-C. Laprévote)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               częściowe uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-128/11 w zakresie, w jakim oddalono w nim skargę o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie COMP/39309;

               —

               w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji i obniżenie wysokości nałożonych w niej grzywien – dla ułatwienia postępowania LG Display przedkłada w tym względzie, jako załącznik A.2., tabelę zawierającą różne warianty obliczenia grzywien. LG Display pragnie w tym miejscu zaznaczyć, że Trybunał Sprawiedliwości dysponuje wystarczającymi informacjami, by skorzystać z nieograniczonego prawa orzekania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej poniesionymi przez LG Display, a także innymi kosztami i wydatkami mającymi związek z niniejszą sprawą; oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, jakie Trybunał Sprawiedliwości uzna za właściwe.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zarzucie pierwszym LG Display kwestionuje wniosek Sądu, że Komisja miała prawo do uwzględnienia wartości sprzedaży zrealizowanej przez LG Display na rzecz jej spółek dominujących LGE i Philips w wartości sprzedaży przyjętej do obliczenia grzywny nałożonej na LG Display. Zarzut ten składa się z dwóch części. Po pierwsze, wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, nie przedstawił wystarczającego uzasadnienia, oczywiście przeinaczył dowody, naruszył przysługujące spółce LG Display prawo do obrony oraz zrezygnował z wykonania nieograniczonego prawa orzekania, uznając, że Komisja może uwzględnić sprzedaż wewnętrzną w wartości sprzedaży przyjętej w celu obliczenia grzywny, jedynie na podstawie okoliczności, że sprzedaż ta była realizowana na rynku, na którym działał kartel, w którym uczestniczyła spółka LG Display. Po drugie, Sąd naruszył prawo, nie przedstawił wystarczającego uzasadnienia, oczywiście przeinaczył dowody i naruszył przysługujące spółce LG Display prawo do obrony, potwierdzając ustalenie Komisji, że kartel rzeczywiście wywierał wpływ na wewnętrzną sprzedaż.
   W zarzucie drugim LG Display kwestionuje wniosek Sądu, że Komisja postąpiła prawidłowo, odmawiając przyznania spółce LG Display częściowego zwolnienia z grzywien w odniesieniu do 2005 r. Zarzut ten składa się z dwóch części. Po pierwsze, Sąd naruszył prawo materialne i nie uzasadnił wystarczająco postawienia spółki wnioskującej o całkowite zwolnienie z grzywny w sytuacji uprzywilejowanej w kontekście częściowego zwolnienia z grzywny. Po drugie, Sąd oczywiście przeinaczył dowody i naruszył prawo materialne, odmawiając przyznania spółce LG Display częściowego zwolnienia z grzywien w odniesieniu do okresu od 26 sierpnia 2005 r., skoro Komisja nie dysponowała dostarczonymi przez spółkę wnioskującą o zwolnienie z grzywny dowodami na to, że po tej dacie LG Display w dalszym ciągu uczestniczyła w kartelu.


title: Sprawa T-238/10: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2010 r. — Scatizza przeciwko OHIM — Jacinto (HORSE COUTURE)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/45

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2010 r. — Scatizza przeciwko OHIM — Jacinto (HORSE COUTURE)
   (Sprawa T-238/10)
   ()
   2010/C 209/69
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stephanie Scatizza (Lugano, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani i P. Pozzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Manuel Jacinto, Lda (S. Paio de Oleiros, Portugalia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie R 723/2009-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania; i

               —

               obciążenie Manuel Jacinto, Lda kosztami postępowania w razie przystąpienia do sprawy w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „HORSE COUTURE” dla towarów z klasy 18 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 030 399

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Manuel Jacinto, Lda

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Portugalii graficzny znak towarowy „HORSE” nr 379879 dla towarów z klasy 18

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędną ocenę Izby Odwoławczej, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawy połączone T-109/02, T-118/02, T-122/02, T-125/02, T-126/02, T-128/02, T-129/02, T-132/02 i T-136/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Bolloré i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kalki — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Czas trwania naruszenia — Waga naruszenia — Podwyższenie grzywny w celu odstraszenia — Okoliczności obciążające — Okoliczności łagodzące — Komunikat w sprawie współpracy)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Bolloré i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-109/02, T-118/02, T-122/02, T-125/02, T-126/02, T-128/02, T-129/02, T-132/02 i T-136/02) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kalki - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Czas trwania naruszenia - Waga naruszenia - Podwyższenie grzywny w celu odstraszenia - Okoliczności obciążające - Okoliczności łagodzące - Komunikat w sprawie współpracy)
   (2007/C 96/65)
   Język postępowania: hiszpański, niemiecki, angielski i francuski
   Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-109/02: Bolloré SA (Puteaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci R. Saint-Esteben i H. Calvet)

      Strona skarżąca w sprawie T-118/02: Arjo Wiggins Appleton Ltd (Basingstoke, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat F. Brunet, J. Temple Lang, solicitor, i J. Grierson, barrister)

      Strona skarżąca w sprawie T-122/02: Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld GmbH, dawniej Stora Carbonless Paper GmbH (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat I. van Bael i A. Kmiecik, solicitor)

      Strona skarżąca w sprawie T-125/02: Papierfabrik August Koehler AG (Oberkirch, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Brinker i S. Hirsbrunner)

      Strona skarżąca w sprawie T-126/02: M-real Zanders GmbH, dawniej Zanders Feinpapiere AG (Bergisch Gladbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Burrichter i M. Wirtz)

      Strona skarżąca w sprawie T-128/02: Papeteries Mougeot SA (Laval-sur-Vologne, Francja) (przedstawiciele: początkowo G. Barsi, J. Baumgartner i J.-P. Hordies, następnie G. Barsi i J. Baumgartner, adwokaci)

      Strona skarżąca w sprawie T-129/02: Torraspapel, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, F. Cantos i C. Schillemans)

      Strona skarżąca w sprawie T-132/02: Distribuidora Vizcaína de Papeles, SL (Derio, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Pérez Medrano i I. Delgado González)

      Strona skarżąca w sprawie T-136/02: Papelera Guipuzcoana de Zicuñaga, SA (Hernani, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Quitana Aguirre)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: w sprawach T-109/02 i T-128/02, W. Mölls i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata N. Coutrelis, w sprawach T-118/02 i T-129/02, W. Mölls i A. Whelan, wspierani przez adwokata M. van der Woudego, w sprawie T-122/02, początkowo R. Wainwright i W. Mölls, następnie R. Wainwright i A. Whelan, pełnomocnicy, w sprawach T-125/02 i T-126/02, W. Mölls i F. Castillo de la Torre, wspierani przez adwokata H.-J. Freunda, w sprawach T-132/02 i T-136/02, W. Mölls i F. Castillo de la Torre, wspierani przez adwokatów J. Rivasa Andrésa i J. Gutiérreza Gisberta)

      Interwenient popierający stronę skarżącą w sprawie T-118/02: Królestwo Belgii (przedstawiciele: A. Snoecx i M. Wimmer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/337/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/36.212 — Kalka) (Dz.U. 2004, L 115, str. 1), lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywny nałożonej w tej decyzji na skarżące.
   Sentencja wyroku

               1)

               W sprawie T-109/02 Bolloré przeciwko Komisji:

                           —

                           skarga zostaje oddalona;

                           —

                           strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               2)

               W sprawie T-118/02 Arjo Wiggins Appleton przeciwko Komisji:

                           —

                           kwotę grzywny nałożonej na stronę skarżącą w art. 3 decyzji Komisji 2004/337/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/36.212 — Kalka) ustala się na 141,75 miliona EUR;

                           —

                           skarga zostaje oddalona w pozostałej części;

                           —

                           strona skarżąca pokrywa dwie trzecie własnych kosztów i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję, a Komisja pokrywa jedną trzecią własnych kosztów i jedną trzecią kosztów poniesionych przez stronę skarżącą;

                           —

                           interwenient zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję związanymi z interwencją.

               3)

               W sprawie T-122/02 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko Komisji:

                           —

                           skarga zostaje oddalona;

                           —

                           strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               W sprawie T-125/02 Papierfabrik August Koehler przeciwko Komisji:

                           —

                           skarga zostaje oddalona;

                           —

                           strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               5)

               W sprawie T-126/02 M-realZanders przeciwko Komisji:

                           —

                           skarga zostaje oddalona;

                           —

                           strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               6)

               W sprawie T-128/02 Papeteries Mougeot przeciwko Komisji:

                           —

                           skarga zostaje oddalona;

                           —

                           strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               7)

               W sprawie T-129/02 Torraspapel przeciwko Komisji:

                           —

                           skarga zostaje oddalona;

                           —

                           strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               8)

               W sprawie T-132/02 Distribuidora Vizcaína de Papeles przeciwko Komisji:

                           —

                           skarga zostaje oddalona;

                           —

                           strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               9)

               W sprawie T-136/02 Papelera Guipuzcoana de Zicuñaga przeciwko Komisji:

                           —

                           kwotę grzywny nałożonej na stronę skarżącą w art. 3 decyzji Komisji 2004/337/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/36.212 — Kalka) ustala się na 1,309 miliona EUR;

                           —

                           skarga zostaje oddalona w pozostałej części;

                           —

                           strona skarżąca pokrywa dwie trzecie własnych kosztów i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję, a Komisja pokrywa jedną trzecią własnych kosztów i jedną trzecią kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 131 z 1.6.2002.


title: Sprawa C-141/16: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 20 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Milano – Włochy) – Stanleybet Malta Ltd, Mario Stoppani/Agenzia delle dogane e dei Monopoli – Ufficio dei Monopoli per la Lombardia (Odesłanie prejudycjalne – Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług – Jednolity podatek od zakładów i zakładów bukmacherskich – Objęcie podatkiem krajowych pośredników transmitujących dane dotyczące gier na rachunek operatorów mających siedziby w innym państwie członkowskim – Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie rozpatrywanego w postępowaniu głównym stanu faktycznego i prawnego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/15

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 20 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Milano – Włochy) – Stanleybet Malta Ltd, Mario Stoppani/Agenzia delle dogane e dei Monopoli – Ufficio dei Monopoli per la Lombardia
      (Sprawa C-141/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług - Jednolity podatek od zakładów i zakładów bukmacherskich - Objęcie podatkiem krajowych pośredników transmitujących dane dotyczące gier na rachunek operatorów mających siedziby w innym państwie członkowskim - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie rozpatrywanego w postępowaniu głównym stanu faktycznego i prawnego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność))
      (2016/C 454/28)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione Tributaria Regionale di Milano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stanleybet Malta Ltd, Mario Stoppani

         Strona pozwana: Agenzia delle dogane e dei Monopoli – Ufficio dei Monopoli per la Lombardia

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Milano (regionalną komisję podatkową w Mediolanie, Włochy), postanowieniem z dnia 29 września 2015 r., jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa F-97/12: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/39

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-97/12)
   2012/C 355/85
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej w sprawie odmowy zatrudnienia skarżącej po uzyskaniu przez nią pomyślnego wyniku w konkursie EPSO/AD/177/10-EPA oraz wniosek o odszkodowanie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności odmownej decyzji organu powołującego z dnia 11 listopada 2011 r. w sprawie wniosku dyrekcji generalnej ds. polityki regionalnej Komisji Europejskiej o powołanie skarżącej na urzędnika i zatrudnienie jej w tym charakterze na wolnym stanowisku COM/2011/218;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 czerwca 2012 r. oddalającej w części zażalenie na odmowną decyzję organu powołującego z dnia 11 listopada 2011 r. w sprawie wniosku dyrekcji generalnej ds. polityki regionalnej Komisji Europejskiej o zatrudnienie skarżącej w charakterze urzędnika;

               —

               zobowiązanie Komisji Europejskiej do odtworzenia ścieżki kariery zawodowej skarżącej;

               —

               zasądzenie od Komisji kwoty 14 911,07 EUR, a ponadto przekazania składek do systemu emerytalno-rentowego od października 2011 r.,

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej kwoty 2 500 EUR tytułem naprawienia szkody i krzywdy, z zastrzeżeniem możliwości jej podwyższenia lub obniżenia w toku postępowania, powiększonej o odsetki za zwłokę liczone od dnia, w którym stanie się wymagalna, według stopy ustalonej przez EBC dla podstawowych operacji refinansujących powiększonej o dwa punkty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.