title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 lutego 2012 r.#Márton Urbán przeciwko Vám- és Pénzügyőrség Észak-alföldi Regionális Parancsnoksága.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hajdú-Bihar Megyei Bíróság.#Transport drogowy – Naruszenia przepisów dotyczących używania tachografów – Obowiązek państw członkowskich ustanowienia proporcjonalnych kar – Grzywna ryczałtowa – Proporcjonalność kar.#Sprawa C‑210/10.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 9 lutego 2012 r. (
            *1
         )
      „Transport drogowy — Naruszenia przepisów dotyczących używania tachografów — Obowiązek państw członkowskich ustanowienia proporcjonalnych kar — Grzywna ryczałtowa — Proporcjonalność kar”
      W sprawie C-210/10
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hajdú-Bihar Megyei Bíróság (Węgry) postanowieniem z dnia 19 października 2009 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 3 maja 2010 r., w postępowaniu:

         Márton Urbán

      przeciwko

         Vám- és Pénzügyőrség Észak-alföldi Regionális Parancsnoksága,

      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: A. Tizzano, prezes izby, M. Safjan, M. Ilešič, E. Levits i M. Berger (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Mazák,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu rządu węgierskiego przez M. Z. Fehéra, K. Szíjjártó oraz G. Koósa, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu duńskiego przez V. Pasternak Jørgensen, działającą w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu rządu austriackiego przez E. Riedla, działającego w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez N. Yerrell oraz K. Talabér-Ritz, działające w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 19 ust. 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102, s. 1).

               2

               Wniosek ten został przedłożony w ramach sporu pomiędzy M. Urbánem a Vám- és Pénzügyőrség Észak-alföldi Regionális Parancsnoksága (regionalnym organem celno-skarbowym dla regionu Észak-Alföld) w przedmiocie nałożenia grzywny za naruszenie przepisów dotyczących używania wykresówek urządzenia rejestrującego w pojeździe ciężarowym prowadzonym przez skarżącego w postępowaniu przed sądem krajowym.

         Ramy prawne

         Prawo Unii

               3

               Artykuły 13–16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. L 370, s. 8), zmienionego rozporządzeniem nr 561/2006 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 3821/85”) przewidują obowiązek pracodawcy i kierowców dotyczący używania urządzeń rejestrujących i wykresówek.

               4

               Zgodnie z art. 15 ust. 5 rozporządzenia nr 3821/85:
               „Każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje:

                        a)

                        na początku używania wykresówki – swoje nazwisko i imię;

                        b)

                        datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania;

                        c)

                        numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został on przydzielony, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki;

                        d)

                        wskazania licznika długości drogi:

                                 —

                                 przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,

                                 —

                                 przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,

                                 —

                                 w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy (odczyt licznika w pojeździe, do którego był przydzielony, oraz odczyt licznika w pojeździe, do którego zostaje przydzielony);

                        e)

                        czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu”.

               5

               Artykuł 15 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 3821/85 stanowi, co następuje:
               „Upoważniony funkcjonariusz służb kontrolnych może sprawdzić przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, analizując wykresówki, wyświetlone lub wydrukowane dane zapisane przez urządzenie rejestrujące lub przez kartę kierowcy, lub, jeśli ich brak, analizując wszelkie inne dokumenty pomocnicze, usprawiedliwiające nieprzestrzeganie przepisów, takie jak określone w art. 16 ust. 2 i 3”.

               6

               Artykuł 19 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 561/2006 stanowi, co następuje:
               „1.   Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące nakładania kar w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz podejmą wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające oraz niedyskryminujące. […]
               […]
               4.   Państwa członkowskie zapewniają funkcjonowanie systemu proporcjonalnych kar, które mogą obejmować kary pieniężne nakładane za naruszenia niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, na przedsiębiorstwa lub związanych z nimi spedytorów, nadawców ładunku, organizatorów wycieczek, głównych wykonawców, podwykonawców oraz agencje zatrudnienia kierowców”.

               7

               Artykuł 9 ust. 1 i 3 dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG (Dz.U. L 102, s. 35) stanowi, co następuje:
               „1.   Państwa członkowskie wprowadzą system oceny ryzyka w przedsiębiorstwach, oparty na względnej liczbie i wadze naruszeń przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 lub nr 3821/85, popełnionych przez określone przedsiębiorstwo. […]
               […]
               3.   Wstępny wykaz naruszeń rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 jest zamieszczony w załączniku III.
               W celu udzielenia wytycznych dotyczących wagi naruszeń przepisów rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 Komisja może, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, dostosować załącznik III w celu ustalenia wytycznych dotyczących ogólnego zakresu naruszeń, z podziałem na kategorie w zależności od ich wagi.
               […]”.

         Prawo krajowe

               8

               Artykuł 20 ust. 1 i 4 a közúti közlekedésről szóló 1988. évi I. törvény (ustawy nr I z 1988 r. o ruchu drogowym, zwanej dalej „ustawą o ruchu drogowym”) w brzmieniu obowiązującym (Magyar Közlöny, 2006/1) przy popełnieniu naruszenia stanowi, co następuje:
               „1.   Nakłada się grzywnę na osoby, które naruszają następujące przepisy tejże ustawy lub inne przepisy prawa:
               […]

                        c)

                        przepisy dotyczące czasu kierowania, przerw i czasu odpoczynku zawarte w [rozporządzeniu nr 561/2006] oraz w niniejszej ustawie, a także w Umowie europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), ratyfikowanej ustawą IX z 2001 r.;

                        d)

                        przepisy dotyczące urządzeń rejestrujących i tarcz tachografów zawarte w [rozporządzeniu nr 3821/85] oraz w niniejszej ustawie;

                  […].
               4.   Na osoby naruszające postanowienia ust. 1 nakłada się grzywnę w wysokości 50000–800000 HUF. Wysokość stosowanej grzywny za naruszenie określonych przepisów uregulowana jest w przepisach szczególnych. Jeżeli za naruszenie przepisów wskazanych w ust. 1 odpowiada większa liczba osób, należy podzielić przewidzianą kwotę grzywny wedle odpowiedzialności spoczywającej na każdej z tych osób.
               […]”.

               9

               Przepisem szczególnym w rozumieniu art. 20 ust. 4 ustawy o ruchu drogowym mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych postępowania w sprawie przed sądem krajowym było a közúti árufuvarozáshoz és személyszállításhoz kapcsolódó egyes rendelkezések megsértése esetén kiszabható bírságok összegéről szóló 57/2007. Korm. rendelet (rozporządzenie rządu nr 57/2007 ustalające wysokość grzywien stosowanych w przypadku naruszeń poszczególnych przepisów w dziedzinie transportu drogowego towarów i osób z dnia 31 marca 2007 r. (Magyar Közlöny, 2007/39, zwane dalej „rozporządzeniem nr 57/2007”).

               10

               Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 57/2007:
               „W przypadku naruszenia przepisów wymienionych w art. 20 ust. 1 ustawy [o ruchu drogowym] grzywny określone w art. 2–10 zostaną nałożone po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego”.

               11

               Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia nr 57/2007 stanowi, co następuje:
               „Osoba, która narusza postanowienia art. 20 ust. 1 lit. d) ustawy [o ruchu drogowym], jest zobowiązana do zapłaty grzywny w wysokości określonej w tabeli 4.
               Jeżeli organ przeprowadzający kontrolę stwierdzi brak dokumentu wskazanego w pkt 1, jednak ów brakujący dokument, ważny w dniu kontroli, zostanie przedstawiony tym organom w terminie ośmiu dni po dniu kontroli, należy zmniejszyć kwotę grzywny o 50%”.

               12

               Wskazana tabela zawierała w chwili powstania okoliczności rozpatrywanych w sprawie przed sądem krajowym następujące sformułowania:

                           Nr

                           Podlegające karze czyn lub brak dokumentacji

                           Podstawa prawna

                           Wysokość grzywny (w HUF)

                           3

                           Naruszenie przepisów dotyczących używania wykresówek

                           Artykuły 13–16 rozporządzenia nr 3821/85

                           100 000

         Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne

               13

               W dniu 25 marca 2009 r., podczas kontroli drogowej przeprowadzonej przez patrol organu celnego w Debreczynie (Węgry) na przejściu granicznym w Ártánd dokonano weryfikacji urządzenia rejestrującego i tarcz tachografów pojazdu ciężarowego zarejestrowanego na Węgrzech, kierowanego przez M. Urbána w ramach tranzytu Węgry–Rumunia. Kontrola nie wykazała żadnego uchybienia w związku z używaniem tachografu. Jednakże jedna z piętnastu tarcz tachografów przedstawionych przez M. Urbána nie wskazywała stanu kilometrów po przybyciu na miejsce.

               14

               W konsekwencji decyzją z dnia 25 marca 2009 r. organ celny pierwszej instancji nałożył na M. Urbána grzywnę w wysokości 100000 HUF (co wówczas odpowiadało kwocie około 332 EUR) w związku z naruszeniem przepisów dotyczących używania wykresówek.

               15

               M. Urbán odwołał się od tej decyzji na drodze administracyjnej, żądając uchylenia nałożonej grzywny lub zmniejszenia jej kwoty i podnosząc, że była ona niewspółmierna do zarzucanego uchybienia, ponieważ informacja dotycząca stanu kilometrów widniała na liście przewozowym.

               16

               Strona pozwana, działając w charakterze organu drugiej instancji, oddaliła w dniu 12 maja 2009 r. wskazaną skargę, przy czym stwierdziła, że organ pierwszej instancji słusznie zastosował art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 57/2007 oraz wskazaną w tym przepisie tabelę 4 nr 3, w której wskazano znamiona naruszenia i kwotę odpowiedniej grzywny, wiążącej dla organów celnych.

               17

               M. Urbán wniósł na tę decyzję skargę na drodze sądowej do Hajdú-Bihar Megyei Bíróság (sądu komitatu Hajdú-Bihar), żądając jej uchylenia. Powtarzając argumenty przedstawione w odwołaniu administracyjnym, podniósł on, że okoliczność, iż wykresówka urządzenia rejestrującego nie zawierała wskazania końcowego stanu kilometrów po zakończeniu ostatniego etapu podróży, nie prowadzi do jakiejkolwiek możliwości nadużycia, ponieważ owo wskazanie znajduje się w liście przewozowym. Brakująca informacja na wykresówce mogłaby zatem zostać z dokładnością zweryfikowana na podstawie informacji zawartych w liście przewozowym.

               18

               W tych okolicznościach Hajdú-Bihar Megyei Bíróság, mając wątpliwości co do proporcjonalności systemu sankcji przewidzianych w rozporządzeniu nr 57/2007 i mając na uwadze cele rozporządzeń nr 3821/85 i nr 561/2006, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Czy system kar, który nakazuje obowiązkowe nałożenie grzywny w takiej samej kwocie wynoszącej 100000 HUF za jakiekolwiek naruszenie art. 13–16 rozporządzenia [nr 3821/85] jest zgodny z wymogiem proporcjonalności ustanowionym w art. 19 ust. 1 i 4 rozporządzenia [nr 561/2006]?

                        2)

                        Czy system kar, który nie czyni różnicy w wysokości grzywien w zależności od wagi dokonanego naruszenia, jest zgodny z wymogiem proporcjonalności?

                        3)

                        Czy system kar, który nie umożliwia uwzględnienia żadnego uzasadnienia ze strony osoby dopuszczającej się naruszenia, jest zgodny z wymogiem proporcjonalności?

                        4)

                        Czy system kar, który nie czyni żadnego rozróżnienia w zależności od okoliczności osobistych osoby dopuszczającej się naruszenia, jest zgodny z wymogiem proporcjonalności?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

         W przedmiocie pytań pierwszego i drugiego

               19

               W pytaniach pierwszym i drugim, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy wymóg proporcjonalności ustanowiony w art. 19 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 561/2006 powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on systemowi kar tego rodzaju, jaki został wprowadzony na mocy rozporządzenia nr 57/2007, które przewiduje nałożenie grzywny o zryczałtowanej wysokości za wszelkie naruszenia – niezależnie od ich wagi – przepisów dotyczących używania wykresówek ustanowionych w art. 13–16 rozporządzenia nr 3821/85.

               20

               Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z motywem 27 rozporządzenia nr 561/2006 w interesie przejrzystego i skutecznego egzekwowania przepisów jest pożądane ujednolicenie przepisów dotyczących odpowiedzialności przedsiębiorstw transportowych i kierowców z tytułu naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia. Odpowiedzialność ta może mieć w państwach członkowskich charakter karny, cywilny lub administracyjny.

               21

               W tym względzie art. 19 ust. 1 wskazanego rozporządzenia nakłada na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia „przepisów dotyczących nakładania kar w przypadku naruszeń [owego] rozporządzenia i rozporządzenia nr 3821/85 […], [które] muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające oraz niedyskryminujące”.

               22

               Należy jednakże stwierdzić, że wskazane rozporządzenie nie zawiera bardziej precyzyjnych przepisów w zakresie dotyczącym ustanawiania owych kar na szczeblu krajowym i w szczególności nie określa żadnego wyraźnego kryterium dla celów oceny proporcjonalnego charakteru tych kar.

               23

               Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w braku harmonizacji przepisów Unii w dziedzinie sankcji z tytułu niedochowania warunków przewidzianych w ramach systemu wprowadzonego przez te przepisy, państwa członkowskie mają kompetencję do dokonania wyboru sankcji, które uznają za odpowiednie. Kompetencje te muszą jednak być wykonywane z poszanowaniem prawa Unii i jego ogólnych zasad, a w konsekwencji, również z poszanowaniem zasady proporcjonalności (zob. w szczególności wyroki: z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie C-262/99 Louloudakis, Rec. s. I-5547, pkt 67; z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie C-188/09 Profaktor Kulesza, Frankowski, Jóźwiak, Orłowski, Zb. Orz. s. I-7639, pkt 29).

               24

               W związku z tym w niniejszej sprawie środki karne przyjęte w ustawodawstwie krajowym nie powinny wykraczać poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów danej regulacji, przy czym tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich rozwiązań, należy stosować najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów (zob. podobnie wyrok z dnia 9 marca 2010 r. w sprawach połączonych C-379/08 i C-380/08 ERG i in., Zb. Orz. s. I-2007, pkt 86).

               25

               W ramach rozporządzeń nr 3821/85 i nr 561/2006 owymi celami są z jednej strony poprawa warunków pracy kierowców, do których mają zastosowanie wskazane rozporządzenia i bezpieczeństwo na drogach w ogólności, a z drugiej strony ustanowienie jednolitych przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, okresów odpoczynku kierowców oraz ich kontroli.

               26

               W tym celu wskazane rozporządzenia przewidują zespół środków, w szczególności jednolitych przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, okresów odpoczynku kierowców oraz ich kontroli, których poszanowanie powinno zostać zagwarantowane przez państwa członkowskie poprzez zastosowanie systemu kar za każde naruszenie owych rozporządzeń.

               27

               W świetle wskazanych zasad należy udzielić odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie, jak zostały one sformułowane w pkt 19 niniejszego wyroku.

               28

               W niniejszej sprawie należy wskazać, że art. 20 ust. 4 ustawy o ruchu drogowym ustanawia karę w wysokości 50000–800000 HUF za naruszenie przepisów rozporządzeń nr 3821/85 i nr 561/2006. Należy również wskazać, że przepis ten przyznaje właściwym organom uprawnienie do określenia kwoty grzywny w zależności od charakteru i wagi naruszenia.

               29

               Jednakże rozporządzenie nr 57/2007 ustanawia w art. 5 ust. 1 grzywnę w kwocie zryczałtowanej o wysokości 100000 HUF za wszelkie naruszenia przepisów związanych z używaniem wykresówek, przewidzianych w art. 13–16 rozporządzenia nr 3821/85, nie ustanawiając rozróżnienia w zależności od charakteru i wagi różnych naruszeń.

               30

               W związku z tym, o ile system tego rodzaju, jak przewidziany w sprawie przed sądem krajowym może nadawać się do osiągnięcia celów określonych w rozporządzeniach nr 3821/85 i nr 561/2006, to należy jednak stwierdzić, że przekracza on granice tego, co konieczne do realizacji uzasadnionych celów owych rozporządzeń.

               31

               Prawdą jest, że z art. 15 ust. 5 rozporządzenia nr 3821/85 wynika, że kierowca pojazdu jest zobowiązany do naniesienia na wykresówce wskazania licznika długości drogi „przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce”.

               32

               Jednakże, wbrew stanowisku Węgier, zaniechanie naniesienia owej informacji należy zakwalifikować jako naruszenie mniejszej wagi.

               33

               W związku z powyższym, jak słusznie podniosła Komisja, nie wszystkie naruszenia rozporządzeń nr 3821/85 i nr 561/2006 charakteryzują się tą samą wagą. Naruszenia mogące uniemożliwić skuteczną kontrolę warunków pracy kierowców i poszanowania bezpieczeństwa na drogach nie mogą zostać zakwalifikowane w tej samej kategorii co uchybienia mniejszej wagi, które, jakkolwiek są naruszeniami przepisów omawianych rozporządzeń, to jednak nie stanowią przeszkody dla kontrolowania obowiązków przewidzianych w rozpatrywanych przepisach Unii.

               34

               W tym względzie, jak podniosła również Komisja, naruszenie art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85 – przepisu, który stanowi, że „na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem” – jest poważniejszym naruszeniem od uchybienia art. 15 ust. 1 owego rozporządzenia, wedle którego kierowcy są zobowiązani do nieużywania brudnych lub uszkodzonych wykresówek i do ich zabezpieczenia w odpowiedni sposób.

               35

               W podobny sposób należy stwierdzić, że zaniechanie przez kierowcę naniesienia na wykresówce wskazania licznika długości drogi przy zakończeniu ostatniej jazdy ma minimalny – wręcz żaden – wpływ na bezpieczeństwo na drogach, mając na względzie obowiązki wskazane w owym art. 15.

               36

               Stwierdzenie to jest potwierdzone faktem, że Komisja, opierając się na art. 9 ust. 3 dyrektywy 2006/22, przyjęła dyrektywę 2009/5/WE z dnia 30 stycznia 2009 r. zmieniającą załącznik III do dyrektywy 2006/22 (Dz.U. L 29, s. 45) zawierającej wytyczne dotyczące ogólnego zakresu naruszeń rozporządzeń nr 3821/85 i nr 561/2006 z podziałem na kategorie w zależności od ich wagi.

               37

               O ile prawdą jest, że idea stopniowania różnych naruszeń przepisów rozporządzeń nr 3821/85 i nr 561/2006 została sprecyzowana dopiero później, na podstawie dyrektyw 2006/22 i 2009/5, które nie mają zastosowania w sprawie przed sądem krajowym, należy jednak stwierdzić, że owa idea wynikała już w sposób dorozumiany przynajmniej z rozporządzenia nr 561/2006. W zakresie dotyczącym sankcji motyw 26 owego rozporządzenia wskazywał bowiem „wspólny zakres środków dostępnych państwom członkowskim”.

               38

               Ponadto wskazany załącznik III, który rozróżnia grupy naruszeń rozporządzenia nr 561/2006 oraz grupy naruszeń rozporządzenia nr 3821/85, wskazuje, dla każdego rodzaju obowiązków ich podstawę prawną, rodzaj naruszenia oraz poziom przewinienia. Poziomy przewinienia są podzielone na trzy stopnie, a mianowicie „bardzo poważne naruszenie”, „poważne naruszenie” oraz „naruszenie mniejszej wagi”.

               39

               Co się tyczy naruszeń rozporządzenia nr 3821/85, wskazany załącznik przewiduje w zakresie obowiązków związanych z wprowadzaniem informacji, dla których to obowiązków podstawę prawną stanowi art. 15 ust. 5 rozporządzenia nr 3821/85, naruszenie określone jako „brak na wykresówce wskazania licznika długości drogi (przy zakończeniu)”. Naruszenie to zostało uznane za „naruszenie mniejszej wagi”.

               40

               Ponadto niezależnie od okoliczności, że państwa członkowskie powinny przewidzieć kary w przypadku zaniechania wskazania stanu kilometrów przy zakończeniu podróży, należy stwierdzić, że to wskazanie nie jest nieodzowne do przeprowadzenia kontroli poszanowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku. Podobnie każde naruszenie owego obowiązku wskazania nie stanowi takiego samego zagrożenia dla bezpieczeństwa na drogach jak naruszenie innych przepisów w kategorii naruszeń odnoszących się do „wprowadzania informacji”.

               41

               W konsekwencji zastosowanie grzywny o zryczałtowanej kwocie za każde naruszenie przepisów dotyczących używania wykresówek bez dostosowania kwoty owej grzywny wedle wagi naruszenia wydaje się być nieproporcjonalne względem celów określonych w przepisach Unii.

               42

               Ponadto należy wskazać, że ustawodawca węgierski przyjął w dniu 29 lipca 2009 r. rozporządzenie nr 156/2009, które nie ma zastosowania do sporu w sprawie przed sądem krajowym, uchylając ze skutkiem na dzień 1 sierpnia 2009 r. rozporządzenie nr 57/2007.

               43

               Nowy system kar wprowadzony przez nowe rozporządzenie przewiduje dostosowanie kwoty grzywny wedle wagi naruszeń art. 13–16 rozporządzenia nr 3821/85. Co się tyczy naruszeń analogicznych do naruszeń rozpatrywanych w sprawie przed sądem krajowym, wskazane rozporządzenie określa kwotę grzywny na 30000 HUF i kwalifikuje owe naruszenia jako „naruszenia mniejszej wagi”.

               44

               Mając na uwadze powyższe, na pytania pierwsze i drugie należy udzielić odpowiedzi, że wymóg proporcjonalności ustanowiony w art. 19 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 561/2006 powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on systemowi kar tego rodzaju, jaki został wprowadzony na mocy rozporządzenia nr 57/2007, które przewiduje nałożenie grzywny o zryczałtowanej wysokości za wszelkie naruszenia – niezależnie od ich wagi – przepisów dotyczących używania wykresówek ustanowionych w art. 13–16 rozporządzenia nr 3821/85.

         W przedmiocie pytań trzeciego i czwartego

               45

               W pytaniach trzecim i czwartym, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy wymóg proporcjonalności ustanowiony w art. 19 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 561/2006 powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się z jednej strony systemowi kar, takiemu jak w postępowaniu przed sądem krajowym, który ustanawia obiektywną odpowiedzialność sprawców naruszenia i, z drugiej strony, surowości kary przewidzianej w ramach tego systemu.

               46

               Należy przypomnieć, że z akt sprawy wynika, że władze krajowe odpowiedzialne za wykonanie art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 57/2007 nie posiadają żadnej możliwości odstąpienia od ryczałtowej kwoty grzywny z uwzględnieniem konkretnych okoliczności danego przypadku i dostosowania w ten sposób owej kwoty do okoliczności.

               47

               Po pierwsze, co się tyczy zgodności ustanowienia odpowiedzialności obiektywnej z zasadą proporcjonalności, należy stwierdzić, że Trybunał orzekł już, iż system ustanawiający sankcje za naruszenie rozporządzenia, w szczególności w zakresie przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego nie jest sam w sobie niezgodny z prawem wspólnotowym (zob. podobnie wyroki: z dnia 10 lipca 1990 r. w sprawie C-326/88 Hansen, Rec. s. I-2911, pkt 14–19; a także z dnia 2 października 1991 r. w sprawie C-7/90 Vandevenne, Rec. s. I-4371, pkt 16, 17; zob. podobnie, w zakresie dotyczącym innych dziedzin, wyrok z dnia 27 lutego 1997 r. w sprawie C-177/95 Ebony Maritime i Loten Navigation, Rec. s. I-1111, pkt 36).

               48

               Zdaniem Trybunału ustanowienie systemu odpowiedzialności obiektywnej nie jest bowiem nieproporcjonalne w odniesieniu do zamierzonych celów, gdy system ów może nakłaniać osoby, do których się odnosi, do szanowania przepisów rozporządzenia i gdy zamierzone cele są objęte ogólnym interesem mogącym uzasadniać ustanowienie takiego systemu (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Hansen, pkt 19).

               49

               W świetle powyższego orzecznictwa należy następnie przypomnieć, że rozporządzenie nr 3821/85 przypisuje w szczególności kierowcom odpowiedzialność za wykonywanie obowiązków związanych z urządzeniami rejestrującymi. Przepisy owego rozporządzenia dotyczące używania wykresówek precyzyjnie określają sposób, w jaki kierowcy powinni zapisywać konieczne informacje, takie jak wskazanie licznika długości drogi. W związku z tym, zgodnie z art. 15 ust. 5 lit. d) tiret drugie wskazanego rozporządzenia, stan kilometrów po zakończeniu podróży powinien być obowiązkowo umieszczony na wykresówce.

               50

               Zgodnie z ustawodawstwem węgierskim naruszenie owego obowiązku następuje wówczas, gdy na wykresówce nie znajduje się wskazanie licznika długości drogi przy zakończeniu ostatniej jazdy. Aby nie popełnić naruszenia, kierowca powinien zatem spełnić obowiązki określone w rozporządzeniu nr 3821/85.

               51

               Mając na uwadze, że z jednej strony wskazany system odpowiedzialności obiektywnej może nakłaniać kierowców do szanowania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 i że z drugiej strony bezpieczeństwo na drogach i poprawa socjalnych warunków kierowców leży w ogólnym interesie, ustanowienie w przepisach węgierskich systemu odpowiedzialności obiektywnej może zostać uzasadnione.

               52

               W związku z tym przyjęcie systemu odpowiedzialności obiektywnej, takiego jak system sporny w sprawie przed sądem krajowym, który ustanawia sankcje za naruszenie owego rozporządzenia, nie jest samo w sobie niezgodne z prawem Unii.

               53

               Po drugie, co się tyczy stopnia surowości grzywien, jaki został przewidziany w rozpatrywanych przepisach karnych, należy przypomnieć orzecznictwo cytowane w pkt 23 i 24 niniejszego wyroku, wedle którego państwa członkowskie mają kompetencję do dokonania wyboru sankcji, które uznają za odpowiednie. Jednakże państwa członkowskie są zobowiązane do wykonywania owej kompetencji z poszanowaniem prawa Unii i jego ogólnych zasad, i w konsekwencji w poszanowaniu zasady proporcjonalności. Środki karne nie powinny zatem w szczególności wykraczać poza to, co konieczne do realizacji uzasadnionych celów rozpatrywanego ustawodawstwa i ponadto nie powinny być niewspółmierne w odniesieniu do tych celów.

               54

               Należy w tym względzie wskazać, że państwa członkowskie są zobowiązane do przestrzegania zasady proporcjonalności nie tylko w zakresie dotyczącym określenia znamion naruszenia i zasad dotyczących surowości kar, lecz również w zakresie dotyczącym oceny okoliczności, które mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu grzywny.

               55

               Stwierdziwszy powyższe, należy wskazać, że obowiązek władz krajowych właściwych w zakresie karania za naruszenia rozporządzeń nr 3821/85 i nr 561/2006 polegający na nałożeniu grzywny w zryczałtowanej wysokości 100000 HUF bez możliwości uwzględnienia konkretnych okoliczności danej sprawy i w danym przypadku zmniejszenia kwoty owej grzywny nie spełnia warunków wymaganych przez orzecznictwo cytowane w pkt 23 i 24 niniejszego wyroku.

               56

               W związku z tym węgierskie przepisy karne wydają się być nieproporcjonalne, w szczególności w tego rodzaju przypadku, jaki leży u podstaw sprawy przed sądem krajowym, w którym tylko na jednej z piętnastu tarcz poddanych kontroli brak było wpisu, a mianowicie nie został na niej naniesiony stan kilometrów po przybyciu. Ponadto z akt sprawy przedstawionych Trybunałowi wynika, że brak wpisu w sprawie przed sądem krajowym nie mógł stanowić nadużycia, ponieważ informacja brakująca na wykresówce widniała w liście przewozowym.

               57

               Co się bowiem tyczy z jednej strony przesłanki, wedle której środek karny nie powinien wykraczać poza to, co konieczne do realizacji uzasadnionego celu rozpatrywanego ustawodawstwa, należy stwierdzić, że dla właściwych władz krajowych możliwe byłoby osiągnięcie zamierzonych celów również przy zastosowaniu mniej restrykcyjnych środków, mając na uwadze, że w rzeczywistości popełnione naruszenie nie zagrażało przewidzianym w rozporządzeniach nr 3821/85 i nr 561/2006 celom bezpieczeństwa na drogach i warunkom pracy kierowców.

               58

               Co się tyczy z drugiej strony warunku, wedle którego środek karny nie może być niewspółmierny w odniesieniu do owych celów, należy stwierdzić, że jak wynika z postanowienia odsyłającego, kwota wskazanej grzywny jest prawie równa średniemu miesięcznemu dochodowi netto pracownika na Węgrzech. W konsekwencji w sprawie przed sądem krajowym surowość sankcji wydaje się być nieproporcjonalna względem popełnionego naruszenia.

               59

               Mając na uwadze powyższe, na pytania trzecie i czwarte należy udzielić odpowiedzi, że wymóg proporcjonalności ustanowiony w art. 19 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 561/2006 powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się systemowi kar, takiemu jak system przyjęty na mocy rozporządzenia nr 57/2007, który ustanawia odpowiedzialność obiektywną. Wymóg ów powinien być natomiast interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się surowości kary przewidzianej w ramach tego systemu.

         W przedmiocie kosztów

               60

               Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:

                           1)

                           Wymóg proporcjonalności ustanowiony w art. 19 ust. 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on systemowi kar tego rodzaju, jaki został wprowadzony na mocy a közúti árufuvarozáshoz és személyszállításhoz kapcsolódó egyes rendelkezések megsértése esetén kiszabható bírságok összegéről szóló 57/2007. Korm. Rendelet (rozporządzenia rządu nr 57/2007 ustalającego wysokość grzywien stosowanych w przypadku naruszeń poszczególnych przepisów w dziedzinie transportu drogowego towarów i osób) z dnia 31 marca 2007 r., które przewiduje nałożenie grzywny o zryczałtowanej wysokości za wszelkie naruszenia – niezależnie od ich wagi – przepisów dotyczących używania wykresówek ustanowionych w art. 13–16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, zmienionego rozporządzeniem nr 561/2006.

                           2)

                           Wymóg proporcjonalności ustanowiony w art. 19 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 561/2006 powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się systemowi kar, takiemu jak system przyjęty na mocy rozporządzenia rządu nr 57/2007 z dnia 31 marca 2007 r. ustalającego wysokość grzywien stosowanych w przypadku naruszeń poszczególnych przepisów w dziedzinie transportu drogowego towarów i osób, który ustanawia odpowiedzialność obiektywną. Wymóg ów powinien być natomiast interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się surowości kary przewidzianej w ramach tego systemu.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: węgierski.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 27 września 2002 r. # Tideland Signal Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Skarga o stwierdzenie nieważności. # Sprawa T-211/02.


title: Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 25 marca 2010 r. # Société des produits Nestlé SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznych wspólnotowych znaków towarowych Golden Eagle i Golden Eagle Deluxe - Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe przedstawiające kubek i ziarna kawy - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]. # Sprawy połączone T-5/08 do T-7/08.

text:
      Sprawy połączone od T‑5/08 do T‑7/08
      Société des produits Nestlé SA
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego(znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznych wspólnotowych znaków towarowych Golden Eagle i Golden Eagle Deluxe – Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe przedstawiające kubek i ziarna kawy – Względna podstawa odmowy rejestracji – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]
      Streszczenie wyroku
      1.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych – Kryteria oceny
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      2.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych – Kryteria oceny
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      1.      Jeżeli złożony znak towarowy został utworzony za pomocą zestawienia odrębnego elementu z innym znakiem towarowym, to ten ostatni
         znak, nawet jeśli nie stanowi dominującego elementu złożonego znaku towarowego, może zachować w nim niezależną pozycję odróżniającą.
         W takim przypadku złożony znak towarowy i ten inny znak, powielony w sposób identyczny w złożonym znaku towarowym, mogą zostać
         uznane za podobne do celów stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

      W przypadku gdyby wcześniejszy znak towarowy nie był odtworzony w sposób identyczny w późniejszym znaku towarowym, także istniałaby
         możliwość, że rozpatrywane oznaczenia będą podobne ze względu na podobieństwo pomiędzy wcześniejszym znakiem towarowym a elementem
         późniejszego znaku towarowego, który zajmuje niezależną pozycję odróżniającą.

      (por. pkt 60)
      2.      O ile prawdą jest, że już na etapie oceny podobieństwa oznaczeń należy zbadać charakter odróżniający elementu złożonego znaku
         towarowego w celu stwierdzenia ewentualnych elementów dominujących oznaczenia, o tyle stopień charakteru odróżniającego wcześniejszego
         znaku towarowego jest jednym z elementów, które należy brać pod uwagę w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia
         w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. A zatem na etapie
         oceny podobieństwa oznaczeń nie należy brać pod uwagę ewentualnie nieznacznego stopnia charakteru odróżniającego wcześniejszych
         znaków towarowych.

      (por. pkt 65)
WYROK SĄDU (ósma izba)
      z dnia 25 marca 2010 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznych wspólnotowych znaków towarowych Golden Eagle i Golden Eagle Deluxe – Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe przedstawiające kubek i ziarna kawy – Względna podstawa odmowy rejestracji – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]
      W sprawach połączonych od T‑5/08 do T‑7/08
      Société des produits Nestlé SA, z siedzibą w Vevey (Szwajcaria), reprezentowana przez adwokata A. von Mühlendahla,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez R. Pethkego, działającego w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest
      Master Beverage Industries Pte Ltd, z siedzibą w Singapurze (Singapur), reprezentowana przez adwokatów N. Clarembeaux, D. Vervaet oraz P. Maeyaerta,

      mającej za przedmiot skargi na trzy decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 października 2007 r. (sprawy R 563/2006‑2,
         R 568/2006‑2 i R 1312/2006‑2) dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu pomiędzy Société des produits Nestlé SA a Master Beverage
         Industries Pte Ltd,

      SĄD (ósma izba),
      w składzie: M.E. Martins Ribeiro, prezes, S. Papasavvas i A. Dittrich (sprawozdawca), sędziowie,
      sekretarz: N. Rosner, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu 4 stycznia 2008 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 27 czerwca 2008 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią interwenienta na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 30 czerwca 2008 r.,
      uwzględniając postanowienie z dnia 23 maja 2008 r. w przedmiocie połączenia spraw T‑5/08, T‑6/08 i T‑7/08,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 30 kwietnia 2009 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1        W dniu 7 maja 2003 r. interwenient, Master Beverage Industries Pte Ltd, złożył w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
         (znaki towarowe i wzory) (OHIM) trzy zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94
         z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), ze zmianami [zastąpionego przez
         rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)].

      2        Trzy znaki towarowe, o których rejestrację wniesiono (zwane dalej łącznie „zgłoszonymi znakami towarowymi”), to następujące
         oznaczenia graficzne:

      –        w sprawie T‑5/08 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3157005) przedstawione poniżej oznaczenie Golden Eagle w kolorze
         jasnobrązowym, ciemnobrązowym, czerwonym, żółtym, złotym, białym, srebrnym i niebieskim (zwane dalej „zgłoszonym znakiem towarowym
         nr 1):

      –        w sprawie T‑6/08 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3156924) przedstawione poniżej oznaczenie Golden Eagle Deluxe
         w kolorze ciemnobrązowym, jasnobrązowym, czerwonym, złotym, białym i żółtym (zwane dalej „zgłoszonym znakiem towarowym nr 2):

      –        w sprawie T‑7/08 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3157534) przedstawione poniżej oznaczenie Golden Eagle Deluxe
         w kolorze ciemnobrązowym, jasnobrązowym, czerwonym, złotym, białym i żółtym (zwane dalej „zgłoszonym znakiem towarowym nr 3):

      3        Towary, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego, należą do klasy 30 Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej
         klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu
         opisowi: „kawa, substytuty kawy, napoje na bazie kawy, kawa z mlekiem”.

      4        Wniosek o rejestrację zgłoszonego znaku towarowego nr 1 został opublikowany w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 5/2004 z dnia 2 lutego 2004 r., zgłoszonego znaku towarowego nr 2 w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 83/2003 z dnia 24 listopada 2003 r., a zgłoszonego znaku towarowego nr 3 w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 82/2003 z dnia 17 listopada 2003 r.

      5        W dniu 1 kwietnia 2004 r. skarżąca, Société des produits Nestlé SA, wniosła sprzeciw na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94
         (obecnie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009) wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego nr 1. Ponadto wniosła sprzeciw
         wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego nr 2 w dniu 23 lutego 2004 r. i wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego
         nr 3 w dniu 17 lutego 2004 r.

      6        Sprzeciwy zostały w szczególności uzasadnione istnieniem wcześniejszych międzynarodowych i krajowych znaków towarowych przedstawiających
         czerwony kubek na podłożu z ziaren kawy (zwanych dalej „wcześniejszymi znakami towarowymi”).

      7        Chodzi tutaj o przedstawiony poniżej graficzny międzynarodowy znak towarowy w kolorze czerwonym, czarnym, brązowym, białym,
         pomarańczowym i złotym, zarejestrowany pod nr. IR 726641:

      8        Ten znak towarowy został zarejestrowany w dniu 18 stycznia 2000 r. na mocy Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji
         znaków z dnia 14 kwietnia 1891 r., ze zmianami, dla towarów należących do klasy 30 porozumienia nicejskiego i odpowiadających
         następującemu opisowi: „kawa i ekstrakty kawy, mieszanki na bazie kawy i ekstraktów kawy, kawy rozpuszczalne, kawy bezkofeinowe,
         ekstrakty kawy bezkofeinowej”.

      9        Jest w szczególności chroniony w następujących państwach członkowskich Unii Europejskiej: w Belgii, Niemczech, Hiszpanii,
         we Francji, Włoszech, w Luksemburgu, Niderlandach, Austrii i Portugalii.

      10      Oznaczenie to było także przedmiotem rejestracji jako krajowy znak towarowy w Grecji, dokonanej w dniu 8 maja 2000 r. pod
         nr. 142377 dla towarów należących do klasy 30 porozumienia nicejskiego, mianowicie dla towarów „kawa, ekstrakty kawy i preparaty
         na bazie kawy, substytuty kawy i ekstrakty substytutów kawy”.

      11      Chodzi tutaj ponadto o graficzny międzynarodowy znak towarowy, określony jako występujący w kolorze czerwonym, brązowym i złotym,
         zarejestrowany pod nr. IR 633089, przedstawiony poniżej w wersji czarno-białej:

      12      Ten znak towarowy został zarejestrowany w dniu 9 marca 1995 r. na mocy porozumienia madryckiego dla towarów należących do
         klasy 30 porozumienia nicejskiego i odpowiadających następującemu opisowi: „kawa i ekstrakty kawy, mieszanki na bazie kawy
         i ekstraktów kawy, kawy rozpuszczalne, kawy bezkofeinowe, ekstrakty kawy bezkofeinowej”.

      13      Jest w szczególności chroniony w następujących państwach członkowskich Unii Europejskiej: w Belgii, Niemczech, Hiszpanii,
         we Francji, Włoszech, w Luksemburgu, Niderlandach, Austrii i Portugalii.

      14      Ponadto oznaczenie to zostało zarejestrowane jako krajowy znak towarowy dla tych samych towarów w kilku państwach członkowskich
         Unii Europejskiej, mianowicie w Danii (rejestracja dokonana w dniu 3 lutego 1995 r. pod nr. 976.1995), Grecji (rejestracja
         dokonana w dniu 17 sierpnia 1999 r. pod nr. 122009) i Finlandii (rejestracja dokonana w dniu 20 września 1995 r. pod nr. 140164).

      15      Sprzeciwy dotyczyły wszystkich wyżej wymienionych towarów chronionych przez wcześniejsze znaki towarowe i były skierowane
         wobec wszystkich towarów oznaczonych w zgłoszeniach wspólnotowych znaków towarowych.

      16      Podstawy, na które się powołano na poparcie sprzeciwów, to podstawy określone w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
         (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009) i w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5
         rozporządzenia nr 207/2009).

      17      Na mocy decyzji z dnia 27 lutego (sprawa T‑5/08), z dnia 27 marca (sprawa T‑6/08) i z dnia 6 września 2006 r. (sprawa T‑7/08)
         Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciwy.

      18      W dniu 25 kwietnia (sprawy T‑5/08 i T‑6/08) oraz w dniu 5 października 2006 r. (sprawa T‑7/08) skarżąca wniosła odwołanie
         od każdej z decyzji Wydziału Sprzeciwów.

      19      Trzema decyzjami z dnia 1 października 2007 r. (zwanymi dalej „zaskarżonymi decyzjami”) Izba Odwoławcza oddaliła odwołania.
         Uznała ona w istocie, że sprzeciwy były bezzasadne, gdyż rozpatrywane znaki towarowe nie były podobne.

       Żądania stron
      20      Skarżąca wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;
      –        stwierdzenie, że wnioski o rejestrację zgłoszonych znaków towarowych powinny zostać oddalone;
      –        obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą;
      –        obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.
      21      OHIM wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skarg;
      –        obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.
      22      Interwenient wnosi do Sądu o:

      –        utrzymanie zaskarżonych decyzji w mocy;
      –        nakazanie rejestracji zgłoszonych znaków towarowych;
      –        obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez interwenienta w postępowaniu przed Izbą
         Odwoławczą.

      23      W toku rozprawy w odpowiedzi na pytanie Sądu interwenient wskazał, że jego drugie żądanie mające na celu nakazanie rejestracji
         zgłoszonych znaków towarowych w rzeczywistości łączy się z jego pierwszym żądaniem, co zostało odnotowane w protokole rozprawy.

       Co do prawa
      24      W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi dwa zarzuty dotyczące odpowiednio naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
         i naruszenia art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.

      1.     W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
       Argumenty stron
      25      Skarżąca podnosi, że należało uwzględnić jej sprzeciwy na podstawie wcześniejszych znaków towarowych (zob. pkt 7–14 powyżej).
         Podkreśla, że używa tych graficznych znaków towarowych na wszystkich słoikach kawy rozpuszczalnej Nescafé sprzedawanych pod
         nazwą „Classic”, której sprzedaje w ilości ponad 50 000 ton w Unii każdego roku za wartość ponad miliarda euro.

      26      Uważa, że niesłusznie Izba Odwoławcza uznała, że rozpatrywane znaki towarowe nie były podobne. Wcześniejsze znaki towarowe
         składały się z kombinacji dziewięciu następujących elementów:

      –        kubek;
      –        kubek jest w kolorze czerwonym;
      –        kubek jest przechylony w ten sposób, że widać jego zawartość;
      –        kubek ma uszko;
      –        wewnętrzna powierzchnia kubka jest biała;
      –        kubek jest napełniony ciepłym napojem;
      –        z kubka unosi się para;
      –        kubek spoczywa na podłożu z ziaren kawy;
      –        dno jest brązowe i pomarańczowo-złote, a kubek jest otoczony poświatą.
      27      Według skarżącej dziewięć elementów wcześniejszych znaków towarowych jest w całości powielonych w zgłoszonych znakach towarowych.
         Zgłoszone znaki towarowe i wcześniejsze znaki towarowe są bardzo podobne wizualnie. Ponadto dolna część zgłoszonego znaku
         towarowego nr 1 oraz prawe strony zgłoszonych znaków towarowych nr 2 i 3 z jednej strony i wcześniejsze znaki towarowe z drugiej
         strony są identyczne pod względem koncepcyjnym.

      28      Skarżąca podnosi, że zgodnie z orzecznictwem ustalonym w wyroku z dnia 6 października 2005 r. w sprawie C‑120/04 Medion, Zb.Orz.
         s. I‑8551, jeśli wcześniejszy znak towarowy jest częścią późniejszego znaku towarowego, znaki towarowe są podobne, gdy ich
         wspólny element zajmuje niezależną pozycję odróżniającą w ramach późniejszego złożonego znaku towarowego.

      29      Zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza niesłusznie uznała, że wcześniejsze znaki towarowe są mało odróżniające. Przeciwnie, te
         znaki towarowe mają samoistny charakter wysoce odróżniający. Co więcej, cieszą się renomą, i to niezależnie od okoliczności,
         że są używane łącznie ze znakiem towarowym Nescafé.

      30      OHIM i interwenient wnoszą o oddalenie tego zarzutu.

      31      W ocenie OHIM Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że kolidujące ze sobą znaki towarowe nie były podobne. Jego zdaniem wcześniejsze
         znaki towarowe mają nieznaczny samoistny charakter odróżniający, a materiał dowodowy przedstawiony przez skarżącą nie wykazuje,
         by uzyskały one wysoce odróżniający charakter lub renomę. OHIM podnosi, że w zgłoszonych znakach towarowych przedstawienie
         kubka jest po prostu wykorzystane jako „element dekoracyjny tła” i nie zajmuje niezależnej pozycji odróżniającej. Ponadto
         OHIM podkreśla, że wcześniejsze znaki towarowe nie są odtworzone w wierny sposób w zgłoszonych znakach towarowych.

      32      Także w ocenie interwenienta Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że kolidujące ze sobą znaki towarowe nie były podobne.
         Podkreśla on, że przeciwnie niż wcześniejsze znaki towarowe zgłoszone znaki towarowe zawierają elementy słowne, które według
         niego są elementami dominującymi tych znaków. Co się tyczy znaku towarowego nr 1, różnice w odniesieniu do wcześniejszych
         znaków towarowych są jeszcze bardziej wydatne ze względu na przedstawienie orła, który ma wysoce odróżniający charakter i który
         jest dominującym elementem graficznym zgłoszonego znaku towarowego nr 1. Przy uwzględnieniu powszechnego użycia wizerunku
         naczynia do picia i ziaren kawy przy promowaniu napojów różnice istniejące pomiędzy przedstawieniami tych elementów w rozpatrywanych
         znakach towarowych powinny być uznane za istotne. Według interwenienta wizerunek kubka i ziaren kawy jest opisowy i nie zajmuje
         niezależnej pozycji odróżniającej w zgłoszonych znakach towarowych. Ponadto w ocenie interwenienta rozpatrywane znaki towarowe
         nie są podobne pod względem koncepcyjnym.

       Ocena Sądu
       Uwagi wstępne
      33      Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, zgłoszonego
         znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności
         lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców na terytorium, na którym wcześniejszy
         znak towarowy jest chroniony. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym
         znakiem towarowym. Ponadto na mocy art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) i (iii) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 2
         lit. a) ppkt (ii) i (iii) rozporządzenia nr 207/2009] za wcześniejsze znaki towarowe należy uważać, odpowiednio, znaki towarowe
         zarejestrowane w państwie członkowskim i znaki towarowe rejestrowane na mocy międzynarodowych uzgodnień obowiązujących w państwie
         członkowskim, w odniesieniu do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty wniosku o rejestrację
         wspólnotowego znaku towarowego.

      34      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeśli krąg odbiorców może uznać, że dane
         towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. Według
         tego samego orzecznictwa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd podlega całościowej ocenie zgodnie ze sposobem postrzegania
         rozpatrywanych oznaczeń oraz towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności
         danego przypadku, w szczególności wzajemnej zależności pomiędzy podobieństwem oznaczeń a podobieństwem oznaczonych towarów
         lub usług [zob. wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑162/01 Laboratorios RTB przeciwko OHIM – Giorgio Beverly Hills
         (GIORGIO BEVERLY HILLS), Rec. s. II‑2821, pkt 31–33 i przytoczone tam orzecznictwo].

       W przedmiocie porównania towarów
      35      Należy stwierdzić, że słusznie Izba Odwoławcza uznała w zaskarżonych decyzjach (pkt 28 zaskarżonej decyzji w sprawie T‑5/08
         oraz pkt 27 zaskarżonych decyzji w sprawach T‑6/08 i T‑7/08), że rozpatrywane towary są identyczne, tak jak wynika z pkt 3,
         8, 10 i 12 powyżej.

      36      Jednakże uznała, że rozpatrywane znaki towarowe nie są podobne, tak że przesłanka sine qua non zastosowania art. 8 ust. 1
         lit. b) rozporządzenia nr 40/94 nie została spełniona. Należy zatem zbadać, czy słusznie Izba Odwoławcza uznała, że rozpatrywane
         znaki towarowe nie są podobne.

       W przedmiocie porównania oznaczeń
      37      Całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zakresie, w jakim dotyczy ona wizualnego, fonetycznego lub koncepcyjnego
         podobieństwa kolidujących znaków, należy oprzeć na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, ze szczególnym uwzględnieniem
         ich elementów odróżniających i dominujących. Sposób postrzegania znaków towarowych przez przeciętnych konsumentów danych towarów
         lub usług odgrywa w całościowej ocenie wspomnianego prawdopodobieństwa decydującą rolę. W tym względzie przeciętny konsument
         postrzega zwykle znak towarowy jako całość i nie dokonuje analizy jego poszczególnych detali (zob. wyrok Trybunału z dnia
         12 czerwca 2007 r. w sprawie C‑334/05 P OHIM przeciwko Shaker, Zb.Orz. s. I‑4529, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo).

      38      W tym kontekście należy przypomnieć, że w celu oceny stopnia charakteru odróżniającego znaku towarowego należy dokonać całościowej
         oceny większej lub mniejszej zdolności znaku towarowego do identyfikowania towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany,
         jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa, a zatem zdolności do odróżniania tych towarów lub usług od towarów lub usług
         innych przedsiębiorstw (zob. podobnie i analogicznie wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C‑342/97 Lloyd Schuhfabrik
         Meyer, Rec. s. I‑3819, pkt 22). Jeśli chodzi o dokonanie oceny charakteru odróżniającego elementu złożonego znaku towarowego,
         stosuje się to samo kryterium, tak że należy dokonać oceny większej lub mniejszej zdolności elementu znaku towarowego do identyfikowania
         towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany, jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa.

      –       W przedmiocie elementów rozpatrywanych znaków towarowych, które należy wziąć pod uwagę w ramach porównania oznaczeń
      39      Ocena podobieństwa dwóch znaków towarowych nie może ograniczyć się do zbadania tylko jednego z elementów tworzących dany złożony
         znak towarowy i porównania go z innym znakiem towarowym. Przeciwnie, porównania należy dokonać poprzez analizę danych znaków
         towarowych postrzeganych każdy jako całość, co nie oznacza, że całościowe wrażenie pozostawione przez złożony znak towarowy
         w pamięci właściwego kręgu odbiorców nie może w niektórych przypadkach zostać zdominowane przez jeden lub kilka z jego składników
         (zob. ww. w pkt 37 wyrok w sprawie OHIM przeciwko Shaker, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). Tylko wtedy, gdy wszystkie
         pozostałe składniki znaku towarowego są bez znaczenia, ocena podobieństwa może zależeć wyłącznie od składnika dominującego
         (zob. ww. w pkt 37 wyrok w sprawie OHIM przeciwko Shaker, pkt 42; wyrok Trybunału z dnia 20 września 2007 r. w sprawie C‑193/06
         Nestlé przeciwko OHIM, niepublikowany w Zbiorze, pkt 43). Tak mogłoby być w szczególności w przypadku, gdy składnik ten sam
         jest w stanie zdominować wywoływane przez ten znak towarowy wrażenie, które właściwy krąg odbiorców zachowuje w pamięci, w związku
         z czym wszystkie pozostałe składniki tego znaku towarowego są bez znaczenia w całościowym wrażeniu przez niego wywołanym (ww.
         wyrok w sprawie Nestlé przeciwko OHIM, pkt 43).

      40      W niniejszym przypadku Izba Odwoławcza uznała, że elementem dominującym w zgłoszonych znakach towarowych był element słowny
         „golden eagle” w zgłoszonych znakach towarowych nr 2 i 3 oraz element słowny „golden eagle” w połączeniu z przedstawieniem
         orła w zgłoszonym znaku towarowym nr 1. W jej ocenie przedstawienie czerwonego kubka i ziaren kawy wydaje się elementem wyłącznie
         dekoracyjnym w zgłoszonych znakach towarowych. Mimo obecności podobnych elementów graficznych rozpatrywane znaki towarowe
         nie są według niej podobne ze względu na różnice istniejące w elementach graficznych i ze względu na brak elementów słownych
         we wcześniejszych znakach towarowych.

      41      Należy zbadać najpierw, czy określone przez Izbę Odwoławczą elementy stanowią elementy dominujące zgłoszonych znaków towarowych
         i czy pozostałe elementy zgłoszonych znaków towarowych należy uznać za niemające znaczenia.

      42      Co się tyczy zgłoszonego znaku towarowego nr 1, należy stwierdzić, że znak ten składa się zasadniczo z następujących elementów:
         przedstawienia orła, elementu słownego „golden eagle” umieszczonego pod tym elementem, czerwonego kubka zawierającego kawę
         na podłożu z ziaren kawy umiejscowionego pod elementem słownym i czerwonego paska przecinającego prawą dolną część znaku towarowego.

      43      Należy uznać, że połączenie elementu słownego „golden eagle” z przedstawieniem orła zajmuje dominującą pozycję w zgłoszonym
         znaku towarowym nr 1. Tak jak podkreśliła Izba Odwoławcza, to bowiem zwykle element słowny jest używany przez konsumentów
         przy identyfikowaniu i nabywania towaru. Ponadto rozmiar elementu słownego nie jest bez znaczenia. Chodzi poza tym o element
         silnie odróżniający, gdyż ma on charakter fantazyjny dla rozpatrywanych towarów. Dla konsumenta, którego znajomość języka
         angielskiego nie jest na tyle wystarczająca, by zrozumieć znaczenie elementu słownego, ten element jest zresztą mimo wszystko
         silnie odróżniający, gdyż konsument ten będzie go postrzegać jako element fantazyjny pozbawiony konkretnego znaczenia. Tym
         samym przedstawienie orła ma charakter silnie odróżniający dla oznaczenia kawy i napojów na bazie kawy, gdyż takie przedstawienie
         nie może być uważane za przywodzące na myśl rozpatrywane towary.

      44      Natomiast przedstawienie czerwonego kubka na podłożu z ziaren kawy w dolnej części zgłoszonego znaku towarowego nr 1 ma nieznaczny
         charakter odróżniający dla rozpatrywanych towarów. Czerwony kubek i ziarna kawy nie mogę być bowiem uważane za mające silny
         charakter odróżniający, gdyż przywodzą na myśl rozpatrywane towary [zob. podobnie w odniesieniu do przedstawienia krowiej
         skóry dla mleka i wyrobów z mleka wyrok Sądu z dnia 13 czerwca w sprawie T‑153/03 Inex przeciwko OHIM – Wiseman (rysunek skóry
         krowy), Zb.Orz. s. II‑1677, pkt 36]. Przeciwnie, należy uznać, tak jak to uczyniła Izba Odwoławcza, że chodzi o elementy pospolite.
         Bowiem w odniesieniu do sprzedaży kawy lub napojów na bazie kawy przedstawienie kawy gotowej do wypicia w kubku i kawy w formie
         ziaren przychodzi naturalnie na myśl.

      45      Jednakże elementu, który stanowi czerwony kubek na podłożu z ziaren kawy, nie można uznać za w ogóle niemającego znaczenia
         w całościowym wrażeniu wywoływanym przez zgłoszony znak towarowy nr 1. O ile element ten może w dużo mniejszym stopniu niż
         element słowny i element graficzny przedstawiający orła wskazywać na pochodzenie handlowe rozpatrywanych towarów, niemniej
         jednak zajmuje on około połowę zgłoszonego znaku towarowego nr 1 i nie jest całkowicie bez znaczenia w całościowym wrażeniu
         wywoływanym przez to oznaczenie.

      46      Jeśli chodzi o zgłoszone znaki towarowe nr 2 i 3, należy stwierdzić, że są one złożone co do istoty z elementu słownego „golden
         eagle deluxe” po lewej stronie oznaczeń i z czerwonego kubka zawierającego kawę po prawej stronie i ziaren kawy w dolnej części.
         W tych znakach towarowych element słowny „golden eagle” należy uważać za dominujący. Jak stwierdzono powyżej, to połączenie
         słów ma bowiem charakter fantazyjny w odniesieniu do rozpatrywanych towarów, bez względu na to, czy jest zrozumiałe, czy nie.
         Ponadto konsument ma tendencje do opierania się raczej na elemencie słownym niż na elemencie graficznym przy identyfikowaniu
         i nabywaniu towaru. Ponadto element graficzny zgłoszonych znaków towarowych nr 2 i 3 ma nieznaczny charakter odróżniający.
         Jednakże nie można uważać go za całkowicie bez znaczenia. Te graficzne znaki towarowe nie mogą bowiem być sprowadzone do swojego
         elementu słownego. Chociaż jest zapisany literami o dużej wielkości, element słowny zajmuje tylko część powierzchni wspomnianych
         znaków towarowych.

      47      Ze względu na to, że elementu złożonego z czerwonego kubka i ziaren kawy nie można uznać za całkowicie niemającego znaczenia
         w całościowym wrażeniu wywoływanym przez zgłoszone znaki towarowe, porównanie pomiędzy rozpatrywanymi oznaczeniami nie może
         ograniczać się do elementów dominujących tych znaków towarowych.

      48      W odniesieniu do wcześniejszych znaków towarowych nie istnieje także element, który dominuje nad tymi oznaczeniami do tego
         stopnia, by pozostałe elementy były bez znaczenia w całościowym wrażeniu przez nie wywoływanym.

      49      Z powyższego wynika, że porównanie pomiędzy rozpatrywanymi oznaczeniami musi się opierać na całościowym wrażeniu przez nie
         wywoływanym i nie może ono się ograniczać do ich niektórych elementów.

      –       W przedmiocie podobieństwa wizualnego
      50      W niniejszym przypadku najpierw należy przeanalizować podobieństwo pomiędzy częścią zgłoszonych znaków towarowych złożoną
         z przedstawienia kubka i ziaren kawy z jednej strony a wcześniejszymi znakami towarowymi z drugiej strony, aby następnie porównać
         zgłoszone znaki towarowe – postrzegane w całości – z wcześniejszymi znakami towarowymi. W tym względzie należy zauważyć, że
         nic nie stoi na przeszkodzie przeanalizowaniu w pierwszej kolejności podobieństwa pomiędzy rozpatrywanymi znakami towarowymi
         w odniesieniu do elementu złożonego znaku towarowego, aby następnie całościowo ocenić to podobieństwo.

      51      W odniesieniu do zgłoszonego znaku towarowego nr 1 należy zauważyć, że dolna część tego znaku towarowego i wcześniejsze znaki
         towarowe zawierają wspólnie przedstawienie czerwonego kubka z wewnętrzną białą powierzchnią na podłożu z ziaren kawy. Ponadto
         w każdym z tych znaków towarowych uszko kubka jest zwrócone w prawo, kubek jest napełniony ciepłym napojem (jak się wydaje
         kawą), a z kubka unosi się para. Kolor tła tych znaków towarowych jest ponadto podobny, jako że tło zgłoszonego znaku towarowego
         nr 1 jest pomarańczowe, a poświata otaczająca kubek we wcześniejszym znaku towarowym zarejestrowanym pod nr. IR 726641 jest
         także pomarańczowa. Jest również możliwe dostrzeżenie w zgłoszonym znaku towarowym nr 1 pewnego rodzaju poświaty otaczającej
         kubek, chociaż kontury tej poświaty są mniej wyraźne niż w przypadku wcześniejszego znaku towarowego zarejestrowanego pod
         nr. IR 726641.

      52      Jeśli chodzi o różnice między dolną częścią zgłoszonego znaku towarowego nr 1 a wcześniejszymi znakami towarowymi, należy
         zauważyć, co następuje. Najwydatniejsza różnica pomiędzy rozpatrywanymi znakami towarowymi zasadza się na tym, że we wcześniejszych
         znakach towarowych czerwony kubek jest ozdobiony zewnętrznym złotym paskiem, który nie widnieje na kubku zgłoszonego znaku
         towarowego nr 1. Ponadto we wcześniejszych znakach towarowych kawa znajdująca się w kubku ma kolor bardzo ciemny, prawie czarny,
         podczas gdy w zgłoszonym znaku towarowym nr 1 jest koloru jasnobrązowego. Co więcej, odmiennie niż w przypadku wcześniejszych
         znaków towarowych czerwony pasek przecina dolną prawą część zgłoszonego znaku towarowego nr 1.

      53      W odniesieniu do zgłoszonych znaków towarowych nr 2 i 3 należy zauważyć, że wspólnie z wcześniejszymi znakami towarowymi zawierają
         one przedstawienie czerwonego kubka z wewnętrzną białą powierzchnią i ziaren kawy. Co więcej, w każdym z tych znaków towarowych
         kubek jest napełniony ciepłym napojem (jak się wydaje kawą) i unosi się z niego para. Istnieje także podobieństwo dotyczące
         koloru tła tych znaków towarowych, jako że tło zgłoszonych znaków towarowych nr 2 i 3 jest częściowo pomarańczowe, a częściowo
         brązowe podobnie jak tło wcześniejszego znaku towarowego zarejestrowanego pod nr. IR 726641.

      54      Jednakże w przeciwieństwie do wcześniejszych znaków towarowych w zgłoszonych znakach towarowych nr 2 i 3 czerwony kubek nie
         jest ozdobiony zewnętrznym złotym paskiem. Należy ponadto stwierdzić, że istnieją różnice między zgłoszonymi znakami towarowymi
         nr 2 i 3 a wcześniejszymi znakami towarowymi w odniesieniu do perspektywy i części kubka, która jest widoczna. We wcześniejszych
         znakach towarowych uszko kubka jest bowiem skierowane w prawo, podczas gdy w zgłoszonych znakach towarowych nr 2 i 3 uszko
         jest skierowane w lewo. Ponadto we wcześniejszych znakach towarowych prawie cały kubek jest widoczny i tylko bardzo mała jego
         część jest zakryta ziarnami kawy, na których jest umiejscowiony. Natomiast w zgłoszonych znakach towarowych nr 2 i 3 tylko
         górna część kubka jest widoczna, a wizerunek wydaje się ucięty w połowie uszka.

      55      Ponadto zgłoszone znaki towarowe nr 2 i 3 mają kształt prostokąta, którego długość znacznie przekracza wysokość. Kubek jest
         umiejscowiony nie pośrodku, tylko po prawej stronie tego znaku towarowego. Natomiast wcześniejszy znak towarowy zarejestrowany
         pod nr. IR 633089 ma kształt kwadratu, a wcześniejszy znak towarowy zarejestrowany pod nr. IR 726641 ma kształt prostokąta,
         którego długość jest mniejsza niż wysokość. We wcześniejszym znaku towarowym zarejestrowanym pod nr. IR 726641 kubek jest
         umiejscowiony pośrodku i zajmuje bardzo znaczną część powierzchni. Powierzchnia pokryta ziarnami kawy i drugi plan wydają
         się stosunkowo ograniczone. Natomiast w zgłoszonych znakach towarowych nr 2 i 3 czerwony kubek umiejscowiony po prawej stronie
         wcale nie pokrywa znacznej części powierzchni. We wcześniejszym znaku towarowym zarejestrowanym pod nr. IR 633089 kubek jest
         umiejscowiony pośrodku podłoża z ziaren kawy. Podłoże z ziaren kawy pokrywa około jednej czwartej wysokości tego znaku towarowego.
         Natomiast w zgłoszonych znakach towarowych nr 2 i 3 ziarna kawy pokrywają istotnie znaczniejszą część powierzchni.

      56      W odniesieniu do poświaty, którą skarżąca przedstawia jako jeden z dziewięciu elementów wcześniejszych znaków towarowych (zob.
         pkt 26 powyżej), w ocenie Sądu zgłoszone znaki towarowe nr 2 i 3 nie wywołują wrażenia, by kubek otaczała poświata. Raczej
         te znaki towarowe wywołują wrażenie, że w lewej części oznaczenia tło jest brązowe, a w prawej części i pośrodku oznaczeń
         tło jest pomarańczowe.

      57      W odniesieniu do zgłoszonego znaku towarowego nr 3 należy ponadto zauważyć, że kawa znajdująca się w kubku jest w kolorze
         jasnobrązowym, podczas gdy we wcześniejszych znakach towarowych kawa ma kolor bardzo ciemny, prawie czarny.

      58      Z całości powyższych rozważań wynika, że wcześniejsze znaki towarowe i element zgłoszonych znaków towarowych złożony z przedstawienia
         czerwonego kubka i ziaren kawy należy uważać za podobne.

      59      W odniesieniu do porównania całościowego wrażenia wywoływanego przez rozpatrywane znaki towarowe należy przypomnieć najpierw,
         że część zgłoszonych znaków towarowych złożona z przedstawienia czerwonego kubka i ziaren kawy jest elementem mało odróżniającym
         i że elementy słowne zgłoszonych znaków towarowych i element graficzny przedstawiający orła w zgłoszonym znaku towarowym nr 1
         są silnie odróżniające.

      60      Należy ponadto zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem, jeżeli złożony znak towarowy został utworzony za pomocą zestawienia odrębnego
         elementu z innym znakiem towarowym, to ten ostatni znak, nawet jeśli nie stanowi dominującego elementu złożonego znaku towarowego,
         może zachować w nim niezależną pozycję odróżniającą. W takim przypadku złożony znak towarowy i ten inny znak mogą zostać uznane
         za podobne [zob. podobnie ww. w pkt 28 wyrok w sprawie Medion, pkt 30, 37]. Należy zauważyć, że ww. w pkt 28 wyrok w sprawie
         Medion dotyczył sytuacji, w której wcześniejszy znak towarowy został powielony w sposób identyczny w późniejszym znaku towarowym.
         Jednakże należy wskazać, że gdyby wcześniejszy znak towarowy nie był odtworzony w sposób identyczny w późniejszym znaku towarowym,
         także istniałaby możliwość, że rozpatrywane oznaczenia będą podobne ze względu na podobieństwo pomiędzy wcześniejszym znakiem
         towarowym a elementem późniejszego znaku towarowego, który zajmuje niezależną pozycję odróżniającą.

      61      W niniejszym przypadku, jeśli chodzi o zgłoszony znak towarowy nr 1, należy zauważyć, że ponieważ elementu, który stanowi
         przedstawienie czerwonego kubka na podłożu z ziaren kawy, nie można uznać za w ogóle niemającego znaczenia w całościowym wrażeniu
         wywoływanym przez to oznaczenie, i przy uwzględnieniu podobieństwa pomiędzy tym elementem a wcześniejszymi znakami towarowymi,
         tego znaku towarowego i wcześniejszych znaków towarowych nie można uznać za całkowicie niepodobne. Jednakże ponieważ element
         złożony z przedstawienia czerwonego kubka na podłożu z ziaren kawy nie został powielony w sposób identyczny w zgłoszonym znaku
         towarowym nr 1 i ponieważ ten element wcześniejszego znaku towarowego nr 1 jest mało odróżniający, podczas gdy elementy słowne
         oraz element graficzny złożony z przedstawienia orła są silnie odróżniające, podobieństwo wizualne między tym znakiem graficznym
         a wcześniejszymi znakami towarowymi należy uważać za nieznaczne.

      62      W odniesieniu do zgłoszonych znaków towarowych nr 2 i 3 należy również zauważyć, że ponieważ elementu, który stanowią czerwony
         kubek i ziarna kawy, nie można uważać za w ogóle niemającego znaczenia w całościowym wrażeniu wywoływanym przez to oznaczenie,
         i przy uwzględnieniu podobieństwa między tym elementem a wcześniejszymi znakami towarowymi, tego znaku towarowego i wcześniejszych
         znaków towarowych nie można uznać za całkowicie niepodobne.

      63      Jednakże należy również podkreślić, że nie mogą być bez znaczenia podniesione w pkt 54–57 powyżej różnice między wcześniejszymi
         znakami towarowymi a elementem zgłoszonych znaków towarowych nr 2 i 3 złożonym z przedstawienia czerwonego kubka i ziaren
         kawy. Jako że ten element zgłoszonych znaków towarowych nr 2 i 3 jest mało odróżniający, podczas gdy element słowny jest silnie
         odróżniający, podobieństwo wizualne między zgłoszonymi znakami towarowymi a wcześniejszymi znakami towarowymi należy uważać
         za nieznaczne.

      64      W odniesieniu do twierdzenia Izby Odwoławczej, zgodnie z którym różnice pomiędzy przedstawieniem czerwonego kubka i ziaren
         kawy w zgłoszonych znakach towarowych a ich przedstawieniem we wcześniejszych znakach towarowych mają istotne znaczenie przy
         uwzględnieniu nieznacznego charakteru odróżniającego wcześniejszych znaków towarowych (pkt 26 każdej z zaskarżonych decyzji),
         należy zauważyć, co następuje.

      65      Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego jest jednym z czynników, które należy wziąć pod uwagę w celu dokonania
         oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd [wyroki Sądu: z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie T‑112/03 L’Oréal przeciwko OHIM
         – Revlon (FLEXI AIR), Zb.Orz. s. II‑949, pkt 61; z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie T‑134/06 Xentral przeciwko OHIM – Pages
         jaunes (PAGESJAUNES.COM), Zb.Orz. s. II‑5213, pkt 70; zob. również podobnie i analogicznie wyrok Trybunału z dnia 29 września
         1998 r. w sprawie C‑39/97 Canon, Rec. s. I‑5507, pkt 24]. W tym kontekście trzeba podkreślić, że należy odróżniać czynnik
         dotyczący charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego, który jest związany z ochroną przyznaną takiemu znakowi
         towarowemu, od charakteru odróżniającego, który posiada element złożonego znaku towarowego, a który odnosi się do jego możliwości
         dominowania w ogólnym wrażeniu wywieranym przez ten znak towarowy (postanowienie Trybunału z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie
         C‑235/05 P L’Oréal przeciwko OHIM, niepublikowane w Zbiorze, pkt 43). O ile prawdą jest, że już na etapie oceny podobieństwa
         oznaczeń należy zbadać charakter odróżniający elementu złożonego znaku towarowego w celu stwierdzenia ewentualnych elementów
         dominujących oznaczenia, o tyle stopień charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego jest jednym z elementów,
         które należy brać pod uwagę w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. A zatem na etapie oceny podobieństwa
         oznaczeń nie należy brać pod uwagę ewentualnie nieznacznego stopnia charakteru odróżniającego wcześniejszych znaków towarowych.

      –       W przedmiocie podobieństwa fonetycznego.
      66      Skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza nie przeprowadziła porównania rozpatrywanych oznaczeń pod względem fonetycznym. W jej
         ocenie okoliczność, że zgłoszone znaki towarowe zawierają element słowny, jest bez znaczenia w tym względzie, ponieważ zawierają
         one niezależny element odróżniający złożony z czerwonego kubka na podłożu z ziaren kawy.

      67      W tym względzie wystarczy stwierdzić, że ponieważ wcześniejsze znaki towarowe nie zawierają żadnego elementu słownego, porównanie
         fonetyczne pomiędzy rozpatrywanymi znakami słownymi nie ma znaczenia. Nie można wywodzić istnienia podobieństwa fonetycznego
         pomiędzy rozpatrywanymi znakami towarowymi z okoliczności, że konsument, jeśli będzie opisywać rozpatrywane znaki towarowe,
         użyje wyrażeń takich jak „czerwony kubek” i „ziarna kawy”. W celu odniesienia się do zgłoszonych znaków towarowych krąg odbiorców
         będzie bowiem cytować ich element słowny, ale nie opisze ich elementu graficznego.

      –       W przedmiocie podobieństwa koncepcyjnego
      68      Skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej nieprzeprowadzenie porównania rozpatrywanych znaków towarowych z punktu widzenia koncepcyjnego.
         W tym względzie podnosi, że dolna część zgłoszonego znaku towarowego nr 1 i prawe strony zgłoszonych znaków towarowych nr 2
         i 3 z jednej strony oraz wcześniejsze znaki towarowe z drugiej strony są identyczne z punktu widzenia koncepcyjnego.

      69      W ocenie OHIM różnica pomiędzy rozpatrywanymi znakami towarowymi pod względem koncepcyjnym wydaje się wyraźna, ponieważ wcześniejsze
         znaki towarowe nie zawierają charakterystycznego wyobrażenia złotego orła obecnego w zgłoszonych znakach towarowych.

      70      W tym względzie należy stwierdzić, że w zaskarżonych decyzjach Izba Odwoławcza nie wypowiedziała się w rzeczywistości wyraźnie
         co do podobieństwa koncepcyjnego rozpatrywanych oznaczeń. Należy także podnieść, że dolna część zgłoszonego znaku towarowego
         nr 1 i prawe strony zgłoszonych znaków towarowych nr 2 i 3 są złożone z czerwonego kubka, wypełnionego kawą, i ziaren kawy,
         tak jak wcześniejsze znaki towarowe.

      71      Ponadto należy przypomnieć, że element zgłoszonych znaków towarowych, który stanowi przedstawienie czerwonego kubka na podłożu
         z ziaren kawy, ma nieznaczny charakter odróżniający, ponieważ przywodzi na myśl rozpatrywane towary.

      72      Należy uznać, że wyobrażenie orła jest samo w sobie silnie odróżniające w odniesieniu do rozpatrywanych towarów, jako że nie
         ma z nimi żadnego związku (zob. pkt 43 powyżej). Należy jednakże zauważyć, że konsument, którego znajomość języka angielskiego
         nie jest na tyle wystarczająca, by zrozumieć znaczenie słowa „eagle”, nie będzie mógł dostrzec odniesienia do wyobrażenia
         orła dokonanego w zgłoszonych znakach towarowych nr 2 i 3.

      73      W niniejszym przypadku nie można zatem zaprzeczyć istnieniu jakiegokolwiek podobieństwa pomiędzy rozpatrywanymi oznaczeniami
         pod względem koncepcyjnym.

      74      Z wszystkich powyższych rozważań wynika, że niesłusznie Izba Odwoławcza stwierdziła w zaskarżonych decyzjach (pkt 28 zaskarżonej
         decyzji w sprawie T‑5/08 i pkt 27 zaskarżonych decyzji w sprawach T‑6/08 i T‑7/08), że rozpatrywane znaki towarowe są niepodobne.
         Ze względu na to, że istnieje podobieństwo, choćby nieznaczne, pod względem wizualnym i koncepcyjnym, Izba Odwoławcza powinna
         była przeprowadzić ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi.

      75      Z powyższego wynika, że należy uwzględnić zarzut pierwszy i na tej podstawie stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji bez
         konieczności badania zarzutu drugiego.

      2.     W przedmiocie żądania zmiany zaskarżonych decyzji
      76      W odniesieniu do drugiego żądania skarżącej, w którym wnosi do Sądu o stwierdzenie, że wnioski o rejestrację zgłoszonych znaków
         towarowych powinny zostać oddalone, należy zauważyć, co następuje.

      77      Należy podkreślić, że możliwość zmiany zaskarżonej decyzji, czego Sąd może dokonać na mocy art. 63 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94
         (obecnie art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009), jest co do zasady ograniczona do przypadków, w których stan sprawy umożliwia
         jej rozstrzygnięcie, co oznacza, że Sąd może w oparciu o przedstawione mu dowody dokonać rozstrzygnięcia, do którego dokonania
         była zobowiązana izba odwoławcza [wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T‑334/01 MFE Marienfelde przeciwko OHIM – Vétoquinol
         (HIPOVITON), Zb.Orz. s. II‑2787, pkt 63]. W niniejszym przypadku stan postępowania w sprawie nie pozwala na wydania orzeczenia,
         jako że Izba Odwoławcza nie przeprowadziła całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zaskarżonych decyzjach.

      78      Z tego względu żądanie skarżącej mające na celu zmianę zaskarżonych decyzji należy oddalić.

       W przedmiocie kosztów
      79      Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponadto
         zgodnie z tym przepisem jeżeli więcej niż jedna strona przegrała sprawę, Sąd rozstrzyga o rozdziale kosztów.

      80      W niniejszej sprawie wobec tego, że OHIM i interwenient przegrali sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć
         ich poniesionymi przez nią kosztami postępowania.

      Z powyższych względów
      SĄD (ósma izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
            i wzory) (OHIM) z dnia 1 października 2007 r. (sprawy R 563/2006‑2, R 568/2006‑2 i R 1312/2006‑2).
      2)      Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.
      3)      OHIM i Master Beverage Industries Pte Ltd pokrywają, oprócz własnych kosztów postępowania, koszty postępowania poniesione
            przez Société des produits Nestlé SA.

               Martins Ribeiro

                Papasavvas

                Dittrich

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 25 marca 2010 r.
      Podpisy
      * Język postępowania: angielski.


Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 września 2011 r. # AZ przeciwko Komisji Europejskiej. # Sprawy pracownicze - Awans. # Sprawa F-26/10.