title: Sprawa C-553/12 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI), Republice Greckiej, Energeiaki Thessalonikis AE, Elliniki Energeia kai Anaptyxi AE (H.E. & D.S.A.) (Odwołanie — Konkurencja — Artykuły 82 WE i 86 ust. 1 WE — Utrzymanie w mocy przez Republikę Grecką na rzecz przedsiębiorstwa publicznego praw do poszukiwania i eksploatacji złóż węgla brunatnego — Wykonywanie tych praw — Przewaga konkurencyjna na rynku dostaw węgla brunatnego i hurtowym rynku energii elektrycznej — Utrzymanie, rozszerzenie lub wzmocnienie pozycji dominującej)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI), Republice Greckiej, Energeiaki Thessalonikis AE, Elliniki Energeia kai Anaptyxi AE (H.E. & D.S.A.)
   (Sprawa C-553/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Artykuły 82 WE i 86 ust. 1 WE - Utrzymanie w mocy przez Republikę Grecką na rzecz przedsiębiorstwa publicznego praw do poszukiwania i eksploatacji złóż węgla brunatnego - Wykonywanie tych praw - Przewaga konkurencyjna na rynku dostaw węgla brunatnego i hurtowym rynku energii elektrycznej - Utrzymanie, rozszerzenie lub wzmocnienie pozycji dominującej))
   2014/C 315/08
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou i A. Antoniadis, pełnomocnicy, wspierani przez A. Oikonomou, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI), (przedstawiciel: P. Anestis, dikigoros), Republika Grecka (przedstawiciele: M.-T. Marinos, P. Mylonopoulos i K. Boskovits, pełnomocnicy), Energeiaki Thessalonikis AE, Elliniki Energeia kai Anaptyxi AE (H.E. & D.S.A.)

      Interwenienci popierający żądania strony wnoszącej odwołanie: Mytilinaios AE, Protergia AE, Alouminion AE (przedstawiciele: N. Korogiannakis, I. Zarzoura, D. Diakopoulos i E. Chrisafis, dikigoroi)

      Sentencja

               1.

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej DEI/Komisja (T-169/08, EU:T:2012:448) zostaje uchylony.

               2.

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej, aby wydał orzeczenie w przedmiocie podniesionych przed nim zarzutów, w przedmiocie których Trybunał Unii Europejskiej nie zajął stanowiska.

               3.

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa C-199/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Brusel — Belgia) — Europese Gemeenschap przeciwko Otis NV, General Technic-Otis Sàrl, Kone Belgium NV, Kone Luxembourg Sàrl, Schindler NV, Schindler Sàrl, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs NV, ThyssenKrupp Ascenseurs Luxembourg Sàrl (Reprezentacja Unii Europejskiej przed sądami krajowym — Artykuł 282 WE i art. 335 TFUE — Żądanie odszkodowania za szkodę poniesioną przez Unię z powodu kartelu — Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do rzetelnego procesu — Prawo do sądu — Równość broni — Artykuł 16 rozporządzenia nr 1/2003)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/14

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Brusel — Belgia) — Europese Gemeenschap przeciwko Otis NV, General Technic-Otis Sàrl, Kone Belgium NV, Kone Luxembourg Sàrl, Schindler NV, Schindler Sàrl, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs NV, ThyssenKrupp Ascenseurs Luxembourg Sàrl
   (Sprawa C-199/11) (1)

   (Reprezentacja Unii Europejskiej przed sądami krajowym - Artykuł 282 WE i art. 335 TFUE - Żądanie odszkodowania za szkodę poniesioną przez Unię z powodu kartelu - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do rzetelnego procesu - Prawo do sądu - Równość broni - Artykuł 16 rozporządzenia nr 1/2003)
   2013/C 9/20
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van koophandel Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Europese Gemeenschap

      Strona pozwana: Otis NV, General Technic-Otis Sàrl, Kone Belgium NV, Kone Luxembourg Sàrl, Schindler NV, Schindler Sàrl, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs NV, ThyssenKrupp Ascenseurs Luxembourg Sàrl

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van koophandel Brussel — Wykładnia art. 282 WE (obecnie art. 335 TFUE) — Reprezentacja Unii Europejskiej przed sądami krajowym — Żądanie odszkodowania — Zasady dotyczące wniesienia przez instytucje takiego żądania

      Sentencja

               1)

               Wykładni prawa Unii należy dokonywać w ten sposób, iż w okolicznościach takich jak okoliczności sporu w postępowaniu głównym nie stoi ono na przeszkodzie temu, aby Komisja Europejska reprezentowała Unię Europejską przed sądem krajowym, do którego wniesione zostało powództwo cywilne o naprawienie szkody wyrządzonej Unii wskutek porozumienia lub uzgodnionej praktyki zakazanych na mocy art. 81 WE i art. 101 TFUE i mogących mieć wpływ na niektóre zamówienia publiczne udzielone przez różne instytucje i organy Unii, bez konieczności posiadania przez Komisję pełnomocnictwa udzielonego przez inne zainteresowane instytucje lub organy.

               2)

               Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie stoi na przeszkodzie temu, aby Komisja Europejska występowała w imieniu Unii Europejskiej do sądu krajowego z powództwem o naprawienie szkody poniesionej przez Unię wskutek porozumienia lub praktyki, których niezgodność z art. 81 WE lub art. 101 TFUE została stwierdzona decyzją tej instytucji.

      (1)  Dz.U. C 219 z 23.7.2011.


title: Sprawa C-206/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 5 lutego 2015 r. w sprawie T-78/13 Red Bull/OHIM), wniesione w dniu 14 kwietnia 2015 r. przez Sun Mark Ltd and Bulldog Energy Drink Ltd

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 5 lutego 2015 r. w sprawie T-78/13 Red Bull/OHIM), wniesione w dniu 14 kwietnia 2015 r. przez Sun Mark Ltd and Bulldog Energy Drink Ltd
   (Sprawa C-206/15 P)
   (2016/C 048/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sun Mark Ltd and Bulldog Energy Drink Ltd (przedstawiciele: A. Meskarian, solicitor, S. Zaiwalla, solicitor, T. Sampson, barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa F-1/14: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/54

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-1/14)
   2014/C 52/108
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO w sprawie niedopuszczenia skarżącej do etapu oceny zintegrowanej ze względu na to, że poziom jej wykształcenia nie odpowiada potwierdzonemu dyplomem ukończeniu trwających co najmniej trzy lata studiów wyższych mających związek z charakterem obowiązków, lub szkoleniu/kwalifikacjom zawodowym mającym związek z charakterem obowiązków, na równoważnym poziomie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 3 października 2013 r.;

               —

               Zasądzenie od pozwanej kwoty 1 000 EUR z tytułu krzywdy doznanej przez skarżącą;

               —

               Rozstrzygnięcie o opłatach, kosztach postępowania, i honorariach oraz z uwagi na wynikający ze złej wiary charakter decyzji odmownej strony pozwanej, obciążenie nimi Komisji.


title: Sprawa T-384/16: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2016 r. – Tri-Ocean Trading/Rada

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/30

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2016 r. – Tri-Ocean Trading/Rada
   (Sprawa T-384/16)
   (2016/C 326/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tri-Ocean Trading (George Town, Kajmany) (przedstawiciele: P. Saini, QC, R. Mehta, barrister, i N. Sheikh, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności – w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do strony skarżącej – decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 141, s. 125);

               —

               stwierdzenie nieważności – w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do strony skarżącej – rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 141, s. 30); oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy braku spełnienia przesłanki do umieszczenia w załączniku do zaskarżonej decyzji i zaskarżonego rozporządzenia określonej w art. 28 ust. 1 decyzji Rady 2013/255/WPZIB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii („pierwotnej decyzji”) i w art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii („pierwotnego rozporządzenia”).

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Radę ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i zaskarżonego rozporządzenia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego ograniczenia prawa własności oraz reputacji strony skarżącej.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa T-254/14: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2014 r. – Warenhandelszentrum przeciwko OHIM – Baumarkt Max Bahr (NEW MAX)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/31

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2014 r. – Warenhandelszentrum przeciwko OHIM – Baumarkt Max Bahr (NEW MAX)
   (Sprawa T-254/14)
   2014/C 194/40
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Warenhandelszentrum Ltd. (Neu-Ulm, Niemcy) (przedstawiciel: F. Hirschel, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Baumarkt Max Bahr GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie R 2035/2012-1 oraz o rejestrację zgłoszonego znaku towarowego skarżącej;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „NEW MAX”, dla towarów i usług z klas 3, 5 i 37 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 1 06  474

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Baumarkt Max Bahr GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy zawierający element słowne „MAX”, dla usług z klasy 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie w pełnym zakresie zgłoszenia znaku towarowego
   Podniesione zarzuty: między spornymi znakami nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd


title: Sprawa F-76/15: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – ZZ/Rada

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/51

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – ZZ/Rada
   (Sprawa F-76/15)
   (2015/C 245/64)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J-N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji biura ds. rozliczeń w Brukseli oddalającej wniosek o przedłużenie decyzji o uznaniu za poważną choroby, którą jest dotknięty syn strony skarżącej, oraz wniosek o zwrot 100 % kosztów leczenia związanych z tą chorobą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji biura ds. rozliczeń w Brukseli z dnia 8 kwietnia 2014 r. oddalającej wniosek o przedłużenie decyzji o uznaniu za poważną choroby, którą jest dotknięty syn strony skarżącej, oraz wniosek o zwrot 100 % kosztów leczenia związanych z tą chorobą;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-387/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 czerwca 2017 r. – Presidenza del Consiglio dei Ministri/Fallimento Traghetti del Mediterraneo SpA

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 czerwca 2017 r. – Presidenza del Consiglio dei Ministri/Fallimento Traghetti del Mediterraneo SpA
   (Sprawa C-387/17)
   (2017/C 338/04)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Strona pozwana: Fallimento Traghetti del Mediterraneo SpA

      Pytania prejudycjalne

   Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej przedkłada się następujące pytanie [w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym dotyczących odszkodowania dochodzonego od państwa-prawodawcy z tytułu wypłaty w latach 1976–1980, na mocy obowiązującego w tym państwie członkowskim prawa (ustawa nr 684 z 1974 r.), subwencji stanowiących pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE (poprzednio art. 92 i obecnie art. 107 TFUE), niezgłoszonych i niezatwierdzonych w świetle art. 88 traktatu WE (poprzednio art. 93 i obecnie art. 108 TFUE), udzielonych przedsiębiorstwu z sektora żeglugi w ramach niezliberalizowanego wówczas rynku (kabotaż morski)]:

               1)

               czy, w celu zakwalifikowania tej pomocy państwa (jako „istniejącej”, a zatem nie „nowej”), znajduje zastosowanie i na jakich warunkach art. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia nr 659/1999 (1), który stanowi: „v) pomoc jaka została uznana za pomoc istniejącą, ponieważ można stwierdzić, że w czasie gdy została wprowadzona w życie, nie stanowiła pomocy, a w okresie późniejszym stała się pomocą ze względu na rozwój wspólnego rynku bez wprowadzenia zmian przez państwo członkowskie. W przypadku gdy niektóre środki stają się pomocą po liberalizacji danego działania przez prawo wspólnotowe, środków takich nie uznaje się za pomoc istniejącą po terminie przyjętym dla liberalizacji”, czy też znajduje zastosowanie i na jakich warunkach zasada (o formalnie odmiennym zakresie od zakresu wyżej wymienionego przepisu prawa) wyrażona przez Sąd w wyroku z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T-298/97 i in. (Alzetta i in./Komisja, pkt 143), potwierdzona, co do ustaleń, które dotyczą niniejszej sprawy, wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-298/00 P (pkt 66 i 69), zgodnie z którym „[…] system pomocy ustanowiony na rynku początkowo zamkniętym dla konkurencji powinien w chwili liberalizacji tego rynku zostać uznany za system istniejący, ponieważ w chwili jego ustanowienia nie był on objęty zakresem stosowania art. 92 ust. 1 traktatu [późniejszy art. 87 ust. 1], który – ze względu na postawione w nim wymogi dotyczące wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi oraz następstwa dla konkurencji – ma zastosowanie jedynie do sektorów otwartych na konkurencję?”

               2)

               czy, dla celów kwalifikacji wyżej wymienionej pomocy, znajduje zastosowanie i na jakich warunkach art. 1 lit. b) pkt iv) tego rozporządzenia nr 659/1999, który stanowi, że pomoc „istniejąca” to „pomoc uznana za pomoc istniejącą na podstawie art. 15”, czyli przepisu, który ustanawia z kolei dziesięcioletni okres przedawnienia na odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy, czy też znajdują zastosowanie i na jakich warunkach (analogicznych lub nie do zasady wyrażonej we wspomnianym przepisie prawa) zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa wielokrotnie potwierdzane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-42/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel d'Amiens — Francja) — europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko Joãowi Pedrowi Lopesowi Da Silvie Jorgemu (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi — Artykuł 4 pkt 6 — Podstawa fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania — Wdrożenie do prawa krajowego — Osoba aresztowana będąca obywatelem państwa członkowskiego wydania nakazu — Europejski nakaz aresztowania wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności — Przepisy państwa członkowskiego zastrzegające możliwość niewykonania europejskiego nakazu aresztowania w przypadku osób poszukiwanych mających obywatelstwo rzeczonego państwa)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel d'Amiens — Francja) — europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko Joãowi Pedrowi Lopesowi Da Silvie Jorgemu
      (Sprawa C-42/11) (1)

      (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi - Artykuł 4 pkt 6 - Podstawa fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania - Wdrożenie do prawa krajowego - Osoba aresztowana będąca obywatelem państwa członkowskiego wydania nakazu - Europejski nakaz aresztowania wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności - Przepisy państwa członkowskiego zastrzegające możliwość niewykonania europejskiego nakazu aresztowania w przypadku osób poszukiwanych mających obywatelstwo rzeczonego państwa)
      (2012/C 331/07)
      Język postępowania: francuski

         Sąd krajowy

      Cour d'appel d'Amiens

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      João Pedro Lopes Da Silva Jorge

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel d'Amiens — Wykładnia art. 4 ust. 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1) a także art. 18 TFUE — Europejski nakaz aresztowania wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności — Prawo państwa członkowskiego ograniczające możliwość niewykonania europejskiego nakazu aresztowania do poszukiwanych mających obywatelstwo tego państwa — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową

         Sentencja

      Artykuł 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi i art. 18 TFUE powinny być interpretowane w ten sposób, że o ile państwo członkowskie może w ramach transpozycji rzeczonego art. 4 pkt 6 postanowić o ograniczeniu sytuacji, w których krajowy sąd wykonania nakazu może odmówić wydania osoby objętej zakresem zastosowania tego przepisu, o tyle jednak nie może ono wyłączyć w sposób bezwarunkowy i automatyczny z tego zakresu zastosowania obywateli innych państw członkowskich, którzy przebywają lub zamieszkują na jego terytorium, niezależnie od rodzaju ich powiązań z tym państwem członkowskim.
      Sąd krajowy ma obowiązek — przy uwzględnieniu całego prawa krajowego i przy zastosowaniu metod wykładni przyjętych w tym prawie — dokonywać wykładni prawa krajowego w miarę możliwości w świetle treści i celu decyzji ramowej 2002/584 w celu zagwarantowania pełnej skuteczności tej decyzji ramowej i wydania rozstrzygnięcia zgodnego z zamierzonym przez nią celem.

         (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa T-825/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2016 r. – IREPA/Komisja i Trybunał Obrachunkowy (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rybołówstwo — Włoski krajowy program gromadzenia danych o rybołówstwie w latach 2009-2010 — Odzyskanie części zaliczek wypłaconych stronie skarżącej — Sprawozdanie wstępne Trybunału Obrachunkowego — Akt niezaskarżalny — Akt przygotowawczy — Wstępne pisma informacyjne — Nota obciążeniowa — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/44

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2016 r. – IREPA/Komisja i Trybunał Obrachunkowy
   (Sprawa T-825/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rybołówstwo - Włoski krajowy program gromadzenia danych o rybołówstwie w latach 2009-2010 - Odzyskanie części zaliczek wypłaconych stronie skarżącej - Sprawozdanie wstępne Trybunału Obrachunkowego - Akt niezaskarżalny - Akt przygotowawczy - Wstępne pisma informacyjne - Nota obciążeniowa - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2016/C 270/50)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Istituto di ricerche economiche per la pesca e l’acquacoltura – IREPA Onlus (Salerno, Włochy) (przedstawiciel: F. Tedeschini, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Moro, D. Nardi i K. Walkerová, pełnomocnicy) i Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: N. Scafarto i L. Massocchi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawierającej notę debetową z dnia 30 września 2014 r. wystawioną przez Komisję w celu odzyskania kwoty 458 347,35 EUR, a także sprawozdania Trybunału Obrachunkowego z dnia 27 lutego 2013 r., pism Komisji z dnia 12 lipca 2013 r. i z dnia 6 sierpnia 2014 r. oraz wszelkich aktów wcześniejszych, wydanych w związku z wyżej wymienionymi, jak i późniejszych, nawet tych nieznanych, które wywierają wpływ na sytuację prawną strony skarżącej w zakresie jej finansów.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Istituto di ricerche economiche per la pesca e l’acquacoltura – IREPA Onlus pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską i Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa T-239/15: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Cryo-Save/OHIM – MedSkin Solutions Dr. Suwelack (Cryo-Save)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/44

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Cryo-Save/OHIM – MedSkin Solutions Dr. Suwelack (Cryo-Save)
   (Sprawa T-239/15)
   (2015/C 236/59)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cryo-Save AG (Freienbach, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG (Billerbeck, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Cryo-Save” – wspólnotowy znak towarowy nr 4 6 25  216

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3.03.2015 w sprawie R 2567/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, że decyzja Wydziału Unieważnień z dnia 30.10. 2013 zostanie uchylona, a wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 4 6 25  216 zostanie oddalony;
               ewentualnie: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 37 lit. b (iv) rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-473/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Institut professionnel des agents immobiliers (IPI) przeciwko Geoffrey Englebert, Immo 9 SPRL, Grégory Francotte (Przetwarzanie danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuły 10 i 11 — Obowiązek informowania — Artykuł 13 ust. 1 lit. d) i g) — Wyjątki — Zakres wyjątków — Prywatni detektywi działający na zlecenie organizacji sprawującej kontrolę nad zawodem regulowanym — Dyrektywa 2002/58/WE — Artykuł 15 ust. 1)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Institut professionnel des agents immobiliers (IPI) przeciwko Geoffrey Englebert, Immo 9 SPRL, Grégory Francotte
   (Sprawa C-473/12) (1)

   (Przetwarzanie danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuły 10 i 11 - Obowiązek informowania - Artykuł 13 ust. 1 lit. d) i g) - Wyjątki - Zakres wyjątków - Prywatni detektywi działający na zlecenie organizacji sprawującej kontrolę nad zawodem regulowanym - Dyrektywa 2002/58/WE - Artykuł 15 ust. 1)
   2014/C 9/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Institut professionnel des agents immobiliers (IPI)

      Strona pozwana: Geoffrey Englebert, Immo 9 SPRL, Grégory Francotte

      Przy udziale: Union professionnelle nationale des détectives privés de Belgique (UPNDP), Association professionnelle des inspecteurs et experts d’assurances ASBL (APIEA), Conseil des ministres

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour constitutionnelle (Belgia) — Wykładnia art. 11 ust. 1 i art. 13 ust. 1 lit. d) i g) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31) oraz art. 6 ust. 3 TUE — Pełna harmonizacja? — Uprawnienie państwa członkowskiego do wprowadzenia ograniczenia lub wyłączenia od obowiązku natychmiastowego poinformowania zainteresowanej osoby — Zakres wyłączenia od wspomnianego obowiązku — Włączenie działalności zawodowej prywatnych detektywów — W razie odpowiedzi przeczącej, zgodność art. 13 dyrektywy 95/46/WE z art. 6 ust. 3 TUE, w szczególności w świetle zasad równości i niedyskryminacji

      Sentencja

   Wykładni art. 13 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy dokonywać w ten sposób, że państwa członkowskie mają nie obowiązek, a prawo wdrożenia do swych krajowych porządków prawnych przewidzianego w tym przepisie zwolnienia lub zwolnień z obowiązku informowania osób, których dane dotyczą, o przetwarzaniu ich danych.
   Czynności zawodowe prywatnych detektywów wykonywane na zlecenie organizacji zawodowej celem śledzenia naruszeń zasad wykonywania zawodu regulowanego, w niniejszym przypadku agenta nieruchomości, mieszczą się w zakresie stosowania zwolnienia przewidzianego w art. 13 ust. 1 lit. d) dyrektywy 95/46.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa F-131/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 lipca 2016 r. – Stips/Komisja (Służba publiczna – Członek personelu tymczasowego otrzymujący wynagrodzenie ze środków budżetowych na badania i inwestycje – Artykuł 2 lit. d) WZIP – Umowa na czas nieokreślony – Zmiana zaszeregowania do wyższej grupy – Postępowanie w sprawie zmiany zaszeregowania [2013] – Zakończenie postepowania po dniu 1 stycznia 2014 r. – Wejście w życie rozporządzenia nr 1023/2013 – Zasady dostępu do grupy zaszeregowania AD 13 – Stosowanie w drodze analogii art. 45 ust. 1 i załącznika I część A pkt 1 regulaminu pracowniczego – Odmowa zmiany zaszeregowania członka personelu tymczasowego mającego grupę AD 12 – prawo do ubiegania się o zmianę zaszeregowania – Zasady pewności prawa i niedziałania prawa wstecz – Prawo do dobrej administracji)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/38

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 lipca 2016 r. – Stips/Komisja
      (Sprawa F-131/15) (1)

      ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego otrzymujący wynagrodzenie ze środków budżetowych na badania i inwestycje - Artykuł 2 lit. d) WZIP - Umowa na czas nieokreślony - Zmiana zaszeregowania do wyższej grupy - Postępowanie w sprawie zmiany zaszeregowania [2013] - Zakończenie postepowania po dniu 1 stycznia 2014 r. - Wejście w życie rozporządzenia nr 1023/2013 - Zasady dostępu do grupy zaszeregowania AD 13 - Stosowanie w drodze analogii art. 45 ust. 1 i załącznika I część A pkt 1 regulaminu pracowniczego - Odmowa zmiany zaszeregowania członka personelu tymczasowego mającego grupę AD 12 - prawo do ubiegania się o zmianę zaszeregowania - Zasady pewności prawa i niedziałania prawa wstecz - Prawo do dobrej administracji))
      (2016/C 364/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Adolf Stips (Besozzo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o niezmienianiu zaszeregowania skarżącego na grupę AD13 w postępowaniu w sprawie zmiany zaszeregowania [2013].

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 stycznia 2015 r. o niedokonaniu zmiany zaszeregowania Adolfa Stipsa na grupę AD 13 w postępowaniu w sprawie zmiany zaszeregowania [2013].

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez A. Stipsa.

         (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015, s. 45.


title: Sprawa T-746/16: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 r. – Andreassons Åkeri i in./Komisja

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/34

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 r. – Andreassons Åkeri i in./Komisja
   (Sprawa T-746/16)
   (2017/C 038/47)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Andreassons Åkeri i Veddige AB (Veddige, Szwecja), Luke Transport AB (Laholm, Szwecja), Zimit Transportförmedling AB i konkurs (Veddige) (przedstawiciele: A. Broch i C.M. von Quitzow)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (Ares(2016) 4309876) z dnia 10 sierpnia 2016 r. w sprawie zamknięcia EU-Pilot 7504/15/EMPL

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy. Skarżący na mocy umów cywilnoprawnych zatrudnili polskich pracowników pracujących na własny rachunek, mających w Polsce zarejestrowaną działalność gospodarczą, którzy następnie świadczyli usługi na rzecz skarżących. Po wykonaniu usług, które były przedmiotem umowy, pracownicy wrócili do Polski, gdzie mają miejsce zamieszkania w świetle prawa ubezpieczeń społecznych. Następnie, po specjalnej ocenie (podatkowej), szwedzki Skatteverket (urząd podatkowy) zażądał od skarżących odprowadzenia uiszczanych przez szwedzkiego pracodawcę składek na ubezpieczenie społeczne w odniesieniu do polskich pracowników pracujących na własny rachunek i nałożył specjalne kary finansowe na skarżących. Jest to sprzeczne z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 574/72, które obecnie zostało zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 987/2009.

               2.

               Zarzut drugi. Na podstawie art. 4 rozporządzenia nr 574/72, które obowiązywało w chwili przystąpienia Szwecji do UE, szwedzki rząd wyznaczył Försäkringskassan (fundusz ubezpieczeń społecznych) jako organ właściwy dla Szwecji w zakresie kwestii dotyczących prawa ubezpieczeń społecznych w odniesieniu do wdrażania istotnych w tej sprawie przepisów prawa UE. Jednakże na podstawie szwedzkiego prawa krajowego to Skatteverket zapewnia pobór składek na ubezpieczenie społeczne od pracodawców.

               3.

               Zarzut trzeci. Składki na ubezpieczenie społeczne zostały potrącone dwukrotnie, czemu zapobieżenie mają właśnie na celu rozpatrywane przepisy.

               4.

               Zarzut czwarty. Istnieje wymóg, aby dana osoba musiała być zarejestrowana w szwedzkim Försäkringskassan po to, by składki uiszczane przez szwedzkiego pracodawcę mogły być pobierane w odniesieniu do polskich pracowników pracujących na własny rachunek. Skatteverket nie przeprowadził żadnego badania celem sprawdzenia, czy tak było. Okoliczność, że zgodnie z powyższym, składki na ubezpieczenie społeczne są odliczane bez konieczności ich zdeponowania w odniesieniu do konkretnej osoby, jak to ma miejsce w wielu państwach członkowskich, należy uznać za sprzeczną z prawem Unii.


title: Sprawa T-450/15: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2016 r. – Satkirit Holdings/EUIPO – Advanced Mailing Solutions (luvo) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego luvo — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy luvo — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/16

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2016 r. – Satkirit Holdings/EUIPO – Advanced Mailing Solutions (luvo)
   (Sprawa T-450/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego luvo - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy luvo - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 410/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Satkirit Holdings Ltd (Douglas, wyspa Man) (przedstawiciele: M. Vanhegan, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Śliwińska i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Advanced Mailing Solutions Ltd (East Kilbride, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 maja 2015 r. (sprawa R 877/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Advanced Mailing Solutions a Satkirit Holdings.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Satkirit Holdings Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa T-425/08: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — KODA przeciwko Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — KODA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-425/08)
   (2008/C 327/59)
   Język postępowania: duński
   Strony

      Strona skarżąca: KODA (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: adwokaci K. Dyekjær i J. Borum)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. — (Sprawa COMP/C2/38.698 CISAC) w całości, lub

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. — (Sprawa COMP/C2/38.698 CISAC) w zakresie dotyczącym KODA, lub

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 oraz art. 4, ust. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. — (Sprawa COMP/C2/38.698 CISAC), lub

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 3 oraz art. 4, ust. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. — (Sprawa COMP/C2/38.698 CISAC) w zakresie dotyczącym KODA, lub

               —

               tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 3 oraz art. 4, ust. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. — (Sprawa COMP/C2/38.698 CISAC) w zakresie dotyczącym przekazu drogą kablową; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca zwraca się o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia z dnia 16 lipca 2008 r. C(2008) 3435 wersja ostateczna (Sprawa nr COMP/C2/38.698 — CISAC), w której stwierdzono, że skarżąca naruszyła art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG, zawierając porozumienia o udzielaniu wzajemnych upoważnień do reprezentacji oraz stosując w praktyce ograniczenia członkostwa (art. 1), klauzule wyłączności (art. 2), oraz, wraz z innymi organizacjami zbiorowego zarządzania, koordynując terytorialne rozgraniczenia wzajemnych upoważnień w taki sposób, aby ograniczyć do terytorium krajowego każdej z tych organizacji zakres obowiązywania licencji obejmujących prawa do publicznego wykonywania utworów w odniesieniu do przekazu drogą internetową, satelitarną oraz kablową (art. 3).
   Skargę swą skarżąca opiera na następujących zarzutach:

               —

               zaskarżona decyzja została wydana z uchybieniem wymogów proceduralnych ze względu na to, że w oczywisty sposób różni się ona w istotnych kwestiach od pisma w sprawie przedstawienia zarzutów;

               —

               zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa ze względu na to, po pierwsze, że nie zostało dowiedzione, iż zawarcie przez skarżącą w umowie w przedmiocie wzajemnej reprezentacji w odniesieniu do przekazu drogą internetową, satelitarną oraz kablową postanowienia o rozgraniczeniach terytorialnych stanowi praktykę uzgodnioną z organizacjami zbiorowego zarządzania z innych państw będących członkami EOG, oraz, po drugie, że rozgraniczenia terytorialne nie naruszają konkurencji.

         Tytułem ewentualnym skarżąca podnosi, że naruszenie nie zostało dowiedzione w zakresie dotyczącym licencji na przekaz drogą kablową.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie T-86/04 Asa Sundholm przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Ocena za lata 2001-2002)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/18

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 20 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-86/04 Asa Sundholm przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Służba publiczna - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Ocena za lata 2001-2002)
   (2005/C 155/35)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-86/04, Asa Sundholm, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkała w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez adwoakatów S. Orlandiego, A.Coolena, J. N. Louis'a i E. Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Berardis Kayser oraz H. Kraemer, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za okres oceny 2001-2002, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, wydał w dniu 20 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 10 kwietnia 2003 r. zawierającej sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.

               2

               Komisja obciążona zostaje kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa C-472/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di L’Aquila (Włochy) w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Gabriele Di Girolamo/Ministero della Giustizia

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di L’Aquila (Włochy) w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Gabriele Di Girolamo/Ministero della Giustizia
   (Sprawa C-472/17)
   (2017/C 347/19)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Giudice di pace di L’Aquila

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gabriele Di Girolamo

      Strona pozwana: Ministero della Giustizia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy działalność służbowa skarżącego sędziego pokoju wchodzi w zakres pojęcia „pracownika zatrudnionego na czas określony” na podstawie art. 1 ust. 3 i art. 7 dyrektywy 2003/88 (1) w związku z klauzulą 2 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70 (2) oraz art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

               2)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy sędzia zwyczajny lub sędzia zawodowy może być uważany za pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony porównywalnie z „sędzią pokoju” będącym pracownikiem zatrudnionym na czas określony do celów stosowania klauzuli 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70?

               3)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy różnice w procedurze stałego zatrudnienia sędziów zwyczajnych w stosunku do ustawowej procedury naboru stosowanej do zatrudnienia na czas określony sędziów pokoju stanowi powód o charakterze obiektywnym w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70, w celu uzasadnienia braku stosowania – przez „żywe prawo” Corte della Cassazione (sądu kasacyjnego), izby połączone, w wyroku nr 13721/2017 oraz Consiglio di Stato (rady stanu) w opinii z dnia 8 kwietnia 2017 r. nr 464/2017 – do sędziów pokoju, jak w wypadku skarżącego będącego pracownikiem zatrudnionym na czas określony, na tych samych warunkach pracy stosowanych do porównywalnych sędziów zwyczajnych zatrudnionych na czas nieokreślony; a także, w celu uzasadnienia braku stosowania środków zapobiegawczych oraz sankcji przeciwko stanowiącemu nadużycie stosowaniu umów na czas określony, w tym klauzuli 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70 oraz wewnętrznego przepisu transponującego w art. 5 ust. 4a decreto legislativo nr 368/2001? Należy wskazać, że brak jest fundamentalnej zasady wewnętrznego porządku prawnego lub normy konstytucyjnej, które mogłyby uzasadnić dyskryminację w odniesieniu do warunków pracy oraz bezwzględny zakaz przekształcenia w stosunek pracy na czas nieokreślony w wypadku sędziów pokoju, także w świetle poprzedniego przepisu krajowego (art. 1 ustawy nr 217/1974), który przewidywał już zrównanie warunków pracy oraz stabilizację kolejnych stosunków pracy na czas określony sędziów honorowych.

               4)

               W każdym wypadku, czy w sytuacji takiej jak będąca przedmiotem sprawy, z art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z unijnoprawnym pojęciem niezawisłego i bezstronnego sędziego sprzeczne jest działanie sędziego pokoju, który, zainteresowany określonym rozwiązaniem sporu na korzyść strony skarżącej, która jako wyłączną pracę sprawuje identyczne funkcje sądownicze, może zastąpić sędziego właściwego na podstawie ustawy z powodu odmowy przez najwyższy organ sądownictwa krajowego – Corte di Cassazione, izby połączone – zapewnienia skutecznej ochrony dochodzonych praw, zobowiązując w ten sposób sędziego właściwego na podstawie ustawy do stwierdzenia braku swojej właściwości do uznania dochodzonego prawa, mimo że sporne prawo – jak wynagrodzenie za urlop w postępowaniu głównym – ma podstawę w prawie pierwotnym i prawie wtórnym Unii Europejskiej w sytuacji bezpośredniego wertykalnego stosowania przepisów „wspólnotowych” wobec państwa? Na wypadek, gdyby Trybunał stwierdził naruszenie art. 47 karty, wnosi się ponadto o wskazanie środków krajowych w celu uniknięcia, aby naruszenie przepisu pierwotnego prawa Unii prowadziło także do bezwzględnej odmowy ochrony praw podstawowych chronionych przez prawo Unii w niniejszej sprawie.

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9).

      (2)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca porozumienia ramowego w sprawie umów na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 175, s. 43).


title: Sprawa F-34/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 maja 2014 r. – Alexandrou przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/231/12 — Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej — Dostęp do dokumentów)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 maja 2014 r. – Alexandrou przeciwko Komisji
   (Sprawa F-34/13) (1)

   ((Służba publiczna - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/231/12 - Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej - Dostęp do dokumentów))
   2014/C 194/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christodoulos Alexandrou (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat R. Duta)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AD/231/12 o niedopuszczeniu skarżącego do etapu oceny zintegrowanej w ramach tego konkursu.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               C. Alexandrou pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 58.


title: Sprawa C-314/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Société Pipeline Méditerranée et Rhône (SPMR) przeciwko Administration des douanes et droits indirects, Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières (DNRED) (Dyrektywa 92/12/EWG — Podatki akcyzowe — Oleje mineralne — Ubytki — Zwolnienie z podatku — Siła wyższa)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/18

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Société Pipeline Méditerranée et Rhône (SPMR) przeciwko Administration des douanes et droits indirects, Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières (DNRED)
   (Sprawa C-314/06) (1)

   (Dyrektywa 92/12/EWG - Podatki akcyzowe - Oleje mineralne - Ubytki - Zwolnienie z podatku - Siła wyższa)
   (2008/C 51/29)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation — Francja
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Pipeline Méditerranée et Rhône (SPMR)

      Strona pozwana: Administration des douanes et droits indirects, Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières (DNRED)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation — Wykładnia art. 14 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, str. 1) — Zwolnienie z podatku przewidziane w ramach systemu zawieszenia dla ubytków wynikających z czynników losowych lub siły wyższej jedynie wówczas, gdy ubytki wynikają z właściwości produktu i powstały w trakcie procesu produkcji przetwarzania, składowania i transportu — Stosowanie tego zwolnienia do ubytku produktu naftowego następującego w wyniku wycieku, a następnie pęknięcia rurociągu eksploatowanego przez właściciela składu.
   Sentencja

               1)

               Pojęcie „siła wyższa” w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zmienionej przez dyrektywę Rady 94/74/WE z dnia 22 grudnia 1994 r., obejmuje okoliczności niezależne od właściciela składu, nadzwyczajne i nieprzewidywalne, których konsekwencji nie można było uniknąć, pomimo dochowania w tym celu należytej staranności. Przesłanka, zgodnie z którą okoliczności powinny być niezależne od właściciela składu, nie ogranicza się do okoliczności zewnętrznych wobec niego w sensie materialnym lub psychicznym, lecz obejmuje również okoliczności, które w sposób obiektywny jawią się jako wychodzące spod kontroli właściciela składu lub jako znajdujące się poza sferą jego odpowiedzialności.

               2)

               Ubytki dotyczące części produktów, które wyciekły z rurociągu, wynikające ze stanu ciekłego tych produktów oraz z właściwości podłoża, na które wyciekły, które to okoliczności przeszkodziły ich odzyskaniu, nie można uznać za „ubytki powstałe w skutek właściwości produktów” w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 92/12, zmienionej przez dyrektywę 94/74.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa F-38/06 R: Postanowienie Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia  31 maja 2006 r.  — Bianchi przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/34

         Postanowienie Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 31 maja 2006 r. — Bianchi przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia
   (Sprawa F-38/06 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych)
   (2006/C 165/68)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Irène Bianchi (Turyn, Włochy) (Przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja Kształcenia (Przedstawiciel: M. Dunbar, dyrektor, G. Vandersanden, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Zawieszenie wykonania decyzji z dnia 24 października 2005 r. w której Europejska Fundacja Kształcenia odmówiła przedłużenia skarżącej umowy członka personelu tymczasowego oraz zarządzenie środków tymczasowych.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygniecie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


               18.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/22

         Listy do celów ustalenia składów orzekających
   (2006/C 42/08)
   Na posiedzeniu w dniu 17 stycznia 2006 r. Trybunał sporządził poniższą listę, o której mowa w art. 11c § 2 regulaminu do celu ustalenia składu wielkiej izby:

               A. M. La Pergola

               L. Bay Larsen

               J.-P. Puissochet

               A. Ó Caoimh

               R. Schintgen

               E. Levits

               N. Colneric

               U. Lõhmus

               S. von Bahr

               J. Klučka

               J. N. Cunha Rodrigues

               J. Malenovský

               R. Silva de Lapuerta

               M. Ilešič

               K. Lenaerts

               A. Borg Barthet

               K. Schiemann

               G. Arestis

               J. Makarczyk

               E. Juhász

               P. Kūris

         Na posiedzeniu w dniu 17 stycznia 2006 r. Trybunał sporządził poniższe listy, o których mowa w art. 11d § 2 akapit pierwszy regulaminu do celu ustalenia składu II izby:

               R. Schintgen

               L. Bay Larsen

               R. Silva de Lapuerta

               J. Klučka

               J. Makarczyk

               G. Arestis

               P. Kūris

         Na posiedzeniu w dniu 17 stycznia 2006 r. Trybunał sporządził poniższe listy, o których mowa w art. 11d § 2 akapit drugi regulaminu do celu ustalenia składu V izby:

               R. Schintgen

               R. Silva de Lapuerta

               P. Kūris

               G. Arestis

               J. Klučka

               L. Bay Larsen


title: Sprawa T-850/14: Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2015 r. – CompuGroup Medical/OHIM – Schatteiner (SAM) (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólnotowy znak towarowy — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Doręczenie decyzji izby odwoławczej na koncie elektronicznym w OHIM przedstawiciela skarżącego — Przekroczenie terminu — Brak siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/28

         Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2015 r. – CompuGroup Medical/OHIM – Schatteiner (SAM)
   (Sprawa T-850/14)
   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólnotowy znak towarowy - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Doręczenie decyzji izby odwoławczej na koncie elektronicznym w OHIM przedstawiciela skarżącego - Przekroczenie terminu - Brak siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności - Oczywista niedopuszczalność))
   (2016/C 068/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: CompuGroup Medical AG (Koblencja, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Dix)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Simon Schatteiner (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci F. Schulz i H. Pernez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2014 r. (sprawa R 818/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Simonem Schatteinerem a CompuGroup Medical AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               CompuGroup Medical AG zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Sprawa C-442/15 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 22 września 2016 r. – Pensa Pharma, SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Ferring BV, Farmaceutisk Laboratorium Ferring A/S (Odwołanie — Unijny znak towarowy — Słowny znak towarowy PENSA PHARMA — Graficzny znak towarowy pensa — Wnioski o unieważnienie złożone przez właścicieli słownych znaków towarowych pentasa — Unieważnienie prawa — Postępowanie przed EUIPO — Zmiana przedmiotu sporu — Nowy zarzut przed Sądem)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/22

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 22 września 2016 r. – Pensa Pharma, SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Ferring BV, Farmaceutisk Laboratorium Ferring A/S
   (Sprawa C-442/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Unijny znak towarowy - Słowny znak towarowy PENSA PHARMA - Graficzny znak towarowy pensa - Wnioski o unieważnienie złożone przez właścicieli słownych znaków towarowych pentasa - Unieważnienie prawa - Postępowanie przed EUIPO - Zmiana przedmiotu sporu - Nowy zarzut przed Sądem))
   (2016/C 419/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pensa Pharma, SA (przedstawiciele: R. Kunze i G. Würtenberger, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), Ferring BV, Farmaceutisk Laboratorium Ferring A/S (przedstawiciele: I. Fowler, solicitor, i D. Slopek, Rechtsanwalt).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Pensa Pharma SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa F-138/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2011 r. — Van Arum przeciwko Parlamentowi

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2011 r. — Van Arum przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-138/07) (1)

   2012/C 138/91
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008, s. 48.


title: Sprawa C-426/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku — Rzeczpospolita Polska) — Dariusz Krawczyński przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Białymstoku (Podatki wewnętrzne — Podatki od pojazdów samochodowych — Podatek akcyzowy — Pojazdy używane — Przywóz)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/16

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku — Rzeczpospolita Polska) — Dariusz Krawczyński przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Białymstoku
   (Sprawa C-426/07) (1)

   (Podatki wewnętrzne - Podatki od pojazdów samochodowych - Podatek akcyzowy - Pojazdy używane - Przywóz)
   (2008/C 223/26)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dariusz Krawczyński

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku — Wykładnia art. 90 WE i art. 33 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG: szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Przepisy krajowe ustanawiające podatek akcyzowy, któremu podlega każda sprzedaż samochodu osobowego przed jego pierwszą rejestracją na terytorium kraju
   Sentencja

               1)

               Artykuł 33 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu takiemu, jaki jest przewidziany w Polsce przez Ustawę z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, któremu podlega każda sprzedaż pojazdów samochodowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium kraju.

               2)

               Artykuł 90 akapit pierwszy WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu takiemu jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym w zakresie, w jakim kwota podatku, któremu podlega sprzedaż przed pierwszą rejestracją pojazdów używanych sprowadzonych z innego państwa członkowskiego przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy uregulowanie sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, a w szczególności stosowanie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, ma takie skutki.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa T-136/09: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2010 r. — Komisja przeciwko Gal-Or (Klauzula arbitrażowa — Umowa przewidująca pomoc finansową zawarta w ramach specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie energii nuklearnej — Niedotrzymanie warunków umowy — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odsetki za zwłokę — Postępowanie zaoczne)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/30

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2010 r. — Komisja przeciwko Gal-Or
   (Sprawa T-136/09) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa przewidująca pomoc finansową zawarta w ramach specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie energii nuklearnej - Niedotrzymanie warunków umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za zwłokę - Postępowanie zaoczne)
   2010/C 317/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.M. Rouchaud-Joët i F. Mirza, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów B. Katan i M. van der Woudego, następnie przez B. Katan)

      Strona pozwana: Benjamin Gal-Or (Jupiter, Floryda, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga oparta na klauzuli arbitrażowej mająca na celu zasądzenie od B. Gal-Ora zwrotu kwoty 205 611 EUR, jaką wypłaciła mu Komisja w ramach umowy IN/0042/97, wraz z odsetkami za zwłokę, oraz zapłatę odsetek za zwłokę od kwoty 9 231,25 EUR, która stanowi koszty postępowania wszczętego przez B. Gal-Ora przeciwko Komisji przed sądami niderlandzkimi.

      Sentencja

               1)

               Benjamin Gal-Or zapłaci na rzecz Komisji Europejskiej kwotę główną 205 611 EUR wraz z odsetkami w wysokości:

                           —

                           2,75 % od dnia 2 marca 2003 r.;

                           —

                           2,50 % od dnia 7 marca 2003 r.;

                           —

                           2,00 % od dnia 6 czerwca 2003 r.;

                           —

                           2,25 % od dnia 6 grudnia 2005 r.;

                           —

                           2,50 % od dnia 8 marca 2006 r.;

                           —

                           2,75 % od dnia 15 czerwca 2006 r.;

                           —

                           3,00 % od dnia 9 sierpnia 2006 r.;

                           —

                           3,25 % od dnia 11 października 2006 r.;

                           —

                           3,50 % od dnia 13 grudnia 2006 r.;

                           —

                           3,75 % od dnia 14 marca 2007 r.;

                           —

                           4,00 % od dnia 13 czerwca 2007 r.;

                           —

                           4,25 % od dnia 9 lipca 2008 r.;

                           —

                           3,75 % od dnia 15 października 2008 r.;

                           —

                           3,25 % od dnia 12 listopada 2008 r.;

                           —

                           2,50 % od dnia 10 grudnia 2008 r.;

                           —

                           2,00 % od dnia 21 stycznia 2009 r.;

                           —

                           1,50 % od dnia 11 marca 2009 r.;

                           —

                           1,25 % od dnia 8 kwietnia 2009 r.;

                           —

                           1,00 % od dnia 13 maja 2009 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               B. Gal-Or zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-173/11: Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. – Hesse i Lutter & Partner przeciwko OHIM – Porsche (Carrera) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Carrera – Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe CARRERA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 – Częściowe wstąpienie do sprawy w miejsce jednej ze stron sporu)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/29

      Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. – Hesse i Lutter & Partner przeciwko OHIM – Porsche (Carrera)
      (Sprawa T-173/11) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Carrera - Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe CARRERA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 - Częściowe wstąpienie do sprawy w miejsce jednej ze stron sporu)
      (2015/C 016/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strony skarżące: Kurt Hesse (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann); oraz Lutter & Partner GmbH (Garching, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Lindner)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. Stolz)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 stycznia 2011 r. (sprawa R 306/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG a Kurtem Hessem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Kurt Hesse i Lutter & Partner GmbH pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG.

         (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-156/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 stycznia 2010 r. w sprawie T-34/07 Karen Goncharov przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM: DSB, wniesione w dniu 6 kwietnia 2010 r. przez Karena Goncharova

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 stycznia 2010 r. w sprawie T-34/07 Karen Goncharov przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM: DSB, wniesione w dniu 6 kwietnia 2010 r. przez Karena Goncharova
   (Sprawa C-156/10 P)
   2010/C 148/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Karen Goncharov (przedstawiciele: adwokaci A. Späth i G.N. Hasselblatt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), DSB

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawie T-34/07;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 grudnia 2006 r. (sprawa R 1330/2005-2); i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Trybunałem, Sądem i Izbą Odwoławczą oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący podnosi, że wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawie T-34/07 należy uchylić, ponieważ narusza on przepis dotyczący względnych podstaw odmowy rejestracji art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego).
   Zdaniem skarżącego Sąd błędnie zastosował ogólne zasady dotyczące oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W szczególności Sąd nie dokonał całościowej oceny okoliczności niniejszego przypadku, gdyż nie uwzględnił, że rozpatrywane znaki towarowe składają się z akronimów.
   Wreszcie według skarżącego sąd oparł swoje orzeczenie wyłącznie na zasadzie empirycznej, zgodnie z którą konsument przywiązuje zwykle większą wagę do początkowej części wyrazu. Z tego względu Sąd stwierdził, że różnica polegająca na obecności litery „W” w zakwestionowanym znaku towarowym nie wystarcza do usunięcia podobieństwa wizualnego i fonetycznego.
   Skarżący zarzuca, że Sąd przeoczył przy tym, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie chodzi o słowa, ale a akronimy. Uzasadnienie wyroku wskazuje, że Sąd nie przeprowadził całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ale raczej oparł się wyłącznie na zasadzie empirycznej, która nadto nie stosuje się do niniejszego przypadku.
   Konsument jest bowiem przyzwyczajony w przypadku akronimów do kierowania swojej uwagi oddzielnie na każdą poszczególną literę. Zasady empiryczne dotyczące słownych znaków towarowych składających się ze słów nie mogą z tego powodu stosować się bez zastrzeżeń do słownych znaków towarowych składających się z akronimów.


title: Sprawa C-236/06: Skarga wniesiona w dniu  24 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/22

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-236/06)
   (2006/C 165/42)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Maidani i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (1), a w każdym razie poprzez niepodanie ich do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 12 października 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 96, str. 16.


title: Sprawa T-71/14: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2015 r. – Swatch/OHIM – Panavision Europe (SWATCHBALL) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SWATCHBALL — Wspólnotowe, słowny i graficzny, oraz międzynarodowe, słowny i graficzne, znaki towarowe SWATCH i swatch — Względna podstawa odmowy rejestracji — Naruszenie renomy — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/34

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2015 r. – Swatch/OHIM – Panavision Europe (SWATCHBALL)
   (Sprawa T-71/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SWATCHBALL - Wspólnotowe, słowny i graficzny, oraz międzynarodowe, słowny i graficzne, znaki towarowe SWATCH i swatch - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 213/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Swatch AG (Biel, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Panavision Europe Ltd (Greenford, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 listopada 2013 r. (sprawa R 470/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Swatch AG a Panavision Europe Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Swatch AG zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawa C-514/15 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. – HIT Groep BV/Komisja Europejska (Odwołanie – Art. 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek stali sprężającej – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Art. 23 ust. 2 – Obliczanie kwoty grzywny – Górna granica grzywny – Całkowity obrót uzyskany „w poprzedzającym roku obrotowym” – Odesłanie do innego roku obrotowego, niż rok obrotowy poprzedzający przyjęcie spornej decyzji – Zasada proporcjonalności)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/9

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. – HIT Groep BV/Komisja Europejska
      (Sprawa C-514/15 P) (1)

      ((Odwołanie - Art. 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Art. 23 ust. 2 - Obliczanie kwoty grzywny - Górna granica grzywny - Całkowity obrót uzyskany „w poprzedzającym roku obrotowym” - Odesłanie do innego roku obrotowego, niż rok obrotowy poprzedzający przyjęcie spornej decyzji - Zasada proporcjonalności))
      (2016/C 364/03)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: HIT Groep BV (przedstawiciele: G. van der Wal i L. Parret, advocaten)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel, S. Noë i V. Bottka, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Hit Groep BV zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Wykreślenie sprawy C-100/04

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/23

         Wykreślenie sprawy C-100/04 (1)

   (2005/C 93/46)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-100/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.04.2004


title: Sprawa F-123/10: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — Bancale i Buccheri przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/67

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — Bancale i Buccheri przeciwko Komisji
   (Sprawa F-123/10)
   ()
   2011/C 30/134
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giovanni Bancale (Waterloo, Belgia) i Roberto Buccheri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursów COM/INT/OLAF/09/AD8 i COM/INT/OLAF/09/AD10 o niedopuszczeniu skarżących do tych konkursów.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenienie niezgodności z prawem pkt 4 tytułu III ogłoszenia o konkursie EPSO/COM/INT/OLAF/09 w zakresie, w jakim zabrania on uwzględniania doświadczenia na poziomie uniwersyteckim uzyskanego przed otrzymaniem dyplomu uniwersyteckiego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odrzucających kandydatury skarżących w konkursie EPSO/COM/INT/OLAF/09;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-259/16: Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2016 r. – Trost Auto Service Technik/EUIPO (AUTOSERVICE.COM)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/60

         Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2016 r. – Trost Auto Service Technik/EUIPO (AUTOSERVICE.COM)
   (Sprawa T-259/16) (1)

   (2017/C 022/80)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa T-296/12: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2012 r. — Health Food Manufacturer’s Association i in. przeciwko Komisji

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/19

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2012 r. — Health Food Manufacturer’s Association i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-296/12)
   2012/C 250/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Health Food Manufacturer’s Association (East Molesey, Zjednoczone Królestwo); Quest Vitamins Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo); Natures Aid Ltd (Kirkham, Zjednoczone Królestwo); Natuur- & gezonheidsProducten Nederland (Ermelo, Niderlandy); New Care Supplements BV (Oisterwijk, Netherlands) (przedstawiciele: B. Kelly i G. Castle, solicitors, oraz P. Bogaert, prawnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 432/2012 z dnia 16 maja 2012 r. ustanawiającego wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci (Dz.U. L 136, s. 1);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 maja 2012 r. ustalającej wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych oraz wykaz tzw. zawieszonych oświadczeń zdrowotnych, których Komisja nie odrzuca, ani też nie dopuszcza;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty, wedle których rozporządzenie jest niezgodne z prawem z przyczyn określonych poniżej.

               1)

               Zarzut pierwszy, wedle którego

                           —

                           ustalenie wykazu dopuszczalnych ogólnych oświadczeń zdrowotnych, przy równoczesnym utrzymaniu wobec niektórych oświadczeń przepisu przejściowego art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (tj. rozdzielenie procedury oceny i wydania listy częściowej na podstawie art. 13 ust. 1) pozbawione jest jakiejkolwiek podstawy prawnej. Ponadto, stanowi naruszenie zasad: dobrej administracji, pewności prawa oraz zakazu dyskryminacji, a to z następujących przyczyn — brak było uzasadnienia dla rozdzielenia procesu; rozdzielenie pozbawione było przejrzystości; nie przeprowadzono konsultacji, ani nie wskazano adekwatnych powodów uzasadniajacych rozdzielenie; niektóre oświadczenia zostały „zawieszone” i w dalszym ciągu objęte są istniejącymi okresami przejściowymi określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1924/2006 (pomimo dotknięcia tych okresów przejściowych wadą w postaci braku pewności prawa).

               2)

               Zarzut drugi, wedle którego

                           —

                           niewłączenie wielu oświadczeń zdrowotnych do wykazu oświadczeń dopuszczonych narusza rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 poprzez zastosowanie nieprawidłowych kryteriów oceny, narusza zasadę dobrej administracji, zasadę pewności prawa, jak również obowiązek współpracy z krajowymi organami bezpieczeństwa żywnościowego oraz obowiązek odpowiedniego uzasadnienia.

               3)

               Zarzut trzeci, wedle którego

                           —

                           na wypadek, gdyby zarzuty określone wyżej zostały oddalone, skarżący podnoszą, że rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 jest nieważne jako takie z uwagi na naruszenie prawa do bycia wysłuchanym oraz zasady pewności prawa. Bezprawność rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 zostaje powołana w niniejszej skardze na podstawie art. 277 TFUE i przemawia za uznaniem bezprawności rozporządzenia (UE) nr 432/2012.


title: Sprawa T-425/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Hoffmann/EUIPO (Genius)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/46

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Hoffmann/EUIPO (Genius)
   (Sprawa T-425/16)
   (2016/C 343/62)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Karl Hoffmann (Bad Schwalbach, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt C. Jonas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Genius” – zgłoszenie nr 13 509 071

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie R 1631/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-553/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 26 października 2015 r. – Undis Servizi Srl/Comune di Sulmona

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 26 października 2015 r. – Undis Servizi Srl/Comune di Sulmona
   (Sprawa C-553/15)
   (2016/C 027/12)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Undis Servizi Srl

      Strona pozwana: Comune di Sulmona

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla celów ustalenia zasadniczej części działalności wykonywanej przez kontrolowaną jednostkę, należy brać także pod uwagę działalność powierzoną administracji publicznej niebędącej wspólnikiem wykonywaną na rzecz publicznych jednostek terytorialnych niebędących wspólnikami?

               2)

               Czy, dla celów ustalenia zasadniczej części działalności wykonywanej przez kontrolowaną jednostkę, należy brać także pod uwagę udzielenie zamówień na rzecz publicznych jednostek terytorialnych będących wspólnikami przed spełnieniem wymogu dotyczącego tzw. analogicznej kontroli?


title: Sprawa C-163/06 P: Postanowienie Trybunału z dnia 21 czerwca 2007 r. — Republika Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność — Akt niewywołujący wiążących skutków prawnych — Środki własne Wspólnot Europejskich — Postępowanie w sprawie naruszenia — Artykuł 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 — Odsetki za zwłokę — Negocjowanie porozumienia dotyczącego warunkowej zapłaty — Pisma zawierające odmowę)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/8

         Postanowienie Trybunału z dnia 21 czerwca 2007 r. — Republika Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-163/06 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność - Akt niewywołujący wiążących skutków prawnych - Środki własne Wspólnot Europejskich - Postępowanie w sprawie naruszenia - Artykuł 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 - Odsetki za zwłokę - Negocjowanie porozumienia dotyczącego warunkowej zapłaty - Pisma zawierające odmowę)
   (2007/C 235/12)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Finlandii (przedstawiciel: E. Bygglin, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Wilms i P. Aalto, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 9 stycznia 2006 r. w sprawie T-177/05 Finlandia przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w dwóch pismach Komisji, w której odmówiła ona rozpoczęcia negocjacji dotyczących warunkowej zapłaty należności celnych wymaganych tytułem środków własnych Wspólnoty (należności celne dotyczące przywozu sprzętu wojskowego)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


               10.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/7

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Sprawa E-22/15)
   (2015/C 410/06)
   Skarga przeciwko Księstwu Liechtensteinu została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 sierpnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera, Clémence Perrin i Íris Ísberg, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 15q rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji oraz dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii), dostosowanego do Porozumienia Protokołem 1 do tego Porozumienia, w wyznaczonym terminie, Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 aktów prawnych i na mocy art. 7 Porozumienia EOG;

               2.

               obciążenie Księstwa Liechtensteinu kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Księstwo Liechtensteinu najpóźniej do dnia 11 kwietnia 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 11 lutego 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji

               oraz

                  dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii przywołanych w pkt 15q rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanych do Porozumienia Protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom wynikającym z art. 2 aktów prawnych oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia aktów prawnych w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa T-590/11: Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2012 r. — S & S Szlegiel Szlegiel i Wiśniewski przeciwko OHIM — Scotch & Soda (SODA)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/69

         Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2012 r. — S & S Szlegiel Szlegiel i Wiśniewski przeciwko OHIM — Scotch & Soda (SODA)
   (Sprawa T-590/11) (1)

   2013/C 26/137
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-476/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Österreichischer Gewerkschaftsbund przeciwko Verband Österreichischer Banken und Bankiers (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy — Zasada niedyskryminacji — Układ zbiorowy pracy przewidujący dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Dodatek wypłacany pracownikom zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy według zasady pro rata temporis)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Österreichischer Gewerkschaftsbund przeciwko Verband Österreichischer Banken und Bankiers
   (Sprawa C-476/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy - Zasada niedyskryminacji - Układ zbiorowy pracy przewidujący dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Dodatek wypłacany pracownikom zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy według zasady pro rata temporis))
   (2015/C 007/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Österreichischer Gewerkschaftsbund

      Strona pozwana: Verband Österreichischer Banken und Bankiers

      Sentencja

   Wykładni klauzuli 4 pkt 2 Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin, zawartego w dniu 6 czerwca 1997 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zmienionej dyrektywą Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r., należy dokonywać w ten sposób, że zasada pro rata temporis ma zastosowanie do obliczania wysokości dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu wypłacanego przez pracodawcę na rzecz pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy na podstawie układu zbiorowego pracy takiego jak ten, który ma zastosowanie do pracowników banków i bankierów austriackich.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa T-39/10: A Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Pucci International (PUCCI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PUCCI — Wcześniejsze, graficzne i słowny, krajowe znaki towarowe Emidio Tucci i E. TUCCI — Wcześniejsze zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Emidio Tucci — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 oraz art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/23

         A Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Pucci International (PUCCI)
   (Sprawa T-39/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PUCCI - Wcześniejsze, graficzne i słowny, krajowe znaki towarowe Emidio Tucci i E. TUCCI - Wcześniejsze zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Emidio Tucci - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 oraz art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 355/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci E. López Camba, J.L. Rivas Zurdo i E. Seijo Veiguela, następnie J.L. Rivas Zurdo i E. Seijo Veiguela)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Emilio Pucci International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, M. Boletto i E. Gavuzzi)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 października 2009 r. (sprawa R 173/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés, SA a Emilio Pucci International BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Corte Inglés, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.