title: Sprawa C-336/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 24 lipca 2020 r. – QY / Bank 11 für Privatkunden und Handel GmbH

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 24 lipca 2020 r. – QY / Bank 11 für Privatkunden und Handel GmbH
      (Sprawa C-336/20)
      (2020/C 423/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Ravensburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: QY

         Strona pozwana: Bank 11 für Privatkunden und Handel GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W przedmiocie fikcji legalności zgodnie z art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie, § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB (ustawy wprowadzającej do niemieckiego kodeksu cywilnego):

                              a)

                              Czy art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB w zakresie, w jakim uznają klauzule umowne sprzeczne z wymogami określonymi w art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE (1) za czyniące zadość wymaganiom przewidzianym w art. 247 § 6 ust. 2 zdania pierwsze i drugie EGBGB oraz w art. 247 § 12 ust. 1 zdanie drugie pkt 2 lit. b) EGBGB, są niezgodne z art. 10 ust. 2 lit. p) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE?
                              Jeżeli tak:

                              b)

                              Czy z prawa Unii, a w szczególności z art. 10 ust. 2 lit. p) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE wynika, że art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB nie mają zastosowania, w zakresie, w jakim uznają klauzule umowne sprzeczne z wymogami określonymi w art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE za czyniące zadość wymaganiom przewidzianym w art. 247 § 6 ust. 2 zdania pierwsze i drugie EGBGB oraz w art. 247 § 12 ust. 1 zdanie drugie pkt 2 lit. b) EGBGB?

                        W przypadku braku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. b):

                  2)

                  W odniesieniu do obowiązkowych informacji zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE:

                              a)

                              Czy art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że rodzaj kredytu powinien wskazywać w stosownych przypadkach, że dana umowa jest umową o kredyt wiązany?
                              Jeżeli nie:

                              b)

                              Czy art. 10 ust. 2 lit. l) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że należy podać stopę oprocentowania dla odsetek za opóźnienie obowiązującą w chwili zawarcia umowy o kredyt wyrażoną jako wartość bezwzględna, a przynajmniej, iż należy podać tak wyrażoną obowiązującą stopę referencyjną (w tym przypadku stopę bazową zgodnie z § 247 BGB – niemieckiego kodeksu cywilnego), z której wynika obowiązująca stopa oprocentowania dla odsetek za opóźnienie poprzez dodanie odpowiedniej wartości (w tym przypadku pięciu punktów procentowych zgodnie z § 288 ust. 1 zdanie drugie BGB)?
                              Jeżeli nie:

                              c)

                              Czy art. 10 ust. 2 lit. t) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że istotne wymogi formalne dotyczące skorzystania przez konsumenta z pozasądowego mechanizmu reklamacyjnego i odwoławczego muszą być podane do wiadomości w umowie kredytowej?
                              Jeżeli na pytanie drugie lit. a), b) lub c) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:

                              d)

                              Czy art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że termin do odstąpienia zaczyna bieg dopiero wtedy, gdy informacje, o których mowa w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE, zostały przekazane w całości i o prawidłowej treści, przy czym nie ma znaczenia, czy brak lub nieprawidłowość informacji może mieć wpływ na zdolność konsumenta do oceny zakresu jego obowiązków?

                        Jeżeli na powyższe pytanie pierwsze lit. a) lub pytanie drugie lit. a), b) lub c) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:

                  3)

                  W przedmiocie utraty prawa do odstąpienia od umowy przewidzianego w art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE:

                              a)

                              Czy prawo do odstąpienia od umowy na podstawie art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE podlega utracie?
                              Jeżeli tak:

                              b)

                              Czy w przypadku utraty prawa chodzi o czasowe ograniczenie prawa do odstąpienia od umowy, które musi być określone w akcie rangi ustawowej?
                              Jeżeli nie:

                              c)

                              Czy zarzut utraty prawa wymaga pod względem subiektywnym, by konsument wiedział o dalszym istnieniu swojego prawa do odstąpienia od umowy lub przynajmniej, by jego niewiedza wynikała z rażącego niedbalstwa?
                              Jeżeli nie:

                              d)

                              Czy możliwość późniejszego przekazania kredytobiorcy przez kredytodawcę informacji, o których mowa w art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE, i spowodowania w ten sposób rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy zgodnie z zasadą dobrej wiary stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów dotyczących utraty przedmiotowego prawa?
                              Jeżeli nie:

                              e)

                              Czy wynik ten jest zgodny z utrwalonymi zasadami, którymi niemiecki sędzia jest związany na mocy ustawy zasadniczej, a jeśli tak, to w jaki sposób organ stosujący prawo w Niemczech ma rozwiązać konflikt między wiążącymi wymogami prawa międzynarodowego a wymogami ETS?

                        Niezależnie od odpowiedzi na powyższe pytania od pierwszego do trzeciego:

                  4)

                  W sprawie uprawnienia sądu orzekającego w składzie jednego sędziego do składania wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zgodnie z art. 267 akapit drugi TFUE:
                  Czy § 348a ust. 2 pkt 1 ZPO (niemieckiego kodeksu postępowania cywilnego) w zakresie, w jakim przepis ten dotyczy również wydawania postanowień w sprawie wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zgodnie z art. 267 akapit drugi 2 TFUE, jest niezgodny z uprawnieniem sądów krajowych do składania tych wniosków zgodnie z art. 267 akapit drugi TFUE, a zatem nie znajduje zastosowania do wydawania tych postanowień?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. 2008, L 133, s. 66).


title: Sprawa C-352/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 31 lipca 2020 r. – HOLD Alapkezelő Befektetési Alapkezelő Zrt. / Magyar Nemzeti Bank

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 31 lipca 2020 r. – HOLD Alapkezelő Befektetési Alapkezelő Zrt. / Magyar Nemzeti Bank
      (Sprawa C-352/20)
      (2020/C 423/24)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HOLD Alapkezelő Befektetési Alapkezelő Zrt.

         Druga strona postępowania: Magyar Nemzeti Bank

         Pytania prejudycjalne

      Czy w zakres polityki wynagrodzeń zarządzających funduszami inwestycyjnymi wchodzą dywidendy wypłacane [danym członkom kadry kierowniczej]:

                  a)

                  bezpośrednio, ze względu na to, że posiadają w zarządzającym funduszami inwestycyjnymi akcje uprzywilejowane, z którymi wiąże się prawo pierwszeństwa do dywidendy?; oraz

                  b)

                  za pośrednictwem jednoosobowych spółek akcyjnych będących własnością [danych członków kadry kierowniczej],
                  posiadających w tym zarządzającym funduszami akcje uprzywilejowane, z którymi wiąże się prawo do dywidendy?


title: Sprawa C-363/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 5 sierpnia 2020 r. – MARCAS MC Szolgáltató Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 5 sierpnia 2020 r. – MARCAS MC Szolgáltató Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-363/20)
      (2020/C 423/25)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MARCAS MC Szolgáltató Zrt.

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy praktyka organu podatkowego państwa członkowskiego, zgodnie z którą w ramach kontroli następczej deklaracji podatnika – w przypadku gdy nie stwierdzono naruszenia przez podatnika konkretnego przepisu dotyczącego rachunkowości lub normy prawa materialnego dotyczącej podatku będącego przedmiotem kontroli i nie zmieniono kwoty należnego podatku w odniesieniu do treści deklaracji w latach, których dotyczy działalność gospodarcza – organ podatkowy ustala, nie uzasadniając tego, istnienie różnicy w wysokości podatku na niekorzyść podatnika wyłącznie z tego powodu, że podatnik przy sporządzaniu swojej deklaracji nie brał pod uwagę, jak wymagał tego organ podatkowy, dwóch zasad podatkowych spośród zasad rachunkowości określonych w ustawie o rachunkowości państwa członkowskiego, tylko, korzystając z przysługującego mu zakresu swobody, sporządził tę deklarację w oparciu o inne zasady, które jego zdaniem regulowały rachunkowość jego działalności gospodarczej, jest zgodna z prawem do rzetelnego procesu uznanym jako ogólna zasada prawa w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) oraz z ogólnymi zasadami pewności prawa, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań?

                  2)

                  Czy art. 2 ust. 3 i art. 31 dyrektywy 78/660/EWG (czwarta dyrektywa) (1) mogą być interpretowane w świetle prawa do rzetelnego procesu uznanego w art. 47 karty praw podstawowych oraz ogólnych zasad pewności prawa, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ustanowionych jako ogólne zasady prawa Unii, w ten sposób, że w przypadku działalności gospodarczej dotyczącej kilku lat podatkowych, jeżeli organ podatkowy zastępuje wybrane przez podatnika zasady rachunkowości innymi zasadami rachunkowości, w konsekwencji czego dokonuje on zmiany zapisu księgowego, która ma wpływ również na deklaracje podatkowe z lat następujących bezpośrednio przed rokiem referencyjnym lub po tym roku, obowiązkowo musi on rozszerzyć swoją kontrolę również na te lata podatkowe, których dotyczy działalność gospodarcza i których w związku z tym dotyczą ustalenia organu podatkowego dotyczące okresu objętego kontrolą? Czy przeprowadzając kontrolę następczą deklaracji podatnika, organ podatkowy powinien wziąć pod uwagę w roku podatkowym objętym badaniem zapisy zmienione w drodze deklaracji uzupełniającej dotyczącej roku poprzedniego, w wyniku czego wystąpiła nadpłata dokonana przez podatnika, będąca konsekwencją zapłacenia podatku przed terminem płatności, czy też działanie, na podstawie którego organ podatkowy stwierdza istnienie zobowiązania podatkowego obciążającego podatnika pomimo nadpłaty, jest zgodne ze wskazanymi zasadami i z zakazem nadużycia prawa wynikającym z art. 54 karty praw podstawowych?

                  3)

                  Czy nałożenie sankcji za wybór potencjalnie nieprawidłowej procedury księgowej, polegającej na stwierdzeniu istnienia różnicy w kwocie podatku zakwalifikowanej jako zobowiązanie podatkowe, biorąc ponadto pod uwagę, że wiąże się to z nałożeniem grzywny – jakkolwiek w wysokości jedynie 10 % – oraz odsetek za zwłokę, w sytuacji gdy podatek będący przedmiotem sporu został uiszczony przed upływem terminu zapłaty i był on ujęty w toku postępowania aż do jego zakończenia jako nadpłata na bieżącym rachunku podatkowym skarżącej, w związku z czym nie miało miejsce uszczuplenie dochodów skarbu państwa i nie ma przesłanek nadużycia, jest proporcjonalne?

                  4)

                  Czy zasadę (ochrony) uzasadnionych oczekiwań można interpretować w ten sposób, że jej obiektywna podstawa, a mianowicie oczekiwanie podatnika co do sposobu księgowania, jest zasadna, jeżeli organ podatkowy przeprowadził uprzednio kontrolę w siedzibie podatnika, w toku której stwierdził, mimo iż nie złożono konkretnego oświadczenia lub wynika to jedynie w sposób dorozumiany z jego zachowania, że sporządzanie i prowadzenie dokumentów potwierdzających, ksiąg rachunkowych i zapisów jest zgodne z wymogami, czy też podatnik może powołać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań tylko jeżeli organ podatkowy przeprowadzi kontrolę następczą deklaracji podatkowych prowadzących do zakończonych okresów, obejmującą wszelkiego rodzaju podatki, i wyraźnie wyda pozytywny osąd o praktyce księgowej podatnika? Czy organ podatkowy działa w sposób zgodny z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jeżeli w późniejszych decyzjach przypisuje nieprawidłowościom w ewidencji księgowej skutki prawne i podatkowe w ten sposób, że powołując się na formalny lub niekompletny charakter wcześniejszej kontroli lub brak wyraźnego pozytywnego oświadczenia, nie uznaje on, iż skarżąca miała uzasadnione oczekiwania co do prawidłowości swojej wcześniejszej praktyki księgowej?

         (1)  Czwarta dyrektywa Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (Dz.U. 1978, L 222, s. 11; polskie wydanie specjalne: rozdział 17, tom 1, s. 55).


title: Sprawa C-373/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (Polska) w dniu 6 sierpnia 2020 r. – A.M. przeciwko Dyrektorowi Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (Polska) w dniu 6 sierpnia 2020 r. – A.M. przeciwko Dyrektorowi Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
      (Sprawa C-373/20)
      (2020/C 423/26)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A.M.

         Strona pozwana: Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawidłowe jest rozumienie przez organy krajowe definicji „trwałych użytków zielonych” – zamieszczonej w art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (1) – w ten sposób, że naturalne okresowe zalewanie i podtopienia łąk oraz pastwisk położonych w strefie szczególnej ochrony przyrodniczej (obszar Natura 2000; lński Park Krajobrazowy), powoduje podleganie tych gruntów tzw. „płodozmianowi” i skutkuje przerwaniem okresu pięciu lat (lub dłużej) niepodlegania temu „płodozmianowi”, co w konsekwencji stanowi także podstawę do pozbawienia lub ograniczenia płatności rolnośrodowiskowej rolnika, jak też dalsze konsekwencje finansowe związane z przerwaniem kontynuacji pięcioletniego okresu realizacji programu rolnośrodowiskowego”?

         (1)  Dz.U. 2009 L 316, s.1


title: Sprawa C-380/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – BQ / Deutsche Lufthansa AG

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – BQ / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-380/20)
      (2020/C 423/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BQ

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-381/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – VR / Deutsche Lufthansa AG

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – VR / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-381/20)
      (2020/C 423/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VR

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-382/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – AL / Deutsche Lufthansa AG

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – AL / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-382/20)
      (2020/C 423/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AL

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-383/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – LK / Deutsche Lufthansa AG

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – LK / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-383/20)
      (2020/C 423/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LK

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-384/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – DP / Deutsche Lufthansa AG

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – DP / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-384/20)
      (2020/C 423/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DP

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-389/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n° 2 de Vigo (Hiszpania) w dniu 14 sierpnia 2020 r. – CJ / Tesorería General de la Seguridad Social

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Vigo (Hiszpania) w dniu 14 sierpnia 2020 r. – CJ / Tesorería General de la Seguridad Social
      (Sprawa C-389/20)
      (2020/C 423/33)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Vigo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CJ

         Druga strona postępowania: Tesorería General de la Seguridad Social

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1), dotyczący równego traktowania, które oznacza brak jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, w zakresie obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, oraz art. 5 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/54/WE z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (2), który przewiduje podobny zakaz bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć w odniesieniu do zakresu zastosowania systemów zabezpieczenia społecznego i warunków przystępowania do nich, a także w zakresie obowiązku opłacania i obliczania wysokości składek, powinny być interpretowane w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego takiego jak art. 251 lit. d) Ley General de la Seguridad Social (ogólnej ustawy o zabezpieczeniu społecznym) [zgodnie z którym] „d) ochrona Sistema Especial para Empleados de Hogar (szczególnego systemu zabezpieczenia społecznego pracowników domowych) nie obejmuje zabezpieczenia na wypadek bezrobocia”?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy wspomniany przepis należy uznać za przykład dyskryminacji zakazanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. e) lub k) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w zakresie, w jakim adresatami rozpatrywanej normy, to znaczy art. 251 lit. d) Ley General de la Seguridad Social są niemal wyłącznie kobiety?

         (1)  Dz.U. 1979, L 6, s. 24.

         (2)  Dz.U. 2006, L 204, s. 23.


title: Sprawa C-392/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie (Polska) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – Europejska Agencja Chemikaliów Miejskiemu Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie (Polska) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – Europejska Agencja Chemikaliów Miejskiemu Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej
      (Sprawa C-392/20)
      (2020/C 423/34)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Europejska Agencja Chemikaliów

         Strona pozwana: Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 299 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej powinien być rozumiany w ten sposób, że należy stosować go wyłącznie do decyzji wydanych przez Radę, Komisję lub Europejski Bank Centralny, czy też także do decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów wydawanych w przedmiocie nałożenia dodatkowej opłaty administracyjnej?

                  2)

                  Czy zapis w art. 299 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowiący, że klauzula wykonalności jest nadawana, bez jakiejkolwiek kontroli innej niż weryfikacja autentyczności tytułu, należy rozumieć w ten sposób, że sąd krajowy orzekając w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności i stosując krajowe przepisy procedury cywilnej nie jest uprawniony do badania, czy roszczenie stwierdzone tytułem egzekucyjnym uległo przedawnieniu?


title: Sprawa C-393/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie (Polska) w dniu 18/08/2020 r. – T.B., D. sp. z. o. o. przeciwko G. I. A/S

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie (Polska) w dniu 18/08/2020 r. – T.B., D. sp. z. o. o. przeciwko G. I. A/S
      (Sprawa C-393/20)
      (2020/C 423/35)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: T.B., D. sp. z. o. o.

         Strona pozwana: G. I. A/S

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 13 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że może na niego powołać się osoba, która w zamian za usługi – świadczone na rzecz bezpośrednio poszkodowanego w wypadku drogowym w związku z zaistniałą szkodą – nabyła roszczenie o wypłatę odszkodowania, lecz nie prowadzi działalności zawodowej w zakresie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych od ubezpieczycieli i która pozwała, przed sąd miejsca w którym ma swoją siedzibę, ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej sprawcy wypadku, mającego siedzibę na terenie innego państwa członkowskiego?

                  2)

                  Czy art. 7 pkt 2 lub art. 12 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że może na niego powołać się osoba, która nabyła na podstawie umowy przelewu wierzytelność od poszkodowanego w wypadku drogowym w celu wytoczenia przed sąd państwa członkowskiego miejsca zdarzenia powództwa z tytułu odpowiedzialności cywilnej przeciwko ubezpieczycielowi sprawcy wypadku drogowego, który to ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie miejsca zdarzenia?

         (1)  Dz. U. 2012 L 351, s. 1-32


title: Sprawa C-396/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 30 lipca 2020 r. – CHEP Equipment Pooling NV / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 30 lipca 2020 r. – CHEP Equipment Pooling NV / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-396/20)
      (2020/C 423/36)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CHEP Equipment Pooling NV

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 20 ust. 1 dyrektywy Rady 2008/9/WE (1) z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (zwanej dalej „dyrektywą 2008/9/WE) należy interpretować w ten sposób, że pomimo oczywistych różnic w liczbach – pomimo iż nie pojawia się kwestia proraty (części proporcjonalnej) – pomiędzy wnioskiem o zwrot a fakturą ze szkodą dla podatnika, państwo członkowskie zwrotu może przyjąć, że nie ma konieczności występowania o dodatkową informacją oraz że uzyskało ono wszystkie informacje potrzebne do podjęcia decyzji w przedmiocie zwrotu?

         (1)  Dz.U. 2008, L 44, s. 23.


title: Sprawa C-406/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2020 r. – Phantasialand / Finanzamt Brühl

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2020 r. – Phantasialand / Finanzamt Brühl
      (Sprawa C-406/20)
      (2020/C 423/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Phantasialand

         Druga strona postępowania: Finanzamt Brühl

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy można powołać się na wymienienie w pkt 7 załącznika III w związku z art. 98 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE (1) targów, wesołych miasteczek i parków rozrywki, aby dokonać rozróżnienia dla celów opodatkowania parku rozrywki stawką podstawową, mimo że określenie „park rozrywki” obejmuje przedsiębiorstwa z branży wesołych miasteczek i parków rozrywki prowadzące działalność zarówno stacjonarną, jak i niestacjonarną?

                  2)

                  Czy orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym kontekst różnych świadczeń może skutkować tym, że nie są one podobne, znajduje zastosowanie do działalności w postaci parków rozrywki prowadzonej przez przedsiębiorstwa z branży wesołych miasteczek i parków rozrywki w formie niestacjonarnej i stacjonarnej?

                  3)

                  W przypadku udzielenia na drugie pytanie prejudycjalne odpowiedzi przeczącej:
                  Czy „punkt widzenia przeciętnego konsumenta”, który w świetle orzecznictwa Trybunału stanowi kluczowy element zasady neutralności podatku obrotowego, stanowi „perspektywę teoretyczną”, która nie może być przedmiotem postępowania dowodowego w postaci opinii biegłego?

         (1)  Dyrektywa Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-410/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de La Coruña (Hiszpania) w dniu 2 września 2020 r. – Banco Santander, S.A. / J.A.C. i M.C.P.R.

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de La Coruña (Hiszpania) w dniu 2 września 2020 r. – Banco Santander, S.A. / J.A.C. i M.C.P.R.
      (Sprawa C-410/20)
      (2020/C 423/38)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de La Coruña.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Banco Santander, S.A..

         Druga strona postępowania: J.A.C. i M.C.P.R..

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W przypadku gdy w ramach postępowania w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowej umorzone zostały wszystkie akcje, na jakie dzielił się kapitał zakładowy, czy art. 34 ust. 1 lit. a), art. 53 ust. 1 i 3 oraz art. 60 ust. 2 lit. b) i e) dyrektywy 2014/59/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 maja 2014 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby osoby, które nabyły swoje akcje kilka miesięcy przed wszczęciem postępowania w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, mogły w związku z podwyższeniem kapitału w drodze publicznej oferty subskrypcji wytoczyć powództwa odszkodowawcze lub powództwa o równoważnym skutku oparte na błędnych informacjach zawartych w prospekcie emisyjnym, przeciwko emitentowi lub instytucji powstałej w wyniku połączenia przez przejęcie?

                  2)

                  Czy w takim samym przypadku jak ten, o którym mowa w poprzednim pytaniu, art. 34 ust. 1 lit. a), art. 53 ust. 3 i art. 60 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 maja 2014 r. stoją na przeszkodzie temu, aby na podstawie powództw wytoczonych po restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji na emitenta lub na podmiot będący jego uniwersalnym następcą prawnym nałożone zostały w drodze sądowej zobowiązania do zwrotu równowartości subskrybowanych akcji oraz zapłaty odsetek w wyniku stwierdzenia nieważności z mocą wsteczną (ex tunc) umowy subskrypcji akcji?

         (1)  Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).


title: Sprawa C-411/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 2 września 2020 r. – S / Familienkasse Niedersachsen-Bremen der Bundesagentur für Arbeit

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 2 września 2020 r. – S / Familienkasse Niedersachsen-Bremen der Bundesagentur für Arbeit
      (Sprawa C-411/20)
      (2020/C 423/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Bremen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: S

         Druga strona postępowania: Familienkasse Niedersachsen-Bremen der Bundesagentur für Arbeit

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 24 dyrektywy 2004/38/WE (1) i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (2) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego obywatel innego państwa członkowskiego, który ustanawia miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu na terytorium krajowym i nie przedstawia dowodu, że uzyskuje krajowe dochody z tytułu rolnictwa i leśnictwa, z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, z tytułu pracy na własny rachunek lub z tytułu pracy najemnej w ciągu pierwszych trzech miesięcy od ustanowienia miejsca zamieszkania lub miejsca zwykłego pobytu, nie ma prawa do świadczeń rodzinnych, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. j) w związku z art. 1 lit. z) rozporządzenia (WE) nr 883/2004, gdy tymczasem obywatel odnośnego państwa członkowskiego znajdujący się w tej samej sytuacji ma prawo do świadczeń rodzinnych, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. j) w związku z art. 1 lit. z) rozporządzenia (WE) nr 883/2004, bez wykazania uzyskiwania dochodów z tytułu rolnictwa i leśnictwa, z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, z tytułu pracy na własny rachunek lub z tytułu pracy najemnej?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1)


title: Sprawa C-415/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 września 2020 r. – Gräfendorfer Geflügel- und Tiefkühlfeinkost Produktions GmbH / Hauptzollamt Hamburg

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 września 2020 r. – Gräfendorfer Geflügel- und Tiefkühlfeinkost Produktions GmbH / Hauptzollamt Hamburg
      (Sprawa C-415/20)
      (2020/C 423/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gräfendorfer Geflügel- und Tiefkühlfeinkost Produktions GmbH.

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Hamburg.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy państwa członkowskie są na podstawie prawa Unii zobowiązane do zwrotu opłat pobranych z naruszeniem prawa Unii wraz z odsetkami również w przypadkach, w których powodem zwrotu nie jest stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości sprzeczność z prawem Unii podstawy prawnej, lecz dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości wykładnia (pod-)pozycji nomenklatury scalonej?

                  2)

                  Czy rozwinięte przez Trybunał Sprawiedliwości zasady prawa Unii dotyczące prawa do odsetek mogą mieć zastosowanie również do płatności refundacji wywozowych, których przyznania właściwy organ państwa członkowskiego odmówił z naruszeniem prawa Unii?


title: Sprawa C-426/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Braga (Portugalia) w dniu 10 września 2020 r. – GD, ES / Luso Temp – Empresa de Trabalho Temporário, S.A.

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Braga (Portugalia) w dniu 10 września 2020 r. – GD, ES / Luso Temp – Empresa de Trabalho Temporário, S.A.
      (Sprawa C-426/20)
      (2020/C 423/41)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca de Braga.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: GD, ES

         Strona pozwana: Luso Temp – Empresa de Trabalho Temporário, S.A.

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 3 ust. 1 lit. f) i art. 5 ust. 1 Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE (1) z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej sprzeciwiają się zasadzie, takiej jak zawarta w art. 185 ust. 6 Código do Trabalho (aprovado pela Lei n.o 7/2009, de 12 de fevereiro) [kodeksu pracy (przyjętego ustawą nr 7/2009 z dnia 12 lutego)], zgodnie z którą pracownik tymczasowy zawsze ma prawo jedynie do urlopu i odpowiadającego mu dodatku proporcjonalnie do czasu pracy wyświadczonej na rzecz przedsiębiorstwa użytkownika, nawet wówczas, gdy rozpocznie on pracę w danym roku kalendarzowym i zakończy ją dwa lata kalendarzowe lub więcej po tej dacie, podczas gdy do pracownika zatrudnionego bezpośrednio przez przedsiębiorstwo użytkownika i wykonującego tę samą pracę przez ten sam okres czasu ma zastosowanie ogólny system urlopowy, gwarantujący mu większy, ponieważ nieproporcjonalny do czasu pracy, okres urlopu i odpowiedni dodatek urlopowy?

         (1)  Dz.U. 2008, L 327, s. 9.


title: Sprawa C-436/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 16 września 2020 r. – Asociación Estatal de Entidades de Servicios de Atención a Domicilio (ASADE) / Consejería de Igualdad y Políticas Inclusivas

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 16 września 2020 r. – Asociación Estatal de Entidades de Servicios de Atención a Domicilio (ASADE) / Consejería de Igualdad y Políticas Inclusivas
      (Sprawa C-436/20)
      (2020/C 423/42)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Asociación Estatal de Entidades de Servicios de Atención a Domicilio (ASADE)

         Druga strona postępowania: Consejería de Igualdad y Políticas Inclusivas

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 49 TFUE oraz art. 76 i 77 (w związku z art. 74 i załącznikiem XIV) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które zezwalają instytucjom zamawiającym na zawieranie porozumień z podmiotami prywatnymi o celu niezarobkowym – nie tylko ze stowarzyszeniami wolontariackimi – dotyczących świadczenia wszelkiego rodzaju usług socjalnych na rzecz osób w zamian za zwrot kosztów bez stosowania procedur przewidzianych w dyrektywie w sprawie zamówień publicznych i niezależnie od wartości szacunkowej, w oparciu o samo tylko zakwalifikowanie wspomnianych podmiotów jako podmiotów niepodlegających zasadom dotyczącym zamówień publicznych?

                  2)

                  Na wypadek, gdyby odpowiedź na powyższe pytanie była przecząca, a zatem gdyby opisana w nim sytuacja była możliwa, czy art. 49 TFUE oraz art. 76 i 77 (w związku z art. 74 i załącznikiem XIV) dyrektywy w sprawie zamówień publicznych należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one instytucjom zamawiającym na zawieranie porozumień z podmiotami prywatnymi o celu niezarobkowym (nie tylko z organizacjami wolontariackimi) dotyczących świadczenia wszelkiego rodzaju usług socjalnych na rzecz osób w zamian za zwrot kosztów bez stosowania procedur przewidzianych w dyrektywie i niezależnie od wartości szacunkowej, w oparciu o samo tylko zakwalifikowanie wspomnianych podmiotów jako podmiotów niepodlegających zasadom dotyczącym zamówień publicznych, w przypadku gdy ponadto rzeczone przepisy krajowe nie zawierają wyraźnie przesłanek ustanowionych w art. 77 dyrektywy, lecz odsyłają do dalszych przepisów wykonawczych, nie przewidując wyraźnie wśród wytycznych dla owych przepisów wykonawczych wymogu, aby przepisy te przejęły dokładnie przesłanki ustanowione w art. 77 wspomnianej dyrektywy?

                  3)

                  Na wypadek, gdyby odpowiedź na powyższe pytanie również była przecząca, a zatem gdyby opisana w nim sytuacja była możliwa, czy art. 49 i 56 TFUE oraz art. 76 i 77 (w związku z art. 74 i załącznikiem XIV) dyrektywy w sprawie zamówień publicznych, a także art. 15 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (2) należy interpretować w ten sposób, że przy dokonywaniu wyboru podmiotu o celu niezarobkowym (nie tylko stowarzyszeń wolontariackich), z którym zawarte zostanie porozumienie dotyczące świadczenia wszelkiego rodzaju usług socjalnych na rzecz osób – poza usługami wymienionymi w art. 2 ust. 2 lit. j) wspomnianej dyrektywy [w sprawie zamówień publicznych] – zezwalają one instytucjom zamawiającym na uwzględnienie wśród kryteriów wyboru posiadania siedziby w miejscowości, w której świadczona będzie usługa?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (2)  Dz.U. L 376, s. 36.


title: Sprawa C-452/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 września 2020 r. – PJ / Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio dei monopoli per la Toscana, Ministero dell'Economia e delle Finanze

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 września 2020 r. – PJ / Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio dei monopoli per la Toscana, Ministero dell'Economia e delle Finanze
      (Sprawa C-452/20)
      (2020/C 423/43)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: PJ

         Druga strona postępowania: Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio dei monopoli per la Toscana, Ministero dell'Economia e delle Finanze

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 25 ust. 2 regio decreto (dekretu królewskiego) nr 2316 z dnia 24 grudnia 1934 r., zastąpiony przez art. 24 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 6 z 2016 r. [Recepimento della direttiva 2014/40/UE (1) sul ravvicinamento delle disposizioni legislative, regolamentari e amministrative degli Stati membri relative alla lavorazione, alla presentazione e alla vendita dei prodotti del tabacco e dei prodotti correlati e che abroga la direttiva 2001/37/CE (dotyczącego transpozycji dyrektywy 2014/40/UE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE)] – w zakresie, w jakim stanowi on, że „[k]to sprzedaje lub dostarcza osobom w wieku poniżej osiemnastu lat wyroby tytoniowe lub papierosy elektroniczne lub pojemniki zapasowe z płynem zawierającym nikotynę lub nowatorskie wyroby tytoniowe, podlega administracyjnej sankcji finansowej w wysokości od 500 EUR do 3 000 EUR oraz sankcji zawieszenia zezwolenia na prowadzenie działalności na okres piętnastu dni” – narusza wspólnotowe zasady proporcjonalności i ostrożności, wynikające z art. 5 TUE, art. 23 ust. 3 dyrektywy 2014/40/UE, a także z motywów 21 i 60 tej dyrektywy, przyznając pierwszeństwo zasadzie ostrożności, nie łagodząc jej poprzez zasadę proporcjonalności i tym samym poświęcając w sposób nieproporcjonalny interesy podmiotów gospodarczych na rzecz ochrony prawa do zdrowia, nie zapewniając w ten sposób właściwej równowagi między różnymi prawami podstawowymi, ponadto poprzez sankcję, która z naruszeniem motywu 8 dyrektywy nie realizuje skutecznie celu, jakim jest zniechęcanie do palenia wśród młodych ludzi?

         (1)  Dz.U. 2014 L 127, s. 1.


title: Sprawa C-472/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 30 września 2020 r. – Lombard Pénzügyi és Lízing Zrt. / PN

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 30 września 2020 r. – Lombard Pénzügyi és Lízing Zrt. / PN
      (Sprawa C-472/20)
      (2020/C 423/44)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Lombard Pénzügyi és Lízing Zrt..

         Druga strona postępowania: PN.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jeżeli nieuczciwy warunek umowny dotyczy głównego przedmiotu umowy (informacja o kursie wymiany nie była prawidłowa), w konsekwencji czego umowa nie może dalej obowiązywać i nie ma porozumienia między stronami, czy okoliczność, że w przypadku braku przepisu prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym stanowisko zajęte przez najwyższy sąd, które nie jest jednak wiążące dla sądów niższej instancji, stanowi wskazówkę dotyczącą stwierdzenia ważności lub skuteczności umowy, zapewnia pełną skuteczność dyrektywy 93/13 (1)?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy przywrócenie pierwotnej sytuacji jest możliwe, w przypadku gdy umowa nie może dalej obowiązywać ze względu na nieuczciwy warunek dotyczący jej głównego przedmiotu, brak jest porozumienia między stronami, a wspomniane wyżej stanowisko również nie może być zastosowane?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy w przypadku powództwa o stwierdzenie nieważności głównego przedmiotu umowy w stosunku do [tego] rodzaju umów ustawa może nakładać wymóg, zgodnie z którym konsument powinien również wytoczyć wraz z tym powództwem powództwo o stwierdzenie ważności lub skuteczności umowy?

                  4)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy w przypadku gdy nie jest możliwe przywrócenie pierwotnej sytuacji, umowy mogą zostać uznane za ważne lub skuteczne a posteriori w drodze ustawodawczej w celu zapewnienia równowagi między stronami?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-474/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovni sud Republike Hrvatske (Chorwacja) w dniu 30 września 2020 r. – I.D. / Z. b. d.d., Z.

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovni sud Republike Hrvatske (Chorwacja) w dniu 30 września 2020 r. – I.D. / Z. b. d.d., Z.
      (Sprawa C-474/20)
      (2020/C 423/45)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Vrhovni sud Republike Hrvatske (Chorwacja)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: I.D.

         Strona pozwana: Z. b. d.d., Z.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywę 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że jej przepisy mają zastosowanie do umowy kredytu zawartej przed przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, przekształconego po przystąpieniu do Unii na podstawie ustawy, którą Republika Chorwacji uchwaliła po przystąpieniu do Unii Europejskiej, oraz czy w związku z tym Trybunał jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na drugie pytanie?
                  Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, kolejne pytanie brzmi następująco:

                  2)

                  Czy artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu uregulowania krajowego, takiego jak ustawa specjalna rozpatrywana w postępowaniu głównym – ZID ZPK 2015 – Zakon o konverziji [ustawa o przekształceniu], które, z jednej strony, na podstawie bezwzględnie obowiązującego przepisu zobowiązuje usługodawcę, by zaoferował konsumentowi zawarcie aneksu do umowy kredytu w sposób określony w tej ustawie, zastępującego poszczególne warunki umowy, które w dniu wejścia w życie tej ustawy (warunek dotyczący jednostronnej zmiany stopy oprocentowania) lub później (warunek dotyczący klauzuli walutowej powiązanej z CHF) zostały orzeczeniem sądu uznane za nieważne, ważnymi warunkami umownymi, w taki sposób, jak gdyby między stronami od początku obowiązywały ustalenia zawarte w aneksie, zapewniając tym samym ważność umowy, zaś z drugiej strony stanowi, że wpłaty dokonane na podstawie nieuczciwych warunków przez konsumenta, który dobrowolnie zgodził się na zawarcie aneksu, wykorzystywane są na poczet spełnienia jego zobowiązań wynikających z warunków ważnego aneksu, w drodze porozumienia dotyczącego rozporządzania ewentualną nadpłatą lub zwrotu wpłat konsumentowi, jeżeli nadpłata przekracza sumę rat równych zgodnie z nowym harmonogramem spłaty kredytu, przy czym powyższe odbywa się w sposób przewidziany w tej ustawie?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-501/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 6 października 2020 r. – M P A / LC D N M T

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 6 października 2020 r. – M P A / LC D N M T
      (Sprawa C-501/20)
      (2020/C 423/46)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M P A

         Druga strona postępowania: LC D N M T

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W jaki sposób należy interpretować pojęcie „zwykłego pobytu”, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia nr 2201/2003 (1) i w art. 3 rozporządzenia nr 4/2009 (2), w odniesieniu do osób będących obywatelami państwa członkowskiego, które przebywają w państwie trzecim z związku z wykonywaniem obowiązków pracowników kontraktowych Unii Europejskiej i które uznawane są w państwie trzecim za przedstawicieli dyplomatycznych Unii Europejskiej, jeżeli ich pobyt w tym państwie związany jest z wykonywaniem przez te osoby obowiązków powierzonych im przez Unię?

                  2)

                  Jeżeli ustalenie miejsca zwykłego pobytu małżonków dla celów art. 3 rozporządzenia nr 2201/2003 i w art. 3 rozporządzenia nr 4/2009 uzależnione jest od posiadania przez nich statusu pracowników kontraktowych Unii Europejskiej w państwie trzecim, w jaki sposób wpływa to na ustalenie, na podstawie art. 8 rozporządzenia nr 2201/2003, miejsca zwykłego pobytu małoletnich dzieci?

                  3)

                  Czy w przypadku uznania, że dzieci nie posiadają miejsca zwykłego pobytu w państwie trzecim, można dla celów ustalenia ich miejsca zwykłego pobytu na potrzeby art. 8 rozporządzenia nr 2201/2003 wziąć pod uwagę związki wynikające z obywatelstwa matki, posiadania przez nią miejsca pobytu w Hiszpanii przed zawarciem małżeństwa, hiszpańskiego obywatelstwa małoletnich dzieci oraz z okoliczności, że urodziły się one w Hiszpanii?

                  4)

                  Czy w przypadku ustalenia, że rodzice i małoletnie dzieci nie posiadają miejsca zwykłego pobytu w państwie członkowskim oraz biorąc pod uwagę, że zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 2201/2003 nie ma innego państwa członkowskiego, które byłoby właściwe dla rozstrzygnięcia roszczeń, okoliczność, iż pozwany jest obywatelem państwa członkowskiego wyklucza zastosowanie klauzuli dotyczącej pozostałej jurysdykcji, zawartej w art. 7 i 14 rozporządzenia nr 2201/2003?

                  5)

                  Jak należy interpretować forum necessitatis, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia nr 2201/2003, dla celów przyznania alimentów na rzecz dzieci w przypadku ustalenia, że rodzice i małoletnie dzieci nie posiadają miejsca zwykłego pobytu w państwie członkowskim, a w szczególności, jakie przesłanki muszą zostać spełnione, aby uznać, iż postępowanie nie może zostać we właściwy sposób wszczęte ani przeprowadzone lub nie jest możliwe w państwie trzecim, z którym sprawa jest ściśle związana (w tym przypadku w Togo)? Czy strona musi udowodnić, że zainicjowała lub usiłowała zainicjować postępowanie w tym państwie ze skutkiem negatywnym i czy obywatelstwo jednej ze stron sporu można uznać za wystarczający związek z państwem członkowskim?

                  6)

                  Czy w przypadku takim, jak będący przedmiotem niniejszej sprawy, gdy małżonkowie posiadają silne związki z państwami członkowskimi (obywatelstwo, uprzednie miejsce pobytu), a żadne państwo członkowskie, na podstawie przepisów przywołanych rozporządzeń, nie jest właściwe do rozstrzygnięcia sporu, jest to sprzeczne z art. 47 Karty praw podstawowych?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 388, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U. 2009, L 7, s. 1).


title: Sprawa C-584/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-411/17, Landesbank Baden-Württemberg / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, wniesione w dniu 6 listopada 2020 r. przez Komisję Europejską

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/32

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-411/17, Landesbank Baden-Württemberg / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, wniesione w dniu 6 listopada 2020 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-584/20 P)
      (2020/C 423/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, A. Nijenhuis, A. Steiblytė, V. Di Bucci, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Landesbank Baden-Württemberg, Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu;

                  —

                  obciążenie drugiej strony kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok, w którym Sąd stwierdził nieważność wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 11 kwietnia 2017 r. decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) z dnia 11 kwietnia 2017 r. w sprawie składek ex ante za rok 2017 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2017/05) w zakresie, w jakim owa decyzja dotyczy Landesbank Baden-Württemberg (sporna decyzja), należy uchylić z następujących względów:
      Po pierwsze, zakwalifikowanie załącznika do spornej decyzji jest błędne, w zakresie w jakim Sąd przyjmuje, że załącznik ten „nie jest nierozerwalnie związany” z tą decyzją. Ma tu miejsce zniekształcenie okoliczności faktycznych. Ponadto w tym kontekście Sąd naruszył zasadę kontradyktoryjności i prawa do obrony Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji. Załącznik do spornej decyzji stanowi jej integralną część. Załącznik ten, wraz z tekstem decyzji, został przedstawiony na sesji wykonawczej SRB w formie elektronicznej i na tej sesji przyjęty. Na karcie obiegowej odręcznego podpisu decyzji rzeczony załącznik został wpisany pod tym samym numerem kodu. Sąd przeoczył tę okoliczność i nie dał Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji okazji do udowodnienia związku między tymi dwoma dokumentami, mimo że była to wada prawna, która powinna być podniesiona z urzędu przez Sąd.
      Po drugie, Sąd błędnie i bezzasadnie uznał za dopuszczalny podniesiony w pierwszej instancji zarzut niezgodności z prawem rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (1). Sąd nie uznał, że zarzucana niezgodność z prawem rozporządzenia delegowanego wynikała z rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (2) i dyrektywy 2014/59 (3). Ponieważ zgodność z prawem dwóch ostatnich aktów prawnych nie była sporna, Sąd nie mógł badać naruszenia prawa po stronie rozporządzenia delegowanego, które ostatecznie jest oparte na jednym z dwóch aktów prawnych wyższej rangi. Sąd nie wyjaśnił też, w jakim zakresie stwierdzone błędy prawne rozporządzenia delegowanego wynikają z prawa wyższej rangi.
      Po trzecie, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 69 ust. 1 i art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 w odniesieniu do poziomu docelowego i rocznej składki podstawowej. Sąd wyszedł z założenia, że możliwe jest przekroczenie lub niedochowanie poziomu docelowego i rocznej składki podstawowej. Przy tym Sąd nie dostrzegł jednak, że agencja taka jak Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji nie może mieć uprawnień do ustalania takich kwot. Stała kwota referencyjna oznacza konieczność proporcjonalnego podziału obciążenia na wszystkie podmioty zobowiązane do zapłaty składek.
      Po czwarte, Sąd błędnie uznał rozporządzenie delegowane, a mianowicie jego art. 4-7, art. 9 i załącznik I do rozporządzenia, za „współzależne”, przy czym błędnie zakwalifikował dostosowanie składek do profilu ryzyka. Sąd oparł swoją tezę „współzależności” składek na dostosowaniu indywidualnych składek do profilu ryzyka instytucji zobowiązanych do zapłaty składek. To dostosowanie jest jednak wynikiem porównania poszczególnych instytucji z ich konkurentami, które nie może być mylone ze „współzależnością”.
      Po piąte, Sąd błędnie rozszerzył spoczywający na Komisji Europejskiej obowiązek uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE. Sąd zarzucił nieprzejrzystość metody obliczania składek, krytykując łącznie kilka przepisów rozporządzenia delegowanego, mimo że uznał poufność danych konkurujących instytucji. Zdaniem wnoszącej odwołanie powinno jednak wystarczyć wyjaśnienie zastosowanej metody, jej celu i zakresu w danej decyzji, tak aby każdy podmiot zobowiązany do zapłaty składek mógł powiązać ją z istotnymi danymi, które go dotyczą. Dane jego licznych konkurentów są w tym zakresie nieistotne. Orzecznictwo zna liczne przykłady, w których poufność danych konkurentów zostaje zachowana bez odrzucenia odpowiednich uregulowań. Wreszcie Sąd zaniechał zastosowania swoich przepisów proceduralnych dotyczących dostępu do informacji poufnych.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).


title: Sprawa T-51/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – SBS Bilimsel Bio Çözümler (apiheal) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego apiheal – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy APIRETAL – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak naruszenia renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/34

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – SBS Bilimsel Bio Çözümler (apiheal)
      (Sprawa T-51/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego apiheal - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy APIRETAL - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001))
      (2020/C 423/49)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret AŞ (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat M. López Camba)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2018 r. (sprawa R 1725/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Ern a SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Laboratorios Ern, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa T-53/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – SBS Bilimsel Bio Çözümler / EUIPO – Laboratorios Ern (apiheal) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego apiheal – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy APIRETAL – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/34

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – SBS Bilimsel Bio Çözümler / EUIPO – Laboratorios Ern (apiheal)
      (Sprawa T-53/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego apiheal - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy APIRETAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2020/C 423/50)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret AŞ (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat M. López Camba)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2018 r. (sprawa R 1725/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Ern a SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 listopada 2018 r. (sprawa R 1725/2017-4) w zakresie, w jakim są nią objęte „preparaty farmaceutyczne i weterynaryjne do celów medycznych; środki chemiczne do celów medycznych i weterynaryjnych, odczynniki chemiczne do celów farmaceutycznych i weterynaryjnych; suplementy diety do celów farmaceutycznych i weterynaryjnych; suplementy żywnościowe; odżywcze suplementy diety; preparaty medyczne do odchudzania; żywność dla niemowląt; zioła i napoje ziołowe przystosowane do celów leczniczych; dodatki ziołowe; kremy ziołowe do użytku medycznego; kremy ziołowe do celów medycznych; herbaty ziołowe do celów leczniczych; dodatki ziołowe w płynie; materiały do plombowania zębów, materiały dentystyczne do odcisków, kleje do celów dentystycznych i materiał do naprawiania zębów; preparaty higieniczne do celów medycznych; podpaski higieniczne; tampony higieniczne; plastry, materiały opatrunkowe; materiały na opatrunki; pieluchy, w tym te z papieru lub tekstylne; fungicydy; środki odkażające; antyseptyki; Detergenty do celów medycznych”, należące do klasy 5, oraz „kit pszczeli do spożycia, propolis, kit pszczeli do spożycia przez ludzi”, należące do klasy 30.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez par SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret AŞ.

                  4)

                  Laboratorios Ern, SA pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa T-87/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Broughton/Eurojust [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Zawieszenie przesunięcia o stopień na okres sześciu miesięcy – Unieważnienie zaszeregowania do wyższej grupy – Umiejętność pracy w trzecim języku – Dochodzenie administracyjne – Obowiązek lojalności – Bezstronność – Prawo do obrony – Równość broni – Obowiązek uzasadnienia – Artykuły 11 i 12 regulaminu pracowniczego]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/35

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Broughton/Eurojust
      (Sprawa T-87/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Zawieszenie przesunięcia o stopień na okres sześciu miesięcy - Unieważnienie zaszeregowania do wyższej grupy - Umiejętność pracy w trzecim języku - Dochodzenie administracyjne - Obowiązek lojalności - Bezstronność - Prawo do obrony - Równość broni - Obowiązek uzasadnienia - Artykuły 11 i 12 regulaminu pracowniczego)
      (2020/C 423/51)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Jon Broughton (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat D. Coppens)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (przedstawiciele: J. Jooma i A. Terstegen-Verhaag, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca zasadniczo, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 4 maja 2018 r., na mocy których Eurojust: zawiesił przesuniecie skarżącego o stopień na okres sześciu miesięcy, uznał, że język francuski stanowił jego trzeci język, stwierdził nieważność zmiany jego zaszeregowania z grupy AD 9 do grupy AD 10 w 2012 r. i przystąpił do odzyskiwania kwot wypłaconych od tego roku w związku z tą zmianą zaszeregowania; po drugie, do stwierdzenia, że język francuski należy uznać za drugi język skarżącego, a język niderlandzki za trzeci; po trzecie, do stwierdzenia, że odzyskanie kwot otrzymanych przez skarżącego po zmianie jego zaszeregowania jest niezgodne z prawem i że kwoty odzyskane przez Eurojust zostaną mu zwrócone; a po czwarte, do stwierdzenia, że Eurojust przywróci skarżącego do jego dawnej sytuacji prawnej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Jon Broughton zostaje obciążony poza własnymi kosztami postępowania kosztami poniesionymi przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust).

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-487/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – CU / Komitet Regionów [Służba publiczna – Urzędnicy – Miesięczne wynagrodzenie podstawowe urzędników zatrudnionych przed dniem 1 maja 2004 r. – Stosowanie mnożnika mniejszego niż 1 – Obniżenie mnożnika – Naruszenie prawa – Równość traktowania – Uzasadnione oczekiwania]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/36

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – CU / Komitet Regionów
      (Sprawa T-487/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Miesięczne wynagrodzenie podstawowe urzędników zatrudnionych przed dniem 1 maja 2004 r. - Stosowanie mnożnika mniejszego niż 1 - Obniżenie mnożnika - Naruszenie prawa - Równość traktowania - Uzasadnione oczekiwania)
      (2020/C 423/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CU (przedstawiciele: adwokaci T. Martin i S. Orlandi)

         Strona pozwana: Komitet Regionów (przedstawiciele: B. Rentmeister, pełnomocnik, którego wspierał adwokat A. Dal Ferro)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr, T. Lilamand i B. Mongin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Założony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów z dnia 18 października 2018 r. o przyznaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD 14 stopień 1 w zakresie, w jakim ustalono mu mnożnik w wysokości 0,9589951.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  CU i Komitet Regionów pokrywają własne koszty postępowania.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 295 z 2.9.2019.


title: Sprawa T-602/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Eugène Perma France / EUIPO – SPI Investments Group (NATURANOVE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NATURANOVE – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy NATURALIUM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/37

      Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Eugène Perma France / EUIPO – SPI Investments Group (NATURANOVE)
      (Sprawa T-602/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NATURANOVE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy NATURALIUM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 423/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eugene Perma France (Saint-Denis, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Havard Duclos)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: SPI Investments Group, SL (Sant Just Desvern, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2019 r. (sprawa R 2161/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między SPI Investments Group a Eugène Perma France.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 1 lipca 2019 r. (sprawa R 2161/2018-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między SPI Investments Group a Eugène Perma France.

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą, w tym niezbędne koszty poniesione w związku z postępowaniem odwoławczym przed Izbą Odwoławczą.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa T-472/20: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2020 r. – LC / Komisja

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/37

      Skarga wniesiona w dniu 15 października 2020 r. – LC / Komisja
      (Sprawa T-472/20)
      (2020/C 423/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: LC (przedstawiciel: adwokat L. Bôle-Richard)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 3503 final z dnia 28 maja 2020 r.;

                  —

                  przekazanie sprawy Komisji,

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że dokonana przez Komisję Europejską ocena interesu wspólnotowego była oczywiście błędna. Skarżący podnosi w tym względzie, że Komisja nie uwzględniła znaczenia i wagi naruszenia reguł konkurencji jako kryteriów oceny interesu wspólnotowego. Skarżący dodaje, że stanowiące oszustwo wykorzystanie jego portfela patentów umożliwiło przedsiębiorcom zajmującym się handlem elektronicznym, jak również operatorom pocztowym i logistycznym korzystanie z przedmiotowego wynalazku, przy czym nie dzielili się oni możliwością używania tego wynalazku, ani nie rozdzielili korzyści i zysków płynących z jego zastosowania na całym odnośnym rynku.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku starannego i bezstronnego zbadania skargi przez Komisję. Skarżący twierdzi, że w zaskarżonej decyzji Komisja dokonała nieobiektywnej prezentacji sprawy i jej chronologii, udzielając mu niewłaściwych porad prawnych. Ponadto treść zaskarżonej decyzji świadczy o tym, że Komisja nie przeanalizowała przedstawionych jej okoliczności faktycznych i prawnych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy przez Komisję, gdy znalazła się w sytuacji konfliktu interesów i zastosowała działania opóźniające wobec skarżącego i jego żądań. Na poparcie tego zarzutu skarżący powołuje się między innymi na powiązania istniejące między Komisją a spółką Amazon.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa w związku z tym, że Komisja nie stwierdziła dyskryminacji w dostępie do procesu opracowywania norm oraz do wyników i sprawozdań z tego procesu. Skarżący twierdzi, że odmówiono mu dostępu do procesu normalizacji zarówno w przypadku GS1 i ISO, jak i w przypadku operatorów pocztowych lub logistycznych oraz przedsiębiorstw, które opracowały własne normy sektorowe oparte w rzeczywistości na opatentowanej przez niego metodzie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa w związku z tym, że Komisja nie stwierdziła naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE. Skarżący twierdzi, że w ramach rynku wysyłki i śledzenia przesyłek wykazane jest, iż domniemani sprawcy naruszenia uczestniczyli w antykonkurencyjnych dyskusjach, dokonali antykonkurencyjnego wykluczenia, a ponadto odmówili mu dostępu do procesu normalizacji. Analiza porozumień o współpracy horyzontalnej w świetle domniemań zgodności i niezgodności prowadzi niezaprzeczalnie do wniosku, że porozumienia te są niezgodne z art. 101 ust. 1 TFUE. Wreszcie skarżący przypomina, że stosownie do art. 101 ust. 3 TFUE nie można przyznać żadnego wyłączenia porozumieniom o współpracy horyzontalnej będącym przedmiotem sporu.


title: Sprawa T-563/20: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2020 r. – Satabank/EBC

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/38

      Skarga wniesiona w dniu 9 września 2020 r. – Satabank/EBC
      (Sprawa T-563/20)
      (2020/C 423/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Satabank plc (St. Julian’s, Malta) (przedstawiciel: O. Behrends, adwokat)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 30 czerwca 2020 r., którą EBC cofnął stronie skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności jako instytucja kredytowa;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący zasadniczej wadliwości zaskarżonej decyzji ze względu na poprzednie środki EBC i Maltese Financial Services Authority (maltańskiego urzędu do spraw usług finansowych, MFSA) oraz brak ich odpowiedniego potraktowania przez EBC w zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący wadliwości zaskarżonej decyzji ze względu na uchybienia związane z podnoszonym naruszeniem, na którym się opiera.

                              —

                              Podnosi się, odnośnie domniemanych kwestii przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, że zaskarżona decyzja nie określa żadnego aktualnego naruszenia przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz że EBC nie wskazuje żadnych ustaleń właściwych organów do spraw przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu stwierdzających, iż strona skarżąca naruszyła przepisy dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu w momencie wydania zaskarżonej decyzji,

                              —

                              Strona skarżąca podnosi ponadto, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na uchybienia związane z podnoszonym naruszeniem wymogów dotyczących kapitału regulacyjnego. W tym względzie, strona skarżąca twierdzi, iż zaskarżona decyzja jedynie określa konsekwencje działań maltańskiego urzędu do spraw usług finansowych, a zatem pośrednio także działań EBC.


title: Sprawa T-599/20: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2020 r. – YG / Komisja

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/39

      Skarga wniesiona w dniu 22 września 2020 r. – YG / Komisja
      (Sprawa T-599/20)
      (2020/C 423/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: YG (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 14 listopada 2019 r. o nieumieszczeniu skarżącego na liście awansowanych urzędników za 2019 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 czerwca 2020 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję Komisji Europejskiej z dnia 14 listopada 2019 r. o nieumieszczeniu skarżącego na liście awansowanych urzędników; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego – oczywistych błędów w ocenie – braku porównania osiągnięć:

                              —

                              W odniesieniu zarówno do oceny sprawozdań z oceny skarżącego oraz metody przeprowadzania porównania osiągnięć ((i) w zakresie braku jakiegokolwiek porównania oraz (ii) w zakresie braku porównania z członkami personelu z tej samej dyrekcji generalnej i w tej samej grupie zaszeregowania).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 25 tiret drugie regulaminu pracowniczego (obowiązek uzasadnienia).


title: Sprawa T-643/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Ryanair/Komisja

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/40

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Ryanair/Komisja
      (Sprawa T-643/20)
      (2020/C 423/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci F. Laprévote, V. Blanc, E. Vahida, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 13 lipca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA. 57116 – Niderlandy – COVID-19: państwowa gwarancja pożyczki i pożyczka państwowa dla KLM; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

            Skarżąca wniosła również o rozpoznanie skargi w trybie przyspieszonym, o którym mowa w art. 23a statutu Trybunału Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja Europejska niesłusznie wyłączyła z zakresu decyzji pomoc na rzecz Air France.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja Europejska naruszyła szczególne postanowienia traktatu FUE oraz ogólne zasady prawa europejskiego dotyczące zakazu dyskryminacji, swobodnego świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości, które stanowią podstawę liberalizacji transportu lotniczego w Unii Europejskiej od końca lat 80. ubiegłego wieku. Liberalizacja rynku transportu lotniczego w Unii pozwoliła na rozwój prawdziwie paneuropejskich tanich linii lotniczych. Zezwalając Niderlandom na zastrzeżenie pomocy dla KLM, Komisja Europejska zignorowała szkody, jakie kryzys związany z COVID-19 poczynił takim paneuropejskim liniom lotniczym, oraz rolę, jaką one odgrywają w sieci połączeń lotniczych Niderlandów. Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE przewiduje wyjątek od zakazu pomocy państwa, o którym mowa w art. 107 ust. 1 TFUE, ale nie przewiduje wyjątku od innych przepisów i zasad traktatu FUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja Europejska niewłaściwie zastosowała art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że pomoc ma na celu zaradzenie poważnym zakłóceniom w funkcjonowaniu niderlandzkiej gospodarki i naruszając ciążący na niej obowiązek wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej niekorzystnym wpływem na warunki wymiany handlowej i utrzymanie niezakłóconej konkurencji (tj. „test bilansujący”) oraz zapewnienia proporcjonalności pomocy.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja Europejska nie wszczęła, pomimo poważnych trudności, formalnego postępowania wyjaśniającego oraz naruszyła uprawnienia procesowe skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że decyzję wydano z naruszeniem ciążącego na Komisji Europejskiej obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa T-642/19: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – JCDecaux Street Furniture Belgium/Komisja

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/75

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – JCDecaux Street Furniture Belgium/Komisja
      (Sprawa T-642/19)
      (2019/C 383/83)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: JCDecaux Street Furniture Belgium (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler i G. Babin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w niej istnienie pomocy państwa niezgodnej z rynkiem wewnętrznym zastosowanej na rzecz JCDecaux w ramach realizacji umowy z 1984 r. oraz art. 2–4 tej decyzji w zakresie, w jakim nakazują one państwu belgijskiemu odzyskanie pomocy od JCDecaux;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Komisji C(2019) 4466 final z dnia 24 czerwca 2019 r. dotyczącą pomocy państwa SA.33078 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonej przez Belgię na rzecz JC Decaux Belgium Publicité, stona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczy oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa, którego dopuściła się Komisja uznając, że wykorzystywanie przez stronę skarżącą niektórych urządzeń reklamowych, wchodzących w zakres umowy z dnia 16 lipca 1984 r. po upływie terminu jej obowiązywania, stanowi korzyść.

                              —

                              Komisja doszła do błędnego wniosku, że wystąpiła korzyść gospodarcza pomimo, iż miasto Bruksela zastosowało mechanizm kompensacyjny w ramach realizacji obowiązku zachowania równowagi ekonomicznej umowy.

                              —

                              Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszyła prawo uznając, że strona skarżąca skorzystała z oszczędności w zakresie czynszów i podatków, co stanowiło korzyść.

                  2.

                  Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy zgodności – pomocy państwa, która jakoby miała zostać przyznana – z rynkiem wewnętrznym, na podstawie komunikatu Komisji w sprawie ram usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (1) i decyzji w sprawie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym z 2012 r. (2).

                  3.

                  Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia wysokości kwoty podlegającej odzyskaniu.

                              —

                              Komisja nie ustosunkowała się wystarczającym stopniu do dowodów podniesionych przez strony, przesądziła o kwocie pomocy podlegającej odzyskaniu w komunikacie prasowym i naruszyła wewnętrzne przepisy proceduralne.

                              —

                              Ilościowe określenie kwoty pomocy, która jakoby miała zostać przyznana było niemożliwe i stanowiło przeszkodę w jej odzyskaniu.

                  4.

                  Zarzut czwarty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy przedawnienia pomocy państwa stwierdzonej w zaskarżonej decyzji.

         (1)  Komunikat Komisji w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (2011) (Dz.U. 2012, C 8, s.15)

         (2)  Decyzja Komisji z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U. 2012, L 7, s. 3).


title: Sprawa T-643/19: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Dermavita/EUIPO – Allergan Holdings France (JUVEDERM ULTRA)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/76

      Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Dermavita/EUIPO – Allergan Holdings France (JUVEDERM ULTRA)
      (Sprawa T-643/19)
      (2019/C 383/84)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dermavita Co. Ltd (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: adwokat D. Todorov)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Allergan Holdings France (Courbevoie, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „JUVEDERM ULTRA” – unijny znak towarowy nr 6 295 638

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2019 r. w sprawach połączonych R 1655/2018-4 i R 1723/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności decyzji dotyczącej oddalenia odwołania R 1723/2018-4 oraz decyzji o niedokonaniu unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego nr 6 295 638 w odniesieniu do towarów z klasy 5; oraz

                  —

                  nakazanie EUIPO i drugiej stronie postępowania przed izbą odwoławczą pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez wnoszącą o unieważnienie prawa do znaku na każdym etapie postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku oraz postępowania odwoławczego, w tym kosztów postępowania przed EUIPO i Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Błędna wykładania mającego zastosowanie prawa w odniesieniu do oceny charakteru towarów, dla których znak towarowy był używany;

                  —

                  Nieprawidłowa interpretacja niektórych dowodów przedstawionych w postępowaniu w odniesieniu do używania znaku towarowego przez osoby trzecie za zgodą właściciela unijnego znaku towarowego;

                  —

                  Brak wystarczających dowodów zgody właściciela unijnego znaku towarowego w rozumieniu art. 18 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.