title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 25 maja 2005 r. # Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPA-FINDERS - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe SPA i LES THERMES DE SPA - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-67/04.

text:
      Sprawa T‑67/04
      Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPA‑FINDERS – Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe SPA i LES THERMES DE SPA – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 25 maja 2005 r.  II‑0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Ochrona wcześniejszego
            znaku towarowego rozszerzona na towary i usługi, które nie są podobne – Cel – Dowody, jakie winien przedstawić właściciel
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 5)
      2.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Ochrona wcześniejszego
            znaku towarowego rozszerzona na towary i usługi, które nie są podobne – Przesłanki – Związek pomiędzy znakami towarowymi –
            Kryteria oceny
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 5)
      3.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Ochrona wcześniejszego
            znaku towarowego rozszerzona na towary i usługi, które nie są podobne – Przesłanki – Renoma wcześniejszego znaku towarowego
            – Szkoda wyrządzona w zakresie charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego – Czerpanie nienależnej
            korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego – Kryteria oceny
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 5)
      4.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Ochrona wcześniejszego
            znaku towarowego rozszerzona na towary i usługi, które nie są podobne – Słowne znaki towarowe SPA‑FINDERS i SPA
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 5)
      1.     Celem art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, który przewiduje ochronę wcześniej zarejestrowanego
         znaku towarowego cieszącego się renomą rozszerzoną na towary lub usługi, które nie są podobne, nie jest uniemożliwienie rejestracji
         każdego znaku towarowego, który byłby identyczny ze znakiem renomowanym lub odznaczał się względem niego podobieństwem. Celem
         tego przepisu jest natomiast umożliwienie właścicielowi wcześniejszego renomowanego krajowego znaku towarowego złożenia sprzeciwu
         wobec rejestracji znaków towarowych mogących być szkodliwymi dla renomy lub charakteru odróżniającego znaku wcześniejszego
         lub mogących przynosić nienależne korzyści ze względu na tę renomę lub charakter odróżniający. W tym zakresie właściciel wcześniejszego
         znaku towarowego nie ma obowiązku wykazywać zaistnienia faktycznego i trwającego naruszenia swego znaku towarowego, powinien
         on jednak przedstawić okoliczności umożliwiające stwierdzenie prima facie, że w przyszłości istnieje prawdopodobieństwo czerpania
         nienależnej korzyści lub wyrządzenia szkody, przy czym ryzyko to nie jest jedynie hipotetyczne.

      (por. pkt 40)
      2.     Zaistnienie związku pomiędzy zgłoszonym znakiem towarowym a wcześniejszym znakiem towarowym jest podstawową przesłanką zastosowania
         art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, który przewiduje ochronę wcześniej zarejestrowanego
         znaku towarowego cieszącego się renomą rozszerzoną na towary lub usługi, które nie są podobne. Jeżeli bowiem wystąpią wymienione
         w tym przepisie naruszenia znaku towarowego, to będą one wynikać z pewnego stopnia podobieństwa między zgłoszonym znakiem
         towarowym a wcześniejszym znakiem towarowym. Ze względu na to podobieństwo zainteresowany krąg odbiorców dokona zestawienia
         tych dwóch znaków, to znaczy uzna, iż istnieje między nimi związek. Zaistnienie tego związku powinno być oceniane ogólnie,
         przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników danej sprawy. Im bardziej znaczące są w tym względzie charakter odróżniający
         i renoma wcześniejszego znaku towarowego, tym łatwiej można przyjąć zaistnienie naruszenia.

      (por. pkt 41)
      3.     Aby spełniać wymóg renomy ustanowiony w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, który
         przewiduje ochronę wcześniej zarejestrowanego znaku towarowego cieszącego się renomą rozszerzoną na towary lub usługi, które
         nie są podobne, wcześniejszy krajowy znak towarowy powinien być znany wśród znacznej grupy odbiorców, do których skierowane
         są towary lub usługi oznaczone tym znakiem.

      Jeżeli chodzi o przesłankę dotyczącą powstania szkody w zakresie charakteru odróżniającego znaku towarowego, szkoda ta występuje,
         jeżeli wcześniejszy znak towarowy nie wywołuje już natychmiastowych skojarzeń z towarami, dla których został zarejestrowany
         i jest używany.

      Jeżeli chodzi o przesłankę dotyczącą powstania szkody w zakresie renomy znaku towarowego, szkoda ta występuje, jeżeli towary,
         dla których używa się zgłoszonego znaku towarowego, są odbierane przez odbiorców w taki sposób, że zmniejsza się siła przyciągania
         wcześniejszego znaku towarowego.

      Jeżeli chodzi o przesłankę dotyczącą czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego
         znaku towarowego, to obejmuje ona przypadek, w którym mają miejsce oczywiste wyzysk i wykorzystanie słynnego znaku towarowego
         lub próba czerpania korzyści z jego reputacji.

      (por. pkt 34, 43, 46, 51)
      4.     Jeżeli chodzi o znak towarowy SPA, będący przedmiotem rejestracji w Beneluksie dla „wód mineralnych i gazowanych oraz innych
         napojów bezalkoholowych; syropów i innych preparatów do produkcji napojów”, należących do klasy 32 w rozumieniu porozumienia
         nicejskiego, to używanie oznaczenia słownego SPA‑FINDERS, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego
         wniesiono dla „publikacji drukowanych, włącznie z katalogami, magazynami i biuletynami”, należących do klasy 16, oraz dla
         „usług biur podróży”, należących do klasy 39 w rozumieniu wspomnianego porozumienia, nie może on powodować czerpania nienależnej
         korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego lub działania na ich szkodę.

      W tym zakresie, nawet jeśli odbiorcy dostrzegaliby natychmiastowy związek między znakiem towarowym SPA a znakiem towarowym
         SPA‑FINDERS, to zaistnienie takiego związku nie wystarczałoby dla wykazania prawdopodobieństwa wyrządzenia szkody w zakresie
         charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego. Ponadto wobec faktu, że słowo „spa” jest często używane dla określenia
         na przykład belgijskiego miasta Spa i belgijskiego toru wyścigowego Spa‑Francorchamps lub w sposób ogólny miejsc, w których
         odbywa się hydroterapia, takich jak łaźnie lub sauny, prawdopodobieństwo wyrządzenia szkody w zakresie charakteru odróżniającego
         znaku towarowego SPA wydaje się być niewielkie. Poza tym brak jest jakiegokolwiek antagonizmu pomiędzy towarami i usługami
         objętymi tymi dwoma znakami towarowymi, co mogłoby być szkodliwe dla renomy wód mineralnych SPA, a zarazem jest mało prawdopodobne,
         aby znak towarowy SPA‑FINDERS przyćmił wizerunek znaku towarowego SPA. Wreszcie z uwagi na to, że te dwa znaki towarowe odnoszą
         się do całkiem odmiennych towarów, jest mało prawdopodobne, aby towary i usługi objęte znakiem towarowym SPA‑FINDERS zmniejszyły
         siłę przyciągania znaku towarowego SPA, nawet gdyby odznaczały się niską jakością.

      (por. pkt 44, 48, 49, 53)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)
      z dnia 25 maja 2005 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPA‑FINDERS – Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe SPA i LES THERMES DE SPA – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94
      W sprawie T‑67/04
      Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV, z siedzibą w Spa (Belgia), reprezentowana przez adwokatów L. de Brouwera, E. Cornu, E. de Gryse’a i D. Moreau,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez A. Folliarda‑Monguirala, działającego w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była
      Spa‑Finders Travel Arrangements Ltd, z siedzibą w Nowym Jorku, New York (Stany Zjednoczone),

      mającej za przedmiot skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 grudnia 2003 r. (R 131/2003‑1), dotyczącą
         postępowania w sprawie sprzeciwu między Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV a Spa‑Finders Travel Arrangements Ltd,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJIWSPÓLNOT EUROPEJSKICH (druga izba),

      w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie,
      sekretarz: C. Kristensen, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 12 lutego 2004 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 26 maja 2004 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 18 stycznia 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1       W dniu 14 października 1996 r. spółka Spa‑Finders Travel Arrangements Ltd dokonała zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego
         do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94
         z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1) z późn. zm.

      2       Znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, jest oznaczenie słowne SPA‑FINDERS.
      3       Towary i usługi, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klas 16 i 39 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego
         międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego.
         Towarom tym i usługom odpowiada następujący opis:

      –       „publikacje drukowane, włącznie z katalogami, magazynami i biuletynami”, należące do klasy 16,
      –       „usługi biur podróży”, należące do klasy 39.
      4       W dniu 19 stycznia 1998 r. zgłoszenie znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych  nr 5/1998.

      5       W dniu 17 kwietnia 1998 r. Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (zwana dalej „Spa Monopole” lub „skarżącą”) zgłosiła
         sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego.

      6       W sprzeciwie powołano się na wcześniejsze znaki towarowe SPA i LES THERMES DE SPA, będące przedmiotem następujących rejestracji:
      –       rejestracja nr 389 230 w Beneluksie, dotycząca znaku towarowego SPA dla towarów „wody mineralne i gazowane oraz inne napoje
         bezalkoholowe; syropy i inne preparaty do produkcji napojów”, należących do klasy 32,

      –       rejestracja nr 372 307 w Beneluksie, dotycząca znaku towarowego SPA dla towarów „środki wybielające i inne substancje stosowane
         w praniu; środki do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania; mydła; środki perfumeryjne; olejki eteryczne, kosmetyki,
         płyny do pielęgnacji włosów; środki do czyszczenia zębów”, należących do klasy 3,

      –       rejestracja nr 54 721 w Niemczech, dotycząca znaku towarowego SPA dla towarów i usług należących do klasy 3, wskazanych powyżej
         oraz „usług hotelowych; łaźni publicznych, basenów i usług w zakresie saun; organizacji konferencji i wystaw; rezerwacji pokoi”,
         należących do klasy 42,

      –       rejestracja nr 501 661 w Beneluksie, dotycząca znaku towarowego LES THERMES DE SPA dla towarów należących do klasy 3.
      7       Skarżąca powołała się w sprzeciwie również na niezarejestrowane oznaczenia, a mianowicie na nazwę spółki i nazwę handlową
         SA Spa Monopole, compagnie fermière de Spa, w skrócie „SA Spa Monopole NV”, używaną w obrocie handlowym w odniesieniu do wód
         mineralnych i urządzeń termalnych.

      8       Na poparcie swego sprzeciwu skarżąca powołała się na art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 40/94. Sprzeciw został skierowany
         wobec wszystkich towarów i usług, które obejmował zgłoszony znak towarowy.

      9       Na mocy decyzji z dnia 28 listopada 2002 r. Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw, stwierdzając, że nie zostało wykazane, iż
         używanie znaku towarowego SPA‑FINDERS umożliwiałoby czerpanie nienależnej korzyści z renomy wcześniejszych znaków towarowych
         lub działałoby na szkodę charakteru odróżniającego tych wcześniejszych znaków.

      10     W dniu 28 stycznia 2003 r. skarżąca wniosła do OHIM odwołanie od tej decyzji na podstawie art. 57–59 rozporządzenia nr 40/94.
      11     Na mocy decyzji z dnia 10 grudnia 2003 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołanie
         skarżącej. Izba Odwoławcza potwierdziła istnienie podobieństwa pomiędzy rozpatrywanymi znakami towarowymi i zakres renomy
         znaku towarowego SPA w odniesieniu do wód mineralnych w Belgii i w całym Beneluksie. Izba Odwoławcza uznała jednak, że nie
         zostało wykazane, jakoby rejestracja znaku towarowego SPA‑FINDERS dla towarów z klasy 16 i usług z klasy 39 miała być szkodliwa
         dla znaku towarowego SPA w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.

       Żądania stron
      12     Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,
      –       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      13     OHIM wnosi do Sądu o:
      –       oddalenie skargi,
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
      14     Na uzasadnienie skargi skarżąca podnosi jedynie zarzut naruszenia art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.
       Argumentacja stron
       W przedmiocie dopuszczalności okoliczności faktycznych i prawnych podniesionych przed Sądem
      15     OHIM podnosi po pierwsze niedopuszczalność zarzutu w zakresie dotyczącym znaku towarowego LES THERMES DE SPA zarejestrowanego
         w Beneluksie pod numerem 466 130 dla „usług świadczonych w ramach zakładów termalnych, włącznie ze świadczeniem zabiegów pielęgnacyjnych;
         łaźnie, prysznice, masaże”, należących do klasy 42. OHIM wskazuje w tym względzie, że wobec faktu, iż postępowanie w sprawie
         sprzeciwu, jak również postępowanie przed Izbą Odwoławczą OHIM, nie obejmowało tego znaku towarowego, to zarzuty skarżącej
         są w tym zakresie niedopuszczalne.

      16     Skarżąca potwierdziła na rozprawie, że na znak towarowy LES THERMES DE SPA, zarejestrowany w Beneluksie pod numerem 466 130
         dla usług z klasy 42, powołała się po raz pierwszy przed Sądem.

       W przedmiocie zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94
      –       W przedmiocie renomy wcześniejszych znaków towarowych
      17     Skarżąca podnosi, że różne znaki towarowe SPA posiadają w Beneluksie znaczącą renomę, co wynika po pierwsze z jej prawa do
         wyłącznego korzystania od roku 1921 z wód miasta Spa i z faktu, że wytwarza ona i wprowadza do obrotu wody mineralne pochodzące
         z tych źródeł pod znakiem towarowym SPA. Po drugie, znak towarowy SPA jest w Beneluksie liderem na rynku wody mineralnej.
         Po trzecie, woda mineralna SPA ma pozytywne działanie zdrowotne, co zostało uznane przez Królewską Akademię Zdrowia w Belgii.
         Wreszcie skarżąca podnosi, że butelki z nazwą SPA są sprzedawane w wielu państwach Europy i na całym świecie. Ponadto skarżąca
         wskazuje, że renoma, jaką w zakresie wód mineralnych posiada w Beneluksie znak towarowy SPA, została uznana przez Wydział
         Sprzeciwów i Izbę Odwoławczą OHIM zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w innej sprawie (decyzja Drugiej Izby Odwoławczej z dnia
         12 grudnia 2003 r. w sprawie R 168/2003‑2 SA SPA Monopole, compagnie fermière de Spa przeciwko Cosmetics Ltd).

      18     Skarżąca stwierdza ponadto, że również znak towarowy LES THERMES DE SPA posiada znaczącą renomę w Beneluksie, jeśli chodzi
         o usługi z klasy 42. Skarżąca wskazuje w tym zakresie na właściwości lecznicze wody i term Spa, znanych od XIX wieku, odkąd
         nazwa LES THERMES DE SPA uzyskała najwyższe uznanie i przyciągnęła wielu turystów i konsumentów.

      19     Zdaniem OHIM, jedynie znak towarowy SPA zarejestrowany pod numerem 389 230 dla towarów z klasy 32 posiada znaczącą renomę
         na terytorium Beneluksu i tylko ten znak należy brać pod uwagę w ramach niniejszej sprawy.

      –       W przedmiocie podobieństwa lub identyczności rozpatrywanych znaków towarowych
      20     Skarżąca nie podważa oceny podobieństwa znaków towarowych SPA i SPA‑FINDERS, dokonanej przez Izbę Odwoławczą. Uważa ona ponadto,
         że znaki towarowe LES THERMES DE SPA i SPA‑FINDERS są względem siebie podobne.

      21     OHIM podziela stanowisko skarżącej co do podobieństwa znaków towarowych SPA‑FINDERS i SPA. Jego zdaniem ze względu na to podobieństwo
         odbiorcy w Beneluksie mogliby uznać, iż między oznaczeniem a znakiem towarowym istnieje związek w rozumieniu orzeczenia w sprawie
         Adidas (wyrok Trybunału z dnia 23 października 2003 r. w sprawie C‑408/01 Adidas‑Salomon i Adidas Benelux, Rec. str. I‑12537,
         zwany dalej „wyrokiem w sprawie Adidas”). OHIM podkreśla jednakże, iż samo wystąpienie takiego związku nie pozwala na stwierdzenie,
         że zaistniała szkoda w zakresie charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego czy też że z tego charakteru
         lub renomy mogłyby być czerpane nienależne korzyści.

      –       W przedmiocie metody oceny przesłanki art. 8 ust. 5 in fine rozporządzenia nr 40/94
      22     Skarżąca powołuje się na orzecznictwo Trybunału dotyczące stosowania art. 5 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia
         21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989,
         L 40, str. 1), uzasadniając w ten sposób twierdzenie, iż elementem istotnym jest możliwość uznania przez odbiorców, że między
         wcześniejszym znakiem towarowym a zgłoszonym znakiem towarowym istnieje związek (wyrok w sprawie Adidas, pkt 38 i 39). Zdaniem
         skarżącej zaistnienie takiego związku powoduje z jednej strony powstanie szkody w zakresie charakteru odróżniającego i  renomy
         wcześniejszego znaku towarowego, a z drugiej strony umożliwia zgłoszonemu znakowi towarowemu czerpanie nienależnej korzyści
         z renomy wcześniejszego znaku towarowego. Skarżąca dodaje, że im większą renomę posiada wcześniejszy znak towarowy, tym bardziej
         szkodliwym dla tej renomy lub charakteru odróżniającego tego znaku jest używanie podobnego znaku towarowego dla odmiennych
         towarów lub usług.

      23     Skarżąca powołuje się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu z dnia 1 marca 1975 r. w sprawie Claeryn, w którym stwierdzono,
         że charakter odróżniający renomowanego znaku towarowego można ocenić według zdolności wzbudzenia wśród odbiorców natychmiastowego
         skojarzenia z towarem, dla którego został on zarejestrowany. Wreszcie skarżąca podkreśla, że w świadomości odbiorców między
         zgłoszonym znakiem towarowym a wcześniejszym znakiem towarowym zaistniał związek, co umożliwia czerpanie nienależnej korzyści
         i może powodować szkodę w zakresie renomy wcześniejszego znaku towarowego. Jej zdaniem odbiorcy będą uważać, że przedsiębiorstwa
         oferujące rozpatrywane towary i usługi są powiązane gospodarczo.

      24     OHIM zaprzecza tej tezie.
      –       W przedmiocie zastosowania przesłanek art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94
      25     Co się tyczy zastosowania w niniejszej sprawie przesłanek art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, skarżąca podnosi po pierwsze,
         że znak towarowy SPA‑FINDERS odnosi się do publikacji związanych ze zdrowiem i urodą oraz do usług biur podróży dotyczących
         zakładów termalnych w Europie. Jej zdaniem, wobec okoliczności, że znak towarowy SPA posiada renomę w Beneluksie, odbiorcy
         z tego regionu natychmiast uznają, że istnieje związek między SPA‑FINDERS a wodami mineralnymi objętymi znakiem towarowym
         SPA, czy zakładami termalnymi, które używają tej wody. Dlatego też to skojarzenie pomiędzy znakiem towarowym SPA a znakiem
         towarowym SPA‑FINDERS odnoszącym się do usług biur podróży i publikacji będzie powodować powstanie szkody w zakresie charakteru
         odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego poprzez efekt rozmycia tego znaku.

      26     Skarżąca podkreśla następnie, że poprzez skojarzenie znaków towarowych SPA i SPA‑FINDERS odbiorcy uznają, że przedsiębiorstwa
         oferujące te towary i usługi są powiązane gospodarczo. Ściślej rzecz biorąc, odbiorcy mogą przypuszczać, że usługi biur podróży
         SPA‑FINDERS są oferowane przez skarżącą lub że skarżąca udzieliła licencji w tym zakresie. Prowadziłoby to do czerpania nienależnej
         korzyści przez znak towarowy SPA‑FINDERS z renomy znaku towarowego SPA. Skarżąca powołuje się w tym zakresie na wyżej wskazaną
         decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 grudnia 2003 r. (pkt 28).

      27     Skarżąca powołuje się również na powiązania gospodarcze, których istnienie między przedsiębiorstwami oferującymi towary SPA
         i SPA‑FINDERS mogą stwierdzić odbiorcy, aby wykazać zaistnienie prawdopodobieństwa wyrządzenia szkody w zakresie renomy znaku
         towarowego SPA. Wobec faktu, że Spa Monopole nie może kontrolować jakości towarów i usług sprzedawanych pod znakiem towarowym
         SPA‑FINDERS, prawdopodobieństwo to jest realne. Na poparcie swej argumentacji skarżąca ponownie powołuje się na wyżej wskazaną
         decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 grudnia 2003 r. (pkt 28).

      28     OHIM jest zdania, że skarżąca nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu umożliwiającego zastosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia
         nr 40/94. OHIM podkreśla, że słowo „spa” jest znane nie tylko ze względu na wody mineralne i wskazuje w tym zakresie również
         na miasto Spa, tor wyścigowy formuły 1 i okoliczny region. Słowo „spa” jest również powszechnie używane w celu określenia
         kuracji wodnych i odpowiednich urządzeń z nimi związanych (hydroterapia, sauny itp.). OHIM dodaje, że konsument skojarzy znak
         towarowy SPA‑FINDERS z poszukiwaniem miejsc o charakterystyce „spa” (hydroterapia, łaźnie, sauny itp.). Ponadto zdaniem OHIM
         nie ma nic podejrzanego w używaniu słowa „spa” w jego opisowym i rodzajowym znaczeniu, o ile użycie to nie stanowi bezpośredniego
         lub pośredniego odniesienia do wód mineralnych.

       Ocena Sądu
      29     Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 stanowi: „[p]onadto w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego
         w rozumieniu ust. 2, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny lub podobny do wcześniejszego
         znaku i jest zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany,
         jeżeli, w przypadku wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, cieszy się on renomą we Wspólnocie i, w przypadku wcześniejszego
         krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim i jeżeli używanie bez uzasadnionego powodu
         tego znaku towarowego [powoduje czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku
         towarowego czy też działa na ich szkodę]”.

      30     W celu stwierdzenia, czy Izba Odwoławcza naruszyła ten przepis, należy dokonać oceny, czy w niniejszej sprawie zostały spełnione
         przesłanki jego stosowania. Sąd stwierdza w tym względzie, że wcześniejszymi znakami towarowymi, na które powołano się w sprzeciwie,
         są znaki zarejestrowane w Beneluksie i jeden krajowy znak towarowy. Dlatego też należy zbadać po pierwsze, czy zgłoszony znak
         towarowy jest identyczny z tymi wcześniejszymi znakami towarowymi lub czy odznacza się wobec nich podobieństwem, po drugie,
         czy te wcześniejsze znaki posiadają renomę w Beneluksie lub w danym państwie członkowskim, i po trzecie, czy używanie bez
         uzasadnionego powodu tego znaku towarowego powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy
         wcześniejszego znaku towarowego, czy też działałoby na ich szkodę. Ponieważ przesłanki te muszą zostać spełnione łącznie,
         niespełnienie jednej z nich wystarcza dla stwierdzenia braku możliwości zastosowania przepisu art. 8 ust. 5 rozporządzenia
         nr 40/94.

      31     Ponadto Sąd stwierdza, jak zostało potwierdzone na rozprawie, że sprzeciw skarżącej nie odnosił się do znaku towarowego LES
         THERMES DE SPA, zarejestrowanego w Beneluksie pod numerem 466 130, na który to znak po raz pierwszy powołano się przed Sądem.
         Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem okoliczności faktyczne podniesione przed Sądem, na które nie powołano się w postępowaniu
         przed instancjami OHIM, mogą podważyć zgodność z prawem decyzji tylko w sytuacji, gdy OHIM był zobowiązany wziąć je pod uwagę
         z urzędu. W tym zakresie z art. 74 ust. 1 in fine rozporządzenia nr 40/94, zgodnie z którym w postępowaniu odnoszącym się
         do względnych podstaw odmowy rejestracji OHIM ogranicza się w badaniu stanu faktycznego do zarzutów i żądań przedstawionych
         przez strony, wynika, że nie jest on zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu okoliczności faktycznych, które nie zostały
         podniesione przez strony. Stąd okoliczności te nie mogą podważać zgodności z prawem decyzji izby odwoławczej [wyrok Sądu z dnia
         13 lipca 2004 r. w sprawie T‑115/03 Samar przeciwko OHIM – Grotto (GAS STATION), Zb.Orz. str. II‑2939, pkt 13].

      32     Z powyższych względów należy odrzucić argumenty skarżącej w zakresie dotyczącym rejestracji w Beneluksie pod numerem 466 130
         znaku towarowego LES THERMES DE SPA i ograniczyć badanie do znaków towarowych SPA, zarejestrowanych pod numerami 389 230,
         372 307, 54 721 i do znaku towarowego LES THERMES DE SPA, zarejestrowanego pod numerem 501 661.

       W przedmiocie podobieństwa lub identyczności rozpatrywanych znaków towarowych
      33     Sąd stwierdza po pierwsze, że obydwie strony prawidłowo uznają zaistnienie podobieństwa rozpatrywanych znaków towarowych.
         Wobec tego wynik sprawy zależy od ziszczenia się dwóch pozostałych przesłanek art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 (zob.
         pkt 30 powyżej).

       W przedmiocie renomy wcześniejszych znaków towarowych
      34     Sąd wskazuje następnie, że zgodnie z orzecznictwem, aby spełniać wymóg renomy wcześniejszy krajowy znak towarowy powinien
         być znany wśród znacznej grupy odbiorców, do których skierowane są towary lub usługi oznaczone tym znakiem [wyrok Trybunału
         z dnia 14 września 1999 r. w sprawie C‑375/97 General Motors, Rec. str. I‑5421, pkt 31 i wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2004 r.
         w sprawie T‑8/03 El Corte Inglés przeciwko OHIM – Pucci (EMILIO PUCCI), Zb.Orz. str. II‑4297, pkt 67].

      35     W niniejszej sprawie bezsporne jest, że znak towarowy SPA, zarejestrowany w Beneluksie pod numerem 389 230 dla towarów z klasy 32
         cieszy się utrwaloną renomą na terytorium Beneluksu.

      36     Jednakże skarżąca nie przedstawiła jakiegokolwiek argumentu umożliwiającego stwierdzenie zaistnienia w Beneluksie renomy znaku
         towarowego SPA, zarejestrowanego w Beneluksie pod numerem 372 307 dla towarów z klasy 3.

      37     Ponadto Sąd stwierdza, że nie zostało wykazane zaistnienie na terytorium Niemiec renomy znaku towarowego SPA, zarejestrowanego
         w Niemczech pod numerem 54 721 dla towarów i usług z klas 3 i 42. W tym zakresie w zaskarżonej decyzji stwierdzono wyraźnie,
         że brak jest jakiegokolwiek dowodu skarżącej, który umożliwiłby ustalenie, że znak ten posiada renomę na wskazanym obszarze.
         Skarżąca nie przedstawiła przed Sądem jakiejkolwiek okoliczności, która mogłaby zakwestionować ocenę Izby Odwoławczej. Sam
         fakt, że woda mineralna SPA jest sprzedawana w Niemczech, nie stanowi dowodu na okoliczność zaistnienia renomy znaku towarowego
         SPA dla omawianych towarów z klas 3 i 42.

      38     Wreszcie Sąd stwierdza, że nie zaistniały okoliczności, które umożliwiałyby stwierdzenie renomy znaku towarowego LES THERMES
         DE SPA, zarejestrowanego w Beneluksie pod numerem 501 661 dla towarów z klasy 3. W tym zakresie skarżąca przedstawiła jedynie
         okoliczności dotyczące renomy znaku towarowego LES THERMES DE SPA dla towarów i usług z klasy 42, wynikającej z prowadzenia
         urządzeń termalnych.

      39     Dlatego też dla celów stosowania w niniejszej sprawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 Sąd weźmie pod uwagę jedynie renomę
         na terytorium Beneluksu znaku towarowego SPA, zarejestrowanego pod numerem 389 230 dla towarów z klasy 32. Wobec tego należy
         ustalić, czy używanie bez uzasadnionego powodu znaku towarowego SPA‑FINDERS powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z charakteru
         odróżniającego lub renomy znaku towarowego SPA, zarejestrowanego w Beneluksie pod numerem 289 230 dla towarów z klasy 32 bądź
         czy działałoby na ich szkodę.

       W przedmiocie czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego i działania
         na ich szkodę

      40     Sąd zaznacza po pierwsze, że celem art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 nie jest uniemożliwienie rejestracji każdego znaku
         towarowego, który byłby identyczny ze znakiem renomowanym lub odznaczał się względem niego podobieństwem. Celem tego przepisu
         jest natomiast umożliwienie właścicielowi wcześniejszego renomowanego krajowego znaku towarowego złożenia sprzeciwu wobec
         rejestracji znaków towarowych mogących być szkodliwymi dla renomy lub charakteru odróżniającego znaku wcześniejszego lub mogących
         przynosić nienależne korzyści ze względu na tę renomę lub charakter odróżniający. W tym zakresie należy uściślić, że właściciel
         wcześniejszego znaku towarowego nie ma obowiązku wykazywać zaistnienia faktycznego i trwającego naruszenia swego znaku towarowego,
         powinien on jednak przedstawić okoliczności umożliwiające stwierdzenie prima facie, że w przyszłości istnieje prawdopodobieństwo
         czerpania nienależnej korzyści lub wyrządzenia szkody, przy czym ryzyko to nie jest jedynie hipotetyczne.

      41     Sąd stwierdza ponadto, że zaistnienie związku pomiędzy zgłoszonym znakiem towarowym a wcześniejszym znakiem towarowym jest
         podstawową przesłanką zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94. Jeżeli bowiem wystąpią wymienione w tym przepisie
         naruszenia znaku towarowego, to będą one wynikać z pewnego stopnia podobieństwa między zgłoszonym znakiem towarowym a wcześniejszym
         znakiem towarowym. Ze względu na to podobieństwo zainteresowany krąg odbiorców dokona zestawienia tych dwóch znaków, to znaczy
         uzna, iż istnieje między nimi związek. Zaistnienie tego związku powinno być oceniane ogólnie, przy uwzględnieniu wszystkich
         istotnych czynników danej sprawy (zob. analogicznie wyrok w sprawie Adidas, pkt 29 i 30). Im bardziej znaczące są w tym względzie
         charakter odróżniający i renoma wcześniejszego znaku towarowego, tym łatwiej można przyjąć zaistnienie naruszenia (ww. wyrok
         w sprawie General Motors, pkt 30).

      42     W świetle powyższych stwierdzeń Sąd powinien ocenić, czy używanie znaku towarowego SPA‑FINDERS może powodować czerpanie nienależnej
         korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy znaku towarowego SPA lub czy może działać na ich szkodę.

      –       W przedmiocie szkody wyrządzonej w zakresie charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego
      43     Szkoda ta występuje, jeżeli wcześniejszy znak towarowy nie wywołuje już natychmiastowych skojarzeń z towarami, dla których
         został zarejestrowany i jest używany (zob. podobnie, opinia rzecznika generalnego Jacobsa w sprawie Adidas, Rec. str. I‑12540,
         pkt 37).

      44     W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, który umożliwiałby stwierdzenie prawdopodobieństwa
         wyrządzenia szkody w zakresie charakteru odróżniającego znaku towarowego SPA w wyniku używania znaku towarowego SPA‑FINDERS. W
         istocie skarżąca kładzie nacisk na ustanawiany jej zdaniem przez odbiorców natychmiastowy związek między znakiem towarowym
         SPA a znakiem towarowym SPA‑FINDERS. Na podstawie tego związku skarżąca wywodzi powstanie szkody w zakresie charakteru odróżniającego.
         Jednakże, jak skarżąca przyznała na rozprawie, zaistnienie takiego związku nie wystarcza dla wykazania prawdopodobieństwa
         wyrządzenia szkody w zakresie charakteru odróżniającego. Sąd stwierdza ponadto, iż wobec faktu, że słowo „spa” jest często
         używane dla określenia na przykład belgijskiego miasta Spa i belgijskiego toru wyścigowego Spa‑Francorchamps lub w sposób
         ogólny miejsc, w których odbywa się hydroterapia, takich jak łaźnie lub sauny, prawdopodobieństwo wyrządzenia szkody w zakresie
         charakteru odróżniającego znaku towarowego SPA wydaje się być niewielkie.

      45     Zatem skarżąca nie wykazała, że używanie znaku towarowego SPA‑FINDERS może powodować powstanie szkody w zakresie charakteru
         odróżniającego znaku towarowego SPA.

      –       W przedmiocie szkody wyrządzonej w zakresie renomy wcześniejszego znaku towarowego
      46     Szkoda ta występuje, jeżeli towary, dla których używa się zgłoszonego znaku towarowego, są odbierane przez odbiorców w taki
         sposób, że zmniejsza się siła przyciągania wcześniejszego znaku towarowego (zob. podobnie ww. opinia rzecznika generalnego Jacobsa
         w sprawie Adidas, pkt 38).

      47     W niniejszej sprawie ani w postępowaniu przed instancjami OHIM ani nawet przed Sądem skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu,
         który umożliwiałby stwierdzenie, że rejestracja znaku towarowego SPA‑FINDERS niosłaby ze sobą prawdopodobieństwo wyrządzenia
         szkody w zakresie renomy znaku towarowego SPA.

      48     W tym względzie, jak słusznie wskazuje OHIM, brak jest jakiegokolwiek antagonizmu pomiędzy towarami i usługami objętymi znakami
         towarowymi SPA i SPA‑FINDERS, co mogłoby być szkodliwe dla renomy wód mineralnych SPA. Sąd zaznacza również, że mało prawdopodobne
         jest, aby znak towarowy SPA‑FINDERS przyćmił wizerunek znaku towarowego SPA.

      49     Argument skarżącej, oparty na cytowanej powyżej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 grudnia 2003 r. nie zaprzecza
         temu wnioskowi, ponieważ w decyzji tej Izba Odwoławcza OHIM stwierdziła w pkt 28, że ze względu na pokrewieństwo omawianych
         towarów istniało prawdopodobieństwo wyrządzenia szkody w zakresie renomy oraz czerpania z niej nienależnej korzyści Jednakże
         w niniejszej sprawie znaki towarowe SPA i SPA‑FINDERS odnoszą się do całkiem odmiennych towarów, a mianowicie do wody mineralnej
         oraz do publikacji i usług biur podróży. Sąd stwierdza wobec tego, że jest mało prawdopodobne, aby towary i usługi objęte
         znakiem towarowym SPA‑FINDERS zmniejszyły siłę przyciągania znaku towarowego SPA, nawet gdyby odznaczały się niską jakością.

      50     Z powyższych względów skarżąca nie wykazała, że używanie znaku towarowego SPA‑FINDERS mogłoby powodować powstanie szkody w zakresie
         renomy znaku towarowego SPA.

      –       W przedmiocie czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego
      51     Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego należy rozumieć jako
         obejmujące przypadek, w którym mają miejsce oczywiste wyzysk i wykorzystanie słynnego znaku towarowego lub próba czerpania
         korzyści z jego reputacji (zob. podobnie ww. opinia rzecznika generalnego Jacobsa w sprawie Adidas, pkt 39).

      52     W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że nie zostało wykazane, aby znak towarowy SPA‑FINDERS umożliwiał jego właścicielowi czerpanie
         nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego SPA. Nie zostały bowiem przedstawione
         jakiekolwiek dowody na okoliczność zaistnienia prawdopodobieństwa wyzysku i wykorzystania znaku towarowego SPA lub na okoliczność
         próby czerpania korzyści z jego reputacji.

      53     Zatem nie zostało wykazane, że używanie zgłoszonego znaku towarowego mogłoby powodować czerpanie nienależnej korzyści z charakteru
         odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego lub działanie na ich szkodę. W związku z tym nie ma potrzeby, by
         Sąd rozstrzygał o istnieniu prawdopodobieństwa używania zgłoszonego znaku towarowego bez uzasadnionego powodu.

      54     Skoro nie została spełniona jedna z przesłanek koniecznych dla zastosowania przepisu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94,
         zarzut naruszenia tego przepisu jest bezzasadny. Dlatego też skargę należy oddalić.

       W przedmiocie kosztów
      55     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM – obciążyć ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów
      SĄD (druga izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Pirrung

                Forwood

                Papasavvas

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 25 maja 2005 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               H. Jung

                      J. Pirrung

         *  Język postępowania: angielski.


title: Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 13 września 2010 r.#Trioplast Wittenheim SA przeciwko Komisji Europejskiej.#Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek plastikowych worków przemysłowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Proporcjonalność.#Sprawa T-26/06.

text:
      Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 13 września 2010 r. – Trioplast Wittenheim przeciwko Komisji
      (sprawa T‑26/06)
      Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek plastikowych worków przemysłowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE – Czas trwania naruszenia – Grzywny – Waga naruszenia – Okoliczności łagodzące – Współpraca w toku postępowania administracyjnego – Proporcjonalność
      1.                     Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie – Ciężar udowodnienia naruszenia i czasu
            jego trwania spoczywający na Komisji – Zakres ciężaru dowodu – Spoczywający na przedsiębiorstwie ciężar dowodu na okoliczność
            różnicy zdań w stosunku do decyzji podjętych w trakcie spotkań przedsiębiorstw (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 39-42, 47, 48)
      2.                     Konkurencja – Grzywny – Odpowiedzialność solidarna za zapłatę – Ustalenie kwoty grzywny, jaka ma być zapłacona przez odpowiedzialne
            solidarnie przedsiębiorstwo – Przedsiębiorstwo zbyte kilkakrotnie w trakcie naruszenia ‑ Szereg następujących po sobie spółek
            dominujących (rozporządzenie Rady nr 1/2003; komunikat Komisji 98/C 9/03) (por. pkt 69-72)
      3.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Waga naruszenia – Ocena – Uwzględnienie rzeczywistej sytuacji gospodarczej
            istniejącej w momencie popełnienia naruszenia (rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 3; komunikat Komisji 98/C 9/03)
            (por. pkt 80-82)
      4.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Waga naruszenia – Okoliczności łagodzące – Bierna rola przedsiębiorstwa
            lub pójście przez nie w ślad za liderem – Kryteria oceny (rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 3; komunikat Komisji
            98/C 9/03, pkt 3) (por. pkt 92-94)
      5.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kwota maksymalna – Obliczanie– Obrót, jaki należy uwzględnić – Łączny obrót wszystkich
            spółek tworzących podmiot gospodarczy działający jako przedsiębiorstwo (rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2; komunikat
            Komisji 98/C 9/03, pkt 5) (por. pkt 112, 113, 115, 145)
      6.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Łączona kwota grzywien przekraczająca całkowitą
            wartość sprzedaży na danym rynku – Naruszenie zasady proporcjonalności – Brak (rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2)
            (por. pkt 143-145)
      Przedmiot

               Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C (2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r.
                  dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 – Worki przemysłowe) w sprawie kartelu na rynku plastikowych
                  worków przemysłowych, a tytułem żądania ewentualnego – wniosek o obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.

            Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Trioplast Wittenheim SA zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału z dnia 25 lipca 1991 r. # Marc Rich & Co. AG przeciwko Società Italiana Impianti PA. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Court of Appeal - Zjednoczone Królestwo. # Konwencja brukselska. # Sprawa C-190/89.