title: Sprawa C-217/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Milano (Włochy) w dniu 22 maja 2008 r. — Rita Mariano przeciwko Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Milano (Włochy) w dniu 22 maja 2008 r. — Rita Mariano przeciwko Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)
   (Sprawa C-217/08)
   (2008/C 197/22)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale ordinario di Milano (Włochy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rita Mariano

      Strona pozwana: Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 12 i 13 traktatu WE stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 85 dekretu Prezydenta Republiki, który stanowi, że w przypadku śmierci w następstwie wypadku, renta INAIL, wysokości 50 %, jest należna wyłącznie małżonkowi, a małoletniemu dziecku przysługuje renta jedynie w wysokości 20 %?


title: Sprawa C-63/14: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/22

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-63/14)
   2014/C 135/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie wszelkich niezbędnych środków w celu odzyskania od beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym na mocy art. 2 decyzji Komisji 2013/435/UE z dnia2 maja 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.22843 udzielonej przez Francję na rzecz Société Nationale Corse Méditerranée et la Compagnie Méridionale de Navigation (1), poprzez nieanulowanie w wyznaczonych terminach wszystkich wypłat pomocy wskazanych w art. 2 ust. 1 i poprzez niepowiadomienie Komisji w wyznaczonym terminie o środkach przyjętych w celu zastosowania się do tej decyzji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 288 akapit czwarty TFUE oraz art. 3, 4 i 5 wspomnianej decyzji;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin, w jakim Republika Francuska powinna była odzyskać pomoc niezgodnie z prawem wypłaconą SCNM, upłynął cztery miesiące po zawiadomieniu o tej decyzji.

      (1)  Dz.U. L 220, s. 20.


title: Sprawa T-91/11: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2011 r. — Chimei InnoLux przeciwko Komisji

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/18

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2011 r. — Chimei InnoLux przeciwko Komisji
   (Sprawa T-91/11)
   2011/C 113/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chimei InnoLux (Zhunan, Tajwan) (przedstawiciele: J.-F. Bellis, prawnik i R. Burton, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Komisji nr C(2010) 8761 z dnia 8 grudnia 2010 r. wydanej w sprawie o sygn. akt COMP/39.309 — wyświetlacze ciekłokrystaliczne — w zakresie, w jakim Sąd uzna, że naruszenie dotyczyło wyświetlaczy ciekłokrystalicznych do zastosowań telewizyjnych;

               —

               obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą na mocy zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi skarżąca powołuje trzy zarzuty oparte o naruszenie prawa.

               1)

               Pierwszy zarzut, oparty na twierdzeniu, że Komisja, oceniając wartość sprzedaży dla potrzeb obliczenia grzywny, zastosowała niezgodne z prawem pojęcie tzw. „bezpośredniej sprzedaży na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego w formie wyrobów przetworzonych”
               Przy obliczaniu, dla potrzeb określenia wysokości grzywny, właściwej wartości sprzedaży dokonywanej przez skarżącą, Komisja uwzględniła wartość wyświetlaczy ciekłokrystalicznych włączonych do ukończonych wyrobów informatycznych i telewizyjnych, jakie skarżąca sprzedaje na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (zwanego dalej „EOG”). Zdaniem skarżącej, pojęcie „bezpośredniej sprzedaży na terenie EOG w formie wyrobów przetworzonych” jest błędne pod względem prawnym i nie może być wykorzystywane przy ocenie właściwej wartości sprzedaży. Skarżąca twierdzi, że pojęcie to oparte jest na sprzedaży wyrobów, których naruszenie nie dotyczy ani pośrednio, ani bezpośrednio; służy ono, zdaniem skarżącej, do sztucznego przesuwania sprzedaży wyświetlaczy ciekłokrystalicznych w obrębie grupy już to poza EOG, już to do wewnątrz EOG, a to według miejsca sprzedaży wyrobów ukończonych, obejmujących wyświetlacze ciekłokrystaliczne. Skarżąca jest zdania, że pojęcie to jako takie jest niezgodne z orzecznictwem sądów unijnych dotyczącym w szczególności traktowania sprzedaży wewnątrzgrupowej dla potrzeb obliczenia wysokości grzywny. Skarżąca twierdzi wreszcie, że pojęcie to, tak jak zostało ono zastosowane przez Komisję w jej decyzji, prowadzi do przejawów dyskryminacji na szkodę adresatów decyzji, które to przejawy oparte są w sposób bezprawny jedynie na formie prawnej struktury przedsiębiorstwa.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu przez Komisję art. 101 TFUE oraz art. 53 układu o EOG w ten sposób, że Komisja uznała, że naruszenie rozciąga się na wyświetlacze ciekłokrystaliczne przeznaczone do zastosowania w telewizorach
               Skarżąca twierdzi, że wyświetlacze ciekłokrystaliczne przeznaczone do zastosowań telewizyjnych posiadają specyficzne właściwości, a dialog dotyczący tych wyświetlaczy ma charakter powierzchowny i epizodyczny. Ponadto w swej decyzji Komisja nie wzięła pod uwagę innych dialogów dwustronnych o pogłębionym charakterze, dotyczących wyświetlaczy ciekłokrystalicznych przeznaczonych do zastosowań telewizyjnych, w których brały udział osoby trzecie. W konsekwencji zachowanie dotyczące wyświetlaczy ciekłokrystalicznych przeznaczonych do zastosowań telewizyjnych powinno było stanowić przedmiot odrębnej analizy i oceny w stosunku do zachowania dotyczącego wyświetlaczy ciekłokrystalicznych przeznaczonych do zastosowań informatycznych. W świetle tych danych skarżąca w szczególności twierdzi, że stanowisko Komisji, zdaniem której naruszenie rozciąga się na wyświetlacze ciekłokrystaliczne przeznaczone do zastosowań telewizyjnych dotknięte jest naruszeniem zasady równości traktowania oraz podstawowych wymogów proceduralnych, wobec czego należy stwierdzić nieważność decyzji, albo przynajmniej należy orzec, że dla potrzeb obliczenia wysokości grzywny Komisja powinna była ocenić czas trwania oraz ciężar możliwego naruszenia polegającego na zachowaniu dotyczącym wyświetlaczy ciekłokrystalicznych przeznaczonych do zastosowań telewizyjnych odrębnie od naruszenia dotyczącego wyświetlaczy ciekłokrystalicznych przeznaczonych do zastosowań informatycznych.

               3)

               Zarzut trzeci oparty o to, że w celu obliczenia wysokości grzywny nałożonej na skarżącą Komisja niesłusznie włączyła do właściwej wartości wartość sprzedaży towarów innych, niż wyświetlacze ciekłokrystaliczne przeznaczone do zastosowań informatycznych i telewizyjnych
               Sprzedaż wyświetlaczy ciekłokrystalicznych przeznaczonych do zastosowań medycznych, które są wykorzystywane przy produkcji materiałów medycznych, zostały błędnie uwzględnione w danych dotyczących sprzedaży, które zostały przekazane Komisji w toku postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę, że zawarta w decyzji definicja wyświetlaczy przeznaczonych do zastosowań informatycznych lub telewizyjnych nie obejmuje wyświetlaczy przeznaczonych do zastosowań medycznych, skarżąca twierdzi, że sprzedaż takich wyświetlaczy przez nią powinna zostać wykluczona z właściwej wartości sprzedaży wykorzystanej dla celów obliczenia wysokości grzywny. Sprzedaż tzw. otwartych komórek ciekłokrystalicznych również została błędnie włączona do danych dotyczących sprzedaży, które zostały przekazane Komisji w toku postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę, że otwarte komórki ciekłokrystaliczne nie są wyrobami ukończonymi, a decyzja nie zawiera żadnych danych o naruszeniu w zakresie półproduktów, skarżąca twierdzi, że prowadzona przez nią sprzedaż otwartych komórek ciekłokrystalicznych powinna zostać wykluczona z właściwej wartości sprzedaży wykorzystanej do obliczenia wysokości grzywny.


title: Sprawa F-138/06: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2006 r. — Meister przeciwko OHIM

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/55

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2006 r. — Meister przeciwko OHIM
   (Sprawa F-138/06)
   (2007/C 82/117)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Herbert Meister (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: Hans-Joachim Zimmermann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie dorozumianej decyzji oddalającej Prezesa Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 18 września 2006 r., wydanej na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               ewentualnie, uchylenie dorozumianej decyzji oddalającej Prezesa OHIM z dnia 18 września 2006 r., wydanej na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz decyzji oddalającej na piśmie Prezesa OHIM z dnia 20 września 2006 r. (datowanej na 18 września 2006 r.);

               —

               ewentualnie, uchylenie wydanej na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego decyzji oddalającej na piśmie Prezesa OHIM z dnia 20 września 2006 r.;

               —

               pomocniczo, uchylenie zawiadomienia OHIM z dnia 9 czerwca 2006 r. o ostatecznych punktach awansu za 2006 r. („definitive promotion points 2006”);

               —

               pomocniczo, uchylenie dorozumianej decyzji oddalającej Prezesa OHIM z dnia 27 listopada 2006 r.;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącego odpowiedniej kwoty sięgającej do wysokości rocznego wynagrodzenia, ale nie mniej niż 45.000 EUR;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, zatrudniony jako urzędnik w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) w Alicante, Hiszpania, kwestionuje sprawozdania, które strona pozwana powinna sporządzać na jego temat co dwa lata, które według niego zawierały błędy w swojej treści oraz były dotknięte nieprawidłowości, ponieważ wiele razy nie zostały sporządzone. Wobec tego skarżący wnosi o uchylenie wszystkich dorozumianych decyzji strony pozwanej, wydanych na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz o zmianę punktów awansu przyznanych błędnie przez stronę pozwaną w 2006 r.
   Skarżący podnosi również, że strona pozwana w ciągu wielu lat w sposób sprzeczny z prawem naruszała art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego poprzez zamierzone i sprzeczne z dobrymi obyczajami naruszanie jego praw pracowniczych. Wnosi zatem o zadośćuczynienie w związku z „mobbingiem ”oraz ciągłym naruszaniem jego praw osobistych.


title: Sprawy połączone C-570/07 i C-571/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Asturias — Hiszpania) — José Manuel Blanco Pérez, María del Pilar Chao Gómez przeciwko Consejería de Salud y Servicios Sanitarios (C-570/07), Principado de Asturias (C-571/07) (Artykuł 49 TFUE — Dyrektywa 2005/36/WE — Swoboda przedsiębiorczości — Zdrowie publiczne — Apteki — Odległość — Zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze — Zezwolenie na prowadzenie — Rozmieszczenie geograficzne aptek — Ustanowienie limitów na podstawie kryterium gęstości zaludnienia — Minimalna odległość między aptekami — Kandydaci, którzy wykonywali działalność zawodową na części terytorium krajowego — Pierwszeństwo — Dyskryminacja)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Asturias — Hiszpania) — José Manuel Blanco Pérez, María del Pilar Chao Gómez przeciwko Consejería de Salud y Servicios Sanitarios (C-570/07), Principado de Asturias (C-571/07)
   (Sprawy połączone C-570/07 i C-571/07) (1)

   (Artykuł 49 TFUE - Dyrektywa 2005/36/WE - Swoboda przedsiębiorczości - Zdrowie publiczne - Apteki - Odległość - Zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze - Zezwolenie na prowadzenie - Rozmieszczenie geograficzne aptek - Ustanowienie limitów na podstawie kryterium gęstości zaludnienia - Minimalna odległość między aptekami - Kandydaci, którzy wykonywali działalność zawodową na części terytorium krajowego - Pierwszeństwo - Dyskryminacja)
   2010/C 209/03
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Asturias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: José Manuel Blanco Pérez, María del Pilar Chao Gómez

      Strona pozwana: Consejería de Salud y Servicios Sanitarios (C-570/07), Principado de Asturias (C-571/07)

      Przy udziale: Federación Empresarial de Farmacéuticos Españoles (C-570/07), Plataforma para la Libre Apertura de Farmacias (C-570/07), Celso Fernández Gómez (C-571/07), Consejo General de Colegios Oficiales de Farmacéuticos de España, Plataforma para la Defensa del Modelo Mediterráneo de Farmacias, Muy Ilustre Colegio Oficial de Farmacéuticos de Valencia, Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Asturias — Wykładnia art. 43 WE — Uregulowanie określające przesłanki otwarcia nowych aptek

      Sentencja

               1)

               Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on zasadniczo na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak przepisy będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, narzucającym limity wydawania zezwoleń na założenie nowych aptek, które stanowią, że:

                           —

                           w każdym rejonie farmaceutycznym na jednostkę zaludnienia wynoszącą 2 800 mieszkańców można utworzyć co do zasady jedną aptekę;

                           —

                           dodatkową aptekę można utworzyć dopiero, gdy ten stosunek jest wyższy, dla grupy ludności powyżej 2 000 mieszkańców; oraz

                           —

                           poszczególne apteki muszą pozostawać w minimalnej odległości od istniejących już aptek, wynoszącej zgodnie z ogólną zasadą 250 m.

                     Jednakże art. 49 TFUE stoi na przeszkodzie powyższym przepisom krajowym, o ile podstawowe zasady 2 800 mieszkańców lub 250 m uniemożliwiają w jakimkolwiek rejonie o szczególnych cechach demograficznych utworzenie wystarczającej liczby aptek mogących zapewnić odpowiednią opiekę farmaceutyczną, a zadanie sprawdzenia, czy tak jest, należy do sądu krajowego.

               2)

               Artykuł 49 TFUE w związku z art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 85/432/EWG z dnia 16 września 1985 r. dotyczącej koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie niektórych rodzajów działalności w dziedzinie farmacji oraz art. 45 ust. 2 lit. e) i g) dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie kryteriom takim jak kryteria określone w pkt 6 i 7 lit. c) załącznika do Decreto 72/2001, de 19 de julio, del Principado de Asturias, regulador de las Oficinas de Farmacia y Botiquines (dekretu Principado de Asturias 72/2001 z dnia 19 lipca 2001 r. w sprawie aptek i punktów aptecznych), na mocy których dokonuje się wyboru osób uprawnionych do prowadzenia nowych aptek.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa C-384/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris — Francja) — Prunus SARL i Polonium SA przeciwko Directeur des services fiscaux (Podatki bezpośrednie — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 64 TFUE — Osoby prawne mające siedzibę w państwie trzecim — Posiadanie nieruchomości położonych w państwie członkowskim — Podatek od wartości rynkowej tych nieruchomości — Odmowa zwolnienia — Ocena w odniesieniu do krajów i terytoriów zamorskich — Zwalczanie oszustw podatkowych — Odpowiedzialność solidarna)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris — Francja) — Prunus SARL i Polonium SA przeciwko Directeur des services fiscaux
   (Sprawa C-384/09) (1)

   (Podatki bezpośrednie - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 64 TFUE - Osoby prawne mające siedzibę w państwie trzecim - Posiadanie nieruchomości położonych w państwie członkowskim - Podatek od wartości rynkowej tych nieruchomości - Odmowa zwolnienia - Ocena w odniesieniu do krajów i terytoriów zamorskich - Zwalczanie oszustw podatkowych - Odpowiedzialność solidarna)
   2011/C 186/07
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de grande instance de Paris

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Prunus SARL i Polonium SA

      Strona pozwana: Directeur des services fiscaux

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de grande instance de Paris — Wykładnia art. 56 i nast. traktatu WE — Podatek od wartości rynkowej nieruchomości położonych we Francji — Zgodność z traktatem przepisów krajowych zwalniających z tego podatku osoby prawne, których miejsce faktycznego zarządu znajduje się we Francji lub w państwie członkowskim Unii Europejskiej, lecz uzależniających uprawnienie do tego zwolnienia w przypadku osób prawnych, których miejsce faktycznego zarządu znajduje się na terytorium państwa trzeciego, od istnienia konwencji o pomocy administracyjnej zawartej między Francją a tym państwem w celu zwalczania oszustw podatkowych lub unikania opodatkowania, albo od istnienia umowy międzynarodowej zawierającej postanowienie zakazujące dyskryminacji ze względu na przynależność państwową — Odmowa zwolnienia dwóm spółkom z siedzibą na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych — Obowiązek zapłaty podatku przez dłużników solidarnych będących osobami prawnymi z siedzibą we Francji

      Sentencja

   Artykuł 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że art. 63 TFUE nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, obowiązujących w dniu 31 grudnia 1993 r., na mocy których zwalnia się z podatku od wartości rynkowej nieruchomości położonych na terytorium jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej spółki mające siedzibę na terytorium tego państwa, przy równoczesnym uzależnieniu takiego zwolnienia w odniesieniu do spółek mających siedzibę na obszarze jednego z krajów i terytoriów zamorskich od istnienia konwencji o współpracy administracyjnej zawartej pomiędzy tym państwem członkowskim a tym terytorium, mającej na celu zwalczanie oszustw podatkowych i unikania opodatkowania lub od okoliczności, by w oparciu o umowę międzynarodową zawierającą klauzulę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową wskazane osoby prawne nie mogły podlegać wyższemu opodatkowaniu, niż to, któremu podlegają spółki mające siedzibę na obszarze tegoż państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-8/10: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/13

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-8/10)
   2010/C 80/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i L. de Schietere de Lophem, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, 83/349/EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, 86/635/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych oraz 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń (1), a w każdym razie nie podając ich do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2006/46/WE upłynął w dniu 5 września 2008 r. Tymczasem w chwili wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła jeszcze wszystkich przepisów niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy, a w każdym razie nie podała ich do wiadomości Komisji.

      (1)  Dz.U. L 224, s. 1.


title: Sprawa C-231/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale dla Lazio (Włochy), na podstawie postanowienia z dnia 23 lutego 2004 r., w sprawie Confcooperative Unione Regionale della Cooperazione FVG Federagricole i in. przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali oraz Regione Veneto.

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale dla Lazio (Włochy), na podstawie postanowienia z dnia 23 lutego 2004 r., w sprawie Confcooperative Unione Regionale della Cooperazione FVG Federagricole i in. przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali oraz Regione Veneto.
   (Sprawa C-231/04)
   (2004/C 201/19)
   Dnia 3 czerwca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Tribunale Amministrativo Regionale dla Lazio, wydanego dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie Confcooperative Unione Regionale della Cooperazione FVG Federagricole i in. przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali oraz Regione Veneto. Tribunale Amministrativo Regionale dla Lazio zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               „1.

               Czy Układ Europejski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską, Państwami Członkowskimi i Republiką Węgierską, zawarty w dniu 16 grudnia 1991 r. i opublikowany w Dz. U. L. 347 z dn. 31.12.1993 r., może stanowić uzasadnioną, właściwą i wystarczającą podstawę prawną do nadania Wspólnocie Europejskiej kompetencji w zakresie przyjęcia Umowy wspólnotowej ochronie nazw win zawartej w dniu 29 listopada 1993 r. (Dz. U. WE L 337 z dn. 31.12.1993 r.) między Wspólnotą Europejską i Republiką Węgierską; powyższe pytanie odnosi się również do postanowień art. 65 ust. 1 Wspólnej Deklaracji nr 13 i Załącznika XIII (pkt. 3, 4 i 5) Układu Europejskiego z 1991 r. dotyczącego dopuszczalności zastrzeżenia suwerenności i kompetencji poszczególnych Państw Członkowskich w sferze krajowych nazw geograficznych stosowanych do własnych produktów rolno-spożywczych, w tym win i winorośli, który wyłącza jakiekolwiek przeniesienie suwerenności i kompetencji w tym zakresie na Wspólnotę Europejską?

               2

               Czy należy stwierdzić nieważność i bezskuteczność w sferze wspólnotowego porządku prawnego Umowy wspólnotowej o ochronie nazw win zawartej dnia 29 listopada 1993 r. między Wspólnotą Europejską i Republiką Węgierską (Dz. U. WE L 337/1993), regulującej ochronę nazw geograficznych objętych sferą własności przemysłowej i handlowej, również w świetle stwierdzeń zawartych w Opinii prawnej nr 1/94 Trybunału Sprawiedliwości Wspólnoty Europejskiej w przedmiocie wyłącznej właściwości Wspólnoty Europejskiej, zważywszy na to, że Umowa ta nie została ratyfikowana przez poszczególne Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej?

               3

               Czy - w razie uznania, że Umowa wspólnotowa z 1993 r. (Dz. U. WE L 337/93) jest zgodna z prawem i stosowalna w całości - należy stwierdzić nieważność i bezskuteczność zakazu używania we Włoszech po 2007 r. nazwy »Tocai«, z powodu jego niezgodności z zawartymi w tej Umowie przepisami o nazwach homonimicznych (patrz art. 4 ust. 5 i Protokół załączony do Umowy), który to zakaz wynika z pism wymienionych między stronami podczas zawarcia tej Umowy (i do niej dołączonych)?

               4.

               Czy należy uznać, że Druga Wspólna Deklaracja załączona do Umowy z 1993 r. (Dz. U. L WE 337/1993), z której wynika, że w okresie pertraktacji strony zawierające umowę nie wiedziały o istnieniu homonimicznych nazw win europejskich i węgierskich, zawiera oczywisty błąd co do stanu rzeczywistego (biorąc pod uwagę to, że nazwy włoskie i węgierskie dotyczące win »Tocai« istniały i funkcjonowały obok siebie od wieków, zostały oficjalnie uznane w 1948 r. w umowie między Włochami i Węgrami oraz zostały ostatnio objęte przepisami wspólnotowymi) na tyle, aby - zgodnie z art. 48 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów - stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności Umowy z 1993 r., z której wynika zakaz używania we Włoszech nazwy Tocai?

               5

               Czy w świetle art. 59 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (Dz. U. WE L 336 z dnia 21 listopada 1994 r.) [zwane dalej »Porozumieniem TRIPS«], zawarte w ramach Światowej Organizacji Handlu (OMC-WTO), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 1996 r., a więc po wejściu w życie Umowy wspólnotowej z 1993 r. (Dz. U. WE L 336/1994), powinno być interpretowane w ten sposób, że w razie sprzeczności między tymi umowami i biorąc pod uwagę tożsamość zawierających je stron, zawarte w nim przepisy dotyczące homonimicznych nazw win powinny być stosowane zamiast przepisów Umowy wspólnotowej?

               6.

               Czy w przypadku występowania dwóch homonimicznych nazw win, produkowanych w dwóch różnych krajach będących stronami Porozumienia TRIPS (zarówno, gdy homonimia dotyczy dwóch nazw geograficznych używanych w obu krajach-stronach Porozumienia, jak i gdy dotyczy nazwy geograficznej jednego z krajów-stron i homonimicznej nazwy używanej dla winorośli tradycyjnie uprawianej w innym kraju-stronie), art. 22 - 24 sekcja 3 Załącznika 1C do Porozumienia ustanawiającego WTO zawierającego Porozumienie TRIPS (Dz. U. WE L 336/1994), które weszło w życie z dniem1 stycznia 1996 r., powinny być interpretowane w ten sposób, że obie nazwy mogą być nadal używane pod warunkiem, że były używane w przeszłości przez korzystających z nich producentów albo w dobrej wierze, albo przez co najmniej 10 lat poprzedzających datę 15 kwietnia 1994 r. (art. 24 ust. 4), a każda nazwa wyraźnie wskazuje kraj, region lub obszar, z którego pochodzi wino, w sposób nie wprowadzający w błąd konsumentów?”


title: Sprawa C-358/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 8 lipca 2011 r. — Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen liikenne ja infrastruktuuri -vastuualue

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 8 lipca 2011 r. — Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen liikenne ja infrastruktuuri -vastuualue
   (Sprawa C-358/11)
   2011/C 269/76
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen liikenne ja infrastruktuuri -vastuualue

      Strona pozwana: Lapin luonnonsuojelupiiri ry et Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen ympäristö ja luonnonvarat -vastuualue

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z okoliczności, że odpady zostały zaklasyfikowane jako odpady niebezpieczne, można wnioskować bezpośrednio, iż zastosowanie danej substancji lub przedmiotu prowadzi do ogólnych niekorzystnych skutków dla środowiska lub zdrowia w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2008/98/WE (1) w sprawie odpadów? Czy odpady niebezpieczne również mogą przestać być odpadami, jeżeli spełnione są warunki określone w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów?

               2)

               Czy dla wykładni pojęcia „odpady”, a w szczególności obowiązku odzysku substancji lub produktu, ma znaczenie okoliczność, że ponowne wykorzystanie produktu poddanego ocenie jest dozwolone w określonych warunkach na podstawie załącznika XVII wspomnianego w art. 67 rozporządzenia REACH (2)? Jeżeli tak, jakie znaczenie należy przypisać tej okoliczności?

               3)

               Czy w art. 67 rozporządzenia REACH zharmonizowane zostały wymogi dotyczące produkcji, wprowadzania do obrotu i stosowania w rozumieniu art. 128 ust. 2 rozporządzenia REACH, wobec czego na podstawie krajowych przepisów dotyczących ochrony środowiska nie można zakazać zastosowania związków i produktów wymienionych załączniku XVII, jeżeli ograniczenia te nie zostały opublikowane w wykazie sporządzonym przez Komisję zgodnie z art. 67 ust. 3 rozporządzenia REACH?

               4)

               Czy zawarty w pkt 19 ust. 4 lit. b) załącznika XVII do rozporządzenia REACH wykaz sposobów użycia drewna zabezpieczonego roztworem CCA należy interpretować w ten sposób, że wszystkie możliwe sposoby wykorzystania są w nim wymienione wyczerpująco?

               5)

               Czy wykorzystanie drewna, o którym mowa w niniejszym przypadku, jako podbudowy ścieżki z desek może być traktowane tak jak sposoby wykorzystania wymienione w wykazie wspomnianym w pytaniu czwartym, wobec czego można zezwolić na to wykorzystanie na podstawie pkt 19 ust. 4 lit. b) załącznika XVII do rozporządzenia REACH, o ile spełnione są pozostałe wymagane warunki?

               6)

               Jakie aspekty należy uwzględnić w ramach oceny, czy istnieje ryzyko wielokrotnego kontaktu ze skórą człowieka w rozumieniu pkt 19 ust. 4 lit. d) załącznika XVII do rozporządzenia REACH?

               7)

               Czy wyrażenie „istnieje ryzyko”, zawarte w przepisie przywołanym w pytaniu 6, oznacza, że wielokrotny kontakt ze skórą człowieka jest teoretycznie możliwy, czy też że jest on co najmniej w pewnym stopniu prawdopodobny?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312, s. 3).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa T-159/13: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — HK Intertrade przeciwko Radzie

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/24

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — HK Intertrade przeciwko Radzie
   (Sprawa T-159/13)
   2013/C 147/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: HK Intertrade Co. Ltd (Wanchai, Hongkong) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, adwokaci P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta, N. Pilkington i D. Sellers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) w zakresie, w jakim zakwestionowane akty obejmują stronę skarżącą; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca podnosi pięć zarzutów dotyczących naruszenia istotnego wymogu proceduralnego oraz naruszenia traktatów i zasad prawa dotyczących ich stosowania: naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, naruszenia obowiązku zawiadomienia, niewystarczającego uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony oraz oczywistego błędu w ocenie.
   Strona skarżąca uważa, że Rada nie wysłuchała strony skarżącej i naruszyła obowiązek zawiadomienia strony skarżącej. Ponadto Rada nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, które to uchybienie jest tym poważniejsze, że Rada nie odpowiedziała na żądania strony skarżącej dotyczące udostępnienia dokumentów i ogólnego ujawnienia informacji. Wskutek tych pominięć Rada naruszyła prawo do obrony przysługujące stronie skarżącej, której odmówiono możliwości skutecznego ustosunkowania się do ustaleń Rady, jako że ustalenia te nie zostały stronie skarżącej ujawnione. Wbrew twierdzeniu Rady strona skarżąca nie jest „firmą przykrywką” National Iranian Oil Company (NIOC), a w każdym razie Rada nie wykazała, by sama okoliczność, że strona skarżąca została założona jako spółka zależna NIOC, wystarczała to tego, by pociągać za sobą korzyść gospodarczą dla państwa irańskiego wbrew celowi zakwestionowanych środków. Ponadto Rada w sposób oczywisty naruszyła przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony i wreszcie dopuściła się oczywistych błędów w ocenie.


title: Sprawa C-395/10: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2007/2/WE — Polityka ochrony środowiska — Infrastruktura informacji przestrzennej — Wymiana i uaktualnianie danych w formie elektronicznej — Brak przyjęcia krajowych przepisów transponujących)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-395/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2007/2/WE - Polityka ochrony środowiska - Infrastruktura informacji przestrzennej - Wymiana i uaktualnianie danych w formie elektronicznej - Brak przyjęcia krajowych przepisów transponujących)
   2011/C 103/17
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i V. Peere, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republice Francuskiej (przedstawiciele: G. de Bergues i S. Menez, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (Dz.U. L 108, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-260/03 Celltech R & D Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Znak słowny CELLTECH — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-260/03 Celltech R & D Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Znak słowny CELLTECH - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 155/31)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T- 260/03 Celltech R & D Ltd, z siedzibą w Slough, Berkshire (Zjednoczone Królestwo), reprezentowana przez D. Alexandera, barrister oraz N. Jenkinsa, solicitor przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (pełnomocnicy: I. de Medrano Caballero oraz A. Folliard-Monguiral), mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 maja 2003 r. (sprawa R 659/2002-2) w przedmiocie wniosku o rejestrację oznaczenia słownego CELLTECH jako wspólnotowego znaku towarowego, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili oraz O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: C. Kristensen, administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Stwierdza się nieważność decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 maja 2003 r. (sprawa R659/2002-2).

               2

               Strona pozwana zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 239 z 4.10.2003


title: Sprawa C-289/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 12 czerwca 2014 r. – Brit Air SA przeciwko Ministère des finances et des comptes publics

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 12 czerwca 2014 r. – Brit Air SA przeciwko Ministère des finances et des comptes publics
   (Sprawa C-289/14)
   2014/C 261/24
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Brit Air SA

      Strona pozwana: Ministère des finances et des comptes publics

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 2 dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że zryczałtowana kwota obliczana jako procent rocznego obrotu uzyskanego z połączeń obsługiwanych w ramach franczyzy i przekazywana przez przewoźnika lotniczego, który wystawił za innego przewoźnika lotniczego bilety, które następnie utraciły ważność, stanowi wypłacane tej ostatniej spółce świadczenie niepodlegające opodatkowaniu, służące naprawieniu szkody poniesionej ze względu na daremną mobilizację przez nią środków transportu, czy też kwotę odpowiadającą cenie biletów wystawionych, które utraciły ważność?

               2)

               Na wypadek gdyby kwota ta została uznana za odpowiadającą cenie biletów, które zostały wystawione, lecz które utraciły ważność, czy powyższe przepisy należy interpretować w ten sposób, że wystawienie biletu można utożsamić z rzeczywistym wykonaniem usługi przewozu, i że kwoty zachowane przez przewoźnika lotniczego w sytuacji, gdy posiadacz biletu nie wykorzystał go i bilet ten stracił ważność, są objęte podatkiem od wartości dodanej?

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie – czy pobrany podatek powinien zostać przekazany przez spółkę Air France lub spółkę Brit Air na rzecz skarbu państwa od chwili pobrania ceny, mimo że podróż może nie odbyć się z przyczyn leżących po stronie klienta?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-380/14: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Pszonka przeciwko Radzie

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/37

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Pszonka przeciwko Radzie
   (Sprawa T-380/14)
   2014/C 261/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Artem Wiktorowicz Pszonka (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci C. Constantina i J.M. Reymond)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) częściowej nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. i rozporządzenia Rady nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego, a konkretniej nakazanie:

                           —

                           wykreślenia nazwiska skarżącego z załącznika I do rozporządzenia Rady nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r.;

                           —

                           wykreślenia nazwiska skarżącego z załącznika I do decyzji Rady 2014/119/WPZIB z dnia 5 marca 2014 r.;

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE częściowej nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. i rozporządzenia Rady nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w zakresie, w jakim nie są one zgodne ze wspólnym wnioskiem;

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady i naruszenia kompetencji sądu właściwego ze względu na to, że:

                           —

                           przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia naruszyło procedurę określoną w art. 215 ust. 2 TFUE, gdyż rozporządzenie poszerza zakres środków ograniczających w stosunku do wspólnego wniosku Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji, na którym to wniosku rozporządzenie zostało oparte;

                           —

                           umieszczenie skarżącego w wykazie doprowadziło do napiętnowania osoby, wobec której nie przeprowadzono należnego procesu i która nie została skazana przez właściwy sąd.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie okoliczności faktycznych. Skarżący podnosi, że nie zostało wszczęte wobec niego żadne dochodzenie w związku ze sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę przed przyjęciem zaskarżonych środków lub w chwili ich przyjęcia. Ponadto skarżący twierdzi, że nawet gdyby toczyło się rzekome dochodzenie, nie miałoby ono żadnej podstawy faktycznej ani prawnej i byłoby motywowane wyłącznie politycznie. Wreszcie skarżący uważa, że podane przez Radę uzasadnienie umieszczenia go w wykazie nie spełnia warunków określonych w zaskarżonych środkach i nie wspierają go żadne dowody.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącego. Skarżący twierdzi, że:

                           —

                           Rada nie przedstawiła skarżącemu indywidualnego i konkretnego uzasadnienia faktycznego i prawnego z naruszeniem art. 296 TFUE;

                           —

                           skarżącemu nie udzielono prawa do przestawienia swojego stanowiska Radzie;

                           —

                           zaskarżonego środki wskazują skarżącego jako odpowiedzialnego za defraudację ukraińskich funduszy państwowych w braku jakiegokolwiek wyroku i dowodu na to, co stanowi naruszenie przysługującego skarżącemu prawa do domniemania niewinności do czasu udowodnienia winy;

                           —

                           skarżący nie został powiadomiony o żadnych dowodach zgromadzonych przeciwko niemu, co uniemożliwiło mu zakwestionowanie ich przed Sądem, co z kolei stanowi naruszenie jego prawa do skutecznego środka prawnego;

                           —

                           skarżący został bezpośrednio pozbawiony praw własności;

                           —

                           zaskarżone sankcje są nieproporcjonalne w stosunku do okoliczności sprawy i dostępnych dowodów; oraz

                           —

                           sposób sportretowania skarżącego w zaskarżonych środkach poważnie narusza jego dobre imię.


title: Sprawa T-109/16: Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2016 r. – Laboratoire de la mer/EUIPO – Boehringer Ingelheim Pharma (RESPIMER) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego RESPIMER — Wcześniejszy słowny znak towarowy RESPIMAT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/24

         Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2016 r. – Laboratoire de la mer/EUIPO – Boehringer Ingelheim Pharma (RESPIMER)
   (Sprawa T-109/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego RESPIMER - Wcześniejszy słowny znak towarowy RESPIMAT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2016/C 462/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoire de la mer (Saint-Malo, France) (przedstawiciel: adwokat S. Szilvasi)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG (Ingelheim, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 stycznia 2016 r. (sprawa R 3109/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Boehringer Ingelheim Pharma a Laboratoire de la mer.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laboratoire de la mer zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016.


title: Sprawa T-277/15: Postanowienie Sądu z dnia 26 stycznia 2016 r. – Permapore/OHIM – José Joaquim Oliveira II – Jardins & Afins (Terraway) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Terraway — Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe TERRAWAY — Częściowe oddalenie sprzeciwu — Niedochowanie obowiązku uiszczenia w terminie opłaty za odwołanie — Decyzja izby odwoławczej uznająca odwołanie za niewniesione — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/35

         Postanowienie Sądu z dnia 26 stycznia 2016 r. – Permapore/OHIM – José Joaquim Oliveira II – Jardins & Afins (Terraway)
   (Sprawa T-277/15) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Terraway - Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe TERRAWAY - Częściowe oddalenie sprzeciwu - Niedochowanie obowiązku uiszczenia w terminie opłaty za odwołanie - Decyzja izby odwoławczej uznająca odwołanie za niewniesione - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2016/C 106/40)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Permapore Ltd (Nenagh, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat J. Sales)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: José Joaquim Oliveira II – Jardins & Afins Lda (Grijó, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci M. Oehen Mendes, R. Duarte Morais, M. Ribeiro da Fonseca i S. Luís Dias)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 marca 2015 r. (sprawa R 2496/2014-1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między José Joaquim Oliveira II – Jardins & Afins Lda a Permapore Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Permapore Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               José Joaquim Oliveira II – Jardins & Afins Lda pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa T-87/12: Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. – Duff Beer przeciwko OHIM – Twentieth Century Fox Film (Duff) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/33

         Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. – Duff Beer przeciwko OHIM – Twentieth Century Fox Film (Duff)
   (Sprawa T-87/12) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   2014/C 112/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Duff Beer UG (haftungsbeschränkt) (Eschwege, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Schindler

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Twentieth Century Fox Film Corp. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci S. Böttger i M. Koch)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHMI z dnia 12 grudnia 2011 r. (sprawa R 456/2011-4) dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Twentieth Century Fox Film Corp. a Duff Beer UG (haftungsbeschränkt).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca oraz interwenient pokrywają własne koszty; każde z nich pokrywa również po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-584/13: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2013 r. — BASF Agro i in. przeciwko Komisji

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/27

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2013 r. — BASF Agro i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-584/13)
   2014/C 9/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BASF Agro BV (Arnhem, Niderlandy); BASF SE (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy); BASF Belgium Coordination Center (Antwerpia, Belgia); BASF Española, SL (Barcelona, Hiszpania); BASF Italia SpA (Cesano Maderno, Włochy); BASF Nederland BV (Arnhem) i BASF Slovensko spol. s r. o. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciele: adwokaci J. Montfort i M. Peristeraki)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 781/2013 z dnia 14 sierpnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzenia substancji czynnej fipronil oraz zabraniającego stosowania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierającymi tę substancję czynną (Dz.U. L 219, s. 22);

               —

               tytułem ewentualnym i tylko gdyby Trybunał nie uwzględnił powyższego żądania, stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim Komisja cofa zezwolenie stosowania i sprzedaży nasion słonecznika zaprawionych fipronilem;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 (1), ponieważ, przyjmując zaskarżone rozporządzenie nie oparła się ona na nowej wiedzy naukowej lub technicznej, lecz raczej na „wysoce spornych” danych. Komisja nie uwzględniła również istotnych danych z monitorowania. Dane z monitorowania, które były dostępne, nie wskazały żadnych negatywnych skutków dla kolonii pszczół miodnych. Strona skarżąca podnosi również, że Komisja błędnie stwierdziła, że substancja czynna fipronil przestała spełniać wymogi określone w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 49 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, ponieważ wraz z zaskarżonym rozporządzeniem przyjęła środki ograniczające w przedmiocie nasion zaprawionych fipronilem bez wykazania, iż te zaprawione nasiona mogą stanowić „poważne zagrożenie” dla pszczół i że nie można w zadowalający sposób zapobiec temu zagrożeniu za pomocą innych środków. Ponadto Komisja nie uwzględniła środków ograniczających ryzyko, które mogą zapobiec zagrożeniu w zadowalający sposób.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone rozporządzenie zostało przyjęte na podstawie metodologii przewidzianej w projekcie wytycznych raczej niż istniejących i zatwierdzonych wytycznych. W ten sposób Komisja naruszyła prawo oraz naruszyła podstawowe zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań zważywszy, że wytyczne powinny być dostępne i uzgodnione ex ante, przed dokonaniem przeglądu zatwierdzenia substancji czynnej a nie ex post.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżone rozporządzenie nie może być uzasadnione zgodnie z zasadą ostrożności, zważywszy, że wymogi tej zasady nie są spełnione w niniejszym wypadku. W szczególności strona skarżąca podnosi, że zagrożenia, które Komisja uznała za istotne, były oparte na zwykłych niezweryfikowanych hipotezach naukowych; istotne dane nie zostały zbadane; ocena ryzyka dokonana przez Komisję została oparta na niewłaściwej metodologii; natomiast Komisja nie włączyła strony skarżącej na etapie zarządzania ryzykiem, co powinna była uczynić. Sytuacja ta doprowadziła do przyjęcia niewspółmiernych i niespójnych z zaskarżonym rozrządzeniem środków.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że zaskarżone rozporządzenie nakłada nadmierne ograniczenia na zaprawianie nasion fipronilem, bez stosowności ani konieczności ochrony zdrowia pszczół w UE. Strona skarżąca również podnosi, że w odniesieniu do słoneczników w szczególności Komisja nie uwzględniła tego, iż zaprawianie fipronilem nigdy nie miało negatywnych skutków dla zdrowia pszczół.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący tego, że z powodu ograniczonych ram czasowych, w jakich zostało przyjęte zaskarżone rozporządzenie oraz złożoności sprawy, Komisja nie mogła uwzględnić w skuteczny sposób istotnych i szczegółowych uwag strony skarżącej dotyczących aspektów technicznych, administracyjnych i naukowych „Wniosków z weryfikacji dotyczącej oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy dla substancji czynnej fipronil w odniesieniu do pszczół” Europejskiego Urzędu do spraw Bezpieczeństwa Żywności.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący tego, ze Komisja nie wyjaśniła we właściwy sposób obaw, które skłoniły ją do zwrócenia się do EFSA o dokonanie przeglądu zatwierdzenia fipronilu. Komisja nie wyjaśniła również, dlaczego odrzuciła argumenty i dowody przedstawione przez stronę skarżącą. Zaskarżone rozporządzenie również nie ukazuje jasno głównego realizowanego przez Komisję celu jego przyjęcia.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. L 309, s. 1).


title: Sprawa C-270/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Iraklis Haralambidis przeciwko Calogero Casilli (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 45 ust. 1 i 4 TFUE — Pojęcie pracownika — Zatrudnienie w administracji publicznej — Funkcja prezesa organu zarządzającego portem — Udział w wykonywaniu władzy publicznej — Warunek przynależności państwowej)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Iraklis Haralambidis przeciwko Calogero Casilli
   (Sprawa C-270/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 45 ust. 1 i 4 TFUE - Pojęcie pracownika - Zatrudnienie w administracji publicznej - Funkcja prezesa organu zarządzającego portem - Udział w wykonywaniu władzy publicznej - Warunek przynależności państwowej))
   2014/C 409/18
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Iraklis Haralambidis

      Strona pozwana: Calogero Casilli

      przy udziale: Autorità Portuale di Brindisi, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Regione Puglia, Provincia di Brindisi, Comune di Brindisi, Camera di Commercio Industria Artigianato ed Agricoltura di Brindisi

      Sentencja

   W okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, art. 45 ust. 4 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na zastrzeżenie dla swoich obywateli sprawowania funkcji prezesa organu zarządzającego portem.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-280/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Perry przeciwko Komisji

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/14

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Perry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-280/08)
   (2008/C 260/25)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Claude Perry (Paryż, Francja) (przedstawiciel: J. Culioli, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Komisja popełniła błędy;

               —

               stwierdzenie, że błędy popełnione przez Komisję powodują powstanie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty;

               —

               stwierdzenie, że została wyrządzona skarżącemu szkoda w związku przyczynowym z tymi błędami;

               —

               przyznanie prawa C. Perryemu do oszacowania szkody na kwotę 1 mln. EUR;

               —

               obciążenie Wspólnoty wypłatą kwoty 1 mln. na rzecz C. Perrego;

               —

               obciążenie Wspólnoty kosztami postępowania;

               —

               stwierdzenie, że ze względów słuszności Wspólnota powinna zwrócić koszty obrony w wysokości 10 tys. EUR.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący żąda odszkodowania za szkodę, którą twierdzi, że poniósł z powodu oskarżeń o defraudację pomocy wspólnotowej w trakcie wykonywania niektórych umów zawartych pomiędzy spółkami skarżącego i Komisją w ramach pomocy humanitarnej Unii Europejskiej przeznaczonej dla Bośni i Hercegowiny oraz regionu Wielkich Jezior w Afryce.
   Zarzuty i główne argumenty, które powołuje skarżący są takie same co w sprawie T-132/98 Groupe Perry i Isibiris przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. 1998, C 312, s. 20.


title: Sprawa F-18/13: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/47

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-18/13)
   2013/C 114/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o obliczeniu, na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych, wartości uprawnień emerytalnych nabytych przed wstąpieniem do służby.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 stycznia 2012 r. o obliczeniu wartości uprawnień emerytalnych nabytych przez stronę skarżącą przed wstąpieniem do służby Komisji;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 13 listopada 2012 r. mającego na celu spowodowanie, by zostały zastosowane ogólne przepisy wykonawcze oraz współczynniki aktuarialne obowiązujące w chwili złożenia wniosku o przeniesienie praw emerytalnych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-466/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Brescia (Włochy) w dniu 9 września 2011 r. — Gennaro Currà i in. przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Brescia (Włochy) w dniu 9 września 2011 r. — Gennaro Currà i in. przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-466/11)
   2011/C 347/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale ordinario di Brescia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gennaro Currà

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Interwenient: Republika Włoska

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na podstawie zobowiązań międzynarodowych państwa niemieckiego (art. 2 i 5 § 2 Konwencji Londyńskiej z 1953 r. w sprawie długów deutsches Reich itd.) żądany przywilej immunitetu wobec jurysdykcji sądów włoskich w sprawach cywilnych, dotyczący okoliczności faktycznych (…) sprawy, z którego państwo niemieckie nie może już korzystać od dnia 11 marca 2004 r. (wyrok w sprawie Ferrini), oraz na podstawie porozumienia zawartego w Trieście z Rządem Włoch w dniu 18 listopada 2008 r. o wszczęciu postępowania przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości, General list nr 143/2008, do którego odnosi się włoska ustawa nr 89/2010, uniemożliwiającego wykonanie włoskich wyroków orzeczonych w sprawie poważnych zbrodni przeciwko ludzkości, jest sprzeczny z art. 6 (TUE) i z art. 17, 47 i 52 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 18 grudnia 2000 r.?

               2)

               Czy zastosowanie art. 7 Reichsbeamtenhaftungsgesetz (wyrok z dnia 26 czerwca 2003 r., III ZR 245/98 oraz Bundensverfassungsgericht, wyrok z dnia 15 lutego 2006 r., 2 Bvr 1476/03) w sprawie zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości, które pozbawiło obywateli europejskich prawa do odszkodowania od państwa niemieckiego, wbrew art. 2 Konwencji Londyńskiej w sprawie długów deutsches Reich (z) 1953 r., narusza prawa przysługujące powodom na mocy artykułów 17 i 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej aż do dnia 11 marca 2004 r. (wyrok w sprawie Ferrini) i czy w związku z tym powołanie się na upływ terminu przedawnienia jest sprzeczne z obowiązkami wspólnotowymi a w szczególności z art. 3 i 4 ust. 3 i ostatni (TUE) oraz zasadą „Non conceditur contra venire factum proprio”?

               3)

               Czy zarzut immunitetu jurysdykcyjnego przedstawiony przez pozwaną RFN jest sprzeczny z art. 4 ust. 3 akapit ostatni i art. 21 (TUE) z tego względu, że wyklucza opartą na wspólnych zasadach europejskich (art. 340 (TFUE)) odpowiedzialność cywilną pozwanej za naruszenie prawa międzynarodowego (zakaz niewolnictwa i pracy przymusowej) w stosunku do obywateli innego państwa członkowskiego?


title: Sprawa C-574/11: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf — Niemcy) — Novartis AG przeciwko Actavis Deutschland GmbH & Co KG, Actavis Ltd (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuły 4 i 5 — Pojedynczy składnik aktywny, dla którego wydane zostało owe świadectwo — Zakres ochrony — Produkt leczniczy zawierający kilka składników aktywnych, w tym również składnik objęty świadectwem)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/13

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf — Niemcy) — Novartis AG przeciwko Actavis Deutschland GmbH & Co KG, Actavis Ltd
   (Sprawa C-574/11) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuły 4 i 5 - Pojedynczy składnik aktywny, dla którego wydane zostało owe świadectwo - Zakres ochrony - Produkt leczniczy zawierający kilka składników aktywnych, w tym również składnik objęty świadectwem)
   2012/C 133/24
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Novartis AG

      Strona pozwana: Actavis Deutschland GmbH & Co KG, Actavis Ltd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1) — Zakres świadectwa — Kwestia, czy ochrona obejmuje wyłącznie produkty lecznicze składające się jedynie z chronionego składnika aktywnego, czy też obejmuje produkty lecznicze składające się ze składnika aktywnego w połączeniu z innym aktywnym składnikiem

      Sentencja

   Artykuły 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych powinny być interpretowane w ten sposób, że w sytuacji, w której „produkt” składa się ze składnika aktywnego, który był chroniony patentem podstawowym i osoba z niego uprawniona mogła się powołać na ochronę owego patentu odnośnie „produktu”, by sprzeciwić się wprowadzeniu do obrotu produktu leczniczego zawierającego ów składnik aktywny w połączeniu z innym lub innymi składnikami aktywnymi, wówczas dodatkowe świadectwo ochronne wydane dla owego „produktu” może, po wygaśnięciu patentu podstawowego, umożliwić osobie z niego uprawnionej do sprzeciwienia się wprowadzeniu do obrotu przez osobę trzecią produktu leczniczego zawierającego ów produkt w celach jego użycia jako produktu leczniczego, na co wydano pozwolenie przed wygaśnięciem owego świadectwa.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-709/16: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2016 r. – La Patrouille/EUIPO – Alpha Industries (Przedstawienie kanciastej figury)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/26

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2016 r. – La Patrouille/EUIPO – Alpha Industries (Przedstawienie kanciastej figury)
   (Sprawa T-709/16)
   (2016/C 462/34)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: La Patrouille (Pantin, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Lakits-Josse)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Alpha Industries, Inc. (Chantilly, Virginia, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy – zgłoszenie nr 11 778 727

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie R 2332/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim „uchylono w niej zaskarżoną decyzję i oddalono sprzeciw w odniesieniu do rejestracji spornego znaku towarowego dla następujących towarów: »toreb szkolnych«” oraz „oddalono odwołanie w pozostałej części”, a także orzeczenie o rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla wszystkich towarów;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w wypadku rozpatrywanych znaków towarowych;

               —

               Aby stwierdzić istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, Izba Odwoławcza oparła się zasadniczo na podnoszonym podobieństwie intelektualnym, podczas gdy to podobieństwo intelektualne nie narzuca się natychmiast konsumentowi.


title: Sprawa C-371/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 14 sierpnia 2008 r. — Nural Őrnek przeciwko Land Baden-Württemberg

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 14 sierpnia 2008 r. — Nural Őrnek przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-371/08)
   (2008/C 285/39)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nural Örnek

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg.
   Pytania prejudycjalne
   Czy ochrona przed wydaleniem przysługująca zgodnie z art. 14 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja obywatelowi tureckiemu, który posiada status prawny określony w art. 7 akapit pierwszy tiret pierwsze tej decyzji i który w ciągu ostatnich 10 lat zamieszkiwał na terenie państwa członkowskiego, w stosunku do którego ten status prawny mu przysługuje, podlega art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38 WE (1), tak jak został on transponowany do krajowego porządku prawnego przez dane państwo członkowskie i co za tym idzie, czy wydalenie go z terytorium państwa członkowskiego możliwe jest jedynie ze względów bezpieczeństwa publicznego podlegających ustaleniu przez państwa członkowskie?

      (1)  Dz.U. L 158, s 77.


title: Sprawa C-455/09: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/33

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-455/09)
   2010/C 24/61
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i Ł. Habiak, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2006/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lutego 2006 r. dotyczącej zarządzania jakością wody w kąpieliskach i uchylającej dyrektywę 76/160/EWG (1) a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 18 wymienionej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2006/07/WE upłynął w dniu 24 marca 2008 r.

      (1)  Dz. U. L 64, s. 37


title: Sprawa C-69/09 P: Postanowienie Trybunału z dnia 22 stycznia 2010 r. — Makhteshim-Agan Holding BV, Makhteshim-Agan Italia Srl, Magan Italia Srl przeciwko Komisji Europejskiej (Tryb przyśpieszony)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/12

         Postanowienie Trybunału z dnia 22 stycznia 2010 r. — Makhteshim-Agan Holding BV, Makhteshim-Agan Italia Srl, Magan Italia Srl przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-69/09 P) (1)

   (Tryb przyśpieszony)
   2010/C 100/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Makhteshim-Agan Holding BV, Makhteshim-Agan Italia Srl, Magan Italia Srl (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: N.B. Rasmussen i L. Parpala, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie T-393/06 Makhteshim-Agan Holding BV i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd uznał skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieprzedstawieniu propozycji włączenia substancji czynnej azynfosu metylowego do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1), która to decyzja rzekomo została zawarta w piśmie z dnia 12 października 2006 r. (D/531125) — Akt zaskarżalny

      Sentencja

               1)

               Wniosek Makhteshim-Agan Holding BV, Makhteshim-Agan Italia Srl i Magan Italia Srl o rozpoznanie sprawy C-69/09 P w trybie przyspieszonym zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-304/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 31 maja 2013 r. przez Chrisa van der Aatę i in. od wyroku wydanego w dniu 21 marca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-111/11 van der Aat i in. przeciwko Komisji

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/9

         Odwołanie wniesione w dniu 31 maja 2013 r. przez Chrisa van der Aatę i in. od wyroku wydanego w dniu 21 marca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-111/11 van der Aat i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-304/13 P)
   2013/C 245/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Chris van der Aat (Besozzo, Włochy), Kamel Abbas (Besozzo), Roberto Accorsi (Ispra, Włochy), Fredric Achard (Masciago Primo, Włochy), Tuomas Aitasalo (Travedona Monate, Włochy), Robert Alabrese (Cuvio, Włochy), Daniel Albrecht (Comabbio, Włochy), Stefano Alessandrini (Cittiglio, Włochy), Marlene Alvarez Alvarez (Besozzo), Salvatore Amato (Lavagna, Włochy), Angiola Amore (Angera, Włochy), Giuseppe Amoruso (Besozzo), Michel Amsellem (Sangiano, Włochy), Fivos Andritsos (Gavirate, Włochy), Alessandro Annoni (Laveno, Włochy), Massimo Anselmi (Sesto Calende, Włochy), Carlo Antoniotti (Orino, Włochy), Aldo Ardia (Besozzo), Fernando Arroja (Varese, Włochy), Karin Aschberger (Ranco, Włochy), Andreas Aschberger (Ranco), Heikki Aulamo (Besozzo), Davide Auteri (Varese), Roberto Babich (Gavirate), Valentino Bada (Ispra), Vagn Bak-Mikkelsen (Angera), Simone Bano (Mornago, Włochy), Joaquin Baraibar (Ispra), Vittorio Barale (Vercelli, Włochy), Stefano Baranzini (Angera), Thomas Barbas (Varese), Caterina Barbera (Laveno), Marco Barbero (Verbania, Włochy), Paulo Barbosa (Ispra), Elena Bardelli (Monvalle, Włochy), Renzo Bardelli (Besozzo), Jose Ignacio Barredo Cano (Ispra), Marco Basso (Varano Borghi, Włochy), Maurizio Bavetta (Cadrezzate, Włochy), Claudio Belis (Ispra), Carlo Bellora (Milan, Włochy), Alan Belward (Cittiglio), Zita Bemova (Taino, Włochy), Enrico Ben (Varese), Jose Bento Valente (Varese), Claudio Bergonzi (Angera), Walter Bertato (Taino), Paolo Bertoldi (Varese), Luciana Bervoets Rossini (Angera), Emanuela Besozzi Pedroncin (Taino), Rene Beuchle (Ispra), Massimo Bianchi (Marnate, Włochy), Pierangelo Biavaschi (Brebbia, Włochy), Giovanni Bidoglio (Somma Lombardo, Włochy), James William Bishop (Taino), Herve Blanchard (Ispra), Ornella Blo (Casciago, Włochy), Fabio Bocci (San Giuliano Terme, Włochy), Giuseppe Bof (Ispra), Ottavio Bolchini (Varese), Silvia Bombardone (Verbania), Renato Bonaldo (Ispra), Fabrizio Bonato (Ispra), Laura Bonfini (Sesto Calende), Chiara Boni (Porto Valtravaglia, Włochy), Isabelle Borgotti (Ispra), Gilles Bories (Masciago Primo), Ann-Charlotte Boström (Cadrezzate), Pernille Brandt (Besozzo), Olivier Breas (Ranco), Norbert Brinkhof (Besozzo), Norbert Brinkhoff-Button (Ranco), Marco Broglia (Cernusco sul Naviglio, Włochy), Davide Brunella (Varese), Bruno Brunori (Besozzo), Roberto Brunotti (Ispra), Philippe Buchet (Biandronno, Włochy), Barbara Bulgarelli (Taino), Armin Burger (Brebbia), Janice Cake (Malgesso, Włochy), Philip Cake (Malgesso), Francesco Calcerano (Brebbia), Erika Caldarozzi (Laveno Mombello, Włochy), Maria Paula Caldeira Guimaraes (Luvinate, Włochy), Luisa Calì (Ispra), Luigi Calzolai (Gavirate), Cecilia Campo (Brebbia), Jose Cancelinha (Varese), Daniela Cancellieri (Besozzo), Pierluigi Canevari (Brebbia), Elisabetta Canuti (Caravate, Włochy), Natale Cao (Ispra), Valerio Capelli (Angera), Philippe Caperan (Ranco), Guiseppina Carabellò (Varese), Manuela Carcano (Besozzo), Giancarlo Carnielli (Gavirate), Massimo Carriero (Ranco), Eda Carriero (Cadrezzate), Folco Casadei (Barasso, Włochy), Juan Casado Poblador (Varano Borghi), Silvia Casati (Angera), Anna Casè (Angera), Roberto Cattalini (Cadrezzate), Fabrizia Cavalli (Angera), Mauro Caviglia (Sesto Calende), Mario Centurelli (Travedona Monate), Alessandra Cerutti (Laveno Mombello), Jean-Marc Chareau (Monvalle), Diana Charels (Cocquio Trevisago, Włochy), Fiorella Chennaux (Ranco), Michael Cherlet (Leggiuno, Włochy), Frans M. Christensen (Taino), Laura Ciafre (Monvalle), Ewa Ciesielska (Ispra), Francis Clement (Leggiuno), Sandra Coecke (Varese), Giacomo Cojazzi (Ispra), Angelo Collotta (Ispra), Ambrogio Colombo (Lonate Pozzolo, Włochy), Rinaldo Colombo (Angera, Włochy), Michele Conti (Angera), Valeria Contini (Cadrezzate), Maida Contini (Leggiuno), Stephane Cordeil (Besozzo), Johannes Bonefatius Comelissen (Cerro di Laveno, Włochy), Raffaella Corvi (Varese), Loredana Costantini-Barresi (Besozzo), Philip Costeloe (Varese), Giulio Cotogno (Rovellasca, Włochy), Constantin Coutsomitros (Ranco), Raymond Crandon (Monvalle), Marino Crivelli (Gavirate), Yves Robert Crutzen, (Ranco), Una Cullinan (Malgesso), Leopoldo Da Silva Pestana (Ispra), Felice DaI Bosco (Leggiuno), Carla DaI Molin D’Alessio (Orino), Francesco D’Alberti (Brebbia), Gianfranco De Grandi (Ispra), Johannes De Lange (Bardello, Włochy), Arie De Roo (Besozzo), Gaetano De Vita (Ispra), Gerhard De Vries (Ispra), Luc Dechamp (Monvalle), Massimo Della Rossa (Besozzo), Alessandro Dell’Acqua (Carnago, Włochy), Franciscus Dentener (Caravate), Marc Detry (Brebbia), Claudio Devisoni (Ispra), Wim Devos (Castelveccana, Włochy), Lorenzo Di Cesare (Monvalle), Fabiana Di Fabio (Cocquio Trevisago), Michele Di Franco (Palermo, Włochy), Pietro Di Maggio (Ispra), Luisa Diez (Ispra), Hendrik Doerner (Varese), Soledad Dominguez (Travedona Monate), Tijmen Doppenberg (Besozzo), Fernando Manuel Dos Santos Marques (Ispra), Kevin Douglas (Brebbia), Pascal Dransart (Ispra), Ioannis Drossinos (Azzio, Włochy), Jean-Noël Druon (Cadrezzate), Matthew Duane (Angera), Gregoire Dubois (Angera), Janja Dugar (Leggiuno), Thierry Dujardin (Osmate, Włochy), Ewan Duncan Dunlop (Vergiate, Włochy), Torbjon Dyngeland (Malgesso), Zdzislav Dzbikowicz (Taino), Alexander Nicolaas Ebbeling (Monvalle), Patrizia Ebbeling Cerreoni (Monvalle), Andrée Ebser (Porto Valtravaglia), Robert Edwards (Ispra), Adriaan Eeckels (Bardello), Daniele Ehrlich (Malborghetto, Włochy), Filippo Elio (Gavirate), Federico Ereno (Osmate), Josè Esteves (Varese), Luciano Fabbri (Pioltello, Włochy), Natale Faedda (Ispra), Henrique Fattori (Gavirate), Carlo Ferigato (Baveno, Włochy), Fernando Fernandez Espinosa (Ispra), Manuel Ferreira (Laveno Mombello), Michael Field (Besozzo), Jorge Manuel Figueiredo Morgado (Varese), Roberto Fioravazzi (Ispra), Luca Fiore (Varese), Gianluca Fiore (Varese), Christian Folco (Ranco), Claudio Fontanella (Besozzo), Vittorio Forcina (Ranco), Marie-Christine Forment (Bregano, Włochy), Fausto Forni (Brebbia), Marina Forte, (Varese), Patrizia Forti (Malgesso), Susanne Fortunato (Besozzo), Romuald Franielczyk (Ispra), Alberto Franzetti (Taino), Fabio Fratino (Besozzo), Marco Luca Frattini (Varese), Santino Frison (Taino), Claudia Fuccillova (Bregano), Karen Fullerton (Sangiano), Salvatore Furfaro (Taino), Alberto Fusari (Malgesso), Nathalie Galfre Dumont (Varese), Roberto Galleano (Besozzo), Francisco Javier Gallego Pinilla (Laveno-Mombello, Włochy), Ana Gallego Romero (Barasso), Paola Galmarini (Tradate, Włochy), Stefano Galmarini (Porto Valtravaglia), Marco Galparoli (Tradate), Anabela Galvao Saraiva (Ranco), Gino Gangale (Caravate), Maurizio Garbin (Comignago, Włochy), Garcia Luis Garcia Centeno (Ispra), Teofilo Garcia Domingo (Varese), Maurizio Gastaldello (Casciago), Simone Gatti (Milan), Bernd Manfred Gawlik (Saarbrücken, Niemcy), Marco Gemelli (Massino Visconti, Włochy), Cristina Gemo (Varese), Tommaso Genovese (Cocquio Trevisago), Michel Gerboles (Gavirate), Stefania Gerli (Comerio, Włochy), Eugenio Gervasini (Varese), Alessia Ghezzi (Varese), Michela Ghiani (Laveno M., Włochy), Georgios Giannopoulos (Taino), Peter Neil Gibson (Ispra), Sabrina Gioria (Veruno, Włochy), Raimondo Giuliani (Bolonia, Włochy), Davide Giussani (Leggiuno), Marusca Gnecchi (Gavirate), Joao Gonçalves (Orino), Eddy Gorts (Varese), Caterina Gozzi (Ranco), Jean-Marie Gregoire (Besozzo), Claudius Griesinger (Orino), Carsten Gruenig (Leggiuno), Claude Guillou (Ispra), Jean-Philippe Guisset (Comerio), Laurence Guy-Mikkelsen (Angera), Maria Elizabeth Halder (Besozzo), Stamatia Halkia (Varese), George Ranke (Ranco), Philippe Hannaert (Cittiglio), Isabelle Hariga (Brebbia), Carina Henriksson (Vernazza, Włochy), Pierette Henuset Chambefort (Besozzo), Francisco Javier Hervas de Diego (Ispra), Michel Hick (Besozzo), Jens Liengaard Hjorth (Laveno Mombello), Eddo J. Hoekstra (Leggiuno), Johann Hofberr (Laveno Mombello), Marc Charles Hohenadel (Azzate, Włochy), Uwe Holzwarth (Taino), Wijbe Horstmann (Ispra), Tania Huber (Cadrezzate), Philippe Hubert (Besozzo), Bogdan Ionescu (Reno di Leggiuno), Henrique Jaecques (Ranco), Kathleen James (Angera), Annett Janunsch Roi (Laveno Mombello), Dominique Jassogne (Angera), Niels Roland Jensen (Ispra), Francesco Joudioux (Varese), Ilmo Kalkas (Cadrezzate), Kristina Kalkas (Cadrezzate), Ioannis Kannellopoulos (Besozzo), Simon Kay (Besozzo), Robert Kenny (Cittiglio), Hervè Kerdiles (Monvalle), Raoul Kiefer (Varese), Françoise Kievits (Luvinate), Agnieszka Kinsner Ovaskainen (Travedona Monate), Manfred Kohl (Cadrezzate), Jan Kozempel (Uhersky Brod, Republika Czeska), Elisabeth Krausmann (Angera), Pascal Kupper (Brebbia), Jurgita Kurganiene (Ispra), Donato Lacerenza (Ternate, Włochy), Salvatore Laganga (Ispra), Friedrich Lagler (Besozzo), Izabella Lahodynsky (Leggiuno), Gaston Francisco Lanappe (Varese), Ingrid Langezaal (Orino), Eric Yann Lazarus (Ispra), Peter Lazzari (Laveno Mombello), Philippe Le Lijour (Leggiuno), Bernadette Legros (Taino), Massimo L’Episcopo (Ispra), Dominique Leriche (Laveno Mombello), Dominique Lesueur (Varese), An Lievens (Brebbia), Amin Lievens (Angera), Jacobus Ligthart (Luino, Włochy), Jens Patrick Linge (Gavirate), Giovanni Locoro (Lonate Ceppino, Włochy), Per Andreas Loekkemyhr (Brebbia), Giovanna Lombardo (Besozzo), Robert Loos (Laveno Mombello), Maciej Lopatka (Angera), Francisco Lopes (Brebbia), Manuel Lozano (Sesto Calende), Luigi Lunardi Bizzarri (Bregano), Shirley Lutz (Ispra), Egidio Macavero (Ispra), Giovanni Macchi (Gavirate), Girolamo Maddi (Laveno Mombello), Carmela Maddi Brunoni (Malgesso), Georges Magonette (Besozzo), Vincent Mahieu (Bruksela, Belgia), Giuseppe Angelo Mainardi (Brovello Carpugnino, Włochy), Sergio Mainetti (Ispra), Francesca Malgaroli (Paruzzaro, Włochy), Rosemarie Marabelli (Gavirate), Barbara Marchetti (Brenta, Włochy), Giulio Mariani (Ispra), Alessandro Marotta (Varese), Sebastiao Martins Dos Santos (Cittiglio), Osvaldo Mattana (Lavena Ponte Tresa, Włochy), Philippe Mayaux (Laveno, Włochy), Matteo Mazzuccato (Legnano, Włochy), Wolfgang Mehl (Angera), Frederic Melin (Taino), Katia Menegon (Montebelluna, Włochy), Giovanni Mercurio (Varese), Eva Merglova (Laveno Mombello), Giuseppe Merlo (Cerretto Langhe, Włochy), Fabio Micale (Ispra), Roberto Miglini (Monvalle), Anne Milcamps (Gavirate), Pascal Millan (Varese), Michel Millot (Orino), G. Franco Minchillo (Varese), Apollonia Miola (Varese), Silvana Mistri (Brebbia), Javier Molina Ruiz (Osmate), Umberto Montaretto Marullo (Castel Rozzone, Włochy), François Montigny (Barasso), Giuseppe Morelli (Besozzo), Sergio Mota (Ispra), Paolo Mozzaglia (Ranco), Friedrich Muehlbauer (Varese), Harald Muellejans (Induno Olona, Włochy), Sharon Munn (Besozzo), Rino Tiziano Nangeroni (Malgesso), Luciano Nannucci (Ranco), Vito Nardo (Angera), Fabrizio Natale (Gavirate), Paul Nauwelaers (Casciago), Remedios Navas Castro (Cocquio Trevisago), Paolo Negro (Sesto Calende), Francesca Neviani (Varese), Nicholas Charles Nicholson (Laveno Mombello), Birgit Nickel (Monvalle), George Nicol (Cuvio), Tonny Nielsson (Taino), Hans Nieman (Brebbia), Ole Norager (Laveno Mombello), Jean-Pierre Nordvik (Cocquio Trevisago), Francesco Noseda (Leggiuno), Gianni Novello (Cominago, Włochy), Leo Nykjaer (Laveno Mombello), Franco Oliveri (Genova, Włochy), Marco Ooms (Sesto Calende), Marie Oskarsson (Leggiuno), Juha Ovaskainen (Travedona Monate), Ramona Pagnottaro (Parme, Włochy), Rita Paiola (Ranco), Sazan Pakalin (Varese), Panagiotis Panagos (Monvalle), Arrigo Panizza (Brebbia), Antonio Pannunzio (Besozzo), Rana Pant (Leggiuno), Bruno Paracchini (Ispra), Sergio Paris (Azzio), Alberto Paris (Taino), Rosanna Passarella (Laveno Mombello), Marco Pastori (Brugherio, Włochy), Alexandre Patak Dennstedt (Sangiano), Valerio Pedroni (Besozzo), Paolo Peerani (Caravate), Pierre Pegon (Varese), Paolo Pellegrini (Ghiffa, Włochy), Grazia Pellegrini (Brebbia), Rogerio Peralta (Gavirate), Domenico Perrotta (Malnate, Włochy), Ugo Pesee (Cadrezzate), Georg Peter (Castelletto Ticino, Włochy), Paola Piccinini (Turin), Fabio Pieri (Vasanello, Włochy), Ronald Piers de Raveshoot (Leggiuno), Tiziano Pinato (Besozzo), Gregor Pinski (Castelletto Ticino), Giuliano Pirelli (Lecce, Włochy), Antonio Piscia (Cadrezzate), Paolo Pizziol (Varese), Maria Carmen Pombo Lopez (Casciago), Wietse Post (Taino), Jesus Felix Pozuelo Moreno (Varese), Marsia Pozzato (Sesto Calende), Steven Price (Taino), Pilar Prieto Peraita (Angera), Gioacchino Puccia (Besozzo) Michel Quicheron (Angera), Maria-Antonella Rafaele (Bregano), Alessandra Ravagli (Varese), Diana Rembges (Travedona Monate), Graziano Renaldi (Porto Ceresio, Włochy), Fabiano Reniero (Taino), Patrice Richir (Leggiuno), Alessandra Rigamonti (Arcisate, Włochy), Maurizio Ristori (Comerio), Luca Riva (Besozzo), Paolo Roggeri (Travedona Monate), Francesco Rossi (Veruno), François Rossi (Cittiglio), Carlo Rovei (Leggiuno), Mauro Roveri (Taino), Espedito Ruotolo (Ispra), Pasquale Salvatore (Angera), Francesco Salvi (Angera), Ilario Santangelo (Osmate), Juan Jose Sanz Ortega (Besozzo), Juan Ignacio Saracho (Ranco), Gianpio Sartorio (Cadrezzate), Antonio Scanga (Dumenza, Włochy), Rita Scardigli (Ispra), Stefan Scheer (Caravate), Hans Guenther Schneider (Laveno Mombello), Christiane Schwartz (Varese), Dario Scotto (Varese), Mirco Sculati (Angera), Arcadio Segura Arnau (Ispra), Gianfranco Selvagio (Gallarate, Włochy), Fabrizio Sena (Ispra), Chiara Senaldi (Somma Lombardo), Natalia Serra Francisco (Brebbia), René Seynaeve (Besozzo), David Shaw (Cittiglio), Christos Siaterlis (Taino), Gilles Siccardi (Ispra), Anna Maria Silvano (Casciago), Federica Simonelli (Besozzo), Maria Carmen Simonetta (Sesto Calende), Susanna Simonetta (Sesto Calende), Philippe Simons (Sesto Calende), Helle Skejo (Orino), Birgit Sokull-Kluettgen (Ranco), Piero Soldo (Cadrezzate), Pere Soler Legresa (Besozzo), George Solomos (Barasso), Michel Sondag (Ispra), Sandra Sottocorno (Ispra), Peter Spruyt (Castelveccana), Valeria Staltari (Laveno Mombello), Hermann Stamm (Castelveccana), Hans Jürgen Stibig (Freiburg, Niemcy), Nikolaos Stilianakis (Varese), Adolf Stips (Besozzo), Elena Stringa (Besozzo), Peter Strobl (Besozzo), Marinus Stroosnijder (Cittiglio), Marco Stuani (Cadrezzate), Luc Suetens (Leggiuno), Ewelina Sujka (Varese), Carmen Helena Suleau (Monvalle), Fabio Tamborini (Sesto Calende), Cristina Tarabugi (Cadrezzate), Pietro Tarateo (Comabbio), Vittorio Tarditi (Galliate Lombardo, Włochy), G. Piero Tartaglia (Varese), Adrien Taruffi (Leggiuno), Fabio Taucer (Milan), Simona Tavazzi (Ispra), Nigel Georg Taylor (Varese), Roberto Tedeschi (Gavirate), Pierluigi Tenuta (Cadrezzate), An Thijs (Bardello), Mary Claude Thiriat (Ispra), Lionel Thoquer (Leggiuno), Philippe Thunis (Besozzo), Friedemann Timm (Castelveccana), Paolo Timossi (Arquata Scrivia, Włochy), Daniel Tirelli (Taino), Salvatore Tirendi (Travedona Monate), Charles Edouard Tixier (Ranco), Daniela Toccafondi (Ispra), Andrea Tognoli (Varese), Pilade Tonini (Ispra), Katalin Toth (Cittiglio), Jutta Triebe (Varano Borghi), Georgios Tzamalis (Ateny, Grecja), Enrico Vaccarezza (Mercallo, Włochy), Ioannis Vakalis (Luvinate), Nadia Valentini (Varese), Angelo Valli (Biandronno), Massimo Valsesia (Paruzzaro), Geertruida Van Os (Varese), Diederik Van Regenmortel (Leggiuno), Serge Vanacker (Besozzo), Sabrina Vanelli (Vergiate), Ludo Vanvolsem (Halle, Belgia), Antonio Vargiu (Cagliari, Włochy), Roberto Vasselli (Varese), Patricia Vedovatto (Besozzo), Stefano Venanzi (Bolonia), Stefano Venturini (Brenta), Jean Verdebout (Ixelles, Belgia), Cristina Versino (Varese), Ana Lisa Vetere Arellano (Taino), Christina Vlassis (Taino), Vincenzo Vocino (Varese), Jürgen Vogt (Brebbia), Massimiliano Voinich (Besozzo), David Walker (Ranco), Uwe Weng (Besozzo), Helmuth Willers (Besozzo), Ulrike Winter (Ispra), Clemens Wittwehr (Laveno Mombello), Jan Wollgast (Travedona Monate), Maureen Wood (Cuveglio, Włochy), Nikolaos Zampoukas (Sesto Calende), Marco Zanni, (Sovere, Włochy), Giuseppe Zibordi (Gavirate), Carlo Zonca (Arona, Włochy), Salvatore Zoppeddu (Sangiano), Antonio Zorzan (Leggiuno) i Valerie Zuang (Casciago) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, D. Abreu Caldas i J.-N. Louis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Sądu o:

               —

               orzeczenie:

                           —

                           uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie F-111/11 van der Aat i in. przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               w drodze wydania nowego orzeczenia

               —

               orzeczenie:

                           —

                           niezgodności z prawem art. 1 załącznika XI do regulaminu pracowniczego i podręcznika metodologicznego, o którym mowa w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1445/2007 z dnia 11 grudnia 2007 r.;

                           —

                           niezgodności z prawem art. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 1239/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. określającego współczynnik korygujący mający zastosowanie do wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w Varese na poziomie 92,3;

                           —

                           stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie sporządzenia odcinków wynagrodzenia wnoszących odwołanie na podstawie współczynnika korygującego dla miasta Varese określonego w rozporządzeniu Rady (UE) nr 1239/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. ze skutkiem od dnia 1 lipca 2010 r.;

                           —

                           obciążenia Komisji kosztami postępowania w dwóch instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą następujące zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez SSP prawa podczas badania zarzutu dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia przez orzeczenie, że dla uzasadnienia decyzji o zastosowaniu współczynnika korygującego obniżonego o 4,8 punktów procentowych do 92,3 % w ramach dokonywania obliczenia wynagrodzenia wnoszących odwołanie zatrudnionych w Varese, Komisja może ograniczyć się do odwołania się do rozporządzenia nr 1239/2010 (1), podczas gdy Komisja odegrała decydującą rolę w określaniu współczynników korygujących, dokonując oceny danych statystycznych i metody wykorzystywanej dla określenia tych współczynników. W związku z tym Komisja nie ograniczyła się do zastosowania aktu o charakterze generalnym bez wykonywania kompetencji do dokonywania oceny (dotyczy to pkt 27 i 28 zaskarżonego wyroku).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez SSP prawa podczas badania zarzutu naruszenia prawa dostępu do dokumentów przez uznanie, że Komisja nie miała obowiązku zakomunikowania informacji objętych żądaniem przedstawicieli personelu, członków „grupa roboczej ds. wynagrodzenia”, następnie strony skarżącej, w odpowiedzi na wniesione przez nią zażalenie. Wnoszący odwołanie podnoszą poza tym, że:

                           —

                           tym samym SSP dokonał błędnej oceny charakteru spornych aktów, kompleksowej procedury określania współczynników korygujących, która uzasadnia powołanie „grupy roboczej ds. wynagrodzenia”, nawet istnienia tejże grupy roboczej oraz przedmiotu wcześniejszej procedury;

                           —

                           procedura preferowana przez SSP, prowadząca do tego, że zainteresowani spoza „grupy roboczej ds. wynagrodzenia” muszą złożyć wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów i wszcząć odpowiednie postępowanie w przedmiocie środka zaskarżenia, narusza prawo do skutecznego środka zaskarżenia z powodu terminu, w którym mogłoby nastąpić udzielenie dostępu do dokumentów i w związku z tym, że analiza danych technicznych byłaby trudna do przeprowadzenia indywidualnie przez setki pracowników, których to dotyczy;

                           —

                           pozycja SSP nie uwzględnia również skuteczności powołania „grupy roboczej ds. wynagrodzenia” ani faktu, że regulaminowe środki zaskarżenia ustanowione na potrzeby kwestionowania współczynników korygujących dotyczących wynagrodzenia mają charakter lex specialis.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez SSP prawa podczas badania zarzutu dotyczącego oczywistego błędu w ocenie:

                           —

                           przez orzeczenie, że różnica w kosztach utrzymania w Brukseli i w Varese, z jednej strony, i obniżenie współczynnika korygującego dla miasta Varese zgodnie z rozporządzeniem nr 1239/2010, z drugiej strony, nie są wystarczające dla stwierdzenia istnienia oczywistego błędu w ocenie;

                           —

                           wymagając, aby wnoszący odwołanie przedstawili dane tak istotne i precyzyjne jak te, którymi dysponuje jedynie Komisja, podczas gdy orzecznictwo wymaga jedynie przedstawienia szeregu „wskazówek” wystarczających dla odwrócenia ciężaru dowodu i obalenia domniemania zgodności z prawem spornego współczynnika.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1239/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie dostosowania ze skutkiem od dnia 1 lipca 2010 r. wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej oraz współczynników korygujących stosowanych w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. L 338, s. 1).