title: Sprawa C-107/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Sofia (Bułgaria) w dniu 25 lutego 2010 r. — Enel Maritsa Iztok 3 przeciwko Dyrektorowi dyrekcji „Zaskarżanie i egzekucja” centralnej administracji narodowej agencji dochodów skarbowych

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Sofia (Bułgaria) w dniu 25 lutego 2010 r. — Enel Maritsa Iztok 3 przeciwko Dyrektorowi dyrekcji „Zaskarżanie i egzekucja” centralnej administracji narodowej agencji dochodów skarbowych
   (Sprawa C-107/10)
   2010/C 134/30
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen Sad Sofia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Enel Maritsa Iztok 3

      Strona pozwana: Dyrektor dyrekcji „Zaskarżanie i egzekucja” centralnej administracji narodowej agencji dochodów skarbowych

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 18 ust. 4 dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) i art. 183 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach postępowania przed sądem krajowym pozwalają one na to,

               1)

               by na podstawie nowelizacji ustawy mającej na celu zwalczanie oszustw podatkowych termin zwrotu podatku VAT został przedłużony do chwili wydania decyzji korygującej tego powodu, że w ciągu 45 dni od złożenia deklaracji podatkowej wszczęto kontrolę podatkową u podatnika, przy czym za okres ten nie są należne odsetki od kwoty podlegającej zwrotowi, jeżeli jednocześnie występują następujące okoliczności:

                           a)

                           przed tą nowelizacja upłynął ustawowy termin 45 dni na zwrot podatku i niezależnie od wszczęcia kontroli podatkowej rozpoczęło się naliczanie odsetek od kwoty podlegającej zwrotowi,

                           b)

                           w ramach kontroli podatkowej stwierdzono prawidłowość wykazanej kwoty podatku do zwrotu,

                           c)

                           jedyna możliwość prawna, którą dysponuje podatnik w celu skrócenia tego terminu, polega na złożeniu zabezpieczenia w postaci pieniężnej, państwowych papierów wartościowych lub bezwarunkowej i nieodwołalnej gwarancji bankowej na określony czas w wysokości kwoty podlegającej zwrotowi;

               2)

               by przewidziano termin zwrotu podatku VAT wynoszący 45 dni od dnia złożenia deklaracji podatkowej dla tego podatku oraz prawną możliwość wstrzymania jego biegu i w następstwie tego również jego przedłużenia wskutek zarządzenia kontroli podatkowej w trakcie biegu tego terminu, jeżeli okres podatkowy dla rozliczenia tego podatku obejmuje jeden miesiąc;

               3)

               by zwrot podatku VAT następował w drodze decyzji korygującej, poprzez potrącenie kwoty podlegającej zwrotowi z ustalonymi w tej samej decyzji długami z tytułu podatku VAT i innych podatków oraz wierzytelnościami państwa za różne okresy podatkowe i podatkami naliczonymi od tych kwot do dnia wydania decyzji korygującej, jeżeli w trakcie kontroli podatkowej stwierdzono prawidłowość wykazanej kwoty podatku do zwrotu i jednocześnie występują następujące okoliczności:

                           a)

                           w ramach procedury kontroli podatkowej nie zgodzono się na tymczasowe zabezpieczenie przyszłych wierzytelności państwa, które mogłyby zostać stwierdzone w trakcie procedury prowadzącej do wydania decyzji korygującej,

                           b)

                           potrącenie z wierzytelnościami państwa nie jest przewidziane w ustawie krajowej jako środek egzekucji przymusowej i jako środek zabezpieczający,

                           c)

                           terminy zaskarżenia i dobrowolnej spłaty potrąconych kwot głównych i odsetek nie upłynęły, gdyż zostały one ustalone w tej samej decyzji korygującej, a część z nich została też zaskarżona przed sądem;

               4)

               by w przypadku stwierdzenia prawidłowości kwoty podatku do zwrotu wykazanej w deklaracji podatkowej państwo dokonywało w dniu wydania decyzji korygującej potrącenia z ustalonymi w tej decyzji długami podatkowymi za okresy przed złożeniem deklaracji, jak również z odsetkami od tych długów, zamiast w dniu złożenia deklaracji podatkowej, uwzględniając że państwo nie nalicza odsetek w trakcie ustawowego terminu na zwrot należnej kwoty, a nalicza odsetki od potrąconych podatków od dnia złożenia deklaracji do chwili wydania decyzji korygującej

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-27/09: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2009 r. — Stella Kunststofftechnik przeciwko OHIM — Stella Pack (Stella)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/28

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2009 r. — Stella Kunststofftechnik przeciwko OHIM — Stella Pack (Stella)
   (Sprawa T-27/09)
   (2009/C 82/50)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Stella Kunststofftechnik GmbH (Eltville, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Beckensträter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Stella Pack Sp. z o. o. (Lubartów, Rzeczpospolita Polska)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 13 listopada 2008 r., doręczonej w dniu 19 listopada 2008 r., lub stwierdzenie, że wniosek o unieważnienie z dnia 22 grudnia 2006 r. należało odrzucić jako niedopuszczalności;

               —

               posiłkowo, uchylenie decyzji z dnia 13 listopada 2008 r., włączając w to decyzję Wydziału Unieważnień z dnia 27 lutego 2008 r., i zawieszenie wydania decyzji w przedmiocie wniosku o unieważnienie z dnia 22 grudnia 2006 r. do chwili prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie sprzeciwu B 863177;

               —

               obciążenie strony pozwanej i interwenienta kosztami postępowania podlegającymi zwrotowi, w tym kosztami postępowania administracyjnego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „Stella” dla towarów z klas 6, 8, 16, 20 i 21 (wspólnotowy znak towarowy nr 15 479)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Stella Pack Sp. z o. o.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie znaku towarowego, którego dotyczył wniosek, dla niektórych towarów z klas 6, 8, 16 i 20

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania skarżącej

      Podniesione zarzuty: Nie zostały spełnione podlegające uwzględnieniu z urzędu w postępowaniu w sprawie unieważnienia przesłanki dopuszczalności określone w rozporządzeniu (WE) nr 40/94 (1) i rozporządzeniu (WE) nr 2868/95 (2).

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa C-331/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, miejsce posiedzeń: Middelburg (Niderlandy) w dniu 13 czerwca 2016 r. – K/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, miejsce posiedzeń: Middelburg (Niderlandy) w dniu 13 czerwca 2016 r. – K/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-331/16)
   (2016/C 326/20)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag, miejsce posiedzeń: Middelburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: K

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy na podstawie art. 27 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE (1) możliwe jest wydanie decyzji o uznaniu za osobę niepożądaną obywatela Unii, w odniesieniu do którego, tak jak w niniejszej sprawie, prawomocnie stwierdzono, iż znajduje wobec niego zastosowanie art. 1(F) lit. a) i b) Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, ponieważ wobec poważnego charakteru przestępstw, których dotyczy ten przepis, należy wychodzić z założenia, że zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społecznych co do zasady jest ciągle aktualne?

               2.

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1: W jaki sposób w związku z planowanym wydaniem decyzji o uznaniu za osobę niepożądaną należy dokonywać oceny, czy zachowanie wyżej wymienionego obywatela Unii, w przypadku którego uznano, iż znajduje zastosowanie art. 1(F) lit. a) i b) Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, należy uważać za rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społecznych? Jak dalece należy przy tym uwzględniać fakt, że zachowania w rozumieniu art. 1(F) [Konwencji dotyczącej statusu uchodźców] – tak jak w niniejszym przypadku w okresie między 1992 a 1994 r. – miały miejsce w dalekiej przeszłości?

               3.

               Jaką rolę odgrywa zasada proporcjonalności przy ocenie kwestii, czy wobec obywatela Unii, w przypadku którego – jak w niniejszej sprawie – uznano, iż znajduje zastosowanie art. 1(F) lit. a) i b) Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, może zostać wydana decyzja o uznaniu za osobę niepożądaną? Czy należy w związku z tym – lub niezależnie od tego – uwzględnić czynniki, wymienione w art. 28 ust. 1 dyrektywy pobytowej? Czy należy w związku z tym – lub niezależnie od tego – uwzględnić także wymieniony w art. 28 ust. 3 lit. a) tej dyrektywy dziesięcioletni okres zamieszkiwania w przyjmującym państwie członkowskim? Czy czynniki zawarte w pkt 3.3. wytycznych w celu skuteczniejszej transpozycji i stosowania dyrektywy 2004/38/WE [KOM (2009) 313] należy uwzględniać bez wyjątku?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Sprawa T-1/12: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2012 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/20

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2012 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-1/12)
   2012/C 80/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i J. Gstalter, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 7808 wersja ostateczna, z dnia 24 października 2011 r., w której Komisja stwierdziła niezgodność z rynkiem wewnętrznym przewidzianej przez władze francuskie pomocy na restrukturyzację SeaFrance SA przyznanej w formie podwyższenia kapitału pożyczki udzielonej SeaFrance przez SNCF.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy błędnej interpretacji pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 TFUE, skoro Komisja uznała, że rozważny charakter dwóch pożyczek przewidzianych przez SNCF powinien był zostać oceniony łącznie z pomocą na ratunek i restrukturyzację. Zarzut ten dzieli się na dwie części, z których:

                           —

                           część pierwsza dotyczy faktu, że Komisja błędnie zinterpretowała wyrok Sądu z dnia 15 września 1998 r. w sprawie T-11/95 BP Chemicals przeciwko Komisji (Rec. s. II-3235), a

                           —

                           część druga, podniesiona pomocniczo, dotyczy faktu, że Komisja błędnie zastosowała rzeczony wyrok Sądu.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy błędnej interpretacji pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 TFUE skoro Komisja uznała dodatkowo, że władze francuskie nie wykazały, by ocenione osobno obie pożyczki przewidziane przez SNCF zostały udzielone na zasadach rynkowych. Zarzut ten dzieli się na dwie części, z których:

                           —

                           część pierwsza dotyczy faktu, że Komisja błędnie wyłączyła stosowanie komunikatu Komisji z dnia 19 stycznia 2008 r. w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych i dyskontowych (1), do dwóch pożyczek, których sprawa dotyczy, oraz

                           —

                           część druga dotyczy faktu, że Komisja błędnie uznała, że aby stopy pożyczek, których dotyczy sprawa, były zgodne z warunkami rynkowymi winny sytuować się na poziomie 14 %.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszeń prawa oraz faktu, że Komisja uznała, że pomoc na restrukturyzację jest niezgodna z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE interpretowanym w świetle wytycznych dotyczących pomocy na ratowanie i restrukturyzację.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 345 TFUE, który przewiduje, iż traktaty nie przesądzają w niczym zasad prawa własności w państwach członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 14, s. 6.


title: Sprawa T-82/11: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2011 r. — Formica przeciwko OHIM — Silicalia (CompacTop)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/16

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2011 r. — Formica przeciwko OHIM — Silicalia (CompacTop)
   (Sprawa T-82/11)
   2011/C 113/32
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Formica, SA (Galdakao, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Silicalia, SL (Walencja, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie R 1083/2010-1 z rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2099 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1);

               —

               nakazanie dokonania rejestracji wspólnotowego słowno-graficznego znaku towarowego nr 6 524 243 CompacTop dla klasy 20;

               —

               obciążenie strony pozwanej i, w razie przystąpienia, interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowno-graficzny znak towarowy „CompacTop” dla towarów z klasy 20

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Silicalia, SL.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne, wspólnotowy i krajowe, znaki towarowe zawierające elementy słowne „COMPACquartz”, „COMPACMARMOL&QUARTZ” i „COMPAC MARMOL&QUARTZ” dla towarów i usług z klas 19, 27, 35, 37 i 39.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących znaków towarowych nie istnieje ani podobieństwo, ani prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-180/16: Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER SHAPE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER SHAPE — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna — Artykuł 126 regulaminu postępowania]

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/18

         Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER SHAPE)
   (Sprawa T-180/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER SHAPE - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna - Artykuł 126 regulaminu postępowania])
   (2017/C 269/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Guinot (Paryż) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. (sprawa R 2907/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Guinot a L’Oréal.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               L’Oréal zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa C-481/07 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — SELEX Sistemi Integrati SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Decyzja Komisji odrzucająca skargę przeciwko Eurocontrol — Rzeczywista i pewna szkoda)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — SELEX Sistemi Integrati SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-481/07 P) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Decyzja Komisji odrzucająca skargę przeciwko Eurocontrol - Rzeczywista i pewna szkoda)
   2009/C 220/07
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: SELEX Sistemi Integrati SpA (przedstawiciele: F. Sciaudone, R. Sciandone i A. Neri, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i F. Amato, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 29 sierpnia 2007 r. w sprawie T-186/05 SELEX Sistemi Integrati przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako w części oczywiście niedopuszczalne i oddalił jako w części oczywiście pozbawione wszelkiej podstawy prawnej żądanie naprawienia szkody, jaką wnosząca odwołanie miała ponieść wskutek decyzji Komisji z dnia 12 lutego 2004 r. odrzucającej skargę wnoszącej odwołanie dotyczącą domniemanego naruszenia przez Eurocontrol postanowień traktatu WE w dziedzinie konkurencji

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               SELEX Sistemi Integrati SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-498/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 22 września 2015 r. – Spirál-Gép Kft./Budapest Rendőrfőkapitánya

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 22 września 2015 r. – Spirál-Gép Kft./Budapest Rendőrfőkapitánya
   (Sprawa C-498/15)
   (2016/C 027/05)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Spirál-Gép Kft.

      Strona pozwana: Budapest Rendőrfőkapitánya

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ustanowiony w art. 9a dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (1) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie eurowiniet”) wymóg dotyczący proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on systemowi sankcji, takiemu jak ustanowiony w załączniku 9 do a közigazgatási bírsággal sújtandó közlekedési szabályszegések köréről, az e tevékenységekre vonatkozó rendelkezések megsértése esetén kiszabható bírságok összegéről, felhasználásának rendjéről és az ellenőrzésben történő közreműködés feltételeiről szóló 410/2007. (XII. 29.) Korm. Rendelet [dekretu nr 410/2007 z dnia 29 grudnia o wykazie wykroczeń drogowych karanych grzywną administracyjną, o kwocie grzywien, jakie mogą zostać nałożone w wypadku naruszenia właściwych przepisów, o systemie stosowania grzywien i o warunkach uczestnictwa w kontroli] (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie sankcji”), w którym przewidziano nałożenie grzywny ryczałtowej – niezależnie od wagi naruszenia – w wypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zakupu biletu drogowego?

               2)

               Czy określona w załączniku 9 rozporządzenia w sprawie sankcji grzywna administracyjna jest zgodna z nałożonym w art. 9a dyrektywy w sprawie eurowiniet wymogiem, zgodnie z którym ustanowione w prawie krajowym sankcje winny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające?

               3)

               Czy ustanowiony w art. 9a dyrektywy w sprawie eurowiniet wymóg dotyczący proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on z jednej strony przepisom karnym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują restrykcyjną odpowiedzialność sprawców naruszenia, a z drugiej strony, wysokości sankcji przewidzianej w tych przepisach?

      (1)  Dyrektywa 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz.U. L 187, s. 42)


title: Sprawa C-452/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Verwaltungsgericht we Frankfurcie nad Menem, wydanym dnia 11 października 2004 r., w sprawie Fidium Finanz AG przeciwko Bundesanstalt für Finanzdienstleistungen

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Verwaltungsgericht we Frankfurcie nad Menem, wydanym dnia 11 października 2004 r., w sprawie Fidium Finanz AG przeciwko Bundesanstalt für Finanzdienstleistungen
   (Sprawa C-452/04)
   (2005/C 6/52)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 27 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht we Frankfurcie nad Menem, Niemcy, wydanym w dniu 11 października 2004 r. w sprawie Fidium Finanz AG przeciwko Bundesanstalt für Finanzdienstleistungen (Federalny Urząd Nadzoru nad Usługami Finansowymi).
   Verwaltungsgericht we Frankfurcie nad Menem zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy przedsiębiorstwo mające siedzibę w kraju nienależącym do Unii Europejskiej, w tym wypadku w Szwajcarii, prowadzące działalność gospodarczą w zakresie udzielania kredytów mieszkańcom Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, w tym przypadku Republiki Federalnej Niemiec, może powoływać się względem tego Państwa Członkowskiego i wobec środków podejmowanych przez jego urzędy lub sądy na swobodę przepływu kapitału w myśl art. 56 WE, czy też podjęcie, świadczenie i realizacja tego rodzaju usług finansowych podlegają wyłącznie swobodzie świadczenia usług stosownie do art. 49 i nast. WE?

               2)

               Czy przedsiębiorstwo mające siedzibę w kraju nie należącym do Unii Europejskiej może powoływać się na swobodę przepływu kapitału w myśl art. 56 WE, jeżeli udziela kredytów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej lub w przeważającym stopniu osobom zamieszkującym na terytorium Unii Europejskiej, a w kraju, w którym ma siedzibę, podjęcie lub prowadzenie tego rodzaju działalności gospodarczej nie jest uzależnione od wcześniejszego uzyskania zezwolenia od urzędu tego kraju ani od stałego nadzoru nad jego działalnością gospodarczą w sposób, który jest powszechnie stosowany w krajach Unii Europejskiej wobec instytucji kredytowych, w tym wypadku w szczególności w Republice Federalnej Niemiec, czy też powołanie się na swobodę przepływu kapitału w takim przypadku stanowi nadużycie prawa?
               Czy takie przedsiębiorstwo może być traktowane w świetle prawa Unii Europejskiej jednakowo z osobami zamieszkałymi i przedsiębiorstwami mającymi siedzibę na terytorium danego Państwa Członkowskiego w kwestii obowiązku uzyskania zezwolenia, mimo iż nie ma w tym państwie swojej siedziby, jak również nie prowadzi tam żadnego oddziału?

               3)

               Czy regulacja, zgodnie z którą udzielanie kredytów w ramach działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie nie należącym do Unii Europejskiej mieszkańcom Państw Członkowskich Unii Europejskiej jest uzależnione od uprzedniego uzyskania zezwolenia od urzędu danego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, w którym kredytobiorca ma swoje miejsce zamieszkania (ewent. siedzibę) narusza swobodę przepływu kapitału o której mowa w art. 56 WE?
               Czy zależy to od tego, czy udzielanie kredytów w ramach działalności gospodarczej, na które nie zostało wydane zezwolenie, stanowi czyn karalny, czy tylko wykroczenie?

               4.)

               Czy wymieniony w pkt 3 tego katalogu pytań wymóg uzyskania uprzedniego zezwolenia jest uzasadniony przez art. 58 ust. 1 lit. b) WE, w szczególności ze względu na:

                           —

                           ochronę kredytobiorców przed umownymi i finansowymi zobowiązaniami względem osób, których wiarygodność nie została uprzednio zweryfikowana,

                           —

                           ochronę tego kręgu osób przed nieprawidłowo funkcjonującymi przedsiębiorstwami lub osobami w zakresie księgowości i nałożonych na nich przez przepisy ogólne obowiązków doradztwa oraz informacji względem klientów,

                           —

                           ochronę tego kręgu osób przed niestosowną lub nieuczciwą reklamą,

                           —

                           gwarancję dostatecznego wyposażenia finansowego przedsiębiorstw udzielających kredytów,

                           —

                           ochronę rynku kapitałowego przed niekontrolowanym udzielaniem dużych kredytów,

                           —

                           ochronę rynku kapitałowego i całego społeczeństwa przed przestępczymi machinacjami, które stanowią w szczególności przedmiot przepisów dotyczących zwalczania prania brudnych pieniędzy i terroryzmu?

               5)

               Czy konstrukcja wymogu uzyskania zezwolenia w rozumieniu pkt 3 tego katalogu pytań, jako taka dopuszczalna w świetle prawa wspólnotowego, jest objęta art. 58 ust. 1 lit. b) WE, zgodnie z którym dla udzielenia zezwolenia wymagane jest, aby przedsiębiorstwo posiadało swoją główną siedzibę lub przynajmniej oddział w danym Państwie Członkowskim, w szczególności aby:

                           —

                           umożliwić rzeczywistą i efektywną kontrolę przebiegu transakcji i procesów przez organy danego Państwa Członkowskiego, to znaczy również krótkoterminową lub nieprzewidzianą,

                           —

                           zagwarantować transparentny przebieg transakcji i procesów na podstawie dokumentów, które znajdują się lub powinny znajdować się w Państwie Członkowskim,

                           —

                           zapewnić dostęp do ponoszących osobistą odpowiedzialność członków przedsiębiorstwa na obszarze Państwa Członkowskiego,

                           —

                           zagwarantować lub przynajmniej ułatwić zaspokojenie roszczeń finansowych klientów przedsiębiorstwa na obszarze Państwa Członkowskiego?


title: Sprawa C-17/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Oussama El Dakkak/Administration des douanes et droits indirects [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 — Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej — Artykuł 3 ust. 1 — Osoba fizyczna wjeżdżająca do Unii Europejskiej lub wyjeżdzająca z Unii Europejskiej — Obowiązek zgłoszenia — Międzynarodowa strefa tranzytowa portu lotniczego państwa członkowskiego]

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Oussama El Dakkak/Administration des douanes et droits indirects
   (Sprawa C-17/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 - Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej - Artykuł 3 ust. 1 - Osoba fizyczna wjeżdżająca do Unii Europejskiej lub wyjeżdzająca z Unii Europejskiej - Obowiązek zgłoszenia - Międzynarodowa strefa tranzytowa portu lotniczego państwa członkowskiego])
   (2017/C 213/11)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Oussama El Dakkak

      Strona pozwana: Administration des douanes et droits indirects

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że obowiązek złożenia deklaracji przewidziany w tym przepisie ma zastosowanie w międzynarodowej strefie tranzytowej portu lotniczego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016


title: Sprawa T-564/15: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Spliethoff’s Bevrachtingskantoor/Komisja

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/65

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Spliethoff’s Bevrachtingskantoor/Komisja
   (Sprawa T-564/15)
   (2015/C 398/79)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat P. Glazener)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lipca 2015 r., w drodze której odrzucono wniosek skarżącej złożony w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków w ramach decyzji wykonawczej Komisji C(2014)1921 final z dnia 26 marca 2014 r. ustanawiającej wieloletni program prac na rok 2014 w odniesieniu do pomocy finansowej dotyczącej instrumentu „Łącząc Europę” (CEF).

               —

               zobowiązanie Komisji do wydania, w ciągu 3 miesięcy od daty ogłoszenia wyroku Sądu, nowej decyzji w przedmiocie wniosku skarżącej z uwzględnieniem tego wyroku;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie

                           —

                           Ocena wniosku skarżącej jest niewłaściwa w zakresie następujących kryteriów udzielania zamówienia: odpowiedniości, wpływu i jakości. Gdyby dokonana została właściwa ocena w oparciu o wspomniane kryteria, wniosek ten powinien był zostać wybrany do współfinansowania ze środków UE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania

                           —

                           Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła zasadę równego traktowania, gdyż instytucja ta nie wybrała wniosku skarżącej, natomiast wybrała inne, podobne wnioski odnoszące się do technologii ograniczających emisje.


title: Sprawa C-137/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2015 r. – Komisja/Republika Federalna Niemiec [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2011/92/UE — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Artykuł 11 — Dyrektywa 2010/75/UE — Emisje przemysłowe (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) — Artykuł 25 — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości — Krajowe przepisy proceduralne niezgodne z prawem]

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2015 r. – Komisja/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-137/14) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2011/92/UE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Artykuł 11 - Dyrektywa 2010/75/UE - Emisje przemysłowe (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) - Artykuł 25 - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości - Krajowe przepisy proceduralne niezgodne z prawem])
   (2015/C 406/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Poprzez:

                           —

                           ograniczenie na podstawie § 46 Verwaltungsverfahrensgesetz (ustawy o postępowaniu administracyjnym) możliwości stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na uchybienia proceduralne do wypadków braku oceny oddziaływania na środowisko lub braku oceny wstępnej oraz do wypadków, w których skarżący udowodni, że uchybienie proceduralne pozostaje w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji;

                           —

                           ograniczenie zgodnie z § 2 ust. 3 Umwelt-Rechtsbehelfsgesetz (ustawy w sprawie środków prawnych w sprawach z zakresu ochrony środowiska określonych w dyrektywie 2003/35/WE) z dnia 7 grudnia 2006 r., zmienionej ustawą z dnia 21 stycznia 2013 r., i z § 73 ust. 4 Verwaltungsverfahrensgesetz (ustawy o postępowaniu administracyjnym) czynnej legitymacji procesowej i zakresu kontroli sądowej do zarzutów, które zostały podniesione w terminie przewidzianym na zgłaszanie zarzutów w postępowaniu administracyjnym, które doprowadziło do wydania decyzji;

                           —

                           ograniczenie na podstawie § 2 ust. 1 w związku z § 5 ust. 1 Umwelt-Rechtsbehelfsgesetz (ustawy w sprawie środków prawnych w sprawach z zakresu ochrony środowiska określonych w dyrektywie 2003/35/WE) z dnia 7 grudnia 2006 r., zmienionej ustawą z dnia 21 stycznia 2013 r., w odniesieniu do postępowań wszczętych po dniu 25 czerwca 2005 r. i zakończonych przed dniem 12 maja 2011 r. czynnej legitymacji procesowej stowarzyszeń ochrony środowiska naturalnego do przepisów, które przyznają prawa jednostkom;

                           —

                           ograniczenie zgodnie z § 2 ust. 1 w związku z § 5 ust. 1 Umwelt-Rechtsbehelfsgesetz (ustawy w sprawie środków prawnych w sprawach z zakresu ochrony środowiska określonych w dyrektywie 2003/35/WE) z dnia 7 grudnia 2006 r., zmienionej ustawą z dnia 21 stycznia 2013 r., w odniesieniu do postępowań wszczętych po dniu 25 czerwca 2005 r. i zakończonych przed dniem 12 maja 2011 r. zakresu kontroli sądowej środków prawnych wnoszonych przez stowarzyszenia ochrony środowiska do przepisów, które przyznają prawa jednostkom; oraz

                           —

                           ograniczenie polegające na wyłączeniu, zgodnie z § 5 ust. 1 i 4 Umwelt-Rechtsbehelfsgesetz (ustawy w sprawie środków prawnych w sprawach z zakresu ochrony środowiska określonych w dyrektywie 2003/35/WE) z dnia 7 grudnia 2006 r., zmienionej ustawą z dnia 21 stycznia 2013 r., z zakresu zastosowania ustawodawstwa krajowego postępowań administracyjnych wszczętych przed dniem 25 czerwca 2005 r.,
                           Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko i art. 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec i Republika Austrii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa C-395/17: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/5

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów
   (Sprawa C-395/17)
   (2017/C 347/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i A. Caeiros, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie naprawiając szkody polegającej na utracie [przez Unię] pewnych kwot należących do środków własnych, które to kwoty zgodnie z art. 2, 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia nr 1552/1989 (1) (obecnie art. 2, 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia nr 1150/2000 (2)) powinny były zostać ustalone i udostępnione na poczet budżetu Unii, przy czym naprawienie szkody miałoby polegać na przywróceniu sytuacji, która istniałaby gdyby w kontekście przewozu towarów nie zostały wystawione świadectwa przewozowe EUR.1 z naruszeniem art. 101 ust. 1 decyzji Rady 91/482 (3) i art. 12 ust. 6 załącznika II do rzeczonej decyzji w odniesieniu do przywozu mleka w proszku i ryżu z Curaçao w okresie 1997-2000, odpowiednio art. 35 ust. 1 decyzji Rady 2001/822 (4) i art. 15 ust. 4 załącznika III do rzeczonej decyzji w odniesieniu do przywozu kaszy i mączki z Aruby w okresie 2002-2003, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązanym ciążącym na nim na mocy art. 5 (następnie art. 10) TWE (obecnie art. 4 ust. 3 TUE);

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Organy celne Curaçao i Aruby, dwóch krajów zamorskich Królestwa Niderlandów, bezpodstawnie wydały świadectwa przewozowe EUR.1 w odniesieniu do mleka w proszku, ryży, kaszy i mączki. Zostało przy tym ustalone, że nie były spełnione przesłanki przyznania preferencyjnego pochodzenia w oparciu o przepisy odnośnych decyzji dotyczących stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą. Nieprawidłowości, którymi były dotknięte świadectwa, doprowadziły do utraty przez Unię środków własnych w wysokości 18 192 641,95 EUR z powodu błędów popełnionych przez administrację Curaçao i w wysokości 298 080 EUR z powodu błędów popełnionych przez administrację Aruby.
   Komisja uważa, że Niderlandy, jako państwo członkowskie, ponoszą zgodnie z prawem Unii odpowiedzialność za spowodowaną przez należące do nich terytoria utratę środków własnych [przez Unię] i że zgodnie z zasadą lojalnej współpracy muszą udostępnić na poczet budżetu UE całą kwotę należności celnych i opłat, które nie zostały ustalone i pobrane, oraz odsetki.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, Dz.U. 1989, L 155, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, Dz.U. 2000, L 130, s. 1.

      (3)  Decyzja Rady 91/482/EWG z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Dz.U. 1991, L 263, s. 1.

      (4)  Decyzja Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską (decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim), Dz.U. 2001, L 314, s. 1.


title: Sprawa C-356/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court (Irlandia) z dnia  30 lipca 2004 r.  w sprawie Elaine Farrell przeciwko Alan Whitty, Minister for the Environment (Irlandia), Attorney General i Motor Insurers' Bureau of Irland

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court (Irlandia) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Elaine Farrell przeciwko Alan Whitty, Minister for the Environment (Irlandia), Attorney General i Motor Insurers' Bureau of Irland
   (Sprawa C-356/05)
   (2005/C 315/18)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 23 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court (Irlandia) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Elaine Farrell przeciwko Alan Whitty, Minister for the Environment (Irlandia), Attorney General i Motor Insurers' Bureau of Irland.
   High Court zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy po dniu 31 grudnia 1995 r., tj. po tym jak upłynął termin na dokonanie transpozycji trzeciej dyrektywy (1), zgodnie z art. 1 tej dyrektywy Irlandia była zobowiązana do ustanowienia w odniesienia do pasażerów pojazdów innych niż motocykle obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych na osobach, które podróżują w tej części pojazdu, w której nie zostały zaprojektowane ani skonstruowane siedzenia dla pasażerów?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 1 trzeciej dyrektywy przyznaje tym osobom prawa, na które mogą one się powołać przed sądem krajowym?

      (1)  Trzecia dyrektywa Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, Dz.U. L 129 z 19.05.1990, str. 0033-0035


title: Sprawa T-12/12: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2012 r. — Laboratoires CTRS przeciwko Komisji (Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka — Pozwolenie na wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego o nazwie Orphacol — Pismo informujące skarżącą o okoliczności, iż Komisja zamierza odmówić udzielenia pozwolenia — Skarga na bezczynność — Zajęcie stanowiska przez Komisję — Niedopuszczalność — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wydanie nowej decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/18

         Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2012 r. — Laboratoires CTRS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-12/12) (1)

   (Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka - Pozwolenie na wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego o nazwie Orphacol - Pismo informujące skarżącą o okoliczności, iż Komisja zamierza odmówić udzielenia pozwolenia - Skarga na bezczynność - Zajęcie stanowiska przez Komisję - Niedopuszczalność - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wydanie nowej decyzji - Umorzenie postępowania)
   2012/C 243/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoires CTRS (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: K. Bacon, barrister, M. Utges Manley oraz M. Barnden, solicitors)

      Partie pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White oraz L. Banciella, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek oraz D. Hadroušek, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciel: G. de Bergues, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson oraz S. Ossowski, następnie E. Jenkinson oraz H. Walker, pełnomocnicy, których wspierał J. Holmes, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na bezczynność mająca na celu stwierdzenie, że Komisja w sposób bezprawny powstrzymała się od wydania decyzji w przedmiocie złożonego przez skarżącą wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu środka leczniczego o nazwie Orphacol, lub, tytułem pomocniczym, stwierdzenie nieważności decyzji ujętej w piśmie z dnia 5 grudnia 2011 r., informującym skarżącą, że Komisja zamierza odmówić udzielenia rzeczonego pozwolenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga na bezczynność zostaje odrzucona.

               2)

               Postępowanie w zakresie dotyczącym skargi o stwierdzenie nieważności, wniesionej tytułem pomocniczym, zostaje umorzone.

               3)

               Komisja ponosi własne koszty oraz koszty poniesione przez spółkę Laboratoires CTRS.

               4)

               Republika Czeska, Republika Francuska oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa T-137/16: Postanowienie Sądu z dnia 13 czerwca 2017 r. – Uniwersytet Wrocławski/REA (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Brak reprezentowania przez adwokata lub radcę prawnego — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/16

         Postanowienie Sądu z dnia 13 czerwca 2017 r. – Uniwersytet Wrocławski/REA
   (Sprawa T-137/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga wszczynająca postępowanie - Wymogi formalne - Brak reprezentowania przez adwokata lub radcę prawnego - Oczywista niedopuszczalność))
   (2017/C 269/22)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Uniwersytet Wrocławski (Wrocław, Polska) (przedstawiciel: W. Dubis, radca prawny)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierane przez M. Le Berre’a, adwokata, oraz G. Maternę, radcę prawnego)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji REA, działającej na podstawie umocowania Komisji Europejskiej, o wypowiedzeniu umowy w sprawie grantu Cossar (nr 252908) i o zobowiązaniu strony skarżącej do zwrotu kwot 36 508,37 EUR, 58 031,38 EUR i 6 286,68 EUR oraz do zapłaty kary umownej w kwocie 5 803,14 EUR, a po drugie, żądanie dokonania przez REA zwrotu odpowiednich kwot wraz z należnymi odsetkami, liczonymi od dnia dokonania każdej z płatności do dnia zapłaty.

      Sentencja

               1)

               Skarga w sprawie T-137/16 zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Uniwersytet Wrocławski pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Agencję Wykonawczą ds. Badań Naukowych (REA).

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawa T-473/13: Postanowienie Sądu z dnia 24 lutego 2015 r. – G-Star Raw/OHIM – PepsiCo (PEPSI RAW) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Cofnięcie zgłoszenia spornego znaku towarowego — Umorzenie postępowania)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/50

         Postanowienie Sądu z dnia 24 lutego 2015 r. – G-Star Raw/OHIM – PepsiCo (PEPSI RAW)
   (Sprawa T-473/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Cofnięcie zgłoszenia spornego znaku towarowego - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 138/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: G-Star Raw CV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci J. van Manen, M. van de Braak i L. Fresco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: PepsiCo, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i T. Heitmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 czerwca 2013 r. (sprawa R 1586/2012–2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy G-Star Raw CV a PepsiCo, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-573/10: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2012 r. — Octapharma Pharmazeutika przeciwko EMA (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Zmiany głównego zbioru danych dotyczących osocza (PMF) — Opłaty na rzecz EMA — Akt niekorzystny — Akt wyłącznie potwierdzający — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/17

         Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2012 r. — Octapharma Pharmazeutika przeciwko EMA
   (Sprawa T-573/10) (1)

   (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Zmiany głównego zbioru danych dotyczących osocza (PMF) - Opłaty na rzecz EMA - Akt niekorzystny - Akt wyłącznie potwierdzający - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 126/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Octapharma Pharmazeutika Produktionsgesellschaft mbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci I. Brinker i T. Holzmüller oraz J. Schwarze, profesor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: V. Salvatore, pełnomocnik i adwokaci H.-G. Kamann i P. Gey)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności pisma z dnia 21 października 2010 r. (EMA/643425/2010), na mocy której Europejska Agencja Leków (EMA) oddaliła wniosek o zwrot na rzecz skarżącej kwoty 180 700 EUR odpowiadającej różnicy pomiędzy kwotą uiszczoną przez skarżącą na rzecz EMA tytułem opłat w związku z badaniem zmian warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi i weterynaryjnych produktów leczniczych a kwotą, którą zdaniem skarżącej powinna ona była uiścić.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Octapharma Pharmazeutika Produktionsgesellschaft mbH ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


               25.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 334/35

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Sprawa E-17/14)
   (2014/C 334/16)
   Skarga przeciwko Księstwu Liechtensteinu została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 25 lipca 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Janne Tysnes Kaasin, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               orzeczenie, że poprzez utrzymywanie w mocy przepisów krajowych, takich jak art. 63 ustawy o zdrowiu oraz przepis przejściowy w ustawie o uchyleniu ustawy o zdrowiu, w tym stosowanie art. 63 ust. 2 ustawy o zdrowiu w takim zakresie, w jakim wymaga się, aby dentysta z prawem wykonywania zawodu musiał wykonywać swój zawód jako pracownik, pod bezpośrednim nadzorem, na zlecenie i pod kierunkiem w pełni wykwalifikowanego lekarza dentysty, Księstwo Liechtensteinu uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 31 Porozumienia EOG;

               2.

               obciążenie Księstwa Liechtensteinu kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Artykuł 63 ustawy o zdrowiu obowiązującej w Księstwie Liechtensteinu stanowi, że „dentysta” może pracować jedynie pod bezpośrednim nadzorem, na zlecenie i pod kierunkiem w pełni wykwalifikowanego lekarza dentysty (Zahnarzt).

               —

               Z prawa przedsiębiorczości zagwarantowanego postanowieniami art. 31 Porozumienia EOG wynika zakaz ograniczeń swobody przedsiębiorczości, w tym prawa do podejmowania i wykonywania działalności prowadzonej na własny rachunek.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Liechtenstein uchybił swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 31 Porozumienia EOG. Zdaniem Urzędu art. 63 ustawy o zdrowiu oraz przepisy przejściowe w ustawie o uchyleniu ustawy o zdrowiu, w tym stosowanie art. 63 ust. 2 ustawy o zdrowiu w tym zakresie, stanowi ograniczenie w myśl art. 31 Porozumienia EOG.

               —

               Rząd Liechtensteinu utrzymuje, że celem art. 63 ustawy o zdrowiu jest zapewnienie ochrony zdrowia publicznego.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA uważa, że wymóg, by w pełni wykształcony i wykwalifikowany dentysta, który chce wykonywać swoją działalność zawodową zgodnie z uzyskanym przez siebie dyplomem, musiał być zatrudniony przez lekarza dentystę w Liechtensteinie, wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest ochrona zdrowia publicznego.


title: Sprawa C-226/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/18/WE — Procedury udzielania zamówień publicznych — Udzielenie zamówienia na usługi tłumaczeń konferencyjnych i tłumaczeń pisemnych — Usługi objęte załącznikiem II B rzeczonej dyrektywy — Usługi niepodlegające wszystkim wymogom tej dyrektywy — Przyznanie wagi kryteriom udzielenia określonego zamówienia po przedłożeniu ofert — Przestrzeganie zasady równego traktowania i obowiązku przejrzystości)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-226/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/18/WE - Procedury udzielania zamówień publicznych - Udzielenie zamówienia na usługi tłumaczeń konferencyjnych i tłumaczeń pisemnych - Usługi objęte załącznikiem II B rzeczonej dyrektywy - Usługi niepodlegające wszystkim wymogom tej dyrektywy - Przyznanie wagi kryteriom udzielenia określonego zamówienia po przedłożeniu ofert - Przestrzeganie zasady równego traktowania i obowiązku przejrzystości)
   2011/C 13/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i A.-A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O’Hagan, pełnomocnik, A. Collins S.C.)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Procedury udzielania zamówień publicznych — Udzielenie zamówienia na usługi tłumaczeń konferencyjnych i tłumaczeń pisemnych — Usługi niepodlegające wszystkim wymogom dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Przyznanie wagi kryteriom udzielenia zamówienia po przedłożeniu ofert — Zasady równego traktowania oferentów i przejrzystości

      Sentencja

               1)

               Poprzez zmianę wagi kryteriów udzielenia zamówienia na dostawę usług tłumaczeń konferencyjnych i tłumaczeń pisemnych po wstępnej ocenie złożonych ofert, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy zasady równego traktowania i wynikającego z niej obowiązku przejrzystości, rozumianych w sposób zgodny z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Irlandia ponoszą swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa F-40/06: Skarga wniesiona w dniu  8 kwietnia 2006 r.  — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/37

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2006 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-40/06)
   (2006/C 143/72)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) [Przedstawiciel: V. Messa, avvocato]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie dorozumianej decyzji, którą oddalono wniosek skarżącego z dnia 1 marca 2005 r. skierowany do organu powołującego o przesłanie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii listu przewozowego dotyczącego domniemanej wysyłki rzeczy osobistych skarżącego z Angoli do Włoch,

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 10.000 EUR lub innej kwoty, którą Sąd uzna za właściwą tytułem odszkodowania za szkody poniesione wskutek zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, były urzędnik Komisji, który przeszedł na emeryturę z dniem 30 maja 2005 r. zażądał od wspomnianej instytucji listu przewozowego dotyczącego jego rzeczy osobistych i majątku znajdującego się w jego miejscu pobytu w Angoli, dokąd został delegowany jako doradca ekonomiczny delegacji Komisji.
   W maju 2003 r. pozwana przeprowadzała opróżnienie mieszkania służbowego przyznanego skarżącemu, który twierdzi, że zabrano jedynie część jego rzeczy osobistych. Pismem z dnia 16 maja 2005 r. pozwana poinformowała skarżącego, że jego rzeczy osobiste oraz samochód zostaną przesłane do Włoch oraz wezwała go, by skontaktował się ze spedytorem w celu uzgodnienia kwestii odbioru przesyłki.
   Pismem z dnia 1 marca 2005 r. skarżący wystąpił między innymi o przedstawienie mu szczegółowej listy przesłanych przedmiotów jak również kopii listu przewozowego. Wniosek ten pozostał bez odpowiedzi podobnie jak zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu 2 września 2005 r.
   W swej skardze skarżący podnosi, że dorozumiana decyzja o oddaleniu zażalenia jest sprzeczna z prawem z powodu braku uzasadnienia, naruszenia prawa, naruszenia obowiązku starannego działania, jawności i dobrej administracji jak również naruszenia zasady neminem laedere.


title: Sprawa T-694/15: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2015 r. – Micula/Komisja

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/69

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2015 r. – Micula/Komisja
   (Sprawa T-694/15)
   (2016/C 038/93)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ioan Micula (Oradea, Rumunia) (przedstawiciele: adwokat K. Struckmann, G. Forwood, Barrister i A. Kadri, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1470 z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38517 (2014/C) (ex 2014/NN) wdrożonej przez Rumunię – Orzeczenie arbitrażowe w sprawie Micula przeciwko Rumunii z dnia 11 grudnia 2013 r. (notyfikowanej jako dokument nr C(2015) 2112) (Dz.U. 2015 L 232, s. 43);

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim (a) dotyczy ona skarżącego, (b) uniemożliwia Rumunii dostosowanie się do orzeczenia arbitrażowego, (c) nakazuje Rumunii odzyskanie wszelkiej pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym, (d) nakazuje skarżącemu spłacenie na zasadzie odpowiedzialności solidarnej pomocy otrzymanej przez podmioty wymienione w art. 2 ust. 2 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji błędnie zastosowano do niniejszej sprawy art. 351 TFUE oraz ogólne zasady prawa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, iż rozpatrywany środek przyznaje korzyść skarżącemu – konkretnie poprzez błędną ocenę czasu przyznania rzekomej korzyści albo – posiłkowo – poprzez uznanie, że zapłata odszkodowania stanowi korzyść.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, iż rozpatrywany środek można przypisać państwu rumuńskiemu.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji dokonano błędnej oceny zgodności rzekomego środka pomocy z rynkiem wewnętrznym.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji błędnie wskazano beneficjentów rzekomej pomocy oraz nie przedstawiono uzasadnienia zawartego w niej twierdzenia, konkretnie w zakresie wskazania osób fizycznych i prawnych będących tymi rzekomymi przedsiębiorstwami beneficjentami.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji naruszono prawo i przekroczono uprawnienia poprzez nakazanie odzyskania rzekomej pomocy.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji naruszono zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na nieposzanowanie istotnych wymogów proceduralnych, konkretnie prawa do bycia wysłuchanym, art. 108 ust. 3 TFUE i art. 6 ust. 1 rozporządzenia 659/1999 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dz.U. L 83, s. 1 (po zmianach).


title: Sprawy połączone C-256/10 i 261/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 maja 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León — Hiszpania) — David Barcenilla Fernández (C-256/10), Pedro Antonio Macedo Lozano (C-261/10) przeciwko Gerardo García SL (Dyrektywa 2003/10/WE — Wartości ekspozycji — Hałas — Ochronnik słuchu — Skuteczność)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/11

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 maja 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León — Hiszpania) — David Barcenilla Fernández (C-256/10), Pedro Antonio Macedo Lozano (C-261/10) przeciwko Gerardo García SL
   (Sprawy połączone C-256/10 i 261/10) (1)

   (Dyrektywa 2003/10/WE - Wartości ekspozycji - Hałas - Ochronnik słuchu - Skuteczność)
   2011/C 204/19
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: David Barcenilla Fernández (C-256/10), Pedro Antonio Macedo Lozano (C-261/10)

      Strona pozwana: Gerardo García SL

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León — Wykładnia dyrektywy 2003/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem) (Siedemnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 42, s. 38) — Przekroczenie wartości ekspozycji na hałas, przy których wymagane jest podjęcie działania zamierzającego do uniknięcia lub zmniejszenia ekspozycji — Skuteczność dyrektywy

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2003/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem) (Siedemnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), zmienioną dyrektywą 2007/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że pracodawca, w którego przedsiębiorstwie dzienny poziom ekspozycji na hałas pracowników wynosi ponad 85 dB, mierzony bez uwzględnienia skutków używania indywidualnych ochronników słuchu, nie spełnia obowiązków wynikających z tej dyrektywy poprzez samo wydanie pracownikom takich ochronników słuchu umożliwiających obniżenie dziennej ekspozycji na hałas poniżej 80 dB, ponieważ na owym pracodawcy ciąży obowiązek wdrożenia programu środków technicznych lub organizacyjnych zmierzających do zmniejszenia takiej ekspozycji na hałas do poziomu poniżej 85 dB, mierzonego bez uwzględnienia skutków używania indywidualnych ochronników słuchu.

               2)

               Dyrektywę 2003/10, zmienioną dyrektywą 2007/30, należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga ona od pracodawcy, by wypłacał dodatek do wynagrodzenia pracownikom narażonym na poziom hałasu wyższy od 85 dB, mierzony bez uwzględnienia skutku używania indywidualnych ochronników słuchu, tylko z tego powodu, że nie wdrożył programu środków technicznych lub organizacyjnych zmierzających do zmniejszenia dziennego poziomu ekspozycji na hałas. W każdym razie prawo krajowe powinno przewidywać odpowiednie mechanizmy zapewniające, że pracownik narażony na poziom hałasu wyższy od 85 dB, mierzony bez uwzględnienia skutku używania indywidualnych ochronników słuchu, może skutecznie dochodzić przestrzegania przez pracodawcę obowiązków w zakresie zapobiegania ustanowionych w art. 5 ust. 2 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-136/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 marca 2012 r. — Consiglio Nazionale dei Geologi przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 marca 2012 r. — Consiglio Nazionale dei Geologi przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato
   (Sprawa C-136/12)
   2012/C 151/36
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Consiglio Nazionale dei Geologi

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Pytania prejudycjalne

               I.

                           1)

                           Czy krajowe przepisy proceduralne przewidujące system przeszkód procesowych takich jak terminy na wniesienie skargi, wymóg szczegółowego charakteru zarzutów, zakaz zmiany żądania w toku postępowania, zakaz zmiany żądania strony przez sąd stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 267 ust. 3 TFUE w odniesieniu do obowiązku wystąpienia przez sąd orzekający w ostatniej instancji z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni prawa wspólnotowego postawionym przez stronę postępowania?

                           2)

                           Czy przysługujące sędziemu uprawnienia do dokonania selekcji pod kątem istotności pytania i oceny stopnia jasności przepisu wspólnotowego stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 267 ust. 3 TFUE w odniesieniu do obowiązku wystąpienia przez sąd orzekający w ostatniej instancji z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni prawa wspólnotowego postawionym przez stronę postępowania?

                           3)

                           Czy art. 267 ust. 3 TFUE rozumiany w ten sposób, iż nakłada na sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji bezwarunkowy obowiązek wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni prawa wspólnotowego postawionym przez stronę postępowania jest spójny z zasadą rozsądnego czasu trwania postępowania, którą również przewiduje prawo wspólnotowe?

                           4)

                           W jakich okolicznościach faktycznych i prawnych brak przestrzegania przez sąd krajowy art. 267 ust. 3 TFUE stanowi „oczywiste naruszenie prawa wspólnotowego” oraz czy pojęcie to może mieć inne znaczenie i zakres dla celów szczególnej skargi przeciwko państwu w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 1988 r nr 117 „o odszkodowanie za szkody spowodowane w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości i z tytułu odpowiedzialności cywilnej sędziów” oraz ogólnej skargi przeciwko państwu z tytułu naruszenia prawa wspólnotowego?

               II.

               W wypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości UE przychylił się do tezy o „ograniczonej selekcji” […], która stoi na przeszkodzie stosowaniu krajowych przepisów proceduralnych dotyczących szczegółowego charakteru zarzutów skargi, pytanie prejudycjalne należy przedłożyć Trybunałowi Sprawiedliwości UE w brzmieniu dokładnie takim jak sformułowane przez stronę skarżącą [w postępowaniu przed sądem krajowym] i przedstawionym [poniżej]:

                           1)

                           „[…] do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości skierowany zostaje wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego w zakresie wykładni art. 101 traktatu (dawniej art. 81) w odniesieniu do uregulowań ustawowych i deontologicznych normujących zawód geologa oraz instytucjonalne zadania i zasady działania krajowej rady geologów związany z przedstawionym poniżej przypadkiem w celu skontrolowania spójności i zgodności uregulowań z europejskim przepisem (wspomnianym art. 101) dotyczącym prawa konkurencji […]
                           Artykuł 9 a w szczególności jego lit. g) ustawy 112/1963: »krajowa rada izby [geologów] poza obowiązkami nałożonymi na nią przez inne przepisy wykonuje następujące obowiązki: a) zapewnia przestrzeganie ustawy normującej zawód i wszystkich innych przepisów dotyczących zawodu; b) zapewnia prowadzenie specjalnego rejestru i spisu oraz dokonuje wpisów i wykreśleń; c) czuwa nad ochroną kwalifikacji zawodowych oraz prowadzi działania w celu zwalczania bezprawnego wykonywania zawodu; d) podejmuje środki dyscyplinarne; e) określa wynagrodzenia gdy jest to wymagane; f) zarządza majątkiem krajowej izby oraz sporządza preliminarz budżetowy oraz sprawozdanie końcowe; g) w granicach ścisłych potrzeb w celu pokrycia kosztów działalności krajowej izby określa w drodze uchwały zatwierdzanej przez ministra sprawiedliwości wysokość składki rocznej opłacanej przez osoby wpisane do specjalnego rejestru lub spisu oraz opłatę za wpis do specjalnego rejestru lub spisu, opłatę za wydanie zaświadczeń i opinii w przedmiocie określenia wynagrodzeń«.
                           Artykuł 14 akapit pierwszy ustawy 616/1966 zgodnie z którym »osobie wpisanej do specjalnego rejestru lub spisu, która zachowuje się w sposób sprzeczny z godnością lub uczciwością zawodową można wymierzyć, w zależności o wagi czynu, jedną z następujących sankcji dyscyplinarnych: 1) upomnienie 2) zawieszenie prawa wykonywania zawodu na okres nieprzekraczający jednego roku; 3) skreślenie.«
                           Artykuł 17 ustawy 616/1966 zgodnie z którym »stawkę zawodową wynagrodzeń i należności oraz kryteria zwrotu kosztów określa dekret ministra łaski i sprawiedliwości (obecnie ministra sprawiedliwości) uzgodniony z ministrem przemysłu i handlu (obecnie ministrem działalności produkcyjnej) na podstawie propozycji krajowej rady geologów«.
                           Artykuł 6 nowego kodeksu deontologicznego z dnia 19 grudnia 2006 r. (uchwała nr 143/2006) zmienionego uchwałą nr 65 z dnia 24 marca 2010 r.»w sprawie usług zawodowych« zgodnie z którym »efektywność i skuteczność usługi wynika zasadniczo z: rzeczywistej trudności technicznej; zakresu przyjętej odpowiedzialności; nowości żądania; istnienia wcześniejszych rozwiązań technicznych, które mogą być zastosowane w danym przypadku lub ich braku; rozmiaru elementów technicznych będących przedmiotem oceny; ilości elementów technicznych wymagających koordynacji; oryginalności rozwiązania; ilości czasu i poziomu wymaganego zaangażowania; zdolności współdziałania ze zleceniodawcą i z innymi podmiotami w tym z przedsiębiorcami współświadczącymi usługę; wartości pracy«.
                           Artykuł 7 nowego kodeksu deontologicznego z dnia 19 grudnia 2006 r. (uchwała nr 143/2006) zmienionego uchwałą nr 65 z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie »Uczciwości zawodowej« zgodnie z którym »uczciwość zawodowa polega zasadniczo na poprawności i dokładności usługi zawodowej; zdolności przyjęcia odpowiedzialności, dostępności skutecznego sprzętu techniczno-zawodowego; dostępności i gotowości wykorzystania aktualnych narzędzi; organizacji skutecznego biura i ekipy zawodowej; dbałym wykonywaniu czynności; dostępności środków i struktur w celu ciągłego szkolenia współpracowników i pracowników; zdolności szybkiej i skutecznej komunikacji ze zleceniodawcą oraz z jednostkami i instytucjami publicznymi i z ogółem społeczeństwa«.
                           Artykuł 17 nowego kodeksu deontologicznego z dnia 19 grudnia 2006 r. (uchwała nr 143/2006) zmieniony uchwałą nr 65 z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie »Zasad ustalania stawek« zgodnie z którym »przy określaniu wynagrodzenia zawodowego geolog powinien stosować się do przepisów dekretu ustawodawczego nr 223/2006 przekształconego w ustawę 248/2006; do zasady odpowiedniości o której mowa w art. 2223 akapit drugi kodeksu cywilnego i każdym razie do ogółu obowiązujących przepisów ustawowych regulujących dziedzinę. Stawka zawodowa zatwierdzona w dekrecie ministra z dnia 18 listopada 1971 r. w brzmieniu zmienionym i uzupełnionym oraz stawka w dziedzinie robót publicznych zatwierdzona w dekrecie ministra z dnia 4 kwietnia 2001 r. w części mającej zastosowanie do geologów stanowią właściwe i obiektywne kryterium odniesienia techniczno-zawodowego przy oszacowywaniu, ustalaniu i określaniu wynagrodzenia stron«. W szczególności w tym względzie do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wnosi się, aby wypowiedział się czy z art. 101 traktatu sprzeczne jest określenie dekretu ustawodawczego nr 223/2006 zawierającego numeryczno-chronologiczny system będący jedynym historycznym i zgodnym z prawem zarówno na szczeblu krajowym jak też wspólnotowym systemem jako obowiązującego w całości uregulowania, które z pewnością nie ma wpływu na możliwość rozpoznania i zakres obowiązywania przepisu prawa.
                           Artykuł 18 nowego kodeksu deontologicznego z dnia 19 grudnia 2006 r. (uchwała nr 143/2006) zmieniony uchwałą nr 65 z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie »Współmierność wynagrodzenia« zgodnie z którym »w ramach obowiązujących uregulowań geolog wykonujący działalność zawodową w różnych formach — samodzielnie, jako wspólnik lub partner — musi zawsze celem zagwarantowania jakości usług zapewnić współmierność wynagrodzenia do rozmiarów i trudności zadania, uczciwości zawodowej, wymaganych umiejętności technicznych i zaangażowania. Izba czuwa nad przestrzeganiem tych wymogów mając na uwadze zasady konkurencyjności zawodowej«.
                           Artykuł 19 nowego kodeksu deontologicznego z dnia 19 grudnia 2006 r. (uchwała nr 143/2006) zmieniony uchwałą nr 65 z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie »Postępowania przetargowego« zgodnie z którym »w ramach postępowań przetargowych w których administracja publiczna zgodnie z prawem nie wykorzystuje jako kryterium wynagrodzenia stawki zawodowej, geolog zapewnia współmierność oferty do rozmiarów i trudności zadania, uczciwości zawodowej, wymaganych umiejętności technicznych i zaangażowania«.
                           W odniesieniu do:

                                       Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2137/85 z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie europejskiego ugrupowania interesów gospodarczych (EUIG) (1) mającego na celu ułatwienie lub rozwój działalności gospodarczej jego członków, którego motyw szósty stanowi, że zawarte w nim przepisy pozostają bez uszczerbku dla stosowania na poziomie krajowym przepisów prawnych i/lub kodeksów etycznych dotyczących warunków wykonywania działalności gospodarczej i zawodowej;

                                       Dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (2), której motyw 43 stanowi, że »w zakresie, w jakim są one regulowane, niniejsza dyrektywa dotyczy również wolnych zawodów, do których, zgodnie z niniejszą dyrektywą, należą zawody wykonywane osobiście na podstawie odpowiednich kwalifikacji zawodowych w sposób odpowiedzialny i zawodowo niezależny przez osoby świadczące usługi intelektualne i koncepcyjne w interesie klienta i w interesie publicznym. Wykonywanie zawodu może podlegać w państwach członkowskich, zgodnie z traktatem, szczególnym ograniczeniom ustawowym zgodnie z prawem krajowym oraz uregulowaniom zawodowym przyjmowanym w tych ramach samodzielnie przez odpowiednie organizacje zawodowe, chroniącym i rozwijającym profesjonalizm oraz jakość usług, a także poufność w relacjach z klientem«.

                                       Dyrektywy 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (3) znanej jako »dyrektywa usługowa«, której motyw 115 stanowi że »kodeksy postępowania na poziomie wspólnotowym mają na celu określenie minimalnych standardów postępowania i stanowią uzupełnienie wymogów prawnych państw członkowskich. Zgodnie z prawem wspólnotowym, nie pozbawiają one państw członkowskich możliwości podjęcia surowszych środków prawnych, ani nie pozbawiają krajowych zrzeszeń zawodowych możliwości zapewnienia większej ochrony w swoich krajowych kodeksach postępowania«.

                                       Wreszcie do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości występuje się, aby wypowiedział się on w przedmiocie zgodności z art. 101 traktatu zarysowanego rozróżnienia pod względem prawnym i w zakresie organizacji izb zawodowych, pomiędzy przedsiębiorstwem zawodowym i przedsiębiorstwem handlowym a także pomiędzy konkurencją zawodową i konkurencją handlową.”

                           2)

                                       „a)

                                       czy art. 101 TFUE lub inny przepis prawa europejskiego zakazuje lub uniemożliwia odwoływanie się do godności i uczciwości zawodowej — w niniejszej sprawie geologa — przy ustalaniu wynagrodzenia zawodowego?

                                       b)

                                       czy w rozumieniu art. 101 TFUE lub innego przepisu prawa europejskiego odwołanie się do godności i uczciwości zawodowej powoduje ograniczenie konkurencji zawodowej?

                                       c)

                                       czy art. 101 TFUE lub inny przepis prawa europejskiego stanowi że możliwe jest uznanie, iż wymogi godności i uczciwości jako elementy wynagrodzenia zawodowego w związku ze stawkami, od których minimalnej wysokości można odstąpić — zważywszy na wyraźne i formalne odesłanie w art. 17 nowego kodeksu deontologicznego geologów do uregulowań ustawy zezwalającej na takie odstępstwo (dekretu ustawodawczego nr 223/2006 przekształconego w ustawę nr 248/2006) — prowadzą do zachowań ograniczających konkurencję?

                                       d)

                                       czy art. 101 TFUE lub inny przepis prawa europejskiego zabrania odwoływania się do stawki zawodowej — ustanowionej dla geologów w krajowym uregulowaniu, a mianowicie w dekrecie ministra sprawiedliwości uzgodnionym z ministrem działalności produkcyjnej, od której minimalnej wysokości można odstąpić ze względu, co należy powtórzyć, na wyraźne i formalne odesłanie do dekretu ustawodawczego nr 223/2006 zawarte w art. 17 nowego kodeksu deontologicznego — jako do zwyczajnego, techniczno–zawodowego kryterium odniesienia w celu ustalania wynagrodzeń?

                                       e)

                                       czy art. 101 TFUE lub inny przepis prawa europejskiego zabrania wiązania rozmiarów usług, wymogów godności i uczciwości zdefiniowanych w art. 6 i 7 nowego kodeksu deontologicznego geologów z wynagrodzeniem zawodowym w sposób przewidziany w art. 223 kodeksu cywilnego akapit drugi zgodnie z którym wysokość wynagrodzenia [zawodowego] musi każdorazowo odpowiadać nakładowi pracy oraz regułom uczciwości zawodowej?

                                       f)

                                       czy w konsekwencji w świetle art. 101 TFUE można uważać, że odniesienie do art. 2233 akapit drugi kodeksu cywilnego jest zgodne z prawem i nie prowadzi do ograniczenia konkurencji?

                                       g)

                                       czy art. 101 TFUE lub inny przepis prawa europejskiego zrównuje pod względem prawnym w dziedzinie konkurencji izbę zawodową, w niniejszej sprawie izbę geologów, mającą formę uregulowaną w szczególnych przepisach państwowych ustanowionych po to aby realizowała ona cele instytucjonalne, z porozumieniami i związkami przedsiębiorstw handlowych stanowiącymi porozumienia antykonkurencyjne?

                                       h)

                                       czy art. 101 TFUE lub inny przepis prawa europejskiego pozwala na zrównanie obowiązkowej z mocy ustawy składki na rzecz izby — ustanowionej po to aby realizowała ona funkcje i cele instytucjonalne — z działalnością polegającą na prowadzeniu sprzedaży dóbr i usług i z zyskiem gospodarczym uzyskiwanym poprzez antykonkurencyjne zachowania związków przedsiębiorstw handlowych?

                                       i)

                                       czy art. art. 101 TFUE lub inny przepis prawa europejskiego uzasadnia zastosowanie sankcji w niniejszej sprawie?

                                       j)

                                       czy art. 101 TFUE lub inny przepis prawa europejskiego uzasadnia nałożenie przymusowych składek na rzecz izby, których pobieranie jest obowiązkowe na mocy ustawy, zrównując takie składki z zyskami i dochodami będącymi owocami antykonkurencyjnego porozumienia gospodarczo-handlowego?

                                 […].”

               III.

                           1)

                           tytułem ewentualnym w wypadku gdyby Trybunał w odpowiedzi na pytania dotyczące wykładni art. 267 ust. 3 TFUE stwierdził, że krajowe przepisy proceduralne są nieistotne oraz że sąd krajowy ma obowiązek udzielenia pomocy a pytanie prejudycjalne w brzmieniu zaproponowanym przez skarżącą ma charakter ogólny, pytanie prejudycjalne brzmi: czy wspólnotowe prawo konkurencji i działalności zawodowej a w szczególności przepisy wspólnotowe na jakie powołała się strona skarżąca w swym wniosku, stoją na przeszkodzie przyjęciu zawodowych kodeksów deontologicznych zgodnie z którymi wynagrodzenie jest współmierne do uczciwości zawodowej i godności zawodowej, nakładu i jakości świadczonej pracy, w skutek czego wynagrodzenia poniżej stawki minimalnej (a przez to konkurencyjne) mogłyby być objęte sankcjami dyscyplinarnymi z powodu naruszenia zasad deontologicznych?

                           2)

                           tytułem ewentualnym w wypadku gdyby Trybunał w odpowiedzi na pytania dotyczące wykładni art. 267 ust. 3 TFUE stwierdził, że krajowe przepisy proceduralne są nieistotne oraz że sąd krajowy ma obowiązek udzielenia pomocy a pytanie prejudycjalne w brzmieniu zaproponowanym przez skarżącą ma charakter ogólny, pytanie prejudycjalne brzmi: czy wspólnotowe prawo konkurencji a w szczególności przepis zabraniający porozumień ograniczających konkurencję można rozumieć w ten sposób, iż ustanowione przez izby zawodowe zasady deontologiczne mogą stanowić porozumienie ograniczające konkurencję jeżeli nawiązując do uczciwości i godności zawodowej oraz jakości i nakładu świadczonej pracy jako kryteriów obliczania wynagrodzenia osób prowadzących działalność zawodową powodują, że odejście od stawek minimalnych nie jest możliwe a przez to mają skutki ograniczające konkurencję?

                           3)

                           tytułem ewentualnym w wypadku gdyby Trybunał w odpowiedzi na pytania dotyczące wykładni art. 267 ust. 3 TFUE stwierdził, że krajowe przepisy proceduralne są nieistotne oraz że sąd krajowy ma obowiązek udzielenia pomocy a pytanie prejudycjalne w brzmieniu zaproponowanym przez skarżącą ma charakter ogólny, pytanie prejudycjalne brzmi: czy w sytuacji, gdy prawo krajowe wprowadza bardziej surowe przepisy ochrony konkurencji niż przepisy wspólnotowe, w szczególności przewidując, że możliwe jest odejście od minimalnych stawek zawodowych, podczas gdy wydaje się, że prawo wspólnotowe pozwala, aby pod pewnymi warunkami odejście od stawek minimalnych nie było możliwe i w konsekwencji, gdy zachowanie izby zawodowej, która wymaga nie odchodzenia od stawek minimalnych stanowi w prawie krajowym porozumienie ograniczające konkurencję, podczas gdy mogłoby nie stanowić go w ramach prawa wspólnotowego, wspólnotowe prawo konkurencji a w szczególności wspólnotowe przepisy dotyczące porozumień ograniczających konkurencję stoją na przeszkodzie rezultatowi polegającemu na uznaniu danego zachowania za podlegające sankcji jako porozumienie ograniczające konkurencję na podstawie przepisów krajowych lecz nie na podstawie przepisów wspólnotowych każdorazowo gdy krajowe przepisy ochrony konkurencji są bardziej surowe od przepisów wspólnotowych?

      (1)  Dz.U. L 199, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 255, s. 22.

      (3)  Dz.U. L 376, s. 36.


title: Sprawa F-30/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2013 r. — Roda przeciwko Komisji (Służba publiczna — Renta rodzinna — Zgon byłego małżonka — Alimenty — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Wymóg zażalenia — Przekroczenie terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/30

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2013 r. — Roda przeciwko Komisji
   (Sprawa F-30/13)
   (Służba publiczna - Renta rodzinna - Zgon byłego małżonka - Alimenty - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Wymóg zażalenia - Przekroczenie terminu - Oczywista niedopuszczalność)
   2014/C 39/55
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Silvana Roda (Ispra, Włochy) (przedstawiciel: L. Ribolzi, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności Komisji oddalającej wniosek skarżącej w sprawie przyznania renty rodzinnej w wysokości 60 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego swego byłego małżonka.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Silvana Roda pokrywa własne koszty postępowania.


title: Sprawa T-613/15: Postanowienie Sądu z dnia 19 września 2016 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Frontex

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/33

      Postanowienie Sądu z dnia 19 września 2016 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Frontex
      (Sprawa T-613/15) (1)

      (2016/C 454/56)
      Język postępowania: grecki
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2016.


title: Sprawa T-187/12: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2012 r. — Bäβler przeciwko OHIM (MAX) (Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/23

         Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2012 r. — Bäβler przeciwko OHIM (MAX)
   (Sprawa T-187/12)
   (Skarga wszczynająca postępowanie - Wymogi formalne - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 399/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Uwe Bäβler (Gmunden, Austria) (przedstawiciel: adwokat M.)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 lutego 2012 r. (sprawa R 0909/2011-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MAX jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strona skarżąca ponosi własne koszty.


title: Sprawa C-320/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 maja 2017 r. – Marle Participations SARL/Ministre de l’Économie et des Finances

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 maja 2017 r. – Marle Participations SARL/Ministre de l’Économie et des Finances
   (Sprawa C-320/17)
   (2017/C 269/14)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marle Participations SARL

      Strona przeciwna: Ministre de l’Économie et des Finances

      Pytania prejudycjalne

   Do Trybunału Sprawiedliwości zwrócono się o wydanie orzeczenia w kwestii, czy — i jeśli to konieczne, na jakich warunkach — wynajem budynków przez spółkę holdingową na rzecz spółki zależnej stanowi pośrednią lub bezpośrednią ingerencję w zarządzanie tą spółką zależną, skutkując przyznaniem nabyciu lub posiadaniu udziałów lub akcji w tej spółce zależnej statusu działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1).

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-341/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Allianz Global Investors Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu DBI-Fonds APT n °737 przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Allianz Global Investors Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu DBI-Fonds APT no 737 przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État
   (Sprawa C-341/11)
   2011/C 269/67
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strona skarżąca: Allianz Global Investors Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu DBI-Fonds APT no 737

      Strona pozwana Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy razem z sytuacją przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (OPCVM) należy brać pod uwagę sytuację udziałowców?

               2)

               Jeżeli tak to w jakich warunkach sporne pobranie podatku u źródła mogłoby być uważane za zgodne z zasadą swobodnego przepływu kapitału?


title: Sprawa T-637/14: Postanowienie Sądu z dnia 13 kwietnia2015 r. – noon Copenhagen/OHIM – Wurster Diamonds (noon)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/42

         Postanowienie Sądu z dnia 13 kwietnia2015 r. – noon Copenhagen/OHIM – Wurster Diamonds (noon)
   (Sprawa T-637/14) (1)

   (2015/C 205/58)
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa T-254/07: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Pinzón przeciwko Radzie i Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/49

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Pinzón przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-254/07)
   (2007/C 211/92)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: S. Coop. And. Agrícola y Ganadera de Pinzón (przedstawiciel: adwokat L. Ortiz Blanco)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na podstawie art. 288 WE, i zasądzającego skarżącej odszkodowanie od Rady i Komisji jako dłużników solidarnych w wysokości ogółem 1 298 861 EUR;

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa C-87/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 grudnia 2016 r. w sprawie T-655/16, CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH/Trybunał Unii Europejskiej, wniesione w dniu 17 lutego 2017 r. przez CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/20

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 grudnia 2016 r. w sprawie T-655/16, CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH/Trybunał Unii Europejskiej, wniesione w dniu 17 lutego 2017 r. przez CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH
   (Sprawa C-87/17 P)
   (2017/C 277/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH (przedstawiciel: A. Schuster, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Trybunał Unii Europejskiej
   Postanowieniem z dnia 5 lipca 2017 r. Trybunał Unii Europejskiej (dziesiąta izba) oddalił odwołanie i postanowił, że strona wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa F-129/14: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2014 r. – ZZ przeciwko ESDZ

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/61

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2014 r. – ZZ przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-129/14)
   (2015/C 007/79)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis, R. Metz, D. Verbeke)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ o odwołaniu skarżącego bez obniżenia wymiaru jego uprawnień emerytalnych

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ z dnia 16 stycznia 2014 r. o odwołaniu skarżącego bez obniżenia wymiaru jego uprawnień emerytalnych;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.