title: Sprawa T-343/13: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2013 r. — CN przeciwko Parlamentowi

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/14

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2013 r. — CN przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-343/13)
   2013/C 245/17
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CN (Brumath, Francja) (przedstawiciel: M. Velardo, avvocato)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie zapłaty przez Unię Europejską i Parlament Europejski na rzecz skarżącego tytułem poniesionej szkody materialnej kwoty 1 000 EUR wraz z odsetkami obliczanymi według stopy 6,75 %;

               —

               zasądzenie zapłaty przez Unię Europejską i Parlament Europejski na rzecz skarżącego tytułem poniesionej szkody niematerialnej kwoty 40 000 EUR wraz z odsetkami obliczanymi według stopy 6,75 %

               —

               obciążenie Unii Europejskiej i Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze CN, były emerytowany urzędnik Rady stara się uzyskać odszkodowanie za szkodę materialną i niematerialną poniesioną w wyniku opublikowania na stronie Parlamentu Europejskiego, dostępnej również z zewnątrz, wyciągu z przedstawionej przez skarżącego petycji zawierającej szereg danych osobowych w tym również informacje dotyczące jego stanu zdrowia oraz obecności w jego rodzinie osoby niepełnosprawnej.
   Dane zostały szeroko rozpowszechnione zważywszy, że wpisanie w wyszukiwarce Google nazwiska skarżącego umożliwiało dotarcie do opublikowanego przez Parlament wyciągu z petycji.
   Pomimo żądań skarżącego Parlament nie usunął opublikowanych danych osobowych, lecz dokonał ich usunięcia dopiero później, w następstwie interwencji prawnika.
   W celu uzasadnienia bezprawności zachowania Parlamentu skarżący powołuje się na:

               1)

               naruszenie art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności;

               2)

               naruszenie art. 8 Karty praw podstawowych;

               3)

               naruszenie art. 22 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych przyjętej w dniu 13 grudnia 2006 i ratyfikowanej przez Unię Europejską w dniu 23 grudnia 2010 r.;

               4)

               naruszenie rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8, s. 1).


title: Sprawa C-144/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Calabria (Włochy) w dniu 22 marca 2017 r. – Lloyd’s of London/Agenzia Regionale per la Protezione dell'Ambiente della Calabria

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Calabria (Włochy) w dniu 22 marca 2017 r. – Lloyd’s of London/Agenzia Regionale per la Protezione dell'Ambiente della Calabria
   (Sprawa C-144/17)
   (2017/C 213/23)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Calabria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lloyd’s of London

      Strona pozwana: Agenzia Regionale per la Protezione dell'Ambiente della Calabria

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady zawarte w przepisach prawa europejskiego w przedmiocie konkurencji, o których mowa w Traktacie o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), jak również wywodzące się z nich zasady takie jak autonomia i poufność ofert, stoją na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, wynikającemu z wykładni dokonanej w orzecznictwie, dopuszczającemu jednoczesny udział w tym samym przetargu ogłoszonym przez zamawiającego różnych syndykatów przynależnych do Lloyd’s of London, których oferty zostały podpisane przez tą samą osobę, generalnego przedstawiciela w danym kraju?


title: Sprawa C-557/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 4 listopada 2011 r. — Maria Kozak przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Lublinie

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 4 listopada 2011 r. — Maria Kozak przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Lublinie
      (Sprawa C-557/11)
      (2012/C 25/63)
      Język postępowania: polski

         Sąd krajowy

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Maria Kozak

         Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie

         Pytanie prejudycjalne

      Czy własna usługa przewozu wykonana przez biuro podróży w ramach ceny ryczałtowej pobranej od turysty z tytułu wykonanej na jego rzecz usługi turystycznej opodatkowanej na podstawie przepisów art. 306-310 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) normujących szczególną procedurę opodatkowania VAT dla biur podróży, podlega — stanowiąc element konieczny dla jej wykonania — opodatkowaniu podstawową stawką podatku właściwą dla usługi turystycznej, czy obniżoną stawką podatku właściwą dla usługi przewozu osób na podstawie art. 98 w zw. z poz. 5 załącznika nr III ww. Dyrektywy?

         (1)  Dz.U L 347, s. 1


title: Sprawa F-36/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. — Gudrun Schulze przeciwko Komisji Europejskiej (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu — Stopień zaszeregowania — Artykuł 2, 5 i 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Dyskryminacja ze względu na wiek — Równe wynagrodzenie za pracę takiej samej wartości — Zasada dobrej administracji — Obowiązek staranności)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/58

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. — Gudrun Schulze przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-36/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu - Stopień zaszeregowania - Artykuł 2, 5 i 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Dyskryminacja ze względu na wiek - Równe wynagrodzenie za pracę takiej samej wartości - Zasada dobrej administracji - Obowiązek staranności)
   2010/C 328/92
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gudrun Schulze (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Rodrigues i A. Jaume, następnie adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Šulce, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Z jednej strony stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zaszeregowującej skarżącą — wpisaną na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — na podstawie jego mniej korzystnych postanowień [art. 12 załącznika XIII rozporządzenia (WE, Euratom) nr 723/2004 zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników) i z drugiej strony zasądzenie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 193 z 06.8.2005, s. 36. (skarga początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-207/05, następnie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r. przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej).


title: Sprawa C-238/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Pracownicy dorywczy realizujący spektakle — Kolejne umowy o pracę na czas określony — Klauzula 5 ust. 1 — Środki mające na celu zapobieżenie nadużywaniu kolejnych umów na czas określony — Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających takie umowy)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/23

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-238/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Pracownicy dorywczy realizujący spektakle - Kolejne umowy o pracę na czas określony - Klauzula 5 ust. 1 - Środki mające na celu zapobieżenie nadużywaniu kolejnych umów na czas określony - Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających takie umowy))
   (2015/C 138/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i D. Martin)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: D. Holderer, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Utrzymując odstępstwa od środków mających na celu zapobieżenie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony zawieranych z pracownikami dorywczymi realizującymi spektakle, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy klauzuli 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC).

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Wykreślenie sprawy T-264/99

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/28

         Wykreślenie sprawy T-264/99 (1)

   (2004/C 239/61)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 4 maja 2004 r. prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-264/99 Demarol B.V., popierana przez Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 34 z 5.2.2000.


title: Sprawa T-310/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2006 r. — Ferrero Deutschland przeciwko OHIM — Cornu (FERRO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FERRO — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FERRERO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Podobieństwo towarów)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2006 r. — Ferrero Deutschland przeciwko OHIM — Cornu (FERRO)
   (Sprawa T-310/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FERRO - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FERRERO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Podobieństwo towarów)
   (2006/C 331/77)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Ferrero Deutschland GmbH (Stadtallendorf, Niemcy) dopuszczona do występowania w imieniu Ferrero OHG mbH (przedstawiciel: adwokat M. Schaeffer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Rassat, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Cornu SA Fontain (Fontain, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Waelbroeck)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 marca 2004 r. (sprawa R 540/2002-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ferrero OHG a Cornu SA Fontain.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty, całość kosztów związanych z postępowaniem incydentalnym dotyczącym jej substytucji za Ferrero OHG mbH oraz połowę kosztów poniesionych przez interwenienta.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa T-114/09: Postanowienie Sądu z dnia 22 marca 2012 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Zwrot pomocy — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/27

         Postanowienie Sądu z dnia 22 marca 2012 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-114/09) (1)

   (Pomoc państwa - Zwrot pomocy - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
   2012/C 151/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Viasat Broadcasting UK Ltd (West Drayton, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. Kalsmose-Hjelmborg i M. Honoré)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. Khan i B. Martenczuk, następnie B. Stromsky i L. Flynn, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo J. Bering Liisberg, następnie C. Vang, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów P. Bieringa i K. Lundgaarda Hansena) i TV2/Danmark A/S (Odense C, Dania) (przedstawiciel: adwokat O. Koktvedgaard)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 4224 wersja ostateczna z dnia 4 sierpnia 2008 r. w sprawie N 287/2008 dotyczącej pomocy w celu ratowania przyznanej na rzecz TV 2 Danmark A/S

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Viasat Broadcasting UK Ltd, Komisja Europejska, Królestwo Danii i TV2 Danmark A/S ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Wyrok Trybunału (Wielka Izba) z dnia  18 października 2005 r.  w sprawie C-405/03 Class International BV przeciwko Colgate-Palmolive Company, Unilever NV, SmithKline Beecham plc, Beecham Group plc (wniosek Gerechtshof te 's-Gravenhag o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Prawa przyznane przez znak towarowy — Używanie znaku towarowego w obrocie handlowym — Przywóz oryginalnych towarów na terytorium Wspólnoty — Towary objęte celną procedurą tranzytu zewnętrznego lub składu celnego — Sprzeciw uprawnionego ze znaku towarowego — Oferowanie lub sprzedaż towarów objętych celną procedurą tranzytu zewnętrznego lub składu celnego — Sprzeciw uprawnionego ze znaku towarowego — Ciężar dowodu)

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (Wielka Izba)
   z dnia 18 października 2005 r.
   w sprawie C-405/03 Class International BV przeciwko Colgate-Palmolive Company, Unilever NV, SmithKline Beecham plc, Beecham Group plc (1) (wniosek Gerechtshof te 's-Gravenhag o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Prawa przyznane przez znak towarowy - Używanie znaku towarowego w obrocie handlowym - Przywóz oryginalnych towarów na terytorium Wspólnoty - Towary objęte celną procedurą tranzytu zewnętrznego lub składu celnego - Sprzeciw uprawnionego ze znaku towarowego - Oferowanie lub sprzedaż towarów objętych celną procedurą tranzytu zewnętrznego lub składu celnego - Sprzeciw uprawnionego ze znaku towarowego - Ciężar dowodu)
   (2005/C 315/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C- 405/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Gerechtshof te 's-Gravenhag (Niderlandy), postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2005 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 29 września 2005 r., w postępowaniu: Class International BV przeciwko Colgate-Palmolive Company, Unilever NV, SmithKline Beecham plc, Beecham Group plc, Trybunał (Wielka Izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i A. Borg Barthet, prezesi izb, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič, J. Malenovský i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: J. F. Jacobs, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 18 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuły 5 ust. 1 i 3 lit. c) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych oraz art. 9 ust. 1 i 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego powinny być interpretowane w ten sposób, że uprawniony ze znaku towarowego nie może sprzeciwić się samemu tylko wprowadzeniu na terytorium Wspólnoty w ramach procedury celnej tranzytu zewnętrznego lub składu celnego oryginalnych towarów opatrzonych tych znakiem towarowym, które uprzednio nie zostały jeszcze wprowadzone do obrotu na terytorium Wspólnoty przez tego uprawnionego lub za jego zgodą. Uprawniony ze znaku nie może uzależnić objęcia spornych towarów procedurą tranzytu zewnętrznego lub składu celnego od istnienia w momencie wprowadzenia tych towarów na terytorium Wspólnoty ustalonego, w odpowiednim przypadku w umowie sprzedaży, końcowego przeznaczenia w państwie trzecim.

               2)

               Pojęcia „oferowanie” i „wprowadzenie do obrotu” towarów, o których mowa w art. 5 ust. 3 lit. b) dyrektywy 89/104 oraz art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia NR 40/94, mogą obejmować, odpowiednio, oferowanie i sprzedaż towarów oryginalnych, opatrzonych znakiem towarowym i posiadających status celny towarów niewspólnotowych wówczas, gdy oferowanie albo sprzedaż nastąpiły w trakcie objęcia towarów procedurą tranzytu zewnętrznego lub składu celnego. Uprawniony ze wspólnotowego znaku towarowego może sprzeciwić się oferowaniu lub sprzedaży takich towarów tylko wówczas, gdy nieodzownie wiąże się to z wprowadzeniem ich do obrotu na terytorium Wspólnoty.

               3)

               W sytuacji, z jaką mamy do czynienia w postępowaniu przed sądem krajowym, to do uprawnionego ze znaku towarowego należy udowodnienie okoliczności uzasadniających wykonanie uprawnienia do zakazu przewidzianego w art. 5 ust. 3 lit. b) i c) dyrektywy 89/104 i art. 9 ust. 2 lit. b) i c) rozporządzenia nr40/94, poprzez wykazanie bądź to dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów niewspólnotowych oznaczonych jego znakiem, bądź to oferowania lub sprzedaży nieodzownie wiążącej się z wprowadzeniem ich do obrotu we Wspólnocie.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003.


title: Sprawa T-476/12: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Saint-Gobain Glass Deutschland/Komisja (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Dokumenty dotyczące usytuowanych w Niemczech instalacji skarżącej objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Częściowa odmowa dostępu — Informacje o środowisku — Artykuł 6 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1367/2006 — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego — Sprzeciw zgłoszony przez państwo członkowskie — Artykuł 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia nr 1049/2001)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/33

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Saint-Gobain Glass Deutschland/Komisja
   (Sprawa T-476/12) (1)

   ((Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Dokumenty dotyczące usytuowanych w Niemczech instalacji skarżącej objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Częściowa odmowa dostępu - Informacje o środowisku - Artykuł 6 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1367/2006 - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego - Sprzeciw zgłoszony przez państwo członkowskie - Artykuł 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia nr 1049/2001))
   (2015/C 034/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH (Akwizgran, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Altenschmidt i C. Dittrich)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Costa de Oliveira i H. Krämer, a następnie H. Krämer i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, dorozumianej decyzji Komisji z dnia 4 września 2012 r., a także, posiłkowo, dorozumianej decyzji Komisji z dnia 25 września 2012 r., a po drugie, decyzji Komisji z dnia 17 stycznia 2013 r. o odmowie udzielenia pełnego dostępu do wykazu przekazanego Komisji przez Republikę Federalną Niemiec w ramach procedury przewidzianej w art. 15 ust. 1 decyzji Komisji 2011/278/WE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130, s. 1), w zakresie, w jakim dokument ten zawiera informacje na temat określonych instalacji skarżącej usytuowanych na terytorium Niemiec, dotyczące tymczasowych przydziałów, a także działalności i poziomów zdolności produkcyjnych w odniesieniu do emisji dwutlenku węgla (CO2) w latach 2005–2010, wydajności instalacji oraz rocznych uprawnień do emisji przyznanych tymczasowo dla okresu przypadającego na lata 2013–2013.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa T-85/09: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2010 r. — Kadi przeciwko Komisji (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych danej osoby w następstwie umieszczenia jej nazwiska w wykazie sporządzonym przez organ Narodów Zjednoczonych — Komitet ds. Sankcji — Późniejsze umieszczenie w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawa podstawowe — Prawo do bycia wysłuchanym, prawo do skutecznej kontroli sądowej i prawo do poszanowania własności)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/29

         Wyrok Sądu z dnia 30 września 2010 r. — Kadi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-85/09) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych danej osoby w następstwie umieszczenia jej nazwiska w wykazie sporządzonym przez organ Narodów Zjednoczonych - Komitet ds. Sankcji - Późniejsze umieszczenie w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawa podstawowe - Prawo do bycia wysłuchanym, prawo do skutecznej kontroli sądowej i prawo do poszanowania własności)
   2010/C 317/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yassin Abdullah Kadi (Jeddah, Arabia Saudyjska) (przedstawiciele: D. Anderson, QC, M. Lester, barrister i G. Martin, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Hetsch, P. Aalto i F. Hoffmeister, następnie P. Hetsch, F. Hoffmeister i E. Paasivirta, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop, E. Finnegan, R. Szostak, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i L. Butel, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Behzadi-Spencer i E. Jenkinson, pełnomocnicy, wspierani przez D. Bearda, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1190/2008 z dnia 28 listopada 2008 r. zmieniającego po raz 101. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (Dz.U. L 322, s.25) w zakresie, w jakim ten akt dotyczy skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1190/2008 z dnia 28 listopada 2008 r. zmieniającego po raz 101. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami w zakresie, w jakim dotyczy Yassina Abdullaha Kadiego.

               2)

               Komisja Europejska, poza własnymi kosztami, pokrywa również koszty poniesione przez Y. Kadiego.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, Republika Francuska oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponoszą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009


title: Sprawa C-216/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Betriebsrat der Ruhrlandklinik gGmbH/Ruhrlandklinik gGmbH (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2008/104/WE — Praca tymczasowa — Zakres stosowania — Pojęcie „pracownika” — Pojęcie „działalności gospodarczej” — Personel pielęgniarski niemający umowy o pracę skierowany do zakładu leczniczego przez stowarzyszenie o celach niezarobkowych)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Betriebsrat der Ruhrlandklinik gGmbH/Ruhrlandklinik gGmbH
   (Sprawa C-216/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2008/104/WE - Praca tymczasowa - Zakres stosowania - Pojęcie „pracownika” - Pojęcie „działalności gospodarczej” - Personel pielęgniarski niemający umowy o pracę skierowany do zakładu leczniczego przez stowarzyszenie o celach niezarobkowych))
   (2017/C 014/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: Betriebsrat der Ruhrlandklinik gGmbH

      Druga strona postępowania: Ruhrlandklinik gGmbH

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej należy interpretować w ten sposób, że zakresem stosowania tej dyrektywy jest objęte kierowanie przez stowarzyszenie o celach niezarobkowych, w zamian za rekompensatę finansową, jednego z jego członków do przedsiębiorstwa użytkownika w celu świadczenia tam zasadniczo i pod kierownictwem tego przedsiębiorstwa pracy za wynagrodzeniem, o ile członek ten jest chroniony z tego tytułu w danym państwie członkowskim, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego, i to mimo że wspomniany członek nie ma statusu pracownika w prawie krajowym z uwagi na to, iż nie zawarł umowy o pracę ze wspomnianym stowarzyszeniem.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa C-439/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 5 sierpnia 2013 r. przez Elitaliana SpA od postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie T-213/12 Elitaliana przeciwko Eulex Kosovo

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/6

         Odwołanie wniesione w dniu 5 sierpnia 2013 r. przez Elitaliana SpA od postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie T-213/12 Elitaliana przeciwko Eulex Kosovo
   (Sprawa C-439/13 P)
   2013/C 304/11
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Elitaliana SpA (przedstawiciele: R. Colagrande, adwokat)

      Druga strona postępowania: Eulex Kosovo

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie w całości postanowienia (Sądu (siódma izba) z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie T-213/12 Elitaliana przeciwko Eulex Kosovo;)

               —

               w rezultacie, jeśli pozwala na to stan postępowania, uwzględnienie skargi wniesionej w pierwszej instancji poprzez a) stwierdzenie nieważność decyzji przyjętych przez Eulex — których treść i data przyjęcia nie są znane wnoszącej odwołanie — na mocy których udzielono zamówienia oznaczonego jako „EuropeAid/131516/D/SER/XK — Helicopter Support to the EULEX Mission in Kosovo (PROC/272/11)” spółce Starlite Aviation Operations, o czym Eulex poinformowała w piśmie z dnia 29 marca 2012 r. a także wszystkich innych aktów poprzedzających, późniejszych lub powiązanych, a w szczególności stosownie do okoliczności noty 2012-DAS-0392 z dnia 17 kwietnia 2012 r., w której Eulex odmówiła wnoszącej odwołanie dostępu do dokumentacji przetargu, o udzielenie którego skarżąca wniosła w dniu 2 kwietnia 2012 r.; b) zasądzenie od Eulex odszkodowania (w szczególnej formie lub jako równowartość) na rzecz wnoszącej odwołanie w zakresie określonym w § 37 i następne skargi wniesionej do Sądu; c) obciążenie Eulex kosztami postępowania;

               —

               lub, w następstwie rzeczonego uchylenia, jeśli pozwala na to stan postępowania, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd błędnie odmówił uznania Eulex za jednostkę organizacyjną Unii Europejskiej na podstawie art. 263 TFUE oraz zrównał Eulex z delegaturami. Ponadto Sąd powinien był uznać wystąpienie usprawiedliwionego błędu w tym względzie.
   Rzeczone naruszenia prawa doprowadziły do naruszenia zasady skuteczności i zasady ochrony sądowej obejmującej pełne korzystanie z prawa do obrony, które to prawo jest nierozerwalnie związane z bardziej ogólną zasadą równości.


title: Sprawa T-484/15: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2015 r. – KV/EACEA

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/25

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2015 r. – KV/EACEA
   (Sprawa T-484/15)
   (2015/C 371/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: KV (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji EACEA/MH/OG/OKRAPF15D013150 kierownika wydziału Agencji Wykonawczej do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego w sprawie finansowania Porozumienia nr 519177-LLP-1–2011–1-GR-KA3-KA3NW w odniesieniu do projektu „Krzewienie i wspieranie kompetencji cyfrowych w drodze programu wolontariackiego”;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie

                           —

                           Zaskarżona decyzja jest obarczona oczywistym błędem w ocenie dotyczącym rozróżnienia „podstawowej” i „dodatkowej” usługi świadczonej przez partnerów/akcjonariuszy skarżącej w czasie trwania omawianego projektu, ze względu na to, że EACEA w oczywisty sposób pominęła charakter usług świadczonych przez partnerów, wyraźną wolę walnego zgromadzenie skarżącej, aby usługi te uczynić przedmiotem obrad i uregulować je, gdyż organ ten uznał, iż stanowią one odrębną kategorię, która nie podlega postanowieniom statutu oraz okoliczność, że usługi świadczone przez partnerów zaangażowanych w omawiany projekt spełniały wszelkie wymogi wyżej wspomnianej uchwały walnego zgromadzenia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący drugiego oczywistego błędu w ocenie

                           —

                           Zaskarżona decyzja jest obarczona oczywistym błędem w ocenie dotyczącym zawartego w decyzji uzasadnienia odnoszącego się do stosunku podporządkowania między partnerami/akcjonariuszami oraz skarżącą, którego istnienie zostało wyraźnie wykazane za pomocą dowodów przedłożonych EACEA.


title: Sprawa C-377/06: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/17

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-377/06)
   (2006/C 261/31)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: I. Koskinen i J.B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając w odniesieniu do autonomicznej prowincji Åland przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               —

               Obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 25 czerwca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 156, str. 17.


title: Sprawa T-430/10: Postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2014 r. – Magnesitas de Rubián i in. przeciwko Komisji (Środowisko naturalne  — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie  — Dokument referencyjny w sprawie najlepszych dostępnych technik w przemyśle cementowym, przemyśle wapienniczym i przemyśle tlenku magnezu  — Wniosek o umorzenie postępowania  — Oddalenie  — Cofnięcie skargi  — Wykreślenie)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/34

         Postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2014 r. – Magnesitas de Rubián i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-430/10) (1)

   ((Środowisko naturalne - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie - Dokument referencyjny w sprawie najlepszych dostępnych technik w przemyśle cementowym, przemyśle wapienniczym i przemyśle tlenku magnezu - Wniosek o umorzenie postępowania - Oddalenie - Cofnięcie skargi - Wykreślenie))
   2014/C 135/43
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Magnesitas de Rubián, SA (Incio, Hiszpania); Magnesitas Navarras, SA (Zubiri, Hiszpania) i Ellinikoi Lefkolithoi Anonymos Metalleftiki, Viomichaniki, Naftiliaki kai Emporiki Etaireia (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci H. Brokelmann i P. Martínez-Lage Sobredo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro, S. Petrova i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, żądanie stwierdzenia nieważności rozdziału 3 dokumentu referencyjnego w sprawie najlepszych dostępnych technik w przemyśle cementowym, przemyśle wapienniczym i przemyśle tlenku magnezu (Dz.U. C 166, s. 5), zatytułowanego „Przemysł tlenku magnezu (produkcja metodą suchą z wydobywanego naturalnego magnezytu)”, a także odesłań do przemysłu tlenku magnezu we wspomnianym dokumencie oraz, tytułem ewentualnym, żądanie stwierdzenia nieważności pkt 3.5.5.4 wspomnianego dokumentu.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o umorzenie postępowania zostaje oddalony.

               2)

               Sprawa T-430/10 zostaje wykreślona z rejestru Sądu.

               3)

               Magnesitas de Rubián, SA, Magnesitas Navarras, SA i Ellinikoi Lefkolithoi Anonymos Metalleftiki, Viomichaniki, Naftiliaki kai Emporiki Etaireia pokrywają poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C-228/03 (wniosek Korkein oikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): The Gillette Company, Gillette Group Finland Oy przeciwko LA-Laboratories Ltd Oy (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Art. 6 ust. 1 lit. c) — Ograniczenia ochrony przyznanej przez znak towarowy — Używanie znaku towarowego przez stronę trzecią gdy jest to niezbędne dla wskazania przeznaczenia towaru lub usługi)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie C-228/03 (wniosek Korkein oikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): The Gillette Company, Gillette Group Finland Oy przeciwko LA-Laboratories Ltd Oy (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Art. 6 ust. 1 lit. c) - Ograniczenia ochrony przyznanej przez znak towarowy - Używanie znaku towarowego przez stronę trzecią gdy jest to niezbędne dla wskazania przeznaczenia towaru lub usługi)
   (2005/C 132/15)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C-228/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) postanowieniem z dnia 23 maja 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 maja 2003 r., w postępowaniu The Gillette Company, Gillette Group Finland Oy przeciwko LA-Laboratories Ltd Oy, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, S. von Bahr, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Zgodność z prawem użycia znaku towarowego na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych uzależniona jest od tego, czy służy to wskazaniu przeznaczenia towaru.
               Użycie przez stronę trzecią znaku towarowego, z którego nie jest ona uprawniona, jest niezbędne do wskazania przeznaczenia towaru sprzedawanego przez tę stronę trzecią, jeżeli stanowi to w praktyce jedyny sposób podania odbiorcom zrozumiałej i kompletnej informacji o jego przeznaczeniu, celem zachowania systemu niezakłóconej konkurencji na rynku tego towaru.
               Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy w okolicznościach sprawy przed tym sądem użycie znaku towarowego jest niezbędne, biorąc pod uwagę charakter kręgu odbiorców, dla których przeznaczony jest towar sprzedawany przez stronę trzecią.
               Ponieważ art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/104 nie rozróżnia między możliwymi rodzajami przeznaczenia towarów przy ocenie zgodności z prawem użycia znaku towarowego, kryteria tej oceny w przypadku przeznaczenia towarów jako części zamiennych lub akcesoriów nie są więc inne, niż kryteria oceny w przypadku innych rodzajów możliwego przeznaczenia.

               2)

               Warunek „uczciwego używania” w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/104 stanowi w istocie wyraz obowiązku poszanowania słusznych interesów uprawnionego ze znaku towarowego.
               Użycie znaku towarowego jest niezgodne z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle w szczególności, gdy:

                           —

                           jest dokonywane w taki sposób, że może sprawiać wrażenie istnienia powiązań gospodarczych między stroną trzecią a uprawnionym ze znaku;

                           —

                           narusza wartość znaku poprzez osiąganie nieuzasadnionych korzyści z jego charakteru odróżniającego albo renomy;

                           —

                           prowadzi do dyskredytacji lub oczerniania znaku,

                           —

                           strona trzecia przedstawia swój towar jako imitację lub replikę towaru oznaczonego znakiem.

                     Okoliczność, że strona trzecia używa znaku towarowego, do którego nie jest uprawniona celem wskazania przeznaczenia swojego towaru nie oznacza koniecznie, że przedstawia swój towar jako będący takiej samej jakości lub mający podobną charakterystykę techniczną co towar oznaczony tym znakiem. Uzależnione jest to od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy i do sądu krajowego należy ocena, czy w sprawie przed tym sądem ma to miejsce.
               Ewentualne przedstawienie towaru sprzedawanego przez stronę trzecią jako dorównującego jakością lub mającego podobną charakterystyką techniczną co towar oznaczony użytym przez tę stronę trzecią znakiem towarowym jest okolicznością, którą sąd krajowy winien wziąć pod uwagę przy ocenie, czy znak użyty został w zgodzie z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle.

               3)

               W sytuacji, gdy strona trzecia używająca znaku towarowego, do którego nie jest uprawniona, sprzedaje nie tylko części zamienne lub akcesoria, ale również sam towar, do którego części lub akcesoria te są przeznaczone, użycie znaku towarowego mieści się w zakresie stosowania art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/104, pod warunkiem, że użycie przez stronę trzecią znaku towarowego jest niezbędne do wskazania przeznaczenia sprzedawanego przez nią towaru i zgodne z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.07.2003.


title: Sprawy połączone C-201/10 i C-202/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Ze Fu Fleischhandel GmbH (C-201/10), Vion Trading GmbH (C-202/10) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Artykuł 3 — Zwrot refundacji wywozowej — Trzydziestoletni okres przedawnienia — Zasada przedawnienia stanowiąca częﾛć ogólnego prawa cywilnego państwa członkowskiego — Stosowanie „w drodze analogii” — Zasada pewności prawa — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Zasada proporcjonalności)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Ze Fu Fleischhandel GmbH (C-201/10), Vion Trading GmbH (C-202/10) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawy połączone C-201/10 i C-202/10) (1)

   (Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Artykuł 3 - Zwrot refundacji wywozowej - Trzydziestoletni okres przedawnienia - Zasada przedawnienia stanowiąca część ogólnego prawa cywilnego państwa członkowskiego - Stosowanie „w drodze analogii” - Zasada pewności prawa - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Zasada proporcjonalności)
   2011/C 194/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ze Fu Fleischhandel GmbH (C-201/10), Vion Trading GmbH (C-202/10)

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1) — Zwrot refundacji wywozowej nienależnie przyznanej na rzecz eksportera w związku z nieprawidłowościami, których się on dopuścił — Zastosowanie przepisów krajowych przewidujących 30-letni termin przedawnienia — Zasady pewności prawa i proporcjonalności

      Sentencja

               1)

               W okolicznościach takich jak przed sądem krajowym zasada pewności prawa nie sprzeciwia się co do zasady temu, aby w kontekście ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej określonych przez rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i na podstawie art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia organy i sądy krajowe danego państwa członkowskiego stosowały „w drodze analogii” do roszczeń dotyczących zwrotu nienależnie wypłaconych refundacji wywozowych termin przedawnienia ustalony w krajowym przepisie prawa powszechnego, pod warunkiem jednak, że takie stosowanie wynika z praktyki sądowej, która jest wystarczająco przewidywalna, co powinien zweryfikować sąd krajowy.

               2)

               W okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym zasada proporcjonalności sprzeciwia się, w ramach korzystania przez państwa członkowskie z możliwości przyznanej im przez art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, stosowaniu trzydziestoletniego okresu przedawnienia do roszczeń dotyczących zwrotu nienależnie pobranych refundacji.

               3)

               W okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym zasada pewności prawa sprzeciwia się temu, aby „dłuższy” termin przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 mógł wynikać z okresu przedawnienia prawa powszechnego skróconego w ramach sądowniczego rozwoju prawa w tym celu, aby był on zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ w każdym wypadku w takich okolicznościach zastosowanie znajdzie czteroletni okres przedawnienia przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa C-515/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Cypryjska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ osób — Pracownicy — Artykuły 45 TFUE i 48 TFUE — Świadczenia emerytalne — Odmienne traktowanie ze względu na wiek — Urzędnicy państwa członkowskiego w wieku poniżej 45 lat, którzy wyjeżdżają z tego państwa członkowskiego w celu podjęcia działalności zawodowej w innym państwie członkowskim lub w instytucji Unii Europejskiej)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Cypryjska
   (Sprawa C-515/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ osób - Pracownicy - Artykuły 45 TFUE i 48 TFUE - Świadczenia emerytalne - Odmienne traktowanie ze względu na wiek - Urzędnicy państwa członkowskiego w wieku poniżej 45 lat, którzy wyjeżdżają z tego państwa członkowskiego w celu podjęcia działalności zawodowej w innym państwie członkowskim lub w instytucji Unii Europejskiej))
   (2016/C 098/16)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i D. Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Cypryjska (przedstawiciele: N. Ioannou i D. Kalli, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie uchylając, ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2004 r., kryterium wieku zawartego w art. 27 ustawy 97 (I)/1997 o emeryturach zniechęcającego pracowników do opuszczenia państwa członkowskiego pochodzenia w celu podjęcia działalności zawodowej w innym państwie członkowskim, w instytucji Unii Europejskiej bądź też w innej organizacji międzynarodowej oraz utrzymującego sytuację, w której pracownicy migrujący, z jednej strony, w tym ci spośród nich, którzy są zatrudnieni w instytucjach Unii Europejskiej bądź w innej organizacji międzynarodowej są traktowani inaczej niż, z drugiej strony, urzędnicy, którzy swoją działalność wykonywali wyłącznie na Cyprze, Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 45 TFUE i 48 TFUE oraz art. 4 ust. 3 TUE.

               2)

               Republika Cypryjska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa F-46/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 22 października 2008 r. — Tzirani przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Powołanie na stanowisko — Awans — Stanowisko dyrektora — Odrzucenie kandydatury — Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność decyzji o powołaniu — Dopuszczalność)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/57

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 22 października 2008 r. — Tzirani przeciwko Komisji
   (Sprawa F-46/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Powołanie na stanowisko - Awans - Stanowisko dyrektora - Odrzucenie kandydatury - Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność decyzji o powołaniu - Dopuszczalność)
   (2008/C 313/102)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marie Tzirani (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)
   Przedmiot sprawy
   Z jednej strony stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 30 sierpnia 2006 r. o powołaniu D.J. na stanowisko dyrektora w Dyrekcji B „Regulamin pracowniczy: polityka, zarządzanie i doradztwo” Dyrekcji Generalnej „Personel i administracja”, a tym samym o odrzuceniu kandydatury skarżącej na to stanowisko, a z drugiej zasądzenie od Komisji odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę, które skarżąca miała ponieść.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji o odrzuceniu kandydatury M. Tzirani na stanowisko dyrektora w Dyrekcji B „Regulamin pracowniczy: polityka, zarządzanie i doradztwo” Dyrekcji Generalnej „Personel i administracja” Komisji Wspólnot Europejskich.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 30 sierpnia 2006 r. o powołaniu D.J. na stanowisko dyrektora w Dyrekcji B „Regulamin pracowniczy: polityka, zarządzanie i doradztwo” Dyrekcji Generalnej „Personel i administracja” Komisji Wspólnot Europejskich.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zapłaci M. Tzirani kwotę 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez M. Tzirani.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007, s. 42.


title: Sprawa F-141/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 września 2009 r. — Hartwig przeciwko Komisji (Powołanie — Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników — Osoby wpisane na listę rezerwową konkursu opublikowanego przed wejściem z życie nowego regulaminu pracowniczego — Zaszeregowanie służbowe na podstawie nowych mniej korzystnych przepisów — Środki przejściowe zawarte w załączniku XII do regulaminu pracowniczego)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/84

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 września 2009 r. — Hartwig przeciwko Komisji
   (Sprawa F-141/06) (1)

   (Powołanie - Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników - Osoby wpisane na listę rezerwową konkursu opublikowanego przed wejściem z życie nowego regulaminu pracowniczego - Zaszeregowanie służbowe na podstawie nowych mniej korzystnych przepisów - Środki przejściowe zawarte w załączniku XII do regulaminu pracowniczego)
   2009/C 267/152
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marc Hartwig (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat T. Bontinck)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji i Parlamentu wywołujących skutki prawne od dnia16 kwietnia 2006 r., na podstawie których skarżący, będący pracownikiem tymczasowym w grupie zaszeregowania B*7 oraz laureatem konkursu zewnętrznego PE/34/B został powołany na urzędnika w grupie zaszeregowania B*3, stopień 2, na podstawie przepisów załącznika XIII do regulaminu pracowniczego

      Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postępowanie w sprawie skargi zarejestrowane jako sprawa F-141/06 Hartwig przeciwko Komisji.

               2)

               Każda ze strona pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz. U. C 20 z 27.1.2007, s. 40.


title: Sprawa T-285/09: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. — CEVA przeciwko Komisji (Specjalny program badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie badania przyrody ożywionej — Przedsięwzięcie Seapura — Umowa o dofinansowanie — Klauzula arbitrażowa — Wezwanie do zwrotu zaliczek wypłaconych z tytułu wykonania umowy w przedmiocie finansowania badań — Upomnienia — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/41

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. — CEVA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-285/09) (1)

   (Specjalny program badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie badania przyrody ożywionej - Przedsięwzięcie Seapura - Umowa o dofinansowanie - Klauzula arbitrażowa - Wezwanie do zwrotu zaliczek wypłaconych z tytułu wykonania umowy w przedmiocie finansowania badań - Upomnienia - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność)
   2011/C 311/73
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) (Pleubian, Francja) (przedstawiciel: J.-M. Peyrical, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawciele: V. Joris, pełnomocnik, wspierany przez E. Bouttiera, adwokata)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności czterech upomnień Komisji z dnia 11 maja 2009 r. wzywających skarżącą do zwrotu zaliczek wypłaconych z tytułu wykonania umowy o dofinansowanie dotyczącej przedsięwzięcia, które miało zostać zrealizowane w ramach specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego o nazwie „Jakość warunków życia i zarządzanie przyrodą ożywioną” („Qualité de la vie et gestion des ressources vivantes”).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-437/11: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Golden Balls przeciwko OHIM — Intra-Presse (GOLDEN BALLS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GOLDEN BALLS — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BALLON D’OR — Podobieństwo oznaczeń — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Wniosek o uchylenie złożony przez interwenienta — Artykuł 134 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Obowiązek rozpoznania odwołania w całości — Artykuł 8 ust. 5, art. 64 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/19

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Golden Balls przeciwko OHIM — Intra-Presse (GOLDEN BALLS)
   (Sprawa T-437/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GOLDEN BALLS - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BALLON D’OR - Podobieństwo oznaczeń - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Wniosek o uchylenie złożony przez interwenienta - Artykuł 134 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Obowiązek rozpoznania odwołania w całości - Artykuł 8 ust. 5, art. 64 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 336/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Golden Balls Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Edenborough, QC, S. Smith, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Intra-Presse (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Péters, T. de Haan i M. Laborde)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 maja 2011 r. (sprawa R 1310/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Intra-Presse a Golden Balls Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność punktu pierwszego sentencji decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 maja 2011 r. (sprawa R 1310/2010-1);

               2)

               Wniosek o uchylenie przedstawiony przez Intra-Presse zostaje oddalony.

               3)

               OHIM pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Golden Balls Ltd, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Golden Balls Ltd w związku z wnioskiem o uchylenie na podstawie art. 134 § 3 regulaminu postępowania.

               4)

               Intra-Presse pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Golden Balls Ltd w związku z wnioskiem o uchylenie na podstawie art. 134 § 3 regulaminu postępowania.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa T-193/15: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2016 r. – Bodegas Williams & Humbert/EUIPO – Central Hisumer (BOTANIC WILLIAMS & HUMBERT LONDON DRY GIN) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BOTANIC WILLIAMS & HUMBERT LONDON DRY GIN — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy THE BOTANICALS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/17

         Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2016 r. – Bodegas Williams & Humbert/EUIPO – Central Hisumer (BOTANIC WILLIAMS & HUMBERT LONDON DRY GIN)
   (Sprawa T-193/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BOTANIC WILLIAMS & HUMBERT LONDON DRY GIN - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy THE BOTANICALS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 222/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bodegas Williams & Humbert, SA (Jerez de la Frontera, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Central Hisumer, SL (Orihuela, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Garrido Jiménez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2015 r. (sprawa R 594/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Central Hisumer a Bodegas Williams & Humbert.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bodegas Williams & Humbert, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa T-464/13: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Redes de Telecomunicación Galegas Retegal, SA (Retegal) przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/25

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Redes de Telecomunicación Galegas Retegal, SA (Retegal) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-464/13)
   2013/C 304/44
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Redes de Telecomunicación Galegas Retegal, SA (Retegal) (Santiago de Compostela, Hiszpania) (przedstawiciele: F. García Martínez i B. Pérez Conde, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, poprzez orzeczenie, że przypadku Comunidad Autónoma de Galicia dokonane czynności nie stanowiły bezprawnej pomocy państwa;

               —

               pomocniczo, na wypadek nieuwzględnienia wcześniejszego wniosku, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, poprzez stwierdzenie, że RETEGAL nie jest bezpośrednim beneficjentem bezprawnej pomocy państwa; i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżoną decyzją w niniejszej sprawie jest ta sama decyzja, co w sprawie T-463/13 Comunidad Autónoma de Galicia przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-493/07, T-26/08 i T-27/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — GlaxoSmithkline i in. przeciwko OHIM — Serono Genetics Institute (FAMOXIN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy FAMOXIN — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe LANOXIN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Dowód używania — Artykuł 56 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/62

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — GlaxoSmithkline i in. przeciwko OHIM — Serono Genetics Institute (FAMOXIN)
   (Sprawa T-493/07, T-26/08 i T-27/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy FAMOXIN - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe LANOXIN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Dowód używania - Artykuł 56 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/109
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: GlaxoSmithkline SpA (Werona, Włochy); Laboratórios Wellcome de Portugal, Lda (Algés, Portugalia); i The Wellcome Foundation Ltd (Greenford, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: R. Gilbey, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Serono Genetics Institute SA (Évry, Francja)

      Przedmiot

   Trzy skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2007 r. (sprawa R8/2007-1), z dnia 20 listopada 2007 r. (sprawa R 10/2007-1) i z dnia 19 listopada 2007 r. (sprawa R 9/2007-1) dotyczące postępowania w sprawie unieważnienia między GlaxoSmithkline SpA, Laboratórios Wellcome de Portugal, Lda i The Wellcome Foundation Ltd a Serono Genetics Institute SA.

      Sentencja wyroku

               1)

               Sprawy T-493/07, T-26/08 i T-27/08 zostają połączone w celu wydania niniejszego wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               GlaxoSmithkline SpA, Laboratórios Wellcome de Portugal, Lda i The Wellcome Foundation Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-815/14: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2014 r. – Closet Clothing/OHIM – Closed Holding (CLOSET)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/41

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2014 r. – Closet Clothing/OHIM – Closed Holding (CLOSET)
   (Sprawa T-815/14)
   (2015/C 065/57)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Closet Clothing Co. Ltd (Barnet, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Elmslie, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Closed Holding AG (Hamburg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „CLOSET” – zgłoszenie nr 1 0 8 02  891

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2014 r. w sprawie R 423/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-94/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 maja 2010 r. — Nikolchov przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/57

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 maja 2010 r. — Nikolchov przeciwko Komisji
   (Sprawa F-94/09) (1)

   ()
   2010/C 209/94
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010, s. 42.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-208/03 P Jean-Marie Le Pen przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Odwołanie — Wybory posłów do Parlamentu Europejskiego — Brak jednolitej procedury wyborczej — Zastosowanie prawa krajowego — Utrata mandatu posła do Parlamentu Europejskiego wskutek wyroku skazującego — Akt, w drodze którego ten ostatni „odnotowuje” tę utratę — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt nie podlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawie C-208/03 P Jean-Marie Le Pen przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (1)

   (Odwołanie - Wybory posłów do Parlamentu Europejskiego - Brak jednolitej procedury wyborczej - Zastosowanie prawa krajowego - Utrata mandatu posła do Parlamentu Europejskiego wskutek wyroku skazującego - Akt, w drodze którego ten ostatni „odnotowuje” tę utratę - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt nie podlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   (2005/C 217/13)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-208/03, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 10 maja 2003 r. przez Jeana-Marie Le Pena, zamieszkałego w Saint-Cloud (Francja), (adwokat: F. Wagner), w której pozostałymi uczestnikami byli Parlament Europejski (pełnomocnicy: H. Krück i C. Karamarcos) i Republika Francuska (pełnomocnicy: R. Abraham, G. de Bergues i L. Bernheim), interwenient w pierwszej instancji, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, R. Silva de Lapuerta, J. Makarczyk, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               J.-M. Le Pen zostaje obciążony kosztami postępowania w niniejszej instancji, w tym także kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2005


title: Sprawa C-380/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Centro Europa 7 Srl przeciwko Ministero delle Comunicazioni e Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Direzione Generale Autorizzazioni e Concessioni Ministero delle Comunicazioni (Swoboda świadczenia usług — Łączność elektroniczna — Telewizyjna działalność nadawcza — Nowe wspólne ramy regulacyjne — Przydzielanie częstotliwości radiowych)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Centro Europa 7 Srl przeciwko Ministero delle Comunicazioni e Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Direzione Generale Autorizzazioni e Concessioni Ministero delle Comunicazioni
   (Sprawa C-380/05) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Łączność elektroniczna - Telewizyjna działalność nadawcza - Nowe wspólne ramy regulacyjne - Przydzielanie częstotliwości radiowych)
   (2008/C 79/02)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Centro Europa 7 Srl

      Strona pozwana: Ministero delle Comunicazioni e Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Direzione Generale Autorizzazioni e Concessioni Ministero delle Comunicazioni
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, str. 21) oraz dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowa) (Dz.U. L 108, str. 33) — Wykładnia art. 10 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie w sektorze działalności polegającej na rozpowszechnianiu programów telewizyjnych dostępu do sieci i zachowania wielości podmiotów działających na tym rynku — Krajowe uregulowania pozwalające na przyznanie praw podmiotowych przedsiębiorcom niebędącym uprawnionymi w ramach planu krajowego określającego podmioty, którym przysługuje koncesja na nadawanie programów telewizyjnych oraz uniemożliwiające przedsiębiorstwu uprawnionemu w ramach tego planu wykonywanie działalności
   Sentencja
   Wykładni art. 49 WE i od dnia ich stosowania: art. 9 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), art. 5 ust. 1 i 2 akapit drugi i art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) oraz art. 4 dyrektywy Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej, należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one w dziedzinie telewizyjnej działalności nadawczej ustawodawstwu krajowemu, którego stosowanie powoduje, że nadawca posiadający koncesję nie może nadawać z powodu braku częstotliwości radiowych przydzielonych na podstawie obiektywnych, przejrzystych, niedyskryminacyjnych oraz proporcjonalnych kryteriów.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa T-201/05: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2005 r. przez José Maríę Pereza Santandera przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/32

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2005 r. przez José Maríę Pereza Santandera przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-201/05)
   (2005/C 193/55)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 18 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga José Maríi Pereza Santandera, zamieszkałego w Ixelles (Belgia), reprezentowanego przez adwokatów Georgesa Vandersandena i Laure Levi, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               unieważnienie klasyfikacji do grupy zaszeregowania przyznanej skarżącemu na podstawie decyzji o powołaniu w zakresie, w jakim klasyfikacja jest oparta na art. 12 ust. 3 załącznika XIII nowego regulaminu pracowniczego;

               —

               w rezultacie, odtworzenie na nowo kariery skarżącego (włącznie z nadaniem odpowiedniej rangi jego doświadczeniu w odpowiednio zmienionej grupie zaszeregowania, jego prawom do awansowania oraz do renty i emerytury), od grupy zaszeregowania, do której powinien był być powołany na podstawie ogłoszenia o konkursie, w wyniku którego został wpisany na listę rezerwową: czyli albo do grupy zaszeregowania, o jaka była wymieniona w ogłoszeniu o konkursie, albo, do grupy jej równoważnej według klasyfikacji w ramach nowego regulaminu pracowniczego (oraz odpowiedniego stopnia zgodnie z regułami obowiązującymi przed dniem 1 maja 2004 r.), od chwili wydania decyzji o jego powołaniu;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego odsetek za zwłokę na podstawie stóp ustalonych przez Europejski Bank Centralny w ramach głównych operacji refinansowania, obowiązujących podczas rozpatrywanego okresu, powiększonych o dwa punkty procentowe od całości kwot odpowiadających różnicy pomiędzy wynagrodzeniem odpowiadającym klasyfikacji zawartej w decyzji o powołaniu a wynagrodzeniem odpowiadającym klasyfikacji, do której był uprawniony do daty wejścia w życie decyzji o odpowiedniej klasyfikacji skarżącego do grupy zaszeregowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podnoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podnoszonymi w sprawie T-58/05 Centeno Mediavilla i in. przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005, str. 38.


title: Sprawa C-104/15: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Rumunia

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/29

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Rumunia
   (Sprawa C-104/15)
   (2015/C 146/35)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae, D. Loma-Osorio Lerena, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rumunia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że wobec niepodjęcia środków koniecznych w celu zapobieżenia zanieczyszczeniu cząsteczkami pyłu pochodzącymi ze zbiornika Boşneag – rozszerzenie, należącego do kopalni miedzi i cynku Moldomin znajdującej się w Moldova Nouă, Rumunia uchybiła zobowiązaniu spoczywającemu na niej na mocy art. 4 i art. 13 ust. 2 dyrektywy 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE (1);

               —

               obciążenie Rumunii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem skargi wniesionej przez Komisję Europejską przeciwko Rumunii jest brak podjęcia przez władze rumuńskie środków koniecznych w celu zapobieżenia zanieczyszczeniu cząsteczkami pyłu pochodzącymi z jednego ze zbiorników osadowych kopalni miedzi.
   Komisja twierdzi, że nie podejmując środków koniecznych w celu uniknięcia roznoszenia się cząsteczek pyłu z powierzchni zbiornika osadowego Boşneag – rozszerzenie, szkodliwych dla zdrowia ludzkiego i dla środowiska, Rumunia uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 4 i art. 13 ust. 2 dyrektywy 2006/21/WE. Komisja twierdzi, że Rumunia musi zapewnić ochronę zdrowia ludzkiego oraz środowiska przed wszelkimi niekorzystnymi skutkami, nawet jeśli korzysta z pewnego stopnia elastyczności w odniesieniu do konkretnych środków wymagających podjęcia o ile spełnione zostają warunki określone w art. 4 dyrektywy. Ponadto Komisja uważa, że art. 13 ust. 2 dyrektywy nakłada na właściwy organ szczególny obowiązek polegający konkretnie na zapewnieniu, iż operator podejmie odpowiednie środki w celu zapobiegania lub zmniejszania emisji pyłu.
   Komisja oparła się w niniejszej sprawie na sprawozdaniach rumuńskiego organu właściwego w dziedzinie ochrony środowiska, na informacjach w prasie oraz na odpowiedziach udzielonych przez Rumunię na etapie postępowania przedspornego, z których wynika, że na obszarze Moldova Nouă występuje znaczne zanieczyszczenie pyłami pochodzącymi ze zbiornika osadowego Boşneag – rozszerzenie, powstające w szczególności w okresach silnych wiatrów, co ma niekorzystne skutki dla zdrowia mieszkańców i dla środowiska.
   Komisja uważa ponadto, że Rumunia nie może powoływać się na sytuacje o charakterze czysto wewnętrznym, takie jak prywatyzacja Moldomin i fakt przyjęcia w przyszłości obowiązków środowiskowych przez nabywcę, w celu uzasadnienia uchybienia zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 102, s. 15.


title: Sprawa C-53/14 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 maja 2015 r. – JAS Jet Air Service France (SARL)/Komisja Europejska (Odwołanie — Unia celna i wspólna taryfa celna — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 239 — Rozporządzenie wykonawcze do kodeksu celnego — Artykuł 905 — Przywóz spodni dżinsowych ze Stanów Zjednoczonych — Należności celne przywozowe — Decyzja stwierdzająca bezzasadność umorzenia tych należności — Brak „szczególnej sytuacji”)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 maja 2015 r. – JAS Jet Air Service France (SARL)/Komisja Europejska
   (Sprawa C-53/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Unia celna i wspólna taryfa celna - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 239 - Rozporządzenie wykonawcze do kodeksu celnego - Artykuł 905 - Przywóz spodni dżinsowych ze Stanów Zjednoczonych - Należności celne przywozowe - Decyzja stwierdzająca bezzasadność umorzenia tych należności - Brak „szczególnej sytuacji”))
   (2015/C 236/19)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: JAS Jet Air Service France (SARL) (przedstawiciele: T. Gallois i E. Dereviankine, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros, B.R. Killmann i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               JAS Jet Air Service France SARL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Wykreślenie sprawy C-247/03

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/21

         Wykreślenie sprawy C-247/03 (1)

   (2005/C 106/46)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 19 listopada 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-247/03, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U. C 184 z 02.08.2003


title: Sprawa C-217/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Dyrektywa 71/305/EWG — Pojęcie i zakres zamówienia publicznego na roboty budowlane — Uchybienie zobowiązaniom państwa wywołujące wszelkie skutki)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-217/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Dyrektywa 71/305/EWG - Pojęcie i zakres zamówienia publicznego na roboty budowlane - Uchybienie zobowiązaniom państwa wywołujące wszelkie skutki)
   (2007/C 297/17)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis, pełnomocnik i M. Mollica, avocat)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia i S. Fiorentino, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa — Naruszenie art. 3 i 12 dyrektywy Rady 71/305/EWG dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 185, str. 5) — Bezpośrednie udzielenie zamówienia na roboty budowlane określone w uchwale nr 48 rady gminy Stintino z dnia 14 grudnia 1989 r., obejmujące w szczególności „projektowanie i konstrukcję urządzeń dla technologicznej i strukturalnej adaptacji, uporządkowania i uzupełnienia instalacji wodociągowej i kanalizacyjnej, sieci dróg, miejskich budynków i urządzeń służebności publicznej, ośrodków turystycznych zarówno zewnętrznych jak i należących do gminy Stintino, łącznie z oczyszczeniem wybrzeża i centrów turystycznych oraz usunięciem zanieczyszczeń”, bez opublikowania ogłoszenia o zamówieniu
   Sentencja

               1)

               Zezwalając na wykonanie co najmniej jednej z czynności powierzonych przez gminę Stintino spółce Maresar Soc. Cos. arl na podstawie umowy nr 7/91 z dnia 2 października 1991 r. i aktów dodatkowych zawartych później przez te same strony, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 71/305/EWG dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, a w szczególności na mocy art. 3 i 12 tej dyrektywy.

               2)

               Republika włoska pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006 r.


title: Sprawy połączone od C-159/12 do C-161/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Alessandra Venturini przeciwko A.S.L. Varese i in. (C-159/12), Maria Rosa Gramegna przeciwko ASL Lodi i in. (C-160/12), Anna Muzzio przeciwko ASL Pavia i in. (C-161/12) (Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 49 TFUE — Zdrowie publiczne — Przepisy krajowe zakazujące aptekom sprzedaży produktów leczniczych na receptę lekarską, których koszty ponosi pacjent)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Alessandra Venturini przeciwko A.S.L. Varese i in. (C-159/12), Maria Rosa Gramegna przeciwko ASL Lodi i in. (C-160/12), Anna Muzzio przeciwko ASL Pavia i in. (C-161/12)
   (Sprawy połączone od C-159/12 do C-161/12) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 TFUE - Zdrowie publiczne - Przepisy krajowe zakazujące aptekom sprzedaży produktów leczniczych na receptę lekarską, których koszty ponosi pacjent)
   2014/C 45/14
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony

      Strona skarżąca: Alessandra Venturini (C-159/12), Maria Rosa Gramegna (C-160/12), Anna Muzzio (C-161/12)

      Strona pozwana: A.S.L. Varese, Ministero della Salute, Regione Lombardia, Comune di Saronno, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) (C-159/12), ASL Lodi, Ministero della Salute, Regione Lombardia, Comune di Sant’Angelo Lodigiano, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) (C-160/12), ASL Pavia, Ministero della Salute, Regione Lombardia, Comune di Bereguardo, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) (C-161/12)

      Przy udziale: Federfarma — Federazione Nazionale Unitaria dei Titolari di Farmacia Italiani (od C-159/12 do C-161/12)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Wykładnia art. 18 i 56 TFUE a także art. 101 i 102 TFUE — Przepisy krajowe zakazujące aptekom sprzedaży produktów leczniczych na receptę lekarską, których koszty ponosi pacjent

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które nie zezwalają farmaceucie — uprawnionemu do wykonywania zawodu i należącemu do odnośnego samorządu zawodowego, lecz nieposiadającemu apteki objętej planem rozmieszczenia — na prowadzenie w parafarmacji, której jest właścicielem, sprzedaży detalicznej obejmującej również produkty lecznicze, dostępne na receptę lekarską, których koszty nie obciążają krajowego systemu opieki zdrowotnej, a pokrywane są w całości przez nabywcę.

      (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012.


title: Sprawa C-162/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije w dniu 29 marca 2013 r. — Damijan Vnuk przeciwko Zavarovalnica Triglav d.d.

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije w dniu 29 marca 2013 r. — Damijan Vnuk przeciwko Zavarovalnica Triglav d.d.
   (Sprawa C-162/13)
   2013/C 156/37
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Damijan Vnuk

      Strona pozwana: Zavarovalnica Triglav d.d.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pojęcie „użytkowania pojazdu” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. (1) w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono okoliczności niniejszego przypadku — w którym ubezpieczony przez stronę pozwaną uderzył traktorem z przyczepą w drabinę, na której stał skarżący w czasie zbierania siana w belach w pomieszczeniu gospodarczym — z tego powodu, iż zdarzenie nie miało miejsca w kontekście ruchu drogowego?

      (1)  Dz.U. L 103, s. 1.


title: Sprawa C-542/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 24 października 2011 r. — Staatsecretaris van Financiën przeciwko Codirex Expeditie BV

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 24 października 2011 r. — Staatsecretaris van Financiën przeciwko Codirex Expeditie BV
      (Sprawa C-542/11)
      (2012/C 25/55)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Wnoszący skargę kasacyjną: Staatsecretaris van Financiën

         Druga strona postępowania: Codirex Expeditie BV

         Pytanie prejudycjalne

      W jakiej chwili towarom niewspólnotowym zostaje nadane przeznaczenie celne w rozumieniu art. 50 wspólnotowego kodeksu celnego (1) w sytuacji, gdy towary mające status „towarów składowanych czasowo” zostają zgłoszone do procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1 — wyd. spec. w j. polskim rozdz. 2, t. 4, s. 307; sprost. rozdz. 1, t. 21, s. 65).


title: Sprawa T-207/06: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Europig przeciwko OHIM

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/20

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Europig przeciwko OHIM
   (Sprawa T-207/06)
   (2006/C 261/38)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Europig (Josselin, Francja) (przedstawiciel: D. Masson, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 maja 2006 r. (R 1425/2005-4)

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak słowny „EUROPIG” dla towarów należących do klasy 29 i 30 (zgłoszenie nr 3 816 691)

      Decyzja Eksperta: Odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94. Skarżąca podnosi, że znak zgłoszony do rejestracji nie ma charakteru opisującego oznaczone nim towary, lecz ma charakter w pełni odróżniający, a w każdym razie oznaczenie „Europig” nabrało charakteru odróżniającego w następstwie jego używania.


title: Sprawa C-15/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 13 stycznia 2017 r. – Bosphorus Queen Shipping Ltd Corp./Rajavartiolaitos

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 13 stycznia 2017 r. – Bosphorus Queen Shipping Ltd Corp./Rajavartiolaitos
   (Sprawa C-15/17)
   (2017/C 086/22)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Bosphorus Queen Shipping Ltd Corp.

      Druga strona postępowania: Rajavartiolaitos

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrażenie „wybrzeże lub interesy związane z wybrzeżem” w art. 220 ust. 6 konwencji o prawie morza, względnie wyrażenie „wybrzeże lub związane z tym interesy” w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35/WE (1) należy interpretować w oparciu o definicję „wybrzeża lub interesów związanych” zawartą w art. II pkt 4 międzynarodowej konwencji z 1969 r. dotyczącej interwencji na morzu pełnym w razie zanieczyszczenia olejami?

               2)

               Zgodnie z definicją w art. II pkt 4 lit. c) wymienionej w pierwszym pytaniu prejudycjalnym konwencji z 1969 r. „interesy związane” oznaczają m.in. dobre warunki bytowe obszaru nadbrzeżnego łącznie z ochroną żywych zasobów morskich, fauny i flory. Czy postanowienie to obowiązuje również w odniesieniu do zachowania zasobów żywych, a także fauny i flory w wyłącznej strefie ekonomicznej, czy też to postanowienie konwencji dotyczy tylko zapewnienia interesów obszaru wybrzeża?

               3)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca: Co oznaczają wyrażenia „wybrzeże lub interesy związane z wybrzeżem” w art. 220 ust. 6 konwencji o prawie morza względnie „wybrzeże lub związane z tym interesy” w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35/WE?

               4)

               Co oznacza wyrażenie „zasoby morza terytorialnego lub wyłącznej strefy ekonomicznej” w rozumieniu art. 220 ust. 6 konwencji o prawie morza i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35/WE? Czy w przypadku zasobów żywych chodzi tylko o gatunki użytkowe, czy podlegają pod nie także współżyjące z gatunkami użytkowymi lub zależne od nich gatunki w rozumieniu art. 61 ust. 4 konwencji o prawie morza, takie jak przykładowo gatunki roślin i zwierząt, które wykorzystywane są jako pożywienie przez gatunki użytkowe?

               5)

               Jak należy definiować wyrażenie „powodujący zagrożenie” zawarte w art. 220 ust. 6 konwencji o prawie morza i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35/WE? Czy spowodowanie zagrożenia należy definiować na podstawie pojęcia abstrakcyjnego bądź konkretnego zagrożenia, czy też w inny sposób?

               6)

               Czy dokonując oceny przewidzianych w art. 220 ust. 6 konwencji o prawie morza i w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35/WE przesłanek uprawnienia państwa nadbrzeżnego, należy wychodzić z założenia, że spowodowane lub grożące poważne szkody stanowią poważniejsze następstwo niż spowodowane lub grożące zanieczyszczenie środowiska morskiego w rozumieniu art. 220 ust. 5? Jak należy definiować poważne zanieczyszczenie środowiska morskiego i jak należy je uwzględniać przy ocenie spowodowanych lub grożących poważnych szkód?

               7)

               Jakie okoliczności należy uwzględniać przy ocenie poważnego charakteru spowodowanych lub grożących szkód? Czy przy ocenie należy np. uwzględniać czas trwania i rozległość geograficzną niekorzystnych skutków, które okazują się szkodami? Jeżeli tak, to jak należy oceniać czas trwania i rozmiar szkód?

               8)

               Dyrektywa 2005/35/WE jest dyrektywą określającą minimalne wymogi i nie stanowi przeszkody dla podejmowania przez państwa członkowskie bardziej rygorystycznych środków w przypadkach zanieczyszczania obszarów morskich przez statki, w zgodzie z prawem międzynarodowym (art. 2). Czy możliwość zastosowania bardziej rygorystycznych uregulowań dotyczy także art. 7 ust. 2 dyrektywy, w którym uregulowane jest uprawnienie państwa nadbrzeżnego do podjęcia działań w stosunku do przepływającego statku?

               9)

               Czy w ramach wykładni określonych w art. 220 ust. 6 konwencji o prawie morza i w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35/WE przesłanek uprawnienia państwa członkowskiego można uwzględniać szczególne okoliczności geograficzne i ekologiczne oraz wrażliwość obszaru Morza Bałtyckiego?

               10)

               Czy „wyraźne, obiektywne dowody” w rozumieniu art. 220 ust. 6 konwencji o prawie morza i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35/WE oznaczają, że poza dowodem, iż statek popełnił naruszenia, o których mowa w wymienionych przepisach, wymagany jest także dowód dotyczący skutków zrzutu? Jakiego dowodu należy wymagać na to, iż wybrzeżu lub związanym z nim interesom albo zasobom morza terytorialnego lub wyłącznej strefie ekonomicznej – przykładowo zasobom ptactwa i ryb oraz środowisku morskiemu w tym obszarze – grożą poważne szkody? Czy wymóg wyraźnych, obiektywnych dowodów oznacza, że na przykład ocena negatywnego oddziaływania zrzuconego oleju na środowisko morskie musi być zawsze oparta na konkretnych badaniach i opracowaniach dotyczących oddziaływania zaistniałego zrzutu oleju?

      (1)  Dyrektywa 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa (Dz.U. 2005, L 255, s. 1), w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. (Dz.U. 2009, L 280, s. 52).