title: Sprawa C-369/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 31 lipca 2014 r. – Sommer Antriebs- und Funktechnik GmbH przeciwko Rademacher Geräte-Elektronik GmbH & Co. KG

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 31 lipca 2014 r. – Sommer Antriebs- und Funktechnik GmbH przeciwko Rademacher Geräte-Elektronik GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-369/14)
   (2014/C 439/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sommer Antriebs- und Funktechnik GmbH

      Strona pozwana: Rademacher Geräte-Elektronik GmbH & Co. KG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 1 i art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/96/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego oraz załączniki IA i IB do niej lub art. 2 ust. 1 lit. a) i art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE (2) z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz załączniki I i II do niej należy interpretować w ten sposób, że napędy do bram (garażowych), zasilane prądem o napięciu znamionowym wynoszącym od ok. 220 V do 240 V, które wraz z bramą (garażową) przeznaczone są do zamontowania w wyposażeniu budynku, objęte są pojęciem sprzętu elektrycznego i elektronicznego, a w szczególności pojęciem narzędzi elektrycznych i elektronicznych?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy pkt 6 załącznika IA oraz pkt 6 załącznika IB do dyrektywy 2002/96/WE lub art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2012/19/UE oraz pkt 6 załącznika I i pkt 6 załącznika II do niej należy interpretować w ten sposób, że napędy (do bram garażowych) opisane w pytaniu pierwszym powinny być uznane za części składowe wielkogabarytowych stacjonarnych narzędzi przemysłowych w rozumieniu tych przepisów?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej a na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej:
               Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2002/96/WE lub art. 2 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2012/19/UE należy interpretować w ten sposób, że napędy (do bram garażowych) opisane w pytaniu pierwszym powinny być uznane za części innego rodzaju sprzętu, który nie wchodzi w zakres stosowania tych dyrektyw?

      (1)  Dz.U. L 37, s. 24.

      (2)  Dz.U. L 197, s. 38.


title: Sprawa C-263/14: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2014 r. – Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/11

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2014 r. – Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-263/14)
   2014/C 235/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, A. Caiola, M. Allik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/198/WPZiB z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Zjednoczoną Republiką Tanzanii w sprawie warunków przekazywania przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską do Zjednoczonej Republiki Tanzanii osób podejrzanych o piractwo i zajętego w związku z tym mienia (1);

               —

               utrzymanie w mocy skutków decyzji Rady 2014/198/WPZiB z dnia 10 marca 2014 r. do chwili jej zastąpienia;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Parlamentu Europejskiego decyzja Rady 2014/198/WPZiB z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Zjednoczoną Republiką Tanzanii w sprawie warunków przekazywania przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską do Zjednoczonej Republiki Tanzanii osób podejrzanych o piractwo i zajętego w związku z tym mienia jest nieważna, gdyż nie dotyczy ona wyłącznie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, jak wyraźne przewiduje to art. 218 ust. 6 akapit drugi TFUE.
   Parlament Europejski uważa, że umowa między Unią Europejską a Republiką Tanzanii dotyczy także współpracy sądowej w sprawach karnych oraz współpracy policyjnej, obejmując tym samym dziedziny, do który ma zastosowanie zwykła procedura ustawodawcza.
   Z tego względu umowa powinna była zostać zawarta w oparciu o podstawy materialnoprawne, którymi są art. 37 TUE oraz art. 82 i 87 TFUE, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) TFUE.
   Tym samym Rada naruszyła traktaty poprzez pominięcie właściwej podstawy prawnej dla zawarcia tej umowy.
   Ponadto Parlament Europejski uważa, że Rada naruszyła art. 218 ust. 10 TFUE, gdyż nie informowała Parlamentu w pełni i natychmiast na wszystkich etapach negocjacji i zawarcia umowy.
   W razie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przez Trybunał Sprawiedliwości Parlament Europejski wnosi jednakże, by Trybunał skorzystał ze swojego uprawnienia do utrzymania skutków zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE do chwili zastąpienia tej decyzji.

      (1)  Dz.U. L 108, s. 1.


title: Sprawa C-385/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy)w dniu 18 września 2006 r. — Sociaal Economische Samenwerking West-Brabant przeciwko Algemene Directie voor de Arbeidsvoorziening

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy)w dniu 18 września 2006 r. — Sociaal Economische Samenwerking West-Brabant przeciwko Algemene Directie voor de Arbeidsvoorziening
   (Sprawa C-385/06)
   (2006/C 310/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sociaal Economische Samenwerking West-Brabant

      Strona pozwana: Algemene Directie voor de Arbeidsvoorziening
   Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy państwo członkowskie bądź organ tego państwa może wywieść kompetencję bezpośrednio z rozporządzenia– tj. bez podstawy w prawie krajowym?

                           b)

                           Jeśli tak, to czy art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji interwencji różnych funduszy strukturalnych z jednej strony oraz koordynacji tych interwencji i interwencji Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innych istniejących instrumentów finansowych z drugiej strony (1) w wersji zmienionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2082/93 (Dz.U. L 193, str. 20) (zwanego dalej „rozporządzeniem koordynacyjnym”) przyznaje uprawnienie do wycofania decyzji o przyznaniu dotacji i do żądania zwrotu wypłaconych dotacji, jako że art. 23 rozporządzenia koordynacyjnego zobowiązuje do tego państwa członkowskie, gdy chodzi o nieprawidłowości lub niedbalstwo w rozumieniu art. 23?

               2)

               Jeśli nie, to czy krajowy przepis prawny taki jak art. 4:49 ust. 1 Algemene wet bestuursrecht (ogólnej ustawy administracyjnej), na którego podstawie organ może wycofać decyzję o ustaleniu wysokości dotacji lub zmienić ją na niekorzyść beneficjenta, gdy a) istnieją fakty i okoliczności, o których nie mógł on rozsądnie wiedzieć przy ustalaniu wysokości dotacji i przy których występowaniu ustalona zostałaby dotacja w niższej wysokości niż dotacja określona w decyzji o przyznaniu dotacji b) ustalenie wysokości dotacji było nieprawidłowe i beneficjent o tym wiedział lub powinien był o tym wiedzieć lub c) po ustaleniu wysokości dotacji beneficjent nie spełnił wymogów związanych z tą dotacją, należy — zgodnie z art. 10 WE w związku z art. 249 WE — interpretować w sposób zgodny z rozporządzeniem?

               3)

               Jeśli tak, to czy ta wykładnia jest ograniczona ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, w szczególności zasadami pewności prawnej i ochrony uzasadnionych oczekiwań?

               4)

               Jeśli na pytanie 3 należałoby udzielić odpowiedzi twierdzącej, to w odniesieniu do tego ograniczenia pojawia się następujące pytanie: Czy krajowe zasady pewności prawnej i ochrony uzasadnionych oczekiwań, leżące u podstaw art. 4:49 ust. 1 Algemene wet bestuursrecht, mogą sięgać dalej niż ogólne zasady prawa wspólnotowego, w szczególności zasady pewności prawnej i ochrony uzasadnionych oczekiwań, które należy uwzględnić przy stosowaniu rozporządzenia koordynacyjnego?

               5)

               Czy w świetle art. 10 WE przy stosowaniu wspólnotowoprawnych zasad pewności prawnej i ochrony uzasadnionych oczekiwań ma znaczenie okoliczność, że beneficjent jest osobą prawną prawa publicznego?

               6)

               Czy zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia koordynacyjnego należy wycofać decyzję o ustaleniu wysokości dotacji i zażądać zwrotu wypłaconych kwot, jeśli okaże się, że państwo członkowskie zwróciło już Europejskiemu Funduszowi Społecznemu nieprawidłowo przyznaną dotację lub ewentualnie wydało w tym celu przepisy w zakresie, w jakim albo na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia koordynacyjnego albo na podstawie art. 4:49 ust. 1 Algemene wet bestuursrecht- interpretowanego w sposób zgodny z rozporządzeniem — decyzja o ustaleniu wysokości dotacji musi być wycofana, a wypłacone kwoty muszą zostać zwrócone?

               7)

               Jeśli na mocy art. 23 ust. 1 rozporządzenia koordynacyjnego nie ma obowiązku wycofania i żądania zwrotu dotacji, to czy w prawie wspólnotowym istnieją inne przepisy jak przykładowo art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2988/95 (2) z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, str. 1), na których podstawie państwo członkowskie jest zobowiązane bezpośrednio lub w wyniku wykładni art. 4:49 ust. 1 Algemene wet bestuursrecht — dokonanej w sposób zgodny z rozporządzeniem — do wycofania lub zażądania zwrotu dotacji, które zostały przyznane z naruszeniem prawa wspólnotowego, tak jak te będące tu przedmiotem sporu?

      (1)  Dz.U. L 374, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 312, str. 1.


title: Sprawa C-37/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 stycznia 2016 r. – Minister Finansów przeciwko Stowarzyszeniu Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych SAWP z siedzibą w Warszawie (SAWP)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 stycznia 2016 r. – Minister Finansów przeciwko Stowarzyszeniu Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych SAWP z siedzibą w Warszawie (SAWP)
   (Sprawa C-37/16)
   (2016/C 145/22)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Stowarzyszenie Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych SAWP z siedzibą w Warszawie (SAWP)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy twórcy, artyści wykonawcy oraz inne uprawnione podmioty świadczą usługę w rozumieniu art. 24 pkt 1 i art. 25 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) na rzecz producentów i importerów magnetofonów i innych podobnych urządzeń oraz czystych nośników, od których organizacje zbiorowego zarządzania pobierają na ich rzecz, ale we własnym imieniu, opłaty od tych urządzeń nośników z tytułu ich sprzedaży?

               2)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie, czy organizacje zbiorowego zarządzania, pobierając opłatę od urządzeń i nośników z tytułu ich sprzedaży przez producentów i importerów, działają jako podatnicy określeni w art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, obowiązani do dokumentowania tych czynności fakturą w rozumieniu art. 220 ust. 1 pkt 1 tej Dyrektywy, wystawioną na rzecz producentów i importerów magnetofonów i innych podobnych urządzeń oraz czystych nośników, wykazujący pobrany z tytułu opłat VAT jako należny, a w momencie redystrybucji pobranych opłat na rzecz twórców, artystów wykonawców oraz innych uprawnionych podmiotów, te ostatnie dokumentują otrzymanie opłat fakturą z uwzględnionym VAT wystawioną na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania pobierającej opłaty?

      (1)  Dz. Urz. L. 347, s.1.


title: Sprawa T-340/05: Skarga wniesiona w dniu  13 września 2005 r.  — Adler Modemärkte przeciwko OHIM

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/28

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2005 r. — Adler Modemärkte przeciwko OHIM
   (Sprawa T-340/05)
   (2005/C 296/61)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Adler Modemärkte GmbH (Haibach, Niemcy) [Przedstawiciel(-e): adwokat R. Kaase]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem(-ami) postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: BVM S.p.A. (Bolonia, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie R 434/2003-4, ponieważ jest ona niezgodna z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Eagle” dla towarów z klas 3, 18 i 25 — zgłoszenie nr 1 595 909

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: BVM S.p.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny i słowny, krajowy i międzynarodowy znak towarowy „Blue Eagle” dla towarów z klas 3, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 przez to, że w przypadku tych znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Wywierane przez te dwa znaki towarowe ogólne wrażenie jest zasadniczo różne, a składnik „eagle” nie jest elementem dominującym w znaku objętym sprzeciwem.


title: Sprawa C-371/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lipca 2015 r. – Cepsa Quimica, S.A./Administración del Estado

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/39

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lipca 2015 r. – Cepsa Quimica, S.A./Administración del Estado
   (Sprawa C-371/15)
   (2015/C 311/43)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cepsa Quimica, S.A.

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja [2013/448/UE] (1) jest sprzeczna z art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) w zakresie w jakim określenie współczynnika korygującego nastąpiło w oparciu o mechanizm, który – z naruszeniem obowiązku uzasadnienia – nie pozwala prowadzącym odnośne instalacje na zapoznanie się z informacjami, obliczeniami i kryteriami, które zostały uwzględnione dla celów jego przyjęcia?

               2)

               Czy decyzja 2013/448/UE, konkretyzując i ustalając w taki sposób, w jaki to czyni, maksymalny limit emisji przemysłowych oraz międzysektorowy współczynnik korygujący, przewidziane w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE (3) i w art. 15 decyzji 2011/278/UE (4), narusza art. 10a ust. 1 i art. 23 ust. 3 rzeczonej dyrektywy z 2003 r. z tego powodu, że nie została przyjęta na podstawie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, przewidzianej w decyzji Rady 1999/468/WE (5)?

               3)

               W świetle asymetrii, którą decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE tworzą między:

                           —

                           podstawą obliczeń, uregulowaną w art. 10a ust. 5 lit. a) i b) [dyrektywy 2003/87/WE], poprzez niewłączenie do tej podstawy emisji pochodzących z wytwarzania energii elektrycznej ze spalania gazów odlotowych i kogeneracji ciepła, co ma miejsce w instalacjach ujętych załączniku I do wymienionej dyrektywy oraz

                           —

                           kryteriów ustanowionych w art. 10a ust. 1 i 4 wymienionej dyrektywy dla celów bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji, który z kolei obejmuje tę kategorię emisji:

                                       a)

                                       Czy decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE naruszają art. 10a ust. 5 w związku z art. 3 u) i art. 10a ust. 1 akapit trzeci in fine dyrektywy 2003/87 w ten sposób, że uznają, że emisje powodowane spalaniem gazów odlotowych lub wytwarzaniem ciepła w instalacjach wytwarzających energię elektryczną ujętych w załączniku I do rzeczonej dyrektywy są w każdym wypadku emisjami „wytwórców energii elektrycznej” dla celów ustalenia maksymalnego limitu emisji dla przemysłu i dlatego powinny być wyłączone z tych obliczeń?

                                       b)

                                       W razie negatywnej odpowiedzi na pytanie poprzednie, czy decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE naruszają art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE lub cele tej dyrektywy poprzez wykluczenie z podstawy obliczania uregulowanego w tym przepisie maksymalnego limitu emisji przemysłowych emisji pochodzących z wytwarzania energii elektrycznej z gazów odlotowych i w drodze kogeneracji, wytwarzanych w instalacjach ujętych w załączniku I do wymienionej dyrektywy, którym jednak mogą być przydzielone bezpłatnie uprawnienia do emisji na podstawie art. 10a ust. 1-4 dyrektywy?

               4)

               Czy decyzja Komisji [2013/448/UE] i w stosownym przypadku decyzja 2011/278/UE, którą wykonuje, są sprzeczne z art. 10a ust. 12 dyrektywy poprzez rozszerzenie międzysektorowego współczynnika korygującego na sektory określone w decyzji Komisji 2010/2/UE (6) (obecnie w decyzji 2014/746/UE (7)) jako narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji, z czego wynika zmniejszenie przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji?

               5)

               Czy decyzja [2013/448/UE] narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/CE w zakresie, w jakim Komisja Europejska, dla celów ustalenia zweryfikowanych emisji z okresu 2005-2007, których dotyczą lit. a) i b) rzeczonego ustępu:

                           a)

                           Nie uwzględniła emisji, które nie były ujęte w niezależnym dzienniku transakcji Wspólnoty, nawet w przypadku emisji, których rejestracja nie była obowiązkowa w rozpatrywanym okresie.

                           b)

                           Dokonała w możliwym zakresie ekstrapolacji stosownych danych dotyczących emisji ze zweryfikowanych emisji w latach późniejszych niż rok 2008 poprzez odwrotne zastosowanie współczynnika 1,74 %.

                           c)

                           Wyłączyła wszystkie emisje pochodzące z instalacji zamkniętych przed dniem 30 czerwca 2011 r.?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 240, s. 27

      (2)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

      (3)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz.U. L 275, s. 32..

      (4)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 130, s. 1.

      (5)  Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, Dz.U. L 184, s. 23.

      (6)  Decyzja Komisji 2010/2/UE z dnia 24 grudnia 2009 r. ustalająca, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji, Dz.U. L 1, s. 10.

      (7)  Dz.U. L 308, s. 114.


title: Sprawa C-494/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 6 listopada 2014 r. – Unia Europejska, działająca przez Komisję Europejską/Axa Belgium SA

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 6 listopada 2014 r. – Unia Europejska, działająca przez Komisję Europejską/Axa Belgium SA
   (Sprawa C-494/14)
   (2015/C 034/07)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Unia Europejska, działająca przez Komisję Europejską

      Strona pozwana: Axa Belgium SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy termin „osoba trzecia odpowiedzialna za szkodę” zawarty w art. 85a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej powinien podlegać autonomicznej wykładni w prawie Unii, czy też odsyła on do znaczenia, jakie posiada w prawie krajowym?

               2)

               W przypadku gdyby terminowi temu należało nadać zakres autonomiczny, to czy powinien być on interpretowany w ten sposób, że obejmuje on każdą osobę, której można przypisać zgon, wypadek lub chorobę, czy też wyłącznie osobę, która może być pociągnięta do odpowiedzialności z powodu swego zawinienia?

               3)

               W przypadku gdyby termin „osoba trzecia odpowiedzialna za szkodę” odsyłał do prawa krajowego, to czy prawo Unii nakłada sąd krajowy obowiązek uwzględnienia powództwa subrogacyjnego wniesionego przez Unię Europejską, jeżeli jeden z jej urzędników został poszkodowany w wypadku drogowym, w którym uczestniczył pojazd, w odniesieniu do którego odpowiedzialność nie została wykazana, w zakresie w jakim art. 29a ustawy z dnia 21 listopada 1989 r. o obowiązkowym ubezpieczeniu od odpowiedzialności w związku z ruchem pojazdów mechanicznych przewiduje automatyczne odszkodowanie na rzecz słabszych uczestników ruchu od ubezpieczycieli, którzy pokrywają odpowiedzialność właściciela, kierującego lub posiadacza pojazdu mechanicznego uczestniczących w wypadku bez konieczności udowodnienia winy tych ostatnich?

               4)

               Czy treść i systematyka przepisów regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oznaczają, że wydatki zrealizowane przez Unię Europejską na podstawie art. 73 i 78 tego regulaminu w ostatecznym rozrachunku ją obciążają?


title: Sprawa C-318/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 11 lipca 2007 r. — Hein Persche przeciwko Finanzamt Lüdenscheid

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 11 lipca 2007 r. — Hein Persche przeciwko Finanzamt Lüdenscheid
   (Sprawa C-318/07)
   (2007/C 247/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hein Persche

      Strona pozwana: Finanzamt Lüdenscheid
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy zakres stosowania swobodnego przepływu kapitału (art. 56 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) obejmuje darowizny rzeczowe dokonane przez obywatela państwa członkowskiego w formie przedmiotów codziennego użytku na rzecz organizacji, które mają siedzibę w innym państwie członkowskim i które zgodnie z prawem tego państwa są uznane za organizacje pożytku publicznego?

               2.

               Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze uregulowanie państwa członkowskiego, zgodnie z którym darowizny na rzecz organizacji pożytku publicznego są objęte przywilejami podatkowymi tylko wówczas, gdy organizacje te mają siedzibę w tym państwie członkowskim — uwzględniając obowiązek weryfikacji przez organ podatkowy deklaracji składanych przez podatnika i zasadę proporcjonalności (art. 5 akapit trzeci Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) — jest sprzeczne ze swobodnym przepływem kapitału (art. 56 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską)?

               3.

               Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie dyrektywa nr 77/799/EWG wprowadza obowiązek korzystania przez organ podatkowy państwa członkowskiego w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zaistniałego w innym państwie członkowskim z pomocy organów administracyjnych tego państwa członkowskiego, czy też można wskazać podatnikowi, że zgodnie z przepisami proceduralnymi jego państwa członkowskiego w odniesieniu do stanów faktycznych zaistniałych za granicą to na nim spoczywa obowiązek udowodnienia faktów (ciężar dowodu)?


title: Sprawa T-353/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 października 2010 r. — Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc finansowa — Nota debetowa zmierzająca do odzyskania pomocy finansowej — Wniosek o zawieszenie wykonania — Nieuwzględnienie wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/43

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 października 2010 r. — Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-353/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc finansowa - Nota debetowa zmierzająca do odzyskania pomocy finansowej - Wniosek o zawieszenie wykonania - Nieuwzględnienie wymogów formalnych - Niedopuszczalność)
   2010/C 346/86
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: E. Tzannini, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Sauka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania noty debetowej wystawionej przez Komisję w dniu 22 lipca 2010 r. w celu odzyskania kwoty 109 415,20 EUR wypłaconej w ramach pomocy finansowej dotyczącej wsparcia projektu w zakresie badań medycznych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawy połączone C-359/11 i C-400/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 października 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Alexandra Schulz przeciwko Technische Werke Schussental GmbH und Co.KG i Josef Egbringhoff przeciwko Stadtwerke Ahaus GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywy 2003/54/WE i 2003/55/WE — Ochrona konsumentów — Rynek wewnętrzny energii elektrycznej i gazu ziemnego — Uregulowania krajowe określające treść umów zawieranych z konsumentami w ramach powszechnego obowiązku dostaw — Jednostronna zmiana przez sprzedawcę lub dostawcę ceny usługi — Poinformowanie w odpowiednim terminie przed wejściem w życie tej zmiany o jej przyczynach, warunkach i zakresie)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 października 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Alexandra Schulz przeciwko Technische Werke Schussental GmbH und Co.KG i Josef Egbringhoff przeciwko Stadtwerke Ahaus GmbH
   (Sprawy połączone C-359/11 i C-400/11) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywy 2003/54/WE i 2003/55/WE - Ochrona konsumentów - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej i gazu ziemnego - Uregulowania krajowe określające treść umów zawieranych z konsumentami w ramach powszechnego obowiązku dostaw - Jednostronna zmiana przez sprzedawcę lub dostawcę ceny usługi - Poinformowanie w odpowiednim terminie przed wejściem w życie tej zmiany o jej przyczynach, warunkach i zakresie))
   (2014/C 439/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Alexandra Schulz i Josef Egbringhoff

      Strony pozwane: Technische Werke Schussental GmbH und Co.KG i Stadtwerke Ahaus GmbH

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 5 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE, w związku z jej załącznikiem A oraz art. 3 ust. 3 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE, w związku z jej załącznikiem A należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniach głównych, które określają treść umów na dostawę energii elektrycznej i gazu zawartych z odbiorcami w ramach powszechnego obowiązku dostaw i przewidują możliwość zmiany ceny tej dostawy, ale nie gwarantują, że odbiorcy zostaną poinformowani w odpowiednim terminie przed wejściem w życie tej zmiany o jej przyczynach, warunkach i zakresie.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawy połączone T-454/10 i T-482/11: Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — Anicav i in. przeciwko Komisji (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Pomoc dla sektora owoców i warzyw — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Przetworzone owoce i warzywa — Fundusze operacyjne i programy operacyjne — Finansowanie działań, które nie należą do właściwych działań przetwórczych)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/64

         Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — Anicav i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-454/10 i T-482/11) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Pomoc dla sektora owoców i warzyw - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Przetworzone owoce i warzywa - Fundusze operacyjne i programy operacyjne - Finansowanie działań, które nie należą do właściwych działań przetwórczych)
   2013/C 225/143
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav) (Neapol, Włochy) (sprawa T-454/10); Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon) (Madryt, Hiszpania) oraz szesnastu innych skarżących, których nazwy wymienione są w załączniku I do wyroku (sprawa T-482/10) (przedstawiciele: początkowo J. L. da Cruz Vilaça, S. Estima Martins oraz S. Carvalho de Sousa, następnie S. Estima Martins, S. Carvalho de Sousa oraz R. Oliveira, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawie T-454/10 początkowo B. Schima, M. Vollkommer, następnie B. Schima i N. Donnelly; w sprawie T-482/11 K. Banks i B. Schima, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą w sprawie T-454/10: Associazione Italiana Industrie Prodotti Alimentari (AIIPA) (Mediolan, Włochy) oraz dziesięciu innych interwenientów, których nazwy wymienione są w załączniku II do wyroku (przedstawiciele: początkowo J. L. da Cruz Vilaça, S. Estima Martins oraz S. Carvalho de Sousa, następnie S. Estima Martins, S. Carvalho de Sousa oraz R. Oliveira, adwokaci)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Confederazione Cooperative Italiane (Rzym, Włochy) oraz ośmiu innych interwenientów, których nazwy wymienione są w załączniku III do wyroku (przedstawiciele: M. Merola, M. C. Santacroce oraz L. Cappelletti, adwokaci)

      Przedmiot

   W sprawie T-454/10 — żądanie stwierdzenia nieważności art. 52 ust. 2a oraz załącznika VIII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. L 350, s. 1.), zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 687/2010 z dnia 30 lipca 2010 r. (Dz.U. L 199, s. 12) oraz w sprawie T-482/11 — żądanie stwierdzenia nieważności art. 50 ust. 3 i art. 60 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. L 157, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 52 ust. 2a akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 687/2010 z dnia 30 lipca 2010 r., w zakresie, w jakim przewiduje on, że wartość „działań, które nie należą do właściwych działań przetwórczych”, jest wliczana do wartości produkcji wprowadzonej do obrotu owoców i warzyw przeznaczonych do przetworzenia.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 50 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw w zakresie, w jakim przewiduje on, że wartość „działań, które nie należą do właściwych działań przetwórczych”, jest wliczana do wartości produkcji wprowadzonej do obrotu owoców i warzyw przeznaczonych do przetworzenia.

               3)

               Stwierdza się nieważność art. 60 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011.

               4)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie skargi w sprawie T-454/10 w zakresie, w jakim dotyczy ona stwierdzenia nieważności załącznika VIII do rozporządzenia nr 1580/2007.

               5)

               Skutki art. 52 ust. 2a akapit drugi rozporządzenia nr 1580/2007 i art. 50 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 zostają utrzymane w mocy tylko w zakresie, w jakim płatności na rzecz organizacji producentów dokonane na podstawie tych przepisów do chwili ogłoszenia niniejszego wyroku należy uznać za ostateczne.

               6)

               W sprawie T-454/10 Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav) i interwenientów popierających żądania tego ostatniego, których nazwy wymienione są w załączniku II.

               7)

               W sprawie T-454/10 interwenienci popierający żądania Komisji, których nazwy wymienione są w załączniku III, pokrywają własne koszty.

               8)

               W sprawie T-482/11 Komisja pokrywa oprócz kosztów własnych koszty poniesione przez Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon) i innych skarżących, których nazwy wymienione są w załączniku I.

               9)

               W sprawie T-482/11 interwenienci popierający żądania Komisji, których nazwy wymienione są w załączniku III, pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-27/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 października 2007 r. — US Steel Košice przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji Słowacji na lata 2008-2012 — Decyzja odrzucająca Komisji — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 października 2007 r. — US Steel Košice przeciwko Komisji
   (Sprawa T-27/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji Słowacji na lata 2008-2012 - Decyzja odrzucająca Komisji - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2007/C 297/85)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: US Steel Košice s.r.o. (przedstawiciele: adwokat E. Vermulst i C. Thomas, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: D. Lawunmi i Ü. Wölker)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008-2012 przekazanego przez Republikę Słowacką zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               US Steel Košice s.r.o. zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007 r.


title: Sprawa F-61/07: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2007 r. — Bauch przeciwko Komisji

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/52

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2007 r. — Bauch przeciwko Komisji
   (Sprawa F-61/07)
   (2007/C 199/101)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Gerard Bauch (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: W. Uhlmann, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zobowiązanie pozwanego do zmiany zaświadczenia z dnia 12 marca 2003 r., ewentualnie o wydanie skarżącemu potwierdzenia, że wypłacona skarżącemu kwota nie stanowi odprawy wypłaconej tytułem zwrotu uprawnień emerytalnych lub tytułem świadczeń emerytalnych lub ekwiwalentu świadczenia emerytalnego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący zatrudniony był w Komisji Wspólnot Europejskich jako pracownik tymczasowy. Na ten czas uzyskał bezpłatny urlop na stanowisku urzędnika w federalnym ministerstwie gospodarki. Ministerstwo obniżyło emeryturę skarżącego z powodu kumulacji świadczeń zabezpieczenia społecznego ze świadczeniami z międzynarodowego lub ponadnarodowego zatrudnienia, jako że Komisja Wspólnot Europejskich wydała skarżącemu zaświadczenie w sprawie wypłaty odprawy tytułem zwrotu uprawnień emerytalnych.
   Skarżący zarzuca, że zaświadczenie Komisji jest wadliwe ponieważ pracownicy tymczasowi nie mogą nabyć uprawnień emerytalnych z uwagi na krótki okres służby (art. 77-84 regulaminu pracowniczego) i tym samym skarżącemu zwrócono tylko potrącone składki na ubezpieczenie emerytalne.


title: Sprawa C-685/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège – Belgia) – Belgacom SA przeciwko Commune de Fléron

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/23

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège – Belgia) – Belgacom SA przeciwko Commune de Fléron
      (Sprawa C-685/13) (1)

      (2015/C 016/34)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa C-491/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 21 lipca 2011 r. w sprawie T-451/10 Fuchshuber Agrarhandel GmbH przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 września 2011 r. przez Fuchshuber Agrarhandel GmbH

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/3

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 21 lipca 2011 r. w sprawie T-451/10 Fuchshuber Agrarhandel GmbH przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 września 2011 r. przez Fuchshuber Agrarhandel GmbH
   (Sprawa C-491/11 P)
   2012/C 13/07
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Fuchshuber Agrarhandel GmbH (przedstawiciel: G. Lehner, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               przeprowadzenie rozprawy;

               —

               orzeczenie, że Komisja Europejska winna zapłać na rzecz wnoszącej odwołanie, w terminie 14 dni, kwotę 2 623 282,31 EUR powiększoną o odsetki w wysokości 6 % rocznie od kwoty 1 641 372,50 EUR od dnia 24 września 2007 r. oraz odsetki od kwoty 981 909,81 EUR od dnia 16 października 2007 r.;

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska jest zobowiązana do wyrównania wszelkich ewentualnych dodatkowych szkód poniesionych przez wnoszącą odwołanie w związku z nabyciem na aukcji w dniu 3 września 2007 r. partii towaru KUK459 oraz nabyciem na aukcji w dniu 17 września 2007 r. partii towaru KUK465;

               —

               orzeczenie, że Komisja Europejska zobowiązana jest do zwrotu wnoszącej odwołanie kosztów postępowania poprzez dokonanie wpłaty na rzecz jej pełnomocnika w terminie 14 dni.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie wymierzone jest przeciwko postanowieniu Sądu, na mocy którego Sąd odrzucił — ze względu na brak podstawy prawnej — skargę o odszkodowanie, zmierzającą do wyrównania domniemanej szkody poniesionej przez wnoszącą odwołanie ze względu na brak przeprowadzenia przez Komisję kontroli warunków wdrażania aukcji ciągłych dotyczących odsprzedaży zbóż na rynku wspólnotowym — w tym wypadku kukurydzy pochodzącej z zasobów węgierskiego organu interwencyjnego.
   Wnosząca odwołanie twierdzi, że błędne jest stanowisko Sądu, według którego Komisji nie można zarzucić postępowania niezgodnego z prawem, gdyż przywołane przez Sąd orzecznictwo (1) nie znajduje zastosowania do niniejszej sprawy.
   Według wnoszącej odwołanie, wbrew temu, co stwierdził Sąd, z właściwych przepisów (2) wynika, że organizowanie aukcji ciągłych dotyczących odsprzedaży zbóż pochodzących z zasobów organów interwencyjnych państw członkowskich należy do kompetencji Komisji. Komisja posiada w tym względzie kompetencje decyzyjne, ale również spoczywa na niej obowiązek przeprowadzania kontroli (3). Wskazane organy interwencyjne nie dysponowały nigdy w tej kwestii jakąkolwiek swobodą działania.
   Wnosząca odwołanie podnosi, że spoczywający na Komisji obowiązek przeprowadzania kontroli ma na celu nie tylko ochronę interesów finansowych Unii, ale także ochronę interesów poszczególnych uczestników rynku. Wyjaśnia ona, że w rozporządzeniu nr 884/2006 (4) skonkretyzowano obowiązek przeprowadzania kontroli w ten sposób, że wszystkie zasoby interwencyjne winny być kontrolowane przynajmniej raz w roku przez agencje płatnicze, w celu zbadania, czy są one należycie przechowywane i czy ich stan nie uległ uszczupleniu, przy czym kopię protokołu z kontroli należy następnie przekazać Komisji. Wnosząca odwołanie twierdzi, że w niniejszej sprawie przepisy te zostały rażąco naruszone.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie Komisja dopuściła się kwalifikowanego i poważnego naruszenia swych obowiązków, odstępując od wykonania swych kompetencji kontrolnych przed przeprowadzeniem spornej aukcji.
   Ponadto wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd dopuścił się uchybienia proceduralnego, polegającego na dokonaniu błędnej kwalifikacji przedstawionych przez wnoszącą odwołanie faktów bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i rozprawy.

      (1)  Wyrok Trybunału z dnia 1 stycznia 2001 r. w sprawie C-247/98 Komisja przeciwko Grecji, a także wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2008 r. w sprawie T-224/04 Włochy przeciwko Komisji.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż (Dz.U. L 270, s. 78).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do finansowania przez EFRG środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach państwowych i księgowania transakcji składowania w magazynach państwowych przez agencje płatnicze państw członkowskich (Dz.U. L 171, s. 35).


title: Sprawa C-229/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Colin Wolf przeciwko Stadt Frankfurt am Main (Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 4 ust. 1 — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Przepis krajowy ustalający górną granicę wieku 30 lat przy rekrutacji do technicznej służby pożarniczej średniego szczebla — Realizowany cel — Pojęcie istotnego i determinującego wymogu zawodowego)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Colin Wolf przeciwko Stadt Frankfurt am Main
   (Sprawa C-229/08) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 4 ust. 1 - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Przepis krajowy ustalający górną granicę wieku 30 lat przy rekrutacji do technicznej służby pożarniczej średniego szczebla - Realizowany cel - Pojęcie istotnego i determinującego wymogu zawodowego)
   2010/C 63/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Colin Wolf

      Strona pozwana: Stadt Frankfurt am Main

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) — Wykładnia art. 6 ust. 1 i art. 17 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Pojęcia „obiektywnie i racjonalnie uzasadnionego” różnego traktowania ze względu na wiek oraz „konieczności odpowiedniego okresu zatrudnienia przed przejściem na emeryturę” — Przepis krajowy, zgodnie z którym maksymalny wiek rekrutacji do służby pożarniczej wynosi 30 lat.

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego takiego jak przepis rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym, który przewiduje wynoszącą 30 lat górną granicę wieku rekrutacji do technicznej służby pożarniczej średniego szczebla.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-47/09: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/18

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-47/09)
   (2009/C 82/33)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i M. Nardi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               orzeczenie, że przewidując możliwość uzupełnienia przymiotnikiem „puro” lub wzmianką „cioccolato puro” nazwę handlową wyrobów czekoladowych nie zawierających innych tłuszczy roślinnych niż masło czekoladowe, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom które na niej ciążą na mocy art. 3 dyrektywy 2000/36/WE (1), w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/13/WE (2), oraz art. 3ust. 5 dyrektywy 2000/36,

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Etykietowanie a w szczególności nazwy handlowe wyrobów z czekolady zostały całkowicie zharmonizowane we Wspólnocie przepisami dyrektywy o etykietowaniu (200/13) i dyrektywy o wyrobach czekoladowych (2000/36) celem zapewnienia konsumentom dokładnej informacji. Dyrektywa 200/36 stanowi, że wyroby zawierające do 5 % pewnych tłuszczy roślinnych zachowują niezmienioną nazwę handlową, lecz ich etykieta musi zawierać szczególną wzmiankę pogrubioną czcionką „oprócz masła kakaowego zawiera tłuszcze roślinne”.
   Ustawodawstwo włoskie będące przedmiotem skargi zastrzega dodanie wzmianki „puro” nazwie handlowej wyrobów zawierających wyłącznie tłuszcz w postaci masła czekoladowego i zmienia definicje zharmonizowane na poziomie wspólnotowym naruszając je. Wobec okoliczności, że w języku włoski słowo „puro” oznacza niezmienione, zdrowe a zatem autentyczne, konsumenci mogą przypuszczać, że wyroby, które zgodnie z dyrektywą i przewidzianymi w niej przesłankami co do nazw handlowych, zawierają tłuszcze roślinne inne niż masło kakaowe, nie są czyste, a zatem zostały zmienione, pogorszone i nie są autentyczne, i to wyłącznie przez okoliczność, że zawierają dopuszczone w zakresie rodzaju i proporcji przez przepisy tłuszcze roślinne, które nie prowadzą do wymogu zmiany nazwy handlowej.
   Ponadto, termin „puro” stanowi przymiotnik, którego zastosowanie w nazwie handlowej jest poddane pewnym przesłankom. W szczególności art. 3 ust. 5 dyrektywy 2000/36 stanowi, że zastosowanie wzmianek i opisów dotyczących kryteriów jakości jest uzależnione od przestrzegania minimalnej zawartości suchejmasy kakao, przewyższającej próg przewidziany dla stosowania nazw, w których te opisy nie występują. Ustawodawstwo włoskie dotyczących wzmianki „puro” uzależnia jej zastosowanie wyłącznie od obecności masła kakaowego jako tłuszczu, bez potrzeby przestrzegania minimalnych zawartości przewidzianych dla suchej masy kakao. Stanowi to bezpośrednie naruszenie art. 3 ust. 5 dyrektywy oraz element wprowadzający w błąd konsumentów.

      (1)  Dyrektywa 2000/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 czerwca 2000 r. odnosząca się do wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 197, s. 19).

      (2)  Dyrektywa 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz.U. L 109, s. 29).


               9.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/23

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2017 r. przez spółkę Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-1/17)
   (2017/C 73/13)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 11 stycznia 2017 r. przez spółkę Konkurrenten.no AS, reprezentowaną przez Jona Midthjella, adwokata Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, NO-0151 Oslo, Norwegia.
   Strona skarżąca występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 179/15/COL z dnia 7 maja 2015 r.; oraz

               2)

               obciążenie strony pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący, spółka Konkurrenten.no AS, jest prywatnym przewoźnikiem prowadzącym działalność na rynku pospiesznych połączeń autobusowych między południowymi i środkowymi regionami Norwegii.

               —

               W dniu 23 marca 2011 r. spółka Konkurrenten złożyła łączną skargę przeciwko Norwegii dotyczącą pomocy państwa i zamówień publicznych, w wyniku której Urząd Nadzoru EFTA otworzył dwa odrębne dochodzenia: jedno dotyczące kwestii związanych z zamówieniami publicznymi (sprawy ESA nr 69548 i 69656), a drugie dotyczące kwestii związanych z pomocą państwa (sprawy ESA nr 69694 i 73321).

               —

               W następstwie dochodzenia dotyczącego zamówień publicznych w dniu 27 czerwca 2012 r. Urząd Nadzoru EFTA wydał uzasadnioną opinię skierowaną do Norwegii.

               —

               W odniesieniu do części skargi dotyczącej pomocy państwa Urząd Nadzoru EFTA wydał zaskarżoną decyzję (nr 179/15/COL z dnia 7 maja 2015 r.).

               —

               Zgodnie z art. 5 zaskarżonej decyzji, pismem z dnia 7 lipca 2015 r., władze norweskie poinformowały Urząd Nadzoru EFTA, że łączna kwota niezgodnej z prawem pomocy udzielonej spółce Nettbuss (konkurentowi skarżącego) wynosiła 99 453 890 NOK.

               —

               W dniu 7 września 2015 r. upłynął termin określony w art. 4 zaskarżonej decyzji na odzyskanie przez Norwegię niezgodnej z prawem pomocy, jednak odzyskanie to nie miało miejsca.

               —

               Spółka Nettbuss odmówiła zapłaty roszczenia dotyczącego odzyskania, a powstały spór w sprawie odzyskania pomocy sprawił, że władze norweskie w dniu 6 października 2015 r. wystosowały do Urzędu Nadzoru EFTA pismo z wnioskiem o wyjaśnienie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi z dnia 26 października 2015 r. Urząd Nadzoru EFTA wyjaśnił, iż nie zgadza się z interpretacją władz norweskich i stanął po stronie Nettbuss.

               —

               W kolejnym piśmie do Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 12 listopada 2015 r. władze Norwegii zauważyły, że w wyniku przyjętej przez Urząd interpretacji zaskarżonej decyzji, kwotę roszczenia odzyskania pomocy należałoby znacznie zmniejszyć.

               —

               W dniu 8 września 2016 r. władze okręgu Aust-Agder i Nettbuss zawarły ugodę, zgodnie z którą spółka Nettbuss zgodziła się spłacić kwotę 5 000 000 NOK.

               —

               Skarżący nie zgadza się z interpretacją Urzędu Nadzoru EFTA i stwierdza, że zaskarżona decyzja pozostawiła praktycznie bez zmian całą pomoc państwa otrzymaną przez spółkę Nettbuss od okręgu Aust-Agder w okresie 10 lat (2004–2014).


title: Sprawa T-596/10: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2010 r. — Almunia Textil przeciwko OHIM — FIBA Europe (EuroBasket)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/20

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2010 r. — Almunia Textil przeciwko OHIM — FIBA Europe (EuroBasket)
   (Sprawa T-596/10)
   2011/C 80/39
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Almunia Textil, SA (La Almunia de Doña Godina, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. E. Astiz Suárez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą było również: FIBA Europe eV (Monachium, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 października 2010 r. w sprawie R 280/2010-1.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: FIBA Europe eV

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „EuroBasket” dka towarów i usług z klas 9, 14, 16, 24, 25, 26, 28, 35, 38 i 41.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy i krajowy znak towarowy zawierający element słowny „Basket” dla towarów z klas 18, 25 i 28.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu i częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla towarów z klas 9, 25, 28 i 41

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-86/08: Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Owoce i warzywa — Rozwój obszarów wiejskich — Uchybienie terminom płatności — Wykonanie wyroku Trybunału — Powaga rzeczy osądzonej — Okres 24 miesięcy — Zasada proporcjonalności)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/13

         Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-86/08) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Owoce i warzywa - Rozwój obszarów wiejskich - Uchybienie terminom płatności - Wykonanie wyroku Trybunału - Powaga rzeczy osądzonej - Okres 24 miesięcy - Zasada proporcjonalności)
   2012/C 243/23
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: początkowo V. Kontolaimos, S. Charitaki i M. Tassopoulou, następnie M. Tassopoulou, I. Chalkias i K. Tsagkaropoulos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnik, wspierana przez adwokat P. Katsimani)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2008/68/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. 2008, L 18, s. 12) w części, w jakiej dotyczy ona niektórych wydatków poniesionych przez Republikę Grecką

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa T-559/13: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2013 r. — Giovanni Cosmetics przeciwko OHIM — Vasconcelos & Gonçalves (GIOVANNI GALLI)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/23

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2013 r. — Giovanni Cosmetics przeciwko OHIM — Vasconcelos & Gonçalves (GIOVANNI GALLI)
   (Sprawa T-559/13)
   2014/C 24/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Giovanni Cosmetics, Inc. (Rancho Dominguez, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokaci J. van den Berg i M. Meddens-Bakker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vasconcelos & Gonçalves, SA (Lizbona, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 sierpnia 2013 r. w sprawie R 1189/2012-2;

               —

               nakazanie odrzucenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 9 232 471;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Vasconcelos & Gonçalves, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „GIOVANNI GALLI” dla towarów i usług z klas 3, 14 i 18 — zgłoszenie nr 9 232 471

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2 404 283„GIOVANNI” dla towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-584/11: Postanowienie Sądu z dnia 11 grudnia 2012 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Hartmann (ATLAS TRANSPORT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/24

         Postanowienie Sądu z dnia 11 grudnia 2012 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Hartmann (ATLAS TRANSPORT)
   (Sprawa T-584/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
   2013/C 38/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Atlas Transport GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Hildebrandt, K. Schmidt-Hern i B. Weichhaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Alfred Hartmann (Leer, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 września 2011 r. (sprawa R 2262/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Alfredem Hartmannem a Atlas Transport GmbH

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-354/99: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  31 maja 2006 r.  — Kuwait Petroleum (Nederland) przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Komunikat Komisji w sprawie pomocy udzielanej na zasadzie de minimis — Wzrost podatku akcyzowego na paliwa — Pomoc na rzecz stacji paliw — Przedsiębiorstwa petrochemiczne — Ryzyko kumulacji pomocy — Klauzula zarządzania cenami — Zasada dobrej administracji)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 maja 2006 r. — Kuwait Petroleum (Nederland) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-354/99) (1)

   (Pomoc państwa - Komunikat Komisji w sprawie pomocy udzielanej na zasadzie de minimis - Wzrost podatku akcyzowego na paliwa - Pomoc na rzecz stacji paliw - Przedsiębiorstwa petrochemiczne - Ryzyko kumulacji pomocy - Klauzula zarządzania cenami - Zasada dobrej administracji)
   (2006/C 178/56)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Kuwait Petroleum (Nederland) BV (Rotterdam, Niderlandy) (Przedstawiciel: adwokat P. Mathijsen)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: początkowo G. Rozet i H. Speyart, następnie G. Rozet i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Interwenient po stronie skarżącej: Królestwo Niderlandów (Przedstawiciele: początkowo M. Fierstra, następnie H. Sevenster, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 1999/705/WE z dnia 20 lipca 1999 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Niderlandy na rzecz 633 niderlandzkich stacji paliw położonych w pobliżu granicy z Niemcami (Dz.U. L 280, str. 87)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 102 z 8.4.2000 r.


title: Sprawa F-19/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 sierpnia 2016 r. – Boyd/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/35

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 sierpnia 2016 r. – Boyd/Komisja
   (Sprawa F-19/13) (1)

   (2016/C 371/42)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013, s. 30.


title: Sprawa F-14/12 RENV: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 września 2015 r. – Schönberger /Trybunał Obrachunkowy (Służba publiczna — Urzędnicy — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2011) — Odmowa awansu — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/46

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 września 2015 r. – Schönberger /Trybunał Obrachunkowy
   (Sprawa F-14/12 RENV)
   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2011) - Odmowa awansu - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna))
   (2015/C 371/47)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Schönberger (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat O. Mader)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Schäfer i Í. Ní Riagáin Düro, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji pozwanej o nieprzyznaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD 13 w postępowaniu w sprawie awansu 2011.

      Sentencja postanowienia

               1.

               Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2.

               W sprawach F-14/12 i F-14/12 RENV P. Schönberger pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej.

               3.

               W sprawie T-26/14 P Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez P. Schönbergera.


title: Sprawa T-414/10: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Companhia Previdente przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/35

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Companhia Previdente przeciwko Komisji
   (Sprawa T-414/10)
   ()
   2010/C 317/63
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Companhia Previdente — Sociedade de Controle de Participações Financeiras, S.A. (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: D. Proença de Carvalho i J. Caimoto Duarte, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w części art. 1 i 2 decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/38.344 — Stal sprężająca) w zakresie dotyczącym skarżącej,

               —

               stwierdzenie, że jakiekolwiek obniżenie grzywny nałożonej na Socitrel w ramach innych skarg dotyczących naruszeń, za które Companhia Previdente odpowiada solidarnie, musi spowodować automatyczne równoważne obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na Companhia Previdente.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzja zaskarżona przez skarżącą w ramach niniejszego postępowania jest tożsama z decyzją stanowiącą przedmiot skargi w sprawie T-385/10 ArcelorMittal Wire France i in. przeciwko Komisji.
   W swej skardze skarżąca podnosi, że:

               (i)

               doszło do naruszenia art. 101 TFUE oraz zasady odpowiedzialności indywidualnej za czyn zabroniony w świetle art. 6 Europejskiej konwencji praw człowieka oraz w świetle art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (1). Zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na oczywisty błąd w ocenie dotyczący uznania Companhia Previdente solidarnie odpowiedzialną za naruszenia popełnione przez Socitrel w zakresie, w jakim przekroczono w niej górną granicę grzywny określoną w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003.

               (ii)

               doszło do naruszenia art. 296 TFUE w zakresie w jakim nie obalono argumentów skarżącej, nie wykluczono zasadniczo domniemania wywierania przez Companhia Previdente decydującego wpływu na Socitrel w okresie od 1998 do 2002 r. w celu obciążenia odpowiedzialnością solidarną i w celu obliczenia grzywny ani też nie wyjaśniono w należyty sposób na czym opiera się wniosek, że istniał tego rodzaju wpływ w poprzednim okresie od 1994 do 1998 r. w odniesieniu do którego zasadniczo nie ma zastosowania takie domniemanie.

         Tytułem ewentualnym skarżąca podnosi, że:

               (iii)

               doszło do naruszenia art. 101 TFUE ust. 1, art. 53 Porozumienia EOG i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 jak również zasady proporcjonalności ze względu na przekroczenie górnej granicy grzywny, jaką można było nałożyć na Companhia Previdente.

               (iv)

               miało miejsce naruszenie zasad proporcjonalności i niedyskryminacji z uwagi na nieuwzględnienie kontekstu gospodarczego obecnego kryzysu i braku zdolności zapłacenia grzywny przez Companhia Previdente.

      (1)  Dz.U. 2003, L 1, s. 1.


title: Sprawa C-559/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 30 października 2013 r. — Finanzamt Dortmund-Unna przeciwko Josef Grünewald

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 30 października 2013 r. — Finanzamt Dortmund-Unna przeciwko Josef Grünewald
   (Sprawa C-559/13)
   2014/C 45/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący rewizję: Finanzamt Dortmund-Unna

      Druga strona postępowania: Josef Grünewald

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które przewiduje, że prywatne świadczenia opiekuńcze spełniane przez podatników będących nierezydentami w związku z przeniesieniem krajowego majątku, który przynosi dochód, w drodze tzw. antycypowanego spadkobrania nie podlegają odliczeniu, podczas gdy odpowiednie płatności podlegają odliczeniu w przypadku nieograniczonego obowiązku podatkowego, aczkolwiek odliczenie to skutkuje powstaniem korelatywnego obowiązku podatkowego po stronie (podlegającego nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu) odbiorcy świadczenia?


title: Sprawa F-91/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 1 października 2014 r. – DF przeciwko Komisji (Służba publiczna – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Koszty podróży – Oddelegowanie skarżącego do państwa, którego jest obywatelem – Warunek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/63

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 1 października 2014 r. – DF przeciwko Komisji
      (Sprawa F-91/13) (1)

      ((Służba publiczna - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Koszty podróży - Oddelegowanie skarżącego do państwa, którego jest obywatelem - Warunek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego))
      (2014/C 395/76)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DF (przedstawiciele: L. Levi i A. Blot, avocats)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i V. Joris, pełnomocnicy, następnie J. Currall, pełnomocnik)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o zwróceniu się do skarżącego o zwrot dodatku zagranicznego oraz kosztów podróży, jakie pobierał podczas swego oddelegowania w Niemczech w okresie od 1 września 2009 r. do 31 sierpnia 2012 r. oraz żądanie zwrotu kwot już pobranych, a także żądanie zadośćuczynienia.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Komisja Europejska zapłaci DF kwotę 1 500 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona jedną czwartą kosztów poniesionych przez DF.

                  4)

                  DF pokrywa trzy czwarte własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013, s. 40.


title: Sprawa C-412/04: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/27

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-412/04)
   (2004/C 300/54)
   W dniu 24 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Klausa Wiednera i Giuseppe Bambarę, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że uchwalając przepisy art. 2 ust 1, art. 17 ust. 12, art. 27 ust. 2, art. 30 ust. 6 bis, art. 37-ter i art. 37-quater ust. 1 ustawy nr 109 z dnia 11 lutego 1994 r. w wersji zmienionej ostatnio przez art. 7 ustawy nr 166 z dnia 1 sierpnia 2002 r.; przypisy art. 2 ust. 5 ustawy nr 109/94 w wersji zmienionej ustawą nr 166/2002, w związku z przepisami ustaw nr 1150 z 1942 r. oraz nr 10 z 1977 r. wraz z późniejszymi zmianami i uzupełnieniami; przepisy art. 28 ust. 4 ustawy nr 109/94 w związku z art. 188 D.P.R. (Dekretu Prezydenta Republiki) nr 554 z dnia 21 grudnia 1999 r. oraz art. 7 powoływanej ustawy nr 166/2002, jak również art. 3 ust. 3 Decreto Legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 157 z dnia 17 marca 1995 r., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektyw 93/37/EWG (1), 93/36/EWG (2), 92/50/EWG (3) oraz 93/38/EWG (4), jak również na mocy art. 43 i 49 Traktatu WE oraz zasad przejrzystości i równości traktowania, które z nich wynikają.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi, że przepisy art. 2 ust. 1 ustawy nr 109/94 oraz art. 3 ust. 3 Decreto Legislativo nr 157 z dnia 17 marca 1995 r., poddając reżimowi zamówień na roboty publiczne również umowy, w których element robót ma przewagę ekonomiczną, choć ma wyraźnie charakter dodatkowy w stosunku do innych świadczeń, skutkują wyłączeniem znacznej liczby przetargów na usługi i dostawy publiczne spod stosowania właściwych przepisów systemu wspólnotowego, w szczególności odpowiednio dyrektyw 92/50/EWG i 93/36/EWG.
   Biorąc pod uwagę fakt, iż progi stosowania przedmiotowych dyrektyw są znacznie niższe niż progi stosowane w przypadku dyrektywy 93/37/EWG, sporne przepisy w rezultacie umożliwiają udzielanie zamówień publicznych łącznie na usługi i roboty budowlane, dostawy i roboty budowlane czy też dostawy, roboty budowlane i usługi, których wartość przekracza progi stosowania dyrektyw 92/50/EWG i 93/36/EWG, lecz jest niższa od progów znajdujących zastosowanie do zamówień na roboty budowlane w przypadku dyrektywy 93/37/EWG, bez stosowania procedur przewidzianych w owych dwóch dyrektywach, jedynie dzięki temu, iż roboty budowlane przeważają z punktu widzenia ekonomicznego mimo tego, iż mają charakter dodatkowy. W tym świetle sporne przepisy stanowią naruszenie wyżej wymienionych dyrektyw 92/50/EWG i 93/36/EWG.

      Przepisy regulujące prace wykonywane przez osoby prywatne przy wyłączeniu prac urbanizacyjnych

   Komisja uważa, że przepis art. 2 ust. 5 ustawy 109/94 w zakresie, w jakim zwalnia z obowiązku stosowania procedur ustanowionych w dyrektywie 93/37/EWG w przypadku, gdy umowa zawarta pomiędzy osobą prywatną a administracją publiczną obejmuje więcej zadań lub prac budowlanych, które brane pod uwagę oddzielnie mają wartość niższą od progu stosowania rzeczonej dyrektywy, ale których całkowita wartość przekracza ów próg, stanowi - w związku z przepisami ustaw nr 1150 z 1942 r. i nr 10 z 1977 r. wraz z późniejszymi zmianami i uzupełnieniami, które umożliwiają bezpośrednie zlecanie prac urbanizacyjnych posiadaczowi pozwolenia na budowę lub uprawnionemu ma mocy zatwierdzonego planu zagospodarowania przestrzennego – naruszenie dyrektywy 93/37/EWG.

      Przepisy regulujące zlecanie zadań projektowania i zarządzania pracami o wartości poniżej progów wspólnotowych

   Komisja zauważa, że art. 17 i 30 ustawy nr 109/94, zezwalając instytucjom zamawiającym na udzielanie przedmiotowych zamówień na bazie stosunku zaufania z pominięciem jakichkolwiek form publikacji, muszą zostać uznane za sprzeczne z zasadą przejrzystości, wynikającą z art. 49 Traktatu WE. Z drugiej strony, stosowanie procedury weryfikacji doświadczenia i umiejętności podmiotów świadczących usługi jako takie nie służy zagwarantowaniu zasady przejrzystości, gdy nie przewiduje się jednocześnie nawet minimalnych form upubliczniania, podjętych w celu umożliwienia konfrontacji z konkurencją w warunkach równości wszystkich podmiotów potencjalnie zainteresowanych danym świadczeniem usług.

      Przepisy regulujące zlecanie usług zarządzania pracami budowlanymi

   Komisja stwierdza, że art. 27 ust. 2 ustawy 109/94 w zakresie, w jakim zezwala na bezpośrednie zlecanie bez poddania przedsiębiorcy, któremu powierzono zadanie planowania, jakiejkolwiek konfrontacji z konkurencją w dziedzinie zamówień publicznych na usługi zarządzania pracami budowlanymi, stanowi naruszenie dyrektyw 92/50/EWG i 93/38/EWG bądź przepisów art. 43 i 49 Traktatu WE, w zależności od wartości, na jaką opiewają zlecone usługi oraz przepisów znajdujących zastosowanie w danym przypadku.

      Przepisy regulujące zlecanie usług kolaudacji

   Komisja uważa, że system przewidziany w art. 28 ustawy 109/94, zezwalając na bezpośredni wybór przez instytucje zamawiające osób przeprowadzających próby techniczne spoza własnych struktur, nie przewidując ani ogłoszenia przetargu, ani innych form upubliczniania, które umożliwiałyby wszystkim potencjalnie zainteresowanym usługodawcom wzięcie udziału w przetargu mającym za przedmiot usługi kolaudacji, pozostaje w sprzeczności z dyrektywami 92/50/EWG i 93/38/EWG bądź zasadą przejrzystości, której wyraz stanowią przepisy art. 43 i 49 Traktatu WE, w zależności od wartości, na jaką opiewają dane usługi oraz przepisów znajdujących zastosowanie w danym przypadku.

      Przepisy regulujące finanse projektu

   Art. 37-bis i następne ustawy nr 109/94 przewidują instytucję tzw. „finansów projektu”. Instytucja ta ma na celu umożliwienie realizacji publicznych robót budowlanych na podstawie propozycji przedstawionych przez podmioty zewnętrzne w stosunku do administracji, zwane „promotorami”, za pomocą udzielenia koncesji na roboty budowlane.
   Komisja zauważa, że powyższe przepisy dotyczące sposobu wprowadzania w życie zasad konkurencji w trybie udzielenia koncesji wykazuje dwie cechy dające promotorowi przewagę nad wszystkimi innymi potencjalnymi konkurentami. Po pierwsze, z punktu widzenia przepisów proceduralnych, promotor jest w sposób automatyczny wezwany do udziału w postępowaniu negocjacyjnym zmierzającym do wydania koncesji, bez względu na jakiekolwiek porównanie jego oferty z ofertami złożonymi przez innych uczestników przetargu. Stąd, nawet jeśli w ramach takiego przetargu zostaną złożone więcej niż dwie oferty lepsze od pierwotnej oferty promotora, postępowanie negocjacyjnie tak czy inaczej zostanie przeprowadzone przy wzięciu pod uwagę jedynie dwóch najlepszych ofert oraz oferty samego promotora. Po drugie, z punktu widzenia przepisów materialnych, przyznana promotorowi możliwość zmieniania jego oferty w trakcie postępowania negocjacyjnego celem dostosowania jej do oferty uznanej przez administrację za najkorzystniejszą przekłada się w istocie na przyznanie mu prawa pierwszeństwa w procedurze udzielania koncesji.
   Komisja twierdzi, iż przyznanie promotorowi opisanej wyżej przewagi nad potencjalnymi koncesjonariuszami należy uznać za sprzeczne z zasadą równego traktowania.

      (1)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 54

      (2)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 1

      (3)  Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1

      (4)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 84


title: Sprawa C-180/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Bericap Záródástechnikai Bt. przeciwko Plastinnova 2000

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Bericap Záródástechnikai Bt. przeciwko Plastinnova 2000
   (Sprawa C-180/11)
   2011/C 232/20
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bericap Záródástechnikai Bt.

      Strona pozwana: Plastinnova 2000 Kft.

      Inna strona biorąca udział w postępowaniu: Szellemi Tulajdon Nemzeti Hivatala (dawniej Magyar Szabadalmi Hivatal)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy za zgodne z prawem Unii Europejskiej można uznać to, iż w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji dotyczącym wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy środki, postępowanie i droga odwoławcza są ukształtowane w taki sposób, że sąd krajowy nie jest związany zakresem żądań stron i dodatkowymi oświadczeniami o określonych skutkach prawnych składanymi przez strony, a w szczególności, że sąd krajowy może z urzędu przeprowadzać takie dowody, jakie uzna za konieczne?

               2)

               Czy za zgodne z prawem Unii Europejskiej można uznać to, iż w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji dotyczącym wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy środki, postępowanie i droga odwoławcza są ukształtowane w taki sposób, że wydając swoje orzeczenie sąd krajowy nie jest związany ani rozstrzygnięciem administracyjnym wydanym w przedmiocie wniosku o unieważnienie praw ani też stanem faktycznym ustalonym w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności, podstawami nieważności podnoszonymi w toku postępowania administracyjnego czy też oświadczeniami, ocenami i dowodami przeprowadzonymi w toku postępowania administracyjnego?

               3)

               Czy za zgodne z prawem Unii Europejskiej można uznać to, iż w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji dotyczącym nowego wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy środki, postępowanie i droga odwoławcza są ukształtowane w taki sposób, że wśród dowodów dotyczących nowego wniosku, w tym dowodów dotyczących stanu techniki, sąd krajowy wyłącza te dowody, które zostały przedstawione na poparcie wcześniejszego wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy?


title: Sprawa F-57/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 października 2015 r. – AQ/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Rozporządzenie nr 45/2001 — Przetwarzanie danych osobowych uzyskanych w celach prywatnych — Dochodzenie administracyjne — Postępowanie dyscyplinarne — prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Kara dyscyplinarna — Proporcjonalność)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/78

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 października 2015 r. – AQ/Komisja
   (Sprawa F-57/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Rozporządzenie nr 45/2001 - Przetwarzanie danych osobowych uzyskanych w celach prywatnych - Dochodzenie administracyjne - Postępowanie dyscyplinarne - prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Kara dyscyplinarna - Proporcjonalność))
   (2015/C 398/92)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AQ (przedstawiciele: początkowo adwokat L. Massaux, a następnie adwokat H. Mignard)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary dyscyplinarnej nagany w wyniku dochodzenia dyscyplinarnego oraz żądnie odszkodowawcze.

      Sentencja wyroku

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               AQ pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014, s. 60.


title: Sprawa C-174/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 12 kwietnia 2012 r. — Alfred Hirmann przeciwko Immofinanz AG

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 12 kwietnia 2012 r. — Alfred Hirmann przeciwko Immofinanz AG
   (Sprawa C-174/12)
   2012/C 209/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alfred Hirmann

      Strona pozwana: Immofinanz AG

      Interwenient uboczny: Avoso Zeta AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodna z art. 12, 15, 16, 19 i 42 dyrektywy 77/91/EWG (1) Rady z dnia 31 stycznia 1977 r. w obowiązującym brzmieniu norma prawa krajowego, która przewiduje odpowiedzialność spółki akcyjnej wobec nabywcy akcji z tytułu naruszenia obowiązków informacyjnych przewidzianych w prawie rynku kapitałowego zgodnie z następującymi uregulowaniami zawartymi w

                           —

                           art. 6 i 25 dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2008/11/WE z dnia 11 marca 2008 r. (2);

                           —

                           art. 7, 17 i 28 dyrektywy 2004/109/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r.;

                           —

                           art. 14 dyrektywy 2003/6/WE (4) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r.?

               2)

               Czy przepisy art. 12, 15, 16, w szczególności art. 18 i 19 oraz 42 dyrektywy 77/91/EWG Rady z dnia 31 stycznia 1977 r. w obowiązującym brzmieniu należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że spółka akcyjna w ramach odpowiedzialności określonej w pkt 1 musi zwrócić nabywcy cenę nabycia akcji i przyjąć z powrotem nabyte akcje?

               3)

               Czy przepisy art. 12, 15, 16, 18, 19 oraz 42 dyrektywy 77/91/EWG Rady z dnia 31 stycznia 1977 r. w obowiązującym brzmieniu należy interpretować w ten sposób, że wspomniana w pkt 1 odpowiedzialność spółki akcyjnej

                           —

                           może obejmować również związany majątek spółki [subskrybowany kapitał zakładowy i rezerwy w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy] lub

                           —

                           może istnieć również wtedy, jeżeli jej skutkiem może być upadłość spółki?

               4)

               Czy przepisy art. 12 i 13 dyrektywy 2009/101/WE (5) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które przewiduje unieważnienie z mocą wsteczną nabycia udziałów, w związku z czym w razie unieważnienia umowy zakupu akcji należy przyjąć, że ma ono skutek ex nunc (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 kwietnia 2010 r. w sprawie C-215/08 „E. Friz GmbH”)?

               5)

               Czy przepisy art. 12, 15, 16, 18, 19 i 42 dyrektywy 77/91/EWG Rady z dnia 31 stycznia 1977 r. w obowiązującym brzmieniu oraz art. 12 i 13 dyrektywy 2009/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że odpowiedzialność jest ograniczona do wartości akcji — a więc w przypadku spółki notowanej na giełdzie do kursu giełdowego akcji — którą mają one w momencie wystąpienia z roszczeniem, w związku z czym akcjonariusz może w danym przypadku otrzymać mniejszą kwotę niż zapłacona pierwotnie cena jego akcji?

      (1)  Druga dyrektywa Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału (Dz.U. 1977, L 26, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 345, s. 64).

      (3)  Dyrektywa 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 390, s. 38).

      (4)  Dyrektywa 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Dz.U. L 96, s. 16).

      (5)  Dyrektywa 2009/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 48 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich (Dz.U. L 258, s. 11).


title: Sprawa T-258/04 RENV: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r. — Polska przeciwko Komisji

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/26

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-258/04 RENV) (1)

   2013/C 32/42
   Język postępowania: polski
   Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004.


title: Sprawa T-216/17: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2017 r. – Mabrouk/Rada

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/34

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2017 r. – Mabrouk/Rada
   (Sprawa T-216/17)
   (2017/C 195/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Marouen Ben Ali Bel Ben Mohamed Mabrouk (Tunis, Tunezja) (przedstawiciele: adwokaci J.R. Farthouat, J.P. Mignard i N. Boulay, S. Crosby, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/153 z dnia 27 stycznia 2017 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. 2017, L 23, s. 19) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w ramach którego skarżący twierdzi, że zamrożenie jego środków finansowych narusza prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie zagwarantowane w art. 6 EKPC i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku wystarczających podstaw do zamrożenia jego środków finansowych:

                           —

                           niezależnie od dowodów, które przedstawił skarżący, Rada utrzymuje, że posiadane przez niego środki finansowe pochodzą z nielegalnych źródeł, w żaden sposób nie uzasadniając jednak tego twierdzenia;

                           —

                           twierdząc, że środki finansowe skarżącego pochodzą z nielegalnych źródeł, Rada – zakładając, że w ogóle przeprowadziła jakąkolwiek analizę – popełnia błąd w ocenie okoliczności faktycznych;

                           —

                           zamrożenie środków finansowych skarżącego jest bezcelowe, gdyż z założenia ma ono pomóc Tunezji w odzyskaniu sprzeniewierzonych środków publicznych. Niemniej posiadane przez skarżącego środki finansowe nie zostały sprzeniewierzone.

               3.

               Zarzut trzeci, w ramach którego skarżący twierdzi, że zamrożenie posiadanych przez niego środków finansowych już po upadku prezydenta Ben Allego narusza jego prawo do pracy.

               4.

               Zarzut czwarty, w ramach którego skarżący twierdzi, że zamrożenie jego środków finansowych w każdym razie jest nieproporcjonalne i narusza jego prawo własności.


title: Sprawa F-5/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 marca 2015 r. – Necci/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym — Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury — Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu — Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/36

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 marca 2015 r. – Necci/Komisja
   (Sprawa F-5/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury - Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu - Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 171/44)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Claudio Necci (Auderghem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych (OPW) do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii, w której to decyzji zastosowano nowe OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Claudio Necci pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015, s. 26.