title: Sprawa T-434/17: Postanowienie Sądu z dnia 22 lipca 2019 r. – Younique/EUIPO – Jafer Enterprises R&D (younique products) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania)

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/34

      Postanowienie Sądu z dnia 22 lipca 2019 r. – Younique/EUIPO – Jafer Enterprises R&D (younique products)
      (Sprawa T-434/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 357/42)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Younique LLC (Alpine, Utah, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. García Murillo i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Jafer Enterprises R&D, SLU (Granollers, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2017 r. (sprawa R 1564/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Jafer Enterprises R&D a Younique.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     Younique LLC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                     Jafer Enterprises R&D, SLU, pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa T-511/19: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2019 r. – Staciwa/Komisja

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/35

      Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2019 r. – Staciwa/Komisja
      (Sprawa T-511/19)
      (2019/C 357/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Katarzyna Staciwa (Częstochowa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 listopada 2018 r. o nieprzyznaniu skarżącej odprawy określonej w art. 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 kwietnia 2009 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 21 grudnia 2018 r.

                  —

                  zasądzenie na rzecz skarżącej odszkodowania za poniesioną szkodę;

                  —

                  zasądzenie na rzecz skarżącej zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem noty Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych Komisji Europejskiej (PMO) z dnia 15 grudnia 2017 r.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący dalszej niezgodności z prawem w odniesieniu do art. 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności.


title: Sprawa T-529/19: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. – Adeso/Komisja

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/36

      Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. – Adeso/Komisja
      (Sprawa T-529/19)
      (2019/C 357/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: African Development Solutions (Adeso) (Nairobi, Kenia) (przedtawicil: adwokat R. Martens)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji – tj. decyzji Komisji z dnia 10 maja 2019 r. – w całości, a tym samym stwierdzenie, że nakazy odzyskania środków przekazanych w ramach umów o udzielenie dotacje FED/2013/313–770 i FED/2013/316–291 w wysokości odpowiednio 3 298 703,59 EUR i 11 919,40 EUR, nie mają żadnej podstawy prawnej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ustanawiającego zasadę dobrej administracji: prawo do bycia wysłuchanym jest wyraźnie naruszane, podobnie jak zasada pewności prawa, ponieważ pomimo wielu poważnych zastrzeżeń zgłoszonych przez stronę skarżącą w odniesieniu do zakwestionowanego sprawozdania z audytu i wielu próśb o zorganizowanie spotkania w celu wyjaśnienia tych ważnych, nierozstrzygniętych kwestii, Komisja odmówiła odbycia takich spotkań, podczas gdy zgodnie z utrwalonym orzecznictwem poszanowanie prawa do bycia wysłuchanym podlega powszechnemu zastosowaniu i stanowi warunek zgodności z prawem wszelkich decyzji podejmowanych przez instytucje UE, musi być zatem przestrzegane zawsze i w odniesieniu do wszystkich postępowań.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, słuszności i dobrej wiary w stosunkach umownych, ustanowionej art. 5 ust. 4 TUE, gdyż wydając niezwłoczne nakaz odzyskania środków bez umożliwienia stronie skarżącej przedstawienia stosownych wyjaśnień w zakresie zakwestionowanych wniosków z audytu poprzez udzielenie przez kierownictwo długo opracowywanej odpowiedzi i zorganizowanie proponowanych spotkań – strona pozwana nie działała w dobrej wierze i wykroczyła poza to, co było właściwe i konieczne, podczas gdy odpowiednie polubowne rozstrzygnięcie sporu mogło być wystarczające w pierwszej kolejności, czego wymagają ogólne warunki umowy w sprawie przyznania dotacji. W związku z tym zlekceważenie wniosku strony skarżącej o polubowne rozstrzygnięcie sporu nie było ani konieczne, ani istotne dla uzasadnienia decyzji strony pozwanej. Takie zachowanie jest całkowicie sprzeczne z zasadą proporcjonalności, która oznacza, że jeżeli kilka środków jest właściwych, tak jak w tym przypadku, należy wybrać te, które są najmniej inwazyjne i uciążliwe (quod non).


title: Sprawa T-536/19: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2019 r. – Militos Symvouleftiki/Komisja

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/37

      Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2019 r. – Militos Symvouleftiki/Komisja
      (Sprawa T-536/19)
      (2019/C 357/45)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Militos Symvouleftiki ΑΕ (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K.K. Farmakidis-Markou)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności notyfikowanej w dniu 29 maja 2019 r. decyzji o anulowaniu przetargu nr PR/2018–16/ATH dotyczącego zawarcia umowy ramowej mającej na celu świadczenie usług w dziedzinie rozwoju działań w zakresie komunikacji, która to decyzja została opublikowana w Dz.U. 2019/S 110–267174.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Pierwszy zarzut nieważności, oparty na błędnym i pozbawionym podstaw uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz na oczywistym błędzie w ocenie. Wbrew uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiona przez skarżącą oferta nie przekracza budżetu ustalonego dla projektu i nie wykazano wyraźnie, że wszystkie oferty przekroczyły budżet.

                  2.

                  Drugi zarzut nieważności, oparty na błędnym zastosowaniu przepisu z ogłoszenia o przetargu określającego metodę porównawczej oceny ofert jako podstawę wykluczenia tych ofert, a ewentualnie jako formalny wymóg złożenia oferty. Łączna kwota cen referencyjnych, która zgodnie z zaskarżoną decyzją przekracza budżet umowy ramowej, stanowi jedynie narzędzie pozwalające na określenie najkorzystniejszej oferty i nie odpowiada dokładnie potrzebom w zakresie zakupu usług w ramach wykonania umowy.

                  3.

                  Trzeci zarzut nieważności, oparty na niewłaściwym skorzystaniu z możliwości przyznanej w art. 171 rozporządzenia finansowego. Uzasadnienie anulowania przetargu jest wewnętrznie sprzeczne – to znaczy, wynika z niego, że potrzeby instytucji zamawiającej zostały zawyżone i w konsekwencji istnieje racjonalne prawdopodobieństwo, iż ostateczny koszt umowy zostanie zmniejszony w momencie jej wykonania – oraz, że zawiera braki; to znaczy umowa ta nie odzwierciedla wyraźnie, iż oferty uczestniczących w przetargu spółek przekraczają budżet, co wywiera w obiektywny sposób wrażenie, że decyzja została wydana z innego powodu niż wskazany.

                  4.

                  Czwarty zarzut nieważności, oparty na braku uzasadnienia dotyczącego niezastosowania art. 169 ust. 2 rozporządzenia nr 2018/1046 (1).

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).


title: Sprawa T-573/19: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. – DS i in./Komisja i ESDZ

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/38

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. – DS i in./Komisja i ESDZ
      (Sprawa T-573/19)
      (2019/C 357/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: DS i 718 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ustalających liczbę dni corocznego płatnego urlopu skarżących za 2019 r.;

                  —

                  obciążenie w każdym przypadku Komisji i ESDZ kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą tylko jeden zarzut, dotyczący niezgodności z prawem art. 6 załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej z tych samych powodów co powody uwzględnione przez Sąd w wyroku z dnia 4 grudnia 2018 r., Sequeros i in./Komisja (T-518/16, EU:T:2018:873). Według skarżących pozwane instytucje odmówiły zastosowania się do tego wyroku, choć jego skutki nie są przedmiotem zawieszenia, co jest zbliżone do niezgodnego z prawem zawieszenia wykonania wyroku Sądu.


title: Sprawa T-575/19: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2019 r. – EI/Komisja

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/38

      Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2019 r. – EI/Komisja
      (Sprawa T-575/19)
      (2019/C 357/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: EI (przedstawiciel: adwokat R. Mbonyumutwa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie Komisji Europejskiej zapłaty zadośćuczynienia i odszkodowania:

                              —

                              po pierwsze, za krzywdę, jaką wyrządzono jej w następstwie dyskryminacji ze względu na kolor skóry, i zasądzenie z tego tytułu kwoty 123 600 EUR (stu dwudziestu trzech tysięcy sześciuset euro), oraz

                              —

                              po drugie, za szkodę, jaką wyrządzono jej w następstwie braku awansu i podwyżki wynagrodzenia wynikających z dyskryminacji, i zasądzenie z tego tytułu kwoty 48 670,56 EUR (czterdziestu ośmiu tysięcy sześciuset siedemdziesięciu euro i pięćdziesięciu sześciu centymów);

                  —

                  nakazanie Komisji Europejskiej przeprowadzenia ponownej oceny pracy skarżącej w sposób bezstronny i obiektywny, a także awansu – w razie potrzeby;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję organu powołującego z dnia 23 maja 2019 r. o oddaleniu zażalenia na decyzję o nieawansowaniu i ustaleniu ostatecznego wykazu awansów w 2018 r. strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący oczywistych błędów w ocenie w ramach postępowania w sprawie awansu. Zarzut ten podzielono na cztery części.

                              —

                              Część pierwsza dotyczy braku precyzji i subiektywności sprawozdań z oceny urzędników. W tym względzie skarżąca jest zdania, że popełniono trzy błędy. Błąd pierwszy dotyczy okoliczności, że sprawozdania z oceny skarżącej zostały zredagowane przez jedną osobę, błąd drugi jest związany z brakiem precyzji treści sprawozdań z oceny, a błąd trzeci wynika z braku uwzględnienia samooceny skarżącej.

                              —

                              Część druga dotyczy braku obiektywnego testu oceny znajomości języków. W tym względzie skarżąca jest zdania, że popełniono trzy błędy. Błąd pierwszy dotyczy okoliczności, że sprawozdania z oceny skarżącej zostały zredagowane przez jedną osobę, błąd drugi jest związany z brakiem użycia obiektywnych testów istniejących na rynku, a błąd trzeci wynika z okoliczności, że ocena nie odpowiada stanowi faktycznemu.

                              —

                              Część trzecia dotyczy subiektywności oceny poziomu wykonania zadań.

                              —

                              Część czwarta dotyczy subiektywności wyboru okoliczności faktycznych, jakie należy uwzględnić.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji. W tym względzie skarżąca podnosi dwa argumenty.

                              —

                              Argument pierwszy dotyczy tego, że subiektywność wynikająca z postępowania w sprawie awansu wywiera jedynie skutki niekorzystne dla skarżącej.

                              —

                              Argument drugi dotyczy tego, że w odpowiedzi na pytania skarżącej dotyczące braku awansu jej przełożony udzielił odpowiedzi na piśmie, co zdaniem skarżącej wykazuje, że postępowanie w sprawie awansu nie jest ani obiektywne, ani bezstronne.


title: Sprawa T-753/18: Wyrok Sądu z dnia 5 września 2019 r. – C&A/EUIPO (#BESTDEAL) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego #BESTDEAL – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/33

      Wyrok Sądu z dnia 5 września 2019 r. – C&A/EUIPO (#BESTDEAL)
      (Sprawa T-753/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego #BESTDEAL - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 357/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: C&A AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 października 2018 r. (sprawa R 1234/2018-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego #BESTDEAL jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     C&A AG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.


title: Sprawa T-584/19: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2019 r. – thyssenkrupp/Komisja

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/41

      Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2019 r. – thyssenkrupp/Komisja
      (Sprawa T-584/19)
      (2019/C 357/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: thyssenkrupp AG (Duisburg i Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Klusmann, J. Ziebarth i M. Dästner)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji w całości;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami, w tym kosztami poniesionymi przez interwenientów

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym strona pozwana popełniła błąd definiując nowe rynki rozpatrywanych produktów ze stali cynkowanej ogniowo do zastosowań w branży motoryzacyjnej oraz z niektórych rodzajów stali opakowaniowej oraz że doprowadziło to do błędów w analizie siły rynkowej po koncentracji, w szczególności ze względu na nieuznanie w decyzji istotnych elementów zamienności produktów po stronie popytu i podaży. Strona skarżąca uważa zatem, że strona pozwana niesłusznie nie uwzględniła stali cynkowanej elektrolitycznie w swojej definicji rynku i nie uwzględniła zamienności ocynkowanych produktów używanych w przemyśle i w branży motoryzacyjnej.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgonie z którym strona pozwana błędnie zdefiniowała jako właściwe rynki stali cynkowanej ogniowo stosowanej w branży motoryzacyjnej i stali opakowaniowej – rynki EOG, zamiast rynków światowych. W związku z tym strona pozwana błędnie zinterpretowała wyniki przeprowadzonego przez nią badania rynku i oceny dokumentów wewnętrznych dostarczonych przez strony oraz nie zastosowała właściwej procedury i zasad procesowych, nie przeprowadzając wystarczającej analizy ekonomicznej. Ponadto Komisja miała jakoby oprzeć się na dowodach nieskutecznych o niskiej mocy dowodowej, aby wykazać, że przywóz towarów nie ma wpływu na ceny stali cynkowanej ogniowo stosowanej w branży motoryzacyjnej i stali opakowaniowej w EOG.

                  3.

                  Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne i popełniła błąd co do istoty, uznając, że doszło do istotnego zakłócenia skutecznej konkurencji w odniesieniu do odrębnego rynku produktów ze stali cynkowanej ogniowo stosowanej w branży motoryzacyjnej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym w odniesieniu do jakoby odrębnych rynków produktów z blachy stalowej, stali powlekanej elektrolitycznie chromem i stali laminowanej ocena konkurencyjna Komisji opiera się na błędnym zastosowaniu i interpretacji kryterium istotnego naruszenia skutecznej konkurencji, który w sposób niezgodny z prawem łączy niezgodne elementy istotnego naruszenia skutecznej konkurencji wynikające z indywidualnej pozycji dominującej i nieskoordynowane skutki horyzontalne (oligopolistycznych). Strona skarżąca powołuje się również na oczywisty błąd w ocenie przywozu, który opiera się na zastosowanych wybiórczo fragmentach badania rynku oraz kilku błędnych interpretacjach dokumentów wewnętrznych, co doprowadziło do tego, że strona pozwana niesłusznie pominęła znaczenie wysokiego poziomu przywozu blachy stalowej i stali powlekanej elektrolitycznie chromem oraz możliwość wejścia na rynek podmioty zajmujących się walcowaniem wtórnym, tak jak miało to miejsce w innych częściach świata.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym środki zaradcze zaproponowane dla stali cynkowanej ogniowo stosowanej w branży motoryzacyjnej i stali opakowaniowej zostały niesłusznie odrzucone przez stronę pozwaną. Strona skarżąca twierdzi również, że Komisja nie przeprowadziła właściwego badania rynku pod kątem zaproponowanych środków zaradczych.

                  6.

                  Zarzut szósty, zgodnie z którym Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia w odniesieniu do powodów odstąpienia przez nią od wstępnych zastrzeżeń wyrażonych w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów w odniesieniu do stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych.

                  7.

                  Zarzut siódmy, zgodnie z którym strona pozwana dopuściła się uchybienia proceduralnego nie egzekwując odpowiedzi na liczne wnioski o udzielenie informacji skierowane do uczestników rynku w ramach fazy I i fazy II dochodzenia, na które w wielu przypadkach nie udzielono odpowiedzi. Strona skarżąca podnosi, że doprowadziło to do uchybienia proceduralnego i wypaczenia dowodów.


title: Sprawa T-595/19: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2019 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER)

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/42

      Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2019 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER)
      (Sprawa T-595/19)
      (2019/C 357/51)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister I V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GRILLOUMI BURGER” – zgłoszenie nr 15 963 283

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie R 1356/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-621/17: Postanowienie Sądu z dnia 18 lipca 2019 r. – Taminco i Arysta LifeScience Great Britain/EFSA

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/43

      Postanowienie Sądu z dnia 18 lipca 2019 r. – Taminco i Arysta LifeScience Great Britain/EFSA
      (Sprawa T-621/17) (1)

      (2019/C 357/52)
      Język postępowania: angielski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa T-335/19: Postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2019 r. – Cantieri del Mediterraneo/Komisja

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/44

      Postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2019 r. – Cantieri del Mediterraneo/Komisja
      (Sprawa T-335/19) (1)

      (2019/C 357/54)
      Język postępowania: włoski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa C-665/19 P: Odwołanie od wyroku (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-353/15 NeXovation/Komisja, wniesione w dniu 5 września 2019 r. przez NeXovation, Inc.

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/23

      Odwołanie od wyroku (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-353/15 NeXovation/Komisja, wniesione w dniu 5 września 2019 r. przez NeXovation, Inc.
      (Sprawa C-665/19 P)
      (2019/C 372/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: NeXovation, Inc. (przedstawiciele: adwokaci A. von Bergwelt, M. Nordmann, L. Hettstedt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie zwraca się do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności pkt 3 i 4 sentencji zaskarżonego wyroku oraz art. 3 ust. 2 i art. 1 tiret ostatnie decyzji Komisji (1) z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.31550 udzielonej przez Niemcy na rzecz Nürburgring (wraz ze sprostowaniem z dnia 13 kwietnia 2015 r.);

                  —

                  posiłkowo, uchylenie pkt 3 i 4 sentencji zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie opiera się na dwóch zarzutach.
      W odniesieniu do pierwszego zaskarżonego orzeczenia, Sąd błędnie zastosował art. 263 akapit czwarty TFUE, ponieważ akt dotyczył wnoszącego odwołanie indywidualnie. Sąd doszedł do błędnego wniosku, że sprawa nie dotyczy typowego scenariusza, w którym dochodzi do oddziaływania na konkurencję między kilkoma dostawcami produktów, lecz na konkurencję pomiędzy oferentami poszukującymi określonego produktu.
      W odniesieniu do drugiego zaskarżonego orzeczenia, Sąd błędnie zastosował art. 107 ust. 1 i art. 296 ust. 2 TFUE oraz art. 4 ust. 3 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (2), jak również zasadę starannego i bezstronnego badania.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/151 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.31550 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Nürburgring [notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3634)] (Dz.U. 2016, L 34, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).


title: Sprawa C-671/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers (Belgia) w dniu 10 września 2019 r. – X/État belge

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers (Belgia) w dniu 10 września 2019 r. – X/État belge
      (Sprawa C-671/19)
      (2019/C 372/26)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil du Contentieux des Étrangers

         Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

         Strona pozwana: État belge

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy stwierdzenie zawarte w art. 34 ust. 5 dyrektywy 2016/801 (1), że przewidziany w tym artykule środek odwoławczy jest określany „zgodnie z prawem krajowym”, należy interpretować w ten sposób, że jedynie do ustawodawcy krajowego należy ustanowienie zasad korzystania z tego środka odwoławczego, przy czym sąd krajowy nie jest zobowiązany do sprawdzenia, czy zasady te są zgodne z prawem do skutecznego środka prawnego w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  2)

                              a)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy dla skuteczności w rozumieniu art. 47 karty środka odwoławczego przewidzianego w art. 34 ust. 5 dyrektywy 2016/801 konieczne jest, aby umożliwiał on we wszystkich przypadkach dostęp do nadzwyczajnego postępowania odwoławczego, prowadzonego w sytuacjach wyjątkowo pilnych, jeżeli zainteresowana osoba wykaże, że dochowała należytej staranności i że zachowanie terminów niezbędnych do przeprowadzenia postępowania zwykłego mogłoby utrudnić odbycie rozpatrywanych studiów?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy takiej samej odpowiedzi przeczącej należy udzielić w sytuacji, gdy brak rozstrzygnięcia w skróconym terminie mógłby spowodować nieodwracalną utratę roku studiów przez zainteresowaną osobę?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a) lub b), czy sąd krajowy jest zobowiązany do nadania pierwszeństwa wykładni prawa zgodnej z celem dyrektywy 2016/801, tak aby osiągnąć rozwiązanie zgodne z celem, do którego dąży ta dyrektywa, poprzez wyrażenie zgody na rozpatrzenie w trybie wyjątkowo pilnym wniosku o zawieszenie wykonania decyzji, o której mowa w art. 20 tej dyrektywy, nawet jeśli prace przygotowawcze dotyczące ustawy mogłyby wskazywać, że nie taki był zamiar ustawodawcy?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy środek odwoławczy, o którym mowa w art. 34 ust. 5 dyrektywy 2016/801, w celu zapewnienia zgodności z art. 47 karty zobowiązuje państwa członkowskie do zagwarantowania, aby w pewnych okolicznościach sąd mógł nakazać organowi wydanie wizy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/801 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych, odbycia studiów, szkoleń, udziału w wolontariacie, programach wymiany młodzieży szkolnej lub projektach edukacyjnych oraz podjęcia pracy w charakterze au pair (Dz.U. 2016, L 132, s. 21).


title: Sprawa T-433/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Dehousse/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Dostęp do dokumentów – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Dokumenty znajdujące się w posiadaniu instytucji w ramach jej działalności administracyjnej – Wniosek o udostępnienie dokumentów złożony przez byłego sędziego Sądu – Częściowa odmowa dostępu – Odpowiedzialność pozaumowna Unii)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/42

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Dehousse/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa T-433/17) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Dokumenty znajdujące się w posiadaniu instytucji w ramach jej działalności administracyjnej - Wniosek o udostępnienie dokumentów złożony przez byłego sędziego Sądu - Częściowa odmowa dostępu - Odpowiedzialność pozaumowna Unii)
      (2019/C 399/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Franklin Dehousse (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i S. Rodrigues)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram, Á. Almendros Manzano i V. Hanley-Emilsson, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 18 maja i z dnia 22 maja 2017 r., w których Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odmówił uwzględnienia wniosków o udostępnienie pewnych dokumentów, złożonych przez skarżącego odpowiednio w dniu 27 stycznia 2017 r. i w dniu 14 grudnia 2016 r., a po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej skarżący miał doznać wskutek zawinionego zachowania Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, gdy TSUE odmówił uwzględnienia wniosków o udzielenie informacji złożonych przez skarżącego między dniem 15 lipca a dniem 10 sierpnia 2016 r.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 18 maja 2017 r. w sprawie nieuwzględnienia drugiego wniosku potwierdzającego o udostępnienie pewnych dokumentów złożonego przez Franklina Dehousse’a w zakresie, w jakim w decyzji tej odmówiono dostępu do „dwustronnej wymiany korespondencji między prezesem Skourisem lub szefem jego gabinetu a wszystkimi niemieckimi władzami publicznymi między 2011 r. a 2015 r. włącznie”.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa T-399/18: Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – TrekStor/EUIPO (Theatre) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Theatre – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c)rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/50

      Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – TrekStor/EUIPO (Theatre)
      (Sprawa T-399/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Theatre - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c)rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 399/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch, M. Alber i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel S. Hanne, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 kwietnia 2018 r. (sprawa R 2238/2017-2), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego Theatre jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     TrekStor Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-755/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 15 października 2019 r. – T.H.C./Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 15 października 2019 r. – T.H.C./Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
      (Sprawa C-755/19)
      (2019/C 423/36)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: T.H.C.

         Druga strona postępowania: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 46 dyrektywy 2013/32/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (1) (wersja przekształcona), zgodnie z którym wnioskodawcy powinni mieć prawo do skutecznego środka zaskarżenia decyzji „podjętej w sprawie ich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej”, i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowemu przepisowi proceduralnemu, takiemu jak art. 39/57 § 1 akapit drugi pkt 3o zdanie drugie ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. w sprawie wjazdu na terytorium, pobytu, osiedlania się i wydalania cudzoziemców w związku z art. 57/6 § 3 akapit pierwszy pkt 5o i art. 57/6/2 § 1 tej samej ustawy, zgodnie z którym termin do wniesienia odwołania od decyzji stwierdzającej niedopuszczalność kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego przez obywatela państwa trzeciego wynosi pięć dni „kalendarzowych” od dnia doręczenia tejże decyzji administracyjnej w przypadku, gdy „cudzoziemiec w chwili złożenia wniosku znajduje się w określonym miejscu, o którym mowa w art. 74/8 i 74/9 tej samej ustawy, lub znajduje się w dyspozycji służb państwowych”?

         (1)  Dz. U. 2013, L 180, s. 60.


title: Sprawa T-500/18: Wyrok Sądu z dnia 3 października 2019 r. – Puma/EUIPO – Destilerias MG (MG PUMA) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MG PUMA – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GINMG – Względna podstawa odmowy rejestracji – Podobieństwo oznaczeń – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/42

      Wyrok Sądu z dnia 3 października 2019 r. – Puma/EUIPO – Destilerias MG (MG PUMA)
      (Sprawa T-500/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MG PUMA - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GINMG - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 423/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: P. Trieb i M. Schunke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Zajfert, A. Folliard-Monguiral i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Destilerias MG, SL (Vilanova i la Geltru, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2018 r. (sprawa R 2019/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy spółkami Destilerias MG i Puma.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Puma SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.


title: Sprawa T-183/18: Postanowienie Sądu z dnia 26 września 2019 r. – VL i in./Parlament

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/72

      Postanowienie Sądu z dnia 26 września 2019 r. – VL i in./Parlament
      (Sprawa T-183/18) (1)

      (2019/C 423/85)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa T-677/17: Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2019 r. – ClientEarth/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Rynek wewnętrzny – Środowisko naturalne – Rozporządzenie (UE) 2017/1154 – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/51

      Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2019 r. – ClientEarth/Komisja
      (Sprawa T-677/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rynek wewnętrzny - Środowisko naturalne - Rozporządzenie (UE) 2017/1154 - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 423/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: A. Jones, barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Becker, G. Gattinara i M. Huttunen, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Komisji (UE) 2017/1154 z dnia 7 czerwca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) 2017/1151 uzupełniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów, zmieniającego dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 i rozporządzenie Komisji (UE) nr 1230/2012 oraz uchylającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 oraz dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń w rzeczywistych warunkach jazdy pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (Dz.U. 2017, L 175, s. 708).

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.


title: Sprawa C-490/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság - Węgry) – SD/Agrárminiszter (Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rolna – Sektor pszczelarski – Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 – Rozporządzenie delegowane (UE) 2015/1366 – Wniosek o przyznanie pomocy – Warunki – Minimalna liczba kolonii pszczół – Ustalenie z mocą wsteczną – Zasada pewności prawa – Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/13

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság - Węgry) – SD/Agrárminiszter
      (Sprawa C-490/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Sektor pszczelarski - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Rozporządzenie delegowane (UE) 2015/1366 - Wniosek o przyznanie pomocy - Warunki - Minimalna liczba kolonii pszczół - Ustalenie z mocą wsteczną - Zasada pewności prawa - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań)
      (2019/C 423/15)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SD

         Strona przeciwna: Agrárminiszter

         Sentencja

      Z zastrzeżeniem ustaleń, jakich powinien dokonać sąd odsyłający, zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by uregulowanie krajowe takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które na podstawie art. 55 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 ustanawia program w sektorze pszczelarskim na kolejny okres trzech lat, po pierwsze, określało warunki przyznania pomocy w tym sektorze odmienne od warunków przewidzianych w poprzednich programach, a po drugie, pozwalało pszczelarzom na korzystanie z tej pomocy od daty wcześniejszej niż data wejścia w życie owego uregulowania, jeśli spełniają oni nowe warunki przewidziane w tym uregulowaniu.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa T-599/18: Postanowienie Sądu z dnia 10 października 2019 r. – Aeris Invest/SRB (Skarga o stwierdzenie nieważności – Polityka gospodarcza i pieniężna – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych – Program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec Banco Popular Español – Brak ostatecznej wyceny ex post Banco Popular Español – Akt niezaskarżalny – Niedopuszczalność)

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/53

      Postanowienie Sądu z dnia 10 października 2019 r. – Aeris Invest/SRB
      (Sprawa T-599/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Polityka gospodarcza i pieniężna - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych - Program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec Banco Popular Español - Brak ostatecznej wyceny ex post Banco Popular Español - Akt niezaskarżalny - Niedopuszczalność)
      (2019/C 423/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Aeris Invest Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci R. Vallina Hoset, P. Medina Sánchez i A. Sellés Marco)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (przedstawiciele: A. Valavanidou, I. Georgiopoulos i E. Muratori, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Meyringa, S. Schelo, F. Málagę Diégueza, F. Fernándeza de Trocóniz Roblesa, T. Klupscha, M. Bettermanna, S. Ianca i M. Rickerta)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności „decyzji SRB w sprawie niedokonywania ostatecznej wyceny ex post Banco Popular Español, SA przekazanej skarżącej pismem z dnia 14 września 2018 r.”.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Aeris Invest Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-803/19: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2019 r. – etc-gaming i Casino-Equipment/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/80

      Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2019 r. – etc-gaming i Casino-Equipment/Komisja
      (Sprawa T-803/19)
      (2020/C 45/66)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: etc-gaming GmbH (Wiedeń, Austria) i Casino-Equipment Vermietungs GmbH (Wiedeń) (przedstawiciel: adwokat A. Schuster)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, naprawienia szkody wynoszącej 110 836 927,73 EUR, którą wyrządziła bezprawnie i w sposób zawiniony w majątku skarżących, nie ustanawiając wymaganego środka prawnego w rozumieniu art. 6 ust. 1 i art. 13 EKPC oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, naprawienia, co do zasady, szkody, którą wyrządziła bezprawnie i w sposób zawiniony w majątku skarżących (lub która powstanie w przyszłości), nie ustanawiając wymaganego środka prawnego w rozumieniu art. 6 ust. 1 i art. 13 EKPC oraz art. 47 karty;

                  —

                  obciążenie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut:
      Zaniechanie przez Unię wykonania postanowień EKPC oraz postanowień karty dotyczących ustanowienia skutecznego środka prawnego wyrządziło skarżącym bezprawnie i w sposób zawiniony szkodę w wysokości wynoszącej co najmniej 110 836 927,73 EUR. Szkoda ta polega na tym, że skarżące, w braku środka prawnego, który umożliwiłby kontrolę zaniechania odesłania prejudycjalnego do Trybunału przez sądy krajowe zobowiązane do takiego odesłania, nie były w stanie z prawnego punktu widzenia zapewnić skuteczności prawu Unii, a tym samym wyegzekwować niemożności zastosowania, ze względu na pierwszeństwo prawa Unii, krajowych przepisów podatkowych (Glücksspielgesetz, austriackiej ustawy o grach losowych), co spowodowało powstanie zobowiązań podatkowych w wysokości wielokrotnie przewyższającej obrót osiągnięty w tym samym okresie.


title: Sprawa C-666/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – IT Development SAS/Free Mobile SAS (Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Egzekwowanie praw własności intelektualnej – Dyrektywa 2004/48/WE – Ochrona prawna programów komputerowych – Dyrektywa 2009/24/WE – Umowa licencyjna dotycząca oprogramowania – Nieautoryzowana modyfikacja kodu źródłowego programu komputerowego przez licencjobiorcę z naruszeniem umowy licencyjnej – Powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego wniesione przez autora oprogramowania przeciwko licencjobiorcy – Charakter mającego zastosowanie reżimu odpowiedzialności)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/15

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – IT Development SAS/Free Mobile SAS
      (Sprawa C-666/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Egzekwowanie praw własności intelektualnej - Dyrektywa 2004/48/WE - Ochrona prawna programów komputerowych - Dyrektywa 2009/24/WE - Umowa licencyjna dotycząca oprogramowania - Nieautoryzowana modyfikacja kodu źródłowego programu komputerowego przez licencjobiorcę z naruszeniem umowy licencyjnej - Powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego wniesione przez autora oprogramowania przeciwko licencjobiorcy - Charakter mającego zastosowanie reżimu odpowiedzialności)
      (2020/C 61/18)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: IT Development SAS

         Strona pozwana: Free Mobile SAS

         Sentencja

      Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/48/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych należy interpretować w ten sposób, że naruszenie postanowienia umowy licencyjnej dotyczącej programu komputerowego, które odnosi się do praw własności intelektualnej podmiotu praw autorskich do tego programu, wchodzi w zakres pojęcia „naruszenia praw własności intelektualnej” w rozumieniu dyrektywy 2004/48 i że w konsekwencji wspomnianemu podmiotowi przysługują wszystkie przewidziane w tej dyrektywie gwarancje, bez względu na to, jaki reżim odpowiedzialności został przewidziany w prawie krajowym.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa C-907/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 11 grudnia 2019 r. – Q-GmbH/Z.

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 11 grudnia 2019 r. – Q-GmbH/Z.
      (Sprawa C-907/19)
      (2020/C 87/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Q-GmbH

         Druga strona postępowania: Finanzamt Z

         Pytanie prejudycjalne

      Czy ma miejsce usługa pokrewna z transakcjami ubezpieczeniowymi i reasekuracyjnymi świadczona bez naliczenia podatku przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w wypadku gdy podatnik prowadzący działalność pośrednictwa na rzecz towarzystwa ubezpieczeniowego udostępnia dodatkowo temu towarzystwu ubezpieczeniowemu również produkt ubezpieczeniowy objęty pośrednictwem tego podatnika?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-22/20: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2020 r. – Komisja Europejska/Królestwo Szwecji

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/16

      Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2020 r. – Komisja Europejska/Królestwo Szwecji
      (Sprawa C-22/20)
      (2020/C 87/21)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, C. Hermes, E. Ljung Rasmussen i K. Simonsson)

         Strona pozwana: Królestwo Szwecji

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, ponieważ nie przekazało Komisji informacji niezbędnych do oceny prawdziwości twierdzeń, że aglomeracje Habo i Töreboda spełniają wymogi dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1);

                  —

                  stwierdzenie, że Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 w związku z art. 10 i 15 dyrektywy 91/271/EWG, ponieważ nie zapewniło, aby ścieki komunalne z aglomeracji Lycksele, Malå, Mockfjärd, Pajala, Robertsfors i Tänndalen przed ich odprowadzeniem były poddawane wtórnemu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu zgodnie z wymogami dyrektywy;

                  —

                  stwierdzenie, że Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 5 w związku z art. 10 i 15 dyrektywy 91/271/EWG, ponieważ nie zapewniło, aby ścieki komunalne z aglomeracji Borås, Skoghall, Habo och Töreboda przed ich odprowadzeniem były poddawane bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż opisane w art. 4 dyrektywy, zgodnie z wymogami tej dyrektywy, oraz

                  —

                  obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  —

                  Zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 91/271/EWG państwa członkowskie mają zapewnić, aby ścieki komunalne z aglomeracji o określonej wielkości były przed odprowadzeniem poddawane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu.

                  —

                  Ponadto, zgodnie z art. 5 dyrektywy, państwa członkowskie są zobowiązane zapewnić, aby ścieki komunalne z aglomeracji o określonej wielkości były przed odprowadzeniem do obszarów wrażliwych poddawane bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż określone w art. 4.

                  —

                  Artykuł 4 ust. 3 w związku z pkt B.2 i tabelą 1 załącznika I do dyrektywy – jak również art. 5 ust. 3 w związku z pkt B.3 i tabelą 2 załącznika I do dyrektywy w przypadku zrzutów z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 10 000 – określają wymagania mające zastosowanie do zrzutów oczyszczonych ścieków („wymagania dotyczące zrzutów”). Wymagania te określają, w zakresie istotnym dla niniejszej sprawy, wartości dopuszczalne biochemicznego zapotrzebowania na tlen (BZT), chemicznego zapotrzebowania tlenu (ChZT) i azotu.

                  —

                  Artykuł 15 w związku z pkt D załącznika I do dyrektywy określa wymogi, które mają zastosowanie do monitorowania i oceny zgodności z wymogami dotyczącymi zrzutów. W wymogach tych określono liczbę rocznych próbek i częstotliwość ich pobierania („wymogi dotyczące kontroli”).

                  —

                  W art. 10 dyrektywy określono wymogi, które mają zastosowanie do projektowania, budowy, eksploatacji i konserwacji obiektów zbudowanych w celu spełnienia wymogów dotyczących zrzutów.

                  —

                  Komisja uważa, po dokonaniu oceny informacji przedstawionych przez Szwecję, że Szwecja nie spełnia wymagań art. 4 w związku z art. 10 i 15 przedmiotowej dyrektywy w przypadku sześciu aglomeracji w zakresie, w jakim nie są spełnione wymagania dotyczące zrzutów lub wymagania dotyczące kontroli.

                  —

                  Komisja uważa również, po dokonaniu oceny informacji przedstawionych przez Szwecję, że Szwecja nie spełnia wymagań art. 5 w związku z art. 10 i 15 dyrektywy w przypadku dodatkowych czterech aglomeracji, ponieważ nie są spełnione wymagania dotyczące zrzutów.

                  —

                  W odniesieniu do dwóch z tych aglomeracji Szwecja twierdzi, że wymagania dotyczące zrzutów azotu są spełnione na podstawie naturalnego zatrzymywania. Szwecja nie dostarczyła jednak Komisji informacji niezbędnych do oceny prawdziwości twierdzeń Szwecji dotyczących zakresu naturalnego zatrzymywania azotu i zgodności z wymogiem dyrektywy dotyczącym usuwania azotu na tej podstawie. Komisja uważa, że w ten sposób Szwecja naruszyła zasadę lojalnej współpracy zapisaną w art. 4 ust. 3 TUE.

         (1)  Dz.U. 1991 L 135, s. 40; polskie wydanie specjalne rozdz. 15, tom 002 s. 26-38.


title: Sprawa T-43/20: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2020 r. – AV i AW/Parlament

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/25

      Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2020 r. – AV i AW/Parlament
      (Sprawa T-43/20)
      (2020/C 87/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: AV i AW (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i S. Rodrigues)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji i przypomnienie stronie pozwanej, w razie potrzeby, o obowiązku wyciągnięcia z tego wszelkich konsekwencji w stosunku do skarżących, zgodnie z art. 266 TFUE, w szczególności w zakresie wynagrodzenia i awansu;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzje z dnia 21 czerwca 2019 r., na których podstawie Parlament nałożył na skarżących kary dyscyplinarne w postaci obniżenia grupy zaszeregowania, odpowiednio, o cztery i o dwie grupy, skarżący podnoszą pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym ze względu na to, że skarżący nie zostali przesłuchani przez właściwy organ.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony i zasady dobrej administracji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nieprawidłowości czynności przygotowawczych przed wydaniem zaskarżonych decyzji. Skarżący powołują się w tym względzie na nieprawidłowość sprawozdania z dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz opinii komisji dyscyplinarnej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 4 i 16 załącznika IX do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oraz zasad przyznania kompetencji i autonomii proceduralnej państwom członkowskim. Skarżący podnoszą, że komisja dyscyplinarna i organ powołujący były zobowiązane do zweryfikowania ważności, zgodnie z prawem portugalskim, mandatu adwokata podczas przesłuchania w dniu 20 lutego 2018 r. Dodają oni, że w każdym razie po zgłoszeniu nieważności mandatu komisja dyscyplinarna i organ powołujący powinny były wyciągnąć niezbędne konsekwencje dla postępowania dyscyplinarnego, w szczególności w odniesieniu do braku zgody skarżących co do zarzucanych im faktów oraz wniosków OLAF-u i osób prowadzących dochodzenie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 10 załącznika do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim kary nie są proporcjonalne do wagi popełnionych czynów.


title: Sprawa T-61/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – Sonova / EUIPO – Digitmarket (B-Direct)

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/30

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – Sonova / EUIPO – Digitmarket (B-Direct)
      (Sprawa T-61/20)
      (2020/C 87/36)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sonova AG (Stäfa, Szwajcaria) (pełnomocnik: adwokat A. Sabellek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Digitmarket – Sistemas de lnformação SA (Maia, Portugalia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszająca sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego B-Direct – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 342 390

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie R 88/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-661/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) – CTT – Correios de Portugal / Autoridade Tributária e Aduaneira (Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Odliczenie podatku naliczonego – Artykuł 173 – Podatnik mieszany – Metody odliczenia – Częściowe odliczenie – Odliczenie na podstawie wykorzystania – Artykuły 184 – 186 – Korekta odliczeń – Zmiana czynników branych pod uwagę przy określaniu kwoty odliczenia – Transakcja objęta podatkiem należnym błędnie uznana za zwolnioną z VAT – Środek krajowy zakazujący zmiany metody odliczenia w odniesieniu do minionych lat – Termin zawity – Zasady neutralności podatkowej, pewności prawa, skuteczności i proporcjonalności)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/10

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) – CTT – Correios de Portugal / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-661/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie podatku naliczonego - Artykuł 173 - Podatnik mieszany - Metody odliczenia - Częściowe odliczenie - Odliczenie na podstawie wykorzystania - Artykuły 184 – 186 - Korekta odliczeń - Zmiana czynników branych pod uwagę przy określaniu kwoty odliczenia - Transakcja objęta podatkiem należnym błędnie uznana za zwolnioną z VAT - Środek krajowy zakazujący zmiany metody odliczenia w odniesieniu do minionych lat - Termin zawity - Zasady neutralności podatkowej, pewności prawa, skuteczności i proporcjonalności)
      (2020/C 240/13)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CTT – Correios de Portugal

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 173 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej rozpatrywany w świetle zasad neutralności podatkowej, pewności prawa i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie zezwalające podatnikom, zgodnie z tym przepisem, na dokonanie odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) na podstawie wykorzystania całości lub części towarów i usług użytych do wykonania zarówno czynności rodzących prawo do odliczenia, jak i czynności nierodzących takiego prawa zakazało tym podatnikom dokonywania zmian metody odliczenia VAT po ustaleniu ostatecznej proporcji.

                  2)

                  Artykuły 184–186 dyrektywy 2006/112 rozpatrywane w świetle zasad neutralności podatkowej, skuteczności i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego podatnikowi, który dokonał odliczeń podatku od wartości dodanej (VAT) naliczonego w związku z nabyciem towarów i usług użytych do wykonania zarówno czynności rodzących prawo do odliczenia, jak i czynności nierodzących takiego prawa według metody opartej na obrocie, odmawia się, po ustaleniu ostatecznej proporcji na podstawie art. 175 ust. 3 tej dyrektywy, możliwości skorygowania tych odliczeń przy użyciu metody wykorzystania w sytuacji, gdy:

                              —

                              dane państwo członkowskie zezwala podatnikom na podstawie art. 173 ust. 2 lit. c) wskazanej dyrektywy na dokonanie odliczenia VAT według wykorzystania całości lub części towarów i usług użytych do wykonania zarówno czynności rodzących prawo do odliczenia, jak i czynności nierodzących takiego prawa;

                              —

                              przy wyborze metody odliczenia podatnik nie był świadomy, działając w dobrej wierze, że transakcja, którą uważał za zwolnioną, w rzeczywistości nie była zwolniona;

                              —

                              nie upłynął jeszcze ogólny termin zawity określony w prawie krajowym dla celów dokonania korekty odliczeń i

                              —

                              zmiana metody odliczenia pozwala na ustalenie z większą dokładnością części VAT przypadającej na transakcje dające prawo do odliczenia.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-5/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „Оvergas Mrezhi” AD, Sdruzhenie s nestopanska tsel „Balgarska gazova asotsiatsia” / Komisia za energiyno i vodno regulirane (KEVR) (Odesłanie prejudycjalne – Wspólne zasady rynku wewnętrznego gazu ziemnego – Dyrektywa 2009/73/WE – Artykuł 3 ust. 1 – 3 i art. 41 ust. 16 – Zobowiązania z zakresu usług publicznych – Obowiązki w zakresie magazynowania gazu ziemnego w celu zapewnienia bezpieczeństwa i regularności dostaw – Przepisy krajowe przewidujące przerzucenie na odbiorców obciążeń finansowych związanych z obowiązkami użyteczności publicznej nakładanymi na przedsiębiorstwa gazowe – Przesłanki – Wydanie przez krajowy organ regulacyjny aktu nakładającego obowiązek użyteczności publicznej – Postępowanie – Artykuły 36 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/15

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „Оvergas Mrezhi” AD, Sdruzhenie s nestopanska tsel „Balgarska gazova asotsiatsia” / Komisia za energiyno i vodno regulirane (KEVR)
      (Sprawa C-5/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólne zasady rynku wewnętrznego gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Artykuł 3 ust. 1 – 3 i art. 41 ust. 16 - Zobowiązania z zakresu usług publicznych - Obowiązki w zakresie magazynowania gazu ziemnego w celu zapewnienia bezpieczeństwa i regularności dostaw - Przepisy krajowe przewidujące przerzucenie na odbiorców obciążeń finansowych związanych z obowiązkami użyteczności publicznej nakładanymi na przedsiębiorstwa gazowe - Przesłanki - Wydanie przez krajowy organ regulacyjny aktu nakładającego obowiązek użyteczności publicznej - Postępowanie - Artykuły 36 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2020/C 240/19)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven administrativen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Оvergas Mrezhi” AD, Sdruzhenie s nestopanska tsel „Balgarska gazova asotsiatsia”

         Strona przeciwna: Komisia za energiyno i vodno regulirane (KEVR)

         Przy udziale: Prokuratura na Republika Bulgaria

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 1–3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE, rozpatrywany w świetle art. 36 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, które stanowią, że koszty wynikające z obowiązków magazynowania gazu ziemnego, nałożonych na przedsiębiorstwa gazowe w celu zapewnienia bezpieczeństwa i regularności dostaw gazu ziemnego w tym państwie członkowskim, są w całości pokrywane przez odbiorców tych przedsiębiorstw, którymi mogą być odbiorcy indywidualni, pod warunkiem że przepisy te realizują cel leżący w ogólnym interesie gospodarczym, są zgodne z zasadą proporcjonalności, a ustanowione w nich obowiązki użyteczności publicznej są jasno zdefiniowane, przejrzyste, niedyskryminacyjne i weryfikowalne oraz gwarantują przedsiębiorstwom gazowym z Unii równość dostępu do odbiorców krajowych.

                  2)

                  Dyrektywę 2009/73 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, które zwalniają organ regulacyjny tego państwa członkowskiego, w rozumieniu tej dyrektywy, z przestrzegania określonych przepisów prawa krajowego regulujących procedurę przyjmowania aktów normatywnych przy wydawaniu aktu nakładającego obowiązek użyteczności publicznej w rozumieniu art. 3 ust. 2 tej dyrektywy, o ile mające zastosowanie przepisy krajowe gwarantują przy tym, że akt ten będzie zgodny z wymogami co do istoty zawartymi w przytoczonym przepisie dyrektywy, że będzie w pełni umotywowany, że zostanie ogłoszony, przy jednoczesnym zachowaniu w stosownym razie poufności informacji handlowych podlegających szczególnej ochronie, oraz że będzie podlegał kontroli sądowej.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa C-96/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Niederösterreich – Austria) – VO / Bezirkshauptmannschaft Tulln (Odesłanie prejudycjalne – Transport drogowy – Dni pracy i dni odpoczynku – Tachografy cyfrowe – Rozporządzenie (UE) nr 165/2014 – Brak zapisu dni pracy na karcie kierowcy i brak wykresówek – Uregulowanie krajowe przewidujące w tych okolicznościach obowiązek okazania przez kierowcę zaświadczenia od jego pracodawcy – Ważność formularza znajdującego się w załączniku do decyzji 2009/959/UE)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/17

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Niederösterreich – Austria) – VO / Bezirkshauptmannschaft Tulln
      (Sprawa C-96/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport drogowy - Dni pracy i dni odpoczynku - Tachografy cyfrowe - Rozporządzenie (UE) nr 165/2014 - Brak zapisu dni pracy na karcie kierowcy i brak wykresówek - Uregulowanie krajowe przewidujące w tych okolicznościach obowiązek okazania przez kierowcę zaświadczenia od jego pracodawcy - Ważność formularza znajdującego się w załączniku do decyzji 2009/959/UE)
      (2020/C 240/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Niederösterreich

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VO

         Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Tulln

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 34 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego należy interpretować w ten sposób, że zakres stosowania przewidzianego w tym przepisie zakazu nie obejmuje uregulowania krajowego nakładającego na kierowcę pojazdu wyposażonego w tachograf cyfrowy obowiązek okazania jako pomocniczego dowodu wykonywanych przezeń czynności, jeżeli brak jest automatycznych i odręcznych zapisów w tachografie, zaświadczenia wystawionego przez jego pracodawcę zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku do decyzji Komisji 2009/959/UE z dnia 14 grudnia 2009 r. zmieniającej decyzję 2007/230/WE w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym.

                  2)

                  Analiza pytania drugiego nie wykazała niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność formularza znajdującego się w załączniku do decyzji 2009/959.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa C-468/19: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale per il Veneto – Włochy) – Regione Veneto / HD (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Pojazdy historyczne – Niejednolite traktowanie pod względem podatkowym wewnątrz tego samego państwa członkowskiego – Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/3

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale per il Veneto – Włochy) – Regione Veneto / HD
      (Sprawa C-468/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pojazdy historyczne - Niejednolite traktowanie pod względem podatkowym wewnątrz tego samego państwa członkowskiego - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Oczywista niedopuszczalność)
      (2020/C 320/03)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria regionale per il Veneto

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Regione Veneto

         Strona przeciwna: HD

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale del Veneto (regionalna komisja podatkowa regionu Veneto, Włochy) postanowieniem z dnia 10 czerwca 2019 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa C-32/20: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di appello di Napoli – Włochy) – TJ / Balga Srl [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Ochrona w przypadku nieuzasadnionego zwolnienia z pracy – Artykuły 20, 21, 34 i 47 karty praw podstawowych – Dyrektywa 98/59/WE – Zwolnienia grupowe – Przepisy krajowe dotyczące ochrony, jaką należy zapewnić pracownikowi, który stał się ofiarą nieuzasadnionego zwolnienia grupowego z powodu naruszenia kryteriów wyboru pracowników do zwolnienia – Brak sytuacji stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty praw podstawowych – Brak możliwości stosowania karty praw podstawowych – Oczywisty brak właściwości]

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/3

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di appello di Napoli – Włochy) – TJ / Balga Srl
      (Sprawa C-32/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Ochrona w przypadku nieuzasadnionego zwolnienia z pracy - Artykuły 20, 21, 34 i 47 karty praw podstawowych - Dyrektywa 98/59/WE - Zwolnienia grupowe - Przepisy krajowe dotyczące ochrony, jaką należy zapewnić pracownikowi, który stał się ofiarą nieuzasadnionego zwolnienia grupowego z powodu naruszenia kryteriów wyboru pracowników do zwolnienia - Brak sytuacji stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty praw podstawowych - Brak możliwości stosowania karty praw podstawowych - Oczywisty brak właściwości)
      (2020/C 320/04)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte di appello di Napoli

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: TJ

         Druga strona postępowania: Balga Srl

         Sentencja

      Trybunał jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Corte d’appello di Napoli (sąd apelacyjny w Neapolu, Włochy) postanowieniem z dnia 18 września 2019 r.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-171/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2020 r. w sprawie T-43/19, WV / ESDZ, wniesione w dniu 8 kwietnia 2020 r. przez WV

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/5

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2020 r. w sprawie T-43/19, WV / ESDZ, wniesione w dniu 8 kwietnia 2020 r. przez WV
      (Sprawa C-171/20 P)
      (2020/C 320/06)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: WV (przedstawiciel: É. Boigelot, adwokat)

         Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 stycznia 2020 r. w sprawie T-43/19 w zakresie, w jakim na jego mocy odrzucono skargę jako niedopuszczalną i obciążono wnoszącego odwołanie kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie pozwanego w pierwszej instancji całością kosztów postępowania, w tym kosztami poniesionymi przed Sądem Unii Europejskiej, zgodnie z art. 184 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

                  —

                  przekazanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie uważa, że wydając zaskarżone postanowienie Sąd naruszył zasadę swobodnego doboru środków dowodowych oraz błędnie zinterpretował pojęcie łańcucha zgodnych poszlak i w związku z tym naruszył reguły dotyczące ciężaru dowodu, w szczególności jeżeli chodzi o argumenty i przedstawione poszlaki dotyczące charakteru prawnego żądania odszkodowawczego przedstawionego przez wnoszącego odwołanie przed ESDZ na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.
      Jedyny zarzut wysunięty przez wnoszącego odwołanie opiera się również na dyskryminacji, przeinaczeniu stanu faktycznego w zaskarżonym postanowieniu i oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez Sąd powodujących błędne uzasadnienie prawne.


title: Sprawa C-172/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2020 r. w sprawie T-388/18, WV / ESDZ, wniesione w dniu 8 kwietnia 2020 r. przez WV

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/5

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2020 r. w sprawie T-388/18, WV / ESDZ, wniesione w dniu 8 kwietnia 2020 r. przez WV
      (Sprawa C-172/20 P)
      (2020/C 320/07)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: WV (przedstawiciel: É. Boigelot, adwokat)

         Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 stycznia 2020 r. w sprawie T-388/18 w zakresie, w jakim na jego mocy odrzucono pierwotną skargę wnoszącego odwołanie jako niedopuszczalną i obciążono wnoszącego odwołanie kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie pozwanego w pierwszej instancji całością kosztów postępowania, w tym kosztami poniesionymi przed Sądem Unii Europejskiej, zgodnie z art. 184 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

                  —

                  przekazanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie uważa, że wydając zaskarżone postanowienie Sąd naruszył zasadę swobodnego doboru środków dowodowych oraz błędnie zinterpretował pojęcie łańcucha zgodnych poszlak i w związku z tym naruszył reguły dotyczące ciężaru dowodu, w szczególności jeżeli chodzi o argumenty i przedstawione poszlaki dotyczące obliczania terminu, jakim dysponował wnoszący odwołanie w celu zaskarżenia decyzji ESDZ.
      Jedyny zarzut wysunięty przez wnoszącego odwołanie opiera się również na dyskryminacji, przeinaczeniu stanu faktycznego w zaskarżonym postanowieniu i oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez Sąd powodujących błędne uzasadnienie prawne.


title: Sprawa C-244/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 8 czerwca 2020 r – F.C.I. / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 8 czerwca 2020 r – F.C.I. / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)
      (Sprawa C-244/20)
      (2020/C 320/08)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: F.C.I.

         Druga strona postępowania: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy należy stwierdzić nieważność art. 3 ust. 2 dyrektywy 79/7 z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1), który wyłącza ze swojego zakresu stosowania świadczenia na rzecz osób pozostałych przy życiu oraz świadczenia rodzinne, lub traktować ten przepis jako nieważny ze względu na to, że jest on sprzeczny z podstawową zasadą prawa Unii Europejskiej, a mianowicie zasadą równości kobiet i mężczyzn, uznaną za jedną z podstawowych wartości Unii Europejskiej w art. 2 i 3 Traktatu o Unii Europejskiej i w art. 19 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz za prawo podstawowe w art. 21. ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również w wypracowanym przed wieloma laty i utrwalonym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości?

                  2)

                  Czy art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w świetle art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie środkowi krajowemu takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego (wynikającemu z wyroku Tribunal Constitucional nr 40/2014 z dnia 11 marca, orzecznictwa krajowego, które dokonało jego wykładni oraz reformy ustawodawczej, która go wdrożyła), który – w praktyce i z uwagi na ogólny brak wiedzy na temat wymogu formalizacji oraz brak okresu przejściowego na dostosowanie się do niego – początkowo uniemożliwił, a następnie bardzo utrudnił dostęp do renty wdowiej wynikającej z faktu pozostawania w związku partnerskim podlegającym katalońskiemu kodeksowi cywilnemu?

                  3)

                  Czy tak podstawową zasadę prawa Unii Europejskiej jak równość kobiet i mężczyzn, uznaną za wartość podstawową w art. 2 i 3 Traktatu o Unii Europejskiej, oraz zakaz dyskryminacji ze względu na płeć, uznany za prawo podstawowe w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 14 europejskiej konwencji Praw Człowieka, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie środkowi krajowemu takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego (wynikającemu z wyroku Tribunal Constitucional nr 40/2014 z dnia 11 marca, orzecznictwa krajowego, które dokonało jego wykładni oraz reformy ustawodawczej, która go wdrożyła), który – w praktyce i z uwagi na ogólny brak wiedzy na temat wymogu formalizacji oraz brak okresu przejściowego na dostosowanie się do niego – początkowo uniemożliwił, a następnie bardzo utrudnił dostęp do renty wdowiej wynikającej z faktu pozostawania w związku partnerskim podlegającym katalońskiemu kodeksowi cywilnemu, ze szkodą dla znacznie wyższego odsetka kobiet niż mężczyzn?

                  4)

                  Czy zakaz z uwagi na „urodzenie” lub ewentualnie „przynależność do mniejszości narodowej” jako powód lub „podstawa” dyskryminacji zakazanej na mocy art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 14 europejskiej konwencji praw człowieka należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie środkowi krajowemu, takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego (wynikającemu z wyroku Tribunal Constitucional nr 40/2014 z dnia 11 marca, orzecznictwa krajowego, które dokonało jego wykładni oraz reformy ustawodawczej, która go wdrożyła), który – w praktyce i z uwagi na ogólny brak wiedzy na temat wymogu formalizacji oraz brak okresu przejściowego na dostosowanie się do niego – początkowo uniemożliwił, a następnie bardzo utrudnił dostęp do renty wdowiej wynikającej z faktu pozostawania w związku partnerskim podlegającym katalońskiemu kodeksowi cywilnemu?

         (1)  Dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 1979, L 6, s. 24).


title: Sprawa C-258/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 1 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 11 czerwca 2020 r. – HV / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 1 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 11 czerwca 2020 r. – HV / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)
      (Sprawa C-258/20)
      (2020/C 320/09)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 1 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: HV

         Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy dyrektywę Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym [art. 60 ust. 4 Ley General de la Seguridad Social (powszechnej ustawy o zabezpieczeniu społecznym)], który przewiduje prawo do dodatku do świadczenia dla kobiet, które miały co najmniej dwoje biologicznych lub przysposobionych dzieci i które otrzymują świadczenia składkowe z tytułu emerytury, podczas gdy inne kobiety znajdujące się w identycznej sytuacji – zmagając się z takimi samymi trudnościami w utrzymaniu się na rynku pracy wynikającymi z faktu, że są kobietami – nie mają prawa do takiego dodatku do świadczenia emerytalnego, ponieważ dobrowolnie przeszły na wcześniejszą emeryturę, która zgodnie z prawem podlega bardziej rygorystycznym wymogom składkowym niż zwykła emerytura i takim samym lub bardzo zbliżonym wymogom w zakresie wieku?

         (1)  Dz.U. 1979, L 6, s. 24.


title: Sprawa C-267/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de León (Hiszpania) w dniu 15 czerwca 2020 r. – AB Volvo i DAF TRUCKS N.V. / RM

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de León (Hiszpania) w dniu 15 czerwca 2020 r. – AB Volvo i DAF TRUCKS N.V. / RM
      (Sprawa C-267/20)
      (2020/C 320/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de León

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszące odwołanie: AB Volvo i DAF TRUCKS N.V.

         Druga strona postępowania: RM

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 101 TFUE i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykładni przepisu krajowego, która – przyjmując za punkt odniesienia dla działania z mocą wsteczną dzień nałożenia kary, a nie dzień wystąpienia z powództwem – uznaje, że nie mają zastosowania z mocą wsteczną pięcioletni termin na wniesienie powództwa, przewidziany w art. 10 dyrektywy [2014/104/UE], ani [jej] art. 17 dotyczący oszacowania przez sąd wysokości szkody?

                  2)

                  Czy art. 22 ust. 2 dyrektywy 2014/104/UE (1) i termin „z mocą wsteczną” należy interpretować w ten sposób, że art. 10 tej dyrektywy ma zastosowanie do powództwa takiego jak powództwo w postępowaniu głównym, które wniesiono wprawdzie po wejściu w życie dyrektywy i przepisu dokonującego transpozycji, lecz odnosi się ono do wcześniejszych okoliczności faktycznych lub kar?

                  3)

                  Czy w ramach stosowania przepisu takiego jak art. 76 Ley de Defensa de la Competencia (ustawy o ochronie konkurencji) art. 17 dyrektywy 2014/104/UE odnoszący się do oszacowania przez sąd wysokości szkody należy interpretować w ten sposób, że jest to przepis o charakterze proceduralnym, który ma zastosowanie do postępowania głównego, w którym powództwo wniesiono po wejściu w życie przepisu krajowego dokonującego transpozycji?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowego (Dz.U. 2014, L 349, s. 1).


title: Sprawa C-268/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Ceuta (Hiszpania) w dniu 16 czerwca 2020 r. – XV / Cajamar Caja Rural S.C.C.

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Ceuta (Hiszpania) w dniu 16 czerwca 2020 r. – XV / Cajamar Caja Rural S.C.C.
      (Sprawa C-268/20)
      (2020/C 320/11)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Ceuta

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: XV.

         Strona pozwana: Cajamar Caja Rural S.C.C.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego zgodna z prawem Unii jest okoliczność, iż Tribunal Supremo ustalił w wyrokach od 44 do 49 z dnia 23 stycznia 2009 r. jako jednoznaczne kryterium regułę, zgodnie z którą w umowach kredytu hipotecznego zawartych z konsumentami niewynegocjowany warunek stanowiący, że wszystkie koszty związane z uruchomieniem transakcji kredytu hipotecznego muszą zostać przeniesione na kredytobiorcę, jest nieuczciwy, przy czym poszczególne pozycje kosztowe zawarte we wspomnianym nieuczciwym warunku uznanym za nieważny zostają rozdzielone między instytucję bankową, która narzuciła ten warunek, a konsumenta będącego kredytobiorcą – w celu ograniczenia zwrotu kwot nienależnie zapłaconych w wyniku zastosowania ustawodawstwa krajowego?
                  Oraz czy w świetle z dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego jest zgodna z prawem Unii okoliczność, że Tribunal Supremo dokonuje wykładni uzupełniającej warunku nieważnego z powodu jego nieuczciwego charakteru, w przypadku gdy usunięcie tego warunku i wynikających z niego skutków nie wpływa na dalsze obowiązywanie umowy kredytu hipotecznego?

                  2)

                  Ponadto, czy w odniesieniu do art. 394 LEC, ustanawiającego kryterium obiektywnej wymagalności w zakresie kosztów postępowania, należy uznać, że w przypadku gdy zostanie stwierdzona nieważność nieuczciwego warunku dotyczącego kosztów, lecz skutki tej nieważności są ograniczone do wspomnianego wyżej podziału kosztów, powyższe stanowi naruszenie określonych w prawie Unii Europejskiej zasad skuteczności i braku związania w razie częściowego uwzględnienia żądań w wyroku oraz czy można interpretować tę okoliczność jako wywołującą odwrotny skutek odstraszający, a w konsekwencji brak ochrony uzasadnionych interesów konsumentów i użytkowników?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa C-281/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 26 czerwca 2020 r. – Ferimet S.L. / Administración General del Estado

text:
               28.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 26 czerwca 2020 r. – Ferimet S.L. / Administración General del Estado
      (Sprawa C-281/20)
      (2020/C 320/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ferimet S.L.

         Druga strona postępowania: Administración General del Estado

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 168 i odpowiadające mu przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz wynikająca z tej dyrektywy zasada neutralności podatkowej, jak również orzecznictwo TSUE w przedmiocie jego wykładni należy interpretować w ten sposób, że nie zezwalają one na odliczenie naliczonego VAT tym przedsiębiorcom, którzy podlegając opodatkowaniu w ramach systemu odwrotnego obciążenia, lub posługując się terminologią prawa UE mechanizmowi odwrotnego obciążenia, wydają dokument potwierdzający (fakturę) transakcję zakupu towarów, czego dokonują poprzez wskazanie w tym potwierdzeniu fikcyjnego dostawcy, przy czym nie ma wątpliwości, że zakupu rzeczywiście dokonał dany przedsiębiorca, który wykorzystał zakupione materiały w swojej działalności gospodarczej lub handlowej?

                  2)

                  W przypadku, gdyby praktyka taka jak opisana – którą należy uznać za znaną zainteresowanej stronie – mogła zostać zakwalifikowana jako nadużycie lub oszustwo w celu niedopuszczenia do odliczenia naliczonego VAT, czy w celu odmowy tego odliczenia, konieczne jest wykazanie istnienia korzyści podatkowej niezgodnej z celami regulacji dotyczącej VAT?

                  3)

                  Wreszcie, jeżeli taki dowód jest konieczny, czy korzyść podatkowa, która umożliwiałaby odmowę odliczenia i która, w zależności od przypadku, musi być zidentyfikowana w konkretnym przypadku, powinna dotyczyć wyłącznie samego podatnika (nabywcy towarów), czy też powinno być możliwe uczestnictwo innych stron czynności?

         (1)  Dz. U. 2006, L 347, s. 1.