title: Sprawa C-560/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 13 września 2021 r. – ZS/Zweckverband „Kommunale Informationsverarbeitung Sachsen” KISA, Körperschaft des öffentlichen Rechts

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 13 września 2021 r. – ZS/Zweckverband „Kommunale Informationsverarbeitung Sachsen” KISA, Körperschaft des öffentlichen Rechts
      (Sprawa C-560/21)
      (2022/C 37/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ZS

         Strona pozwana: Zweckverband „Kommunale Informationsverarbeitung Sachsen” KISA, Körperschaft des öffentlichen Rechts

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 38 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych; zwanego dalej „RODO”) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak w niniejszej sprawie § 6 ust. 4 zdanie pierwsze Bundesdatenschutzgesetz (federalnej ustawy o ochronie danych), na mocy którego niedozwolone jest odwołanie inspektora ochrony danych przez administratora będącego jego pracodawcą, niezależnie od tego, czy następuje ono z powodu wypełniania jego zadań?
                  W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy art. 38 ust. 3 zdanie drugie RODO jest oparty na wystarczającej podstawie upoważniającej, w szczególności w zakresie, w jakim obejmuje inspektorów ochrony danych pozostających w stosunku pracy z administratorem?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. z 2016 L 119, s. 1).


title: Sprawa C-587/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-632/19, DD/FRA, wniesione w dniu 23 września 2021 r. przez DD

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-632/19, DD/FRA, wniesione w dniu 23 września 2021 r. przez DD
      (Sprawa C-587/21 P)
      (2022/C 37/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: DD (przedstawiciel: N. Lorenz, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

                  —

                  w rezultacie

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) z dnia 19 listopada 2018 r. oddalającej wniosek skarżącego złożony na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego;

                              —

                              ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora FRA z dnia czerwca 2018 r., doręczonej w dniu 13 czerwca 2018 r., oddalającej zażalenie skarżącego na wspomnianą wyżej decyzję z dnia 19 listopada 2019 r. wniesione na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                              —

                              zasądzenie na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę, szczegółowo określoną w niniejszym odwołaniu, szacowaną ex aequo et bono na 100 000 EUR;

                              —

                              obciążenie FRA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Naruszenie prawa i przeinaczenie materiału dowodowego w odniesieniu do opisu okoliczności faktycznych.
      Naruszenie prawa oraz naruszenie zasady pewności prawa w odniesieniu do pierwszego zarzutu niezgodności z prawem.
      Naruszenie prawa, naruszenie zasady res iudicata, niewystarczające uzasadnienie, nierozpoznanie zarzutu skarżącego oraz przeinaczenie materiału dowodowego w odniesieniu do drugiego zarzutu niezgodności z prawem.
      Naruszenie prawa, oczywisty błąd w ocenie i niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do trzeciego zarzutu niezgodności z prawem.
      Naruszenie prawa, przeinaczenie materiału dowodowego, oczywisty błąd w ocenie, zarzut działania przez Sąd ultra vires i ultra petita, zarzut błędnego odrzucenia przez Sąd wniosku skarżącego o zobowiązanie go do przedstawienia dokumentu mającego znaczenie w sprawie oraz niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do czwartego zarzutu niezgodności z prawem.
      Naruszenie prawa, niewystarczające uzasadnienie, błędna kwalifikacja okoliczności faktycznych, przeinaczenie materiału dowodowego oraz oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do piątego zarzutu niezgodności z prawem.
      Naruszenie prawa, przeinaczenie materiału dowodowego, nierozpoznanie zarzutu skarżącego, błędna kwalifikacja prawna, zarzut działania przez Sąd ultra petita, zarzut błędnego odrzucenia przez Sąd wniosku skarżącego o zobowiązanie go do przedstawienia dokumentu mającego znaczenie w sprawie, niepełne rozpatrzenie skargi oraz zarzut mobbingu podniesiony przez skarżącego w odniesieniu do szóstego zarzutu niezgodności z prawem.
      Naruszenie prawa w odniesieniu do części dotyczącej rzeczywistej krzywdy, jaką miał ponieść, oraz związku przyczynowego.


title: Sprawa C-590/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos (Grecja) w dniu 23 września 2021 r. – Charles Taylor Adjusting Limited, FD/Starlight Shipping Company, Overseas Marine Enterprises INC

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos (Grecja) w dniu 23 września 2021 r. – Charles Taylor Adjusting Limited, FD/Starlight Shipping Company, Overseas Marine Enterprises INC
      (Sprawa C-590/21)
      (2022/C 37/14)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Areios Pagos

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Charles Taylor Adjusting Limited, FD

         Druga strona postępowania: Starlight Shipping Company, Overseas Marine Enterprises INC

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wyrażenie „oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym Unii”, a w konsekwencji z krajowym porządkiem publicznym, które stanowi podstawę odmowy uznania i stwierdzenia wykonalności zgodnie z art. 34 pkt 1 i art. 45 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 (1), należy rozumieć w ten sposób, że oprócz wyraźnych anti-suit injunctions, które zakazują wszczynania i dalszego prowadzenia postępowań przed sądem innego państwa członkowskiego, dotyczy ono również orzeczeń lub postanowień wydanych przez sądy państw członkowskich: i) które uniemożliwiają lub utrudniają wnoszącemu skargę kasacyjną uzyskanie ochrony sądowej ze strony sądu innego państwa członkowskiego lub dalsze prowadzenie toczących się już przed tym sądem postępowań; oraz ii) czy stanowi to zatem ingerencję w jurysdykcję sądu innego państwa członkowskiego do rozpoznania danego sporu, który już jest przed nim zawisły i który już do niego wniesiono, i która to ingerencja jest uznana za zgodną z porządkiem publicznym Unii? W szczególności, czy uznanie lub stwierdzenie wykonalności orzeczenia lub postanowienia sądu państwa członkowskiego, które przyznaje z góry tymczasowe odszkodowanie pieniężne wnioskodawcom ubiegającym się o uznanie i stwierdzenie wykonalności z tytułu kosztów i wydatków poniesionych w związku z wniesieniem powództwa lub dalszym prowadzeniem postępowania przed sądem innego państwa członkowskiego, jest sprzeczne z porządkiem publicznym Unii w rozumieniu art. 34 pkt 1 i art. 45 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 ze względu na to, że: a) po rozpoznaniu tego powództwa sprawa podlega ugodzie należycie zawartej i potwierdzonej przez sąd państwa członkowskiego, który wydaje orzeczenie lub postanowienie; oraz b) sąd innego państwa członkowskiego, do którego druga strona postępowania wytoczyła nowe powództwo, nie ma jurysdykcji na podstawie klauzuli przyznającej jurysdykcję wyłączną?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy oczywista i bezpośrednia sprzeczność z krajowym porządkiem publicznym – zgodnie z przywołanymi powyżej podstawowymi koncepcjami kulturowymi i prawnymi przyjętymi w państwie oraz podstawowymi zasadami prawa greckiego, które dotyczą samej istoty prawa do ochrony sądowej (art. 8 i 20 konstytucji greckiej, art. 33 greckiego kodeksu cywilnego oraz zasada ochrony tego prawa, określona w art. 176 i art. 173 ust. 1–3, art. 185, 205 i 191 greckiego kodeksu postępowania cywilnego, o którym mowa w pkt 6 uzasadnienia), a także art. 6 ust. 1 EKPC, w związku z czym możliwe jest w takim przypadku odstąpienie od stosowania prawa Unii dotyczącego swobodnego przepływu orzeczeń sądowych, a brak uznania orzeczenia z powodu tej przeszkody jest zgodny z koncepcjami, które przyjmują i promują europejski punkt widzenia – stanowi w myśl art. 34 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001, zgodnie z wykładnią nadaną mu przez Trybunał, podstawę do tego, by uniemożliwić uznanie i wykonanie w Grecji wyżej wspomnianych orzeczenia i postanowień (pkt I) wydanych przez sądy innego państwa członkowskiego (Zjednoczonego Królestwa)?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa T-731/21: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2021 r. – Společnost pro eHealth databáze/Komisja

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/43

      Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2021 r. – Společnost pro eHealth databáze/Komisja
      (Sprawa T-731/21)
      (2022/C 37/57)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Společnost pro eHealth databáze, a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat P. Konečný)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2021) 6597 z dnia 2 września 2021 r.,

                  —

                  obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady niedziałania wstecz i nieprawidłowego zastosowania surowszych warunków związanych z udziałem w projekcie.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie może odwoływać się do obowiązków wynikających z niewiążącego dokumentu, gdyż o jego istnieniu strony umowy nie wiedziały i nigdy nie zgodziły się na jego stosowanie.

                              —

                              Następnie strona skarżąca twierdzi, że odwołanie się do obowiązków wynikających z tego niewiążącego dokumentu zostało wykorzystane przez stronę pozwaną z naruszeniem przedmiotowej umowy o udzielenie dotacji.

                              —

                              Jednocześnie strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła zasadę niedziałania wstecz, odwołując się do zastosowania surowszych formalnych wymogów wypływających z dokumentu utworzonego później niż miało miejsce podpisanie umowy o udzielenie dotacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady legalności aktu prawnego z powodu nieuwzględnienia przedstawionych dowodów.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie uwzględniła dowodów przedstawionych przez nią w końcowym sprawozdaniu z przeprowadzonego audytu finansowego, mimo że powinna była to uczynić, w związku z czym naruszyła zasadę legalności aktu prawnego.

                              —

                              Ponadto strona skarżąca twierdzi, że przedstawione dowody zostały załączone na wniosek audytora.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady legalności aktu prawnego polegającego na popełnieniu błędu w obliczeniu.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana popełniła błąd przy ustalaniu kwoty, na podstawie której obliczono kwotę, którą strona skarżąca ma zwrócić stronie pozwanej.

                              —

                              Strona skarżąca oponuje, że w przypadku gdyby zwróciła kwotę, którą obliczyła strona pozwana, dokonałaby zwrotu kwoty, która nigdy nie została jej oddana do dyspozycji, w związku z czym oddałaby stronie pozwanej znacznie wyższą kwotę.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi, że miał jej zostać przyznany zwrot kosztów personelu co najmniej w wysokości średnich wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w latach 2008–2011 w spółkach IT w Republice Czeskiej. Strona skarżąca uważa, że nieprzyznanie tego zwrotu kosztów stanowi zachowanie strony pozwanej, które jest niesprawiedliwe i nieproporcjonalne.


title: Sprawa T-732/21: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2021 r. Asociación de Elaboradores de Cava de Requena/Komisja

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/44

      Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2021 r. Asociación de Elaboradores de Cava de Requena/Komisja
      (Sprawa T-732/21)
      (2022/C 37/58)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Asociación de Elaboradores de Cava de Requena (Requena, Hiszpania) (przedstawiciele: G. Guillem Carrau, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności publikacji, zgodnie z art. 17 ust. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/33 (1) z dnia 17 października 2018 r., ogłoszenia o zatwierdzeniu standardowej zmiany specyfikacji produktu „Cava”, ChNP-ES-A0735-AM10 (2).

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zdaniem skarżącego Komisja naruszyła istotny wymóg proceduralny przy rozpatrywaniu zmiany będącej przedmiotem niniejszej sprawy, ponieważ wiedziała, że zmiana ta była jeszcze przedmiotem odwołania przed sądami Królestwa Hiszpanii i nie zawiesiła postępowania, wbrew mającemu zastosowanie orzecznictwu dotyczącemu art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Komisja naruszyła traktaty z następujących powodów: Potraktowała ona tę zmianę jako zmianę standardową, mimo że chodziło o „zmianę na poziomie Unii” w rozumieniu art. 14 ust. 1 lit. c) i d) oraz pozostających z tym w związku przepisów (m.in. art. 15, 17 i 55 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/33 z dnia 17 października 2017 r. oraz art. 6 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/34 (3). Wymóg, zgodnie z którym mniejsza jednostka geograficzna musi odpowiadać gminie Requena, jest sprzeczny z ogólną zasadą dokładności w etykietowaniu fakultatywnym oraz prawem konsumenta do możliwości zidentyfikowania pochodzenia produktu [art. 120 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (4) oraz art. 55 ust. 1 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/33 z dnia 17 października 2018 r.]. Zmiana ta jest sprzeczna z prawami producentów stowarzyszenia nabytymi w ciągu prawie 40 lat nieprzerwanego używania nazwy CAVA DE REQUENA i odpowiadającej jej podstawy (wyrok nr 1893/1989 Tribunal Supremo del Reino de España [Sądu Najwyższego Królestwa Hiszpanii] i z decyzjami wykonawczymi z 1991 r.) jak również z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2019/33 z dnia 17 października 2018 r., którego art. 40 poprzez odesłanie do art. 119 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013, nakłada obowiązek wskazania miejsca pochodzenia na etykiecie i że wbrew wszelkim twierdzeniom wskazanie kodu pocztowego nie jest wystarczające. Zmiana ta jest sprzeczna z zasadą równego traktowania innych producentów CAVA, którzy mogą mieć mniejszą jednostkę geograficzną i mogą powoływać się wobec konsumenta na pochodzenie geograficzne produktu. Zmiana narusza zasady dostępu do rynku ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości w kontekście swobodnego przepływu towarów (art. 34 i nast. TFUE) i umożliwia koncentrację popytu na CAVA na rynku, co jest sprzeczne z art. 101 TFUE.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/33 z dnia 17 października 2018 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do wniosków o objęcie ochroną nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i określeń tradycyjnych w sektorze wina, procedury zgłaszania sprzeciwu, ograniczeń stosowania, zmian w specyfikacji produktu, unieważnienia ochrony oraz etykietowania i prezentacji (Dz.U. 2019, L 9, s. 2).

         (2)  Dz.U. 2021, C 369, s. 2.

         (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/34 z dnia 17 października 2018 r. ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do wniosków o objęcie ochroną nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i określeń tradycyjnych w sektorze wina, procedury zgłaszania sprzeciwu, zmian w specyfikacji produktu, rejestru chronionych nazw, unieważnienia ochrony i stosowania symboli oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do odpowiedniego systemu kontroli (Dz.U. 2019, L 9, s. 46).

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. 2013 L 347, s. 671).


title: Sprawa T-734/21: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2021 r. – The Chord Company/EUIPO – AVSL Group (CHORD)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/45

      Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2021 r. – The Chord Company/EUIPO – AVSL Group (CHORD)
      (Sprawa T-734/21)
      (2022/C 37/59)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: The Chord Company Ltd (Wiltshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat A. Deutsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: AVSL Group Ltd (Manchester, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy CHORD – unijny znak towarowy nr 8 254 229

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 sierpnia 2021 r. w sprawie R 1664/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania przed Sądem, postępowania przed izbą odwoławczą i postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 27 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 i art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym zgodnie z art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-735/21: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2021 r. – Aprile and Commerciale Italiana/EUIPO – DC Comics partnership (Urządzenie ze stylizowanym wizerunkiem czarnego nietoperza w białej owalnej ramie)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/46

      Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2021 r. – Aprile and Commerciale Italiana/EUIPO – DC Comics partnership (Urządzenie ze stylizowanym wizerunkiem czarnego nietoperza w białej owalnej ramie)
      (Sprawa T-735/21)
      (2022/C 37/60)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Aprile (San Giuseppe Vesuviano, Włochy), Commerciale Italiana Srl (Nola, Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Saettel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: DC Comics partnership (Burbank, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Urządzenie ze stylizowanym wizerunkiem czarnego nietoperza w białej owalnej ramie) – unijny znak towarowy nr 38 158

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2021 r. w sprawie R 1447/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz interwenienta kosztami postępowania, zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-737/21: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2021 r. – Refractory Intellectual Property/EUIPO (e-tech)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/47

      Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2021 r. – Refractory Intellectual Property/EUIPO (e-tech)
      (Sprawa T-737/21)
      (2022/C 37/61)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Refractory Intellectual Property GmbH & Co. KG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat J. Schmidt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego e-tech – zgłoszenie nr 18 274 481

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 września 2021 r. w sprawie R 548/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-738/21: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2021 r. – Bora Creations/EUIPO (essence)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/47

      Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2021 r. – Bora Creations/EUIPO (essence)
      (Sprawa T-738/21)
      (2022/C 37/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Bora Creations, SL (Andratx, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange i M. Ebner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „essence” – zgłoszenie nr 18 269 704

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 września 2021 r. w sprawie R 693/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie zarejestrowania zgłoszonego unijnego znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-741/21: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2021 r. – LG Electronics/EUIPO – ZTE Deutschland (V10)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/48

      Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2021 r. – LG Electronics/EUIPO – ZTE Deutschland (V10)
      (Sprawa T-741/21)
      (2022/C 37/63)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Bölling)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ZTE Deutschland (Düsseldorf, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „V10” – unijny znak towarowy nr 14 328 892

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2021 r. w sprawie R 2101/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddala jej odwołanie od decyzji o unieważnieniu prawa do znaku w odniesieniu tylko do smartfonów, telefonów komórkowych i smartfonów na nadgarstek;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na niedostateczne rozróżnienie między towarami objętymi unieważnieniem prawa do znaku;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na niespójną argumentację dotyczącą postrzegania przez odbiorców;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na stwierdzenie braku samoistnego charakteru;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na stwierdzenie braku łatwo rozpoznawalnego charakteru;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na stwierdzenie braku specyficznego, precyzyjnego i obiektywnego charakteru.


title: Sprawa T-742/21: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2021 r. – Preventicus / EUIPO (NIGHTWATCH)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/49

      Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2021 r. – Preventicus / EUIPO (NIGHTWATCH)
      (Sprawa T-742/21)
      (2022/C 37/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Preventicus GmbH (Jena, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Zecher)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Nightwatch” – zgłoszenie nr 17 996 007 – Oddalenie – Wniosek o konwersję zgłoszenia unijnego znaku towarowego na zgłoszenie krajowego znaku towarowego Zjednoczonego Królestwa

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 września 2021 r. w sprawie R 1241/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Sądem oraz kosztami postępowania odwoławczego i procedury rozpatrywania wniosku.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie 139 ust. 1 w związku z art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie wyrażonego w art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  —

                  Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym wyrażonego w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-743/21: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2021 r. – Ryanair/Komisja

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/50

      Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2021 r. – Ryanair/Komisja
      (Sprawa T-743/21)
      (2022/C 37/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciel: adwokaci E. Vahida, F-C. Laprévote, V. Blanc, D. Pérez de Lamo, S. Rating i I.-G. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA. 57369 (2020/N) – Portugalia – Pomoc na ratowanie TAP SGPS (1); i

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że pozwana naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w ocenie, twierdząc, że pomoc państwa jest objęta przedmiotowym zakresem stosowania wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji, bez prawidłowego ustalenia, czy trudności skarżącego są zbyt poważne, by sam mógł je rozwiązać, są dla niego specyficzne i nie wynikają z arbitralnego rozdziału kosztów w ramach grupy, do której należy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy błędnego zastosowania przez pozwaną art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. Skarżący utrzymuje, że sprawowana przez pozwaną kontrola spełnienia przesłanki zgodności pomocy z celem leżącym we wspólnym interesie oraz przeprowadzona przez nią ocena stosowności i proporcjonalności pomocy na ratowanie oraz jej negatywnych skutków zawiera błędy prawne i oczywiste błędy w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że zaskarżona decyzja narusza zasady niedyskryminacji i swobody świadczenia usług [stosowane do transportu lotniczego rozporządzeniem (WE) nr 1008/2008 (2)) oraz zasadę swobody przedsiębiorczości.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy tego, że strona pozwana nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo poważnych trudności i naruszyła prawa proceduralne skarżącego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy tego, że zaskarżona decyzja narusza obowiązek uzasadnienia ciążący na Komisji na podstawie art. 296 ust. 2 TFUE.

         (1)  Dz.U. 2021, C 345, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (wersja przekształcona) (Dz.U. 2008, L 293, s. 3).


title: Sprawa T-744/21: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2021 r. – Medela/EUIPO (MAXFLOW)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/51

      Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2021 r. – Medela/EUIPO (MAXFLOW)
      (Sprawa T-744/21)
      (2022/C 37/66)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Medela Holding AG (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciele: Rechtsanwälte M. Hartmann i S. Fröhlich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MAXFLOW – zgłoszenie nr 18 328 426

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 sierpnia 2021 r. w sprawie R 876/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-745/21: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2021 r. – Rotkäppchen-Mumm Sektkellereien/EUIPO – Cantina San Donaci (Passo Lungo)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/51

      Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2021 r. – Rotkäppchen-Mumm Sektkellereien/EUIPO – Cantina San Donaci (Passo Lungo)
      (Sprawa T-745/21)
      (2022/C 37/67)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rotkäppchen-Mumm Sektkellereien GmbH (Freyburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Schmidt-Hern i A. Lubberger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cantina Sociale Cooperativa San Donaci (San Donaci, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Passo Lungo – zgłoszenie nr 18 082 770

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 września 2021 r. w sprawie R 130/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 46 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-747/21: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2021 r. – Borussia VfL 1900 Mönchengladbach/EUIPO – Neng (Fohlenelf)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/52

      Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2021 r. – Borussia VfL 1900 Mönchengladbach/EUIPO – Neng (Fohlenelf)
      (Sprawa T-747/21)
      (2022/C 37/68)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Borussia VfL 1900 Mönchengladbach GmbH (Mönchengladbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Kitzberger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: David Neng (Brüggen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Fohlenelf” – unijny znak towarowy nr 12 246 898

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 września 2021 r. w sprawie R 2126/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w poprzedzających postępowaniach.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 97 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-749/21: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2021 r. – Gerhard Grund Gerüste/EUIPO – Josef Grund Gerüstbau (Josef Grund Gerüstbau)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/53

      Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2021 r. – Gerhard Grund Gerüste/EUIPO – Josef Grund Gerüstbau (Josef Grund Gerüstbau)
      (Sprawa T-749/21)
      (2022/C 37/69)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gerhard Grund Gerüste (Kamp-Lintfort, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lee)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Josef Grund Gerüstbau GmbH (Erfurt, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Josef Grund Gerüstbau – unijny znak towarowy nr 17 372 178

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2021 r. w sprawie R 1925/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i unieważnienie w całości unijnego znaku towarowego nr 17 372 178;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenientki kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-752/21: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2021 r. – Associação do Socorro e Amparo/EUIPO – De Bragança (quis ut Deus)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/53

      Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2021 r. – Associação do Socorro e Amparo/EUIPO – De Bragança (quis ut Deus)
      (Sprawa T-752/21)
      (2022/C 37/70)
      Język skargi: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Associação do Socorro e Amparo (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J. Motta Veiga)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Duarte Pio De Bragança (Sintra, Portugalia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy quis ut Deus – unijny znak towarowy nr 9 131 566

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 października 2021 r. w sprawie R 581/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi i zgodnie z jej żądaniami zastąpienie decyzji Czwartej Izby Odwoławczej decyzją stwierdzającą wygaśnięcie unijnego znaku towarowego nr 9131566 dla wszystkich chronionych nim towarów i usług na podstawie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, ponieważ znak towarowy nie był rzeczywiście używany przez nieprzerwany okres pięciu lat;

                  —

                  obciążenie pozwanych kosztami sądowymi i innymi wydatkami, w tym honorariami adwokackimi w wysokości, która zostanie ustalona w późniejszym czasie.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-755/21: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2021 r. – Illumina/Komisja

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/54

      Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2021 r. – Illumina/Komisja
      (Sprawa T-755/21)
      (2022/C 37/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Illumina, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Beard, Barrister-at-law i adwokat P. Chappatte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 października 2021 r. w sprawie COMP/M.10493, wydanej na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) [zwanego dalej „rozporządzeniem nr 139/2004”] (1), (i) stwierdzającej, że spółka Illumina dokonała nabycia spółki GRAIL z naruszeniem art. 7 rozporządzenia nr 139/2004; (ii) nakładającej na spółki Illumina i GRAIL środki tymczasowe określone w części 4.7 decyzji; oraz (iii) zobowiązującej spółki Illumina i GRAIL do wdrożenia lub zapewnienia wdrożenia takich środków bezzwłocznie pod rygorem okresowych kar pieniężnych (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja wykracza poza zakres kompetencji Komisji, ponieważ art. 7 rozporządzenia nr 139/2004 nie miał zastosowania. W szczególności:

                              —

                              Przysługująca Komisji na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 139/2004 kompetencja do wydania zaskarżonej decyzji była uzależniona od tego, że koncentracji dokonano z naruszeniem art. 7.

                              —

                              Jeżeli skarga spółki Illumina w sprawie T-227/21 na decyzję o odesłaniu sprawy zostanie uwzględniona i zostanie stwierdzona nieważność decyzji o odesłaniu sprawy, to w takim wypadku spółka Illumina nigdy nie podlegała wynikającemu z art. 7 rozporządzenia nr 139/2004 obowiązkowi zawieszenia dokonania koncentracji, a zatem Komisja nie miała kompetencji do wydania zaskarżonej decyzji lub jakiejkolwiek jej części.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nieproporcjonalnego charakteru przepisów dotyczących finansowania w zaskarżonej decyzji. W szczególności:

                              —

                              Zawarty w zaskarżonej decyzji wymóg, by spółka zapewniła finansowanie spółce GRAIL na warunkach uniemożliwiających spółce Illumina poznanie celu, na jaki wykorzystywane są środki pieniężne, jest nieproporcjonalny, ponieważ spółka Illumina w niezwłoczny sposób potrzebuje takich informacji w celu spełnienia innych zobowiązań prawnych.

                              —

                              Obawy Komisji można by z łatwością uwzględnić za pomocą znacznie mniej inwazyjnych środków.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nieproporcjonalnego charakteru zaskarżonej decyzji w traktowaniu wcześniejszych zobowiązań umownych spółki lub nieprzedstawienia przez Komisję wystarczającego uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności:

                              —

                              Rozumowanie Komisji jest zawiłe, a zatem uchybia obowiązkowi dostatecznego uzasadnienia jej decyzji.

                              —

                              Z zaskarżonej decyzji w nieproporcjonalny sposób wynika zobowiązanie spółki Illumina do naruszenia wcześniejszych zobowiązań umownych do przedstawienia informacji poszczególnym posiadaczom instrumentów finansowych.

         (1)  Dz.U. 2004 L 24, s. 1.


title: Sprawa T-757/21: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2021 r – Activa – Grillküche/EUIPO – Targa (Urządzenie do grillowania)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/55

      Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2021 r – Activa – Grillküche/EUIPO – Targa (Urządzenie do grillowania)
      (Sprawa T-757/21)
      (2022/C 37/72)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Activa – Grillküche GmbH (Selb, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Stangl i M. Würth)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Targa GmbH (Soest, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór unijny nr 3 056 449–0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2021 r. w sprawie R 1651/2020-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i decyzji nr ICD 104479 Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 12 czerwca 2020 r w całości;

                  —

                  unieważnienie prawa do spornego wzoru;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 63 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 63 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-759/21: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2021 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – The a2 Milk Company (A2)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/56

      Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2021 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – The a2 Milk Company (A2)
      (Sprawa T-759/21)
      (2022/C 37/73)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz i J. Thomsen, lawyers)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The a2 Milk Company Ltd (Auckland, Nowa Zelandia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego A2 – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 438 650

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 października 2021 r. w sprawie R 2447/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO z dnia 17 listopada 2020 r. i oddalenie sprzeciwu nr B 3080425 w całości oraz umożliwienie przeprowadzenia międzynarodowej rejestracji nr WO 1438650 wskazującej Unię Europejską, oraz;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem oraz obciążenie potencjalnego interwenienta kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-714/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawach połączonych T-720/19 – T-725/19, Ashworth i in./Parlament, wniesione w dniu 25 listopada 2021 r. przez Françoise Grossetête (T-722/19)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawach połączonych T-720/19 – T-725/19, Ashworth i in./Parlament, wniesione w dniu 25 listopada 2021 r. przez Françoise Grossetête (T-722/19)
      (Sprawa C-714/21 P)
      (2022/C 37/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Françoise Grossetête (przedstawiciele: J.M. Martínez Gimeno, abogado, D. Sarmiento Ramírez-Escudero, abogado, E. Arnaldos Orts, abogado, F. Doumont, avocat)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

                  —

                  rozstrzygnięcie sporu i stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu, jaką stanowi ustalenie wysokości należnego wnoszącej odwołanie uzupełniającego świadczenia emerytalnego z tego względu, że wprowadza ona specjalną opłatę w wysokości 5 % nominalnej kwoty tego świadczenia, wpłacaną bezpośrednio do funduszu dobrowolnych uzupełniających świadczeń emerytalnych;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem w sprawie T-722/19.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty odwołania dotyczą: (i) braku kompetencji Prezydium do przyjęcia decyzji Prezydium z 2018 r., w szczególności w zakresie w jakim ustanawia ona przesłanki materialne w odniesieniu do praw w trakcie nabywania przed wejściem w życie statutu posła do Parlamentu Europejskiego; (ii) naruszenia art. 27 ust. 2 zdanie pierwsze statutu posła do Parlamentu Europejskiego ze względu na brak poszanowania praw w takcie nabywania przed wyjściem w życie tego statutu; (iii) naruszenia zasad równości i niedyskryminacji oraz zasady proporcjonalności; (iv) naruszenia zasady pewności prawa (brak środków przejściowych) i zasady uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-715/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawach połączonych T-240/20 – T-245/20, Arnaoutakis i in./Parlament, wniesione w dniu 25 listopada 2021 r. przez Gerarda Galeote (T-243/20)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawach połączonych T-240/20 – T-245/20, Arnaoutakis i in./Parlament, wniesione w dniu 25 listopada 2021 r. przez Gerarda Galeote (T-243/20)
      (Sprawa C-715/21 P)
      (2022/C 37/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Gerardo Galeote (przedstawiciele: J.M. Martínez Gimeno, abogado, D. Sarmiento Ramírez-Escudero, abogado, E. Arnaldos Orts, abogado, F. Doumont, avocat)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

                  —

                  rozstrzygnięcie sporu i stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu w zakresie w jakim odrzuca ona – ze względu na nieosiągnięcie przez wnoszącego odwołanie wymaganego wieku 65 lat – jego wniosek o przyznanie mu prawa do dobrowolnego uzupełniającego świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem w sprawie T-243/20.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty odwołania dotyczą: (i) braku kompetencji Prezydium do przyjęcia decyzji Prezydium z 2018 r., w szczególności w zakresie w jakim ustanawia ona przesłanki materialne w odniesieniu do praw w trakcie nabywania przed wejściem w życie statutu posła do Parlamentu Europejskiego; (ii) naruszenia art. 27 ust. 2 zdanie pierwsze statutu posła do Parlamentu Europejskiego ze względu na brak poszanowania praw w takcie nabywania przed wyjściem w życie tego statutu; (iii) naruszenia zasad równości i niedyskryminacji oraz zasady proporcjonalności; (iv) naruszenia zasady pewności prawa (brak środków przejściowych) i zasady uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-716/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawach połączonych T-240/20 – T-245/20, Arnaoutakis i in./Parlament, wniesione w dniu 25 listopada 2021 r. przez Grahama R. Watsona (T-245/20)

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawach połączonych T-240/20 – T-245/20, Arnaoutakis i in./Parlament, wniesione w dniu 25 listopada 2021 r. przez Grahama R. Watsona (T-245/20)
      (Sprawa C-716/21 P)
      (2022/C 37/31)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Graham R. Watson (przedstawiciele: J.M. Martínez Gimeno, abogado, D. Sarmiento Ramírez-Escudero, abogado, E. Arnaldos Orts, abogado, F. Doumont, avocat)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

                  —

                  rozstrzygnięcie sporu i stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu w zakresie w jakim odrzuca ona – ze względu na nieosiągnięcie przez wnoszącego odwołanie wymaganego wieku 65 lat – jego wniosek o przyznanie mu prawa do dobrowolnego uzupełniającego świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem w sprawie T-245/20.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty odwołania dotyczą: (i) braku kompetencji Prezydium do przyjęcia decyzji Prezydium z 2018 r., w szczególności w zakresie w jakim ustanawia ona przesłanki materialne w odniesieniu do praw w trakcie nabywania przed wejściem w życie statutu posła do Parlamentu Europejskiego; (ii) naruszenia art. 27 ust. 2 zdanie pierwsze statutu posła do Parlamentu Europejskiego ze względu na brak poszanowania praw w takcie nabywania przed wyjściem w życie tego statutu; (iii) naruszenia zasad równości i niedyskryminacji oraz zasady proporcjonalności; (iv) naruszenia zasady pewności prawa (brak środków przejściowych) i zasady uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-739/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawach połączonych T-639/14 RENV, T-352 i T-740/17, Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)/Komisja Europejska popierana przez Mytilinaios AE – Omilos Epicheiriseon, wniesione w dniu 1 grudnia 2021 r. przez Komisję Europejską

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawach połączonych T-639/14 RENV, T-352 i T-740/17, Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)/Komisja Europejska popierana przez Mytilinaios AE – Omilos Epicheiriseon, wniesione w dniu 1 grudnia 2021 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-739/21 P)
      (2022/C 37/32)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: Antonios Bouchagiar i Paul-John Loewenthal)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (skarżąca w pierwszej instancji), Mytilinaios AE – Omilos Epicheiriseon (interwenient w pierwszej instancji)

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 22 września 2021 r., w sprawach połączonych T-639/14 RENV, T-352/15 i T-740/17, DEI/Komisja;

                  —

                  wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi wniesionej w pierwszej instancji w sprawie T-740/17 i oddalenie tej skargi (ewentualnie, wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie trzeciego i czwartego zarzutu skargi o stwierdzenie nieważności i oddalenie ich oraz w przedmiocie części pierwszej i drugiej piątego zarzutu skargi o stwierdzenie nieważności oraz przekazanie sprawy T-740/17 Sądowi do ponownego rozpoznania w odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi o stwierdzenie nieważności) i jednocześnie stwierdzenie, że skarga w sprawach T-639/14 RENV i T-352/15 stała się bezprzedmiotowa i że postępowanie należy umorzyć; oraz

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania i skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi jeden zarzut:
      Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie zinterpretował i zastosował art. 107 ust. 1 TFUE, gdy uznał, iż Komisja nie mogła wykluczyć istnienia korzyści opartej na zastosowaniu kryterium podmiotu działającego w warunkach gospodarki rynkowej w związku z postępowaniem arbitrażowym między spółką DEI a spółką Mytilineos, lecz powinna była zbadać, czy taryfa ustalona przez sąd arbitrażowy odpowiadała rzeczywiście cenie nabycia, ponieważ sąd arbitrażowy należało zrównać z państwowym sądem powszechnym.
      Ze względu na to naruszenie prawa Sąd dopuścił się błędu, gdy stwierdził, że Komisja powinna powziąć wątpliwości zgodnie z art. 4 ust. 4 rozporządzenia 2015/1589 (1), na których podstawie powinna była wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do taryfy ustalonej przez sąd arbitrażowy.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-743/16 RENV II: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – CX/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Kara dyscyplinarna – Wydalenie ze służby – Dochodzenie OLAF-u – Prowadzone bez zezwolenia i po kryjomu negocjacje w sprawie zamówienia publicznego – Konflikt interesów – Poświadczenie faktury niezgodnej z wymogami – Prawo do obrony – Prawo do bycia wysłuchanym – Wielokrotne nieobecności skarżącego i jego adwokata na wysłuchaniu w sprawie dyscyplinarnej – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Proporcjonalność – Rozsądny termin – Zasada ne bis in idem – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/25

      Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – CX/Komisja
      (Sprawa T-743/16 RENV II) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Kara dyscyplinarna - Wydalenie ze służby - Dochodzenie OLAF-u - Prowadzone bez zezwolenia i po kryjomu negocjacje w sprawie zamówienia publicznego - Konflikt interesów - Poświadczenie faktury niezgodnej z wymogami - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Wielokrotne nieobecności skarżącego i jego adwokata na wysłuchaniu w sprawie dyscyplinarnej - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność - Rozsądny termin - Zasada ne bis in idem - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia)
      (2022/C 37/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CX (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 16 października 2013 r. o nałożeniu na skarżącego kary wydalenia ze służby bez obniżenia uprawnień emerytalnych, a po drugie, naprawienia szkód poniesionych przez skarżącego z racji tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  CX pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniach w sprawach F-5/14 R, F-5/14, T-493/15 P, T-743/16 RENV i C-131/19 P.

         (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014 (sprawa zarejestrowana początkowa w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-5/14, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 R.).


title: Sprawa T-256/19: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – Assi/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Błędy w ocenie – Proporcjonalność – Prawo własności – Prawo do wykonywania działalności gospodarczej – Nadużycie władzy – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Prawo do rzetelnego procesu]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/25

      Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – Assi/Rada
      (Sprawa T-256/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Błędy w ocenie - Proporcjonalność - Prawo własności - Prawo do wykonywania działalności gospodarczej - Nadużycie władzy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do rzetelnego procesu)
      (2022/C 37/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bashar Assi (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat L. Cloquet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 18 I, s. 13), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 18 I, s. 4), decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/798 z dnia 17 maja 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2019, L 234, s. 31), decyzji Rady (WPZiB) 2020/719 z dnia 28 maja 2020 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 66) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/716 z dnia 28 maja 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2020/719 z dnia 28 maja 2020 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/716 z dnia 28 maja 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim akty te dotyczą Bashara Assiego.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez B. Assiego.

                  4)

                  Bashar Assi pokrywa połowę swoich własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa T-258/19: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – Foz/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Błąd w ocenie – Proporcjonalność – Prawo własności – Prawo wykonywania działalności gospodarczej – Nadużycie władzy – Obowiązek uzasadnienia – Prawa do obrony – Prawo do rzetelnego procesu]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/26

      Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – Foz/Rada
      (Sprawa T-258/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Błąd w ocenie - Proporcjonalność - Prawo własności - Prawo wykonywania działalności gospodarczej - Nadużycie władzy - Obowiązek uzasadnienia - Prawa do obrony - Prawo do rzetelnego procesu)
      (2022/C 37/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Samer Foz (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci L. Cloquet i J.-P. Buyle)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 18 I z 21.1.2019, s. 13), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 18 I z 21.1.2019, s. 4), decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/798 z dnia 17 maja 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 1), decyzji Rady (WPZiB) 2020/719 z dnia 28 maja 2020 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 66) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/716 z dnia 28 maja 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 1) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Samer Foz zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawa T-259/19: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – Aman Dimashq/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Błąd w ocenie – Proporcjonalność – Prawo własności – Prawo do wykonywania działalności gospodarczej – Nadużycie władzy – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Prawo do rzetelnego procesu – Prawo do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/27

      Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – Aman Dimashq/Rada
      (Sprawa T-259/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Błąd w ocenie - Proporcjonalność - Prawo własności - Prawo do wykonywania działalności gospodarczej - Nadużycie władzy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do rzetelnego procesu - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
      (2022/C 37/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aman Dimashq JSC (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci L. Cloquet i J.-P. Buyle)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 18 I, s. 13), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 18 I, s. 4), decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/798 z dnia 17 maja 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2019, L 234, s. 31), decyzji Rady (WPZiB) 2020/719 z dnia 28 maja 2020 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 66) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/716 z dnia 28 maja 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Aman Dimashq JSC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawa T-359/20: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Team Beverage/EUIPO – Zurich Deutscher Herold Lebensversicherung (Team Beverage) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Team Beverage – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TEAM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/28

      Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Team Beverage/EUIPO – Zurich Deutscher Herold Lebensversicherung (Team Beverage)
      (Sprawa T-359/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Team Beverage - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TEAM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 37/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Team Beverage AG (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Speker, A. Schönfleisch, N. Willich i N. Achilles)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Zurich Deutscher Herold Lebensversicherung AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Kramer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 kwietnia 2020 r. (sprawa R 2727/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Zurich Deutscher Herold Lebensversicherung a Team Beverage.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Team Beverage AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.


title: Sprawa T-370/20: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – KL/EBI [Służba publiczna – Personel EBI – Stan zdrowia – Zdolność do pracy – Nieusprawiedliwiona nieobecność – Skarga o stwierdzenie nieważności – Pojęcie niezdolności do pracy – Nieograniczone prawo orzekania – Spory o charakterze majątkowym – Wypłata świadczeń rentowych z mocą wsteczną – Skarga o odszkodowanie]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/28

      Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – KL/EBI
      (Sprawa T-370/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Stan zdrowia - Zdolność do pracy - Nieusprawiedliwiona nieobecność - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pojęcie niezdolności do pracy - Nieograniczone prawo orzekania - Spory o charakterze majątkowym - Wypłata świadczeń rentowych z mocą wsteczną - Skarga o odszkodowanie)
      (2022/C 37/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KL (przedstawiciele: L. Levi i A. Champetier, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Faedo i M. Loizou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Duron)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dni 8 lutego i 8 marca 2019 r. stwierdzających, że skarżący jest zdolny do pracy i od dnia 18 lutego 2019 r. jest nieobecny w pracy bez usprawiedliwienia oraz, w razie potrzeby, stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa EBI z dnia 16 marca 2020 r. utrzymującej je w mocy, a także, po drugie, o zasądzenie od EBI na rzecz skarżącej renty inwalidzkiej z mocą wsteczną od dnia 1 lutego 2019 r. i, po trzecie, zasądzenia od EBI na rzecz skarżącej emerytury z mocą wsteczną od dnia 1 lutego 2019 r, decyzji Prezesa EBI z dnia 16 marca 2020 r. utrzymującej je w mocy; po drugie, o zobowiązanie EBI do wypłaty z mocą wsteczną od dnia 1 lutego 2019 r. renty inwalidzkiej na rzecz skarżącego; i po trzecie, o zapłatę zadośćuczynienia za krzywdę doznana przez skarżącego w związku z tymi decyzjami.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) z dni 8 lutego i 8 marca 2019 r. stwierdzających, że KL jest zdolny do pracy i od dnia 18 lutego 2019 r. jest nieobecny w pracy bez usprawiedliwienia oraz decyzji Prezesa EBI z dnia 16 marca 2020 r. utrzymującej je w mocy.

                  2)

                  EBI wypłaci KL rentę inwalidzką od dnia 1 lutego 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tej renty do dnia całkowitej zapłaty, przy czym odsetki za zwłokę zostaną ustalone według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla jego głównych operacji refinansowania i obowiązującej w pierwszym dniu miesiąca, w którym płatność jest należna, powiększonej o dwa punkty procentowe, po odliczeniu kwot wypłaconych skarżącemu z tytułu wynagrodzenia w tym samym okresie, które w wyniku wypłaty renty inwalidzkiej nie są mu należne.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  EBI zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.


title: Sprawa T-433/20: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – KY/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej [Służba Publiczna – Urzędnicy – Emerytury – Uprawnienia emerytalne nabyte przed podjęciem służby w ramach organu Unii Europejskiej – Przeniesienie do systemu Unii – Doliczenie lat służby uprawniających do emerytury – Zwrot kwoty odpowiadającej uprawnieniom emerytalnym nieuwzględnionym przy obliczeniu lat służby uprawniających do emerytury w systemie emerytalnym Unii – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Zasada „minimum socjalnego” – Bezpodstawne wzbogacenie]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/29

      Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – KY/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa T-433/20) (1)

      (Służba Publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Uprawnienia emerytalne nabyte przed podjęciem służby w ramach organu Unii Europejskiej - Przeniesienie do systemu Unii - Doliczenie lat służby uprawniających do emerytury - Zwrot kwoty odpowiadającej uprawnieniom emerytalnym nieuwzględnionym przy obliczeniu lat służby uprawniających do emerytury w systemie emerytalnym Unii - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Zasada „minimum socjalnego” - Bezpodstawne wzbogacenie)
      (2022/C 37/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KY (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i A. Ysebaert, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji, potwierdzonej wyraźną decyzją z dnia 10 października 2019 r., w sprawie oddalenia wniosku o zwrot części uprawień emerytalnych nabytych przez skarżącą przed podjęciem służby i przeniesionych do systemu emerytalnego instancji Unii Europejskiej, która nie została przeliczona na dodatkowe lata służby uprawniające do emerytury.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  KY zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-467/20: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Inditex/EUIPO – Ffauf Italia (ZARA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ZARA – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy LE DELIZIE ZARA i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ZARA – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych – Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) r° 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/30

      Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Inditex/EUIPO – Ffauf Italia (ZARA)
      (Sprawa T-467/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ZARA - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy LE DELIZIE ZARA i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ZARA - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) ro 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001])
      (2022/C 37/40)
      Język postępowania:angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) (Arteixo, Hiszpania) (przedstawiciele adwokaci: G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ffauf Italia SpA (Riese Pio X, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Creta, A. Lanzarini, B. Costa i M. Lazzarotto)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 maja 2020 r. (sprawa R 2040/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ffauf Italia a Inditex.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 304 z 14.9.2020.


title: Sprawa T-581/20: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – YP/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu w 2019 r. – Decyzja o nieawansowaniu – Artykuł 45 regulaminu pracowniczego – Porównanie osiągnięć – Używanie języków w kontekście obowiązków pełnionych przez urzędników zatrudnionych na stanowiskach lingwistycznych oraz przez urzędników zatrudnionych na stanowiskach innych niż lingwistyczne – Staż pracy w grupie zaszeregowania – Domniemanie niewinności – Artykuł 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego – Obowiązek uzasadnienia – Wykonanie ugody]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/30

      Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – YP/Komisja
      (Sprawa T-581/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w 2019 r. - Decyzja o nieawansowaniu - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Porównanie osiągnięć - Używanie języków w kontekście obowiązków pełnionych przez urzędników zatrudnionych na stanowiskach lingwistycznych oraz przez urzędników zatrudnionych na stanowiskach innych niż lingwistyczne - Staż pracy w grupie zaszeregowania - Domniemanie niewinności - Artykuł 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Obowiązek uzasadnienia - Wykonanie ugody)
      (2022/C 37/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: YP (przedstawiciele: J. Van Rossum i J.-N. Louis, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Brauhoff, L. Radu Bouyon i L. Hohenecker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 listopada 2019 r. niezawierającej nazwiska skarżącej na liście urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu w 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  YP zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa T-454/20: Postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2021 r. – Garment Manufacturers Association in Cambodia/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wspólna polityka handlowa – Ogólny system preferencyjnych taryf celnych ustanowionych rozporządzeniem (UE) nr 978/2012 – Czasowe wycofanie preferencji handlowych, które mają zastosowanie do niektórych produktów pochodzących z Kambodży, z powodu poważnych i systematycznych naruszeń praw człowieka – Brak bezpośredniego oddziaływania – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/31

      Postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2021 r. – Garment Manufacturers Association in Cambodia/Komisja
      (Sprawa T-454/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka handlowa - Ogólny system preferencyjnych taryf celnych ustanowionych rozporządzeniem (UE) nr 978/2012 - Czasowe wycofanie preferencji handlowych, które mają zastosowanie do niektórych produktów pochodzących z Kambodży, z powodu poważnych i systematycznych naruszeń praw człowieka - Brak bezpośredniego oddziaływania - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2022/C 37/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Garment Manufacturers Association in Cambodia (Phnom Penh, Kambodża) (przedstawiciele: adwokaci C. Borelli, S. Monti i C. Ziegler)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan i E. Schmidt, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/550 z dnia 12 lutego 2020 r. zmieniającego załączniki II i IV do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 w odniesieniu do czasowego wycofania rozwiązań, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 978/2012, w przypadku niektórych produktów pochodzących z Królestwa Kambodży (Dz.U. 2020, L 127, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Garment Manufacturers Association in Cambodia zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 287 z 31.8.2020.


title: Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Borgarting Lagmannsrett w ramach postępowania karnego przeciwko P (Sprawa E-15/20) 2021/C 58/14

text:
               18.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/58

      Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Borgarting Lagmannsrett w ramach postępowania karnego przeciwko P
      (Sprawa E-15/20)
      (2021/C 58/14)
      W dniu 21 października 2020 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 16 października 2020 r., w którym Borgarting Lagmannsrett (sąd apelacyjny Borgarting) zwraca się o wydanie opinii doradczej w ramach postępowania karnego przeciwko P w odniesieniu do następujących kwestii:
      Pytanie 1
      Czy w art. 3 i 7 lit. a) Porozumienia EOG w związku z rozporządzeniem 883/2004, w szczególności art. 4, 5 i 7 w związku z rozdziałem 6, wyklucza się system krajowy, w ramach którego:

                  a)

                  warunkiem uzyskania prawa do świadczeń dla bezrobotnych jest pobyt bezrobotnego (oppholder seg) w Norwegii (zob. sekcja 4-2 Ustawy o powszechnym ubezpieczeniu); oraz

                  b)

                  zwolnienie z obowiązku pobytu, w tym ze stosowania przepisu art. 64 rozporządzenia 883/2004, jest przewidziane w krajowym rozporządzeniu w sprawie świadczeń dla bezrobotnych, które jest wdrażane również w ramach rozporządzenia transponującego?

            Pytanie 2
      Niezależnie od odpowiedzi na pytanie pierwsze: czy opisany w nim system stanowi ograniczenie w świetle dotyczących swobodnego przepływu przepisów porozumienia EOG, w tym art. 28, 29 i 36?
      W przypadku odpowiedzi twierdzącej: czy takie ograniczenie można uzasadnić następującymi przesłankami:

                  i.

                  że pobyty w państwie właściwym zazwyczaj postrzega się jako bardziej zachęcające bezrobotnego do poszukiwania i znalezienia zatrudnienia oraz stwarzające ku temu większe możliwości, w tym możliwość szybkiego podjęcia pracy;

                  ii.

                  że pobyty w państwie właściwym zazwyczaj postrzega się jako ułatwiające dostęp służb zatrudnienia do bezrobotnego oraz że jego obecność w Norwegii umożliwia administracji publicznej monitorowanie tego, czy spełnia on warunki otrzymania świadczeń pieniężnych wypłacanych bezrobotnym – w tym: czy dana osoba jest rzeczywiście bezrobotna i nie posiada ukrytych źródeł dochodu, czy faktycznie i aktywnie poszukuje pracy lub uczestniczy w innych działaniach mających na celu znalezienie zatrudnienia;

                  iii.

                  że pobyty w państwie właściwym zazwyczaj postrzega się jako stwarzające lepsze możliwości oceny przez służby zatrudnienia, czy względem bezrobotnego podejmowane są odpowiednie dalsze działania; oraz

                  iv.

                  że system krajowy umożliwia pobieranie świadczeń dla bezrobotnych w innym państwie EOG na warunkach określonych w rozporządzeniu 883/2004.

            Pytanie 3
      W zakresie, w jakim wymaga tego odpowiedź na pytania pierwsze i drugie, równorzędne pytania zadaje się w odniesieniu do dyrektywy 2004/38, w tym jej art. 4, 6 i 7.
      Pytanie 4
      Oskarżonemu zarzucono przedstawienie organowi administracyjnemu NAV nieprawdziwych informacji dotyczących pobytów w innym państwie EOG, a tym samym doprowadzenie NAV do wypłaty świadczeń dla bezrobotnych, do otrzymywania których oskarżony nie był uprawniony, ponieważ w Ustawie o powszechnym ubezpieczeniu jako warunek uzyskiwania takich świadczeń określa się pobyt (opphold) w Norwegii. Czy – zważywszy na transpozycję rozporządzenia 883/2004 (zob. pytanie pierwsze) przez Norwegię – stosowanie przepisów kodeksu karnego dotyczących oszustw i składania nieprawdziwych oświadczeń w sprawach takich jak przedmiotowa jest zgodne z podstawowymi zasadami prawa EOG, takimi jak zasada jasności i zasada pewności prawa?
      Pytanie 5
      Czy w świetle konkretnego przypadku, takiego jak przedmiotowy, oraz transpozycji przez Norwegię rozporządzenia 883/2004 (zob. pytanie pierwsze), sankcja prawna jest zgodna z zasadą proporcjonalności?