title: Sprawa C-552/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-51/07 Agrar-Invest-Tatschl GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 12 grudnia 2008 r. przez Agrar-Invest-Tatschl GmbH

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/10

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-51/07 Agrar-Invest-Tatschl GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 12 grudnia 2008 r. przez Agrar-Invest-Tatschl GmbH
   (Sprawa C-552/08 P)
   (2009/C 55/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Agrar-Invest-Tatschl GmbH (przedstawiciele: U. Schrömbges i O. Wenzlaff, Rechtsanwälte

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-51/07 Agrar-Invest-Tatschl GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich,

               —

               zgodnie z pierwszym żądaniem wniosku z dnia 22 lutego 2007 r. w sprawie T-51/07 przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 oraz art. 1 ust. 3 decyzji Komisji C (2006) 5789 final (REC 05/05) z dnia 4 grudnia 2006 r.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsze odwołanie jest skierowane przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji oddalającemu skargę wnoszącego odwołanie na decyzję Komisji C (2006) 5789 final z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych wnoszącego odwołanie, z tytułu przywozu cukru z Kroacji.
   Sąd Pierwszej Instancji oddalił skargę wnoszącego odwołanie na podstawie braku dobrej wiary, jednego z czterech wymogów pozwalających na niedokonanie retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych. Sąd stwierdził, że w świetle art. 220 ust. 2 lit. b) akapit piąty rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności celnych nie może powoływać się na dobrą wiarę, jeżeli Komisja, jak w niniejszej sprawie, opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich opinię wyrażającą uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez kraj korzystający. Było też bez znaczenia zdaniem Sądu Pierwszej Instancji, że wnoszący odwołanie działał w dobrej wierze w zakresie późniejszych potwierdzeń autentyczności i prawidłowości świadectw przewozowych, gdyż w każdym razie nie działał w dobrej wierze w chwili dokonania przywozu.
   Wnoszący odwołanie wskazuje w nim na nieprawidłowość dokonanej przez Sąd Pierwszej Instancji interpretacji art. 220 ust. 2 lit. b) akapit piąty wspólnotowego kodeksu celnego. Podnosi on, że dokonana przez Sąd wykładnia jest błędna w zakresie w jakim zdaniem Sądu opublikowana w Dzienniku Urzędowym opinia wyrażająca wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez kraj korzystający, wyłącza dobrą wiarę również wówczas gdy, jak w niniejszej sprawie, odpowiednie świadectwa wydane w związku z zapewnieniem preferencyjnego traktowania były objęte po publikacji ostrzeżeniem w zakresie procedury weryfikacyjnej, która potwierdziła ich autentyczność i prawidłowość.
   Sąd Pierwszej Instancji odmówił uznania, że skutek ostrzeżenia, o którym mowa w art. 220 ust. 2 lit. b) akapit piąty wspólnotowego kodeksu celnego jest ograniczony zasadą w świetle której decyzje organów celnych państw trzecich w ramach systemu współpracy administracyjnej powinny być uznawane. Omawiany przepis wspólnotowego kodeksu celnego zawiera domniemanie prawne złej wiary wzruszalne — jak w niniejszej sprawie — poprzez przeprowadzenie procedury weryfikacji. Dobra wiara wnoszącego odwołanie jest zatem przywrócona poprzez przez późniejsze potwierdzenie prawdziwości i prawidłowości świadectw przewozowych, co oznacza, że wnoszący odwołanie może opierać się na okoliczności, że podstawy wątpliwości wyrażonych przez Komisję w opublikowanej opinii odpadły w toku procedury weryfikacyjnej. Dobra wiara wnoszącego odwołanie nie zależy zatem od właściwego wydania rzeczonych świadectw przewozowych przez władze Kroacji lecz od właściwej weryfikacji tych świadectw przez władze celne na podstawie wątpliwości wskazanych przez Komisję w opinii co o ich prawidłowego wydania.


title: Sprawa T-396/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — France Télécom przeciwko OHIM (UNIQUE) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/60

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — France Télécom przeciwko OHIM (UNIQUE)
   (Sprawa T-396/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/106
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: France Télécom (Paryż, Francja) (przedstawiciele: B. Potot i C. Bertheux Scotte, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnoocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2007 r. (sprawa R 585/2007-2) dotyczącą rejestracji słownego oznaczenia „UNIQUE” jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               France Télécom zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007.


title: Wybór prezesa Trybuału

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/1

         Wybór prezesa Trybuału
   (2006/C 326/02)
   W dniu 9 października 2006 r. sędziowie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wybrali spośród siebie, na podstawie art. 7 §1 regulaminu, V. Skourisa na prezesa Trybunału na okres od dnia 9 października 2006 r. do dnia 6 października 2009 r.


title: Sprawa C-178/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Malty

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-178/11) (1)

   2012/C 235/25
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa C-458/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 3 października 2014 r. – Promoimpresa srl przeciwko Consorzio dei comuni della Sponda Bresciana del Lago di Garda e del Lago di Idro, Regione Lombardia

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 3 października 2014 r. – Promoimpresa srl przeciwko Consorzio dei comuni della Sponda Bresciana del Lago di Garda e del Lago di Idro, Regione Lombardia
   (Sprawa C-458/14)
   (2014/C 448/14)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Promoimpresa srl

      Strona pozwana: Consorzio dei comuni della Sponda Bresciana del Lago di Garda e del Lago di Idro, Regione Lombardia

      Pytania prejudycjalne

   Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji i ochrony konkurencji, o których mowa w art. 49, 56 i 106 TFUE oraz przewidziana w nich zasada racjonalności, stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które wskutek następujących po sobie działań prawodawczych, powodują wielokrotne przedłużenie terminu wygaśnięcia koncesji na majątek publiczny obejmujący położone nad brzegiem mórz, jezior i rzek obszary o znaczeniu gospodarczym, których okres ważności zostaje ustawowo wydłużony do co najmniej jedenastu lat, co prowadzi do utrzymania prawa do korzystania z majątku publicznego wyłącznie przez danego koncesjonariusza, pomimo upływu, przewidzianego w przyznanej mu już koncesji, terminu jej ważności, czego konsekwencją jest pozbawienie innych zainteresowanych podmiotów gospodarczych wszelkiej możliwości uzyskania majątku publicznego w wyniku procedury przetargowej?


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2004 r. w sprawie T-14/01 Alto de Casablanca SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Reprezentacja przez adwokata — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/24

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie T-14/01 Alto de Casablanca SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Reprezentacja przez adwokata - Oczywista niedopuszczalność)
   (2005/C 19/52)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-14/04, Alto de Casablanca SA, z siedzibą w Casablance (Chile), reprezentowana przez A. Pluckrosa, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: O. Montalto), w której uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również Bodegas Julián Chivite SL, z siedzibą w Citruénigo (Hiszpania), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 listopada 2003 r. (sprawa R 18/2003-2), dotyczącej wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego VERAMONTE jako wspólnotowego znaku towarowego, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 9 września 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każdy z uczestników ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004.


title: Sprawa T-634/15: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2015 r. – Frinsa del Noroeste/OHIM – Frigoríficos Unidos (Frinsa LA CONSERVERA)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/48

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2015 r. – Frinsa del Noroeste/OHIM – Frigoríficos Unidos (Frinsa LA CONSERVERA)
   (Sprawa T-634/15)
   (2016/C 016/57)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Frinsa del Noroeste, SA (Santa Eugenia de Ribeira, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Botella Reyna)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Frigoríficos Unidos, SA (Riudellots de la Selva, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający/Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „FRINSA LA CONSERVERA” – zgłoszenie nr 11 495 728

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27.07.2015 r. w sprawie R R 2382/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesione zarzuty

               —

               Prawo pierwszeństwa do terminu „FRINSA” i zgodne współistnienie na rynku i w rejestrze znaków jakoby kolidujących ze sobą;

               —

               Notoryjność znaku towarowego „FRINSA”;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 .


title: Sprawa T-325/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 lutego 2008 r. — Citigroup przeciwko OHIM — Link Interchange Network (WORLDLINK) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WORLDLINK — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy LiNK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Ograniczenie wykazu usług objętych zgłoszeniem — Identyczność usług — Podobieństwo oznaczeń — Artykuły 73 i 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 lutego 2008 r. — Citigroup przeciwko OHIM — Link Interchange Network (WORLDLINK)
   (Sprawa T-325/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WORLDLINK - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy LiNK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Ograniczenie wykazu usług objętych zgłoszeniem - Identyczność usług - Podobieństwo oznaczeń - Artykuły 73 i 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 92/52)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Citigroup, Inc., dawniej Citicorp (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo V. von Bomhard, A. Renck, A. Pohlmann, adwokaci, i C. Schulte, solicitor, następnie V. von Bomhard i A. Renck)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Link Interchange Network Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. McFarland, barrister, i R. Brown, solicitor)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 maja 2004 r. (sprawa R 789/2002-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Link Interchange Network Ltd a Citigroup, Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Citigroup, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa T-249/04: Skarga wniesiona dnia 21 czerwca 2004 r. przez Philippe Combescot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/33

         Skarga wniesiona dnia 21 czerwca 2004 r. przez Philippe Combescot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-249/04)
   (2004/C 217/59)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 21 czerwca 2004 r. Philippe Combescot, reprezentowany przez adwokatów Alberto Maritati i Viola Messa, wniósł do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Komisji Europejskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie bezprawności postępowania urzędników będących przełożonymi skarżącego, oraz wpływu tego postępowania na życie zawodowe, karierę zawodową i w konsekwencji na stan jego zdrowia, z wynikającym z tego uznaniem prawa do pomocy przewidzianym w art. 24 Regulaminu pracowniczego,

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem CDR (sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej), wynikającej ze stanu poważnej i nieodwracalnej wrogości występującej między skarżącym i jego przełożonym w hierarchii,

               —

               uznanie prawa skarżącego do odszkodowania za poniesione krzywdy moralne oraz szkody w zakresie życia zawodowego i kariery, w wysokości nie niższej niż 1.000,00 euro.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący twierdzi, że w okresie, w którym był przydzielony do Delegacji Komisji w Gwatemali i wykonywał tam obowiązki doradcy rezydenta, doznawał gróźb, był zastraszany oraz doznawał upokorzeń osobistych i zawodowych ze strony swego bezpośredniego przełożonego w hierarchii. Krótko rzecz ujmując, była to seria dyskryminujących zachowań, które zaszkodziły jego życiu zawodowemu i wywołały poważne skutki dla stanu jego zdrowia.
   Oddalenie jego wniosku o udzielenie pomocy w rozumieniu art. 24 Regulaminu pracowniczego powinno się zatem uznać za prawnie nieuzasadnione. Z drugiej strony również CDR za okres będący przedmiotem sporu należy uważać za niezgodny z prawem.


title: Sprawa C-541/11: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče — Słowenia) — Jožef Grilc przeciwko Slovensko zavarovalno združenje GIZ (Artykuł 104 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania — Ubezpieczenie komunikacyjne od odpowiedzialności cywilnej — Dyrektywa 2000/26/WE — Organy odszkodowawcze — Roszczenie o odszkodowanie wniesione do sądu krajowego)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/2

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče — Słowenia) — Jožef Grilc przeciwko Slovensko zavarovalno združenje GIZ
   (Sprawa C-541/11) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania - Ubezpieczenie komunikacyjne od odpowiedzialności cywilnej - Dyrektywa 2000/26/WE - Organy odszkodowawcze - Roszczenie o odszkodowanie wniesione do sądu krajowego)
   2013/C 79/02
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jožef Grilc

      Strona pozwana: Slovensko zavarovalno združenje GIZ

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vrhovno sodišče — Wykładnia art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/26/WE z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG (czwartej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych) (Dz.U. L 181, s. 65) — Pojęcia „roszczenia o odszkodowanie” i „odpowiedzialnego za zapewnianie odszkodowań” — Bierna legitymacja procesowa organu odszkodowawczego

      Sentencja

   Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/26/WE z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG (czwartej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych) należy dokonywać w ten sposób, iż po pierwsze strona poszkodowana może wystąpić do organu odszkodowawczego z roszczeniem o odszkodowanie za poniesioną przez nią szkodę w okolicznościach wskazanych w rzeczonym przepisie, a po drugie roszczenie to musi koniecznie być przedstawione najpierw temu organowi, bez uszczerbku dla przysługującej stronie poszkodowanej możliwości wytoczenia następnie, w razie potrzeby, powództwa do właściwego miejscowo sądu w wypadku odmowy uwzględnienia roszczenia przez rzeczony organ.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa F-1/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 lutego 2007 r. — Fernández Ortiz przeciwko Komisji (Urzędnicy — Zatrudnienie — Okres próbny — Rozwiązanie stosunku pracy po zakończeniu okresu próbnego)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/55

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 lutego 2007 r. — Fernández Ortiz przeciwko Komisji
   (Sprawa F-1/06) (1)

   (Urzędnicy - Zatrudnienie - Okres próbny - Rozwiązanie stosunku pracy po zakończeniu okresu próbnego)
   (2007/C 82/116)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Fernández Ortiz (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. R. Iturriagagoitia Bassas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart, L. Lozano Palacios i L. Escobar Guerrero, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji Wspólnot Europejskich o rozwiązaniu stosunku pracy po zakończeniu okresu próbnego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006 r.


title: Sprawa T-21/07: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2007 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — Spa Monopole (SPALINE)

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/23

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2007 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — Spa Monopole (SPALINE)
   (Sprawa T-21/07)
   (2007/C 69/51)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: L'Oréal SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: E. Baud, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: SA Spa Monopole, Compagnie fermière de Spa, w skrócie SA Spa Monopole NV (Spa, Belgia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 października 2006 r. w sprawie R 415/2005;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz, jeśli okaże się to właściwe, interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: wspólnotowy słowny znak towarowy „SPALINE ”dla towarów z klasy 3 (mydła do kąpieli i pod prysznic, środki nawilżające skórę, mleczka do ciała, toniki, kosmetyki oczyszczające skórę i pielęgnujące ciało, maseczki kosmetyczne, peelingi, produkty zapachowe) — zgłoszenie nr 989 236

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: S.A. Spa Monopole NV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowe i międzynarodowe słowne i graficzne znaki towarowe „SPA”, „LIP SPA”, „SPA SKIN CARE ”oraz „Les Thermes de Spa ”dla towarów z klas 3, 32, 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi jedyny zarzut w oparciu, o który twierdzi ona, iż zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94.
   Skarżąca twierdzi po pierwsze, iż w zaskarżonej decyzji nie dokonano właściwej oceny przesłanek stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, w zakresie, w jakim nie wzięto w niej po uwagę a zatem całkowicie zlekceważono opisowy i ogólny charakter słowa „spa ”w odniesieniu do kosmetyków na terytorium Beneluksu.
   Skarżąca utrzymuje w szczególności, iż w zaskarżonej decyzji nie dokonano prawidłowej oceny niektórych wymogów przewidzianych w art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, z uwagi na to, iż, w przeciwieństwie do ustaleń dokonanych przez Pierwszą Izbę Odwoławczą, omawiane oznaczenia nie są podobne pod względem wizualnym, fonetycznym czy koncepcyjnym tak, aby właściwy konsument znalazł między nimi powiązanie. Ponadto skarżąca sugeruje, że używanie wspólnotowego znaku towarowego „SPALINE ”nie jest w stanie czerpać nienależnej korzyści z renomy wcześniejszego zarejestrowanego w Beneluksie znaku towarowego „SPA ”i wreszcie, że znak ten nie jest używany bez uzasadnionego powodu.


title: Sprawa C-393/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 25 lipca 2011 r. — Autorità per l’energia elettrica e il gas przeciwko Antonelli Bertazzi i in.

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 25 lipca 2011 r. — Autorità per l’energia elettrica e il gas przeciwko Antonelli Bertazzi i in.
   (Sprawa C-393/11)
   2011/C 282/28
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas

      Strona pozwana: Antonella Bertazzi, Annalise Colombo, Maria Valeria Contin, Angela Filippina Marasco, Guido Giussani, Lucia Lizzi, Fortuna Peranio

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z klauzulą 4 ust 4 dyrektywy 1999/70/WE (1) (na mocy której „kryteria w zakresie długości okresu zatrudnienia, dotyczące szczególnych warunków zatrudnienia, będą takie same w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas określony, jak w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas, nieokreślony, chyba że zróżnicowanie kryteriów w zakresie długości okresu zatrudnienia uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym”) ma zastosowanie — jako uzasadniony właśnie powodami o charakterze obiektywnym — krajowy przepis (art. 75 ust. 2 dekretu ustawodawczego nr 112/08), który całkowicie wyzerowuje długość okresu zatrudnienia nabytą w niezależnych organach w ramach umów o pracę na czas określony w przypadku rekrutacji zainteresowanych pracowników w drodze wyjątku — w odstępstwie od zasady przewidzianej w art. 36 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 165/01 — na podstawie „egzaminów selekcyjnych” nieporównywalnych ze zwykłym konkursem publicznym (którego celem jest optymalne przyznanie laureatom funkcji do wykonywania), jednakże pozwalających wyjątkowo na ustanowienie nowego stosunku pracy skutecznego „ex nunc”?

               2)

               Czy odwrotnie, na podstawie tej samej dyrektywy 1999/70/WE niedopuszczalne jest — i łączy się z koniecznością odstąpienia od stosowania wspomnianego przepisu krajowego — nieuwzględnienie nie tylko długości czasu pracy lecz również rozwoju kariery na przestrzeni lat do dnia, w którym nastąpiła rekrutacja, w pełnym zakresie lub w części przekraczającej granice zarówno długości okresu zatrudnienia wymaganego w celu przystąpienia do omawianych egzaminów selekcyjnych jak też ewentualnych środków ochronnych które prawodawca krajowy może przyjąć w celu ochrony w rozsądnym stopniu pozycji laureatów konkursu?

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43.


title: Sprawa C-513/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 9 września 2008 r. w sprawie T-143/08 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 listopada 2008 r. przez Luigiego Marcuccio

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/19

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 9 września 2008 r. w sprawie T-143/08 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 listopada 2008 r. przez Luigiego Marcuccio
   (Sprawa C-513/08 P)
   (2009/C 32/31)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               1. W każdym razie:

                           (1.a)

                           uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości

                           (1.b)

                           stwierdzenie, iż skarga jest całkowicie dopuszczalna

                  i ponadto:

               —

                  2/A tytułem żądania głównego: (2/A.1) stwierdzenie nieważności spornej decyzji; (2/A.2) stwierdzenie nieważności w niezbędnym zakresie rozliczenia nr 58; (2/A.3) w zakresie w jakim będzie to niezbędne, stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia; (2/A.4) zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 324,09 € (słownie: trzystu dwudziestu czterech euro i dziewięciu centów) lub kwoty wyższej bądź niższej, którą Trybunał uzna za prawidłową i słuszną z tytułów przedstawionych poniżej; (2/A.5) na ile to konieczne zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego, zgodnie z właściwymi przepisami, pozostałej należnej, a dotychczas niezwróconej części kosztu wizyty u lekarza z dnia 28 września 2005 r.; (2/A.6) zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odsetek za zwłokę od kwot, o których mowa w poprzedzających punktach 2/A.4 i 2/A.5 niniejszego odwołania, przy czym dies a quo i dies ad quem powinny być określone jak w skardze w pierwszej instancji; (2/A.7) zobowiązanie pozwanej do zwrotu skarżącemu wszelkich kosztów postępowania;
               lub

               —

                  2.B tytułem żądania ewentualnego odesłanie sprawy do Sądu w celu ponownego jej rozpatrzenia co do istoty.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Przeinaczenie i zniekształcenie okoliczności faktycznych oraz argumentów skarżącego przedstawionych w jego pismach, a w konsekwencji także nieprawidłowość ustaleń Sądu (w szczególności pkt 36, 38, 39 i 41 zaskarżonego wyroku).

               2.

               Błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie pojęcia aktu zaskarżalnego, również ze względu na brak jasności, rozsądku i logiki, naruszenie art. 231 WE i nieuwzględnienie orzecznictwa dotyczącego skutków stwierdzenia nieważności decyzji pochodzącej od instytucji Wspólnoty przez sądy Wspólnoty, naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej oraz naruszenie zasady rozdziału władz (w szczególności pkt 39 i 41 zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa C-549/08: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/9

         Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-549/08)
   (2009/C 55/14)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Dejmek, A.A. Gilly, pełnomocnicy)
   Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE (1) z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie, lub, w każdym razie, nie powiadamiając o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 214, s. 29.

      (2)  Dz.U. L 309, s. 15.


title: Sprawa T-704/14: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2014 r. – Marine Harvest przeciwko Komisji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/61

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2014 r. – Marine Harvest przeciwko Komisji
   (Sprawa T-704/14)
   2014/C 409/82
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marine Harvest ASA (Bergen, Norwegia) (przedstawiciel: R. Subiotto, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie COMP/M.7184 – Marine Harvest/Morpol (art. 14 ust. 2);

               —

               tytułem żądania ewentualnego – uchylenie grzywien nałożonych na Marine Harvest na podstawie tej decyzji;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego – znaczne obniżenie grzywien nałożonych na Marine Harvest na podstawie tej decyzji;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami i wydatkami poniesionymi przez Marine Harvest w związku z niniejszą sprawą oraz podjęcie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja jest wadliwa pod względem prawnym i faktycznym, ponieważ Komisja stwierdziła w niej, że Marine Harvest powinna zgłosić nabycie w grudniu 2012 r. 48.5 % akcji Morpol (zwane dalej „nabyciem w grudniu 2012 r.”) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 i wstrzymać się od nabycia 48,5 % akcji Morpol przed uzyskaniem zezwolenia na tę część ogólnej transakcji, odrzucając w ten sposób jednolity charakter – oraz możliwość stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 do – nabycia w grudniu 2012 r. i późniejszej oferty publicznej wynikającej z nabycia w grudniu 2012 r. zgodnie z norweskimi przepisami dotyczącymi publicznych ofert przejęcia, zważywszy, że Marine Harvest zawsze miała zamiar szybkiego ogłoszenia publicznej oferty nabycia pełnej kontroli nad Morpol.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja jest wadliwa pod względem prawnym i faktycznym, ponieważ Komisja stwierdziła w niej, że Marine Harvest dopuściła się zaniedbania, gdyż nie zgłosiła nabycia w grudniu 2012 r. i nie wstrzymała się od nabycia 48,5 % akcji Morpol przed uzyskaniem zezwolenia na tę część ogólnej transakcji, pomijając w ten sposób okoliczność, że Marine Harvest nie mogła rozsądnie przewidzieć, ani obiektywnie, ani subiektywnie, że nabycie w grudniu 2012 r. i późniejsza oferta publiczna nie będą objęte zakresem stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja narusza zasadę, zgodnie z którą nikt nie może zostać ukarany dwa razy za to samo naruszenie, gdyż Komisja nakłada w niej grzywnę na Marine Harvest (i) za to, że nie zgłosiła ona nabycia w grudniu 2012 r. przed (ii) implementowaniem go poprzez nabycie 48,5 % akcji Morpol.

               4.

               Zarzut czwarty, podniesiony pomocniczo, dotyczący tego, że decyzja nakładająca grzywnę na Marine Harvest narusza zasadę pewności prawa, zasadę „nullum crimen, nulla poena sine lege” oraz zasadę równego traktowania ze względu na nowy charakter kwestii prawnych i faktycznych w tej sprawie oraz na niedawne rozstrzygniecie podobnej sprawy przez Komisję, w której Komisja (i) nie wszczęła dochodzenia, (ii) nie przedstawiła ostatecznego i wiążącego wniosku co do zakresu stosowania art. 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004, ani (iii) nie nałożyła grzywny.

               5.

               Zarzut piąty, podniesiony w dalszej kolejności pomocniczo, dotyczący tego, że decyzja zawiera oczywiste błędy w zakresie ustaleń prawnych i faktycznych oraz brakuje jej uzasadnienia, co się tyczy ustalenia wysokości grzywien w tej sprawie, ponieważ decyzja (i) nie zawiera wyjaśnienia co do sposobu obliczenia grzywien, (ii) podkreśla wagę zarzucanych naruszeń, odwołując się do czynników, które nie stanowią poparcia w tym względzie, (iii) zalicza do czasu trwania naruszenia okresy, które Komisja wykluczyła w innych sprawach, opierając się na błędnym założeniu, iż Marine Harvest nie była wystarczająco pomocna w okresie poprzedzającym zgłoszenie, (iv) ustala grzywny na poziomie, który jest nieproporcjonalny do czasu trwania i wagi zarzucanego naruszenia oraz celów, jakie mają zostać osiągnięte, oraz (v) pomija okoliczności łagodzące, w tym przejrzystość i współpracę w toku postępowania w sprawie kontroli koncentracji, brak znaczących precedensów oraz usprawiedliwiony błąd polegający na popełnieniu zarzucanego naruszenia.


title: Sprawa T-374/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 listopada 2007 r. — Niemcy przeciwko Komisji (Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji w Niemczech — Środki korygujące ex post uprawnienia przydzielone instalacjom — Decyzja Komisji o odrzuceniu — Równe traktowanie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 listopada 2007 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-374/04) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji w Niemczech - Środki korygujące ex post uprawnienia przydzielone instalacjom - Decyzja Komisji o odrzuceniu - Równe traktowanie - Obowiązek uzasadnienia)
   (2007/C 315/64)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo C.-D. Quassowski, A. Tiemann oraz C. Schulze-Bahr, a następnie C. Schulze-Bahr oraz M. Lumma, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Sellnera oraz U. Karpensteina)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: U. Wölker, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C (2004) 2515/2 wersja ostateczna z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Republikę Federalna Niemiec zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32), w zakresie w jakim decyzja ta odrzuca pewne korekty ex post rozdziału uprawnień, uznając je za niezgodne z kryteriami nr 5 i 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C (2004) 2515/2 wersja ostateczna z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Niemcy zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 lit. a)-c) powyższej decyzji, w zakresie w jakim nakazuje on Republice Federalnej Niemiec, po pierwsze, uchylenie środków korekcyjnych ex post, o których jest w nim mowa i po drugie, powiadomienie Komisji o tym uchyleniu.

               3)

               Komisja pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa C-166/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Celle (Niemcy) w dniu 22 marca 2016 r. – Tui Deutschland GmbH/Stefan Düren

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Celle (Niemcy) w dniu 22 marca 2016 r. – Tui Deutschland GmbH/Stefan Düren
   (Sprawa C-166/16)
   (2016/C 232/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Celle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tui Deutschland GmbH

      Strona pozwana: Stefan Düren
   Postanowieniem Trybunału z dnia 21 kwietnia 2016 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa F-95/13: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — ZZ i in. przeciwko Europejskiej Agencji Kolejowej (ERA)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/28

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — ZZ i in. przeciwko Europejskiej Agencji Kolejowej (ERA)
   (Sprawa F-95/13)
   2013/C 352/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Kolejowa (ERA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzekształceniu umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas określony, których stronami byli skarżący w umowy o pracę na czas nieokreślony.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w przedmiocie wniosku skarżących z dnia 20 grudnia 2012 r. o przekształcenie ich umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas określony w rozumieniu art. 2 lit. a) WZIP w umowy o pracę na czas nieokreślony zgodnie z art. 8 WZIP w dniu ich skutecznego wejścia w życie;

               —

               obciążenie Europejskiej Agencji Kolejowej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-385/09: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Annco przeciwko OHIM — Freche et fils (ANN TAYLOR LOFT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ANN TAYLOR LOFT — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LOFT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/22

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Annco przeciwko OHIM — Freche et fils (ANN TAYLOR LOFT)
   (Sprawa T-385/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ANN TAYLOR LOFT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LOFT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 103/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Annco, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: G. Triet, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Freche et fils associés (Paryż, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 lipca 2009 r. (sprawa R 1485/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Freche et fils associés a Annco, Inc.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 1 lipca 2009 r. (sprawa R 1485/2008-1).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga jest niedopuszczalna.

               3)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-402/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/62

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-402/05) (1)

   (2008/C 301/109)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.


title: Sprawa C-579/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Danielowi Adamowi Popławskiemu (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania i procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi — Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania — Artykuł 4 pkt 6 — Zobowiązanie państwa członkowskiego wykonującego nakaz do wykonania kary zgodnie z jego prawem wewnętrznym — Wprowadzenie w życie — Obowiązek wykładni zgodnej)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Danielowi Adamowi Popławskiemu
   (Sprawa C-579/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania i procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi - Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania - Artykuł 4 pkt 6 - Zobowiązanie państwa członkowskiego wykonującego nakaz do wykonania kary zgodnie z jego prawem wewnętrznym - Wprowadzenie w życie - Obowiązek wykładni zgodnej))
   (2017/C 283/04)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

   Daniel Adam Popławski

      przy udziale: Openbaar Ministerie

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego wprowadzającemu w życie ten przepis, które – w przypadku gdy o przekazanie cudzoziemca, który posiada zezwolenie na pobyt na czas nieokreślony na terytorium tego państwa członkowskiego, zwraca się inne państwo członkowskie do celów wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej temu cudzoziemcowi na mocy prawomocnego wyroku – po pierwsze, nie dopuszcza takiego przekazania, a po drugie, ogranicza się do ustanowienia wobec organów sądowych pierwszego państwa członkowskiego obowiązku powiadomienia organów sądowych drugiego państwa członkowskiego o gotowości do przejęcia wykonania tego wyroku, przy czym w dniu odmowy przekazania nie zapewniono rzeczywistego przejęcia wykonania tego wyroku, a w przypadku gdyby takie przejęcie okazało się następnie niemożliwe, taka odmowa nie mogłaby zostać podważona.

               2)

               Przepisy decyzji ramowej 2002/584 nie wywierają bezpośredniego skutku. Jednakże właściwy sąd krajowy jest zobowiązany, z uwzględnieniem całości prawa wewnętrznego i przy zastosowaniu uznanych przez niego metod wykładni, do dokonania wykładni rozpatrywanych w sprawie w postępowaniu głównym przepisów krajowych w możliwie najwyższym stopniu w świetle brzmienia i celu tej decyzji ramowej, co w niniejszym przypadku oznacza, że w przypadku odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu przekazania osoby, wobec której w wydającym nakaz państwie członkowskim wydano prawomocny wyrok skazujący na karę pozbawienia wolności, same organy sądowe wykonującego nakaz państwa członkowskiego mają obowiązek zapewnienia rzeczywistego wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej tej osobie.

               3)

               Artykuł 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na odmowę wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu przekazania osoby, wobec której wydano prawomocny wyrok skazujący na karę pozbawienia wolności, tylko z tego powodu, że to państwo członkowskie zamierza wszcząć przeciwko tej osobie postępowanie karne dotyczące tych samych czynów co czyny, za które wyrok ten został wydany.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-366/07: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM — Prestige Cosmetics (P&G PRESTIGE BEAUTE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego P&G PRESTIGE BEAUTE — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Prestige — Częściowa odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/25

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM — Prestige Cosmetics (P&G PRESTIGE BEAUTE)
   (Sprawa T-366/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego P&G PRESTIGE BEAUTE - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Prestige - Częściowa odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 301/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci K. Sandberg i B. Klingberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Laporta Insa, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Prestige Cosmetics SpA (Anzola Emilia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Mugnoz, M. Andreolini i A. Parini)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lipca 2007 r. (sprawa R 681/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Prestige Cosmetics Srl a The Procter & Gamble Company.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 19 lipca 2007 r. (sprawa R 681/2006-2).

               2)

               OHIM pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez The Procter & Gamble Company w postępowaniu przed Sądem.

               3)

               Prestige Cosmetics SpA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez The Procter & Gamble Company w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa T-132/11: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2011 r. — Kessé przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/21

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2011 r. — Kessé przeciwko Radzie
   (Sprawa T-132/11)
   2011/C 130/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Feh Lambert Kessé (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r., opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 15 stycznia 2011 r. są w odniesieniu do skarżącego Feha Lamberta Kessé bezzasadne;

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r.;

                           —

                           ewentualnie, nakazanie usunięcia nazwiska Feha Lamberta Kessé z list załączonych do wspomnianego rozporządzenia i wspomnianej decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Podniesione przez skarżącego zarzuty i przedstawione przez niego główne argumenty są zasadniczo identyczne w stosunku do zarzutów i argumentów przedstawionych w sprawie T-130/11 Gossio przeciwko Radzie tudzież do nich podobne.


title: Sprawa T-73/09: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2009 r. – Compagnie de Saint-Gobain przeciwko Komisji

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/25

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2009 r. – Compagnie de Saint-Gobain przeciwko Komisji
   (Sprawa T-73/09)
   2009/C 102/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie de Saint-Gobain (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: P. Hubert i E. Durand, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2008) 6815 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe) oraz uzasadnienia leżącego u podstaw sentencji, w części w jakiej decyzja została skierowana do Compagnie de Saint-Gobain, jak też wyciągnięcie wszelkich wynikających stąd konsekwencji w stosunku do wysokości grzywny;

               —

               ewentualnie – niezależnie od tego, czy Compagnie de Saint-Gobain może czy też nie być adresatem decyzji – obniżenie wysokości grzywny nałożonej na spółki należące do grupy Saint-Gobain;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie COMP/39.125 – Szkło samochodowe, w której Komisja stwierdziła, że określone przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, rozdzielając między siebie umowy w sprawie dostawy szyb samochodowych i koordynując prowadzoną przez nie politykę cen i strategie zaopatrzenia na europejskim rynku szkła samochodowego.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty oparte na:

               —

               naruszeniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) i zasady indywidualnego charakteru kar, gdyż zaskarżona decyzja została skierowana do Compagnie de Saint-Gobain jako spółki dominującej wobec spółki Saint-Gobain Glass France S.A., mimo to że nie uczestniczyła ona osobiście i bezpośrednio w naruszeniu;

               —

               braku uzasadnienia, naruszeniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 i zasady indywidualnego charakteru kar, gdyż Komisja nie wykazała, że skonsolidowany łączny obrót grupy Saint-Gobain mógł posłużyć za podstawę do obliczenia sankcji;

               —

               naruszeniu zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i niedziałania prawa wstecz, jako że Komisja zastosowała ze skutkiem wstecznym nowe wytyczne z 2006 r. dotyczące metody ustalania grzywien (2) do okoliczności faktycznych, które miały w pełni miejsce przed ich wejściem w życie;

               —

               naruszeniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 i zasady proporcjonalności, gdyż nie istniały przesłanki powrotu do naruszenia, które mogłyby zostać uwzględnione zgodnie z prawem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa C-228/15: Postanowienie Trybunału (piata izba) z dnia 7 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Catania Włochy) – postępowanie karne przeciwko Snezhanie Velikovej (Odesłanie prejudycjalne – Prawo obywateli Unii do przemieszczania się i pobytu na terytorium Unii Europejskiej – Brak znaczenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/8

      Postanowienie Trybunału (piata izba) z dnia 7 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Catania Włochy) – postępowanie karne przeciwko Snezhanie Velikovej
      (Sprawa C-228/15) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo obywateli Unii do przemieszczania się i pobytu na terytorium Unii Europejskiej - Brak znaczenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym - Oczywista niedopuszczalność))
      (2016/C 454/16)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Catania

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      Snezhana Velikova

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Catania (sąd w Katanii, Włochy) postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa C-458/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 5 września 2011 r. — Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort) przeciwko Canon Deutschland GmbH

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 5 września 2011 r. — Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort) przeciwko Canon Deutschland GmbH
   (Sprawa C-458/11)
   2011/C 362/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort)

      Strona pozwana: Canon Deutschland GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej zostają przedstawione następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni dyrektywy 2001/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym:

               1)

               Czy dyrektywę należy uwzględnić przy wykładni prawa krajowego już dla przypadków, które miały miejsce po wejściu w życie dyrektywy w dniu 22 czerwca 2001 r., jednak przed dniem, od którego znajduje ona zastosowanie, tj. przed 22 grudnia 2002 r.?

               2)

               Czy zwielokrotnianie za pomocą drukarek stanowi zwielokrotnianie przy użyciu dowolnej techniki fotograficznej lub innego procesu przynoszącego podobny skutek w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy?

               3)

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie drugie: czy wymogi dyrektywy co do godziwej rekompensaty za wyjątki albo ograniczenia w odniesieniu do prawa do zwielokrotniania zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy mogą zostać z uwzględnieniem zasady równego traktowania zawartej w art. 20 Karty praw podstawowych spełnione również wówczas, gdy nie producenci, importerzy lub dostawcy drukarek, lecz producenci, importerzy lub dostawcy innego urządzenia albo szeregu innych urządzeń, składających się na zdatny do podjęcia odpowiedniego zwielokrotniania zespół urządzeń, są podmiotami zobowiązanymi do zapłaty odpowiedniego wynagrodzenia?

               4)

               Czy sama możliwość wykorzystania zabezpieczeń technicznych zgodnie z art. 6 dyrektywy powoduje wyłączenie warunku godziwej rekompensaty w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy?

               5)

               Czy warunek (art. 5 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy) oraz możliwość (zob. motyw 36 dyrektywy) godziwej rekompensaty ustają, o ile podmiot praw zgodził się wyraźnie lub w sposób dorozumiany na zwielokrotnianie swoich utworów?

      (1)  Dz.U. L 167, s. 10.


title: Sprawa C-157/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 marca 2007 r. — Finanzamt für Körperschaften III, Berlin przeciwko Krankenheim Ruhesitz am Wannsee-Seniorenheimstatt GmbH

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 marca 2007 r. — Finanzamt für Körperschaften III, Berlin przeciwko Krankenheim Ruhesitz am Wannsee-Seniorenheimstatt GmbH
   (Sprawa C-157/07)
   (2007/C 129/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt für Körperschaften III, Berlin.

      Strona pozwana: Krankenheim Ruhesitz am Wannsee-Seniorenheimstatt GmbH.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1) stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym, przy obliczaniu całkowitej kwoty dochodów podatnik mający siedzibę i podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w jednym państwie członkowskim może wprawdzie, z zachowaniem określonych warunków, na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dokonać odliczenia strat zwolnionych od podatku dochodowego i powstałych z tytułu prowadzenia zakładu w innym państwie członkowskim,

                           —

                           jednak na podstawie którego, przy obliczaniu całkowitej kwoty dochodów w przedmiotowym okresie rozliczeniowym, odliczoną kwotę należy ponownie doliczyć, o ile w jednym z kolejnych okresów rozliczeniowych dochód z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez zakłady położone w innym państwie członkowskim, podlegający zwolnieniu z opodatkowania na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, jest ogólnie dodatni,

                           —

                           z wyjątkiem sytuacji, w której podatnik wykaże, że na podstawie obowiązujących go przepisów innego państwa członkowskiego nie można „co do zasady ”korzystać z odliczenia strat w innych latach niż rok poniesienia straty, co nie ma miejsca, gdy wprawdzie w innym państwie, zgodnie z obowiązującym w nim prawem, istnieje co do zasady możliwość odliczenia straty, jednak w konkretnej sytuacji, w której znajduje się podatnik, nie jest to możliwe?

               2)

               W przypadku udzielenia na pierwszą część pytania odpowiedzi twierdzącej: czy na sytuację prawną w państwie miejsca zamieszkania lub siedziby ma wpływ okoliczność, że ograniczenia w odliczaniu straty obowiązujące w innym państwie członkowskim (jako państwie źródła dochodów) naruszają art. 31 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, ponieważ stawiają one podatnika podlegającego tam ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, który osiąga dochody z tytułu prowadzenia zakładu, w mniej korzystnej sytuacji niż podatników podlegających nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na drugą część pytania: czy państwo siedziby musi zrezygnować z następczego opodatkowania strat z tytułu prowadzenia zakładu za granicą, jeżeli w przeciwnym razie nie mogą one zostać odliczone w żadnym państwie członkowskim, ponieważ działalność zakładu w innym państwie członkowskim została zakończona?

      (1)  Dz.U. L 1, 1994, str. 1.


title: Sprawa T-669/13 P: Wyrok Sądu z dnia 5 listopada 2014 r. – Komisja przeciwko Thomé (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie — Odmowa zatrudnienia — Istnienie dyplomu zgodnego z ogłoszeniem o konkursie z racji uznania — Szkoda majątkowa i krzywda)

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/20

         Wyrok Sądu z dnia 5 listopada 2014 r. – Komisja przeciwko Thomé
   (Sprawa T-669/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Odmowa zatrudnienia - Istnienie dyplomu zgodnego z ogłoszeniem o konkursie z racji uznania - Szkoda majątkowa i krzywda))
   (2014/C 448/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Florence Thomé (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 7 października 2013 r. w sprawie F-97/12 Thomé przeciwko Komisji (Zb.Orz.SP EU:F:2013:142).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawy połączone C-231/06 do C-233/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour du travail de Bruxelles- Belgia) — Office national des pensions (ONP) przeciwko Emilienne Jonkman (C-231/06), Hélène Vercheval (C-232/06) oraz Noëlle Permesaen (C-233/06) przeciwko Office national des pensions (Równe traktowanie kobiet i mężczyzn — Ustawowy system emerytalny — Dyrektywa 79/7/EWG — Stewardesy — Przyznanie emerytury równej emeryturom stewardów — Jednorazowa zapłata składek wyrównawczych — Zapłata odsetek — Zasada skuteczności — Obowiązki państwa członkowskiego wynikające z wyroku prejudycjalnego)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour du travail de Bruxelles- Belgia) — Office national des pensions (ONP) przeciwko Emilienne Jonkman (C-231/06), Hélène Vercheval (C-232/06) oraz Noëlle Permesaen (C-233/06) przeciwko Office national des pensions
   (Sprawy połączone C-231/06 do C-233/06) (1)

   (Równe traktowanie kobiet i mężczyzn - Ustawowy system emerytalny - Dyrektywa 79/7/EWG - Stewardesy - Przyznanie emerytury równej emeryturom stewardów - Jednorazowa zapłata składek wyrównawczych - Zapłata odsetek - Zasada skuteczności - Obowiązki państwa członkowskiego wynikające z wyroku prejudycjalnego)
   (2007/C 183/21)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour du travail de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Office national des pensions (ONP), Noëlle Permesaen (C-233/06)

      Strona pozwana: Emilienne Jonkman (C-231/06), Hélène Vercheval (C-232/06), Office national des pensions
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour du travail de Bruxelles — Wykładnia dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 1979 L 6, str. 24 — Umożliwienie kobiecie, która została wykluczona z korzystniejszego systemu emerytalnego, objęcia tym systemem ze skutkiem wstecz pod warunkiem opłacenia składek za ten okres objęcia w formie jednorazowej wpłaty wraz z odsetkami za zwłokę
   Sentencja

               1)

               Dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego w sytuacji, gdy państwo członkowskie przyjmuje uregulowania umożliwiające osobom określonej płci, początkowo dyskryminowanym, skorzystanie w całym okresie wypłaty emerytury z systemu emerytalnego obejmującego kategorię osób odmiennej płci

                           —

                           nie stoi na przeszkodzie temu, by owo państwo członkowskie uzależniało objęcie takim systemem od wpłaty składek wyrównawczych stanowiących różnicę między składkami wpłaconymi przez osoby początkowo dyskryminowane przez okres, w którym miała miejsce dyskryminacja a składkami w wyższej wysokości wpłaconymi przez drugą kategorię osób w tym samym okresie, powiększonych o odsetki rekompensujące spadek wartości pieniądza,

                           —

                           stoi za to na przeszkodzie temu, by owo państwo członkowskie wymagało, by owa wpłata składek wyrównawczych powiększona została o odsetki inne niż te, mające na celu zrekompensowanie utraty wartości pieniądza,

                           —

                           stoi również na przeszkodzie wymogowi, zgodnie z którym wpłata ta dokonywana jest jednorazowo w sytuacji, gdy wymóg taki praktycznie czyni wyżej wymienione wyrównanie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym. Jest tak w szczególności w sytuacji, w której kwota do zapłacenia przekracza roczną emeryturę zainteresowanego.

               2)

               W następstwie wydania wyroku w trybie prejudycjalnym, z którego wynika niezgodność ustawodawstwa krajowego z prawem wspólnotowym, to na władzach tego państwa członkowskiego spoczywa obowiązek przyjęcia środków ogólnych lub szczególnych odpowiednich dla zapewnienia przestrzegania prawa wspólnotowego poprzez zadbanie w szczególności o uzgodnienie w najkrótszym czasie prawa krajowego z prawem wspólnotowym oraz zapewnienie pełnej skuteczności uprawnieniom, jakie wypływają dla podmiotów prawa z unormowań wspólnotowych.

               3)

               W razie stwierdzenia dyskryminacji sprzecznej z prawem wspólnotowym sąd krajowy zobowiązany jest — tak długo jak nie zostaną przyjęte środki zmierzające do przywrócenia równego traktowania — do niestosowania wszelkich dyskryminujących przepisów krajowych, bez konieczności żądania lub oczekiwania uprzedniego uchylenia tych przepisów przez ustawodawcę oraz do zastosowania wobec członków gorzej traktowanej grupy przepisów obowiązujących wobec osób należących do tej drugiej kategorii.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006 r.


title: Sprawa T-550/17: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2017 r. – Troszczynski/Parlament

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/23

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2017 r. – Troszczynski/Parlament
   (Sprawa T-550/17)
   (2017/C 357/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mylène Troszczynski (Noyon, Francja) (przedstawiciel: F. Wagner, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Mylène Troszczynski 2017/2019(IMM);

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Mylène Troszczynski kwoty 35 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Mylène Troszczynski kwoty 5 000 EUR tytułem zwrotu wydatków podlegających zwrotowi;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący art. 8 protokołu 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (Dz.U. 2010, C 83, s. 266, zwanego dalej „protokołem”).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 9 protokołu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania oraz zasady dobrej administracji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony i niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-339/17: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. – Shenzhen Jiayz Photo Industrial/EUIPO – Seven (sevenoak)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/60

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. – Shenzhen Jiayz Photo Industrial/EUIPO – Seven (sevenoak)
   (Sprawa T-339/17)
   (2017/C 239/72)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shenzhen Jiayz Photo Industrial Ltd (Shenzhen, Chiny) (przedstawiciel: adwokat M. de Arpe Tejero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Seven SpA (Leinì, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „SEVENOAK” – zgłoszenie nr 13 521 125

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2017 r. w sprawie R 1326/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uwzględnienie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 13 521 125 „SEVENOAK” dla wszystkich towarów objętych zgłoszeniem;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone od C-204/12 do C - 208/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel – Belgia) – Essent Belgium NV przeciwko Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (Odesłanie prejudycjalne — Regionalny system wsparcia przewidujący wydawanie negocjowanych zielonych certyfikatów na instalacje położone w danym regionie wytwarzające energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii — Obowiązek dostawców energii elektrycznej corocznego przedstawienia właściwemu organowi określonej liczby certyfikatów — Odmowa uwzględnienia gwarancji pochodzenia z innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw stron porozumienia EOG — Grzywna administracyjna w przypadku braku przedstawienia certyfikatu — Dyrektywa 2001/77/WE — Artykuł 5 — Swobodny przepływ towarów — Artykuł 28 WE — Artykuły 11 i 13 porozumienia EOG — Dyrektywa 2003/54/WE — Artykuł 3)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel – Belgia) – Essent Belgium NV przeciwko Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt
   (Sprawy połączone od C-204/12 do C - 208/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Regionalny system wsparcia przewidujący wydawanie negocjowanych zielonych certyfikatów na instalacje położone w danym regionie wytwarzające energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii - Obowiązek dostawców energii elektrycznej corocznego przedstawienia właściwemu organowi określonej liczby certyfikatów - Odmowa uwzględnienia gwarancji pochodzenia z innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw stron porozumienia EOG - Grzywna administracyjna w przypadku braku przedstawienia certyfikatu - Dyrektywa 2001/77/WE - Artykuł 5 - Swobodny przepływ towarów - Artykuł 28 WE - Artykuły 11 i 13 porozumienia EOG - Dyrektywa 2003/54/WE - Artykuł 3))
   2014/C 409/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Essent Belgium NV

      Strona pozwana: Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt

      przy udziale: Vlaams Gewest, Vlaamse Gemeenschap (C-204/12, C-206/12 i C-208/12)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 dyrektywy 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on krajowemu systemowi wsparcia, takiemu jak sporny w postępowaniu głównym, który przewiduje wydawanie przez właściwy regionalny organ regulacyjny negocjowanych certyfikatów odnośnie do zielonej energii elektrycznej wytworzonej na terytorium danego regionu i który nakłada na dostawców energii elektrycznej obowiązek corocznego przedstawienia rzeczonemu organowi pod sankcją grzywny administracyjnej określonej liczby takich certyfikatów odpowiadającej określonej części ich łącznych dostaw energii elektrycznej w tym regionie, przy czym dostawcy ci nie są uprawnieni do spełnienia tego obowiązku poprzez wykorzystanie gwarancji pochodzenia z innych państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw trzecich członków Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

               2)

               Artykuły 28 WE i 30 WE oraz art. 11 i 13 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one krajowemu systemowi wsparcia, takiemu jak opisany w pkt 1 niniejszej sentencji, o ile:

                           —

                           ustanowiono mechanizmy, które zapewniają wprowadzenie rzeczywistego rynku certyfikatów, gdzie podaż i popyt mogłyby się zbliżyć i zmierzać do równowagi, tak aby zainteresowani dostawcy mogli rzeczywiście zaopatrywać się w certyfikaty na równych warunkach;

                           —

                           sposób obliczenia i kwota grzywny administracyjnej płaconej przez dostawców niespełniających tego obowiązku został ustalony tak, aby nie wykraczać poza to, co jest konieczne dla zmotywowania producentów do rzeczywistego zwiększenia produkcji zielonej energii elektrycznej, a dostawców podlegających temu obowiązkowi do rzeczywistego nabywania wymaganych certyfikatów, przy jednoczesnym unikaniu w szczególności tego, aby nie karać rzeczonych dostawców w nadmierny sposób.

               3)

               Zasadę niedyskryminacji zawartą, odpowiednio, w art. 18 TFUE, art. 4 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. i art. 3 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona krajowemu systemowi wsparcia, takiemu jak opisany w pkt 1 niniejszej sentencji.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa C-463/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 20 listopada 2006 r. — FBTO Schadeverzekeringen N.V. przeciwko Jackowi Odenbreitowi

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/46

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 20 listopada 2006 r. — FBTO Schadeverzekeringen N.V. przeciwko Jackowi Odenbreitowi
   (Sprawa C-463/06)
   (2006/C 326/93)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: FBTO Schadeverzekeringen N.V.

      Strona pozwana: Jack Odenbreit.
   Pytania prejudycjalne
   Czy odesłanie w art. 11 ust. 2 rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) do art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób, że poszkodowany może wytoczyć powództwo bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi przed sądem miejsca, w którym poszkodowany ma miejsce zamieszkania, o ile takie bezpośrednie powództwo jest dopuszczalne i ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich?

      (1)  Dz.U. L 12, str. 1.


title: Sprawa T-85/09: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2009 r. – Kadi przeciwko Komisji

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/37

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2009 r. – Kadi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-85/09)
   2009/C 90/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yassin Abdullah Kadi (przedstawiciele: D. Anderson, QC; M. Lester, Barrister; G. Martin, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1190/2008 w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżący wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1190/2008 z dnia 28 listopada 2008 r. zmieniającego po raz 101. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (1) w zakresie w jakim figuruje on w wykazie osób fizycznych i prawnych, jednostek i organizacji których fundusze i zasoby ekonomiczne zostały zamrożone zgodnie z tym rozporządzeniem. Wyrokiem w sprawach połączonych C-402 i C-415/05 Kadi i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie i Komisji (2) Trybunał stwierdził nieważność rozporządzenia nr 881/2002.
   Skarżący podnosi cztery zarzuty na poparcie swej skargi.
   Po pierwsze, skarżący podnosi, że zaskarżone rozporządzenie jest pozbawione wystarczającej podstawy prawnej z uwagi na to, iż wydaje się ono zmieniać rozporządzenie 881/2002 przy braku właściwej decyzji ze strony Organizacji Narodów Zjednoczonych, która w przekonaniu skarżącego stanowi warunek wstępny dla dokonania zmiany tego rozporządzenia.
   Po drugie, skarżący twierdzi, iż zaskarżone rozporządzenie narusza jego prawo do obrony, jego prawo do bycia wysłuchanym jak również jego prawo do skutecznej ochrony sądowej i nie naprawia naruszeń tych praw stwierdzonych przez Trybunał wyrokiem w sprawach połączonych C-402/05 i C-415/05. Utrzymuje on ponadto, że zaskarżone rozporządzanie nie przewiduje procedury umożliwiającej notyfikowanie skarżącemu dowodów na podstawie których podjęto decyzję o zamrożeniu jego funduszy czy też umożliwiającej mu przedstawienie użytecznych uwag w odniesieniu do tych dowodów.
   Po trzecie, skarżący uważa, że Komisja nie wykazała nadrzędnych względów uzasadniających utrzymanie wobec niego zamrożenia funduszy, naruszając jej obowiązek wynikający z art. 253 WE.
   Po czwarte, skarżący twierdzi, że Komisja nie dokonała oceny całości właściwych faktów i okoliczności decydując o przyjęciu zaskarżonego rozporządzenia, a tym samym popełniła oczywisty błąd w ocenie.
   Po piąte, skarżący utrzymuje, że sporne rozporządzenie stanowi nieusprawiedliwione i nieproporcjonalne ograniczenie jego prawa własności, które nie jest uzasadnione żadnymi przekonywującymi dowodami.

      (1)  Dz.U. L 322, s. 25.

      (2)  Dotychczas nie opublikowanym w Zbiorze Orzeczeń.


title: Sprawa C-235/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie T-112/03 L'Oréal SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) była również Revlon Suisse SA, wniesione przez L'Oréal SA w dniu 28 maja 2005 r.

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/7

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie T-112/03 L'Oréal SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) była również Revlon Suisse SA, wniesione przez L'Oréal SA w dniu 28 maja 2005 r.
   (Sprawa C-235/05 P)
   (2005/C 205/13)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 28 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie L'Oréal SA, z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowanej przez Xaviera Buffeta Delmasa d'Autane, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie T-112/03 (1) L'Oréal SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) była również Revlon Suisse SA.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               a)

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie T-112/03 w całości oraz stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 stycznia 2003 r. w przedmiocie odwołania nr R0396/2001-4, wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 215048 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1011576);

               b)

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi, że odmawiając uwzględnienia mało odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego (takiego jak FLEX) w swej ocenie stopnia podobieństwa tego znaku ze złożonym znakiem towarowym (takim jak FLEXI AIR), w którym został on odtworzony, Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (2) i nie wyciągnął wniosków prawnych ze swoich własnych ustaleń.
   Podnosi ona, że oznaczenia nie są podobne lub niepodobne in abstracto, ale in concreto (przykładowo w świetle sposobu postrzegania takiego oznaczenia przez właściwy krąg odbiorców). A zatem, jeżeli oznaczenia zostałyby prawidłowo porównane in concreto, to logicznym wnioskiem byłoby nadanie mniejszego znaczenia oznaczeniom nie posiadającym charakteru odróżniającego lub wcześniejszym znakom towarowym posiadającym charakter mało odróżniający.
   Wnosząca odwołania utrzymuje również, że Sąd Pierwszej Instancji naruszyła art. 36 i 53 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, gdyż zaskarżony wyrok zawiera błędne uzasadnienie. Podnosi ona, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył swój obowiązek przedstawienia uzasadnienia, gdyż orzekł jedynie, w pkt 82, że „mało odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego jest bezsporny”, nie wyciągając z tego żadnych wniosków co do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005, str. 25

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 z 14.1.1994, str. 1)


title: Sprawa T-400/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Enercon przeciwko OHIM — BP (ENERCON) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ENERCON — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ENERGOL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Częściowa odmowa rejestracji)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/27

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Enercon przeciwko OHIM — BP (ENERCON)
   (Sprawa T-400/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ENERCON - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ENERGOL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Częściowa odmowa rejestracji)
   2010/C 301/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Böhm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: BP plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 lipca 2008 r. (sprawa R 957/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między BP plc a Enercon GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Enercon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-480/12: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Coca-Cola/OHIM – Mitico (Master) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Master — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe Coca-Cola i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy C — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Podobieństwo oznaczeń — Dowody dotyczące handlowego wykorzystywania zgłoszonego znaku towarowego]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/45

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Coca-Cola/OHIM – Mitico (Master)
   (Sprawa T-480/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Master - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe Coca-Cola i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy C - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Podobieństwo oznaczeń - Dowody dotyczące handlowego wykorzystywania zgłoszonego znaku towarowego])
   (2015/C 046/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Coca-Cola Company (Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, D. Stone, L. Ritchie, solicitors, i S. Baran, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Modern Industrial & Trading Investment Co. Ltd (Mitico) (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat A.I. Malami)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 sierpnia 2012 r. (sprawa R 2156/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy The Coca-Cola Company a Modern Industrial & Trading Investment Co. Ltd (Mitico).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 29 sierpnia 2012 r. (sprawa R 2156/2011-2).

               2)

               OHIM pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez The Coca-Cola Company.

               3)

               Modern Industrial & Trading Investment Co. Ltd (Mitico) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-466/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 października 2014 r. – Repsol YPF SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Oznaczenie graficzne przedstawiające literę „R”)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/11

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 października 2014 r. – Repsol YPF SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
      (Sprawa C-466/13 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Oznaczenie graficzne przedstawiające literę „R”)
      (2015/C 016/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Repsol YPF SA (przedstawiciele: adwokaci J.-B. Devaureix i L. Montoya Terán)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

                  2)

                  Repsol YPF SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa T-218/09: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji (System językowy — Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru asystentów — Język egzaminów — Wybór drugiego języka spośród trzech języków urzędowych)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/19

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-218/09) (1)

   (System językowy - Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru asystentów - Język egzaminów - Wybór drugiego języka spośród trzech języków urzędowych)
   2013/C 313/35
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i J. Baquero Cruz, następnie J. Curall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Łotwy (przedstawiciel: K. Drēviņa, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszeń o konkursach otwartych: EPSO/AST/91/09, zorganizowanego w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej dla naboru na stanowiska asystentów (grupa zaszeregowania AST 3) w dziedzinie „Offset” oraz EPSO/AST/92/09, zorganizowanego w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej celem naboru na stanowiska asystentów (grupa zaszeregowania AST 3) w dziedzinie „Prasa”, opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 18 marca 2009 r. (Dz.U. C 63 A, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność ogłoszeń o konkursach otwartych: EPSO/AST/91/09, zorganizowanego w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej dla naboru na stanowiska asystentów (grupa zaszeregowania AST 3) w dziedzinie „Offset” oraz EPSO/AST/92/09, zorganizowanego w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej celem naboru na stanowiska asystentów (grupa zaszeregowania AST 3) w dziedzinie „Prasa”, opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 18 marca 2009 r.

               2)

               Republika Łotwy, Republika Włoska i Komisja Europejska pokrywają każda własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009 r.


title: Sprawa T-725/14: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2016 r. – Aalberts Industries/Unia Europejska (Odpowiedzialność pozaumowna — Artykuł 47 karty praw podstawowych — Rozsądny termin wydania orzeczenia — Okoliczności właściwe dla sprawy — Znaczenie sporu — Złożoność sporu — Zachowanie stron i zaistnienie kwestii incydentalnych — Brak okresu nieuzasadnionej bezczynności)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/21

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2016 r. – Aalberts Industries/Unia Europejska
   (Sprawa T-725/14) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Artykuł 47 karty praw podstawowych - Rozsądny termin wydania orzeczenia - Okoliczności właściwe dla sprawy - Znaczenie sporu - Złożoność sporu - Zachowanie stron i zaistnienie kwestii incydentalnych - Brak okresu nieuzasadnionej bezczynności))
   (2017/C 078/27)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Aalberts Industries NV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Wesseling i M. Tuurenhout)

      Strona pozwana: Unia Europejska reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Placco, następnie J. Inghelram i E. Beysen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë, P. van Nuffel i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jakiej miała doznać skarżąca wskutek czasu trwania postępowania przed Sądem w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r., Aalberts Industries i in./Komisja (T-385/06, EU:T:2011:114).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zostaje obciążona, poza jej własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Aalberts Industries NV w odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej i rozstrzygniętego postanowieniem z dnia 13 lutego 2015 r., Aalberts Industries/Unia Europejska (T-725/14, niepublikowanym, EU:T:2015:107).

               3)

               Aalberts Industries zostaje obciążona, poza jej własnymi kosztami, również tymi kosztami poniesionymi przez Unię, reprezentowaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które są związane ze skargą rozstrzygniętą niniejszym wyrokiem.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.