title: Sprawa T-222/16: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2018 r. – Hansen Medical / EUIPO – Covidien (MAGELLAN) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy MAGELLAN — Rzeczywiste używanie — Ciężar dowodu — Artykuł 15 i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Dopuszczenie się przez Wydział Unieważnień nieprawidłowości proceduralnej — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) — Ustny etap postępowania — Artykuł 77 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 96 rozporządzenia 2017/1001)}

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/19

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2018 r. – Hansen Medical / EUIPO – Covidien (MAGELLAN)
   (Sprawa T-222/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy MAGELLAN - Rzeczywiste używanie - Ciężar dowodu - Artykuł 15 i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dopuszczenie się przez Wydział Unieważnień nieprawidłowości proceduralnej - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) - Ustny etap postępowania - Artykuł 77 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 96 rozporządzenia 2017/1001)})
   (2018/C 134/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hansen Medical, Inc. (Mountain View, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze, G. Würtenberger i T. Wittmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był/ była(byli) również, interwenient przed Sądem: Covidien AG (Neuhausen am Rheinfall, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Ingerl i D. Wiedemann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lutego 2016 r. (sprawy R 3092/2014-2 i R 3118/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Hansen Medical a Covidien.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hansen Medical, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa T-104/18: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Fundación Tecnalia Research & Innovation/REA

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/36

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Fundación Tecnalia Research & Innovation/REA
   (Sprawa T-104/18)
   (2018/C 134/52)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fundación Tecnalia Research & Innovation (Donostia-San Sebastián, Hiszpania) (przedstawiciele: P. Palacios Pesquera i M. Rius Coma, adwokaci)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie, że niniejsza skarga oraz zawarte w niej zarzuty są dopuszczalne;

               —

               uwzględnienie zarzutów podniesionych w ramach niniejszej skargi i w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie, że nie jest konieczny zwrot kwot odpowiadających zadaniom wykonanym przez fundację TECNALIA;

               —

               obciążenie REA kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania kontradyktoryjnego w sprawie odzyskania środków finansowych w ramach umowy o dofinansowanie projektu FP7-SME-2013–605879-FOODWATCH. Powodem decyzji o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie projektu FoodWatch jest rzekoma niewiedza skarżącej o istnieniu projektu BreadGuard, który zdaniem REA wykazuje znaczne podobieństwo do projektu FoodWatch pod względem celów, metodologii pracy i oczekiwanych rezultatów.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na nieuwzględnienie okoliczności odciążających wskazanych przez fundację TECNALIA w toku kontradyktoryjnego postępowania wyjaśniającego.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia treści załącznika II do umowy o dofinansowanie projektu FoodWatch, jako że pozwana nie ujawniła tożsamości niezależnych ekspertów, którzy podpisali się pod ekspertyzami, na których opiera się zaskarżona decyzja, przez co TECNALIA nie mogła wnieść o ich wyłączenie.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady winy, jako że pozwana nie uwzględniła stopnia uczestnictwa fundacji TECNALIA w popełnieniu zarzucanych czynów.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady legalności, zważywszy, że TECNALIA wykonała projekty w prawidłowy sposób i nie dopuściła się naruszenia lub niewykonania podjętych zobowiązań.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności z uwagi na nieuwzględnienie stopnia winy każdego z uczestników zarzucanego zachowania.


title: Sprawa T-766/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Hércules Club de Fútbol / Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Pomoc udzielona przez Hiszpanię na rzecz profesjonalnych klubów piłkarskich — Gwarancja państwa udzielona przez organ administracji — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/22

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Hércules Club de Fútbol / Komisja
   (Sprawa T-766/16 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Pomoc udzielona przez Hiszpanię na rzecz profesjonalnych klubów piłkarskich - Gwarancja państwa udzielona przez organ administracji - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2018/C 182/25)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hércules Club de Fútbol, SAD (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci S. Rating i Y. Martínez Mata)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE i zmierzające do zawieszenia wykonania decyzji Komisji (UE) 2017/365 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva, Hércules Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva oraz Elche Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva (Dz.U. 2017, L 55, s. 12).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 11 listopada 2016 r., Hércules Club de Fútbol/Komisja (T-766/16 R) zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-161/18: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2018 r. – Braesch i in. / Komisja

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/31

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2018 r. – Braesch i in. / Komisja
   (Sprawa T-161/18)
   (2018/C 190/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anthony Braesch (Luksemburg, Luksemburg), Trinity Investments DAC (Dublin, Irlandia), Bybrook Capital Master Fund LP (Wielki Kajman, Kajmany), Bybrook Capital Hazelton Master Fund LP (Wielki Kajman, Kajmany), Bybrook Capital Badminton Fund LP (Wielki Kajman, Kajmany) (przedstawiciele: M. Siragusa, A. Champsaur, G. Faella, i L. Prosperetti, prawnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (2017) 4690 final z dnia 4 lipca 2017 r. (1) w sprawie SA. 47677 (2017/N);

               —

               alternatywnie, stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona instrumentów FRESH (2);

               —

               nakazanie Komisji zapłaty kosztów prawnych i innych kosztów poniesionych w niniejszej sprawie;

               —

               podjęcie innych środków, jakie Sąd uzna za stosowane, w tym środków organizacji postępowania na podstawie art. 89 § 3 lub środków dochodzenia na podstawie art. 91 § 1 lit. b) regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący sprzecznego z prawem zatwierdzenia przez Komisję środka podziału ciężarów w ramach zapobiegawczego dokapitalizowania z naruszeniem art. 18 i 21 rozporządzenia (EU) nr 806/2014 (brak uzasadnienia) (3).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący sprzecznego z prawem wymagania przez Komisję unieważnienia umów FRESH (oczywiste naruszenie prawa poprzez wyjście od komunikatu bankowego (4) naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania, brak uzasadnienia).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący traktowania przez zaskarżoną decyzję w dyskryminujący sposób posiadaczy FRESH [naruszenie prawa do równego traktowania, chronionego na podstawie art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) i art. 14 protokołu 12 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), oczywisty błąd w ustaleniach, brak uzasadnienia].

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez zaskarżoną decyzję prawa własności posiadaczy FRESH (naruszenie praw własności chronionych na podstawie art. 17 karty i art. 1 protokołu 1 do EKPC, brak uzasadnienia).

               5.

               Zarzut piąty dotyczący braku wszczęcia przez Komisję formalnego dochodzenia niezależnie od tego, że istniały poważne wątpliwości co do zgodności środków z prawem UE (naruszenie art. 108 ust. 2 i 3 TFUE, naruszenia art. 4 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Rady 2015/1589 (5), oczywisty błąd w ustaleniach, brak uzasadnienia).

      (1)  Dz.U. 2018, C 40, s. 7.

      (2)  Floating Rate Equity linked Subordinated Hybrid (podporządkowane hybrydowe obligacje o zmiennej stopie oprocentowania, rodzaj obligacji).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz. U. 2014, L 225, s. 1.

      (4)  Komunikat Komisji w sprawie stosowania od dnia 1 sierpnia 2013 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego („komunikat bankowy”) (Dz. u. 2013, C 216, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-206/17: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 7 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Heinrich Denker / Gemeinde Thedinghausen, przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/19

         Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 7 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Heinrich Denker / Gemeinde Thedinghausen, przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht
   (Sprawa C-206/17) (1)

   (2018/C 190/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


201806150551955122018/C 231/542872018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180504424211Sprawa T-287/18: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – M. I. Industries / EUIPO – Natural Instinct (Nature’s Variety Instinct)
 ---documentbreak--- C2312018PL4210120180504PL0054421421Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – M. I. Industries / EUIPO – Natural Instinct (Nature’s Variety Instinct)
   (Sprawa T-287/18)2018/C 231/54Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: M. I. Industries, Inc. (Lincoln, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Montañá Mora i S. Sebe Marin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Natural Instinct Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Nature’s Variety Instinct” – zgłoszenie nr 14 290 647

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 marca 2018 r. w sprawie R 1659/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            nakazanie EUIPO oraz, w stosownym przypadku, stronie wnoszącej sprzeciw wspólnego i solidarnego pokrycia kosztów postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


201806150511955362018/C 231/562902018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180504434422Sprawa T-290/18: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – Agmin Italy / Komisja
 ---documentbreak--- C2312018PL4320120180504PL0056432442Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – Agmin Italy / Komisja
   (Sprawa T-290/18)2018/C 231/56Język postępowania: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Agmin Italy SpA (Werona, Włochy) (przedstawiciel: F. Guardascione, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            tytułem wstępu, stwierdzenie nieważności lub nieskuteczności lub nieistnienia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa, naruszenia zasady rozdzielenia funkcji dochodzeniowych i funkcji decyzyjnych, naruszenia zasady kontradyktoryjności, przekroczenia uprawnień ze względu na przeinaczenie i błędną ocenę okoliczności faktycznych, oczywistej nielogiczności i sprzeczności, a także nieprzeprowadzenia dochodzenia i nierównego traktowania oraz – ze wszystkich przedstawionych przyczyn –wszystkich innych aktów, które poprzedziły wskazaną wyżej decyzję lub nastąpiły po niej, ale były z nią związane lub skoordynowane, ze wszystkimi skutkami prawnymi;

            —

            w każdym wypadku, stwierdzenie nieważności decyzji DG NEAR z dnia 7 marca 2018 r. (ARES – 2018 – 1288022), notyfikowanej w dniu 9 marca 2018 r. w części objętej niniejszą skargą, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności związanych z nią kar;

            —

            tytułem subsydiarnym, wykluczenie lub zmniejszenie kary nałożonej na Agmin jako nadmiernej i nieproporcjonalnej do rzeczywistego zachowania Agmin;

            —

            również tytułem subsydiarnym, stwierdzenie, że opisane okoliczności faktyczne mogą umożliwiać rehabilitację Agmin na mocy art. 106 ust. 9 rozporządzenia nr 966/2012;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 marca 2018 r. (ARES – 2018 – 1288022) wykluczającej skarżącą z możliwości uczestniczenia w postępowaniu przetargowym w sprawie przyznania wsparcia finansowego z budżetu Unii Europejskiej i z Europejskiego Funduszu Rozwoju na maksymalny czas trzech lat przewidziany w art. 109 ust. 14 lit. c) rozporządzenia nr 966/2012 (
         1
      ) i nakazującej ogłoszenie na stronie internetowej Komisji na skutek braku dostawy zamówionego towaru (partie 9 i 11) w terminach ustalonych w umowie dostawy ENPI/2014/351-804 i niezastąpienia gwarancji (pre-financing guarantee w wysokości 89430,71 EUR) przedstawionej przez Agmin instytucji zamawiającej w dniu 19 listopada 2014 r. Gwarancja ta została udzielona przez podmiot, który według informacji otrzymanych od Banca d’Italia był uprawniony do udzielania gwarancji wyłącznie na rzecz banków i instytucji finansowych uprawnionych do udzielania kredytów, nie zaś na rzecz innych i jednostek, takich jak instytucja zamawiająca.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Przekroczenie uprawnień, również ze względu na naruszenie zasady rozdzielenia funkcji dochodzeniowych i funkcji decyzyjnych, sprzeczność, oczywistą nielogiczność i brak uzasadnienia.

            2.

            Naruszenie lub błędne zastosowanie „principles of European Contract Law 2002” obowiązujących zgodnie z art. 41 Ogólnych Warunków Umowy.

            3.

            Naruszenie zasady proporcjonalności kary wynikające z art. 5 TUE poprzez nałożenie przez Komisję na Agmin maksymalnej dopuszczalnej kary o długości trzech lat.

      Strona skarżąca podnosi w szczególności, że zaskarżona decyzja narusza jej prawa, ponieważ została wydana przez Komisję bez uwzględnienia, że brak dostawy wynika z decydującej lub, tytułem subsydiarnym, współdzielonej odpowiedzialności jednostki zamawiającej, która w sposób arbitralny i nieuzasadniony odmówiła zastąpienia dostawcy towarów przez innego producenta gotowego dostarczyć towary równej lub wyższej jakości niż określona w specyfikacjach technicznych zawartych w ogłoszeniu o przetargu.
   (
         1
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, L 298, s. 1).


201806150731955382018/C 231/287122016TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180516232422Sprawa T-712/16: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Deutsche Lufthansa/Komisja (Konkurencja — Koncentracje — Rynek transportu lotniczego — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym z zastrzeżeniem wypełnienia pewnych zobowiązań — Wniosek o zwolnienie z części zobowiązań — Proporcjonalność — Uzasadnione oczekiwania — Zasada dobrej administracji — Nadużycie władzy)
 ---documentbreak--- C2312018PL2320120180516PL0028232242Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Deutsche Lufthansa/Komisja
   (Sprawa T-712/16) (
         1
      )
   „(Konkurencja — Koncentracje — Rynek transportu lotniczego — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym z zastrzeżeniem wypełnienia pewnych zobowiązań — Wniosek o zwolnienie z części zobowiązań — Proporcjonalność — Uzasadnione oczekiwania — Zasada dobrej administracji — Nadużycie władzy)”2018/C 231/28Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: S. Völcker, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, H. Leupold i I. Zaloguin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 4964 final z dnia 25 lipca 2016 r. oddalającej wniosek skarżącej dotyczący zwolnienia z pewnych zobowiązań, które uzyskały moc wiążącą na podstawie decyzji Komisji z dnia 4 lipca 2005 r. zatwierdzającej koncentrację w sprawie COMP/M.3770 – Lufthansa/Swiss.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2016) 4964 final z dnia 25 lipca 2016 r. oddalającej wniosek Deutsche Lufthansa AG dotyczący uchylenia pewnych zobowiązań, które uzyskały moc wiążącą na podstawie decyzji Komisji z dnia 4 lipca 2005 r. zatwierdzającej koncentrację w sprawie COMP/M.3770 – Lufthansa/Swiss w części, w jakiej dotyczy ona trasy Zurych-Sztokholm.

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


201806150811955072018/C 231/432562018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180424343521Sprawa T-256/18: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Arezzo Indústria e Comércio/EUIPO (SCHUTZ)
 ---documentbreak--- C2312018PL3410120180424PL0043341352Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Arezzo Indústria e Comércio/EUIPO (SCHUTZ)
   (Sprawa T-256/18)2018/C 231/43Język postępowania: portugalski
      Strony

      Strona skarżąca: Arezzo Indústria e Comércio SA (Belo Horizonte, Brazylia) (przedstawiciele: adwokaci A. Sebastião i J. Pimenta)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SCHUTZ” – zgłoszenie nr 15 723 265

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2018 r. w sprawie R 661/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a) i b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001.


201806150781955052018/C 231/603012018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180513484921Sprawa T-301/18: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2018 r. – Yanukovych / Rada
 ---documentbreak--- C2312018PL4810120180513PL0060481492Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2018 r. – Yanukovych / Rada
   (Sprawa T-301/18)2018/C 231/60Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Yanukovych (Sankt Petersburg, Rosja) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. (
                  1
               ) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. (
                  2
               ) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego; oraz

            —

            obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczy tego, że skarżący nie spełnia kryteriów wymaganych, aby w rozpatrywanym okresie umieścić jego nazwisko w wykazie. Rada Unii Europejskiej nie uwzględniła należycie wszystkich przedstawionych jej dokumentów – rozpatrując przy tym bardzo wybiorczo te dokumenty, które uwzględniła. Podniesione na poparcie tego zarzutu argumenty są następujące: skarżący został objęty jedynie dochodzeniem wstępnym, które utknęło w fazie stagnacji, i oczywiście nie jest wystarczające, aby spełnić rozpatrywane kryterium; dokumenty, na jakich oparła się Rada w celu utrzymania nazwiska skarżącego w wykazie, są całkowicie niewystarczające, wzajemnie sprzeczne i fałszywe oraz nie zostały wykazane za pomocą żadnego dowodu.

            2.

            Zarzut drugi dotyczy tego, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie w ramach nałożenia spornych środków na skarżącego. Rada popełniła oczywisty błąd, ponownie wskazując nazwisko skarżącego – pomimo oczywistej rozbieżności między „uzasadnieniem umieszczenia nazwiska w wykazie” a istotnymi kryteriami umieszczenia w wykazie. Ponadto, podniesione na poparcie zarzutu pierwszego argumenty są także ważne w odniesieniu do zarzutu drugiego.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczy tego, że Rada nie przestrzegała obowiązku uzasadnienia. Rada nie wskazała szczególnych i konkretnych przyczyn umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie. „Uzasadnienie” przedstawione w szóstej decyzji zmieniającej i w szóstym rozporządzeniu zmieniającym (zwanych dalej „szóstymi aktami zmieniającymi”) w celu umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie jest (nie tylko błędne), lecz również stereotypowe, nieodpowiednie i nieadekwatnie zindywidualizowane.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa skarżącego do obrony lub faktu, że ten ostatni został pozbawiony skutecznej ochrony sądowej. Między innymi, Rada nie przeprowadziła odpowiednich konsultacji ze skarżącym przed ponownym umieszczeniem jego nazwiska w wykazie, a skarżący nie mógł skorzystać ze sprawiedliwej i słusznej możliwości skorygowania błędu lub wskazania dowodów dotyczących jego sytuacji osobistej. Radzie ani skarżącemu nigdy nie przedstawiono istotnych, wiarygodnych lub konkretnych dowodów mogących uzasadnić nałożenie środków ograniczających.

            5.

            Zarzut piąty dotyczy tego, że Rada nie dysponuje odpowiednią podstawą prawną, aby uzasadnić szóste akty zmieniające. Podniesione na poparcie tego zarzutu argumenty są następujące: (a) szósta decyzja zmieniająca nie spełnia przesłanek umożliwiających Radzie oparcie się na art. 29 TUE. Między innymi: (i) Rada wyraźnie podniosła cele, które stanowią jedynie zwykłe twierdzenia; (ii) podstawa prawna nie wykazuje żadnego wystarczającego związku z odpowiednim poziomem kontroli sądowej wymaganym w niniejszych okolicznościach; (iii) nałożenie środków ograniczających faktycznie wspiera i uzasadnia zachowanie nowego reżimu ukraińskiego, który sam narusza prawo do obrony i państwo prawa, jak również w sposób systematyczny narusza prawa człowieka; (b) przesłanki umożliwiające Radzie oparcie się na art. 215 TFUE nie są spełnione, ponieważ nie przyjęto żadnej ważnej decyzji na mocy tytułu V, rozdział 2 TUE; (c) nie istnieje wystarczający związek umożliwiający powołanie się na art. 215 TFUE wobec skarżącego.

            6.

            Zarzut szósty dotyczy tego, że Rada dopuściła się nadużycia władzy. Rzeczywisty cel Rady związany z przyjęciem szóstych aktów zmieniających polega w istocie na uzyskaniu poparcia aktualnego reżimu ukraińskiego (tak aby Ukraina rozwijała ściślejsze więzi z Unią), a nie odpowiada natomiast celom ani uzasadnieniu wskazanym w szóstych aktach zmieniających. Kryteria umieszczenia w wykazie stanowią absolutne i nadzwyczajne delegowanie uprawnień wpisujące się w zamierzony przez Radę cel.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczy tego, że przysługujące skarżącemu na podstawie art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo własności zostało naruszone w szczególności ze względu na to, że środki ograniczające stanowią bezzasadne i nieproporcjonalne ograniczenie tego prawa własności, między innymi ponieważ: (i) nic nie wskazuje na to, że środki finansowe, jakie miały zostać sprzeniewierzone, zostały transferowane za granicę; (ii) zamrożenie wszystkich aktywów skarżącego nie jest ani niezbędne, ani odpowiednie, ponieważ na chwilę obecną organy ukraińskie wyliczyły kwotę strat podnoszonych przez nie w ramach toczących się aktualnie przeciwko skarżącemu postępowań karnych.

      (
         1
      )	Decyzja Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 48, zwana dalej „szóstą decyzją zmieniającą”).
   (
         2
      )	Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 5, zwane dalej „szóstym rozporządzeniem zmieniającym”).


201806150791955182018/C 231/462652018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180427363721Sprawa T-265/18: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2018 – Biernacka-Hoba/EUIPO – Formata Bogusław Hoba (Formata)
 ---documentbreak--- C2312018PL3610120180427PL0046361372Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2018 – Biernacka-Hoba/EUIPO – Formata Bogusław Hoba (Formata)
   (Sprawa T-265/18)2018/C 231/46Język skargi: Polski
      Strony

      Strona skarżąca: Ilona Biernacka-Hoba (Aleksandrów Łódzki, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Formata Bogusław Hoba (Aleksandrów Łódzki, Polska)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy Unii Europejskiej zawierający element słowny „Formata” – znak towarowy Unii Europejskiej nr 11 529 427

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lutego 2018 w sprawie R 2032/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            uznanie skargi za zasadną;

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części oddalającej wniosek o unieważnienie udzielonego prawa na znak „Formata” 011529427;

            —

            zmianę zaskarżonej decyzji poprzez unieważnienie prawa na znak „Formata” 011529427;

            —

            zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kosztów;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Błędne stwierdzenie braku należytego wykazania wcześniejszego prawa


201806150381954972018/C 231/203122018CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180511171711Sprawa C-312/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 marca 2018 r. w sprawie T-361/17, Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH, Société traitements chimiques des métaux/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 maja 2018 r. przez Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH, Société traitements chimiques des métaux
 ---documentbreak--- C2312018PL1710120180511PL0020171171Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 marca 2018 r. w sprawie T-361/17, Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH, Société traitements chimiques des métaux/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 maja 2018 r. przez Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH, Société traitements chimiques des métaux
   (Sprawa C-312/18 P)2018/C 231/20Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszące odwołanie: Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH, Société traitements chimiques des métaux (przedstawiciele: M. Brealey, QC, I. Vandenborre, advocaat, S. Dionnet, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

            —

            uchylenie postanowienia Sądu (ósma izba) z dnia 21 marca 2018 r., T-361/17, Eco-Bat Technologies i in./Komisja;

            —

            stwierdzenie, że skarga wnoszących odwołanie zarejestrowana w sprawie T-361/17 jest dopuszczalna;

            —

            skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd celem uchylenia lub obniżenia grzywny nałożonej przez Komisję w decyzji początkowej, zmienionej decyzją korygującą;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd naruszył prawo przy określeniu daty odniesienia, gdy oparł się na niekompletnej decyzji początkowej zamiast oprzeć się na pełnej wersji decyzji końcowej, która jest poprawna i kompletna pod każdym względem (zwłaszcza w tych kwestiach, które są przedmiotem odwołania). W ten sposób Sąd naruszył podstawowe prawa wnoszących odwołanie (w szczególności ich prawo do obrony). Każdy ma prawo do dysponowania pełnym terminem na wniesienie skargi biegnącym od dnia istotnej zmiany decyzji. Sąd dokonał też nieprawidłowej wykładni spoczywającego na Komisji obowiązku przedstawienia uzasadnienia oraz zasady dobre administracji, przyjmując, że wnoszące odwołanie powinny były oprzeć się na pewnych założeniach, aby w pełni zrozumieć, w jaki sposób Komisja obliczyła kwotę grzywny.


201806150841955142018/C 231/472672018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180430373711Sprawa T-267/18: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2018 r. – Iceland Foods / EUIPO – Íslandsstofa (INSPIRED BY ICELAND)
 ---documentbreak--- C2312018PL3710120180430PL0047371371Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2018 r. – Iceland Foods / EUIPO – Íslandsstofa (INSPIRED BY ICELAND)
   (Sprawa T-267/18)2018/C 231/47Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Iceland Foods Ltd (Deeside, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, J. Hertzog, C. Hill i J. Warner, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Íslandsstofa (Reykjavík, Islandia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Íslandsstofa

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy INSPIRED BY ICELAND – zgłoszenie nr 14 350 094

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja wstępna Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2018 r. w sprawie R 340/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO i Íslandsstofa kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 71 rozporządzenia nr 2017/1001;

            —

            Naruszenie istotnego wymogu proceduralnego wskazanego w art. 72 rozporządzenia nr 2017/1001 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza działała niezgodnie z zasadami ekonomii procesowej i sprawiedliwości, orzekając o przekazaniu sprawy w celu ponownego rozpatrzenia spornego znaku towarowego w świetle bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji, a także przesądzając o możności zastosowania bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji bez wysłuchania strony skarżącej – co jest niezgodne z zasadą audi alteram partem.


201806150631955022018/C 231/214292013TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180517181921Sprawy T-429/13 i T-451/13: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Bayer CropScience i in./Komisja [Środki ochrony roślin — Substancje czynne klotianidyna, tiametoksam i imidachlopryd — Przegląd zatwierdzenia — Artykuł 21 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 — Zakaz stosowania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierającymi dane substancje czynne — Artykuł 49 ust. 2 rozporządzenia nr 1107/2009 — Zasada ostrożności — Proporcjonalność — Prawo do bycia wysłuchanym — Odpowiedzialność pozaumowna]
 ---documentbreak--- C2312018PL1810120180517PL0021181192Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Bayer CropScience i in./Komisja
   (Sprawy T-429/13 i T-451/13) (
         1
      )
   „[Środki ochrony roślin — Substancje czynne klotianidyna, tiametoksam i imidachlopryd — Przegląd zatwierdzenia — Artykuł 21 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 — Zakaz stosowania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierającymi dane substancje czynne — Artykuł 49 ust. 2 rozporządzenia nr 1107/2009 — Zasada ostrożności — Proporcjonalność — Prawo do bycia wysłuchanym — Odpowiedzialność pozaumowna]”2018/C 231/21Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-429/13: Bayer CropScience AG (Monheim am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat K. Nordlander i P. Harrison, solicitor)

      Strona skarżąca w sprawie T-451/13: Syngenta Crop Protection AG (Bazylea, Szwajcaria) i 15 pozostałych skarżących, których nazwy wskazano w załączniku do wyroku (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. Waelbroek, I. Antypas i D. Slater, solicitor, następnie D. Waelbroek i I. Antypas)

      Strona pozwana w sprawach T-429/13 i T-451/13: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą w sprawie T-429/13 i stronę skarżącą w sprawie T-451/13: Association générale des producteurs de maïs et autres céréales cultivées de la sous-famille des panicoïdées (AGPM) (Montardon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Verdier i B. Trouvé), The National Farmers’ Union (NFU) (Stoneleigh, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: H. Mercer, QC, i N. Winter, solicitor), Association européenne pour la protection des cultures (ECPA) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: D. Abrahams, barrister, adwokaci I. de Seze i É. Mullier), Rapool Ring GmbH Qualitätsraps deutscher Züchter (Isernhagen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo C. Stallberg i U. Reese, następnie adwokaci U. Reese i J. Szemjonneck), European Seed Association (ESA) (Bruksela) (przedstawiciele: początkowo P. de Jong, P. Vlaemminck i B. Van Vooren, następnie adwokaci P. de Jong, K. Claeyé i E. Bertolotto), Agricultural Industries Confederation Ltd (Peterborough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. de Jong, P. Vlaemminck i B. Van Vooren, następnie adwokaci P. de Jong, K. Claeyé i E. Bertolotto)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną w sprawach T-429/13 i T-451/13: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, E. Karlsson, L. Swedenborg i C. Hagerman, pełnomocnicy), Union nationale de l’apiculture française (UNAF) (Paryż, Francja) (przedstawiciele w sprawie T-429/13: adwokaci B. Fau i J.F. Funke i w sprawie T-451/13: B. Fau), Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV (Soltau, Niemcy), Österreichischer Erwerbsimkerbund (Großebersdorf, Austria) (przedstawiciele: adwokaci A. Willand i B. Tschida), Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life) (Louvain-la-Neuve, Belgia), Buglife – The Invertebrate Conservation Trust (Peterborough) (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra), Stichting Greenpeace Council (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra)

      Przedmiot

   Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 485/2013 z dnia 24 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzania substancji czynnych: klotianidyna, tiametoksam i imidachlopryd oraz zabraniającego stosowania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierającymi te substancje czynne (Dz.U. 2013, L 139, s. 12), i, po drugie, w sprawie T-451/13, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką miały ponieść skarżące.

      Sentencja

            1)

            Sprawy T-429/13 i T-451/13 zostają połączone w celu wydania wyroku kończącego postępowanie w sprawie.

            2)

            Skargi zostają oddalone.

            3)

            Bayer CropScience AG, Syngenta Crop Protection AG i pozostałe skarżące, których nazwy wskazano w załączniku do wyroku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, Union nationale de l’apiculture française (UNAF), Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV i Österreichischer Erwerbsimkerbund.

            4)

            Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

            5)

            Association générale des producteurs de maïs et autres céréales cultivées de la sous-famille des panicoïdées (AGPM), The National Farmers’ Union (NFU), Association européenne pour la protection des cultures (ECPA), Rapool-Ring GmbH Qualitätsraps deutscher Züchter, European Seed Association (ESA), Agricultural Industries Confederation Ltd, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life), Buglife – The Invertebrate Conservation Trust i Stichting Greenpeace Council pokrywają własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


201806220511970842018/C 240/733572017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180515636311Sprawa T-357/17: Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Aide et Action France / Komisja
 ---documentbreak--- C2402018PL6310120180515PL0073631631Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Aide et Action France / Komisja
   (Sprawa T-357/17) (
         1
      )2018/C 240/73Język postępowania: francuskiPrezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


201806220621970612018/C 240/592732018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180430515111Sprawa T-273/18: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2018 r. – Bernaldo de Quirós/Komisja
 ---documentbreak--- C2402018PL5110120180430PL0059511511Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2018 r. – Bernaldo de Quirós/Komisja
   (Sprawa T-273/18)2018/C 240/59Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Belén Bernaldo de Quirós (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

      w rezultacie,

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 lipca 2017 r.;

            —

            stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji z dnia 31 stycznia 2018 r. oddalającej zażalenie;

            —

            zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą w wyniku tych decyzji, oszacowaną w sposób symboliczny na kwotę 1 EUR;

            —

            obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenie mandatu udzielonego Urzędowi ds. Dochodzeń i Dyscypliny w związku z dochodzeniem administracyjnym prowadzonym przeciwko stronie skarżącej, a także naruszenia zasad bezstronności i dobrej administracji.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący po pierwsze, naruszenia zasady poszanowania prawa do obrony i naruszenia art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, a po drugie, naruszenia zasady równości broni podczas przesłuchania strony skarżącej na podstawie art. 22 załącznika IX do regulaminu pracowniczego

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i oczywistego błędu w ocenie.


201806220351970372018/C 240/292612018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180413252622Sprawa C-261/18: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Irlandia
 ---documentbreak--- C2402018PL2520120180413PL0029252262Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Irlandia
   (Sprawa C-261/18)2018/C 240/29Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers, J. Tomkin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

            —

            stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów niezbędnych do zastosowania się do pkt 1) tiret drugie sentencji wyroku wydanego przez Trybunał w sprawie C-215/06 (
                  1
               ), Komisja/Irlandia, Irlandia nie wypełniła zobowiązań ciążących na tym państwie na podstawie art. 260 TFUE;

            —

            zobowiązanie Irlandii do zapłaty na rzecz Komisji ryczałtu w wysokości 1343,20 EUR za każdy dzień od dnia wydania wyroku w sprawie C-215/06 do dnia zastosowania się przez Irlandię do treści tego orzeczenia albo do dnia zastosowania się do wyroku w niniejszej sprawie, którekolwiek z tych zdarzeń nastąpi wcześniej, jednak w kwocie nie mniejszej niż 1685000 EUR;

            —

            zobowiązanie Irlandii do zapłaty na rzecz Komisji opłaty karnej w wysokości 12264 EUR dziennie od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie do dnia zastosowania się przez Irlandię do treści orzeczenia w sprawie C-215/06; oraz

            —

            obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 260 ust. 1 TFUE Irlandia jest zobowiązana do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do treści wyroku Trybunału w sprawie C-215/06. Ponieważ Irlandia nie podjęła środków niezbędnych do zastosowania się pkt 1) tiret drugie sentencji tego wyroku, Komisja postanowiła wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości.
   Komisja zaproponowała w swej skardze, aby Trybunał Sprawiedliwości obciążył Irlandię obowiązkiem zapłaty ryczałtu w wysokości 1343,20 EUR dziennie oraz opłaty karnej w wysokości 12264 EUR dziennie. Wysokość ryczałtu oraz opłaty karnej została obliczona z uwzględnieniem wagi i czasu trwania naruszenia, a także skutku odstraszającego, w oparciu o zdolność płatniczą tego państwa członkowskiego.
   (
         1
      )	Wyrok z dnia 3 lipca 2008 r., Komisja/Irlandia, C-215/16, EU:C:2008:380.


201807130212003582018/C 268/161602017CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180607131311Sprawa C-160/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Raoul Thybaut, Johnny De Coster, Frédéric Romain / Région wallonne [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Artykuł 2 lit. a) — Pojęcie „planów i programów” — Artykuł 3 — Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne — Obszar miejski objęty scaleniem — Możliwość odstępstw od obowiązujących założeń zagospodarowania przestrzennego — Zmiana „planów i programów”]
 ---documentbreak--- C2682018PL1310120180607PL0016131131Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Raoul Thybaut, Johnny De Coster, Frédéric Romain / Région wallonne
   (Sprawa C-160/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Artykuł 2 lit. a) — Pojęcie „planów i programów” — Artykuł 3 — Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne — Obszar miejski objęty scaleniem — Możliwość odstępstw od obowiązujących założeń zagospodarowania przestrzennego — Zmiana „planów i programów”]”2018/C 268/16Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raoul Thybaut, Johnny De Coster, Frédéric Romain

      Strona pozwana: Région wallonne

      Przy udziale: Commune d’Orp-Jauche, Bodymat SA

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. a), art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że dekret ustanawiający obszar miejski podlegający scaleniu, który ma na celu jedynie określenie zakresu obszaru geograficznego, na którym może zostać zrealizowany plan zagospodarowania przestrzennego zmierzający do zmiany i rozwoju funkcji miejskich, wymagający utworzenia, zmiany, rozszerzenia, rozbiórki lub podniesienia lądowych ciągów komunikacyjnych i przestrzeni publicznej, w celu realizacji którego zezwala się na odstępstwa od niektórych założeń planu zagospodarowania przestrzennego, wchodzi ze względu na tę możliwość wprowadzania odstępstw w zakres pojęcia „planu lub programu” w rozumieniu tej dyrektywy, wobec czego musi on zostać poddany ocenie oddziaływania na środowisko.
   (
         1
      )	Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


201807270472025192018/C 285/494342018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180629313222Sprawa C-434/18: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
 ---documentbreak--- C2852018PL3120120180629PL0049312322Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
   (Sprawa C-434/18)2018/C 285/49Język postępowania: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania

            —

            stwierdzenie, że nie powiadamiając Komisji o krajowym programie gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, Republika Włoska uchybiła obowiązkowi, o którym jest mowa w art. 15 ust. 4 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy Rady 2011/70/Euratom z dnia 19 lipca 2011 r. ustanawiającej ramy wspólnotowe w zakresie odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi (
                  1
               );

            —

            obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 15 ust. 4 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy Rady 2011/70/Euratom z dnia 19 lipca 2011 r. ustanawiającej ramy wspólnotowe w zakresie odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi stanowi, że państwa członkowskie powiadamiają po raz pierwszy Komisję „możliwie jak najszybciej”, ale nie później, niż do dnia 23 sierpnia 2015 r., o treści swojego programu krajowego obejmującego wszystkie elementy określone w art. 12 tej dyrektywy.
   Komisja twierdzi, że z informacji przedstawionych przez Republikę Włoską na etapie postępowania poprzedzającym wniesienie skargi wynika, iż wspomniane powiadomienie nigdy nie miało miejsca, ponieważ władze włoskie nie przekazały jeszcze Komisji ostatecznego tekstu przyjętego krajowego programu gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi.
   (
         1
      )	Dz.U. L 199, s. 48.


201808030532050372018/C 294/524402018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180704383921Sprawa C-440/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 23 kwietnia 2018 r. w w sprawie T-468/16, Verein Deutsche Sprache e.V. / Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 lipca 2018 r.
 ---documentbreak--- C2942018PL3810120180704PL0052381392Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 23 kwietnia 2018 r. w w sprawie T-468/16, Verein Deutsche Sprache e.V. / Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 lipca 2018 r.
   (Sprawa C-440/18 P)2018/C 294/52Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Verein Deutsche Sprache e.V. (przedstawiciel: W. Ehrhardt, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

            —

            uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie T-468/16 oraz stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego w imieniu Komisji zgodnie z art. 4 przepisów wykonawczych do rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 z dnia 10 czerwca 2016 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

      Wadliwe przeprowadzenie procesu przez Sąd:

   Wnoszący odwołanie uważa za wadliwe, że Sąd nie wykorzystał jej instrumentów wyjaśniających, jakie wynikają z art. 24 statutu i art. 88 i 89 regulaminu postępowania. Powinien był także zbadać stan faktyczny przedstawiony przez Komisję w sposób bardziej pogłębiony niezależnie od wniosku dowodowego skarżącego. Dostateczne podstawy ku temu stanowią bowiem sprzeczności wynikające z przedstawienia stanu faktycznego Komisji.

      Błędne rozpoznanie wniosku dowodowego z dnia 20 lutego 2017 r.

   Wnoszący odwołanie jest zdania, że Sąd błędnie nie zbadał bardziej szczegółowo przedstawionym jako dowód pisma sporządzonego przez pracownika naukowego uniwersytetu, które zawierało wiedzę poufną, pomimo wyraźnego dopuszczenia tego dowodu.
   Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi odmowę wysłuchania zeznań rzecznika prasowego Komisji, pomimo faktu, że z powyższego dokumentu wynikały wystarczające powody do wysłuchania.

      Niezastosowanie domniemania zgodności z prawem

   Wnoszący stoi na stanowisku, że wbrew ustaleniom Sądu wypracowanego przez Trybunał Sprawiedliwości domniemania zgodności z prawem nie stosuje w odniesieniu do argumentu Instytucji Unii, który – jeśli tak jest – należałoby zakwalifikować jako nieprzestrzeganie zasad dobrej administracji.
   Orzecznictwo przytoczone przez Sąd w przedmiocie zastosowania domniemania zgodności z prawem dotyczy innych sytuacji i nie może zatem zostać przeniesione w odniesieniu do sprawy rozpoznawanej w niniejszym wypadku.

      Pominięcie przytoczonych poszlak na istnienie dokumentów

   Wnoszący odwołanie ponownie zaprzecza stwierdzeniu Sądu, że nie dostarczył rozstrzygających dowodów na istnienie innych dokumentów.

      Błędne niezbadanie argumentu wnoszącego odwołanie w odniesieniu do obowiązku przejrzystości

   Wnoszący odwołanie zauważa, że Sąd wychodzi z błędnego założenia co do zgodnego z prawem twierdzenia Komisji dotyczącego istnienia dalszych dokumentów i stąd błędnie pomija argument wnoszącej odwołanie dotyczący zasady przejrzystości.


201808030782050872018/C 294/703862018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180627565721Sprawa T-386/18: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2018 r. – Iccrea Banca/Komisja, SRB
 ---documentbreak--- C2942018PL5610120180627PL0070561572Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2018 r. – Iccrea Banca/Komisja, SRB
   (Sprawa T-386/18)2018/C 294/70Język postępowania: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: P. Messina, F. Isgrò i A. Dentoni Litta, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska, Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji nr SRB/ES/SRF/2018/03 z dnia 12 kwietnia 2018 r. jak również, stosowanie do okoliczności, załączników do niej oraz wszystkich ewentualnych późniejszych decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, nawet nieznanych skarżącej, stanowiących podstawę decyzji Banca d’Italia nr 0517765/18 z dnia 27 kwietnia 2018 r. oraz nr 0646641/18 z dnia 28 maja 2018 r.;

            —

            zasądzenie na rzecz Iccrea Banca odszkodowania na podstawie art. 268 TFUE za szkodę w postaci poniesionych wyższych wydatków, wyrządzoną przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji podczas wykonywania jej funkcji ustalania składek należnych od skarżącej;

            —

            pomocniczo, na wypadek nieuwzględnienia powyższych żądań, stwierdzenie nieważności art. 5 ust. 1 lit. a) i f) [rozporządzenia 2015/63] (lub ewentualnie całego rozporządzenia) z powodu sprzeczności z podstawowymi zasadami równości, niedyskryminacji i proporcjonalności;

            —

            w każdym wypadku, obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji nr SRB/ES/SRF/2018/03 z dnia 12 kwietnia 2018 r. jak również, stosowanie do okoliczności, załączników do niej oraz wszystkich ewentualnych późniejszych jej decyzji nawet nieznanych skarżącej, stanowiących podstawę określenia względem skarżącej składek na podstawie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (
         1
      ).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący braku należytego badania, błędnej oceny sytuacji faktycznej, naruszenia i błędnego zastosowania art. 5 [ust. 1] lit. a) rozporządzenia 2015/63, a także naruszenia zasad niedyskryminacji i dobrej administracji.

                     —

                     Skarżąca podnosi w tym zakresie, że Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji błędnie zastosowała art. 5 [ust. 1] lit. a) rozporządzenia 2015/631 przy obliczeniu składek należnych od skarżącej, ponieważ nie uwzględniła zastosowania zobowiązań wewnątrzgrupowych.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący braku należytego badania, błędnej oceny sytuacji faktycznej, naruszenia i błędnego zastosowania art. 5 [ust. 1] lit. f) rozporządzenia 2015/63, a także naruszenia zasad niedyskryminacji i dobrej administracji.

                     —

                     Skarżąca podnosi w tym zakresie, że Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji błędnie zastosowała art. 5 [ust. 1] lit. f) rozporządzenia 2015/63, co doprowadziło do sytuacji podwójnego liczenia.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący bezprawnego zachowania organu Unii, będącego przesłanką odpowiedzialności pozaumownej na mocy art. 268 TFUE.

                     —

                     Skarżąca podnosi w tym zakresie, że zachowanie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji spełnia wszelkie przesłanki podniesionego żądania wymagane na podstawie utrwalonego orzecznictwa europejskiego, obejmujące bezprawność działania zarzucaną instytucjom, faktyczne istnienie szkody oraz związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem a podnoszoną szkodą.

            4.

            Zarzut czwarty, pomocniczy i incydentalny, dotyczący naruszenia zasady skuteczności, równoważności i równego traktowania, prowadzący do niestosowania rozporządzenia 2015/63.

                     —

                     Skarżąca podnosi w tym zakresie, że ewentualna sprzeczność pomiędzy powyższym rozporządzeniem a sytuacją skarżącej naruszyłaby zasady wskazane powyżej, ponieważ z jednej strony składki podmiotów, które znajdują się w takiej samej sytuacji faktycznej jak Iccrea, podlegałyby zmniejszeniu, co skutkowałoby bezprawnym pogorszeniem sytuacji skarżącej, a w konsekwencji analogiczne sytuacje byłyby traktowane w sposób odmienny.

      (
         1
      )	Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz, U. 2015, L 11, s. 44).


201808030392050162018/C 294/223442018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180525161722Sprawa C-344/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Gent (Belgia) w dniu 25 maja 2018 r. – ISS Facility Services NV / Sonia Govaerts, Euroclean NV
 ---documentbreak--- C2942018PL1620120180525PL0022162172Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Gent (Belgia) w dniu 25 maja 2018 r. – ISS Facility Services NV / Sonia Govaerts, Euroclean NV
   (Sprawa C-344/18)2018/C 294/22Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Arbeidshof te Gent

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: ISS Facility Services NV

      Druga strona postępowania: Sonia Govaerts, Euroclean NV

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepisy art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE (
         1
      ) z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że w przypadku jednoczesnego przejęcia różnych części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy, które zostają przejęte przez kilku przejmujących, prawa i obowiązki wynikające z istniejącej w momencie przejęcia umowy o pracę zawartej z pracownikiem zatrudnionym w każdej z przejmowanych części, przechodzą na każdego przejmującego odpowiednio do zakresu zatrudnienia tego pracownika w poszczególnych częściach przedsiębiorstwa przejętych przez danego przejmującego,
   czy też przedmiotowe prawa i obowiązki w całości przechodzą na przejmującego tą część przedsiębiorstwa, w której pracownik ten głównie wykonywał pracę,
   czy też, jeżeli przepisów dyrektywy nie należy interpretować w żaden z powyższych sposobów, to prawa i obowiązki wynikające z umowy o pracę zawartej z tym pracownikiem nie przechodzą na żadnego przejmującego i czy w ten sposób należy interpretować te przepisy w przypadku, gdy nie da się określić zakresu zatrudnienia pracownika osobno dla każdej przejmowanej części przedsiębiorstwa?
   (
         1
      )	Dz.U. 2001, L 82, s. 16


201808030472050192018/C 294/042092016CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL201806284411Sprawa C-209/16 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. – Republika Federalna Niemiec/Lowell Financial Services GmbH, dawniej GFKL Financial Services AG, Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia niektórych strat na przyszłe lata podatkowe („klauzula restrukturyzacji”) – Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Osoba, której akt dotyczy indywidualnie – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Pojęcie pomocy państwa – Warunek dotyczący selektywności – Określenie ram odniesienia – Kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych]
 ---documentbreak--- C2942018PL410120180628PL00044141Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. – Republika Federalna Niemiec/Lowell Financial Services GmbH, dawniej GFKL Financial Services AG, Komisja Europejska
   (Sprawa C-209/16 P) (
         1
      )
   „[Odwołanie — Pomoc państwa — Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia niektórych strat na przyszłe lata podatkowe („klauzula restrukturyzacji”) — Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Osoba, której akt dotyczy indywidualnie — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Pojęcie pomocy państwa — Warunek dotyczący selektywności — Określenie ram odniesienia — Kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych]”2018/C 294/04Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i R. Kanitz, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Lowell Financial Services GmbH, dawniej GFKL Financial Services AG (przedstawiciele: M Schweda, M. Knebelsberger i F. Loose, Rechtsanwälte), Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, T. Maxian Rusche i K. Blanck-Putz, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

            2)

            Uchyla się pkt 2 i 3 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 lutego 2016 r., GFKL Financial Services/Komisja (T-620/11, EU:T:2016:59).

            3)

            Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2011/527/UE z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 7/10 (ex CP 250/09 i NN 5/10) przyznanej przez Niemcy – Program pomocy dotyczący przeniesienia strat podatkowych w przypadku restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji („Sanierungsklausel”).

            4)

            Komisja Europejska zostaje obciążona – poza własnymi kosztami poniesionymi zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym – kosztami poniesionymi przez Republikę Federalną Niemiec w postępowaniu odwoławczym oraz kosztami poniesionymi przez Lowell Financial Services GmbH w postępowaniu w pierwszej instancji.

            5)

            Lowell Financial Services GmbH pokrywa własne koszty poniesione w postępowaniu odwoławczym.

      (
         1
      )	Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


201808030622050812018/C 294/613222018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180523464721Sprawa T-322/18: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2018 r. – García Ruiz / Parlament
 ---documentbreak--- C2942018PL4610120180523PL0061461472Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2018 r. – García Ruiz / Parlament
   (Sprawa T-322/18)2018/C 294/61Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Faustino-Francisco García Ruiz (Alcorcón, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Manzano Ledesma)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            uznanie decyzji Komisji Petycji za zaskarżoną za pośrednictwem niniejszej skargi i w następstwie uznania skargi za dopuszczalną ustalenie, że nastąpiło naruszenie praw, tak aby zostały zagwarantowane interesy strony skarżącej przed tym Sądem;

            —

            w stosownym przypadku obciążenie kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi, że:
   Skarga zostaje wniesiona, ponieważ Komisja Petycji Parlamentu Europejskiego nie skierowała do wnoszącego petycję aktu odrębnego od zalecenia lub opinii, przy czym prawo skarżącego nie było chronione z naruszeniem traktatu na podstawie art. 232 ust. 3 TUE i art. 265 ust. 3 TFUE.
   Rozstrzygnięcia wydane przez administrację publiczną Comunidad de Madrid (autonomicznej wspólnoty Madrytu) i sądy wyrządzają szkodę jego prawom i interesom gospodarczym ze względu na naruszenie prawa do otrzymywania świadczenia uzupełaniającego emeryturę publiczną przyznaną przez Comunidad de Madrid.
   Decyzja administracyjna wydana przez Comunidad de Madrid i wyroki wydane przez sądy skutkują odmiennym traktowaniem i dyskryminacją w odniesieniu do świadczeń otrzymanych przez emerytów (którzy przeszli na emeryturę dobrowolnie lub przymusowo).
   W dziedzinie emerytur obowiązuje kompetencja Unii Europejskiej, a w związku z tym zadaniem tego Sądu jest ochrona prawa skarżącego, w sytuacji gdy administracja publiczna i sądy krajowe nie uwzględniły prawa przyznanego w utrwalonym orzecznictwie sądów Unii i dyrektywach dotyczących równości w zakresie pobierania świadczeń przy braku pomiędzy wyżej wspomnianymi dwiema kategoriami emerytów obiektywnej różnicy faktycznej i prawnej w odniesieniu do pobierania świadczeń.


title: Sprawa T-299/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 czerwca 2018 r. – Strabag Belgium / Parlament (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zamówienia publiczne na roboty budowlane – Wniosek o zawieszenie wykonania – Okres zawieszenia – Oferta rażąco niska – Fumus boni juris – Brak pilnego charakteru)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/39

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 czerwca 2018 r. – Strabag Belgium / Parlament
      (Sprawa T-299/18 R)
      ((Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Wniosek o zawieszenie wykonania - Okres zawieszenia - Oferta rażąco niska - Fumus boni juris - Brak pilnego charakteru))
      (2018/C 301/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Strabag Belgium (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Schoups, K. Lemmens i M. Lahbib)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: P. López-Carceller, Z. Nagy i B. Simon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu z dnia 19 kwietnia 2018 r., utrzymującej w mocy decyzję Parlamentu z dnia 24 listopada 2017 r. o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu pięciu oferentom zamówienia, którego przedmiotem była umowa ramowa o ogólne roboty budowlane w budynkach Parlamentu w Brukseli (przetarg nr 06D20/2017/M036).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek zostaje odrzucony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-57/17: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Pegasus / Parlament [Prawo instytucjonalne – Parlament Europejski – Decyzja w sprawie przyznania dotacji fundacji politycznej – Zaliczka ustalona na 33 % maksymalnej kwoty przyznanej dotacji – Obowiązek dostarczenia gwarancji bankowej dotyczącej zaliczki – Rozporządzenie finansowe – Zasady wykonania rozporządzenia finansowego – Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania – Proporcjonalność – Równość traktowania]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/30

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Pegasus / Parlament
      (Sprawa T-57/17) (1)

      ([Prawo instytucjonalne - Parlament Europejski - Decyzja w sprawie przyznania dotacji fundacji politycznej - Zaliczka ustalona na 33 % maksymalnej kwoty przyznanej dotacji - Obowiązek dostarczenia gwarancji bankowej dotyczącej zaliczki - Rozporządzenie finansowe - Zasady wykonania rozporządzenia finansowego - Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania - Proporcjonalność - Równość traktowania])
      (2018/C 301/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Pegasus (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Richter)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz, S. Alves i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego FINS-2017-31 z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznania skarżącej dotacji, ze względu na to, że w tej decyzji ograniczono wypłatę zaliczki do 33 % maksymalnej kwoty dotacji i uzależniono tę wypłatę od dostarczenia gwarancji bankowej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Pegasus zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawa C-421/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 27 czerwca 2018 r. – Ordre des avocats du barreau de Dinant / JN

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 27 czerwca 2018 r. – Ordre des avocats du barreau de Dinant / JN
      (Sprawa C-421/18)
      (2018/C 301/28)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance de Namur

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Ordre des avocats du barreau de Dinant

         Strona pozwana: JN

         Pytania prejudycjalne

      Czy powództwo izby adwokackiej, mające za przedmiot zasądzenie od jednego z jej członków zapłaty należnych izbie, rocznych składek członkowskich stanowi powództwo „w spraw[ie] dotycząc[ej] umowy” w rozumieniu art. 7 pkt1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1)?

         (1)  Dz.U. L 351, s. 1.


title: Sprawa T-352/18: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2018 r. – Germann Avocats and XJ (*) / Komisja

text:
                  27.8.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 301/39

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2018 r. – Germann Avocats and  XJ (*1) / Komisja
         (Sprawa T-352/18)
         (2018/C 301/53)
         Język postępowania: Angielski

            Strony

            Strona skarżąca: Germann Avocats LLC (Genewa, Szwajcaria),  XJ (*1) (przedstawiciel: adwokat N. Skandamis)

            Strona pozwana: Komisja Europejska

            Żądania

                     —

                     stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej, zawartej w piśmie otrzymanym przez skarżące w dniu 2 kwietnia 2018 r., odrzucającej złożoną przez nie wspólną ofertę na prowadzenie badania następczego na temat praktyk związków zawodowych dotyczących niedyskryminacji i różnorodności w miejscu pracy (przetarg JUST/2017/RDIS/FW/EQUA/0042);

                     —

                     nakazanie pozwanej zapewnienia zadowalającej w myśl prawa przejrzystości w postaci dostarczenia istotnych informacji oraz ilościowej i jakościowej analizy sytuacji dotyczącej konkurencji, odnoszącej się w szczególności do wybranego oferenta oraz w związku z obawami w zakresie różnorodności na rynkach właściwych dla rozpatrywanego przetargu;

                     —

                     zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżących odszkodowania w kwocie 35 000 EUR wraz z odsetkami, z racji szkody, która miały ponieść w wyniku braku ochrony ich uzasadnionych oczekiwań, utraty szansy realizacji rozpatrywanego zamówienia oraz naruszenia innych praw i zasad;

                     —

                     obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

            Zarzuty i główne argumenty

         Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

                     1.

                     Zarzut pierwszy, że pozwana naruszyła obowiązek uzasadnienia przy ocenie ich oferty w związku z przetargiem JUST/2017/RDIS/FW/EQUA/0042.

                     2.

                     Zarzut drugi, że pozwana dopuściła się szeregu oczywistych błędów w ocenie przy ocenie oferty skarżących w związku z tym przetargiem.

                     3.

                     Zarzut trzeci, że pozwana naruszyła obowiązek ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do sytuacji na rynku konkurencji gwarantującej równe szanse konkurentom, w tym poprzez tolerowanie faktycznych lub potencjalnych nadużyć pozycji dominującej lub sprzyjanie im, oraz że pozwana naruszyła zasady równego traktowania, dobrej administracji, przejrzystości i dobrej wiary w postępowaniu, co doprowadziło do wydania kwestionowanej decyzji.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.


title: Sprawa C-456/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 25 kwietnia 2018 r. w sprawach połączonych T-T-554/15 i T-555/15, Węgry / Komisja Europejska, wniesione w dniu 12 lipca 2018 r. przez Węgry

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 25 kwietnia 2018 r. w sprawach połączonych T-T-554/15 i T-555/15, Węgry / Komisja Europejska, wniesione w dniu 12 lipca 2018 r. przez Węgry
      (Sprawa C-456/18 P)
      (2018/C 301/29)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Przez swoje odwołanie Węgry wnoszą do Trybunału Sprawiedliwości o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności wyroku wydanego przez Sąd w dniu 25 kwietnia 2018 r. w sprawach połączonych T-554/15 i T-555/15.

                  —

                  Stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2015) 4805 z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie węgierskiej składki na cele zdrowotne płaconej przez przedsiębiorstwa sektora tytoniowego w zakresie, w jakim nakazuje ona zawieszenie stosowania progresywnych stawek składki na cele zdrowotne, jak i obniżania tej składki w przypadku inwestycji, które zostały ustalone przez dohányipari vállalkozások 2015. évi egészségügyi hozzájárulásáról szóló 2014. évi XCIV. törvény (ustawę nr XCIV z 2014 r. w sprawie składki zdrowotnej na 2015 r. płaconej przez przedsiębiorstwa sektora tytoniowego), przyjętej przez parlament węgierski.

                  —

                  Stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2015) 4808 z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie zmiany w2014 r. stawki opłaty z tytułu kontroli łańcucha żywnościowego na Węgrzech w zakresie, w jakim nakazuje ona zawieszenie stosowania progresywnych stawek opłaty z tytułu kontroli łańcucha żywnościowego.

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Węgierski rząd opiera swoje odwołanie zasadniczo na trzech argumentach zgodnie z kryteriami wypracowanymi przez Trybunał w jego orzecznictwie.
      Po pierwsze, rząd węgierski opiera swoje odwołanie na tym, że Sąd naruszył prawo badając podstawy skargi, które były ze sobą powiązane.
      Po drugie, Sąd dokonał błędnej i nieprawidłowej wykładni art. 296 TFUE i art. 41 ust. 1 Karty w zakresie obowiązku uzasadnienia.
      Po trzecie, rząd węgierski wskazuje na błąd w ustaleniu, który doprowadził do nieprawidłowego rozważenia zarzutów przedstawionych przez Węgry i do nieprawidłowej interpretacji argumentów przedstawionych w skardze.
      Zdaniem węgierskiego rządu Komisja nie przestrzegała w pełni właściwych przepisów proceduralnych oraz przepisów dotyczących uzasadnienia przy wydawaniu spornych decyzji, brak było prawidłowości w ustaleniach faktycznych i Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ustaleniach i przekroczyła swoje kompetencje. Pomimo, że zbadanie wszystkich powyższych okoliczności należało do kompetencji Sądu, to jednak z naruszeniem prawa nie dokonał on takiej oceny.
      Węgierski rząd twierdzi w konsekwencji, że Sąd, po pierwsze dokonał błędnej interpretacji art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) 659/1999 (1) i w sposób nieprawidłowy zastosował orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące tego artykułu. Po drugie, Sąd dopuścił się błędu w ustaleniach, dokonując nieprawidłowej, zdaniem węgierskiego rządu, oceny zarzutu związanego z wymogami zasad proporcjonalności i równego traktowania, a także wyciągnął nieprawidłowy wniosek, iż zgodność ze wcześniejszymi decyzjami i praktyką Komisji nie była istotna z punktu widzenia pewności prawa. W analogiczny sposób Sąd nie dokonał prawidłowej interpretacji twierdzenia rządu węgierskiego odnośnie do zaistnienia warunków pomocy państwa, a także zignorował owo twierdzenie mające znaczenie dla zawieszenia. Wreszcie Sąd nie wykonał również obowiązku uzasadnienia przy wyciąganiu wniosku, przeciwnego do kryterium przyjętego przez Komisję w trakcie całego postępowania, iż przesłanką zawieszenia w decyzjach było to, iż brak było woli wykonania przez Węgry oraz że zostało to w sposób wystarczający wykazane przez Komisję w decyzjach.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).


title: Sprawa T-397/18: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2018 r. – Hugo’s Hotel / EUIPO – H’ugo’s (Hugo’s Burger Bar)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/40

      Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2018 r. – Hugo’s Hotel / EUIPO – H’ugo’s (Hugo’s Burger Bar)
      (Sprawa T-397/18)
      (2018/C 301/54)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hugo’s Hotel Ltd (Malta) (przedstawiciel: adwokat R. Sladden)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: H’ugo’s GmbH (Monachium, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „Hugo’s Burger Bar” w kolorach czerwonym, czarnym i białym – zgłoszenie nr 14 608 806

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 maja 2018 r. w sprawie R 1879/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  orzeczenie, że możliwe jest zarejestrowanie zgłoszenia nr 014608806.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-644/16: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – ClientEarth / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty Komisji dotyczące zgodności z prawem Unii mechanizmu rozstrzygania sporów między inwestorami a państwami oraz systemu sądów ds. inwestycji w umowach handlowych Unii – Częściowa odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w zakresie stosunków międzynarodowych – Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych – Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji – Nadrzędny interes publiczny]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/27

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – ClientEarth / Komisja
      (Sprawa T-644/16) (1)

      ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty Komisji dotyczące zgodności z prawem Unii mechanizmu rozstrzygania sporów między inwestorami a państwami oraz systemu sądów ds. inwestycji w umowach handlowych Unii - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w zakresie stosunków międzynarodowych - Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Nadrzędny interes publiczny])
      (2018/C 301/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat O. Brouwer i N. Frey, solicitor)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 4286 final z dnia 1 lipca 2016 r. o odmowie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących zgodności z prawem Unii Europejskiej mechanizmu rozstrzygania sporów między inwestorami a państwami oraz systemu sądów ds. inwestycji w umowach handlowych Unii.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  ClientEarth pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawy połączone C-397/17 i C-398/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige Rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Profit Europe NV / Belgische Staat [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Podpozycje 7307 11 10, 7307 19 10 i 7307 19 90 – Łączniki rur i przewodów rurowych odlewane z żeliwa sferoidalnego]

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/11

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige Rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Profit Europe NV / Belgische Staat
      (Sprawy połączone C-397/17 i C-398/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Podpozycje 7307 11 10, 7307 19 10 i 7307 19 90 - Łączniki rur i przewodów rurowych odlewane z żeliwa sferoidalnego])
      (2018/C 319/13)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Nederlandstalige Rechtbank van eerste aanleg Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Profit Europe NV

         Strona pozwana: Belgische Staat

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. należy interpretować w ten sposób, że łączniki rur lub przewodów rurowych odlewane z żeliwa sferoidalnego powinny być klasyfikowane do podpozycji 7307 19 90 tej nomenklatury.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa T-432/18: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Palo / Komisja

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/23

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Palo / Komisja
      (Sprawa T-432/18)
      (2018/C 319/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Peeter Palo (Tallinn, Estonia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 października 2017 r. o niewypłaceniu skarżącemu odprawy na podstawie art. 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 kwietnia 2018 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej z dnia 11 grudnia 2017 r. na powyższą decyzję;

                  —

                  zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania za szkodę poniesioną przez stronę skarżącą;

                  —

                  zasądzenie od Komisji Europejskiej zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez stronę skarżącą;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności.


title: Sprawa T-433/18: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Bax / EBC

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/52

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Bax / EBC
      (Sprawa T-433/18)
      (2018/C 328/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Annemieke Bax (Frankfurt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej w dniu 14 grudnia 2017 r. przez zarząd EBC, oddalającej żądanie strony skarżącej dotyczące skorzystania z ustanowionego przez EBC programu pomocy przy przekwalifikowaniu zawodowym;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 8 maja 2018 r. oddalającej szczególne odwołanie strony skarżącej;

                  —

                  nakazanie EBC zapłaty 20 000 EUR na rzecz strony skarżącej tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę; oraz

                  —

                  obciążenie EBC kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad przejrzystości, niedyskryminacji i pewności prawa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem decyzji SEC/EB/X/17/398a.rev-1/final [„Ogólna metodologia stosowania w praktyce programu wdrażającego przekwalifikowanie zawodowe (CTS)”], ponieważ jest ona w szczególności niezgodna z decyzją ECB/2017/NP 19 z dnia 17 maja 2017 r.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez EBC obowiązku staranności w odniesieniu do strony skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący dyskryminacji ze względu na płeć, z naruszeniem dyrektywy 2006/54 (1).

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, wynikającego z zastosowania nieproporcjonalnych kryteriów zakwalifikowania.

         (1)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).


title: Sprawa C-121/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 lipca 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo] – Teva UK Ltd, Accord Healthcare Ltd, Lupin Ltd, Lupin (Europe) Ltd, Generics (UK) działająca pod nazwą handlową „Mylan” / Gilead Sciences Inc. [Odesłanie prejudycjalne – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Leczenie ludzkiego wirusa niedoboru odporności (HIV) – Referencyjne produkty lecznicze i generyczne produkty lecznicze – Dodatkowe świadectwo ochronne – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Artykuł 3 lit. a) – Warunki otrzymania – Pojęcie „produktu chronionego patentem podstawowym pozostającym w mocy” – Kryteria oceny]

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/13

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 lipca 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo] – Teva UK Ltd, Accord Healthcare Ltd, Lupin Ltd, Lupin (Europe) Ltd, Generics (UK) działająca pod nazwą handlową „Mylan” / Gilead Sciences Inc.
      (Sprawa C-121/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Leczenie ludzkiego wirusa niedoboru odporności (HIV) - Referencyjne produkty lecznicze i generyczne produkty lecznicze - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 3 lit. a) - Warunki otrzymania - Pojęcie „produktu chronionego patentem podstawowym pozostającym w mocy” - Kryteria oceny])
      (2018/C 328/15)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice (Chancery Division)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Teva UK Ltd, Accord Healthcare Ltd, Lupin Ltd, Lupin (Europe) Ltd, Generics (UK) działająca pod nazwą handlową „Mylan”

         Strona pozwana: Gilead Sciences Inc.

         Sentencja

      Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że produkt złożony z kliku składników aktywnych wywierających skutek łączny „chroniony jest patentem podstawowym pozostającym w mocy” w rozumieniu tego przepisu, o ile w zastrzeżeniach patentu podstawowego w sposób konieczny i konkretny odniesiono się do kompozycji składników aktywnych, które go tworzą, nawet jeśli nie jest ona wyraźnie wymieniona w tych zastrzeżeniach. W tym celu z punktu widzenia znawcy z danej dziedziny i na podstawie stanu techniki w dniu zgłoszenia lub w dacie pierwszeństwa patentu podstawowego:

                  —

                  kompozycja tych składników aktywnych musi, w świetle opisu i rysunków tego patentu, w sposób konieczny wchodzić w zakres wynalazku objętego tym patentem i

                  —

                  każdy z tych składników aktywnych musi być konkretnie możliwy do zidentyfikowania w świetle ogółu elementów ujawnionych przez wspomniany patent.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-439/18: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Sintokogio / EUIPO (ProAssist)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/53

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Sintokogio / EUIPO (ProAssist)
      (Sprawa T-439/18)
      (2018/C 328/72)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sintokogio Ltd (Nagoya, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci V. Dalichau, S. Kirschstein-Freund, B. Breitinger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego ProAssist – zgłoszenie nr 1 327 746

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 maja 2018 r. w sprawie R 2341/2017-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji dotyczącej części międzynarodowej rejestracji 1327746 odnoszącej się do UE

                  —

                  ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji dotyczącej części międzynarodowej rejestracji 1327746 odnoszącej się do UE;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady równego traktowania i rzetelnej administracji – art. 107 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa C-216/18 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 lipca 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko LM (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Artykuł 1 ust. 3 – Procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi – Warunki wykonania – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 – Prawo do niezawisłego i bezstronnego sądu)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/22

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 lipca 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko LM
      (Sprawa C-216/18 PPU) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 1 ust. 3 - Procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi - Warunki wykonania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do niezawisłego i bezstronnego sądu))
      (2018/C 328/28)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

      LM

         Sentencja

      Wykładni art. 1 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji, gdy wykonujący nakaz organ sądowy, mający zadecydować o przekazaniu osoby wskazanej w europejskim nakazie aresztowania wydanym w celu przeprowadzenia postępowania karnego, posiada informacje, takie jak te zawarte w przyjętym na podstawie art. 7 ust. 1 TUE uzasadnionym wniosku Komisji, mogące wskazywać na istnienie rzeczywistego ryzyka naruszenia prawa podstawowego do rzetelnego procesu sądowego, gwarantowanego przez art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ze względu na systemowe lub ogólne nieprawidłowości w zakresie niezawisłości władzy sądowniczej wydającego nakaz państwa członkowskiego, wspomniany organ powinien zweryfikować w sposób konkretny i dokładny, czy – w świetle sytuacji osobistej tej osoby, jak również charakteru przestępstwa, za które jest ścigana, oraz kontekstu faktycznego, stanowiącego podstawę europejskiego nakazu aresztowania, oraz przy uwzględnieniu informacji udzielonych przez wydające nakaz państwo członkowskie na podstawie art. 15 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584 ze zmianami – istnieją poważne i sprawdzone podstawy, aby uznać, że owa osoba będzie narażona na takie ryzyko w wypadku przekazania do tego ostatniego państwa.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.