title: Sprawa C-346/18 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 listopada 2019 r. – Rose Vision, SL/Komisja Europejska (Odwołanie – Projekty finansowane przez Unię Europejską w dziedzinie badań – Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Umowy o udzielenie dotacji dotyczące projektów FIRST, FutureNEM, sISI, 4NEM i SFERA – Audyty stwierdzające nieprawidłowości we wdrażaniu niektórych projektów – Decyzje Komisji Europejskiej zawieszające wypłatę kwot należnych w ramach innych projektów – Skargi o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej i o stwierdzenie nieważności)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/11

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 listopada 2019 r. – Rose Vision, SL/Komisja Europejska
      (Sprawa C-346/18 P) (1)

      (Odwołanie - Projekty finansowane przez Unię Europejską w dziedzinie badań - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 - 2013) - Umowy o udzielenie dotacji dotyczące projektów FIRST, FutureNEM, sISI, 4NEM i SFERA - Audyty stwierdzające nieprawidłowości we wdrażaniu niektórych projektów - Decyzje Komisji Europejskiej zawieszające wypłatę kwot należnych w ramach innych projektów - Skargi o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej i o stwierdzenie nieważności)
      (2020/C 10/13)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rose Vision, SL (przedstawiciel: J.J. Marín López, abogado)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Lyal, J. Estrada de Solà, P. Rosa Plaza i M. Siekierzyńska, następnie R. Lyal, J. Estrada de Solà i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy, wspierani przez J. Rivasa, abogado)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 marca 2018 r., Rose Vision/Komisja (T-45/13 RENV i T-587/15, niepublikowany, EU:T:2018:124) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd orzekł w pkt 160 tego wyroku, że nie ma potrzeby stwierdzenia, na podstawie art. 340 akapit pierwszy TFUE, że skarżąca poniosła szkodę umowną wskutek naruszenia pkt II.22 ust. 1 warunków ogólnych stanowiących integralną część umów zawartych między Rose Vision SL a Komisją Europejską w ramach siódmego programu ramowego przyjętego decyzją nr 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013).

                  2)

                  W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

                  3)

                  Stwierdza się, że Komisja Europejska naruszyła umowę o udzielenie dotacji dotyczącą projektu FutureNEM w zakresie poufności audytu 11-INFS-025.

                  4)

                  Rose Vision SL pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez Komisję Europejską zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa C-843/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 20 listopada 2019 r. – Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)/BT

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 20 listopada 2019 r. – Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)/BT
      (Sprawa C-843/19)
      (2020/C 54/34)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

         Druga strona postępowania: BT

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepis prawa krajowego, taki jak art. 208 [ust. 1 lit.] c) Ley General de la Seguridad Social (powszechnej ustawy o zabezpieczeniu społecznym) z 2015 r., zgodnie z którym osoby objęte ogólnym systemem [zabezpieczenia społecznego] mogą przejść na dobrowolną, wcześniejszą emeryturę jedynie wówczas, gdy kwota należnej im emerytury obliczona według zasad ogólnych, bez dodatku uzupełniającego do wysokości emerytury minimalnej, jest co najmniej równa emeryturze minimalnej, jest sprzeczny z prawem wspólnotowym w zakresie, w jakim dyskryminuje on pośrednio kobiety objęte ogólnym systemem [zabezpieczenia społecznego] poprzez stosowanie go wobec znacznie większej liczby kobiet niż mężczyzn?


title: Sprawa C-884/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-586/14 RENV, Xinyi PV Products (Anhui) Holdings/Komisja, wniesione w dniu 3 grudnia 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/38

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-586/14 RENV, Xinyi PV Products (Anhui) Holdings/Komisja, wniesione w dniu 3 grudnia 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-884/19 P)
      (2020/C 54/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, A. Demeneix, T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd, GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 24 września 2019 r. w sprawie T-586/14 RENV, Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd/Komisja;

                  —

                  oddalenie pierwszego zarzutu skargi wniesionej w pierwszej instancji jako bezzasadnego;

                  —

                  przekazanie sprawy w zakresie zarzutów od drugiego do czwartego skargi wniesionej w pierwszej instancji Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów niniejszego postępowania oraz kosztów poprzedzających je postępowań powiązanych, w tym kosztów postępowania, które doprowadziło do wydania wyroku pierwotnego, nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja podnosi trzy zarzuty.
      Po pierwsze, Sąd naruszył prawo w pkt 55-61 wyroku, dokonując błędnej wykładni art. 2 ust. 7 lit. b) oraz art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia podstawowego (1). Sąd uznał, że przepisy te przewidują wymóg, zgodnie z którym przyznania statusu MET (2) można odmówić jedynie w przypadku, gdy Komisja stwierdzi, że zastosowanie art. 2 ust. 1-6 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do przedsiębiorstwa wnioskującego o przyznanie statusu MET prowadziłoby do sztucznych rezultatów. Innymi słowy, ocena musi wykazać dokładny wpływ stwierdzonych wahań na dokumentację księgową przedsiębiorstwa. Tymczasem obowiązek wykazania wpływu wahań na ceny, koszty i nakłady istnieje tylko w odniesieniu do pierwszej części art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego, gdzie wymóg ten jest wyraźnie wskazany. W sprawie Rada/Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Trybunał oparł ten wymóg na tym konkretnym sformułowaniu. Nie ma możliwości rozszerzenia tego rozumowania w drodze analogii na wszystkie pięć kryteriów przyznania statusu MET określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
      Po drugie, Sąd kilkukrotnie naruszył prawo w pkt 62-73 wyroku. W pierwszej kolejności [należy zauważyć, że] koszt kapitału stanowi czynnik produkcji, podobnie jak koszt pracy. W związku z tym oba programy subsydiów mają bezpośredni związek z kosztami produkcji. W drugiej kolejności, Sąd nie rozważył dokonanej przez Komisję oceny wpływu obu programów subsydiów na skarżącego w pierwszej instancji, zarówno w zakresie określenia właściwego okresu, jak i całkowitej otrzymanej kwoty. Zamiast tego zastąpił on ocenę ekonomiczną Komisji swoją własną oceną.
      Po trzecie, wyrok jest dotknięty uchybieniami proceduralnymi. Skarżący w pierwszej instancji nie zakwestionował sposobu, w jaki Komisja zinterpretowała art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia podstawowego, kwestionując jedynie sposób, w jaki Komisja zastosowała ten przepis do okoliczności faktycznych. W związku z tym Sąd orzekł ultra vires. Ponadto Sąd nie dał Komisji możliwości przedstawienia swojego stanowiska w odniesieniu do nowej wykładni art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego sformułowanej w wyroku, naruszając w ten sposób prawo Komisji do rzetelnego procesu sądowego.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51; sprostowanie Dz.U. 2016, L 44, s. 20).

         (2)  Przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej.


title: Sprawa T-863/19: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2019 r. – Production Christian Gallimard przeciwko EUIPO – Éditions Gallimard (PCG CALLIGRAM CHRISTIAN GALLIMARD)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/52

      Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2019 r. – Production Christian Gallimard przeciwko EUIPO – Éditions Gallimard (PCG CALLIGRAM CHRISTIAN GALLIMARD)
      (Sprawa T-863/19)
      (2020/C 61/66)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Production Christian Gallimard (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Dreyfuss-Bechmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Éditions Gallimard la nouvelle revue française éditions de la nouvelle revue française SA (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „PCG CALLIGRAM CHRISTIAN GALLIMARD” – zgłoszenie nr 15 299 589

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 października 2019 r. w sprawie R 2316/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi w niniejszej sprawie i załączników do niej za dopuszczalne;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i spółki Éditions Gallimard (jeśli przystąpi do postępowania w niniejszej sprawie w charakterze interwenienta) kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-864/19: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2019 r. – AI i in./ECDC

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/53

      Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2019 r. – AI i in./ECDC
      (Sprawa T-864/19)
      (2020/C 61/67)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AI, HV, HW i HY (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ECDC z dnia 11 litego 2019 r. oddalającej ich wniosek o odszkodowanie z dnia 11 października 2018 r.;

                  —

                  w stosownym przypadku stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 września 2019 r. oddalającej ich zażalenie z dnia 10 maja 2019 r.;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za doznane przez skarżących szkodę i krzywdę;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący najpierw przedstawili swoje indywidualne sytuacje faktyczne, a następnie swoje twierdzenia co do zawinionego przez pozwaną działania, poniesionej szkody oraz związku między zawinionym działaniem a szkodą.


title: Sprawa T-879/19: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2019 r. – Sumol + Compal Marcas/EUIPO – Jacob (Dr. Jacob’s essentials)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/57

      Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2019 r. – Sumol + Compal Marcas/EUIPO – Jacob (Dr. Jacob’s essentials)
      (Sprawa T-879/19)
      (2020/C 61/73)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sumol + Compal Marcas, SA (Carnaxide, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat A. de Sampaio)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ludwig Manfred Jacob (Heidesheim, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Dr. Jacob’s essentials – zgłoszenie nr 13 742 903

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 października 2019 r. w sprawie R 1025/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-270/18: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2019 r. – O’Flynn i in./Komisja

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/62

      Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2019 r. – O’Flynn i in./Komisja
      (Sprawa T-270/18) (1)

      (2020/C 61/78)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-738/18 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 września 2019 r. – Duferco Long Products SA/Komisja Europejska

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/39

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 września 2019 r. – Duferco Long Products SA/Komisja Europejska
      (Sprawa C-738/18 P) (1)

      (2020/C 68/45)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.


title: Sprawa C-240/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no2 de Ourense - Hiszpania) – FA/Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/40

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no2 de Ourense - Hiszpania) – FA/Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
      (Sprawa C-240/19) (1)

      (2020/C 68/47)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawa T-257/18: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2020 r. – Iberpotash/Komisja (Pomoc państwa – Sektor górniczy – Środek polegający z jednej strony na zmniejszeniu gwarancji finansowych na rekultywację zakładów górniczych, a z drugiej strony na inwestycjach państwowych w rekultywację zakładów górniczych zapewniających wyższy poziom ochrony środowiska – Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy – Korzyść – Transfer zasobów państwowych – Selektywny charakter – Uzasadnione oczekiwania – Pewność prawna – Obliczenie kwoty pomocy)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/42

      Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2020 r. – Iberpotash/Komisja
      (Sprawa T-257/18) (1)

      (Pomoc państwa - Sektor górniczy - Środek polegający z jednej strony na zmniejszeniu gwarancji finansowych na rekultywację zakładów górniczych, a z drugiej strony na inwestycjach państwowych w rekultywację zakładów górniczych zapewniających wyższy poziom ochrony środowiska - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy - Korzyść - Transfer zasobów państwowych - Selektywny charakter - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawna - Obliczenie kwoty pomocy)
      (2020/C 68/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Iberpotash, SA (Súria, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci N. Niejahr i B. Hoorelbeke)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo i D. Recchia, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2018/118 z dnia 31 sierpnia 2017 r. w sprawie pomocy państwa wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Iberpotash [sprawa A.35818 (2016/C) (ex 2015/NN) (ex 2012/CP)] (Dz.U. 2018, L 28, s. 25).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Iberpotash SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa C-34/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Telecom Italia SpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Usługi telekomunikacyjne – Wdrożenie zasady otwartej sieci telekomunikacyjnej – Dyrektywa 97/13/WE – Opłaty i należności mające zastosowanie do zezwoleń indywidualnych – System przejściowy ustanawiający opłatę wyższą od dozwolonej w dyrektywie 97/13/WE – Powaga rzeczy osądzonej związana z wyrokiem sądu wyższej instancji uznanym za sprzeczny z prawem Unii]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Telecom Italia SpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze
      (Sprawa C-34/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Usługi telekomunikacyjne - Wdrożenie zasady otwartej sieci telekomunikacyjnej - Dyrektywa 97/13/WE - Opłaty i należności mające zastosowanie do zezwoleń indywidualnych - System przejściowy ustanawiający opłatę wyższą od dozwolonej w dyrektywie 97/13/WE - Powaga rzeczy osądzonej związana z wyrokiem sądu wyższej instancji uznanym za sprzeczny z prawem Unii)
      (2020/C 161/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Telecom Italia SpA

         Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 22 ust. 3 dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących zezwoleń ogólnych i indywidualnych w sektorze usług telekomunikacyjnych należy dokonywać w ten sposób, że stał on na przeszkodzie przepisom krajowym przedłużającym obowiązywanie, w odniesieniu do roku 1998, nałożonego na przedsiębiorstwo telekomunikacyjne będące posiadaczem istniejącego w dniu wejścia w życie tej dyrektywy zezwolenia zobowiązania do uiszczenia opłaty obliczonej na podstawie obrotu, nie zaś jedynie na podstawie kosztów administracyjnych wydawania, zarządzania, kontroli i wdrożenia systemu zezwoleń ogólnych i indywidualnych.

                  2)

                  Wykładni prawa Unii należy dokonywać w ten sposób, że nie zobowiązuje ono sądu krajowego do odstąpienia od stosowania krajowych przepisów proceduralnych przyznających powagę rzeczy osądzonej orzeczeniu sądowemu, nawet jeżeli umożliwiłoby to zaradzenie naruszeniu przepisu prawa Unii, co nie wyklucza możliwości pociągnięcia państwa do odpowiedzialności przez zainteresowane podmioty w celu uzyskania w ten sposób ochrony prawnej ich praw uznanych przez prawo Unii.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-135/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Pensionsversicherungsanstalt / CW [Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuły 3 i 11 – Zagadnienia objęte rozporządzeniem – Świadczenia objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia – Kwalifikacja – Świadczenie z tytułu choroby – Świadczenie z tytułu inwalidztwa – Świadczenie z tytułu bezrobocia – Osoba, która przestała być objęta systemem zabezpieczenia społecznego danego państwa członkowskiego po zaprzestaniu tam działalności zawodowej i po przeniesieniu miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego – Wniosek o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego w byłym państwie członkowskim zamieszkania i zatrudnienia – Odmowa – Ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/12

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Pensionsversicherungsanstalt / CW
      (Sprawa C-135/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuły 3 i 11 - Zagadnienia objęte rozporządzeniem - Świadczenia objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia - Kwalifikacja - Świadczenie z tytułu choroby - Świadczenie z tytułu inwalidztwa - Świadczenie z tytułu bezrobocia - Osoba, która przestała być objęta systemem zabezpieczenia społecznego danego państwa członkowskiego po zaprzestaniu tam działalności zawodowej i po przeniesieniu miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego - Wniosek o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego w byłym państwie członkowskim zamieszkania i zatrudnienia - Odmowa - Ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie)
      (2020/C 161/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Pensionsversicherungsanstalt

         Druga strona postępowania: CW

         Sentencja

                  1)

                  Świadczenie takie jak zasiłek rehabilitacyjny rozpatrywany w postępowaniu głównym stanowi świadczenie z tytułu choroby w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r.

                  2)

                  Rozporządzenie nr 883/2004, zmienione rozporządzeniem nr 465/2012, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie sytuacji, w której osobie, która przestała być objęta systemem zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego pochodzenia po zaprzestaniu tam działalności zawodowej i przeniesieniu miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego, gdzie pracowała i uzyskała większą część swoich okresów ubezpieczenia, właściwa instytucja państwa członkowskiego pochodzenia odmawia świadczenia takiego jak zasiłek rehabilitacyjny rozpatrywany w postępowaniu głównym, jeśli osoba ta podlega nie ustawodawstwu wspomnianego państwa pochodzenia, lecz ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym znajduje się jej miejsce zamieszkania.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa C-298/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 91/676/EWG – Ochrona wód przed zanieczyszczeniami azotanami pochodzenia rolniczego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Niewykonanie – Artykuł 260 ust. 2 TFUE – Kary pieniężne – Ryczałt)

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/12

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka
      (Sprawa C-298/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/676/EWG - Ochrona wód przed zanieczyszczeniami azotanami pochodzenia rolniczego - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Kary pieniężne - Ryczałt)
      (2020/C 161/17)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: E. Skandalou, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Nie podjąwszy do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w wezwaniu do usunięcia uchybienia wystosowanym przez Komisję Europejską, a mianowicie dnia 5 grudnia 2017 r., środków niezbędnych do wykonania wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r., Komisja/Grecja (C-149/14, niepublikowany, EU:C:2015:264), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

                  2)

                  Od Republiki Greckiej zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej ryczałtu w wysokości 3 500 000 EUR na wskazany przez nią rachunek.

                  3)

                  Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-30/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n° 2 de Madrid (Hiszpania) w dniu 22 stycznia 2020 r. – RH / AB Volvo i in.

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid (Hiszpania) w dniu 22 stycznia 2020 r. – RH / AB Volvo i in.
      (Sprawa C-30/20)
      (2020/C 161/33)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: RH

         Strona pozwana: AB Volvo, Volvo Group Trucks Central Europ GmbH, Volvo Lastvagnar AB i Volvo Group España S.A.

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (1) (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, zgodnie z którym osoba, która ma miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego może być pozwana w innym państwie członkowskim: „[…] w sprawach dotyczących czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego – przed sądy miejsca, w którym nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę”, należy interpretować w ten sposób, że określa on jedynie jurysdykcję krajową sądów państwa członkowskiego, w którym znajduje się miejsce zdarzenia wywołującego szkodę, zatem dla ustalenia sądu krajowego właściwego miejscowo na terytorium tego państwa stosuje się krajowe przepisy postępowania cywilnego, czy też należy go interpretować jako przepis mieszany, który określa w sposób bezpośredni zarówno jurysdykcję krajową, jak i właściwość miejscową sądu krajowego bez potrzeby odwoływania się do uregulowań krajowych?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-31/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Alicante (Hiszpania) w dniu 22 stycznia 2020 r. – Bankia S.A. / SI

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Alicante (Hiszpania) w dniu 22 stycznia 2020 r. – Bankia S.A. / SI
      (Sprawa C-31/20)
      (2020/C 161/34)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Alicante

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bankia, S.A.

         Druga strona postępowania: SI

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodna z określoną w art. 6 ust. 1 dyrektywy (1) zasadą braku związania jest wykładnia sądowa (polegająca na tym, że zwrot kwot nienależnie zapłaconych na podstawie warunku dotyczącego kosztów ujętego w umowie kredytu hipotecznego zawartej z konsumentem nie jest skutkiem stwierdzenia nieważności, lecz niezależnego roszczenia podlegającego terminowi przedawnienia), która pozwala na ostateczne związanie konsumenta warunkiem dotyczącym kosztów, gdyż nie może on uzyskać zwrotu, jeżeli wspomniane roszczenie uległo przedawnieniu?

                  2)

                  Czy zgodna ze wspomnianą zasadą jest instytucja przedawnienia roszczenia o zwrot kwoty nienależnie zapłaconej na podstawie zastosowania warunku uznanego za nieuczciwy, gdyż może ono się wiązać z utratą prawa do zwrotu, niezależnie od stwierdzenia nieważności warunku?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy pojęcie „rozsądnego terminu przedawnienia”, do którego odniósł się Trybunał, należy interpretować wyłącznie w oparciu o parametry krajowe, czy też przeciwnie, ten rozsądny charakter musi spełniać jakieś wymogi po to, aby zapewnić minimalny poziom ochrony dla konsumentów będących kredytobiorcami na całym obszarze Unii Europejskiej, i nie może stanowić zagrożenia dla istoty prawa do braku związania warunkiem uznanym za nieuczciwy?

                  4)

                  Na wypadek uznania, że rozsądny charakter terminu przedawnienia musi spełniać pewne minimalne wymogi, czy ów rozsądny charakter może zależeć od chwili, w której ustawodawstwo krajowe przewiduje możliwość wytoczenia powództwa? Czy rozsądne jest, aby bieg terminu przedawnienia rozpoczynał się w dniu zawarcia umowy, czy też, przeciwnie, zasada braku związania nieuczciwymi warunkami wymaga uprzedniego lub jednoczesnego stwierdzenia nieważności warunku dotyczącego kosztów, tak aby kredytobiorcy przysługiwał rozsądny termin na zażądanie zwrotu nienależnego świadczenia?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-47/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2020 r. – F. / Stadt Karlsruhe

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2020 r. – F. / Stadt Karlsruhe
      (Sprawa C-47/20)
      (2020/C 161/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: F.

         Strona pozwana: Stadt Karlsruhe

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 ust. 1 i art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126/WE (1) zakazują, aby państwo członkowskie, na którego terytorium posiadacz unijnego prawa jazdy kategorii A i B, wydanego przez inne państwo członkowskie, został pozbawiony uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi z tym prawem jazdy w pierwszym wymienionym państwie członkowskim z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, odmówiło uznania prawa jazdy dla tych kategorii wydanego zainteresowanemu w drugim wymienionym państwie członkowskim, po pozbawieniu uprawnienia do kierowania, w trybie przedłużenia ważności na podstawie art. 7 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2006/126/WE?

         (1)  Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. 2006, L 403, s. 18.)


title: Sprawa C-88/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal correctionnel de Bordeaux (Francja) w dniu 20 lutego 2020 r. – Procureur de la République / ENR Grenelle Habitat SARL, EP, FQ

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal correctionnel de Bordeaux (Francja) w dniu 20 lutego 2020 r. – Procureur de la République / ENR Grenelle Habitat SARL, EP, FQ
      (Sprawa C-88/20)
      (2020/C 161/47)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal correctionnel de Bordeaux

         Strony w postępowaniu głównym

         Oskarżyciel: Procureur de la République

         Druga strona postępowania: ENR Grenelle Habitat SARL, EP, FQ

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej interpretowany w świetle art. 4 protokołu nr 7 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczącego tego postanowienia, sprzeciwia się kumulacji postępowania karnego i postępowania administracyjnego o charakterze karnoprawnym, których przedmiotem z materialnego punktu widzenia jest ten sam czyn (telefoniczny marketing bezpośredni) ścigany na podstawie dwóch różnych kwalifikacji prawnych?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej [na pytanie pierwsze], co oznacza, że w związku z tym samym czynem prowadzi się jedno postępowanie, czy art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który ustanawia zasady legalności oraz proporcjonalności kar do czynów zabronionych pod groźbą kary, interpretowany w świetle praw i wolności wyrażonych w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz dotyczącego tych praw i wolności orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, nie wymaga, aby przesłanki i kryteria prowadzenia jednego tylko postępowania były uprzednio zdefiniowane z uwzględnieniem w szczególności poważnego charakteru naruszenia prawa?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej [na pytanie pierwsze], co oznacza kumulację postępowań, czy art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który ustanawia zasady legalności oraz proporcjonalności kar do czynów zabronionych pod groźbą kary, interpretowany w świetle praw i wolności wyrażonych w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz dotyczącego tych praw i wolności orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, nie wymaga, aby ta kumulacja postępowań karnych i postępowań administracyjnych o charakterze karnoprawnym, których przedmiotem z materialnego punktu widzenia jest ten sam czyn (telefoniczny marketing bezpośredni), była ograniczona do najpoważniejszych przypadków i aby w takiej sytuacji kryteria wagi czynów zabronionych były uprzednio zdefiniowane?


title: Sprawa C-107/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 19 grudnia 2019 r. w sprawie T-295/18, Republika Grecka/Komisja, wniesione w dniu 26 lutego 2020 r. przez Republikę Grecką

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/39

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 19 grudnia 2019 r. w sprawie T-295/18, Republika Grecka/Komisja, wniesione w dniu 26 lutego 2020 r. przez Republikę Grecką
      (Sprawa C-107/20 P)
      (2020/C 161/51)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: E. Tsaousi, A. Vasilopoulou i E. Krompa)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  Wnosząca odwołanie wnosi o uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie T-295/18, którym to wyrokiem została oddalona skarga Republiki Greckiej z dnia 7 maja 2018 r. na decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2018/304 z dnia 27 lutego 2018 r. wyłączającą z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowaną jako dokument nr C(2018) 955] (Dz.U. 2018, L 59, s. 3), w celu uwzględnienia wspomnianej wyżej skargi i stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w części, w której z finansowania Unii Europejskiej zostały wyłączone niektóre wydatki Republiki Greckiej w łącznej kwocie (brutto) wynoszącej 17 869 131,75 EUR (skutki finansowe w wysokości 14 857 076,98 EUR), poniesione i zadeklarowane w ramach EFRROW w odniesieniu do środków 125A, 321 i 322 (kwota brutto w wysokości 15 631 043,52 EUR i skutki finansowe w wysokości 12 618 988,75 EUR) i środka 123A (kwota w wysokości 2 238 088,23 EUR), oraz w kwocie 588 103,59 EUR z tytułu wydatków dokonanych w ramach EFRG w wyniku kontroli transakcji przeprowadzonych w latach budżetowych 2011–2014.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi sześć zarzutów. Pięć pierwszych zarzutów odwołania odnosi się do oddalenia zarzutów podniesionych w celu stwierdzenia nieważności korekt zastosowanych do wydatków dokonanych w ramach EFFROW.
      Pierwszy zarzut odwołania dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 52 ust. 4 rozporządzenia (UE) 1306/2013, przeinaczenia treści skargi i załącznika A23 do skargi oraz niewystarczającego i nieodpowiedniego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
      W drugim zarzucie odwołania wnosząca je podnosi, że zaskarżony wyrok należy uchylić z powodu braku uzasadnienia, błędnej wykładni i błędnego zastosowania zasady ne bis in idem oraz z powodu nieorzeczenia przez Sąd – z naruszeniem art. 76 regulaminu postępowania – w przedmiocie zastrzeżeń Republiki Greckiej co do naruszenia przez Komisję zasad pewności prawa, dobrej administracji, ochrony uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności.
      W trzecim zarzucie odwołania wnosząca je twierdzi, że zaskarżony wyrok jest obarczony błędną wykładnią i błędnym zastosowaniem art. 71 ust. 2 i 3 oraz art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1974/2006, a także art. 24 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 65/2011, oraz że oddalenie trzeciego zarzutu skargi zostało niewystarczająco i nieodpowiednio uzasadnione.
      Czwarty zarzut odwołania dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 296 TFUE w związku z art. 36 i art. 40 rozporządzenia wykonawczego 908/2014, jak również niewystarczającego, nieodpowiedniego i wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oddalenia zastrzeżenia, zgodnie z którym Komisja naruszyła zasady proporcjonalności i dobrej administracji.
      W piątym zarzucie odwołania wnosząca je twierdzi, że Sąd nie orzekł – z naruszeniem art. 76 regulaminu postępowania – w przedmiocie zastrzeżeń Republiki Greckiej co do naruszenia przez Komisję zasady proporcjonalności, jeśli chodzi o zastosowanie korekty finansowej w odniesieniu do środków 321, 322 i 123A.
      W odniesieniu do oddalenia zarzutów podniesionych w celu stwierdzenia nieważności korekty zastosowanej do wydatków dokonanych w ramach EFRG wnosząca odwołanie podnosi zarzut szósty, który dotyczy błędnego zastosowania obowiązku uzasadnienia, o którym mowa w art. 296 TFUE, przeinaczenia treści sprawozdania zbiorczego i niewystarczającego uzasadnienia.


title: Sprawa T-602/18: Postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Ayuntamiento de Enguera/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach instrumentu finansowego na rzecz środowiska (LIFE+) — Zmniejszenie kwoty dotacji — Zmiana kwalifikacji skargi — Odmowa skarżącej — Niedopuszczalność)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/53

      Postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Ayuntamiento de Enguera/Komisja
      (Sprawa T-602/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach instrumentu finansowego na rzecz środowiska (LIFE+) - Zmniejszenie kwoty dotacji - Zmiana kwalifikacji skargi - Odmowa skarżącej - Niedopuszczalność)
      (2019/C 230/66)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Ayuntamiento de Enguera (Enguera, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci, J. Palau Navarro, J. Ortiz Ballester i V. Soriano i Piqueras)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 26 lipca 2018 r., w którym potwierdziła ona swoje stanowisko dotyczące zmniejszenia kwoty dotacji przyznanej w wykonaniu umowy o udzielenie dotacji LIFE10 ENV/ES/000458 i zapowiedziała wydanie nakazu odzyskania kwoty 113 408,05 EUR.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Ayuntamiento de Enguera zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018


title: Sprawa T-358/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — J. García Carrión/EUIPO — Codorníu (JAUME CODORNÍU) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego JAUME CODORNÍU — Wcześniejsze słowne, hiszpański i unijny, znaki towarowe JAUME SERRA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001 — Charakter odróżniający imienia i nazwiska)

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/17

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — J. García Carrión/EUIPO — Codorníu (JAUME CODORNÍU)
      (Sprawa T-358/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego JAUME CODORNÍU - Wcześniejsze słowne, hiszpański i unijny, znaki towarowe JAUME SERRA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001 - Charakter odróżniający imienia i nazwiska)
      (2019/C 238/21)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: J. García Carrión, SA (Jumilla, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Arsuaga Santos)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Codorníu, SA (Esplugues de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceballos Rodríguez i M. Hernández Gásquez)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 kwietnia 2018 r. (sprawa R 451/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między J. García Carrión a Codorníu.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     J. García Carrión SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa T-364/18: Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Arçelik/EUIPO (MicroGarden) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MicroGarden — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/18

      Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Arçelik/EUIPO (MicroGarden)
      (Sprawa T-364/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MicroGarden - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 238/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Arçelik AS (Stambuł, Turcja) (przedstawiciele: adwokaci A. Franke i E. Flach)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Śliwińska, S. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 kwietnia 2018 r. (sprawa R 163/2018-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MicroGarden jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Arçelik AS zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-439/18: Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Sintokogio/EUIPO (ProAssist) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy ProAssist — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001 — Równość traktowania)

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/18

      Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Sintokogio/EUIPO (ProAssist)
      (Sprawa T-439/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy ProAssist - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001 - Równość traktowania)
      (2019/C 238/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sintokogio Ltd (Nagoya, Japonia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. Dalichau, S. Kirschstein-Freund i B. Breitinger, następnie adwokaci S. Kirschstein-Freund i B. Breitinger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 maja 2018 r. (sprawa R 2341/2017-2), dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego ProAssist.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Sintokogio Ltd pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 328 z 17.9.2018.


title: Sprawa T-258/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Foz/Rada

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/20

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Foz/Rada
      (Sprawa T-258/19)
      (2019/C 238/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Samer Foz (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci L. Cloquet oraz J. Buyle)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. (1), w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. (2), w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do skarżącego, oraz

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej pokrycia kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez stronę pozwaną oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, że skarżący wspiera reżim syryjski i odnosi z niego korzyści, podczas gdy takie stwierdzenie jest w pełni bezzasadne.

                  2.

                  Zarzut drugi, w którym skarżący podnosi, że doszło do naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności, a środki przyjęte w zaskarżonych aktach będą miały takie skutki, że należy je uznać za nieproporcjonalne same w sobie. Konsekwencje ekonomicznie sankcji nałożonych na skarżącego będą katastrofalne i nieproporcjonalne w stosunku do celów, do osiągniecia których zaskarżone akty mają dążyć.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności oraz prawa do zatrudnienia, zważywszy, że sporne środki poprzez naruszenie pierwszego protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności uniemożliwią spokojne korzystanie przez skarżącego z jego własności oraz wolności gospodarczej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy. Zaskarżone akty zostały przyjęte z myślą o osiągnięciu celów innych niż cele w nich określone, a mianowicie zostały skierowane przeciwko samemu skarżącemu, zamiast przeciwko reżimowi, z powodów dla niego nieznanych, a zatem wspomniane akty obarczone są nadużyciem władzy.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia ustanowionego w art. 296 akapit drugi TFUE obowiązku uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonych aktów jest w rzeczywistości czysto formalne i prawdopodobnie nie zostało przemyślane przez stronę pozwaną.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu sądowego. Skarżącemu nigdy nie umożliwiono przesłuchania przed zastosowaniem spornych środków ograniczających, a zatem nie mógł on w sposób należyty skorzystać z przysługującego mu prawa do obrony, w tym prawa do rzetelnego procesu sądowego, zagwarantowanego w szczególności w art. 6 ust. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz w art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Decyzja wykonawcza Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 18I, 21.1.2019, s. 13).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 18I, 21.1.2019, s. 4).


title: Sprawa T-259/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Aman Dimashq/Rada

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/21

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Aman Dimashq/Rada
      (Sprawa T-259/19)
      (2019/C 238/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aman Dimashq JSC (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci L. Cloquet oraz J. Buyle)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. (1), w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. (2), w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do skarżącego, oraz

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej pokrycia kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez stronę pozwaną oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, że skarżący wspiera reżim syryjski i odnosi z niego korzyści, podczas gdy takie stwierdzenie jest w pełni bezzasadne.

                  2.

                  Zarzut drugi, w którym skarżący podnosi, że doszło do naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności, a środki przyjęte w zaskarżonych aktach będą miały takie skutki, że należy je uznać za nieproporcjonalne same w sobie. Konsekwencje ekonomicznie sankcji nałożonych na skarżącego będą katastrofalne i nieproporcjonalne w stosunku do celów, do osiągniecia których zaskarżone akty mają dążyć.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności oraz prawa do zatrudnienia, zważywszy, że sporne środki poprzez naruszenie pierwszego protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności uniemożliwią spokojne korzystanie przez skarżącego z jego własności oraz wolności gospodarczej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy. Zaskarżone akty zostały przyjęte z myślą o osiągnięciu celów innych niż cele w nich określone, a mianowicie zostały skierowane przeciwko samemu skarżącemu, zamiast przeciwko reżimowi, z powodów dla niego nieznanych, a zatem wspomniane akty obarczone są nadużyciem władzy.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia ustanowionego w art. 296 akapit drugi TFUE obowiązku uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonych aktów jest w rzeczywistości czysto formalne i prawdopodobnie nie zostało przemyślane przez stronę pozwaną.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu sądowego. Skarżącemu nigdy nie umożliwiono przesłuchania przed zastosowaniem spornych środków ograniczających, a zatem nie mógł on w sposób należyty skorzystać z przysługującego mu prawa do obrony, w tym prawa do rzetelnego procesu sądowego, zagwarantowanego w szczególności w art. 6 ust. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz w art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Decyzja wykonawcza Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 18I, 21.1.2019, s. 13).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 18I, 21.1.2019, s. 4).


title: Sprawa T-283/19: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2019 r. — Niemcy/ACER

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/22

      Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2019 r. — Niemcy/ACER
      (Sprawa T-283/19)
      (2019/C 238/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i S. Eisenberg oraz M. Elspas, R. Bierwagen i G. Brucker, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  1.

                  stwierdzenie nieważności art. 5 ust. 8 i 9 załącznika I oraz art. 5 ust. 8 i 9 załącznika II do decyzji pozwanej nr 02/2019 z dnia 21 lutego 2019 r.;

                  2.

                  stwierdzenie nieważności art. 10 ust. 4 zdanie drugie i ust. 5 oraz art. 16 ust. 2 zdanie drugie i ust. 3 lit. d) ppkt (vii) załącznika I oraz art. 17 ust. 3 lit. d) ppkt (vii) załącznika II do decyzji pozwanej nr 02/2019 z dnia 21 lutego 2019 r.;

                  3.

                  ewentualnie, jeżeli Sądu uzna, że przepisy załączników I i II, których nieważność należy stwierdzić zgodnie z pkt 1, są nierozerwalnie związane z innymi przepisami jej danego artykułu lub załącznika lub całej decyzji pozwanej nr 02/2019 z dnia 21 lutego 2019 r., stwierdzenie nieważności odpowiednich artykułów, załączników lub decyzji jako całości;

                  4.

                  ewentualnie, jeżeli Sądu uzna, że przepisy załączników I i II, których nieważność należy stwierdzić zgodnie z pkt 2, są nierozerwalnie związane z innymi przepisami jej danego artykułu lub załącznika lub całej decyzji pozwanej nr 02/2019 z dnia 21 lutego 2019 r., stwierdzenie nieważności odpowiednich artykułów, załączników lub decyzji jako całości; oraz

                  5.

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Naruszenie art. 14-16 rozporządzenia w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej, które wkrótce wejdzie w życie, w związku z art. 13 ust. 2 TUE oraz ogólną zasadą pewności prawa.
                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że poprzez wyjaśnienie w art. 5 ust. 8 lit. b) i c) załączników I i II do decyzji nr 02/2019, co stanowi krytyczny element sieci, strona pozwana narusza podstawową strukturę art. 14-16 rozporządzenia w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej, obowiązującego od dnia 1 stycznia 2020 r. Artykuły 14-16 rozporządzenia w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej regulowałyby sposób uwzględniania ograniczeń w wewnętrznej sieci przy obliczaniu transgranicznych zdolności handlowych. Zgodnie z art. 16 ust. 8 rozporządzenia w sprawie wewnętrznego rynku energii elektrycznej niewzruszalnie domniemywa się, że nie występuje dyskryminacja w zakresie transgranicznych przepływów energii elektrycznej, jeżeli minimalna zdolność przesyłowa wynosząca 70 % danego elementu sieci jest udostępniana na potrzeby transgranicznego handlu elementami sieci wewnętrznej i transgranicznej. Zgodnie z art. 16 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wewnętrznego rynku energii elektrycznej środki dotyczące redysponowania nie muszą być stosowane w przypadku przekroczenia minimalnej zdolności produkcyjnej. Ponadto, przy zachowaniu minimalnej zdolności przesyłowej, obszar przetargowy może być ponownie skonfigurowany jedynie za zgodą zainteresowanego państwa członkowskiego. Ponadto minimalna zdolność przesyłowa wynosząca 70 % zostałaby wprowadzona jedynie w postaci stopniowej krzywej liniowej. Minimalna przepustowość wynosząca 70 % oraz krzywa liniowa uwzględniałyby fakt, że wprowadzenie sieci wewnętrznej wymagałoby czasu. Ta podstawowa struktura została odwrócona na mocy art. 5 ust. 8 lit. b) i c) załączników I i II do decyzji, ponieważ minimalna zdolność przesyłowa wynosząca 70 % mogłaby zostać zastosowana do elementów sieci wewnętrznej tylko wtedy, gdyby operator systemu przesyłowego był w stanie wykazać, że rekonfiguracja obszaru rynkowego lub większa zmiana wysyłki lub większa rozbudowa sieci byłaby mniej efektywna. Ponadto kryterium skuteczności zgodnie z art. 5 ust. 8 lit. c) załącznika I i II podważają minimalną zdolność przesyłową wynoszącą 70 %, ponieważ jest to praktycznie niemożliwe do osiągnięcia.
                  Wcześniejsze uwzględnienie środków pomocy związanej z aktywami zgodnie z art. 10 ust. 4 zdanie drugie, art. 10 ust. 5 i art. 16 ust. 2 zdanie drugie, art. 16 ust. 3 lit. d) pkt vii) załącznika I oraz art. 17 ust. 3 lit. d) pkt vii) załącznika II narusza art. 16 ust. 4 rozporządzenia w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej, zgodnie z którym maksymalna zdolność przesyłowa ma zostać udostępniona uczestnikom rynku.

                  2.

                  Naruszenie rozporządzenia (WE) nr 714/2009 (1).
                  W ramach zarzutu drugiego podnosi się, że decyzja w nieuzasadniony sposób ogranicza trzy istniejące wyjątki w zakresie uwzględnienia elementów sieci wewnętrznej zgodnie z pkt 1.7 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 714/2009, ponieważ przewiduje ona jedynie i nieprawidłowo wdraża kryterium efektywności.

                  3.

                  Naruszenie rozporządzenia (UE) nr 2015/1222 (2).
                  W ramach zarzutu trzeciego podnosi się, że kryterium skuteczności przewidziane w art. 5 ust. 8 lit. c) załączników I i II do decyzji naruszają procedurę badania obszarów rynkowych zgodnie z art. 32 i nast. rozporządzenia (UE) nr 2015/1222 oraz wymóg uwzględnienia elementów sieci przy obliczaniu zdolności przesyłowej na mocy art. 29 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2015/1222.

                  4.

                  Naruszenie zasady proporcjonalności
                  Zarzut czwarty dotyczy tego, że wyłączenie elementów sieci wewnętrznej opiera się na kryterium efektywności ustanowionym w art. 5 ust. 8 lit. c) załączników I i II decyzji stanowi naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ takie wyłączenie zagrażałoby bezpieczeństwu systemu i nie stanowiłoby najłagodniejszego środka.

                  5.

                  Błędy formalne w zaskarżonej decyzji
                  W zarzucie piątym skarżąca podnosi, że decyzja narusza art. 2 i 4 rozporządzenia nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 17 z 6.10.1958, s. 385), ponieważ została opublikowana wyłącznie w języku angielskim. Narusza ona również obowiązek uzasadnienia oraz została wydana przez Agencję poza jej właściwością.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s.15)

         (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/1222 z dnia 24 lipca 2015 r. ustanawiające wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (Dz.U. L 197 z 25.7.2015, s. 24).


title: Sprawa T-302/19: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2019 r. — Yanukovych/Rada

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/26

      Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2019 r. — Yanukovych/Rada
      (Sprawa T-302/19)
      (2019/C 238/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Yanukovych (Sankt Petersburg, Rosja) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 (1) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 (2) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów, które są w istocie identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-301/18, Yanukovych/Rada (3), lub do nich podobne.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 7).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 1).

         (3)  Dz.U. 2018, C 231, s. 48.


title: Sprawa T-316/19: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2019 r. — BU/Komisja

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/27

      Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2019 r. — BU/Komisja
      (Sprawa T-316/19)
      (2019/C 238/32)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: BU (przedstawiciel: adwokat E. Bonanni)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 2 sierpnia 2018 r.;

                  —

                  zasądzenie od Komisji na jego rzecz kwoty 21 440 EURO;

                  —

                  zasądzenie od Komisji na jego rzecz odsetek za zwłokę od dnia 23 stycznia 2017 r. do dnia faktycznej spłaty;

                  —

                  zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania za poniesioną szkodę w wysokości 500 000 EUR lub innej kwoty, która może zostać ustalona na zasadzie słuszności;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

            Pomocniczo:

                  —

                  nakazanie Komisji uznania, że sprawa wchodzi w zakres konkretnego przypadku opisanego w art. 10 przepisów (obowiązujących przed 2006 r.) i zwrotu żądanej kwoty głównej;

            Alternatywnie:

                  —

                  zobowiązanie Komisji do zasięgnięcia opinii komisji lekarskiej zgodnie z art. 20 i 22 wspólnych zasad (po 2006 r.).

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący w niniejszej sprawie, który został już uznany za trwale i całkowicie niezdolnego do pracy z powodu choroby zawodowej, sprzeciwia się odmowie zastosowania przez organ powołujący art. 10 przepisów dotyczących ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2006 r. w odniesieniu do zwrotu kosztów leczenia związanego z zamknięciem „otwartego ukąszenia”, które jest szkodliwe dla układu oddechowego skarżącego cierpiącego na chorobę zawodową.
      Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi następujące zarzuty:

                  1)

                  że sprawozdanie lekarza prowadzącego skarżącego oraz uzyskane wyniki nie pozostawiają wątpliwości co do pilności i konieczności leczenia skarżącego w rozumieniu art. 10 przepisów;

                  2)

                  naruszenie zasad dobrej administracji ze względu na niekompletną dokumentację przekazaną biegłemu powoływanemu przez wyznaczonego lekarza zgodnie z art. 23, a także ze względu na dziwnie nieetyczne zachowanie trzech lekarzy, którzy uczestniczyli na tym etapie, w tym odmowę uznania podstawowych funkcji nosowych, a w szczególności ochrony przed zakażeniem uszkodzonego układu oddechowego skarżącego, a tym samym odmowę uznania ulgi płynącej z zamknięcia otwartego ukąszenia;

                  3)

                  odmowa zastosowania przez organ powołujący, w drodze analogii, art. 22 wspólnych zasad do skarżącego zamiast art. 23, który został uznany za nieznajdujący zastosowania, podczas gdy sam organ powołujący zwrócił się do prezesa Trybunału Sprawiedliwości o zastosowanie art. 22 do powołania „innego lekarza” z urzędu: odwołanie się do komisji lekarskiej zagwarantowałoby skarżącemu zarówno właściwe sformułowanie mandatu, jak i kompletność akt sprawy.


title: Sprawa T-321/19: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2019 r. — Maternus/EUIPO — adp Gauselmann (Jokers WILD Casino)

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/28

      Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2019 r. — Maternus/EUIPO — adp Gauselmann (Jokers WILD Casino)
      (Sprawa T-321/19)
      (2019/C 238/33)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Maternus GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Zöbisch i R. Drozdz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: adp Gauselmann GmbH (Lübbecke, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Jokers WILD Casino w kolorach czarnym, czerwonym, żółtym i białym — unijny znak towarowy nr 9 515 321

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lutego 2019 r. w sprawie R 803/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-326/19: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2019 r. — Gerber/Parlament i Rada

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/29

      Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2019 r. — Gerber/Parlament i Rada
      (Sprawa T-326/19)
      (2019/C 238/34)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Tibor Gerber (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: N. Amadei, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia 2019/474, w szczególności art. 1 ust. 1 i art. 2 zdanie drugie, orzekając w konsekwencji o nieskuteczności dyrektywy 2019/475, w zakresie w jakim jest ona funkcjonalnie związana z zaskarżonym rozporządzeniem;

                  —

                  w oczekiwaniu na wynik postępowania, zwieszenie stosowania zaskarżonego rozporządzenia i dyrektywy 2019/475 do dnia wydania wyroku przez Sąd;

                  —

                  w oczekiwaniu na wynik postępowania, orzeczenie o wstrzymaniu wykonania wszelkich środków wykonawczych zawartych w rozporządzeniu 2019/474 i dyrektywie 2019/475, w szczególności tych dotyczących rejestracji pojazdów, o których mowa w ustawie nr 132 z dnia 1 grudnia 2018 r. (ustawie zastępującej dekret z mocą ustawy nr 113 z dnia 4 października 2018 r.);

                  —

                  dopuszczenie ewentualnych świadków, których strona skarżąca zastrzega sobie przedstawić w celu potwierdzenia okoliczności faktycznych opisanych w skardze;

                  —

                  w każdym razie, obciążenie Rady Unii Europejskiej i Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga ma na celu doprowadzenie do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/474 z dnia 19 marca 2019 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 952/2013 ustanawiające unijny kodeks celny, w szczególności w części dotyczącej przepisów celnych obowiązujących w odniesieniu do gminy Campione d’Italia i wód terytorialnych jeziora Lugano (art. 1 ust. 1 i 2 zdanie drugie).
      Na poparcie skargi, strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia aktu

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że z naruszeniem art. 296 ust. 2 TFUE, zaskarżone rozporządzenie zawiera niepełne i sprzeczne uzasadnienie. W odniesieniu do objęcia gminy Campione unijnym systemem celnym stwierdzone zostało, że historyczne powody uzasadniające jej wyłączenie, takie jak izolacja i niekorzystna sytuacja gospodarcza nie mają już zastosowania. Jednakże izolacja gminy trwa nadal, a niekorzystna sytuacja gospodarcza nasiliła się z powodu ogłoszenia upadłości Casinò stanowiącego jedyne źródło dochodów gminy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa międzynarodowego

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że obowiązek poszanowania prawa międzynarodowego, zarówno wynikającego z umów jak i zwyczajów międzynarodowych wynika nie tylko z art. 3 ust. 5 TUE, ale też został wielokrotnie stwierdzony przez Trybunał. Jednakże, zaskarżone rozporządzenie (i związana z nią dyrektywa 2019/475) zmieniły reżim celny będący przedmiotem normy zwyczajowej wykształconej między Włochami z Szwajcarią i uznanej przez Unię, na mocy której gmina Campione objęta jest szwajcarskim reżimem celnym. W ten sposób naruszone zostało zobowiązanie międzynarodowe, które powinno być respektowane zgodnie z traktatem i orzecznictwem Trybunału.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw do swobodnego przepływu obywateli Unii

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że zaskarżone rozporządzenie wywołuje skutki sprzeczne z prawem ustanowionym w art. 21 TFUE i art. 45 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Zastosowanie do gminy Campione reżimu celnego Unii w miejsce szwajcarskiego reżimu celnego oznacza, że przy wjeździe do i wyjeździe z Campione (drogą lądową i wodną) wprowadzona zostaje fizyczna bariera celna oraz ustanowione zostają odpowiednie kontrole osób i towarów, których celem jest zapewnienie stosowania unijnych i szwajcarskich przepisów.


title: Sprawa C-309/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 14 lutego 2019 r. w sprawie T-709/18, Asociación de fabricantes de morcilla de Burgos/Komisja, wniesione w dniu 15 kwietnia 2019 r. przez Asociación de fabricantes de morcilla de Burgos

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 14 lutego 2019 r. w sprawie T-709/18, Asociación de fabricantes de morcilla de Burgos/Komisja, wniesione w dniu 15 kwietnia 2019 r. przez Asociación de fabricantes de morcilla de Burgos
      (Sprawa C-309/19 P)
      (2019/C 263/33)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Asociación de fabricantes de morcilla de Burgos (przedstawiciele: J.J. Azcárate Olano i E. Almarza Nantes, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Stwierdzenie nieważności całego zaskarżonego postanowienia, a w konsekwencji dopuszczenie skargi wniesionej przez wnoszącego odwołanie na podstawie art. 263 TFUE zmierzającej do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1214 z dnia 29 sierpnia 2018 r. rejestrującego w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [„Morcilla de Burgos” (ChOG)], (1) aby później, orzekając co do istoty sprawy, wydać wyrok, w którym stwierdzona zostanie nieważność i całkowita bezskuteczność wspomnianego rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1214, z jednoczesnym obciążeniem kosztami strony przeciwnej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut niniejszego odwołania oparty jest na bezprawności postępowania przed Sądem Unii Europejskiej, które godzi w interesy strony wnoszącej odwołanie, wynikającej z naruszenia prawa poprzez naruszenie art. 73 § 1 i nast. regulaminu postępowania przed Sądem oraz interpretującego go orzecznictwa w następujących podstawach prawnych:

                  —

                  w zaskarżonym postanowieniu przyjęto zasadniczo w błędny sposób, że skarga zawierała „wyłącznie zeskanowane podpisy” przedstawicieli wnoszącego odwołanie, podczas gdy w rzeczywistości zawierała ona kwalifikowane podpisy elektroniczne, zgodnie z kwalifikowanym certyfikatem podpisu elektronicznego ACA [Autoridad de certificación de la Abogacía (organu certyfikacji adwokatury)], które mają skutek prawny równoznaczny z podpisem odręcznym;

                  —

                  wspomniane kwalifikowane podpisy elektroniczne zostały uznane i mają swoją podstawę w rozporządzeniu eIDAS, rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 24 lipca 2014 r. (2);

                  —

                  kwalifikowane podpisy elektroniczne, wraz z kwalifikowanymi certyfikatami ACA, w pełni są zgodne z duchem i podstawą art. 73 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, mając „w imię pewności prawa zagwarantować autentyczność wspomnianego pisma procesowego i wyłączyć ryzyko, iż nie jest ono w rzeczywistości dziełem uprawnionego do tego autora”, jak ujmuje to zaskarżone postanowienie;

                  —

                  artykuł 73 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem został uchylony mocą decyzji wspomnianego Sądu z dnia 11 lipca 2018 r., która to zmiana weszła w życie w dniu 1 grudnia 2018 r. (dwa dni po złożeniu skargi), przy czym stosowanie korzystniejszego przepisu stanowi podstawową i uniwersalną zasadę prawa sankcji w zachodnich porządkach prawnych;

                  —

                  orzecznictwo przywołane w zaskarżonym postanowieniu w celu uzasadnienia niedopuszczalności skargi wniesionej przez wnoszącego odwołanie odnosi się zasadniczo do zeskanowanych podpisów. Niemniej jednak konkretny przypadek niniejszej sprawy (skarga z kwalifikowanym podpisem elektronicznym z certyfikatem ACA) nie był jeszcze rozstrzygany przez sądy Unii;

                  —

                  przepisy powinny być interpretowane zgodnie z rzeczywistością społeczną w chwili, w której mają być stosowane, z uwzględnieniem w szczególności ich ducha i celu.

         (1)  Dz.U. 2018, L 224, s. 3.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (Dz.U. 2014, L 257, s. 73).


title: Sprawa T-478/16: Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2019 r. — Frank/Komisja (Badania i rozwój technologiczny — Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (2014 — 2020) — Zaproszenia do składania wniosków i powiązane działania przewidziane w programie pracy ERBN na rok 2016 — Decyzja ERCEA w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o dotację ze względu na niekwalifikowalność — Skarga administracyjna do Komisji — Dorozumiana decyzja odmowna — Częściowa niedopuszczalność — Wyraźna decyzja odmowna — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/38

      Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2019 r. — Frank/Komisja
      (Sprawa T-478/16) (1)

      (Badania i rozwój technologiczny - Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (2014 - 2020) - Zaproszenia do składania wniosków i powiązane działania przewidziane w programie pracy ERBN na rok 2016 - Decyzja ERCEA w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o dotację ze względu na niekwalifikowalność - Skarga administracyjna do Komisji - Dorozumiana decyzja odmowna - Częściowa niedopuszczalność - Wyraźna decyzja odmowna - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
      (2019/C 263/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Regine Frank (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: S. Conrad, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, L. Mantl i B. Conte, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia, po pierwsze, nieważności decyzji Komisji z dnia 17 czerwca 2016 r., i po drugie, decyzji Komisji z dnia 16 września 2016 r. oddalających odpowiednio w sposób dorozumiany i wyraźny skargę administracyjną wniesioną przez skarżącą na podstawie art. 22 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającego statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (Dz.U. 2003, L 11, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.


title: Sprawa T-373/19: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2019 r. — Gatti/Parlament

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/70

      Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2019 r. — Gatti/Parlament
      (Sprawa T-373/19)
      (2019/C 263/75)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Natalino Gatti (Nonantola, Włochy) (przedstawiciel: M. Paniz, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności komunikatu Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, w którym transponowana została uchwała Prezydium Izby Deputowanych nr 14/2018 z dnia 12 lipca 2018 r. i uchwała Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, a także

                  —

                  stwierdzenie nieważności ponownego określenia i obliczenia świadczenia emerytalnego przyznanego przez Parlament Europejski;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie prawa strony skarżącej do utrzymania przedmiotowego świadczenia emerytalnego w uzyskanej wysokości nabytego na podstawie przepisów obowiązujących przed uchwałą Prezydium Izby nr 14/2018 lub uchwałą Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, wraz ze zobowiązaniem Parlamentu Europejskiego do wypłaty na rzecz strony skarżącej wszystkich niesłusznie wstrzymanych kwot powiększonych o rewaluację pieniężną i odsetki ustawowe od daty wstrzymania do dnia zapłaty, oraz

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu wykonania wyroku, który zostanie wydany, oraz natychmiastowego i całkowitego przywrócenia pierwotnej kwoty świadczenia emerytalnego, a także naprawienia wszelkich szkód w zakresie, w jakim okaże się to należne stronie skarżącej;

                  —

                  w każdym wypadku — zasądzenie pełnego zwrotu wydatków, w tym wynagrodzenia adwokata wraz z VAT, opłatami skarbowymi i ze zryczałtowanymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-345/19, Santini/Parlament.


title: Sprawa C-361/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Collge van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 3 maja 2019 r. — De Ruiter vof/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Collge van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 3 maja 2019 r. — De Ruiter vof/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
      (Sprawa C-361/19)
      (2019/C 270/18)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Collge van Beroep voor het Bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: De Ruiter vof

         Druga strona postępowania: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 99 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej (1) oraz art. 73 ust. 4 lit. a) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (2) są ważne w zakresie, w jakim stanowią, iż rok stwierdzenia niezgodności ma decydujące znaczenie dla określenia roku, w odniesieniu do którego oblicza się wysokość zmniejszenia płatności w związku z nieprzestrzeganiem zasady wzajemnej zgodności, w sytuacji gdy rok wystąpienia takiej niezgodności nie jest tożsamy z rokiem jej stwierdzenia?

         (1)  Dz.U. 2013, L 347, s. 549.

         (2)  Dz.U. 2014, L 227, s. 69.


title: Sprawa C-834/18: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro, Juízo do Trabalho de Portimão — Juiz 1 — Portugalia) — Rolibérica Lda/Autoridade para as Condições do Trabalho (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Transport drogowy — Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 — Artykuł 4 lit. i) — Pojęcie tygodnia — Tygodniowe okresy odpoczynku — Metody obliczania)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/13

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro, Juízo do Trabalho de Portimão — Juiz 1 — Portugalia) — Rolibérica Lda/Autoridade para as Condições do Trabalho
      (Sprawa C-834/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Transport drogowy - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Artykuł 4 lit. i) - Pojęcie tygodnia - Tygodniowe okresy odpoczynku - Metody obliczania)
      (2019/C 280/16)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca de Faro, Juízo do Trabalho de Portimão — Juiz 1

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Rolibérica Lda

         Strona pozwana: Autoridade para as Condições do Trabalho

         Sentencja

      Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że „tygodniowe okresy odpoczynku” w rozumieniu art. 8 tego rozporządzenia nie muszą bezwzględnie kończyć się w ciągu „tygodnia”, które to pojęcie zdefiniowano w art. 4 lit. i) rzeczonego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


               22.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/17

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 29 marca 2019 r. o wydanie opinii doradczej w sprawie Gable Insurance AG in Konkurs złożony przez Fürstliches Landgericht
      (Sprawa E-3/19)
      (2019/C 284/06)
      W dniu 29 marca 2019 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, wystosowany dnia 29 marca 2019 r. przez Fürstliches Landgericht (Sąd Książęcy), o wydanie opinii doradczej w sprawie Gable Insurance AG in Konkurs, dotyczący następujących kwestii:

                  1.

                  Pierwsza kwestia dotyczy interpretacji terminu „roszczenie ubezpieczeniowe” zawartego w art. 268 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2009/138/WE.

                              a)

                              Jakie kryteria należy zastosować, aby ustalić, czy niektóre elementy zobowiązania nie są jeszcze znane?

                              b)

                              Czy aby roszczenie mogło zostać potraktowane jako roszczenie ubezpieczeniowe musi ono – przynajmniej co do zasady – powstać, zostać przyjęte lub złożone przed rozpoczęciem postępowania upadłościowego (lub ewentualnie przed anulowaniem umów ubezpieczenia w wyniku wszczęcia postępowania likwidacyjnego)? Jeżeli nie, powstaje następujące pytanie:

                              c)

                              Czy w dyrektywie 2009/138/WE przewidziano granicę czasową dla powstania roszczenia ubezpieczeniowego po wszczęciu postępowania upadłościowego w celu zapobieżenia ciągłemu odsuwaniu w czasie czynności sporządzenia końcowego sprawozdania finansowego i dokonania podziału między wierzycieli z powodu stałego wnoszenia nowych roszczeń, lub czy w dyrektywie 2009/138/WE przewidziano kwestię nieokreślonych roszczeń tego typu?

                              d)

                              Czy wyrażenie „…lub unieważnienia…” oznacza, że za roszczenia ubezpieczeniowe uznaje się jedynie składki posiadane [przez zakład ubezpieczeń] w wyniku unieważnienia umowy przed wszczęciem postępowania likwidacyjnego lub czy roszczenie ubezpieczeniowe występuje również wówczas, gdy składka stanowi własność zakładu ubezpieczeniowego w wyniku unieważnienia umowy po wszczęciu postępowania likwidacyjnego?

                  2.

                  Druga kwestia dotyczy interpretacji terminu „postępowania likwidacyjnego” zawartego w art. 268 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2009/138/WE.
                  Czy ten przepis należy interpretować w ten sposób, że zawarcie układu w odniesieniu do (indywidualnych) roszczeń ubezpieczeniowych jest możliwe również niezależnie od krajowych przepisów proceduralnych mających zastosowanie w odniesieniu do postępowań likwidacyjnych lub wbrew takim przepisom? Jeżeli tak, to jakie wymogi właściwe dla dyrektywy muszą być spełnione, aby taki układ mógł zostać zawarty?

                  3.

                  Trzecia kwestia dotyczy związku między art. 275 ust. 1 lit. a) oraz art. 274 ust. 2 lit. g) dyrektywy 2009/138/WE.
                  Czy art. 275 ust. 1 lit. a) wyklucza krajowy przepis wdrażający art. 274 ust. 2 lit. g), innymi słowy, dotyczący złożenia, weryfikacji i przyjęcia roszczeń, co prowadzi do niejednolitego traktowania wierzycieli ubezpieczeniowych?


title: Sprawa C-643/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg — Austria) — British Airways plc/MF

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/39

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg — Austria) — British Airways plc/MF
      (Sprawa C-643/18) (1)

      (2019/C 288/50)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa C-149/19: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava V — Słowacja) — Postępowanie karne przeciwko R.B.

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/39

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava V — Słowacja) — Postępowanie karne przeciwko R.B.
      (Sprawa C-149/19) (1)

      (2019/C 288/51)
      Język postępowania: słowacki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-244/19: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — GB/Decker KFZ-Handels u. –Reparatur GmbH, Volkswagen AG

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/40

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — GB/Decker KFZ-Handels u. –Reparatur GmbH, Volkswagen AG
      (Sprawa C-244/19) (1)

      (2019/C 288/52)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-273/18: Wyrok Trybunału (ósma izba izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa — Łotwa) — SIA „Kuršu zeme”/Valsts ieņēmumu dienests (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia naliczonego VAT — Artykuł 168 — Łańcuch dostaw towarów — Odmowa prawa do odliczenia z powodu istnienia tego łańcucha — Obowiązek właściwego organu podatkowego wykazania istnienia praktyki stanowiącej nadużycie)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/20

      Wyrok Trybunału (ósma izba izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa — Łotwa) — SIA „Kuršu zeme”/Valsts ieņēmumu dienests
      (Sprawa C-273/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia naliczonego VAT - Artykuł 168 - Łańcuch dostaw towarów - Odmowa prawa do odliczenia z powodu istnienia tego łańcucha - Obowiązek właściwego organu podatkowego wykazania istnienia praktyki stanowiącej nadużycie)
      (2019/C 305/24)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SIA „Kuršu zeme”

         Strona przeciwna: Valsts ieņēmumu dienests

         Sentencja

      Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że w celu odmowy prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej (VAT) okoliczność, iż do nabycia towarów doszło w ramach łańcucha kolejnych transakcji sprzedaży pomiędzy kilkoma osobami oraz że podatnik wszedł w posiadanie danych towarów w magazynie osoby uczestniczącej w tym łańcuchu, innej niż osoba wykazana na fakturze jako dostawca, sama w sobie nie wystarcza do stwierdzenia istnienia praktyki stanowiącej nadużycie ze strony podatnika lub innych osób uczestniczących we wspomnianym łańcuchu, ponieważ właściwy organ podatkowy jest zobowiązany do wykazania istnienia nienależnej korzyści podatkowej, jaką uzyskali ów podatnik lub owe pozostałe osoby.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 maja 2019 r. w sprawie E-6/18 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2014/52/UE)

text:
               19.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/7

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 maja 2019 r.
      w sprawie E-6/18
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

         (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2014/52/UE)

      (2019/C 315/08)
      W sprawie E-6/18 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 1a załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przywołanego aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia), wydał w dniu 14 maja 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 1a załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania przywołanego aktu.

                  2.

                  Obciąża Islandię kosztami postępowania.