title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 15 grudnia 2005 r. # Infront WM AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Telewizyjna działalność nadawcza - Dyrektywa 89/552/EWG - Dyrektywa 97/36/WE - Artykuł 3a - Wydarzenia mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa - Dopuszczalność - Rażące naruszenie wymogów formalnych. # Sprawa T-33/01.

text:
      Sprawa T‑33/01
      Infront WM AG
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Telewizyjna działalność nadawcza – Dyrektywa 89/552/EWG – Dyrektywa 97/36/WE – Artykuł 3a – Wydarzenia mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa – Dopuszczalność – Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 15 grudnia 2005 r.  II ‑ 0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Pismo Komisji informujące
            państwo członkowskie o zgodności przepisów wydanych przez państwo na podstawie art. 3a dyrektywy 89/552 z prawem wspólnotowym
            i o ich przyszłej publikacji – Włączenie
      (art. 230 WE; dyrektywa Rady 89/552, art. 3a)
      2.     Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Bezpośrednie
            oddziaływanie – Kryteria – Decyzja Komisji stwierdzająca zgodność przepisów wydanych przez państwo członkowskie na podstawie
            art. 3a dyrektywy 89/552 z prawem wspólnotowym i przewidująca ich publikację – Bezpośrednie oddziaływanie na uprawnionego
            z tytułu praw do transmisji telewizyjnej danych wydarzeń
      (art. 230 akapit czwarty WE; dyrektywa Rady 89/552, art. 3a)
      3.     Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Decyzja
            Komisji stwierdzająca zgodność przepisów wydanych przez państwo członkowskie na podstawie art. 3a dyrektywy 89/552 z prawem
            wspólnotowym i przewidująca ich publikację – Skarga uprawnionego z tytułu praw do transmisji telewizyjnej danych wydarzeń
            – Dopuszczalność
      (art. 230 akapit czwarty WE; dyrektywa Rady 89/552, art. 3a)
      1.     Aktami lub decyzjami, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, są w rozumieniu art. 230 WE akty wywołujące
         wiążące skutki prawne mogące wywierać wpływ na interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej. Forma, w jakiej
         akty lub decyzje zostały wydane, nie ma co do zasady wpływu na możliwość ich zaskarżenia w drodze skargi o stwierdzenie nieważności.
         Aby ustalić, czy zaskarżony akt wywołuje takie skutki, należy bowiem skupić się na jego istocie.

      W tym kontekście aktem zaskarżalnym jest pismo Komisji informujące państwo członkowskie o zgodności z prawem wspólnotowym
         i o przyszłej publikacji w Dzienniku Urzędowym przepisów regulujących wykonywanie wyłącznych praw do transmisji wydarzeń o doniosłym
         znaczeniu dla społeczeństwa, notyfikowanych Komisji przez to państwo członkowskie zgodnie z art. 3a dyrektywy 89/552 w sprawie
         koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania
         telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej], zmienionej dyrektywą 97/36.

      Pismo takie wywołuje bowiem skutki prawne dla państw członkowskich, ponieważ przewiduje publikację w Dzienniku Urzędowym przedmiotowych
         przepisów krajowych, przy czym owa publikacja, która może nastąpić dopiero po stwierdzeniu przez Komisję ich zgodności z prawem
         wspólnotowym, uruchamia ustanowiony tym przepisem mechanizm wzajemnego uznawania przez inne państwa członkowskie.

      (por. pkt 87, 89, 92, 95, 103, 111)
      2.     Akt wspólnotowy dotyczy podmiotu indywidualnego bezpośrednio, w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE, jeżeli bezpośrednio
         wpływa na sytuację prawną zainteresowanego, a jego stosowanie ma charakter czysto automatyczny i wynika wyłącznie z ustawodawstwa
         wspólnotowego, bez potrzeby stosowania przepisów pośrednich.

      Dzieje się tak, w odniesieniu do uprawnionego z tytułu praw do transmisji telewizyjnej danych wydarzeń, w przypadku decyzji
         Komisji stwierdzającej zgodność przedmiotowych przepisów krajowych z prawem wspólnotowym i przewidującej następującą po tym
         publikację w Dzienniku Urzędowym przepisów regulujących wykonywanie wyłącznych praw do transmisji wydarzeń o doniosłym znaczeniu
         dla społeczeństwa, notyfikowanych Komisji przez państwo członkowskie zgodnie z art. 3a dyrektywy 89/552 w sprawie koordynacji
         niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej
         działalności transmisyjnej [nadawczej], zmienionej dyrektywą 97/36. Decyzja ta umożliwia w istocie funkcjonowanie mechanizmu
         wzajemnego uznawania poprzez nałożenie na pozostałe państwa członkowskie obowiązku zastosowania się do zobowiązań ciążących
         na nich na mocy tego przepisu, w szczególności zapewnienia, że nadawca telewizyjny podlegający ich kompetencji, który nabył
         przedmiotowe prawa, nie narusza tych przepisów.

      (por. pkt 130, 138, 139, 142, 150)
      3.     Podmioty niebędące adresatami decyzji mogą dowodzić, że dotyczy ich ona indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE
         tylko pod warunkiem, że decyzja ta wywiera wpływ na ich sytuację ze względu na właściwe im szczególne cechy lub okoliczności
         faktyczne wyróżniające je w sposób podobny jak adresata decyzji.

      Należy zatem uznać, że decyzja Komisji stwierdzająca zgodność przedmiotowych przepisów krajowych z prawem wspólnotowym i przewidująca
         następującą po tym publikację w Dzienniku Urzędowym tychże przepisów regulujących wykonywanie wyłącznych praw do transmisji
         wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, notyfikowanych Komisji przez państwo członkowskie zgodnie z art. 3a dyrektywy
         89/552 w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących
         wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej], zmienionej dyrektywą 97/36, dotyczy indywidualnie uprawnionego
         z tytułu praw do transmisji telewizyjnej wydarzenia znajdującego się na liście wydarzeń objętych tymi przepisami, który nabył
         te prawa przed ich wejściem w życie i a fortiori przed ich zaakceptowaniem przez Komisję, ponieważ przepisy te ograniczają
         jego swobodę dysponowania tymi prawami poprzez uzależnienie od pewnych warunków możliwości ich sprzedaży na zasadach wyłączności
         nadawcy telewizyjnemu mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim w celu transmisji tego wydarzenia do tego pierwszego
         państwa członkowskiego.

      (por. pkt 142, 159, 165, 168)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (czwarta izba w składzie powiększonym)
      z dnia 15 grudnia 2005 r. (*)

      Telewizyjna działalność nadawcza – Dyrektywa 89/552/EWG – Dyrektywa 97/36/WE – Artykuł 3a – Wydarzenia mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa – Dopuszczalność – Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych
      W sprawie T‑33/01
      Infront WM AG, dawniej KirchMedia WM AG, z siedzibą w Zug (Szwajcaria), początkowo reprezentowana przez adwokatów C. Lenza i A. Bardonga
         oraz E. Batchelora, solicitor, następnie przez adwokata C. Lenza,  E. Batchelora i R. Dentona, solicitors, F. Carlin, barrister
         oraz M. Clougha, QC, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez K. Banks oraz M. Huttunena, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez J. Flynna,
         QC, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      popieranej przez
      Republikę Francuską, reprezentowaną przez G. de Bergues’a, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, początkowo reprezentowane przez J. Collinsa, następnie przez R. Caudwell, a wreszcie przez M. Berthella, działających w charakterze
         pełnomocników, przy czym ten ostatni wspierany był przez K. Parkera, QC, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      Parlament Europejski, reprezentowany przez C. Pennerę i M. Moore’a, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      Radę Unii Europejskiej, reprezentowaną przez A. Lopesa Sabino oraz M. Bishopa, działających w charakterze pełnomocników,

      interwenienci,
      mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, jaką Komisja miała wydać na podstawie art. 3a dyrektywy Rady
         89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych
         państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej] (Dz.U. L 298, str. 23),
         zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. (Dz.U. L 202, str. 60),

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJIWSPÓLNOT EUROPEJSKICH (czwarta izba w składzie powiększonym),

      w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh, P. Mengozzi, I. Wiszniewska-Białecka i V. Vadapalas, sędziowie,
      sekretarz: J. Plingers, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 7 lipca 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Ramy prawne
      1       Dyrektywa Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych
         i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej] (Dz.U. L 298,
         str. 23) została wydana na podstawie art. 57 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą (który po zmianach
         stał się art. 47 ust. 2 WE) i art. 66 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą (po zmianach art. 55 WE).
         Dyrektywa ta została zmieniona na mocy dyrektywy 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r., ogłoszonej
         w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 202, str. 60).

      2       Dyrektywa 89/552 w zmienionym brzmieniu określa prawne ramy prowadzenia telewizyjnej działalności nadawczej na wspólnym rynku.
         Jej podstawowym zadaniem jest ułatwienie swobodnego przepływu audycji telewizyjnych wewnątrz Wspólnoty Europejskiej. W tym
         celu dyrektywa nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, by nadawcy telewizyjni podlegający ich kompetencji spełniali
         określone w niej minimalne wymagania.

      3       W motywach 18–21 dyrektywy 97/36 stwierdzono:
      „(18) Istotne jest, aby państwa członkowskie miały możliwość podjęcia środków [wydawania przepisów] mających na celu ochronę prawa
         do informacji i zapewnienie szerokiego dostępu widowni do telewizyjnej relacji [z] wydarzeń krajowych lub zagranicznych […]
         o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, takich jak igrzyska olimpijskie, puchar świata i mistrzostwa Europy w piłce nożnej;
         w tym celu państwa członkowskie zachowują prawo do podejmowania środków [wydawania przepisów] zgodnych z prawem wspólnotowym,
         mających na celu regulację wykonywania wyłącznych praw do transmisji takich wydarzeń przez znajdujących się w ich kompetencjach
         [kompetencji] nadawców telewizyjnych.

      (19)      Niezbędne jest dokonanie uzgodnień we wspólnotowych ramach, [ustanowienie na szczeblu wspólnotowym przepisów] w celu uniknięcia
         potencjalnej niepewności prawnej i zakłóceniom rynkowym [zakłóceń na rynku] oraz pogodzenia swobodnego obrotu usługami telewizyjnymi
         z koniecznością uniemożliwienia obchodzenia krajowych przepisów chroniących uzasadniony interes ogólny.

      (20)      Właściwe jest w szczególności ustanowienie w niniejszej dyrektywie przepisów dotyczących wykonywania przez nadawców telewizyjnych
         wyłącznych praw, które mogą nabyć [nabytych przez nich wyłącznych praw] do transmisji wydarzeń uznanych za mające doniosłe
         znaczenie dla społeczeństwa w państwie członkowskim innym niż to, które posiada kompetencje w odniesieniu do [tych] nadawców
         telewizyjnych; w celu uniknięcia spekulacyjnego nabywania praw, zmierzającego do obejścia środków [przepisów] krajowych, niezbędne
         jest stosowanie tych przepisów do umów zawartych po opublikowaniu niniejszej dyrektywy i w odniesieniu do wydarzeń, które
         odbywają się po dacie [terminie] jej wykonania; w przypadku odnawiania po opublikowaniu niniejszej dyrektywy umów wcześniejszych,
         umowy te są uważane za umowy nowe.

      (21)      Wydarzenia o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa powinny, do celów niniejszej dyrektywy, spełniać określone kryteria, to
         znaczy, że powinny to być nadzwyczajne wydarzenia budzące zainteresowanie ogółu widowni w Unii Europejskiej lub w danym państwie
         członkowskim, czy też w znacznej części danego państwa członkowskiego, i zorganizowane z wyprzedzeniem przez organizatora,
         który jest zgodnie z prawem upoważniony do sprzedaży praw dotyczących tego wydarzenia”.

      4       Zgodnie z art. 1 dyrektywy 89/552 w zmienionym brzmieniu (zwanej dalej „dyrektywą”) dla celów tej dyrektywy:
      „a)      »nadawanie programów telewizyjnych [telewizyjna działalność nadawcza]« oznacza pierwotną emisję przewodową lub bezprzewodową,
         w tym także transmisję satelitarną [naziemną lub satelitarną], w formie kodowanej bądź niekodowanej, programów telewizyjnych
         przeznaczonych do powszechnego odbioru. Pod tym określeniem rozumie się także przesyłanie programów pomiędzy nadawcami w celu
         ich powszechnej emisji. Termin ten nie obejmuje usług komunikacyjnych zajmujących się dostarczaniem [polegających na dostarczaniu]
         informacji lub innych treści na indywidualne zapotrzebowanie, takich jak: usługi telefaksowe, elektroniczne banki danych oraz
         inne podobne usługi;

      b)      »nadawca telewizyjny« oznacza osobę fizyczną lub prawną, która ponosi odpowiedzialność redakcyjną za układ telewizyjnych programów
         w rozumieniu lit. a) i która transmituje [emituje] je lub uzyskuje je transmitowane przez strony trzecie [lub przekazuje osobom
         trzecim w celu emisji]”.

      5       Artykuł 3a dyrektywy stanowi:
      „1. Każde państwo członkowskie może, zgodnie z prawem wspólnotowym, podjąć środki [wydać przepisy] zapewniające, aby nadawcy
         telewizyjni podlegający jego kompetencji nie transmitowali na prawach wyłączności wydarzeń […] uznawanych przez te państwa
         członkowskie za mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa […] w sposób pozbawiający poważną część widowni w tym państwie
         członkowskim możliwości oglądania tych wydarzeń w bezpośrednim przekazie lub w retransmisji w ogólnie dostępnej telewizji.
         Z tego względu zainteresowane państwo członkowskie sporządza wykaz określonych wydarzeń, krajowych lub nie, które uznaje za
         mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa. Sporządza ten wykaz w jawny i przejrzysty sposób, w stosownym i właściwym czasie.
         Równocześnie zainteresowane państwo członkowskie określa również, czy wydarzenia te powinny być dostępne w całości czy częściowo,
         w bezpośrednim przekazie lub, tam gdzie to konieczne lub stosowne z obiektywnych względów interesu publicznego, w całości
         lub częściowo retransmitowane.

      2. Państwa członkowskie zawiadamiają bezzwłocznie Komisję o każdym środku podjętym [wszelkich przepisach wydanych], lub który
         ma być podjęty [które mają zostać wydane] na mocy ust. 1. W terminie trzech miesięcy od zawiadomienia Komisja sprawdza, czy
         środki [przepisy] te są zgodne z prawem wspólnotowym i powiadamia inne państwa członkowskie. Komisja zasięga opinii komitetu
         ustanowionego na mocy art. 23a i niezwłocznie publikuje w [Dzienniku Urzędowym] podjęte środki [wydane przepisy] oraz, co
         najmniej raz w roku, skonsolidowany wykaz środków podjętych [przepisów wydanych] przez państwa członkowskie.

      3.      Państwa członkowskie zapewniają, poprzez odpowiednie środki w ramach swoich ustawodawstw, aby nadawcy telewizyjni podlegający
         ich jurysdykcji nie wykorzystywali praw wyłączności, nabytych przez nich po dacie opublikowania niniejszej dyrektywy, w sposób
         pozbawiający znaczną część widowni innego państwa członkowskiego możliwości oglądania wydarzeń, które to inne państwo członkowskie
         uznało zgodnie z poprzednimi ustępami, w całości lub częściowo w bezpośrednim przekazie lub, tam gdzie to konieczne lub stosowne
         z obiektywnych względów interesu publicznego, całościowej lub częściowej retransmisji, w telewizji ogólnie dostępnej, jak
         określiło to inne państwo członkowskie zgodnie z ust. 1 [państwa członkowskie zapewniają, poprzez odpowiednie przepisy w swoim
         ustawodawstwie, aby nadawcy telewizyjni podlegający ich kompetencji nie korzystali z praw wyłączności nabytych przez nich
         po dacie opublikowania niniejszej dyrektywy w sposób pozbawiający znaczną część widowni innego państwa członkowskiego możliwości
         oglądania w telewizji ogólnie dostępnej, w całości lub częściowo w bezpośrednim przekazie lub, tam gdzie to konieczne lub
         stosowne z obiektywnych względów interesu publicznego, w całości lub częściowo w retransmisji, zależnie od ustaleń poczynionych
         przez to inne państwo członkowskie na podstawie ust. 1, wydarzeń, które to inne państwo członkowskie wskazało zgodnie z poprzednimi
         ustępami]”.

      6       Zgodnie z art. 23a ust. 1 dyrektywy:
      „Przy Komisji ustanawia się komitet kontaktowy. Komitet złożony jest z przedstawicieli właściwych organów państw członkowskich.
         Przewodniczy mu przedstawiciel Komisji i zbiera się on z jego inicjatywy lub na wniosek delegacji państwa członkowskiego”.

       Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
      7       Kirch Media GmbH & Co. KGaA, występująca uprzednio pod firmą TaurusFilm GmbH & Co., i KirchMedia WM AG, obecnie Infront WM
         AG, prowadzą działalność w zakresie nabywania, zarządzania i sprzedaży praw do telewizyjnych transmisji z wydarzeń sportowych.
         Nabywają zwykle te prawa od organizatora wydarzenia i sprzedają je nadawcom telewizyjnym.

      8       W dniu 10 września 1996 r. TaurusFilm GmbH & Co. i współuprawniona z nią z licencji Sporis Holding AG podpisały z międzynarodową
         federacją związków piłkarskich (FIFA) umowę zbycia praw wyłącznych do transmisji na cały świat, z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych
         Ameryki, meczów fazy finałowej pucharu świata FIFA na lata 2002 i 2006. Na mocy porozumienia zawartego w dniu 26 maja 1998 r.
         między FIFA a TaurusFilm GmbH & Co., które zastąpiło poprzednią umowę, spółka ta otrzymała za cenę minimalną 1,4 miliarda
         franków szwajcarskich wyłączne prawa do transmisji tych wydarzeń do krajów kontynentu europejskiego, a także do Rosji, pozostałych
         byłych socjalistycznych republik radzieckich i Turcji.

      9       W dniu 14 października 1998 r. Kirch Media GmbH & KGaA odstąpiła prawa do transmisji pucharu świata FIFA 2002, z wyjątkiem
         praw do transmisji do Niemiec, swojej spółce zależnej prawa szwajcarskiego FWC Medien AG, występującej obecnie pod firmą KirchMedia
         WM AG. W późniejszym okresie prawa do transmisji z pucharu świata FIFA 2006 również zostały przeniesione na KirchMedia WM
         AG.

      10     Zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy w dniu 25 września 1998 r. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
         powiadomiło Komisję o przepisach, jakie wydało na podstawie ust. 1 tego artykułu. Przepisy te obejmowały między innymi listę
         wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa wskazanych przez to państwo członkowskie.

      11     Zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy Komisja powiadomiła pozostałe państwa członkowskie o tych przepisach w dniu 2 listopada
         1998 r., otrzymała też, na posiedzeniu w dniu 20 listopada 1998 r., uwagi komitetu kontaktowego, o którym mowa w art. 23a
         ust. 1 dyrektywy (zwanego dalej „komitetem kontaktowym”).

      12     Pismem z dnia 23 grudnia 1998 r. Komisja poinformowała Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, że niejasność
         co do zakresu zgłoszonych przepisów nie pozwala jej dokonać oceny ich zgodności z prawem wspólnotowym.

      13     Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej podało do wiadomości Komisji nową wersję listy pismem z dnia
         5 maja 2000 r.

      14     Pismem z dnia 14 lipca 2000 r. adresowanym do Komisji skarżąca zgłosiła zastrzeżenia wobec listy ustanowionej przez Zjednoczone
         Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Jej zdaniem lista ta była nie do przyjęcia ze względu na niezgodność zarówno
         z art. 3a dyrektywy jak i innymi przepisami prawa wspólnotowego. Stwierdziła w szczególności, że lista ta nie została sporządzona
         w wyniku jasnego i przejrzystego postępowania, że obejmuje wydarzenia nie mające doniosłego znaczenia dla społeczeństwa Zjednoczonego
         Królestwa, że w trakcie konsultacji krajowych i wspólnotowych dopuszczono się poważnych uchybień, a wydane przepisy mają charakter
         retroaktywny.

      15     W dniu 28 lipca 2000 r. dyrektor generalny ds. Edukacji i Kultury Komisji wystosował do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii
         i Irlandii Północnej pismo, w którym wskazał, co następuje:

      „Pismem z dnia 5 maja 2000 r., które Komisja otrzymała w dniu 11 maja 2000 r., stałe przedstawicielstwo Zjednoczonego Królestwa
         Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przy Unii Europejskiej zgłosiło Komisji szereg przepisów krajowych dotyczących relacji
         telewizyjnych z wydarzeń mających szczególne znaczenie w Zjednoczonym Królestwie. Na przepisy te składają się: art. 97, 98,
         101, 103, 104 i 105 działu IV Broadcasting Act [1996]; art. 1, 3 i 9 Regulation 3 stanowiącej załącznik do Television Broadcasting
         Regulations 2000; stosowane przepisy [Independent Television Commission] Code on Sports and other Listed Events, ogłoszone
         na podstawie art. 104 Broadcasting Act 1996; kryteria opisujące wydarzenia sportowe i inne wydarzenia mające szczególne znaczenie
         w Zjednoczonym Królestwie ogłoszone przez sekretarza stanu ds. kultury, mediów i sportu w dniu 25 listopada 1997 r., a także
         oświadczenie sekretarza stanu ds. kultury, mediów i sportu dla parlamentu z dnia 25 czerwca 1998 r. w sprawie wyników rewizji
         listy wydarzeń sportowych i innych wydarzeń mających szczególne znaczenie w Zjednoczonym Królestwie dokonanej na podstawie
         art. 97 ust. 3 Broadcasting Act [1996].

      Zgodnie z wymogami art. 3a ust. 2 dyrektywy [...] Komisja podała [zgłoszone] przepisy do wiadomości pozostałych państw członkowskich
         i zwróciła się o opinię [komitetu kontaktowego].

      Uprzejmie informuję, że po dokonaniu oceny zgodności wydanych przepisów z dyrektywą i biorąc pod uwagę sytuację na rynku audiowizualnym
         w Zjednoczonym Królestwie, Komisja Europejska nie zamierza kwestionować przepisów zgłoszonych przez pańskie władze.

      Zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy Komisja dokona publikacji zgłoszonych przepisów w [Dzienniku Urzędowym]”.
      16     Pismem z dnia 7 listopada 2000 r. skarżąca poinformowała Komisję, że powzięła wiadomość o mającej nastąpić akceptacji listy
         wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa wskazanych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
         skarżąc się w szczególności na naruszenie jej prawa własności wynikające z przepisów wydanych przez to państwo na podstawie
         art. 3a ust. 1 dyrektywy.

      17     Zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy Komisja dokonała w dniu 18 listopada 2000 r. (Dz.U. C 328, str. 2) publikacji przepisów
         wydanych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na podstawie art. 3a ust. 1 dyrektywy i zgłoszonych
         jej następnie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 3a ust. 2.

      18     Publikacja ta obejmuje fragmenty działu IV Broadcasting Act 1996 (zwanej dalej „ustawą o radiofonii i telewizji z 1996 r.”),
         fragmenty Regulation 3 stanowiącej załącznik do Television Broadcasting Regulations 2000 (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie
         telewizji z 2000 r.”), fragmenty Independent Television Commission (ITC) Code on Sports and other Listed Events, w brzmieniu
         nadanym mu w 2000 r. (zwanego dalej „zbiorem zasad ICT dotyczących wydarzeń sportowych i innych wydarzeń wpisanych na listę”),
         który zawiera w załączniku listę wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa wskazanych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej
         Brytanii i Irlandii Północnej oraz listę nadawców spełniających „wymagane warunki” określone w rozporządzeniu w sprawie telewizji
         z 2000 r., a także pisemne odpowiedzi sekretarza stanu ds. kultury, mediów i sportu na dwie interpelacje parlamentarne, z dnia
         25 listopada 1997 r. i 25 czerwca 1998 r., w kwestii rewizji listy wydarzeń sportowych, przewidzianej w dziale IV ustawy o radiofonii
         i telewizji z 1996 r. Wśród wydarzeń tych figurowała faza finałowa pucharu świata FIFA.

      19     W dniu 7 grudnia 2000 r. skarżąca wystosowała do Komisji pismo, w którym stwierdziła między innymi, co następuje:
      „będę zobowiązany za uprzejme […] potwierdzenie, że Komisja zakończyła procedurę badania zgodności z art. 3a [dyrektywy] listy
         ustanowionej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz ustawy o radiofonii i telewizji z 1996 r.
         […] i poinformowanie nas o wynikach tego postępowania, w tym o ewentualnych działaniach podjętych w związku z nimi przez Komisję.
         Życzylibyśmy sobie ponadto otrzymać dostęp do wszelkich istotnych w tej sprawie dokumentów”.

      20     Skarżąca ponowiła swój wniosek do Komisji pismem z dnia 22 grudnia 2000 r.
      21     Pismem z dnia 22 stycznia 2001 r. Komisja udzieliła skarżącej następującej odpowiedzi:
      „Z prawnego punktu widzenia, zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy, publikacja przepisów jest wynikiem oceny (pozytywnej) przeprowadzonej
         przez Komisję. Słusznie zatem przypuszczają Państwo, że procedura oceny została przez Komisję zakończona, a lista ustanowiona
         przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uznana została za zgodną z dyrektywą”.

      22     Komisja dołączyła do pisma opinię komitetu kontaktowego z dnia 6 czerwca 2000 r.
       Przebieg postępowania
      23     W dniu 12 lutego 2001 r. Media GmbH & Co. KGaA i KirchMedia WM AG wniosły skargę w niniejszej sprawie.
      24     Pismem z dnia 5 kwietnia 2001 r. Rada złożyła wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta na poparcie żądań
         Komisji.

      25     Osobnym pismem, złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 11 czerwca 2001 r., Komisja podniosła zarzut niedopuszczalności na podstawie
         art. 114 regulaminu Sądu. W dniu 26 lipca 2001 r. skarżące przedstawiły uwagi dotyczące zarzutu niedopuszczalności, do których
         dołączyły, jako załącznik 6, kopie umów o przeniesieniu praw do transmisji meczów fazy finałowej piłkarskiego pucharu świata
         FIFA na lata 2002 i 2006, jakie zawarły z tą organizacją (zob. pkt 8 powyżej); z kopii tych wykreślono niektóre informacje.

      26     Pismami z dni 14 i 20 czerwca 2001 r. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Królestwo Danii złożyły
         wnioski o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów na poparcie żądań Komisji. Pismami z dnia 25 czerwca 2001 r.
         Republika Francuska, Communauté française de Belgique (wspólnota francuskojęzyczna w Belgii) i Parlament również złożyli wnioski
         o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów na poparcie żądań Komisji.

      27     Pismem z dnia 2 sierpnia 2001 r. skarżące wniosły, na wypadek dopuszczenia interwencji, o poufne traktowanie w stosunku do
         interwenientów niektórych fragmentów załącznika 6 do ich uwag dotyczących zarzutu niedopuszczalności.

      28     W uwagach złożonych w sekretariacie Sądu w dniu 31 sierpnia 2001 r. skarżące wniosły do Sądu o oddalenie wniosku o dopuszczenie
         do sprawy złożonego przez Communauté française i o obciążenie jej kosztami związanymi z tym wnioskiem. Pozwana i skarżące
         nie zgłosiły zastrzeżeń co do pozostałych wniosków o dopuszczenie do sprawy.

      29     Pismem z dnia 7 listopada 2001 r. Komisja wniosła o dopuszczenie jej uwag w przedmiocie przekazania przez skarżące, w załączniku
         6 do uwag dotyczących zarzutu niedopuszczalności, kopii umów z FIFA niezawierających pewnych informacji, a pismem z dnia 12 kwietnia
         2002 r. zażądała przedstawienia tych umów w pełnym brzmieniu. Sąd zwrócił się do skarżących, pismem z dnia 4 lipca 2002 r.,
         o przedstawienie uwag w przedmiocie możliwości przekazania pełnych wersji umów licencyjnych z FIFA.

      30     Postanowieniem z dnia 11 marca 2002 r. Sąd zdecydował o rozpatrzeniu zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję
         w postępowaniu głównym i rozstrzygnięciu o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      31     Sąd otrzymał w dniu 13 maja 2002 r. pełne wersje umów zawartych z FIFA w dniach 10 września 1996 r. i 26 maja 1998 r.
      32     Pismem z dnia 29 listopada 2002 r. skarżące wniosły na podstawie art. 64 ust. 4 regulaminu Sądu o wezwanie Komisji do przedstawienia
         określonych dokumentów. Pismem z dnia 20 stycznia 2003 r. Komisja zażądała wycofania załącznika 17 do skargi z akt sprawy.
         Skarżąca przedstawiła w piśmie z dnia 26 marca 2003 r. uwagi w tej sprawie.

      33     Pismem z dnia 11 lutego 2003 r. sekretarz Sądu poinformował strony, że rozstrzygnięcie w kwestii wycofania tego dokumentu
         z akt sprawy nastąpi w terminie późniejszym.

      34     Pismem z dnia 26 marca 2003 r. Kirch Media GmbH & Co. KGaA cofnęła skargę. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2003 r. prezes
         piątej izby Sądu odnotował cofnięcie skargi.

      35     Postanowieniem z dnia 9 lipca 2003 r. Sąd dopuścił do sprawy w charakterze interwenientów na poparcie żądań pozwanej Królestwo
         Danii, Republikę Francuską, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Parlament i Radę. Natomiast Communauté
         française de Belgique nie została dopuszczona do sprawy. Interwenienci, z wyjątkiem Królestwa Danii i Rady, przedstawili uwagi.
         Skarżąca odniosła się do nich w swoich uwagach.

      36     Pismem z dnia 19 sierpnia 2003 r. sekretariat Sądu wezwał skarżącą do przedstawienia jawnych wersji swoich pism procesowych.
      37     Pismem z dnia 19 września 2003 r. skarżąca wniosła o poufne traktowanie niektórych fragmentów odpowiedzi na skargę
      38     Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2003 r. prezes piątej izby Sądu zdecydował o przekazaniu interwenientom jawnych wersji wszystkich
         pism procesowych i wezwaniu ich do przedstawienia uwag w tej kwestii. Interwenienci nie przedstawili uwag w wyznaczonym terminie.
         Jedynie Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej nie zgłosiło zastrzeżeń.

      39     Na mocy decyzji z dnia 13 października 2004 r. w sprawie składu izb Sądu sędzia sprawozdawca został przydzielony do czwartej
         izby, której w związku z tym powierzona została niniejsza sprawa.

      40     Na podstawie art. 14 regulaminu i na wniosek czwartej izby, po zapoznaniu się ze stanowiskiem uczestników zgodnie z art. 51
         regulaminu, Sąd postanowił powierzyć rozpoznanie sprawy izbie w składzie powiększonym.

      41     Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 1 lipca 2005 r. Królestwo Danii poinformowało o cofnięciu interwencji. Ponieważ
         skarżąca, pozwana, ani Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej nie zgłosiły zastrzeżeń co do cofnięcia
         interwencji Królestwa Danii, a pozostali interwenienci nie przedstawili uwag w tym względzie, prezes czwartej izby w składzie
         powiększonym odnotował, postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2005 r., cofnięcie interwencji Królestwa Danii i zarządził, że każda
         ze stron poniesie własne koszty związane z tą interwencją.

      42     Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (czwarta izba w składzie powiększonym) postanowił otworzyć procedurę ustną
         i w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 64 § 3 lit. c) i d) wezwał skarżącą i pozwaną oraz Zjednoczone
         Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej do przedstawienia określonych dokumentów oraz postawił skarżącej i Komisji
         szereg pytań na piśmie, wzywając je do udzielenia odpowiedzi przed rozprawą. Skarżąca, pozwana i Zjednoczone Królestwo Wielkiej
         Brytanii i Irlandii Północnej spełnili te żądania w wyznaczonym terminie.

      43     Strony, z wyjątkiem Republiki Francuskiej, przedstawiły swoje stanowiska i udzieliły odpowiedzi na pytania Sądu na rozprawie
         w dniu 7 lipca 2005 r.

      44     Pismem z dnia 22 sierpnia 2005 r., złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 23 sierpnia 2005 r., skarżąca wniosła o włączenie
         do akt sprawy dołączonego do tego pisma dokumentu, który uzyskała od Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii
         Północnej dopiero po rozprawie.

       Żądania stron
      45     Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       stwierdzenie częściowej lub całkowitej nieważności wydanej na podstawie art. 3a dyrektywy decyzji Komisji stwierdzającej zgodność
         z prawem wspólnotowym przepisów zgłoszonych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (zwanej dalej
         „zaskarżonym aktem”);

      –       stwierdzenie, że art. 3a nie znajduje zastosowania i nie może stanowić podstawy prawnej wydania zaskarżonego aktu;
      –       obciążenie Komisji kosztami postępowania;
      –       obciążenie Republiki Francuskiej, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Parlamentu ich własnymi
         kosztami, a także kosztami, jakie poniosła w związku z ich interwencją.

      46     Komisja wnosi do Sądu o:
      –       odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej;
      –       ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej;
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
      47     Parlament, popierający żądania Komisji, wnosi do Sądu o:
      –       odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej;
      –       ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej.
      48      Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, popierające żądania Komisji, wnosi do Sądu o odrzucenie skargi.
      49     Republika Francuska, popierająca żądania Komisji, wnosi do Sądu o:
      –       odrzucenie skargi;
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
      A –  W przedmiocie wniosku o zarządzenie środków organizacji postępowania
      50     Skarżąca domagała się w swoich pismach procesowych zażądania od Komisji dostarczenia licznych dokumentów dotyczących procedury
         badania zgodności przepisów wydanych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z prawem wspólnotowym.

      51     W ramach środków organizacji postępowania, na podstawie art. 64 § 3 lit. c) i d) regulaminu, Sąd zażądał od Komisji i Zjednoczonego
         Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dostarczenia tych dokumentów. Na rozprawie skarżąca stwierdziła, w odpowiedzi
         na pytanie Sądu, że uznaje swój wniosek o dostarczenie dokumentów za spełniony.

      52     W związku z powyższym, zdaniem Sądu, nie ma potrzeby orzekać w tej kwestii.
      B –  W przedmiocie wniosku o wycofanie dokumentu
      53     Pismem z dnia 20 stycznia 2003 r. Komisja zwróciła się do Sądu o wycofanie ze sprawy dokumentu przedstawionego przez skarżącą
         w załączniku 17 do skargi, gdyż chodzi tu o dokument sporządzony przez jej własne służby dla celów dyskusji w ramach komitetu
         kontaktowego i mający charakter poufny. Skarżąca sprzeciwia się wycofaniu tego dokumentu.

      54     Wniosek Komisji dotyczy wycofania ze sprawy dokumentu pod tytułem „Dokument roboczy dla komitetu kontaktowego ds. art. 3a
         dyrektywy”, mającego numer DOC CC TVSF (2000) 6. Należy jednak zauważyć, ze Komisja nie stwierdziła wyraźnie, iż jest to dokument
         wewnętrzny.

      55     Ponadto, w odpowiedzi na postawione podczas rozprawy przez Sąd pytanie o poufny charakter tego dokumentu, Komisja stwierdziła,
         że komitet kontaktowy, jego adresat, nie uznaje go już za poufny, w związku z czym można przypuszczać, że zostanie on szeroko
         ujawniony.

      56     W związku z powyższym, mimo że Komisja podtrzymała na rozprawie wniosek o wycofanie tego dokumentu z akt sprawy, nie można
         uznać, iż był on, lub w każdym razie iż pozostaje, dokumentem wewnętrznym instytucji o charakterze poufnym.

      57     Należy zatem oddalić wniosek Komisji o wycofanie powyższego dokumentu z akt sprawy.
      C –  W przedmiocie dopuszczalności
      1.     W przedmiocie dopuszczalności pierwszego żądania skarżącej
      58     Komisja zarzuca niedopuszczalność skargi z trzech powodów. Po pierwsze dlatego, że nie wydała na podstawie art. 3a ust. 2
         dyrektywy aktu podlegającego zaskarżeniu, po drugie dlatego, że zaskarżony akt nie dotyczy skarżącej ani bezpośrednio, ani
         indywidualnie, a po trzecie dlatego, że wobec nieprzedstawienia przez skarżącą w załączeniu do skargi kopii umów zawartych
         z FIFA w dniach 10 września 1996 r. i 26 maja 1998 r. nie była w stanie przygotować obrony.

      59     W odniesieniu do trzeciej z podniesionych podstaw niedopuszczalności należy przypomnieć, że skarżąca dostarczyła w toku postępowania
         przed Sądem kopie spornych umów (zob. pkt 25 i 31 powyżej), które zostały przekazane Komisji. Pytana o tę kwestię podczas
         rozprawy Komisja postanowiła, na wniosek Sądu, odstąpić od podnoszenia tej podstawy niedopuszczalności.

      60     Poza tym już po dostarczeniu przez skarżącą umów zawartych z FIFA w dniach 10 września 1996 r. i 26 maja 1998 r. Komisja stwierdziła,
         przedstawiając argumenty na swoją obronę, że ograniczają one w znacznym stopniu swobodę skarżącej w korzystaniu z przysługujących
         jej praw poprzez ich udostępnianie w drodze sublicencji na prawach wyłączności nadawcom telewizyjnym. Uznaje ona, że biorąc
         pod uwagę brzmienie niektórych klauzul tych umów, nie można mieć pewności, że szkoda, jaką miała ponieść skarżąca, jest wynikiem
         zaskarżonego aktu.

      61     Zauważyć trzeba, że Komisja nie podała, jakie wnioski wyciąga z tych twierdzeń w kwestii dopuszczalności skargi. Jeżeli jednak
         Komisja zamierzała zakwestionować za pomocą tych twierdzeń interes skarżącej w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu,
         należy uznać, że nie podniosła ona argumentu, jakoby treść tych umów pozbawiała skarżącą takiego interesu i że nie wynika
         to również w żaden sposób z akt sprawy, w szczególności wobec odpowiedzi skarżącej na pisemne pytanie Sądu dotyczące między
         innymi zakresu umownych ograniczeń korzystania przez skarżącą z praw do rozpowszechniania transmisji z meczów pucharu świata
         FIFA.

      62     W związku z powyższym należy zbadać jedynie pierwszą i drugą podstawę niedopuszczalności podniesioną przez Komisję.
      a)     W przedmiocie charakteru prawnego zaskarżonego aktu
       Argumenty stron
      63     Komisja utrzymuje, że w odróżnieniu od art. 2a ust. 2 dyrektywy, jej art. 3a ust. 2 nie wspomina o „decyzji”, jaką miałaby
         wydawać Komisja. Republika Francuska wskazuje w tej kwestii, że art. 3a nie daje Komisji kompetencji władczych. Jej rola ogranicza
         się do wstępnego badania zgodności zgłoszonych przepisów krajowych z prawem wspólnotowym.

      64     Stąd w sytuacji gdy zgłoszone przepisy krajowe zdają się nie naruszać prawa wspólnotowego, Komisja informuje zainteresowane
         państwo członkowskie, że nie zamierza kwestionować tych przepisów i dokona ich publikacji w Dzienniku Urzędowym, by pozostałe
         państwa członkowskie wypełniły zobowiązania ciążące na nich na mocy art. 3a ust. 3 dyrektywy. Pozwana i Republika Francuska
         wskazują, że w sytuacji, gdy przepisy te naruszają prawo wspólnotowe, a państwo członkowskie nie wprowadza odpowiednich zmian,
         Komisja zmuszona jest wszcząć postępowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia przewidziane w art. 226 WE.

      65     Wstępne stwierdzenie braku naruszenia prawa wspólnotowego stanowi więc ich zdaniem decyzję o niewszczynaniu natychmiast postępowania
         w sprawie stwierdzenia uchybienia przeciwko zainteresowanemu państwu członkowskiemu. Podmioty prywatne nie są zaś uprawnione
         do zaskarżania odmowy wszczęcia przez Komisję postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia w trybie art. 226 WE, gdyż zajęcie
         przez Komisje stanowiska w tej kwestii nie stanowi aktu wywołującego ostateczne skutki prawne (postanowienie Sądu z dnia 13 listopada
         1995 r. w sprawie T‑126/95 Dumez przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2863, pkt 37).

      66     Republika Francuska dodaje w tej kwestii, że zgodnie z art. 226 WE zakres praw i obowiązków państw członkowskich oraz ocena
         ich postępowania wynikać może jedynie z orzeczenia Trybunału (wyrok Trybunału z dnia 22 lutego 2001 r. w sprawie C‑393/98
         Gomes Valente, Rec. str. I‑1327). Zajęte przez Komisję stanowisko w przedmiocie zgodności z prawem wspólnotowym listy wydarzeń
         mających doniosłe znaczenie dla społeczeństwa nie zmienia zatem sytuacji prawnej zainteresowanego państwa członkowskiego.
         Co więcej, prawnie wiążący charakter listy, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym, nie wynika z pisma Komisji do Zjednoczonego
         Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z dnia 28 lipca 2000 r. informującego je, że jego przepisy są zgodne z prawem
         wspólnotowym, lecz z samego prawa krajowego. Komisja dodaje w tej kwestii, że jeżeli można w tym przypadku mówić o decyzji,
         musiałoby chodzić właśnie o pismo z dnia 28 lipca 2000 r.

      67     Niezależnie od stanowiska zajętego przez Komisję wobec zgłoszonych przepisów krajowych, nie narusza ono w niczym możliwości
         ich stosowania w zgłaszającym państwie członkowskim. Komisja nie ma bowiem uprawnień do stwierdzania niezgodności ustawodawstwa
         krajowego z prawem wspólnotowym.

      68     Komisja zwraca ponadto uwagę, że w piśmie z dnia 28 lipca 2000 r. do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii
         Północnej wskazała, iż „wobec informacji, jakimi dysponuje”, nie zamierza sprzeciwiać się zgłoszonym przepisom i że ocena
         ta nie stanowi decyzji. Twierdzi ona, że podjęcie czynności niosących skutki prawne wymaga decyzji kolegialnej członków Komisji oraz uzasadnienia.
         Jej pismo z dnia 28 lipca 2000 r. należy zatem uznać za rodzaj pisma o zamknięciu sprawy (wyrok Trybunału z dnia 10 lipca
         1980 r. w sprawach połączonych 253/78 i 1/79 do 3/79 Giry, Guerlain i in., Rec. str. 2327 oraz wyrok Sądu z dnia 24 marca
         1994 r. w sprawie T‑3/93air France przeciwko Komisji, Rec. str. II‑121, pkt 50).

      69     Zdaniem Komisji obowiązek publikacji zgłoszonych przepisów krajowych w niczym nie zmienia charakteru jej pisma z dnia 28 lipca
         2000 r. Publikacja ta ma jedynie na celu poinformowanie pozostałych państw członkowskich, co służy wykonaniu przez nie obowiązków
         wynikających dla nich z art. 3a ust. 3 dyrektywy. Komisja zwraca jednak uwagę, że obowiązek zastosowania się do zobowiązań
         ciążących na nich na mocy tego artykułu nie powstaje na skutek jej wstępnej zgody na zgłoszone przepisy, lecz bezpośrednio
         z tego artykułu, który odwołuje się do „wydarzeń, które to inne państwo członkowskie wskazało zgodnie z poprzednimi ustępami”,
         a nie do „wydarzeń objętych opublikowaną przez Komisję listą”. Zarówno więc powiadomienie o tych przepisach innych państw
         członkowskich, jak ich publikacja w Dzienniku Urzędowym, stanowią czynności o charakterze administracyjnym, nie zaś wyraz
         wykonywania przez Komisję jakichkolwiek uprawnień władczych.

      70     W związku z odniesieniem w art. 3a ust. 3 do „poprzednich ustępów”, a nie do „ustępu 1”, skarżąca zdaje się stać na stanowisku,
         że zobowiązanie nałożone na państwa członkowskie uzależnione jest od wydania przepisów przewidzianych w art. 3a ust. 1 oraz
         od ich zgłoszenia i akceptacji przez Komisję na podstawie art. 3a ust. 2 dyrektywy. Tymczasem jedynym warunkiem jest, by państwo
         członkowskie zastosowało się do obowiązku wskazania i zgłoszenia przepisów zgodnie z art. 3a ust. 1 i 2 dyrektywy, co jest
         zgodne jak się wydaje z zamiarem ustawodawcy polegającym na ustanowieniu systemu wzajemnego uznawania przepisów wydanych przez
         państwa członkowskie, w którym Komisji powierza się role mediacyjną. Interpretacja skarżącej dawałaby zaś moc wiążącą zwykłej
         konstatacji Komisji, niewywołującej skutków prawnych po stronie pozostałych państw członkowskich. Wynikający z art. 3a ust. 3
         obowiązek wzajemnego uznawania nie jest uzależniony od badania przez Komisję zgodności zgłoszonych przepisów z prawem wspólnotowym.

      71     Ponadto państwa członkowskie nie mogą być zmuszane, na mocy przepisów prawa wspólnotowego, do uznawania przepisów innego państwa
         członkowskiego niezgodnych z tym prawem, niezależnie od stanowiska Komisji wobec tych przepisów. Komisja powołuje się w tej
         kwestii na swoje pismo do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z dnia 23 grudnia 1998 r., w którym
         wyraziła wątpliwości co do zgodności pierwotnie zgłoszonych przepisów z prawem wspólnotowym. Podnosi również argument, że
         przedmiotowe działania krajowe zostały opublikowane w serii C Dziennika Urzędowego, a nie w serii L.

      72     Komisja, popierana przez Parlament, argumentuje wreszcie, że skarżąca nie kwestionuje możliwości zaskarżenia przedmiotowych
         przepisów przed sądami Zjednoczonego Królestwa. Sad krajowy, w sprawie, w której zapadł powołany przez skarżącą wyrok House
         of Lords z dnia 25 lipca 2001 r., R v. ITC, ex parte TV Danmark 1 Ltd, [2001] UKHL 42, odmówił jedynie rozstrzygnięcia między
         interesem organizatorów wydarzeń sportowych oraz nadawców telewizyjnych, polegającym na zachowaniu wolnego rynku, z jednej
         strony, interesem obywateli, polegającym na możliwości oglądania ważnych wydarzeń sportowych, z drugiej. Nie odmówił natomiast
         badania zgodności z prawem przepisów wydanych na podstawie art. 3a dyrektywy. Gdyby wniesiono skargę do sądu w Zjednoczonym
         Królestwie, a ten zwrócił się do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym w trybie art. 234 WE, skarżąca nie byłaby w stanie przeprowadzić
         żadnej analogii ze sprawą C‑188/92 TWD Textilwerke Deggendorf, w której zapadł wyrok z dnia 9 marca 1994 r., Rec. str. I‑833.
         W tym przypadku bowiem skarżąca zobowiązana była wnieść skargę do sądu w Zjednoczonym Królestwie. Stwierdzając zaś w niniejszej
         sprawie dopuszczalność skargi na rzekomą decyzję Komisji Sąd dopuściłby obejście wymogów proceduralnych podobne do tego, jakie
         zakwestionował Trybunał w wyżej wspomnianym wyroku w sprawie TWD Textilwerke Deggendorf.

      73     Zdaniem Komisji badanie zgodności z prawem przepisów wydanych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
         ani ich interpretacja nie jest rolą Sądu. Każdemu sądowi innemu niż sąd Zjednoczonego Królestwa byłoby zresztą bardzo trudno
         dokonywać wykładni tych przepisów, wśród których znajdują się przepisy kodeksu ITC dotyczącego wydarzeń sportowych i innych
         wydarzeń wpisanych na listę, ponieważ są one wysoce niejasne.

      74     Parlament podkreśla w tej kwestii, że skarżąca mogła dochodzić swoich praw poprzez odesłanie prejudycjalne High Court w Londynie
         do Trybunału [wyrok Trybunału z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie C‑491/01 British American Tobacco (Investments) i Imperial
         Tobacco, Rec. str. I‑11453, pkt 32–41].

      75     Parlament dodaje też, że można przeprowadzić analogię między niniejszą sprawą a wyrokiem Sądu z dnia 26 listopada 2002 r.
         w sprawach połączonych T‑74/00, T‑76/00, od T‑83/00 do T‑85/00, T‑132/00 i T‑141/00 Artegodan i in. przeciwko Komisji, Rec.
         str. II‑4945, pkt 142, utrzymanym w mocy w procedurze odwołania, z którego wynika, że w braku wyraźnego przekazania kompetencji
         Komisji, przedmiotowa dziedzina pozostaje w kompetencji państw członkowskich. Parlament odwołuje się tutaj do art. 7 WE, zgodnie
         z którym każda z instytucji działa w granicach uprawnień przyznanych jej traktatem. Z dyrektywy 89/552, ani z dyrektywy 97/36
         nie wynika zaś, by państwa członkowskie przekazały w sposób dorozumiany swoje kompetencje. W szczególności art. 3a dyrektywy
         nie powierza w sposób wyraźny kompetencji Komisji, co potwierdza brak jakiejkolwiek procedury komitologii. Zadania komitetu
         kontaktowego nie mają charakteru kompetencji wykonawczych z art. 202 akapit trzeci WE. Co więcej ani struktura, podstawowy
         cel i brzmienie art. 3a dyrektywy, ani zamiar ustawodawcy nie wskazują na powierzenie Komisji kompetencji władczych.

      76     Komisja uznaje na koniec, że w związku z powyższym jej ocena zgodności z prawem wspólnotowym spornych przepisów nie stanowi
         aktu podlegającego zaskarżeniu. Utrzymując, że Komisja nie powinna była zawiadamiać pozostałych państw członkowskich o zgłoszonych
         przepisach ani publikować ich w Dzienniku Urzędowym, skarżąca kwestionuje w istocie ważność art. 3a ust. 2 dyrektywy.

      77     Skarżąca kwestionuje argumentację Komisji, uznając w istocie, że akt akceptacji przepisów przez nią zgłoszonych wywołuje skutki
         prawne zarówno w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej jak w innych państwach członkowskich.

      78     Zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne, gdyż jest wynikiem wykonywania kompetencji powierzonych na mocy prawa, po przeprowadzeniu
         postępowania administracyjnego mającego podstawę prawną i ma na celu wywołanie skutków prawnych wpływających na interesy skarżącej
         poprzez zmianę jej sytuacji prawnej (wyrok Trybunału z dnia 4 marca 1982 r. w sprawie 182/80 Gauff przeciwko Komisji, Rec.
         str. 799, pkt 18).

      79     Skarżąca powołuje się, po pierwsze, na brzmienie art. 3a ust. 2 dyrektywy, zgodnie z którym wymagane jest wydanie przez Komisję,
         na zakończenie badania zgodności z prawem wspólnotowym zgłoszonych przepisów, aktu wiążącego.

      80     Po drugie, z celu art. 3a ust. 2 dyrektywy wynika jasno, że przepis ten ma wywoływać skutki prawne. Skarżąca powołuje się
         tu na motywy 18 i 19 dyrektywy 97/36 i stwierdza, że ustanowienie list krajowych, na których państwa członkowskie miałyby
         tendencję do umieszczania znacznej liczby wydarzeń, dawałoby im możliwość faworyzowania nadawców telewizyjnych mających siedzibę
         na ich terytorium.

      81     Po trzecie, z procedury stosowania art. 3a ust. 2 dyrektywy 89/552 wynika, że prowadzi ona do wydania decyzji wywołującej
         wiążące skutki prawne. Skarżąca powołuje się w tej kwestii na terminy obowiązujące w tym postępowaniu oraz na jego tryb.

      82     Ponadto skarżąca twierdzi, że ani brzmienie, ani cel art. 3a dyrektywy, ani też odpowiednie motywy dyrektywy 97/36 nie pozwalają
         podzielać argumentacji Komisji, zgodnie z którą wydawany przez nią akt jest analogiczny do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie
         stwierdzenia uchybienia na podstawie art. 226 WE. Przedmiotowa procedura nakłada bowiem na Komisję obowiązek działania w charakterze
         organu rozstrzygającego i wydania ostatecznej decyzji w sprawie zgodności z prawem zgłoszonych przepisów. Cofnięcie takiej
         decyzji naruszyłoby niechybnie sytuację prawną Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz wszystkich
         podmiotów prywatnych wywodzących jakiekolwiek prawa z akceptacji przez Komisję tych przepisów i z zasady ich wzajemnego uznawania.
         Skarżąca dodaje, że teza Komisji pozbawia skuteczności procedurę ustanowioną na mocy art. 3a dyrektywy.

      83     Skarżąca twierdzi również, że zaskarżony akt wywołuje skutki prawne w pozostałych państwach członkowskich, gdyż są one zgodne
         z art. 3a ust. 3 dyrektywy zobowiązane do zapewnienia poszanowania przepisów wydanych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej
         Brytanii i Irlandii Północnej przez nadawców telewizyjnych znajdujących się w ich kompetencji. W braku decyzji Komisji akceptującej
         zgłoszone przepisy nie wywoływałyby one bowiem skutków prawnych w innych państwach członkowskich. Wszelka odmienna interpretacja
         pozbawiałaby skuteczności procedurę ustanowioną w art. 3a ust. 2 i byłaby sprzeczna z celem art. 3a dyrektywy, jakim jest
         pogodzenie swobody przepływu usług telewizyjnych z koniecznością zapobiegania obchodzeniu krajowych przepisów mających za
         zadanie ochronę uzasadnionego interesu ogólnego.

      84     Skarżąca twierdzi wreszcie, że jak wynika z akt sprawy, wzajemne uznawanie uzależnione jest od zbadania przez Komisję zgodności
         zgłoszonych przepisów z prawem wspólnotowym i nie wynika automatycznie z faktu ich zgłoszenia.

       Ocena Sądu
      85     Skarżąca wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie, po pierwsze, uznania za zgodne z prawem wspólnotowym
         przepisów zgłoszonych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, a po drugie powiadomienia pozostałych
         państw członkowskich o tych przepisach, by zastosowali się do nich nadawcy telewizyjni pozostający w ich kompetencji. Skarżąca
         zwraca uwagę, że jedynym publicznie dostępnym dokumentem jest dokonana przez Komisję na podstawie art. 3a ust. 2 dyrektywy
         publikacja w Dzienniku Urzędowym z dnia 18 listopada 2000 r. przepisów wydanych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii
         i Irlandii Północnej.

      86     W załączniku pisma w sprawie zarzutu niedopuszczalności Komisja dostarczyła jednak pismo dyrektora generalnego DG „Edukacja
         i Kultura” z dnia 28 lipca 2000 r., w którym informuje on Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, że
         po dokonaniu oceny zgodności przepisów zgłoszonych w dniu 5 maja 2000 r. z dyrektywą i biorąc pod uwagę sytuację na rynku
         audiowizualnym w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja nie zamierza kwestionować tych przepisów
         i dokona ich publikacji w Dzienniku Urzędowym (zob. pkt 15 powyżej). Komisja zaznaczyła, że przy założeniu, iż wydała w tej
         kwestii decyzję, quod non, musi chodzić o to pismo (zob. pkt 66 powyżej).

      87     W związku z powyższym należy uznać, że pismo z dnia 28 lipca 2000 r. stanowi w istocie akt zaskarżony w niniejszej sprawie,
         gdyż jest to jedyny dokument informujący oficjalnie Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o stanowisku
         Komisji w przedmiocie zgodności z prawem wspólnotowym zgłoszonych przez nie przepisów i o ich publikacji w Dzienniku Urzędowym.
         Na rozprawie skarżąca wskazała zresztą, w odpowiedzi na pytanie Sądu, że jej skarga rzeczywiście dotyczy stwierdzenia nieważności
         wspomnianego pisma Komisji do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

      88     Należy zatem postawić pytanie, czy pismo Komisji do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z dnia
         28 lipca 2000 r. (zwane dalej „zaskarżonym pismem”) ma charakter aktu zaskarżalnego.

      89     Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem aktami lub decyzjami, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, są
         w rozumieniu art. 230 WE akty wywołujące wiążące skutki prawne mogące wywierać wpływ na interesy skarżącego poprzez istotną
         zmianę jego sytuacji prawnej. Forma, w jakiej akty lub decyzje zostały wydane, nie ma co do zasady wpływu na możliwość ich
         zaskarżenia w drodze skargi o stwierdzenie nieważności (wyrok Trybunału z dnia 11 listopada 1981 r. w sprawie 60/81 IBM przeciwko
         Komisji, Rec. str. 2639, pkt 9 oraz wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2000 r. w sprawie T‑241/97 Stork Amsterdam przeciwko Komisji,
         Rec. str. II‑309, pkt 49). Aby ustalić, czy zaskarżony akt wywołuje takie skutki, należy bowiem skupić się na jego istocie
         (wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 2000 r. w sprawie C‑147/96 Niderlandy przeciwko Komisji, Rec. str. I‑4723, pkt 25-27).

      90     W celu dokonania oceny, z punktu widzenia powyższych zasad, charakteru prawnego zaskarżonego pisma i ustalenia, czy wywołuje
         ono skutki prawne, należy zbadać je w świetle reżimu prawnego wydarzeń mających doniosłe znaczenie dla społeczeństwa ustanowionego
         w art. 3a dyrektywy.

      91     Trzeba w tej kwestii przypomnieć, że celem dyrektywy jest ułatwienie swobodnego przepływu audycji telewizyjnych na terytorium
         Wspólnoty Europejskiej, z poszanowaniem specyfiki, w szczególności kulturowej i socjologicznej, programów audiowizualnych.

      92     W odniesieniu do szczególnego reżimu praw audiowizualnych do wydarzeń mających doniosłe znaczenie dla społeczeństwa, ustanowionego
         w art. 3a dyrektywy, jak wynika z 18 motywu dyrektywy 97/36, uznaje się za istotne, by państwa członkowskie miały możliwość
         wydawania przepisów mających na celu ochronę prawa do informacji i zapewnienie szerokiego dostępu widowni do telewizyjnej
         relacji z wydarzeń krajowych lub zagranicznych o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa. W tym celu państwa członkowskie zachowują
         prawo do wydawania przepisów zgodnych z prawem wspólnotowym, mających na celu regulację wykonywania wyłącznych praw do transmisji
         takich wydarzeń przez znajdujących się w ich kompetencji nadawców telewizyjnych. Państwa członkowskie zgłaszają Komisji wydane
         lub projektowane przepisy w celu zapewnienia ich wzajemnego uznawania na podstawie art. 3a ust. 3 dyrektywy.

      93     Artykuł 3a ust. 2 dyrektywy przewiduje badanie przez Komisję, w terminie trzech miesięcy od ich zgłoszenia, zgodności krajowych
         przepisów z prawem wspólnotowym. Komisja zasięga przy tej okazji opinii komitetu kontaktowego.

      94     W niniejszej sprawie pismo informujące Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o akceptacji przez Komisję
         zgłoszonych przez nie przepisów i ich publikacji w Dzienniku Urzędowym zamyka procedurę kontrolną, jaką Komisja zobowiązana
         jest przeprowadzić na podstawie wspomnianego artykułu. Publikacja tych przepisów w Dzienniku Urzędowym pozwala pozostałym
         państwom członkowskim, jak stwierdza to sama Komisja w swoich pismach procesowych (zob. pkt 69 powyżej), na zapoznanie się
         z nimi i zastosowanie się do zobowiązań, jakie na nich ciąża na mocy art. 3a ust. 3 dyrektywy w ramach ustanowionego w tym
         artykule mechanizmu wzajemnego uznawania takich przepisów.

      95     Zaskarżone pismo wywołuje zatem skutki prawne dla państw członkowskich, ponieważ przewiduje publikację w Dzienniku Urzędowym
         przedmiotowych przepisów krajowych, co uruchamia mechanizm wzajemnego uznawania ustanowiony w art. 3a ust. 3 dyrektywy.

      96     Wniosek ten wypływa w pierwszej kolejności z brzmienia art. 3a ust. 3 dyrektywy, który przewiduje wzajemne uznawanie przepisów
         wydanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia swobodnego dostępu widzów do wydarzeń wyznaczonych „zgodnie z poprzednimi
         ustępami”, a więc w szczególności do tych, dla których zgłoszone przepisy krajowe uznane zostały przez Komisję za zgodne z prawem
         wspólnotowym i opublikowane w Dzienniku Urzędowym, zgodnie z ust. 2 tego artykułu.

      97     Ponadto tryb procedury kontrolnej, określony w art. 3a ust. 2 dyrektywy, a także zakres tej kontroli, nie pozwalają na uznanie
         jej za kontrolę „wstępną”, w wyniku której wydawana jest „opinia”. Komisja jest bowiem zobowiązana, po pierwsze, dokonać tej
         kontroli w ściśle określonym terminie trzech miesięcy od zgłoszenia przepisów przez zainteresowane państwo członkowskie i musi
         w tym celu zwrócić się do komitetu kontaktowego, który wydaje opinię, zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy. Po drugie, Komisja
         przyznała na rozprawie, że zmuszona jest przeprowadzać pogłębioną analizę zgodności tych przepisów z prawem wspólnotowym,
         gdyż stoi na straży przestrzegania przepisów dyrektywy oraz zasad swobody świadczenia usług i prawa konkurencji.

      98     W drugiej kolejności nie można uznać, biorąc pod uwagę logikę reżimu prawnego wydarzeń mających doniosłe znaczenie dla społeczeństwa
         ustanowionego w art. 3a dyrektywy, że – jak utrzymuje Komisja – ani akceptacja przedmiotowych przepisów, ani ich publikacja
         w Dzienniku Urzędowym nie powoduje powstania po stronie innych państw członkowskich obowiązku zastosowania się do zobowiązań
         nałożonych na nie na mocy art. 3a ust. 3 dyrektywy.

      99     Z jednej strony bowiem procedura kontroli obowiązująca Komisję na podstawie art. 3a ust. 2 dyrektywy, ma na celu zapewnienie
         zgodności tych przepisów z prawem wspólnotowym (motyw 18 dyrektywy 97/36).

      100   W tej kwestii, odnośnie do procedury kontroli przepisów zgłoszonych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii
         Północnej, Komisja w piśmie z dnia 23 grudnia 1998 r. (zob. pkt 12 powyżej) wskazała miedzy innymi, co następuje:

      „W załączeniu uprzejmie przesyłamy wstępne wyniki dokonanej przez służby Komisji oceny zgłoszonych przepisów [...] Komisja
         stwierdza, że do czasu podania przez Państwa władze bardziej szczegółowych informacji dotyczących licznych istotnych kwestii
         nie jest w stanie wszcząć formalnej procedury oceny zgodności z prawem wspólnotowym przepisów, o których wzajemne uznawanie
         przez inne państwa członkowskie wnosi Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej”.

      101   Samo brzmienie tego pisma Komisji potwierdza przedstawiona w pkt 98 i 99 powyżej wykładnię art. 3a ust. 2 i 3, zgodnie z którą
         wzajemne uznawanie zgłoszonych przepisów krajowych uwarunkowane jest dokonaniem oceny ich zgodności z prawem wspólnotowym.

      102   Ponadto ocena zgodności zgłoszonych przepisów z prawem wspólnotowym, do jakiej zobowiązana jest Komisja, byłaby pozbawiona
         skuteczności, gdyby akceptacja tych przepisów nie stanowiła warunku ich wzajemnego uznawania przez państwa członkowskie. Przypuściwszy
         bowiem, że mechanizm wzajemnego uznawania mógłby mieć zastosowanie do przepisów krajowych uznanych przez Komisje za sprzeczne
         z prawem wspólnotowym, nie można by wykluczyć niebezpieczeństwa braku pewności co do prawa i zakłócenia konkurencji, podczas
         gdy motyw 19 dyrektywy 97/36 wyklucza tego rodzaju niebezpieczeństwo. Wzajemne uznawanie przepisów krajowych sprzecznych z prawem
         wspólnotowym nie pozwoliłoby też pogodzić swobody świadczenia usług telewizyjnych z koniecznością uniemożliwienia obchodzenia
         krajowych przepisów chroniących uzasadniony interes ogólny, jak chce tego motyw 19 dyrektywy.

      103   Z drugiej strony teza – że publikacja w Dzienniku Urzędowym przepisów krajowych, pozwalająca innym państwom członkowskim na
         zapoznanie się z nimi w celu zastosowania się do zobowiązań wynikających z art. 3a ust. 3, może nastąpić dopiero po stwierdzeniu
         przez Komisję, po dokonaniu oceny, ich zgodności z prawem wspólnotowym – znajduje potwierdzenie w licznych aktach sprawy.

      104   Potwierdza tę interpretację, po pierwsze, przebieg procedury oceny przepisów zgłoszonych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej
         Brytanii i Irlandii Północnej. Zgłosiło ono bowiem po raz pierwszy swoje przepisy w dniu 25 września 1998 r., a – jak zostało
         powiedziane powyżej – pismem z dnia 23 grudnia 1998 r. Komisja poinformowała je, że pewne elementy tych przepisów są problematyczne
         z punktu widzenia prawa wspólnotowego. Pismem z dnia 5 maja 2000 r. Zjednoczone Królestwo wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
         zgłosiło poprawioną wersję tych przepisów. Jedynie zaś te ostatnie przepisy, uznane przez Komisję za zgodne z prawem wspólnotowym,
         zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym, po tym, jak Komisja poinformowała Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii
         Północnej zaskarżonym pismem o ich zgodności z tym prawem.

      105   W piśmie z dnia 22 stycznia 2001 r. Komisja odpowiedziała zresztą skarżącej, że „z prawnego punktu widzenia, zgodnie z art. 3a
         ust. 2 dyrektywy, publikacja przepisów jest wynikiem oceny (pozytywnej) przeprowadzonej przez Komisję” (zob. pkt 21 powyżej).

      106   Po drugie, stanowisko Komisji w tej kwestii znajduje potwierdzenie w licznych załączonych do akt dokumentach, których jest
         ona autorem. Na jej stronie internetowej poświęconej art. 3a dyrektywy, dostarczonej przez skarżącą w załączniku do uwag w przedmiocie
         zarzutu niedopuszczalności, Komisja stwierdza, że „w razie pozytywnego wyniku tej oceny [zgodności z prawem wspólnotowym],
         przepisy są publikowane w Dzienniku Urzędowym”. Stanowisko Komisji widoczne jest też w jej dokumencie roboczym CCTVSF (97) 9/3,
         dostarczonym na wniosek Sądu, gdzie stwierdza się, że „konieczność zapewnienia pewności co do prawa wymaga, zgodność przedmiotowych
         przepisów z prawem wspólnotowym została stwierdzona w toku szybkiej procedury oceny i by – w razie jej pozytywnego wyniku
         – przepisy te zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym” i że „w związku z powyższym wyłącznie szczególne przepisy krajowe,
         mieszczące się w zakresie stosowania art. 3a ust. 1, mogą być przedmiotem notyfikacji Komisji w celu ich oceny i ewentualnej
         publikacji” oraz że „w razie pozytywnego wyniku procedury oceny przedmiotowe przepisy zostaną opublikowane w [Dzienniku Urzędowym]”.

      107   Jak wynika z powyższego, Komisja dysponuje na podstawie art. 3a ust. 2 dyrektywy uprawnieniami władczymi, a zaskarżone pismo
         wywołuje ostateczne skutki prawne, czego nie podważa brak w art. 3a dyrektywy wyraźnego odniesienia do „decyzji” wydawanej
         przez Komisję.

      108   Argument Komisji i Republiki Francuskiej, zgodnie z którym zaskarżone pismo stanowi decyzję o niewszczynaniu przeciwko zainteresowanemu
         państwu członkowskiemu postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia, należy zatem odrzucić. Gdy Komisja stwierdzi sprzeczność
         zgłoszonych przepisów z prawem wspólnotowym, a zgłaszające państwo członkowskie nie usunie jej, wystarczy, by Komisja nie
         publikowała tych przepisów w Dzienniku Urzędowym, przez co staną się one bezskuteczne w ramach mechanizmu wzajemnego uznawania
         ustanowionego w art. 3a ust. 3 dyrektywy.

      109   Argument, zgodnie z którym skarżąca miała możliwość zakwestionować przedmiotowe przepisy przed sądami Zjednoczonego Królestwa
         jest nie do przyjęcia, ponieważ kontrola Sądu, jaką wniesiono w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie legalności stwierdzenia
         przez Komisję zgodności z prawem wspólnotowym tych przepisów dla celów zastosowania mechanizmu wzajemnego uznawania wydarzeń
         o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa ustanowionego w art. 3a ust. 3 dyrektywy. Powoływanie się w tym kontekście na wspomniane
         powyżej orzeczenie House of Lords, R v. ITC, ex parte TV Danmark 1 Ltd [2001] UKHL 42 jest nietrafne, jako że skarga w tamtej
         sprawie została wniesiona przez nadawcę duńskiego podlegającego prawu Zjednoczonego Królestwa, przeciwko decyzji właściwych
         władz tego państwa członkowskiego odmawiającej mu możliwości nabycia wyłącznych praw do transmisji pięciu meczów kwalifikacyjnych
         pucharu świata FIFA, znajdujących się na liście wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa wyznaczonych przez Królestwo
         Danii. W tamtej sprawie kwestionowano zatem zastosowanie przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
         zgodnie z zasadą wzajemnego uznawania, przepisów duńskich, a nie decyzje Komisji stwierdzającą ich zgodność z prawem wspólnotowym.

      110   Należy wreszcie odrzucić argument pozwanej, zgodnie z którym sformułowanie zaskarżonego pisma, brak uzasadnionej decyzji przyjętej
         kolegialnie przez członków Komisji oraz publikacja zgłoszonych przepisów uznanych za zgodne z prawem wspólnotowym w serii
         C „Informacje i zawiadomienia”, a nie w serii L „Legislacja” Dziennika Urzędowego potwierdzają brak zaangażowania prawnego
         ze strony Komisji. Wystarczy bowiem przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem forma, w jakiej akty lub decyzje zostały
         wydane, nie ma co do zasady wpływu na możliwość ich zaskarżenia w drodze skargi o stwierdzenie nieważności, a ustalenie, czy
         stanowią one akty zaskarżalne w rozumieniu art. 230 WE, wymaga odniesienia się do ich istoty (zob. pkt 89 powyżej).

      111   Jak wynika z całości powyższych rozważań prawnych i faktycznych, zaskarżone pismo wywołuje wiążące skutki prawne i stanowi
         decyzję w rozumieniu art. 249 WE. Stąd, ponieważ zaskarżone pismo jest aktem zaskarżalnym w rozumieniu art. 230 WE, niniejszą
         podstawę niedopuszczalności należy odrzucić.

      b)     W przedmiocie legitymacji procesowej skarżącej
      112   Zgodnie z art. 230 akapit czwarty WE każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść skargę na decyzje, które mimo przyjęcia w formie
         rozporządzenia lub decyzji skierowanej do innej osoby dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie.

      113   W niniejszej sprawie, ponieważ Komisja zarzuciła niedopuszczalność skargi ze względu na brak legitymacji procesowej skarżącej,
         należy ustalić, czy zaskarżone pismo dotyczy skarżącej bezpośrednio i indywidualnie.

       W kwestii, czy zaskarżone pismo dotyczy skarżącej bezpośrednio
      –       Argumenty stron
      114   Komisja, popierana przez Republikę Francuską, powołuje się na wyrok Trybunału z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie C‑386/96 P Dreyfus
         przeciwko Komisji, Rec. str. I‑2309 oraz na wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie T‑69/99 DSTV przeciwko Komisji,
         Rec. str. II‑4039, pkt 24.

      115   Twierdzi ona, że w niniejszej sprawie sytuacja prawna skarżącej nie ulega zmianie, gdyż zarówno dyrektywa, jak ustawodawstwo
         Zjednoczonego Królestwa dotyczą jedynie praw i obowiązków nadawców telewizyjnych, którzy mogą transmitować bezpośrednio wydarzenie
         znajdujące się na liście wyłącznie pod pewnymi warunkami. Skarżąca odczuwa jedynie pośrednie gospodarcze skutki tych ograniczeń
         związane z niebezpieczeństwem, że nadawcy telewizyjni odmówią zapłaty ceny, na jaką skarżąca liczyła w związku z udzieleniem
         sublicencji na wykorzystanie jej praw do transmisji meczów pucharu świata FIFA.

      116   Komisja utrzymuje ponadto, że tylko niektóre przepisy ustawy o radiofonii i telewizji z 1996 r. w związku z przepisami kodeksu
         ITC dotyczącego wydarzeń sportowych i innych wydarzeń wpisanych na listę dotyczą bezpośrednio skarżącej. Republika Francuska
         podkreśla w tej mierze, że skutki, jakie odczuwa skarżąca, nie wynikają z zaskarżonego pisma, lecz z obowiązujących w Zjednoczonym
         Królestwie przepisów, wśród których znajduje się lista wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa. Tymczasem, mimo że
         jej sytuacja gospodarcza była jasna od dnia wejścia w życie ustawy o radiofonii i telewizji z 1996 r., jako że lista wydarzeń
         była już ustanowiona i obejmowała fazę finałową pucharu świata FIFA, skarżąca nie kwestionowała nigdy ustawodawstwa Zjednoczonego
         Królestwa ani listy wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa ustanowionej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii
         i Irlandii Północnej.

      117   Wydając sporne przepisy, władze Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej wykonywały jedynie dyskrecjonalne
         uprawnienia ustawodawcy. Artykuł 3a ust. 1 dyrektywy daje bowiem państwom członkowskim możliwość wydawania przepisów dotyczących
         wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa. Komisja i Parlament utrzymują, że ocenę zgodności z prawem wspólnotowym
         zgłoszonych przepisów porównać można do procedury ustanowionej w art. 2 a ust. 2 dyrektywy, co do której Sąd orzekł, że akt
         wydany przez Komisje na jej podstawie nie może bezpośrednio dotyczyć skarżącego (ww. wyrok w sprawie DSTV przeciwko Komisji,
         pkt 26 i 27).

      118   Komisja podkreśla, że w niniejszej sprawie dokonała ona oceny zgodności z prawem wspólnotowym przepisów zgłoszonych przez
         Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej już po ich wydaniu i że tylko te przepisy mają bezpośredni wpływ
         na interesy gospodarcze skarżącej.

      119   Komisja kwestionuje twierdzenie skarżącej, jakoby publikacja przepisów zgłoszonych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii
         i Irlandii Północnej w Dzienniku Urzędowym wywoływała skutek w postaci nałożenia na inne państwa członkowskie zobowiązań.
         Okoliczność ta nie oznacza w każdym razie, że zaskarżony akt dotyczy skarżącej bezpośrednio. Pozostałe państwa członkowskie
         są bowiem zobowiązane zapewnić, by nadawcy telewizyjni znajdujący się w ich kompetencji uwzględniali listę wydarzeń o doniosłym
         znaczeniu dla społeczeństwa ustanowioną przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, lecz robią to
         za pomocą swojego ustawodawstwa krajowego. Stąd wdrożenie w praktyce dokonanej przez Komisję oceny zgodności zgłoszonych przepisów
         nie następuje „czysto automatycznie” i nie wynika z samego ustawodawstwa wspólnotowego.

      120   Komisja twierdzi ponadto, że nawet jeżeli to jej wstępna ocena zgłoszonych przepisów prowadzi pozostałe państwa członkowskie
         do zapewnienia przestrzegania listy wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa przez nadawców telewizyjnych znajdujących
         się w ich kompetencji, nie ma to znaczenia w niniejszej sprawie. Nie można bowiem wyobrazić sobie, by skarżąca udzieliła sublicencji
         na swoje prawa do transmisji dotyczące Zjednoczonego Królestwa nadawcy telewizyjnemu niemającemu siedziby w Zjednoczonym Królestwie,
         gdyż prawa te udzielane są na podstawie podziału krajowego. Na szczeblu krajowym dochody nadawców telewizyjnych pochodzą z reklamy
         skierowanej do widowni krajowej, z wpływów z licencji krajowych lub z krajowych abonamentów na telewizję płatną. Interes tych
         nadawców polega zatem na emisji audycji skierowanych do widowni krajowej, w związku z czym tylko nadawcy obejmujący swym zasięgiem
         znaczną część widowni krajowej nabyliby bardzo drogie prawa do transmisji telewizyjnej należące do skarżącej. Stąd, ponieważ
         potencjalni sublicencjobiorcy takich praw dotyczących Zjednoczonego Królestwa to nadawcy znajdujący się w kompetencji władz
         Zjednoczonego Królestwa, tylko przepisy krajowe dotyczą bezpośrednio skarżącej.

      121   Komisja zwraca tu uwagę, że rynek telewizyjny w Zjednoczonym Królestwie jest jednym z najbardziej konkurencyjnych w Europie
         i że 25% nadawców telewizyjnych działających w tym sektorze ma licencje wystawioną w Zjednoczonym Królestwie.

      122   W tych okolicznościach nawet przy założeniu, że publikacja zgłoszonych przepisów w Dzienniku Urzędowym powoduje powstanie
         po stronie pozostałych państw członkowskich obowiązku zastosowania się do zobowiązań ciążących na nich na mocy art. 3a ust. 3
         dyrektywy, jest to w niniejszej sprawie bez znaczenia.

      123   Komisja wyciąga stąd wniosek, że ocena i publikacja w Dzienniku Urzędowym przepisów zgłoszonych przez Zjednoczone Królestwo
         Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej nie dotyczy skarżącej bezpośrednio.

      124   Skarżąca kwestionuje całość argumentacji Komisji.
      125   Twierdzi w istocie, że sprawa dotyczy bezpośrednio jej sytuacji prawnej, gdyż przepisy Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii
         i Irlandii Północnej zaakceptowane na mocy zaskarżonego pisma wywierają wpływ na warunki sprzedaży przez nią praw do bezpośredniej
         transmisji z meczów fazy finałowej pucharu świata FIFA do Zjednoczonego Królestwa. Powołuje się w tej kwestii na art. 99 i 101
         ustawy o radiofonii i telewizji z 1996 r.

      126   W odniesieniu do skutków w innych państwach członkowskich skarżąca twierdzi, że zaskarżone pismo nakazuje im zapewnić przestrzeganie
         przez nadawców telewizyjnych znajdujących się w ich kompetencji przedmiotowych przepisów. Zobowiązania nałożone na nadawców
         telewizyjnych znajdujących się w kompetencji innych państw członkowskich są jej zdaniem automatyczne i wynikają z samego ustawodawstwa
         wspólnotowego, bez potrzeby stosowania przepisów pośrednich. Państwa te nie miały bowiem obowiązku zapewniać przestrzegania
         przez nadawców telewizyjnych, znajdujących się w ich kompetencji przepisów wydanych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii
         i Irlandii Północnej, dopóki Komisja nie wydała decyzji stwierdzającej zgodność zgłoszonych przepisów z prawem wspólnotowym.
         Artykuł 3a ust. 3 dyrektywy został bowiem transponowany do prawa krajowego większości państw członkowskich i znajduje automatycznie
         zastosowanie do wszelkich zgłoszonych przepisów krajowych zaakceptowanych i opublikowanych przez Komisję.

      127   Skarżącej uniemożliwiono udzielenie wyłącznej licencji na korzystanie z jej praw nadawcy telewizyjnemu mającemu siedzibę w innym
         państwie członkowskim, w związku z czym Komisja nie może twierdzić w sposób zasadny, że zaskarżone pismo wywołuje skutki prawne
         wyłącznie w odniesieniu do nadawców telewizyjnych.

      128   Skarżąca argumentuje również, że wbrew twierdzeniu Komisji wyżej wspomniany wyrok w sprawie DSTV przeciwko Komisji (pkt 27),
         dotyczący art. 2a ust. 2 dyrektywy nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż przedmiotowe przepisy zostały zgłoszone
         Komisji zgodnie z art. 3a ust. 2 przed ich wejściem w życie. W związku z tym nie można uznać istnienia przepisów zgłoszonych
         przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w oderwaniu od decyzji Komisji, gdyż ich byt uzależniony
         jest od oceny, jaką była ona zobowiązana przeprowadzić.

      129   Skarżąca podważa wreszcie argument Komisji, zgodnie z którym jest nieprawdopodobne, by nadawca telewizyjny nie mający siedziby
         w Zjednoczonym Królestwie, chciał nabyć prawo do bezpośredniej transmisji do Zjednoczonego Królestwa spotkań fazy finałowej
         pucharu świata FIFA.

      –       Ocena Sądu
      130   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem akt wspólnotowy dotyczy podmiotu indywidualnego bezpośrednio, w rozumieniu art. 230 akapit
         czwarty WE, jeżeli bezpośrednio wpływa na sytuację prawną zainteresowanego, a jego stosowanie ma charakter czysto automatyczny
         i wynika wyłącznie z ustawodawstwa wspólnotowego, bez potrzeby stosowania przepisów pośrednich (zob. ww. wyrok w sprawie Dreyfus
         przeciwko Komisji, pkt 43 i przywołane tam orzecznictwo).

      131   W niniejszej sprawie ustalenie w świetle tego orzecznictwa, czy zaskarżone pismo dotyczy skarżącej bezpośrednio, wymaga zbadania
         dwóch rozważanych przez skarżącą sytuacji. Pierwsza z nich to ta, gdy prawa do transmisji telewizyjnej meczów fazy finałowej
         pucharu świata FIFA, do których jest uprawniona na lata 2002 i 2006, zostają sprzedane, w celu transmisji do Zjednoczonego
         Królestwa, nadawcy telewizyjnemu znajdującemu się w kompetencji Zjednoczonego Królestwa, a druga to ta, gdy prawa te zostają
         sprzedane nadawcy mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim.

      132   W odniesieniu do pierwszej sytuacji skarżąca twierdzi, że zgłoszone przepisy „naruszają podstawy, na jakich opiera się sprzedaż
         [jej] produktów klientom z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie”. Skarżąca nie może bowiem, zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym
         w Zjednoczonym Królestwie, udzielić stacji telewizyjnej mającej siedzibę w Zjednoczonym Królestwie licencji wyłącznej.

      133   Jednakże przy założeniu, że chodzi o nadawcę telewizyjnego z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie, należy stwierdzić, że bezpośrednie
         zastosowanie znajdą tu przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jako że akceptacja
         Komisji dla tych przepisów w celu ich wzajemnego uznawania nie ma wpływu na ich stosowanie w tym państwie członkowskim.

      134   Należy zresztą przypomnieć, że zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy państwa członkowskie zgłaszają Komisji wszelkie wydane lub
         projektowane przepisy. Tymczasem przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej weszły
         w życie przed ich zgłoszeniem Komisji w dniu 5 maja 2000 r., co Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
         przyznało na rozprawie, mogły już zatem wywołać skutki prawne w tym państwie członkowskim przed ich zgłoszeniem.

      135   W tych okolicznościach Komisja nie mogła w drodze zaskarżonego pisma udzielić Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii
         Północnej uprzedniej zgody na wydanie tych przepisów. Komisja nie zezwoliła też na retroaktywne utrzymanie w mocy tych przepisów
         w zakresie ich stosowania w Zjednoczonym Królestwie (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 23 listopada 1971 r. w sprawie 62/70
         Bock przeciwko Komisji, Rec. str. 897), lecz pozwoliła temu państwu członkowskiemu skorzystać ze wzajemnego uznania tych przepisów
         przez inne państwa członkowskie.

      136   W tej kwestii argument skarżącej oparty na tym, że Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zgłosiło po
         raz pierwszy swoje przepisy Komisji pismem z dnia 25 września 1998 r. jest nietrafny, ponieważ Komisja uznała w piśmie z dnia
         23 grudnia 1998 r., iż przepisy te są problematyczne z punktu widzenia zgodności z prawem wspólnotowym i nie dokonała ich
         publikacji w Dzienniku Urzędowym. Poza tym, że niektóre z pierwotnie zgłoszonych przepisów były w mocy w dniu ich zgłoszenia,
         to całość przepisów uznanych przez Komisję za zgodne z prawem wspólnotowym w drodze zaskarżonego pisma obowiązywała w Zjednoczonym
         Królestwie w chwili ich zgłoszenia.

      137   W związku z tym w sytuacji, gdy skarżąca sprzedaje prawa do transmisji telewizyjnej meczów fazy finałowej pucharu świata FIFA
         nadawcy telewizyjnemu mającemu siedzibę w Zjednoczonym Królestwie w celu ich transmisji do tego państwa, przepisy wydane przez
         władze Zjednoczonego Królestwa istnieją już w obrocie prawnym niezależnie od zaskarżonego pisma (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie
         DSTV przeciwko Komisji, pkt 25). Wobec tego, że zgłoszone przepisy mają zastosowanie do nadawców telewizyjnych z siedzibą
         w Zjednoczonym Królestwie na podstawie ustawy krajowej obowiązującej w tym państwie członkowskim, a nie na mocy decyzji Komisji,
         zaskarżone pismo nie dotyczy skarżącej bezpośrednio w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE, jej skarga o stwierdzenie jego
         nieważności jest zatem niedopuszczalna.

      138   W odniesieniu do drugiej sytuacji, gdy skarżąca sprzedaje prawa do transmisji meczów fazy finałowej pucharu świata FIFA nadawcy
         telewizyjnemu z siedzibą w innym niż Zjednoczone Królestwo państwie członkowskim w celu transmisji tych meczów do tego pierwszego
         państwa, stwierdzić należy, że to inne państwo członkowskie zobowiązane będzie, na podstawie art. 3a ust. 3 dyrektywy, zapewnić,
         by nadawca ten nie naruszał przepisów zaakceptowanych przez Komisję i opublikowanych w Dzienniku Urzędowym.

      139   Trzeba w tej kwestii przypomnieć, że zobowiązanie ciążące na państwach członkowskich polega na zapewnieniu, poprzez odpowiednie
         przepisy w ich ustawodawstwie, aby nadawcy telewizyjni podlegający ich kompetencji nie korzystali z praw wyłączności nabytych
         przez nich po dacie opublikowania niniejszej dyrektywy w sposób pozbawiający znaczną część widowni innego państwa członkowskiego
         możliwości oglądania w telewizji ogólnie dostępnej, zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez to inne państwo członkowskie
         na podstawie ust. 1, wydarzeń, które to inne państwo członkowskie wskazało zgodnie z art. 3a ust. 1 i 2.

      140   Państwa członkowskie, adresaci dyrektywy, zostały zobowiązane do wydania w ramach ich krajowych porządków prawnych, wszelkich
         przepisów niezbędnych do zapewnienia skuteczności dyrektywy zgodnie z jej celem, w tym także do transpozycji art. 3a ust. 3.

      141   W ramach kontroli wykonywanej przez ich władze z tytułu stosowania mechanizmu wzajemnego uznawania, pozostałe państwa członkowskie
         mają obowiązek zapewnić, by nadawcy telewizyjni chcący transmitować wydarzenie wyznaczone przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej
         Brytanii i Irlandii Północnej i znajdujący się w ich kompetencji nie obchodzili przepisów zgłoszonych przez to państwo członkowskie.

      142   Tymczasem, jak ustalono (zob. pkt 94 powyżej), tylko decyzja Komisji stwierdzająca zgodność przepisów zgłoszonych przez Zjednoczone
         Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z prawem wspólnotowym i przewidująca ich publikację w Dzienniku Urzędowym
         pozwala na funkcjonowanie mechanizmu wzajemnego uznawania poprzez nałożenie na pozostałe państwa członkowskie obowiązku zastosowania
         się do zobowiązań ciążących na nich na mocy art. 3a ust. 3 dyrektywy.

      143   W związku z powyższym w takiej sytuacji zaskarżone pismo zatwierdza ex nunc przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej
         Brytanii i Irlandii Północnej dla celów ich wzajemnego uznawania przez pozostałe państwa członkowskie.

      144   W tych okolicznościach, odnośnie wyżej wspomnianego wyroku w sprawie DSTV przeciwko Komisji, na który powołuje się Komisja,
         należy stwierdzić, że art. 2a ust. 2 dyrektywy, który był przedmiotem tej sprawy, ustanawia kontrolę a posteriori zgodności
         z prawem wspólnotowym przepisów wydanych przez państwo członkowskie w celu zakazu rozpowszechniania na jego terytorium audycji
         pochodzących z innych państw członkowskich, nie zaś kontrolę zgodności z prawem wspólnotowym pozwalającą na wzajemne uznawanie
         przepisów krajowych.

      145   Ponadto, w odróżnieniu od szczególnego przepisu, który był przedmiotem wyżej wymienionej sprawy Artegodan i in. przeciwko
         Komisji, na która powołuje się Parlament, art. 3a ust. 2 dyrektywy powierza Komisji kompetencję władczą zapewniającą skuteczność
         mechanizmu wzajemnego uznawania i nie ma na celu wyłącznie ustanowienia procedury o charakterze konsultacyjnym.

      146   Poza tym, ponieważ wzajemne uznawanie przepisów wydanych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
         uzależnione jest od ich akceptacji przez Komisję i późniejszej publikacji w Dzienniku Urzędowym, stwierdzić należy, że zaskarżone
         pismo nie pozostawia władzom krajowym żadnego zakresu swobodnego uznania przy wykonywaniu ich zobowiązań. Jakkolwiek bowiem
         metody kontroli, do której władze krajowe są zobowiązane w ramach mechanizmu wzajemnego uznawania, są określane przez każde
         państwo członkowskie w jego przepisach dokonujących transpozycji art. 3a ust. 3 dyrektywy, to jednak władze te zobowiązane
         są zapewnić spełnienie przez nadawców telewizyjnych, pozostających w ich kompetencji, warunków transmisji przedmiotowych wydarzeń
         określonych przez państwo członkowskie w przepisach zaakceptowanych i opublikowanych w Dzienniku Urzędowym przez Komisję.

      147   W odniesieniu wreszcie do argumentu Komisji, zgodnie z którym tylko nadawcy telewizyjni mający siedzibę w Zjednoczonym Królestwie
         będą zainteresowani nabyciem od skarżącej praw do fazy finałowej pucharu świata FIFA w celu jej transmisji do Zjednoczonego
         Królestwa, należy stwierdzić, że domniemanie takie pozbawia wszelkiej skuteczności art. 3a ust. 3 dyrektywy. Trzeba bowiem
         przypomnieć, że zgodnie z motywami 18 i 19 dyrektywy 97/36 celem tego artykułu jest zapewnienie widzom swobodnego dostępu
         do transmisji wydarzeń uznawanych przez państwa członkowskie za mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa oraz zobowiązanie
         państw członkowskich, w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania, do zapewnienia, by nadawcy telewizyjni znajdujący się w ich
         kompetencji przestrzegali list wydarzeń ustanowionych przez inne państwa członkowskie, nie pozbawiając tym samym znacznej
         części widzów w tych państwach możliwości oglądania wyznaczonych przez nie wydarzeń.

      148   Okoliczności faktyczne sprawy, w której zapadł wyżej wspomniany wyrok House of Lords, R v. ITC, ex parte TV Danmark 1 Ltd
         [2001] UKHL 42, jakkolwiek dotyczyły wydarzeń wyznaczonych przez Królestwo Danii, potwierdza zresztą istnienie sytuacji, w których
         zastosowanie znajduje mechanizm wzajemnego uznawania ustanowiony w art. 3a ust. 3 dyrektywy. Ponadto, Komisja wskazuje w 3.
         sprawozdaniu dla Rady, Parlamentu Europejskiego i Komitetu Społeczno-Ekonomicznego za 2001 r. dotyczącym stosowania dyrektywy
         (COM/2001/009 wersja ostateczna), że nadawcy telewizyjni znajdujący się w kompetencji Zjednoczonego Królestwa trzykrotnie
         transmitowali wydarzenia znajdujące się na liście ustanowionej przez Królestwo Danii w sposób pozbawiający znaczną część społeczeństwa
         duńskiego możliwości oglądania tych wydarzeń.

      149   W tych okolicznościach i pominąwszy nie rozwinięte szerzej twierdzenia Komisji dotyczące specyfiki rynku telewizyjnego w Zjednoczonym
         Królestwie (zob. pkt 121 powyżej), nie można uznać, że prawa do transmisji do tego państwa członkowskiego fazy finałowej pucharu
         świata FIFA zostaną na pewno nabyte przez nadawcę telewizyjnego mającego siedzibę w tym państwie.

      150   W związku z powyższym zaskarżone pismo dotyczy skarżącej bezpośrednio, gdyż pozwala na uruchomienie mechanizmu wzajemnego
         uznawania przez pozostałe państwa członkowskie przepisów zgłoszonych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii
         Północnej, a niniejszą podstawę niedopuszczalności podniesioną przez Komisję należy odrzucić.

       W kwestii, czy zaskarżone pismo dotyczy skarżącej indywidualnie
      –       Argumenty stron
      151   Komisja kwestionuje argument skarżącej, zgodnie z którym zaskarżone pismo dotyczy skarżącej indywidualnie z tego powodu, że
         należy ona do „zamkniętego kręgu” przedsiębiorstw, które jeszcze przed wejściem w życie art. 3a dyrektywy miały wyłączne prawa
         do transmisji wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa wyznaczonych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii
         i Irlandii Północnej.

      152   Zdaniem Komisji kryterium praw wyłącznych jest niewłaściwe, gdyż w razie jego przyjęcia należałoby brać pod uwagę wszystkie
         organizacje i przedsiębiorstwa mające prawa do transmisji wydarzeń zawartych na liście ustanowionej przez Zjednoczone Królestwo
         Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Lista ta zaś dotyczy być może innych uprawnionych z tych praw w większym stopniu niż
         skarżącej.

      153   Ponadto, w przeciwieństwie do uprawnionych z praw do transmisji telewizyjnych wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa
         zawartych na liście ustanowionej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, przedsiębiorstwa lub
         organizacje, które zawarły umowy licencyjne z jednym z uprawnionych, są potencjalnie bardzo liczne i Komisja nie jest w stanie
         ich zidentyfikować. Nie można zatem przyjąć, że skarżąca należy do zamkniętego kręgu przedsiębiorstw.

      154   Co więcej, akt Komisji nie może dotyczyć indywidualnie ani skarżącej, ani uprawnionych z praw do transmisji telewizyjnych
         wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa wyznaczonych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
         z tego tylko powodu, że wywiera on wpływ na ich działalność gospodarczą (zob. podobnie postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia
         2000 r. w sprawie T‑113/99 Galileo i Galileo International przeciwko Radzie, Rec. str. II‑4141). Na działalność gospodarczą
         skarżącej wpływają zgłoszone przepisy, a pośrednio także ich akceptacja przez Komisję. Nie można tu jednak mówić o jakimkolwiek
         wpływie na jej sytuację prawną.

      155   Zdaniem Komisji skarżąca twierdzi również, że akt dotyczy indywidualnie przedsiębiorstwa, które wystosowało do Komisji szereg
         pism w celu przedstawienia swoich zastrzeżeń co do sposobu wdrożenia art. 3a ust. 1 dyrektywy przez Zjednoczone Królestwo
         Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Tymczasem brać pod uwagę można tu jedynie pismo z dnia 14 lipca 2000 r., gdyż pozostałe
         pochodzą z okresu po zajęciu przez nią stanowiska w przedmiocie zgodności z prawem wspólnotowym zgłoszonych przepisów. W każdym
         razie żadnego z tych pism nie można uznać za doniesienie, jako że nie dotyczyły one wniosku o podjęcie przez Komisję kroków
         wobec zainteresowanego państwa członkowskiego, lecz celem ich było wywarcie wpływu na dokonywaną przez nią ocenę zgodności
         zgłoszonych przepisów. Tego rodzaju pisma do Komisji nie powodują indywidualizacji przedsiębiorstwa.

      156   Republika Francuska powołuje się w szczególności na wyroki Trybunału z dnia 15 lipca 1963 r. w sprawie 25/62 Plaumann przeciwko
         Komisji, Rec. str. 197 oraz z dnia 25 lipca 2002 r. w sprawie C‑50/00 P Unión de Pequeños Agricultores przeciwko Radzie, Rec.
         p. I‑6677, przypominając, że możliwość określenia z większą lub mniejsza dokładnością liczby lub nawet tożsamości podmiotów
         prawa, do których akt ten ma w konkretnym momencie zastosowanie, nie odbiera mu charakteru aktu generalnego i normatywnego,
         o ile ma on zastosowanie do tych podmiotów z tej przyczyny, że znajdują się one w sytuacji prawnej lub faktycznej określonej
         przez ten akt w sposób obiektywny w związku z jego celem (postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 1995 r. w sprawie T‑183/94
         Cantina cooperativa fra produttori vitivinicoli di Torre di Mosto i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1941, pkt 48). Jakkolwiek
         zaś skarżąca ma prawa do transmisji fazy finałowej pucharu świata FIFA na lata 2002 i 2006, okoliczność ta nie wystarcza do
         zindywidualizowania jej w rozumieniu art. 230 akapit czwarty w stosunku do wszystkich innych podmiotów mogących mieć lub nabyć
         prawa do transmisji wydarzeń zawartych na liście.

      157   Skarżąca odpowiada w istocie, że sprawa dotyczy jej indywidualnie z tej przyczyny, iż po pierwsze, należy do „zamkniętego
         kręgu” przedsiębiorstw, które nabyły prawa do transmisji wydarzenia zawartego na liście ustanowionej przez Zjednoczone Królestwo
         Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przed pojawieniem się projektu art. 3a dyrektywy i przed wejściem w życie przepisów
         zgłoszonych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej Komisji. W ramach tego kręgu sprawa dotyczy
         jej w sposób szczególny i odmienny od innych uprawnionych z tytułu praw do transmisji. Po drugie, sprawa dotyczy jej indywidualnie
         ze względu na jej udział w procedurze oceny przez Komisję zgodności z prawem wspólnotowym zgłoszonych przepisów. Zwróciła
         ona miedzy innymi uwagę na naruszenie przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej obowiązku opracowania
         listy wydarzeń o doniosłym znaczeniu w sposób jasny i przejrzysty, zgodnie z art. 3a ust. 3 dyrektywy.

      –       Ocena Sądu
      158   W pierwszej kolejności skarżąca twierdzi, w odniesieniu do wyróżniających ją cech szczególnych, że nabyła prawa do transmisji
         wydarzenia znajdującego się na liście ustanowionej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przed
         wejściem w życie tej listy, a nawet przed pojawieniem się projektu art. 3a dyrektywy.

      159   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem podmioty niebędące adresatami decyzji mogą dowodzić, że dotyczy ich ona indywidualnie tylko
         pod warunkiem, że decyzja ta wywiera wpływ na ich sytuację ze względu na właściwe im szczególne cechy lub okoliczności faktyczne
         wyróżniające je w sposób podobny, jak adresata decyzji (ww. wyrok Trybunału w sprawie Plaumann przeciwko Komisji, str. 223,
         wyrok Trybunału z dnia 18 maja 1994 r. w sprawie C‑309/89 Codorníu przeciwko Radzie, Rec. str. I‑1853, pkt 20 i wyrok Sądu
         z dnia 27 kwietnia 1995 w sprawie T‑435/93aSPEC i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1281, pkt 62).

      160   W niniejszej sprawie zaś należy stwierdzić, że skarżąca jest uprawniona z tytułu praw wyłącznych do transmisji telewizyjnej
         fazy finałowej pucharu świata FIFA na lata 2002 i 2006, będącego jednym z wydarzeń wymienionych na liście wydarzeń o doniosłym
         znaczeniu dla społeczeństwa ustanowionej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i zaakceptowanej
         przez Komisję w zaskarżonym piśmie.

      161   Nadawcy telewizyjni znajdujący się w kompetencji innych niż Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej państw
         członkowskich muszą więc podjąć negocjacje ze skarżącą, jako pośrednikiem w sprzedaży praw do transmisji tego wydarzenia,
         w celu zawarcia umowy licencyjnej na jego transmisję.

      162   Wprawdzie przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na podstawie art. 3a ust. 1 dyrektywy
         i zaakceptowane w drodze zaskarżonego pisma zgodnie z ust. 2 tego artykułu nakładają na nadawców telewizyjnych, z wyjątkiem
         tych, którzy nabyli te prawa przed wejściem w życie wspomnianych przepisów, ograniczenia w zakresie transmisji na zasadach
         wyłączności wydarzeń o doniosłym znaczeniu znajdujących się na liście. Ograniczenia te związane są jednak z warunkami, na
         jakich nadawcy telewizyjni, określeni w sposób generalny i abstrakcyjny, nabywają wyłączne prawa do transmisji od uprawnionych.

      163   Zgodnie bowiem z art. 98 i 101 sekcji IV ustawy o radiofonii i telewizji z 1996 r., zmienionej rozporządzeniem o telewizji
         z 2000 r.:

      „98 – 1) Dla celów niniejszej sekcji rozróżnia się dwie poniższe kategorie programów telewizyjnych oraz należących do [Europejskiego
         Obszaru Gospodarczego (EOG)] programów nadawanych drogą satelitarną:

      a)       programy telewizyjne oraz należące do EOG programy nadawane drogą satelitarną, które w chwili obecnej spełniają wymagane warunki,
         oraz

      b)       pozostałe programy telewizyjne oraz należące do EOG programy nadawane drogą satelitarną.
      2)      W ramach niniejszego artykułu »wymagane warunki« w odniesieniu do programu oznaczają, że:
      a)       odbiór programu nie wymaga żadnych opłat oraz
      b)       program dociera do co najmniej 95% społeczeństwa Zjednoczonego Królestwa.
      „101 – 1) Nadawca telewizyjny emitujący program należący do jednej z kategorii określonych w art. 98 ust. 1 (»pierwszy program«) i przeznaczony
         do odbioru na całym lub części terytorium Zjednoczonego Królestwa nie może bez uprzedniej zgody komisji (ITC) transmitować
         bezpośrednio w tym programie całości lub części wydarzenia znajdującego się na liście, chyba że:

      a)       inny nadawca emitujący program należący do drugiej z kategorii określonych w tym ustępie (»drugi program«) nabył prawo do
         transmisji w tym programie całości lub tej części przedmiotowego wydarzenia oraz

      b)       obszar, na jakim emitowany jest drugi program, pokrywa się lub zawiera w całości lub zasadniczej części obszar odbioru pierwszego
         programu.

      [...]
      101 – 4)  Artykuł 101 ust. 1 nie ma zastosowania do nadawcy telewizyjnego emitującego pierwszy program, który korzysta z praw nabytych
         przed wejściem w życie tego artykułu”.

      164   Jeżeli chodzi o zgodę ITC, o której mowa w powyżej cytowanym art. 101 ustawy o radiofonii i telewizji z 1996 r. ze zmianami,
         jak wynika z całości przepisów zaakceptowanych przez Komisję, a w szczególności z kodeksu ITC dotyczącego wydarzeń zawartych
         na liście, warunkiem udzielenia tej zgody jest w istocie, by sprzedaż praw do transmisji telewizyjnej została publicznie ogłoszona,
         a nadawcy mieli realną możliwość ich nabycia na rozsądnych i uczciwych warunkach. ITC może w szczególności kontrolować, czy
         oferta sprzedaży została w sposób otwarty i jednoczesny przedstawiona dwóm kategoriom nadawców, określonym w art. 98 ustawy
         o radiofonii i telewizji z 1996 r., czy żądana cena jest uczciwa, rozsądna i nie powoduje dyskryminacji jednej kategorii nadawców
         w stosunku do drugiej oraz czy nadawcom wyznaczono rozsądny termin pozwalający im rzeczywiście na nabycie tych praw.

      165   Stąd, jakkolwiek przepisy te nie mają bezpośrednio zastosowania do skarżącej jako pośrednika w sprzedaży praw do transmisji
         telewizyjnej fazy finałowej pucharu świata FIFA na lata 2002 i 2006, to jednak ograniczają one jej swobodę dysponowania tymi
         prawami, poprzez uzależnienie od pewnych warunków możliwość ich sprzedaży na zasadach wyłączności nadawcy telewizyjnemu mającemu
         siedzibę w innym niż Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej państwie członkowskim w celu transmisji
         tego wydarzenia do tego pierwszego państwa.

      166   Ponadto, jakkolwiek zaskarżone pismo nie narusza ważności umów zawartych przez skarżącą z FIFA, gdyż nie mogło ono uniemożliwić
         ich wykonywania, zgodnie z analogicznym orzecznictwem wypracowanym w wyrokach Trybunału z dnia 17 stycznia 1985 r. w sprawie
         11/82 Piraiki-Patraiki i in. przeciwko Komisji, Rec. str. 207 i z dnia 26 czerwca 1990 w sprawie C‑152/88 Sofrimport przeciwko
         Komisji, Rec. str. I‑2477), to jednak skarżąca nabyła na zasadach wyłączności przedmiotowe prawa przed wejściem w życie art. 3a
         dyrektywy i a fortiori przed wystosowaniem zaskarżonego pisma.

      167   W tej sytuacji należy uznać, że zaskarżone pismo dotyczy skarżącej ze względu na właściwą jej szczególną cechę, to jest jako
         uprawnionej na zasadach wyłączności z tytułu praw do transmisji wydarzenia wyznaczonego przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej
         Brytanii i Irlandii Północnej.

      168   W związku z tym należy uznać, że dla celów niniejszej sprawy zaskarżone pismo dotyczy indywidualnie skarżącej, jako uprawnionej
         z tytułu praw do transmisji telewizyjnej wydarzenia znajdującego się na liście zgłoszonej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej
         Brytanii i Irlandii Północnej, która nabyła te prawa przed wejściem w życie zgłoszonych przepisów w Zjednoczonym Królestwie
         i a fortiori przed ich zaakceptowaniem przez Komisję.

      169   Należy zatem oddalić zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję.
      2.     W przedmiocie dopuszczalności drugiego żądania skarżącej
      170   W ramach żądań skargi skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie, że art. 3a nie znajduje zastosowania i nie może stanowić podstawy
         prawnej dla zaskarżonego pisma.

      171   Wystarczy w tej kwestii stwierdzić, że wspólnotowe prawo procesowe nie zna środka prawnego pozwalającego Sądowi na zajęcie
         stanowiska o charakterze generalnym lub rozstrzygnięcie co do zasady (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2001 r. w sprawie
         T‑62/99 Sodima przeciwko Komisji, Rec. str. II‑655, pkt 28 i postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie T‑338/02
         Segi i in. przeciwko Radzie, Zb.Orz. str. II‑1647, pkt 48; zob. również, analogicznie, wyrok Sądu z dnia 28 października 2004 r.
         w sprawie T‑76/03 Meister przeciwko OHIM, Zb.Orz. str. II‑1477, pkt 38).

      172   Żądanie to jest zatem niedopuszczalne.
      D –  Co do istoty sprawy
      173   Skarżąca podnosi na poparcie skargi cztery zarzuty oparte, po pierwsze, na naruszeniu zasad ogólnych prawa wspólnotowego,
         po drugie, na naruszeniu art. 3a ust. 2 dyrektywy, po trzecie, na niemożności stosowania art. 3a ust. 3 dyrektywy i po czwarte,
         na rażącym naruszeniu wymogów formalnych.

      174   Należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć czwarty zarzut, oparty na rażącym naruszeniu wymogów formalnych.
      175   Zarzut ten skarżąca opiera w szczególności na argumencie dotyczącym braku kompetencji autora zaskarżonego pisma, to jest dyrektora
         generalnego DG „Edukacja i Kultura”. Twierdzi ona, że zaskarżone pismo nie zostało wydane zgodnie z zasadami obowiązującymi
         w Komisji w zakresie kolegialności, delegacji uprawnień i wykonywania decyzji.

      176   Odpierając ten argument, Komisja ograniczyła się w swoich pismach procesowych i w odpowiedzi na jedno z pytań Sądu do stwierdzenia,
         że zaskarżone pismo nie jest decyzją w rozumieniu art. 249 WE, w związku z czym nie miała obowiązku stosować obowiązujących
         zasad postępowania.

      177   Komisja przyznała w odpowiedzi na pisemne pytanie Sądu oraz na rozprawie, że nie zwrócono się o decyzję do kolegium członków
         Komisji, a dyrektor generalny, który podpisał pismo, nie otrzymał w tym celu upoważnienia.

      178   W tej sytuacji zaskarżone pismo stanowiące, jak stwierdzono w ramach rozstrzygnięcia o dopuszczalności skargi, decyzję w rozumieniu
         art. 249 WE, zostało wydane z naruszeniem zasad kompetencji, w związku z czym, bez potrzeby rozpatrywania innych argumentów
         podniesionych na poparcie tego zarzutu oraz pozostałych zarzutów skargi, należy stwierdzić jego nieważność.

      179   W związku z powyższym Sąd uznaje, że nie należy uwzględniać wniosku skarżącej sformułowanego w piśmie z dnia 22 sierpnia 2005 r.
         (zob. pkt 44 powyżej), gdyż nie ma on znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2002 r.
         w sprawie T‑311/00 British American Tobacco (Investments) przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2781, pkt 50).

       W przedmiocie kosztów
      180    Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Zgodnie
         z art. 87 § 4 akapit pierwszy regulaminu państwa członkowskie uczestniczące w sprawie jako interwenienci ponoszą własne koszty.

      181   Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Parlament oraz Rada poniosą własne koszty.
         Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Parlament poniosą również koszty skarżącej
         związane z ich interwencjami, zgodnie z jej żądaniem.

      182   Ponieważ Komisja przegrała sprawę, należy obciążyć ją, zgodnie z żądaniem skarżącej, kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów
         skarżącej związanych z interwencjami Republiki Francuskiej, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
         oraz Parlamentu.

      Z powyższych względów
      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI (czwarta izba w składzie powiększonym)
      orzeka, co następuje:
      1)      Stwierdza się nieważność decyzji Komisji zawartej w jej piśmie z dnia 28 lipca 2000 r. skierowanym do Zjednoczonego Królestwa
            Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
      2)      Skarga zostaje odrzucona w pozostałym zakresie.
      3)      Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Parlament poniosą również koszty skarżącej
            związane z ich interwencjami.
      4)      Komisja poniesie własne koszty, a także koszty skarżącej, z wyjątkiem kosztów, o których mowa w pkt 3 powyżej.
      5)      Interwenienci poniosą własne koszty.

               Legal

               Lindh

               Mengozzi

               Wiszniewska-Białecka

                     Vadapalas

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 15 grudnia 2005 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               E. Coulon

                     H. Legal

         Spis treści
      Ramy prawne
      Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
      Przebieg postępowania
      Żądania stron
      Co do prawa
      A –  W przedmiocie wniosku o zarządzenie środków organizacji postępowania
      B –  W przedmiocie wniosku o wycofanie dokumentu
      C –  W przedmiocie dopuszczalności
      1.  W przedmiocie dopuszczalności pierwszego żądania skarżącej
      a)  W przedmiocie charakteru prawnego zaskarżonego aktu
      Argumenty stron
      Ocena Sądu
      b)  W przedmiocie legitymacji procesowej skarżącej
      W kwestii, czy zaskarżone pismo dotyczy skarżącej bezpośrednio
      –  Argumenty stron
      –  Ocena Sądu
      W kwestii, czy zaskarżone pismo dotyczy skarżącej indywidualnie
      –  Argumenty stron
      –  Ocena Sądu
      2.  W przedmiocie dopuszczalności drugiego żądania skarżącej
      D –  Co do istoty sprawy
      W przedmiocie kosztów
      * Język postępowania: angielski.