title: Sprawa C-253/10: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 19 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/27

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 19 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-253/10) (1)

   2011/C 252/54
   Język postępowania: słowacki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-530/10: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2010 r. — Reber przeciwko OHIM — Klusmeier (Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/42

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2010 r. — Reber przeciwko OHIM — Klusmeier (Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM)
   (Sprawa T-530/10)
   ()
   2011/C 30/77
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Reber Holding GmbH & Co. KG (Bad Reichenhall, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler i M. Geitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Anna Klusmeier (Bielefeld, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 września 2010 r. w sprawie R 363/2008-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Poprzednik prawny Anny Klusmeier

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM” dla towarów z klas 30 i 32

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowane w Niemczech graficzne znaki towarowe zawierające element słowny „W. Amadeus Mozart” dla następujących towarów i usług: wypieki, wyroby cukiernicze, wyroby czekoladowe i słodycze, działalność w dziedzinie usług żywieniowych w ramach kawiarni i cukierni

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze w związku z art. 42 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ przedstawione przez skarżącą dokumenty dotyczące używania zawierają konkretne informacje na temat formy sposobu używania wcześniejszego znaku towarowego „W. Amadeus Mozart”. Naruszenie art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zostało dowiedzione, że znaki towarowe, na które powołano się w sprzeciwie, są używane w zgodzie z funkcjami znaku towarowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-356/06: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/7

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-356/06)
   (2006/C 249/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: B. Schima, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 lipca 2005 r.

      (1)  Dz.U. 2003 L 345, str. 97


title: Sprawa C-489/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Sigmaringen, wydanym w dniu 28 września 2004 r., w sprawie z zakresu prawa administracyjnego Alexander Jehle, Weinhaus Kiderlen przeciwko Krajowi Związkowemu Badenia-Wirtembergia

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Sigmaringen, wydanym w dniu 28 września 2004 r., w sprawie z zakresu prawa administracyjnego Alexander Jehle, Weinhaus Kiderlen przeciwko Krajowi Związkowemu Badenia-Wirtembergia
   (Sprawa C-489/04)
   (2005/C 45/25)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 29 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Sigmaringen, wydanym w dniu 28 września 2004 r. w sprawie z zakresu prawa administracyjnego Alexander Jehle, Weinhaus Kiderlen przeciwko Krajowi Związkowemu Badenia-Wirtembergia.
   Verwaltungsgericht Sigmaringen zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy wykładni art. 1-12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1019/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie norm handlowych w odniesieniu do oliwy z oliwek (Dz.U. L 155, str. 27), sprostowanego w dniu 18 stycznia 2003 r. (Dz.U. L 13 str. 39) i zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1176/2003 z dnia 1 lipca 2003 r. (Dz.U. L 164, str. 12) należy dokonać w ten sposób, że przepisy te odnoszą się również do uregulowań dotyczących oferowania konsumentowi ostatecznemu nieopakowanej oliwy z oliwek i oliwy z osadu oliwkowego?

               2.

               Czy wykładni art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1019/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie norm handlowych w odniesieniu do oliwy z oliwek (Dz.U. L 155, str. 27) sprostowanego w dniu 18 stycznia 2003 r. (Dz.U. L 13, str. 39) i zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1176/2003 z dnia 1 lipca 2003 r. (Dz.U. L 164, str. 12) należy dokonać w ten sposób, że przepis ten zawiera zakaz oferowania konsumentowi ostatecznemu nieopakowanej oliwy z oliwek i oliwy z osadu oliwkowego?

               3.

               W danym przypadku, czy wykładni art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1019/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie norm handlowych w odniesieniu do oliwy z oliwek (Dz.U. L 155, str. 27), sprostowanego w dniu 18 stycznia 2003 r. (Dz.U. L 13, str. 39) i zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1176/2003 z dnia 1 lipca 2003 r. (Dz.U. L 164, str. 12) należy dokonać zawężająco w ten sposób, że chociaż przepis ten zawiera zakaz oferowania konsumentowi ostatecznemu nieopakowanej oliwy z oliwek i oliwy z osadu oliwkowego, jednakże nie dotyczy on sprzedaży nieopakowanyej oliwy z oliwek i oliwy z osadu oliwkowego w systemie „Bag in the Box”?


title: Sprawa T-61/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 czerwca 2010 r. — Victoria Sánchez przeciwko Parlamentowi i Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Naruszenie wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/46

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 czerwca 2010 r. — Victoria Sánchez przeciwko Parlamentowi i Komisji
   (Sprawa T-61/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Naruszenie wymogów formalnych - Niedopuszczalność)
   2010/C 221/76
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fernando Marcelino Victoria Sánchez (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo N. Domínguez Varela, następnie P. Suarez Plácido, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz, N. Görlitz i P. López-Carceller, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i I. Martínez del Peral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zmierzającego do zapewnienia nietykalności cielesnej skarżącej, jej praw podstawowych i praw podstawowych obywateli Europy, które mogłyby zostać naruszone.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-115/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie — Polska) — Format Urządzenia i Montaże Przemysłowe Sp. z o.o. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (Zabezpieczenie społeczne — Określenie właściwego ustawodawstwa — Rozporządzenie nr 1408/71 — Artykuł 14 ust. 2 lit. b) — Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich — Kolejne umowy o pracę — Pracodawca mający siedzibę w państwie członkowskim zwykłego miejsca pobytu pracownika — Praca najemna wykonywana wyłącznie w innych państwach członkowskich)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie — Polska) — Format Urządzenia i Montaże Przemysłowe Sp. z o.o. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
   (Sprawa C-115/11) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Określenie właściwego ustawodawstwa - Rozporządzenie nr 1408/71 - Artykuł 14 ust. 2 lit. b) - Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich - Kolejne umowy o pracę - Pracodawca mający siedzibę w państwie członkowskim zwykłego miejsca pobytu pracownika - Praca najemna wykonywana wyłącznie w innych państwach członkowskich)
   2012/C 366/17
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Apelacyjny w Warszawie

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Format Urządzenia i Montaże Przemysłowe Sp. z o.o.

      Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Apelacyjny w Warszawie — Wykładnia art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) ze zmianami — Rozgraniczenie pojęć: „osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich” i „pracownik oddelegowany” — Pracownik zatrudniony przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie członkowskim jego pochodzenia, wykonujący pracę wyłącznie w innych państwach członkowskich Unii, zachowujący przy tym miejsce zamieszkania i główny ośrodek interesów życiowych w państwie pochodzenia

      Sentencja

   Artykuł 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym osoba, która na podstawie kolejnych umów o pracę wskazujących jako miejsce jej świadczenia terytorium kilku państw członkowskich pracuje w rzeczywistości w okresie obowiązywania każdej z tych umów w jednym czasie wyłącznie na terytorium jednego z tych państw, nie może być objęta zakresem pojęcia „osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich” w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa C-406/06: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2006 r. — Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/33

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2006 r. — Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-406/06)
   (2006/C 294/57)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Landtag Schleswig-Holstein (przedstawiciele: Dres. S. Laskowski i J. Caspar)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie się przez Trybunał za właściwy i uznanie skargi za dopuszczalną, w przeciwnym wypadku skierowanie skargi do Sądu Pierwszej Instancji zgodnie z art. 54 akapit drugi Statutu Trybunału Sprawiedliwości/2005;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 marca 2006 r. (JUR(2006)55023) i z dnia 23 czerwca 2006 r. (SG/E/3MM/flD(2006)6175);

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podważa decyzję Komisję z dnia 10 marca 2006 r. i decyzję z dnia 23 czerwca 2006 r. otrzymaną w dniu 26 czerwca 2006 r., na których podstawie odrzucono wniosek Landtagu Schleswig-Holstein o pełen dostęp do wewnętrznego dokumentu Komisji SEK (2005) 420 z dnia 22 marca 2005 r. Dokument SEK (2005) 420 zawiera prawne uzasadnienie wyboru art. 95 traktatu WE jako podstawy prawnej dyrektywy 2006/24/WE Europejskiego Parlamentu i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (1), do którego odwołano się w uzasadnieniu pochodzącego od Komisji projektu dyrektywy COM(2005) 438 wersja ostateczna (str. 6). Dokumentu tego zażądała służba naukowa Landtagu Schleswig-Holstein dla celów sporządzenia opinii prawnej w kwestii możliwych skutków dyrektywy 2006/24/WE dla praw ochronnych przysługujących posłom.
   Skarżący twierdzi, że w stosunku do decyzji odrzucających oraz odmowy udzielenia pełnego dostępu do spornego dokumentu SEK (2005) 420 można podnieść następujące zarzuty nieważności w rozumieniu art. 230 akapit drugi traktatu WE:

               —

               naruszenie obowiązku lojalnej współpracy przewidzianego w art. 10 traktatu WE w związku z art. 1 akapit drugi traktatu UE bądź naruszenie prawa dostępu do dokumentu przewidzianego w art. 255 traktatu WE, art. 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie dostępu do informacji nr 1049/2001 w związku z art. 10 traktatu WE, art. 1 akapit drugi traktatu UE oraz

               —

               nadużycie władzy.

         W ramach wzajemnego obowiązku lojalnej współpracy oraz z poszanowaniem zasady przejrzystości Komisja jest zobowiązana na podstawie art. 10 traktatu WE w związku z art. 1 akapit drugi traktatu UE do zapewnienia Landtagowi Schleswig-Holstein jako instytucji państwa członkowskiego dostępu do wnioskowanego dokumentu, ponieważ mamy tu do czynienia z ważnym interesem publicznym i parlamentarnym w kompletnym udostępnieniu dokumentu.
   Uzupełniająco prawo do pełnego dostępu do spornego dokumentu zostaje oparte na art. 255 traktatu WE, art. 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie dostępu do informacji nr 1049/2001 w związku z art. 10 traktatu WE, art. 1 akapit drugi traktatu UE oraz zarzuca się, że Komisja nieprawidłowo oparła odmowę dostępu do dokumentu na art. 4 ust. 2 — drugie rozporządzenia w sprawie dostępu do informacji nr 1049/2001 oraz błędnie skorzystała z przysługującego jej swobodnego uznania, ponieważ na skutek wydania dokumentu nie miałoby miejsca naruszenie doradztwa prawnego przez Komisję.

      (1)  Dz.U. L 105, str. 54.


title: Sprawa C-270/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/24/WE — Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Niewykonanie — Artykuł 260 TFUE — Sankcje pieniężne — Nałożenie ryczałtu)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-270/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/24/WE - Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 260 TFUE - Sankcje pieniężne - Nałożenie ryczałtu)
   2013/C 225/09
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Tufvesson, D. Maidani i F. Coudert, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i C. Meyer-Seitz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 260 TFUE — Niewykonanie wyroku Trybunału z dnia 4 lutego 2010 r. w sprawie C-185/09 Komisja przeciwko Szwecji — Żądanie nałożenia okresowej kary pieniężnej

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując wszelkich środków koniecznych do wykonania wyroku z dnia 4 lutego 2010 r. w sprawie C-185/09 Komisja przeciwko Szwecji, dotyczącego niedokonania transpozycji przepisów dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE, oraz nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do wspomnianej dyrektywy, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 260 TFUE.

               2)

               Królestwu Szwecji nakazuje się zapłatę na rzecz Komisji, na konto „Środki własne Unii Europejskiej”, ryczałtu w wysokości 3 mln EUR.

               3)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-326/12 ( Dz.U. C 311 z 13.10.2012, s. 8 )

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/25

         Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-326/12
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 311 z dnia 13 października 2012 r., s. 8
      )
   2012/C 343/43
   Treść komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-326/12 Al Toun i Al Toun Group przeciwko Radzie zostaje zmieniona następująco:

      Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2012 r. — Al Toun i Al Toun Group przeciwko Radzie
      (Sprawa T-326/12)
      2012/C 343/43
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Salim Georges Al Toun i Al Toun Group (przedstawiciel: S. Koev, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi w pełnym zakresie oraz uwzględnienie wszystkich zarzutów;

                  —

                  dopuszczenie rozpoznania niniejszej skargi w postępowaniu przyspieszonym;

                  —

                  stwierdzenie, że może zostać stwierdzona częściowa nieważność zaskarżonych działań, ponieważ część czynności podlegająca stwierdzeniu nieważności może zostać oddzielona od czynności jako całości;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii oraz decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. w zakresie, w jakim Salim Al Toun i Al Toun Group zostali tam umieszczeni na liście znajdującej w załączniku do decyzji 2011/782/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 w zakresie, w jakim Salim Al Toun i Al Toun Group zostali tam umieszczeni na liście znajdującej w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 36/2012;

                  —

                  obciążenie Rady wszelkimi kosztami postępowania skarżących oraz wydatkami, honorariami i in. związanymi z ich ochroną w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1)

                  W drodze zarzutu pierwszego podnosi się istotne naruszenie prawa do obrony oraz prawa do sprawiedliwego postępowania, ponieważ skarżący nie zostali poinformowani o dokonaniu zaskarżonych działań, o których dowiedzieli się z mediów i nie przedstawiono im żadnych przekonujących dowodów albo przesłanek, które uzasadniałyby umieszczenie ich na liście osób obciążonych sankcjami. W związku z powyższym ciężar dowodu spoczywa na Radzie, która ma uzasadnić nałożenie środków ograniczających.

                  2)

                  W drodze zarzutu drugiego podnosi się naruszenie obowiązku uzasadnienia; poprzez okoliczność, że Rada w zaskarżonych działaniach ograniczyła się do nieuzasadnionych twierdzeń, naruszyła ona ten obowiązek, który nałożono na instytucje Unii Europejskiej w art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „Konwencją o ochronie praw człowieka”), art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W tym względzie zwraca się uwagę na użycie niejasnego pojęcia uczestnictwa w systemie, w odniesieniu do którego działania odnoszące się do sytuacji w Syrii nie zawierały jakiejkolwiek definicji legalnej. Brak jasnego i dokładnego uzasadnienia Rady powoduje, że Trybunał napotyka na utrudnienia w zbadaniu zgodności z prawem zaskarżonych działań.

                  3)

                  Poprzez zarzut trzeci podnosi się naruszenia prawa do skutecznej ochrony prawnej, ponieważ dostęp do takiej ochrony przewidziany w art. 6 i 13 Konwencji o ochronie praw człowieka, art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej jest utrudniony poprzez uchybienie obowiązkowi uzasadnienia.

                  4)

                  W drodze zarzutu czwartego podnosi się popełniony przez Radę błąd w ocenie, ponieważ skarżącego Salima Al Touna niesłusznie zidentyfikowano jako obywatela Wenezueli, co nie odpowiadało okolicznościom, a Al Toun Group nigdy od jej powstania nie uczestniczyła w interesach związanych z produkcją ropy naftowej oraz produktami z ropy, co utrzymuje się w zaskarżonych działaniach.

                  5)

                  Poprzez zarzut piąty podnosi się naruszenie zakotwiczonego w art. 1 protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka oraz w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa własności, zasady proporcjonalności i wolności gospodarczej, ponieważ Rada w drodze decyzji wykonawczej 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. oraz rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. niezgodnie z prawem pozbawiła skarżących możliwości spokojnego korzystania ze swojej własności, co zagraża istnieniu i fizycznemu przeżyciu.

                  6)

                  W drodze zarzutu szóstego podnosi się ciężkie naruszenie zakotwiczonego w art. 8 i 10 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka prawa do poszanowania dobrego imienia, ponieważ umieszczenie firmy i nazwiska skarżących w zaskarżonych działaniach bezprawnie zniweczyło poszanowanie w społeczeństwie syryjskim, w gronie przyjaciół, we wspólnocie religijnej oraz względem ich partnerów w interesach.


title: Sprawa C-423/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Finanzgericht Düsseldorf Delphi Deutschland GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf (Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Złącza elektryczne — Podpozycja 853669 — Wtyki i gniazda wtykowe)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Finanzgericht Düsseldorf Delphi Deutschland GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf
   (Sprawa C-423/10) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Złącza elektryczne - Podpozycja 8536 69 - Wtyki i gniazda wtykowe)
   2011/C 204/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzgericht Düsseldorf Delphi Deutschland GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionego rozporządzeniami Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. (Dz.U. L 327, s. 1), nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. (Dz.U. L 286, s. 1) i nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. (Dz.U. L 301, s. 1) — Elektryczne elementy połączeniowe przeznaczone do zaciśnięcia na końcu przewodu i zamontowania w plastikowej obudowie w celu połączenia dwóch kabli — Zaklasyfikowanie do podpozycji 8536 69 Nomenklatury Scalonej

      Sentencja

   Podpozycja 8536 69 Nomenklatury Scalonej, znajdująca się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmieniona w latach 2005, 2006 i 2007, odpowiednio przez rozporządzenia Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r., nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. i nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r., powinna być interpretowana w ten sposób, iż złącza elektryczne, takie jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, nie zostają wyłączone spod rzeczonej podpozycji z tego powodu, że nie zapewniają one izolacji przewodzenia w miejscu połączenia lub też że stanowią jedynie część później produkowanych wtyków i gniazd, ponieważ pozwalają one na połączenie elektryczne urządzeń, kabli i płytek drukowanych itp. przez zwykłe wpięcie wtyku do gniazda, bez potrzeby wykonywania prac montażowych.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-554/07: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/36

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-554/07)
   (2008/C 51/59)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i M. Alfonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie dokonując prawidłowej transpozycji do prawa irlandzkiego art. 13 dyrektywy 2006/112 (wraz z załącznikiem I do tej dyrektywy), a w rezultacie wyłączając z zakresu podatku wszelką działalność gospodarczą prowadzoną przez państwo, lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego, z pewnymi ograniczonymi wyjątkami, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 9 i 13 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1);

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W Irlandii państwo i lokalne organy władzy są uważane za podatników tylko w takim zakresie, w jakim minister finansów wyda w tym celu szczególne zarządzenie. Zdaniem Komisji, sytuacja ta jest sprzeczna ze strukturą ustanowioną w art. 13 dyrektywy VAT w kilku aspektach. Po pierwsze, nie wprowadzono regulacji opodatkowania podmiotów publicznych, gdy działają one w inny sposób niż w charakterze organów władzy państwowej. Po drugie, nie wprowadzono ogólnej regulacji opodatkowania podmiotów publicznych, gdy działają one w charakterze organów władzy państwowej, lecz podejmują działalność gospodarczą, której nieopodatkowanie spowodowałoby znaczne zakłócenie konkurencji. Opodatkowanie podmiotów publicznych w całości zależy od uznania ministra finansów; żadne kryteria jego decyzji nie są zawarte w odpowiednich przepisach. Po trzecie, nie wprowadzono regulacji opodatkowania działalności wymienionej w załączniku I do dyrektywy VAT.

      (1)  Dz.U. L 347, str. 1


title: Sprawa C-567/08: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/38

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-567/08)
   (2009/C 44/64)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i V. Peere, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/36/WE upłynął w dniu 20 października 2007 r. Na dzień wniesienia skargi strona pozwana wciąż nie ustanowiła przepisów koniecznych w celu dokonania transpozycji dyrektywy lub w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 255, s. 22.


title: Sprawa C-442/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 6 sierpnia 2013 r. — Sarah Nagy przeciwko Marcelowi Nagyowi

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 6 sierpnia 2013 r. — Sarah Nagy przeciwko Marcelowi Nagyowi
   (Sprawa C-442/13)
   2013/C 325/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sarah Nagy

      Strona pozwana: Marcel Nagy

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dwa postępowania „między tymi samymi stronami” w rozumieniu art 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (1), są zawisłe w przypadku, gdy w jednym postępowaniu dziecko podnosi przeciwko ojcu swoje roszczenie o alimenty za okres w przeszłości oraz o bieżące świadczenie alimentacyjne, a ojciec w ramach postępowania rozwodowego występuje z żądaniem o określenie jego obowiązku alimentacyjnego względem dziecka oraz wysokości świadczenia na rzecz matki w okresie po rozwodzie?

               2)

               W razie udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej: W przypadku gdy w jednym postępowaniu osoba uprawniona do świadczeń alimentacyjnych podnosi swoje roszczenie o bieżące alimenty, a w innym postępowaniu dłużnik alimentacyjny występuje z żądaniem stwierdzenia obowiązku bieżących alimentów od późniejszego momentu, czy wówczas od późniejszego momentu postępowanie toczy się„o to samo roszczenie” w rozumieniu art 12 rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. L 7, s.1.


title: Sprawa T-322/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 marca 2007 r. — Brinkmann przeciwko OHIM — Terra Networks (Terranus) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Terranus — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy i krajowy znak towarowy terra — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 marca 2007 r. — Brinkmann przeciwko OHIM — Terra Networks (Terranus)
   (Sprawa T-322/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Terranus - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy i krajowy znak towarowy terra - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)
   (2007/C 95/79)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Carsten Brinkmann (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. van Bebber)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo T. Eichenberg, a następnie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Terra Networks, SA (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 czerwca 2005 r. (sprawa R 1145/2004-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Terra Network, SA a Carsten Brinkmann.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa C-333/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Lyon — Francja) — Regie Networks przeciwko Direction de contrôle fiscal Rhône-Alpes Bourgogne (Pomoc państwa — Program pomocy na rzecz lokalnych stacji radiowych — Finansowanie w drodze opłaty parafiskalnej od sprzedaży czasu reklamowego — Przychylna decyzja Komisji w ramach wstępnego etapu badania przewidzianego w art. 93 ust. 3 traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 3 WE) — Pomoc, która może być zgodna ze wspólnym rynkiem — Artykuł 92 ust. 3 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 87 ust. 3 WE) — Zakwestionowanie zgodności decyzji z prawem — Obowiązek uzasadnienia — Ocena okoliczności faktycznych — Zgodność opłaty parafiskalnej z traktatem WE)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/14

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Lyon — Francja) — Regie Networks przeciwko Direction de contrôle fiscal Rhône-Alpes Bourgogne
   (Sprawa C-333/07) (1)

   (Pomoc państwa - Program pomocy na rzecz lokalnych stacji radiowych - Finansowanie w drodze opłaty parafiskalnej od sprzedaży czasu reklamowego - Przychylna decyzja Komisji w ramach wstępnego etapu badania przewidzianego w art. 93 ust. 3 traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 3 WE) - Pomoc, która może być zgodna ze wspólnym rynkiem - Artykuł 92 ust. 3 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 87 ust. 3 WE) - Zakwestionowanie zgodności decyzji z prawem - Obowiązek uzasadnienia - Ocena okoliczności faktycznych - Zgodność opłaty parafiskalnej z traktatem WE)
   (2009/C 44/22)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour administrative d'appel de Lyon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Regie Networks

      Strona pozwana: Direction de contrôle fiscal Rhône-Alpes Bourgogne
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour administrative d'appel de Lyon — Ważność decyzji Komisji nr N 679/97 z dnia 10 listopada 1997 r., w której Komisja zdecydowała o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec zmian systemu pomocy dla radiofonii wprowadzonych przez dekret 92-1053 z dnia 30 września 1992 r. (JORF, nr 228 z dnia 1 października 1992 r.) (SG(97) D/9265) — Opłata parafiskalna od reklamy emitowanej drogą radiową i telewizyjną na terytorium Francji, z której wpływy są przeznaczone na fundusz pomocy dla radiofonii — System pomocy, z którego korzystają jedynie przedsiębiorcy krajowi — Możliwość zastosowania do tego systemu — oraz do zasilającego go podatku — odstępstwa ustanowionego przez art. 87 ust. 3 lit. c) WE
   Sentencja
   Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 10 listopada 1997 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec zmiany systemu pomocy na rzecz lokalnych stacji radiowych (pomoc państwa nr N 679/97 — Francja).
   Należy zawiesić skutki stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 10 listopada 1997 r. do czasu wydania przez Komisję nowej decyzji na podstawie art. 88 WE. Skutki te zostają zawieszone na okres, który nie może przekroczyć dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszego wyroku, w sytuacji gdyby Komisja zdecydowała o wydaniu nowej decyzji na podstawie art. 88 ust. 3 WE i przez dodatkowy rozsądny okres, jeśli Komisja zdecyduje o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE. Spod tego ograniczenia w czasie skutków niniejszego wyroku zostają wyłączone jedynie te przedsiębiorstwa, które przed datą ogłoszenia niniejszego wyroku zaskarżyły przed sądem pobieranie opłaty parafiskalnej od reklamy emitowanej drogą radiową i telewizyjną, wprowadzoną w art. 1 dekretu nr 97-1263 z dnia 29 grudnia 1997 r. w sprawie ustanowienia opłaty parafiskalnej na rzecz funduszu pomocy dla radiofonii lub wystąpiły z innym równoważnym środkiem prawnym w tym celu.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-671/13: Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – PAN Europe i Confédération paysanne/Komisja

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/26

         Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – PAN Europe i Confédération paysanne/Komisja
   (Sprawa T-671/13) (1)

   (2015/C 228/35)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-413/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 9 października 2006 r. w sprawie F-53/06 Gualtieri przeciwko Komisji, wniesione w dniu 22 grudnia 2006 r.

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/42

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 9 października 2006 r. w sprawie F-53/06 Gualtieri przeciwko Komisji, wniesione w dniu 22 grudnia 2006 r.
   (Sprawa T-413/06 P)
   (2007/C 42/73)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Claudia Gualtieri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Gualtieri i P. Gualtieri, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia, wydanego w dniu 9 października 2006 r. przez Sąd ds. Służby Publicznej i orzeczenie, że jest on właściwy do rozpoznania sporu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko postanowieniu Sądu ds. Służby Publicznej z dnia 9 października 2006 r. w sprawie F-53/06, w którym sąd ten stwierdził brak swojej właściwości rationae personae do rozpoznania sporu między wnoszącą odwołanie, oddelegowanym ekspertem krajowym, a Komisją.
   Na poparcie odwołania C. Gualtieri podnosi, że zaskarżone postanowienie wynika z powierzchownego i błędnego odczytania art. 1 ust. 2 decyzji Komisji dotyczącej zasad mających zastosowanie do oddelegowanych ekspertów krajowych (END). W tej kwestii odsyła ona do art. 7 lit. a), f) i g), art. 11 ust. 1 i 3 art. 12 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1 oraz art. 14 i 15 tej decyzji.
   Z ogółu tych przepisów wynika jej zdaniem, że związek eksperta krajowego z organem administracji pochodzenia jest zawieszony przez cały okres oddelegowania, i że w tym czasie oddelegowany ekspert krajowy jest całkowicie włączony w struktury Komisji, w czyjej wyłącznym interesie świadczy pracę.
   Dlatego nie budzi jej zdaniem wątpliwości fakt, że spory dotyczące tego wyłącznego stosunku pracy należą do właściwości Sądu ds. Służby Publicznej, jako że sytuacja prawna oddelegowanych ekspertów krajowych jest zbliżona do sytuacji pracowników.


title: Sprawa T-315/14: Postanowienie Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Hipp/OHIM – Nestlé Nutrition (Praebiotik) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Wycofanie rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/24

         Postanowienie Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Hipp/OHIM – Nestlé Nutrition (Praebiotik)
   (Sprawa T-315/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Wycofanie rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 429/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hipp & Co. (Sachseln, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, A. Wagner i S. Brandstätter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nestlé Nutrition GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Schulz i C. Onken)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lutego 2014 r. (sprawy R 1171/2012-4 i R 1326/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Nestlé Nutrition GmbH a Hipp & Co.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Hipp & Co. i Nestlé Nutrition GmbH pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa C-143/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/73/WE — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/11

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-143/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/73/WE - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2009/C 113/20
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Dejmek i M. Kaduczak, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Dowgielewicz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w przewidzianym terminie przepisów koniecznych do wykonania dyrektywy Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy (Dz.U. L 241, s. 26)

      Sentencja

               1)

               Poprzez nieprzyjęcie w przewidzianym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do wykonania dyrektywy Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wymienionej dyrektywy.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-506/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 listopada 2012 r. — Gerd Schini przeciwko Land Berlin

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 listopada 2012 r. — Gerd Schini przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-506/12)
   2013/C 26/58
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gerd Schini

      Strona pozwana: Land Berlin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pierwotne lub wtórne prawo Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim dyrektywę 2000/78/WE (1), należy interpretować w taki sposób, iż szerokorozumiany zakaz nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na wiek obejmuje także przepisy krajowe dotyczące wynagradzania urzędników krajów związkowych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy w wyniku wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, iż przepis krajowy, w myśl którego, na wysokość podstawowego wynagrodzenia urzędnika w momencie jego zatrudnienia zasadniczy wpływ ma jego wiek, a wzrost wynagrodzenia uzależniony jest przede wszystkim od okresu trwania stosunku pracy urzędnika, stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na wiek?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 2: Czy wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu takiego przepisu prawa krajowego, którego ustawowo przewidzianym celem jest wynagradzanie doświadczenia zawodowego?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 3: Czy w świetle pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji wynagradzania urzędników, dopuszczalny jest inny skutek prawny niż przyznanie osobie dyskryminowanej ze skutkiem wstecznym wynagrodzenia według najwyższego stopnia w jej grupie zaszeregowania?
               Czy skutek prawny w postaci naruszenia zakazu dyskryminacji wynika tutaj z pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim z dyrektywy 2000/78/WE, lub czy roszczenie to wynika jedynie z przewidzianej prawem europejskim odpowiedzialności odszkodowawczej państwa z tytułu nieprawidłowej transpozycji zasad wytyczonych przez prawo Unii?

               5)

               Czy w świetle wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej dopuszczalny jest krajowy środek, który uzależnia istnienie roszczenia o zapłatę (zaległego) wynagrodzenia lub roszczenia odszkodowawczego od tego, czy urzędnicy zgłosili dane roszczenie w krótkim odstępie czasowym?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 s. 16).


title: Sprawa C-175/05: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/100/EWG — Prawo autorskie — Najem i użyczenie — Wyłączne prawo zezwalania na oddanie utworu w użyczenie publiczne — Odstępstwo — Zasady wynagradzania — Wyłączenie — Zakres)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/4

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-175/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/100/EWG - Prawo autorskie - Najem i użyczenie - Wyłączne prawo zezwalania na oddanie utworu w użyczenie publiczne - Odstępstwo - Zasady wynagradzania - Wyłączenie - Zakres)
   (2007/C 42/06)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Shotter i W. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, E. Regan SC, J. Gormley, Advisory Counsel)

      Interwenient po stronie pozwanej: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: I. del Cuvillo Contreras, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 i 5 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 346, str. 61) — Odstępstwo od wyłącznego prawa zezwalania na oddanie utworu w użyczenie publiczne — Zakres
   Sentencja

               1)

               Wyłączając obowiązek zapłaty wynagrodzenia należnego twórcom z tytułu oddawania ich utworów w użyczenie w stosunku do wszystkich kategorii instytucji publicznych oddających utwory w użyczenie w rozumieniu dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 i 5 tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005.


title: Sprawa C-681/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 27 grudnia 2011 r. — Bundeswettbewerbsbehörde przeciwko Schenker und Co AG i in.

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 27 grudnia 2011 r. — Bundeswettbewerbsbehörde przeciwko Schenker und Co AG i in.
   (Sprawa C-681/11)
   2012/C 89/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Bundeswettbewerbsbehörde, Bundeskartellanwalt

      Strony pozwane: Schenker und Co AG, ABX Logistics (Austria) GmbH, Logwin Invest Austria GmbH, Logwin Road + Rail Austria GmbH, Alpentrans Spedition und Transport GmbH, Kapeller Internationale Spedition GmbH, Johann Strauss GmbH, Wildenhofer Spedition und Transport GmbH, DHL Express (Austria) GmbH, G. Englmayer Spedition GmbH, Internationale Spedition Schneckenreither Gesellschaft mbH, Leopold Schöffl GmbH & Co KG, Express-Interfracht Internationale Spedition GmbH, Rail Cargo, A. Ferstl Speditionsgesellschaft mbH, Spedition, Lagerei und Beförderung von Gütern mit Kraftfahrzeugen Alois Herbst GmbH & Co KG, Johann Huber Spedition und Transportgesellschaft mbH, Keimelmayr Speditions- u. Transport GmbH, „Spedpack”-Speditions- und Verpackungsgessellschaft mbH, Thomas Spedition GmbH, Koch Spedition GmbH, Maximilian Schludermann jako syndyk masy upadłości Kubicargo Spedition GmbH, Kühne + Nagel GmbH, Lagermax Internationale Spedition Gesellschaft mbH, Morawa Transport GmbH, Johann Ogris Internationale Transport- und Speditions GmbH, Traussnig Spedition GmbH, Treu SpeditionsgesmbH, Spedition Anton Wagner GmbH, Gebrüder Weiss GmbH, Marehard u. Wuger Internat. Speditions- u. Logistik GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy naruszenia art. 101 TFUE przez przedsiębiorstwo mogą być zagrożone grzywną, jeżeli przedsiębiorstwo było w błędzie co do zgodności z prawem swojego działania, a nie można mu było zarzucić tego błędu?
               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                           1a)

                           Czy nie można zarzucić błędu co do zgodności z prawem zachowania, jeżeli przedsiębiorstwo postępowało zgodnie z poradą radcy prawnego mającego doświadczenie w prawie konkurencji, a nieprawidłowość porady nie była ani oczywista, ani rozpoznawalna na podstawie analizy, jakiej można wymagać od przedsiębiorstwa?

                           1b)

                           Czy nie można zarzucić błędu co do zgodności z prawem zachowania, jeżeli przedsiębiorstwo zaufało prawidłowości rozstrzygnięcia krajowego organu ochrony konkurencji, który zbadał podlegające ocenie zachowanie wyłącznie na podstawie krajowego prawa konkurencji i uznał je za dopuszczalne?

               2)

               Czy krajowe organy ochrony konkurencji są uprawnione do stwierdzenia, że przedsiębiorstwo uczestniczyło w kartelu naruszającym unijne prawo konkurencji, jeżeli przedsiębiorstwo nie podlega grzywnie, ponieważ złożyło wniosek o zwolnienie z grzywny?


title: Sprawa C-435/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – ACI Adam BV i in. przeciwko Stichting de Thuiskopie, Stichting Onderhandelingen Thuiskopie vergoeding (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Prawa autorskie i prawa pokrewne — Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5 — Prawo do zwielokrotniania — Wyjątki i ograniczenia — Zwielokrotnianie na użytek prywatny — Legalność pochodzenia kopii — Dyrektywa 2004/48/WE — Zakres stosowania)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – ACI Adam BV i in. przeciwko Stichting de Thuiskopie, Stichting Onderhandelingen Thuiskopie vergoeding
   (Sprawa C-435/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Prawa autorskie i prawa pokrewne - Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5 - Prawo do zwielokrotniania - Wyjątki i ograniczenia - Zwielokrotnianie na użytek prywatny - Legalność pochodzenia kopii - Dyrektywa 2004/48/WE - Zakres stosowania))
   2014/C 175/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: ACI Adam BV, Alpha International BV, AVC Nederland BV, B.A.S. Computers & Componenten BV, Despec BV, Dexxon Data Media and Storage BV, Fuji Magnetics Nederland, Imation Europe BV, Maxell Benelux BV, Philips Consumer Electronics BV, Sony Benelux BV, Verbatim GmbH

      Strona pozwana: Stichting de Thuiskopie, Stichting Onderhandelingen Thuiskopie vergoeding

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy – Wykładnia art. 5 ust. 2 i 5 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) oraz art. 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45) – Prawo do zwielokrotniania – Wyjątki i ograniczenia – Poszanowanie praw własności intelektualnej – Koszty postępowania – Zakres stosowania

      Sentencja

               1)

               Prawo Unii, a w szczególności art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym w związku z art. 5 ust. 5 tego aktu, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego takiego jak omawiane w postępowaniu głównym, które nie rozróżnia sytuacji, w której źródło służące za podstawę sporządzenia kopii na użytek prywatny jest legalne, od sytuacji, w której źródło to jest nielegalne.

               2)

               Dyrektywę 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje ona zastosowania do sporu takiego jak ten w postępowaniu głównym, w którym podmioty zobowiązane do zapłaty godziwej rekompensaty wnoszą do sądu odsyłającego o wydanie orzeczenia deklaratoryjnego przeciwko broniącej się przed tym wnioskiem organizacji zobowiązanej do pobierania i rozdziału tego wynagrodzenia pomiędzy podmioty praw autorskich.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawa C-159/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Gerhard Fuchs przeciwko Land Hessen

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Gerhard Fuchs przeciwko Land Hessen
      (Sprawa C-159/10)
      (2010/C 161/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Verwaltungsgerichts Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Gerhard Fuchs.

         Strona pozwana: Land Hessen.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy u podstawy przepisów Hessisches Beamtengesetz (ustawy o służbie cywilnej kraju związkowego Hesji) określających w odniesieniu do urzędników państwowych obojga płci co do zasady bezwzględnie obowiązującą granicę wieku, po której osiągnięciu następuje przejście na emeryturę, znajduje się cel leżący w interesie ogólnym, zgodny z prawem Unii?
                  W tym zakresie powstają przede wszystkim następujące bardziej szczegółowe pytania:

                              Jakie konkretne wymogi należy przyjąć w odniesieniu do takiego celu leżącego w interesie ogólnym z punktu widzenia prawa Unii? Do badania jakich dodatkowych kwestii dotyczących ustalenia okoliczności stanu faktycznego zobowiązany jest sąd krajowy?

                              Czy interes polegający na zaoszczędzeniu środków budżetowych i kosztów personelu, w niniejszej sprawie poprzez uniknięcie zatrudnienia nowego personelu i związane z tym obniżenie wydatków na personel, stanowi cel zgodny z przepisami w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE?

                              Czy realizowany przez pracodawcę sektora publicznego cel dotyczący osiągnięcia pewnej pewności planowania w zakresie ostatecznego zakończenia służby przez urzędników obojga płci można uznać za zgodny z przepisami cel leżący w interesie ogólnym również w takim przypadku, gdy każdy pracodawca sektora publicznego objęty zakresem stosowania Hessisches Beamtengesetz lub Beamtenstatusgesetz jest uprawniony do opracowania i realizacji własnego planu zatrudnienia?

                              Czy interes w osiągnięciu „korzystnej stratyfikacji wiekowej” i „korzystnej struktury wiekowej” można uznać za cel leżący w interesie ogólnym pomimo tego, że nie istnieją powszechne standardy lub przepisy ustawowe dotyczące prawidłowej stratyfikacji wiekowej i prawidłowej struktury wiekowej?

                              Czy interes w stworzeniu możliwości awansu dla już zatrudnionych urzędników można uznać za zgodny z przepisami cel leżący w interesie ogólnym w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE?

                              Czy przepis określający granicę wieku, zmierzający do uniknięcia indywidualnych sporów prawnych ze starszymi urzędnikami w przedmiocie ich nadal istniejącej zdolności do służby, realizuje zgodny z przepisami cel leżący w interesie ogólnym?

                              Czy odesłanie do interesu ogólnego w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE wymaga istnienia koncepcji polityki rynku pracy w dziedzinie pracy najemnej, wykraczającej poza poszczególnych pracodawców sektora publicznego lub prywatnego, a jeżeli tak, to w jakim stopniu koncepcja ta ma być jednolita i wiążąca?

                              Czy poszczególni pracodawcy sektora publicznego lub prywatnego mogą w ogóle realizować cele leżące w interesie ogólnym w odniesieniu do grup zatrudnionych w niniejszej sprawie urzędników objętych zakresem stosowania Hessisches Beamtengesetz, za pomocą uregulowań dotyczących granicy wieku o tak ograniczonym zakresie zastosowania?

                              Przy spełnieniu jakich przesłanek cel, który może być realizowany przez poszczególnych pracodawców sektora publicznego, jednak niemający charakteru wiążącego, jakim jest obsadzenie stanowisk, zwolnionych na skutek przejścia dotychczasowych pracowników na emeryturę, przez nowych pracowników, w razie konieczności w drodze awansu już zatrudnionych urzędników, można uznać za służący interesowi ogólnemu w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE? Czy odesłanie do interesu ogólnego wymaga, aby poza generalizującymi twierdzeniami, iż uregulowanie służy temu celowi, istniały również dane statystyczne lub inne informacje pozwalające na stwierdzenie wystarczającej powagi i faktycznej realizacji takiego celu?

                  2)

                  Jakie konkretne wymogi należy określić, aby przepisy określające granicę wieku w rozumieniu przepisów Hessisches Beamtengesetz były właściwe i odpowiednie?
                  Czy konieczne jest dokonanie bliższych ustaleń w celu określenia — prognozowanego — stosunku liczby urzędników dobrowolnie pozostających w służbie po osiągnięciu przez nich granicy wieku do liczby osób, które w każdym razie po osiągnięciu granicy wieku otrzymują emeryturę w pełnej wysokości i z tego względu na pewno zamierzają zakończyć służbę? Czy nie byłoby właściwe przyznanie pierwszeństwa dobrowolnemu, a nie obowiązkowemu przechodzeniu na emeryturę, tak długo jak przepisy dotyczące obniżenia emerytury w przypadku przejścia na emeryturę przed osiągnięciem normalnej granicy wieku emerytalnego służą uniknięciu nieracjonalnych wydatków z budżetu na świadczenia emerytalne i związanych z tym kosztów personelu (pierwszeństwo dobrowolnego zamiast przymusowego odejścia na emeryturę jako uregulowanie bardziej właściwe i w konsekwencji nieznacznie mniej odpowiednie)?
                  Czy uogólniające i niepodważalne domniemanie niezdolności do służby po osiągnięciu określonego wieku, jak w niniejszej sprawie z chwilą ukończenia 65 roku życia, i z tego względu automatyczne zakończenie stosunku powołania może być uznane za właściwe i konieczne?
                  Czy właściwe jest uzależnienie możliwej kontynuacji wykonywania służby przez urzędnika, w każdym razie do czasu ukończenia przez niego 68 roku życia, wyłącznie od istnienia szczególnego interesu pracodawcy sektora publicznego, gdy w przypadku braku takiego interesu następuje obowiązkowe zakończenie stosunku powołania i brak jest jakiejkolwiek możliwości prawnej ponownego powołania?
                  Czy przepis określający granicę wieku, który zamiast ograniczyć się do określenia przesłanek nabycia prawa do emerytury w pełnej wysokości, co jest dopuszczalne na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78/WE, powoduje przymusowe zakończenie służby, prowadzi do nieuzasadnionej deprecjacji interesów ludzi starszych w porównaniu z interesami ludzi młodszych, które co do zasady nie mają wyższej rangi?
                  O ile cel polegający na ułatwieniu zatrudniania nowego personelu lub awansowania [już zatrudnionych urzędników] zostanie uznany za zgodny z przepisami powstaje kwestia, jakie konkretne wymogi należy faktycznie określić w celu wykazania stopnia rzeczywistego wykorzystania odpowiednich możliwości przez poszczególnych pracodawców sektora publicznego, stosujących przepisy określające granicę wieku lub przez wszystkich pracodawców sektora publicznego, objętych zakresem stosowania przepisów ustawowych, włącznie z ogólnym rynkiem pracy lub z jego wyłączeniem?
                  Czy w obliczu już obecnie przewidywalnej luki demograficznej na rynku pracy i mającego wkrótce miejsce zapotrzebowania na wszelkiego rodzaju wykwalifikowanych pracowników, tzn. również w ramach federalnej, jak i krajowej służby cywilnej, właściwe i konieczne jest zmuszanie zdolnych do służby urzędników obojga płci, chcących w dalszym ciągu ją wykonywać, do zakończenia służby pomimo tego, że wkrótce powstanie znaczne zapotrzebowanie na personel, którego nie będzie w stanie pokryć rynek pracy? Czy w tym zakresie konieczne jest przedstawienie sektorowych danych rynku pracy, które w razie potrzeby należałoby później jeszcze zgromadzić?

                  3)

                  Jakie wymogi należy określić w odniesieniu do spójności przepisów kraju związkowego Hesji i w razie potrzeby przepisów federalnych, określających granicę wieku?
                  Czy należy uznać, że § 50 ust. 1 Hessisches Beamtengesetz i § 50 ust. 3 Hessisches Beamtengesetz nie są ze sobą sprzeczne, jeżeli co do zasady możliwa kontynuacja wykonywania służby po osiągnięciu granicy wieku [emerytalnego] zależy wyłącznie od istnienia interesu pracodawcy sektora publicznego?
                  Czy § 50 ust. 3 Hessisches Beamtengesetz należy interpretować ewentualnie zgodnie z dyrektywą w taki sposób, że w celu uniknięcia nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na wiek należy kontynuować wykonywanie służby zawsze wtedy, gdy nie stoją temu na przeszkodzie względy służbowe? Jakie wymogi należałoby w miarę potrzeby określić w odniesieniu do takich względów służbowych? Czy w takim przypadku należy uznać, że interes służby wymaga dalszego zatrudnienia już wtedy, gdy w przeciwnym razie nastąpiłaby niemożliwa do uzasadnienia dyskryminacja ze względu na wiek?
                  W jaki sposób można by użytecznie powołać się na taką pożądaną wykładnię § 50 ust. 3 Hessisches Beamtengesetz w celu kontynuacji zatrudnienia lub wznowienia stosunku powołania skarżącego urzędnika mimo tego, że w międzyczasie ten stosunek powołania został zakończony? Czy w takim przypadku należałoby odstąpić od stosowania § 50 ust. 1 Hessisches Beamtengesetz, w każdym razie do momentu ukończenia 68 roku życia?
                  Czy utrudnianie dobrowolnego przechodzenia na emeryturę po ukończeniu 60 bądź 63 roku życia poprzez trwałe obniżenie emerytury z jednej strony i wykluczenie dobrowolnej kontynuacji wykonywania służby po ukończeniu 65 roku życia w przypadku, gdy w drodze wyjątku pracodawca sektora publicznego nie ma szczególnego interesu w kontynuacji wykonywania służby, z drugiej strony, jest właściwe i konieczne?
                  Czy przepis określający granicę wieku [emerytalnego] zawarty w § 50 ust. 1 Hessisches Beamtengesetz przestaje być właściwy i konieczny ze względu na bardziej korzystne uregulowania dotyczące, z jednej strony, osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu ze względu na wiek i, z drugiej strony, urzędników obojga płci zatrudnionych na czas określony?
                  Jakie znaczenie dla spójności mają różne przepisy prawa w dziedzinie służby publicznej, prawa pracy i zabezpieczenia społecznego, które z jednej strony zmierzają do trwałego podwyższenia wieku, od którego przysługują świadczenia emerytalne lub rentowe w pełnej wysokości, z drugiej strony jednak zakazują wypowiedzenia z powodu osiągnięcia wieku, od którego przysługuje emerytura w pełnej wysokości, a ponadto przewidują obowiązkowe przejście na emeryturę po osiągnięciu właśnie tego wieku?
                  Czy dla spójności odgrywa rolę to, że stopniowe podniesienie granic wieku [emerytalnego] określonych w przepisach w dziedzinie zabezpieczenia społecznego oraz w federalnych i (niektórych) krajowych przepisach prawa w dziedzinie służby publicznej służy w pierwszym rzędzie interesowi osób zatrudnionych, jakim jest objęcie ich bardziej restrykcyjnymi przesłankami pobierania emerytury lub renty w pełnej wysokości w możliwie najpóźniejszym momencie? Czy powyższe pytania są nieistotne ze względu na to, że w odniesieniu do urzędników obojga płci, objętych zakresem obowiązywania Hessisches Beamtengesetz, nie ma jeszcze zastosowania podniesienie granicy wieku, chociaż podniesienie tej granicy wieku będzie wkrótce obowiązywać w odniesieniu do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę?


title: Sprawa C-320/05 P: Postanowienie Trybunału z dnia 4 listopada 2007 r. — Fred Olsen, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwu Hiszpanii (Odwołanie — Pomoc państwa — Transport morski — Żegluga morska — Pomoc istniejąca — Nowa pomoc — Pomoc mogąca zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem — Usługa leząca w powszechnym interesie gospodarczym — Odwołanie w oczywisty sposób częściowo niedopuszczalne i częściowo nieuzasadnione)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/28

         Postanowienie Trybunału z dnia 4 listopada 2007 r. — Fred Olsen, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-320/05 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Transport morski - Żegluga morska - Pomoc istniejąca - Nowa pomoc - Pomoc mogąca zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem - Usługa leząca w powszechnym interesie gospodarczym - Odwołanie w oczywisty sposób częściowo niedopuszczalne i częściowo nieuzasadnione)
   (2008/C 51/46)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Fred Olsen, S.A. (przedstawiciel: R. Marín Correa, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. L. Buendía Sierra i R. Vidal Puig, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abak, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-17/02 Fred Olsen, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 lipca 2001 r dotyczącej przyznania pomocy państwa NN/48/2001 — Hiszpania — Pomoc przyznana na rzecz spółki transportu morskiego Transmediterránea (Dz.U. 2002, C 96, str. 4)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Fred Olesn, S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii ponosi swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawa T-168/11: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2014 r. – AQ/Parlament (Skarga o odszkodowanie — Naprawienie szkody poniesionej przez skarżącego w następstwie decyzji Parlamentu o odrzuceniu jego petycji — Wniosek o wszczęcie dochodzenia w przedmiocie podnoszonych nieprawidłowości w postępowaniu przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/16

         Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2014 r. – AQ/Parlament
   (Sprawa T-168/11) (1)

   ((Skarga o odszkodowanie - Naprawienie szkody poniesionej przez skarżącego w następstwie decyzji Parlamentu o odrzuceniu jego petycji - Wniosek o wszczęcie dochodzenia w przedmiocie podnoszonych nieprawidłowości w postępowaniu przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 056/22)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: AQ (Żary, Polska) (przedstawiciel: P.K. Rosiak, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciel: K. Zejdová, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do naprawienia szkody, którą skarżący miał ponieść w następstwie decyzji Parlamentu o odrzuceniu petycji o wszczęcie dochodzenia w przedmiocie podnoszonych nieprawidłowości w postępowaniu przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               AQ zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

               3)

               Kwota z tytułu pomocy w zakresie kosztów postępowania pokryta przez kasę Sądu wynosi 1  653,36 EUR.

      (1)  Dz.U. C 250 z 18.8.2012.


title: Sprawa F-66/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 września 2011 r. — Kyriazi przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Konkurs wewnętrzny opublikowany przed dniem 1 maja 2004 r. — Członek personelu tymczasowego wpisany na listę odpowiednich kandydatów przed dniem 1 maja 2006 — Zaszeregowanie do grupy — Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Dodatek sekretarski — Skarga w części niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/38

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 września 2011 r. — Kyriazi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-66/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Konkurs wewnętrzny opublikowany przed dniem 1 maja 2004 r. - Członek personelu tymczasowego wpisany na listę odpowiednich kandydatów przed dniem 1 maja 2006 - Zaszeregowanie do grupy - Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Dodatek sekretarski - Skarga w części niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)
   2011/C 340/77
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Kalliopi Kyriazi (Clabecq, Belgia) (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Berardis-Kayser i K. Herrmann, pełnomocnicy, następnie K. Herrmann i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Arpio Santacruz i I. Šulce, pełnomocnicy, następnie M. Bauer, J. Monteiro i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 września 2005 r. powołującej skarżącą na urzędnika na okres próbny i zaszeregowującej ją do grupy C*1, stopień 2 oraz wszystkich aktów późniejszych lub dotyczących tej decyzji, takich jak decyzja o zniesieniu i nieprzywróceniu jej dodatku sekretarskiego w konsekwencji powołania na urzędnika na czas nieokreślony

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna i w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               K. Kyriazi oraz Komisja ponoszą własne koszty.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, interwenient, ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006, s. 43.


title: Sprawa C-324/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 5 lipca 2010 r. — Gebr. Stolle GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 5 lipca 2010 r. — Gebr. Stolle GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-324/10)
   ()
   2010/C 274/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gebr. Stolle GmbH & Co. KG.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy „zmienny skład” w rozumieniu kodu produktu 0207 12 90 9990 charakteryzuje się tym, że tusza może zawierać w sumie do czterech wymienionych tam podrobów, pojedynczo lub w większej liczbie?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy kod produktu 0207 12 10 (1) obejmuje także tusze, zawierające jeden z rodzajów podrobów wymienionych w tym kodzie w większej liczbie?

      (1)  Dz.U. L 322 z 1.12.1998, s. 31.


title: Sprawa F-35/15: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/52

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-35/15)
   (2015/C 146/73)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat C. Huglo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nienadawaniu dalszego biegu sprawie wniosku o wsparcie złożonego przez skarżącego, gdy został on oskarżony o sprzeniewierzenie środków nalężących do budżetu wspólnotowego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 21 listopada 2014 r., otrzymanej w dniu 3 grudnia 2014 r., oddalającej zażalenie nr R/865/14 złożone przez skarżącego w dniu 5 sierpnia 2014 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej kwoty 17  242,51 EUR, z zastrzeżeniem późniejszego dostosowania;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej kwoty 3  000 EUR tytułem kosztów niepodlegających zwrotowi oraz obciążenie jej kosztami postępowania, z zastrzeżeniem późniejszego dostosowania.


title: Sprawa T-791/14: Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2015 r. – Bensarsa/Komisja i EIOD

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/43

         Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2015 r. – Bensarsa/Komisja i EIOD
   (Sprawa T-791/14) (1)

   (2015/C 205/59)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa C-69/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 16 lutego 2015 r. – Nutrivet D.O.O.E.L./Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/39

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 16 lutego 2015 r. – Nutrivet D.O.O.E.L./Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség
   (Sprawa C-69/15)
   (2015/C 138/53)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nutrivet D.O.O.E.L.

      Strona pozwana: Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség.

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy należy uważać, że przemieszczanie odpadów odbywa się „w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku VII w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. g) pkt iii) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 (1), jeżeli w dokumencie zawartym w załączniku VII do rzeczonego rozporządzenia organizator przemieszczania wypełnia pola dotyczące importera/odbiorcy, instalacji odzysku i państw zainteresowanych znajdujące się odpowiednio w rubrykach 2, 7 i 11 tego dokumentu w taki sposób, że istnieją rozbieżności między informacjami zamieszczonymi w tych polach, mimo iż informacje te są w sposób jasny zawarte w międzynarodowym liście przewozowym i w pozostałych dostępnych dokumentach?

               2.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy należy uznać za proporcjonalną nałożoną z tego powodu grzywnę w wysokości równoważnej grzywnie nakładanej na tego, kto narusza obowiązek wypełnienia dokumentu zawartego w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006?

               3.

               Czy dla celów uznania przemieszczania odpadów za nielegalne w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. g) pkt iii) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 konieczne jest, by ten, kto wypełnia dokument zawarty w załączniku VII do rzeczonego rozporządzenia, umyślnie wprowadzał organ w błąd?

               4.

               Czy dla celów uznania za nielegalne przemieszczania odpadów, które odbywa się „w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku VII w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. g) pkt iii) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 ma znaczenie okoliczność, by niewyszczególnione konkretnie dane lub informacje były istotne z punktu widzenia ochrony środowiska? W razie odpowiedzi twierdzącej, które z informacji figurujących w dokumencie zawartym w załączniku VII do rzeczonego rozporządzenia należy uważać za istotne z punktu widzenia ochrony środowiska?

               5.

               Czy można uznać, że przemieszczanie odpadów odbywa się „w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku VII w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. g) pkt iii) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, jeżeli organ nie przeprowadza postępowania przewidzianego w art. 24 rzeczonego rozporządzenia, nie umożliwia udziału zainteresowanym organom i nie nakazuje odesłania odpadów nielegalnie przemieszczanych?

               6.

               Jak należy rozumieć i badać jurysdykcję, o której mowa w art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1013/2006?

               7.

               Jak należy rozumieć sformułowanie zawarte w pkt 15 części IV załącznika IC do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, zgodnie z którym sprzedawca lub pośrednik, by móc występować w charakterze odbiorcy, musi być objęty jurysdykcją kraju przeznaczenia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1


title: Sprawy połączone T-22/13 i T-23/13: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Senz Technologies/OHIM – Impliva (Parasole) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowane wzory wspólnotowe przedstawiające parasole — Podstawa unieważnienia — Ujawnienie wcześniejszego wzoru — Wcześniejszy wzór tworzony przez patent amerykański — Środowiska wyspecjalizowane w danej branży — Poinformowany użytkownik — Poziom uwagi poinformowanego użytkownika — Produkty związane z modą — Stopień swobody twórcy — Indywidualny charakter — Inne całościowe wrażenie — Wniosek o unieważnienie prawa do wzoru)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/8

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Senz Technologies/OHIM – Impliva (Parasole)
   (Sprawy połączone T-22/13 i T-23/13) (1)

   ((Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowane wzory wspólnotowe przedstawiające parasole - Podstawa unieważnienia - Ujawnienie wcześniejszego wzoru - Wcześniejszy wzór tworzony przez patent amerykański - Środowiska wyspecjalizowane w danej branży - Poinformowany użytkownik - Poziom uwagi poinformowanego użytkownika - Produkty związane z modą - Stopień swobody twórcy - Indywidualny charakter - Inne całościowe wrażenie - Wniosek o unieważnienie prawa do wzoru))
   (2015/C 221/10)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Senz Technologies BV (Delft, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci W. Hoyng i C. Zeri, następnie adwokaci W. Hoyng i I. de Bruijn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo F. Mattina, następnie A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Impliva BV (Mijdrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Gielen i A. Verschuur)

      Przedmiot

   Dwie skargi na dwie decyzje Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2012 r. (sprawy R 2453/2010-3 i R 2459/2010-3) dotyczące postępowań w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Impliva BV a Senz Technologies BV.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 września 2012 r. (sprawy R 2453/2010-3 i R 2459/2010-3).

               2)

               Impliva BV pokrywa, poza własnymi kosztami, jedną trzecią kosztów poniesionych przez Senz Technologies BV.

               3)

               Senz Technologies pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

               4)

               OHIM pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-234/08: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2013 r. — EuroChem MCC przeciwko Radzie

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/20

         Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2013 r. — EuroChem MCC przeciwko Radzie
   (Sprawa T-234/08) (1)

   2014/C 15/30
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa C-688/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil n °3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 27 grudnia 2013 r. — Gimnasio Deportivo San Andrés, S.L., pozostali uczestnicy postępowania: Gemma Atarés París i Agencia Estatal de la Administración Tributaria

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil no 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 27 grudnia 2013 r. — Gimnasio Deportivo San Andrés, S.L., pozostali uczestnicy postępowania: Gemma Atarés París i Agencia Estatal de la Administración Tributaria
   (Sprawa C-688/13)
   2014/C 78/08
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Mercantil no 3 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gimnasio Deportivo San Andrés, S.L.

      Pozostali uczestnicy postępowania: Gemma Atarés París i Agencia Estatal de la Administración Tributaria

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy gwarancję, że przejmujący, który nabywa przedsiębiorstwo w upadłości lub jednostkę produkcyjną tego przedsiębiorstwa, nie odpowiada za zadłużenie wobec instytucji zabezpieczenia społecznego powstałe przed przysądzeniem jednostki produkcyjnej lub za zadłużenie wynikające ze stosunków pracy, jeżeli postępowanie upadłościowe powoduje uruchomienie ochrony co najmniej równorzędnej do tej, która jest przewidziana w dyrektywach wspólnotowych, należy rozumieć jako dotyczącą wyłącznie zobowiązań bezpośrednio związanych z umowami o pracę lub stosunkami pracy, czy też, w kontekście pełnej ochrony praw pracowniczych i utrzymania zatrudnienia, gwarancja ta powinna obejmować również zobowiązania pracownicze lub zadłużenie wobec instytucji zabezpieczenia społecznego powstałe przed przysądzeniem własności osobie trzeciej?

               2)

               W tym samym kontekście gwarancji praw pracowniczych, czy nabywca jednostki produkcyjnej może uzyskać gwarancję sądu prowadzącego postępowanie upadłościowe i dokonującego przysądzenia nie tylko w odniesieniu do uprawnień wynikających z umów o pracę, ale również innych powstałych przed przysądzeniem długów, które mógł mieć upadły podmiot wobec pracowników, których stosunek pracy został już wcześniej rozwiązany, lub wcześniejszego zadłużenia wobec instytucji zabezpieczenia społecznego?

               3)

               Czy ten, kto nabywa przedsiębiorstwo w upadłości lub jego jednostkę produkcyjną, zobowiązując się do utrzymania wszystkich lub niektórych umów o pracę i przejmując wynikające z nich zobowiązania, uzyskuje gwarancję, że nie będzie można żądać od niego spełnienia lub przenieść na niego innych zobowiązań zbywającego związanych z umowami lub stosunkami, w które wstąpił, w szczególności zobowiązań pracowniczych w postaci zadłużenia wobec instytucji zabezpieczenia społecznego[?]

               4)

               Reasumując, czy dyrektywę 23/2001 (1), w części dotyczącej przenoszenia jednostek produkcyjnych lub przedsiębiorstw, co do których w trybie sądowym lub administracyjnym orzeczono niewypłacalność i likwidację, można interpretować w ten sposób, że zezwala ona nie tylko na ochronę umów o pracę, ale także na udzielenie zapewnienia, że nabywca nie będzie ponosił odpowiedzialności za długi powstałe przed przysądzeniem danej jednostki produkcyjnej[?]

               5)

               Czy redakcja art. 149 ust. 2 Ley Concursal Española (hiszpańskiej ustawy –prawo upadłościowe) w części dotyczącej przejęcia przedsiębiorstwa stanowi przepis prawa krajowego wymagany przez art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy 23/2001 w celu zapewnienia skuteczności wprowadzonego wyjątku[?]

               6)

               Jeśli tak, to czy wydane przez sąd w postępowaniu upadłościowym postanowienie o przysądzeniu zawierające wspomniane gwarancje i zabezpieczenia powinno w każdym wypadku wiązać pozostałe sądy lub być wiążące w postępowaniach administracyjnych, które mogą zostać wszczęte wobec nowego nabywcy w odniesieniu do długów powstałych przed datą nabycia, co oznaczałoby, że art. 44 Estatuto de los Trabajadores nie może pozbawić skuteczności postanowień art. 149 ust. 2 i 3 LC[?]

               7)

               Jeżeli, przeciwnie, należałoby uznać, że art. 149 ust. 2 i 3 LC nie wprowadzają wyjątku, o którym mowa w art. 5 dyrektywy [2001/23], to czy Trybunał Sprawiedliwości może wyjaśnić, czy system przewidziany w art. 3 ust. 1 tej dyrektywy odnosi się wyłącznie do wynikających z istniejących umów praw i obowiązków o charakterze stricte pracowniczym, co oznaczałoby, że w żadnym razie na nabywcę nie zostają przeniesione prawa i obowiązki takie jak te wynikające z opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, czy też inne zobowiązania związane z umowami o pracę, które zostały rozwiązane przed wszczęciem postępowania upadłościowego[?]

      (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 4, s. 98).


title: Sprawa C-482/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te 's-Gravenhage — Niderlandy) — AHP Manufacturing BV przeciwko Bureau voor de Industriële Eigendom (Prawo patentowe — Leki gotowe — Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 i (WE) nr 1610/96 — Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych — Warunki wydania świadectw dwóm lub więcej uprawnionym z patentu podstawowego na ten sam produkt — Wyjaśnienia dotyczące istnienia wniosków będących w trakcie rozpatrywania)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te 's-Gravenhage — Niderlandy) — AHP Manufacturing BV przeciwko Bureau voor de Industriële Eigendom
   (Sprawa C-482/07) (1)

   (Prawo patentowe - Leki gotowe - Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 i (WE) nr 1610/96 - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Warunki wydania świadectw dwóm lub więcej uprawnionym z patentu podstawowego na ten sam produkt - Wyjaśnienia dotyczące istnienia wniosków będących w trakcie rozpatrywania)
   2009/C 256/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank te 's-Gravenhage

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AHP Manufacturing BV

      Strona pozwana: Bureau voor de Industriële Eigendom

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank te 's-Gravenhage — Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 i 2, art. 9 i 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 182, s. 1) oraz motywu siedemnastego i art. 3 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin (Dz.U. L 198, s. 30) — Wydanie świadectwa posiadaczowi patentu podstawowego dla produktu, który w dniu złożenia wniosku o wydanie świadectwa był już przedmiotem przynajmniej jednego świadectwa wydanego przynajmniej jednemu posiadaczowi innego lub innych patentów podstawowych.

      Sentencja

   Artykuł 3 lit. c) rozporządzenia (EWG) Rady nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych w związku z art. 3 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wydaniu dodatkowego świadectwa ochronnego uprawnionemu z patentu podstawowego na produkt, dla którego zostało już, w momencie złożenia wniosku o wydanie tego świadectwa, wydane jedno lub więcej świadectw jednemu lub więcej uprawnionym z jednego lub więcej patentów podstawowych.

      (1)  Dz.U. C 8 12.1.2008


title: Sprawa C-168/06: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi — Rzeczpospolita Polska) — Ceramika Paradyż sp. z.o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Pierwsza i szósta dyrektywa VAT — Okoliczności faktyczne, które miały miejsce przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej — Właściwość Trybunału)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/22

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi — Rzeczpospolita Polska) — Ceramika Paradyż sp. z.o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi
   (Sprawa C-168/06) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Pierwsza i szósta dyrektywa VAT - Okoliczności faktyczne, które miały miejsce przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej - Właściwość Trybunału)
   (2007/C 96/38)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ceramika Paradyż sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi — Wykładnia art. 2 akapit drugi pierwszej dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. L 71, str. 1301), jak również art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a), art. 10 ust. 2 i art. 27 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Przepisy krajowe przewidujące nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w deklaracji złożonej przez podatnika podatku VAT
   Sentencja
   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania, z którymi zwrócił się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.