title: Sprawa C-111/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 7 marca 2014 r. – GST-Syrwiz AG Germanija przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Płowdiw pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 7 marca 2014 r. – GST-Syrwiz AG Germanija przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Płowdiw pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-111/14)
   2014/C 142/36
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GST-Syrwiz AG Germanija

      Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Płowdiw pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis art. 193 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że VAT jest należny jedynie i wyłącznie od podatnika, dokonującego podlegających opodatkowaniu dostaw towarów lub świadczenia usług, lub od osoby, na której rzecz następuje dostawa towarów lub świadczenie usług, w wypadku gdy podlegająca opodatkowaniu dostawa towarów lub świadczenie usług są dokonywane przez podatnika niemającego siedziby w państwie członkowskim, w którym VAT jest należny, w zakresie, w jakim jest to przewidziane w odpowiednim państwie członkowskim, jednakże nie od dwóch osób jednocześnie?

               2)

               Jeżeli przyjmie się, że VAT jest należny wyłącznie od jednej z dwóch osób – albo od dostawcy towarów lub od usługodawcy, albo od odbiorcy towarów lub od usługobiorcy, w wypadkach, w których jest to przewidziane przez odpowiednie państwo członkowskie, to czy zasady określonej w art. 194 dyrektywy należy przestrzegać także w wypadkach, gdy usługobiorca nieprawidłowo stosował mechanizm samodzielnego naliczenia, kierowany założeniem, że usługodawca nie ustanowił stałego zakładu do celów VAT na terytorium Republiki Bułgarii, a w ostatecznym rozrachunku usługodawca ustanowił stały zakład w odniesieniu do świadczonych usług?

               3)

               Czy zasadę neutralności podatku VAT jako zasadę podstawową, mającą znaczenie dla utworzenia i funkcjonowania wspólnego systemu podatku VAT, należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza ona praktykę kontroli podatkowej taką jak ta w postępowaniu głównym, zgodnie z którą, pomimo zastosowanego samodzielnego naliczenia przez usługobiorcę, VAT został naliczony po raz drugi także w odniesieniu do usługodawcy w ramach owej transakcji, mając na uwadze, że w odniesieniu do owego świadczenia usług podatek został już naliczony przez usługobiorcę, wyłączone jest ryzyko utraty wpływów podatkowych, a przewidziany w ustawie krajowej tryb korekty dokumentów podatkowych nie znajduje zastosowania?

               4)

               Czy zasadę neutralności podatku VAT należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza ona, aby na podstawie krajowego przepisu administracja podatkowa odmówiła zwrotu powtórnie naliczonego podatku VAT nałożonego na usługodawcę w ramach świadczenia usług, w odniesieniu do której usługobiorca naliczał VAT na podstawie art. 82 ust. 2 ZDDS, przy założeniu, że administracja podatkowa odmówiła usługobiorcy prawa do odliczenia powtórnie naliczonego podatku VAT z powodu braku odpowiedniego dokumentu podatkowego, a przewidziany w ustawie krajowej tryb korekty nie znajduje już zastosowania z powodu istnienia ostatecznej decyzji?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa T-240/13: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2013 r. — Aldi Einkauf przeciwko OHIM — Alifoods (Alifoods)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/37

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2013 r. — Aldi Einkauf przeciwko OHIM — Alifoods (Alifoods)
   (Sprawa T-240/13)
   2013/C 207/62
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, L. Kolks i C. Fürsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alifoods, SA (Alicante, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 lutego 2013 r. w sprawie R 407/2012-4;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Alifoods, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Alifoods” dla towarów i usług z klas 29, 32 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr B 1 825 002

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny międzynarodowy i wspólnotowy znak towarowy „ALDI” dla towarów i usług z klas 3, 4, 9, 16, 24, 25, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 38, 40, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


               8.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/19

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2008 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii
   (Sprawa E-3/08)
   (2008/C 113/16)
   W dniu 21 lutego 2008 r. Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Nielsa Fengera i Florence Simonetti, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA, wniósł do Trybunału EFTA skargę przeciwko Republice Islandii.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Islandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 EOG poprzez brak przyjęcia środków niezbędnych do włączenia do swojego wewnętrznego porządku prawnego aktu w wyznaczonym terminie, o którym mowa w pkt 12u rozdziału XV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie detergentów), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia; oraz

               2)

               obciążenie Republiki Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               niniejsza sprawa dotyczy rozporządzenia WE w sprawie detergentów,

               —

               artykuł 7 Porozumienia EOG stanowi:

                  „Akty, do których następuje odniesienie bądź które zawarte są w załącznikach do niniejszego Porozumienia lub w decyzjach Wspólnego Komitetu EOG, wiążą Umawiające się Strony i są lub staną się częścią ich wewnętrznego porządku prawnego w następujący sposób:

                           a)

                              akt stanowiący odpowiednik rozporządzenia EWG staje się jako taki częścią wewnętrznego porządku prawnego Umawiających się Stron;

                           b)

                              akt stanowiący odpowiednik dyrektywy EWG pozostawia władzom Umawiających się Stron wybór formy i metody wykonania.”,

               —

               urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że rząd Islandii nie włączył wspomnianego rozporządzenia w wyznaczonym terminie do swojego wewnętrznego porządku prawnego.


title: Sprawa T-225/11: Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Caventa przeciwko OHIM — Anson’s Herrenhaus (BERG) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BERG — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Chrystian Berg — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/22

         Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Caventa przeciwko OHIM — Anson’s Herrenhaus (BERG)
   (Sprawa T-225/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BERG - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Chrystian Berg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 108/59
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Caventa AG (Rekingen, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo adwokat J. Krenzel, następnie adwokacie T. Stein i A. Segler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo R. Manea, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Anson’s Herrenhaus KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Löffel i P. Lange)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lutego 2011 r. (sprawa R 740/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Anson’s Herrenhaus KG a Caventa AG

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Caventa AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


title: Sprawa C-8/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone (Włochy) w dniu 5 stycznia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Paoli Tonachella

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone (Włochy) w dniu 5 stycznia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Paoli Tonachella
   (Sprawa C-8/16)
   (2016/C 090/14)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Frosinone

      Strony w postępowaniu głównym

   Paola Tonachella

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uzupełnione w szczególności w świetle zasad zawartych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości [C-72/10] z dnia 16 lutego 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu przewidującemu obowiązek nieodpłatnego zbycia prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątku stanowiących przedmiot prawa własności, wchodzących w skład sieci służącej do zarządzania punktami przyjmowania zakładów wzajemnych, z chwilą zaprzestania działalności z powodu upływu okresu, na jaki udzielono koncesji, lub na skutek decyzji o wygaśnięciu lub cofnięciu koncesji?


title: Sprawa C-256/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 31 maja 2007 r. — Mitsui & Co. Deutschland GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 31 maja 2007 r. — Mitsui & Co. Deutschland GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf
   (Sprawa C-256/07)
   (2007/C 183/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mitsui & Co. Deutschland GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy płatności uiszczone, tak jak w niniejszym przypadku, przez sprzedającego i producenta na rzecz kupującego w ramach umowy gwarancji, które pokrywają koszty napraw dokonanych przez kupującego na żądanie jego odbiorców, zmniejszają wartość celną zgodnie z art. 29 ust. 1 i ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, która została zgłoszona na podstawie ceny uzgodnionej pomiędzy sprzedającym, producentem i kupującym?

               2.

               Czy wskazane w pytaniu 1 płatności dokonywane przez sprzedającego i producenta na rzecz kupującego w celu zrefundowania kosztów poniesionych tytułem gwarancji stanowią dostosowanie wartości transakcyjnej zgodnie z art. 145 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (2) ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 444/2002 (3) zmieniające rozporządzenie nr 2454/93 oraz rozporządzenia nr 2787/2000 i 993/2001 (Dz.U. L 68, str. 11)?

               3.

               Jeżeli na pytanie pierwsze lub na pytanie drugie zostałaby udzielona odpowiedź twierdząca, to czy art. 145 ust. 2 i ust. 3) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 444/2002 zmieniające rozporządzenie nr 2454/93 oraz rozporządzenia nr 2787/2000 i 993/2001 ma zastosowanie do przywozów, w przypadku których zgłoszenia celne zostały przyjęte przed wejściem w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 444/2002 zmieniającego rozporządzenie nr 2454/93 oraz rozporządzenia nr 2787/2000 i 993/2001?

               4.

               Jeżeli na pytanie trzecie zostałaby udzielona odpowiedź twierdząca, to czy art. 145 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 444/2002 zmieniające rozporządzenie nr 2454/93 oraz rozporządzenia nr 2787/2000 i 993/2001 jest ważny?

      (1)  Dz.U. L 302, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 253, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 68, str. 11.


title: Sprawa T-328/10: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Fraas przeciwko OHIM (Motyw przedstawiający kwadraty w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, beżowym i ciemnoczerwonym)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/44

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Fraas przeciwko OHIM (Motyw przedstawiający kwadraty w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, beżowym i ciemnoczerwonym)
      (Sprawa T-328/10)
      ()
      (2010/C 288/85)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie R 190/2010-4;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór w kwadraty w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, beżowym i ciemnoczerwonym dla towarów z klas 18, 24 i 25.

         Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ rozpatrywany znak ma charakter odróżniający, oraz naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie ustosunkowała się do przedstawionej przez skarżącą obszernej argumentacji o charakterze faktycznym i prawnym.

         (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-550/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen Sad Warna (Bułgaria) w dniu 2 listopada 2011 r. — ET PIGI P. Dimowa przeciwko Dyrektor na Direkcija „Obżałwane i uprawienie na izpyłnenieto” , grad Varna, pri Centralno Uprawlenie na Nacionałna Agencja za Prihodite

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen Sad Warna (Bułgaria) w dniu 2 listopada 2011 r. — ET PIGI P. Dimowa przeciwko Dyrektor na Direkcija „Obżałwane i uprawienie na izpyłnenieto”, grad Varna, pri Centralno Uprawlenie na Nacionałna Agencja za Prihodite
   (Sprawa C-550/11)
   2012/C 13/15
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administratiwen Sad Warna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ET PIGI — P. Dimowa

      Strona pozwana: Dyrektor na Direkcija „Obżałwane i uprawienie na izpyłnenieto”, grad Varna, pri Centralno Uprawlenie na Nacionałna Agencja za Prihodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jakich przypadkach należy przyjąć, że nastąpiła należycie udokumentowana lub potwierdzona kradzież w rozumieniu art. 185 ust. 2 dyrektywy 2006/112 (1), i czy wymagane jest przy tym, aby tożsamość sprawcy została ustalona lub aby został on już prawomocnie skazany?

               2)

               W zależności od odpowiedzi na pytanie pierwsze: czy pojęcie „należycie udokumentowana lub potwierdzona kradzież” w rozumieniu art. 185 ust. 2 dyrektywy 2006/112 obejmuje przypadek, taki jak badany w postępowaniu przed sądem krajowym, w którym przeciwko osobie nieznanej wszczęto postępowanie przedsądowe w sprawie kradzieży, zaś okoliczność ta nie jest kwestionowana przez wydział ds. przychodów i na tej podstawie przyjmuje się, że niedobór powstał?

               3)

               Czy świetle art. 185 ust. 2 dyrektywy 2006/112 dopuszczalny jest przepis prawa krajowego taki jak art. 79 ust. 3 i art. 80 ust. 2 ustawy o podatku VAT, jak również praktyka podatkowa taka jak badana w postępowaniu przed sądem krajowym, wedle których odliczenie od podatku dokonane przy zakupie skradzionych później dóbr musi zostać skorygowane, w sytuacji gdy przyjmuje się, że państwo nie skorzystało z przyznanej mu możliwości umieszczenia w przepisach prawa unormowania przewidującego wyraźnie korektę odliczenia w wypadku kradzieży?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie C-398/03 (wniosek Helsingin hallinto-oikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): E. Gavrielides Oy (Dyrektywa 90/642/EWG — Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów — Liście winogron)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 2 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-398/03 (wniosek Helsingin hallinto-oikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): E. Gavrielides Oy (1)

   (Dyrektywa 90/642/EWG - Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów - Liście winogron)
   (2005/C 19/09)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C-398/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Helsingin hallinto-oikeus (Finlandia), postanowieniem z dnia 22 września 2003 r., który wpłynął do Trybunału dnia 24 września 2003 r., w postępowaniu z powództwa E. Gavrielides Oy, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts (sprawozdawca), prezes izby, J. N. Cunha Rodrigues i K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 2 grudnia 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Dyrektywy Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, zmienionej dyrektywą Komisji 2000/42/WE z dnia 22 czerwca 2000 r. nie stosuje się do liści winogron.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa C-21/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 5 listopada 2013 r. w sprawie T-512/09 Rusal Armenal ZAO przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 16 stycznia 2014 r. przez Komisję Europejską

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 5 listopada 2013 r. w sprawie T-512/09 Rusal Armenal ZAO przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 16 stycznia 2014 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-21/14 P)
   2014/C 61/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Brakeland, M. França i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Rusal Armenal ZAO, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 5 listopada 2013 r., doręczonego w dniu 6 listopada 2013 r., w sprawie T-512/09 Rusal Armenal ZAO przeciwko Radzie;

               —

               Oddalenie pierwszego żądania skargi w pierwszej instancji jako bezzasadnego;

               —

               W pozostałym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               Pozostawienie kwestii kosztów postępowania w pierwszej instancji i w odwołaniu do rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi, że zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących powodów:

               Po pierwsze, Sąd orzekał ultra petita.

               Po drugie, Sąd dokonał niewłaściwej wykładni art. 2 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania spornego rozporządzenia, oraz błędnie zinterpretował zamiar prawodawcy Wspólnoty w rozumieniu orzecznictwa Nakajima (2) przy przyjmowaniu tego przepisu.

               Po trzecie, Sąd naruszył ogólną zasadę prawa wspólnotowego równowagi instytucjonalnej.

      (1)  Dz.U. 1996 L 56, s. 1.

      (2)  Wyrok z dnia 7 maja 1989 r. w sprawie C-69/89 Nakajima All Precision przeciwo Radzie Rec. 1991 s. I-2069, pkt 28-32; powtórzony w wyroku z dnia 23 listopada 1999 r. w sprawie C-149/96 Portugalia przeciwko Radzie, Rec. 1999 s. I-8395, pkt 49; zob. także wyrok z dnia 9 stycznia 2003 r. w sprawie C-76/00 P Petrotub i Republica przeciwko Radzie, Rec. 2003 s. I-79, pkt 53-56.


title: Sprawa C-329/04: Skarga wniesiona dnia 29 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/7

         Skarga wniesiona dnia 29 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-329/04)
   (2004/C 239/13)
   Dnia 29 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Austrii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Denisa Martina, członka Służby Prawnej Komisji i Horsta-Petera Kreppla, sędziego sądu pracy oddelegowanego do Służb Prawnych Komisji w ramach wymiany z urzędnikami krajowymi, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom z dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (1), poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o wydaniu tych przepisów.

               2)

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Z dniem 19 lipca 2003 r. upłynął termin dla dokonania transpozycji dyrektywy 2000/43/WE.

      (1)  Dz.U. L 180, str. 22.


title: Sprawa C-297/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Regensburg (Niemcy) w dniu 21 czerwca 2007 r. — Staatsanwaltschaft Regensburg przeciwko Klausowi Bourquainowi

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Regensburg (Niemcy) w dniu 21 czerwca 2007 r. — Staatsanwaltschaft Regensburg przeciwko Klausowi Bourquainowi
   (Sprawa C-297/07)
   (2007/C 211/37)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Regensburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatsanwaltschaft Regensburg

      Strona pozwana: Klaus Bourquain
   Pytanie prejudycjalne
   Czy, uwzględniając art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. zawartego pomiędzy rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r. (1) osoba, której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku w jednej Umawiającej się Stronie, może być ścigana w innej Umawiającej się Stronie za ten sam czyn w sytuacji, gdy, zgodnie z prawem państwa, w którym wydany został wyrok skazujący, orzeczona wobec tej osoby kara nigdy nie mogła zostać wykonana?

      (1)  Dz.U. 2000 L 239, str. 19.


title: Sprawa C-550/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — British American Tobacco (Germany) GmbH przeciwko Hauptzollamt Schweinfurt (Dyrektywa 92/12/EWG — Wyroby objęte podatkiem akcyzowym — Przywóz tytoniu surowego nieobjętego podatkiem akcyzowym zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego — Przetworzenie w tytoń cięty — Przepływ między państwami członkowskimi — Dokument towarzyszący)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — British American Tobacco (Germany) GmbH przeciwko Hauptzollamt Schweinfurt
   (Sprawa C-550/08) (1)

   (Dyrektywa 92/12/EWG - Wyroby objęte podatkiem akcyzowym - Przywóz tytoniu surowego nieobjętego podatkiem akcyzowym zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego - Przetworzenie w tytoń cięty - Przepływ między państwami członkowskimi - Dokument towarzyszący)
   2010/C 221/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: British American Tobacco (Germany) GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Schweinfurt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht München — Wykładnia art. 5 ust. 2 i art. 15 ust. 4 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1) — Tytoń cięty podlegający akcyzie, produkowany w państwie członkowskim w ramach systemu uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń z tytoniu surowego, który przy przywozie do Wspólnoty nie podlega akcyzie — Wymóg dokumentu towarzyszącego sporządzonego przez nadawcę zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy 92/12/EWG dla zastosowania systemu zawieszeń dla przewozu tego wyrobu tytoniowego między państwami członkowskimi?

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 2 akapit pierwszy tiret pierwsze dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do wyrobów objętych podatkiem akcyzowym (takich jak wyroby tytoniowe), wyprodukowanych z wyrobów nieobjętych podatkiem akcyzowym (takich jak tytoń surowy) przywiezionych do Wspólnoty zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego, podatek akcyzowy uznaje się za zawieszony w rozumieniu tego przepisu również wtedy, gdy stają się one wyrobami objętymi podatkiem akcyzowym dopiero po ich przetworzeniu na terytorium Wspólnoty, w związku z czym w przypadku ich przepływu między państwami członkowskimi administracja nie może wymagać dokumentu administracyjnego lub handlowego, o którym mowa w art. 18 ust. 1 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-171/17: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Węgry

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/5

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Węgry
   (Sprawa C-171/17)
   (2017/C 231/07)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele): V. Bottka i H. Tserepa-Lacombe)

      Strona pozwana: Węgry

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że, uregulowany ustawą nr CC z 2011 r. oraz dekretem wykonawczym nr 356/2012 do tej ustawy z dnia 13 grudnia 2012 r., krajowy system płatności mobilnych wprowadzony i obowiązujący na Węgrzech, który tworzy monopol poprzez przyznanie praw wyłącznych przedsiębiorstwu Nemzeti Mobilfizetési Zrt., utrudnia wejście na uprzednio konkurencyjny rynek hurtowy płatności mobilnych i którego utworzenie nie było ani konieczne, ani zgodne z zasadą proporcjonalności, jest sprzeczny z

                           —

                           po pierwsze, art. 15 ust. 2 lit. d) i z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE (1);

                           —

                           po drugie, art. 49 TFUE i art. 56 TFUE;

               —

               obciążenie Węgier kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Ustawa nr CC z dnia 1 kwietnia 2011 r. dotycząca krajowego systemu płatności mobilnych (zwana dalej „ustawą”) wprowadziła zmiany w ustawodawstwie regulującym świadczenie usług płatności mobilnych obowiązujące od dnia 1 kwietnia 2013 r. i wywołujące obligatoryjne skutki od dnia 2 lipca 2014 r. Ustawa definiuje usługi podlegające scentralizowanej i mobilnej sprzedaży w następujących sektorach: a) parkowanie w miejscach publicznych; b) udostępnianie sieci drogowej w celach transportu; c) transport osób wykonywany przez przedsiębiorstwo należące do skarbu państwa; d) inne usługi świadczone przez przedsiębiorstwo należące do skarbu państwa. Spośród wyżej wymienionych, w chwili obecnej na Węgrzech płatności mobilne są przyjmowane jedynie za parkowanie w miejscach publicznych i za korzystanie z sieci drogowej w celach transportu (e-winieta i usługa HU-GO). Niniejsze postępowanie dotyczy jednak wszystkich czterech dziedzin objętych zakresem zastosowania ustawy.
   Zdaniem Komisji, w zakresie usług związanych z parkowaniem w miejscach publicznych Nemzeti Mobilfizetési Zrt. wykonuje tę samą działalność, którą wcześniej wykonywali inni dostawcy usług płatności mobilnych, z tą różnicą, że korzysta ona z wyłącznego prawa zawierania umów z operatorami parkingów, a pobierane przez nią opłaty podlegają regulacji ustawowej. Podobnie jest w sektorze udostępniania sieci drogowej w celach transportu, ponieważ Nemzeti Mobilfizetési Zrt. jest jedynym usługodawcą, który zawarł umowę z dostawcą usługi publicznej i może odpłatnie udzielać prawa skorzystania z drogi bezpośrednio odbiorcom usługi. W konsekwencji, w tych dwóch sektorach inni dostawcy usług płatności mobilnych lub telefonii komórkowej nie mogą prowadzić działalności jako pośrednicy.
   W konsekwencji, wprowadzenie krajowego systemu płatności mobilnych oraz wyłączny charakter praw przyznanych Nemzeti Mobilfizetési Zrt. utrudniają innym przedsiębiorcom (węgierskim jak i zagranicznym) dostęp do hurtowego rynku usług płatności mobilnych (tj. rynku usług świadczonych pośrednikom w świadczeniu usług płatności mobilnych, którzy z kolei zawierają umowy z dostawcami usług parkingowych i innych usług publicznych), który wcześniej był rynkiem otwartym na konkurencję. Zdaniem Komisji, przepisy regulujące krajowy system płatności mobilnych analizowane globalnie są zatem źródłem dyskryminacji i naruszają swobodę przedsiębiorczości (naruszenie art. 15 dyrektywy 2006/123/WE i art. 49 TFUE). Przepisy te naruszają również swobodę świadczenia usług (naruszenie art. 16 dyrektywy 2006/123/WE i art. 56 TFUE), ponieważ wyłączne prawa przyznane Nemzeti Mobilfizetési Zrt ograniczają świadczenie usług transgranicznych. W odniesieniu do innych usług podlegających scentralizowanej i mobilnej sprzedaży, w przypadku których dokonywanie płatności mobilnych nie jest jeszcze na Węgrzech możliwe, ustawa przyznaje Nemzeti Mobilfizetési Zrt. te same prawa wyłączne, co pozwala rozciągnąć na te usługi powyższą analizę prawną.
   Zgodnie z właściwymi postanowieniami traktatu FUE i przepisami dyrektywy 2006/123/WE, swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług mogą podlegać tylko takim ograniczeniom, które zostały ustanowione w interesie publicznym i nie są dyskryminujące, a ponadto spełniają wymogi konieczności i proporcjonalności. Komisja jest zdania, że motywy przedstawione przez Węgry nie mogą uzasadnić ograniczeń wprowadzonych ustawą, ponieważ nie spełniają one wymagań w zakresie konieczności i proporcjonalności.

      (1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 20106 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36).


title: Sprawa C-491/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Danske Svineproducenter przeciwko Justitsministeriet (Dyrektywa 91/628/EWG — Ochrona zwierząt podczas transportu — Transpozycja — Swoboda uznania — Trzoda chlewna — Przewóz zwierząt trwający ponad osiem godzin — Wysokość minimalna każdego pokładu pojazdu — Gęstość załadunku)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Danske Svineproducenter przeciwko Justitsministeriet
   (Sprawa C-491/06) (1)

   (Dyrektywa 91/628/EWG - Ochrona zwierząt podczas transportu - Transpozycja - Swoboda uznania - Trzoda chlewna - Przewóz zwierząt trwający ponad osiem godzin - Wysokość minimalna każdego pokładu pojazdu - Gęstość załadunku)
   (2008/C 158/06)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Vestre Landsret
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danske Svineproducenter

      Strona pozwana: Justitsministeriet

      Przy udziale: Den Europæiske Dyre- og Kødhandelsunion (UECBV)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vestre Landsret — Wykładnia pkt 2 lit. b), pkt 47 część D i pkt 48 ppkt 3 tiret trzecie załącznika do dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG i 91/496/EWG (Dz.U. L 340, str. 17), w brzmieniu ustalonym dyrektywą Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r. (Dz.U. L 148, str. 52) — Wysokość minimalna i gęstość załadunku na każdym pokładzie w pojazdach transportujących trzodę chlewną w czasie przewozu trwającego ponad 8 godzin
   Sentencja

               1)

               Uregulowania krajowe tego rodzaju, co przepisy rozpatrywane w sprawie przed sądem krajowym, określające liczbowo wysokość przegród dla zwierząt w celu umożliwienia przewoźnikom oparcia się na normach bardziej szczegółowych od przewidzianych w przepisach dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG, w brzmieniu ustalonym dyrektywą Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r., mogą wchodzić w zakres uznania przyznanego państwom członkowskim w art. 249 WE, pod warunkiem że wspomniane uregulowania uwzględniające cel dyrektywy w wersji zmienionej, jakim jest ochrona zwierząt podczas transportu, nie utrudniają — naruszając zasadę proporcjonalności — realizacji innych celów tej dyrektywy w wersji zmienionej w postaci wyeliminowania przeszkód technicznych w handlu żywymi zwierzętami oraz umożliwienia sprawnego funkcjonowania organizacji rynków. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy wspomniane uregulowania są zgodne z tymi zasadami.

               2)

               Rozdział VI pkt 47 część D załącznika do dyrektywy 91/628, w brzmieniu ustalonym dyrektywą 95/29, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie jest uprawnione do wprowadzenia przepisów krajowych, zgodnie z którymi w przypadku transportu trwającego więcej niż 8 godzin należy zapewnić powierzchnię minimalną na zwierzę wynoszącą 0,50 m2 na 100 kg świni.

      (1)  Dz.U. C 326 z dnia 30.12.2006.


title: Sprawa C-303/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 8 lipca 2008 r. — Metin Bozkurt przeciwko Land Baden-Württemberg

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 8 lipca 2008 r. — Metin Bozkurt przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-303/08)
   (2008/C 247/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Metin Bozkurt

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg
   Przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo dostępu do zatrudnienia i prawo pobytu nabyte w charakterze członka rodziny zgodnie z art. 7 zdanie pierwsze tiret drugie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja („decyzji nr 1/80”) przez małżonka pracownika tureckiego legalnie zatrudnionego na rynku pracy państwa członkowskiego zostają zachowane po rozwodzie?
               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy żądanie prawa pobytu wywiedzionego ze statusu, jaki posiada była żona zgodnie z art. 7 zdanie pierwsze tiret drugie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja („decyzji nr 1/80”), w przypadku, gdy obywatel turecki po uzyskaniu statusu prawnego zgwałcił ją i zranił, a za czyn ten został skazany na dwa lata pozbawienia wolności, stanowi nadużycie prawa?


title: Sprawa T-224/11: Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Caventa przeciwko OHIM — Anson's Herrenhaus (BERG) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BERG — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Christian Berg — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/22

         Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Caventa przeciwko OHIM — Anson's Herrenhaus (BERG)
   (Sprawa T-224/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BERG - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Christian Berg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 108/58
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Caventa AG (Rekingen, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo adwokat J. Krenzel, następnie adwokaci T. Stein i A. Segler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo R. Manea, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Anson's Herrenhaus KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Löffel i P. Lange)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lutego 2011 r. (sprawa R 1494/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Anson's Herrenhaus a Caventa AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Caventa AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


title: Sprawa T-156/10: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Confederación de Cooperativas Agrarias de España i CEPES przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/46

         Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Confederación de Cooperativas Agrarias de España i CEPES przeciwko Komisji
   (Sprawa T-156/10)
   2010/C 148/75
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strony skarżące: Confederación de Cooperativas Agrarias de España (Madryt, Hiszpania), Confederación Empresarial Española de la Economía Social (CEPES) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Araujo Boyd i M. Muñoz de Juan, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie za dopuszczalne i zasadne przedstawionych w niniejszej skardze zarzutów nieważności;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga w niniejszej sprawie jest skierowana przeciwko decyzji Komisji z dnia 15 grudnia 2009 r. (pomoc nr C/22/2001) dotyczącej środków na rzecz sektora rolnego wprowadzonych przez Hiszpanię w związku ze wzrostem cen paliw. W decyzji tej Komisja stwierdza, że określone środki na rzecz sektora rolnego ustanowione w Real Decreto-Ley 10/2000 de medidas urgentes de apoyo a los sectores agrario, pesquero y del transporte (1) (królewskim dekrecie z mocą ustawy w sprawie pilnych środków na rzecz sektora rolnego, rybołówstwa i transportu) z dnia 6 października, zgłoszone przez Hiszpanię w dniu 29 września 2000 r., stanowią niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa i nakazuje ich odzyskanie.
   Wspomniane środki były przedmiotem pierwszej decyzji Komisji z dnia 11 listopada 2001 r. („decyzji początkowej”), w której Komisja stwierdziła, że „środki wsparcia dla spółdzielni rolnych wymienione w Real Decreto-Ley 10/2000 (…) nie stanowią pomocy w rozumieniu art. 87 traktatu WE”. W wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r. (2) Sąd stwierdził nieważność tej decyzji początkowej ze względu na brak uzasadnienia, ponieważ Komisja nie uwzględniła w odpowiedni sposób w tej decyzji wpływu, jaki podatki inne niż podatek dochodowy od osób prawnych mogły wywrzeć na status podatkowy spółdzielni. Następnie, nie przyjmując nowej decyzji o wszczęciu postępowania, Komisja przyjęła w dniu 15 grudnia 2009 r. zaskarżoną decyzję.
   Skarżące podnoszą pięć następujących zarzutów nieważności decyzji:

               —

               zarzut pierwszy oparty jest na naruszeniu przez Komisję prawa stron do bycia wysłuchanym ze względu na przyjęcie przez Komisję zaskarżonej decyzji, w której przedstawiła ona wnioski zupełnie odmienne od tych zawartych w decyzji początkowej, choć nie wszczęła ona ponownie formalnego postępowania ani nie umożliwiła zainteresowanym stronom przedstawienia uwag;

               —

               w zarzucie drugim skarżące twierdzą, że Komisja wyszła poza wyrok wydany w sprawie T-146/03, który sankcjonował jedynie okoliczność, że w pewnym zakresie początkowa decyzja nie była wystarczająco uzasadniona. Zamiast naprawić te punkty, Komisja przystąpiła do ponownego zbadania elementów swej decyzji niekwestionowanych przez sąd. To działanie Komisji narusza zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań przysługujące zainteresowanym stronom;

               —

               po trzecie, skarżące kwestionują uznanie środka za pomoc państwa, uważając, że nie wystarczy stwierdzić, iż, ze względu na objęcie innym systemem podatkowym niż spółki, spółdzielnie rolnicze, które nie prowadzą swej działalności w 100 % przy współudziale swych członków (model spółdzielczy oparty na wyłącznej wzajemności) korzystają z „korzyści”, nie uwzględniając, iż spółdzielnie i spółki kapitałowe nie znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej ani prawnej. Ponadto, nawet gdyby dopuścić to porównanie, quod non, system podatkowy mający zastosowanie do spółdzielni nie powoduje powstania korzyści, a wynikające z jego stosowania różnice uzasadnione są strukturą i charakterem hiszpańskiego systemu podatkowego, jak sama Komisja uznała w początkowej decyzji, niekwestionowanej w tym zakresie w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r.;

               —

               w czwartym zarzucie, podniesionym tytułem ewentualnym, skarżące podnoszą, iż Komisja nie uzasadniła wystarczająco swej decyzji i dokonała błędnej analizy zgodności z rynkiem wewnętrznym środka w świetle art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE oraz iż omawiany środek powinien był zostać uznany za zgodny z tym rynkiem;

               —

               wreszcie skarżące kwestionują nakaz odzyskania pomocy zawarty w zaskarżonej decyzji.

      (1)  Boletín Oficial del Estado (hiszpański dziennik urzędowy) nr 241/2000 z dnia 7 października, s. 34614.

      (2)  Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie T-146/03 Asociación de Estaciones de Servicio de Madrid i Federación Catalana de Estaciones de Servicio przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-98.


title: Sprawa C-399/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Marie Landtová przeciwko Česká správa socialního zabezpečení (Swobodny przepływ pracowników — Zabezpieczenie społeczne — Konwencja o zabezpieczeniu społecznym zawarta pomiędzy dwoma państwami członkowskimi przed przystąpieniem do Unii Europejskiej — Państwo członkowskie uprawnione do oceny ukończonych okresów ubezpieczenia — Emerytura — Dodatkowe świadczenie przyznawane jedynie osobom będącym obywatelami danego państwa członkowskiego mającym w nim miejsce zamieszkania)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Marie Landtová przeciwko Česká správa socialního zabezpečení
   (Sprawa C-399/09) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Zabezpieczenie społeczne - Konwencja o zabezpieczeniu społecznym zawarta pomiędzy dwoma państwami członkowskimi przed przystąpieniem do Unii Europejskiej - Państwo członkowskie uprawnione do oceny ukończonych okresów ubezpieczenia - Emerytura - Dodatkowe świadczenie przyznawane jedynie osobom będącym obywatelami danego państwa członkowskiego mającym w nim miejsce zamieszkania)
   2011/C 232/09
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marie Landtová

      Strona pozwana: Česká správa socialního zabezpečení

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nejvyšší správní soud — Wykładnia art. 12 WE, art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 2 lit. c), art. 10 i 46 oraz części A pkt 6 załącznika III rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) — Emerytura — Określenie państwa członkowskiego właściwego do oceny ukończonych okresów ubezpieczenia — Skutki regulacji wspólnotowej na porozumienie w sprawie zabezpieczenia społecznego zawarte pomiędzy dwoma państwami członkowskimi przed ich przystąpieniem do Unii Europejskiej

      Sentencja

               1)

               Przepisy pkt 6 części A załącznika III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 629/2006 z dnia 5 kwietnia 2006 r. w związku z art. 7 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia nie stoją na przeszkodzie istnieniu normy krajowej takiej jak w sprawie przed sądem krajowym, która przewiduje wypłatę dodatkowego świadczenia emerytalnego, jeżeli kwota tego świadczenia przyznana na podstawie art. 20 dwustronnego porozumienia między Republiką Czeską a Republiką Słowacką zawartego w dniu 29 października 1992 r. w celu uregulowania sytuacji po podziale Czeskiej i Słowackiej Republiki Federacyjnej w dniu 21 grudnia 1992 r. jest niższa niż kwota, jaka byłaby pobierana, gdyby emerytura została obliczona na podstawie przepisów prawa Republiki Czeskiej.

               2)

               Przepisy art. 3 ust. 1 w zw. z art. 10 rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem nr 118/97, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 629/2006 stoją na przeszkodzie istnieniu normy krajowej takiej jak w sprawie przed sądem krajowym, która pozwala na wypłatę dodatkowego świadczenia emerytalnego jedynie obywatelom czeskim mającym miejsce zamieszkania na terytorium Republiki Czeskiej, przy czym z punktu widzenia prawa Unii nie jest nieuniknioną konsekwencją takiego stwierdzenia pozbawienie takiego dodatkowego świadczenia osoby, która spełnia obie przesłanki.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-162/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Phonographic Performance (Ireland) Ltd przeciwko Ireland, Attorney General (Prawa autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2006/115/WE — Artykuły 8 i 10 — Pojęcie użytkownika i publicznego udostępniania — Odtwarzanie fonogramów za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych lub radiowych zainstalowanych w pokojach hotelowych)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Phonographic Performance (Ireland) Ltd przeciwko Ireland, Attorney General
   (Sprawa C-162/10) (1)

   (Prawa autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2006/115/WE - Artykuły 8 i 10 - Pojęcie użytkownika i publicznego udostępniania - Odtwarzanie fonogramów za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych lub radiowych zainstalowanych w pokojach hotelowych)
   2012/C 133/05
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Phonographic Performance (Ireland) Ltd

      Strona pozwana: Ireland, Attorney General

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Ireland — Wykładnia art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 376, s. 28) — Nadawanie i publiczne udostępnianie fonogramów — Prawo do jednorazowego godziwego wynagrodzenia dla artystów i producentów — Pojęcie użytkownika i publicznego udostępniania — Umieszczenie w pokojach hotelowych odbiorników telewizyjnych lub radiowych, do których hotel doprowadza sygnał nadawczy

      Sentencja

               1)

               Osoba prowadząca zakład hotelowy, umieszczająca w pokojach klientów odbiorniki telewizyjne lub radiowe, do których doprowadza nadawany sygnał, jest „użytkownikiem” dokonującym czynności „publicznego udostępniania” nadawanego fonogramu w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej.

               2)

               Osoba prowadząca zakład hotelowy, umieszczająca w pokojach klientów odbiorniki telewizyjne lub radiowe, do których doprowadza nadawany sygnał, jest obowiązana uiszczać godziwe wynagrodzenie na mocy art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 za odtwarzanie nadawanego fonogramu oprócz wynagrodzenia uiszczanego przez nadawcę.

               3)

               Osoba prowadząca zakład hotelowy, umieszczająca w pokojach klientów nie odbiorniki telewizyjne lub radiowe, do których doprowadza nadawany sygnał, lecz inne urządzenie oraz fonogramy w formie analogowej lub cyfrowej, które mogą być odtwarzane lub odsłuchiwane za pomocą tego urządzenia, jest „użytkownikiem” dokonującym czynności „publicznego udostępniania” fonogramu w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115. Z tego względu jest ona obowiązana uiszczać „godziwe wynagrodzenie” w rozumieniu tego przepisu za przekazywanie wspomnianych fonogramów.

               4)

               Artykuł 10 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/115, który przewiduje ograniczenie prawa do godziwego wynagrodzenia określonego w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy w przypadku „użytku prywatnego”, nie umożliwia państwom członkowskim zwolnienia osoby prowadzącej zakład hotelowy, która dokonuje czynności „publicznego udostępniania” fonogramu w rozumieniu art. 8 ust. 2 wspomnianej dyrektywy, z obowiązku zapłaty takiego wynagrodzenia.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-192/12 PPU: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Melvinowi Westowi (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania i procedura wydawania osób między państwami członkowskimi — Europejski nakaz aresztowania wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności — Artykuł 28 — Dalsze przekazanie —  „Łańcuch” europejskich nakazów aresztowania — Wykonanie trzeciego nakazu aresztowania wydanego przeciwko tej samej osobie — Pojęcie państwa członkowskiego wykonującego nakaz — Zgoda na przekazanie — Pilny tryb prejudycjalny)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Melvinowi Westowi
   (Sprawa C-192/12 PPU) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania i procedura wydawania osób między państwami członkowskimi - Europejski nakaz aresztowania wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności - Artykuł 28 - Dalsze przekazanie - „Łańcuch” europejskich nakazów aresztowania - Wykonanie trzeciego nakazu aresztowania wydanego przeciwko tej samej osobie - Pojęcie państwa członkowskiego wykonującego nakaz - Zgoda na przekazanie - Pilny tryb prejudycjalny)
   2012/C 258/11
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Melvin West

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein oikeus — Wykładnia art. 28 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi — Nakaz aresztowania w celu wykonania kary pozbawienia wolności — Pojęcie państwa członkowskiego wykonującego nakaz w sytuacji dalszego przekazania — Obywatel państwa członkowskiego A przekazany przez to państwo członkowskie państwu członkowskiemu B w celu wykonania kary pozbawienia wolności, następnie przekazany z końcem tej kary przez państwo członkowskie B państwu członkowskiemu C w celu odbycia w tym państwie członkowskim kary pozbawienia wolności — Wniosek państwa członkowskiego D skierowany do państwa członkowskiego C na mocy nakazu aresztowania o przekazanie tej samej osoby państwu członkowskiemu D w celu wykonania kary pozbawienia wolności

      Sentencja

   Wykładni art. 28 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy dokonywać w ten sposób, że kiedy jedna osoba była kilkakrotnie przekazywana między państwami członkowskimi na podstawie kolejnych europejskich nakazów aresztowania, dalsze przekazanie tej osoby państwu członkowskiemu innemu niż to, które przekazało ją jako ostatnie, jest uzależnione wyłącznie od zgody państwa członkowskiego, które dokonało ostatniego przekazania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa T-402/10: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2010 r. — Villeroy & Boch — Belgium przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/53

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2010 r. — Villeroy & Boch — Belgium przeciwko Komisji
   (Sprawa T-402/10)
   ()
   2010/C 301/85
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Villeroy & Boch — Belgium (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i J. Blockx)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona Villeroy & Boch Belgium N.V./S.A.;

               —

               posiłkowo, obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji Europejskiej C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39092 — Instalacje sanitarne, dotyczącej naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE na rynku armatury, kabin prysznicowych i ceramiki sanitarnej.
   Podstawą skargi są zarzuty dotyczące:

               —

               naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, a także utrwalonego orzecznictwa, poprzez błędne przyjęcie, że popełnione zostało jedno, ciągłe naruszenie;

               —

               naruszenia wynikającego z art. 296 ust. 2 TFUE obowiązku uzasadnienia przez to, że uzasadnienie dotyczące stwierdzenia, iż popełnione zostało jedno, ciągłe naruszenie jest niewystarczające i obarczone błędami;

               —

               naruszenia obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do domniemanego uczestnictwa skarżącej w przypisywanym jej naruszeniu na rynku belgijskim, a także braku dowodów na to, że skarżąca uczestniczyła w rzeczonym naruszeniu na rynku belgijskim;

               —

               naruszenia zasady nulla poena sine lege wynikającej z art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasady proporcjonalności kary do winy wynikającej z art. 49 ust. 3 w związku z art. 48 ust. 1 karty, przez to, że skarżącą i jej spółkę macierzystą obciążono solidarną odpowiedzialnością za zapłatę grzywny, a także naruszenia art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003;

               —

               błędnego obliczenia wysokości grzywny, a mianowicie dokonanego przy uwzględnieniu okoliczności, które nie miały związku z zarzucanym skarżącej naruszeniem;

               —

               naruszenia art. 41 karty poprzez nieuzasadnioną odmowę obniżenia grzywny ze względu na przewlekłość postępowania;

               —

               naruszenia art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 poprzez błędne ustalenie wysokości grzywny w stosunku do wagi naruszenia oraz błędne określenie „czynnika odstraszającego”, a także brak proporcjonalności grzywny w sensie absolutnym.


title: Sprawa C-186/05: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 października 2007 r. w sprawie Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Krajowy monopol sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych — Zakaz przywozu przez osoby prywatne)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/4

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 października 2007 r. w sprawie Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-186/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Krajowy monopol sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych - Zakaz przywozu przez osoby prywatne)
   (2007/C 297/05)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Ström van Lier i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: K. Wistrand, pełnomocnik)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Finlandii (przedstawiciel: E. Bygglin, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE i 30 WE — Krajowe ustawodawstwo dotyczące krajowego monopolu sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych zakazujące przywozu takich napojów bezpośrednio przez osoby prywatne
   Sentencja

               1)

               Zakazując przywozu napojów alkoholowych przez osoby prywatne działające za pośrednictwem przedsiębiorców lub wyznaczonych przez nie zawodowych przewoźników, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE, przy czym zakazu tego nie można uznać za uzasadniony na podstawie art. 30 WE.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005.


title: Sprawa T-811/16: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2016 r. – Di Bernardo/Komisja

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/49

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2016 r. – Di Bernardo/Komisja
   (Sprawa T-811/16)
   (2017/C 030/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Danilo Di Bernardo (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi i T. Martin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
   stwierdzenie i zasądzenie, że

               —

               stwierdzona zostaje nieważność decyzji z dnia 10 sierpnia 2016 r., mocą której komisja konkursowa konkursu EPSO/AST-SC/03/15 wykluczyła skarżącego z konkursu;

               —

               Komisja w każdym razie zostaje obciążona kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący kilku oczywistych błędów w ocenie popełnionych przez komisję konkursową przy ocenie doświadczenia zawodowego strony skarżącej.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony pomocniczo, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w związku z nieprzekazaniem stronie skarżącej kryteriów selekcji ustalonych przez komisję konkursową.


title: Sprawa T-405/13: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2013 r. — Comptoir d'Épicure przeciwko OHIM — A-Rosa Akademie (da rosa)

text:
               28.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/4

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2013 r. — Comptoir d'Épicure przeciwko OHIM — A-Rosa Akademie (da rosa)
   (Sprawa T-405/13)
   2013/C 284/06
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Le Comptoir d'Épicure (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Arnaud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: A-Rosa Akademie GmbH (Rostock, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie R 1195/2012-5;

               —

               obciążenie OHIM i A-Rosa Akademie GmbH kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „da rosa” dla towarów i usług z klas 29, 30 i 43 — rejestracja międzynarodowa nr 1 047 095 wskazująca Unię Europejską

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: A-Rosa Akademie GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne, wspólnotowy, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe „aROSA” oraz graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe zawierające elementy słowne „aROSA Lust auf Schiff”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               zarzut pierwszy dotyczący sprzeczności uzasadnienia lub ewentualnie nadużycia władzy;

               —

               zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 5, art. 34 ust. 1 i art. 35 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, zasady 22 rozporządzenia nr 2868/95 i art. 78 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               zarzut czwarty dotyczący naruszenia ogólnych zasad prawa, hierarchii norm i oczywistego błędu w ocenie;

               —

               zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 6 europejskiej Konwencji praw człowieka oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 i zasady 22 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               zarzut siódmy dotyczący oczywistego błędu w ustaleniu właściwego kręgu odbiorców i w ocenie oznaczeń;

               —

               zarzut ósmy dotyczący charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego dla usług z klas 39, 43 i 44.


title: Sprawa C-272/09 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. — KME Germany AG, dawniej KM Europa Metal AG, KME France SAS, dawniej Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, dawniej Europa Metalli SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek miedzianych rur instalacyjnych — Grzywny — Rozmiar rynku, czas trwania naruszenia i współpraca jako aspekty podlegające ocenie — Skuteczny środek prawny w postępowaniu sądowym)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. — KME Germany AG, dawniej KM Europa Metal AG, KME France SAS, dawniej Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, dawniej Europa Metalli SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-272/09 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek miedzianych rur instalacyjnych - Grzywny - Rozmiar rynku, czas trwania naruszenia i współpraca jako aspekty podlegające ocenie - Skuteczny środek prawny w postępowaniu sądowym)
   2012/C 32/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: KME Germany AG, dawniej KM Europa Metal AG, KME France SAS, dawniej Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, dawniej Europa Metalli SpA (przedstawiciele: M. Siragusa, avvocato, A. Winckler, avocat, G. Rizza, avvocato, T. Graf, advokat, M. Piergiovanni, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i J. Bourke, pełnomocnicy, C. Thomas, solicitor)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 6 maja 2009 r. w sprawie T-127/04 KME Germany i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o obniżenie grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie decyzją Komisji 2004/421/CE z dnia 16 grudnia 2003 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.240 — Rury Przemysłowe) (Dz.U. L 125, s. 50) — Ustalanie cen i podział rynku — Rzeczywisty wpływ na rynek — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               KME Germany AG, KME France SAS i KME Italy SpA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 du 12.9.2009


title: Sprawa T-303/94: Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — de Jong przeciwko Radzie i Komisji

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/50

         Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — de Jong przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-303/94)
   2010/C 134/80

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.


title: Wykreślenie sprawy C-86/04

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/17

         Wykreślenie sprawy C-86/04 (1)

   (2005/C 19/39)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 14 października 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-86/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004.


title: Sprawa C-453/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov — Słowacja) — Jana Pereničová, Vladislav Perenič przeciwko S.O.S. financ, spol. s r.o. (Ochrona konsumentów — Umowa kredytu konsumenckiego — Błędne podanie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania — Wpływ nieuczciwych praktyk handlowych i nieuczciwych warunków na ważność całej umowy)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov — Słowacja) — Jana Pereničová, Vladislav Perenič przeciwko S.O.S. financ, spol. s r.o.
   (Sprawa C-453/10) (1)

   (Ochrona konsumentów - Umowa kredytu konsumenckiego - Błędne podanie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania - Wpływ nieuczciwych praktyk handlowych i nieuczciwych warunków na ważność całej umowy)
   2012/C 133/11
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Okresný súd Prešov

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jana Pereničová, Vladislav Perenič

      Strona pozwana: S.O.S. financ, spol. s r.o.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Okresný súd Prešov –Wykładnia art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29), oraz dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22) — Umowa kredytu konsumenckiego przewidująca lichwiarską stopę oprocentowania — Wpływ nieuczciwych praktyk handlowych i nieuczciwych warunków na ważność całej umowy

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w taki sposób, że przy ocenie kwestii, czy zawierająca jeden lub więcej nieuczciwych warunków umowa przedsiębiorcy z konsumentem może nadal obowiązywać po wyłączeniu z niej tych warunków, sąd rozpatrujący spór w tej sprawie nie może przyjąć jako podstawy rozstrzygnięcia jedynie tego, iż unieważnienie wspomnianej umowy w całości byłoby ewentualnie bardziej korzystne dla jednej z jej stron, w tym wypadku konsumenta. Dyrektywa ta nie stoi jednak na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie przewidziało, z poszanowaniem prawa Unii, że zawarta przez przedsiębiorcę z konsumentem umowa zawierająca jeden lub więcej nieuczciwych warunków jest nieważna w całości, jeśli takie rozwiązanie zapewnia konsumentowi lepszą ochronę.

               2)

               Praktykę handlową taką jak rozpatrywana przez sąd krajowy, polegającą na podaniu w umowie kredytu rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania niższej od tej stosowanej w rzeczywistości, należy uznać za „wprowadzającą w błąd” w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”), jeśli powoduje ona lub może spowodować podjęcie przez konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy ma to miejsce w rozpatrywanej przezeń sprawie. Stwierdzenie nieuczciwego charakteru takiej praktyki handlowej stanowi jedną z okoliczności, na których właściwy sąd może oprzeć, zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 93/13, ocenę nieuczciwego charakteru warunków umowy dotyczących ponoszonego przez konsumenta kosztu przyznanego mu kredytu. Takie stwierdzenie nie ma jednak bezpośredniego wpływu na ocenę ważności zawartej umowy kredytu w kontekście art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13.

      (1)  Dz.U. C 328 z 04.12.2010.


title: Sprawa C-345/12: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-345/12)
   2012/C 287/50
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając obowiązku udostępnienia świadectwa charakterystyki energetycznej w wypadku sprzedaży lub wynajmu budynku zgodnie z przepisami i warunkami przewidzianymi w art. 7 i 10 dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (1), Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 10 tej dyrektywy w związku z art. 29 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (2);

               —

               stwierdzenie, że nie notyfikując wszystkich środków transpozycji art. 9, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej zgodnie z art. 15 ust. 1 tej dyrektywy w związku z art. 29 dyrektywy 2010/31/WE;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2002/91/WE upłynął w dniu 4 stycznia 2006 r. Termin transpozycji art. 7–9 tej dyrektywy upłynął w dniu 4 stycznia 2009 r., a zdaniem Komisji art. 28 dyrektywy 2010/31/WE, który zezwala na przesunięcie stosowania obowiązku udostępnienia świadectwa charakterystyki energetycznej, nie obejmuje świadectw już wydanych lub tych, które powinny zostać wydane na podstawie art. 7 wspomnianej dyrektywy.
   W dniu wniesienia niniejszej skargi pozwana nie przyjęła jeszcze wszystkich środków niezbędnych do transpozycji dyrektywy.

      (1)  Dz.U. 2003, L 65, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 153, s. 13.


title: Sprawa F-109/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Dittert przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Punkty pierwszeństwa — Niepełne akta osobowe — Nieuwzględnienie punktów pierwszeństwa z dossier informatycznego Sysper 2 — Problem techniczny — Komitet ds. awansu A* — Przyznanie mniejszej liczby punktów aniżeli zaproponowana przez przełożonego)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/31

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Dittert przeciwko Komisji
   (Sprawa F-109/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Punkty pierwszeństwa - Niepełne akta osobowe - Nieuwzględnienie punktów pierwszeństwa z dossier informatycznego „Sysper 2’ - Problem techniczny - Komitet ds. awansu A* - Przyznanie mniejszej liczby punktów aniżeli zaproponowana przez przełożonego)
   (2008/C 8/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniel Dittert (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: B. Cortese i C. Cortese, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i K. Herrmann)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o przyznaniu skarżącemu, urzędnikowi Komisji, omyłkowo nieuwzględnionemu na liście awansów swojej DG, liczby punktów pierwszeństwa mniejszej aniżeli zaproponowana przez przełożonego i niewystarczającej do awansu w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r.
   Sentencja wyroku

               1.

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich przyznającej D. Dittertowi liczbę punktów pierwszeństwa niewystarczającą do awansu w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r.

               2.

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich określającej listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r., opublikowanej w Informations administratives nr 85-2005, z dnia 23 listopada 2005 r., w zakresie, w jakim nie zawiera ona nazwiska D. Ditterta.

               3.

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez D. Ditterta oraz kosztami własnymi.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006, str. 47.


title: Sprawa C-441/09: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/27

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-441/09)
   2010/C 24/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca zwraca się do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 96 i 98 w związku z załącznikiem III do dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) poprzez stosowanie obniżonej stawki podatku obrotowego do przywozowi oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia określonych zwierząt żywych, w szczególności koni, które nie są wykorzystywane do wytwarzania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja jest zdania, że austriackie przepisy o podatku obrotowym naruszają art. 96 i 98 w związku z załącznikiem III do dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w ten sposób, że dostawy określonych zwierząt żywych (w szczególności koni) objęte są obniżoną stawką podatku obrotowego także wówczas, gdy zwierzęta te nie są nie są przeznaczone do wytwarzania środków spożywczych.
   Pojęcie „żywe zwierzęta” zawarte w pkt 1 załącznika III do dyrektywy o wspólnym systemie podatku od wartości dodanej nie stanowi — zdaniem Komisji — samodzielnej kategorii, lecz obejmuje wyłącznie te zwierzęta, które zazwyczaj przeznaczone są do wytwarzania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta. Wykładnię tę potwierdza brzmienie przepisu w wersji hiszpańskiej, francuskiej, angielskiej, włoskiej, niderlandzkiej, portugalskiej jak również szwedzkiej. Ponadto z uwagi na fakt, iż przepis ten ma charakter wyjątku, podlega on — zgodnie z utrwalonym orzecznictwem — wykładni ścisłej.
   W szczególności w odniesieniu do zwierząt należących do rodziny koniowatych na pierwszy plan jednoznacznie wysuwa się ich wykorzystanie w charakterze zwierząt pociągowych oraz wierzchowców (a nie w charakterze środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta).

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-150/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 29 marca 2010 r. — Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB) przeciwko Beneo Orafti SA

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 29 marca 2010 r. — Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB) przeciwko Beneo Orafti SA
      (Sprawa C-150/10)
      (2010/C 161/30)
      Język postępowania: francuski

         Sąd krajowy

      Tribunal de première instance de Bruxelles

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB)

         Strona pozwana: Beneo Orafti SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy kwoty przejściowe przydzielone przedsiębiorstwu produkującemu cukier na podstawie art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006 (1) są wyłączone z tymczasowego systemu restrukturyzacji ustanowionego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 320/2006 (2) i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 968/2006 (3) ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania, biorąc pod uwagę, że

                              a)

                              kwoty te nie podlegają zapłacie tymczasowej składki restrukturyzacyjnej,

                              b)

                              nie mogą korzystać z wypłaty pomocy restrukturyzacyjnej i

                              c)

                              nie są kwotami w rozumieniu rozporządzenia Rady nr 320/2006, w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 6 tegoż rozporządzenia?

                  2)

                  Nawet w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie: czy kwoty przejściowe są samodzielnymi kwotami, niezależnymi od stosownych kwot podstawowych, biorąc pod uwagę, że:

                              a)

                              kwoty przejściowe są przydzielane na podstawie art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006, a nie na podstawie art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 (4).

                              b)

                              kryteria przydzielania kwot przejściowych są odmienne od kryteriów przydzielania stosownych kwot podstawowych i

                              c)

                              kwoty przejściowe są środkami przejściowymi mającymi na celu ułatwienie przejścia od dawnego systemu rynku cukru do nowego systemu rynku cukru we Wspólnocie, a zatem mają zastosowanie co do zasady wyłącznie w roku gospodarczym 2006/2007?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na co najmniej jedno z dwóch poprzednich pytań: czy przedsiębiorstwo produkujące cukier, które zwróciło się z wnioskiem o udzielenie pomocy na restrukturyzację w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006, ma prawo do skorzystania z kwoty przejściowej przydzielonej w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 493/2006?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie: czy zastosowana sankcja może polegać na zażądaniu zwrotu części przyznanej pomocy na restrukturyzację i odebraniu kwoty przejściowej? Jak należy obliczyć kwotę podlegającą zwrotowi przewidzianą w art. 26 ust. 1 i karę przewidzianą w art. 27 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006, w przypadku gdy przedsiębiorstwo produkujące cukier otrzymało pomoc na restrukturyzację (w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007) i wykorzystało swą kwotę przejściową (w odniesieniu do której żadna pomoc na restrukturyzację nie została przyznana)? Czy w obliczeniu tej kwoty i tej kary należy wziąć pod uwagę wszystkie lub część spośród następujących czynników:

                              a)

                              koszty poniesione przez dane przedsiębiorstwo produkujące cukier w celu zdemontowania urządzeń produkcyjnych,

                              b)

                              straty poniesione przez dane przedsiębiorstwo produkujące cukier w związku z rezygnacją ze stosownej kwoty podstawowej,

                              c)

                              fakt, że kwota przejściowa jest środkiem jednorazowym i przejściowym, który umożliwia jedynie produkcję w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, lecz który nie ma zastosowania do innych lat gospodarczych (z wyjątkiem przypadku kwoty przejściowej dotyczącej cukru),

                              d)

                              czy obliczenie kwoty podlegającej zwrotowi, które nie uwzględnia czynników wymienionych w lit. a)–c), stanowi naruszenie zasady proporcjonalności?

                  5)

                  Niezależnie od poprzednich pytań: kiedy zobowiązania podjęte na podstawie planu restrukturyzacji stają się skuteczne, czyli wiążące dla wnioskodawcy:

                              a)

                              na początku roku gospodarczego, w odniesieniu do którego wnioskodawca złożył swój wniosek o udzielenie pomocy na restrukturyzację,

                              b)

                              w momencie złożenia wniosku do właściwego organu krajowego,

                              c)

                              w momencie zawiadomienia przez właściwy organ krajowy, że wniosek został uznany za kompletny,

                              d)

                              w momencie zawiadomienia przez właściwy organ krajowy, że wniosek o udzielenie pomocy na restrukturyzację został uznany za dopuszczalny,

                              e)

                              w momencie doręczenia przez właściwy organ krajowy decyzji o przyznaniu pomocy na restrukturyzację?

                  6)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na co najmniej jedno z pytań [1 i 2]: czy przedsiębiorstwo produkujące cukier, któremu przydzielono kwotę przejściową w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, jest uprawnione do korzystania z tej kwoty w roku gospodarczym, nawet jeśli przedsiębiorstwu temu przyznano od roku gospodarczego 2006/2007 pomoc na restrukturyzację w związku z jego stosowną kwotą podstawową?

                  7)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania [1, 2 i 6]: czy właściwy organ krajowy państwa członkowskiego może w przypadku nieprzestrzegania zobowiązań podjętych w ramach planu restrukturyzacji skumulować odzyskanie pomocy na restrukturyzację i karę zgodnie z art. 26 i 27 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z nałożeniem opłaty za nadwyżkę zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 967/2006 (5), czy też taka kumulacja sankcji narusza zasady „ne bis in idem”, proporcjonalności i „niedyskryminacji”?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiające środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 i (WE) nr 314/2002 (Dz.U. L 89, s. 11).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiające tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 58, s. 42).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie (Dz.U. L 176, s. 32).

         (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 58, s. 1).

         (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru (Dz.U. L 176, s. 22).


title: Sprawa C-549/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di Secondo Grado di Bolzano (Wochy) w dniu 31 października 2016 r. – Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale Ufficio controlli di Bolzano/Palais Kaiserkron Srl

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di Secondo Grado di Bolzano (Wochy) w dniu 31 października 2016 r. – Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale Ufficio controlli di Bolzano/Palais Kaiserkron Srl
   (Sprawa C-549/16)
   (2017/C 030/23)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria di Secondo Grado di Bolzano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Direzione provinciale Ufficio controlli di Bolzano

      Strona pozwana: Palais Kaiserkron Srl

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 401 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że podatek od wartości dodanej i opłata skarbowa (od umów najmu towarów wykorzystywanych w działalności gospodarczej, o których mowa w art. 40 i art. 5 ust. 1 lit. a) bis taryfikatora, część pierwsza, dekretu Prezydenta Republiki nr 131 z dnia 26 kwietnia 1986 r.), mogą być pobierane w sposób kumulatywny, czy też ta druga należność ma charakter podatku obrotowego?

      (1)  Dz.U L 347, s. 1.


title: Sprawa C-582/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-437/11 Golden Balls Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 listopada 2013 r. przez Intra-Presse

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-437/11 Golden Balls Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 listopada 2013 r. przez Intra-Presse
   (Sprawa C-582/13 P)
   2014/C 24/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Intra-Presse (przedstawiciel: P. Péters, advocaat, adwokaci T. de Haan i M. Laborde)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Golden Balls Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 września 2013 r. w sprawie T-437/11;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej celem wydania orzeczenia w przedmiocie skargi wniesionej przez Intra-Presse na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (1)

               —

               pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach do wydania wyroku co do istoty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z uwagi na poniższe względy.
   Po pierwsze, Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w ramach zdefiniowania właściwego kręgu odbiorców i oceny stopnia konceptualnego podobieństwa między znakami dodał wymóg „intelektualnego procesu tłumaczenia”, „rozpoczęcia od tłumaczenia” czy „wcześniejszego tłumaczenia”. Po drugie, Sąd naruszył art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ nie dokonał całościowej oceny, a także nie rozpatrzył znaczenia renomy należącego do wnoszącej odwołanie wcześniejszego znaku towarowego i nie zbadał ewentualnego istnienia związku między omawianymi znakami.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-645/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2015 r. – Bund Naturschutz in Bayern e.V., Harald Wilde/Freistaat Bayern

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2015 r. – Bund Naturschutz in Bayern e.V., Harald Wilde/Freistaat Bayern
   (Sprawa C-645/15)
   (2016/C 090/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bund Naturschutz in Bayern e.V., Harald Wilde

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pkt 7 lit. c) załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (1) (zwanej dalej „dyrektywą OOŚ”) należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie to obejmuje również poszerzenie istniejącej drogi o czterech pasach lub większej liczbie pasów?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy pkt 7 lit. c) załącznika I do dyrektywy OOŚ stanowi lex specialis w stosunku do pkt 7 lit. b) załącznika I do dyrektywy OOŚ i w związku z tym jest stosowany w pierwszej kolejności?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie:
               Czy pojęcie „droga szybkiego ruchu” w pkt 7 lit. b) załącznika I do dyrektywy OOŚ zakłada, że istotny odcinek drogi jest główną drogą ruchu międzynarodowego w rozumieniu Umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze, drugie i trzecie:
               Czy pojęcie „budowa” w pkt 7 lit. b) załącznika I do dyrektywy OOŚ znajduje zastosowanie do poszerzenia drogi, podczas którego nie dokonuje się istotnej zmiany istniejącej trasy drogi?

               5)

               W razie udzielenia na pytanie czwarte odpowiedzi twierdzącej:
               Czy pojęcie „budowa” w pkt 7 lit. b) załącznika I do dyrektywy OOŚ zakłada minimalną długość danego odcinka drogi? Czy w wypadku odpowiedzi twierdzącej ma to oznaczać nieprzerwany odcinek drogi? Czy w wypadku odpowiedzi twierdzącej minimalna długość wynosi więcej niż nieprzerwany odcinek wynoszący 2,6 kilometrów bądź – jeżeli należy sumować długość kilku odcinków dróg nie stanowiących jednej nieprzerwanej całości – więcej niż 4,4 kilometrów łącznie?

               6)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie piąte:
               Czy pkt 7 lit. b) alternatywa druga załącznika I do dyrektywy OOŚ (budowa dróg szybkiego ruchu) znajduje zastosowanie do budowy dróg na terenach zabudowanych w rozumieniu Umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego?

      (1)  Dz.U. L 26, s. 1.