title: Sprawa T-104/18: Wyrok Sądu z dnia 20 maja 2019 r. — Fundación Tecnalia Research & Innovation/REA (Klauzula arbitrażowa — Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 — 2013) — Opracowanie systemu kontroli procesu i jakości w sektorze produkcji przemysłowej żywności — Projekt Food-Watch — Pokrywanie się projektu z innym projektem finansowanym na podstawie tego samego programu — Obowiązki informacyjne ciążące na beneficjentach — Decyzja o zażądaniu zwrotu wkładu finansowego wypłaconego w wykonaniu umowy o udzielenie dotacji)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/38

      Wyrok Sądu z dnia 20 maja 2019 r. — Fundación Tecnalia Research & Innovation/REA
      (Sprawa T-104/18) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 - 2013) - Opracowanie systemu kontroli procesu i jakości w sektorze produkcji przemysłowej żywności - Projekt Food-Watch - Pokrywanie się projektu z innym projektem finansowanym na podstawie tego samego programu - Obowiązki informacyjne ciążące na beneficjentach - Decyzja o zażądaniu zwrotu wkładu finansowego wypłaconego w wykonaniu umowy o udzielenie dotacji)
      (2019/C 230/47)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Fundación Tecnalia Research & Innovation (San Sebastián, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. Palacios Pesquera i M. Rius Coma)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Rivasa Andrésa)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 272 TFUE mające zasadniczo na celu stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu dotacji udzielonej na projekt FP7-SME 2013 605879 (Food-Watch).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Fundación Tecnalia Research & Innovation zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-269/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Inditex/EUIPO — Ffauf Italia (ZARA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ZARA — Wcześniejsze krajowe, słowny i graficzny, znaki towarowe LE DELIZIE ZARA i ZARA — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/40

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Inditex/EUIPO — Ffauf Italia (ZARA)
      (Sprawa T-269/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ZARA - Wcześniejsze krajowe, słowny i graficzny, znaki towarowe LE DELIZIE ZARA i ZARA - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 230/50)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) (Arteixo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ffauf Italia SpA (Riese Pio X, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Creta, A. Lanzarini, B. Costa, A. Sponzilli i M. Lazzarotto)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lutego 2018 r. (sprawy połączone R 359/2015-5 i R 409/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ffauf Italia a Inditex.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 lutego 2018 r. (sprawy połączone R 359/2015-5 i R 409/2015-5) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Ffauf Italia SA a Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) w zakresie, w jakim dotyczy ona „owoców i warzyw konserwowanych, mrożonych, suszonych i gotowanych; galaretek, dżemów, sosów owocowych; produktów nabiałowych; olei jadalnych i tłuszczy” należących do klasy 29 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, a także „ryżu, tapioki, sago; mąki i preparatów zbożowych, chleba, wyrobów cukierniczych i ciastkarskich; drożdży, środków do przyspieszania pieczenia; soli, musztardy; octu winnego, sosów (przypraw); przypraw; przekąsek na bazie ryżu” należących do klasy 30, „świeżych warzyw” należących do klasy 31, „soków owocowych” należących do klasy 32, „usług handlu detalicznego i hurtowego w sklepach i za pośrednictwem światowych sieci informatycznych, katalogów, poczty, telefonu, radia i telewizji i innych środków elektronicznych w zakresie sprzedaży warzyw konserwowanych, mrożonek, suszonych i gotowanych, olei jadalnych, ryżu, mąki i produktów zbożowych, chleba, octu, sosów (przypraw)” należących do klasy 35 i „usług restauracyjnych (posiłków), restauracji samoobsługowych, kafeterii” należących do klasy 43.

                  2)

                  EUIPO i Ffauf Italia pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Industria de Diseño Textil (Inditex) w postępowaniu przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-325/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — VI.TO./EUIPO — Bottega (kształt różowej butelki) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Trójwymiarowy unijny znak towarowy — Kształt różowej butelki — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) — (iii) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) — (iii) rozporządzenia 2017/1001)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/42

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — VI.TO./EUIPO — Bottega (kształt różowej butelki)
      (Sprawa T-325/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy unijny znak towarowy - Kształt różowej butelki - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) - (iii) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) - (iii) rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 230/52)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl (Trebaseleghe, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Giove)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Scardocchia i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sandro Bottega (Colle Umberto, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Galli)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. (sprawa R 1037/2017-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między VI.TO. a S. Bottegą.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Spółka Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-354/18: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — KID-Systeme/EUIPO — Sky (SKYFi) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SKYFi — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SKY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Identyczność towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001 — Zawieszenie postępowania administracyjnego — Reguła 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] — Nadużycie władzy — Prawo do rzetelnego procesu — Artykuł 47 Karty praw podstawowych — Postępowanie ustne przed izbą odwoławczą — Artykuł 96 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/43

      Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — KID-Systeme/EUIPO — Sky (SKYFi)
      (Sprawa T-354/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SKYFi - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SKY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Identyczność towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001 - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Reguła 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Nadużycie władzy - Prawo do rzetelnego procesu - Artykuł 47 Karty praw podstawowych - Postępowanie ustne przed izbą odwoławczą - Artykuł 96 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 230/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KID-Systeme GmbH (Buxtehude, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze, G. Würtenberger i T. Wittmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sky Ltd, dawniej Sky plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Saliger, solicitor, i P. Roberts, QC)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 marca 2018 r. (sprawa R 106/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sky a KID-Systeme.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  KID-Systeme GmbH pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-465/18: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Eurolamp/EUIPO (EUROLAMP pioneers in new technology) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego EUROLAMP pioneers in new technology — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/44

      Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Eurolamp/EUIPO (EUROLAMP pioneers in new technology)
      (Sprawa T-465/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego EUROLAMP pioneers in new technology - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 230/54)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Eurolamp AVEE Eisagogis kai Emporias Lamptiron (Thessalonique, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Argyriadis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: K. Markakis, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 maja 2018 (sprawa R 1358/2017-1), dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego EUROLAMP pioneers in new technology jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Spółka Eurolamp AVEE Eisagogis kai Emporias Lamptiron zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa T-466/18: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Eurolamp/EUIPO (EUROLAMP pioneers in new technology) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EUROLAMP pioneers in new technology — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/44

      Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Eurolamp/EUIPO (EUROLAMP pioneers in new technology)
      (Sprawa T-466/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EUROLAMP pioneers in new technology - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 230/55)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Eurolamp AVEE Eisagogis kai Emporias Lamptiron (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Argyriadis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: K. Markakis, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 maja 2018 r. (sprawa R 1359/2017-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego EUROLAMP pioneers in new technology jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Eurolamp AVEE Eisagogis kai Emporias Lamptiron zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa T-469/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Battelle Memorial Institute/EUIPO (HEATCOAT) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego HEATCOAT — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/45

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Battelle Memorial Institute/EUIPO (HEATCOAT)
      (Sprawa T-469/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego HEATCOAT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji)
      (2019/C 230/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Battelle Memorial Institute (Columbus, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: B. Brandreth, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Sipos i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 maja 2018 r. (sprawa R 36/2018-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego HEATCOAT jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Battelle Memorial Institute zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa T-629/18: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — mobile.de/EUIPO (Przedstawienie samochodu w dymku tekstowym) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego samochód w dymku tekstowym — Dopuszczalność odwołania do izby odwoławczej — Artykuł 49 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Ograniczenie wykazu towarów lub usług oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym — Artykuł 27 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Obowiązek podjęcia decyzji w sprawie wniosku o ograniczenie)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/46

      Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — mobile.de/EUIPO (Przedstawienie samochodu w dymku tekstowym)
      (Sprawa T-629/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego samochód w dymku tekstowym - Dopuszczalność odwołania do izby odwoławczej - Artykuł 49 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Ograniczenie wykazu towarów lub usług oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym - Artykuł 27 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Obowiązek podjęcia decyzji w sprawie wniosku o ograniczenie)
      (2019/C 230/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: mobile.de GmbH (Dreilinden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Lührig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 sierpnia 2018 r. (sprawa R 2653/2017-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego samochód w dymku tekstowym jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (sprawa R 2653/2017-4).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa T-237/18: Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2019 r. — Martini-Sportswear/EUIPO — Olympique de Marseille (M) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy M — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/46

      Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2019 r. — Martini-Sportswear/EUIPO — Olympique de Marseille (M)
      (Sprawa T-237/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy M - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 230/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Martini-Sportswear GmbH (Annaberg, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Lang)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Olympique de Marseille SASP (Marsylia, Francja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2018 r. (sprawa R 1755/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Olympique de Marseille a Martini-Sportswear.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Martini-Sportswear GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa T-281/18: Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — ABLV Bank AS/EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności — Unia gospodarcza i walutowa — Unia bankowa — Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (JMRiUL) — Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku podmiotu znajdującego się na progu upadłości lub zagrożonego upadłością — Spółka dominująca i spółka zależna — Stwierdzenie przez EBC sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia nią — Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 — Akty przygotowawcze — Akty niepodlegające zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/47

      Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — ABLV Bank AS/EBC
      (Sprawa T-281/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (JMRiUL) - Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku podmiotu znajdującego się na progu upadłości lub zagrożonego upadłością - Spółka dominująca i spółka zależna - Stwierdzenie przez EBC sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia nią - Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 - Akty przygotowawcze - Akty niepodlegające zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2019/C 230/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ABLV Bank AS (Ryga, Łotwa) (przedstawiciele: O. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern, adwokaci)

         Strona przeciwna: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: G. Marafioti i E. Koupepidou, pełnomocnicy, wspierani przez J. Rodrígueza Cárcama, adwokata)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 23 lutego 2018 r., w których stwierdził on, że skarżący i jego spółka zależna ABLV Bank Luxembourg SA znajdują się na progu upadłości lub są nią zagrożone w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  ABLV Bank AS zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami Europejskiego Banku Centralnego (EBC).

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa T-283/18: Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Bernis i in./EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności — Unia gospodarcza i walutowa — Unia bankowa — Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (JMRiUL) — Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku podmiotu znajdującego się na progu upadłości lub zagrożonego upadłością — Spółka dominująca i spółka zależna — Stwierdzenie przez EBC sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia nią — Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 — Akty przygotowawcze — Akty niepodlegające zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/48

      Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Bernis i in./EBC
      (Sprawa T-283/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (JMRiUL) - Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku podmiotu znajdującego się na progu upadłości lub zagrożonego upadłością - Spółka dominująca i spółka zależna - Stwierdzenie przez EBC sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia nią - Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 - Akty przygotowawcze - Akty niepodlegające zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2019/C 230/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ernests Bernis (Jurmala, Łotwa), Oļegs Fiļs (Jurmala), OF Holding SIA (Ryga, Łotwa), Cassandra Holding Company SIA (Jurmala) (przedstawiciele: O. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern, adwokaci)

         Strona przeciwna: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: G. Marafioti i E. Koupepidou, pełnomocnicy, wspierani przez J. Rodrígueza Cárcama, adwokata)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 23 lutego 2018 r., w których stwierdził on, że skarżący i jego spółka zależna ABLV Bank Luxembourg SA znajdują się na progu upadłości lub są nią zagrożeni w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Ernests Bernis, Oļegs Fiļs, OF Holding SIA et Cassandra Holding Company SIA zostają obciążeni własnymi kosztami oraz kosztami Europejskiego Banku Centralnego (EBC).

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa T-330/18: Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Carvalho i in./Parlament i Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Środowisko naturalne — Emisje gazów cieplarnianych — Pakiet klimatyczno-energetyczny 2030 — Dyrektywa (UE) 2018/410 — Rozporządzenie (UE) 2018/842 — Rozporządzenie (UE) 2018/841 — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/49

      Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Carvalho i in./Parlament i Rada
      (Sprawa T-330/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Środowisko naturalne - Emisje gazów cieplarnianych - Pakiet klimatyczno-energetyczny 2030 - Dyrektywa (UE) 2018/410 - Rozporządzenie (UE) 2018/842 - Rozporządzenie (UE) 2018/841 - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2019/C 230/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Armando Carvalho (Santa Comba Dão, Portugalia) i pozostali skarżący, których nazwiska są zawarte w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: profesor G. Winter, adwokat R. Verheyen i H. Leith, barrister)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Darie i A. Tamás, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i M. Simm, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 2015/1814 (Dz.U. 2018, L 76, s. 3), w szczególności jej art. 1, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. 2018, L 156, s. 26), w szczególności jego art. 4 ust. 2 i załącznika I do tego rozporządzenia, oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (Dz.U. 2018, L 156, s. 1), w szczególności jej art. 4, a po drugie, oparte na art. 268 i 340 TFUE żądanie nakazania naprawienia szkody, jaką mieli ponieść skarżący.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Climate Action Network Europe, WeMove Europe SCE mbH, Arbeitsgemeinschaft Bäuerliche Landwirtschaft i Komisję Europejską zostaje umorzone.

                  3)

                  Armando Carvalho i pozostali skarżący, których nazwiska są zawarte w załączniku do postanowienia, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

                  4)

                  Climate Action Network Europe, WeMove Europe, Arbeitsgemeinschaft Bäuerliche Landwirtschaft i Komisja pokrywają swoje własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa T-396/18: Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — ITSA/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zbliżanie ustawodawstw — Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych i wyrobów powiązanych — Rozporządzenie delegowane i akty wykonawcze — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/50

      Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — ITSA/Komisja
      (Sprawa T-396/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zbliżanie ustawodawstw - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych i wyrobów powiązanych - Rozporządzenie delegowane i akty wykonawcze - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2019/C 230/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) (Sunbury-on-Thames, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: F. Scanvic, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Rubene i C. Valero, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga oparta na art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/573 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie głównych elementów umów w sprawie przechowywania danych zawieranych w ramach systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych (Dz.U. 2018, L 96, s. 1), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/574 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących ustanowienia i funkcjonowania systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych (Dz.U. 2018, L 96, s. 1) oraz decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/576 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących zabezpieczeń umieszczanych na wyrobach tytoniowych (Dz.U. 2018, L 96, s. 57).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Nie ma konieczności orzekania w przedmiocie wniosku interwencyjnego Komisji Unii Europejskiej.

                  3)

                  International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Rada ponosi koszty własne związane z wnioskiem interwencyjnym.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa T-422/18: Postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — RATP/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania wszczętego przez Komisję przeciwko państwu członkowskiemu — Dokumenty pochodzące od strony skarżącej — Wniosek osoby trzeciej o udzielenie dostępu — Pierwotna decyzja o udzieleniu częściowego dostępu — Bezprzedmiotowość — Niedopuszczalność)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/50

      Postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — RATP/Komisja
      (Sprawa T-422/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania wszczętego przez Komisję przeciwko państwu członkowskiemu - Dokumenty pochodzące od strony skarżącej - Wniosek osoby trzeciej o udzielenie dostępu - Pierwotna decyzja o udzieleniu częściowego dostępu - Bezprzedmiotowość - Niedopuszczalność)
      (2019/C 230/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Régie autonome des transports parisiens (RATP) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci E. Morgan de Rivery, P. Delelis i C. Lavin, następnie adwokaci P. Delelis i C. Lavin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Buchet, W. Mölls i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Mobilności i Transportu z dnia 5 marca 2018 r. w przedmiocie wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów pochodzących od RATP, jako że decyzja ta udziela częściowego dostępu do rzeczonych dokumentów.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Régie autonome des transports parisiens (RATP) zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprawa T-473/18: Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Getsmarter Online/EUIPO (getsmarter) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego getsmarter — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/51

      Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Getsmarter Online/EUIPO (getsmarter)
      (Sprawa T-473/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego getsmarter - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 230/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Getsmarter Online Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: I. Silcock, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Schneider, A. Folliard-Monguiral i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2018 r. (sprawa R 2632/2017-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego getsmarter jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Getsmarter Online Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa T-517/18: Postanowienie Sądu z dnia 10 maja 2019 r. — Zott/EUIPO — TSC Food Products (Prostokątne ciastko gotowe do zjedzenia) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Wzór wspólnotowy przedstawiający prostokątne ciastko gotowe do zjedzenia — Wcześniejsze wzory wspólnotowe — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Brak innego całościowego wrażenia — Stopień swobody twórcy — Poinformowany użytkownik — Artykuł 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 lit. b) i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/52

      Postanowienie Sądu z dnia 10 maja 2019 r. — Zott/EUIPO — TSC Food Products (Prostokątne ciastko gotowe do zjedzenia)
      (Sprawa T-517/18) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Wzór wspólnotowy przedstawiający prostokątne ciastko gotowe do zjedzenia - Wcześniejsze wzory wspólnotowe - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Brak innego całościowego wrażenia - Stopień swobody twórcy - Poinformowany użytkownik - Artykuł 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 lit. b) i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 230/65)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Zott SE & Co. KG (Mertingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Schalast, R. Lange i C. Böhler)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: TSC Food Products GmbH (Wels, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Gaderer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 czerwca 2018 r. (sprawa R 1341/2017-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy TSC Food Products a Zott.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Zott SE & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.


title: Sprawa T-806/17: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – BASF i REACH & colours / ECHA

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/37

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – BASF i REACH & colours / ECHA
   (Sprawa T-806/17)
   (2018/C 052/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BASF SE (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy) i REACH & colours Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (REACH & colours Kft.) (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci R. Cana, E. Mullier i H. Widemann i D. Abrahams, Barrister)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów DSH-30-3-D-0123-2017 z dnia 2 października 2017 r. dopuszczającej wspólne przedłożenie danych dla substancji 2,2’-[winylenobis [(3-sulfoniano-4,1-fenyleno)imino[6-(dietylamino)-1,3,5-triazin-4,2-diylo]imino]] bis(benzen-1,4-disulfonian) sześciosodowy (EC nr 255- 217-5);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania;

               —

               zastosowanie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Europejska Agencja Chemikaliów (zwana dalej „Agencją”) dopuściła się skutkującego nieważnością błędu dotyczącego okoliczności faktycznych, wykluczając istotne fakty z podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że całkowicie pomijając starania podejmowane przez strony przed 2017 r. i dokonując błędnych ustaleń faktycznych w zakresie danych identyfikujących pierwszą ze skarżących oraz daty złożenia odpowiedzi na wezwanie Agencji do przedłożenia dodatkowych informacji, Agencja oparła się na błędnych ustaleniach faktycznych, co pozostaje w sprzeczności z zasadą dobrej administracji, stanowiąc wadę zaskarżonej decyzji skutkującą jej nieważnością.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym Agencja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, ponieważ nie zbadała wszystkich istotnych faktów i okoliczności, stwierdziła, że rejestrujący włożył więcej starań niż strona skarżąca oraz nie uwzględniła art. 25 rozporządzenia REACH (1).

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że Agencja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ nie uwzględniła wszystkich istotnych faktów i okoliczności sytuacji, którą zaskarżona decyzja miała uregulować, stwierdziła, że rejestrujący włożył więcej starań niż strona skarżąca, nie uwzględniła szczególnych okoliczności zawisłego przed nią sporu oraz nie uwzględniła obaw strony skarżącej co do powielania przez rejestrującego badań na zwierzętach kręgowych z naruszeniem art. 25 rozporządzenia REACH.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Agencja naruszyła zasadę pewności prawa stawiając stronę skarżącą w niedopuszczalnej pozycji braku pewności co do możliwości wykorzystania przez rejestrującego jej danych oraz co do jakości i zgodności danych rejestrującego.

                           —

                           Strona skarżąca jest zdania, że przyjmując zaskarżoną decyzję Agencja naruszyła zasadę pewności prawa w zakresie w jakim nie ograniczyła ona możliwość wspólnego przedłożenia danych wyłącznie do strony skarżącej, mimo że rejestrujący przystępował do wspólnego przedkładania danych z opcją całkowitej rezygnacji oraz w zakresie w jakim Agencja nie odniosła się do kwestii dotyczących dossier technicznego z opcją całkowitej rezygnacji (jakość i powielanie badań na zwierzętach kręgowych). Strona skarżąca znajduje się w związku z tym w sytuacji braku pewności prawa co do sposobu ochrony jej uprawnień, ponieważ zakres uprawnień udzielonych rejestrującemu pozostaje niejasny.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym Agencja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, nie wyjaśniając dlaczego nie uznała za istotną korespondencji sprzed 2017 r.

                           —

                           Agencja przyjęła zaskarżoną decyzję wyłącznie w oparciu o część negocjacji między stronami, ograniczając w sposób arbitralny przegląd dokumentacji do jej części dotyczącej wymiany korespondencji pochodzącej sprzed stycznia 2017 r. Strona skarżąca przedłożyła całość korespondencji dotyczącej meritum, która odbyła się między nią a rejestrującym, podkreślając powody, dla których korespondencja ta jest istotna. Mimo złożonych przez stronę skarżącą wyjaśnień dotyczących znaczenia korespondencji Agencja nie przedstawiła żadnego uzasadnienia dlaczego nie uwzględniła, a w rzeczywistości kompletnie zignorowała wymianę wiadomości pomiędzy stroną skarżącą i SSS pochodząca sprzed stycznia 2017 r.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).


title: Sprawa C-675/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 listopada 2017 r. – Ministero della Salute / Hannes Preindl

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 listopada 2017 r. – Ministero della Salute / Hannes Preindl
   (Sprawa C-675/17)
   (2018/C 052/33)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Ministero della Salute

      Druga strona postępowania: Hannes Preindl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 21, 22 i 24 dyrektywy [2005/36/WE] (1) zobowiązują państwo członkowskie, w którym istnieje obowiązek wykształcenia w pełnym wymiarze godzin oraz związany z nim zakaz równoczesnej immatrykulacji na dwóch kierunkach studiów, do automatycznego uznawania tytułów, które natomiast zostały uzyskane w państwie członkowskim pochodzenia równocześnie lub w okresach częściowo pokrywających się?

               2)

               Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej art. 22 lit. a) i art. 21 dyrektywy można interpretować w ten sposób, że organ państwa członkowskiego, do którego wniesiono o uznanie kwalifikacji, jest w każdym razie uprawniony do zbadania warunku, że łączny czas trwania, poziom i jakość takiego kształcenia nie są niższe niż w przypadku ciągłego kształcenia w pełnym wymiarze godzin?

      (1)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22).


title: Sprawa C-508/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2017 r. w sprawie T-508/17, CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH / Komisja Europejska, wniesione w dniu 19 sierpnia 2017 r. przez CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2017 r. w sprawie T-508/17, CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH / Komisja Europejska, wniesione w dniu 19 sierpnia 2017 r. przez CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH
   (Sprawa C-508/17 P)
   (2018/C 123/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH (przedstawiciel: adwokat A Schuster)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 8 lutego 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziesiąta izba) oddalił odwołanie i obciążył wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami.


title: Sprawa C-16/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 9 stycznia 2018 r. – Michael Dobersberger

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 9 stycznia 2018 r. – Michael Dobersberger
   (Sprawa C-16/18)
   (2018/C 123/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Michael Dobersberger

      Uczestnik: Magistrat der Stadt Wien

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zakres zastosowania dyrektywy 96/71/WE (1) z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (dalej zwanej także w skrócie „dyrektywą”), w szczególności jej art. 1 ust. 3 lit. a), obejmuje także świadczenie usług polegających na zapewnianiu pasażerom posiłków i napojów, usług serwisu w wagonach czy usług sprzątania przez pracowników usługodawcy z siedzibą w państwie, z którego pracownik jest delegowany (na Węgrzech), celem wykonania umowy z przedsiębiorstwem transportu kolejowego z siedzibą w państwie, do którego pracownik jest delegowany (Austria), jeśli te usługi są świadczone w pociągach międzynarodowych, które przejeżdżają także przez terytorium państwa, do którego pracownik jest delegowany?

               2)

               Czy art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy obejmuje także przypadek, kiedy usługodawca z siedzibą w państwie, z którego pracownik jest delegowany świadczy usługi określone w pytaniu pierwszym nie w wykonaniu umowy z przedsiębiorstwem transportu kolejowego z siedzibą w państwie, do którego pracownik jest delegowany, na rzecz którego to przedsiębiorstwa transportu kolejowego ostatecznie usługi są świadczone (odbiorca usług), lecz w wykonaniu umowy z innym przedsiębiorstwem z siedzibą w państwie, do którego pracownik jest delegowany, które z kolei związane jest stosunkiem umownym (łańcuch podwykonawców) z przedsiębiorstwem transportu kolejowego?

               3)

               Czy art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy obejmuje także przypadek, kiedy usługodawca z siedzibą w państwie, z którego pracownik jest delegowany, nie przydziela do świadczenia usług określonych w pytaniu pierwszym własnych pracowników, lecz pracowników innego przedsiębiorstwa, którzy zostali mu postawieni do dyspozycji jeszcze w państwie, z którego nastąpiło delegowanie za granicę?

               4)

               Niezależnie od odpowiedzi na pytania od pierwszego do trzeciego: czy są niezgodne z prawem Unii, w szczególności z zasadą swobody przepływu usług (art. 56 i 57 TFUE) takie przepisy krajowe, które przewidują, iż przedsiębiorstwa, które delegują pracowników na terytorium innego państwa członkowskiego celem wykonywania usług mają obowiązek przestrzegania warunków zatrudnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy oraz przestrzegania związanych z tym obowiązków (jak na przykład obowiązku dokonania zgłoszenia transgranicznego delegowania pracowników organowi państwa, na którego terytorium pracownicy zostali delegowani, oraz obowiązku przechowywania dokumentów dotyczących wysokości wynagrodzenia oraz dotyczących zgłoszenia pracowników do ubezpieczenia społecznego) również i w takich wypadkach, gdy (po pierwsze) delegowani transgranicznie pracownicy należą do jeżdżącego w pociągach personelu przedsiębiorstwa transportu kolejowego oferującego połączenia międzynarodowe lub do personelu przedsiębiorstwa, które oferuje usługi typowe dla przedsiębiorstwa transportu kolejowego (zapewnienie pasażerom posiłków i napojów, usługi serwisu w wagonach) w pociągach tego ostatniego, kursujących przez granice państw członkowskich oraz gdy (po drugie) podstawą do delegowania albo w ogóle nie jest umowa o świadczenie usług, albo co najmniej nie jest nią taka umowa o świadczenie usług, która została zawarta pomiędzy delegującym przedsiębiorstwem oraz działającym w innym państwie członkowskim odbiorcą usług, gdyż obowiązek świadczenia usług przedsiębiorstwa delegującego w stosunku do działającego w innym państwie członkowskim odbiorcy usług wynika z podwykonawstwa (łańcucha podwykonawców) i gdy (po trzecie) delegowanych pracowników nie łączy stosunek pracy z przedsiębiorstwem delegującym, lecz z innym przedsiębiorstwem, które stawia do dyspozycji własnych pracowników przedsiębiorstwu delegującemu jeszcze w państwie członkowskim siedziby tego przedsiębiorstwa delegującego?

      (1)  Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, Dz.U. 1997, L 18, s. 1.


title: Sprawa C-590/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2008/118/WE — Artykuł 7 — Ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego — Zaopatrzenie w produkty ropopochodne bez opodatkowania podatkiem akcyzowym — Stacje paliw na granicach Republiki Greckiej z państwami trzecimi — Wymagalność podatku akcyzowego — Pojęcie „dopuszczenia do konsumpcji” wyrobów akcyzowych — Pojęcie „opuszczenia procedury zawieszenia poboru akcyzy”)

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/4

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka
   (Sprawa C-590/16) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2008/118/WE - Artykuł 7 - Ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego - Zaopatrzenie w produkty ropopochodne bez opodatkowania podatkiem akcyzowym - Stacje paliw na granicach Republiki Greckiej z państwami trzecimi - Wymagalność podatku akcyzowego - Pojęcie „dopuszczenia do konsumpcji” wyrobów akcyzowych - Pojęcie „opuszczenia procedury zawieszenia poboru akcyzy”))
   (2018/C 123/05)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: E.-M. Mamouna i M. Tassopoulou, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Republika Grecka, przyjmując i utrzymując w mocy przepisy pozwalające na sprzedaż zwolnionych z podatku produktów ropopochodnych przez stacje paliw należące do Katastimata Aforologiton Eidon AE na przejściach granicznych w Kipoi Evrou (Grecja), w Kakavia (Grecja) i w Evzonoi (Grecja), z których wszystkie znajdują się w regionach przylegających do granic państw trzecich, a mianowicie, odpowiednio, Republiki Turcji, Republiki Albanii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa T-711/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2018 r. – Arcofin e.a. / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Wdrożona przez Belgię pomoc dla spółdzielni finansowych grupy ARCO — Program gwarancji chroniący udziały indywidualnych członków tych spółdzielni — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Selektywna korzyść — Środek, który może zakłócić konkurencję lub grozić zakłóceniem konkurencji i wpłynąć na handel między państwami członkowskimi — Środek przeznaczony na zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego — Uzasadnione oczekiwania — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/20

         Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2018 r. – Arcofin e.a. / Komisja
   (Sprawa T-711/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Wdrożona przez Belgię pomoc dla spółdzielni finansowych grupy ARCO - Program gwarancji chroniący udziały indywidualnych członków tych spółdzielni - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Selektywna korzyść - Środek, który może zakłócić konkurencję lub grozić zakłóceniem konkurencji i wpłynąć na handel między państwami członkowskimi - Środek przeznaczony na zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego - Uzasadnione oczekiwania - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna))
   (2018/C 123/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Arcofin SCRL (Bruksela, Belgia), Arcopar SCRL (Bruksela), Arcoplus (Bruksela) (przedstawiciele: R. Martens, A. Verlinden i C. Maczkovics, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2014/686/UE z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33927 (12/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Belgię – Program gwarancji chroniący udziały indywidualnych członków spółdzielni finansowych (Dz.U. 2014, L 284, s. 53).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako prawnie oczywiście bezzasadna.

               2)

               Arcofin SCRL, Arcopar SCRL i Arcoplus pokrywają koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


201806150361954842018/C 231/142252018CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180328111222Sprawa C-225/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 28 marca 2018 r.– Grupa Lotos S.A.
 ---documentbreak--- C2312018PL1120120180328PL0014112122Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 28 marca 2018 r.– Grupa Lotos S.A.
   (Sprawa C-225/18)2018/C 231/14Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Grupa Lotos S.A.

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (
         1
      ) oraz zasady neutralności i proporcjonalności nie sprzeciwiają się regulacji takiej jak zawarta w art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z późno zm.; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 z późno zm.), zgodnie z którą obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych gastronomicznych, z wyjątkiem nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób, również w sytuacji, gdy unormowania te zostały wprowadzone do ustawy na podstawie art. 17(6) Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (
         2
      )?
   (
         1
      )	Dz.U. L 347, s. 1

   (
         2
      )	Dz.U. L 145, s. 1


201806150421954802018/C 231/162282018CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180403131421Sprawa C-228/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Gazdasági Versenyhivatal/Budapest Bank i in.
 ---documentbreak--- C2312018PL1310120180403PL0016131142Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Gazdasági Versenyhivatal/Budapest Bank i in.
   (Sprawa C-228/18)2018/C 231/16Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana i strona wnosząca skargę kasacyjną: Gazdasági Versenyhivatal

      Strony skarżące i drugie strony postępowania kasacyjnego: Budapest Bank Nyrt., ING Bank NV, succursale hongroise, OTP Bank Nyrt., Kereskedelmi és Hitelbank Zrt., Magyar Külkereskedelmi Bank Zrt., ERSTE Bank Hungary Nyrt., Visa Europe Ltd., MasterCard Europe SA

      Pytania prejudycjalne

            1.

            Czy art. 81 ust. 1 WE [obecnie art. 101 ust. 1 TFUE] można interpretować w ten sposób, że jedno i to samo zachowanie może stanowić jego naruszenie zarówno ze względu na to, że zarówno jego cel, jak i skutek są sprzeczne z zasadami konkurencji, przy czym obie te okoliczności są traktowane jako niezależne podstawy prawne?

            2.

            Czy art. 81 ust. 1 WE [obecnie art. 101 ust. 1 TFUE] można interpretować w ten sposób, że ograniczenie konkurencji ze względu na cel stanowi będące przedmiotem sporu porozumienie zawarte pomiędzy węgierskimi bankami i ustanawiające w odniesieniu do dwóch organizacji płatniczych, MasterCard i Visa, jednolitą stawkę opłaty interchange, którą należy uiszczać za korzystanie z kart tych organizacji bankom je wydającym?

            3.

            Czy art. 81 ust. 1 WE [obecnie art. 101 ust. 1 TFUE] można interpretować w ten sposób, że za strony umowy międzybankowej uznaje się również organizacje płatnicze, które nie brały bezpośrednio udziału w formułowaniu treści porozumienia, ale umożliwiły jego przyjęcie, zaakceptowały je i stosowały lub też dostosowały swoje zachowanie do zachowania banków, które zawarły porozumienie?

            4.

            Czy art. 81 ust. 1 WE [obecnie art. 101 ust. 1 TFUE] można interpretować w ten sposób, że, biorąc pod uwagę przedmiot sporu, do tego, aby stwierdzić, iż doszło do naruszenia prawa konkurencji, nie jest konieczne wprowadzenie rozróżnienia co do tego, czy chodzi o uczestnictwo w porozumieniu, czy też o dostosowanie do zachowania banków biorących udział w porozumieniu?


201806150311954892018/C 231/053762016CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL201805036611Sprawa C-376/16 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 maja 2018 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE [Odwołanie — Zamówienia publiczne na usługi — Świadczenie usług zewnętrznych na potrzeby zarządzania programami i projektami oraz na potrzeby doradztwa technicznego w dziedzinie technologii informatycznych — Procedura kaskadowa — Artykuł 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej — Artykuł 76 i art. 84 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem — Zakaz orzekania ultra petita — Ważenie podkryteriów w ramach kryteriów udzielenia zamówienia — Oczywiste błędy w ocenie — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 – Artykuł 100 ust. 2 — Decyzja o odrzuceniu oferty — Brak uzasadnienia — Utrata szansy — Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej — Żądanie odszkodowania]
 ---documentbreak--- C2312018PL610120180503PL00056161Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 maja 2018 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE
   (Sprawa C-376/16 P) (
         1
      )
   „[Odwołanie — Zamówienia publiczne na usługi — Świadczenie usług zewnętrznych na potrzeby zarządzania programami i projektami oraz na potrzeby doradztwa technicznego w dziedzinie technologii informatycznych — Procedura kaskadowa — Artykuł 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej — Artykuł 76 i art. 84 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem — Zakaz orzekania ultra petita — Ważenie podkryteriów w ramach kryteriów udzielenia zamówienia — Oczywiste błędy w ocenie — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 – Artykuł 100 ust. 2 — Decyzja o odrzuceniu oferty — Brak uzasadnienia — Utrata szansy — Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej — Żądanie odszkodowania]”2018/C 231/05Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: N. Bambara, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów P. Wytincka i B. Hoorelbeke’a)

      Druga strona postępowania: European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: M. Sfyri, C.N. Dede i V. Alevizopoulou, dikigoroi)

      Sentencja

            1)

            Punkty 2–5 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 kwietnia 2016 r., European Dynamics Luxembourg i in./EUIPO (T-556/11, EU:T:2016:248) zostają uchylone.

            2)

            W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

            3)

            Żądanie odszkodowania wniesione przez European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE w sprawie T-556/11 zostaje oddalone.

            4)

            Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywają własne koszty poniesione zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i w postępowaniu w pierwszej instancji.

      (
         1
      )	Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


201806150701955312018/C 231/392432018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180420313111Sprawa T-243/18: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2018 r. – VW/Komisja
 ---documentbreak--- C2312018PL3110120180420PL0039311311Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2018 r. – VW/Komisja
   (Sprawa T-243/18)2018/C 231/39Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: VW (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 26 czerwca 2017 r.;

            —

            w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji oddalającej zażalenie z dnia 19 stycznia 2018 r.;

            —

            obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, podniesiony tytułem głównym, dotyczący niezgodności z prawem art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, ponieważ narusza on zasadę równego traktowania, o której mowa w art. 20 karty praw podstawowych i w art. 52 tej karty.

            2.

            Zarzut drugi, podniesiony alternatywnie w przypadku, gdyby strona skarżąca nie mogła skorzystać z art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, dotyczący naruszenia prawa przez pozwaną instytucję w zakresie wykładni art. 27 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, a w dalszej kolejności, przy założeniu, że nie doszło do naruszenia prawa, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania, w tym w szczególności art. 20 karty praw podstawowych i naruszenia zasady proporcjonalności zapisanej w art. 52 karty.


201806150671955252018/C 231/452632018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180426353622Sprawa T-263/18: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2018 r. – Meblo Trade / EUIPO – Meblo Int (MEBLO)
 ---documentbreak--- C2312018PL3520120180426PL0045352362Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2018 r. – Meblo Trade / EUIPO – Meblo Int (MEBLO)
   (Sprawa T-263/18)2018/C 231/45Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Meblo Trade d.o.o. (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat A. Ivanova)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Meblo Int, proizvodnja izdelkov za spanje d.o.o. (Nova Gorica, Słowenia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Meblo Int

      Sporny znak towarowy: Graficzny czarno-biały unijny znak towarowy MEBLO –unijny znak towarowy nr 3 431 731

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie R 883/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2017/1001.


201808030592050772018/C 294/713932018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180628575821Sprawa T-393/18: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2018 r. – Mellifera/Komisja
 ---documentbreak--- C2942018PL5710120180628PL0071571582Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2018 r. – Mellifera/Komisja
   (Sprawa T-393/18)2018/C 294/71Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Mellifera e.V., Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung (Rosenfeld, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt A. Willand)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję decyzji Ares (2018) 2087165 z dnia 19 kwietnia 2018 r., którą skarżący otrzymał w dniu 19 kwietnia 2018 r.;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut.
   Naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (
         1
      ) oraz Konwencji z Arhus (
         2
      )

            —

            Strona skarżąca podnosi, że odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej Glyphosat stanowi akt administracyjny, który może zostać poddany kontroli w postępowaniu na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006.

            —

            Ponadto podnosi się w szczególności, że odnowienie zatwierdzenia stanowi „indywidualnie adresowany akt [orzeczenie w konkretnej sprawie]”, ponieważ w ramach postępowania w sprawie zatwierdzenia wydaje się decyzję względem wnioskodawcy.

            —

            Dalej podnosi się, że zatwierdzenie substancji czynnej Glyphosat zgodnie z obowiązującymi przepisami mogło zostać wydane wyłącznie przy odpowiednich ograniczeniach i w warunkach ochrony bioróżnorodności.

            —

            Strona skarżąca kwestionuje wreszcie uchybienie proceduralne w przedmiocie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej Glyphosat.

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).
   (
         2
      )	Konwencja Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ) o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska.


201808030372050302018/C 294/363732018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180607272711Sprawa C-373/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel (Portugalia) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Prosa – Produtos e Serviços Agrícolas / Autoridade Tributária e Aduaneira
 ---documentbreak--- C2942018PL2710120180607PL0036271271Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel (Portugalia) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Prosa – Produtos e Serviços Agrícolas / Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-373/18)2018/C 294/36Język postępowania: portugalski
      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Prosa – Produtos e Serviços Agrícolas

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Pytania prejudycjalne

   Czy pozycja 26.1 Tabela Geral do Imposto do Selo (ogólnej tabeli opłaty skarbowej) w brzmieniu nadanym przez art. 3 dekretu z mocą ustawy nr 322-B/2001 z dnia 14 grudnia, przewidująca pobór Imposto do Selo (opłaty skarbowej) w przypadku utworzenia spółki kapitałowej (spółki akcyjnej), której kapitał zakładowy został w całości pokryty wkładami pieniężnymi, narusza art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady nr 69/335/EWG (
         1
      ) z dnia 17 lipca 1969 r. w brzmieniu nadanym dyrektywą Rady nr 85/303/EWG (
         2
      ) z dnia 10 czerwca 1985 r.?
   (
         1
      )	Dyrektywa Rady z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. 1969 r., L 249, s. 25).
   (
         2
      )	Dyrektywa Rady z dnia 10 czerwca 1985 r. zmieniająca dyrektywę 69/335/EWG dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. 1985 r., L 156, s. 23).


201808030352049952018/C 294/534432018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180704394021Sprawa C-443/18: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
 ---documentbreak--- C2942018PL3910120180704PL0053391402Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
   (Sprawa C-443/18)2018/C 294/53Język postępowania: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers, D. Bianchi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

            1)

            stwierdzenie, że

                     —

                     nie zapewniając, na terenie obszaru ograniczania rozprzestrzeniania, natychmiastowego usunięcia przynajmniej wszystkich roślin zakażonych Xylella fastidiosa, jeżeli znajdują się w strefie zakażonej w odległości 20 km od granicy tej strefy zakażonej z pozostałą częścią terytorium Unii, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 2 lit. c) decyzji wykonawczej (UE) 2015/789 (
                           1
                        );

                     —

                     nie zapewniając, również na terenie obszaru ograniczania rozprzestrzeniania, monitorowania obecności Xylella fastidiosa poprzez coroczne badania prowadzone w odpowiednich okresach, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 ust. 7 decyzji wykonawczej (UE) 2015/789;

                     —

                     nie interweniując ponadto stale natychmiast, aby uniknąć rozprzestrzeniania się Xylella fastidiosa, przez kolejne naruszenia określonych obowiązków, o których mowa w decyzji (UE) 2015/789, dotyczących stref zakażonych, co umożliwiło późniejsze rozprzestrzenianie się choroby, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 ust. 2, 7 i 9 oraz art. 7 ust. 2 lit. c) i art. 7 ust. 7 decyzji wykonawczej (UE) 2015/789, zobowiązaniom, o których mowa w art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE (
                           2
                        ) i obowiązkowi lojalnej współpracy wyrażonemu w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej;

            2)

            obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Będące w posiadaniu Komisji dowody, które są oparte na informacjach przekazanych przez Republikę Włoską, kontrole przeprowadzone przez Komisję, opinie naukowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) i innych organów wskazują spóźnione badania, poważne opóźnienia i uchybienia dotyczące zniszczenia zakażonych roślin nie tylko w dniu wysłania uzasadnionej opinii, ale trwające także w dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Komisja uważa zatem, że zostało wykazane uporczywe i ogólne nieprzestrzeganie przez Włochy określonego w ww. artykułach obowiązku zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby.
   (
         1
      )	Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells et al.) [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 3415] (Dz.U. 2015, L 125, s. 36).
   (
         2
      )	Dyrektywa Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (Dz.U. 2000, L 169, s. 1).


201808030212050082018/C 294/373772018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180531272822Sprawa C-377/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 8 czerwca 2018 r. – postępowanie karne przeciwko AH, PB, CX, KM, PH
 ---documentbreak--- C2942018PL2720120180531PL0037272282Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 8 czerwca 2018 r. – postępowanie karne przeciwko AH, PB, CX, KM, PH
   (Sprawa C-377/18)2018/C 294/37Język postępowania: bułgarski
      Sąd odsyłający

   Specializiran nakazatelen syd

      Strony w postępowaniu głównym

   AH, PB, CX, KM, PH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy krajowe orzecznictwo wymagające wskazania w treści ugody (zawartej w ramach postępowania karnego) jako sprawców danego przestępstwa nie tylko oskarżonego, który przyznał swoją winę i zawarł tę ugodę, lecz również pozostałych oskarżonych będących współsprawcami, którzy nie zawarli tej ugody, nie przyznali swojej winy i w odniesieniu do których postępowanie karne nadal jest prowadzone z oskarżenia publicznego, lecz wyrazili jednak zgodę na zawarcie ugody przez pierwszego oskarżonego, jest zgodne z art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z motywem 16 zdanie pierwsze i motywem 17 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)] 2016/343 (
         1
      ) [z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym]?
   (
         1
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym, Dz.U. 2016, L 65, s. 1.


201808030312049832018/C 294/253502018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180530181922Sprawa C-350/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen (Belgia) w dniu 30 maja 2018 r. – Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) / Larissa Nijs
 ---documentbreak--- C2942018PL1820120180530PL0025182192Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen (Belgia) w dniu 30 maja 2018 r. – Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) / Larissa Nijs
   (Sprawa C-350/18)2018/C 294/25Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Vredegerecht te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS)..

      Strona pozwana: Larissa Nijs

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 9 pkt 4 [rozporządzenia (WE) nr 1371/2007] (
                  1
               ) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym w zw. z art. 2 lit. a) i art. 3 dyrektywy 93/13 (
                  2
               ) należy interpretować w ten sposób, że między pasażerem a przewoźnikiem kolejowym w każdym wypadku powstaje stosunek prawny o charakterze umownym, nawet jeśli pasażer korzysta z usług świadczonych przez przewoźnika bez zakupu biletu?

            2)

            W razie udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi przeczącej, czy ochrona przed nieuczciwymi warunkami umownymi rozciąga się również na podróżnego, który korzysta z transportu publicznego bez zakupienia biletu i w związku z tym zachowaniem jest on zobowiązany do uiszczenia dopłaty przewyższającej cenę biletu na podstawie ogólnych warunków przewoźnika, które są uważane za powszechnie obowiązujące na podstawie swojego regulacyjnego charakteru lub też z uwagi na ich opublikowanie w dzienniku urzędowym państwa?

            3)

            Czy art. 6 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, który przewiduje, iż „Państwa członkowskie stanowią, że na mocy prawa krajowego nieuczciwe warunki w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami nie będą wiążące dla konsumenta, a umowa w pozostałej części będzie nadal obowiązywała strony, jeżeli jest to możliwe po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków” sprzeciwia się w każdym przypadku ograniczeniu warunku uznanego za nieuczciwy, jak również zastosowaniu w jego miejsce przepisów ogólnych?

            4)

            W razie udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi przeczącej, w jakich okolicznościach sąd krajowy może ograniczyć warunek umowny uznany za nieuczciwy, jak również zastosować w jego miejsce przepisy ogólne[?]

            5)

            W razie niemożliwości udzielenia na powyższe pytania odpowiedzi in abstracto, nasuwa się pytanie czy w przypadku, gdy państwowy przewoźnikiem kolejowym sankcjonuje osobę podróżującą bez ważnego biletu cywilnie przez zobowiązanie jej do uiszczenia dopłaty równej albo przewyższającej cenę za przejazd, a sąd uzna poddaną kontroli dopłatę za nieuczciwą w rozumieniu art. 2 pkt)a w zw. z art. 3 dyrektywy 93/13, to czy art. 6 dyrektywy 93/13 sprzeciwia się stwierdzeniu przez sąd tego warunku za nieważny i zastosowaniu ogólnych przepisów regulujących zasady odpowiedzialności w celu naprawienia szkody poniesionej przez państwowego przewoźnika kolejowego.

      (
         1
      )	Dz.U. L 315, s. 14

   (
         2
      )	Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s.29).


201808030802050942018/C 294/723992018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180627585811Sprawa T-399/18: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2018 r. – TrekStor / EUIPO (Theatre)
 ---documentbreak--- C2942018PL5810120180627PL0072581581Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2018 r. – TrekStor / EUIPO (Theatre)
   (Sprawa T-399/18)2018/C 294/72Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „Theatre” – zgłoszenie nr 16 374 886

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 kwietnia 2018 r. w sprawie R 2238/2017-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) i art. 7 ust 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201808030792050882018/C 294/543792010TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180703414111Sprawy połączone T-379/10 RENV i T-381/10 RENV: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – Keramag Keramische Werke i in. / Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Francuski rynek instalacji sanitarnych do łazienek – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG – Uczestnictwo niektórych podmiotów w porozumieniu, decyzji lub uzgodnionej praktyce – Ponowna ocena dowodów)
 ---documentbreak--- C2942018PL4110120180703PL0054411411Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – Keramag Keramische Werke i in. / Komisja
   (Sprawy połączone T-379/10 RENV i T-381/10 RENV) (
         1
      )
   „(Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Francuski rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Uczestnictwo niektórych podmiotów w porozumieniu, decyzji lub uzgodnionej praktyce — Ponowna ocena dowodów)”2018/C 294/54Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-379/10 RENV: Keramag Keramische Werke GmbH, dawniej Keramag Keramische Werke AG (Ratingen, Niemcy) oraz pięciu pozostałych skarżących, których nazwy wskazano w załączniku do wyroku. Strona skarżąca w sprawie T-381/10 RENV: Sanitec Europe Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci P. Lindfelt, K. Struckmann, oraz J. Killick, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, F. Ronkes Agerbeek i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2010) 4185 final z dnia 23 czerwca 2010 r., dotyczącej procedury stosowania art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39092 – Instalacje sanitarne do łazienek), oraz po drugie, obniżenie kwoty grzywny wymierzonej skarżącym w tej decyzji.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Keramag Keramische Werke GmbH oraz pięciu pozostałych skarżących, których nazwy wskazano w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w sprawach C-613/13 P, T-379/10 RENV i T-381/10 RENV.

      (
         1
      )	Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


201808030702050842018/C 294/734042018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180702595911Sprawa T-404/18: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2018 r. – Zhadanov / EUIPO (PDF Expert)
 ---documentbreak--- C2942018PL5910120180702PL0073591591Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2018 r. – Zhadanov / EUIPO (PDF Expert)
   (Sprawa T-404/18)2018/C 294/73Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Igor Zhadanov (Odessa, Ukraina) (przedstawiciel: P. Olson, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „PDF Expert” – zgłoszenie nr 16 257 735

      Zaskarżona decyzja: decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie R 1813/2017-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            zarejestrowanie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 16 257 735 w odniesieniu do „komputerowego oprogramowania użytkowego do komputerów osobistych, telefonów komórkowych i przenośnych urządzeń elektronicznych, mianowicie oprogramowania do przeglądania i edytowania dokumentów PDF, a także zarządzania nimi”;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            izba odwoławcza popełniła błąd poprzez nieuznanie szczególnego charakteru objętych zgłoszeniem towarów;

            —

            izba odwoławcza popełniła błąd w ocenie przedłożonych dowodów poprzez stwierdzenie, że zgłoszony znak towarowy nie posiada charakteru odróżniającego w następstwie używania.


201808030732050742018/C 294/552222014TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180704424211Sprawa T-222/14 RENV: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2018 r – Deluxe Entertainment Services Group / EUIPO (deluxe) [Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego deluxe – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)]
 ---documentbreak--- C2942018PL4210120180704PL0055421421Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2018 r – Deluxe Entertainment Services Group / EUIPO (deluxe)
   (Sprawa T-222/14 RENV) (
         1
      )
   „[Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego deluxe — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)]”2018/C 294/55Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Deluxe Entertainment Services Group Inc. (Burbank, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: L. Gellman, solicitor i adwokat M. Esteve Sanz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2014 r. (sprawa R 1250/2013-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego deluxe jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Deluxe Entertainment Services Group Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


201808030072050402018/C 294/383802018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180611282811Sprawa C-380/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 11 czerwca 2018 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / E.P.
 ---documentbreak--- C2942018PL2810120180611PL0038281281Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 11 czerwca 2018 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / E.P.
   (Sprawa C-380/18)2018/C 294/38Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

      Strona przeciwna: E.P.

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 6 ust. 1 zdanie wprowadzające i lit. e) rozporządzenia (UE) 2016/399 (
                  1
               ) […] należy interpretować w ten sposób, iż dokonując ustalenia, że okres legalnego pobytu nieprzekraczającego 90 dni w każdym okresie 180-dniowym wygasł w związku z uznaniem cudzoziemca za stanowiącego zagrożenie dla porządku publicznego, należy uzasadnić, że osobiste zachowania danego cudzoziemca stanowią rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla podstawowego interesu społecznego?

            2)

            W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej, jakie wymogi należy spełnić zgodnie z art. 6 ust. 1 zdanie wprowadzające i lit. e) rozporządzenia (UE) 2016/399 […] dla potrzeb uzasadnienia, że cudzoziemiec został uznany za stanowiącego zagrożenie dla porządku publicznego?
            Czy art. 6 ust. 1 zdanie wprowadzające i lit. e) rozporządzenia (UE) 2016/399 […] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on takiej praktyce krajowej, zgodnie z którą cudzoziemiec jest uznawany za stanowiącego zagrożenie dla porządku publicznego już na podstawie samego faktu, że cudzoziemiec ten jest podejrzany o popełnienie czynu zabronionego?

      (
         1
      )	Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), Dz.U. 2016, L 77, s. 1.


201808030662050952018/C 294/744052018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180703596022Sprawa T-405/18: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2018 r. – Holmer Dahl / SRB
 ---documentbreak--- C2942018PL5920120180703PL0074592602Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2018 r. – Holmer Dahl / SRB
   (Sprawa T-405/18)2018/C 294/74Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Helene Holmer Dahl (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: R. Vallina Hoset, A. Sellés Marco, C. Iglesias Megías i A. Lois Perreau de Pinninck, adwokaci)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) i zobowiązanie jej do naprawienia poniesionej przez stronę skarżącą szkody wynikającej z wszystkich działań i zaniechań SRB, które skutkowały pozbawieniem strony skarżącej jej akcji BANCO POPULAR ESPAÑOL S.A. znajdujących się w jej posiadaniu;

            —

            zasądzenie od SRB zapłaty na rzecz skarżącej z tytułu naprawienia poniesionej szkody majątkowej i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę („dochodzona kwota”):

                     —

                     z tytułu szkody majątkowej, łącznej kwoty 160558,41 EUR za obniżenie wartości akcji Banco Popular oraz

                     —

                     z tytułu krzywdy, kwoty w wysokości do 160558,41 EUR lub kwoty, której przyznanie Sąd uzna za właściwe.

            —

            Zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki wyrównawcze od dnia 7 czerwca 2017 r. do dnia ogłoszenia wyroku kończącego niniejsze postępowanie.

            —

            Zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki za opóźnienie od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do całkowitej zapłaty dochodzonej kwoty, według stóp procentowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonych o dwa punkty procentowe.

            —

            Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Główne zarzuty i argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawie T-659/17 Vallina Fonseca/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Dz.U. 2017, C 424, s. 42).


201808030742050982018/C 294/566162015TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180703424322Sprawa T-616/15: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – Transtec / Komisja (EDF – Państwa AKP – Układ z Kotonu – Program wspierania inicjatyw kulturalnych w portugalskojęzycznych państwach afrykańskich – Kwoty wypłacone przez Komisję na rzecz podmiotu odpowiedzialnego za finansowe wykonanie programu w Gwinei Bissau – Odzyskanie w wyniku audytu finansowego – Kompensata wierzytelności – Proporcjonalność – Bezpodstawne wzbogacenie – Odpowiedzialność pozaumowna)
 ---documentbreak--- C2942018PL4220120180703PL0056422432Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – Transtec / Komisja
   (Sprawa T-616/15) (
         1
      )
   „(EDF — Państwa AKP — Układ z Kotonu — Program wspierania inicjatyw kulturalnych w portugalskojęzycznych państwach afrykańskich — Kwoty wypłacone przez Komisję na rzecz podmiotu odpowiedzialnego za finansowe wykonanie programu w Gwinei Bissau — Odzyskanie w wyniku audytu finansowego — Kompensata wierzytelności — Proporcjonalność — Bezpodstawne wzbogacenie — Odpowiedzialność pozaumowna)”2018/C 294/56Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Transtec (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Levi, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Aresu i S. Bartelt, a następnie A. Aresu, pełnomocnicy

      Przedmiot

   Po pierwsze, skarga oparta na art. 263 TFUE i zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji o potrąceniu zawartych w piśmie Komisji z dnia 27 sierpnia, 7, 16, 23 i 25 września 2015 r. o odzyskaniu kwoty 624388,73 EUR odpowiadającej kwocie części zaliczek wypłaconych skarżącej w ramach programu wspierania inicjatyw kulturalnych w Gwinei Bissau finansowanych z dziewiątego Eurpejskiego Funduszu Rozwoju (EDF), powiększonej o odsetki za zwłokę, oraz po drugie, skarga oparta na art. 268 TFUE i zmierzająca do uzyskania zwrotu kwot rzekomo związanych z bezpodstawnym wzbogaceniem, a także naprawę szkody, jaką skarżąca rzekomo poniosła w wyniku zachowania Komisji.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność części decyzji dotyczących potrącenia zawartych w pismach Komisji Europejskiej z dnia 27 sierpnia, 7, 16, 23 i 25 września 2015 r., zmierzających do odzyskania kwoty 624388,73 EUR odpowiadającej kwocie części zaliczek wypłaconych skarżącej w ramach programu wspierania inicjatyw kulturalnych w Gwinei Bissau finansowanych z dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EDF), powiększonej o odsetki za zwłokę w zakresie, w jakim zmierzają one do odzyskania kwoty 312265,42 EUR odpowiadającej kwocie niekwalifikujących się wydatków wskazanych w ustaleniu finansowym nr 2 w sprawozdaniu z audytu EDF 2007/20859 dotyczącego prognozy programu pilotowego i zamknięcia pod numerem referencyjnym EDF/2010/249-005.

            2)

            Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

            3)

            Komisja i Transtec ponoszą własne koszty postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 27 z 25.1.2016


title: Sprawa C-404/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 19 czerwca 2018 r. – Jamina Hakelbracht, Tine Vandenbon, Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen / WTG Retail BVBA

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 19 czerwca 2018 r. – Jamina Hakelbracht, Tine Vandenbon, Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen / WTG Retail BVBA
      (Sprawa C-404/18)
      (2018/C 311/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Arbeidsrechtbank Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Jamina Hakelbracht, Tine Vandenbon, Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen

         Strona pozwana: WTG Retail BVBA

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawo Unii, a w szczególności art. 24 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (1), należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego ochronę osób działających w charakterze świadków przed represjami zapewnia się wyłącznie osobom, które – w ramach badania danej skargi – podają do wiadomości osoby, u której skarga została złożona, w podpisanym i opatrzonym datą dokumencie widziane lub zasłyszane osobiście okoliczności faktyczne mające związek z sytuacją będącą przedmiotem skargi, lub osobom, które występują w charakterze świadków w postępowaniu sądowym?

         (1)  Dz.U. 2006, L 204, s. 23.