title: Sprawa C-419/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Art & Allposters International BV/Stichting Pictoright (Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Artykuł 4 – Prawo do rozpowszechniania – Zasada wyczerpania – Pojęcie przedmiotu – Transfer obrazu chronionego dzieła z plakatu papierowego na płótno malarskie – Zamiana nośnika – Wpływ na wyczerpanie)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Art & Allposters International BV/Stichting Pictoright
      (Sprawa C-419/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 4 - Prawo do rozpowszechniania - Zasada wyczerpania - Pojęcie przedmiotu - Transfer obrazu chronionego dzieła z plakatu papierowego na płótno malarskie - Zamiana nośnika - Wpływ na wyczerpanie))
      (2015/C 107/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Art & Allposters International BV

         Strona pozwana: Stichting Pictoright

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że zasada wyczerpania prawa do rozpowszechniania nie ma zastosowania w sytuacji, gdy reprodukcja dzieła objętego ochroną, po dokonaniu jej sprzedaży na obszarze Unii Europejskiej za zgodą uprawnionego z prawa autorskiego, przeszła zamianę swego nośnika, taką jak transfer na płótno malarskie tej reprodukcji figurującej na plakacie papierowym i została na nowo wprowadzona na rynek w swej nowej formie.

         (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-182/09: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2009 r. — Budapesti Erőmű przeciwko Komisji

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/52

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2009 r. — Budapesti Erőmű przeciwko Komisji
   (Sprawa T-182/09)
   2009/C 180/97
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Budapesti Erőmű Rt. (Budapeszt, Republika Węgierska) (przedstawiciele: M. Powell, Solicitor, adwokaci C. Arhold, K. Struckmann i A. Hegyi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/05 w zakresie w jakim znajduje ona zastosowanie do umów sprzedaży energii elektryczne zawartych przez skarżąca;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               orzeczenie wszelkich innych środków jakie Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 2223 wersja ostateczna z dnia 4 czerwca 2008 r. uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa przyznaną przez władze węgierskie na rzecz niektórych producentów energii elektrycznej, w postaci długoterminowych umów sprzedaży energii elektrycznej (power purchase agreements, zwanych dalej „PPA”), zawartych między Magyar Villamos Müvek Rt. (dalej „MVM”) — będącym własnością państwa węgierskiego operatorem sieci a tymi producentami, przed dniem przystąpienia Republiki Węgierskiej do Unii Europejskiej [Pomoc państwa C 41/2005 (ex NN 49/2005) — „koszty osierocone” na Węgrzech]. W zaskarżonej decyzji skarżąca została wskazana jako jeden z beneficjentów zarzucanej pomocy państwa i nakazano Węgrom odzyskanie od skarżącej tejże pomocy wraz z odsetkami.
   W ramach pierwszego zarzutu skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie uznała, iż właściwym momentem na dokonanie oceny było przystąpienie Węgier do Unii Europejskiej. Komisja winna była natomiast ocenić czy PPA, których skarżąca była stroną zawierają, w świetle okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w momencie ich zawarcia, jakiekolwiek elementy pomocy państwa. Skarżąca podnosi również Komisja naruszyła art. 87 ust. 1 WE, oraz że dokonała oczywiście błędnej oceny stwierdzając, że PPA przyznawały korzyść gospodarczą. Ponadto skarżąca twierdzi, ze Komisja błędnie zastosowała traktat oraz art. 1 b) i v) rozporządzenia Rady nr 659/1999 (1).
   Ponadto skarżąca twierdzi, ze wbrew przekonaniu Komisji nie doszło do zakłócenia konkurencji oraz że załącznik IV do traktatu o przystąpieniu nie wymienia w sposób wyczerpujący wszystkich przykładów pomocy państwa, które mogą być uważane za istniejąca pomoc, ale wprowadza on jedynie wyjątek od zasady, że wszelka pomoc przyznana przed przystąpieniem jest per se pomocą istniejącą. Ponadto skarżąca podnosi, że naruszony został art. 87 ust. 3 WE poprzez możliwe zastosowanie wyjątku do pomocy państwa w zakresie energii cieplnej oraz art. 86 ust. 2 EC, 88 ust. 1i 3, jak również art. 14 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do odzyskania istniejącej pomocy indywidualnej.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, ze Komisja nie miała uprawnień w zakresie oceny spornych PPA skoro zostały one zawarte przed przystąpieniem Węgier do Unii Europejskiej.
   W zarzucie trzecim skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne, takie jak prawo do bycia wysłuchanym oraz obowiązek wnikliwej i bezstronnej oceny. Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne dokonując całościowej oceny PPA nie rozpatrując każdego z poszczególnych postanowień każdego z nich z osobna. Skarżąca jest zdania, że móc ocenić czy PPA nie zawierają elementów pomocy państwa Komisja winna badać czy umowy te nie nadają korzyści gospodarczych producentom, oraz że w tym celu jest absolutnie konieczne dokonać osobnej analizy każdego PPA. Następnie skarżąca twierdzi, że podejście przyjęte przez Komisja było niewłaściwe w celu dokonania prawidłowej oceny czy znacząca liczba indywidualnych środków pomocy stanowi pomoc państwa. Jeżeli PPA miałyby być uważane za istniejącą pomoc Komisja powinna była zastosować procedurę stosownych środków przewidzianych w art. 88 ust. 1 WE i art. 18 rozporządzenia nr 659/1999.
   W ramach zarzutu czwartego skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza obowiązek uzasadniania aktów z art. 253 WE.
   Wreszcie w ramach zarzutu piątego skarżąca twierdzi, że Komisja nadużyła władzy jaką nadają jej przepisy w zakresie pomocy państwa, wydając negatywną decyzje w ramach postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 i nakazując rozwiązanie PPA, nie stwierdziwszy wcześniej czy zachodzi okoliczność korzyści gospodarczej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE


title: Sprawa F-26/11: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/21

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-26/11)
   2011/C 179/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niewpisaniu strony skarżącej na listę osób awansowanych do grupy zaszeregowania AD13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2010 r., jak również zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez stronę skarżącą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zawartej w komunikacie dla personelu nr 80/10 z dnia 26 kwietnia 2010 r. oraz w komunikacie dla personelu nr 81/10 z dnia 26 maja 2010 r. decyzji organu powołującego o niewpisaniu strony skarżącej na listę osób awansowanych do grupy zaszeregowania AD13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2010 r.;

               —

               w zakresie w jakim będzie to potrzebne, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o oddaleniu zażalenia wniesionego przez stronę skarżącą;

               —

               w zakresie w jakim będzie to potrzebne, stwierdzenie nieważności decyzji o awansie urzędników grupy AD12 do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2010 r. (komunikat dla personelu nr 80/10 z dnia 26 kwietnia 2010 r. oraz komunikat dla personelu nr 81/10 z dnia 26 maja 2010 r.);

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kwoty 150 000 EUR na rzecz strony skarżącej tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-122/05: Skarga wniesiona w dniu  21 grudnia 2005 r.  — Economidis przeciwko Komisji

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/53

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2005 r. — Economidis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-122/05)
   (2006/C 60/98)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Ioannis Economidis (Woluwé-St-Etienne, Belgia) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J-N Louis, E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji o powołaniu S. Hogana na stanowisko kierownika wydziału RTD.F.5 — Biotechnologia i genomika stosowana;

               —

               uchylenie decyzji o odrzuceniu kandydatury skarżącego na stanowisko;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji, sprzeciwia się odrzuceniu przez organ powołujący jego kandydatury na stanowisko kierownika wydziału RTD.F.5 — Biotechnologia i genomika stosowana (ogłoszenie o wolnym stanowisku pracy nr COM/R/7012/04).
   Na poparcie swoich żądań, podnosi on zarzut niezgodnego z prawem postępowania w sprawie naboru, naruszenie art. 29 ust. 1 oraz art. 31 regulaminu pracowniczego, naruszenie obowiązku uzasadnienia, jak również oczywisty błąd w ocenie.
   W szczególności skarżący podnosi, że:

               —

               w związku z brakiem określenia grupy zaszeregowania, jakiej odpowiadałoby stanowisko do objęcia, organ powołujący nie poinformował kandydatów w sposób możliwie najbardziej dokładny o charakterze warunków wymaganych do objęcia stanowiska, tak by ci mogli byli ocenić, czy złożenie podania o przyjęcie jest w ich wypadku celowe;

               —

               uzasadnienie przedstawione przez Komisję nie jest właściwe, gdyż nie pozwala ono skarżącemu na zbadanie zasadności decyzji ani sądowi wspólnotowemu na wykonywanie kontroli sądowej;

               —

               zaskarżone decyzje są dotknięte oczywistym błędem w ocenie, gdyż wybrany kandydat nie posiadał wszystkich wymaganych kwalifikacji ogólnych i szczególnych, w przeciwieństwie do skarżącego, którego doświadczenie zawodowe wskazuje na wysokie kompetencje, w szczególności w zakresie zarządzania.


title: Sprawa T-224/10: Wyrok Sądu z dnia 12 października 2011 r. — Association belge des consommateurs test-achats przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Belgijski rynek energetyczny — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem — Zobowiązania w trakcie pierwszego etapu badania — Decyzja o odmowie częściowego odesłania badania koncentracji organom państwa członkowskiego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Stowarzyszenie konsumentów — Interes prawny — Niewszczęcie szczegółowego postępowania kontrolnego — Uprawnienia procesowe — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/30

         Wyrok Sądu z dnia 12 października 2011 r. — Association belge des consommateurs test-achats przeciwko Komisji
   (Sprawa T-224/10) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Belgijski rynek energetyczny - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem - Zobowiązania w trakcie pierwszego etapu badania - Decyzja o odmowie częściowego odesłania badania koncentracji organom państwa członkowskiego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Stowarzyszenie konsumentów - Interes prawny - Niewszczęcie szczegółowego postępowania kontrolnego - Uprawnienia procesowe - Niedopuszczalność)
   2011/C 347/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Association belge des consommateurs test-achats ASBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: A. Fratini i F. Filpo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan, A. Antoniadis i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Électricité de France (EDF) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo C. Lazarus, A. Amsellem i A. Fontanille, następnie C. Lazarus i A. Creus Carreras, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 9059 i C(2009) 8954 z dnia 12 listopada 2009 r., z których pierwsza jest decyzją uznającą koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (sprawa COMP/M.5549 — EDF/Segebel) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, s. 1), a druga decyzją oddalającą wniosek właściwych belgijskich władz o częściowe odesłanie tej sprawy zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Association belge des consommateurs test-achats ASBL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Électricité de France (EDF) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa F-7/16: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/38

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-7/16)
   (2016/C 145/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: C. Mourato, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji obniżającej wysokość dodatku wyrównawczego wypłacanego skarżącej, która została zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony prawa belgijskiego, i przewidującej zwrot nadpłaconych kwot.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem głównym, unieważnienie skierowanej do skarżącej noty Komisji (PMO) z dnia 9 kwietnia 2015 r., a także następnie sporządzonych odcinków wynagrodzenia uwzględniających tę notę oraz – w razie potrzeby – noty z dnia 12 grudnia 2014 r., a także następnie sporządzonych odcinków wynagrodzenia, w odniesieniu do ponownego obliczenia jej miesięcznego dodatku wyrównawczego, a dokładniej:

                           —

                           skierowanej do skarżącej noty Komisji Europejskiej (Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych, PMO/1 – Wynagrodzenia i Administracja Uprawnień Indywidualnych) z dnia 9 kwietnia 2015 r.;

                           —

                           odcinków wynagrodzenia skarżącej od 04/2015 do 06/2015 i kolejnych odcinków wynagrodzenia, które zawierają potrącenie w wysokości 208,30 EUR (kod DPN – Zwrot długu) i następnych odcinków wynagrodzenia;

                           —

                           skierowanej do skarżącej noty wstępnej Komisji Europejskiej (Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych, PMO/1 – Wynagrodzenia i Administracja Uprawnień Indywidualnych) z dnia 12 grudnia 2014 r.;

                           —

                           odcinków wynagrodzenia skarżącej od 12/2014 do 03/2015.

               —

               Tytułem ewentualnym, unieważnienie not i odcinków wynagrodzenia w zakresie, w jakim dokonano w nich potrąceń z mocą wsteczną od wynagrodzeń pobranych przez skarżącą do dnia 9 kwietnia 2015 r.;

               —

               W każdym razie, obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-157/04: Skarga wniesiona dnia 22 kwietnia 2004 r. przez Joëla De Bry przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/12

         Skarga wniesiona dnia 22 kwietnia 2004 r. przez Joëla De Bry przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-157/04)
   (2004/C 168/22)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 22 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Joëla De Bry, zamieszkałego w Woluwe-St-Lambert (Belgia), reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchal, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu:

               —

               o uchylenie decyzji zawierającej sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2002 r.;

               —

               o zasądzenie kosztów od strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi przede wszystkim, że ocena została przeprowadzona przez osobę zajmującą ten sam stopień awansu zawodowego i konkurującą z nim o awans. Według skarżącego, okoliczność ta miała powodować konflikt interesów po stronie oceniającego. Ten ostatni miał nie powiadomić o tym fakcie AIPN (organu uprawnionego do mianowania), z naruszeniem art. 14 statutu.
   Skarżący podnosi następnie niespójność między oceną opisową zawartą w zaskarżonym sprawozdaniu, a ocenami, jakie mu zostały przyznane. Zarzuca także naruszenie obowiązku uzasadnienia, jak również, w odniesieniu do uwagi oceniającego dotyczącej domniemanego nieprzestrzegania przez skarżącego normalnego czasu pracy, prawa do obrony.


title: Sprawa T-237/11: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2011 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — Lactimilk (BELLRAM)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2011 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — Lactimilk (BELLRAM)
   (Sprawa T-237/11)
   2011/C 204/46
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Träger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lactimilk, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2011 w sprawie R 1154/2009-4; oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: oznaczenie słowne „BELLRAM” dla towarów z klasy 29 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5074281

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przez Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański graficzny znak towarowy „RAM” zarejestrowany pod nr 2414439 dla towarów z klasy 29; hiszpański graficzny znak towarowy „Ram” zarejestrowany pod nr 98550 dla towarów z klasy 29; hiszpański słowny znak towarowy „RAM” zarejestrowany pod nr 151890 dla towarów z klasy 29

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Skarżąca podnosi pięć zarzutów w uzasadnieniu swojej skargi.
   W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 63 ust. 2, art. 75 i 76 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 207/2009”) oraz prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ Izba Odwoławcza nie dała stronom możliwości skomentowania planowanego przez nie zastąpienia przedmiotowego zgłoszenia, przywołanego w uzasadnieniu sprzeciwu.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 15 ust. 2 lit. f) rozporządzenia wykonującego, ponieważ Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę towary, które nie zostały stosownie zidentyfikowane w sprzeciwie w terminie na jego wniesienie.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 15 i art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała prawidłowej oceny charakteru towarów objętych zgłoszeniem, mimo przedstawionych dowodów używania znaku.
   W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 76 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 19 ust. 1 i 3 oraz zasadą 50 ust. 1 rozporządzenia wykonującego, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie wzięła pod uwagę rzekomy wzmocniony charakter odróżniający wcześniejszego znaku.
   W końcu, w ramach zarzutu piątego skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie przyjęła wysoki stopień podobieństwa pomiędzy towarami. W kontekście podobieństwa oznaczeń Izba Odwoławcza nie uwzględniła, iż oznaczenia te nie są podobne, względnie wykazują odległe podobieństwo, ze względu na jednolity charakter słowa „BELLRAM” w języku hiszpańskim. Oznaczenia „BELLRAM” i „RAM” nie wprowadzają w błąd, ponieważ towary wykazują odległe podobieństwo, a oznaczenia nie są do siebie podobne, względnie wykazują odległe podobieństwo.


title: Sprawa T-374/08: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Aldi Einkauf przeciwko OHIM — Illinois Tools Works (TOP CRAFT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TOP CRAFT — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Krafft — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009) i zasada 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/32

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Aldi Einkauf przeciwko OHIM — Illinois Tools Works (TOP CRAFT)
   (Sprawa T-374/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TOP CRAFT - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Krafft - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009) i zasada 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2011/C 252/74
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, L. Kolks i C. Fürsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Illinois Tools Works, Inc. (Glenview, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 czerwca 2008 r. (sprawa R 952/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Illinois Tools Works, Inc. a Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 25 czerwca 2008 r. (sprawa R 952/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Illinois Tools Works, Inc. a Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa F-78/13: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2013 r. — ZZ przeciwko EEAS

text:
               5.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 291/7

         Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2013 r. — ZZ przeciwko EEAS
   (Sprawa F-78/13)
   2013/C 291/09
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis, A. Coolen i É. Marchal)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (EEAS)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącego z przedstawicielstwa w Burundi do siedziby EEAS w Brukseli.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Wysokiej Przedstawiciel Unii Europejskiej z dnia 15 lipca 2013 r. o przeniesieniu skarżącego, w interesie służby, ze skutkiem natychmiastowym, na stanowisko w MDR.C w Brukseli;

               —

               stwierdzenie, że w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji EEAS dopuściła się szeregu naruszeń, które powodują powstanie odpowiedzialności Unii;

               —

               stwierdzenie, że zaskarżona decyzja doprowadziła do powstania poważnej szkody po stronie skarżącego i jego małżonki;

               —

               poświadczenie tego na piśmie;

               —

               obciążenie EEAS kosztami postępowania.


title: Sprawa C-418/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Artykuły 4 i 10 — Transpozycja i stosowanie — IBA 2000 — Znaczenie — Jakość danych — Kryteria — Swoboda uznania — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych i dzikiej fauny i flory — Artykuł 6 — Transpozycja i stosowanie)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-418/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Artykuły 4 i 10 - Transpozycja i stosowanie - IBA 2000 - Znaczenie - Jakość danych - Kryteria - Swoboda uznania - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych i dzikiej fauny i flory - Artykuł 6 - Transpozycja i stosowanie)
   (2008/C 51/06)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Doherty i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, E. Cogan, Barrister, G. Hogan SC)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik) Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 i 10 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, str. 1) — Naruszenie art. 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 str. 7)
   Sentencja

               1)

               Nie dokonując od dnia 6 kwietnia 1981 r. klasyfikacji zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, str. 1), zmienionej między innymi dyrektywą Komisji 97/49/WE z dnia 29 lipca 1997 r., ogółu najbardziej odpowiednich terenów pod względem liczby i powierzchni dla ochrony gatunków ujętych w załączniku I z wyjątkiem terenów mających na celu ochronę gęsi biołoczelnej żółtodziobej (Anser albifrons flavoirostris), jak również dla występujących regularnie gatunków wędrownych nieujętych w załączniku I, z wyjątkiem terenów przeznaczonych do ochrony czajki (Vanellus vanellus), krwawodzioba (Tringa totanus), bekasa (Gallinago gallinago) i kulika wielkiego (Numenius arquata);

                           —

                           nie zapewniając od dnia 6 kwietnia 1981 r. stosowania art. 4 ust. 4 zdanie pierwsze dyrektywy 79/409, zmienionej dyrektywą 97/49, do obszarów, które nie zostały jeszcze sklasyfikowane jako OSO na podstawie tej dyrektywy;

                           —

                           nie dokonując pełnej i prawidłowej transpozycji i nie stosując w ten sam sposób art. 4 ust. 4 zdanie drugie tej dyrektywy 79/409, zmienionej dyrektywą 97/49;

                           —

                           nie podejmując wszystkich działań koniecznych w celu dostosowania się do art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w stosunku do OSO sklasyfikowanych na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 79/409, zmienionej dyrektywą 97/49, lub uznanych na podstawie art. 4 ust. 2 tej dyrektywy;

                           —

                           nie podejmując wszystkich działań koniecznych w celu dostosowania się do art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43 w odniesieniu do wykorzystywania wszystkich terenów wchodzących w zakres tego przepisu w celach rekreacyjnych;

                           —

                           nie podejmując wszystkich działań koniecznych w celu dostosowania się do art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy 92/43 w odniesieniu do planów;

                           —

                           nie podejmując wszystkich koniecznych działań w celu dostosowania się do art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 w odniesieniu do zezwoleń na realizację przedsięwzięć z zakresu akwakultury;

                           —

                           nie podejmując koniecznych działań w celu dostosowania się do art. 6 ust. 2-4 dyrektywy 92/43 w odniesieniu do prac konserwujących kanały odpływowe na terenie OSO Glen Lough;

                           —

                           nie podejmując wszelkich działań w zakresie dostosowania się do art. 10 dyrektywy 79/409, zmienionej dyrektywą 97/49,

                     Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1, 2 i 4 i art. 10 dyrektywy 79/409, zmienionej dyrektywą 97/49, jak również art. 6 ust. 2-4 dyrektywy 92/43.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Republika Grecka i Królestwo Hiszpanii ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005.


title: Sprawa T-275/09: Postanowienie Sądu z dnia 4 lipca 2011 r. — Sepracor Pharmaceuticals przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Substancja czynna eszopiklon — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Nieuznanie substancji jako nowej substancji czynnej — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/17

         Postanowienie Sądu z dnia 4 lipca 2011 r. — Sepracor Pharmaceuticals przeciwko Komisji
   (Sprawa T-275/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Substancja czynna eszopiklon - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Nieuznanie substancji jako nowej substancji czynnej - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2011/C 282/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: I. Dodds-Smith, solicitor, D. Anderson, QC i J. Stratford, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: pierwotnie A. Sipos, następnie M. Wilderspin i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji skierowanym do skarżącej w dniu 6 maja 2009 r. w ramach postępowania w przedmiocie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu Lunivii, w zakresie dotyczącym kwalifikacji substancji czynnej eszopiklon.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-649/13: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – TrekStor/OHIM (SmartTV Station) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SmartTV Station — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/27

         Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – TrekStor/OHIM (SmartTV Station)
   (Sprawa T-649/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SmartTV Station - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 414/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hong-Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker i M. Alber)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo M. Fischer, następnie G. Schneider i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 października 2013 r. (sprawa R 128/2013-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SmartTV Station jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               TrekStor Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Sprawa T-120/10: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2010 r. — ClientEarth i in. przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/42

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2010 r. — ClientEarth i in. przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-120/10)
   2010/C 134/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Transport & Environment (Bruksela, Belgia) European Environmental Bureau (Bruksela, Belgia) oraz BirdLife International (Bruksela, Belgia), (Przedstawiciel: S. Hockman QC, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 (1) oraz rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 (2);

               —

               stwierdzenie, że przyczyny odmowy dokumentu na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 muszą być przedstawione w pisemnej odpowiedzi w wyznaczonych terminach dwustopniowej procedury administracyjnej lub należy zrezygnować z ich podnoszenia jako zarzutów umożliwiających powołanie się na wyjątek, a w przeciwnym wypadku nie wchodzą w zakres badania przez sąd;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 9 lutego 2010 r. [SG.E3/MM/psi-Ares (2010)70321], w której Komisja przedstawiła zamiar nieudostępnienia skarżącym określonych dokumentów zawierających informacje środowiskowe;

               —

               nakazanie stronie pozwanej udostępnienia wszystkich żądanych dokumentów wskazanych podczas badania wniosku z dnia 15 października 2009 r., wniosku potwierdzającego z dnia 17 grudnia 2009 r. i wszystkich dokumentów sporządzonych w ramach tego badania, niezwłocznie i bez zakrywania zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania, w tym kosztami interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie niniejszej skargi skarżący, na podstawie art. 263 TFUE, wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 lutego 2010 r., w której pozwana przedstawiła zamiar nieudostępnienia skarżącym określonych dokumentów zawierających informacje środowiskowe dotyczące emisji gazów cieplarnianych wynikających z produkcji biopaliw, sporządzonych lub wykorzystywanych przez Komisję zgodnie z dyrektywą 2009/28/WE (3).
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą następujące argumenty:

               Po pierwsze, naruszenie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 z powodu nieujawnienia dokumentów w terminie lub podania przyczyn odmowy udostępnienia. Wniosek został złożony w dniu 15 października 2009 r. Pozwana wydała częściową odmowę, udostępniając cztery dokumenty, a nie udostępniając ok. 200 dokumentów. Skarżący zakwestionowali podstawę odmowy. W dniu 9 lutego 2010 r., w dacie wygaśnięcia limitu czasowego [terminu] przewidzianego w rozporządzeniu, Komisja odmówiła ujawnienia pozostałych dokumentów i podania ważnych przyczyn ich nieudostępnienia.

               Po drugie, naruszenie art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 z powodu braku przedstawienia szczegółowych przyczyn odmowy udostępnienia każdego dokumentu. Przesłanki dla zastosowania wyjątku są spełnione, gdy dla każdego dokumentu w wyznaczonym terminie zostanie przedstawione szczegółowe uzasadnienie odmowy udostępnienia. W dniu 9 lutego 2010 r., w dacie upływu terminu wyznaczonego w rozporządzeniu, Komisja odmówiła udostępnienia pozostałych dokumentów i wbrew wymogom rozporządzenia i orzecznictwa nie przedstawiła szczegółowego uzasadnienia odmowy udostępnienia.

               Ponadto skarżący podnoszą naruszenie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 z powodu braku konkretnego i indywidualnego badania treści każdego dokumentu. Przy ustalaniu, czy dokument lub jego część wchodzi w zakres wyjątku od ogólnej zasady, że wszystkie dokumenty mają zostać udostępnione, Komisja jest zobowiązana do zbadania treści każdego dokumentu konkretnie i indywidualnie. W dniu 9 lutego 2010 r., w dacie upływu terminu wyznaczonego w rozporządzeniu, Komisja przyznała, że ta analiza nie została przeprowadzona względem żądanych dokumentów oraz, w zakresie w jakim została przeprowadzona jakakolwiek analiza, nie została ona udostępniona skarżącym.

               Ponadto skarżący podnoszą naruszenie art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 z powodu bezprawnego zastosowania wyjątku z art. 4 ust. 3. Pierwotnie Komisja powołała wyjątek z art. 4 ust. 3 dla ok. 200 dokumentów. W dniu 9 lutego 2010 r., w dacie upływu terminu wyznaczonego w rozporządzeniu, Komisja nie udostępniła dokumentów. Aby móc powołać się na wyjątek z art. 4 ust. 3, Komisja musi wykazać, że dokument lub zawarta w nim informacja poważnie naruszyłyby jej proces podejmowania decyzji. Skarżący twierdzą, że dokumenty zawierające informacje środowiskowe dotyczące emisji do środowiska nie naruszyłyby poważnie procesu podejmowania decyzji przez Komisję oraz, w zakresie w jakim jakikolwiek dokument lub informacja spełnia przesłanki zastosowania wyjątku, za ujawnieniem przemawia interes publiczny.

               Jednocześnie skarżący podnoszą naruszenie art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 z powodu zaniechania zakrycia dokumentów. Jeżeli Komisja odmawia udostępnienia żądanych dokumentów, musi rozważyć zakrycie, jeśli to możliwe, tych części, które w pozostałym zakresie spełniają przesłanki zastosowania wyjątku, oraz udostępnić części, które nie wchodzą w zakres wyjątku. Skarżący twierdzą, że Komisja nie rozważyła i nie dokonała zakrycia i w rezultacie nie udostępniła informacji lub części dokumentów, które w pozostałym zakresie powinny być udostępnione.

               Wreszcie podnosi się, że pozwana naruszyła art. 4 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie wyznaczając okresu stosowania wyjątku z art. 4 ust. 3. Jeżeli Komisja odmawia udostępnienia żądanych dokumentów lub ich części, powinna wyznaczyć okres, w którym wyjątek ma zastosowanie. Skarżący twierdzą, że Komisja nie uwzględniła i nie ujawniła okresu, w którym obowiązywałoby dopuszczalne w pozostałym zakresie zastosowanie wyjątku.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 140, s. 16).


title: Sprawa T-548/11: Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2012 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Real Seguros (real,- QUALITY) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wygaśnięcie praw do wcześniejszych krajowych znaków towarowych — Umorzenie postępowania)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/47

         Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2012 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Real Seguros (real,- QUALITY)
   (Sprawa T-548/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wygaśnięcie praw do wcześniejszych krajowych znaków towarowych - Umorzenie postępowania)
   2013/C 26/93
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Real Seguros, SA (Porto, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 sierpnia 2011 r. (sprawa R 115/2011-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Real Seguros, SA a MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


title: Sprawa T-324/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 października 2009 r. — Estonia przeciwko Komisji (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Środki przejściowe przyjęte ze względu na przystąpienie nowych państw członkowskich — Rozporządzenie (WE) nr 832/2005 ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru — Skarga o stwierdzenie nieważności — Kolegialność — Pojęcie zapasów — Okoliczności, w których powstały zapasy — Obowiązek uzasadnienia — Zasada dobrej administracji — Zasada dobrej wiary — Zasada niedyskryminacji — Prawo własności — Proporcjonalność)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 października 2009 r. — Estonia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-324/05) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Środki przejściowe przyjęte ze względu na przystąpienie nowych państw członkowskich - Rozporządzenie (WE) nr 832/2005 ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru - Skarga o stwierdzenie nieważności - Kolegialność - Pojęcie „zapasów” - Okoliczności, w których powstały zapasy - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji - Zasada dobrej wiary - Zasada niedyskryminacji - Prawo własności - Proporcjonalność)
   2009/C 282/69
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Estońska (przedstawiciel: L. Uibo, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo L. Visaggio i E. Randvere, następnie T. van Rijn, H. Tserepa-Lacombe i E. Randvere, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Łotewska (przedstawiciele: początkowo E. Balode-Buraka, L. Ostrovska i K. Drēviņa, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 832/2005 z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie określenia nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 138, s. 3).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Estońska pokrywa własne koszty jak również koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich.

               3)

               Republika Łotewska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawa C-263/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta Domstolen (Szwecja) w dniu 19 czerwca 2008 r. — Djurgården-Lilla Värtans Miljöskyddsförening przeciwko Stockholms kommun

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta Domstolen (Szwecja) w dniu 19 czerwca 2008 r. — Djurgården-Lilla Värtans Miljöskyddsförening przeciwko Stockholms kommun
   (Sprawa C-263/08)
   (2008/C 209/51)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Högsta Domstolen.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Djurgården-Lilla Värtans Miljöskyddsförening.

      Strona pozwana: Stockholms kommun genom dess marknämnd.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pkt 10 załącznika II do dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on działalność związaną z wodą, w przypadku której ściekające wody gruntowe zostają odprowadzone z tunelu dla przewodów wysokiego napięcia i woda zostaje wprowadzona (doprowadzona) do gruntu lub skały w celu wyrównania ewentualnego obniżenia poziomu wód gruntowych, w tym budowę i utrzymanie urządzeń służących do odprowadzania i doprowadzania?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 10a dyrektywy 85/337, zgodnie, z którym zainteresowana społeczność na określonych warunkach musi mieć dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, by zakwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji, aktów lub zaniechań — wymaga także, aby zainteresowana społeczność była uprawniona do zaskarżenia rozstrzygnięcia sądu w sprawie udzielenia zezwolenia w przypadku, w którym zainteresowana społeczność miała możliwość wzięcia udziału w postępowaniu sądowym w sprawie udzielenia zezwolenia i wyrażenia swojego stanowiska?

               3)

               Jeżeli na pytania pierwsze i drugie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 4 i art. 10a dyrektywy 85/337 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może ustanowić różne wymogi w odniesieniu do zainteresowanej społeczności w rozumieniu art. 6 ust. 4 lub art. 10a z tym skutkiem, że małe, zorganizowane na płaszczyźnie lokalnej stowarzyszenia ochrony środowiska są uprawnione do udziału w postępowaniu w sprawie decyzji przewidzianym na podstawie art. 6 ust. 4 dla przedsięwzięć, które mogą mieć znaczący wpływ na środowisko, w dziedzinie, w jakiej działa stowarzyszenie, ale nie mają prawa do zaskarżenia w rozumieniu art. 10a?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, str. 40).


title: Sprawa C-80/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie T-27/02 Kronofrance S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Glunz AG i OSB Deutschland GmbH, wniesione przez Glunz AG i OSB Deutschland GmbH w dniu 18 lutego 2005 r. (faks/e-mail: 16 lutego 2005 r.)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/16

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie T-27/02 Kronofrance S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Glunz AG i OSB Deutschland GmbH, wniesione przez Glunz AG i OSB Deutschland GmbH w dniu 18 lutego 2005 r. (faks/e-mail: 16 lutego 2005 r.)
   (Sprawa C-80/05 P)
   (2005/C 106/31)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 18 lutego 2005 r. (faks/e-mail: 16 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Glunz AG i OSB Deutschland GmbH reprezentowanych przez dr Hansa-Jörga Niemeyera, Rechtsanwalt i Hengelera Muellera, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie T-27/02 Kronofrance S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Glunz AG i OSB Deutschland GmbH.
   Wnoszące odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie T-27/02 (1) i odrzucenie skargi;

               2.

               ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania;

               3.

               obciążenie kosztami postępowania skarżącej w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Należy uchylić zaskarżony wyrok Sądu Pierwszej Instancji z następujących powodów:

               —

               Sąd naruszył art. 87 ust. 3 WE, ponieważ dokonał błędnej interpretacji wielosektorowych ram pomocy regionalnej w odniesieniu do dużych projektów inwestycyjnych, a przy tym zlekceważył swobodne uznanie, jakie przysługuje Komisji przy określaniu i stosowaniu tych ram wspólnotowych. Ponadto błędna jest dokonana przez Sąd ocena ekonomiczna, zgodnie z którą pomoc na rynku zniżkowym pociąga za sobą powszechnie znane poważne ryzyko zniekształcenia konkurencji, także wówczas, gdy w danym sektorze brak jest nadmiaru mocy produkcyjnych.

               —

               Na podstawie błędnej wykładni art. 230 ust. 4 WE Sąd potwierdził legitymację czynną skarżącej w postępowaniu głównym, a tym samym dopuszczalność skargi. Sporna pomoc nie dotyczy skarżącej indywidualnie i bezpośrednio, ponieważ pomiędzy nią a wnoszącymi odwołanie nie zachodzi stosunek konkurencji.

               —

               Sąd naruszył art. 64 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji. Sąd winien był dokonać dalszego wyjaśnienia stanu faktycznego w drodze środków organizacji postępowania w celu ustalenia faktów, które uzasadniałyby uprawnienie skarżącej do wniesienia skargi.

               —

               Sąd naruszył art. 230 ust. 2 WE, ponieważ w swoim wyroku orzekł ponad żądanie skargi.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005


title: Sprawa C-222/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven, z dnia 17 maja 2005 r., w sprawach 1. J. van der Weerd, 2. Maatschap van der Bijl, 3. J.W. Schoonhoven przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven, z dnia 17 maja 2005 r., w sprawach 1. J. van der Weerd, 2. Maatschap van der Bijl, 3. J.W. Schoonhoven przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-222/05)
   (2005/C 193/21)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 17 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven, z dnia 17 maja 2005 r., w sprawach 1. J. van der Weerd, 2. Maatschap van der Bijl, 3. J.W. Schoonhoven przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit.
   College van Beroep voor het bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy prawo wspólnotowe ustanawia obowiązek dokonania z urzędu analizy zarzutów, które nie zostały podniesione przy wszczęciu sporu, które jednakże wynikają z dyrektywy 85/511/EWG (1)?

               2.

               Jeżeli na pytanie 1 zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
               Czy wynikający z art. 11 ust. 1 tiret pierwsze w związku z art. 13 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 85/511/EWG obowiązek Państw Członkowskich, polegający na zapewnieniu, aby analizy laboratoryjne mające na celu wykrycie pryszczycy były przeprowadzane przez laboratorium wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG, ma skutek bezpośredni?

               3.

                           a)

                           Czy art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG należy interpretować w ten sposób, iż z faktu że pryszczyca zostanie stwierdzona przez laboratorium nie wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG należy wyciągnąć konsekwencje prawne ?

                           b)

                           Jeżeli na pytanie 3 a) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
                           Czy art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG ma na celu ochronę interesów jednostek, takich jak skarżący w postępowaniu przed sądem odsyłającym? W przypadku odpowiedzi przeczącej: czy jednostki, takie jak skarżący w postępowaniu przed sądem odsyłającym mogą powoływać się na ewentualne uchybienie zobowiązaniom ciążącym na podstawie tego przepisu na organach Państw Członkowskich?

                           c)

                           Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 3 b) będzie wynikało, że jednostki mogą powoływać się na art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG:
                           Jakie konsekwencje prawne należy wyciągnąć w przypadku, gdy pryszczyca zostanie wykryta przez laboratorium nie wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG?

               4.

               Czy załącznik B do dyrektywy 85/511/EWG należy, przy uwzględnieniu postanowień art. 11 i 13 tej dyrektywy interpretować w ten sposób, że określenie „Centraal Diergeneeskundig Instituut, Lelystad” może lub musi odnosić się również do ID-Lelystad B.V.?

               5.

               Jeżeli z odpowiedzi na powyższe pytania będzie wynikało, że pryszczyca może zostać stwierdzona przez laboratorium nie wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG lub, że załącznik B do dyrektywy 85/511/EWG należy interpretować w ten sposób, że określenie „Centraal Diergeneeskundig Instituut, Lelystad” może lub musi się odnosić również do ID-Lelystad B.V., to:
               czy dyrektywę 85/511/EWG należy interpretować w ten sposób, że stanowi ona, iż krajowy organ administracji uprawniony do wydawania decyzji jest związany wynikami analiz przeprowadzonych przez laboratorium wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG lub przez laboratorium nie wskazane w tym załączniku — gdyby z odpowiedzi na pytanie 3 a) wynikało, że organ administracji może zastosować środki kontroli w oparciu o wyniki uzyskane przez takie laboratorium, lub czy określenie kompetencji w tym zakresie należy do autonomii proceduralnej Państwa Członkowskiego i czy sąd przed którym toczy się postępowanie główne musi zbadać, czy właściwe przepisy mają zastosowanie niezależnie od tego, czy analizy laboratoryjne są przeprowadzane na podstawie zobowiązania wspólnotowego czy krajowego, jak również, czy stosowanie krajowych procedur nadzwyczaj nie utrudnia implementacji przepisów wspólnotowych lub czyni ją praktycznie niemożliwą?

               6.

               Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 5 będzie wynikało, że kwestia związania krajowych organów wynikami laboratoryjnymi jest uregulowana przez dyrektywę 85/511/EWG:
               Czy organy krajowe są w sposób bezwarunkowy związane wynikiem analiz laboratoryjnych mających na celu wykrycie pryszczycy? Jeżeli nie, to jaki zakres swobodnego uznania pozostawia dyrektywa 85/511?EWG tym organom krajowym?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy (Dz.U. Dz 315, str. 11)


title: Sprawa C-504/15: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Antoniowi Paolowi Contiemu (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodne świadczenie usług — Gry losowe — Wyrok Trybunału stwierdzający niezgodność z prawem Unii przepisów krajowych dotyczących koncesji na działalność przyjmowania zakładów — Reorganizacja systemu poprzez przeprowadzenie nowego przetargu — Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/12

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Antoniowi Paolowi Contiemu
   (Sprawa C-504/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodne świadczenie usług - Gry losowe - Wyrok Trybunału stwierdzający niezgodność z prawem Unii przepisów krajowych dotyczących koncesji na działalność przyjmowania zakładów - Reorganizacja systemu poprzez przeprowadzenie nowego przetargu - Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 270/15)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem odsyłającym

   Antonio Paolo Conti

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla krajowego przepisu ograniczającego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga od koncesjonariusza gier losowych, aby z chwilą zakończenia działalności z powodu wygaśnięcia koncesji, nieodpłatnie zbył użytkowanie stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeśli ograniczenie to wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celu do jakiego faktycznie zmierza ów przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa T-549/12: Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2013 r. — Nemeco przeciwko OHIM — Coca-Cola (NU)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/30

         Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2013 r. — Nemeco przeciwko OHIM — Coca-Cola (NU)
   (Sprawa T-549/12) (1)

   2013/C 336/65
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa C-194/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Susanne Gassmayr przeciwko Bundesminister für Wissenschaft und Forschung (Polityka społeczna — Dyrektywa 92/85/EWG — Wprowadzenie środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią — Artykuł 5 ust. 3 i art. 11 pkt 1–3 — Skutek bezpośredni — Pracownica w ciąży zwolniona z obowiązku świadczenia pracy w trakcie ciąży — Pracownica na urlopie macierzyńskim — Uprawnienie do dodatku za dyżur w miejscu pracy)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Susanne Gassmayr przeciwko Bundesminister für Wissenschaft und Forschung
   (Sprawa C-194/08) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 92/85/EWG - Wprowadzenie środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią - Artykuł 5 ust. 3 i art. 11 pkt 1–3 - Skutek bezpośredni - Pracownica w ciąży zwolniona z obowiązku świadczenia pracy w trakcie ciąży - Pracownica na urlopie macierzyńskim - Uprawnienie do dodatku za dyżur w miejscu pracy)
   2010/C 234/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Susanne Gassmayr

      Strona pozwana: Bundesminister für Wissenschaft und Forschung

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 11 pkt 1, 2 i 3 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (Dz.U. L 348, s. 1) — Skutek bezpośredni — Uprawnienie pracownicy do niezryczałtowanej premii za dyżur pełniony poza zwykłymi godzinami pracy („Journaldienstzulage”) w okresie obowiązywania zakazu pracy ze względu na ciążę lub w okresie urlopu macierzyńskiego

      Sentencja

               1)

               Artykuł 11 pkt 1–3 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) wywołuje skutek bezpośredni i powoduje powstanie na rzecz jednostek praw, do których ochrony zobowiązane są sądy krajowe i na które jednostki te mogą się powoływać względem państwa członkowskiego, które nie dokonało transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego lub dokonało jej w sposób niewłaściwy.

               2)

               Wykładni art. 11 pkt 1 dyrektywy 92/85 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie normie krajowej przewidującej, że pracownica w ciąży tymczasowo zwolniona z obowiązku świadczenia pracy ze względu na swoją ciążę ma prawo do wynagrodzenia równoważnego z przeciętnym uposażeniem, jakie otrzymywała w trakcie okresu odniesienia poprzedzającego jej ciążę, z wyłączeniem dodatku za dyżur w miejscu pracy.

               3)

               Wykładni art. 11 pkt 2 i 3 dyrektywy 92/85 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie normie krajowej przewidującej, że pracownica przebywająca na urlopie macierzyńskim ma prawo do wynagrodzenia równoważnego z przeciętnym uposażeniem, jakie otrzymywała w trakcie okresu odniesienia poprzedzającego rozpoczęcie jej urlopu, z wyłączeniem dodatku za dyżur w miejscu pracy.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa C-228/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 19 maja 2006 r. — Mehmet Soysal, Cengiz Salkim, Ibrahim Savatli przeciwko Bundesrepublik Deutschland przy udziale Bundesagentur für Arbeit

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 19 maja 2006 r. — Mehmet Soysal, Cengiz Salkim, Ibrahim Savatli przeciwko Bundesrepublik Deutschland przy udziale Bundesagentur für Arbeit
   (Sprawa C-228/06)
   (2006/C 190/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mehmet Soysal, Cengiz Salkim, Ibrahim Savatli

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Uczestnik postępowania: Bundesagentur für Arbeit
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 41 ust. 1 Protokołu dodatkowego do Układu stowarzyszeniowego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją z dnia 23 listopada 1970 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie swobodnego przepływu usług należy stwierdzić w przypadku, gdy na mocy § 4 ust. 1, § 6 AufethG z dnia 30 lipca 2004 r. i art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 539/2001 (2) obywatel turecki, pracujący w zakresie transportu międzynarodowego na rzecz tureckiego przedsiębiorstwa jako kierowca zarejestrowanego w Niemczech samochodu ciężarowego, aby wjechać na terytorium Niemiec, musi posiadać wizę Schengen, jeśli w chwili wejścia w życie Protokołu dodatkowego był on uprawniony do wjazdu na terytorium Federalnej Republiki Niemiec bez wizy?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego należy interpretować w ten sposób, że wymieniony w pytaniu pierwszym obywatel turecki nie jest objęty obowiązkiem wizowym przy wjeździe na terytorium Niemiec?

      (1)  Dz.U. L 293, str. 4

      (2)  Dz.U. L 81, str. 1


title: Sprawa C-189/11: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/16

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-189/11)
   2011/C 186/27
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że:

                           —

                           stosując procedurę szczególną dla biur podróży w przypadkach, w których usługi turystyczne były sprzedawane osobie niebędącej podróżnym;

                           —

                           wykluczając zastosowanie owej szczególnej procedury w przypadku sprzedaży publicznej — dokonywanej przez detaliczne biura podróży działające we własnym imieniu — podróży organizowanych przez hurtowe biura podróży;

                           —

                           zezwalając biurom podróży, pod pewnymi warunkami, na wpisanie na fakturze ogólnej kwoty, niezwiązanej z faktycznie przerzuconym na klienta podatkiem VAT i zezwalając temu klientowi, jako podatnikowi, na odliczenie tej ogólnej kwoty od podatku VAT podlegającego uiszczeniu; oraz

                           —

                           zezwalając biurom podróży — o ile korzystają one z procedury szczególnej — na określenie podstawy opodatkowania w sposób ogólny dla każdego okresu podatkowego;

         Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 306 — 310, 226, 168, 169 i 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

               —

               Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja twierdzi, że zastosowanie przez Królestwo Hiszpanii procedury szczególnej w przypadku biur podróży, w zakresie, w którym nie ogranicza się ono do usług na rzecz podróżnych, jak przewiduje dyrektywa, lecz obejmuje również transakcje dokonywane pomiędzy biurami podróży jest sprzeczne z przepisami prawa z zakresu podatku VAT.
   Ponadto, wykluczenie owej procedury szczególnej w przypadku sprzedaży publicznej — przez detaliczne biura podróży działające we własnym imieniu — podróży organizowanych przez hurtowe biura podróży, również nie jest zgodne z dyrektywą, ponieważ, jak twierdzi Komisja, brak jest jakichkolwiek wątpliwości, że te czynności wchodzą w zakres czynności objętych procedurą szczególną.
   Komisja twierdzi, że zarówno przepisy hiszpańskie, które zezwalają biurom podróży — bez jakichkolwiek podstaw w dyrektywie — na wpisanie na fakturze ogólnej kwoty podatku VAT, niezwiązanej z faktycznie przerzuconym na klienta podatkiem VAT, jak również przepisy, które zezwalają temu klientowi, jako podatnikowi, na odliczenie tej ogólnej kwoty od podatku VAT podlegającego uiszczeniu, a także przepisy, które zezwalają biurom podróży — o ile korzystają one z procedury szczególnej — na określenie podstawy opodatkowania w sposób ogólny dla każdego okresu podatkowego również są sprzeczne z dyr.ektywą w sprawie podatku VAT.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-580/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 17 listopada 2016 r. – Firma Hans Bühler KG

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 17 listopada 2016 r. – Firma Hans Bühler KG
   (Sprawa C-580/16)
   (2017/C 078/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Firma Hans Bühler KG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 141 lit. c) dyrektywy 2006/112 (1), od którego zgodnie z art. 42 (w związku z art. 197) dyrektywy 2006/112 zależy odstąpienie od stosowania art. 41 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112, należy interpretować w ten sposób, że wskazana tam przesłanka nie jest spełniona, gdy podatnik posiada siedzibę i jest zarejestrowany dla celów podatku VAT w państwie członkowskim, z którego towary są wysyłane lub transportowane, także w wypadku, gdy podatnik ten w ramach konkretnego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów używa numeru identyfikacji podatkowej dla celów podatku VAT nadanego w innym państwie członkowskim?

               2)

               Czy art. 42 i art. 265 w związku z art. 263 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że jedynie złożenie we właściwym terminie informacji podsumowującej powoduje odstąpienie od stosowania art. 41 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-172/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf – Niemcy) – Ljiljana Kammerer, Frank Kammerer/Swiss International Air Lines AG

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/20

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf – Niemcy) – Ljiljana Kammerer, Frank Kammerer/Swiss International Air Lines AG
      (Sprawa C-172/16) (1)

      (2016/C 454/38)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa F-133/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wniosek o zwrot przedmiotów o charakterze osobistym — Decyzja o odrzuceniu zażalenia wydana w języku innym niż język ojczysty urzędnika — Skarga złożona po upływie przewidzianego terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/45

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-133/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wniosek o zwrot przedmiotów o charakterze osobistym - Decyzja o odrzuceniu zażalenia wydana w języku innym niż język ojczysty urzędnika - Skarga złożona po upływie przewidzianego terminu - Oczywista niedopuszczalność)
   (2009/C 6/90)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odrzucającej wniosek skarżącego o dostarczenie mu do jego aktualnego miejsca zamieszkania przedmiotów pozostawionych uprzednio w służbowym miejscu zakwaterowania, które zostało mu przydzielone w Angoli a także wniosek o przyznanie odszkodowania.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               L. Marcuccio zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z dnia 22.9.2007 r., s 18.


title: Sprawa C-133/10: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/15

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-133/10)
   2010/C 148/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Peere i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/81/WE z dnia 28 listopada 2005 r. zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi oraz w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               Obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2005/81/WE upłynął w dniu 19 grudnia 2006 r. Jednak na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła jeszcze wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do tej dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 312, s. 47.


title: Sprawa F-78/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 grudnia 2006 r. — Suhadolnik przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Urzędnicy — Zatrudnienie — Powołanie — Okres próbny — Urzędnik w okresie próbnym — Powołanie na czas nieokreślony — Zaszeregowanie do grupy i stopnia — Przepisy przejściowe załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Dopuszczalność skargi)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 grudnia 2006 r. — Suhadolnik przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-78/06) (1)

   (Urzędnicy - Zatrudnienie - Powołanie - Okres próbny - Urzędnik w okresie próbnym - Powołanie na czas nieokreślony - Zaszeregowanie do grupy i stopnia - Przepisy przejściowe załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Dopuszczalność skargi)
   (2006/C 331/110)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Simona Suhadolnik (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Rodrigues, A. Jaume i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (przedstawiciele M. Schauss, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio i I. Sulce, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze uchylenie decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 lipca 2005 r. o powołaniu skarżącej na czas nieokreślony i zaszeregowującej ją w oparciu o art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego oraz klasyfikującej ją na stopień w oparciu o nową wersję art. 32 regulaminu pracowniczego, a po drugie wniosek o ponowne zaklasyfikowanie oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006, str. 17.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie C-272/03 (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Hauptzollamt Neubrandenburg przeciwko Jens Christian Siig (Wspólnotowy Kodeks Celny — Powstanie długu celnego — Procedura odprawy czasowej — Zmiana ciągnika naczepy)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 15 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-272/03 (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Hauptzollamt Neubrandenburg przeciwko Jens Christian Siig (1)

   (Wspólnotowy Kodeks Celny - Powstanie długu celnego - Procedura odprawy czasowej - Zmiana ciągnika naczepy)
   (2005/C 45/15)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-272/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy), postanowieniem z dnia 13 maja 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 24 czerwca 2003 r., w postępowaniu Hauptzollamt Neubrandenburg przeciwko Jens Christian Siig, działającemu pod firmą „Internationale Transport” Export-Import, Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, C. Gulmann i R. Schintgen (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Art. 718 ust. 3 lit. d) oraz art. 670 lit. p) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że zabraniają one używania ciągnika siodłowego zarejestrowanego poza obszarem celnym Wspólnoty do transportu naczepy z miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, gdzie została ona załadowana, do innego miejsca na obszarze celnym Wspólnoty, gdzie zostaje ona jedynie zaparkowana w celu przewiezienia jej następnie do odbiorcy towarów mającego siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty za pomocą innego ciągnika siodłowego.

      (1)  Dz.U. C 213 z 06.09.2003.


title: Sprawa C-477/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 7 lipca 2010 r. w sprawie T-111/07 Agrofert Holding a.s. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 września 2010 r. przez Komisję Europejską

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 7 lipca 2010 r. w sprawie T-111/07 Agrofert Holding a.s. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 września 2010 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-477/10 P)
   ()
   2010/C 328/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, P. Costa de Oliveira, V. Bottka, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Agrofert Holding a.s., Królestwo Szwecji, Republika Finlandii, Królestwo Danii, Polski Koncern Naftowy Orlen SA

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie T-111/07 Agrofert Holding a.s. przeciwko Komisji;

               —

               wydanie ostatecznego wyroku rozstrzygającego kwestie będące przedmiotem niniejszego odwołania; oraz

               —

               obciążenie strony skarżącej w sprawie T-111/07 kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję w postępowaniu pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wykładni wyjątków od prawa dostępu do dokumentów dotyczących: i) ochrony celu kontroli, śledztwa i audytu (zwanego dalej „wyjątkiem dotyczącym śledztwa”), ii) ochrony interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej (zwanego dalej wyjątkiem dotyczącym „interesów handlowych”), iii) ochrony procesu decyzyjnego Komisji (zwanego dalej wyjątkiem dotyczącym „procesu decyzyjnego”) oraz iv) ochrony porad prawnych (zwanego dalej wyjątkiem dotyczącym „porad prawnych”). Zostały one ustanowione odpowiednio w art. 4 ust. 2 tiret trzecie, w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze, w art. 4 ust. 3 akapit drugi i w art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1049/2001 z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem 1049/2001”).
   Dokładniej, niniejsze odwołanie dotyczy zastosowania tych wyjątków do dokumentów znajdujących się w aktach Komisji, odnoszących się do postępowania w sprawie kontroli koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”).
   Komisja uważa, iż w zaskarżonym wyroku Sąd dokonał błędnej wykładni wymienionych wcześniej wyjątków, ponieważ nie uwzględnił szczególnych cech procedur z zakresu prawa konkurencji oraz gwarancji zapewnionych przez rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw przedsiębiorstwom uczestniczącym w postępowaniu w sprawie koncentracji. W szczególności Sąd w swym wyroku nie zmierzał do ustanowienia prawdziwej i harmonijnej równowagi pomiędzy dwoma obowiązującymi w tej sprawie systemami prawnymi. Dokonał natomiast błędnej wykładni zasad dostępu do dokumentów, przez co uniemożliwił zastosowanie przepisów w zakresie kontroli koncentracji przedsiębiorstw.
   Pierwsze zagadnienie poddane ocenie Trybunału dotyczy zakresu obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej ustanowionego w rozporządzeniu w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw i w art. 339 TFUE, w kontekście wykładni wyjątków od prawa dostępu, a w szczególności wyjątków dotyczących „śledztwa” i „interesów handlowych”.
   Drugie zagadnienie poddane ocenie Trybunału dotyczy wniosku Sądu, zgodnie z którym w niniejszej sprawie nie wystąpiły szczególne okoliczności uzasadniające odmowę udzielenia dostępu do dokumentów bez konieczności zbadania przez Komisję w konkretny i indywidualny sposób każdego z dokumentów, o którego udostępnienie wnioskowano, oraz przedstawienia szczegółowego uzasadnienia odmowy w odniesieniu do treści każdego z tych dokumentów.
   Trzecie zagadnienie dotyczy zawężającej wykładni wyjątku dotyczącego „śledztwa”, zgodnie z którą wyjątek ten nie znajduje zastosowania po wydaniu przez Komisję decyzji o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie kontroli koncentracji.
   Czwarte zagadnienie poddane ocenie Trybunału dotyczy zakresu obowiązku uzasadnienia w celu wykazania możliwości ujawnienia w szczególności w odniesieniu do ochrony „interesów handlowych”, „procesu decyzyjnego” oraz „porad prawnych”.
   Wreszcie piąte zagadnienie przedłożone Trybunałowi dotyczy wykładni zasad regulujących kwestię częściowego dostępu. Komisja przyjęła stanowisko, iż aby mogła skutecznie prowadzić dochodzenia dotyczące kontroli koncentracji, musi wypełniać obowiązki ciążące na niej na podstawie rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, w szczególności obowiązki związane z tajemnicą zawodową, bez względu na okoliczność, że decyzja Komisji stała się ostateczna. Ponadto, w przypadku gdy zasady proceduralne regulujące szczególną dziedzinę działalności, będące przedmiotem wykładni w orzecznictwie, przyznają ochronę niektórym dokumentom, takim jak dokumenty wewnętrzne Komisji, należy uznać, że w odniesieniu do takich dokumentów ma zastosowanie ogólne domniemanie braku dostępu zgodnie z rozporządzeniem 1049/2001. Wyrok Sądu podaje w wątpliwość zdolność Komisji do prowadzenia dochodzeń w tym zakresie, jak również prawa stron, które przedłożyły Komisji dokumenty, w związku z czym niniejsze odwołanie zmierza do umożliwienia Trybunałowi wyjaśnienia, jak należy podchodzić do tych kwestii.
   Komisja zatem wnosi niniejsze odwołanie, aby umożliwić Trybunałowi rozstrzygnięcie zasadniczych kwestii poruszonych w wyroku Sądu i ustalenie spójnej i harmonijnej wykładni dwóch rozważanych instrumentów prawnych.

      (1)  Dz.U. L 145, s. 43.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw Dz.U. L 24, s. 1.


title: Sprawa T-293/08: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2010 r. — BASF Plant Science i in. przeciwko Komisji (Zbliżenie ustawodawstw — Zamierzone uwolnienie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie — Procedura uzyskania pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Brak przyjęcia decyzji — Skarga na bezczynność — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/43

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2010 r. — BASF Plant Science i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-293/08) (1)

   (Zbliżenie ustawodawstw - Zamierzone uwolnienie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie - Procedura uzyskania pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Brak przyjęcia decyzji - Skarga na bezczynność - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
   2010/C 221/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BASF Plant Science GmbH (Ludwigshafen, Niemcy); Plant Science Sweden AB (Svalöv, Szwecja); Amylogene HB (Svalöv); BASF Plant Science Co. GmbH, dawniej BASF Plant Science Holding GmbH (Ludwigshafen) (przedstawiciele: adwokaci D. Waelbroeck i U. Zinsmeister i D. Slater, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. O’Reilly i M. C. Zadra, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Bering Liisberg i R. Holdgaard, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga mająca na celu ustalenie, że wskutek zaniechała przyjęcia decyzji w odniesieniu do wystosowanego przez skarżącą powiadomienia w przedmiocie wprowadzenie do obrotu zmodyfikowanego genetycznie ziemniaka Amfora, Komisja uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106, s. 1) oraz z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 184, s. 23)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008


title: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia  1 grudnia 2005 r.  w sprawie C-116/05 (wniosek tribunal de commerce de Nancy o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Établissements Dhumeaux et Cie SA, Société d'études et de commerce (SEC) przeciwko ALBV SA, ALBV SA przeciwko Tragex Gel SA, Agence fédérale pour la sécurité de la chaîne alimentaire (AFSCA), uprzednio Institut d'expertise vétérinaire (IEV), ALBV SA przeciwko CIGMA International SA, i ALBV SA przeciwko Jean Max Gustin, w charakterze kuratora Tragex Gel SA (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Niedopuszczalność)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/14

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 1 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-116/05 (wniosek tribunal de commerce de Nancy o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Établissements Dhumeaux et Cie SA, Société d'études et de commerce (SEC) przeciwko ALBV SA, ALBV SA przeciwko Tragex Gel SA, Agence fédérale pour la sécurité de la chaîne alimentaire (AFSCA), uprzednio Institut d'expertise vétérinaire (IEV), ALBV SA przeciwko CIGMA International SA, i ALBV SA przeciwko Jean Max Gustin, w charakterze kuratora Tragex Gel SA (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Niedopuszczalność)
   (2006/C 60/29)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-116/05, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez tribunal de commerce de Nancy (Francja), orzeczeniem z dnia 14 lutego 2005 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 10 marca 2005 r., w postępowaniach Établissements Dhumeaux et Cie SA, Société d'études et de commerce (SEC) przeciwko ALBV SA, ALBV SA przeciwko Tragex Gel SA, Agence fédérale pour la sécurité de la chaîne alimentaire (AFSCA), uprzednio Institut d'expertise vétérinaire (IEV), ALBV SA przeciwko CIGMA International SA, i ALBV SA przeciwko Jean Max Gustin, w charakterze kuratora Tragex Gel SA, Trybunał (szósta izba), w składzie: J. Malenovský, prezes izby, A. La Pergola (sprawozdawca) i J.-P. Puissochet, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 1 grudnia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Nancy postanowieniem z dnia 14 lutego 2005 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.05.2005.


title: Sprawa C-237/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Państwo belgijskie przeciwko Nathalie De Fruytier (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. d) — Zwolnienia działalności w interesie publicznym — Dostarczanie organów ludzkich, krwi i mleka ludzkiego — Działalność gospodarcza w przedmiocie transportu organów i próbek pochodzących od ludzi do szpitali i laboratoriów — Pojęcia „dostawa towarów” i  „świadczenie usług” — Kryteria podziału)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Państwo belgijskie przeciwko Nathalie De Fruytier
   (Sprawa C-237/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. d) - Zwolnienia działalności w interesie publicznym - Dostarczanie organów ludzkich, krwi i mleka ludzkiego - Działalność gospodarcza w przedmiocie transportu organów i próbek pochodzących od ludzi do szpitali i laboratoriów - Pojęcia „dostawa towarów” i „świadczenie usług” - Kryteria podziału)
   2010/C 209/13
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Państwo belgijskie

      Strona pozwana: Nathalie De Fruytier

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Belgia) — Wykładnia art. 13 część A ust. 1 lit. d) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienia działalności w interesie publicznym — Dostarczanie organów ludzkich, krwi i mleka ludzkiego — Możliwość traktowania działalności gospodarczej polegającej na transporcie organów i próbek pochodzących od ludzi do szpitali i laboratoriów jako dostawy

      Sentencja

   Artykuł 13 część A ust. 1 lit. d) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zwalniający z podatku VAT „dostarczanie [dostawę] organów ludzkich, krwi i mleka ludzkiego” należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do działalności gospodarczej polegającej na przewozie organów i próbek pochodzących od ludzi do szpitali i laboratoriów.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-223/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 maja 2015 r. – combit Software GmbH/Commit Business Solutions Ltd.

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 maja 2015 r. – combit Software GmbH/Commit Business Solutions Ltd.
   (Sprawa C-223/15)
   (2015/C 294/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek zaskarżenia: combit Software GmbH

      Druga strona postępowania: Commit Business Solutions Ltd

      Pytania prejudycjalne
       (1)

   Jakie skutki dla oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd wspólnotowego znaku towarowego ma okoliczność, gdy z perspektywy przeciętnego konsumenta części państw członkowskich podobieństwo brzmienia wspólnotowego znaku towarowego z oznaczeniem, któremu zarzuca się naruszenie znaku towarowego, jest neutralizowane różnicą w znaczeniu, jednak nie z perspektywy przeciętnego konsumenta z innych państw członkowskich:

               a)

               Czy dla oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd miarodajna jest perspektywa jednej części albo perspektywa innej części albo perspektywa fikcyjnego przeciętnego konsumenta wszystkich państw członkowskich?

               b)

               Czy należy potwierdzić naruszenie wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do całego terytorium UE, jeżeli prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd występuje jedynie w jednej części albo czy wówczas należy dokonać rozróżnienia pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-470/16: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2017 r. – X-cen-tek/EUIPO (Przedstawienie trójkąta) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego trójkąt — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/43

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2017 r. – X-cen-tek/EUIPO (Przedstawienie trójkąta)
   (Sprawa T-470/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego trójkąt - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 277/64)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: X-cen-tek GmbH & Co. KG (Wardenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Hillers)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 czerwca 2016 r. (sprawa R 2565/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego trójkąt jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               X-cen-tek GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.