title: Sprawa T-524/12: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2012 r. — Recaro przeciwko OHIM — Certino Mode (RECARO)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/23

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2012 r. — Recaro przeciwko OHIM — Certino Mode (RECARO)
   (Sprawa T-524/12)
   2013/C 32/37
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Recaro Beteiligungs-GmbH (Kaiserslautern, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Weiser)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Certino Mode, SL (Elche, Hiszpania).

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji polegającą na oddaleniu odwołania wniesionego przez interwenienta i stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 734343 „RECARO” w całości;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2012 r. w sprawie R 1761/2011-1;

               —

               obciążenie OHIM i, w przypadku przystąpienia, interwenienta kosztami niniejszego postępowania i postępowania odwoławczego przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Słowny znak towarowy „RECARO” dla towarów z klas 10 i 25 — wspólnotowy znak towarowy nr 734343

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Certino Mode, SL

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 15 rozporządzenia Rady nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009 w związku z zasadą 50 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 2868/95; oraz

               —

               Naruszenie art. 75 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-112/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/34

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-112/08) (1)

   2009/C 141/62

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa C-647/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 29 listopada 2012 r. — Dimos Peramatos przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc finansowa przyznana na rzecz projektu w dziedzinie środowiska naturalnego —  „LIFE” — Decyzja w sprawie częściowego odzyskania wypłaconej kwoty — Określenie obowiązków beneficjenta — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie prawa)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/6

         Postanowienie Trybunału z dnia 29 listopada 2012 r. — Dimos Peramatos przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-647/11 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc finansowa przyznana na rzecz projektu w dziedzinie środowiska naturalnego - „LIFE” - Decyzja w sprawie częściowego odzyskania wypłaconej kwoty - Określenie obowiązków beneficjenta - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia - Naruszenie prawa)
   2013/C 108/10
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dimos Peramatos (przedstawiciel: G. Gerapetritis, Δικηγόρος)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande i A.M. Rouchaud-Joët, pełnomocnicy wspierani przez A. Somou, Δικηγόρος)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 12 października 2011 r. w sprawie T-312/07 Dimos Peramatos przeciwko Komisji, oddalającego skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 grudnia 2005 r., doręczonej skarżącej przez urzędnika sądowego w dniu 17 maja 2007 r., w sprawie odzyskania kwot wypłaconych w wykonaniu decyzji Komisji C71997/29 wersja ostateczna z dnia 17 lipca 1997 r. dotyczącej projektu wpisującego się w ramy programu zalesiania, lub ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Dimos Peramatos zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012.


title: Sprawa T-391/15: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Aldi/EUIPO – Cantina Tollo (ALDIANO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ALDIANO — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ALDI — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 22 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/31

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Aldi/EUIPO – Cantina Tollo (ALDIANO)
   (Sprawa T-391/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ALDIANO - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ALDI - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 22 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2017/C 038/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawicele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Cantina Tollo SCA (Tollo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Celluprica i F. Fischetti)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 maja 2015 r. (sprawa R 1612/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Aldi a Cantina Tollo.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aldi GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa C-212/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalny złożony przez Cour d'arbitrage w dniu  10 maja 2006 r.  — Gouvernement de la Communauté française, Gouvernement wallon przeciwko Gouvernement flamand

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalny złożony przez Cour d'arbitrage w dniu 10 maja 2006 r. — Gouvernement de la Communauté française, Gouvernement wallon przeciwko Gouvernement flamand
   (Sprawa C-212/06)
   (2006/C 178/29)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'arbitrage
   Strony w postępowaniu przed sądem

      Strona skarżąca: Gouvernement de la Communauté française, Gouvernement wallon

      Strona pozwana: Gouvernement flamand
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy system ubezpieczenia usług opiekuńczych, który (a) został ustanowiony przez niezależną wspólnotę państwa federalnego, będącego członkiem Wspólnoty Europejskiej, (b) znajduje zastosowanie do osób zamieszkałych w części terytorium tego państwa federalnego, która podlega kompetencji tej niezależnej wspólnoty, (c) daje prawo do pokrycia przez ten system kosztów związanych z usługami pomocy i usługami pozamedycznymi dla objętych tym systemem osób, które w trwały i poważny sposób mają ograniczoną autonomię, w postaci zryczałtowanego udziału w kosztach związanych z tą sytuacją oraz (d) jest finansowany w części z rocznych składek członków, a w części poprzez dotację z budżetu zainteresowanej niezależnej wspólnoty, stanowi system objęty przedmiotowym zakresem zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 lipca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1), określony w art. 4 tego rozporządzenia?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie prejudycjalne: czy wspomniane rozporządzenie, w szczególności art. 2, 3 i 13 oraz, jeżeli znajdują zastosowanie art. 18,19, 20, 25 i 28, należy interpretować w ten sposób, że przepisy te sprzeciwiają się, aby niezależna wspólnota państwa federalnego, będącego członkiem Wspólnoty Europejskiej przyjęła, w wykonaniu swojej kompetencji przepisy, które ograniczają możliwość ubezpieczenia oraz korzyści wynikające z systemu zabezpieczenia społecznego w rozumieniu tego rozporządzenia do osób zamieszkałych na terytorium, które podlega kompetencji tej niezależnej wspólnoty, a w przypadku obywateli Unii Europejskiej do osób zatrudnionych na tym terytorium, zamieszkałych w innym państwie członkowskim z wykluczeniem osób, które niezależnie od obywatelstwa mają miejsce zamieszkania w tej części terytorium państwa federalnego, która podlega kompetencji innej niezależnej wspólnoty?

               3)

               Czy art. 18, 39 i 43 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby niezależna wspólnota państwa federalnego, będącego członkiem Wspólnoty Europejskiej przyjęła, w wykonaniu swojej kompetencji, przepisy, które ograniczają możliwość ubezpieczenia oraz korzyści wynikające z systemu zabezpieczenia społecznego w rozumieniu tego rozporządzenia do osób zamieszkałych na terytorium, które podlega kompetencji tej niezależnej wspólnoty, a w przypadku obywateli Unii Europejskiej do osób zatrudnionych na tym terytorium, zamieszkałych w innym państwie członkowskim, z wykluczeniem osób, które niezależnie od obywatelstwa mają miejsce zamieszkania w tej części terytorium państwa federalnego, która podlega kompetencji innej niezależnej wspólnoty?

               4)

               Czy art. 18, 39 i 43 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby zakres zastosowania takiego systemu był ograniczony do osób, które zamieszkują w poszczególnych częściach terytorium państwa federalnego, będącego członkiem Wspólnoty Europejskiej i które objęte są tym systemem?

      (1)  Dz. U. L 149, str. 2


title: Sprawa T-308/08: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2008 r. — Parfums Christian Dior przeciwko OHIM — Consolidated Artists (MANGO adorably)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/15

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2008 r. — Parfums Christian Dior przeciwko OHIM — Consolidated Artists (MANGO adorably)
   (Sprawa T-308/08)
   (2008/C 260/28)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Parfums Christian Dior SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci E. Cornu, D. Moreau i F. de Visscher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Consolidated Artists B.V. (Rotterdam, Niderlandy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 maja 2008 r. w sprawie R 1162/2007-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „MANGO adorably” dla towarów z klasy 3
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny francuski znak towarowy nr 33 209 849 „ADIORABLE” dla towarów z klasy 3; słowny francuski znak towarowy nr 94 536 564 „J'ADORE” dla różnych towarów, w tym dla towarów z klasy 3; słowny międzynarodowy znak towarowy nr 811 001 „ADIORABLE” dla różnych towarów, w tym towarów z klasy 3; słowny międzynarodowy znak towarowy nr 687 422 „J'ADORE” dla różnych towarów, w tym towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza, błędnie uzasadniając, że rozpatrywane znaki towarowe nie są wystarczająco podobne w rozumieniu tych dwóch przepisów, mylnie uznała, że w przypadku spornych znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd oraz że używanie zgłoszonego znaku towarowego nie przyniesie nienależnej korzyści z tytułu reputacji wcześniejszych znaków towarowych


title: Sprawa T-287/01: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  20 marca 2006 r.  — Bioelettrica przeciwko Komisji

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/18

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 marca 2006 r. — Bioelettrica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-287/01) (1)

   (2006/C 121/32)

      Język postępowania: włoski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 31 z 2.2.2002.


title: Sprawa T-209/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  14 grudnia 2005 r.  — Honeywell przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Decyzja Komisji w sprawie uznania koncentracji za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 — Nieistotny charakter częściowej krytyki decyzji — Rynki lotnicze — Skarga, która nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2005 r. — Honeywell przeciwko Komisji
   (Sprawa T-209/01) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Decyzja Komisji w sprawie uznania koncentracji za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 - Nieistotny charakter częściowej krytyki decyzji - Rynki lotnicze - Skarga, która nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji)
   (2006/C 48/48)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Honeywell International, Inc. (Morristown, New Jersey, Stany Zjednoczone) [Przedstawiciele: K. Lasok, QC i F. Depoortere, adwokat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: R. Lyal, P. Hellström i F. Siredey-Garnier, pełnomocnicy]

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Rolls-Royce plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciel: A. Renshaw, solicitor] i Rockwell Collins, Inc. (Cedar Rapids, Iowa, Stany Zjednoczone) [Przedstawiciele: T. Soames, J. Davies i A. Ryan, solicitors, P. Camesasca, adwokat]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr 2004/134/WE z dnia 3 lipca 2001 r. uznającej koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem i z Porozumieniem EOG (sprawa COMP/M.2220 — General Electric/Honeywell) (Dz.U. 2004, L 48, str. 1)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca ponosi swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję i interwenientów.

      (1)  Dz.U. C 331 z 24.11.2001


title: Sprawa C-231/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Hotel Concordia srl, dawniej Hotel Concordia Snc

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/17

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Hotel Concordia srl, dawniej Hotel Concordia Snc
   (Sprawa C-231/13 P)
   2013/C 207/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Hotel Concordia srl, dawniej Hotel Concordia Snc (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Comitato „Venezia vuole vivere”

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i w konsekwencji

                           —

                           stwierdzenie nieważności, o ile będzie to wymagane oraz w granicach interesu skarżących, decyzji Komisji Europejskiej nr 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania udzielonych obniżek i wymaga zwiększenia wysokości domniemanych obniżek podlegających odzyskaniu o odsetki za okresy rozpatrywane w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

                  Zarzut pierwszy: błędny charakter postanowienia z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że rozpatrywane środki ze względu na swój odszkodowawczy charakter nie stanowiły korzyści dla beneficjentów.

                  Zarzut drugi: błędny charakter postanowienia z powodu braku wykluczenia lub przynajmniej dokonania oceny możliwości, iż rozpatrywane środki wpłyną na konkurencję i wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.

                  Zarzut trzeci: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 2 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE) i w art. 87ust. 3 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE).

                  Zarzut czwarty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE).

                  Zarzut piaty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 3) lit. d) i e) (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) i e) TFUE).

                  Zarzut szósty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE).

                  Zarzut siódmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia istnienia pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 WE (obecnie art. 108 ust. 3 TFUE) i art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1).

                  Zarzut ósmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do nakazu odzyskania.

                  Zarzut dziewiąty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do naliczenia odsetek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1.)


title: Sprawa F-92/14: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/40

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-92/14)
   (2014/C 448/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat Günther Maximini)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Strona skarżąca żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Parlamentu Europejskiego, na mocy której odmówiono zabezpieczenia jej przed szkodą, jaką poniosła w następstwie naruszenia jej praw osobistych i przepisów rozporządzenia nr 45/2001 w ramach rozpatrywania jej wcześniejszej skargi. Żąda ona, po drugie, zapłaty odszkodowania wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu poniesionej przez nią w jej odczuciu krzywdy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie decyzji strony pozwanej z dnia 5 marca 2014 r. oddalającej wniosek o przyznanie odszkodowania złożony przez stronę skarżącą w dniu 16 grudnia 2013 r. i dorozumianej decyzji oddalającej jej zażalenie wniesione w dniu 24 marca 2014 r. na tę pierwszą decyzję oraz posiłkowo wyraźnej decyzji odmownej wydanej a posteriori w dniu 29 lipca 2014 r., której autor nie został wskazany;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kwoty 30  000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez tę ostatnią, a także odsetek za zwłokę w wysokości podstawowej stopy odsetek podwyższonej o 5 % od kwoty 25  000 EUR, liczonych począwszy od dnia 1 lutego 2014 r., i od kwoty 5000, liczonych począwszy od dnia 1 maja 2014 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, oraz całością koniecznych wydatków i nakładów poniesionych przez stronę skarżącą.


title: Sprawa C-287/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Deutsche Post AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec; przypozwana: Marketing Service Magdeburg GmbH

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Deutsche Post AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec; przypozwana: Marketing Service Magdeburg GmbH
   (Sprawa C-287/06)
   (2006/C 261/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Köln (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.

      Przypozwana: Marketing Service Magdeburg GmbH
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 47 ust. 2 w zw. z art. 95 TWE w zw. z art. 12 tiret piąte w zw. z art. 7 ust. 1 dyrektywy 97/67/WE w brzmieniu nadanym przez dyrektywę 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy operator świadczący usługi powszechne stosuje taryfy specjalne dla podmiotów gospodarczych, które dostarczają wstępnie posortowane przesyłki do sieci pocztowej za pośrednictwem centrum obsługi listów (Briefzentrum), operator ten jest zobowiązany do stosowania tych samych taryf także względem przedsiębiorstw, które odbierają przesyłki pocztowe u nadawcy i dostarczają je wstępnie posortowane do sieci pocztowej w tym samym punkcie dostępu i na tych samych warunkach co podmioty gospodarcze, bez możliwości udzielenia przez operatora świadczącego usługi powszechne odmowy ze względu na to, iż jest on zobowiązany do świadczenia usług powszechnych?

      (1)  Dz.U. L 176, str. 21


title: Sprawa C-477/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/36/WE — Uznawanie kwalifikacji zawodowych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-477/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/36/WE - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 282/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i M. Adam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (Przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 63 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-413/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Meklenburg-Vorpommern (Niemcy) w dniu 10 września 2007 r. — Kathrin Haase, Adolf Oberdorfer, Doreen Kielon, Peter Schulze, Peter Kliem, Dietmar Bössow, Helge Riedel, André Richter, Andreas Schneider przeciwko Superfast Ferries SA, Superfast OKTO Maritime Company, Baltic SF VIII LTD

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Meklenburg-Vorpommern (Niemcy) w dniu 10 września 2007 r. — Kathrin Haase, Adolf Oberdorfer, Doreen Kielon, Peter Schulze, Peter Kliem, Dietmar Bössow, Helge Riedel, André Richter, Andreas Schneider przeciwko Superfast Ferries SA, Superfast OKTO Maritime Company, Baltic SF VIII LTD
   (Sprawa C-413/07)
   (2007/C 283/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesarbeitsgericht Meklenburg-Vorpommern (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kathrin Haase, Adolf Oberdorfer, Doreen Kielon, Peter Schulze, Peter Kliem, Dietmar Bössow, Helge Riedel, André Richter, Andreas Schneider

      Strona pozwana: Superfast Ferries SA, Superfast OKTO Maritime Company, Baltic SF VIII LTD.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 19 pkt 2 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 (1) należy interpretować w ten sposób, że dla pracowników, którzy zostali zatrudnieni na konkretnym statku i którzy wykonują pracę tylko i wyłącznie na tym statku, statek ten należy uznać za miejsce, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę?

               2)

               Czy art. 19 pkt 2 lit. a) należy interpretować w ten sposób, że — w każdym bądź razie wtedy, gdy statek, który należy uznać za miejsce świadczenia pracy, nie jest wykorzystywany wyłącznie lub przede wszystkim na wodach terytorialnych jednego i tego samego państwa członkowskiego, lecz, tak jak w niniejszym przypadku, w przewozie międzynarodowym jako liniowy prom w relacji Niemcy-Finlandia — za sąd miejsca, w którym pracownik zwykle świadczy pracę należy uznać sąd właściwy dla portu macierzystego statku, względnie portu prowadzącego rejestr statku, w państwie, pod którego banderą pływa ten statek?

               3)

               Czy w odniesieniu do pracownika, który świadczy pracę wyłącznie na określonym statku, wykorzystywanym w przewozie międzynarodowym, należy wyjść z założenia, że nie świadczy on pracy zazwyczaj w jednym i tym samym państwie i że z tego względu na potrzeby określenia sądu właściwego w innym państwie członkowskim aniżeli to, w którym pracodawca ma siedzibę, nie należy stosować art. 19 pkt 2 lit. a), lecz art. 19 pkt 2 lit. b)?

               4)

               Czy w przypadku, o którym mowa powyżej, art. 19 pkt 2 lit. b) należy interpretować w ten sposób, że za oddział, który zatrudnił pracownika można uznać również biuro, które jest prowadzone w jednym z regularnych portów początkowych statku, co prawda nie przez samego pracodawcę, lecz przez inną spółkę, którą pracodawca upoważnił do organizowania w jego imieniu, w charakterze „operatora”, ekonomicznej i technicznej eksploatacji statku i która zatrudnia w tym biurze „crew managera” do którego zadań należy koordynacja wykorzystywania zasobów ludzkich, nawet jeśli umowy o pracę nie były zawierane w tym biurze, lecz na statku przez kapitana, w biurze tym były natomiast wydawane pracownikom grafiki pracy i przyjmowane od nich zwolnienia lekarskie, jak również wypowiedziane im zostały przez zatrudnionego tam „crew managera” stosunki pracy?

               5)

               W przypadku udzielenia na pytanie czwarte odpowiedzi twierdzącej:

                           a)

                           Czy nabywca statku, którego członkowie załogi mogli pozwać swojego dotychczasowego pracodawcę — zgodnie z art. 19 pkt 2 lit. b) — przed sąd miejsca, w którym znajduje się oddział, który ich zatrudnił, może zostać pozwany przed ten sam sąd z tego tylko powodu, że zwolnieni pracownicy podnoszą, iż zgodnie z przepisami ich zdaniem właściwego prawa krajowego, regulującymi przejęcie zakładu, ich stosunki pracy przeszły na przejmującego?

                           b)

                           Czy również ewentualne powództwo przeciwko dokonującemu wypowiedzeń, wymienionemu w pytaniu czwartym, „operatorowi” może zostać wytoczone przed tym samym sądem co powództwo przeciwko dotychczasowemu pracodawcy?

      (1)  Dz.U. L 12, str. 1.


title: Sprawa T-164/06: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2006 r. — ColArt/Americas przeciwko OHIM (BASICS)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/27

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2006 r. — ColArt/Americas przeciwko OHIM (BASICS)
   (Sprawa T-164/06)
   (2006/C 190/49)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: ColArt Americas, Inc (Piscataway, USA) (Przedstawiciel: adwokat E. Soler Borda)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 kwietnia 2006 r. wydanej w sprawie zgłoszenia znaku towarowego BASICS nr 002433613 (sprawa R 788/2005-4) w całości;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności tej decyzji w części, w której odnosi się ona do następujących towarów: barwniki w postaci farb akrylowych, lakiery dla artystów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BASICS” dla towarów należących do klasy 2 — zgłoszenie nr 2 433 613

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z uwagi na to, że słowo „BASICS” nie jest określeniem powszechnie używanym w języku angielskim w odniesieniu do towarów objętych zgłoszeniem i nie dostarcza konsumentom wyraźnych informacji odnośnie do towarów objętych zgłoszeniem. Poza tym zgłoszony znak towarowy nabył charakter odróżniający w drodze używania.


title: Sprawa C-467/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Livadeias (Grecja) w dniu 22 października 2007 r. — Panayotis Koskovolis i Aikaterini Pappa przeciwko Koinotita Kyriakiou Viotias

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Livadeias (Grecja) w dniu 22 października 2007 r. — Panayotis Koskovolis i Aikaterini Pappa przeciwko Koinotita Kyriakiou Viotias
   (Sprawa C-467/07)
   (2007/C 315/47)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Protodikeio Livadeias
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Panayotis Koskovolis et Aikaterini Pappa.

      Strona pozwana: Koinotita Kyriakiou Viotias.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 5 oraz klauzulę 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175, str. 42), należy interpretować w ten sposób, że prawo wspólnotowe nie zezwala państwu członkowskiemu, na przyjęcie w ramach wykonania tego porozumienia ramowego przepisów, gdy

                           a)

                           w ramach krajowego porządku prawnego istnieją już, ustanowione przed wejściem w życie tej dyrektywy, równoważne rozwiązania prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego,

                           b)

                           wskutek przepisów ustanowionych w wykonaniu porozumienia ramowego, dochodzi do obniżenia ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym.

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w sytuacji gdy w krajowym porządku prawnym, w chwili wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE istniały już równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, takie jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, ustanowienie przepisu prawnego uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 11 dekretu prezydenckiego nr 164/2001, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, w rozumieniu klauzuli 8 ust 1 i 3 porozumienia ramowego, zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym:

                           a)

                           gdy przepis prawa mający na celu wykonanie porozumienia ramowego, zostanie ustanowiony po upływie terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 1999/70/WE, lecz jego zakresem stosowania rationae temporis objęte są wyłącznie umowy o pracę i stosunki pracy obowiązujące w czasie jego wejścia w życie lub które wygasły we wskazanym okresie przed jego wejściem w życie, ale po upływie terminu na transpozycję dyrektywy, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie mają ograniczonego czasowo zakresu stosowania i obejmują wszystkie umowy o pracę na czas określony, które zostały zawarte, obowiązywały, lub wygasły w dniu wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE i upływu terminu na jej transpozycję,

                           b)

                           gdy ramami zastosowania takiego przepisu mającego na celu wykonanie porozumienia ramowego, objęte są wyłącznie umowy o pracę lub stosunki pracy na czas określony, które by zostać uznane za kolejne w rozumieniu wspomnianych uregulowań muszą spełnić kumulatywnie następujące przesłanki:

                                       i)

                                       upływ między nimi okresu nie przekraczającego trzech miesięcy,

                                       ii)

                                       ich łączny czas trwania wynosi co najmniej 24 miesiące w chwili wejścia w życie tych przepisów, niezależnie od tego ile razy były ponownie zawierane lub łączny okres zatrudnienia na ich podstawie w wymiarze co najmniej 18 miesięcy w okresie 24 miesięcy liczonym od umowy pierwotnej, w przypadku co najmniej trzykrotnego ponownego zawarcia umowy po umowie pierwotnej, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie przewidywały takich warunków obejmując wszystkie (kolejne) umowy o pracę na czas określony, niezależnie od minimalnego okresu zatrudnienia i minimalnej liczby dotyczącej ponownego zawierania umowy,

                           c)

                           gdy omawiany przepis prawny mający na celu wykonanie porozumienia ramowego przewiduje, jako konsekwencję prawną w celu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony i zapobiegania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem ex nunc, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne przewidują kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem od momentu ich pierwotnego zawarcia (ex tunc)?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, gdy w krajowym porządku prawnym istniały przed wejściem w życie dyrektywy 1999/70/WE równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które stanowi integralną część tej dyrektywy, takie jak rozpatrywany w sprawie przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920, czy przyjęcie przepisu uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany przed sądem krajowym art. 7 dekretu prezydenckiego nr 164/2004, gdy przewiduje on jako jedyny środek ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, przed nadużyciami, obowiązek wypłaty przez pracodawcę wynagrodzenia i odprawy w przypadku zatrudnienia z naruszeniem prawa na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony, uwzględniając okoliczność, że

                           a)

                           obowiązek wypłaty wynagrodzenia i odprawy jest przewidziany w prawie krajowym dla każdego stosunku pracy i nie ma w szczególności na celu przeciwdziałania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego, oraz

                           b)

                           zastosowanie obowiązującego wcześniej równoważnego rozwiązania prawnego ma skutek prawny w postaci uznania kolejnych umów o pracę na czas określony za umowę na czas nieokreślony, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony w krajowym porządku prawnym, w rozumieniu klauzuli 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania czy dokonując interpretacji prawa krajowego w sposób zgodny z dyrektywą 1999/70/WE sąd krajowy musi odmówić stosowania przepisów sprzecznych z taką dyrektywą, zawartych w uregulowaniu ustawodawczym przyjętym w wykonaniu porozumienia ramowego, które jednakże przewiduje obniżenie ogólnego poziomu ochrony, w krajowym porządku prawnym, pracowników zatrudnionych na czas określony, takich jak art. 7 i 11 dekretu prezydenckiego nr 164/2004, i zastosować w ich miejsce przepisy zawarte w równoważnych uregulowaniach krajowych, istniejących przed wejściem w życie dyrektywy, takie jak art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920?

               5)

               W razie uznania przez sąd krajowy, że co do zasady, w odniesieniu do pracy na czas określony ma zastosowanie przepis (w niniejszej sprawie art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920) który stanowi równoważne rozwiązanie prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, będącego integralną częścią dyrektywy 1999/70/WE, i na podstawie tego przepisu, stwierdzenie że zawarcie umów o pracę nastąpiło na czas określony bez obiektywnego powodu związanego z naturą, typem lub charakterystyką umowy lub świadczonych czynności, prowadzi do uznania, że umowa taka jest umową o pracę na czas nieokreślony:

                           a)

                           czy wykładania i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których okoliczność, że jako podstawa prawna umowy o pracę na czas określony został wskazany przepis o zatrudnieniu na podstawie umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia sezonowych, periodycznych, tymczasowych, wyjątkowych i dodatkowych potrzeb socjalnych, w każdym wypadku stanowi obiektywny powód zawarcia umów o pracę na czas określony, nawet jeśli w rzeczywistości zaspokojone potrzeby są „zwyczajne i stałe”, są zgodne jest z prawem wspólnotowym;

                           b)

                           czy wykładnia i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których przepis zakazujący przekształcenia umowy o pracę zawartej w sektorze publicznym na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, należy interpretować w ten sposób, że w sektorze publicznym jest w każdym wypadku bezwzględnie zabronione przekształcenie umowy o pracę lub stosunku pracy na czas określony w umowę o pracę lub stosunek pracy na czas nieokreślony, również gdy został on z naruszeniem prawa zawarty na czas określony, jako że w rzeczywistości zaspokajane nim potrzeby są „zwyczajne i stałe”, a sąd krajowy nie ma możliwości w takim wypadku wskazania rzeczywistego charakteru spornego stosunku prawnego oraz prawidłowej jego kwalifikacji jako umowy na czas nieokreślony, są zgodne z prawem wspólnotowym? Czy też zakaz taki powinien zostać ograniczony wyłącznie do umów o pracę na czas określony, które zostały rzeczywiście zawarte w celu zaspokojenia tymczasowych, nieprzewidzianych, niecierpiących zwłoki, wyjątkowych lub podobnych potrzeb, z wyłączeniem przypadków, gdy w rzeczywistości umowy zostały zawarte w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb?


title: Sprawa C-358/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen liikenne ja infrastruktuuri -vastuualue (Środowisko naturalne — Odpady — Odpady niebezpieczne — Dyrektywa 2008/98/WE — Użycie starych masztów telefonicznych zabezpieczonych roztworami CCA (zawierającymi miedź, chrom i arsen) — Rejestracja, ocena, udzielanie zezwoleń i stosowane ograniczenia w zakresie chemikaliów — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) — Wykaz zastosowań drewna zabezpieczonego zawarty w załączniku XVII do rozporządzenia REACH — Wykorzystanie starych masztów telefonicznych jako materiału do budowy ścieżek)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen liikenne ja infrastruktuuri -vastuualue
   (Sprawa C-358/11) (1)

   (Środowisko naturalne - Odpady - Odpady niebezpieczne - Dyrektywa 2008/98/WE - Użycie starych masztów telefonicznych zabezpieczonych roztworami CCA (zawierającymi miedź, chrom i arsen) - Rejestracja, ocena, udzielanie zezwoleń i stosowane ograniczenia w zakresie chemikaliów - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) - Wykaz zastosowań drewna zabezpieczonego zawarty w załączniku XVII do rozporządzenia REACH - Wykorzystanie starych masztów telefonicznych jako materiału do budowy ścieżek)
   2013/C 123/05
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen liikenne ja infrastruktuuri -vastuualue

      Inne strony zainteresowane: Lapin luonnonsuojelupiiri ry et Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen ympäristö ja luonnonvarat -vastuualue

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312, s. 3) i rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE — Rejestracja, ocena i udzielanie zezwoleń w zakresie chemikaliów — Substancja objęta ograniczeniem na podstawie załącznika XVII do tego rozporządzenia — Wykorzystanie starych masztów telefonicznych zabezpieczonych roztworem CCA (miedź-chrom-arsen) do podbudowy ścieżki

      Sentencja

               1)

               Prawo Unii nie wyklucza co do zasady tego, aby odpad uznany za niebezpieczny mógł przestać być odpadem w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy, jeśli proces odzysku powala uczynić go zdatnym do użytku bez stwarzania zagrożenia dla zdrowia człowieka i bez wyrządzania szkody środowisku naturalnemu, a ponadto jeżeli nie stwierdzono, że posiadacz tego przedmiotu pozbywa się go, zamierza się go pozbyć lub został zobowiązany do pozbycia się go w rozumieniu art. 3 pkt 1 tej dyrektywy, przy czym okoliczności te powinien zbadać sąd odsyłający.

               2)

               Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 552/2009 z dnia 22 czerwca 2009 r., a w szczególności jego załącznik XVII — w zakresie, w jakim dopuszcza on pod pewnymi warunkami stosowanie drewna zabezpieczonego roztworem zwanym „CCA” (zawierającym miedź, chrom i arsen) — ma w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym znaczenie dla ustalenia, czy drewno takie może przestać być odpadem dlatego, że jego posiadacz, w razie spełnienia tych warunków, nie jest zobowiązany do pozbycia się go w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98.

               3)

               Artykuły 67 i 128 rozporządzenia nr 1907/2006 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 552/2009 należy interpretować w ten sposób, że w prawie Unii zharmonizowane zostały wymogi dotyczące produkcji, wprowadzania do obrotu i stosowania substancji takiej jak substancja zawierająca związki arsenu, która jest objęta ograniczeniem na podstawie załącznika XVII do tego rozporządzenia.

               4)

               Punkt 19 ust. 4 lit. b) załącznika XVII do rozporządzenia nr 1907/2006 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 552/2009, wymieniający sposoby, w jakie — tytułem odstępstwa — może być używane drewno zabezpieczone roztworem zwanym „CCA” (zawierającym miedź, chrom i arsen), należy interpretować w ten sposób, że zawarte w tym przepisie wyliczenie ma charakter wyczerpujący, wobec czego rzeczonego odstępstwa nie można stosować do sytuacji innych niż te, które zostały w nim przewidziane. Zadaniem sądu odsyłającego jest zbadanie, czy w okolicznościach takich jak te zachodzące w postępowaniu głównym wykorzystanie masztów telefonicznych jako podbudowy ścieżek mieści się w ramach wymienionych w tym przepisie zastosowań.

               5)

               Uregulowania zawarte w pkt 19 ust. 4 lit. d) tiret drugie załącznika XVII do rozporządzenia nr 1907/2006 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 552/2009, w myśl których drewno zabezpieczone roztworem zwanym „CCA” (zawierającym miedź, chrom i arsen) nie może być stosowane, gdy tylko powstaje ryzyko wielokrotnego kontaktu ze skórą, należy interpretować w ten sposób, że analizowany zakaz powinien mieć zastosowanie w każdej sytuacji, w której wedle wszelkiego prawdopodobieństwa może dojść do wielokrotnego kontaktu skóry z tak zabezpieczonym drewnem, przy czym owo prawdopodobieństwo należy określić na podstawie konkretnych warunków, w jakich zwykle używane ma być zastosowane drewno. Dokonanie oceny tych warunków jest zadaniem sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011


title: Sprawa T-351/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  5 kwietnia 2006 r.  — Deutsche Bahn przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Skarga do Komisji złożona przez podmiot konkurencyjny — Dyrektywa 92/81/EWG — Podatki akcyzowe od olejów mineralnych — Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo w żegludze powietrznej — Zwolnienie z podatku akcyzowego — Pismo Komisji skierowane do składającego skargę — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Akt zaskarżalny — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Pojęcie pomocy — Możliwość przypisania państwu — Równość traktowania)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 kwietnia 2006 r. — Deutsche Bahn przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-351/02) (1)

   (Pomoc państwa - Skarga do Komisji złożona przez podmiot konkurencyjny - Dyrektywa 92/81/EWG - Podatki akcyzowe od olejów mineralnych - Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo w żegludze powietrznej - Zwolnienie z podatku akcyzowego - Pismo Komisji skierowane do składającego skargę - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Akt zaskarżalny - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Pojęcie pomocy - Możliwość przypisania państwu - Równość traktowania)
   (2006/C 131/69)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bahn AG (Berlin, Niemcy) [Przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Schütte, M. Reysen i W. Kirchhoff, a następnie adwokaci M. Schütte i M. Reysen]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: V. Kreuschitz i J. Flett, działający w charakterze pełnomocników]

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej [Przedstawiciele: A.-M. Colaert, F. Florindo Gijón i C. Saile, działający w charakterze pełnomocników]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 września 2002 r. odrzucającej skargę złożoną przez skarżącą w dniu 5 lipca 2002 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Rada pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003


title: Sprawa C-70/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/34

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-70/07) (1)

   (2007/C 297/62)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa C-123/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 10 marca 2017 r. – Nefiye Yön/Landeshauptstadt Stuttgart.

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 10 marca 2017 r. – Nefiye Yön/Landeshauptstadt Stuttgart.
   (Sprawa C-123/17)
   (2017/C 318/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nefiye Yön

      Strona pozwana: Landeshauptstadt Stuttgart

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzula „standstill” zawarta w art. 7 decyzji nr 2/76 Rady Stowarzyszenia została w pełni zastąpiona przez klauzulę „standstill” zawartą art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia, czy też zgodność z prawem nowych ograniczeń swobody przepływu pracowników, które zostały wprowadzone między wejściem w życie decyzji nr 2/76 Rady Stowarzyszenia a rozpoczęciem obowiązywania art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia, należy nadal oceniać zgodnie z art. 7 decyzji nr 2/76 Rady Stowarzyszenia?

               2)

               Jeśli na pytanie 1 należy udzielić takiej odpowiedzi, że art. 7 decyzji nr 2/76 Rady Stowarzyszenia nie został w pełni zastąpiony, to czy orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczące art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia w pełnym zakresie odnosi się do stosowania art. 7 decyzji nr 2/76 Rady Stowarzyszenia z takim skutkiem, że art. 7 decyzji nr 2/76 Rady Stowarzyszenia co do zasady obejmuje także wprowadzone z mocą od dnia 5 października 1980 r. uregulowanie krajowe, na podstawie którego dołączenie współmałżonka do tureckiego pracownika uzależnia się od wydania wizy krajowej?

               3)

               Czy wprowadzenie takiego uregulowania krajowego uzasadnione jest nadrzędnym względem interesu ogólnego, a zwłaszcza celem efektywnej kontroli imigracji i sterowania kierunkami migracji, jeśli szczególne okoliczności właściwe dla danego przypadku zostają uwzględnione poprzez stosowanie klauzuli dotyczącej przypadków przedstawiających nadmierne trudności?


title: Sprawa C-168/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 12 maja 2009 r. — Flos SpA przeciwko Semeraro Casa e Famiglia SpA

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 12 maja 2009 r. — Flos SpA przeciwko Semeraro Casa e Famiglia SpA
   (Sprawa C-168/09)
   2009/C 167/08
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Milano

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Flos SpA

      Strona pozwana: Semeraro Casa e Famiglia SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 17 i 19 dyrektywy 98/71/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że na podstawie prawa wewnętrznego państwa członkowskiego, które na mocy dyrektywy ustanowiło w swoim porządku prawnym ochronę praw autorskich do wzorów i modeli, przysługująca temu państwu członkowskiemu możliwość ustalenia w sposób niezależny zakresu i warunków, zgodnie z którymi taka ochrona jest przyznana obejmuje także wyłączenie tej ochrony w odniesieniu do wzorów i modeli, co do których należy uznać, że mimo spełniania przez nie przesłanek ochrony ustanowionych w prawie autorskim stały się one własnością publiczna przed wejściem w życie przepisów prawnych wprowadzających do wewnętrznego porządku prawnego ochronę praw autorskich do wzorów i modeli z tego względu, że nie zostały nigdy zarejestrowane jako wzory lub modele lub ich rejestracja utraciła już ważność?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy wykładni art. 17 i 19 dyrektywy 98/71/WE należy dokonywać w ten sposób, że na podstawie prawa wewnętrznego państwa członkowskiego które na mocy dyrektywy ustanowiło w swoim porządku prawnym ochronę praw autorskich do wzorów i modeli, przysługująca temu państwu członkowskiemu możliwość ustalenia w sposób niezależny zakresu i warunków, zgodnie z którymi taka ochrona jest przyznana obejmuje także wyłączenie tej ochrony w odniesieniu do wzorów i modeli, co do których należy uznać że mimo spełniania przez nie przesłanek ochrony ustanowionych w prawie autorskim stały się one własnością publiczna przed wejściem w życie przepisów prawnych wprowadzających do wewnętrznego porządku prawnego ochronę praw autorskich do wzorów i modeli, w sytuacji gdy, nieupoważniona przez właściciela praw do tych wzorów lub modeli, osoba trzecia wytworzyła już lub sprzedała w tym państwie członkowskim produkty wykonane zgodnie ze wspomnianymi wzorami lub modelami?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na dwa pierwsze pytania, czy wykładni art. 17 i 19 dyrektywy 98/71/WE należy dokonywać w ten sposób, że na podstawie prawa wewnętrznego państwa członkowskiego, które na mocy dyrektywy ustanowiło w swoim porządku prawnym ochronę praw autorskich do wzorów i modeli, przysługująca temu państwu członkowskiemu możliwość ustalenia w sposób niezależny zakresu i warunków, zgodnie z którymi taka ochrona jest przyznana obejmuje także wyłączenie tej ochrony w odniesieniu do wzorów i modeli co do których należy uznać że mimo spełniania przez nie przesłanek ochrony ustanowionych w prawie autorskim stały się one własnością publiczna przed wejściem w życie przepisów prawnych wprowadzających do wewnętrznego porządku prawnego ochronę praw autorskich do wzorów i modeli, w sytuacji gdy, nieupoważniona przez właściciela praw do tych wzorów lub modeli, osoba trzecia wytworzyła już lub sprzedała w tym państwie członkowskim produkty wykonane zgodnie ze wspomnianymi wzorami lub modelami a okres trwania wyłączenia jest znaczący (wynosi 10 lat)?

      (1)  Dz. U. L 289, s. 28.


title: Sprawa T-192/06: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — Caffaro przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/42

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — Caffaro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-192/06)
   (2006/C 212/72)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Caffaro S.r.l. (Przedstawiciele: adwokaci Alberto Santa Maria i Claudi Biscaretti di Rufia)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006)1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran, w zakresie w jakim nakłada ona na Caffaro S.r.l., solidarnie z SNIA S.p.A., grzywnę w wysokości 1,078 mln euro,

               —

               ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej przez Komisję na Caffaro S.r.l. do symbolicznej kwoty,

               —

               także tytułem ewentualnym, istotne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na Caffaro S.r.l., mając na względzie krótszy czas trwania naruszenia przypisanego skarżącej oraz z uwagi na istnienie okoliczności łagodzących,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie to ta sama decyzja co w sprawie T-185/06 L'Air Liquide przeciwko Komisji.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi, że:

               —

               powinna być ona postrzegana raczej jako „ofiara” niż uczestnik kartelu dotyczącego nadtlenku wodoru. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że w ocenie pozycji spółki Caffaro w spornym postępowaniu pozwana całkowicie pominęła, że spółka ta nie tylko nie czerpała korzyści ze spornego kartelu, ale zeszła z rynku nadboranu sodu właśnie z powodu niedozwolonych porozumień, które miały miejsce na rynku nadtlenku wodoru. Skarżąca podniosła przed Komisją, że wytwarza jedynie nadboran sodu i że nabywa nadtlenek wodoru, zatem nie mogła być ona członkiem kartelu dotyczącego nadtlenku wodoru, będąc ofiarą tej zmowy;

               —

               pozwana popełniła kolejny oczywisty błąd, stosując wobec wszystkich uczestników naruszenia — z wyjątkiem skarżącej — udziały w rynku światowym w 1999 r., ostatnim pełnym roku naruszenia dotyczącym obu produktów (nadtlenku wodoru i nadboranu sodu). Zaskakująco, w odniesieniu do spółki Caffaro, Komisja zastosowała natomiast dane rynkowe z 1998 r., choć zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Komisja jest zobowiązana, dla celów oceny względnego znaczenia przedsiębiorstwa, uwzględnić obrót każdego przedsiębiorstwa osiągnięty w roku odniesienia. Skarżąca przypomina, że w orzecznictwie zasada ta została zinterpretowana w ten sposób, że jedynie użycie jednego roku odniesienia wspólnego dla wszystkich przedsiębiorstw uczestniczących w tym samym naruszeniu gwarantuje równe traktowanie.

         Skarżąca powołuje się także na:

               —

               naruszenie prawa do obrony z uwagi na fakt, że wbrew temu, co twierdzi Komisja, w spotkaniu w Brukseli w dniu 26 listopada 1998 r. nie uczestniczyli przedstawiciele spółki Caffaro;

               —

               błędne zastosowanie art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i przewidzianej tam przyczyny przedawnienia, jako że spółka Caffaro przerwała udział w podnoszonym kartelu ponad pięć lat przed wszczęciem wobec niej dochodzenia przez Komisję.


title: Sprawa C-307/11 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. — Deichmann SE przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Oznaczenie graficzne przestawiające szewron fastrygowany przy brzegach)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/8

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. — Deichmann SE przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-307/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Oznaczenie graficzne przestawiające szewron fastrygowany przy brzegach)
   2012/C 258/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deichmann SE (przedstawiciel: O. Rauscher, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: K. Klüpfel, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-202/09 Deichmann SE przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 kwietnia 2009 r., oddalającej odwołanie od decyzji eksperta, na mocy której odmówiono rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego szewron fastrygowany przy brzegach jako wspólnotowego znaku towarowego dla określonych towarów z klas 10 i 25 — Charakter odróżniający znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Deichmann SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa C-227/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 marca 2015 r. w sprawach połączonych T-195/11, T-458/11, T-448/12 i T-41/13, Cahier i in./Rada i Komisja, wniesione w dniu 19 maja 2015 r. przez Roberta Aubineau i in.

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 marca 2015 r. w sprawach połączonych T-195/11, T-458/11, T-448/12 i T-41/13, Cahier i in./Rada i Komisja, wniesione w dniu 19 maja 2015 r. przez Roberta Aubineau i in.
   (Sprawa C-227/15 P)
   (2015/C 311/20)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Robert Aubineau i in. (przedstawiciel: Ch.E. Gudin, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rada, Komisja, Francja

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku, który odmawia uznania zakazu nałożonego na producentów spirytusu destylowanego we własnym zakresie z nadwyżek wina własnej produkcji, uzasadniając to faktem, że mogą oni uprzednio ubiegać się o zatwierdzenie [umowy] i stać się gorzelnikami.

               —

               uchylenie wyroku, który odmawia uznania dyskryminującego charakteru rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 (1), które nie przyznaje takich samych uprawnień producentom spirytusów.

               —

               uchylenie wyroku, który odmawia uznania bezprawnego zachowania oraz odpowiedzialności instytucji, które ustanowiły przepisy niezgodne z zasadą niedyskryminacji, stanowiącą ogólną zasadę prawa Unii, zgodnie z orzecznictwem Trybunału i art. 40 TFUE oraz będącą podstawą wspólnej organizacji rynku, jak w niniejszej sprawie.

               —

               uchylenie wyroku, który odmawia uznania szkody poniesionej przez wnoszących odwołanie wskutek obowiązywania rozporządzenia, które można interpretować na dwa sposoby, co stało się podstawą dla wszystkich sądów krajowych do surowego ukarania wnoszących odwołanie. Możliwość interpretowania rozporządzenia na dwa sposoby wynika bezpośrednio z jego tekstu, za który odpowiedzialność ponosi jego autor, w niniejszym przypadku – Komisja.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego odwołania wnoszący odwołanie podnoszą cztery zarzuty.
   Po pierwsze, żądają, by Trybunał uchylił wyrok Sądu, który odmawia uznania dyskryminującego charakteru rozporządzenia nr 1623/2000, które nie przyznaje takich samych uprawnień producentom spirytusów.
   Po drugie, wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, odmawiając uznania bezprawnego zachowania oraz odpowiedzialności instytucji, które ustanowiły i interpretowały przepisy niezgodne z zasadą niedyskryminacji, stanowiącą ogólną zasadę prawa Unii, zgodnie z orzecznictwem Trybunału i art. 40 TFUE oraz będącą podstawą wspólnej organizacji rynku, jak w niniejszej sprawie.
   Po trzecie, zarzucają Sądowi, że nie uznał szkody poniesionej przez wnoszących odwołanie. Możliwość interpretowania rozporządzenia nr 1623/2000 na dwa sposoby stała się podstawą dla sądów krajowych do surowego karania wnoszących odwołanie, w związku z czym ta niezgodność z prawem jest przyczyną poniesionej szkody.
   Wreszcie wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi błędną wykładnię art. 65 rozporządzenia – tak co do jego sensu, jak i zakresu – który przewiduje szczególne wymogi formalne dla producentów, którzy posiadają urządzenia do destylacji i którzy sami mają zamiar dokonywania obowiązkowej destylacji swych nadwyżek.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych (Dz.U. L 194, s. 45).


title: Sprawa T-116/05: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2005 r. przez Doriana Lacombe'a przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/34

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2005 r. przez Doriana Lacombe'a przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-116/05)
   (2005/C 115/61)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 28 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Dorian Lecombe'a, zamieszkałego w Evry (Francja), reprezentowanego przez adwokatów: Sebastiana Orlandiego, Xaviera Martina Alberta Coolena, Jeana- Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               1)

               nałożenie na Radę obowiązku zapłaty na rzecz skarżącego wynagrodzenia odpowiadającego całości dodatkowych prac wykonanych zgodnie z wykazem zatwierdzonym podpisem przez jego przełożonego i przez Sekretarza Generalnego Rady po odliczeniu już wypłaconego wynagrodzenia,

               2)

               nałożenie na Radę obowiązku zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne skarżącego odprowadzanych przez pracodawcę i przewidzianych w obowiązujących przepisach,

               3)

               nałożenie na Radę obowiązku wypłaty skarżącemu zasiłków dla bezrobotnych, do których miałby prawo, gdyby składki odprowadzane przez pracodawcę zostały odprowadzone w odpowiednim czasie na poczet jego ubezpieczenia społecznego,

               4)

               nałożenie na pozwaną obowiązku zapłacenia skarżącemu odsetek za opóźnienie naliczonych zgodnie z podstawową stopą EBC podwyższoną o dwa punkty od wszystkich kwot, które powinny były zostać wypłacone na podstawie umowy pracownika pomocniczego, która wiązała strony.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący był pracownikiem pomocniczym zatrudnionym przez Radę w okresie od 1 grudnia 2002 r. do 31 lipca 2003 r. Podnosi, że Rada bez wskazania mu powodów obniżyła z 73 do 59,5 dnia ilość dni, za które przysługuje premia, do której miał prawo za godziny przepracowane w soboty, niedziele, dni wolne od pracy a także dni zamknięcia biur. Na poparcie tego skarżący powołuje się na naruszenie art. 57 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, art. 56 regulaminu pracowniczego i komunikatu do personelu nr 88/93 oraz obowiązku uzasadnienia.
   Skarżący utrzymuje dalej, że naruszając art. 70 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich Rada nie odprowadziła składek do Kasy Ubezpieczenia Społecznego, do której należał. Skarżący żąda także odszkodowania za poniesioną z tego tytułu szkodę.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 155 z 25.6.2005.

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/36

         (2005/C 171/60)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 155 z 25.6.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 143 z 11.6.2005.

      Dz.U. C 132 z 28.5.2005.

      Dz.U. C 115 z 14.5.2005.

      Dz.U. C 106 z 30.4.2005.

      Dz.U. C 93 z 16.4.2005.

      Dz.U. C 82 z 2.4.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-271/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State van België — Belgia) — Vereniging van Educatieve en Wetenschappelijke Auteurs (VEWA) przeciwko Belgische Staat (Dyrektywa 92/100/EWG — Prawa autorskie i prawa pokrewne — Publiczne użyczenie — Wynagrodzenie twórców — Stosowne dochody)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State van België — Belgia) — Vereniging van Educatieve en Wetenschappelijke Auteurs (VEWA) przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-271/10) (1)

   (Dyrektywa 92/100/EWG - Prawa autorskie i prawa pokrewne - Publiczne użyczenie - Wynagrodzenie twórców - Stosowne dochody)
   2011/C 252/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vereniging van Educatieve en Wetenschappelijke Auteurs (VEWA)

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State van België — Wykładnia art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 346, s. 61) (obecnie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r.) (Dz.U. L 376, s. 28) — Wynagrodzenie twórców w przypadku publicznego użyczenia — Dostateczne wynagrodzenie

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej sprzeciwia się przepisom, takim jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, ustanawiającym system, zgodnie z którym wynagrodzenie należne twórcom w przypadku publicznego użyczenia obliczane jest wyłącznie w zależności od liczby wypożyczających zapisanych do placówek publicznych na podstawie ryczałtowej kwoty ustalonej od wypożyczającego na rok.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa T-438/16: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. —. Altunis/EUIPO — Hotel Cipriani (CIPRIANI)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/48

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. —. Altunis/EUIPO — Hotel Cipriani (CIPRIANI)
   (Sprawa T-438/16)
   (2016/C 343/66)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Altunis-Trading, Gestão e Serviços, Lda (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci A. Vanzetti, S. Bergia i G. Sironi)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hotel Cipriani Srl (Wenecja, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „CIPRIANI” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 127 870

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 czerwca 2016 r. w sprawie R 1889/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Hotel Cipriani s.r.l.; lub

               —

               skierowanie sprawy do EUIPO celem rozstrzygnięcia zgodnie z wyrokiem, który ma zostać wydany;

               —

               orzeczenie na korzyść Altunis całkowitego zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów poniesionych we wcześniejszych postępowaniach przed instancjami EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 15, art. 42 ust. 2 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 i zasady 23 ust. 3 rozporządzenia nr 2868/95 w odniesieniu do rzeczywistego używania znaku towarowego Hotelu Cipriani;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w odniesieniu do oceny podobieństwa towarów i usług i wynikającej stąd oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-191/04: Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/8

         Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-191/04)
   (2004/C 156/16)
   Dnia 26 kwietnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Francuskiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez A. Bordes i G. Valero Jordana, w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               orzeczenie, że nie przekazując informacji, które winny zostać zgromadzone przez właściwe władze lub właściwe organy w ramach obowiązku monitorowania zrzutów i pozostających osadów komunalnych, wprowadzonego mocą art. 15 dyrektywy 91/271/ EWG (1) dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych ( Dz.U. L 135 str. 40) na dzień 31 grudnia 1999 r. w części odnoszącej się aglomeracji, których dotyczy upływ terminu 31 grudnia 1998 r. w ciągu sześciu miesięcy od wniosku Komisji z dnia 18 grudnia 2000 r. Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej mocą art. 15 ust. 4 tej dyrektywy.

               2.

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Francuska nie dopełniła obowiązku przekazania Komisji informacji dotyczących stanu – na dzień 31 grudnia 1999 r. – monitorowania wód aglomeracji, których dotyczył upływ pierwszego z terminów zawarych w dyrektywie, to jest aglomeracji o RLM (równoważna liczba mieszkańców) przekraczającym 10.000 jednostek, które dokonują zrzutów swoich ścieków do wód, do których odprowadzane są ścieki, uznanych za „strefy wrażliwe”.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych ( Dz.U. L 135 z dnia 30 maja 1991 r., str. 40).


title: Sprawa T-411/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Laufen Austria przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Koordynacja podwyżek cen i wymiana niejawnych informacji handlowych — Przypisanie działania o charakterze naruszenia — Grzywny — Wytyczne z 2006 r. w sprawie obliczania kwoty grzywien — Waga naruszenia — Współczynniki — Okoliczności łagodzące — Kryzys gospodarczy — Naciski wywierane przez hurtowników — Komunikat w sprawie współpracy z 2002 r. — Obniżenie kwoty grzywny — Znacząca wartość dodana)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/29

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Laufen Austria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-411/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Koordynacja podwyżek cen i wymiana niejawnych informacji handlowych - Przypisanie działania o charakterze naruszenia - Grzywny - Wytyczne z 2006 r. w sprawie obliczania kwoty grzywien - Waga naruszenia - Współczynniki - Okoliczności łagodzące - Kryzys gospodarczy - Naciski wywierane przez hurtowników - Komunikat w sprawie współpracy z 2002 r. - Obniżenie kwoty grzywny - Znacząca wartość dodana)
   2013/C 325/49
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Laufen Austria AG (Wilhelmsburg, Austria) (przedstawiciele: adwokaci E. Navarro Varona i L. Moscoso del Prado González)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis oraz F. Castilla Contreras, a następnie F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis oraz F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — instalacje sanitarne do łazienek) oraz żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laufen Austria AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-614/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Niederösterreichische Landes-Landwirtschaftskammer przeciwko Anneliese Kuso (Polityka społeczna — Równe traktowanie kobiet i mężczyzn — Dyrektywa 76/207/EWG — Umowa o pracę na czas określony zawarta przed przystąpieniem do Unii Europejskiej — Nadejście końca okresu, na który umowa została zawarta, po akcesji — Przepisy dotyczące zatrudnienia określające jako datę wygaśnięcia umowy ostatni dzień roku, w którym pracownik osiągnął wiek emerytalny — Różnica dotycząca wieku pomiędzy kobietami i mężczyznami)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Niederösterreichische Landes-Landwirtschaftskammer przeciwko Anneliese Kuso
   (Sprawa C-614/11) (1)

   (Polityka społeczna - Równe traktowanie kobiet i mężczyzn - Dyrektywa 76/207/EWG - Umowa o pracę na czas określony zawarta przed przystąpieniem do Unii Europejskiej - Nadejście końca okresu, na który umowa została zawarta, po akcesji - Przepisy dotyczące zatrudnienia określające jako datę wygaśnięcia umowy ostatni dzień roku, w którym pracownik osiągnął wiek emerytalny - Różnica dotycząca wieku pomiędzy kobietami i mężczyznami)
   2013/C 325/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Niederösterreichische Landes-Landwirtschaftskammer

      Strona pozwana: Anneliese Kuso

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. a) i c) dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, s. 40), zmienionej przez dyrektywę 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. (Dz.U. L 269, s. 15) — Umowy o pracę na czas określony zawarte przez podmiot państwa członkowskiego i jego pracowników przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej, określające jako datę wygaśnięcia umowy ostatni dzień roku, w którym pracownik osiągnie wiek 65 lat a pracownica wiek 60 lat

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, zmienionej przez dyrektywę 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r., należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe, takie jak sporne w postępowaniu głównym, na które składają się przepisy dotyczące zatrudnienia, stanowiące integralną część umowy o pracę zawartej przed przystąpieniem danego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej, które przewiduje, że stosunek pracy ustaje z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego, określonego w zależności od płci pracownika, wprowadza zakazaną przez tę dyrektywę dyskryminację bezpośrednią, jeżeli pracownik osiągnie ten wiek po przystąpieniu tego państwa do Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa T-396/04: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2004 r. przez SOFFASS S.p.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/39

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2004 r. przez SOFFASS S.p.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM)
   (Sprawa T-396/04)
   (2005/C 6/77)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 4 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga SOFFASS S.p.A. reprezentowanej przez adwokatów Vincenzo Biliardo i Cristiano Bacchiniego, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego.
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również SODIPAN (spółka komandytowo-akcyjna).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 lipca 2004 r. (postępowanie R 0699/2003-1);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Strona skarżąca.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Znak graficzny „NICKY” – Zgłoszenie nr 1.315.985 dla towarów z klasy 16 (produkty z papieru i/lub celulozy do użytku domowego i higienicznego).

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Spółka francuska SODIPAN (spółka komandytowo-akcyjna).

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Graficzne znaki francuskie „NOKY” (nr 1.346.586) i „noky” (nr 1.400.192) dla towarów z klasy 16.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

               Podniesione zarzuty:

               Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd).


title: Sprawa T-112/05: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2005 r. przez Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV i Akzo Nobel Functional Chemicals BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/37

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2005 r. przez Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV i Akzo Nobel Functional Chemicals BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-112/05)
   (2005/C 143/70)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 2 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Akzo Nobel NV, z siedzibą w Arnhem (Niderlandy), Akzo Nobel Nederland BV, z siedzibą w Arnhem (Niderlandy), Akzo Nobel Chemicals International BV, z siedzibą w Amersfoort (Niderlandy), Akzo Nobel Chemicals BV, z siedzibą w Amersfoort (Niderlandy) i Akzo Nobel Functional Chemicals BV, z siedzibą w Amersfoort (Niderlandy), reprezentowanej przez adwokatów C. R. A. Swaaka i J. de Gou, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               dokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 230 WE;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 231 WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami własnymi i strony skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący kwestionują decyzję Komisji z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/E 2/37.533 — Chlorek choliny), stwierdzającą, że skarżący brał udział w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk dotyczących ustalania cen, podziału rynków i uzgodnionych działań skierowanych przeciwko konkurentom w sektorze chlorku choliny w EOG oraz nakładającą grzywnę na skarżących.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) ze względu na to, że Komisja obciążyła odpowiedzialnością za naruszenie również Akzo Nobel NV, spółkę holdingową grupy Akzo Nobel. Zdaniem skarżących, Akzo Nobel NV nie miała decydującego wpływu na politykę handlową swoich spółek zależnych.
   Ponadto skarżący podnoszą, że wysokość grzywny nałożonej na nich solidarnie przekroczyła w przypadku jednego z nich 10 % obrotu. Zdaniem skarżących Komisja powinna była ograniczyć indywidualną odpowiedzialność poszczególnych spółek.
   Wreszcie skarżący powołują się na naruszenie obowiązku uzasadnienia. Zdaniem skarżących Komisja stwierdziła solidarną odpowiedzialność Akzo Nobel NV na podstawie błędnego rozumowania i nie wskazała, dlaczego solidarnie obciążyła jednego ze skarżących grzywną przekraczającą limit 10 % obrotu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1)


title: Wykreślenie sprawy T-242/03

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/44

         Wykreślenie sprawy T-242/03 (1)

   (2004/C 228/106)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 25 maja 2004 r. prezes drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził o wykreśleniu sprawy T-242/03, Ulf Jacoby przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003.


title: Sprawa T-135/12: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Francja/Komisja (Pomoc państwa — Świadczenia emerytalne — Pomoc związana z reformą systemu finansowania świadczeń emerytalnych urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom — Zmniejszenie wysokości rekompensaty, jaka miała zostać wypłacona przez państwo na rzecz France Télécom — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami — Korzyść)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/24

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Francja/Komisja
   (Sprawa T-135/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Świadczenia emerytalne - Pomoc związana z reformą systemu finansowania świadczeń emerytalnych urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom - Zmniejszenie wysokości rekompensaty, jaka miała zostać wypłacona przez państwo na rzecz France Télécom - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami - Korzyść))
   (2015/C 118/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo E. Belliard, G. de Bergues, J. Gstalter i J. Rossi, a następnie D. Colas Diégo i R. Coesme, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, L. Flynn i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/540/UE z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 25/08 (ex NN 23/08) – Reforma systemu finansowania świadczeń emerytalnych urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom wdrożona przez Francję na rzecz France Télécom (Dz.U. 2012, L 279, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.


title: Sprawa C-481/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 września 2010 r. — Komisja przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2006/7/WE — Jakość wody w kąpieliskach — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/11

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 września 2010 r. — Komisja przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-481/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2006/7/WE - Jakość wody w kąpieliskach - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2010/C 317/21
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i M. Thomannová-Körnerová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i J. Jirkalová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia lub poinformowania o przyjęciu w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy 2006/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lutego 2006 r. dotyczącej zarządzania jakością wody w kąpieliskach i uchylającej dyrektywę 76/160/EWG (Dz.U. L 64, s. 37)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2006/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lutego 2006 r. dotyczącej zarządzania jakością wody w kąpieliskach i uchylającej dyrektywę 76/160/EWG, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.01.2010.


title: Sprawa C-264/07: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/17

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-264/07)
   (2007/C 170/31)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i M. Konstantinidis)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE (1) ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej w ten sposób, że do dnia 22 grudnia 2004 r. nie opracowała dla każdego obszaru dorzecza leżącego na jej terytorium analizy jego cech charakterystycznych, przeglądu wpływu działalności człowieka na stan wód powierzchniowych i podziemnych oraz analizy ekonomicznej korzystania z wód zgodnie ze specyfikacją techniczną na podstawie załącznika II i III, uchybiając w ten sposób swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 15 ust. 2 tej dyrektywy, ponieważ nie przedłożyła sprawozdań podsumowujących analizy wymagane na podstawie art. 5;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrektywa 2000/60 weszła w życie w dniu 22 grudnia 2000 r. Na jej podstawie państwa członkowskie zobowiązane były do zakończenia analiz i przeglądu zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy najpóźniej do dnia 22 grudnia 2004 r. i przedłożyć Komisji sprawozdanie podsumowujące analizy, jak stanowi art. 25 ust. 2 dyrektywy, najpóźniej do dnia 22 marca 2005 r.
   Władze greckie w odpowiedzi na wezwanie Komisji do usunięcia uchybienia przyznały, że art. 15 ust. 2 nie został zachowany i zobowiązały się przedłożyć wymagane sprawozdanie do czerwca 2006 r. Władze greckie nie odniosły się jednak do wypełnienia zobowiązań wynikających z art. 5 ust. 1 dyrektywy, chociaż Komisja w wezwaniu do usunięcia uchybienia poddała w wątpliwość fakt, że Republika Grecka wypełniła zobowiązania wynikające z tego artykułu.
   Analiza sprawozdania, które w końcu zostało przekazane w czerwcu 2006 r., wykazała, że Republika Grecka jeszcze nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 5 ust. 1 i art. 15 ust. 2 dyrektywy 2000/60.

      (1)  Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1.