title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 września 2004 r. w sprawie C-19/03 (wniosek Landgericht München I o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Verbraucher-Zentrale Hamburg eV przeciwko 02 (Germany) GmbH & Co. OHG (Polityka gospodarcza i pieniężna — Rozporządzenie (WE) nr 1103/97 — Wprowadzenie euro — Przeliczenia pomiędzy krajowymi jednostkami pieniężnymi a jednostką euro — Zaokrąglanie kwot pieniężnych, które mają zostać zapłacone lub zaksięgowane po ich przeliczeniu — Umowa zawarta w sektorze usług telekomunikacyjnych — Pojęcie „kwot pieniężnych, które mają zostać zapłacone lub rozliczone [zaksięgowane]” — Stawki za minutę rozmowy telefonicznej)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 14 września 2004 r.
   w sprawie C-19/03 (wniosek Landgericht München I o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Verbraucher-Zentrale Hamburg eV przeciwko 02 (Germany) GmbH & Co. OHG (1)

   (Polityka gospodarcza i pieniężna - Rozporządzenie (WE) nr 1103/97 - Wprowadzenie euro - Przeliczenia pomiędzy krajowymi jednostkami pieniężnymi a jednostką euro - Zaokrąglanie kwot pieniężnych, które mają zostać zapłacone lub zaksięgowane po ich przeliczeniu - Umowa zawarta w sektorze usług telekomunikacyjnych - Pojęcie „kwot pieniężnych, które mają zostać zapłacone lub rozliczone [zaksięgowane]” - Stawki za minutę rozmowy telefonicznej)
   (2004/C 284/05)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-19/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 234 WE, złożony przez Landgericht München I (I Sąd Okręgowy w Monachium, Niemcy), postanowieniem z dnia 17 grudnia 2002 r., który wpłynął do sekretariatu Trybunału dnia 20 stycznia 2003 r., w sprawie: Verbraucher-Zentrale Hamburg eV przeciwko 02 (Germany) GmbH & Co. OHG Trybunał (wielka izba) w składzie: V. Skouris, Prezes izby, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, C. Gulmann, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) oraz J. N. Cunha Rodrigues, Prezesi izb, R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric oraz S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny M. Poiares Maduro, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 14 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Stawka, taka jak cena za minutę, będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, nie stanowi kwoty, która ma zostać zapłacona lub zaksięgowana w rozumieniu art. 5 zd. pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów dotyczących wprowadzenia euro i w związku z powyższym nie podlega każdorazowemu zaokrągleniu do najbliższego centa. Okoliczność, że stawka opiera się na określonej wielokrotności jednostki, na podstawie której obliczana jest ostateczna kwota widniejąca na fakturze, lub że stawka ta jest w oczach konsumenta czynnikiem decydującym jeśli chodzi o cenę towarów lub usług, nie ma wpływu na powyższą ocenę.

               2)

               Rozporządzenie nr 1103/97 należy interpretować w ten sposób, że nie zabrania ono zaokrąglania do najbliższego centa kwot innych niż kwoty, które mają zostać zapłacone lub zaksięgowane, pod warunkiem, że takie zaokrąglanie zgodne jest z zasadą ciągłości umów chronioną treścią art. 3 tego rozporządzenia oraz z celem tego rozporządzenia, jakim jest zapewnienie neutralności procesu przejścia na euro, innymi słowy pod warunkiem, że zaokrąglanie nie wpływa na treść stosunków umownych pomiędzy podmiotami ekonomicznymi, nie wyłączając konsumentów, i że nie ma ono realnego wpływu na faktyczną cenę do zapłaty.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003.


title: Sprawa T-372/07: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2007 r. — Dimos Kerateas przeciwko Komisji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/36

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2007 r. — Dimos Kerateas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-372/07)
   (2007/C 283/66)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dimos Kerateas (Attyka, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci A. Papakonstantinou i M. Chaïntarlis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji E(2004) 5611 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie przyznania pomocy z Funduszu Spójności na „Projekt zagospodarowania odpadów pierwszej jednostki administracyjnej Attyki w Attyce południowo-wschodniej i drugiej jednostki administracyjnej w Troizinii, 1. Teren składowiska odpadów w zakładzie przetwarzania i zagospodarowania odpadów Attyki południowo-wschodniej w strefie »Vragoni« w Keratea–Lavreotiki, 2. Stacja przeładunkowa odpadów drugiej jednostki administracyjnej Attyki w Troizinii”;

               —

               w przypadku wątpliwości zarządzenie dochodzenia na miejscu spornego terenu i nakazanie zamówienia niezależnych ekspertyz dla uzasadnienia twierdzeń skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odniesieniu do uzasadnionego interesu we wniesieniu skargi na podstawie art. 230 WE skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja, która odnosi się do utworzenia składowiska odpadów na terenie, który leży w obrębie Dimos Keratea (gminy Keratea), dotyczy go indywidualnie i bezpośrednio, gdyż jest on publicznym podmiotem odpowiedzialnym za ochronę zdrowia publicznego i środowiska w regionie dofinansowywanego przedsięwzięcia.
   Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja, z której treścią zapoznał się w dniu 13 sierpnia 2007 r., narusza zarówno szereg przepisów pierwotnego prawa wspólnotowego z zakresu ochrony zdrowia i środowiska, jak również przepisy wtórnego prawa wspólnotowego, które je konkretyzują.
   W szczególności skarżący powołuje się na to, że finansowanie projektu stoi w sprzeczności z celami zachowania, ochrony i poprawy stanu środowiska, ochrony zdrowia publicznego, jak również ostrożnego i rozsądnego wykorzystania zasobów naturalnych. Zaskarżona decyzja Komisji nie uwzględnia przede wszystkim art. 3, 4 i 6 dyrektywy 75/442 (1) i art. 3 i 4 dyrektywy 91/156 (2), które przewidują konkretne obowiązki w sektorach zapobiegania i redukcji wytwarzania i szkodliwości odpadów.
   W końcu jest oczywiste, że utworzenie zakładu zagospodarowania i usuwania odpadów w obrębie obszaru chronionego w żadnym razie nie może być postrzegane jako przedsięwzięcie, które spełnia przesłanki finansowania z instrumentu finansowego takiego jak Fundusz Spójności, który z definicji finansuje jedynie przedsięwzięcia zgodne z wymogami ochrony środowiska.

      (1)  Dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39).

      (2)  Dyrektywa Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. zmieniająca dyrektywę 75/442/EWG w sprawie odpadów (Dz.U. L 78, str. 32).


title: Sprawa F-74/10: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2010 r. — Kimman przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/63

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2010 r. — Kimman przeciwko Komisji
   (Sprawa F-74/10)
   ()
   2010/C 301/102
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eugène Emile Kimman (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2008.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2008;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-326/10: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Fraas przeciwko OHIM (Motyw przedstawiający kwadraty w kolorach jasnoszarym, ciemnoszarym, beżowym, ciemnoczerwonym i brązowym)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/43

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Fraas przeciwko OHIM (Motyw przedstawiający kwadraty w kolorach jasnoszarym, ciemnoszarym, beżowym, ciemnoczerwonym i brązowym)
      (Sprawa T-326/10)
      ()
      (2010/C 288/83)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie R 188/2010-4;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór w kwadraty w kolorach jasnoszarym, ciemnoszarym, beżowym, ciemnoczerwonym i brązowym dla towarów z klas 18, 24 i 25.

         Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ rozpatrywany znak ma charakter odróżniający, oraz naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie ustosunkowała się do przedstawionej przez skarżącą obszernej argumentacji o charakterze faktycznym i prawnym.

         (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa F-62/14: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/31

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-62/14)
   2014/C 361/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Służba publiczna – Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminów z tłumaczenia – Konkurs EPSO (AD/263/13) w celu utworzenia rezerwy kadrowej dla naboru tłumaczy języka włoskiego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 listopada 2013 r. o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminów z tłumaczenia;

               —

               W razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 marca 2014 r. oddalającej zażalenie skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-593/10: Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2012 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Ruan (B) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego B — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy B — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/13

         Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2012 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Ruan (B)
   (Sprawa T-593/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego B - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy B - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 65/24
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt,Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Rivas Zurdo i E. Seijo Veiguela)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Jian Min Ruan (Mem Martins, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 października 2010 r. (sprawa R 576/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés, SA a Jian Min Ruan.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Corte Inglés, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-663/11: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2011 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Royal Mediterranea (THAI SPA)

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/16

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2011 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Royal Mediterranea (THAI SPA)
   (Sprawa T-663/11)
   2012/C 65/30
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. De Brouwer, E. Cornu i E. De Gryse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Royal Mediterranea, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 października 2011 r. w sprawie R 1238/2010-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Royal Mediterranea, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „THAI SPA” dla towarów i usług należących do klas16, 41 i 43

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowane dla Beneluksu słowne znaki towarowe „SPA” i „Les Thermes de Spa” dla towarów i usług z klas 32 i 42 (obecnie klasa 44)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza nie uznała, że istnieje podobieństwo między „usługami restauracyjnymi (żywieniowymi)” objętymi klasą 43 w ramach zgłoszonego znaku towarowego a „wodami mineralnymi i gazowanymi oraz innymi napojami bezalkoholowymi; syropami i preparatami do produkcji napojów” objętymi słownym znakiem towarowym „SPA” zarejestrowanym dla Beneluksu; naruszenie art. 8 ust. 5 wskazanego rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim Czwarta Izba Odwoławcza nie uznała istnienia „związku” między znakami towarowymi „SPA” w klasie 32 i „THAI SPA” w klasie 43; oraz naruszenie prawa do obrony i art. 75 wskazanego rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-663/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/76

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica/Parlament
   (Sprawa T-663/15)
   (2016/C 048/84)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8360 C Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa C-114/11: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 27 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko U. Notermans-Boddenberg (Artykuł 18 WE i art. 39 WE — Pojazdy samochodowe — Użytkowanie na terytorium jednego z państw członkowskich silnikowego pojazdu osobowego zarejestrowanego w innym państwie członkowskim — Opodatkowaniego tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim z chwilą jego pierwszego wykorzystania na krajowych drogach publicznych — Pojazd sprowadzony przy okazji przeprowadzki do tego pierwszego państwa członkowskiego i użytkowany zarówno do celów prywatnych, jak i w celu dojazdu do miejsca pracy położonego w tym drugim państwie członkowskim)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/8

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 27 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko U. Notermans-Boddenberg
   (Sprawa C-114/11) (1)

   (Artykuł 18 WE i art. 39 WE - Pojazdy samochodowe - Użytkowanie na terytorium jednego z państw członkowskich silnikowego pojazdu osobowego zarejestrowanego w innym państwie członkowskim - Opodatkowaniego tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim z chwilą jego pierwszego wykorzystania na krajowych drogach publicznych - Pojazd sprowadzony przy okazji przeprowadzki do tego pierwszego państwa członkowskiego i użytkowany zarówno do celów prywatnych, jak i w celu dojazdu do miejsca pracy położonego w tym drugim państwie członkowskim)
   2012/C 258/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnoszący kasację: Staatssecretaris van Financiën

      Druga strona postępowania: U. Notermans-Boddenberg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 18 WE i art. 39 WE (obecnie art. 21 TFUE i art. 45 TFUE) — Przepisy krajowe nakładające podatek rejestracyjny z tytułu rozpoczęcia użytkowania pojazdu na krajowych drogach publicznych — Opodatkowanie osoby, która przeprowadziła się z innego państwa członkowskiego, mającej obywatelstwo tego państwa członkowskiego i korzystającej stale z pojazdu zarejestrowanego w tymże państwie członkowskim, który to pojazd stanowi część mienia osobistego przywiezionego w związku z przeprowadzką, używanego do celów prywatnych oraz służbowych, w tym na potrzeby przejazdów do miejsca pracy położonego w tym innym państwie członkowskim.

      Sentencja

   Artykuł 39 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, na mocy których osoby mające miejsce zamieszkania w tym państwie, które przeprowadziły się tam z innego państwa członkowskiego i sprowadziły ze sobą pojazd zarejestrowany w tymże innym państwie członkowskim, podlegają — z chwilą pierwszego użycia tego pojazdu na krajowych drogach publicznych — obowiązkowi zapłaty podatku zazwyczaj pobieranego przy rejestracji pojazdu w tym pierwszym państwie członkowskim, jeżeli pojazd ten jest zasadniczo na stałe użytkowany na terytorium tego pierwszego państwa członkowskiego, nawet jeżeli w ramach tego użytkowania pojazd ten służy do dojazdów przez taką osobę do miejsca pracy, położonego w tym drugim państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa T-423/13: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2013 r. — Good Luck Shipping przeciwko Radzie

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/35

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2013 r. — Good Luck Shipping przeciwko Radzie
   (Sprawa T-423/13)
   2013/C 325/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Good Luck Shipping LLC (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: F. Randolph, QC, M. Lester, barrister, i M. Taher, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156, s. 10) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156, s. 3) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła odpowiedniego ani wystarczającego uzasadnienia.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła kryteria dotyczące umieszczenia w wykazie lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy stwierdzeniu, że kryteria te zostały spełnione w odniesieniu do skarżącej, lub włączyła skarżącą bez odpowiedniej podstawy prawnej w tym zakresie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie zagwarantowała skarżącej prawa do obrony i prawa do skutecznej kontroli sądowej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada naruszyła w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny przysługujące skarżącej prawa podstawowe, w tym jej prawo do ochrony własności, działalności gospodarczej i reputacji.


title: Sprawa C-110/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea (Rumunia) w dniu 7 marca 2014 r. – Horațiu Ovidiu Costea przeciwko SC Volksbank România SA

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea (Rumunia) w dniu 7 marca 2014 r. – Horațiu Ovidiu Costea przeciwko SC Volksbank România SA
   (Sprawa C-110/14)
   2014/C 175/25
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Judecătoria Oradea

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Horațiu Ovidiu Costea

      Strona pozwana: SC Volksbank România SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 lit. b) dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), dotyczący definicji pojęcia konsumenta, należy interpretować w ten sposób, że wyłącza z tej definicji osobę fizyczną, która wykonuje zawód adwokata i zawiera z bankiem umowę kredytu bez określenia przeznaczenia kredytu, jeżeli w umowie tej w charakterze poręczyciela kredytu hipotecznego wskazana jest kancelaria adwokacka należąca do owej osoby fizycznej?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa C-368/08: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/11

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-368/08)
   (2008/C 247/19)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker oraz I. Dimitriou)

      Strona skarżąca: Republika grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/35/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 ust. 1 tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/35/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 30 kwietnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 143, z 30.4.2004, s. 56.


title: Sprawa T-749/14: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2014 r. – Chung-Yuan Chang przeciwko OHIM – BSH (AROMA)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/44

      Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2014 r. – Chung-Yuan Chang przeciwko OHIM – BSH (AROMA)
      (Sprawa T-749/14)
      (2015/C 016/68)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Peter Chung-Yuan Chang (San Diego, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A.Sanz-Bermell y Martinez)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego AROMA – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 924502

         Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 września 2014 r. w sprawie R 1887/2013-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji oddalenie decyzji dotyczącej unieważnienia prawa do znaku przedstawionej przez BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH, poprzez stwierdzenie ważności przyznania prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr EM 924502 dla następujących towarów należących do klasy 7: „elektryczne urządzenia kuchenne, a mianowicie miksery, wyciskacze, maszyny do wytwarzania past spożywczych do użytku domowego, roboty kuchenne i ubijaki” oraz do klasy 11: „elektryczne urządzenia kuchenne, a mianowicie tradycyjne piekarniki do użytku domowego, urządzenia do pieczenia chleba, urządzenia do gotowania na parze do użytku domowego, grille, frytkownice, tostery, gofrownice, stołowe ogrzewacze do zup, urządzenia do gotowania i podgrzewania ryżu, urządzenia do odwadniania żywności, patelnie, szybkowary, płyty grzewcze, tostery z opiekaczem, rożna, maszyny do wytwarzania lodów, garnki do duszenia” w odniesieniu do towarów objętych zgłoszeniem; oraz

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-4/14: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2014 r. — Industrias Ponsa przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/50

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2014 r. — Industrias Ponsa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-4/14)
   2014/C 52/97
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Industrias Ponsa, SA (Manresa-Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: J. García Muñoz, J. Jiménez-Blanco i J. Corral García, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1–6 zaskarżonego aktu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności jego art. 4 w zakresie, a jakim zawiera on nakaz odzyskania pomocy oraz

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami związanymi z postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-3/14 Anudal Industrial przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-315/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 6 (Republika Czeska) w dniu 26 czerwca 2015 r. – Marcela Pešková, Jiří Peška/Travel Service a.s.

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 6 (Republika Czeska) w dniu 26 czerwca 2015 r. – Marcela Pešková, Jiří Peška/Travel Service a.s.
   (Sprawa C-315/15)
   (2015/C 414/15)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Obvodní soud pro Prahu 6

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Marcela Pešková, Jiří Peška

      Strona pozwana: Travel Service a.s.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zderzenie samolotu z ptakiem stanowi zdarzenie w rozumieniu pkt 22 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 22 grudnia 2008 r. [w sprawie] C-549/07 [EU:C:2008:771] (zwanego dalej „wyrokiem Wallentin-Hermann”), czy może stanowi ono nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu motywu 14 w preambule rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem”), czy też nie wchodzi ono w zakres żadnego z tych pojęć?

               2)

               Jeżeli zderzenie samolotu z ptakiem stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu motywu 14 rozporządzenia, to czy przewoźnik lotniczy może za racjonalne środki służące uniknięciu takiego zderzenia uznać mechanizmy kontroli prewencyjnej ustanowione w okolicach lotnisk (takie jak na przykład płoszenie ptaków hałasem, współpraca z ornitologami, usunięcie miejsc typowych dla gromadzenia się lub przelotów ptaków, płoszenie światłem itp.)? Co w takim przypadku stanowi zdarzenie w rozumieniu pkt 22 wyroku Wallentin-Hermann?

               3)

               Jeżeli zderzenie samolotu z ptakiem stanowi zdarzenie w rozumieniu pkt 22 wyroku Wallentin-Hermann, to czy można uznać je również za zdarzenie w rozumieniu motywu 14 rozporządzenia i czy można w takim wypadku uznać za nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu motywu 14 rozporządzenia ogół środków technicznych i administracyjnych, które przewoźnik lotniczy musi podjąć po zderzeniu samolotu z ptakiem, w wyniku którego nie doszło jednak do uszkodzenia samolotu?

               4)

               Jeżeli ogół środków technicznych i administracyjnych podjętych po zderzeniu samolotu z ptakiem, w wyniku którego nie doszło jednak do uszkodzenia samolotu, stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu motywu 14 rozporządzenia, to czy można wymagać od przewoźnika lotniczego, aby brał pod uwagę, już podczas planowania lotów, ryzyko, że konieczne będzie podjęcie tych środków technicznych i administracyjnych po zderzeniu samolotu z ptakiem, i aby uwzględnił tę okoliczność w rozkładzie lotów w ramach rozsądnych środków?

               5)

               Jak należy oceniać spoczywający na przewoźniku lotniczym obowiązek odszkodowania w rozumieniu art. 7 rozporządzenia, w przypadku kiedy opóźnienie jest spowodowane nie tylko przez środki administracyjne i techniczne podjęte po zderzeniu samolotu z ptakiem, w wyniku którego nie doszło do uszkodzenia samolotu, lecz również, w znacznej mierze, przez naprawę usterki technicznej nie mającej związku ze wspomnianym zderzeniem samolotu z ptakiem?

      (1)  Dz.U. L 46, 17.2.2004, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 7, t. 8, s. 10.

      (2)  Dz.U. L 36, 8.2.1991, s. 5 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 7, t. 1, s. 306.


title: Sprawa C-610/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Giessen — Niemcy) — Johannes Peter przeciwko Bundeseisenbahnvermögen

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/53

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Giessen — Niemcy) — Johannes Peter przeciwko Bundeseisenbahnvermögen
   (Sprawa C-610/12) (1)

   2013/C 344/94
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-264/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — DC-Hadler Networks przeciwko Komisji (Zmówienia publiczne na dostawy — Program TACIS — Decyzja o unieważnieniu postępowania przetargowego — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — DC-Hadler Networks przeciwko Komisji
   (Sprawa T-264/06) (1)

   (Zmówienia publiczne na dostawy - Program TACIS - Decyzja o unieważnieniu postępowania przetargowego - Obowiązek uzasadnienia)
   (2008/C 285/67)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: DC-Hadler Networks SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Muller, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo E. Cujo oraz P. Kuijper, następnie M. Wilderspin oraz E. Cujo, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji unieważniającej postępowanie przetargowe EuropeAid/122742/C/SUP/RU dotyczące dostawy sprzętu związanego z integracją społeczną i rehabilitacją osób niepełnosprawnych oraz sprzętu komputerowego i wyposażenia biurowego dla sieci informacyjnej w nadwołżańskim okręgu federalnym (Federacja Rosyjska)
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 14 lipca 2000 r. unieważniającej postępowanie przetargowe EuropeAid/122742/C/SUP/RU.

               2)

               Komisja oraz DC-Hadler Networks SA pokrywają koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-363/13: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2013 r. — Harper Hygienics przeciwko OHIM — Clinique Laboratories (CLEANIC intimate)

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/18

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2013 r. — Harper Hygienics przeciwko OHIM — Clinique Laboratories (CLEANIC intimate)
   (Sprawa T-363/13)
   2013/C 274/30
   Język skargi: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Harper Hygienics S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Clinique Laboratories LLC (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2013 r. (sprawa R 606/2012-5) w części dotyczącej odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „Cleanic intimate” dla wszystkich towarów z klas 3 i 16 oraz dla niektórych towarów z klasy 5;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez rejestrację znaku dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „CLEANIC intimate” dla towarów z klas 3, 5 i 16 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 009217531

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Clinique Laboratories LLC

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe znaki towarowe nr 54 429 dla towarów z klas 3, 14, 25 i 42 oraz nr 2 294 429 dla towarów z klas 35 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) nr 207/2009 (1) w zakresie obejmującym ustalenie podobieństwa znaków towarowych i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd odbiorców oraz art. 8 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie (Rady) WE nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/30

         Decyzja Sądu nr 1/2006
   podjęta na zebraniu Sądu w pełnym składzie w dniu 15 lutego 2006 r.
   w sprawie przydziału spraw do izb
   (do publikacji w Dz.U.)
   (2006/C 108/55)
   Decyzją 2005/C 322/09 z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów przydziału spraw do izb (Dz.U. 2005, C 322, str. 17) Sąd postanowił, że pewna liczba spraw będzie przydzielana trzeciej izbie, bez względu na to, z jakiej są dziedziny, w sposób automatyczny, z częstotliwością określoną podczas zebrania Sądu w pełnym składzie.
   Na zebraniu Sądu w pełnym składzie w dniu 15 lutego 2006 r. ustalono, że będzie to co siódma sprawa, według sygnatury nadawanej zgodnie z kolejnością wpływu, a listę rozpoczynać będzie pierwsza nowo wniesiona do Sądu sprawa, tj. sprawa nr F-118/05.
   Zgodnie z wymienioną wyżej decyzją od tak ustalonej częstotliwości odstąpić można ze względu na powiązanie spraw, a także w celu równomiernego rozłożenia i rozsądnego zróżnicowania pracy w ramach Sądu.

      Luksemburg, dnia 15 lutego 2006 r.

         Sekretarz
         W. HAKENBERG

         Prezes
         P. MAHONEY


title: Sprawa C-549/14: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret – Dania) – Finn Frogne A/S/Rigspolitiet ved Center for Beredskabskommunikation (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 2 — Zasada równego traktowania — Obowiązek przejrzystości — Zamówienie w przedmiocie dostawy złożonych systemów komunikacyjnych — Trudności w wykonaniu — Niezgoda stron co do tego, kto ponosi odpowiedzialność — Ugoda — Ograniczenie zakresu umowy — Przekształcenie wynajmu sprzętu w sprzedaż — Istotna zmiana umowy — Uzasadnienie obiektywną możliwością znalezienia rozwiązania polubownego)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/4

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret – Dania) – Finn Frogne A/S/Rigspolitiet ved Center for Beredskabskommunikation
   (Sprawa C-549/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 2 - Zasada równego traktowania - Obowiązek przejrzystości - Zamówienie w przedmiocie dostawy złożonych systemów komunikacyjnych - Trudności w wykonaniu - Niezgoda stron co do tego, kto ponosi odpowiedzialność - Ugoda - Ograniczenie zakresu umowy - Przekształcenie wynajmu sprzętu w sprzedaż - Istotna zmiana umowy - Uzasadnienie obiektywną możliwością znalezienia rozwiązania polubownego))
   (2016/C 402/04)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Højesteret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Finn Frogne A/S

      Strona pozwana: Rigspolitiet ved Center for Beredskabskommunikation

      Sentencja

   Artykuł 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że nie można wprowadzić istotnej zmiany do udzielonego już zamówienia publicznego, nie wszczynając przy tym nowej procedury udzielania zamówień nawet wówczas, gdy ta zmiana stanowi, obiektywnie rzecz biorąc, rodzaj ugody obejmującej obopólne zrzeczenie się przez jej obie strony pewnych uprawnień, mające na celu zakończenie sporu, którego wynik jest niepewny, a który powstał wskutek trudności związanych z wykonaniem tego zamówienia. Inaczej byłoby tylko wówczas, gdyby w dokumentacji tego zamówienia przewidziano uprawnienie do dostosowania, już po jego udzieleniu, jego pewnych, nawet istotnych, warunków, a także szczegółowe warunki wykonania tego uprawnienia.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015


title: Sprawa T-205/14: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Schroeder/Rada i Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna — Dumping — Przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych pochodzących z Chin — Rozporządzenie (WE) nr 1355/2008, którego nieważność stwierdził Trybunał — Szkoda, jaką miała ponieść skarżąca w wyniku przyjęcia rozporządzenia — Skarga o odszkodowanie — Wyczerpanie krajowych środków odwoławczych — Dopuszczalność — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 384/96 [obecnie art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009] — Obowiązek staranności — Związek przyczynowy]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/46

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Schroeder/Rada i Komisja
   (Sprawa T-205/14) (1)

   ([Odpowiedzialność pozaumowna - Dumping - Przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych pochodzących z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 1355/2008, którego nieważność stwierdził Trybunał - Szkoda, jaką miała ponieść skarżąca w wyniku przyjęcia rozporządzenia - Skarga o odszkodowanie - Wyczerpanie krajowych środków odwoławczych - Dopuszczalność - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Artykuł 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 384/96 [obecnie art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009] - Obowiązek staranności - Związek przyczynowy])
   (2015/C 389/49)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: I. Schroeder KG (GmbH & Co.) (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: K. Landry, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, pełnomocnik, wspierany początkowo przez D. Geradina i N. Tuominena, następnie przez N. Tuominena, adwokatów) i Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do naprawienia szkody, jaką miała ponieść skarżąca w wyniku przyjęcia rozporządzenia Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 350, s. 35), którego nieważność została stwierdzona w wyroku z dnia 22 marca 2012 r., GLS (C-338/10, Zb.Orz., EU:C:2012:158).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               I. Schroeder KG (GmbH & Co.) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa C-385/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Confédération générale du travail (CGT), Confédération française démocratique du travail (CFDT), Confédération française de l'encadrement (CFE-CGC), Confédération française des travailleurs chrétiens (CFTC), Confédération générale du travail — Force ouvrière (CGT-FO) przeciwko Premier minister, Ministre de l'Emploi, de la Cohésion sociale et du Logement (Polityka społeczna — Dyrektywy 98/59/WE i 2002/14/WE — Zwolnienia grupowe — Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z pracownikami — Obliczanie progów zatrudnienia — Uprawnienia państw członkowskich — Wyłączenie pracowników należących do określonej kategorii wiekowej)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Confédération générale du travail (CGT), Confédération française démocratique du travail (CFDT), Confédération française de l'encadrement (CFE-CGC), Confédération française des travailleurs chrétiens (CFTC), Confédération générale du travail — Force ouvrière (CGT-FO) przeciwko Premier minister, Ministre de l'Emploi, de la Cohésion sociale et du Logement
   (Sprawa C-385/05) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywy 98/59/WE i 2002/14/WE - Zwolnienia grupowe - Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z pracownikami - Obliczanie progów zatrudnienia - Uprawnienia państw członkowskich - Wyłączenie pracowników należących do określonej kategorii wiekowej)
   (2007/C 56/15)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Confédération générale du travail (CGT), Confédération française démocratique du travail (CFDT), Confédération française de l'encadrement (CFE-CGC), Confédération française des travailleurs chrétiens (CFTC), Confédération générale du travail — Force ouvrière (CGT-FO)

      Strona pozwana: Premier minister, Ministre de l'Emploi, de la Cohésion sociale et du Logement
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Francja) — Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiająca ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady oraz Komisji na temat reprezentacji pracowników (Dz. U. L 80, str. 29), jak również art. 1 dyrektywy Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz. U. L 225, str. 16) — Obowiązek informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami spoczywający na przedsiębiorstwach, których liczba pracowników przekracza określony próg — Ustawodawstwo krajowe wyłączające ze sposobu obliczania stanu zatrudnienia pracowników, którzy jeszcze nie ukończyli 26 lat
   Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które wyłączają — choćby przejściowo — określoną kategorię pracowników z ustalania liczby pracowników zatrudnionych w rozumieniu tego przepisu.

               2)

               Artykuł 1 ust. 1 lit a) dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym wyłączającym choćby przejściowo określoną kategorię pracowników z ustalania liczby pracowników zatrudnionych w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 330 z 24.12.2005 r.


title: Sprawa C-168/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w dniu  29 marca 2006  — Ceramika Paradyż sp. z oo/Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w dniu 29 marca 2006 — Ceramika Paradyż sp. z oo/Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
   (Sprawa C-168/06)
   (2006/C 143/44)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ceramika Paradyż sp. z oo

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) (1) w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) (2) wyłącza możliwość nałożenia przez Państwa Członkowskie obowiązku zapłaty przez podatnika podatku VAT dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego lub 30 % kwoty zawyżenia wykazanego przez podatnika zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego lub zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w przypadku stwierdzenia, że:

                           a)

                           podatnik podatku VAT w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej lub

                           b)

                           wykazał w deklaracji podatkowej kwotę zwrotu różnicy lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej lub

                           c)

                           wykazał w deklaracji podatkowej różnicę między kwotą podatku naliczonego a kwotą podatku należnego do przeniesienia na następny miesiąc lub

                           d)

                           wykazał w deklaracji podatkowej i otrzymał kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego, a powinien wykazać kwotę zobowiązania podatkowego podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub

                           e)

                           nie złożył deklaracji podatkowej oraz nie wpłacił kwoty zobowiązania podatkowego;

               2)

               Czy „środki specjalne”, o których mowa w art. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich, z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku VAT dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia obiektywnego faktu zadeklarowania przez podatnika zaniżonej kwoty zobowiązania podatkowego lub zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku lub zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego.

      (1)  Dz. U. 71 z 14.4.1967, str. 1301

      (2)  Dz. U. L 145 z 13.6.1977, str.1


title: Sprawa C-432/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 26 sierpnia 2010 r. — Ministerie van Financiën und Openbaar Ministerie przeciwko Aboulkacem Chihabi i in.

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 26 sierpnia 2010 r. — Ministerie van Financiën und Openbaar Ministerie przeciwko Aboulkacem Chihabi i in.
   (Sprawa C-432/10)
   ()
   2010/C 301/23
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministerie van Financiën, Openbaar Ministerie

      Strona pozwana: Aboulkacem Chihabi i in.

      Pytania prejudycjalne

               a)

               W przedmiocie Wspólnotowego kodeksu celnego

                           1)

                           Czy art. 221 ust. 1 i art. 221 ust. 3 Wspólnotowego kodeksu celnego [wprowadzonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 (1) (Dz.U. L 302)] w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej przez art. 1 ust. 17 rozporządzenia (WE) nr 2700/2000 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. (Dz.U. L 311) należy rozumieć w ten sposób, że dokument, w którym wskazana jest kwota należności i który został podany do wiadomości dłużnika celnego przez organy celne, może być uznawany za powiadomienie dłużnika celnego o kwocie należności w rozumieniu art. 221 ust.1 i art. 221 ust.3 kodeksu celnego tylko wówczas, gdy kwota należności została zaksięgowana przez organy celne (tzn. ujęta w księgach rachunkowych lub zapisana na jakimkolwiek innym nośniku pełniącym taką funkcję), zanim została ona podana do wiadomości dłużnika celnego we wspomnianym wyżej dokumencie?

                           2)

                           Czy naruszenie art. 221 ust. 1 kodeksu celnego [rozporządzenia (EWG) nr 2913/92), zgodnie z którym zaksięgowanie długu celnego musi poprzedzać powiadomienie o jego powstaniu, polegające na tym, że powiadomienie o powstaniu długu celnego (z dnia 2 lipca 2004 r.) nastąpiło przed jego zaksięgowaniem (w drugim kwartale 2005 r.), skutkuje utratą prawa organów administracji do pobrania retrospektywnego?

                           3)

                           Czy art. 221 ust. 1 kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że wiążące prawnie powiadomienie domniemanego dłużnika celnego o powstaniu długu celnego nie może nastąpić, jeżeli nie istnieje możliwość udowodnienia, że dług celny został uprzednio zaksięgowany?

                           4)

                           Czy powiadomienie dłużnika celnego o powstaniu długu celnego w rozumieniu art. 221 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny dokonane bez uprzedniego zaksięgowania długu celnego należy uznać za bezskuteczne bądź nieistniejące, wobec czego dług celny nie może zostać ściągnięty przez organy celne, o ile w późniejszym czasie, po zaksięgowaniu długu celnego, nie nastąpi nowe powiadomienie wystosowane w przewidzianym w tym celu terminie?

               b)

               W przedmiocie art. 202 Wspólnotowego kodeksu celnego

                           1)

                           Czy art. 202 ust. 1 lit. a) kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty towarów podlegających należnościom przywozowym uznaje się za nielegalne jedynie z tego powodu, że w deklaracji skróconej sporządzanej na podstawie art. 43 kodeksu celnego towary te zostały błędnie oznaczone, mimo że:

                                       art. 202 ust. 1 akapit drugi kodeksu celnego odsyła tylko do art. 38–41 i art. 177 tiret drugie kodeksu celnego, nie zaś do art. 43 tego aktu;

                                       określony w art. 199 rozporządzenia wykonawczego nr 2454/93 obowiązek dotyczący prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu odnosi się jedynie do zgłoszenia celnego, a nie do deklaracji skróconej;

                                       osoba zobowiązana do złożenia deklaracji skróconej nie ma praktycznej ani prawnej możliwości sprawdzenia, jakie towary znajdują się w kontenerach?

                           2)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 202 ust. 3 kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że osobę (agenta morskiego), która złożyła deklarację skróconą w imieniu i na rachunek zleceniodawcy (przedsiębiorstwa żeglugowego) należy uznać za „osobę, która dokonała nielegalnego wprowadzenia” w rozumieniu art. 202 ust. 3 tiret trzecie, wyłącznie na tej podstawie, że w deklaracji skróconej błędnie oznaczyła towary?

                           3)

                           W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy art. 202 ust. 3 kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi takiemu jak art. 24 § 2 ogólnej ustawy w sprawie cła i akcyzy, zgodnie z którym osoba, która złożyła deklarację skróconą w imieniu i na rachunek innej osoby automatycznie staje się dłużnikiem długu celnego, w sytuacji gdy osobie tej nie umożliwiono udowodnienia, że nie uczestniczyła ona w nielegalnym wprowadzeniu towaru i że nie wiedziała bądź że nie można od niej rozsądnie wymagać aby wiedziała, że towar został nielegalnie wprowadzony na obszar celny?

                           4)

                           Czy art. 5 kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi takiemu jak art. 24 § 2 ogólnej ustawy w sprawie cła i akcyzy, który uniemożliwia korzystanie z instytucji przedstawicielstwa bezpośredniego, tzn. pośrednictwa osoby działającej w imieniu i na rachunek zleceniodawcy, skoro w razie złożenia deklaracji skróconej zawierającej błędne oznaczenie osoba ta zostaje automatycznie pociągnięta do odpowiedzialności za zapłatę długu celnego?

                           5)

                           Czy w przypadku złożenia deklaracji skróconej zawierającej błędne oznaczenie przywiezionych towarów, skutkującego powstaniem długu celnego zgodnie z art. 202 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, osobę która sporządziła i podpisała deklarację skróconą, działając w charakterze bezpośredniego bądź pośredniego przedstawiciela osoby, która wprowadziła dany towar na obszar celny Wspólnoty, należy uznać za sprawcę nielegalnego wprowadzenia towaru, a w konsekwencji za dłużnika długu celnego w rozumieniu art. 202 ust. 3 tiret pierwsze tego rozporządzenia, jeżeli w celu złożenia deklaracji skróconej osoba ta oparła się na danych przekazanych przez kapitana statku, na którym towary zostały przywiezione na teren Wspólnoty, i jeżeli ze względu na obecność na pokładzie statku znacznej liczby kontenerów, które miały zostać rozładowane w porcie przeznaczenia osoba ta nie miała rzeczywistej możliwości sprawdzenia, czy zawartość kontenera przedstawionego organom celnym faktycznie była zgodna z treścią dostarczonych jej dokumentów, na podstawie których sporządzona została deklaracja skrócona?

                           6)

                           Czy kapitana statku i reprezentowane przez niego przedsiębiorstwo żeglugowe należy uznać za sprawców nielegalnego wprowadzenia towarów na teren wspólnoty, a w konsekwencji za dłużników długu celnego w rozumieniu art. 202 ust. 3 tiret pierwsze rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, w sytuacji gdy na podstawie dostarczonych przez kapitana danych jego przedstawiciel złożył deklarację skróconą, w której przywiezione towary zostały błędnie oznaczone, przez co zgodnie z art. 202 ust. 1 tego rozporządzenia powstał dług celny ze względu na nielegalne wprowadzenie towarów na teren Wspólnoty?

                           7)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lub szóste: czy osoby wskazane w pytaniu piątym lub szóstym mogą w opisanych okolicznościach zostać uznane za dłużników długu celnego w rozumieniu art. 202 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 311, s. 17).


title: Sprawa T-61/16: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2016 r. – Coca-Cola/EUIPO – Mitico (Master)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/38

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2016 r. – Coca-Cola/EUIPO – Mitico (Master)
   (Sprawa T-61/16)
   (2016/C 111/46)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Coca-Cola Company (Atlanta, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz i S. Baran, barristers; D. Stone i A. Dykes, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Modern Industrial & Trading Investment Co. Ltd (Mitico) (Damaszek, Syria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Modern Industrial & Trading Investment Co. Ltd (Mitico)

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Master” – zgłoszenie nr 9 091 612

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie R 1251/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz zgłaszającego unijny znak towarowy własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej, jakie poniosła ona na każdym etapie postępowania w sprawie sprzeciwu oraz postępowania odwoławczego, w tym kosztami, jakie poniosła w niniejszym postępowaniu.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-664/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Protect Natur-, Arten- und Landschaftsschutz Umweltorganisation/Bezirkshauptmannschaft Gmünd

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Protect Natur-, Arten- und Landschaftsschutz Umweltorganisation/Bezirkshauptmannschaft Gmünd
   (Sprawa C-664/15)
   (2016/C 111/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Protect Natur-, Arten- und Landschaftsschutz Umweltorganisation

      Pozwany organ: Bezirkshauptmannschaft Gmünd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 dyrektywy 2000/60/WE (1) ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (ramowej dyrektywy wodnej) lub ramowa dyrektywa wodna jako taka przyznaje organizacji ochrony środowiska w postępowaniu, które nie podlega ocenie oddziaływania na środowisko na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (dyrektywy OOŚ), prawa, dla których ochrony przysługuje jej na podstawie art. 9 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady z dnia 17 lutego 2015 r. (konwencji z Aarhus), dostęp do postępowań administracyjnych i sądowych?
               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy zgodnie z postanowieniami konwencji z Aarhus powinna istnieć możliwość podnoszenia tych praw już w postępowaniu przed organem administracyjnym, czy też wystarczy możliwość przyznania sądowej ochrony prawnej przed decyzją organu administracyjnego?

               3)

               Czy jest dopuszczalne, by krajowy przepis proceduralny (§ 42 AVG) wymagał od organizacji ochrony środowiska – jak też od innych stron postępowania – podniesienia w terminie swoich zarzutów nie dopiero w skardze do sądu administracyjnego, lecz już w postępowaniu przed organami administracyjnymi, gdyż w przeciwnym razie traci ona status strony i możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego?

      (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, Dz.U. L 327, s. 1.


title: Sprawa F-35/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 października 2006 r. — Grunheid przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 października 2006 r. — Grunheid przeciwko Komisji
   (Sprawa F-35/06) (1)

   (2006/C 281/90)

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006


title: Sprawa T-452/07: Postanowienie Sądu z dnia 18 czerwca 2010 r. — Ecolean Research & Development przeciwko OHIM (CAPS)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/58

         Postanowienie Sądu z dnia 18 czerwca 2010 r. — Ecolean Research & Development przeciwko OHIM (CAPS)
   (Sprawa T-452/07) (1)

   ()
   2010/C 221/92
   Język postępowania: szwedzki
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008


title: Sprawa C-434/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil no 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 7 sierpnia 2015 r. – Asociación Profesional Elite Taxi/Uber Systems Spain, S.L.

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil no 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 7 sierpnia 2015 r. – Asociación Profesional Elite Taxi/Uber Systems Spain, S.L.
   (Sprawa C-434/15)
   (2015/C 363/27)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Mercantil no 3 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociación Profesional Elite Taxi

      Strona pozwana: Uber Systems Spain, S.L.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W zakresie, w jakim art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym wyklucza działalność przewozową z zakresu zastosowania tej dyrektywy, czy działalność pośrednictwa pomiędzy właścicielem pojazdu a osobami chcącymi przebyć trasę miejską prowadzona przez pozwaną w celach zarobkowych przy wykorzystaniu urządzeń informatycznych – interfejsu i oprogramowania („inteligentne telefony i platforma technologiczna” wedle sformułowania skarżącej), które umożliwiają skontaktowanie się tych osób, należy uznać jedynie za działalność przewozową, za elektroniczną usługę pośrednictwa, czy też za właściwą usługę społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego?

               2)

               Czy dla celów ustalenia charakteru prawnego tej działalności może ona zostać uznana w części za usługę społeczeństwa informacyjnego, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy elektroniczna usługa pośrednictwa powinna korzystać z zasady swobodnego świadczenia usług zagwarantowanego przez prawo Unii oraz, bardziej szczegółowo, przez art. 56 TFUE, dyrektywę 2006/123/WE i dyrektywę 2000/31/WE (3)?

               3)

               Gdyby Trybunał uznał, że usługa świadczona przez UBER SYSTEMS SPAIN, S.L. nie stanowi usługi przewozowej, i że jest w związku z tym objęta hipotezami zawartymi w dyrektywie 2006/123, czy treść art. 15 ustawy w sprawie nieuczciwej konkurencji – dotyczącego naruszenia przepisów regulujących działalność konkurencyjną – jest sprzeczna z tą dyrektywą, a w szczególności z jej art. 9 dotyczącym swobody działalności gospodarczej i reżimów pozwoleń, gdy odsyła do ustaw lub przepisów wewnętrznych bez uwzględnienia okoliczności, że reżim uzyskiwania licencji, pozwoleń lub zatwierdzeń nie może być w żaden sposób restrykcyjny lub nieproporcjonalny w tym sensie, że nie może on stanowić nieracjonalnych przeszkód dla zasady swobody działalności.

               4)

               Jeżeli zostanie stwierdzone, że dyrektywa 2000/31/WE ma zastosowanie do usług świadczonych przez UBER SYSTEMS SPAIN, S.L., czy ustanowione przez dane państwo członkowskie ograniczenia swobodnego świadczenia elektronicznych usług pośrednictwa wykonywanych z innego państwa członkowskiego polegające na obowiązku uzyskania pozwolenia lub licencji, lub na sądowym nakazie zaniechania świadczenia elektronicznych usług pośrednictwa w oparciu o krajowe przepisy z dziedziny nieuczciwej konkurencji stanowią zgodne z prawem środki będące odstępstwami od art. 3 ust. 2 dyrektywy 2000/31/WE, zgodnie z art. 3 ust. 4 tej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 376, s. 36.

      (2)  Dz.U. L 204, s. 37.

      (3)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego; Dz.U. L 178, s. 1.


title: Sprawa T-124/14: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2014 r. – Finlandia przeciwko Komisji

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/39

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2014 r. – Finlandia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-124/14)
   2014/C 142/51
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Heliskoski i S. Hartikainen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2013) 8743 z dnia 12 grudnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim dokonano korekty finansowej w odniesieniu do Republiki Finlandii w wysokości 927 827,58 EUR z powodu naruszenia art. 55 rozporządzenia (WE) nr 1974/2006;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut: Komisja dokonała błędnej interpretacji i zastosowania art. 55 rozporządzenia nr 1974/2006 (1). Błędnie przyjęła, że określone w Finlandii warunki przyznania pomocy na nabycie używanych maszyn i instalacji są niezgodne z art. 55 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1974/2006.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 368, s.15).


title: Sprawa C-457/10 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. — AstraZeneca AB, AstraZeneca plc przeciwko Komisji Europejskiej, przy udziale European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) (Odwołanie — Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek leków na chorobę wrzodową — Nadużywanie procedur wydawania dodatkowych świadectw ochronnych dla produktów leczniczych oraz procedur wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych — Oświadczenia wprowadzające w błąd — Cofnięcie pozwoleń na dopuszczenie do obrotu — Przeszkody w dopuszczaniu do obrotu leków generycznych oraz w imporcie równoległym)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. — AstraZeneca AB, AstraZeneca plc przeciwko Komisji Europejskiej, przy udziale European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA)
   (Sprawa C-457/10 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek leków na chorobę wrzodową - Nadużywanie procedur wydawania dodatkowych świadectw ochronnych dla produktów leczniczych oraz procedur wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych - Oświadczenia wprowadzające w błąd - Cofnięcie pozwoleń na dopuszczenie do obrotu - Przeszkody w dopuszczaniu do obrotu leków generycznych oraz w imporcie równoległym)
   2013/C 26/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: AstraZeneca AB, AstraZeneca plc (przedstawiciele: M. Brealey QC, M. Hoskins QC, D. Jowell, Barrister i F. Murphy, Solicitor)

      Pozostałe strony postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, É. Gippini Fournier i J. Bourke, pełnomocnicy), European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) (przedstawiciel: M. Van Kerckhove, advocaat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie T-321/05 AstraZeneca przeciwko Komisji, w którym stwierdził on częściową nieważność decyzji Komisji z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie postępowania na mocy art. 82 WE oraz art. 54 porozumienia EOG (sprawa COMP/A.37.507/F3 — AstraZeneca) nakładającej na wnoszące odwołanie grzywnę w kwocie 60 mln EUR za nadużycie systemu patentów oraz procedur zmierzających do wprowadzania do obrotu produktów leczniczych w celu opóźnienia wprowadzenia do obrotu konkurencyjnych leków generycznych — Definicja rynku — Wykładnia art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 1768/92 dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych

      Sentencja

               1)

               Odwołania główne i wzajemne zostają oddalone.

               2)

               AstraZeneca AB i AstraZeneca plc zostają obciążone kosztami postępowania związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym i pokrywa własne koszty związane z odwołaniem głównym.

               4)

               Komisja pokrywa własne koszty postępowania związane z jej odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2004 r. w sprawie T–56/02: Bayerische Hypo- und Vereinsbank AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Art. 81 WE — Porozumienie w sprawie ustalenia cen i sposobów pobierania opłat za usługi wymiany gotówki — Niemcy — Procedura zaoczna)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie T–56/02: Bayerische Hypo- und Vereinsbank AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Art. 81 WE - Porozumienie w sprawie ustalenia cen i sposobów pobierania opłat za usługi wymiany gotówki - Niemcy - Procedura zaoczna)
   (2004/C 314/35)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T–56/02, Bayerische Hypo- und Vereinsbank AG z siedzibą w Monachium (Niemcy), reprezentowanego przez adwokatów: W. Knappa, T. Müllera-Ibolda oraz B. Bergmanna z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/25/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na podstawie art. 81 Traktatu WE – [sprawa COMP/E-1/37.919 (ex 37.391) - Opłaty bankowe za konwersję walut strefy euro – Niemcy] (Dz.U. 2003, L 15, str. 1), Sąd (piąta izba) w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał dnia 14 października 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Komisji 2003/25/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na podstawie art. 81 WE – [sprawa COMP/E-1/37.919 (ex 37.391) - Opłaty bankowe za konwersję walut strefy euro – Niemcy] jest nieważna w zakresie dotyczącym skarżącego.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa F-4/06: Skarga wniesiona w dniu  13 stycznia 2006 r.  — Villa i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/34

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2006 r. — Villa i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-4/06)
   (2006/C 74/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Renata Villa (Senningerberg, Luksemburg) i inni [Przedstawiciele: G. Bouneou, F. Frabetti, avocats]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji nr 102495, 102494 i 102496 z dnia 8 lutego 2005 r., na podstawie których organ powołujący Parlamentu odmówił skarżącym zwrotu nadwyżki, wynikającej z różnicy pomiędzy uprawnieniami nabytymi podczas okresu przynależności do systemu włoskiego a liczbą lat służby uprawniających do emerytury przeniesionych do systemu wspólnotowego w związku z nowym sposobem obliczania przeniesienia uprawnień emerytalnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W 1991 r. skarżący, urzędnicy Parlamentu Europejskiego, przenieśli do systemu wspólnotowego swoje uprawnienia emerytalne nabyte we Włoszech przed rozpoczęciem służby na rzecz Wspólnot. Różnica pomiędzy rzeczywistą liczbą lat przynależności do systemu włoskiego a liczbą lat służby uprawniających do emerytury wynikająca z obliczenia zaliczenia do systemu wspólnotowego została określona zgodnie z ogólnymi przepisami wykonawczymi stosowanymi wówczas przez Parlament, które nie ustanawiały pułapu w zakresie zaliczania lat przynależności do systemu we Włoszech.
   W związku z wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego skarżący złożyli wnioski o nowe obliczenie poprzednio uzyskanego zaliczenia, opierając się na art. 26 ust. 5 i 6 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego. W związku z oddaleniem wniosków skarżący złożyli zażalenia, które również zostały oddalone przez organ powołujący.
   W swojej skardze skarżący podnoszą naruszenie art. 26 załącznika XIII do nowego regulaminu pracowniczego, jak również art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, zarówno w jego nowym jak i wcześniejszym brzmieniu.
   Podnoszą następnie, iż Parlament naruszył również zasady dobrej administracji, równości traktowania, niedyskryminacji, zakazu arbitralnego postępowania, ochrony uzasadnionych oczekiwań, zakazu bezpodstawnego wzbogacenia, jak również obowiązku staranności.


title: Sprawa T-400/05: Skarga wniesiona w dniu  2 listopada 2005 r.  — T przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/15

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2005 r. — T przeciwko Komisji
   (Sprawa T-400/05)
   (2006/C 22/29)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: T (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel(-e): S. Rodrigues i Y. Minatchy, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               o ile to konieczne uchylenie decyzji z dnia 20 lipca 2005 r., w której Komisja oddaliła zażalenia skarżącej wniesione w dniu 10 lutego 2005 r. oraz w dniu 21 marca 2005 r. na decyzję Komisji dotyczącą utraty dni urlopu za 2004 r. oraz na decyzję Komisji o uznaniu za nieusprawiedliwioną nieobecności skarżącej począwszy od dnia 15 listopada 2004 r.;

               —

               ustalenie odpowiedzialności Wspólnoty Europejskiej związanej z zaskarżoną decyzją;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej odszkodowania w związku z poniesiona szkodą w wysokości 58 395,39 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest byłym była urzędnikiem Komisji, w stanie spoczynku od dnia 1 września 2005 r. W swej skardze kwestionuje ona decyzję strony pozwanej o uznaniu niektórych z jej nieobecności w 2004 r. za nieusprawiedliwione i o odliczeniu ich z jej urlopu corocznego oraz o utracie prawa do wynagrodzenia. Na poparcie swej skargi podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia, naruszenia zasad równego traktowania i dobrego administrowania, a także obowiązku staranności.
   Skarżąca podnosi również naruszenie art. 59 regulaminu pracowniczego gdyż dysponowała ona zaświadczeniami lekarskimi za te okresy nieobecności. Podnosi ponadto naruszenie art. 57 oraz załącznika V do regulaminu pracowniczego, dotyczących urlopu corocznego, oczywisty błąd w ocenie, a także nadużycie władzy.
   Skarżąca wnosi także o naprawienie poniesionej szkody oraz zadośćuczynienie doznanej krzywdy, które wynikły z zachowania się strony pozwanej.


title: Sprawa T-132/16: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2017 r. – PayPal/EUIPO – Hub Culture (VENMO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy VENMO — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/24

         Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2017 r. – PayPal/EUIPO – Hub Culture (VENMO)
   (Sprawa T-132/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy VENMO - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 195/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PayPal, Inc. (San José, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat A. Renck oraz I. Junkar, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Hub Culture Ltd (Hamilton, Bermudy, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Hill, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2016 r. (sprawa R 2974/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Paypal a Hub Culture.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 stycznia 2016 r. (sprawa R 2974/2014-5).

               2)

               EUIPO pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez PayPal, Inc.

               3)

               Hub Culture Ltd pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa C-348/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Norma-A SIA, Dekom SIA przeciwko Latgales plānošanas reģions, wstępującej w prawa Ludzas novada dome (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/17/WE — Artykuł 1 ust. 3 lit. b) — Dyrektywa 92/13/EWG — Artykuł 2d ust. 1 lit. b) — Pojęcie „koncesja na usługi” — Świadczenie autobusowych usług transportu publicznego — Prawo do gospodarczego wykorzystania usług i wypłata usługodawcy rekompensaty za straty — Ryzyko związane z wykorzystaniem ograniczone na podstawie prawa krajowego i umowy — Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielenia zamówienia — Bezpośrednie zastosowanie art. 2d ust. 1 lit. b) dyrektywy 92/13/EWG do umów zawartych przed upływem terminu na transpozycję dyrektywy 2007/66/WE)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/13

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Norma-A SIA, Dekom SIA przeciwko Latgales plānošanas reģions, wstępującej w prawa Ludzas novada dome
      (Sprawa C-348/10) (1)

      (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/17/WE - Artykuł 1 ust. 3 lit. b) - Dyrektywa 92/13/EWG - Artykuł 2d ust. 1 lit. b) - Pojęcie „koncesja na usługi” - Świadczenie autobusowych usług transportu publicznego - Prawo do gospodarczego wykorzystania usług i wypłata usługodawcy rekompensaty za straty - Ryzyko związane z wykorzystaniem ograniczone na podstawie prawa krajowego i umowy - Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielenia zamówienia - Bezpośrednie zastosowanie art. 2d ust. 1 lit. b) dyrektywy 92/13/EWG do umów zawartych przed upływem terminu na transpozycję dyrektywy 2007/66/WE)
      (2012/C 25/20)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd krajowy

      Augstākās tiesas Senāts

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Norma-A SIA, Dekom SIA

         Strona pozwana: Latgales plānošanas reģions, wstępująca w prawa Ludzas novada dome

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — wykładnia art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134, s. 1) i art. 2d ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 76, s. 14), zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającą dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz.U. L 335, s. 31) — Pojęcie koncesji na świadczenie usług — Umowa przewidująca świadczenie autobusowych usług transportu publicznego ze świadczeniem wzajemnym w postaci prawa do gospodarczego wykorzystania usług oraz wypłatą przez organ zamawiający na rzecz świadczącego rekompensaty za straty związane ze świadczeniem usług, przy czym ryzyko związane z wykonywaniem tych usług jest ograniczone zgodnie z prawem krajowym i tą umową — Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych — Skarga o stwierdzenie nieważności umowy koncesyjnej — Możliwość bezpośredniego stosowania na Łotwie art. 2d ust. 1 lit. b) dyrektywy 92/13/EWG do zamówień publicznych udzielonych przed terminem transpozycji dyrektywy 2007/66/WE

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych powinna być interpretowana w ten sposób, że „zamówieniem na usługi” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. d) tej dyrektywy jest umowa, przez którą kontrahent na podstawie przepisów prawa publicznego i klauzul umownych regulujących świadczenie usług nie przejmuje znacznej części ryzyka, które ponosi organ zamawiający. Do sądu krajowego należy ocena, czy sporna w postępowaniu przed nim transakcja powinna zostać zaklasyfikowana jako koncesja na usługi lub jako zamówienie publiczne na usługi, z uwzględnieniem wszystkich charakterystycznych cech rzeczonej transakcji.

                  2)

                  Artykuł 2d ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r., nie ma zastosowania do zamówień publicznych udzielonych przed wygaśnięciem terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 2007/66.

         (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-384/15 P: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2016 r. – Skype Ultd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Sky plc, dawniej British Sky Broadcasting Group plc, Sky IP International Ltd (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Umorzenie postępowania)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/5

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2016 r. – Skype Ultd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Sky plc, dawniej British Sky Broadcasting Group plc, Sky IP International Ltd
   (Sprawa C-384/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 136/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skype Ultd (przedstawiciele: A. Carboni, M. Browne, solicitors)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik), Sky plc, dawniej British Sky Broadcasting Group plc, Sky IP International Ltd (przedstawiciele: D. Rose i J. Curry, solicitors)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie odwołania zostaje umorzone.

               2)

               Skype Ultd zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-132/12: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2012 r. — Scooters India przeciwko OHIM — Brandconcern (LAMBRETTA)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/24

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2012 r. — Scooters India przeciwko OHIM — Brandconcern (LAMBRETTA)
   (Sprawa T-132/12)
   2012/C 165/42
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Scooters India Ltd (Sarojini Nagar, India) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Brandconcern BV (Amsterdam, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 stycznia 2012 r. w sprawie R 2308/2010-1, w której zostało oddalone odwołanie skarżącego od stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego w odniesieniu do jego rejestracji dla towarów z klas 6 i 7; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez stronę skarżąca w ramach postępowań przed Izbą Odwoławczą i Sądem Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „LAMBRETTA” dla towarów z klas 6, 7 i 28 — wspólnotowy znak towarowy nr 1618982

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Brandconcern BV

      Uzasadnienie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: strona oparła swój wniosek na art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: strona skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza dokonała pod trzema względami błędnej oceny dowodów dla celów art. 51 ust. 1 lit. c). Gdyby Izba Odwoławcza poprawnie zastosowała zasady określone w wyroku Sądu z dnia 29 września 2011 r. w sprawie T-415/09 New Yorker SHK Jeans przeciwko OHIM — Vallis K. — Vallis A. (FISHBONE), dotychczas nieopublikowanym w Zbiorze, lub w postanowieniu Trybunału z dnia 27 stycznia 2004 r. w sprawie C-259/02 La Mer Technology, Zb.Orz. s. I-1159, bądź też ponownie zbadała dowody, stwierdziłaby, że miało miejsce rzeczywiste używanie towarów z klasy 6 i 7 za zgodą SIL.


title: Sprawa C-501/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 24 września 2009 r. — Município de Gondomar przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Fundusz spójności — Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 — Cofnięcie wspólnotowej pomocy finansowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Akty dotyczące skarżącej bezpośrednio i indywidualnie)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/10

         Postanowienie Trybunału z dnia 24 września 2009 r. — Município de Gondomar przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-501/08 P) (1)

   (Odwołanie - Fundusz spójności - Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 - Cofnięcie wspólnotowej pomocy finansowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Akty dotyczące skarżącej bezpośrednio i indywidualnie)
   2010/C 11/17
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Município de Gondomar (przedstawiciele: J.L. da Cruz Vilaça i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i B. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 września 2008 r. T-324/06 Município de Gondomar przeciwko Komisji, w którym Sąd Pierwszej Instancji odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 3782 z dnia 16 sierpnia 2006 r. dotyczącej cofnięcia pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności na projekt nr 95/10/61/017 Rewaloryzacja Grande Porto/Sud — podsieć w Gondomar

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Município de Gondomar zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.