title: Sprawa F-35/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2015 r. – De Esteban Alonso/Komisja (Służba publiczna — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Wniosek o udzielenie wsparcia — Postępowanie karne przed sądem krajowym — Powództwo adhezyjne wniesione przez Komisję — Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/54

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2015 r. – De Esteban Alonso/Komisja
   (Sprawa F-35/15) (1)

   ((Służba publiczna - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Postępowanie karne przed sądem krajowym - Powództwo adhezyjne wniesione przez Komisję - Skarga oczywiście bezzasadna))
   (2015/C 279/68)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fernando De Esteban Alonso (Saint-Martin-de-Seignanx, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Huglo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o nieuwzględnieniu wniosku o udzielenie wsparcia złożonego przez skarżącego, gdy został on oskarżony o sprzeniewierzenie należących do budżetu wspólnotowego środków.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Fernando De Esteban Alonso pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015, s. 52.


title: Sprawa T-336/10: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Abercrombie & Fitch Europe przeciwko OHIM — Gilli (GILLY HICKS)

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/29

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Abercrombie & Fitch Europe przeciwko OHIM — Gilli (GILLY HICKS)
   (Sprawa T-336/10)
   ()
   2010/C 274/44
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Abercrombie & Fitch Europe SA (Mendrisio, Szwajcaria) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, D. Stone i L. Ritchie, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gilli Srl (Mediolan, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie R 832/2008-1; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej i Gilli Srl kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „GILLY HICKS” dla towarów i usług z klas 3, 14, 25 i 35 — zgłoszenie nr 5194543

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Gilli Srl

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 3566007 „GILLI” dla towarów z klas 3, 9, 14 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie przeprowadziła właściwego wizualnego, brzmieniowego i koncepcyjnego porównania znaków i w rezultacie błędnie oceniła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-255/12: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2012 r. — Vakili przeciwko Radzie

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/23

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2012 r. — Vakili przeciwko Radzie
   (Sprawa T-255/12)
   2012/C 258/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bahman Vakili (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady o wpisaniu skarżącego do wykazu osób objętych sankcjami, które wynika z decyzji 2011/783/WPZiB, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. oraz pisma Rady z dnia 23 marca 2012 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 w zakresie w jakim na jego mocy skarżący został wpisany do wykazu osób objętych sankcjami;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 6 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia, ponieważ przedstawienie powodu zastosowania sankcji wobec strony skarżącej nie zawiera żadnych specyficznych i konkretnych względów uzasadniających taką sytuację.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej, gdyż strona skarżąca nie została wysłuchana w postępowaniu zakończonym zastosowaniem wobec niej sankcji, ponieważ Rada nie przekazała jej obciążających ją dowodów oraz z tego względu, że strona skarżąca nie miała możliwości skutecznego przedstawienia swojego stanowiska w tym względzie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa, gdyż Rada nie była upoważniona do zastosowania sankcji wobec osoby z tego tylko powodu, ze osoba ta jest prezesem zarządu i oddelegowanym zarządcą jednostki, która również jest objęta sankcjami.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący błędu co do stanu faktycznego, ponieważ strona skarżąca nie może ponosić odpowiedzialności za zachowania zarzucone Export Development Bank of Iran przed objęciem przez nią funkcji dyrektora tej spółki. Strona skarżąca podważa ponadto zasadność faktów zarzuconych kierowanej przez nią spółce.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, gdyż nałożona sankcja nie pozwala na osiągnięcie celów, które ma realizować.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa własności, ponieważ strona skarżąca nie miała możliwości korzystania z jej praw w sposób użyteczny i została objęta sankcjami w oparciu o nieistniejące podstawy prawne.


title: Sprawa C-183/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43 — Artykuł 12 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1 lit. b) i art. 16 — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Ochrona gatunków)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-183/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43 - Artykuł 12 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1 lit. b) i art. 16 - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Ochrona gatunków)
   (2007/C 42/07)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek, pełnomocnik, M Wemaëre, adwokat)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciel: D. O'Hagan, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa transpozycja art. 12 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1 lit. b) oraz art. 16 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7)
   Sentencja

               1)

                           —

                           Nie ustanawiając wszelkich przepisów szczególnych niezbędnych w celu skutecznego wdrożenia systemu ścisłej ochrony przewidzianego na mocy art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory,

                           —

                           utrzymując w mocy przepisy art. 23 ust. 7 lit. a)-c) ustawy o dzikiej faunie i forze (Wildlife Act) z 1976 r., zmieniony ustawą zmieniającą [Wildlife (Amendment) Act] z 2000 r., które pozostają w sprzeczności z art. 12 ust. 1 i art. 16 dyrektywy 92/43,

                     Irlandia nie zastosowała się do wspomnianych przepisów i uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Sprawa C-240/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 12 maja 2014 r. – Eleonore Prüller-Frey przeciwko Norbertowi Brodnigowi i Axa Versicherung AG

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 12 maja 2014 r. – Eleonore Prüller-Frey przeciwko Norbertowi Brodnigowi i Axa Versicherung AG
   (Sprawa C-240/14)
   2014/C 261/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Korneuburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Eleonore Prüller-Frey

      Strona pozwana: Norbert Brodnig, Axa Versicherung AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 2027/97 z dnia 9 października 1997 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków lotniczych (1), art. 3 lit. c) i g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 785/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych (2), a także art. 1 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego podpisanej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. (3) należy interpretować w ten sposób, że roszczenia odszkodowawcze osoby poszkodowanej,

                           —

                           która była pasażerem statku powietrznego startującego i lądującego w tym samym miejscu w danym państwie członkowskim,

                           —

                           która była przewożona przez pilota nieodpłatnie,

                           —

                           w sytuacji gdy celem lotu było obejrzenie z lotu ptaka nieruchomości, w związku z zaplanowaną wraz z pilotem transakcją dotyczącą tej nieruchomości, oraz

                           —

                           która doznała obrażeń ciała w wyniku runięcia statku powietrznego na ziemię,

                     należy oceniać wyłącznie na podstawie art. 17 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego podpisanej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., a przepisy prawa krajowego nie znajdują zastosowania?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1):

               2)

               Czy art. 33 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego podpisanej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. i art. 67 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (4) należy interpretować w ten sposób, że właściwość do przeprowadzenia postępowania i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie roszczeń odszkodowawczych opisanych w pytaniu 1) powinna zostać zbadana wyłącznie w świetle art. 33 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego podpisanej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r.?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1):

               3)

               Czy art. 29 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego podpisanej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. i art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 864/2007 z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (5) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym bezpośrednie powództwo osoby poszkodowanej opisanej w pytaniu 1) przeciwko ubezpieczycielowi, z którym sprawca szkody zawarł umowę ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej?
               w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1):

               4)

               Czy art. 7 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady z dnia 22 lipca 1988 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającej dyrektywę 73/239/EWG (6) oraz art. 18 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych należy interpretować w ten sposób, że przesłanki wytoczenia przez poszkodowanego opisanego w pytaniu 1) bezpośredniego powództwa przeciwko ubezpieczycielowi, z którym sprawca szkody zawarł umowę ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, powinny być oceniane na podstawie prawa państwa trzeciego, w sytuacji gdy:

                           —

                           system prawny mający zastosowanie w myśl statutu odpowiedzialności deliktowej przewiduje instytucję bezpośredniego powództwa w stosownej ustawie o umowach ubezpieczenia,

                           —

                           strony umowy ubezpieczenia wybrały prawo państwa trzeciego jako prawo właściwe dla tej umowy,

                           —

                           zgodnie z którym zastosowanie znajduje prawo państwa, w którym siedzibę ma ubezpieczyciel, oraz

                           —

                           system prawny tego państwa przewiduje instytucję bezpośredniego powództwa także w stosownej ustawie o umowach ubezpieczenia?

      (1)  Dz.U. L 285, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 138,s. 1.

      (3)  Dz.U. 2001, L 194, s. 39.

      (4)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 199, s. 40.

      (6)  Dz.U. L 172, s. 1 .


title: Sprawa C-244/07: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/16

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-244/07)
   (2007/C 155/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Dejmek i N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 33 tej dyrektywy.
               Ewentualnie:
               stwierdzenie, że nie informując Komisji o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 33 tej dyrektywy.

               —

               Obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/50/WE upłynął dnia 29 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 164, str. 114 i sprostowanie, Dz.U. L 220, str. 40.


title: Sprawa C-298/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 25 maja 2016 r. – Teodor Ispas, Anduța Ispas/Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 25 maja 2016 r. – Teodor Ispas, Anduța Ispas/Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj
   (Sprawa C-298/16)
   (2016/C 314/16)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Teodor Ispas, Anduța Ispas

      Strona przeciwna: Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Cluj

      Pytania prejudycjalne

   Czy jest zgodna z zasadą poszanowania prawa do obrony praktyka administracyjna polegająca na wydawaniu decyzji nakładających na jednostkę obowiązki bez umożliwienia jej uzyskania dostępu do całości informacji i dokumentów, które organ władzy publicznej uwzględnił przy wydawaniu tej decyzji, które to informacje i dokumenty znajdują się w niejawnych aktach administracyjnych sporządzonych przez organ władzy publicznej?


title: Sprawa T-180/17: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2017 r. – EM Research Organization/EUIPO – Christoph Fischer i in. (EM)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/32

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2017 r. – EM Research Organization/EUIPO – Christoph Fischer i in. (EM)
   (Sprawa T-180/17)
   (2017/C 161/45)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: EM Research Organization, Inc. (Okinawa, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci J. Liesegang, M. Jost i N. Lang)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Christoph Fischer GmbH (Stephanskirchen, Niemcy), Ole Weinkath (Hünxe-Drevenack, Niemcy), Multikraft Produktions-und Handels GmbH (Pichl/Wels, Austria), Phytodor AG (Buochs, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny międzynarodowy znak towarowy „EM” – zgłoszenie nr 2 829 851

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie R 2442/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 145 i art. 57 ust. 5 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-228/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – Mehmet Soysal, Ibrahim Savatli przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Swoboda świadczenia usług — Obowiązek posiadania wizy przy wjeździe na terytorium państwa członkowskiego)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – Mehmet Soysal, Ibrahim Savatli przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-228/06) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Swoboda świadczenia usług - Obowiązek posiadania wizy przy wjeździe na terytorium państwa członkowskiego)
   2009/C 90/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mehmet Soysal, Ibrahim Savatli

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Przy udziale: Bundesagentur für Arbeit

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg – Wykładnia art. 41 Protokołu dodatkowego do Układu stowarzyszeniowego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją z dnia 23 listopada 1970 r. (Dz.U. L 293, s. 4) – Ważność art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81, s. 1) – Nowe ograniczenia w swobodnym przepływie usług – Ciążący na obywatelu tureckim, pracującym jako kierowca w zakresie transportu międzynarodowego na rzecz tureckiego przedsiębiorstwa, obowiązek posiadania wizy Schengen w celu wjazdu na terytorium państwa członkowskiego, mimo że w chwili wejścia w życie protokołu dodatkowego obowiązek taki nie istniał

      Sentencja

   Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu względem obywateli tureckich takich jak skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym po dacie wejścia w życie tego protokołu wymogu posiadania wizy przy wjeździe na terytorium państwa członkowskiego w celu świadczenia w tym państwie usług na rachunek przedsiębiorstwa mającego siedzibę w Turcji, ponieważ w chwili wejścia w życie tego protokołu wiza nie była wymagana.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa C-290/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-377/06 Comap przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 czerwca 2011 r. przez Comap S.A.

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-377/06 Comap przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 czerwca 2011 r. przez Comap S.A.
   (Sprawa C-290/11 P)
   2011/C 252/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Comap S.A. (przedstawiciele: adwokaci A. Wachsmann i S. de Guigné)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

                     tytułem żądania głównego
                  :

                           —

                           uchylenie, na podstawie art. 256 TFUE i art. 56 Protokołu nr 3 do Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w całości wyroku Sądu wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-377/06 Comap przeciwko Komisji;

                           —

                           uwzględnienie żądań podniesionych przed Sądem w pierwszej instancji przez Comap S.A;

                           —

                           oraz w konsekwencji:

                                       —

                                       stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza) w zakresie w jakim dotyczy ona Comap S.A., jak również powodów, na których opiera się jej sentencja, w zakresie w jakim decyzja ta nakłada na Comap S.A. grzywnę;

               —

                     tytułem żądania ewentualnego
                  :

                           —

                           uchylenie, na podstawie art. 261 TFUE, grzywny w wysokości 18,56 mln EUR nałożonej na Comap S.A. na mocy art. 2 g) wyżej wymienionej decyzji Komisji Europejskiej lub obniżenie jej na podstawie art. 261 TFUE do odpowiedniej kwoty;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania w tym kosztami poniesionymi przez Comap S.A. w postępowaniu przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego Comap powołuje się na naruszenie prawa do niezawisłego i bezstronnego sądu, ponieważ dokonana przez Sąd kontrola decyzji Komisji — instytucji, która posiada zarówno kompetencje dochodzeniowe, jak również kompetencje do stosowania sankcji, ograniczyła się do oczywistych naruszeń prawa i błędów w ocenie stanu faktycznego, nie przeprowadzając kontroli w zakresie swego prawa do nieograniczonego orzekania, opartej na ponownym, całościowym rozpoznaniu okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności przedstawionych dowodów.
   W ramach zarzutu drugiego, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, iż przyjął, wbrew jej stanowisku, zbyt wąską interpretację pojęcia „publicznego zdystansowania się”, które narusza wymogi stawiane przez zasadę ścisłej wykładni prawa karnego przewidzianej w art. 7 ust. 1 EKPC, „zakazując stosowania rozszerzającej wykładni ustawy karnej na niekorzyść oskarżonego”. Taka wykładnia narusza również zasadę, zgodnie z którą wątpliwość winna być interpretowana na korzyść przedsiębiorstwa będącego adresatem decyzji czego wymaga również zasada domniemania niewinności.
   W ramach zarzutu trzeciego Comap powołuje się na wypaczenie wielu dowodów, co doprowadziło to błędnej kwalifikacji prawnej niektórych umów dwustronnych wiążących wnosząca odwołanie z jednym z jej konkurentów po przeprowadzeniu kontroli przez Komisję.
   W ramach zarzutu czwartego i ostatniego, wnosząca odwołanie zarzuca wreszcie Sądowi uchybienie obowiązkowi uzasadnienia w zakresie w jakim uznał on, że Komisja ustaliła w wystarczający sposób udział Comap w naruszeniu jednolitym i ciągłym od marca 2001 r.


title: Sprawa T-2/16: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2016 r. – K&K Group/EUIPO – Pret A Manger (Europe) (Pret A Diner) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy Pret A Diner — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy PRET A MANGER — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PRET — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/32

         Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2016 r. – K&K Group/EUIPO – Pret A Manger (Europe) (Pret A Diner)
   (Sprawa T-2/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy Pret A Diner - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy PRET A MANGER - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PRET - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 022/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: K&K Group AG (Cham, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Pret A Manger (Europe) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 października 2015 r. (sprawa R 2825/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pret A Manger (Europe) a K&K Group.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               K&K Group AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa C-73/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie T-2/09 Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. KG

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/22

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie T-2/09 Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. KG
   (Sprawa C-73/10 P)
   2010/C 80/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. KG (przedstawiciele: A. Rinne, rechtsanwalt, S. Kon, solicitor, C. Humpe, solicitor, C. Vajda, QC)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie T-2/09; oraz

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Weicherta w sprawie T-2/09 za dopuszczalną i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej w celu wydania orzeczenia w przedmiocie żądań Weicherta zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 15 października 2008 r. (sprawa COMP/39.188 — Banany) w zakresie, w jakim dotyczy Weicherta, lub

               —

               tytułem ewentualnym, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej w celu wydania orzeczenia w przedmiocie dopuszczalności skargi Weicherta o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie T-2/09.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, uznając skargę za niedopuszczalną z uwagi na to, że od stosowania uregulowań wspólnotowych dotyczących terminów procesowych można odstąpić jedynie w razie wystąpienia nieprzewidywalnych okoliczności lub przypadku siły wyższej. Podnosi, że taka wykładnia jest zbyt wąska i nie uwzględnia wcale lub nie uwzględnia w sposób właściwy wagi prawa dostępu do sądu w procesie karnym, zasady równości i zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, zasady proporcjonalności oraz nadrzędnej konieczności uniknięcia niesprawiedliwego wyniku.


title: Sprawa T-404/09: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2010 r. — Deutsche Bahn przeciwko OHIM (Horyzontalne połączenie kolorów szarego i czerwonego) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego horyzontalne połączenie kolorów szarego i czerwonego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/25

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2010 r. — Deutsche Bahn przeciwko OHIM (Horyzontalne połączenie kolorów szarego i czerwonego)
   (Sprawa T-404/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego horyzontalne połączenie kolorów szarego i czerwonego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 13/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bahn AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Hildebrandt, K. Schmidt-Hern i B. Weichhaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2009 r. (sprawa R 379/2009-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia kolorowego, przedstawiającego połączenie kolorów szarego i czerwonego jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Bahn AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa T-357/15 P: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Garcia Minguez/Komisja [Odwołanie — Służba publiczna — Zatrudnienie — Konkurs wewnętrzny Komisji, w którym może startować personel tymczasowy tej instytucji — Niedopuszczenie członka personelu tymczasowego agencji wykonawczej — Artykuł 29 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego — Równość traktowania — Odwołanie oczywiście pozbawione podstawy prawnej]

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/28

         Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Garcia Minguez/Komisja
   (Sprawa T-357/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs wewnętrzny Komisji, w którym może startować personel tymczasowy tej instytucji - Niedopuszczenie członka personelu tymczasowego agencji wykonawczej - Artykuł 29 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego - Równość traktowania - Odwołanie oczywiście pozbawione podstawy prawnej])
   (2016/C 068/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Maria Luisa Garcia Minguez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Ortiz Blanco i Á. Givaja Sanz)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall, G. Gattinara i F. Simonetti, następnie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 28 kwietnia 2015 r., Garcia Minguez/Komisja (F-72/14, Zb.Orz., EU:F:2015:40).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Maria Luisa Garcia Minguez zostaje obciążona kosztami postepowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Wykreślenie sprawy T-284/99

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/28

         Wykreślenie sprawy T-284/99 (1)

   (2004/C 239/63)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 4 maja 2004 r. prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-284/99 Vlutters Kapitein B.V., popierana przez Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 47 z 19.2.2000.


title: Sprawa C-227/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino — Włochy) — Antonio Accardo i in. przeciwko Comune di Torino (Polityka społeczna — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Organizacja czasu pracy — Funkcjonariusze policji miejskiej — Dyrektywa 93/104/WE — Dyrektywa 93/104/WE, zmieniona dyrektywą 2000/34/WE — Dyrektywa 2003/88/WE — Artykuły 5, 17 i 18 — Maksymalny tygodniowy czas pracy — Układy zbiorowe lub porozumienia zawarte przez partnerów społecznych na szczeblu krajowym lub regionalnym — Odstępstwa dotyczące odroczonego tygodniowego odpoczynku i odpoczynku wyrównawczego — Bezpośrednia skuteczność — Zgodna wykładnia)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino — Włochy) — Antonio Accardo i in. przeciwko Comune di Torino
   (Sprawa C-227/09) (1)

   (Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Funkcjonariusze policji miejskiej - Dyrektywa 93/104/WE - Dyrektywa 93/104/WE, zmieniona dyrektywą 2000/34/WE - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuły 5, 17 i 18 - Maksymalny tygodniowy czas pracy - Układy zbiorowe lub porozumienia zawarte przez partnerów społecznych na szczeblu krajowym lub regionalnym - Odstępstwa dotyczące odroczonego tygodniowego odpoczynku i odpoczynku wyrównawczego - Bezpośrednia skuteczność - Zgodna wykładnia)
   2010/C 346/24
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale ordinario di Torino — Włochy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Antonio Accardo, Viola Acella, Antonio Acuto, Domenico Ambrisi, Paolo Battaglino, Riccardo Bevilacqua, Fabrizio Bolla, Daniela Bottazzi, Roberto Brossa, Luigi Calabro’, Roberto Cammardella, Michelangelo Capaldi, Giorgio Castellaro, Davide Cauda, Tatiana Chiampo, Alessia Ciaravino, Alessandro Cicero, Paolo Curtabbi, Paolo Dabbene, Mauro D'Angelo, Giancarlo Destefanis, Mario Di Brita, Bianca Di Capua, Michele Di Chio, Marina Ferrero, Gino Forlani, Giovanni Galvagno, Sonia Genisio, Laura Dora Genovese, Sonia Gili, Maria Gualtieri, Gaetano La Spina, Maurizio Loggia, Giovanni Lucchetta, Sandra Magoga, Manuela Manfredi, Fabrizio Maschio, Sonia Mignone, Daniela Minissale, Domenico Mondello, Veronnica Mossa, Plinio Paduano, Barbaro Pallavidino, Monica Palumbo, Michele Paschetto, Frederica, Peinetti, Nadia Pizzimenti, Gianluca Ponzo, Enrico Pozzato, Gaetano Puccio, Danilo Ranzani, Pergianni Risso, Luisa Rossi, Paola Sabia, Renzo Sangiano, Davide Scagno, Paola Settia, Raffaella Sottoriva, Rossana Trancuccio, Fulvia Varotto, Giampiero Zucca, Fabrizio Lacognata, Guido Mandia, Luigi Rigon, Daniele Sgavetti

      Strona pozwana: Comune di Torino

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Trybunale ordinario di Torino — Interpretacja art. 5, 17 i 18 dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 307, s. 18) — Odstępstwa dotyczące odroczonego tygodniowego odpoczynku i odpoczynku wyrównawczego — Możliwość zastosowania do funkcjonariuszy policji miejskiej

      Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 3 dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, zarówno w wersji pierwotnej, jak i zmienionej dyrektywą 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2000 r., ma samodzielny zakres w stosunku do art. 17 ust. 2, co oznacza, iż niewymienienie jakiegoś zawodu w powyższym ust. 2 nie stoi na przeszkodzie temu, by zawód ten mógł być objęty zakresem odstępstwa przewidzianego w art. 17 ust. 3 dyrektywy 93/104 w obu wskazanych wersjach.

               2)

               W okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym nie można bezpośrednio powoływać się przeciwko jednostkom, takim jak skarżący w powyższej sprawie, na fakultatywne odstępstwa przewidziane w art. 17 dyrektyw 93/104 i 93/104 zmienionej dyrektywą 2000/34, jak również ewentualnie w art. 17 lub/i 18 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy. Przepisy te nie mogą być ponadto interpretowane jako dające możliwość lub zabraniające stosowania układów zbiorowych takich jak w sprawie przed sądem krajowym, ponieważ stosowanie tego rodzaju układów jest kwestią prawa wewnętrznego.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa C-378/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Rethymnis w dniu 8 sierpnia 2007 r. — Kyriaki Aggelidaki, Anastasia Aïvali, Aggeliki Vavouraki, Chrysi Kaparou, Manina Lioni, Evaggelia Makrygiannaki, Eleonora Nisanaki, Christiana Panagiotou, Anna Pitsidianaki, Maria Chalkiadaki i Chrysi Chalkiadaki przeciwko Nomarchiaki Aftodioikisi Rethymnis

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Rethymnis w dniu 8 sierpnia 2007 r. — Kyriaki Aggelidaki, Anastasia Aïvali, Aggeliki Vavouraki, Chrysi Kaparou, Manina Lioni, Evaggelia Makrygiannaki, Eleonora Nisanaki, Christiana Panagiotou, Anna Pitsidianaki, Maria Chalkiadaki i Chrysi Chalkiadaki przeciwko Nomarchiaki Aftodioikisi Rethymnis
   (Sprawa C-378/07)
   (2007/C 269/47)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Monomeles Protodikeio Rethymnis (Grecja).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kyriaki Aggelidaki, Anastasia Aïvali, Aggeliki Vavouraki, Chrysi Kaparou, Manina Lioni, Evaggelia Makrygiannaki, Eleonora Nisanaki, Christiana Panagiotou, Anna Pitsidianaki, Maria Chalkiadaki i Chrysi Chalkiadaki.

      Strona pozwana: Nomarchiaki Aftodioikisi Rethymnis.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 5 oraz klauzulę 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175, str. 42), należy interpretować w ten sposób, że prawo wspólnotowe nie zezwala państwu członkowskiemu, na przyjęcie w ramach wykonania tego porozumienia ramowego przepisów, gdy: a) w ramach krajowego porządku prawnego istnieją już, ustanowione przed wejściem w życie tej dyrektywy, równoważne rozwiązania prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, b) wskutek przepisów ustanowionych w wykonaniu porozumienia ramowego, dochodzi do obniżenia ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym.

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy obniżenie ochrony przewidzianej dla pracowników zatrudnionych na czas określony w przypadkach niedotyczących zawieranych wielokrotnie, kolejnych umów, lecz jednej umowy, której przedmiotem jest jednakże świadczenie pracy w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb (a nie potrzeb tymczasowych, wyjątkowych i niecierpiących zwłoki), jest związane z wykonaniem tego porozumienia ramowego i rzeczonej dyrektywy, a w konsekwencji czy takie obniżenie ochrony jest zabronione czy też dozwolone w świetle prawa wspólnotowego.

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w sytuacji, gdy w krajowym porządku prawnym, w chwili wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE istniały już równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, takie jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, ustanowienie przepisu prawnego uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 11 dekretu prezydenckiego nr 164/2001, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, w rozumieniu klauzuli 8 ust 1 i 3 porozumienia ramowego, zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym:

                           a)

                           gdy zakresem stosowania wspomnianego przepisu prawa mającego na celu wykonanie porozumienia ramowego są objęte wyłącznie zawierane wielokrotnie, kolejne umowy o pracę lub stosunki pracy na czas określony, a nie członkowie personelu kontraktowego, którzy zawarli jedną umowę o pracę na czas określony (a nie wielokrotnie kolejne umowy) w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb pracodawcy, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązanie prawne dotyczy wszystkich umów o pracę na czas określony, łącznie z przypadkami zawarcia przez pracownika jednej umowy o pracę na czas określony, której przedmiotem jest jednakże świadczenie pracy w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” (a nie tymczasowych, wyjątkowych i niecierpiących zwłoki) potrzeb;

                           b)

                           gdy omawiany przepis prawny mający na celu wykonanie porozumienia ramowego przewiduje, jako konsekwencję prawną w celu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony i zapobiegania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem ex nunc, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne przewidują kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem od momentu ich pierwotnego zawarcia (ex tunc)?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, gdy w krajowym porządku prawnym istniały przed wejściem w życie dyrektywy 1999/70/WE równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które stanowi integralną część tej dyrektywy, takie jak rozpatrywany w sprawie przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 porozumienia ramowego, czy wybór ustawodawcy greckiego w zakresie transpozycji tej dyrektywy do greckiego porządku prawnego, polegający z jednej strony na wyłączeniu z zakresu ochrony przewidzianego w dekrecie prezydenckim nr 164/2004 rzeczonych przypadków nadużyć, w których pracownik zawarł jedną umowę o pracę na czas określony, której przedmiotem było jednakże świadczenie pracy w celu zaspokojenia potrzeb „zwyczajnych i stałych” a nie tymczasowych, wyjątkowych i niecierpiących zwłoki, a z drugiej strony na braku ustanowienia podobnego, skutecznego i dotyczącego tego konkretnego przypadku, przepisu określającego skutki prawne w zakresie ochrony pracowników przed tym konkretnym przypadkiem nadużyć, równolegle do ochrony ogólnej utrwalonej w powszechnym prawie pracy w greckim porządku prawnym, dla każdego przypadku świadczenia pracy na podstawie nieważnej umowy, niezależnie od istnienia nadużycia w rozumienia porozumienia ramowego, która przewiduje uprawnienie pracownika do żądania wypłaty wynagrodzenia oraz odprawy, zarówno gdy świadczył pracę na podstawie ważnej umowy o pracę jak i bez takiej umowy, przy uwzględnieniu okoliczności, że:

                           a)

                           obowiązek wypłaty wynagrodzenia i odprawy jest przewidziany w prawie krajowym dla każdego stosunku pracy i nie ma w szczególności na celu przeciwdziałania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego, oraz

                           b)

                           zastosowanie obowiązującego wcześniej równoważnego rozwiązania prawnego ma skutek prawny w postaci uznania (pojedynczej) umowy o pracę na czas określony za umowę na czas nieokreślony,

                     stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony w krajowym porządku prawnym, w rozumieniu klauzuli 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego?

               5)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania czy dokonując interpretacji prawa krajowego w sposób zgodny z dyrektywą 1999/70/WE sąd krajowy musi odmówić stosowania przepisów sprzecznych z taką dyrektywą, zawartych w uregulowaniu ustawodawczym przyjętym w wykonaniu porozumienia ramowego, które jednakże przewiduje obniżenie ogólnego poziomu ochrony, w krajowym porządku prawnym, pracowników zatrudnionych na czas określony, takich jak dekret prezydencki nr 163/2004, które w sposób milczący i pośredni, lecz wyraźny, wyłączają odpowiednią ochronę w przypadku nadużyć, gdy pracownik zawarł jedną umowę o prace na czas określony, której przedmiotem było jednak w rzeczywistości świadczenie pracy w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” (a nie tymczasowych, wyjątkowych i niecierpiących zwłoki) potrzeb, i zastosować w ich miejsce przepisy zawarte w równoważnych uregulowaniach krajowych, istniejących przed wejściem w życie dyrektywy, takie jak art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920?

               6)

               W razie uznania przez sąd krajowy, że co do zasady, w odniesieniu do pracy na czas określony ma zastosowanie przepis (w niniejszej sprawie art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920) który stanowi równoważne rozwiązanie prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, będącego integralną częścią dyrektywy 1999/70/WE, i na podstawie tego przepisu, stwierdzenie że zawarcie nawet jednej umowy o pracę nastąpiło na czas określony bez obiektywnego powodu związanego z naturą, typem lub charakterystyką umowy lub świadczonych czynności, prowadzi do uznania, że umowa taka jest umową o pracę na czas nieokreślony:

                           a)

                           czy wykładania i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których okoliczność, że jako podstawa prawna umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym został wskazany przepis o zatrudnieniu na podstawie umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia sezonowych, periodycznych, tymczasowych, wyjątkowych i dodatkowych potrzeb socjalnych (w niniejszej sprawie przepisy ustawy nr 3250/2004 FEK A' 124/7-7-2004), w każdym wypadku stanowi obiektywny powód zawarcia umów o pracę na czas określony, nawet jeśli w rzeczywistości zaspokojone potrzeby są „zwyczajne i stałe”, są zgodne jest z prawem wspólnotowym;

                           b)

                           czy wykładnia i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których przepis zakazujący przekształcenia umowy o pracę zawartej w sektorze publiczny na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, należy interpretować w ten sposób, że w sektorze publicznym jest w każdym wypadku bezwzględnie zabronione przekształcenie umowy o pracę lub stosunku pracy na czas określony w umowę o pracę lub stosunek pracy na czas nieokreślony, również gdy został on z naruszeniem prawa zawarty na czas określony, jako że w rzeczywistości zaspokajane nim potrzeby są „zwyczajne i stałe”, a sąd krajowy nie ma możliwości w takim wypadku wskazania rzeczywistego charakteru spornego stosunku prawnego oraz prawidłowej jego kwalifikacji jako umowy na czas nieokreślony, są zgodne z prawem wspólnotowym? Czy też zakaz taki powinien zostać ograniczony wyłącznie do umów o pracę na czas określony, które zostały rzeczywiście zawarte w celu zaspokojenia tymczasowych, nieprzewidzianych, niecierpiących zwłoki, wyjątkowych lub podobnych potrzeb, z wyłączeniem przypadków, gdy w rzeczywistości umowy zostały zawarte w celu zaspokojenia zwyczajnych i stałych potrzeb?


title: Sprawa C-439/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 10 listopada 2009 r. — Pierre Fabre Dermo-Cosmétique SAS przeciwko Président de l'Autorité de la Concurrence i Ministre de l'Économie, de l'Industrie et de l'Emploi

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 10 listopada 2009 r. — Pierre Fabre Dermo-Cosmétique SAS przeciwko Président de l'Autorité de la Concurrence i Ministre de l'Économie, de l'Industrie et de l'Emploi
   (Sprawa C-439/09)
   2010/C 24/49
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Paris

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pierre Fabre Dermo-Cosmétique SAS

      Strona pozwana: Président de l'Autorité de la Concurrence i Ministre de l'Économie, de l'Industrie et de l'Emploi

      Pytanie prejudycjalne

   Czy ogólny i bezwzględny zakaz sprzedaży przez internet ostatecznym użytkownikom produktów objętych umową, nałożony przez dostawcę na autoryzowanych dystrybutorów w ramach sieci selektywnej dystrybucji, rzeczywiście stanowi zasadnicze ograniczenie [formę kwalifikowaną ograniczenia] konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 81 ust. 1 traktatu WE, które nie może zostać objęte wyłączeniami grupowymi przewidzianymi przez rozporządzenie nr 2790/1999 (1), ale może ewentualnie zostać objęte wyłączeniem indywidualnym na podstawie art. 81 ust. 3 traktatu WE?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. L 336, p. 21).


title: Sprawa C-513/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Työtuomioistuin (Finlandia) w dniu 3 października 2011 r. — Ylemmät Toimihenkilöt YTN ry przeciwko Teknologiateollisuus ry, Nokia Siemens Networks Oy

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Työtuomioistuin (Finlandia) w dniu 3 października 2011 r. — Ylemmät Toimihenkilöt YTN ry przeciwko Teknologiateollisuus ry, Nokia Siemens Networks Oy
   (Sprawa C-513/11)
   2011/C 347/36
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Työtuomioistuin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ylemmät Toimihenkilöt YTN ry

      Strona pozwana: Teknologiateollisuus ry, Nokia Siemens Networks Oy

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa 2006/54/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy oraz dyrektywa Rady 92/85/EWG (2) z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią stoją na przeszkodzie wykładni krajowego układu zbiorowego pracy, wedle której ustanowione w układzie zbiorowym wynagrodzenie za czas urlopu macierzyńskiego nie jest wypłacane na rzecz pracownicy, która przechodzi z urlopu wychowawczego na urlop macierzyński?

      (1)  Dz.U. L 204, s. 23.

      (2)  Dz.U. L 348, s. 1.


title: Sprawa T-376/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 listopada 2009 r. — Niemcy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Decyzja dotycząca żądania udzielenia informacji w zakresie dwóch systemów pomocy państwa — Uprawnienia kontrolne Komisji na podstawie art. 9 ust. 2 zdanie czwarte rozporządzenia (WE) nr 70/2001)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 listopada 2009 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-376/07) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw - Decyzja dotycząca żądania udzielenia informacji w zakresie dwóch systemów pomocy państwa - Uprawnienia kontrolne Komisji na podstawie art. 9 ust. 2 zdanie czwarte rozporządzenia (WE) nr 70/2001)
   2010/C 11/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, J. Möller oraz B. Klein, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross oraz B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 3226 z dnia 18 lipca 2007 r. dotyczącej żądania przedstawienia informacji w odniesieniu do dwóch systemów pomocy państwa objętych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. [87 WE] i [88 WE] w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 10, s. 33).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa T-86/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  21 marca 2006 r.  — Holcim (Francja) przeciwko Komisji

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/18

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 marca 2006 r. — Holcim (Francja) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-86/03) (1)

   (2006/C 121/34)

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa T-741/14: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2014 r. – Hersill przeciwko OHIM – KCI Licensing (VACUP)

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/37

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2014 r. – Hersill przeciwko OHIM – KCI Licensing (VACUP)
   (Sprawa T-741/14)
   (2014/C 448/46)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hersill, SL (Móstoles, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Aznar Alonso)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: KCI Licensing, Inc. (San Antonio, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: KCI Licensing, Inc.

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Zgłoszenie nr 9 9 43  499

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 sierpnia 2014 r. w sprawie R 1520/2013-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za zasadną i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i KCI Licensing, Inc., jeżeli weźmie udział w niniejszym postępowaniu w charakterze strony, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 i zasady 22 ust. 3 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-55/12: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2012 — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/18

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2012 — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-55/12)
   2012/C 89/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: R. Lyal, W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że udzielając zwolnienia z podatku akcyzowego w odniesieniu do paliw używanych przez osoby niepełnosprawne do pojazdów silnikowych bez poszanowania minimalnych poziomów opodatkowania ustanowionych w dyrektywie Rady 2003/96/WE (1) Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi, że utrzymując zwolnienie z podatku akcyzowego w odniesieniu do paliw używanych przez osoby niepełnosprawne, Irlandia naruszyła obowiązki wynikające z tej dyrektywy.

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51).


title: Sprawa T-676/13: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – Italian International Film/EACEA [Program wspierający europejski sektor audiowizualny (MEDIA 2007) — Środki wspierające ponadnarodową dystrybucję filmów europejskich — Zaproszenie do składnia wniosków w ramach schematu „selektywnego” 2013 — Akt EACEA informujący skarżącą o odrzuceniu jej zgłoszenia dotyczącego filmu „Only God Forgives” — Akt EACEA potwierdzający odmowę, lecz zawierający nowe uzasadnienie — Kompetencja — Podział zadań pomiędzy Komisją a EACEA — Kompetencja związana — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Stałe wytyczne 2012 – 2013 — Porozumienie w zakresie dystrybucji materialnej lub fizycznej — Brak wcześniejszego poinformowania EACEA — Niekwalifikowalność zgłoszenia]

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/30

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – Italian International Film/EACEA
   (Sprawa T-676/13) (1)

   ([Program wspierający europejski sektor audiowizualny (MEDIA 2007) - Środki wspierające ponadnarodową dystrybucję filmów europejskich - Zaproszenie do składnia wniosków w ramach schematu „selektywnego” 2013 - Akt EACEA informujący skarżącą o odrzuceniu jej zgłoszenia dotyczącego filmu „Only God Forgives” - Akt EACEA potwierdzający odmowę, lecz zawierający nowe uzasadnienie - Kompetencja - Podział zadań pomiędzy Komisją a EACEA - Kompetencja związana - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Stałe wytyczne 2012 – 2013 - Porozumienie w zakresie dystrybucji materialnej lub fizycznej - Brak wcześniejszego poinformowania EACEA - Niekwalifikowalność zgłoszenia])
   (2016/C 106/33)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Italian International Film Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fratini, B. Bettelli i M. Bottino)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) (przedstawiciele: H. Monet i D. Homann, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Fosselarda i A. Duron)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o odrzuceniu wniosku skarżącej o przyznanie dotacji na film „Only God Forgives” w związku z zaproszeniem do składnia wniosków EACEA/21/12 MEDIA 2007 – Wsparcie dla ponadnarodowej dystrybucji filmów europejskich – Schemat „selektywny” 2013 (Dz.U. 2012, C 300, s. 5), opublikowanym w ramach decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1718/2006/WE z dnia 15 listopada 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie programu wspierającego europejski sektor audiowizualny (MEDIA 2007) (Dz.U. L 327, s. 12), ustanowionego na okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Italian International Film Srl i Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa T-33/16: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – TestBioTech/Komisja

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/36

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – TestBioTech/Komisja
   (Sprawa T-33/16)
   (2016/C 136/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TestBioTech eV (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: K. Smith, QC, J. Stevenson, Barrister, R. Stein, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, iż skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 listopada 2015 r., w której oddalono wniosek strony skarżącej o wszczęcia wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do decyzji wykonawczych Komisji (UE) 2015/686 (1), (UE) 2015/696 (2) i (UE) 2015/698 (3) z dnia 24 kwietnia 2015 r. udzielających Monsanto lub Pioneer zezwolenia na wprowadzenie na rynek, na podstawie rozporządzenia nr 1829/2003 (4) (rozporządzenie w sprawie genetycznie modyfikowanej żywności i pasz) genetycznie modyfikowanej soi MON 87769, MON 87705 i/lub 305423;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przesz stronę skarżącą; oraz

               —

               zarządzenie jakichkolwiek innych środków, które Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że wniosek Komisji, iż przeważająca część wniosku o przeprowadzenie wewnętrznej kontroli dotyczyła kwestii, które nie wchodzą w zakres zastosowanie rozporządzenia Aarhus (5) narusza art. 10 ust. 1 w związku z art. 2 lit. f) i lit. g) oraz motywy (11) i (18)–(21) tego rozporządzenia.

                           —

                           Organizacja pozarządowa, która spełnia określone kryteria jest uprawniona do złożenia wniosku o wszczęcia wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do aktu wykonawczego wydanego w zakresie prawa ochrony środowiska. Rozporządzenie w sprawie genetycznie modyfikowanej żywności i pasz jest aktem prawa ochrony środowiska. W konsekwencji organizacja ta może żądać przeprowadzenie wewnętrznej kontroli każdego aktu wykonawczego wydanego na podstawie tego aktu, w tym zezwolenia wprowadzenia na rynek.

                           —

                           Mając na uwadze treść, przedmiot i cel Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ) o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z dnia 25 czerwca 1998 r. („konwencja z Aarhus”) oraz rozporządzenia Aarhus a także Aarhus Convention’s implementation guide (wytyczne dotyczące stosowania Konwencji z Aarhus) wniosek Komisji, iż może ona wydawać decyzje na podstawie rozporządzenia w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy, częściowo wchodzące w zakres rozporządzenia Aarhus a częściowo znajdujące się poza jego zakresem jest bezpodstawny.

                           —

                           Organizmy zmodyfikowane genetycznie są częścią środowiska. Argument Komisji, że oddziaływanie takich organizmów na zdrowie ludzi nie jest kwestią z zakresu prawa ochrony środowiska i z tego względu nie wchodzi w zakres rozporządzenia Aarhus jest fundamentalnie błędny.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym brak udzielnie przez Komisję odpowiedzi na wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktu administracyjnego, złożony w dniu 29 maja 2015 r. przed dniem 16 listopada 2015 r. narusza art. 10 ust. 3 rozporządzenia Aarhus.

                           —

                           Komisja wydała zaskarżoną decyzję w dniu 16 listopada 2015 r., dwadzieścia cztery tygodnie po złożeniu wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej. Komisja nie przedstawiła stosownego uzasadnienia naruszenia wymogu udzielenia odpowiedzi w terminie dwunastu tygodni, a w każdym razie, przekroczyła również bezwzględny, osiemnastotygodniowy termin na udzielenie odpowiedzi.

      (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/686 z dnia 24 kwietnia 2015 r. zezwalająca na wprowadzenie do obrotu, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87769 (MON-87769-7), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. 2015 L 112, s. 16).

      (2)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/696 z dnia 24 kwietnia 2015 r. zezwalająca na wprowadzenie do obrotu, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON87705 (MON-877Ø5-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. 2015 L 112, s. 60).

      (3)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/698 z dnia 24 kwietnia 2015 r. zezwalająca na wprowadzenie do obrotu, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję 305423 (DP-3Ø5423-1), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. 2015 L 112, p. 71).

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. 2003 L 268, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006 L 264, s.13).


               7.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 66/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2012 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Sprawa E-14/12)
   2013/C 66/08
   Skarga przeciwko Księstwu Liechtensteinu została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 4 grudnia 2012 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa, Clémence Perrin oraz Catherine Howdle, działających w charakterze pełnomocników, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgium.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że utrzymując w mocy przepisy, które na osoby zamieszkałe w Liechtensteinie, odpowiedzialne za agencje pracy tymczasowej, nakładają obowiązek wniesienia zabezpieczenia w wysokości 50 000 franków szwajcarskich, podczas gdy od osób pełniących podobną funkcję, zamieszkałych poza granicami Liechtensteinu, a także od agencji świadczących usługi pośrednictwa pracy tymczasowej w trybie transgranicznym, wymaga się zabezpieczenia w wysokości 100 000 franków szwajcarskich, Księstwo Liechtensteinu („Liechtenstein”) uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 31 i art. 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

               2)

               obciążenie Księstwa Liechtensteinu kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Liechtenstein nie zastosował się do uzasadnionej opinii wydanej przez Urząd Nadzoru EFTA dnia 25 stycznia 2012 r. dotyczącej uchybienia zobowiązaniom wynikającym z art. 31 i 36 Porozumienia EOG w zakresie pracy tymczasowej i usług pośrednictwa pracy.

               —

               Podstawą prawną przedmiotowych środków stosowanych przez Liechtenstein są art. 25 i 26 rozporządzenia z dnia 11 lipca 2000 r. w sprawie usług pośrednictwa pracy oraz leasingu pracowniczego (Verordnung vom 11. Juli 2000 zum Gesetz über die Arbeitsvermittlung und den Personalverleih).
               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że poprzez stosowanie tych środków, zgodnie z ustawodawstwem Liechtensteinu na osoby zamieszkałe w tym kraju, odpowiedzialne za agencje pracy tymczasowej, nałożony jest obowiązek wniesienia zabezpieczenia w wysokości 50 000 franków szwajcarskich. Te same przepisy nakładają obowiązek wniesienia zabezpieczenia w wysokości 100 000 franków szwajcarskich w przypadku świadczenia usług pośrednictwa pracy tymczasowej na osoby pełniące podobną funkcję, zamieszkałe poza granicami Liechtensteinu. Zabezpieczenie w wysokości 100 000 franków szwajcarskich jest wymagane także od agencji pośrednictwa pracy tymczasowej mających swoją siedzibę poza granicami Liechtensteinu, świadczących takie usługi w trybie transgranicznym.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że utrzymując w mocy niniejsze przepisy w obecnym brzmieniu, Liechtenstein narusza zobowiązania, wynikające z art. 31 i 36 Porozumienia EOG.


title: Sprawa T-87/12: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2012 r. — Duff Beer przeciwko OHIM — Twentieth Century Fox Film (Duff)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2012 r. — Duff Beer przeciwko OHIM — Twentieth Century Fox Film (Duff)
   (Sprawa T-87/12)
   2012/C 109/64
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Duff Beer UG (Eschwege, Niemcy) (przedstawiciel: N. Schindler, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Twentieth Century Fox Film Corporation (Los Angeles, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 12 grudnia 2011 r. (sprawa R 0456/2011-4) oraz decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 14 stycznia 2011 r. (nr B 1 603 771);

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą;

               —

               ewentualnie: zawieszenie postępowania do czasu wydania prawomocnych orzeczeń w przedmiotach: zawisłego przed OHIM wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia wspólnotowego znaku towarowego nr (sygn. akt 000005227 C) i dokonanego przez The Court of Commerce of Brussels unieważnienia prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 001341130 (sygn. akt 2009/6122 i 2009/6129).

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Duff” w kolorach czarnym, białym i czerwonym dla towarów i usług z klas 32, 35 i 41 (zgłoszenie nr 8 351 091)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Twentieth Century Fox Film Corporation

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy„Duff BEER” (wspólnotowy znak towarowy nr 1 341 130) dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do towarów i usług z klas 32 i 35

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd i naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) w związku z zasadą 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 ze względu na błąd w skorzystaniu z uprawnień dyskrecjonalnych w odniesieniu do wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania odwoławczego


title: Sprawa T-24/11: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Bank Refah Kargaran przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/14

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Bank Refah Kargaran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-24/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
   2013/C 304/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Refah Kargaran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Erlbacher i M. Konstantinidis, następnie A. Bordes i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia, że decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) nie znajduje zastosowania do skarżącego, po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 267/2012 (Dz.U. L 356, s. 34), oraz wszystkich przyszłych rozporządzeń, które będą uzupełniać lub zastępować te rozporządzenia do czasu wydania wyroku kończącego postępowanie w instancji, o ile akty te dotyczyć będą skarżącego, po trzecie, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB (Dz.U. L 281, s. 81), decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 319, s. 11) i decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 356, s. 71), a także wszystkich przyszłych aktów, które będą uzupełniać lub zastępować te akty do czasu wydania wyroku kończącego postępowanie w instancji, o ile akty te będą dotyczyć skarżącego, oraz po czwarte, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartych w pismach z dnia 28 października 2010 r. i 5 grudnia 2011 r.

      Sentencja

               1)

               W zakresie dotyczącym Banku Refah Kargaran stwierdza się nieważność:

                           —

                           załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, zmienionej decyzją Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. i następnie decyzją Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r.;

                           —

                           decyzji 2010/644;

                           —

                           załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącym wykonania rozporządzenia nr 961/2010;

                           —

                           decyzji 2011/783;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego nr 1245/2011;

                           —

                           załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010.

               2)

               Skutki wywoływane przez załącznik II do decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2010/644 i następnie decyzją 2011/783, w stosunku do Banku Refah Kargaran zostają utrzymane w mocy do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności załącznika IX rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie dotyczącym Banku Refah Kargaran.

               3)

               Postępowanie w przedmiocie żądania stwierdzenia, że decyzja 2010/413 nie znajduje zastosowania do Banku Refah Kargaran, zostaje umorzone.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona i w części oddalona.

               5)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bank Refah Kargaran.

               6)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa C-157/09: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/25

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-157/09)
   2009/C 180/44
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1999 r. zawierającej ustawowe uregulowanie zawodu notariusza Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 43 i 45 WE;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi po pierwsze, że wymóg obywatelstwa ograniczający dostęp do zawodu i wykonywanie zawodu notariusza stanowi nieproporcjonalne ograniczenie gwarantowanej przez art. 43 WE swobody przedsiębiorczości notariuszy, mających obywatelstwo innego państwa członkowskiego. Artykuł 45 WE przewiduje co prawda zwolnienie od zasad dotyczących swobody przedsiębiorczości, jednakże tylko w odniesieniu do działalności, która jest bezpośrednio i w szczególny sposób związana z wykonywaniem władzy publicznej. Komisja jest zdania, że funkcja wykonywana przez notariusza zgodnie z prawem niderlandzkim stanowi tylko w bardzo ograniczonym zakresie wykonywanie władzy publicznej, tak że w świetle istniejącego orzecznictwa dotyczącego art. 45 WE okoliczność ta nie może stanowić uzasadnienia ograniczenia.
   Po drugie Komisja podnosi, że wymóg obywatelstwa w żadnym wypadku nie jest w świetle art. 43 WE stosowny dla zagwarantowania poziomu kwalifikacji zawodowych, gwarantującego ochronę konsumenta. Istnieje inny sposób zagwarantowania wymaganego od notariuszy wysokiego poziomu kwalifikacji zawodowych, mający mniejszy wpływ na swobodę przepływu; mianowicie możliwość ustanowienia przez przyjmujące państwo członkowskie wymogu w postaci jednego ze środków wyrównawczych, jakie przewiduje art. 4 dyrektywy 89/48/EWG (1).

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, s. 16).


title: Sprawa T-208/06: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2006 r. — Quinn Barlo i in. przeciwko Komisji

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/52

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2006 r. — Quinn Barlo i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-208/06)
   (2006/C 224/108)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Quinn Barlo Ltd (County Cavan, Irlandia), Quinn Plastics NV (Geel, Belgia) i Quinn Plastics GmbH (Mainz, Niemcy) (Przedstawiciele: adwokaci W. Blau, F. Wijckmans i F. Tuytschaever)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w niej naruszenie przez skarżące art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia o EOG (stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących);

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim odnosi się on do skarżących;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim nakłada on na skarżące grzywnę w wysokości 9 mln EUR oraz obniżenie grzywny na podstawie argumentów przedstawionych w niniejszej skardze;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące żądają częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. w sprawie COMP/F/38.645 — Metakrylany, w której Komisja uznała, że skarżące naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uczestnicząc w porozumieniach, decyzjach i uzgodnionych praktykach, polegających na dyskusjach w sprawie cen; zawieraniu, wprowadzaniu w życie i nadzorowaniu porozumień cenowych w formie podwyżek cen lub przynajmniej stabilizowania istniejących poziomów cen, dyskusjach w sprawie wprowadzenia dodatkowych kosztów usług dla klientów, wymianie ważnych pod względem handlowym i poufnych informacji dotyczących rynku i/lub przedsiębiorstw oraz uczestnicząc w regularnych spotkaniach i utrzymując innego rodzaju kontakty w celu ułatwienia naruszenia.
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą dwa zarzuty prawne.
   Po pierwsze, skarżące stwierdzają, że zaskarżona decyzja jest błędna i nie udowadnia w wymagany sposób faktu, że skarżące uczestniczyły we wspólnej i łącznej antykonkurencyjnej zmowie i naruszeniu o ciągłym charakterze. Skarżące twierdzą ponadto, że rola przedstawicieli skarżących pełniona podczas czterech konkretnych spotkań została niewłaściwie oceniona, a pomijając obecność skarżących na wspomnianych czterech spotkaniach, zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego dowodu, że skarżące uwikłane były w zachowanie uznane w tej decyzji za bezprawne.
   Po drugie, skarżące wskazują na naruszenie art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 (1) poprzez nieprawidłową ocenę czasu trwania zarzucanego naruszenia, niewłaściwą ocenę jego wagi, jak również nieprawidłową ocenę okoliczności łagodzących.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 2003, str. 1).


title: Sprawa T-391/12: Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2015 r. – Lidl Stiftung/OHIM – Adveo Group International (UNITED OFFICE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/11

         Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2015 r. – Lidl Stiftung/OHIM – Adveo Group International (UNITED OFFICE)
   (Sprawa T-391/12) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 228/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Wolter i S. Paul)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Poch i S. Hanne, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Adveo Group International, SA, dawniej Unipapel Industria, Comercio y Servicios, SL (Tres Cantos, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 czerwca 2012 r. (sprawa R 745/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Lidl Stiftung & Co. KG a Adveo Group International, SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną. Interwenient pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa F-44/10: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2010 r. — Lebedef przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/56

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2010 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-44/10)
   ()
   2010/C 209/91
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, na mocy której wniosek skarżącego o udzielenie mu pozwolenia na pobyt poza miejscem pracy w trakcie urlopu zdrowotnego został oddalony.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 13 sierpnia 2009 r., na mocy której wniosek skarżącego o udzielenie mu pozwolenia na pobyt poza miejscem pracy w trakcie urlopu zdrowotnego trwającego od dnia 3 sierpnia 2009 r. do dnia 3 września 2009 r. a w szczególności w okresie od dnia 13 sierpnia 2009 r. do dnia 30 sierpnia 2009 r. został oddalony;

               —

               przyznanie skarżącemu zadośćuczynienia odpowiadającego wynagrodzeniu za 5 dni, ustalonego w oparciu o jedną dwudziestą jego miesięcznego wynagrodzenia za każdy dzień;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-330/17: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 r. – Ceobus i in./Komisja

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/52

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 r. – Ceobus i in./Komisja
   (Sprawa T-330/17)
   (2017/C 231/67)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ceobus (Génicourt, Francja), Compagnie des transports voyageurs du Mantois interurbains – CTVMI (Mantes-la-Jolie, Francja), SA des Transports de St Quentin en Yvelines (Trappes, Francja), Les cars Perrier (Trappes), Tim Bus (Magny-en-Vexin, Francja), Transports Voyageurs du Mantois (TVM) (Mantes-la-Jolie) (przedstawiciel: D. de Combles de Nayves, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 lutego 2017 r. SA.26763 dotyczącej rzekomej pomocy przyznanej przedsiębiorstwom transportu publicznego przez region Ile-de-France w zakresie, w jakim uznaje ona, że system pomocy regionu Ile-de-France stosowany od roku 1984 aż do roku 2008 stanowi nowy system pomocy, który został „wdrożony niezgodnie z prawem”;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 lutego 2017 r. SA.26763 dotyczącej rzekomej pomocy przyznanej przedsiębiorstwom transportu publicznego przez region Ile-de-France w zakresie, w jakim uznaje ona, że indywidualna pomoc uzyskana z systemu pomocy regionu Ile-de-France od maja 1994 r. do 25 listopada 2008 r. stanowi nową pomoc, która została „wdrożona niezgodnie z prawem”.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, podniesiony w ramach żądania pierwszego, dotyczy naruszenia art. 108 TFUE, naruszenia art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem 2015/1589”) (Dz.U. 2015, L 248, ps. 9), jak też naruszenia powagi rzeczy osądzonej przysługującej wyrokom wydanym w następstwie odesłania prejudycjalnego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony w ramach żądania drugiego, dotyczy naruszenia art. 17 rozporządzenia 2015/1589 w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała jako działanie przerywające okres przedawnienia działanie, które nie spełniało przewidzianych w tym artykule kryteriów kwalifikacji tej kategorii działań.

               3.

               Zarzut trzeci, podniesiony w ramach żądania drugiego, dotyczy naruszenia praw proceduralnych zainteresowanych osób trzecich w zakresie, w jakim Komisja uznała w decyzji wszczynającej postępowanie, że przedawnienie zostało przerwane nie poprzez złożenie skargi do sądów administracyjnych, lecz poprzez pierwsze żądanie udzielenia informacji wystosowane przez Komisję w dniu 25 listopada 2008 r.


title: Sprawa T-273/10: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2010 r. — Olive Line International przeciwko OHIM — O. International (O·LIVE)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/56

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2010 r. — Olive Line International przeciwko OHIM — O. International (O·LIVE)
   (Sprawa T-273/10)
   ()
   2010/C 221/89
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Olive Line International, S.L. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: O. International, S.r.l (Spoleto, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 kwietnia 2010 r. w sprawie R 4/2009-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania; i

               —

               obciążenie O. International, S.r.l kosztami postępowania w razie przystąpienia do sprawy w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: O. International, S.r.l

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „O·LIVE” dla towarów i usług z klas 3 i 44 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5715008

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 5086657 „Olive Line” dla towarów z klas 3, 29 i 30; zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy nr 2741533 „Olive Line” dla towarów z klas 3, 29 i 30; zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy nr 2525564 „Olive Line” dla towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędną ocenę Izby Odwoławczej, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-331/04: Skarga wniesiona 11 sierpnia 2004 r. przez Stephena Storka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/20

         Skarga wniesiona 11 sierpnia 2004 r. przez Stephena Storka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-331/04)
   (2004/C 284/40)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 11 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przez Stephena Storka, zamieszkałego w Chaumont-Gistoux (Belgia), przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Pełnomocnikiem procesowym strony skarżącej jest adwokat Bernd Arians.

               —

               Strona skarżąca wnosi o, uchylenie decyzji Komisji z dnia 5 maja 2004 r. w sprawie odwołania strony skarżącej jak również decyzji Komisji z dnia 10 grudnia 2003 r. w sprawie sklasyfikowania strony skarżącej do grupy zaszeregowania A7;

               —

               zobowiązanie Komisji do wydania nowej decyzji w sprawie grupy zaszeregowania strony skarżącej i jej wyczerpujące uzasadnienie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca odwołuje się od decyzji Komisji w sprawie sklasyfikowania jej do grupy zaszeregowania A7, kategorii starszeństwa służbowego 03 i powołuje się na błąd w ocenie w ramach stosowania art. 31 ust. 2 Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca podnosi, że decyzja będąca przedmiotem odwołania nie uwzględnia bardzo istotnych dla zaszeregowania okoliczności faktycznych związanych z jakością doświadczenia zawodowego strony skarżącej. Znaczenie tych okoliczności nie zostało zdaniem strony skarżącej docenione w związku z zatrudnieniem na pierwszym stanowisku służbowym, a zapotrzebowanie strony pozwanej w tym kontekście jest nietrafnie klasyfikowane.
   Ponadto, strona skarżąca zarzuca (Komisji) nie zastosowanie uznania, naruszenie zasad ochrony zaufania i równego traktowania jak również naruszenie procedury oraz błędne uzasadnienie decyzji.


title: Sprawa F-140/11: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/25

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-140/11)
   2012/C 65/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci Ph.-E. Partsch, E. Raimond)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego OLAF dotyczącej ostatniego wezwania na przesłuchanie strony skarżącej w ramach dochodzenia wewnętrznego i informującej, iż raport z zakończenia dochodzenia zostanie sporządzony wyłączenie na podstawie informacji zebranych i analiz dokonanych przez OLAF, jeżeli strona skarżąca nie zastosuje się do tego wezwania, a także pisma oddalającego zażalenie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 października 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2 grudnia 2011 r. rozstrzygającej zażalenie z dnia 21 listopada 2011 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej kwoty 7 000 euro tytułem odszkodowania wyrównawczego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.