title: Sprawa C-126/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Distillerie Smeets Hasselt NV przeciwko Belgische Staat, Louisowi De Vos, Bollen, Mathay & Co BVBA, syndykowi Transterminal Logistics NV, Danielowi Van den Langenberghowi, Firma De Vos NV; Belgische Staat przeciwko Bollen, Mathay & Co BVBA, syndykowi Transterminal Logistics NV oraz Louis De Vos przeciwko Belgische Staat (Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Wspólnotowy kodeks celny — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych — Zaksięgowanie kwoty należności — Wpisanie do rejestru lub zaewidencjonowanie w inny równoważny sposób — Wpisanie do protokołu równoznaczne z zaksięgowaniem — Przekazanie kopii protokołu równoznaczne z podaniem do wiadomości dłużnika kwoty należności prawnie należnych)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Distillerie Smeets Hasselt NV przeciwko Belgische Staat, Louisowi De Vos, Bollen, Mathay & Co BVBA, syndykowi Transterminal Logistics NV, Danielowi Van den Langenberghowi, Firma De Vos NV; Belgische Staat przeciwko Bollen, Mathay & Co BVBA, syndykowi Transterminal Logistics NV oraz Louis De Vos przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-126/08) (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Wspólnotowy kodeks celny - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych - Zaksięgowanie kwoty należności - Wpisanie do rejestru lub zaewidencjonowanie w inny równoważny sposób - Wpisanie do protokołu równoznaczne z zaksięgowaniem - Przekazanie kopii protokołu równoznaczne z podaniem do wiadomości dłużnika kwoty należności prawnie należnych)
   2009/C 220/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Distillerie Smeets Hasselt NV, Belgische Staat, Louis De Vos

      Strona pozwana: Belgische Staat, Louis De Vos, Bollen, Mathay & Co BVBA, syndyk Transterminal Logistics NV, Daniel Van den Langenbergh, Firma De Vos NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładania art. 217 ust. 1 i art. 221 ust. 1 Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (w wersji obowiązującej w 1992 r.) (Dz.U. L 302, s. 1) — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych — Wymóg zaksięgowania kwoty należności przed podaniem jej do wiadomości dłużnika czy brak takiego wymogu — Pojęcie „wpisanie do rejestru lub zaewidencjonowanie w inny równoważny sposób”

      Sentencja

   Artykuł 217 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny powinien być interpretowany w ten sposób, że państwa członkowskie mogą przewidzieć, iż zaksięgowanie kwoty należności wynikających z długu celnego następuje przez wpisanie tej kwoty do protokołu sporządzonego przez właściwe organy celne, stwierdzającego naruszenie obowiązującego prawa celnego.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-416/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro – Portugalia) – Luís Manuel Piscarreta Ricardo/Portimão Urbis, E.M., S.A. – em liquidação, Município de Portimão, Emarp – Empresa Municipal de Águas e Resíduos de Portimão, EM, SA (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2001/23 — Artykuł 1 ust. 1 lit. b) — Artykuł 2 ust. 1 lit. d) — Przejęcie przedsiębiorstw — Ochrona praw pracowniczych — Zakres stosowania — Pojęcia „pracownika” i „przejęcia zakładu”)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro – Portugalia) – Luís Manuel Piscarreta Ricardo/Portimão Urbis, E.M., S.A. – em liquidação, Município de Portimão, Emarp – Empresa Municipal de Águas e Resíduos de Portimão, EM, SA
   (Sprawa C-416/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/23 - Artykuł 1 ust. 1 lit. b) - Artykuł 2 ust. 1 lit. d) - Przejęcie przedsiębiorstw - Ochrona praw pracowniczych - Zakres stosowania - Pojęcia „pracownika” i „przejęcia zakładu”))
   (2017/C 300/09)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Judicial da Comarca de Faro

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Luís Manuel Piscarreta Ricardo

      Strona pozwana: Portimão Urbis, E.M., S.A. – em liquidação, Município de Portimão, Emarp – Empresa Municipal de Águas e Resíduos de Portimão, EM, SA

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy dokonywać w ten sposób, iż omawiana dyrektywa ma zastosowanie do sytuacji, w której przedsiębiorstwo komunalne, którego jedynym udziałowcem jest gmina, zostaje rozwiązane decyzją organu wykonawczego tej gminy, a wykonywane przez nie zadania zostają przekazane częściowo do omawianej gminy, która ma je bezpośrednio wykonywać, a częściowo do innego, utworzonego w tym celu przedsiębiorstwa komunalnego, którego jedynym udziałowcem jest również ta sama gmina, pod warunkiem że po przejęciu została zachowana tożsamość rozpatrywanego przedsiębiorstwa, czego ustalenie jest zadaniem sądu odsyłającego.

               2)

               Osoba taka jak skarżący w postępowaniu głównym, która z uwagi na zawieszenie umowy o pracę nie sprawuje faktycznie swoich obowiązków, jest objęta zakresem pojęcia „pracownika” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2001/23, o ile jest chroniona jako pracownik przez właściwe przepisy krajowe, czego ustalenie jest jednak zadaniem sądu odsyłającego. Z zastrzeżeniem tego ustalenia przez sąd odsyłający, należy przyjąć, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym prawa i obowiązki wynikające z tej umowy o pracę przeszły na przejmującego zgodnie z art. 3 ust. 1 tej dyrektywy.

               3)

               Trzecie z postawionych przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro (sąd rejonowy w Faro, Portugalia) pytań jest niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa C-381/06: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/17

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-381/06)
   (2006/C 261/33)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia i J. Enegren)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy 2002/14/WE wygasł w dniu 23 marca 2005 r.

      (1)  Dz. U. L 80 z 23.3.2002 r., str. 29


title: Sprawa T-163/09: Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2010 r. — Martinet przeciwko Komisji

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/35

         Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2010 r. — Martinet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-163/09) (1)

   2011/C 55/63
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa C-315/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Ufficio del Giudice di pace di Monselice z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie Lidl Italia Srl przeciwko Comune di Arcole (VR)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Ufficio del Giudice di pace di Monselice z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie Lidl Italia Srl przeciwko Comune di Arcole (VR)
   (Sprawa C-315/05)
   (2005/C 281/11)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 12 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Ufficio del Giudice di pace di Monselice z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie Lidl Italia Srl przeciwko Comune di Arcole (VR).
   Ufficio del Giudice di pace di Monselice zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy wykładni dyrektywy 2000/13/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych, należy w odniesieniu do paczkowanych środków spożywczych dokonywać w ten sposób, że przewidziane w niej obowiązki, w szczególności te, o których mowa w art. 2, 3 i art. 12, ciążą wyłącznie na producentach paczkowanych środków spożywczych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy wykładni przepisów art. 2, 3 i art. 12 dyrektywy 2000/13/WE należy dokonywać w ten sposób, że wykluczają one pociągnięcie do odpowiedzialności mającego siedzibę na terenie Państwa Członkowskiego zwykłego dystrybutora paczkowanych środków spożywczych (zdefiniowanych w art. 1 dyrektywy 2000/13/WE), pakowanych przez przedsiębiorcę mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim, za stwierdzone przez organ państwowy naruszenie przepisów, polegające na istnieniu różnicy w wartości (w niniejszej sprawie — zawartości procentowej alkoholu) wskazanej przez producenta na etykiecie paczkowanego środka spożywczego, w wyniku czego zwykły dystrybutor zostaje ukarany, mimo iż ogranicza się on jedynie do sprzedaży środka spożywczego w postaci, w jakiej został mu on dostarczony przez producenta?

      (1)  Dz.U. L 109 z 6.5.2000, str. 29


title: Sprawa C-232/14: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 marca 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Portmeirion Group UK Ltd/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs [Odesłanie prejudycjalne — Dumping — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 412/2013 — Ważność — Przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chin — Produkt objęty postępowaniem — Rozpatrywany produkt — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/4

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 marca 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Portmeirion Group UK Ltd/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-232/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 412/2013 - Ważność - Przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chin - Produkt objęty postępowaniem - Rozpatrywany produkt - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 156/04)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Portmeirion Group UK Ltd

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Sentencja

   Analiza pytania prejudycjalnego nie ujawniła żadnej okoliczności, która mogłaby mieć wpływ na ważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 412/2013 z dnia 13 maja 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa C-175/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Hannele Hälvä, Sari Naukkarinen, Pirjo Paajanen, Satu Piik/SOS-Lapsikylä ry (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/88/WE — Artykuł 17 — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Organizacja czasu pracy — Dodatki do wynagrodzenia — Stowarzyszenie działające na rzecz ochrony dzieci — „Rodzice zastępczy w wiosce dziecięcej” — Tymczasowa nieobecność rodzica zastępczego — Pracownice zatrudnione jako asystentki — Pojęcie)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Hannele Hälvä, Sari Naukkarinen, Pirjo Paajanen, Satu Piik/SOS-Lapsikylä ry
   (Sprawa C-175/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 17 - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Dodatki do wynagrodzenia - Stowarzyszenie działające na rzecz ochrony dzieci - „Rodzice zastępczy w wiosce dziecięcej” - Tymczasowa nieobecność rodzica zastępczego - Pracownice zatrudnione jako asystentki - Pojęcie))
   (2017/C 309/12)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hannele Hälvä, Sari Naukkarinen, Pirjo Paajanen, Satu Piik

      Strona pozwana: SOS-Lapsikylä ry

      Sentencja

   Artykuł 17 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, należy interpretować w ten sposób, że nie może być on stosowany w stosunku do pracy najemnej, takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, polegającej na sprawowaniu opieki nad dziećmi w warunkach przypominających rodzinę, w zastępstwie za osobę, która jest za to odpowiedzialna w pierwszej kolejności, jeżeli nie zostało wykazane, że wymiar czasu pracy nie jest w całości mierzony lub wcześniej określony lub może być określony przez samego pracownika, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.05.2016.


title: Sprawa C-378/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'Etat (Belgia) w dniu 15 września 2006 r. — Clear Channel Belgium SA przeciwko Miastu Liège

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'Etat (Belgia) w dniu 15 września 2006 r. — Clear Channel Belgium SA przeciwko Miastu Liège
   (Sprawa C-378/06)
   (2006/C 261/32)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'Etat (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Clear Channel Belgium SA.

      Strona pozwana: Miasto Liège.

      Interwenient: J.-C. Decaux Belgium SA
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy umowa zakwalifikowana jako „koncesja terenu publicznego” wyklucza stosowanie dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (1), jeśli — niezależnie od przyznania kontrahentowi przez organ publiczny wyłącznego prawa do wykorzystywania w celach zarobkowych nośników reklamowych, w które wyposażone są elementy małej architektury miejskiej, oddane do dyspozycji organowi publicznemu — przewiduje ona świadczenie przez kontrahenta szeregu usług na rzecz owego organu publicznego (oddanie do dyspozycji elementów małej architektury miejskiej, nośników przeznaczonych do zamieszczania ogłoszeń lokalnych)?

               2)

               Czy w braku ceny w tradycyjnym rozumieniu tego pojęcia, odpłatny charakter świadczenia usług na rzecz organu publicznego może polegać na rezygnacji owego organu z dochodów podatkowych od reklamy, od których należałoby, jak w niniejszym stanie faktycznym, odliczyć przewidziane w umowie korzyści finansowe i materialne oraz podatki od ogłoszeń?

               3)

               Czy główny lub akcesoryjny charakter poszczególnych postanowień przewidzianych w umowie odgrywa jakąkolwiek rolę w kwestii stosowania powoływanej tu dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 209 z dn. 24.7.1992 r., str. 1


title: Sprawa T-473/12: Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2012 r. — Aer Lingus przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/51

         Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2012 r. — Aer Lingus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-473/12)
   2013/C 26/104
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aer Lingus Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: K. Bacon, D. Scannell, barristers i A. Burnside, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności (lub, ewentualnie, stwierdzenie częściowej nieważności) decyzji Komisji z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.29064 (2011/C) (ex 2011/NN) — Zróżnicowane stawki podatku od pasażerskiego transportu lotniczego wprowadzone przez Irlandię; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła prawo, stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że niższa stawka podatku stanowi niezgodną z prawem pomoc państwa. W szczególności Komisja błędnie uznała wyższą stawkę podatku za „podstawową” stawkę podatku do celów ustalenia czy niższa stawka podatku stanowiła selektywną korzyść. Ponieważ wyższa stawka podatku była nieważna zgodnie z bezpośrednio skutecznymi przepisami prawa UE, nie mogła być zgodnie z prawem uznana za „podstawową” stawkę referencyjną w tym celu. Z tych samych powodów Komisja błędnie stwierdziła, że linie lotnicze objęte niższą stawką podatku odniosły korzyść odpowiadającą 8 EUR za pasażera.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że nawet gdyby Komisja mogła zgodnie z prawem uznać niższą stawkę podatku za stanowiącą pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, nakaz odzyskania pomocy od linii lotniczych objętych niższą stawką podatku w okolicznościach, w których wyższa stawka podatku powinna być również jednocześnie odprowadzona, naruszył zasadę pewności prawa, zasadę skuteczności i zasadę dobrej administracji. Z tego powodu zaskarżona decyzja nakazująca odzyskanie pomocy stanowiła naruszenie art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/99 (1).

               3)

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że pozwana również naruszyła prawo i popełniła błąd w zakresie ustaleń faktycznych, wskazując operatorów linii lotniczych objętych niższą stawką podatku jako beneficjentów domniemanej pomocy w kwocie 8 EUR za pasażera i nakazując odzyskanie pomocy na tej podstawie w okolicznościach, w których Komisja przyznała, iż ciężar podatku mógł być poniesiony przez pasażerów, którzy byli zatem głównymi beneficjentami niższej stawki.

               4)

               W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że ponieważ niemożliwe jest odzyskanie 8 EUR za pasażera a posteriori od pasażerów, którzy skorzystali z niższej stawki podatku, nakaz odzyskania w tych okolicznościach działa jak dodatkowe opodatkowanie danych linii lotniczych, a zatem jest równoznaczny z niezgodną z prawem penalizacją tych linii lotniczych zamiast z przywróceniem sytuacji istniejącej przed przyznaniem domniemanej pomocy. Jest to nieproporcjonalne i stanowi naruszenie zasady równego traktowania, a zatem kolejne naruszenie art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/99.

               5.

               W ramach zarzutu piątego skarżąca twierdzi, że pozwana nie uzasadniła lub nie uzasadniła w wystarczającym stopniu nakazu odzyskania pomocy oraz określenia wysokości kwoty pomocy na 8 EUR za pasażera.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawy połączone C-239/11 P, C-489/11 P i C-498/11 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. — Siemens AG (C-239/11 P), Mitsubishi Electric Corp. (C-489/11 P), Toshiba Corp. (C-498/11 P) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek przedsięwzięć odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową — Podział rynku — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Dowód naruszenia — Jednolite i ciągłe naruszenie — Przeinaczenie dowodów — Moc dowodowa oświadczeń sprzecznych z interesami składającego oświadczenie — Grzywny — Kwota wyjściowa — Rok odniesienia — Mnożnik odstraszający — Nieograniczone prawo orzekania — Równość traktowania — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. — Siemens AG (C-239/11 P), Mitsubishi Electric Corp. (C-489/11 P), Toshiba Corp. (C-498/11 P) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone C-239/11 P, C-489/11 P i C-498/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek przedsięwzięć odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową - Podział rynku - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Dowód naruszenia - Jednolite i ciągłe naruszenie - Przeinaczenie dowodów - Moc dowodowa oświadczeń sprzecznych z interesami składającego oświadczenie - Grzywny - Kwota wyjściowa - Rok odniesienia - Mnożnik odstraszający - Nieograniczone prawo orzekania - Równość traktowania - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
   2014/C 52/06
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Siemens AG [przedstawiciele: I. Brinker, C. Steinle i M. Hörster, Rechtsanwälte (C-239/11 P)], Mitsubishi Electric Corp. [przedstawiciele: R. Denton, solicitor, i K. Haegeman, advocaat (C-489/11 P)], Toshiba Corp. [przedstawiciele: J. MacLennan, solicitor, A. Dawes, solicitor, A. Schulz, Rechtsanwalt, i S. Sakellariou, dikigoros (C-498/11)]

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Antoniadis oraz R. Sauer, N. Khan i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: M. Schneider i M. Moustakali, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 3 marca 2011 r. w sprawie T-110/07 Siemens przeciwko Komisji, którym oddalił on skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie kartelu na rynku przedsięwzięć odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową lub, posiłkowo, o obniżenie kwoty nałożonej na tę spółkę grzywny — Naruszenie prawa do rzetelnego procesu sądowego, prawa do obrony, zasady równego traktowania i obowiązku uzasadnienia — Przeinaczenie dowodów — Błędne zastosowanie zasad przedawnienia — Naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Siemens AG, Mitsubishi Electric Corp. i Toshiba Corp. zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.

      Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-378/11: Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Langguth Erben przeciwko OHIM (MEDINET) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MEDINET — Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe MEDINET — Zastrzeżenie starszeństwa wcześniejszych, krajowego i międzynarodowego, znaków towarowych — Wcześniejsze kolorowe znaki towarowe i zgłoszony wspólnotowy znak towarowy niewskazujący w szczególności żadnego koloru — Brak identyczności oznaczeń — Artykuł 34 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Użyteczność przeprowadzenia postępowania ustnego — Artykuł 77 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/23

         Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Langguth Erben przeciwko OHIM (MEDINET)
   (Sprawa T-378/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MEDINET - Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe MEDINET - Zastrzeżenie starszeństwa wcześniejszych, krajowego i międzynarodowego, znaków towarowych - Wcześniejsze kolorowe znaki towarowe i zgłoszony wspólnotowy znak towarowy niewskazujący w szczególności żadnego koloru - Brak identyczności oznaczeń - Artykuł 34 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Użyteczność przeprowadzenia postępowania ustnego - Artykuł 77 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 108/60
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Franz Wilhelm Langguth Erben GmbH & Co. KG (Traben-Trarbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: K. Klüpfel i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 maja 2011 r. (sprawa R 1598/2010-4) dotyczącą zastrzeżenia starszeństwa wcześniejszych znaków towarowych w ramach zgłoszenia oznaczenia graficznego MEDINET jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Franz Wilhelm Langguth Erben GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa C-40/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Överklagandenämnden för Högskolan (Szwecja) — Kaj Lyyski przeciwko Umeå universitet (Swoboda przepływu pracowników — Artykuł 39 WE — Przeszkody — Kształcenie zawodowe — Nauczyciele — Odrzucenie kandydata do kształcenia, zatrudnionego w szkole w innym państwie członkowskim)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Överklagandenämnden för Högskolan (Szwecja) — Kaj Lyyski przeciwko Umeå universitet
   (Sprawa C-40/05) (1)

   (Swoboda przepływu pracowników - Artykuł 39 WE - Przeszkody - Kształcenie zawodowe - Nauczyciele - Odrzucenie kandydata do kształcenia, zatrudnionego w szkole w innym państwie członkowskim)
   (2007/C 42/05)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Överklagandenämnden för Högskolan (Szwecja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kaj Lyyski

      Strona pozwana: Umeå universitet
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Överklagandenämnden för Högskolan (Komisja odwoławcza ds. szkolnictwa wyższego) — Wykładnia prawa wspólnotowego, w szczególności art. 12 WE — Środek w dziedzinie kształcenia zawodowego służący krótkoterminowemu zaspokojeniu zapotrzebowania na wykwalifikowanych nauczycieli w państwie członkowskim, skierowany do nauczycieli zatrudnionych w szkołach i mający na celu umożliwienie im uzyskania kwalifikacji wymaganych do zawarcia umowy o pracę na czas nieokreślony — Odrzucenie kandydata do kształcenia będącego obywatelem tego państwa, lecz zatrudnionego w szkole w innym państwie członkowskim
   Sentencja
   Prawo wspólnotowe nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu organizującemu w określonych ramach czasowych kształcenie, którego celem jest krótkoterminowe zaspokojenie zapotrzebowania na wykwalifikowanych nauczycieli w państwie członkowskim, które wymaga, aby kandydaci do kształcenia byli zatrudnieni w szkole w tym państwie, jednakże pod warunkiem, że stosowanie tego uregulowania nie prowadzi do odrzucenia co do zasady kandydatury nauczyciela niezatrudnionego w takiej szkole, które następuje bez dokonania uprzedniej i indywidualnej oceny zasług tego kandydata w szczególności w odniesieniu do jego umiejętności i możliwości przeprowadzenia nadzoru nad częścią praktyczną kształcenia odbytą przez kandydata, bądź zwolnienia go z obowiązku jej odbycia.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawy połączone C-611/10 i C-612/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Waldemar Hudziński przeciwko Agentur für Arbeit Wesel — Familienkasse (C-611/10), Jarosław Wawrzyniak przeciwko Agentur für Arbeit Mönchengladbach — Familienkasse (C-612/10) (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 14 pkt 1 lit. a) oraz art. 14a pkt 1 lit. a) — Artykuły 45 TFUE oraz 48 TFUE — Praca tymczasowa w innym państwie członkowskim niż państwo, na którego terytorium praca jest zwykle wykonywana — Świadczenia rodzinne — Właściwe ustawodawstwo — Możliwość przyznania świadczeń na dziecko przez państwo członkowskie, w którym praca tymczasowa jest wykonywana, które nie jest jednak państwem właściwym — Zastosowanie zasady prawa krajowego zapobiegającej zbiegowi praw wykluczającej takie świadczenie w przypadku pobierania porównywalnego świadczenia w innym państwie)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Waldemar Hudziński przeciwko Agentur für Arbeit Wesel — Familienkasse (C-611/10), Jarosław Wawrzyniak przeciwko Agentur für Arbeit Mönchengladbach — Familienkasse (C-612/10)
   (Sprawy połączone C-611/10 i C-612/10) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 14 pkt 1 lit. a) oraz art. 14a pkt 1 lit. a) - Artykuły 45 TFUE oraz 48 TFUE - Praca tymczasowa w innym państwie członkowskim niż państwo, na którego terytorium praca jest zwykle wykonywana - Świadczenia rodzinne - Właściwe ustawodawstwo - Możliwość przyznania świadczeń na dziecko przez państwo członkowskie, w którym praca tymczasowa jest wykonywana, które nie jest jednak państwem właściwym - Zastosowanie zasady prawa krajowego zapobiegającej zbiegowi praw wykluczającej takie świadczenie w przypadku pobierania porównywalnego świadczenia w innym państwie)
   2012/C 227/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Waldemar Hudziński (C-611/10), Jarosław Wawrzyniak (C-612/10)

      Strona pozwana: Agentur für Arbeit Wesel — Familienkasse (C-611/10), Agentur für Arbeit Mönchengladbach — Familienkasse (C-612/10)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 14a ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. L 149, s. 2) — Określenie właściwego ustawodawstwa — Prawo pracownika migrującego do otrzymywania w państwie członkowskim, w którym pracuje świadczeń rodzinnych za dzieci zamieszkujące w państwie członkowskim pochodzenia — Sytuacja osoby prowadzącej działalność na własny rachunek w państwie członkowskim pochodzenia, która przez okres czterech miesięcy była zatrudniona jako pracownik najemny w innym państwie członkowskim

      Sentencja

               1)

               Artykuł 14 ust. 1 lit. a) oraz art. 14a pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby nieposiadające właściwości na podstawie tych przepisów państwo członkowskie przyznało świadczenia na dziecko w oparciu o swoje prawo krajowe na rzecz pracownika migrującego wykonującego pracę tymczasową na jego terytorium w okolicznościach takich jak rozpatrywane w sprawach przed sądem krajowym, w tym jeżeli zostało ustalone, po pierwsze, że skorzystanie ze swobody przepływu przez pracownika nie spowodowało dla niego żadnej niekorzyści pod względem prawnym, ponieważ zachował prawo do świadczeń rodzinnych o tym samym charakterze we właściwym państwie członkowskim, oraz po drugie, że ani pracownik, ani dziecko, w odniesieniu do którego zwrócono się o przyznanie świadczenia, nie mają miejsca zwykłego pobytu w państwie członkowskim, w którym praca tymczasowa była wykonywana.

               2)

               Postanowienia traktatu FUE z dziedziny swobodnego przepływu pracowników należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu w sytuacji takiej jak rozpatrywana przez sąd krajowy zasady prawa krajowego takiej jak zasada wynikająca z § 65 Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym) w zakresie, w jakim prowadzi ona nie do zmniejszenia kwoty świadczenia o wysokość kwoty świadczenia porównywalnego pobieranego w innym państwie, ale do wykluczenia tego świadczenia.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa T-69/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 października 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EFSA (Umorzenie postępowania — Zamówienia publiczne — Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) — Unieważnienie procedury przetargowej — Bezprzedmiotowość skargi)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/39

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 października 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EFSA
   (Sprawa T-69/05) (1)

   (Umorzenie postępowania - Zamówienia publiczne - Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) - Unieważnienie procedury przetargowej - Bezprzedmiotowość skargi)
   (2007/C 315/74)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciele: początkowo A. Cuvillier i D. Detken, następnie A. Cuvillier i S. Gabbi, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Stuycka)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 3 grudnia 2004 r., w której odrzucono ofertę przedstawioną przez skarżącą w ramach procedury przetargowej dotyczącej świadczenia usług informatycznych służących utworzeniu sieci Extranet między krajowymi agencjami państw członkowskich, EFSA a Komisją, a także decyzji o udzieleniu zamówienia innemu uczestnikowi przetargu.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie umarza się.

               2)

               EFTA ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa C-606/14 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 1 lutego 2017 r. – Portovesme Srl/Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc przyznana przez Republikę Włoską na rzecz Portovesme Srl — Systemy preferencyjnej taryfy opłat za energię elektryczną — Decyzja uznająca środek pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/13

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 1 lutego 2017 r. – Portovesme Srl/Komisja Europejska
   (Sprawa C-606/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc przyznana przez Republikę Włoską na rzecz Portovesme Srl - Systemy preferencyjnej taryfy opłat za energię elektryczną - Decyzja uznająca środek pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym))
   (2017/C 104/19)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Portovesme Srl (przedstawiciele: G. Dore, M. Liberati, A. Vinci i F. Ciulli, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Portovesme Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.03.2015.


title: Sprawa C-297/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Rüdiger Hobohm/Benedikt Kampik Ltd & Co. KG, Benedikt Aloysius Kampik, Mar Mediterraneo Werbe- und Vertriebsgesellschaft für Immobilien SL [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja w sprawach umów zawieranych z konsumentami — Artykuł 15 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 1 — Pojęcie działalności gospodarczej lub zawodowej „kierowanej do” państwa członkowskiego miejsca zamieszkania konsumenta — Umowa o prowadzenie spraw służąca urzeczywistnieniu celu gospodarczego realizowanego na podstawie umowy pośrednictwa uprzednio zawartej w ramach działalności gospodarczej lub zawodowej „kierowanej do” państwa członkowskiego miejsca zamieszkania konsumenta — Ścisły związek]

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Rüdiger Hobohm/Benedikt Kampik Ltd & Co. KG, Benedikt Aloysius Kampik, Mar Mediterraneo Werbe- und Vertriebsgesellschaft für Immobilien SL
   (Sprawa C-297/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja w sprawach umów zawieranych z konsumentami - Artykuł 15 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 1 - Pojęcie działalności gospodarczej lub zawodowej „kierowanej do” państwa członkowskiego miejsca zamieszkania konsumenta - Umowa o prowadzenie spraw służąca urzeczywistnieniu celu gospodarczego realizowanego na podstawie umowy pośrednictwa uprzednio zawartej w ramach działalności gospodarczej lub zawodowej „kierowanej do” państwa członkowskiego miejsca zamieszkania konsumenta - Ścisły związek])
   (2016/C 068/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rüdiger Hobohm

      Strona pozwana: Benedikt Kampik Ltd & Co. KG, Benedikt Aloysius Kampik, Mar Mediterraneo Werbe- und Vertriebsgesellschaft für Immobilien SL

      Sentencja

   Artykuł 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych – w zakresie, w jakim dotyczy on umowy zawartej w ramach działalności gospodarczej lub zawodowej „kierowanej” przez przedsiębiorcę „do” państwa członkowskiego miejsca zamieszkania konsumenta – w związku z art. 16 ust. 1 owego rozporządzenia należy intepretować w ten sposób, że przepis ten może znaleźć zastosowanie do umowy zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą, która jako taka nie wchodzi w zakres działalności gospodarczej lub zawodowej „kierowanej” przez tego przedsiębiorcę „do” państwa członkowskiego miejsca zamieszkania konsumenta, ale która wykazuje ścisły związek z umową uprzednio zawartą między tymi samymi stronami w ramach tejże działalności. Do sądu krajowego należy zbadanie występowania elementów konstytutywnych tego związku, w szczególności prawnej lub faktycznej tożsamości stron tych dwóch umów, tożsamości realizowanego za pośrednictwem wspomnianych umów celu gospodarczego dotyczącego tego samego konkretnego przedmiotu oraz komplementarności charakteru drugiej umowy względem pierwszej umowy, polegającego na tym, że druga umowa ma na celu umożliwienie osiągnięcia celu gospodarczego realizowanego przez pierwszą umowę.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-361/05: Skarga wniesiona w dniu  26 września 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/16

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-361/05)
   (2005/C 296/30)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 26 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez I. Martíneza del Perala i M. Konstantinidisa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Hiszpanii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że

                           —

                           poprzez niewykonanie zobowiązań ciążących na nim na podstawie art. 4, 9 i 13 dyrektywy 75/442/EWG (1), zmienionej dyrektywą 91/156/EWG (2) oraz art. 14 dyrektywy 99/31/WE (3), polegające na niepodjęciu działań koniecznych dla dostosowania wysypisk Níjar oraz Hoyo de Miguel do obowiązków wynikających z powołanych dyrektyw,

                           —

                           wobec nieprzekazania przez władze hiszpańskie informacji umożliwiających zakwestionowania zasadności skargi dotyczącej wysypiska Cueva del Mojón, położonego w La Mojonera, co stanowiło naruszenie obowiązków ciążących na Królestwie Hiszpańskim na podstawie art. 4, 9 i 13 dyrektywy 75/442/EWG, zmienionej dyrektywą 91/156/EWG i art. 14 dyrektywy 99/31/WE i nie podejmując działań koniecznych dla dostosowania wysypiska Cueva del Mojón do obowiązków wynikających z powołanych dyrektyw,

                     Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy ww. przepisów.

               2)

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Utrzymująca się sytuacja, w jakiej znajdują się te wysypiska, powoduje znaczne szkody dla środowiska naturalnego przez dłuższy okres czasu i bez żadnych działań ze strony właściwych organów pomimo wezwań ze strony Komisji.
   Odpady na nielegalnych wysypiskach uwalniają bowiem do gruntu, powietrza i wody substancje chemiczne zagrażające zdrowiu ludzkiemu zanieczyszczając wody podziemne i powierzchniowe oraz powietrze, jak również florę i faunę. Ponadto bezprawne podpalanie i ogień zapruszający się samoczynnie na skutek łatwopalności odpadów na niekontrolowanych wysypiskach wywołują liczne pożary mające katastroficzne konsekwencje dla środowiska naturalnego.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów. Dz. U. L 194 z 25.07.1975, str. 39.

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 18 marca 1991 r., Dz.U. L 78, z 26.03.1991, str. 32.

      (3)  Dyrektywa Rady z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, Dz.U. L 182, z 16.07.1999, str. 1.


title: Sprawa F-55/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 6 marca 2008 r. — Tiralongo przeciwko Komisji (Służba publiczna — Były członek personelu tymczasowego — Skarga — Skarga o odszkodowanie — Nieprzedłużenie umowy na czas określony — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/32

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 6 marca 2008 r. — Tiralongo przeciwko Komisji
   (Sprawa F-55/07) (1)

   (Służba publiczna - Były członek personelu tymczasowego - Skarga - Skarga o odszkodowanie - Nieprzedłużenie umowy na czas określony - Oczywista niedopuszczalność)
   (2008/C 116/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Tiralongo (Ladispoli, Włochy) (przedstawiciele: F. i R. Sciaudone i S. Frazzani, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot sprawy
   Zobowiązanie Komisji Wspólnot Europejskich do naprawienia szkód oraz krzywd poniesionych przez skarżącego spowodowanych przez bezprawne działania Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych dotyczące w szczególności przedłużenia ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna

               2)

               Każda ze stron poniesie swoje własne koszty

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007, str. 43.


title: Sprawa C-426/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Mark Alemo-Herron i in. przeciwko Parkwood Leisure Ltd

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Mark Alemo-Herron i in. przeciwko Parkwood Leisure Ltd
   (Sprawa C-426/11)
   2011/C 311/40
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mark Alemo-Herron, Sandra Tipping, Christopher Anderson, Stacey Aris, Audrey Beckford, Lee Bennett, Delroy Carby, Vishnu Chetty, Deborah Cimitan, Victoria Clifton, Claudette Cummings, David Curtis, Stephen Flin, Patience Ijelekhai, Rosemarie Lee, Roxanne Lee, Vivian Ling, Michelle Nicholas, Lansdail Nugent, Anne O'Connor, Shirley Page, Alan Peel, Mathew Pennington, Laura Steward

      Strona pozwana: Parkwood Leisure Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, gdy pracownikowi przysługuje wobec zbywającego uprawnienie umowne do skorzystania z warunków co pewien czas negocjowanych i uzgadnianych przez niebędący stroną umowy organ właściwy do rokowań w sprawie zawarcia układu zbiorowego, a takie uprawnienie jest uznawane w prawie krajowym za mające dynamiczny, nie zaś statyczny charakter w zakresie stosunku pomiędzy pracownikiem a zbywającym pracodawcą — czy art. 3 dyrektywy Rady 2001/23/WE (1) z dnia 12 marca 2001 r. (Dz.U. L 82, s. 16) w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2006 r. w sprawie C-499/04 Werhof przeciwko Freeway Traffic Systems GmbH & Co KG, Zb.Orz. s. I-2397:

                           a)

                           nakazuje, aby takie prawo podlegało ochronie i było skuteczne wobec przejmującego w razie przejęcia, do którego stosuje się ta dyrektywa albo

                           b)

                           uprawnia sądy krajowe do uznania, że uprawnienie to podlega ochronie i jest skuteczne wobec przejmującego w razie przejęcia, do którego stosuje się ta dyrektywa albo

                           c)

                           zabrania sądom krajowym uznawania, że uprawnienie to podlega ochronie i jest skuteczne wobec przejmującego w razie przejęcia, do którego stosuje się ta dyrektywa?

               2)

               W sytuacji gdy państwo członkowskie wypełniło obowiązek wdrożenia minimalnych wymogów określonych w art. 3 dyrektywy 2001/23/WE, lecz pojawia się pytanie, czy środki transponujące powinny być interpretowane w sposób wykraczający poza te wymogi w sposób korzystny dla podlegających ochronie pracowników poprzez zapewnienie dynamicznych uprawnień umownych wobec przejmującego — czy sądy państwa członkowskiego mają swobodę stosowania prawa krajowego do wykładni transponującego ustawodawstwa pod warunkiem, że taka interpretacja nie jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, czy też należałoby przyjąć inne podejście do wykładni, a jeśli tak, to jakie powinno być to podejście?

               3)

               W niniejszej sprawie, wobec braku twierdzenia ze strony pracodawcy, że utrzymanie dynamicznego uprawnienia pracowników na podstawie prawa krajowego do zbiorowo uzgodnionych postanowień stanowiłoby naruszenie praw pracodawcy wynikających z art. 11 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności — czy sąd krajowy ma swobodę zastosowania wykładni TUPE prezentowanej przez pracowników?

      (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16)


               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/1

         2010/C 195/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 179 z 3.7.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 161 z 19.6.2010.

      Dz.U. C 148 z 5.6.2010.

      Dz.U. C 134 z 22.5.2010.

      Dz.U. C 113 z 1.5.2010.

      Dz.U. C 100 z 17.4.2010.

      Dz.U. C 80 z 27.3.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-219/11: Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r. — Otero González przeciwko OHIM — Apli Agipa (AGIPA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AGIPA — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy AGIPA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Porównanie towarów — Artykuł 8 ust. 1lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/69

         Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r. — Otero González przeciwko OHIM — Apli Agipa (AGIPA)
   (Sprawa T-219/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AGIPA - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy AGIPA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Porównanie towarów - Artykuł 8 ust. 1lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/153
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Otero González (przedstawiciele: S. Correa, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Apli-Agipa SAS (Dormans, Francja) (przedstawiciel: E. Sugrañes Coca, adwokat).

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 stycznia 2011 r. (sprawa R 556/2010-2), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między José Luisem Otero Gonzálezem a Apli-Agipa SAS

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 stycznia 2011 r. (sprawa R 556/2010-2), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Luisem Otero Gonzálezem a Apli-Agipa SAS, w zakresie w jakim oddala ona odwołanie L. Otero Gonzáleza i przyznaje na rzecz Apli Agipa rejestrację wspólnotowego słownego znaku towarowego AGIPA dla następujących towarów: „fotografie; kleje do celów biurowych lub domowych; pędzle do malowania; sprzęt biurowy (z wyjątkiem mebli); materiały szkoleniowe i instruktażowe (z wyjątkiem przyrządów); materiały z tworzyw sztucznych do pakowania (nie ujęte w innych klasach); czcionki drukarskie; matryce drukarskie”, należących do klasy 16 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez L. Gonzáleza.

               4)

               Apli Agipa pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


title: Sprawa C-442/04: Skarga wniesiona dnia 21 października 2004 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/36

         Skarga wniesiona dnia 21 października 2004 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-442/04)
   (2004/C 300/70)
   Dnia 21 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej wniesiona przez Królestwo Hiszpanii, reprezentowane przez Enrique Braquehais Conesa, Abogado del Estado, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 do 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1415/2004 (1) z dnia 19 lipca 2004 r. ustalającego maksymalny roczny nakład połowowy odnoszący się do niektórych obszarów połowowych i łowisk, które wykonuje art. 3 i art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 (2) z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie zarządzania nakładami połowowymi, odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2847/93 (3), oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 685/95 (4) i (WE) nr 2027/95 (5), oraz

               —

               obciążenie kosztami pozwanej instytucji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Naruszenie zasady niedyskryminacji,

               a)

               ponieważ rozporządzenie nr 1415/2004, przeciwko któremu wniesiona została niniejsza skarga, wykonuje rozporządzenie (WE) nr 1954/2003, w szczególności jego art. 3 i 6, dotyczące maksymalnego rocznego połowu dla każdego Państwa Członkowskiego i dla niektórych obszarów i łowisk przewidzianych w wymienionych przepisach, które to rozporządzenie zostało zaskarżone przez Królestwo Hiszpanii (sprawa C-36/04), gdyż traktuje się w nim jako okres referencyjny lata od 1998 do 2002, co prowadzi do dyskryminacji floty hiszpańskiej z powodu przynależności państwowej, jako że w tych latach, zgodnie z postanowieniami Aktu o Przystąpieniu Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii do Wspólnot Europejskich, a także rozporządzenia (WE) nr 685/95 i 2027/95, flota hiszpańska miała ograniczony dostęp do obszarów CIEM V b, VI, VII i VIII a, b, d, i e;

               b)

               ponieważ ustanowienie obszarów wrażliwych, których dotyczą postanowienia art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1954/2003, wykonywanego przez zaskarżane rozporządzenie (WE) nr 1415/2004 również stanowi dyskryminację floty hiszpańskiej, wziąwszy pod uwagę fakt, iż nowy obszar wrażliwy pokrywa się w części z tak zwanym „irlandzkim box-em”, do którego to obszaru także znajdowały zastosowanie ograniczenia dla floty hiszpańskiej, zgodnie z Traktatem o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii.

         Nadużycie władzy,
   ponieważ ochrona obszaru wrażliwego, uregulowana w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1954/2003, wykonywanego przez zaskarżone rozporządzenie (WE) nr 1415/2004 powinna zostać osiągnięta przy zastosowaniu procedur przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 850/1998 w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich i odnosić się do wszystkich stref, co do których naukowo udowodniono spełnianie tego warunku.

      (1)  Dz.U. L 258, z 5.8.2004., str. 1.

      (2)  Dz.U. L 289, z 7.11.2003, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 261 z 20.10.1993, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 71 z 31.3.1995, str. 5.

      (5)  Dz.U. L 199 z 24.8.1995, str. 1.


title: Sprawa T-423/16: Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – De Masi/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące utworzonej przez Radę Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) — Odpowiedź na wstępne wnioski po znalezieniu właściwego rozwiązania — Brak decyzji potwierdzającej — Niedopuszczalność]

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/32

         Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – De Masi/Komisja
   (Sprawa T-423/16) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące utworzonej przez Radę Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) - Odpowiedź na wstępne wnioski po znalezieniu właściwego rozwiązania - Brak decyzji potwierdzającej - Niedopuszczalność])
   (2017/C 293/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fabio De Masi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: profesor A. Fischer-Lescano)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Baquero Cruz i F. Erlbacher, następnie J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji zawartych podobno, po pierwsze, w piśmie z dnia 20 maja 2016 r. i, po drugie, w piśmie z dnia 13 lipca 2016 r., w których Komisja udzieliła odpowiedzi na złożone przez skarżącego na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43) wnioski o dostęp do dokumentów dotyczących utworzonej przez Radę Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Fabio De Masi pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawy C-37/06 i C-58/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniami Finanzgericht Hamburg z dnia  10  i  12 stycznia 2006 r.  w sprawach Viamex Agrar Handels GmbH (C-37/06) oraz ZVK Zuchtvieh-Kontor GmbH (C-58/06) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniami Finanzgericht Hamburg z dnia 10 i 12 stycznia 2006 r. w sprawach Viamex Agrar Handels GmbH (C-37/06) oraz ZVK Zuchtvieh-Kontor GmbH (C-58/06) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawy C-37/06 i C-58/06)
   (2006/C 96/03)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniach 23 stycznia 2006 r. i 3 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniami Finanzgericht Hamburg (Niemcy) z dnia 10 i 12 stycznia 2006 r. w sprawach Viamex Agrar Handels GmbH (C-37/06) oraz ZVK Zuchtvieh-Kontor GmbH (C-58/06) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas.
   Finanzgericht Hamburg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 1 rozporządzenia nr 615/98 (1) jest ważny w zakresie, w jakim uzależnia przyznanie refundacji wywozowej od spełnienia warunku zgodności z dyrektywą 91/628/EWG (2) w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: Czy przepis art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98, na podstawie którego refundacji wywozowej nie płaci się za zwierzęta, w przypadku których właściwy organ doszedł do wniosku na podstawie innych informacji dotyczących zachowania art. 1 rozporządzenia nr 615/98, że nie zachowano przepisów dyrektywy w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, jest zgodny z zasadą proporcjonalności?

      (1)  Dz.U. L 82, str. 19.

      (2)  Dz.U. L 340, str. 17.


title: Sprawa C-60/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  8 czerwca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — WWF Italia, Gruppo Ornitologico Lombardo (GOL), Lega abolizione della caccia (LAC), Lega antivivisezionista (LAV) przeciwko Regione Lombardia (Ochrona dzikiego ptactwa — Dyrektywa 79/409/CEE — Odstępstwa od systemu ochrony)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — WWF Italia, Gruppo Ornitologico Lombardo (GOL), Lega abolizione della caccia (LAC), Lega antivivisezionista (LAV) przeciwko Regione Lombardia
   (Sprawa C-60/05) (1)

   (Ochrona dzikiego ptactwa - Dyrektywa 79/409/CEE - Odstępstwa od systemu ochrony)
   (2006/C 178/08)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: WWF Italia, Gruppo Ornitologico Lombardo (GOL), Lega abolizione della caccia (LAC), Lega antivivisezionista (LAV)

      Strona pozwana: Regione Lombardia
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia art. 9 dyrektywy Rady 79/409/EEC z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. 1979 L 103, str. 1) — Warunki wykonywania uprawnienia państw członkowskich do wprowadzania odstępstw od zakazu zabijania lub chwytania gatunków chronionych — Gatunki zięba i jer
   Sentencja

               1)

               Artykuł 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa zobowiązuje państwa członkowskie, niezależnie od wewnętrznego podziału kompetencji przyjętego w krajowym porządku prawnym, do zagwarantowania przy stanowieniu przepisów transponujących tę dyrektywę, że we wszystkich przypadkach stosowania przewidzianych w nich odstępstw i w odniesieniu do wszystkich gatunków chronionych dozwolone polowania w drodze odstępstwa nie będą przekraczać nałożonego tym przepisem limitu ograniczającego te polowania do małych ilości, przy czym limit ten należy określić na podstawie danych ściśle naukowych.

               2)

               Krajowe przepisy transponujące odnoszące się do pojęcia „małych ilości”, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 79/409, powinny umożliwić władzom, którym powierzono zatwierdzanie polowań w drodze odstępstwa na ptaki danego gatunku, na oparcie się na wskaźnikach wystarczająco precyzyjnych w odniesieniu do limitów ilościowych, które należy zachować.

               3)

               Dokonując transpozycji art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 79/409 państwa członkowskie są zobowiązane do zagwarantowania, że niezależnie od liczby i rodzaju władz, którym powierzono wykonanie tego przepisu, ilość ptaków objętych polowaniem, na którą każda z tych władz wydała zezwolenie, w odniesieniu do każdego chronionego gatunku w sumie nie przekroczy limitu odpowiadającego ograniczeniu tych polowań do „małych ilości”, ustalonego dla danego gatunku w odniesieniu do terytorium całego kraju.

               4)

               Spoczywający na państwach członkowskich obowiązek zagwarantowania, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 79409 polowania będą dotyczyć ptaków tylko w „małych ilościach”, wymaga zorganizowania przewidzianych procedur administracyjnych w taki sposób, aby zarówno decyzje właściwych władz zezwalające na polowanie w drodze odstępstwa, jak również sposób, w jaki decyzje te są stosowane, podlegały skutecznej kontroli wykonywanej w odpowiednim czasie.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.04.2005 r.


title: Sprawa C-72/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/9/WE — Polityka w sprawach azylu — Osoby ubiegające się o azyl — Przyjmowanie — Normy minimalne — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/16

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-72/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/9/WE - Polityka w sprawach azylu - Osoby ubiegające się o azyl - Przyjmowanie - Normy minimalne - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 96/26)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i C. O'Reilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (Przedstawiciele: N. Dafniou, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (Dz.U. L 31, str. 18)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy art. 26 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa C-412/07: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/20

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-412/07)
   (2007/C 247/26)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: R. Vidal Puig, pełnomocnik, M. Petite, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 143, str. 76.


title: Sprawa T-206/08: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Sektor wina — Zakaz sadzenia nowych winnic — Krajowe systemy kontroli — Ryczałtowa korekta finansowa — Gwarancje proceduralne — Błąd w ocenie — Proporcjonalność)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/26

         Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-206/08) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Sektor wina - Zakaz sadzenia nowych winnic - Krajowe systemy kontroli - Ryczałtowa korekta finansowa - Gwarancje proceduralne - Błąd w ocenie - Proporcjonalność)
   2012/C 73/49
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo F. Díez Moreno, a następnie M. Muñoz Pérez, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: F. Jimeno Fernández, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2008/321/WE z dnia 8 kwietnia 2008 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) (Dz.U. L 109, s. 35).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokryje własne koszty, a także te poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa F-54/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. — Joseph przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Wniesienie skargi po upływie terminu — Nieprzewidywalne okoliczności — Zatrudnienie — Artykuły 3a, 3b i 85 WZIPW — Czas trwania umowy — Decyzja Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w służbie Komisji — Artykuł 12 regulaminu pracowniczego dotyczący procedury zatrudniania i zatrudnienia pracowników kontraktowych w Komisji — Równe traktowania)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/71

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. — Joseph przeciwko Komisji
   (Sprawa F-54/07) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Wniesienie skargi po upływie terminu - Nieprzewidywalne okoliczności - Zatrudnienie - Artykuły 3a, 3b i 85 WZIPW - Czas trwania umowy - Decyzja Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w służbie Komisji - Artykuł 12 regulaminu pracowniczego dotyczący procedury zatrudniania i zatrudnienia pracowników kontraktowych w Komisji - Równe traktowania)
   (2008/C 209/130)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Anne Joseph (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: N. Lhoëst i S. Fernandez Menendez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności umowy o pracę zawartej ze skarżącą w charakterze pracownika kontraktowego, ponieważ okres trwania umowy nie został określony na 3 lata, lecz na 15 miesięcy, po pierwsze na podstawie decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie maksymalnego okresu zatrudnienia niestałego personelu w służbach Komisji i po drugie art. 12 ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących procedury zatrudniania i zatrudnienia pracowników kontraktowych w Komisji.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 199 z 26.8.2008, s. 50.


title: Sprawa C-601/12 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) [Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi — Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin — Statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Przekroczenie terminu na przyjęcie decyzji dotyczącej tego statusu — Skutek]

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/12

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI)
   (Sprawa C-601/12 P) (1)

   ([Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi - Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin - Statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Przekroczenie terminu na przyjęcie decyzji dotyczącej tego statusu - Skutek])
   2014/C 112/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd (przedstawiciele: F. Graafsma i J. Cornelis, advocaten)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i S. Boelaert, pełnomocnicy, wspierani przez G. Berrischa, Rechtsanwalt), Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) (przedstawiciel: J. Bourgeois, adwokat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu z dnia 10 października 2012 r. (siódma izba) w sprawie T-150/09 Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd przeciwko Radzie, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 29, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej w ramach odwołania.

               3)

               Komisja Europejska i European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa T-233/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lutego 2008 r. — Nomura Principal Investment i Nomura przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/46

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lutego 2008 r. — Nomura Principal Investment i Nomura przeciwko Komisji
   (Sprawa T-233/05) (1)

   (2008/C 92/90)

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005.


title: Sprawa T-94/07: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2007 r. — EREF przeciwko Komisji

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/31

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2007 r. — EREF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-94/07)
   (2007/C 117/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: European Renewable Energies Federation (EREF) ASBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat D. Fouquet)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2006) 4963 wersja ostateczna z dnia 24 października 2006 r.;

               —

               stwierdzenie, że instrument finansowy, którego rzecz dotyczy, stanowi w swej obecnej formie i strukturze pomoc państwa niezgodną z prawem;

               —

               w drugiej kolejności nakazanie Komisji wszczęcia formalnej procedury dochodzenia na podstawie art. 88 ust. 2WE dla sprawy NN 62/B/2006;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania, włącznie z kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wniosła w 2004 r. skargę do Komisji dotyczącą m. in. tego, że różne aspekty finansowania nowej elektrowni atomowej budowanej w Finlandii stanowią pomoc państwa i nie zostały notyfikowane. W 2006 r. Komisja podzieliła akta na dwie sprawy o numerach NN 62/A/2006 i NN 62/B/2006.
   W niniejszej sprawie skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 4963 wersja ostateczna, która dotyczy sprawy pomocy państwa NN 62/B/2006, w której Komisja stwierdziła, że linia kredytowa przyznana przez konsorcjum pięciu banków i pożyczka udzielona przez AB Svensk Exportkredit (SEK) nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.
   Skarżąca twierdzi, że dokonany przez Komisję podział akt na dwie odrębne sprawy jest sprzeczny z prawem zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Zdaniem skarżącej przyznanie linii kredytowej i pożyczki przy tak niskim oprocentowaniu było możliwe wyłącznie dzięki poręczeniu francuskiej agencji ubezpieczeń kredytów eksportowych COFACE. Aspekty pomocy państwa w związku z udziałem COFACE były jednak rozpatrywane w sprawie NN 62/A/2006. Skarżąca podnosi z tego powodu, że podział akt na dwie odrębne sprawy, w wyniku czego element poręczenia wypadł ze sprawy NN 62/B/2006, doprowadził Komisję do błędnej oceny, że przyznanie linii kredytowej i pożyczki SEK przy tak niskim oprocentowaniu nie może stanowić pomocy państwa już z tego powodu, że zaangażowane banki — zdaniem Komisji — stanowiły własność prywatną.
   Ponadto skarżąca uważa, że — nawet nie uwzględniając poręczenia COFACE — linia kredytowa i pożyczka udzielona przez SEK stanowią pomoc państwa, ponieważ:

               —

               nisko oprocentowanej linii kredytowej udzielono przy udziale banków BLB i BNP Paribas, które zdaniem skarżącej są bankami publicznymi, oraz

               —

               pożyczka SEK udzielona została przez bank będący w 100 % własnością państwa przy oprocentowaniu poniżej warunków rynkowych.

         W końcu skarżąca podnosi brak uzasadnienia i oczywisty błąd w ocenie.


title: Sprawa C-317/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Sozialgericht Köln z dnia 8 sierpnia 2005 r. w sprawie G. Pohl-Boskamp GmbH & Co. KG przeciwko Gemeinsamer Bundesausschuss, zapozwani: 1. AOK-Bundesverband KdöR, 2. IKK-Bundesverband, 3. Bundesverband der Betriebskrankenkassen, 4. Bundesverband der landwirtschaftlichen Krankenkassen, 5. Verband der Angestellten-Krankenkassen e.V., 6. AEV — Arbeiter-Ersatzkassen-Verband e.V., 7. Bundesknappschaft, 8. Seekrankenkasse, 9. Republika Federalna Niemiec, reprezentowana przez Bundesministerium für Gesundheit und Soziale Sicherung

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Sozialgericht Köln z dnia 8 sierpnia 2005 r. w sprawie G. Pohl-Boskamp GmbH & Co. KG przeciwko Gemeinsamer Bundesausschuss, zapozwani: 1. AOK-Bundesverband KdöR, 2. IKK-Bundesverband, 3. Bundesverband der Betriebskrankenkassen, 4. Bundesverband der landwirtschaftlichen Krankenkassen, 5. Verband der Angestellten-Krankenkassen e.V., 6. AEV — Arbeiter-Ersatzkassen-Verband e.V., 7. Bundesknappschaft, 8. Seekrankenkasse, 9. Republika Federalna Niemiec, reprezentowana przez Bundesministerium für Gesundheit und Soziale Sicherung
   (Sprawa C-317/05)
   (2005/C 281/12)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 17 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Sozialgericht Köln (Niemcy) z dnia 8 sierpnia 2005 r. w sprawie G. Pohl-Boskamp GmbH & Co. KG przeciwko Gemeinsamer Bundesausschuss, zapozwani: 1. AOK-Bundesverband KdöR, 2. IKK- Bundesverband, 3. Bundesverband der Betriebskrankenkassen, 4. Bundesverband der landwirtschaftlichen Krankenkassen, 5. Verband der Angestellten-Krankenkassen e.V., 6. AEV — Arbeiter-Ersatzkassen-Verband e.V., 7. Bundesknappschaft, 8. Seekrankenkasse, 9. Republika Federalna Niemiec, reprezentowana przez Bundesministerium für Gesundheit und Soziale Sicherung.
   Sozialgericht Köln zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy dyrektywę Rady 89/105/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącą przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (dyrektywa w sprawie przejrzystości) należy interpretować w ten sposób, że są z nią sprzeczne przepisy krajowe, które po wyłączeniu z zakresu świadczeń państwowego systemu zdrowotnego produktów leczniczych wydawanych bez recepty upoważniają instytucję tego systemu do wydawania norm wykluczających produkty lecznicze z tego wyłączenia nie przewidując postępowania w trybie art. 6 ust. 1 zdanie drugie i ust. 2 dyrektywy w sprawie przejrzystości?

               2)

               Czy dyrektywę 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. należy interpretować w ten sposób, że przyznaje ona producentom produktów leczniczych określonych w pkt 1 niniejszego postanowienia podmiotowe prawo publiczne w szczególności do opatrzonej uzasadnieniem i pouczeniem prawnym decyzji o włączeniu jednego z ich produktów leczniczych do wykazu z rodzaju określonego powyżej także wówczas, gdy przepisy krajowe nie przewidują ani odpowiedniego postępowania w sprawie wydania decyzji, ani odpowiedniego postępowania odwoławczego?

      (1)  Dz.U. L 40, str. 8.


title: Sprawa T-73/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 października 2008 r. — Cassegrain przeciwko OHIM (Kształt torby) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt torby — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 października 2008 r. — Cassegrain przeciwko OHIM (Kształt torby)
   (Sprawa T-73/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt torby - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 313/50)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jean Cassegrain SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci Y. Coursin i T. van Innis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 grudnia 2005 r. (sprawa R 687/2005-2) dotyczącą rejestracji graficznego oznaczenia Kształt torby jako wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jean Cassegrain SAS zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawy połączone C-119/13 i C-120/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Wedding – Niemcy) – eco cosmetics GmbH & Co. KG przeciwko Virginie Laetitia Barbara Dupuy (C-119/13), Raiffeisenbank St. Georgen reg. Gen. mbH przeciwko Tetyana Bonchyk (C-120/13) (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 – Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty – Brak doręczenia lub skutecznego doręczenia – Skutki – Europejski nakaz zapłaty, którego wykonalność została stwierdzona – Sprzeciw – Ponowne badanie w wyjątkowych przypadkach – Terminy)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Wedding – Niemcy) – eco cosmetics GmbH & Co. KG przeciwko Virginie Laetitia Barbara Dupuy (C-119/13), Raiffeisenbank St. Georgen reg. Gen. mbH przeciwko Tetyana Bonchyk (C-120/13)
      (Sprawy połączone C-119/13 i C-120/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 - Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty - Brak doręczenia lub skutecznego doręczenia - Skutki - Europejski nakaz zapłaty, którego wykonalność została stwierdzona - Sprzeciw - Ponowne badanie w wyjątkowych przypadkach - Terminy))
      (2014/C 395/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Wedding

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: eco cosmetics GmbH & Co. KG (C-119/13), Raiffeisenbank St. Georgen reg. Gen. mbH (C-120/13)

         Strona pozwana: Virginie Laetitia Barbara Dupuy (C-119/13), Tetyana Bonchyk (C-120/13)

         Sentencja

      Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty należy interpretować w ten sposób, że procedury, o których mowa w art. 16–20 tego rozporządzenia, nie mają zastosowania w przypadku, gdy okazuje się, że europejski nakaz zapłaty nie został doręczony w sposób zgodny z minimalnymi standardami określonymi w art. 13–15 wspomnianego rozporządzenia.
      W sytuacji gdy uchybienie takie zostanie ujawnione dopiero po stwierdzeniu wykonalności europejskiego nakazu zapłaty, pozwany powinien mieć możliwość powołania się na to uchybienie; jeżeli uchybienie to zostanie należycie dowiedzione, powinno ono skutkować nieważnością tego stwierdzenia wykonalności.

         (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa T-326/15: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2015 r. –– DIMA Verwaltungs/OHIM (Kształt pojemnika)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/9

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2015 r. –– DIMA Verwaltungs/OHIM (Kształt pojemnika)
   (Sprawa T-326/15)
   (2015/C 328/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: DIMA Verwaltungs GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kerkhoff)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy (Kształt pojemnika– zgłoszenie nr 12 649 174

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2567/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zobowiązanie pozwanego do nadania dalszego biegu postępowaniu w sprawie rejestracji;

               —

               posiłkowo – stwierdzenie, że art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie stoi na przeszkodzie rejestracji i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-310/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 listopada 2007 r. — Węgry przeciwko Komisji (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków w sektorze zbóż — Przejęcie zbóż przez agencje interwencyjne — Zaostrzenie kryteriów jakości kukurydzy — Wprowadzenie nowego kryterium ciężaru właściwego w odniesieniu do kukurydzy — Naruszenie uzasadnionych oczekiwań — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 listopada 2007 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-310/06) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków w sektorze zbóż - Przejęcie zbóż przez agencje interwencyjne - Zaostrzenie kryteriów jakości kukurydzy - Wprowadzenie nowego kryterium ciężaru właściwego w odniesieniu do kukurydzy - Naruszenie uzasadnionych oczekiwań - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2007/C 315/73)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Węgierska (przedstawiciele: J. Fazekas, R. Somssich i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i Z. Patakia, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1572/2006 z dnia 18 października 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 824/2000 ustanawiające procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż (Dz.U. L 290, str. 29)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność następujących przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1572/2006 z dnia 18 października 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 824/2000 ustanawiające procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż odnoszących się do kryterium ciężaru właściwego dla kukurydzy:

                           —

                           w art. 1 pkt 1 słów „a w przypadku kukurydzy są to metody tradycyjnie stosowane”;

                           —

                           w art. 1 pkt 3 lit. b) słów „73 kg/hl dla kukurydzy”;

                           —

                           w rubryce „E. Minimalny ciężar właściwy (kg/hl)” punktu 1 załącznika wartości „71” odnoszącej się do kukurydzy;

                           —

                           w tabeli III punktu 2 załącznika wartości redukcji ceny interwencyjnej odnoszącej się do kukurydzy.

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą, w tym koszty postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006 r.


title: Sprawa T-439/07: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2012 r. — Coats Holdings przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynki zamków błyskawicznych i  „innych rodzajów zapięć” — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Skoordynowane podwyżki cen, ustalanie cen minimalnych, podział klientów i rynków oraz wymiana innych informacji handlowych — Dowód — Jednolite i ciągłe naruszenie — Przedawnienie — Prawo do obrony — Grzywny — Wytyczne)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/12

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2012 r. — Coats Holdings przeciwko Komisji
   (Sprawa T-439/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynki zamków błyskawicznych i „innych rodzajów zapięć” - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Skoordynowane podwyżki cen, ustalanie cen minimalnych, podział klientów i rynków oraz wymiana innych informacji handlowych - Dowód - Jednolite i ciągłe naruszenie - Przedawnienie - Prawo do obrony - Grzywny - Wytyczne)
   2012/C 243/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Coats Holdings Ltd (Uxbridge, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: W. Sibree, C. Jeffs, K. O’Connell, J. Boyce, solicitors, i D. Anderson, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 4257 wersja ostateczna z dnia 19 września 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 (WE) (sprawa COMP/39.168 — PO/Twarde wyroby pasmanteryjne: zapięcia) w części, w jakiej dotyczy ona skarżącej, oraz tytułem żądania ewentualnego, żądanie uchylenia grzywny nałożonej na skarżącą lub obniżenia jej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Coats Holdings Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa F-140/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2012 r. — BK przeciwko Komisji

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/42

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2012 r. — BK przeciwko Komisji
   (Sprawa F-140/11) (1)

   2012/C 287/80
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 25.


title: Sprawa T-270/06: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2006 r. — Lego Juris przeciwko OHIM — Mega Brands (klocek Lego)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/55

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2006 r. — Lego Juris przeciwko OHIM — Mega Brands (klocek Lego)
   (Sprawa T-270/06)
   (2006/C 294/114)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Lego Juris A/S (Billund, Dania) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck i T. Dolde)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mega Brands Inc. (Montreal, Kanada)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wielkiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 lipca 2006 r. w sprawie nr R 856/2004-G oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy „klocek LEGO” dla towarów należących do klasy 28 w „kolorze czerwonym” — Wspólnotowy znak towarowy nr 107 029

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Mega Brands Inc.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi jeden zarzut. Twierdzi ona, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. e) pkt ii) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z uwagi na to, iż — zdaniem skarżącej — dokonano w niej niewłaściwej wykładni tego przepisu oraz celów jego wydania, a także z tej przyczyny, że w decyzji tej zastosowano omawiany przepis do czegoś, co nie jest objęte ochroną prawną znaku towarowego wynikającą z omawianej rejestracji.


title: Sprawa C-169/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone (Włochy) w dniu 7 kwietnia 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Patrickowi Contehowi

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone (Włochy) w dniu 7 kwietnia 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Patrickowi Contehowi
   (Sprawa C-169/11)
   2011/C 173/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Frosinone

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Patrick Conteh

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni artykułów 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, iż państwo członkowskie nie może przewidzieć, że brak współpracy w postępowaniu administracyjnym dotyczącym powrotu ze strony obywatela państwa trzeciego, którego pobyt jest nielegalny umożliwia zastosowanie środków pozbawienia wolności osobistej na podstawach innych niż środek detencyjny i kwalifikowanych zgodnie z ustawą krajową, przy braku wystąpienia przesłanek i zapewnienia gwarancji o których mowa we wspomnianych art. 15 i 16, w następstwie niezastosowania się do nakazu wydalenia wydanego przez właściwy organ administracji zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.