title: Sprawa T-638/13: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2013 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Cafe' do Brasil (Caffè KIMBO GOLD MEDAL)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/38

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2013 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Cafe' do Brasil (Caffè KIMBO GOLD MEDAL)
   (Sprawa T-638/13)
   2014/C 52/73
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bimbo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cafe' do Brasil SpA (Melito di Napoli, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 września 2013 r. w sprawie R 787/2012-4;

               —

               obciążenie kosztami postępowania Cafe' do Brasil SpA w razie wstąpienia do postępowania w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Cafe' do Brasil SpA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Caffè KIMBO GOLD MEDAL” w kolorach czerwonym, złotym, białym i czarnym dla towarów z klas 30, 32 i 43 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4 037 909

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański słowny znak towarowy nr 291 655„BIMBO” dla towarów z klasy 30 i wcześniejszy powszechnie znany hiszpański i portugalski znak towarowy „BIMBO”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w części

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-585/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles – Belgia) – Raffinerie Tirlemontoise SA/État belge [Odesłanie prejudycjalne — Cukier — Opłaty produkcyjne — Obliczanie średniej straty — Obliczanie opłat produkcyjnych — Rozporządzenie (WE) nr 2267/2000 — Ważność — Rozporządzenie (WE) nr 1993/2001 — Ważność]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/20

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles – Belgia) – Raffinerie Tirlemontoise SA/État belge
   (Sprawa C-585/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Cukier - Opłaty produkcyjne - Obliczanie średniej straty - Obliczanie opłat produkcyjnych - Rozporządzenie (WE) nr 2267/2000 - Ważność - Rozporządzenie (WE) nr 1993/2001 - Ważność])
   (2017/C 104/29)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raffinerie Tirlemontoise SA

      Strona pozwana: État belge

      Sentencja

               1)

               Artykuł 33 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru należy interpretować w ten sposób, że w celu obliczenia średniej straty należy podzielić całkowitą kwotę rzeczywistych wydatków związanych z refundacjami wywozowymi do produktów objętych tym przepisem przez wszystkie ilości tych wywiezionych produktów, niezależnie od tego, czy w odniesieniu do tych ilości refundacje rzeczywiście zostały wypłacone.

               2)

               Artykuł 33 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w celu łącznego obliczenia opłat produkcyjnych należy uwzględnić średnią stratę, którą oblicza się, dzieląc sumę rzeczywistych wydatków związanych z refundacjami wywozowymi do produktów podlegających temu przepisowi przez wszystkie ilości tych wywiezionych produktów, niezależnie od tego, czy w odniesieniu do tych ilości rzeczywiście zostały wypłacone refundacje wywozowe.

               3)

               Stwierdza się nieważność rozporządzeń Komisji (WE) nr 2267/2000 z dnia 12 października 2000 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych oraz współczynnik obliczania opłaty dodatkowej w sektorze cukru na rok gospodarczy 1999/2000 oraz (WE) nr 1993/2001 z dnia 11 października 2001 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2000/2001.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-592/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 23 listopada 2016 r. – Cabinet d’Orthopédie Stainier SPRL/État belge

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 23 listopada 2016 r. – Cabinet d’Orthopédie Stainier SPRL/État belge
   (Sprawa C-592/16)
   (2017/C 038/16)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Cabinet d’Orthopédie Stainier SPRL

      Druga strona postępowania: État belge

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodna z zasadami sporządzania bilansu ustanowionymi w czwartej dyrektywie Rady z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (dyrektywa 78/660/EWG, Dz.U. L 222 z dnia 14 sierpnia 1978 r., s. 11), które to zasady stanowią, że:

               —

               roczne sprawozdanie finansowe winno przedstawiać w sposób prawdziwy i rzetelny stan aktywów i pasywów spółki, jej sytuację finansową oraz wynik finansowy (art. 2 ust. 3 dyrektywy);

               —

               rezerwy na zobowiązania i koszty mają pokrywać straty lub zobowiązania, których charakter jest jasno określony, a których poniesienie według stanu na dzień bilansowy jest prawdopodobne lub pewne, ale nie jest znana ich dokładna kwota lub data wystąpienia (art. 20 ust. 1 dyrektywy);

               —

               wycena musi odbywać się zgodnie z zasadą ostrożnej wyceny, w szczególności:

                           —

                           można uwzględniać jedynie zyski zrealizowane do dnia bilansowego;

                           —

                           należy uwzględnić wszystkie przewidywalne zobowiązania i potencjalne straty powstające w trakcie danego roku obrotowego lub roku poprzedniego, nawet jeżeli takie zobowiązania czy straty pojawiły się między datą bilansu a dniem, na który został on sporządzony (art. 31 ust. 1 lit. c) pkt aa) i bb) dyrektywy);

               —

               należy uwzględnić przychody i koszty dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od daty płatności takiego przychodu lub poniesienia kosztu (art. 31 ust. 1 lit. d) dyrektywy);

               —

               składniki pozycji aktywów i pasywów muszą być wyceniane odrębnie; (art. 31 ust. 1 lit. e) dyrektywy);

         jest sytuacja, gdy w celu uwzględnienia ryzyka, które przyjmuje wystawca opcji w wyniku podjętego zobowiązania, spółka będąca wystawcą opcji może zaksięgować cenę zbycia opcji jako przychód w trakcie roku obrachunkowego, w którym rzeczona opcja zostaje zrealizowana, lub po upływie okresu jej obowiązywania, zamiast zaksięgować ją w trakcie roku obrotowego, w którym nastąpiło zbycie opcji i otrzymana została ostatecznie jej cena, a ryzyko obciążające wystawcę opcji wycenić oddzielnie poprzez utworzenie rezerwy?


title: Sprawa T-256/12: Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2015 r. – Hautau/Komisja

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/24

         Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2015 r. – Hautau/Komisja
   (Sprawa T-256/12) (1)

   (2015/C 178/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa C-245/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Asylgerichtshof (Austria) w dniu 23 maja 2011 r. — K przeciwko Bundesasylamt

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Asylgerichtshof (Austria) w dniu 23 maja 2011 r. — K przeciwko Bundesasylamt
   (Sprawa C-245/11)
   2011/C 269/40
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Asylgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: K

      Strona pozwana: Bundesasylamt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 rozporządzenia nr 343/2003 (1) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które na podstawie przepisów art. 6–14 tego rozporządzenia co do zasady nie jest właściwe do prowadzenia postępowania w sprawie osoby ubiegającej się o azyl, staje się obligatoryjnie właściwe, jeżeli przebywa w nim ciężko chora i ze względów kulturowych zagrożona synowa tej osoby lub nieletnie wnuki wymagające opieki z powodu choroby synowej, a ubiegająca się o azyl chce i jest w stanie udzielić pomocy synowej lub wnukom? Czy jest tak również, jeżeli właściwe co do zasady państwo członkowskie nie złożyło wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 343/2003?

               2)

               Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach przedstawionych w pytaniu pierwszym powstaje obligatoryjna właściwość państwa członkowskiego, które co do zasady nie jest właściwe, jeżeli właściwość przewidziana poza tym w przepisach rozporządzenia nr 343/2003 stanowiłaby naruszenie art. 3 lub art. 8 EKPC (art. 4 lub art. 7 Karty praw podstawowych UE)? Czy w tym przypadku w ramach incydentalnej wykładni i stosowania art. 3 lub art. 8 EKPC (art. 4 lub art. 7 Karty praw podstawowych UE) należy stosować odbiegające od orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a mianowicie szersze pojęcia „nieludzkiego traktowania” lub „rodziny”?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50).


title: Sprawa T-99/15: Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Sfera Joven/EUIPO – Las banderas del Mediterráneo (NOOSFERA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Słowny unijny znak towarowy NOOSFERA — Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe SFERA, Sfera colours i sfera CENTROS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/26

         Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Sfera Joven/EUIPO – Las banderas del Mediterráneo (NOOSFERA)
   (Sprawa T-99/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Słowny unijny znak towarowy NOOSFERA - Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe SFERA, Sfera colours i sfera CENTROS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 251/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sfera Joven, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Muñiz Rodríguez i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Las banderas del Mediterráneo, SL (Cox, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 grudnia 2014 r. (sprawa R 158/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Sfera Joven a Las banderas del Mediterráneo.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sfera Joven, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa C-163/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — Anex Customs BVBA przeciwko Belgische Staat, KBC Bank NV

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — Anex Customs BVBA przeciwko Belgische Staat, KBC Bank NV
   (Sprawa C-163/11) (1)

   2012/C 151/41
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa T-143/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Ilunga Luyoyo/Rada (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki ograniczające — Demokratyczna Republika Konga — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/25

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Ilunga Luyoyo/Rada
   (Sprawa T-143/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środki ograniczające - Demokratyczna Republika Konga - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 178/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kasa-Vubu, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci O. Okito i A. Ouannès)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania rozporządzenia Rady (UE) 2016/2230 z dnia 12 grudnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2005 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2016, L 336 I, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-480/10: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-480/10)
   ()
   2010/C 328/41
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i K. Simonsson, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez ograniczenie stosowania przepisów dotyczących grup VAT jedynie do podmiotów świadczących usługi finansowe i ubezpieczeniowe Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Szwedzkie przepisy o grupach VAT naruszają art. 11 dyrektywy 2006/112, ponieważ stosowanie tych przepisów jest ograniczone jedynie do przedsiębiorstw działających w sektorze finansowym. Zdaniem Komisji, krajowe przepisy o grupach VAT muszą mieć zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw mających siedzibę w państwie członkowskim stosującym te przepisy, niezależnie od przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorstwa.
   Wspólny system podatku VAT jest systemem powszechnym. Wprowadzanie specjalnej regulacji w jego ramach musi być, co do zasady, dokonywane w taki sposób, aby taka regulacja miała zastosowanie ogólne.
   W przepisie art. 11 dyrektywy 2006/112 nie ma nic, co wskazywałoby, że państwa członkowskie mogą ograniczać stosowanie regulacji dotyczącej grup VAT jedynie do określonych przedsiębiorstw działających w określonej branży.
   Cel art. 11 dyrektywy 2006/112 również wskazuje na to, że przepis ten należy rozumieć w ten sposób, iż odnosi się on do wszelkich przedsiębiorstw działających w dowolnej branży.
   Ponadto szwedzkie przepisy o grupach VAT są niezgodne z ogólną zasadą prawa Unii Europejskiej — zasadą równego traktowania.


title: Sprawa T-272/07: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Surcotton przeciwko Radzie i Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/14

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Surcotton przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-272/07)
   (2007/C 223/23)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Surcotton SA (Kordowa, Hiszpania) (przedstawiciel: L. Ortiz Blanco, abogado)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na mocy art. 288 WE, stwierdzającego, że skarżącej należy się odszkodowanie pieniężne ze strony Rady i Komisji odpowiadających solidarnie w całkowitej kwocie miliona siedmiuset trzydziestu czterech tysięcy dwudziestu siedmiu EUR (1 734 027 EUR) oraz

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same, jak podniesione w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa F-104/12: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2012 r. — ZZ przeciwko Europolowi

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/70

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2012 r. — ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-104/12)
   2013/C 26/142
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu wydanej celem wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie F-27/09 Hanschmann przeciwko Europolowi, w której Europol przyznał stronie skarżącej ryczałtową kwotę, mającą wynagrodzić szkodę wyrządzoną jej decyzją, której nieważność stwierdzono we wspomnianym wyroku.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 listopada 2011 r., w której strona pozwana przyznaje skarżącemu kwotę 13 000 EUR tytułem odszkodowania za poniesioną przez niego szkodę oraz wykonania w całości uprzedniego wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej, oraz decyzji z dnia 29 czerwca 2012 r., w drodze której oddalone zostało zażalenie skarżącego na decyzję z dnia 28 listopada 2011 r.;

               —

               Obciążenie Europolu kosztami postępowania, w tym wynagrodzenia przedstawiciela.


title: Sprawa T-385/15: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2015 r. – Loops/OHIM (Kształt szczoteczki do zębów)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/65

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2015 r. – Loops/OHIM (Kształt szczoteczki do zębów)
   (Sprawa T-385/15)
   (2015/C 302/81)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Loops, LLC (Ferndale, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Schmidpeter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską trójwymiarowego znaku towarowego (Kształt szczoteczki do zębów) – zgłoszenie nr 1 187 189

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie R 1917/2014-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zezwolenie na publikację międzynarodowej rejestracji w klasach objętych zgłoszeniem nr 1 187 198

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;


title: Sprawa C-143/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 26 marca 2014 r. – TMK Europe GmbH przeciwko Hauptzollamt Frankfurt (Oder)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 26 marca 2014 r. – TMK Europe GmbH przeciwko Hauptzollamt Frankfurt (Oder)
   (Sprawa C-143/14)
   2014/C 235/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Berlin-Brandenburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TMK Europe GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Frankfurt (Oder)

      Pytania prejudycjalne

   Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 2320/97 (1) z dnia 17 listopada 1997 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii oraz Republiki Słowackiej, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1189/93 oraz kończące postępowanie w odniesieniu do takiego przywozu z Republiki Chorwacji jest nieważne, ponieważ Komisja nie uwzględniwszy wynikających z art. 3 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (2) z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej wymogów dotyczących ustalenia szkody, założyła istnienie takiej szkody, nie biorąc przy tym pod uwagę, że na podstawie przyjętej między innymi na podstawie art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r., pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. 81 i 82 Traktatu WE, lecz nieopublikowanej decyzji z dnia 25 listopada 1994 r. (sprawa IV/35.304) Komisja wszczęła dochodzenie w przedmiocie ewentualnego istnienia praktyk antykonkurencyjnych dotyczących rur ze stali niestopowej, które to praktyki mogą naruszać art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. i art. 81 WE?

      (1)  Dz.U. L 322, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 56, s. 1.


title: Sprawa T-316/16: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2016 r. – Moravia Consulting/EUIPO – Citizen Systems Europe (SDC-554S)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/30

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2016 r. – Moravia Consulting/EUIPO – Citizen Systems Europe (SDC-554S)
   (Sprawa T-316/16)
   (2016/C 287/36)
   Język skargi: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Moravia Consulting spol. s r. o. (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Kyjovský)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Citizen Systems Europe GmbH (Stuttgart, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Citizen Systems Europe GmbH

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SDC-554S” – zgłoszenie nr 12 780 581

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1575/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-487/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 października 2008 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko OHIM (FACTORY FINISH) (Kwestie incydentalne — Wspólnotowy znak towarowy — Reprezentowanie przez adwokata lub radcę prawnego)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/27

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 października 2008 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko OHIM (FACTORY FINISH)
   (Sprawa T-487/07) (1)

   (Kwestie incydentalne - Wspólnotowy znak towarowy - Reprezentowanie przez adwokata lub radcę prawnego)
   (2008/C 327/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Imperial Chemical Industries plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciele: D. Botis, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek złożony na podstawie art. 114 regulaminu Sądu, mający na celu uznanie W. Johnstona za uprawnionego do reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie.
   Sentencja

               1)

               Wniosek mający na celu uznanie przez Sąd W. Johnstona za uprawnionego do reprezentowania Imperial Chemical Industries plc zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-710/16: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2016 r. – La Patrouille/EUIPO – Alpha Industries (AEROBATIX)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/27

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2016 r. – La Patrouille/EUIPO – Alpha Industries (AEROBATIX)
   (Sprawa T-710/16)
   (2016/C 462/35)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: La Patrouille (Pantin, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Lakits-Josse)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Alpha Industries, Inc. (Chantilly, Virginia, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „AEROBATIX” – zgłoszenie nr 13 285 952

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie R 2344/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odrzucono w niej zgłoszenie znaku towarowego dla takich towarów jak „odzież, obuwie, nakrycia głowy”, a także orzeczenie o rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla tych towarów;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd;

               —

               Aby stwierdzić istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, Izba Odwoławcza oparła się zasadniczo na podnoszonym podobieństwie intelektualnym, podczas gdy to podobieństwo intelektualne nie narzuca się natychmiast konsumentowi;

               —

               Izba Odwoławcza nie uwzględniła znaczenia elementu słownego AEROBATIX, który w powiązaniu z elementem graficznym wystarcza, aby usunąć wszelkie prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa F-31/06: Skarga wniesiona w dniu  13 marca 2006 r.  — Perez-Minayo Barroso i Pino przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/50

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2006 r. — Perez-Minayo Barroso i Pino przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-31/06)
   (2006/C 131/92)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Isabelle Perez-Minayo Barroso (Bruksela, Belgia) i Marco Pino (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: S. Orlandi, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że art. 5 i 12 załącznika XII do regulaminu pracowniczego są bezprawne

               —

               uchylenie decyzji indywidualnych powołujących skarżących na stanowisko administratorów w zakresie, w jakim dokonują ich zaszeregowania na podstawie art. 5 ust. 2 załącznika XII do regulaminu pracowniczego

               —

               uchylenie decyzji indywidualnych o zniesieniu punktów zgromadzonych przez skarżących w poprzedniej kategorii, a tworzących ich dorobek punktowy

               —

               uchylenie decyzji indywidualnych o zastosowaniu mnożnika niższego niż 1 dla celów ustalenia wynagrodzenia skarżących

               —

               obciążenie Komisja Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący są laureatami konkursu wewnętrznego dot. zmiany kategorii COM/PA/04, który został ogłoszony przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego. Po tej dacie zostali przez skarżącą powołani do wyższej kategorii, lecz utrzymano ich wcześniejszy stopień, szczebel i mnożnik. Natomiast ich punkty promocyjne zostały zredukowane do zera.
   W skardze skarżący podnoszą w pierwszej kolejności, że zaskarżane decyzje wykraczają poza ramy zgodności z prawem zakreślone ogłoszeniem o konkursie, które zaakceptowali, a także naruszają art. 5, 29 i 31 regulaminu pracowniczego, zasadę przewidywalności kariery oraz zasadę proporcjonalności.
   Skarżący utrzymują następnie, że wymienione decyzje naruszają również zasadę równego traktowania oraz niedyskryminacji. Po pierwsze, zaszeregowanie laureatów tego samego konkursu lub konkursu o tym samym poziomie zostało dokonane na różnych poziomach w zależności od tego, czy miało miejsce przed czy po wejściu w życie nowego regulaminu pracowniczego. Po drugie, skarżący zostali w swojej opinii potraktowani gorzej niż urzędnicy powołani na stanowisko administratora w ramach procedury certyfikacji, biorąc pod uwagę, że ci ostatni nie zostali pozbawieni ich punktów promocyjnych, podczas gdy dorobek punktowy skarżących został zredukowany do zera.
   Wreszcie, zdaniem skarżących, zaskarżone decyzje pomijają zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ mieli oni prawo oczekiwać, że zostaną powołani na stopnie wskazane w ogłoszeniu o konkursie.


title: Sprawa T-83/11: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2011 r. — Antrax It przeciwko OHIM — Heating Company (grzejniki promiennikowe)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/16

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2011 r. — Antrax It przeciwko OHIM — Heating Company (grzejniki promiennikowe)
   (Sprawa T-83/11)
   2011/C 113/33
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Antrax It Srl (Resana, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Gazzola)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Heating Company BVBA (The) (Dilsen, Belgia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 listopada 2010 r. w zakresie w jakim na jej mocy został unieważniony wzór wspólnotowy nr 000593959-0001;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 listopada 2010 r. w zakresie w jakim na jej mocy Antrax It Srl została obciążona obowiązkiem zapłaty kosztów poniesionych przez The Heating Company BVBA w postępowaniu przed OHIM;

               —

               obciążenie OHIM i The Heating Company BVBA obowiązkiem zwrotu kosztów poniesionych przez Antrax It Srl w ramach niniejszego postępowania;

               —

               obciążenie The Heating Company BVBA obowiązkiem zwrotu kosztów poniesionych przez Antrax It Srl w ramach postępowania przed OHIM

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Wzór wspólnotowy nr 000593959-0001 (grzejniki promiennikowe)

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: The Heating Company BVBA

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie: Zakwestionowany wzór wspólnotowy nie spełnia przesłanek zawartych w art. 4-9 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych, ponieważ nie różni się od niemieckiego wzoru nr 5 zarejestrowanego jako wzór międzynarodowy nr DM/060899 na podstawie zgłoszenia zbiorowego dokonanego przez The Heating Company BVBA również we Francji, Włoszech i Beneluksie

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie wzoru wspólnotowego

      Podniesione zarzuty: Posiadanie indywidualnego charakteru przez wzór wspólnotowy nr 000593959 — 0001.


title: Sprawa T-268/15: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Apcoa Parking Holdings/OHIM (PARKWAY)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/41

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Apcoa Parking Holdings/OHIM (PARKWAY)
   (Sprawa T-268/15)
   (2015/C 245/49)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: APCOA Parking Holdings GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Lohmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „PARKWAY” – zgłoszenie nr 12 567 021

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 marca 2015 r. w sprawie R 2063/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-338/05: Skarga wniesiona w dniu  9 września 2005 r.  –Claudel przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/27

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2005 r. –Claudel przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-338/05)
   (2005/C 296/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Raymond Claudel (Merl, Luksemburg) [Przedstawiciel: E. Boigelot, avocat]

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie pkt 17 lit. d) decyzji Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 11 listopada 2004 r. (DEC 183/04/DEF), który nie uznaje by od dnia 30 kwietnia 2004 r. skarżący pełnił funkcję szefa działu;

               —

               zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia szacowanego ex aequo et bono na kwotę 5 000 euro, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia tej kwoty w toku postępowania;

               —

               w każdym przypadku obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący jest urzędnikiem Trybunału Obrachunkowego odpowiedzialnym za stosunki zewnętrzne. Wnosząc niniejszą skargę skarżący kwestionuje decyzję Trybunału Obrachunkowego w zakresie, w jakim nie uznaje ona, że pełni on funkcję szefa działu i odmawia mu prawa do dodatku przewidzianego w art. 44 regulaminu w brzmieniu zmienionym po dniu 1 maja 2004 r.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi naruszenie art. 44 regulaminu oraz art. 7 załącznika XIII regulaminu oraz oczywisty błąd w ocenie dotyczący zaklasyfikowania jego stanowiska. Ponadto skarżący powołuje naruszenie obowiązku uzasadnienia, zasady równego traktowania, zasady starannego działania i zasady dobrej administracji. Skarżący żąda również naprawienia szkody, jaką jego zdaniem poniósł.


title: Sprawa T-413/05: Skarga wniesiona w dniu  18 listopada 2005 r.  — Sanchez Ferriz przeciwko Komisji

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/36

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2005 r. — Sanchez Ferriz przeciwko Komisji
   (Sprawa T-413/05)
   (2006/C 48/70)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sanchez Ferriz Carlos (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: F. Frabetti, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej (REC/CDR) skarżącego za okres 1.7.2001-31.12.2002

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi po pierwsze naruszenie art. 26 Regulaminu pracowniczego, gdyż dotyczące go sprawozdanie z oceny fizycznie nie znajduje się w jego aktach osobowych, lecz zostało zarchiwizowane w formie elektronicznej jak również nie ma żadnego śladu pierwszej wersji tego sprawozdania czy to w wersji papierowej, czy elektronicznej.
   Skarżący powołuje się również na naruszenie art. 43 Regulaminu pracowniczego, jak również ogólnych przepisów wykonawczych do tego przepisu oraz instrukcji oceny, a także specjalnej instrukcji na lata 2001-2002, zgodnie z którymi organ oceniający jest zobowiązany przez Komisję do przestrzegania „docelowej” średniej oceny.
   Następnie skarżący podnosi, że system punktów pierwszeństwa, przyjęty przez Komisję, umożliwia równorzędne sklasyfikowanie licznych urzędników, którzy nie mają takich samych zasług, co zdaniem skarżącego narusza zasadę równego traktowania.
   W końcu skarżący przywołuje naruszenie zakazu arbitralnego postępowania i obowiązku uzasadnienia, nadużycie władzy, naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady „patere legem quam ipse fecisti” oraz obowiązku staranności.


title: Sprawa T-773/15: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2015 r. – BBY Solutions/OHIM – Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/31

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2015 r. – BBY Solutions/OHIM – Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY)
   (Sprawa T-773/15)
   (2016/C 078/42)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BBY Solutions, Inc. (Minneapolis, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Poulter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Worldwide Sales Corporation España, S.L. (Sant Vicenç dels Horts, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „BEST BUY” – zgłoszenie nr 6 065 403

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2015 r. w sprawach połączonych R 733/2015-2 i R 780/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 8 października 2015 r. w sprawie R 780/2015-2 w zakresie, w jakim uwzględniła ona sprzeciw;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Wydział Sprzeciwów w dniu 23 lutego 2015 r. w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr 1312208 w zakresie, w jakim uwzględniła ona sprzeciw;

               —

               uwzględnienie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 6 065 403;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie oceniając w sposób prawidłowy odróżniających i dominujących elementów znaków towarowych;

               —

               Izba Odwoławcza naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie oceniając w sposób prawidłowy całościowego wrażenia wywieranego przez znaki towarowe;

               —

               Izba Odwoławcza naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie oceniając w sposób prawidłowy identyczności lub podobieństw towarów i usług oznaczonych znakami towarowymi;

               —

               Izba Odwoławcza naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 mylnie ustalając, że istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd między wcześniejszymi znakami towarowymi wnoszącej sprzeciw a znakiem towarowym zgłaszającej.


title: Sprawa T-401/12: Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. – Klingel przeciwko OHIM – Develey (JUNGBORN) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy JUNGBORN — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BORN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/11

         Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. – Klingel przeciwko OHIM – Develey (JUNGBORN)
   (Sprawa T-401/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy JUNGBORN - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BORN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 245/14
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Robert Klingel OHG (Pforzheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Zeiher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG (Unterhaching, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein i H. Kunz-Hallstein)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2012 r. (sprawa R 936/2011-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG a Robert Klingel OHG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Robert Klingel OHG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa T-219/06: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2006 r. — PTV przeciwko OHIM (map&guide travelbook)

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/13

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2006 r. — PTV przeciwko OHIM (map&guide travelbook)
   (Sprawa T-219/06)
   (2006/C 237/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: PTV Planung Transport Verkehr AG (Karlsruhe, Niemcy) (Przedstawiciel: adwokat F. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 8 czerwca 2006 r. (nr sprawy w postępowaniu odwoławczym: R 1174/2005-1);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „map&guide travelbook” dla towarów i usług należących do klas 9, 16 i 42

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia w części

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: zgłoszony znak towarowy posiada charakter odróżniający w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94. (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)


title: Sprawa T-367/10: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2013 r. — Bloufin Touna Ellas Naftiki Etaireia i in. przeciwko Komisji (Rybołówstwo — Zachowanie morskich zasobów biologicznych — Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego — Środki zakazujące prowadzenia działalności połowowej przez statki rybackie do połowów okrężnicą, pływające pod banderą Francji lub Grecji — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Stopień wyczerpania kwot przypadający na państwo i na statek rybacki — Rzeczywista zdolność połowowa)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/21

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2013 r. — Bloufin Touna Ellas Naftiki Etaireia i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-367/10) (1)

   (Rybołówstwo - Zachowanie morskich zasobów biologicznych - Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego - Środki zakazujące prowadzenia działalności połowowej przez statki rybackie do połowów okrężnicą, pływające pod banderą Francji lub Grecji - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Stopień wyczerpania kwot przypadający na państwo i na statek rybacki - Rzeczywista zdolność połowowa)
   2013/C 108/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bloufin Touna Ellas Naftiki Etaireia (Ateny, Grecja), Chrisderic (Saint-Cyprien, Francja) oraz André Sébastien Fortassier (Grau-d’Agde, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. Akritidis i E. Petritsi, następnie adwokaci V. Akritidis i F. Crespo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks, A. Bouquet i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 498/2010 z dnia 9 czerwca 2010 r. zakazującego prowadzenia działalności połowowej przez statki rybackie do połowów okrężnicą, pływające pod banderą Francji lub Grecji, lub zarejestrowane we Francji lub w Grecji, prowadzące połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 142, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bloufin Touna Ellas Naftiki Etaireia, Chrisderic oraz André Sébastien Fortassier zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010


title: Sprawa F-125/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2011 r. — Schuerewegen przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Środek usunięcia z miejsca pracy — Pozbawienie karty dostępu do miejsca pracy — Pozbawienie prawa dostępu do systemu informatycznego — Uprzednie zażalenie — Przesłanie drogą elektroniczną — Faktyczne powzięcie wiedzy przez administrację — Przekroczenie terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/42

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2011 r. — Schuerewegen przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-125/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Środek usunięcia z miejsca pracy - Pozbawienie karty dostępu do miejsca pracy - Pozbawienie prawa dostępu do systemu informatycznego - Uprzednie zażalenie - Przesłanie drogą elektroniczną - Faktyczne powzięcie wiedzy przez administrację - Przekroczenie terminu - Oczywista niedopuszczalność)
   2011/C 232/77
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Daniel Schuerewegen (Marienthal, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci P. Nelissen Grade i G. Leblanc)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau i E. Despotopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego, na mocy której skarżący został usunięty ze swojego miejsca pracy i pozbawiony swojej karty dostępu do miejsca pracy oraz aktów wydanych w następstwie tej decyzji, jak również żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               M. Schuerewegen zostaje obciążony całością kosztów.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011, s. 68


title: Sprawa T-65/15: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2015 r. – ΤΑLΑΝΤΟΝ/Komisja

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/55

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2015 r. – ΤΑLΑΝΤΟΝ/Komisja
   (Sprawa T-65/15)
   (2015/C 138/72)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Talanton Anonymi Emporiki – Symvouleftiki – Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon (Palaio Faliro, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K. Damis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zarządzenie przeprowadzenia badania w celu sprawdzenia wyników, błędnie uwzględnionego przez Komisję, sprawozdania z kontroli przeprowadzonej przez zewnętrznego audytora, wedle którego „brak jest alternatywnych dowodów na poparcie deklarowanych wydatków na personel”. Element ten ma podstawowe znaczenie dla sprawy albowiem wydatki na personel stanowią przeważającą część kwalifikujących się do finansowania wydatków i przewyższają również wszystkie wydatki pośrednie;

               —

               stwierdzenie po pierwsze, że nota debetowa nr 3241414916 z dnia 12 grudnia 2014 r., poprzez którą Komisja żąda od skarżącej zapłaty 2 73  535,38 EUR tytułem umowy dotyczącej projektu FP 7216088 POCEMON opierając się na zawierającym braki i nieprawdziwe informacje sprawozdaniu z audytu nr 11-BA135-006 stanowi naruszenie zobowiązań umownych Komisji i po drugie, że wydatki deklarowane z tytułu spornej umowy kwalifikują się do finansowania, z uwagi na co należy zasądzić aby Komisja wydała notę kredytową opiewającą na 1 29  764,38.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący klauzuli arbitrażowej

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że ze szczegółowego uzasadnienia niniejszej skargi wynika, iż nie zachodzi żaden związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniami wymienionymi w sprawozdaniu z kontroli a wnioskami zewnętrznego audytora, które Komisja przyjęła niesłusznie pomimo uzasadnionych zastrzeżeń (skarżącej), które nie zostały zbadane. Wspomniana analiza podważa wszystkie tezy audytora zewnętrznego i z tego względu Komisja powinna dojść do nowych wniosków oraz zatwierdzić zadeklarowane przez skarżącą wydatki.

               2.

               Zarzut drugi opierający się na wykonaniu umowy w dobrej wierze i na zakazie nieuczciwego stosowania warunków umownych:

                           —

                           Po pierwsze skarżąca twierdzi, że nie zapewniono jej uzasadnionego prawa do przedstawienia bezpośrednio audytorowi mianowanemu przez Komisję jej zastrzeżeń i do podważenia bezzasadnych zarzutów autora projektu sprawozdania z kontroli. Ma to szczególne znaczenie albowiem podniesione zostały kwestie bezstronności audytora zewnętrznego w stosunku do skarżącej i nieprawidłowości, jakich się on dopuścił;

                           —

                           Po drugie skarżąca twierdzi, że projekt sprawozdania z kontroli audytora zewnętrznego został zatwierdzony przez Komisję bez sprawdzenia i bez podważenia w uargumentowany sposób zasadnych i analitycznych zarzutów skarżącej, podobnie jak miało to miejsce w przypadku przesłanych dodatkowych informacji. Projekt sprawozdania z kontroli został powtórzony w sprawozdaniu z kontroli 11-BA135 006/22.1.2013 umowy POCEMON, nr FP7 216088, w którym błędnie stwierdza się, że brak jest alternatywnych dowodów dotyczących deklarowanych wydatków na personel. Ocena audytora zewnętrznego jest arbitralna i bezzasadna, jako że w celach dowodowych przedstawiono liczne dowody alternatywne oraz złożone pod przysięgą oświadczenia wszystkich członków personelu przydzielonych do projektu, z uwagi na co decyzja Komisji, w której zatwierdziła ona bez uzasadnienia ocenę audytora zewnętrznego jest błędna.


title: Sprawa T-382/08: Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2011 r. — Advance Magazine Publishers, Inc. przeciwko OHIM i Capela & Irmãos (VOGUE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VOGUE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VOGUE Portugal — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/26

         Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2011 r. — Advance Magazine Publishers, Inc. przeciwko OHIM i Capela & Irmãos (VOGUE)
   (Sprawa T-382/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VOGUE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VOGUE Portugal - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 63/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat Esteve Sanz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Capela & Irmãos, Lda

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 czerwca 2008 r. (sprawa R 328/2003-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między J. Capela & Irmãos, Lda i Advance Magazine Publishers, Inc.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 czerwca 2008 r. (sprawa R 328/2003-2.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona

               3)

               OHMI pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Advance Magazine Publishers, Inc.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-289/08: Wyrok Sądu z dnia 11 lutego 2010 r. — Deutsche BKK przeciwko OHIM (Deutsche BKK) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Deutsche BKK — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy i brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009) — Artykuł 73 i art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 i art. 76 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/24

         Wyrok Sądu z dnia 11 lutego 2010 r. — Deutsche BKK przeciwko OHIM (Deutsche BKK)
   (Sprawa T-289/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Deutsche BKK - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy i brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009) - Artykuł 73 i art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 i art. 76 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009))
   2010/C 80/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche BKK (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H.P. Schrammek, C. Drzymalla i S. Risthaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 maja 2008 r. (sprawa R 318/2008-4) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego Deutsche BKK jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Betriebskrankenkasse (Deutsche BKK) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa C-341/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbetsdomstolen — Szwecja) — Laval un Partneri Ltd przeciwko Svenska Byggnadsarbetareförbundet, Svenska Byggnadsarbetareförbundets avd. 1, Byggettan, Svenska Elektrikerförbundet (Swobodne świadczenie usług — Dyrektywa 96/71/WE — Delegowanie pracowników w obszarze budownictwa — Krajowe przepisy prawne ustalające warunki pracy i zatrudnienia dotyczące kwestii, o których mowa w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. a)-g), za wyjątkiem minimalnej stawki płacy — Układ zbiorowy w sektorze budownictwa, którego postanowienia ustalają korzystniejsze warunki lub dotyczą innych kwestii — Próba zmuszenia przez organizacje związkowe za pomocą akcji protestacyjnych przedsiębiorstw mających siedzibę w innych państwach członkowskich do podjęcia negocjacji w każdym konkretnym przypadku w celu ustalenia wysokości stawki wynagrodzenia, jaka powinna być wypłacana pracownikom oraz do przystąpienia do układu zbiorowego w sektorze budownictwa)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbetsdomstolen — Szwecja) — Laval un Partneri Ltd przeciwko Svenska Byggnadsarbetareförbundet, Svenska Byggnadsarbetareförbundets avd. 1, Byggettan, Svenska Elektrikerförbundet
   (Sprawa C-341/05) (1)

   (Swobodne świadczenie usług - Dyrektywa 96/71/WE - Delegowanie pracowników w obszarze budownictwa - Krajowe przepisy prawne ustalające warunki pracy i zatrudnienia dotyczące kwestii, o których mowa w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. a)-g), za wyjątkiem minimalnej stawki płacy - Układ zbiorowy w sektorze budownictwa, którego postanowienia ustalają korzystniejsze warunki lub dotyczą innych kwestii - Próba zmuszenia przez organizacje związkowe za pomocą akcji protestacyjnych przedsiębiorstw mających siedzibę w innych państwach członkowskich do podjęcia negocjacji w każdym konkretnym przypadku w celu ustalenia wysokości stawki wynagrodzenia, jaka powinna być wypłacana pracownikom oraz do przystąpienia do układu zbiorowego w sektorze budownictwa)
   (2008/C 51/15)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Arbetsdomstolen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Laval un Partneri Ltd

      Strona pozwana: Svenska Byggnadsarbetareförbundet, Svenska Byggnadsarbetareförbundets avd. 1, Byggettan, Svenska Elektrikerförbundet
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbetsdomstolen — Wykładnia art. 12 WE i 49 WE, jak również art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 7, art. 3 ust. 8, art. 3 ust. 10 i art. 4 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 1997, L 18, str. 1) — Działania zbiorowe przeciwko przedsiębiorstwu budowlanemu, które oddelegowało pracowników najemnych do państwa członkowskiego innego niż państwo jego siedziby i które nie przystąpiło do układu zbiorowego w tym państwie.
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 49 WE i art. 3 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się temu by w państwie członkowskim, w którym warunki pracy i zatrudnienia dotyczące kwestii wymienionych w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. a)-g) tej dyrektywy są zawarte, za wyjątkiem stawki płacy minimalnej, w przepisach ustawowych organizacja związkowa mogła próbować zmusić w drodze akcji protestacyjnej przyjmującej formę blokady budowy, takiej jak opisana w sprawie przed sądem krajowym, usługodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim do podjęcia z nią negocjacji w sprawie stawki płac, jaka powinna być wypłacana pracownikom delegowanym, jak również do przystąpienia do układu zbiorowego, którego postanowienia ustalają w zakresie pewnych omawianych kwestii korzystniejsze warunki niż warunki wynikające z odpowiednich przepisów ustawowych, podczas gdy inne postanowienia dotyczą kwestii niewymienionych w art. 3 tej dyrektywy.

               2)

               Artykuły 49 WE i 50 WE sprzeciwiają się temu, by w danym państwie członkowskim zakaz podejmowania przez organizacje związkowe akcji zbiorowych w celu uchylenia lub zmiany układu zbiorowego zawartego przez osoby trzecie uzależniony był od tego, czy akcje te dotyczą warunków pracy i zatrudnienia, do których stosuje się bezpośrednio prawo krajowe.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005 r.


title: Sprawa F-88/07: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2007 r. — Domínguez González przeciwko Komisji

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/34

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2007 r. — Domínguez González przeciwko Komisji
   (Sprawa F-88/07)
   (2008/C 37/56)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Juan Luís Domínguez González (Girona, Hiszpania) (przedstawiciel: R. Nicolazzi Angelats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 20 310,68 EUR tytułem odszkodowania za wyrządzone szkody, która to kwota nie obejmuje szkód materialnych i na osobie oraz poniesionych kosztów w związku ze skargę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga zmierza do naprawienia szkód poniesionych przez skarżącego wskutek decyzji Komisji z dnia 20 lipca 1999 r. rozwiązującej ze skarżącym umowę zawartą przez skarżącego z Europejskim Biurem Pomocy Humanitarnej (ECHO) w dniu 1 lipca 1999 r. wskutek badania lekarskiego, przewidzianego w tej umowie.
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi zasadniczo:

               —

               że rozwiązanie umowy oparte jest na ocenie problemów zdrowotnych dokonanej bez uwzględnienia uaktualnionych badań i tym samym bez uwzględnienia jego rzeczywistego stanu zdrowia;

               —

               że nie otrzymał żadnej odpowiedzi na kolejne listy wysyłane do przedstawicieli ECHO mające na celu sprostowanie wyżej wskazanego błędu;

               —

               że Komisja naruszyła postanowienia umowy, zgodnie z którymi umowa mogła wejść w życie tylko wtedy, gdy stan zdrowia pracownika został pozytywnie oceniony;

               —

               że naruszono prawo do obrony.


title: Sprawa T-343/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Shell Petroleum i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Wspólna kontrola — Grzywny — Okoliczności obciążające — Rola inicjatora i przywódcy — Powrót do naruszenia — Czas trwania naruszenia — Prawo do obrony — Nieograniczone prawo orzekania — Zachowanie przedsiębiorstwa w toku postępowania administracyjnego)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/14

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Shell Petroleum i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-343/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Wspólna kontrola - Grzywny - Okoliczności obciążające - Rola inicjatora i przywódcy - Powrót do naruszenia - Czas trwania naruszenia - Prawo do obrony - Nieograniczone prawo orzekania - Zachowanie przedsiębiorstwa w toku postępowania administracyjnego)
   2012/C 355/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shell Petroleum NV (Haga, Niderlandy); The Shell Transport and Trading Company Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci O. Brouwer, W. Knibbeler i S. Verschuur, a następnie adwokaci O. Brouwer, W. Knibbeler i P. van den Berg)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik, wspierany przez adwokata L. Gyselena)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, oraz, tytułem żądania ewentualnego, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na nie w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 pkt l decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)) w zakresie, w jakim kwotę grzywny nałożonej na Shell Petroleum NV, The Shell Transport and Trading Company Ltd i Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV ustalono w niej na 108 mln EUR.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej na Shell Petroleum, The Shell Transport and Trading Company i Shell Nederland Verkoopmaatschappij w tym art. 2 pkt l zostaje obniżona do 81 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa C-253/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 marca 2014 r. w sprawie T-81/13 FTI Touristik GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 26 maja 2014 r. przez FTI Touristik GmbH

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 marca 2014 r. w sprawie T-81/13 FTI Touristik GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 26 maja 2014 r. przez FTI Touristik GmbH
   (Sprawa C-253/14 P)
   (2015/C 046/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: FTI Touristik GmbH (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Zarzuty i główne argumenty

   Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2014 r. Sąd Unii Europejskiej (szósta izba) odrzuciła to odwołanie i nakazała wnoszącemu odwołanie pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-87/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 lutego 2012 r. — Kreshnik Ymeraga, Kasim Ymeraga, Afijete Ymeraga-Tafarshiku, Kushtrim Ymeraga, Labinot Ymeraga przeciwko Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 lutego 2012 r. — Kreshnik Ymeraga, Kasim Ymeraga, Afijete Ymeraga-Tafarshiku, Kushtrim Ymeraga, Labinot Ymeraga przeciwko Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration
   (Sprawa C-87/12)
   2012/C 138/05
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour administrative (Luksemburg).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kreshnik Ymeraga, Kasim Ymeraga, Afijete Ymeraga-Tafarshiku, Kushtrim Ymeraga, Labinot Ymeraga.

      Strona pozwana: Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration.

      Pytania prejudycjalne

   W jakim zakresie status obywatela Unii i związane z tym prawo pobytu w państwie, którego jest się obywatelem przewidziane w art. 20 TFUE wraz z prawami, gwarancjami i obowiązkami przewidzianymi w karcie praw podstawowych, w szczególności i o ile zaistnieje taka potrzeba art. 20, 21, 24, 33 i 34, przyznają prawo do łączenia rodzin po stronie członka rodziny rozdzielonej, obywatela europejskiego, zamierzającego doprowadzić w państwie swojego miejsca zamieszkania, którego jest obywatelem do połączenia z rodziną, czyli ojcem, matką i dwoma braćmi, obywatelami państwa trzeciego, w wypadku, gdy ów członek rodziny rozdzielonej nie skorzystał z prawa do swobodnego przepływu i nie zamieszkiwał w państwie członkowskim innym niż to, którego jest obywatelem?


title: Sprawa T-88/15: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – Aston Martin Lagonda/OHIM (Przedstawienie osłony chłodnicy)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/59

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2014 r. – Aston Martin Lagonda/OHIM (Przedstawienie osłony chłodnicy)
   (Sprawa T-88/15)
   (2015/C 138/77)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aston Martin Lagonda Ltd (Gaydon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Farnsworth, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Wspólnotowy znak towarowy należący do kategorii „inne” przedstawiający osłonę chłodnicy umiejscowioną na przodzie pojazdu silnikowego – zgłoszenie nr 11 867 173

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie R 1798/2014-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim podtrzymano w niej stanowisko eksperta, że zgłoszony znak towarowy był prima facie pozbawiony charakteru odróżniającego w stosunku do przedmiotowych towarów i usług;

               —

               dopuszczenie publikacji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 11 867 173; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-660/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Clerix/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/73

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Clerix/Parlament
   (Sprawa T-660/15)
   (2016/C 048/81)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kristof Clerix (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8327 C Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-350/09: Postanowienie Sądu z dnia 4 lipca 2012 r. — ICO Satellite przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Brak usprawiedliwionego błędu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/8

         Postanowienie Sądu z dnia 4 lipca 2012 r. — ICO Satellite przeciwko Komisji
   (Sprawa T-350/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Brak usprawiedliwionego błędu - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 273/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ICO Satellite Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Tupper, solicitor, D. Anderson, QC, i D. Scannell, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i A. Nijenhuis, pełnomocnicy, wspierani przez D. Van Liedekerkego i K. Platteau, avocats)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i G. Kimberley, pełnomocnicy); Solaris Mobile Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: J. Wheeler, solicitor, i A. Robertson, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/449/WE z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie selekcji operatorów ogólnoeuropejskich systemów dostarczających usługi komunikacji ruchomej (MSS) (Dz.U. L 149, s. 65)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               ICO Satellite Ltd ponosi własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej i Solaris Mobile Ltd ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009


title: Wyrok Trybunału z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawach połączonych E-3/13 i E-20/13 między: Fred. Olsen i in. i Petter Olsen i in. oraz państwem norweskim, reprezentowanym przez Centralny Urząd Podatkowy ds. Dużych Przedsiębiorstw i Departament ds. Podatków (Opodatkowanie kontrolowanych spółek zagranicznych – Swoboda przedsiębiorczości – Swobodny przepływ kapitału – Zapobieganie obchodzeniu prawa krajowego – Uzasadnienie – Proporcjonalność)

text:
               26.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/5

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 9 lipca 2014 r.
   w sprawach połączonych E-3/13 i E-20/13 między:
   Fred. Olsen i in. i Petter Olsen i in.
   oraz
   państwem norweskim, reprezentowanym przez Centralny Urząd Podatkowy ds. Dużych Przedsiębiorstw i Departament ds. Podatków
   (Opodatkowanie kontrolowanych spółek zagranicznych – Swoboda przedsiębiorczości – Swobodny przepływ kapitału – Zapobieganie obchodzeniu prawa krajowego – Uzasadnienie – Proporcjonalność)
   (2015/C 68/05)
   W sprawach połączonych E-3/13 i E-20/13 między: Olsen i in. i Petter Olsen i in. a państwem norweskim reprezentowanym przez Centralny Urząd Podatkowy ds. Dużych Przedsiębiorstw i Departament ds. Podatków – WNIOSKI do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Izbę Skarbową Centralnego Urzędu Podatkowego ds. Dużych Przedsiębiorstw (Skatteklagenemnda ved Sentralskattekontoret for storbedrifter) i sąd Okręgowy w Oslo (Oslo tingrett), dotyczący wykładni zasad w zakresie swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu kapitału, a zwłaszcza wykładni art. 31 i 40 Porozumienia EOG w odniesieniu do norweskich przepisów podatkowych obowiązujących kontrolowane spółki zagraniczne (przepisy dotyczące KSZ), które dopuszczają opodatkowanie kapitału znajdującego się w kraju o niskich stawkach podatkowych na podstawie krajowych zasad opodatkowania, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 9 lipca 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1. – 2.

               Fundusz powierniczy, taki jak Ptarmigan Trust, podlega przepisom art. 31 Porozumienia EOG, pod warunkiem że prowadzi na terenie EOG konkretną i rzeczywistą działalność gospodarczą przez nieokreślony czas i posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Zadaniem sądu krajowego jest ocena, czy taka sytuacja ma w tym przypadku miejsce. Wszystkim zainteresowanym stronom, czyli rozporządzającym funduszem powierniczym, jego powiernikom i beneficjentom, przysługują prawa na mocy art. 31 i 34 Porozumienia EOG.

               3.

               Beneficjenci aktywów trwałych ustanowionych w formie funduszu powierniczego, którzy podlegają krajowym przepisom podatkowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, mogą być uprawnieni do powołania się na art. 40 Porozumienia EOG w przypadku, gdy nie zostanie uznane, że wywierali oni określony wpływ na niezależne przedsiębiorstwo w innym państwie EOG lub że byli zaangażowani w działalność gospodarczą, która wchodzi w zakres swobody przedsiębiorczości. Ostateczna ocena w tym względzie na podstawie faktycznych okoliczności sprawy jest zadaniem sądów krajowych.

               4.

               Zróżnicowane traktowanie wynikające z rozdziału 10-60 ustawy podatkowej stwarza niekorzystną sytuację podatkową dla podatników będących rezydentami, wobec których mają zastosowanie przepisy w zakresie kontrolowanych spółek zagranicznych, która to utrudnia im korzystanie ze swobody przedsiębiorczości, zniechęcając ich do zakładania, nabywania lub posiadania spółki zależnej w państwie EOG, w którym podlega ona niskiemu poziomowi opodatkowania. Stanowi to zatem ograniczenie w wykonywaniu swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 31 i 34 Porozumienia EOG. Jeżeli niekorzystna sytuacja podatkowa wynikająca ze zróżnicowanego traktowania podatników będących rezydentami na mocy rozdziału 10-60 utrudnia beneficjentom inwestowanie funduszy w innym państwie EOG, mimo że nie zamierzają oni wpływać na kontrolę lub zarządzanie przedsiębiorstwem, oraz udział w przepływie kapitału o charakterze osobistym, stanowi to ograniczenie w wykonywaniu swobody przepływu kapitału w rozumieniu art. 40 Porozumienia EOG i załącznika XII do Porozumienia EOG.
               Ponadto, przepis krajowy stanowiący, że – w przeciwieństwie do udziałowców w porównywalnych podmiotach krajowych – udziałowcy o charakterze osobistym w kontrolowanej spółce zagranicznej w innym państwie EOG nie mogą korzystać z możliwości cofnięcia podwójnego opodatkowania w sensie ekonomicznym, które wynika z norweskich przepisów obowiązujących kontrolowane spółki zagraniczne, stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 31 i 34 Porozumienia EOG lub, w zależności od oceny sądu krajowego, swobodnego przepływu kapitału, którego zasadniczo zabrania art. 40 Porozumienia EOG.

               5.

               Ograniczenie swobody przedsiębiorczości lub, w stosownych przypadkach, swobodnego przepływu kapitału wynikające z krajowych przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych, takie jak jest przedmiotem postępowania głównego, może być uzasadnione w świetle nadrzędnego interesu publicznego, a zwłaszcza kwestii zapobiegania unikaniu opodatkowania lub zachowania zrównoważonego rozkładu kompetencji do opodatkowywania pomiędzy państwami EOG. Ograniczenie jest proporcjonalne, jeżeli dotyczy jedynie całkowicie sztucznych uzgodnień, których celem jest ucieczka od podatku krajowego należnego w porównywalnych sytuacjach. W związku z tym nie wolno stosować takiego środka podatkowego, jeżeli, na podstawie obiektywnych czynników możliwych do zweryfikowania dla osób trzecich, dowiedziono, że wbrew istnieniu motywów natury podatkowej kontrolowana spółka zagraniczna w rzeczywistości ma swoją siedzibę w przyjmującym państwie EOG i wykonuje rzeczywistą działalność gospodarczą, która ma skutki w EOG.

               6.

               Zadaniem sądu krajowego jest stwierdzić, czy skarżący jako beneficjenci Ptarmigan Trust znajdują się w sytuacji porównywalnej do beneficjentów fundacji rodzinnych lub funduszy aktywów, które zgodnie z prawem norweskim nie podlegają opodatkowaniu majątkowemu. Jeżeli sytuacja taka ma miejsce, różnica w stawce podatkowej stanowi ograniczenie na mocy art. 31 Porozumienia EOG lub alternatywnie art. 40 Porozumienia EOG.

               7.

               Różnica w stawce podatkowej nie może zostać uzasadniona, jeżeli beneficjenci Ptarmigan Trust znajdują się w sytuacji porównywalnej do beneficjentów fundacji rodzinnych lub funduszy aktywów, które zgodnie z prawem norweskim nie podlegają opodatkowaniu majątkowemu.


title: Sprawa C-42/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto w dniu 2 lutego 2007 r. — Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP) przeciwko Departamento de Jogos da Santa Casa da Misericórdia de Lisboa

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto w dniu 2 lutego 2007 r. — Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP) przeciwko Departamento de Jogos da Santa Casa da Misericórdia de Lisboa
   (Sprawa C-42/07)
   (2007/C 69/20)
   Język postępowania: portugalski
   Sąd krajowy
   Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP) i Baw Interantional Ltd.

      Strona pozwana: Departamento de Jogos da Santa Casa da Misericórdia de Lisboa.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy system monopolu ustanowionego na rzecz Santa Casa [da Misericórdia de Lisboa], w zakresie, w jakim jest stosowany wobec Baw [Interantional Ltd], to znaczy wobec usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, w którym zgodnie z prawem świadczy analogiczne usługi, nie posiadając przy tym żadnego przedsiębiorstwa w Portugalii, stanowi ograniczenie w swobodnym świadczeniu usług, naruszające zasady swobodnego świadczenia usług, swobody wykonywania działalności gospodarczej i swobodnego przepływu płatności ustanowione odpowiednio w art. 49, 43 i 56 traktatu WE?

               2)

               Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności wspomniane zasady sprzeciwiają się systemowi krajowemu, który tak jak system sporny w postępowaniu przed sądem krajowym, po pierwsze, ustanawia monopol na rzecz jednego podmiotu w zakresie obsługi gier liczbowych i zakładów wzajemnych, i po drugie, rozciąga ten monopol na „terytorium całego kraju, włączywszy w to (…) Internet”?


title: Sprawa C-35/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Corte Suprema di Cassazione z dnia 23 czerwca i 10 listopada 2004 r. w sprawie Reemtsma Cigarettenfabriken GmbH przeciwko Ministero delle Finanze

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Corte Suprema di Cassazione z dnia 23 czerwca i 10 listopada 2004 r. w sprawie Reemtsma Cigarettenfabriken GmbH przeciwko Ministero delle Finanze
   (Sprawa C-35/05)
   (2005/C 93/14)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 31 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Corte Suprema di Cassazione (Włochy) z dnia 23 czerwca i 10 listopada 2004 r. w sprawie Reemtsma Cigarettenfabriken GmbH przeciwko Ministero delle Finanze.
   Corte Suprema di Cassazione zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               czy przepisy art. 2 i art. 5 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG (1) z dnia 6 grudnia 1979 r. – w zakresie, w jakim uzależniają zwrot koncesjonariuszowi bądź zamawiającemu, niemającemu siedziby na terytorium tego kraju, podatku w odniesieniu do wykorzystywania usług lub mienia objętych podatkiem – należy rozumieć w ten sposób, że nawet nienależny podatek VAT, błędnie przerzucony i wpłacony skarbowi państwa, podlega zwrotowi; w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy pozostaje w sprzeczności z powyższymi przepisami dyrektywy norma krajowa, która wyklucza zwrot podatku koncesjonariuszowi bądź zlecającemu mniemającemu siedziby na terytorium kraju ze względu na brak możliwości odliczenia wymierzonego i opłaconego, choć nienależnego podatku;

               2)

               czy ogólnie rzecz biorąc, istnieje możliwość wydedukowania z jednolitego systemu wspólnotowego statusu dłużnika podatkowego skarbu państwa w stosunku do koncesjonariusza lub zamawiającego; czy w zgodzie z owym systemem – w tym w szczególności z zasadami neutralności VAT, skuteczności i niedyskryminacji – jest nieistnienie w prawie krajowym uprawnienia przyznanego koncesjonariuszowi lub zamawiającemu – którzy podlegają podatkowi VAT i których prawo krajowe uważa za podmioty zobowiązane do wystawienia faktury i opłaty podatku – do otrzymania zwrotu podatku od skarbu państwa w przypadku obciążenia go i opłaty przez niego podatku nienależnego; czy pozostają w sprzeczności z zasadami skuteczności i niedyskryminacji w zakresie zwrotu podatku VAT pobranego z naruszeniem przepisów wspólnotowych przepisy krajowe – w brzmieniu nadanym im przez wykładnię dokonaną przez sądy krajowe – które zezwalają koncesjonariuszowi lub zleceniodawcy na działanie jedynie wobec cesjonariusza lub usługodawcy, nie zaś wobec skarbu państwa, mimo istnienia w krajowym porządku prawnym podobnej sytuacji w przypadku następstwa prawnego w ramach podatku bezpośredniego, w której obydwa podmioty (podatnik i jego następca) mają prawo domagania się zwrotu podatku od skarbu państwa.

      (1)  Dz.U. L 331 z 27.12.1979, str. 11.


title: Sprawa C-484/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto — Portugalia) — Manuel Carvalho Ferreira Santos przeciwko Companhia Europeia de Seguros, S.A. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 72/166/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Dyrektywa 84/5/EWG — Artykuł 2 ust. 1 — Dyrektywa 90/232/EWG — Artykuł 1 — Prawo do odszkodowania z obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikające z ruchu pojazdów mechanicznych — Przesłanki ograniczenia odszkodowania — Przyczynienie się do powstania szkody — Brak możliwości przypisania winy kierującym — Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto — Portugalia) — Manuel Carvalho Ferreira Santos przeciwko Companhia Europeia de Seguros, S.A.
   (Sprawa C-484/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 72/166/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Dyrektywa 84/5/EWG - Artykuł 2 ust. 1 - Dyrektywa 90/232/EWG - Artykuł 1 - Prawo do odszkodowania z obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikające z ruchu pojazdów mechanicznych - Przesłanki ograniczenia odszkodowania - Przyczynienie się do powstania szkody - Brak możliwości przypisania winy kierującym - Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka)
   2011/C 139/10
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal da Relação do Porto

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Manuel Carvalho Ferreira Santos

      Strona pozwana: Companhia Europeia de Seguros, S.A.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal da Relação do Porto — Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1), art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. L 8, s. 17) i art. 1 trzeciej dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33) — Określenie reżimu odpowiedzialności cywilnej mającego zastosowanie do szkód wynikających z ruchu pojazdów — Przesłanki ograniczenia odszkodowania z obowiązkowego ubezpieczenia uzasadnionego przyczynieniem się do powstania szkody przez jednego z kierujących odpowiedzialnych za wypadek — Brak winy obu kierujących — Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych oraz art. 1 trzeciej dyrektyw Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które — gdy ze zderzenia pojazdów wynika szkoda, a wina nie może zostać przypisana żadnemu z kierujących — rozkłada odpowiedzialność za te szkody proporcjonalnie do stopnia przyczynienia się każdego z pojazdów do ich zaistnienia, a w razie wątpliwości w tej kwestii określa, że przyczyniły się one do ich zaistnienia w jednakowym stopniu.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010


title: Sprawa T-78/16: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2016 r. – Sartour/Parlament (Zamówienia publiczne na usługi — Koncesja na żywienie w budynku zajmowanym przez Parlament — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu — Stwierdzenie nieważności przetargu — Umorzenie postepowania)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/21

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2016 r. – Sartour/Parlament
   (Sprawa T-78/16) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Koncesja na żywienie w budynku zajmowanym przez Parlament - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu - Stwierdzenie nieważności przetargu - Umorzenie postepowania))
   (2016/C 410/29)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sartour (Beveren, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Cherchi)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: Z. Nagy et S. Toliušis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga z art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2015 r. o odrzuceniu oferty, którą skarżąca złożyła w ramach procedury przetargowej nr 06B40/2015/M073 na koncesję na kuchnię śródziemnomorską w budynku Altiero Spinelli zajmowanym przez Parlament Europejski w Brukseli, a po drugie, decyzji Parlamentu przyznającej koncesję innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie.

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-353/12: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc na rzecz spółki Ixfin SpA — Pomoc przyznana bezprawnie i niezgodna z rynkiem wewnętrznym — Odzyskanie — Niewykonanie)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/35

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-353/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz spółki Ixfin SpA - Pomoc przyznana bezprawnie i niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Odzyskanie - Niewykonanie)
   2013/C 344/60
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan, B. Stromsky i S. Thomas, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, E. De Giovanni, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia środków niezbędnych w celu zastosowania się do art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji C(2009) 8123 z dnia 28 października 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 59/07 przyznanej przez Włochy na rzecz spółki Ixfin SpA (Dz.U. L 167, s. 39) — Obowiązek bezzwłocznego odzyskania pomocy uznanej za przyznaną bezprawnie i niezgodną ze wspólnym rynkiem oraz powiadomienia o tym Komisji — Przedsiębiorstwo w upadłości — Brak całkowitej niemożliwości wykonania

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszystkich środków niezbędnych do odzyskania od spółki Ixfin SpA pomocy państwa uznanej za bezprawną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym w art. 1 decyzji Komisji 2010/359/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 59/07 (ex N 127/06 i NN 13/06) przyznanej przez Włochy na rzecz spółki Ixfin SpA i nie przekazując Komisji Europejskiej w wyznaczonym terminie informacji wymienionych w art. 4 tej decyzji, Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 288 akapit czwarty TFUE, a także z art. 2-4 wskazanej decyzji.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012