title: Sprawa T-624/11: Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2013 r. — Yueqing Onesto Electric przeciwko OHIM — Ensto (ONESTO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy ONESTO — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ENSTO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/19

         Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2013 r. — Yueqing Onesto Electric przeciwko OHIM — Ensto (ONESTO)
   (Sprawa T-624/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy ONESTO - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ENSTO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 129/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yueqing Onesto Electric Co. Ltd (Zhejiang, Chiny) (przedstawiciel: adwokat B. Piepenbrink)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Ensto Oy (Porvoo, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat F. Teixeira Baptista)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 września 2011 r. (sprawa R 2535/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ensto Oy i Yueqing Onesto Electric Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Yueqing Onesto Electric Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa C-121/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 8 marca 2011 r. — Association sans but lucratif PRO-BRAINE (A.S.B.L.), Michel Bernard, Charlotte de Lantsheere przeciwko Commune de Braine-le-Château

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 8 marca 2011 r. — Association sans but lucratif PRO-BRAINE (A.S.B.L.), Michel Bernard, Charlotte de Lantsheere przeciwko Commune de Braine-le-Château
   (Sprawa C-121/11)
   2011/C 152/25
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association sans but lucratif PRO-BRAINE (A.S.B.L.), Michel Bernard, Charlotte de Lantsheere

      Strona pozwana: Commune de Braine-le-Château

      Pytania prejudycjalne

   Czy ostateczna decyzja dotycząca dalszego działania mającego zezwolenie lub już działającego składowiska odpadów wydana na podstawie art. 14 lit. b) dyrektywy 1999/31/WE Rady z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (1) stanowi zezwolenie na inwestycję w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (2)?

      (1)  Dz.U. L 182, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 175, s. 40.


title: Sprawa C-190/07: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/10

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-190/07)
   (2007/C 129/18)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Cattabriga, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy Rady 2004/117/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. zmieniającej dyrektywy 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE oraz 2002/57/WE w odniesieniu do badań przeprowadzanych pod nadzorem urzędowym oraz równoważności materiału siewnego produkowanego w krajach trzecich (1), a w każdym razie nie podając ich do wiadomości Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 8 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/117/WE upłynął w dniu 1 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 14 z 18.1.2005, str. 18.


title: Sprawa C-170/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'Etat (Francja), section du contentieux, wydanym w dniu 15 grudnia 2004 r. w sprawie Denkavit International BV i Denkavit France SARL przeciwko Ministère de l'Ėconomie, des Finances et de l'Industrie

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'Etat (Francja), section du contentieux, wydanym w dniu 15 grudnia 2004 r. w sprawie Denkavit International BV i Denkavit France SARL przeciwko Ministère de l'Ėconomie, des Finances et de l'Industrie
   (Sprawa C-170/05)
   (2005/C 155/09)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 lutego 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'Etat (Francja), section du contentieux, (Rady Państwa, wydziału spornego) wydanym w dniu 15 grudnia 2004 r. w sprawie w sprawie Denkavit International BV i Denkavit France SARL przeciwko Ministère de l'Ėconomie, des Finances et de l'Industrie.
   Conseil d'Etat (Francja), section du contentieux zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy przepis, który nakłada podatek na spółkę dominującą niemającą siedziby we Francji, będącą beneficjentem dywidendy, wyłączając ze swego zakresu spółki dominujące z siedzibą we Francji, narusza zasadę swobody przedsiębiorczości?

               2.

               Czy takie uregulowanie podatku potrącanego u źródła jest samo w sobie sprzeczne z zasadą swobody przedsiębiorczości, czy też — jeśli umowa między Francją a innym Państwem Członkowskim dotycząca opodatkowania, zezwalająca na owo potrącenie podatku u źródła, przewiduje możliwość zaliczenia na poczet podatku należnego w tym innym Państwie Członkowskim obciążenia poniesionego na podstawie kwestionowanego przepisu — należy mieć na względzie tę umowę przy ocenie zgodności owego przepisu z zasadą swobody przedsiębiorczości?

               3.

               W przypadku uznania za słuszną drugiej z możliwości wskazanych na zasadzie alternatywy w pkt 2, czy istnienie wspomnianej umowy jest wystarczające dla postrzegania kwestionowanego przepisu jako prostego mechanizmu podziału opodatkowania między dwa zainteresowane państwa, bez konsekwencji dla przedsiębiorstw, czy też okoliczność, że spółka dominująca niemająca siedziby we Francji może się znaleźć w sytuacji, kiedy niemożliwe jest dokonanie przewidzianego w umowie zaliczenia, musi skutkować uznaniem tego przepisu za niezgodny z zasadą swobody przedsiębiorczości?


title: Sprawa T-553/13: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2013 r. — European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko Europejskiemu Wspólnemu Przedsięwzięciu na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/36

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2013 r. — European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko Europejskiemu Wspólnemu Przedsięwzięciu na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej
   (Sprawa T-553/13)
   2013/C 367/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca:: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat D. Mabger)

      Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 7 sierpnia 2013 r. o rozstrzygnięciu otwartego przetargu F4E-ADM-0464 (OJ 2012/S 213-352451) na zawarcie ramowych umów o świadczenie usług w trybie kaskadowym, zatytułowanych „realizacja projektów w dziedzinie technologii informacyjnych i komunikacyjnych (ICT) dla Fusion for Energy” (Dz.U. 2013/S 198-342743);

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz strony skarżącej odszkodowania z tytułu utraty możliwości zawarcia umowy;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz strony skarżącej odszkodowania retorsyjnego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami obsługi prawnej poniesionymi przez stronę pozwaną, a także innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez nią w związku z niniejszą skargą, nawet w wypadku oddalenia skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               W zarzucie pierwszym strona skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła przepisy prawa Unii, dokonując oceny ofert i wyłaniając zwycięzcę przetargu po upływie terminu ważności ofert.

               2)

               W zarzucie drugim strona skarżąca utrzymuje, że strona pozwana naruszyła przepisy prawa Unii poprzez niedopełnienie obowiązku uzasadnienia. Strona pozwana przedstawiła stronie skarżącej sprawozdanie z oceny ofert, które nie zawierało żadnych konkretnych komentarzy dotyczących oferty strony skarżącej.


title: Sprawa T-178/04: Skarga wniesiona dnia 17 maja 2004 r. przez MPS Group Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory ) (OHIM)

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/17

         Skarga wniesiona dnia 17 maja 2004 r. przez MPS Group Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory ) (OHIM)
   (Sprawa T-178/04)
   (2004/C 201/38)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 17 maja 2004r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM), przez MPS Group Inc., z siedzibą w Jacksonville, Floryda, Stany Zjednoczone Ameryki, reprezentowanej przez K. O'Rourke i P. Kavanagha, Solicitors.
   Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była także Modis-Distribuiçao Centralizada SA.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 4 lutego 2004r., w zakresie w jakim uwzględnia ona sprzeciw nr B000170599 w odniesieniu do następujących usług należących do klasy 35: „usługi biur pośrednictwa pracy, doradztwo w zakresie rekrutacji personelu, usługi polegające na przygotowywaniu listy płac, usługi ewidencjonowania czasu pracy, zapewnianie personelu czasowego i stałego.”

               —

               alternatywnie, o uchylenie decyzji w części dotyczącej następujących usług należących do klasy 35: „usługi biur pośrednictwa pracy, usługi doradztwa personalnego, dostarczanie personelu czasowego i stałego.”

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               MPS Group Inc.

               Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku:

               Wniosek o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 778795 „MODIS” dla usług należących do klasy 35 (usługi biur pośrednictwa pracy, doradztwo w zakresie rekrutacji personelu, usługi polegające na przygotowywaniu listy płac, …), do klasy 41 (usługi szkolenia pracowników), oraz klasy 42 (testy psychotechniczne).

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Modis-Distribuiçao Centralizada S.A

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Portugalski znak towarowy „MODIS” na usługi należące do klasy 35 (reklama, doradztwo w zakresie organizacji i zarządzania).

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie wniosku o rejestrację w zakresie klasy 35 i 41 i uwzględnienie wniosku w zakresie klasy 42.

               Decyzja Izby Odwoławczej.

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów, w zakresie, w jakim uznała ona sprzeciw w odniesieniu do usług należących do klasy 41; przekazanie sprawy do Wydziału Sprzeciwów w celu dalszego postępowania w zakresie, w którym nie uwzględniono odwołania.

               Argumenty przywołane w skardze:

               Naruszenie art. 8 ustęp 1 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), poprzez uznanie, iż przedmiotowe usługi są podobne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 11, str. 1).


title: Sprawa C-398/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 14 października 2009 r. — Lady & Kid A/S, Direct Nyt ApS, A/S Harald Nyborg Isenkram- og Sportsforretning oraz KID-Holding A/S przeciwko Skatteministeriet

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 14 października 2009 r. — Lady & Kid A/S, Direct Nyt ApS, A/S Harald Nyborg Isenkram- og Sportsforretning oraz KID-Holding A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-398/09)
   2009/C 312/37
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Østre Landsret (Dania)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lady & Kid A/S, Direct Nyt ApS, A/S Harald Nyborg Isenkram- og Sportsforretning oraz KID-Holding A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni wyroku Trybunału z dnia 14 stycznia 1997 r. w sprawach połączonych od C-192/95 do C-218/95 Comateb i in. (1) należy dokonywać w ten sposób, że przeniesienie pobranego niezgodnie z prawem podatku na towar zakłada, iż podatek został przeniesiony na kupującego towar w ramach tej poszczególnej transakcji handlowej, czy też to przeniesienie na ceny może też dotyczyć innych towarów w ramach całkiem innych transakcji handlowych, które miały miejsce przed lub po sprzedaży rozpatrywanego towaru, na przykład, jeśli dokonuje się łącznej oceny przenoszenia podatku w okresie czterech lat w odniesieniu do dużej liczby grup towarów, zarówno pochodzących z zagranicy, jak i pochodzenia krajowego?

               2)

               Czy wykładni wspólnotowego pojęcia „przeniesienia” należy dokonywać w ten sposób, że pobrany niezgodnie z prawem podatek może zostać uznany za przeniesiony jedynie wtedy, gdy cena towaru została poniesiona w stosunku do ceny stosowanej bezpośrednio przed wprowadzeniem podatku, czy też podatek może zostać uznany za przeniesiony również wtedy, gdy będące podatnikiem przedsiębiorstwo skorzystało, w momencie ustanowienia niezgodnego z prawem podatku, z oszczędności z tytułu innych opłat pobieranych na innej podstawie i z tego powodu nie podniosło swych cen?

               3)

               Czy wykładni wspólnotowego pojęcia „bezpodstawnego wzbogacenia” należy dokonywać w ten sposób, że zwrot pobranego niezgodnie z prawem przy sprzedaży towaru podatku może zostać uznany za powodujący bezpodstawne wzbogacenie, jeśli przedsiębiorstwo osiągnęło, przed sprzedażą obciążonego podatkiem towaru lub po jego sprzedaży, oszczędności z tytułu zniesienia innych opłat pobieranych na innej podstawie, w przypadku, gdy z tego zniesienia innych opłat skorzystały także inne przedsiębiorstwa, w tym także przedsiębiorstwa, której nie uiszczały sprzecznego z prawem podatku lub uiszczały go w mniejszym stopniu?

               4)

               W przypadku, gdy pobrany niezgodnie z prawem podatek, ze względu na swe cechy charakterystyczne, skutkuje tym, że ciężar podatkowy ponoszony przez przedsiębiorstwa dokonujące przywozu towarów jest proporcjonalne wyższy od ciężaru ponoszonego przez przedsiębiorstwa zaopatrujące się w przeważającej mierze na rynku krajowym, i jednocześnie, wraz z wprowadzeniem sprzecznego z prawem podatku, zniesiona została inna, zgodna z prawem, opłata pobierana na innej podstawie, która proporcjonalnie obciążała te dwa typy przedsiębiorstw w tym samym stopniu i niezależnie od pochodzenia dokonywanych przez przedsiębiorstwa zakupów, czy:

                           (i)

                           prawo wspólnotowe pozwala odmówić w całości lub części zwrotu podatku pobranego niezgodnie z prawem od przedsiębiorstwa dokonującego przywozu towarów ze względu na przeniesienie podatku i bezpodstawne wzbogacenie w zakresie, w jakim odmowa ta skutkuje tym, że przedsiębiorstwo takie — które uiściło z tytułu pobieranego niezgodnie z prawem podatku kwotę wyższą niż ta, którą uiściło porównywalne przedsiębiorstwo zaopatrujące się na rynku krajowym — będzie, w analogicznych poza tym okolicznościach, znajdować się z powodu reformy podatkowej i odmowy zwrotu podatku w sytuacji mniej korzystnej niż porównywalne przedsiębiorstwo zaopatrujące się na rynku krajowym;

                           (ii)

                           zwrot pobranego niezgodnie z prawem podatku w rozważanej sytuacji może, z koncepcyjnego punktu widzenia, doprowadzić do bezpodstawnego wzbogacenia, co pociągnie za sobą odmowę zwrotu, jeśli zwrot — choć podatek został uznany za przeniesiony — ten jest konieczny do tego, aby skutki reformy podatkowej po dokonaniu ewentualnego zwrotu były pod każdym innym względem takie same dla przedsiębiorstw dokonujących przywozu towarów i przedsiębiorstw dokonujących zakupów na rynku krajowym;

                           (iii)

                           odmowa zwrotu podatku w takiej sytuacji — powodującej, że przedsiębiorstwa zaopatrujące się w przeważającej mierze na rynku krajowym znajdowały się z tego względu w sytuacji bardziej korzystnej niż te, które dokonują w przeważającej mierze przywozu towarów — jest sprzeczna z prawem wspólnotowym z innych powodów, w szczególności ze względu na zasadę równości traktowania; oraz

                           (iv)

                           z odpowiedzi na pytanie trzecie wynika, że niezgodna z prawem jest odmowa zwrotu pobranego niezgodnie z prawem podatku ze względu na bezpodstawne wzbogacenie w zakresie, w jakim zwrot taki ogranicza się do zniesienia przewagi nad przedsiębiorstwami dokonującymi w przeważającej mierze przywozu towarów, z jakiej korzystały przedsiębiorstwa, które zaopatrywały się na rynku krajowym.

      (1)  Rec. s. I-165


title: Sprawa T-137/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Portela przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Wprowadzenie do obrotu wadliwych termometrów cyfrowych noszących oznakowanie CE — Bezczynność Komisji — Związek przyczynowy — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Portela przeciwko Komisji
   (Sprawa T-137/07) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Wprowadzenie do obrotu wadliwych termometrów cyfrowych noszących oznakowanie „CE’ - Bezczynność Komisji - Związek przyczynowy - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej)
   (2009/C 55/46)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda. (Queluz, Portugalia) (przedstawiciel: C. Mourato, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i B. Schima, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Tytułem żądania głównego, zobowiązanie Komisji do postąpienia zgodnie z przepisami art. 14b dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, s. 1) zmienionej dyrektywą 98/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro (Dz.U. L 331, s. 1) przez pociągniecie do odpowiedzialności na rzecz skarżącej za pośrednictwem Republiki Federalnej Niemiec spółki ceryfikującej TÜV Rheinland Product Safety GmbH, za pomocą obowiązkowej polisy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w pkt 6 załącznika XI do dyrektywy 93/42, którą wspomniana spółka zawarła, oraz, jeżeli zarzucana szkoda nie może zostać naprawiona poprzez żądanie główne, tytułem żądania ewentualnego odszkodowanie za szkody poniesione z powodu różnych zaniechań Komisji.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa F-94/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r. – Wolff/ESDZ (Służba publiczna — Personel ESDZ — Komitet pracowniczy — Wybory członków komitetu pracowniczego — Ważność — Artykuł 1 akapit piąty załącznika II do regulaminu pracowniczego — Regulamin wyborczy ESDZ — Pierwsza tura wyborów — Brak kworum — Przedłużenie głosowania — Dodatkowe przedłużenie głosowania — Brak przeprowadzenia drugiej tury wyborów — Niezgodność z prawem)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/49

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r. – Wolff/ESDZ
   (Sprawa F-94/15) (1)

   ((Służba publiczna - Personel ESDZ - Komitet pracowniczy - Wybory członków komitetu pracowniczego - Ważność - Artykuł 1 akapit piąty załącznika II do regulaminu pracowniczego - Regulamin wyborczy ESDZ - Pierwsza tura wyborów - Brak kworum - Przedłużenie głosowania - Dodatkowe przedłużenie głosowania - Brak przeprowadzenia drugiej tury wyborów - Niezgodność z prawem))
   (2016/C 191/71)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Oren Wolff (Etterbeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: początkowo M. Silva i S. Marquardt, pełnomocnicy, następnie G.J. van Hegelsom, S. Marquardt i E. Chaboureau, pełnomocnicy, na koniec G.J. van Hegelsom, S. Marquardt i E. Chaboureau, pełnomocnicy, adwokaci M. Troncoso Ferrer, F.M. Hislaire i S. Moya Izquierdo)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej sprzeciw skarżącego wobec wyników wyborów do komitetu pracowniczego ESDZ.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych z dnia 23 kwietnia 2015 r. oddalającej żądanie Orena Wolffa unieważnienia wyników wyborów członków komitetu pracowniczego.

               2)

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez O. Wolffa.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015, s. 83.


title: Sprawa T-109/13: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2013 r. — Othman przeciwko Radzie

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/23

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2013 r. — Othman przeciwko Radzie
   (Sprawa T-109/13)
   2013/C 129/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Razan Othman (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi wniesionej przez skarżącą za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 1117/2012 z dnia 29 listopada 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie lub podobne do nich (1).

      (1)  Dz.U. 2011, C 290, s. 13.


title: Sprawa C-632/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație şi Justiție – Rumunia) – Costin Popescu/Guvernul României i in. (Odesłanie prejudycjalne — Transport — Transport drogowy — Prawa jazdy — Dyrektywa 2006/126/WE — Artykuł 13 ust. 2 — Pojęcie „prawa jazdy wystawionego przed dniem 19 stycznia 2013 r.” — Przepisy krajowe transponujące tę dyrektywę — Obowiązek uzyskania prawa jazdy nałożony na osoby posiadające uprawnienia do prowadzenia motorowerów, które nie były objęte obowiązkiem posiadania prawa jazdy przed datą wejścia w życie tych przepisów)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație şi Justiție – Rumunia) – Costin Popescu/Guvernul României i in.
   (Sprawa C-632/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Transport - Transport drogowy - Prawa jazdy - Dyrektywa 2006/126/WE - Artykuł 13 ust. 2 - Pojęcie „prawa jazdy wystawionego przed dniem 19 stycznia 2013 r.” - Przepisy krajowe transponujące tę dyrektywę - Obowiązek uzyskania prawa jazdy nałożony na osoby posiadające uprawnienia do prowadzenia motorowerów, które nie były objęte obowiązkiem posiadania prawa jazdy przed datą wejścia w życie tych przepisów))
   (2017/C 195/04)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Înalta Curte de Casație şi Justiție

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Costin Popescu

      Strona pozwana: Guvernul României, Ministerul Afacerilor Interne, Direcția Regim Permise de Conducere si înmatriculare a Vehiculelor, Direcția Rutieră, Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și înmatriculare a vehiculelor.

      Sentencja

   Przepisy dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy, a w szczególności art. 13 ust. 2 tego aktu należy interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym przyjętym w celu transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego, które uchylają uprawnienie do prowadzenia motorowerów bez posiadania prawa jazdy, którego otrzymanie jest uzależnione od zdania testów lub egzaminów podobnych do tych, jakie są wymagane do prowadzenia innych pojazdów o napędzie silnikowym.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa T-475/17: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Rogesa/Komisja Europejska

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/17

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Rogesa/Komisja Europejska
   (Sprawa T-475/17)
   (2017/C 318/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH (Dillingen, Niemcy) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i A. Sitzer, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 czerwca 2017 r., posiłkowo decyzji z dnia 11 lipca 2007 r., oddalającej drugi wniosek z dnia 29 maja 2007 r. (Nr. 2017/1788), oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący spełnienia przesłanek prawa dostępu do dokumentów.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 (1) w związku z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 (2), ponieważ przysługuje jej prawo dostępu do żądanych dokumentów.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący braku wyjątku określonego w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że żądane dokumenty nie obejmują wrażliwych interesów handlowych w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 i że w każdym wypadku istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ich ujawnieniem.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi następnie, że podstawa odmowy określona w art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001, zgodnie z którym dostępu do dokumentu można odmówić, gdy ujawnienie naruszyłoby ochronę postępowania sądowego lub opinii prawnej, również nie ma zastosowania, ponieważ przedstawiona przed Trybunałem sprawa C-80/16 (ArcelorMittal Atlantique i Lorraine) została praktycznie rozstrzygnięta w wyroku z dnia 26 lipca 2017 r.

                           —

                           Ponadto strona skarżąca twierdzi, że w każdym wypadku Komisja powinna była udzielić jej częściowego dostępu, wykreślając w danym wypadku dane poufne. W konsekwencji decyzja Komisji jest również niezgodna z art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 i z określoną w art. 5 ust. 4 TUE zasadą proporcjonalności.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący uchybienia proceduralnego, jakiego dopuściła się Komisja.

                           —

                           Wreszcie, strona skarżąca twierdzi, że naruszono art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001. Pomimo podwójnego przedłużenia terminu, ostatnio na czas nieokreślony, w dacie wniesienia skargi nie przyjęto bowiem żadnej decyzji dotyczącej drugiego wniosku skarżącej złożonego w dniu 29 maja 2017 r. W art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001 przewidziano zaś możliwość jednego przedłużenia terminu, o 15 dni roboczych, a nie możliwość przedłużenia na czas nieokreślony.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).


title: Sprawa F-6/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2008 r. — Kröppelin przeciwko Radzie

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/38

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2008 r. — Kröppelin przeciwko Radzie
   (Sprawa F-6/05)
   (2008/C 197/75)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy wskutek zawarcia ugody.


title: Sprawa T-179/15: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2015 r. – Lions Gate Entertainment/OHIM (DIRTY DANCING)

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/26

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2015 r. – Lions Gate Entertainment/OHIM (DIRTY DANCING)
   (Sprawa T-179/15)
   (2015/C 190/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lions Gate Entertainment Inc. (Santa Monica, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Farnsworth, solicitor, oraz J. Hill, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „DIRTY DANCING” – zgłoszenie nr 12 036 265

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lutego 2015 r. w sprawie R 2252/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-449/17: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2017 r. – Sevenfriday/EUIPO – Seven (SEVENFRIDAY)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/35

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2017 r. – Sevenfriday/EUIPO – Seven (SEVENFRIDAY)
   (Sprawa T-449/17)
   (2017/C 300/44)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sevenfriday AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: M. Mostardini, F. Mellucci, S. Pallavicini i G. Bellomo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Seven SpA (Leinì, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SEVENFRIDAY – zgłoszenie nr 13 500 533

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 maja 2017 r. w sprawie R 2292/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim oddala odwołanie wniesione przez Sevenfriday AG od decyzji B252649 z dnia 10 października 2016 r. i w konsekwencji zezwolenie na rejestrację zgłoszenia nr 16500533 jako unijnego znaku towarowego;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i cofnięcie jej przynajmniej w części dotyczącej towarów należących do klasy 9.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wykreślenie sprawy C-160/05

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/14

         Wykreślenie sprawy C-160/05 (1)

   (2005/C 330/37)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 4 października 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-160/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005


title: Sprawa T-602/15: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2015 r. – Jenkinson/Rada i in.

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/17

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2015 r. – Jenkinson/Rada i in.
   (Sprawa T-602/15)
   (2016/C 090/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Liam Jenkinson (Keery, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) i wspólne działanie Unii Europejskiej „Eulex Kosowo”.

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
   Tytułem głównym:

               – 1.

               W zakresie praw wynikających z umowy prawa prywatnego:

                           —

                           zmianę kwalifikacji jego stosunku umownego w umowę o pracę na czas nieokreślony;

                           —

                           stwierdzenie naruszenia przez pozwane zobowiązań umownych, a w szczególności zachowania terminu doręczenia wypowiedzenia w związku z zerwaniem umowy na czas nieokreślony;
                           W związku z tym, tytułem naprawienia szkody wynikłej z nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony kosztem długotrwałego utrzymywania skarżącego w niepewności oraz z naruszeniem obowiązku zachowania terminu doręczenia wypowiedzenia w związku z zerwaniem umowy:

                                       —

                                       zasądzenie od pozwanych zapłaty na rzecz skarżącego odszkodowania szacunkowego w kwocie 176 601,55 EUR, obliczonego na podstawie jego stażu służbowego w misjach tworzonych przez Unię Europejską;

                                       —

                                       pomocniczo, zasądzenie od pozwanych zapłaty na rzecz skarżącego odszkodowania wyrównawczego dotyczącego okresu wypowiedzenia w kwocie 45 985,15 EUR, obliczonego z uwzględnieniem jego stażu służbowego u czwartej pozwanej;

                           —

                           stwierdzenie, że zwolnienie skarżącego stanowi nadużycie i zasądzenie w związku z tym od skarżących zapłaty na rzecz skarżącego odszkodowania szacowanego ex aequo et bono na 50 000 EUR;

                           —

                           stwierdzenie, że pozwane nie sporządziły prawnej dokumentacji zakończenia umowy do celów zabezpieczenia społecznego oraz

                                       —

                                       zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 100,00 EUR za dzień zwłoki licząc od dnia wniesienia skargi w niniejszej sprawie;

                                       —

                                       nakazanie im przekazania skarżącemu dokumentacji zakończenia umowy do celów zabezpieczenia społecznego;

                           —

                           zasądzenie od pozwanych zapłaty na rzecz skarżącego odsetek od ww. kwot zgodnie z belgijską stawką ustawową.

               – 2.

               W zakresie nadużycia władzy i istnienia dyskryminacji:

                           —

                           stwierdzenie, że trzy pierwsze pozwane traktowały skarżącego w sposób dyskryminujący, bez obiektywnego uzasadnienia, w trakcie jego zatrudnienia w ustanawianych przez nie misjach, w zakresie jego wynagrodzenia, uprawnień emerytalnych i związanych z tym świadczeń, a także gwarancji późniejszego zatrudnienia;

                           —

                           stwierdzenie, że jedna z trzech pierwszych pozwanych powinna była zatrudnić skarżącego w charakterze członka personelu tymczasowego;

                           —

                           zasądzenie od trzech pierwszych pozwanych odszkodowania za utratę wynagrodzenia, emerytury, dodatków i świadczeń spowodowaną ww. naruszeniami prawa wspólnotowego;
                           zasądzenie od nich odsetek od tych kwot zgodnie z belgijską stawką ustawową;

                           —

                           wyznaczenie stronom terminu na ustalenie tego odszkodowania z uwzględnieniem grupy i stopnia, do których skarżący powinien zostać zaszeregowany, przeciętnego wzrostu płacy, rozwoju kariery zawodowej, dodatków, które powinien pobierać na podstawie umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego; oraz porównanie otrzymanych wyników z wynagrodzeniem faktycznie pobranym przez skarżącego.

         Pomocniczo:

               —

               stwierdzenie naruszenia przez pozwane ciążących na nich obowiązków;

               —

               zasądzenie od nich odszkodowania na rzecz skarżącego za szkodę wynikająca z tych naruszeń, szacowaną ex aequo et bono na 150 000,00 EUR.

         W każdym razie:
   Obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia prawa popełnionego przez pozwane poprzez stosowanie kolejnych umów o pracę na czas określony i naruszenie przez nie zasady proporcjonalności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez pozwane ochrony pracowników w ramach zwolnień grupowych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez pozwane zasady równego traktowania i niedyskryminacji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez pozwane prawa skarżącego do bycia wysłuchanym.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący braku pewności sytuacji prawnej skarżącego wywołanego przez pozwane oraz naruszenia przez nie prawa do dobrej administracji.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez pozwane zasady konsultacji z przedstawicielami personelu.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez pozwane Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przez pozwane prawa do swobodnego przepływu pracowników.


title: Sprawa T-475/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Zwrot kosztów podlegających zwrotowi — Brak interesu prawnego — Odwołanie w sposób oczywisty niedopuszczalne)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/22

         Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-475/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Zwrot kosztów podlegających zwrotowi - Brak interesu prawnego - Odwołanie w sposób oczywisty niedopuszczalne)
   2013/C 336/46
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 20 czerwca 2011 r. w sprawie F-67/10 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U C 311 z 22.10.2011 r.


title: Sprawa C-157/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgerichtshof (Austria) z dnia 28 stycznia 2005 r. w sprawie Winfried L. Holböck przeciwko Finanzamt Salzburg-Land

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgerichtshof (Austria) z dnia 28 stycznia 2005 r. w sprawie Winfried L. Holböck przeciwko Finanzamt Salzburg-Land
   (Sprawa C-157/05)
   (2005/C 143/40)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 7 kwietnia do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgerichtshof (Austria) z dnia 28 stycznia 2005 r. w sprawie Winfried L. Holböck przeciwko Finanzamt Salzburg-Land.
   Verwaltungsgerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy postanowienia dotyczące swobodnego przepływu kapitału (art. 56 i nast. WE) stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu obowiązującemu w dniu 31 grudnia 1993 r. (oraz nadal obowiązującemu po przystąpieniu Austrii do UE w dniu 1 stycznia 1995 r.), na podstawie którego dywidendy z akcji krajowych są objęte stawką podatkową w wysokości połowy przeciętnej stawki podatkowej należnej od całego dochodu, podczas gdy dywidendy wypłacane przez spółkę akcyjną mającą siedzibę w państwie trzecim (w sporze przed sądem krajowym: Szwajcarii), w której podatnik ma udział w wysokości dwóch trzecich, są nadal objęte zwykłą stawką podatku dochodowego?


title: Sprawa T-652/11: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2011 r. — Sabbagh przeciwko Radzie

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/12

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2011 r. — Sabbagh przeciwko Radzie
   (Sprawa T-652/11)
   2012/C 58/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bassam Sabbagh (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci M.A. Bastin i J.M. Salva)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, iż wniesiona skarga jest w całości dopuszczalna;

               —

               stwierdzenie zasadności podniesionych w niej zarzutów;

               —

               uznanie, iż można stwierdzić częściową nieważność zaskarżonych aktów, ponieważ istnieje możliwość oddzielenia części zawartości tych aktów od reszty ich zawartości;

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1151/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii wraz z cofnięciem umieszczenia Bassama Sabbagha w wykazie osób objętych sankcjami;

                           —

                           ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1151/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii wraz z usunięciem Bassama Sabbagha z wykazu osób objętych sankcjami;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie, iż powyższe decyzje i rozporządzenia nie znajdują zastosowania wobec Bassama Sabbagha i zarządzenie usunięcia jego nazwiska i danych odnoszących się do jego osoby z wykazu osób objętych sankcjami Unii Europejskiej;

               —

               zasądzenie od Rady kwoty 500 000 USD tytułem zabezpieczenia na poczet naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę poniesionych w wyniku umieszczenia Bassama Sabbagha w wykazie osób objętych sankcjami;

               —

               obciążenie Rady wszystkimi kosztami a w szczególności obejmującymi wszystkie opłaty, wynagrodzenia i wydatki poniesione przez stronę skarżącą w ramach obrony w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 6 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, ponieważ skarżący podważa argumenty przedstawione w stosunku do jego osoby w zaskarżonych aktach.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do sprawiedliwego procesu, gdyż zaskarżone akty nie zostały notyfikowane skarżącemu, który nie został poinformowany o jakichkolwiek środkach dowodowych lub poważnych wskazówkach uzasadniających umieszczenie go w wykazie osób objętych sankcjami.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ strona pozwana zastosowując w zaskarżonych aktach wobec skarżącego środki ograniczające posłużyła się po prostu sformułowaniem stwierdzającym, które nie zostało uzasadnione.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego, gdyż naruszenie obowiązku uzasadnienia uniemożliwia dokonanie przez sąd Unii kontroli zgodności z prawem zaskarżonych aktów.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa własności, ponieważ zastosowane sankcje stanowią nieproporcjonalną ingerencję w prawo skarżącego do swobodnego dysponowania mieniem.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący krzywdy wynikającej z umieszczenia skarżącego w wykazie osób objętych sankcjami, gdyż publikacja zaskarżonych aktów w prasie miała wpływ na uzasadnione oczekiwania klientów strony skarżącej wobec tejże strony.


title: Sprawa T-104/12: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Verus przeciwko OHIM — Performance Industries Manufacturing (VORTEX) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VORTEX — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VORTEX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo pierwszeństwa — Artykuł 29 rozporządzenia nr 207/2009 — Częściowe zrzeczenie się — Artykuł 50 rozporządzenia nr 207/2009 — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/21

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Verus przeciwko OHIM — Performance Industries Manufacturing (VORTEX)
   (Sprawa T-104/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VORTEX - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VORTEX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo pierwszeństwa - Artykuł 29 rozporządzenia nr 207/2009 - Częściowe zrzeczenie się - Artykuł 50 rozporządzenia nr 207/2009 - Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 189/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verus Eood (przedstawiciele: początkowo adwokat S. Vykydal, następnie adwokat F. Henkel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Performance Industries Manufacturing Inc. (Floryda, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 grudnia 2011 r. (sprawa R 512/2011-4) wydanej w postępowaniu w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Verus Eood a Performance Industries Manufacturing Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Verus Eood pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie T-296/02, Lindl Stiftung & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego LINDENHOF — Wcześniejszy słowny i graficzny znak towarowy LINDERHOF — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/26

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 lutego 2005 r.
   w sprawie T-296/02, Lindl Stiftung & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego LINDENHOF - Wcześniejszy słowny i graficzny znak towarowy LINDERHOF - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 93/51)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-296/02, Lidl Stiftung & Co. KG, z siedzibą w Neckarsulm (Niemcy), reprezentowana przez adwokata P. Großa, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (pełnomocnicy: A. von Mühlendahl, B. Müller iG. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, była REWE-Zentral AG, z siedzibą w Kolonii (Niemcy), reprezentowana przez adwokata M. Kinkeldey, mającej za przedmiot skargę na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 lipca 2002 r. (sprawa R 0036/2002-3), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu toczącego się między Lidl Stiftung & Co. KG a REWE-Zentral AG, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator; wydał w dniu 15 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002


title: Sprawa T-46/11: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Deutsche Lufthansa i in./Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek lotniczego przewozu towarów — Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) — Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/36

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Deutsche Lufthansa i in./Komisja
   (Sprawa T-46/11) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek lotniczego przewozu towarów - Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) - Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 048/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy), Lufthansa Cargo AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) i Swiss International Air Lines AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo S. Völcker, F. Louis, E. Arsenidou i A. Israel, a następnie S. Völcker i J. Orogolas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Kellerbauer, S. Noë i N. von Lingen, a następnie S. Noë i A. Dawes, pełnomocnicy, wspierani przez J. Anderson, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1–4 decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 porozumienia między Konfederacją Szwajcarską a Wspólnotą Europejską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1–4 decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczą one Deutsche Lufthansa AG, Lufthansa Cargo AG i Swiss International Air Lines AG.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Deutsche Lufthansa, Lufthansa Cargo i Swiss International Air Lines.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-100/14: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Tecalan/OHIM – Ensinger (TECALAN) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TECLAN — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy TECADUR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/37

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Tecalan/OHIM – Ensinger (TECALAN)
   (Sprawa T-100/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TECLAN - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy TECADUR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 198/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tecalan GmbH (Grünberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Holthaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Ensinger GmbH (Nufringen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Gründig-Schnelle)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 grudnia 2013 r. (sprawa R 2308/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ensinger GmbH a Tecalan GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tecalan GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-571/15: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2015 r. – Bimbo/OHIM – ISMS (BIMBO BEL SIMPLY MARKET)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/37

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2015 r. – Bimbo/OHIM – ISMS (BIMBO BEL SIMPLY MARKET)
   (Sprawa T-571/15)
   (2015/C 406/37)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bimbo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: International Supermarket Stores (ISMS) SA (Croix, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: International Supermarket Stores (ISMS) SA

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „BIMBO BEL SIMPLY MARKET” – zgłoszenie nr 1 0 3 35  321

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie R 1297/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Izby Odwoławczej z dnia 17 lipca 2015 r. stosownie do treści art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 i w konsekwencji odrzucenie zgłoszenia nr 1 0 3 35  321 w całości;

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 17 lipca 2015 r.

               —

               obciążenie OHIM i International Supermarket Stores (ISMS) SA kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5, art. 42 ust. 2 i 3 oraz art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-507/10: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Uspaskich przeciwko Parlamentowi (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Uchylenie immunitetu członka Parlamentu Europejskiego — Wniosek o zawieszenie wykonania)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/24

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Uspaskich przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-507/10)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Uchylenie immunitetu członka Parlamentu Europejskiego - Wniosek o zawieszenie wykonania)
   2011/C 55/44
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Viktor Uspaskich (Kėdainiai, Litwa) (przedstawiciel: V. Sviderskis, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz, A. Pospíšilová Padowska i L. Mašalaite, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania uchwały Parlamentu Europejskiego z dnia 7 września 2010 r. w sprawie uchylenia immunitetu jurysdykcyjnego skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-307/09: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2009 r. — Earle Beauty przeciwko OHIM (NATURALLY ACTIVE)

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/13

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2009 r. — Earle Beauty przeciwko OHIM (NATURALLY ACTIVE)
   (Sprawa T-307/09)
   2009/C 244/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Liz Earle Beaty Co. Ltd (Ryde, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Cover, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 maja 2009 r. w sprawie R 27/2009-2 i stwierdzenie, że rozpatrywany wspólnotowy znak towarowy może zostać opublikowany i zarejestrowany, oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „NATURALLY ACTIVE” dla towarów i usług z klas 3, 5, 16, 18, 35 i 44

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009), ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że wyrażenie „Naturally Active” jest powszechne w j. angielskim i stanowi termin zachwalający łatwo zrozumiały dla ogółu społeczeństwa, nieposiadający więc samoistnego charakteru odróżniającego; naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady 40/94 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady 207/2009), ponieważ Izba Odwoławcza: i) błędnie stwierdziła, że rozpatrywany znak wspólnotowy nie uzyskał charakteru odróżniającego w następstwie używania; i ii) należycie nie uwzględniła obiektywnych dowodów przedstawionych przez skarżącą, dlatego też Izba Odwoławcza nie miała dobrych i wystarczających powodów dla ustalenia dokonanego w związku z tym przepisem prawnym; naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady 207/2009), ponieważ Izba Odwoławcza błędnie zastosowała kryterium pozwalające na stosowanie tego przepisu w odniesieniu do jej ustalenia w sprawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady 40/94 do wszystkich państwa członkowskich UE zamiast zastosować odpowiednie kryterium jedynie do państw członkowskich w większości anglojęzycznych.


title: Sprawa T-489/11: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2013 r. — Rousse Industry przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez Bułgarię w postaci umorzenia wierzytelności — Decyzja stwierdzająca niezgodność tej pomocy z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Nowa pomoc — Zakłócenie konkurencji — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/18

         Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2013 r. — Rousse Industry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-489/11) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez Bułgarię w postaci umorzenia wierzytelności - Decyzja stwierdzająca niezgodność tej pomocy z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Nowa pomoc - Zakłócenie konkurencji - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 129/35
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Rousse Industry (Rousse, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Angelov i S. Panov)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i D. Stefanov, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji 2012/706/UE z dnia 13 lipca 2011 r. dotyczącej pomocy państwa SA.28903 (C 12/2010) (ex N 389/2009) przyznanej przez Bułgarię na rzecz Ruse Industry (Dz.U. 2012, L 320, s. 27)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rousse Industry AD pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję, w tym koszty dotyczące postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-218/17: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2017 r. – HF/Parlament

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/30

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2017 r. – HF/Parlament
   (Sprawa T-218/17)
   (2017/C 178/44)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: HF (przedstawiciel: adwokat A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;
               W konsekwencji,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 czerwca 2016 r. oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia skarżącej z dnia 11 grudnia 2014 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 stycznia 2017 r., otrzymanej w dniu 11 stycznia 2017 r., oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 6 września 2016 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej zapłaty zadośćuczynienia w kwocie ustalonej ex aequo et bono na 90 000 EUR za krzywdę, której doznała skarżąca;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony, naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i zasady postępowania kontradyktoryjnego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędów proceduralnych obarczających wadą zaskarżoną decyzję oraz stronniczości postępowania prowadzonego przez Komitet.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, naruszenia obowiązku wspomagania i obowiązku staranności oraz naruszenia art. 12a i 24 regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa C-474/08: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/13

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-474/08)
   (2009/C 32/21)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że:
               poprzez brak przewidzenia możliwości złożenia skargi na odmowę przyłączenia do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej do organu regulacyjnego, który rozstrzyga w terminie dwóch miesięcy w drodze wiążącej decyzji wydanej zgodnie z art. 23 ust. 5 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (1),
               poprzez wyłączenie z zakresu kompetencji organu regulacyjnego przewidzianych w art. 23 ust. 2 dyrektywy 2003/54/WE niektórych elementów decydujących z punktu widzenia obliczania taryf,
               Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy powyższej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja po pierwsze twierdzi, iż nie dokonano transpozycji art. 23 ust. 5 dyrektywy 2003/54/WE. Właściwe przepisy Loi relative à l'organisation du marché de l'électricité (belgijskiej ustawy dotyczącej organizacji rynku elektryczności) są w istocie tak ogólne, iż nie pozwalają na stwierdzenie z pewnością czy istnieje indywidualne prawo do zaskarżenia odmowy dostępu do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej energii elektrycznej. W przepisach tych w szczególności nie ustanowiono żadnych precyzyjnych ram proceduralnych i nie przewidziano żadnego terminu odnoszącego się do odpowiedzi Commission nationale de régulation de l'électricité (Narodowa Komisja Regulacji Energii Elektrycznej, zwana dalej „CRE”).
   Po drugie, skarżąca zarzuca stronie pozwanej niewłaściwą interpretację art. 23 ust. 2 dyrektywy 2003/54/WE w zakresie, w jakim strona pozwana przyznaje Królowi, a więc organowi innemu niż CRE, prawo do ustalania szczegółowych reguł dotyczących amortyzacji oraz marży zysku w odniesieniu do inwestycji leżących w interesie narodowym i europejskim. Procedura ta jest nie do pogodzenia z wyżej wymienionym artykułem, gdyż nie wydaje się, by organ regulacyjny miał w dwóch powyższych sytuacjach jakikolwiek wpływ na metodologię obliczania lub ustalania taryf przesyłowych i dystrybucyjnych.

      (1)  Dz.U. L 176, s. 37.


title: Sprawa T-530/10: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Reber przeciwko OHIM — Klusmeier (Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe W. Amadeus Mozart — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 akapit pierwszy i art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/18

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Reber przeciwko OHIM — Klusmeier (Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM)
   (Sprawa T-530/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe W. Amadeus Mozart - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 akapit pierwszy i art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 189/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Reber Holding GmbH & Co. KG (Bad Reichenhall, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci O. Spuhler i M. Geitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo R. Manea, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Anna Klusmeier (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Schmitt-Gaedke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2010 r. (sprawa R 363/2008-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Reber Holding GmbH & Co. KG a Anną Klusmeier

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Reber Holding GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Annę Klusmeier w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-100/13: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/29

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-100/13)
   2013/C 114/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms i G. Zavvos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi o:

               —

               stwierdzenie, iż strona pozwana uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego nałożonym na nią na mocy dyrektywy Rady 89/106/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych, w szczególności art. 4 ust. 2 i art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, w zakresie, w jakim niemieckie urzędy wykorzystują katalogi norm budowlanych („Bauregellisten”) do żądania dodatkowych zezwoleń w celu skutecznego dostępu do rynku i stosowania produktów budowlanych, zamiast przyjąć konieczne metody i kryteria oceny w ramach zharmonizowanych norm europejskich;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona pozwana naruszyła art. 4 i 6 dyrektywy 89/106/EWG. Stosowanie katalogów norm budowlanych prowadzi do żądania dodatkowych wcześniejszych zezwoleń w celu skutecznego dostępu do rynku i stosowania produktów budowlanych. W wielu wypadkach ewentualnie występujące wymogi nie odnoszą się do nowych cech produktów. Pozostaje się raczej przy wymogach ustalonych jeszcze przed harmonizacją, które powinny i mogły zostać spełnione poprzez przyjęcie koniecznych metod i kryteriów oceny w ramach norm zharmonizowanych.


title: Sprawa C-135/12: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 19 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/9

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 19 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-135/12) (1)

   2013/C 377/20
   Język postępowania: polski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa T-347/14: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2014 r. – Janukowycz przeciwko Radzie

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/39

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2014 r. – Janukowycz przeciwko Radzie
   (Sprawa T-347/14)
   2014/C 253/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wiktor Wiktorowycz Janukowycz (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66,s. 26), zmienionej decyzją 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 111, s. 91), i rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 111, s. 33), w zakresie, w jakim stosują się one do strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada Unii Europejskiej (zwana dalej „Radą”) nie dysponowała właściwą podstawą prawną dla decyzji i rozporządzenia. Argumenty wspierające ten zarzut obejmują: a) przesłanki oparcia się przez Radę na art. 29 TEU nie zostały spełnione w odniesieniu do decyzji, między innymi (i) Rada wyraźnie wymieniła cele (konsolidacja praworządności i poszanowania praw człowieka na Ukrainie), na które nie mogła w rzeczywistości się powołać, podając następnie uzasadnienie wskazania (powiązanie z rzekomym sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę, czemu skarżący zaprzecza), które to uzasadnienie nie było spójne ani zgodne z przytoczonymi lub jakimkolwiek mającymi znaczenie celami art. 21 TUE; (ii) decyzja i rozporządzenie są sprzeczne z innymi mającymi znaczenie celami określonymi w art. 21 w zakresie, w jakim nie przyczyniają się do „umacniania i wspierania demokracji […] [i] zasad prawa międzynarodowego”, w szczególności poprzez błędne twierdzenie i działanie na podstawie założenia, że legalny i demokratycznie wybrany prezydent Ukrainy, prezydent Janukowycz, był „byłym prezydentem”, niezgodnie z prawem Ukrainy i prawem międzynarodowym, oraz poprzez wspieranie tak zwanego „tymczasowego prezydenta i rządu”, którzy nie zostali wybrani legalnie i demokratycznie oraz którzy przejęli sprawowaną władzę siłą niezgodnie z prawem w sposób sprzeczny z państwem prawnym, zasadami demokracji i prawem międzynarodowym; b) przesłanki oparcia się na art. 215 nie zostały spełnione, ponieważ nie wydano ważnej decyzji na podstawie tytułu V rozdział 2 TUE; c) brakowało wystarczającego związku do powołania się wobec skarżącego na art. 215 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada nadużyła władzy. Rzeczywistym celem Rady dotyczącym wdrożenia decyzji (i tym samym rozporządzenia) było w istocie zdobycie przychylności tak zwanego „reżimu tymczasowego” Ukrainy, tak aby Ukraina zadzierzgnęła bliższe więzi z Unią Europejską (przy czym takie bliższe więzi zostały odrzucone przez demokratycznie wybranego prezydenta Ukrainy i jego rząd), a nie powody, na które powołano się w treści decyzji i rozporządzenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie podała uzasadnienia. Podane w decyzji i rozporządzeniu uzasadnienie umieszczenia skarżącego w wykazie (oprócz tego, że jest błędne) jest schematyczne, nieodpowiednie i pozbawione wymaganej szczegółowości.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że strona skarżąca nie spełniła określonych kryteriów umieszczenia danej osoby w wykazie w rozpatrywanym czasie. Między innymi Rada nie podała istotnych informacji, ale o ile skarżący wie, a) w rozpatrywanym czasie żaden sądowy lub inny odpowiedni organ nie uznał go za odpowiedzialnego za sprzeniewierzenie ukraińskich środków publicznych i ich nielegalne przesyłanie, b) nie był w rozpatrywanym czasie osobą, wobec której wszczęto na Ukrainie postępowanie karne, aby przeprowadzić dochodzenie w sprawie przestępstw powiązanych ze sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę za granicę.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, obejmując skarżącego zakwestionowanymi środkami. Między innymi Rada nie miała dowodów, a w każdym razie żadnych „konkretnych” dowodów, wskazujących, że twierdzenia sformułowane wobec skarżącego są „dokładne pod względem faktów”, i błędnie oparła się na twierdzeniach nielegalnego tzw. „reżimu tymczasowego”, który starał się uzurpować władzę i miał wyraźny powód to wysuwania takich twierdzeń dla nieodpowiednich celów.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że przysługujące skarżącemu prawo do obrony zostało naruszone lub że odmówiono mu skutecznej ochrony sądowej. Między innymi Rada nie przedstawiła skarżącemu pełnego uzasadnienia, w tym dowodów przeciwko niemu, ani nie przedstawiła dokładnych informacji i materiałów, które jakoby uzasadniają zamrożenie funduszy, a skarżący został zmuszony do wniesienia niniejszej skargi w niewłaściwie krótkim czasie.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że przysługujące skarżącemu prawa własności na podstawie art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zostały naruszone między innymi w ten sposób, że środki ograniczające są nieuzasadnionym i nieproporcjonalnym ograniczeniem tych praw.


title: Sprawa C-167/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Roma – Włochy) X/Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/17

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Roma – Włochy) X/Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Sprawa C-167/15) (1)

   (2017/C 161/22)
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa C-315/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo de Zaragoza (Hiszpania) w dniu 29 maja 2017 r. – Pilar Centeno Meléndez/Universidad de Zaragoza

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo de Zaragoza (Hiszpania) w dniu 29 maja 2017 r. – Pilar Centeno Meléndez/Universidad de Zaragoza
   (Sprawa C-315/17)
   (2017/C 269/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Contencioso-Administrativo de Zaragoza

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pilar Centeno Meléndez

      Strona pozwana: Universidad de Zaragoza

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzula 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca (1) ma zastosowanie do związanego z karierą poziomą dodatku do wynagrodzenia, którego żąda skarżąca ze względu na to, że mamy do czynienia z warunkiem pracy, czy też, przeciwnie, mamy do czynienia z rodzajem wynagrodzenia mającym cechy wskazane w niniejszym postanowieniu i uzależnionym od podmiotowego statusu odbiorcy uzyskanego poprzez pracę wykonywaną przez wiele lat zgodnie z zasadami stopniowego zwiększania złożoności i odpowiedzialności, stabilności, specjalizacji i profesjonalizmu.

               2)

               Nawet jeśli odpowiedź udzielona na powyższe pytanie będzie twierdząca i Trybunał uzna dodatek do wynagrodzenia za warunek pracy zaliczający się do warunków, do których odnosi się klauzula 4 pkt 1 porozumienia ramowego, czy różnica w wynagrodzeniu jest uzasadniona obiektywnymi powodami?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa C-111/04 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia  16 lutego 2006 r.  — di Navigazione SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Artykuł 85 ust. 1 traktatu WE (obecnie artykuł 81 ust. 1 WE) — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Umowa między przedsiębiorstwami — Dowód uczestnictwa przedsiębiorstwa w porozumieniu, decyzji i uzgodnionej praktyce)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/1

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lutego 2006 r. — di Navigazione SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-111/04 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 85 ust. 1 traktatu WE (obecnie artykuł 81 ust. 1 WE) - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Umowa między przedsiębiorstwami - Dowód uczestnictwa przedsiębiorstwa w porozumieniu, decyzji i uzgodnionej praktyce)
   (2006/C 154/02)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Adriatica di Navigazione SpA [Przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa i F. Moretti]

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: R. Lyal i L. Pignataro, działający w charakterze pełnomocników, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro]
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie T-61/99 Adriatica di Navigazione przeciwko Komisji oddalającego jako niezasadną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 grudnia 1998 r. w sprawie procedury zastosowania art. 85 traktatu WE (IV/34466 — Greek Ferry Boats)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Odwołanie wzajemne wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich zostaje oddalone.

               3)

               Adriatica di Navigazione Sp.A zostaje obciążona 90 % kosztów postępowania.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona 10 % kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004


title: Sprawa C-277/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 96/67/WE — Artykuł 11 — Transport lotniczy — Usługa obsługi naziemnej — Wybór podmiotów świadczących usługi)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-277/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 96/67/WE - Artykuł 11 - Transport lotniczy - Usługa obsługi naziemnej - Wybór podmiotów świadczących usługi))
   2014/C 409/19
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i F.W. Bulst, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, T. Falcão i V. Moura Ramos, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Poprzez brak przyjęcia niezbędnych środków w celu ustanowienia procedury wyboru podmiotów upoważnionych do świadczenia usług obsługi naziemnej w zakresie obsługi bagażowej, obsługi ramp oraz ładunku i poczty w portach lotniczych w Lizbonie, Porto i Faro, zgodnie z art. 11 dyrektywy Rady 96/67/WE z dnia 15 października 1996 r. w sprawie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy tego artykułu.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013.


title: Sprawa T-401/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 27 lipca 2011 r. przez Livia Missira Mamachi di Lusignano od wyroku wydanego w dniu 12 maja 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-50/09 Livio Missir Mamachi di Lusignano przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/38

         Odwołanie wniesione w dniu 27 lipca 2011 r. przez Livia Missira Mamachi di Lusignano od wyroku wydanego w dniu 12 maja 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-50/09 Livio Missir Mamachi di Lusignano przeciwko Komisji
   (Sprawa T-401/11 P)
   2011/C 282/73
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Livio Missir Mamachi di Lusignano (Kerkhove-Avelgem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni, R. Antonini, G. Coppo i A. Scalini)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie F-50/09 Livio Missir Mamachi di Lusignano przeciwko Komisji Europejskiej, na mocy którego skarga Livia Missira Mamachi di Lusignano wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 3 lutego 2009 r. oraz zasądzenie od Komisji naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę, które wynikają z zabójstwa Alessandra Missira Mamachi di Lusignano i jego małżonki;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącego i następców prawnych Alessandra Missira Mamachi di Lusignano reprezentowanych przez skarżącego kwoty pieniężnej tytułem zadośćuczynienia za krzywdę i odszkodowania, również w odniesieniu do krzywdy poniesionej przez ofiarę przed śmiercią;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi 3 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Sąd do spraw Służby Publicznej niesłusznie uznał, iż żądanie zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez wnoszącego odwołanie, przez Alessandra Missira i jego spadkobierców jest niedopuszczalne.
               Na poparcie tego zarzutu wnoszący odwołanie podnosi po pierwsze, że Sąd do spraw Służby Publicznej zastosował w sposób nielogiczny, błędny i dyskryminujący tzw. regułę zgodności, która wymaga by przedmiot i podstawa zażalenia wniesionego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego i skargi wniesionej na podstawie art. 91 regulaminu pracowniczego były identyczne, ale taka identyczność nie jest wymagana w odniesieniu do wniosku na podstawie art. 90 ust. 1 wspomnianego regulaminu i zażalenia na podstawie art. 90 ust. 2 tego regulaminu. Po drugie, wnoszący odwołanie utrzymuje, iż dokonana przez Sąd do spraw Służby Publicznej wykładnia reguły zgodności skutkuje ograniczeniem korzystania z prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego m.in. w art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym Sąd do spraw Służby Publicznej niesłusznie uznał, że Komisja jest odpowiedzialna za wyrządzone szkody jedynie w 40 %.
               Na poparcie tego zarzutu wnoszący odwołanie utrzymuje, iż Sąd do spraw Służby Publicznej dokonał błędnej oceny stosunku między bezprawnym zachowaniem Komisji i ewentualnymi skutkami jej zaniechania, ponieważ szkoda wyrządzona urzędnikowi była bezpośrednim i przewidywalnym skutkiem zachowania instytucji. Ponadto, wnoszący odwołanie utrzymuje, że chociaż szkoda wynikła z różnych powodów, które wystąpiły w tym samym czasie należy uznać, iż Komisja jest zobowiązana solidarnie wraz z zabójcą do jej naprawienia. W efekcie, żądanie naprawienia szkody przez Komisję, które przedstawił wnoszący odwołanie powinno zostać uwzględnione w 100 %.

               3)

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Sąd do spraw Służby Publicznej niesłusznie uznał, iż poprzez świadczenia na podstawie regulaminu wykonane przez Komisję na rzecz spadkobierców Alessandra Missira instytucja ta naprawiła już w całości szkodę, za którą jest odpowiedzialna.
               Na poparcie tego zarzutu wnoszący odwołanie utrzymuje, że w świetle zasad wynikających z utrwalonego orzecznictwa wspólnotowego świadczenia na podstawie regulaminu inne niż te, które zostały przewidziane w art. 73 nie mogą zostać zaliczone na poczet naprawienia szkody, ponieważ są to świadczenia, które różnią się od tych objętych zakresem naprawienia szkody pod względem ich podstawy, przesłanek i celów. W efekcie, ponieważ Komisja nie naprawiła w całości szkody, za którą jest odpowiedzialna należy od niej zasądzić na rzecz wnoszącego odwołanie kwotę, która zapewni, że szkody poniesione przez zabitego urzędnika i jego następców prawnych zostaną w pełni naprawione.


title: Sprawa C-420/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia  13 września 2005 r.  w sprawie T-53/02, Ricosmos B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Ricosmos B.V. w dniu  28 listopada 2005 r.

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/1

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-53/02, Ricosmos B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Ricosmos B.V. w dniu 28 listopada 2005 r.
   (Sprawa C-420/05 P)
   (2006/C 96/02)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 28 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Ricosmos B.V., reprezentowanej przez kancelarię adwokacką Hertoghs advocaten-belastingkunden, z siedzibą w Bredzie [Parkstraat 8 (4818 SK)](Niderlandy) od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-53/02, Ricosmos B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 września 2005 r.;

               —

               uwzględnienie wniesionego w pierwszej instancji wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM09/00 z dnia 16 listopada 2001 r. stwierdzającej bezzasadność umorzenia należności celnych na rzecz wnoszącej odwołanie;

               —

               ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swego odwołania od ww. wyroku, wnosząca odwołanie powołuje następujące zarzuty:

               1.

               Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd dokonał błędnej, a w każdym razie zbyt zawężającej wykładni art. 905-909 rozporządzenia wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego (1), dotyczących procedury zwrotu i umorzenia należności celnych. Zasada pewności prawa wymaga bowiem, by w danym przypadku można było przewidzieć sytuację prawną spółki Ricosmos. Zdaniem spółki Ricosmos wymóg ten w niniejszej sprawie nie został spełniony ponieważ spółka ta nie mogła zostać poinformowana o zawieszeniu postępowania. Ponadto Sąd przyjął zbyt ograniczoną koncepcję prawa do obrony dokonując zbyt wąskiej wykładni prawa do terminowego i pełnego dostępu do akt sprawy (dotyczy to akt krajowych organów celnych jak i akt Komisji).

               2.

               Ponadto, zdaniem wnoszącej odwołanie, orzeczenie Sądu nie jest zgodne z prawem wspólnotowym. Wnosząca odwołanie uważa, że zgodnie z zasadą pewności prawa, kryteria umożliwiające ustalenie braku ewidentnego zaniedbania powinny być jasne i precyzyjne. Z racji tego, że pojęcie „ewidentne zaniedbanie” ma relatywnie elastyczny charakter, kryteria te powinny być co do zasady interpretowane w sposób ścisły i indywidualny. Zaniedbanie musi być ewidentne i zasadnicze, oraz przyczynowo związane ze szczególną okolicznością, której wystąpienie zostało stwierdzone. Ponadto w niniejszej sprawie Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie pominął bądź uwzględnił w stopniu niewystarczającym stopniu wagę złożoności regulacji prawnej i związane z tą regulacją doświadczenie zawodowe wnoszącej odwołanie, a także dokonał niewłaściwej, lub zbyt formalistycznej, wykładni pewnej liczby obowiązków ciążących na wnoszącej odwołanie.

               3.

               Poza tym, wnosząca odwołanie uważa, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, a także, że Sąd nie uwzględnił nowych okoliczności, w świetle których należności celne nie powinny były zostać pobierane, bądź też uczynił to w stopniu niewystarczającym.

               4.

               Wreszcie, wnosząca odwołanie uważa, że Sąd ustalił w sposób niewłaściwy, a w każdym razie niepełny, okoliczności faktyczne znajdujące się u podstaw sporu.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str. 1).