title: Sprawa C-129/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 19 lutego 2019 r. — Presidenza del Consiglio dei Ministri/BV

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 19 lutego 2019 r. — Presidenza del Consiglio dei Ministri/BV
      (Sprawa C-129/19)
      (2019/C 182/19)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Presidenza del Consiglio dei Ministri

         Druga strona postępowania: BV

         Pytania prejudycjalne

      Corte suprema di cassazione zwraca się do Trybunału z pytaniem w okolicznościach takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego dotyczącego powództwa o kompensatę wniesionego przez obywatelkę włoską, mającą stałe miejsce zamieszkania we Włoszech, przeciwko państwu jako ustawodawcy z powodu braku wykonania lub nieprawidłowego wykonania lub niepełnego wykonania obowiązków przewidzianych w dyrektywie Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw (1), w szczególności spoczywającego na państwach członkowskich obowiązku, o którym mowa w art. 12 ust. 2 tej dyrektywy, do wprowadzenia do dnia 1 lipca 2005 r. (w myśl art. 18 ust. 1) ogólnego systemu kompensat, który gwarantuje sprawiedliwą i odpowiednią kompensatę dla ofiar wszystkich umyślnych przestępstw z użyciem przemocy (w tym przestępstwa związanego z użyciem przemocy na tle seksualnym, którego ofiarą była powódka), w przypadkach gdy ofiary te nie są w stanie uzyskać pełnego naprawienia poniesionych szkód od osób bezpośrednio odpowiedzialnych:

                  1)

                  czy — w związku z nieterminową (lub niepełną) transpozycją do prawa krajowego dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw, która nie cechuje się samoistną wykonalnością (non self executing) w odniesieniu do wymaganego przez tę dyrektywę wprowadzenia systemu kompensaty dla ofiar przestępstw z użyciem przemocy, rodzącą wobec podmiotów transgranicznych, do których owa dyrektywa jest wyłącznie skierowana, odpowiedzialność odszkodowawczą państwa członkowskiego na mocy zasad wykształconych w orzecznictwie Trybunału (m.in. w wyrokach „Francovich” i „Brasserie du Pecheur i Factortame III”) — prawo [Unii Europejskiej] wymaga skonstruowania w podobny sposób odpowiedzialności państwa członkowskiego wobec podmiotów niebędących podmiotami transgranicznymi (a zatem wobec obywateli zamieszkałych w danym państwie), które nie byłyby bezpośrednimi adresatami korzyści wynikających z implementacji dyrektywy, lecz które, w celu zapobieżenia naruszeniu zasady równości/niedyskryminacji w ramach wspomnianego prawa [Unii Europejskiej], powinny i mogłyby — gdyby dyrektywa została transponowana w terminie i w pełni — korzystać w drodze rozszerzenia ze skuteczności (effet utile) dyrektywy (to znaczy ze wskazanego wyżej systemu kompensaty)?;
                  na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie:

                  2)

                  czy kompensatę ustanowioną na rzecz ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy (w szczególności przestępstwa związanego z użyciem przemocy na tle seksualnym, o którym mowa w art. 609-bis kodeksu karnego) w decreto del Ministro dell’interno (dekrecie ministra spraw wewnętrznych) z dnia 31 sierpnia 2017 r. [przyjętym na podstawie art. 11 ust. 3 legge 7 luglio 2016, n. 122 (Disposizioni per l’adempimento degli obblighi derivanti dall’appartenenza dell’Italia all’Unione europea — Legge europea 2015–2016) (ustawy nr 122 z dnia 7 lipca 2016 r. — przepisy mające na celu wypełnienie zobowiązań wynikających z członkostwa Włoch w Unii Europejskiej — ustawa europejska 2015–2016), wraz z późniejszymi zmianami (wprowadzonymi w art. 6 ustawy nr 167 z dnia 20 listopada 2017 r. i w art. 1 ust. 593–596 ustawy nr 145 z dnia 30 grudnia 2018 r.)], w stałej wysokości 4800 EUR, można uznać za „sprawiedliwą i odpowiednią kompensatę dla ofiar” w rozumieniu art. 12 ust. 2 dyrektywy 2004/80?

         (1)  Dyrektywa Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnosząca się do kompensaty dla ofiar przestępstw (Dz.U. 2004, L 261, s. 15).


title: Sprawa C-131/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-743/16 RENV, CX/Komisja, wniesione w dniu 15 lutego 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-743/16 RENV, CX/Komisja, wniesione w dniu 15 lutego 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-131/19 P)
      (2019/C 182/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid, T.S. Bohr, C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: CX

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-743/16 RENV, CX/Komisja, w zakresie, w jakim stwierdzono w nim nieważność decyzji dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostałych zarzutów skargi;

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarzut pierwszy: naruszenie art. 4 i 22 załącznika IX do regulaminu pracowniczego urzędników wskutek błędnej wykładni zakresu prawa do osobistego stawiennictwa.

      Argumenty na poparcie zarzutu pierwszego dzielą się na kilka części.
      W pierwszej części Komisja podnosi, że wyrok naruszył kryteria prawne mające zastosowanie do oceny niezdolności urzędnika do stawiennictwa, obowiązku uzasadnienia oraz zasad rozkładu ciężaru dowodu.
      W drugiej części Komisja podnosi, że w wyroku błędnie zastosowano pojęcie łańcucha zgodnych poszlak w celu ustalenia, że urzędnik nie był w stanie stawić się na wysłuchaniach, i że Sąd przeprowadził niepełne badanie istotnych wniosków dowodowych.
      W trzeciej części Komisja utrzymuje, że w wyroku przeinaczono dwa wnioski dowodowe.

         Zarzut drugi: naruszenie art. 4 i 22 załącznika IX regulaminu pracowniczego urzędników wskutek błędnej wykładni zakresu prawa do bycia wysłuchanym na piśmie lub przez przedstawiciela.

      Argumenty na poparcie zarzutu drugiego dzielą się na dwie części.
      Pierwsza część dotyczy naruszenia kryteriów prawnych mających zastosowanie do oceny niezdolności urzędnika do przedstawienia uwag na piśmie lub przez przedstawiciela, naruszenia obowiązku uzasadnienia, naruszenia zasad rozkładu ciężaru dowodu w odniesieniu do niezdolności urzędnika do obrony w trakcie wysłuchań oraz błędnego zastosowania pojęcia łańcucha zgodnych poszlak.
      Druga część dotyczy sprzeczności w uzasadnieniu dotyczącym niezdolności urzędnika do zapewnienia sobie obrony.

         Zarzut trzeci: naruszenie obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do konsekwencji naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

      Sąd nie uzasadnił powodów, dla których nieprawidłowość proceduralna wynikająca z braku wysłuchania powoduje stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-147/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 20 lutego 2019 r. — Atresmedia Corporación de Medios de Comunicación S.A./Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI) i Artistas e Intérpretes o Ejecutantes, Sociedad de Gestión de España (AIE)

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 20 lutego 2019 r. — Atresmedia Corporación de Medios de Comunicación S.A./Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI) i Artistas e Intérpretes o Ejecutantes, Sociedad de Gestión de España (AIE)
      (Sprawa C-147/19)
      (2019/C 182/21)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Atresmedia Corporación de Medios de Comunicación S.A.

         Strona przeciwna: Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI) i Artistas e Intérpretes o Ejecutantes, Sociedad de Gestión de España (AIE)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „zwielokrotnienia fonogramu opublikowanego w celach handlowych” zawarte w art. 8 ust. 2 dyrektyw 92/100 (1) i 2006/115 (2) obejmuje zwielokrotnienie fonogramu opublikowanego w celach handlowych w nagraniu audiowizualnym zawierającym utrwalenie utworu audiowizualnego?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie wcześniejsze odpowiedzi twierdzącej, czy do zapłaty jednorazowego, godziwego wynagrodzenia przewidzianego w art. 8 ust. 2 tych dyrektyw jest zobowiązany podmiot będący nadawcą telewizyjnym, który wykorzystuje w celu jakiegokolwiek publicznego odtwarzania nagranie audiowizualne zawierające utrwalenie utworu kinematograficznego lub audiowizualnego, w którym został zwielokrotniony fonogram opublikowany w celach handlowych?

         (1)  Dyrektywa Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. 1992, L 346, s. 61).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/115/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. 2006, L 376, s. 28).


title: Sprawa C-148/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2018 r. w sprawie T-100/17, BTB Holding Investments SA i Duferco Participations Holding SA/Komisja, wniesione w dniu 19 lutego 2019 r. przez BTB Holding Investments SA i Duferco Participations Holding SA

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2018 r. w sprawie T-100/17, BTB Holding Investments SA i Duferco Participations Holding SA/Komisja, wniesione w dniu 19 lutego 2019 r. przez BTB Holding Investments SA i Duferco Participations Holding SA
      (Sprawa C-148/19 P)
      (2019/C 182/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: BTB Holding Investments SA, Duferco Participations Holding SA (przedstawiciele: adwokaci J.F. Bellis, R. Luff, M. Favart, Q. Declève)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Foreign Strategic Investments Holding (FSIH)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 11 grudnia 2018 r., BTB Holding Investments i Duferco Participations Holding/Komisja (T-100/17);

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie od wyroku T-100/17 podnoszą w nim, że Sąd naruszył prawo do rzetelnego procesu sądowego poprzez przyjęcie założenia, zgodnie z którym „aby ustalić, że Komisja popełniła oczywisty błąd w [złożonej ekonomicznej] ocenie okoliczności faktycznych, który uzasadniałby stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, dowody przedstawione przez stronę skarżącą muszą być wystarczające do pozbawienia wiarygodności oceny okoliczności faktycznych przyjętej w danej decyzji”. Wnoszący odwołanie utrzymują w szczególności, że Sąd naruszył zasady dotyczące ciężaru dowodu i zasadę równości stron.


title: Sprawa C-153/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 22 lutego 2019 r. — FZ/DER Touristik GmbH

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 22 lutego 2019 r. — FZ/DER Touristik GmbH
      (Sprawa C-153/19)
      (2019/C 182/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: FZ

         Strona pozwana: DER Touristik GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy roszczenia o obniżkę ceny imprezy turystycznej przysługujące podróżnemu wobec organizatora imprezy turystycznej na podstawie umowy o udział w imprezie turystycznej ze względu na wady lotu wynikające z opóźnienia lotu stanowią roszczenia z tytułu dalszego odszkodowania zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) i czy odszkodowania z tytułu opóźnienia lotu przyznane na podstawie odpowiednio stosowanego art. 7 rozporządzenia mogą zostać potrącone z takimi roszczeniami na zasadzie art. 12 rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-181/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Nordrhein -Westfalen (Niemcy) w dniu 25 lutego 2019 r. — Jobcenter Krefeld — Widerspruchsstelle/JD

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Nordrhein -Westfalen (Niemcy) w dniu 25 lutego 2019 r. — Jobcenter Krefeld — Widerspruchsstelle/JD
      (Sprawa C-181/19)
      (2019/C 182/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Jobcenter Krefeld — Widerspruchsstelle

         Strona pozwana: JD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wyłączenie obywateli Unii, którzy posiadają prawo pobytu na podstawie art. 10 rozporządzenia nr 492/2011 (1), z korzystania ze świadczeń z systemu pomocy społecznej w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38 (2) jest zgodne z zasadą równego traktowania przewidzianą w art. 18 TFUE w związku z art. 10 i 7 rozporządzenia nr 492/2011?

                              a)

                              Czy świadczenie z systemu pomocy społecznej w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38 stanowi przywilej socjalny w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/2011?

                              b)

                              Czy uregulowanie ograniczające zawarte w art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38 znajduje zastosowanie do zasady równego traktowania przewidzianej w art. 18 TFUE w związku z art. 10 i 7 rozporządzenia nr 492/2011?

                  2)

                  Czy wyłączenie obywateli Unii z korzystania ze specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych w rozumieniu art. 3 ust. 3 i art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004 (3) jest zgodne z zasadą równego traktowania przewidzianą w art. 18 TFUE w związku z art. 4 rozporządzenia nr 883/2004, jeżeli posiadają oni prawo pobytu na podstawie art. 10 rozporządzenia nr 492/2011 i są objęci systemem ubezpieczeń społecznych lub systemem świadczeń rodzinnych w rozumieniu art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 883/2004?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. 2011, L 141, s. 1).

         (2)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 10).


title: Sprawa C-189/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 26 lutego 2019 r. — Spenner GmbH & Co. KG/Bundesrepublik Deutschland

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 26 lutego 2019 r. — Spenner GmbH & Co. KG/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-189/19)
      (2019/C 182/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca i wnosząca skargę rewizyjną: Spenner GmbH & Co. KG

         Strona przeciwna: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 9 ust. 9 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) ustanawia wymóg, żeby znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnych dotychczas działającej instalacji nastąpiło w okresie odniesienia ustalonym przez państwo członkowskie na podstawie art. 9 ust. 1 tej decyzji?

                  2.

                  Czy art. 9 ust. 9 akapit pierwszy w związku z art. 9 ust. 1 decyzji 2011/278/UE należy w przypadku znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu historycznych poziomów działalności dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. należy odliczyć historyczny poziom działalności zwiększonych zdolności produkcyjnych (nawet wtedy), gdy do tego znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych doszło w okresie odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.?

                  3.

                              a)

                              W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                              Czy art. 9 ust. 1 decyzji 2011/278/UE należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ państwa członkowskiego musi sam wybrać okres odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. albo od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., czy też państwo członkowskie może przyznać prawo wyboru okresu odniesienia prowadzącemu instalację?

                              b)

                              Jeżeli państwo członkowskie może przyznać prawo wyboru prowadzącemu instalację:
                              Czy państwo członkowskie może przyjąć taki okres odniesienia, który prowadzi każdorazowo do [ustalenia] wyższego historycznego poziomu działalności, także wtedy, gdy zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego prowadzący instalację może swobodnie wybrać okres odniesienia i zdecydować się na okres odniesienia z niższym historycznym poziomem działalności?

                  4.

                  Czy decyzję Komisji (UE) 2017/126 z dnia 24 stycznia 2017 r. zmieniającą decyzję 2013/448/UE w odniesieniu do ustalenia jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego zgodnie z art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) należy interpretować w ten sposób, że w zakresie przydziałów sprzed dnia 1 marca 2017 r. należy stosować międzysektorowy współczynnik korygujący w pierwotnym brzmieniu art. 4 i załącznika II do decyzji 2013/448/UE za lata 2013–2020, zaś w zakresie dodatkowych przydziałów uprawnień do emisji po dniu 28 lutego 2017 r. na podstawie rozstrzygnięcia sądowego należy go stosować do całości dodatkowych przydziałów za lata 2013–2020 czy też wyłącznie do dodatkowych przydziałów za lata 2018–2020?

         (1)  Dz.U. 2011, L 130, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2017, L 19, s. 93.


title: Sprawa C-210/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 6 marca 2019 r. — TN/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 6 marca 2019 r. — TN/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal
      (Sprawa C-210/19)
      (2019/C 182/26)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TN

         Strona przeciwna: Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (1) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) — w świetle art. 6 i 13 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka — należy interpretować w ten sposób, że jest możliwe, aby państwo członkowskie zapewniło prawo do skutecznego środka prawnego, nawet w przypadku gdy jego sądy nie mogą zmieniać decyzji wydanych w ramach procedur azylowych, ale mogą jedynie stwierdzić nieważność tych decyzji i zobowiązać organ administracyjny do przeprowadzenia nowego postępowania?

                  2)

                  Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) — w świetle art. 6 i 13 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka — należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie państwa członkowskiego ustanawiające jeden wiążący termin 60 dni łącznie dla sądowych postępowań azylowych, niezależnie od jakichkolwiek indywidualnych okoliczności i bez uwzględnienia szczególnych okoliczności sprawy oraz ewentualnych trudności dowodowych, jest zgodne ze wspomnianymi przepisami?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa C-218/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 12 marca 2019 r. — XR/Conseil de l’ordre des avocats au barreau de Paris, Bâtonnier de l’ordre des avocats au barreau de Paris, Procureur général près la cour d’appel de Paris

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 12 marca 2019 r. — XR/Conseil de l’ordre des avocats au barreau de Paris, Bâtonnier de l’ordre des avocats au barreau de Paris, Procureur général près la cour d’appel de Paris
      (Sprawa C-218/19)
      (2019/C 182/27)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XR

         Strona przeciwna: Conseil de l’ordre des avocats au barreau de Paris, Bâtonnier de l’ordre des avocats au barreau de Paris, Procureur général près la cour d’appel de Paris

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasada, zgodnie z którą Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a obecnie, po zmianach, Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ustanowił własny porządek prawny, włączony do systemu prawnego państw członkowskich i wiążący dla ich sądów, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa krajowego, które uzależniają zwolnienie z obowiązku spełnienia przesłanek dotyczących kształcenia i dyplomu (przewidzianych, co do zasady, na potrzeby dostępu do zawodu adwokata) od posiadania przez osobę wnioskującą o zwolnienie dostatecznej znajomości francuskiego prawa krajowego, wyłączając tym samym możliwość uwzględnienia takiej znajomości samego tylko prawa Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy art. 45 i 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa krajowego, które stanowią, że zwolnienie z obowiązku spełnienia przesłanek dotyczących kształcenia i dyplomu (przewidzianych, co do zasady, na potrzeby dostępu do zawodu adwokata) przysługuje wyłącznie niektórym urzędnikom służby cywilnej tego państwa członkowskiego, którzy posiadając ten status, świadczyli we Francji obsługę prawną w ramach administracji lub służby publicznej lub organizacji międzynarodowej, wyłączając możliwość takiego zwolnienia w przypadku urzędników lub byłych urzędników europejskiej służby cywilnej, którzy posiadając ten status świadczyli obsługę prawną w ramach Komisji Europejskiej w zakresie jednej lub kilku dziedzin prawa Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-243/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 20 marca 2019 r. — A/Veselības ministrija

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 20 marca 2019 r. — A/Veselības ministrija
      (Sprawa C-243/19)
      (2019/C 182/28)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

         Strona przeciwna: Veselības ministrija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 20 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w związku z art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może odmówić wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli w państwie zamieszkania danej osoby dostępne jest leczenie szpitalne, którego skuteczność medyczna nie budzi wątpliwości, ale stosowana metoda leczenia nie jest zgodna z przekonaniami religijnymi wspomnianej osoby?

                  2)

                  Czy art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 8 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE (2) z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej w związku z art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może odmówić wydania zgody, o której mowa w art. 8 ust. 1 tej dyrektywy, jeżeli w państwie ubezpieczenia danej osoby dostępne jest leczenie szpitalne, którego skuteczność medyczna nie budzi wątpliwości, ale stosowana metoda leczenia nie jest zgodna z przekonaniami religijnymi wspomnianej osoby?

         (1)  Dz.U. 2004, L 166, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2011, L 88, s. 45.


title: Sprawa C-244/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgerichts Wien (Austria) w dniu 21 marca 2019 r. — GB/Decker KFZ-Handels u. -Reparatur GmbH und Volkswagen AG

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgerichts Wien (Austria) w dniu 21 marca 2019 r. — GB/Decker KFZ-Handels u. -Reparatur GmbH und Volkswagen AG
      (Sprawa C-244/19)
      (2019/C 182/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Handelsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GB

         Strona pozwana: Decker KFZ-Handels u. –Reparatur GmbH, Volkswagen AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (1) należy interpretować w ten sposób, że niedopuszczalne jest wyposażenie pojazdu w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 715/2007, w ramach którego zawór recyrkulacji spalin, zatem część mająca potencjalny wpływ na emisję zanieczyszczeń, jest tak skonstruowany, że szybkość recyrkulacji spalin, zatem część spalin, która zostaje cofnięta, jest tak ustawiona, że zawór recyrkulacji spalin gwarantuje tryb o niskiej emisji szkodliwych substancji tylko pomiędzy 15 a 33 stopniami Celsjusza i tylko poniżej 1000 metrów wysokości, a poza tym zakresem temperatur w przebiegu 10 stopni Celsjusza i ponad 1000 metrów wysokości przy przebiegu 250 metrów wysokości zostaje liniowo zmniejszony do 0, zatem dochodzi do wzrostu emisji NOx ponad wartości graniczne wynikające z rozporządzenia nr 715/2007?

                  2)

                  Czy dla oceny pytania pierwszego ma znaczenie, czy wyposażenie pojazdu wskazane w pytaniu pierwszym jest konieczne w celu ochrony silnika przed uszkodzeniem?

                  3)

                  Czy dla oceny pytania drugiego ponadto ma znaczenie, czy część silnika, która ma być chroniona przed uszkodzeniem, jest zaworem recyrkulacji spalin?

                  4)

                  Czy dla oceny pytania pierwszego ma znaczenie, czy wyposażenie pojazdu wskazane w pytaniu pierwszym zostało wbudowane w trakcie produkcji pojazdu lub czy przedstawione w pytaniu pierwszym ustawienie recyrkulacji spalin ma zostać dokonane w pojeździe jako naprawa w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (2)?

                  5)

                  Czy art. 3 ust. 6 dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji należy interpretować w ten sposób, że jeżeli została zawarta umowa sprzedaży pojazdu, na podstawie której jest świadczony pojazd odpowiadający wymogom ustawowym (unijnym) i w pojeździe wbudowana jest logika przełączania (Umschaltlogik), zatem ustawienie, w ramach którego, gdy pojazd jest eksploatowany, znajduje się w trybie 1, a gdy oprogramowanie rozpozna test, a zatem eksploatację pojazdu w ramach NEDC [nowego europejskiego cyklu jezdnego („New European Drive Cycle”)], pojazd pozostaje w trybie 1 (NEDC), jeżeli jednak oprogramowanie rozpozna, że pojazd porusza się poza tolerancją NEDC (odchylenia od profilu prędkości o +/- 2 km/h bądź +/- 1s), pojazd przechodzi w tryb 0 (tryb jazdy), w którym zawór recyrkulacji spalin jest tak ustawiony, że dopuszczalne wartości wynikające z rozporządzenia nr 715/2007 nie mogą już zostać zachowane, przy czym to ustawienie następuje w tak krótkim czasie, że w efekcie pojazd porusza się prawie wyłącznie w trybie 0, nie stanowi to braku zgodności z umową o nikłym znaczeniu.

         (1)  Dz.U. 2007, L 171, s. 1.

         (2)  Dz.U. 1999, L 171, s. 12.


title: Sprawa C-250/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 25 marca 2019 r. — B.O.L./État belge

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 25 marca 2019 r. — B.O.L./État belge
      (Sprawa C-250/19)
      (2019/C 182/30)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B.O.L.

         Strona przeciwna: État belge

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w celu zagwarantowania skuteczności prawa Unii Europejskiej i nieuczynienia niemożliwym skorzystania z prawa do łączenia rodzin, które zdaniem skarżącej zostało jej przyznane na podstawie art. 4 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1), przepis ten należy interpretować w ten sposób, że dziecko członka rodziny rozdzielonej może skorzystać z prawa do łączenia rodzin w sytuacji, gdy staje się ono pełnoletnie w toku postępowania sądowego w przedmiocie decyzji odmawiającej mu tego prawa, która została wydana, gdy było ono małoletnie?

                  2)

                  Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 18 dyrektywy 2003/86/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stwierdzeniu niedopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności decyzji, w której odmówiono prawa do łączenia rodziny małoletniego dziecka, ze względu na to, że w postępowaniu sądowym dziecko stało się pełnoletnie, ponieważ zostałoby ono pozbawione możliwości uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie jego skargi na tę decyzję oraz zostałoby naruszone jego prawo do skutecznego środka prawnego?

         (1)  Dz.U. 2003, L 251, s. 12.


title: Sprawa C-251/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 lutego 2019 r. w sprawie T-76, 768/17 Comprojecto-Projetos e Construções, Lda i in./Europejski Bank Centralny (EBC), wniesione w dniu 25 marca 2019 r. przez Comprojecto-Projetos e Construções, Lda i in.

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 lutego 2019 r. w sprawie T-76, 768/17 Comprojecto-Projetos e Construções, Lda i in./Europejski Bank Centralny (EBC), wniesione w dniu 25 marca 2019 r. przez Comprojecto-Projetos e Construções, Lda i in.
      (Sprawa C-251/19 P)
      (2019/C 182/31)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Comprojecto-Projetos e Construções, Lda, Paulo Eduardo Matos Gomes de Azevedo, Julião Maria Gomes de Azevedo, Isabel Maria Matos Gomes de Azevedo (przedstawiciel: M. Ribeiro, adwokat)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnoszą:

                  —

                  o to, aby Trybunał orzekł o dopuszczalności skargi i zwrócił sprawę Sądowi, aby ten orzekł co do istoty sprawy;

                  —

                  na podstawie art. 61 statutu o to, aby Trybunał uchylił postanowienie i przekazał sprawę Sądowi, wymagając, aby koszty zostały obliczone zgodnie z art. 138 regulaminu postępowania przed Trybunałem.


title: Sprawa C-273/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2019 r. w sprawie T-166/17, EKETA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 31 marca 2019 r. przez Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA)

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2019 r. w sprawie T-166/17, EKETA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 31 marca 2019 r. przez Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA)
      (Sprawa C-273/19 P)
      (2019/C 182/32)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (przedstawiciele: Vasileios Christianos)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o:

                  1.

                  uchylenie wyroku wydanego przez Sąd Unii Europejskiej w dniu 22 stycznia 2019 r. w sprawie T-166/17 (1), jeśli chodzi o pkt 2 i 3 jego sentencji oraz odnoszące się do nich uzasadnienie;

                  2.

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  3.

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W drodze niniejszego odwołania wnoszący je nie kwestionuje pkt 1 sentencji ani odnoszących się do niego pkt 142, 143, 145, 171, 173, 187–189 i 191–193 zaskarżonego wyroku.
      Wnoszący odwołanie utrzymuje, że należy uchylić pkt 2 i 3 sentencji oraz odnoszące się do nich punkty uzasadnienia zaskarżonego wyroku z następujących powodów:

                  —

                     Zarzut pierwszy odwołania: Sąd nie orzekł zgodnie z prawem ani nie ocenił wszystkich dowodów przedstawionych przez EKETA. Ponadto przeinaczył on okoliczności faktyczne, które wynikają ze wspomnianych dowodów, dopuścił się naruszenia prawa w odniesieniu do rozłożenia ciężaru dowodu i naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia swojego wyroku (pkt 5 i nast. odwołania).

                  —

                     Zarzut drugi odwołania: Sąd dopuścił się naruszenia prawa, interpretując błędnie istnienie ryzyka konfliktu interesów (pkt 78 i nast. odwołania).

                  —

                     Zarzut trzeci odwołania: Sąd dopuścił się naruszenia prawa, gdyż błędnie zinterpretował ciążący na Komisji obowiązek przeprowadzenia kontroli, opierając się na międzynarodowych standardach audytu (pkt 94 i nast. odwołania).

                  —

                     Zarzut czwarty odwołania: Sąd dopuścił się naruszenia prawa w ramach wykładni zasady proporcjonalności, którą naruszył (pkt 103 i nast. odwołania).

         (1)  ECLI: EU:T:2019:26.


title: Sprawa C-274/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2019 r. w sprawie T-198/17, EKETA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 31 marca 2019 r. przez Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA)

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2019 r. w sprawie T-198/17, EKETA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 31 marca 2019 r. przez Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA)
      (Sprawa C-274/19 P)
      (2019/C 182/33)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (przedstawiciele: Vasileios Christianos, Dimitrios Karagounis, dikigori)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o:

                  1.

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 22 stycznia 2019 r., sprawa T-198/17 (1);

                  2.

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  3.

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie utrzymuje, że zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących powodów:

                  —

                     Zarzut pierwszy odwołania: Sąd nie orzekł zgodnie z prawem ani nie ocenił wszystkich argumentów i wszystkich dowodów przedstawionych przez EKETA. Ponadto przeinaczył on okoliczności faktyczne, które wynikają z owych dowodów, dopuścił się naruszenia prawa w odniesieniu do rozłożenia ciężaru dowodu i naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia swojego wyroku.

                  —

                     Zarzut drugi odwołania: Sąd dopuścił się naruszenia prawa, interpretując błędnie istnienie ryzyka konfliktu interesów.

                  —

                     Zarzut trzeci odwołania: Sąd dopuścił się naruszenia prawa w ramach wykładni i stosowania zasady proporcjonalności, którą naruszył.

         (1)  ECLI:EU:T:2019:27.


title: Sprawa C-280/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2019 r. w sprawie T-348/16, OP, Aristotelio Panepistimio Thessalonikis/ERCEA, wniesione w dniu 2 kwietnia 2019 r. przez Agencję Wykonawczą Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA)

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2019 r. w sprawie T-348/16, OP, Aristotelio Panepistimio Thessalonikis/ERCEA, wniesione w dniu 2 kwietnia 2019 r. przez Agencję Wykonawczą Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA)
      (Sprawa C-280/19 P)
      (2019/C 182/34)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) (przedstawiciele: Francesca Sgritta i Miguel Pesquera Alonso, pełnomocnicy, Evangelos Kourakis, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Aristotelio Panepistimio Thessalonikis

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i zasadne, i w związku z tym uchylenie wyroku w części, w której Sąd orzekł: 1) że kwota 184 157,00 EUR z tytułu kosztów personelu zalicza się do kosztów kwalifikowalnych oraz 2) że koszty pośrednie, odpowiadające wspomnianym wyżej kosztom personelu w wysokości 36 831,40 EUR, są kwalifikowalne;

                  —

                  ponowne zbadanie co do istoty sprawy T-348/16 OP (1) i oddalenie skargi Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis wniesionej w sprawie T-348/16 w odniesieniu do wierzytelności 184 157,00 EUR, powiększonej o kwotę 36 831,40 EUR;

                  —

                  obciążenie Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis własnymi kosztami postępowania oraz kosztami ERCEA związanymi z niniejszym postępowaniem oraz postępowaniem przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie niniejszej skargi w odniesieniu do żądania uchylenia wyroku ERCEA podnosi cztery główne zarzuty:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący następujących uchybień Sądu:

                              i.

                              Sąd orzekł z naruszeniem przepisów prawa Unii leżących w interesie publicznym, w szczególności przepisów dotyczących siódmego ramowego programu badań, przepisów, które regulują ten program (na przykład rozporządzenie [WE] nr 1906/2006), i rozporządzenia finansowego (zwanych dalej „uregulowaniami”);

                              ii.

                              Sąd orzekł z naruszeniem norm interpretacyjnych, popełniając oczywisty i nieakceptowalny błąd w wykładni umowy o udzielenie dotacji nr 211166, która to wykładnia jest ponadto niezgodna z wyżej wymienionymi uregulowaniami i z tego względu sprzeczna z prawem;

                              iii.

                              posiłkowo, Sąd przeinaczył jasny sens istotnych postanowień umowy o udzielenie dotacji i tym samym przedstawione dowody;

                              iv.

                              Sąd nie wyjaśnił powodów, dla których: 1) nadzór nie jest wymagany w przypadku telepracy bądź 2) wszystkie formy telepracy spełniają z definicji warunek nadzoru, tak że środki dodatkowe nie są konieczne (zakładając, że nadzór jest wymagany także w przypadku telepracy).

                  2.

                  Zarzut drugi odwołania dotyczy okoliczności, że Sąd — mimo iż prawidłowo ustalił warunki prawne dopuszczalności wierzytelności — uznał, że sporna wierzytelność jest zgodna z prawem, ponieważ tylko jeden z warunków (to jest warunek związany z rzeczywistymi godzinami pracy) został spełniony, gdyż (w jego opinii) nie został on zakwestionowany przez ERCEA. Wobec tego Sąd dopuścił się następujących uchybień:

                              i.

                              orzekł z naruszeniem uregulowań;

                              ii.

                              naruszył normy prawne dotyczące umów;

                              iii.

                              naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadniania wyroków w wystarczający sposób, przy założeniu, że nie zaniechał dokonania oceny pozostałych warunków (i że uczynił to świadomie);

                              iv.

                              w każdym wypadku — i mając na uwadze, że nie zaniechał dokonania oceny pozostałych warunków i de facto ocenił je w sposób dorozumiany — naruszył normy dotyczące ciężaru dowodu.

                  3.

                  Zarzut trzeci odwołania dotyczy okoliczności, że Sąd przyjął, iż umowa o dzieło między Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis i badaczami zezwalała na telepracę, dopuszczając się tym samym następujących uchybień:

                              i.

                              naruszył normy dotyczące wykładni umów, przyjmując oczywiście błędną i niedopuszczalną wykładnię w odniesieniu do umów o dzieło;

                              ii.

                              przeinaczył istotne dowody;

                              iii.

                              wydał wyrok z niewystarczającym i wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniem w odniesieniu do ważnych kwestii tej sprawy.

                  4.

                  Zarzut czwarty odwołania dotyczy następujących uchybień Sądu:

                              i.

                              Sąd nie ocenił zwyczajowej praktyki Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis w odniesieniu do telepracy i posłużył się przedmiotem swojej oceny (to jest umową o dzieło, o której mowa) jako podstawą odniesienia do wydania orzeczenia. W konsekwencji przedstawione przezeń uzasadnienie nie było wystarczające, gdyż było ono oczywiście bezzasadne;

                              ii.

                              posiłkowo, Sąd naruszył zasady dotyczące ciężaru dowodu i prawidłowego uzasadniania wyroków, jako że w ogóle nie ocenił, jaka była zwyczajowa praktyka Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis w odniesieniu do telepracy zatrudnianych przez tę agencję osób, i nie przedstawił żadnych szczegółów w tym zakresie.

         (1)  EU:T:2019:14.


title: Sprawa T-61/18: Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. — Rodriguez Prieto/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawa „Eurostat” — Krajowe postępowanie karne — Umorzenie — Wniosek o udzielenie wsparcia — Sygnalizujący nadużycia — Domniemanie niewinności — Skarga o odszkodowanie oraz o stwierdzenie nieważności)

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/31

      Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. — Rodriguez Prieto/Komisja
      (Sprawa T-61/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawa „Eurostat” - Krajowe postępowanie karne - Umorzenie - Wniosek o udzielenie wsparcia - Sygnalizujący nadużycia - Domniemanie niewinności - Skarga o odszkodowanie oraz o stwierdzenie nieważności)
      (2019/C 182/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Amador Rodriguez Prieto (Steinsel, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, T. Martin i R. Garcia-Valdecasas y Fernandez)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i R. Striani, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu, tytułem żądania głównego, naprawienie szkody i zadośćuczynienie za krzywdę, które skarżący w swej ocenie poniósł, oraz, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 marca 2017 r. oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia, złożony przez skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                     Żądania naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę zostają oddalone.

                  2)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 marca 2017 r. oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia, złożony przez Amadora Rodrigueza Prieta.

                  3)

                     Komisja zostaje obciążona swoimi własnymi kosztami postępowania, a także kosztami poniesionymi przez Amadora Rodrigueza Prieta.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-373/18: Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. — ABB/EUIPO (FLEXLOADER) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FLEXLOADER — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Neologizm — Niewystarczająco bezpośredni i konkretny związek z niektórymi z towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym)

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/32

      Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. — ABB/EUIPO (FLEXLOADER)
      (Sprawa T-373/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FLEXLOADER - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Neologizm - Niewystarczająco bezpośredni i konkretny związek z niektórymi z towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym)
      (2019/C 182/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ABB AB (Västerås, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Hartmann i S. Fröhlich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i W. Schramek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2018 r. (sprawa R 93/2018-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego FLEXLOADER jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 29 marca 2018 r. (sprawa R 93/2018-1) w zakresie, w jakim odmówiono w niej rejestracji oznaczenia słownego FLEXLOADER dla:

                              —

                                 „narzędzi mechanicznych do stosowania produktów nawilżających, wiążących, naoliwiających, smarujących lub barwiących” należących do klasy 7 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r.; oraz

                              —

                                 „elektronicznych urządzeń do wprowadzania i przetwarzania danych przestrzennych, mikroprocesorów, elektrycznych urządzeń wejściowych i wyjściowych, płyt kompaktowych, dyskietek, taśm magnetycznych i półprzewodników do przechowywania danych technicznych” należących do klasy 9 w rozumieniu porozumienia nicejskiego.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     ABB AB i EUIPO pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-128/19: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2019 r. — Hemp Foods Australia/EUIPO — Cabrejos (Sativa)

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/33

      Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2019 r. — Hemp Foods Australia/EUIPO — Cabrejos (Sativa)
      (Sprawa T-128/19)
      (2019/C 182/37)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hemp Foods Australia Pty Ltd (Sydney, Australia) (przedstawiciele: M. Holah i P. Brownlow, Solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: César Raúl Dávila Cabrejos (Lima, Peru)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską w odniesieniu do znaku towarowego Sativa — rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 259 974

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2018 r. w sprawie R 1041/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-172/19: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2019 r. — Cognac Ferrand/EUIPO (Kształt plecionki na butelce)

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/34

      Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2019 r. — Cognac Ferrand/EUIPO (Kształt plecionki na butelce)
      (Sprawa T-172/19)
      (2019/C 182/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Cognac Ferrand (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Régnier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego (Kształt plecionki na butelce) — zgłoszenie nr 17 387 564

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 stycznia 2019 r. w sprawie R 1640/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-178/19: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2019 r. — Kalai/Rada

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/34

      Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2019 r. — Kalai/Rada
      (Sprawa T-178/19)
      (2019/C 182/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Nader Kalai (Halifax, Kanada) (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności następujących aktów w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego:

                              —

                              decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

                              —

                              rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

                  —

                  zasądzenie od Rady zapłaty kwoty 2 000 000,00 euro tytułem odszkodowania za całość poniesionych szkód;

                  —

                  obciążenie Rady jej własnymi kosztami, a także kosztami, które skarżący poniósł i co do których zastrzega sobie prawo do uzasadnienia w toku postępowania na mocy ar 134 regulaminu postępowania przed Sądem, zgodnie z którym kosztami zostaje obciążona strona przegrywająca sprawę.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu sądowego. W tym zakresie skarżący utrzymuje, odwołując się do art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) oraz do art. 6 i 13 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności, a także do orzecznictwa Trybunału, że powinien on zostać wysłuchany przed przyjęciem przez Radę wobec niego środków ograniczających i że w konsekwencji zostało naruszone jego prawo do obrony.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 akapit drugi TFUE. Skarżący zarzuca Radzie, że ograniczyła się do niejednoznacznych i ogólnych stwierdzeń, bez wskazania w sposób szczególny i konkretny powodów, dla których twierdzi w ramach wykonywania przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie oceny, że wobec skarżącego należy przyjąć rozpatrywane środki ograniczające. Nie przytoczono zatem żadnego konkretnego i obiektywnego elementu, który można by było zarzucić skarżącemu i który mógłby uzasadnić rozpatrywane środki.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim Rada uwzględniła w swym uzasadnieniu przyjętym na poparcie środka ograniczającego elementy, które w sposób oczywisty nie posiadają podstawy faktycznej. Tak więc przytoczone okoliczności faktyczne są pozbawione jakiejkolwiek poważnej podstawy.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności przy ingerencji w prawa podstawowe. Skarżący uważa w rezultacie, że należy stwierdzić nieważność spornego środka, ponieważ jest on nieproporcjonalny w świetle zamierzonego celu i stanowi nadmierną ingerencję w wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności, zapisane odpowiednio w art. 16 i 17 karty. Dysproporcja wynika z tego, że środek dotyczy całości wpływowej działalności gospodarczej, bez ustanowienia innych kryteriów.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia prawa własności. Skarżący twierdzi, odwołując się do art. 17 i 52 karty, że środek polegający na zamrożeniu środków finansowych zawiera w sposób niepodważalny ograniczenie korzystania z prawa własności i że w niniejszym przypadku zamrożenie środków finansowych wynikających z działalności skarżącego siłą rzeczy prowadzi do naruszenia nieproporcjonalnego w stosunku do celu zamierzonego przez Radę.


title: Sprawa T-183/19: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2019 r. — Jalkh/Parlament

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/36

      Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2019 r. — Jalkh/Parlament
      (Sprawa T-183/19)
      (2019/C 182/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvilliers, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawie zmiany regulaminu;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na to, że sporna zmiana wprowadza dyskryminację ze względu na język polegającą na braku poszanowania różnorodności językowej i prowadzi do zaprzestania przez francuskiego posła do Parlamentu Europejskiego posługiwania się językiem ojczystym.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ze względu na to, że nowy regulamin Parlamentu wprowadza dyskryminację skarżącego, który jest francuskojęzyczny.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia Traktatu o Unii Europejskiej. W tym względzie skarżący podnosi, że wprowadzając dyskryminację języka francuskiego, nowy regulamin Parlamentu godzi w różnorodność kulturową i językową tej instytucji.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, gwarantującego poszanowanie wielojęzyczności, czyli używanie języka francuskiego.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia rozporządzenia Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, 17, s. 385).


title: Sprawa T-202/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Knaus Tabbert/EUIPO — Carado (CaraTour)

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/37

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Knaus Tabbert/EUIPO — Carado (CaraTour)
      (Sprawa T-202/19)
      (2019/C 182/41)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Knaus Tabbert GmbH (Jandelsbrunn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Maenz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Carado GmbH (Leutkirch im Allgäu, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy CaraTour — zgłoszenie nr 15 366 313

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 stycznia 2019 r. w sprawie R 506/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie w całości sprzeciwu wniesionego przez Carado GmbH w dniu 27 lipca 2016 r., który opiera się na unijnym znaku towarowym nr 4 935 334 i niemieckim znaku towarowym nr 30 611 776 (sprawa dot. sprzeciwu nr B 2 742 784);

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-203/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Knaus Tabbert/EUIPO — Carado (CaraTwo)

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/37

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Knaus Tabbert/EUIPO — Carado (CaraTwo)
      (Sprawa T-203/19)
      (2019/C 182/42)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Knaus Tabbert GmbH (Jandelsbrunn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Maenz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Carado GmbH (Leutkirch im Allgäu, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy CaraTwo — zgłoszenie nr 15 170 145

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 stycznia 2019 r. w sprawie R 851/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie w całości sprzeciwu wniesionego przez Carado GmbH w dniu 27 lipca 2016 r., który opiera się na unijnym znaku towarowym nr 4 935 334 i niemieckim znaku towarowym nr 30 611 776 (sprawa dot. sprzeciwu nr B 2 742 768);

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-209/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Armani/EUIPO — Invicta Watch Company of America (GLICYNA)

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/38

      Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Armani/EUIPO — Invicta Watch Company of America (GLICYNA)
      (Sprawa T-209/19)
      (2019/C 182/43)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Giorgio Armani SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci J. Rether i M. Kinkeldey)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Invicta Watch Company of America, Inc. (Hollywood, Floryda, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego w kolorach czarnym i białym — zgłoszenie nr 15 910 301

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2019 r. w sprawie R 578/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-212/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Apple/EUIPO (Pióra cyfrowe)

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/39

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Apple/EUIPO (Pióra cyfrowe)
      (Sprawa T-212/19)
      (2019/C 182/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci H. Hartwig i A. von Mühlendahl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny wzór: Zgłoszenie nr 3012 707-0004

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 stycznia 2019 r. w sprawie R 2533/2017-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed izbą odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2245/2002 w związku z art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  naruszenie art. 12 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2245/2002 w związku z art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-214/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Fleximed/EUIPO — docPrice (Fleximed)

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/40

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Fleximed/EUIPO — docPrice (Fleximed)
      (Sprawa T-214/19)
      (2019/C 182/45)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Fleximed AG (Triesen, Liechtenstein) (przedstawiciel: M. Gail, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: docPrice GmbH (Koblencja, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Fleximed” — unijny znak towarowy nr 12 025 771

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2019 r. w sprawie R 1121/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-405/16 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 marca 2019 r. — Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc przyznana mocą niektórych przepisów zmienionej niemieckiej ustawy dotyczącej energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych (EEG z 2012 r.) — Pomoc na rzecz producentów energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i ograniczona dopłata EEG dla odbiorców energochłonnych — Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie „pomocy państwa” — Korzyść — Zasoby państwowe — Publiczna kontrola zasobów — Środek zbliżony do podatku od zużycia energii elektrycznej)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/3

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 marca 2019 r. — Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska
      (Sprawa C-405/16 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc przyznana mocą niektórych przepisów zmienionej niemieckiej ustawy dotyczącej energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych (EEG z 2012 r.) - Pomoc na rzecz producentów energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i ograniczona dopłata EEG dla odbiorców energochłonnych - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie „pomocy państwa” - Korzyść - Zasoby państwowe - Publiczna kontrola zasobów - Środek zbliżony do podatku od zużycia energii elektrycznej)
      (2019/C 187/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i R. Kanitz, pełnomocnicy, wspierani przez T. Lübbiga, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 maja 2016 r., Niemcy/Komisja (T-47/15, EU:T:2016:281), zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2015/1585 z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie programu pomocy SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) [wdrożonego przez Niemcy w celu wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych].

                  3)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona zarówno kosztami postępowania odwoławczego, jak kosztami postępowania w pierwszej instancji

         (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Sprawy połączone od C-487/17 do C-489/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — postępowania karne przeciwko Alfonsowi Verlezzie i in. (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2008/98/WE i decyzja 2000/532/WE — Odpady — Klasyfikacja odpadów jako niebezpiecznych — Odpady, którym można przypisać kody odpowiadające zarówno odpadom niebezpiecznym, jak i odpadom innym niż niebezpieczne)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/17

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — postępowania karne przeciwko Alfonsowi Verlezzie i in.
      (Sprawy połączone od C-487/17 do C-489/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/98/WE i decyzja 2000/532/WE - Odpady - Klasyfikacja odpadów jako niebezpiecznych - Odpady, którym można przypisać kody odpowiadające zarówno odpadom niebezpiecznym, jak i odpadom innym niż niebezpieczne)
      (2019/C 187/19)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      Alfonso Verlezza, Riccardo Traversa, Irene Cocco, Francesco Rando, Carmelina Scaglione, Francesco Rizzi, Antonio Giuliano, Enrico Giuliano, Refecta Srl, E. Giovi Srl, Vetreco Srl, SE.IN Srl

         Sentencja

                  1)

                  Załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy, zmienionej rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1357/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r., a także załącznik do decyzji Komisji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępującej decyzję 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych, zmienionej decyzją Komisji 2014/955/UE z dnia 18 grudnia 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że posiadacz odpadów mogących zostać zaklasyfikowane albo pod kodami odpowiadającymi odpadom niebezpiecznym, albo pod kodami odpowiadającymi odpadom innym niż niebezpieczne, lecz których skład nie jest od razu znany, powinien w celu dokonania tej klasyfikacji określić ów skład i poszukiwać niebezpiecznych substancji, których obecności można się tam racjonalnie spodziewać, aby ustalić, czy odpady te mają właściwości niebezpieczne, i może w tym celu korzystać z pobierania próbek, analiz chemicznych i badań przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 440/2008 z dnia 30 maja 2008 r. ustalającym metody badań zgodnie z rozporządzeniem (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) lub z innego rodzaju pobierania próbek, analiz chemicznych i badań uznanych na szczeblu międzynarodowym.

                  2)

                  Zasadę ostrożności należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy po przeprowadzeniu oceny ryzyka możliwie kompletnej przy uwzględnieniu szczególnych okoliczności danego przypadku posiadacz odpadów mogących zostać zaklasyfikowane albo pod kodami odpowiadającymi odpadom niebezpiecznym, albo pod kodami odpowiadającymi odpadom innym niż niebezpieczne nie ma praktycznie możliwości stwierdzenia obecności substancji niebezpiecznych lub dokonania oceny właściwości niebezpiecznych danych odpadów, odpady te należy zaklasyfikować jako niebezpieczne.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa C-275/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 2 kwietnia 2019 r. — Sportingbet PLC, Internet Opportunity Entertainment Ltd/Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, Sporting Club de Braga, Sporting Club de Braga — Futebol, SAD

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 2 kwietnia 2019 r. — Sportingbet PLC, Internet Opportunity Entertainment Ltd/Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, Sporting Club de Braga, Sporting Club de Braga — Futebol, SAD
      (Sprawa C-275/19)
      (2019/C 206/39)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal de Justiça

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sportingbet PLC, Internet Opportunity Entertainment Ltd

         Strona pozwana: Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, Sporting Club de Braga, Sporting Club de Braga — Futebol, SAD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy ponieważ państwo portugalskie nie poinformowało Komisji Europejskiej o przepisach technicznych znajdujących się w Decreto-Lei n.o 442/89, de 2 de dezembro (dekrecie z mocą ustawy nr 442/89 z dnia 2 grudnia), tym samym przepisy te, a szczególnie […] art. 3 (we wskazanych brzmieniach) i art. 9, nie mają zastosowania, a na brak takiego zastosowania mogą powoływać się jednostki?

                  2)

                  Czy ponieważ państwo portugalskie nie poinformowało Komisji Europejskiej o przepisach technicznych znajdujących się w Decreto-Lei n.o 282/2003, de 8 de novembro (dekrecie z mocą ustawy nr 282/2003 z dnia 8 listopada), tym samym przepisy te, a w szczególności art. 2 i 3, nie powinny mieć zastosowania do usługodawców w Portugalii?


title: Sprawa C-282/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 3 kwietnia 2019 r. — YT i in./Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca; Ufficio Scolastico Regionale per la Campania

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 3 kwietnia 2019 r. — YT i in./Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca; Ufficio Scolastico Regionale per la Campania
      (Sprawa C-282/19)
      (2019/C 206/41)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Napoli

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: YT i inni

         Strona pozwana: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca; Ufficio Scolastico Regionale per la Campania

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy odmienne traktowanie jedynie nauczycieli religii katolickiej, takich jak powodowie, stanowi dyskryminację ze względów religijnych w rozumieniu art. 21 karty z Nicei i dyrektywy 2000/78/WE (1) lub czy okoliczność, że dokument poświadczający zdolność do nauczania, który pracownik już uzyskał, może zostać cofnięty, stanowi uzasadniony powód, dla którego jedynie nauczyciele religii katolickiej, tacy jak powodowie, są traktowani odmiennie niż pozostali nauczyciele, nie mogąc skorzystać ze środków zapobiegawczych przewidzianych w klauzuli 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC? (2)

                  2)

                  W razie stwierdzenia istnienia dyskryminacji bezpośredniej w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78/WE ze względów religijnych (art. 1), a także w rozumieniu karty z Nicei: jakie instrumenty może wykorzystać ten sąd w celu usunięcia konsekwencji takiej dyskryminacji, mając na uwadze, że nauczyciele inni niż nauczyciele religii katolickiej byli adresatami nadzwyczajnego planu zatrudnienia, o którym mowa w ustawie nr 107/15, oraz zostali mianowani na stanowiska nauczycieli, w związku z czym uzyskali umowę o pracę na czas nieokreślony. A zatem czy sąd odsyłający powinien orzec o istnieniu stosunku pracy na czas nieokreślony z pozwaną administracją?

                  3)

                  Czy klauzulę 5 porozumienia ramowego zawartego w załączniku do dyrektywy 1999/70/WE należy interpretować ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, w myśl którego przepisy prawa powszechnego regulujące stosunki pracy i wprowadzające sankcję za nadużywanie kolejnych umów o pracę na czas określony w postaci automatycznego przekształcenia umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, w przypadku gdy czas trwania stosunku pracy przekracza określony limit, nie znajdują zastosowania do sektora szkolnictwa, a zwłaszcza do nauczycieli religii katolickiej, tak że powstaje możliwość wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony przez nieoznaczony okres; a w szczególności czy konieczność osiągnięcia porozumienia z ordynariuszem diecezji może stanowić obiektywny powód w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 lit. a) porozumienia ramowego, czy też, wręcz przeciwnie, powinna być ona uznana za dyskryminację zakazaną na podstawie art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  4)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, klauzula 4 porozumienia ramowego zawartego w załączniku do dyrektywy 1999/70/WE lub art. 1 dyrektywy 2000/78/WE umożliwiają odstąpienie od stosowania przepisów, które stoją na przeszkodzie automatycznemu przekształceniu umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, gdy czas trwania stosunku pracy przekracza określony limit?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).

         (2)  Dz.U. 1999, L 175, s. 43.


title: Sprawa C-768/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-365/18, Michal Harvilik — HYDRA/Republika Czeska, Europejski Trybunał Praw Człowieka, wniesione w dniu 7 grudnia 2018 r. przez Michala Harvilika — HYDRA

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/2

      Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-365/18, Michal Harvilik — HYDRA/Republika Czeska, Europejski Trybunał Praw Człowieka, wniesione w dniu 7 grudnia 2018 r. przez Michala Harvilika — HYDRA
      (Sprawa C-768/18 P)
      (2019/C 213/02)
      Język postępowania: słowacki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Michal Harvilik — HYDRA (przedstawiciel: adwokat A. Wagner)

         Druga strona postępowania: Republika Czeska, Europejski Trybunał Praw Człowieka
      Postanowieniem z dnia 19 marca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-190/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 27 lutego 2019 r. — MG, NH/Germanwings GmbH

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 27 lutego 2019 r. — MG, NH/Germanwings GmbH
      (Sprawa C-190/19)
      (2019/C 213/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MG, NH

         Strona pozwana: Germanwings GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wynikające z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) prawo do odszkodowania przysługuje także wtedy, gdy pasażer ze względu na stosunkowo niewielkie opóźnienie przylotu nie zdążył na lot łączony i w wyniku tego przybył do miejsca docelowego z opóźnieniem, wynoszącym co najmniej trzy godziny, jednak oba loty obsługiwane były przez różnych przewoźników lotniczych, a potwierdzenie rezerwacji dokonane zostało przez biuro podróży, które przygotowało zestawienie lotów dla swojego klienta?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-220/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 11 marca 2019 r. — Promociones Oliva Park S.L./Tribunal Económico Administrativo Regional (TEAR) de la Comunidad Valenciana

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 11 marca 2019 r. — Promociones Oliva Park S.L./Tribunal Económico Administrativo Regional (TEAR) de la Comunidad Valenciana
      (Sprawa C-220/19)
      (2019/C 213/06)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Promociones Oliva Park S.L.

         Druga strona postępowania: Tribunal Económico Administrativo Regional (TEAR) de la Comunidad Valenciana

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie nominalnie bezpośredniemu podatkowi takiemu jak IVPEE, który, zważywszy na jego rzeczywisty charakter, jest podatkiem pośrednim bez szczególnego celu, wyłącznie o charakterze budżetowym, przy czym kwalifikacja przyznana mu przez prawo krajowe nie może mieć pierwszeństwa nad wykładnią prawa Unii, które podlega celom właściwym dla tego porządku prawnego i na podstawie obiektywnych cech opodatkowania?

                  2)

                  Czy pomimo zakwalifikowania IVPEE jako podatek środowiskowy podatek ten realizuje zasadniczy cel budżetowy poprzez opodatkowanie w taki sam sposób działalności w zakresie produkcji oraz włączenia do systemu energii elektrycznej, niezależnie od intensywności tej działalności i jej wpływu na środowisko, z naruszeniem art. 1, art. 3 ust. 1, 2 i art. 3 ust. 3 lit. a) w związku z art. 2 lit. k) dyrektywy 2009/28/WE?

                  3)

                  Czy należy interpretować, że zasada wolnej konkurencji i promowania energii ze źródeł odnawialnych sprzeciwia się IVPEE w zakresie, w jakim IVPEE zapewnia takie samo traktowanie pod względem podatkowym energii ze źródeł nieodnawialnych i energii ze źródeł odnawialnych, dyskryminując źródła odnawialne i naruszając system wsparcia przewidziany w art. 2 lit. k) dyrektywy 2009/28/WE?

                  4)

                  Wreszcie, czy wspomniana zasada wolnej konkurencji oraz art. 32, 33 i 34 (rozdział VIII, „Organizacja dostępu do systemu”) dyrektywy 2009/72/WE sprzeciwiają się IVPEE ze względu na to, że IVPEE zezwala na dyskryminację pozytywną producentów energii elektrycznej innych niż krajowi, ze szkodą dla producentów hiszpańskich, zakłócając krajowy rynek energii elektrycznej i dostęp do systemu?

         (1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. 2008, L 9, s. 12).


title: Sprawa C-227/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 14 marca 2019 r. — DX

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 14 marca 2019 r. — DX
      (Sprawa C-227/19)
      (2019/C 213/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DX

         Organ, którego działania skarga dotyczy: Bürgermeister der Stadt Graz

         Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje bardzo wysokie grzywny, w szczególności wysokie kary minimalne nakładane łącznie na danego pracownika, za naruszenie formalnych obowiązków w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników, takich jak brak utrzymywania dokumentów dotyczących wynagrodzeń lub brak zawiadomienia centralnego urzędu koordynacji (zawiadomienia ZKO)?

                  2)

                  W wypadku nieudzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE oraz dyrektywę 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie nakładaniu kumulatywnych grzywien za naruszenie obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników bez bezwzględnej górnej granicy?

         (1)  Dz.U. 1997, L 18, s. 1.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2014, L 159, s. 11).


title: Sprawa C-245/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 marca 2019 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga/B

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 marca 2019 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga/B
      (Sprawa C-245/19)
      (2019/C 213/08)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour administrative

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga

         Druga strona postępowania: B

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ewentualnie interpretowane w związku z art. 47 rzeczonej karty, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego państwa członkowskiego, które w ramach procedury dotyczącej wymiany informacji na podstawie wniosku, ustanowionej w szczególności w celu wdrożenia dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (1), wykluczają możliwość wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, w tym sądowego, przez osobę trzecią, która posiada odnośne informacje, przeciwko decyzji, w drodze której właściwy organ tego państwa członkowskiego zobowiązuje ją do udzielenia mu informacji w celu wykonania wniosku o wymianę informacji pochodzącego z innego państwa członkowskiego?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 1 ust. 1 i art. 5 dyrektywy 2011/16 należy interpretować, w razie potrzeby biorąc pod uwagę ewolucyjny charakter wykładni art. 26 modelowej konwencji podatkowej OECD, w ten sposób, że wniosek o wymianę informacji wraz z wykonującą go decyzją nakazową właściwego organu współpracującego państwa członkowskiego spełnia kryterium oczywistego braku przewidywalnego związku, w przypadku gdy wnioskujące państwo członkowskie wskazuje tożsamość danego podatnika, okres objęty dochodzeniem we wnioskującym państwie członkowskim oraz tożsamość posiadacza żądanych informacji, jednak występuje o informacje dotyczące umów oraz związanych z nimi faktur i płatności, które nie są określone precyzyjnie, lecz za pomocą kryteriów dotyczących, po pierwsze, faktu zawarcia ich przez wskazanego posiadacza informacji, po drugie, ich stosowania w latach podatkowych, których dotyczy dochodzenie organów wnioskującego państwa, oraz po trzecie, ich związku ze wskazanym podatnikiem?

         (1)  Dz.U. 2011, L 64, s. 1.


title: Sprawa C-246/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 marca 2019 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga/B, C, D, F.C.

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 marca 2019 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga/B, C, D, F.C.
      (Sprawa C-246/19)
      (2019/C 213/09)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour administrative

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga

         Druga strona postępowania: B, C, D, F.C.

         Inny uczestnik postępowania: A

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ewentualnie interpretowane w związku z art. 47 rzeczonej karty, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego państwa członkowskiego, które w ramach procedury dotyczącej wymiany informacji na podstawie wniosku, ustanowionej w szczególności w celu wdrożenia dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (1), wykluczają możliwość wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, w tym sądowego, przez podatnika, którego dotyczy dochodzenie we wnioskującym państwie członkowskim, oraz przez zainteresowaną osobę trzecią przeciwko decyzji, w drodze której właściwy organ tego państwa członkowskiego zobowiązuje osobę, która posiada odnośne informacje, do udzielenia mu informacji w celu wykonania wniosku o wymianę informacji pochodzącego z innego państwa członkowskiego?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 1 ust. 1 i art. 5 dyrektywy 2011/16 należy interpretować, w razie potrzeby biorąc pod uwagę ewolucyjny charakter wykładni art. 26 modelowej konwencji podatkowej OECD, w ten sposób, że wniosek o wymianę informacji wraz z wykonującą go decyzją nakazową właściwego organu współpracującego państwa członkowskiego spełnia kryterium oczywistego braku przewidywalnego związku, w przypadku gdy wnioskujące państwo członkowskie wskazuje tożsamość danego podatnika, okres objęty dochodzeniem we wnioskującym państwie członkowskim oraz tożsamość posiadacza żądanych informacji, jednak występuje o informacje dotyczące rachunków bankowych i aktywów finansowych, które nie są określone precyzyjnie, lecz za pomocą kryteriów dotyczących, po pierwsze, faktu posiadania tych informacji przez wskazanego posiadacza informacji, po drugie, lat podatkowych, których dotyczy dochodzenie organów wnioskującego państwa, oraz po trzecie, ich związku ze wskazanym podatnikiem?

         (1)  Dz.U. 2011, L 64, s. 1.


title: Sprawa C-248/19: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Cypryjska

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/10

      Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Cypryjska
      (Sprawa C-248/19)
      (2019/C 213/10)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i E. Manhaeve)

         Strona pozwana: Republika Cypryjska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Skarżąca wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że:

                              —

                              nie zapewniając wyposażenia w system zbierania 31 aglomeracji (Aradippou, Ipsonas, Dali, Varoklini, Deryneia, Sotira, Xylofagou, Pervolia, Kolossi, Poli Chrysochous, Leivadia, Dromolaxia, Pera Chorio-Nisou, Liopetri, Avgorou, Paliometocho, Kiti, Frenaros, Ormideia, Kokkinotrimithia, Trachoni, Episkopi, Xylotympou, Pano Polemidia, Pyla, Lympia, Parekklisia, Kakopetria, Achna, Meneou i Pyrgos) zgodnie z art. 3 i załącznikiem I część A do dyrektywy [91/271/EWG], oraz

                              —

                              nie zapewniając, by w tych samych aglomeracjach ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu zgodnie z art. 4, 10 i 15 oraz załącznikiem I części B i D do dyrektywy [91/271/EWG],
                              Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3, 4, 10 i 15 oraz załącznika I do dyrektywy 91/271/EWG (1) dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych;
                              oraz o

                              —

                              obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  W braku zintegrowanego i funkcjonalnego systemu zbierania Republika Cypryjska nie dochowała terminu upływającego w dniu 31 grudnia 2012 r. określonego dyrektywą 91/271/EWG dotyczącą oczyszczania ścieków komunalnych (przedłużonego traktatem o przystąpieniu Republiki Cypryjskiej do Unii Europejskiej) w odniesieniu do zbierania (art. 3) i w związku z tym wtórnego oczyszczania ścieków (art. 4) oraz infrastruktury i kontroli w zakresie takiego oczyszczania (art. 10 i 15) w czterech aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10 000.

                  2.

                  W braku zintegrowanego i funkcjonalnego systemu zbierania Republika Cypryjska nie dochowała terminu upływającego w dniu 31 grudnia 2012 r. określonego dyrektywą 91/271/EWG dotyczącą oczyszczania ścieków komunalnych (przedłużonego traktatem o przystąpieniu Republiki Cypryjskiej do Unii Europejskiej) w odniesieniu do zbierania (art. 3) i w związku z tym wtórnego oczyszczania ścieków (art. 4) oraz infrastruktury i kontroli w zakresie takiego oczyszczania (art. 10 i 15) w 27 aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców od 2000 do 10 000.

         (1)  Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. 1991, L 135, s. 40).