title: Sprawa C-127/05: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/18

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-127/05)
   (2005/C 143/26)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 21 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez M.-J. Jonczy i N. Yerrell, członkinie Służby Prawnej, przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że ograniczając odpowiedzialność pracodawcy w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia pracownikom w każdym aspekcie odnoszącym się do ich pracy do obowiązku czynienia tego „o tyle, o ile jest to uzasadnione względami praktycznymi”, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 5 ust. 1 i 4 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (1);

               2.

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Irlandii i Wielkiej Brytanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga Komisji oparta jest na Sekcji 2 ust. 1 Health and Safety at Work Act 1974 [angielskiej ustawie w sprawie zdrowia i bezpieczeństwa w pracy], który stanowi, iż pracodawca jest odpowiedzialny za zapewnienie zdrowia, bezpieczeństwa i opieki pracownikom w miejscu pracy „o tyle, o ile jest to uzasadnione względami praktycznymi”. Komisja uważa, że taka klasyfikacja obowiązku pracodawcy nie jest zgodna z art. 5 ust. 1 oraz 4 dyrektywy 89/391/EWG (zwanej dalej „dyrektywą”)
   Komisja twierdzi, iż:

               i)

               Art. 5 ust. 1 nakłada odpowiedzialność na pracodawcę w stosunku do wszystkich kwestii dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, chyba że może on powołać się na wyjątkowe okoliczności z art. 5 ust. 4.

               ii)

               Potwierdza to inter alia historia uchwalenia dyrektywy oraz wyraźne odrzucenie przez prawodawcę wspólnotowego włączenia do niej klauzuli „o tyle, o ile jest to uzasadnione względami praktycznymi”.

               iii)

               Tymczasem, ustawodawstwo Zjednoczonego Królestwa (łącznie z orzecznictwem sądów krajowych) umożliwia pracodawcy uchylenie się od odpowiedzialności, pod warunkiem udowodnienia, iż podejmowanie dalszych środków, w postaci pieniędzy, czasu lub wysiłku, pozostawałoby w rażącej dysproporcji w stosunku do zagrożenia.

               iv)

               Przedmiotowe „ważenie proporcji” najwyraźniej jest stosowane przez sądy krajowe we wszystkich przypadkach, nie zaś tylko w wyjątkowych wypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 4.

               v)

               Ponadto ustalenie tego, co znaczy „o tyle, o ile jest to uzasadnione względami praktycznymi” umożliwia, sprzecznie z art. 5 ust. 4 dyrektywy, czytanym w świetle jej motywu 13, wzięcie pod uwagę kosztów poniesionych przez pracodawcę (w znaczeniu finansowym).

      (1)  Dz. U. L 183, str. 1.


title: Sprawa T-23/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 października 2008 r. — Gippini Fournier przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Służba Publiczna — Awans — Przyznawanie punktów pierwszeństwa — Akty niepodlegające zaskarżeniu — Akty przygotowawcze — Niedopuszczalność)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/33

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 października 2008 r. — Gippini Fournier przeciwko Komisji
   (Sprawa T-23/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Służba Publiczna - Awans - Przyznawanie punktów pierwszeństwa - Akty niepodlegające zaskarżeniu - Akty przygotowawcze - Niedopuszczalność)
   (2008/C 313/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Éric Gippini Fournier (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokat A. Theissen, następnie F. Ruggeri Laderchi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Waelbroeka)
   Przedmiot sprawy
   Z jednej strony uchylenie decyzji Komisji o przyznaniu skarżącemu zero „punktów pierwszeństwa DG” z tytułu procesu przyznawania awansów za rok 2003, o oddaleniu jego odwołania od decyzji komisji ds. awansów mającego na celu przyznanie mu punktów pierwszeństwa pod dowolną nazwą, o odmowie przyznania punktów priorytetowych za prace na rzecz instytucji oraz z drugiej strony zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z odsetkami.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa T-311/06: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2006 r. — FMC Chemical and Arysta Lifesciences przeciwko EFSA

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/65

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2006 r. — FMC Chemical and Arysta Lifesciences przeciwko EFSA
   (Sprawa T-311/06)
   (2006/C 326/138)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: FMC Chemical SPRL (Bruksela, Belgia) Arysta Lifesciences SAS (Nogueres, Francja) (przedstawiciele: C. Mereu, K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania końcowego EFSA zatytułowanego „Conclusion regarding the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance Carbofuran”;

               —

               nakazanie EFSA lub Komisji Europejskiej tytułem środka organizacji postępowania, zgodnie z art. 63 i 64 regulaminu Sądu, przedstawienia projektu dotyczącego (nie)włączenia karbofuranu do załącznika I do dyrektywy nr 91/414/EWG, który ma zostać poddany pod głosowanie na posiedzeniu Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt w dniach 22-24 listopada 2006 r. lub podczas innego posiedzenia;

               —

               stwierdzenie bezprawności i braku zastosowania w odniesieniu do skarżących oraz przeglądu ich dokumentacji dotyczącej karbofuranu art. 20 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1490/2002;

               —

               nakazanie stronie pozwanej naprawienia szkód poniesionych przez skarżących w skutek zaskarżonych środków i orzeczenie na tym etapie postępowania, w drodze wyroku wstępnego, że strona pozwana jest zobowiązana naprawić szkody poniesione przez skarżących, pozostawiając określenie kwoty odszkodowania porozumieniu stron lub w razie braku takiego porozumienia rozstrzygnięciu Sądu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga wniesiona na podstawie art. 230 WE zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 28 lipca 2006 r., będącej końcową oceną substancji aktywnej karbofuran zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG (1), w zakresie w jakim nie włącza ona lub nie uznaje za rozstrzygające przedłożonych przez skarżących wyznaczonemu państwu członkowskiemu sprawozdawcy — Belgii nowych dowodów dotyczących karbofuranu oraz wprowadza nowe wymogi co do danych oparte na zastosowaniu z mocą wsteczną nowych dokumenty w sprawie wytycznych, których wprowadzenia skarżący nie mogli przewidzieć, i w odniesieniu do których nie było naukowych możliwości przeprowadzenia i przedstawienia w terminie wyników nowych badań.
   W szczególności skarżący twierdzą, że sporna decyzja stanowi końcowy etap procedury oceny administracyjnej substancji, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 451/2000 (2) z dnia 28 lutego 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG, zmienionej rozporządzeniem Komisji 1491/2002 (3), w ramach którego, jak twierdzą skarżący, są oni jedynymi powiadamiającymi i głównym źródłem danych.
   Skarżący podnoszą również zarzut bezprawności art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1490/2002, który stanowi, iż udział EFSA w przeglądzie substancji aktywnej na drugim etapie przeglądu jest obowiązkowy i wymaga, by EFSA dokonał oceny, czy badana substancja może spełniać wymogi bezpieczeństwa ustanowione dyrektywą 91/414/WE i czy może zostać włączona do jej załącznika I. W szczególności skarżący utrzymują, że wspomniane rozporządzenia, które weszło w życie po fakcie sporządzenia przez skarżących kompletnej dokumentacji, nie może mieć zastosowania z mocą wsteczną do toczącego się przeglądu karbofuranu, a w konsekwencji sporna decyzja nie może stanowić podstawy projektu Komisji w przedmiocie włączenia karbofuranu do załącznika I do dyrektywy 91/414/WE.
   Co więcej skarżący żądają naprawienia szkód, które ponieśli w rezultacie postępowania strony pozwanej w trakcie procesie oceny karbofuranu i wydania spornej decyzji.

      (1)   Dz.U. 1991 L 230, str. 1.

      (2)   Dz.U. 2000 L 55, str. 25.

      (3)   Dz.U. 2002 L 224, str. 23.


title: Sprawa T-93/10: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko ECHA (REACH — Identyfikacja paku smoły węglowej wysokotemperaturowej jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Równość traktowania — Proporcjonalność)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/30

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko ECHA
   (Sprawa T-93/10) (1)

   (REACH - Identyfikacja paku smoły węglowej wysokotemperaturowej jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Równość traktowania - Proporcjonalność)
   2013/C 114/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bilbaína de Alquitranes, SA (Luchana-Baracaldo, Hiszpania); Cindu Chemicals BV (Uithoorn, Pays-Bas); Deza, a.s. (Valašske Meziříčí, Republika Czeska); Industrial Química del Nalón, SA (Oviedo, Hiszpania); Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania); Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczono Królestwo); Rütgers Germany GmbH (Castrop-Rauxel, Niemcy); Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia); i Rütgers Poland sp. z o.o. (Kędzierzyn-Koźle, Polska) (przedstawiciele: początkowo adwokaci K. Van Maldegem i R. Cana oraz P. Sellar, solicitor, a następnie adwokaci K. Van Maldegem i R. Cana)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Stuycka)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji ECHA, opublikowanej w dniu 13 stycznia 2010 r., w sprawie identyfikacji paku smoły węglowej wysokotemperaturowej (WE nr 266-028-2) jako substancji spełniającej kryteria określone w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1) zgodnie z art. 59 tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bilbaína de Alquitranes, SA, Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV i Rütgers Poland sp. z o.o. zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-48/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Pfizer/Komisja i EMA

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/31

         Postanowienie Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Pfizer/Komisja i EMA
   (Sprawa T-48/14) (1)

   (2015/C 056/44)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa C-187/04: Skarga Komisji Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej, złożona dnia 22 kwietnia 2004 r.

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/3

         Skarga Komisji Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej, złożona dnia 22 kwietnia 2004 r.
   (Sprawa C-187/04)
   (2004/C 179/05)
   Dnia 22 kwietnia 2004 r. Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez K. Wiednera i G. Bambara, działających w charakterze pełnomocników, złożyła do Trybunału Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że ze względu na fakt, iż przedsiębiorstwo ANAS S.p.A. udzieliło koncesji na budowę i zarządzanie autostradą Valtrompia w drodze koncesji bezpośredniej dla Società per l'autostrada Brescia-Verona-Vicenza-Padova p.a., wprowadzonej w życie za pomocą umowy zawartej dnia 7 grudnia 1999 r., nie poprzedzonej ogłoszeniem o zamówieniu, przy braku przesłanek do tego, Republika Włoska naruszyła zobowiązania, jakie ciążą na niej na mocy dyrektywy Rady 93/37/EWG (1) z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, w szczególności art. 3 ust. 1 i art. 11 ust. 3, 6 i 7 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zdaniem Komisji udzielenie koncesji na roboty budowlane i zarządzanie autostradą Valtrompia przez ANAS, bez uprzedniego ogłoszenia o zamówieniu publicznym, jest sprzeczne z postanowieniami dyrektywy 93/37/EWG, w szczególności art. 3 ust. 1 i art. 11 ust. 3, 6 i 7 tej dyrektywy.
   Art. 3 dyrektywy przewiduje stosowanie niektórych reguł dotyczących ogłoszeń na poziomie Wspólnoty, jeżeli instytucje zamawiające zawierają umowę dotyczącą koncesji na roboty budowlane, a wartość tej umowy przekracza 5 000 000 euro. W szczególności zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy instytucje zamawiające, które zamierzają udzielić koncesji na roboty budowlane, informują o swoim zamiarze w ogłoszeniu przesyłanym do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich zgodnie z ust. 7 tego artykułu.
   Ze względu na to, że umowa o budowę i zarządzanie autostradą Valtrompia opiewa na kwotę około 640 mln euro, bez wątpienia powinna ona była być przedmiotem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 54.


title: Sprawa T-113/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 lutego 2013 r. przez Krisa Van Neyghema od wyroku wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-77/11 Van Neyghem przeciwko Radzie

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/19

         Odwołanie wniesione w dniu 22 lutego 2013 r. przez Krisa Van Neyghema od wyroku wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-77/11 Van Neyghem przeciwko Radzie
   (Sprawa T-113/13 P)
   2013/C 147/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kris Van Neyghem (Tienen, Belgia) (przedstawiciel: M. Velardo, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego w sprawie F-77/11 Van Neyghem przeciwko Radzie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 października 2010 r. odmawiającej wnoszącemu odwołanie przyznania awansu i uwzględnienie żądań odszkodowawczych;

               —

               w razie potrzeby przekazanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami, w tym całością kosztów postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i naruszenia obowiązku uzasadnienia, jako że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że decyzja odmawiająca zainteresowanemu przyznania awansu mogła być uzasadniona na etapie odpowiedzi na zażalenie, podczas gdy uzasadnienie powinno było już być dołączone do decyzji o nieprzyznaniu awansu, gdyż decyzja ta została wydana na mocy art. 266 TFUE w wykonaniu wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie F-53/08 Bouillez i in. przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, a nie na mocy art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa i naruszenia art. 266 TFUE oraz dotyczącego go orzecznictwa, jako że Sąd do spraw Służby Publicznej nie oparł się ani na sentencji, ani na uzasadnieniu swojego wyroku w sprawie F-53/08 w odniesieniu do ustalenia, czy wyrok ten został wykonany prawidłowo.


title: Sprawa T-162/07: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — Pigasos Alieftiki Naftiki Etairia przeciwko Komisji

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/37

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — Pigasos Alieftiki Naftiki Etairia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-162/07)
   (2007/C 155/68)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Pigasos Alieftiki Naftiki Etairia (Moskhato, Grecja) (przedstawiciel: N. Skandami, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez szereg bezprawnych działań i zaniechań, Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich naruszyły podstawowe zasady prawa Wspólnoty w zakresie swobody przepływu, wolności gospodarczej, proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz skutecznej ochrony prawnej, w odniesieniu do działalności rybołówczej na obszarze przygranicznym państwa trzeciego (Tunezją) i transportu produktów złowionych na obszar celny Wspólnoty przez terytorium tego państwa — stowarzyszonego ze Wspólnotą — pod nadzorem celnym (w tranzycie),

               —

               zasądzenie od instytucji wspólnotowych na rzecz skarżącej kwoty 23 608,551 dinars oraz kwoty (EUR 188 583,19 + 10 806 323,44 + 1 000 000 = 11 994 906,62) 11 994 906,62 EUR tytułem odszkodowania na podstawie art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca twierdzi, że poniosła szkodę majątkową ponieważ nie mogła dokonać przywozu na obszar celny Wspólnoty produktów o pochodzeniu wspólnotowym, uzyskanych w ramach jej działalności gospodarczej, z powodu szeregu bezprawnych działań i zachowań instytucji wspólnotowych, to jest:

               a)

               Komisji Europejskiej, ze względu na przyjęcie przez nią rozporządzenia (WE) nr 2454/93 (1), które nakłada wymóg przedstawienia całkowicie wypełnionego wspólnotowego dokumentu celnego T2M jako jedynego dowodu pochodzenia wspólnotowego produktów złowionych, i decydującego elementu dla prawa do swobodnego przepływu,

               b)

               Komisji Europejskiej, która prowadziła w imieniu Wspólnoty negocjacje z Tunezją w zakresie Układu Stowarzyszeniowego, i Rady Unii Europejskiej, która ratyfikowała ten Układ, ze względu na to, że instytucje te nie upewniły się, iż mające pochodzenie wspólnotowe produkty złowione w rezultacie działalności rybołówczej poza wodami terytorialnymi Tunezji, nie będą pozbawione prawa do swobodnego przepływu,

               c)

               Komisji Europejskiej i Rady Unii Europejskiej, ze względu na to, że pomimo okoliczności, iż są członkami organu właściwego do dokonywania zmian Układu, nie zapewniły zdaniem skarżącej ustanowienia przepisu regulującego kwestie wskazanych powyższej produktów, choć wiedziały o istniejącym problemie,

               d)

               Komisji Europejskiej, ze względu na brak nadzoru nad władzami greckimi pomimo wniosku ze strony skarżącej w tym zakresie.

         Ponadto skarżąca twierdzi, że powyższymi działaniami i zaniechaniami dopuszczono się naruszenia następujących nadrzędnych zasad prawnych służących ochronie jednostek:

               a)

               prawa do swobodnego przepływu towarów przy wykonywaniu którego formalności administracyjne mają charakter materialnoprawny a nie proceduralny,

               b)

               prawa do swobody handlu, którego istota została naruszona przez zakaz przedstawienia alternatywnego dowodu pochodzenia,

               c)

               zasady proporcjonalności, która pozostaje w sprzeczności z wykluczeniem innych dowodów pochodzenia niż T2M,

               d)

               zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, gdyż pomimo uważnego obserwowania rynku przez skarżącą, poniosła ona znaczną szkodę przez to że zdała się na uprawnienia przewidziane w prawie wspólnotowym,

               e)

               zasady skutecznej ochrony prawnej, która jest sprzeczna z „odmową ochrony prawnej”, której spółka doświadczyła ze strony władz greckich, tunezyjskich i Wspólnotowych.

         Poza kwestią wysokości dochodzonego odszkodowania skarżąca wskazuje, że niezwykły i szczególny charakter poniesionej przez nią szkody przemawia za zasądzeniem na jej rzecz odszkodowania i jest zdania, że w niniejszej sprawie występują przesłanki powstania odpowiedzialności odszkodowawczej Wspólnoty również w razie braku winy tej ostatniej.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1993 L 253, str. 1).


title: Sprawa C-249/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Pau (Francja) w dniu 6 maja 2013 r. — Khaled Boudjlida przeciwko Préfet des Pyrénées-Atlantiques

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Pau (Francja) w dniu 6 maja 2013 r. — Khaled Boudjlida przeciwko Préfet des Pyrénées-Atlantiques
   (Sprawa C-249/13)
   2013/C 189/25
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Pau

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Khaled Boudjlida

      Strona pozwana: Préfet des Pyrénées-Atlantiques

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jaka jest treść prawa do bycia wysłuchanym zdefiniowanego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w odniesieniu do nielegalnie przebywającego cudzoziemca będącego obywatelem państwa trzeciego, wobec którego powinna zostać wydana decyzja o powrocie? W szczególności, czy prawo to obejmuje prawo do tego, by cudzoziemcowi dano możliwość przeanalizowania ogółu zarzucanych mu elementów odnośnie do jego prawa pobytu, prawo do wyrażenia — ustnie lub na piśmie — stanowiska z wystarczającym czasem do namysłu oraz prawo skorzystania z pomocy wybranego przez siebie doradcy?

               2)

               Czy ze względu na cel interesu ogólnego polityki powrotów przedstawiony w (ww.) dyrektywie z dnia 16 grudnia 2008 r. (1) należy w stosownym przypadku tę treść zmienić lub ograniczyć?

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej, jakie zmiany należy dopuścić i według jakich kryteriów należy je określić?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98)


title: Sprawa T-271/09: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. — Prinz Sobieski zu Schwarzenberg przeciwko OHIM; British-American Tobacco Polska S. A. (Romuald Prinz Sobieski zu Schwarzenberg) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Romuald Prinz Sobieski zu Schwarzenberg — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy JAN III SOBIESKI i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Jan III Sobieski — Niewywiązanie się z obowiązku uiszczenia opłaty za wniesienie odwołania w formie zapłaty gotówką lub przelewem w terminie — Decyzja izby odwoławczej w sprawie uznania odwołania za niewniesione — Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2869/95 — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Brak okoliczności wyjątkowych lub niemożliwych do przewidzenia — Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/40

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. — Prinz Sobieski zu Schwarzenberg przeciwko OHIM; British-American Tobacco Polska S. A. (Romuald Prinz Sobieski zu Schwarzenberg)
   (Sprawa T-271/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Romuald Prinz Sobieski zu Schwarzenberg - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy JAN III SOBIESKI i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Jan III Sobieski - Niewywiązanie się z obowiązku uiszczenia opłaty za wniesienie odwołania w formie zapłaty gotówką lub przelewem w terminie - Decyzja izby odwoławczej w sprawie uznania odwołania za niewniesione - Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2869/95 - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Brak okoliczności wyjątkowych lub niemożliwych do przewidzenia - Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 311/71
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Prinz Sobieski zu Schwarzenberg (przedstawiciele: U. Fitzner i U. H. Fitzner, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: British-American Tobacco Polska S. A. (Augustów, Polska)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby OHIM z dnia 13 maja 2009 r. (sprawa R 771/2008-4) wydaną w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu, którego stronami byli British-American Tobacco Polska S. A. i Romuald Prinz Sobieski zu Schwarzenberg

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Romuald Prinz Sobieski zu Schwarzenberg zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009


title: Sprawa T-468/09: Postanowienie Sądu z dnia 3 grudnia 2012 r. — JSK International Architekten und Ingenieure przeciwko BCE

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/68

         Postanowienie Sądu z dnia 3 grudnia 2012 r. — JSK International Architekten und Ingenieure przeciwko BCE
   (Sprawa T-468/09) (1)

   2013/C 26/134
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-298/11: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2011 r. — Ghost Brand przeciwko OHIM — Procter & Gamble International Operations (GHOST)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/27

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2011 r. — Ghost Brand przeciwko OHIM — Procter & Gamble International Operations (GHOST)
   (Sprawa T-298/11)
   2011/C 238/47
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ghost Brand Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: N. Caddick, QC)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Procter & Gamble International Operations SA (Genewa, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że przeniesienie własności w zakresie zgłoszenia znaku towarowego nr 000282350 „GHOST” na Procter & Gamble International Operations SA zostało wpisane i ogłoszone tylko w odniesieniu do „kosmetyków”, natomiast własność zgłoszenia tego znaku w stosunku do wszystkich towarów należących do klasy 25 oraz „mydeł, perfum, olejków esencyjnych, balsamów do włosów” należących do klasy 3, pozostaje wpisana na Ghost Brand Limitem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Słowny znak towarowy „GHOST” dla towarów należących do klasy 3 („mydła, perfumy, olejki esencyjne, kosmetyki, balsamy do włosów”) — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 282350

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: wnosząca odwołanie w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

      Decyzja departamentu „wzory i rejestr”: oddalenie wniosku o częściowe przeniesienie własności

      Decyzja Izby Odwoławczej: stwierdzenie nieważności zakwestionowanej decyzji i nakazanie departamentowi „wzory i rejestr” wpisania i opublikowania przeniesienia własności

      Podniesione zarzuty: Strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, czyli zasadniczo: (i) Druga Izba Odwoławcza dopuściła się błędu, ponieważ nie powiadomiła strony skarżącej o tym, że zainicjowana została procedura odwoławcza i że na jej koniec wydano decyzję, (ii) Druga Izba Odwoławcza nie dysponowała wszystkimi koniecznymi informacjami, a wszczęte przed nią odwołanie opierało się na informacjach wprowadzających w błąd, oraz (iii) wnosząca odwołanie w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą wykazała się złą wiarą w związku z wniesieniem skargi na decyzję Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego.


title: Sprawa C-372/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 2 czerwca 2008 r. w sprawie T-172/07 Atlantic Dawn Ltd, Antarctic Fishing Co. Ltd, Atlantean Ltd, Killybegs Fishing Enterprises Ltd, Doyle Fishing Co. Ltd, Western Seaboard Fishing Co. Ltd, O'Shea Fishing Co. Ltd, Aine Fishing Co. Ltd, Brendelen Ltd, Cavankee Fishing Co. Ltd, Ocean Trawlers Ltd, Eileen Oglesby, Noel McGing, Mullglen Ltd, Bradan Fishing Co. Ltd, Larry Murphy, Pauric Connely, Thomas Flaherty, Carmarose Trawling Co. Ltd i Colmcille Fishing Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 sierpnia 2008 r. przez Atlantic Dawn Ltd, Antarctic Fishing Co. Ltd, Atlantean Ltd, Killybegs Fishing Enterprises Ltd, Doyle Fishing Co. Ltd, Western Seaboard Fishing Co. Ltd, O'Shea Fishing Co. Ltd, Aine Fishing Co. Ltd, Brendelen Ltd, Cavankee Fishing Co. Ltd, Ocean Trawlers Ltd, Eileen Oglesby, Noel McGing, Mullglen Ltd, Bradan Fishing Co. Ltd, Larry Murphy, Pauric Connely, Thomas Flaherty, Carmarose Trawling Co. Ltd i Colmcille Fishing Ltd

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/25

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 2 czerwca 2008 r. w sprawie T-172/07 Atlantic Dawn Ltd, Antarctic Fishing Co. Ltd, Atlantean Ltd, Killybegs Fishing Enterprises Ltd, Doyle Fishing Co. Ltd, Western Seaboard Fishing Co. Ltd, O'Shea Fishing Co. Ltd, Aine Fishing Co. Ltd, Brendelen Ltd, Cavankee Fishing Co. Ltd, Ocean Trawlers Ltd, Eileen Oglesby, Noel McGing, Mullglen Ltd, Bradan Fishing Co. Ltd, Larry Murphy, Pauric Connely, Thomas Flaherty, Carmarose Trawling Co. Ltd i Colmcille Fishing Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 sierpnia 2008 r. przez Atlantic Dawn Ltd, Antarctic Fishing Co. Ltd, Atlantean Ltd, Killybegs Fishing Enterprises Ltd, Doyle Fishing Co. Ltd, Western Seaboard Fishing Co. Ltd, O'Shea Fishing Co. Ltd, Aine Fishing Co. Ltd, Brendelen Ltd, Cavankee Fishing Co. Ltd, Ocean Trawlers Ltd, Eileen Oglesby, Noel McGing, Mullglen Ltd, Bradan Fishing Co. Ltd, Larry Murphy, Pauric Connely, Thomas Flaherty, Carmarose Trawling Co. Ltd i Colmcille Fishing Ltd
   (Sprawa C-372/08 P)
   (2008/C 285/40)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Atlantic Dawn Ltd, Antarctic Fishing Co. Ltd, Atlantean Ltd, Killybegs Fishing Enterprises Ltd, Doyle Fishing Co. Ltd, Western Seaboard Fishing Co. Ltd, O'Shea Fishing Co. Ltd, Aine Fishing Co. Ltd, Brendelen Ltd, Cavankee Fishing Co. Ltd, Ocean Trawlers Ltd, Eileen Oglesby, Noel McGing, Mullglen Ltd, Bradan Fishing Co. Ltd, Larry Murphy, Pauric Connely, Thomas Flaherty, Carmarose Trawling Co. Ltd i Colmcille Fishing Ltd (przedstawiciele: G. Hogan SC, N. Travers BL, T. O'Sullivan BL, D. Barry, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Królestwo Hiszpanii
   Żądania wnoszących odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnoszą o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji w całości;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji celem wydania wyroku co do istoty skargi oraz zastrzeżenie rozstrzygnięcia pozostałej części podniesionego przez Komisję w dniu 7 września 2007 r. zarzutu niedopuszczalności w ramach rzeczonego/tego orzeczenia co do istoty sprawy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi w związku z niniejszym odwołaniem przez wnoszących odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie opierają niniejsze odwołanie na trzech zarzucanych naruszeniach prawa wspólnotowego popełnionych w zaskarżonym postanowieniu. Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd Pierwszej Instancji, po pierwsze, dokonał błędnej wykładni art. 20 rozporządzenia nr 2371/2002 (1), a w szczególności zakresu pozostałych kompetencji państw członkowskich określonych w art. 20 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia. Po drugie, sąd ten dokonał błędnej wykładni art. 20 ust. 5, gdy powołał się na możliwość wymiany kwot połowowych między państwami członkowskimi dla wykluczenia bezpośredniego interesu prawnego po stronie wnoszących odwołanie. Sąd ten błędnie nie uwzględnił wreszcie okoliczności, że zaskarżone rozporządzenie dotyczy bezpośrednio wnoszących odwołanie jako zamkniętej grupy jednostek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, Dz.U. L 358, s. 59.


title: Sprawa C-9/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii, interwencja: Królestwo Belgii i Królestwo Niderlandów

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/17

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii, interwencja: Królestwo Belgii i Królestwo Niderlandów
   (Sprawa C-9/13) (1)

   2014/C 261/26
   Język postępowania: słoweński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa T-10/14: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2014 r. — Inditex i Naviera Nebulosa de Omega przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/51

         Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2014 r. — Inditex i Naviera Nebulosa de Omega przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-10/14)
   2014/C 52/99
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) (Arteixo, Hiszpania) i Naviera Nebulosa de Omega, AIE (Las Palmas de Gran Canaria, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną z rynkiem wewnętrznym nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa F-42/10: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2010 r. — Skareby przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/55

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2010 r. — Skareby przeciwko Komisji
   (Sprawa F-42/10)
   ()
   2010/C 209/89
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Carina Skareby (Leuven, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej skargę skarżącej, według której była ona poddana mobbingowi i cierpiała z tego powodu podczas lat spędzonych w delegaturze regionalnej Komisji w Kirgistanie.

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               wezwanie Komisji do przedstawienia sprawozdania Biura Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych Komisji wraz z dowodami;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2009 r. i w razie potrzeby decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-443/05: Skarga wniesiona w dniu  16 grudnia 2005 r.  — El Corte Inglés, S.A. przeciwko OHIM

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/24

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2005 r. — El Corte Inglés, S.A. przeciwko OHIM
   (Sprawa T-443/05)
   (2006/C 74/46)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, S.A. (Madryt, Hiszpania) [Przedstawiciel: Juan Luis Rias Zurdo, abogado]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Juan Bolaños Sabri
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 21 września 2005 r. w sprawie R 1191/2004-1, w zakresie w jakim oddalając odwołanie skarżącej, dopuszcza do rejestracji zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2.456.242 „PIRAÑAM DISEÑO ORIGINAL JUAN BOLAÑOS” w klasie 25,

               —

               odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2.456.242 „PIRAÑAM DISEÑO ORIGINAL JUAN BOLAÑOS” dla klasy 25,

               —

               obciążenie samej strony pozwanej lub strony pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Juan Bolaños Sabri

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „PIRAÑAM DISEÑO ORIGINAL JUAN BOLAÑOS” (zgłoszenie nr 2.456.242) dla towarów z klasy 16, 21 i 25
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpańskie słowne znaki towarowe „PIRANHA” dla towarów z klas 25 (nr 790.520) i 18 (nr 2.116.007)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia dla towarów z klasy 25

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie sprzeciwu w całości.

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-26/07: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/24

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-26/07)
   (2007/C 56/46)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Kontoú i A.-M. Rouchaud-Joët)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej
   Komisja wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw (1) lub w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich przyjęciu Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2004/80 do prawa krajowego upłynął w dniu 1 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 261 z 6.8.2004, str. 15.


title: Sprawa C-44/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Frankfurt am Main V — Höchst przeciwko Deutsche Bank AG (Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 56 ust. 1 lit. e) — Artykuł 135 ust. 1 lit. f) i g) — Zwolnienie czynności z zakresu zarządzania majątkiem za pomocą papierów wartościowych (zarządzanie portfelem inwestycji))

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Frankfurt am Main V — Höchst przeciwko Deutsche Bank AG
   (Sprawa C-44/11) (1)

   (Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 56 ust. 1 lit. e) - Artykuł 135 ust. 1 lit. f) i g) - Zwolnienie czynności z zakresu zarządzania majątkiem za pomocą papierów wartościowych (zarządzanie portfelem inwestycji))
   2012/C 295/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Frankfurt am Main V — Höchst

      Strona pozwana: Deutsche Bank AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 56 ust. 1 lit. e) i art. 135 ust. 1 lit. f) i g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zwolnienie operacji zarządu majątkiem w postaci papierów wartościowych dokonywanych na rzecz klientów indywidualnych

      Sentencja

               1)

               Usługa zarządzania portfelem inwestycji, taka jak będąca przedmiotem sporu przed sądami krajowymi, a mianowicie taka, w ramach której podatnik w zamian za wynagrodzenie oraz wedle własnego uznania podejmuje decyzje w przedmiocie nabywania i zbywania papierów wartościowych oraz decyzje te realizuje poprzez nabywanie i zbywanie tych papierów wartościowych, składa się z dwóch elementów, które są tak ściśle ze sobą powiązane, że stanowią one obiektywnie jednolite świadczenie gospodarcze.

               2)

               Artykuł 135 ust. 1 lit. f) lub g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zarządzanie portfelem inwestycji, takie jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, nie jest objęte zwolnieniem z podatku VAT przewidzianym w tym przepisie.

               3)

               Artykuł 56 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten obejmuje swym zakresem nie tylko usługi wymienione w art. 135 ust. 1 lit. a)–g) tej dyrektywy, ale także usługi zarządzania portfelem.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/15

         Wybór prezesa izby złożonej z trzech sędziów
   (2005/C 205/27)
   W dniu 7 lipca 2005 r. Sąd Pierwszej Instancji wybrał, zgodnie z art. 15 § 3 regulaminu, na stanowisko prezesa izby złożonej z trzech sędziów sędziego R. Garcíę-Valdecasasa, na okres od 1 października 2005 r. do 30 września 2006 r.


title: Sprawa T-423/05: Skarga wniesiona w dniu  25 listopada 2005 r.  — Olympiaki Aeroporia Ypiresies AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/21

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2005 r. — Olympiaki Aeroporia Ypiresies AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-423/05)
   (2006/C 74/42)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Olympiaki Aeroporia Ypiresies AE (Ateny, Grecja) (Przedstawiciele: P. Anestis, T. Soames, D. Geradin, S. Mavroghenis i S. Jordan, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części, na podstawie art. 230 WE i art. 231 WE, decyzji Komisji C11/2004 w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Grecję spółce Olympiaki Aeroporia Ypiresies AE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach prywatyzacji greckiego państwowego przewoźnika lotniczego Olympiaki Aeroporia rozpoczęła działalność nowa spółka („NOA”), która przejęła działalność w zakresie przelotów, podczas gdy spółka skarżąca („OA”) zachowała prowadzenie działalności w pozostałym zakresie, w szczególności usługi naziemne, usługi konserwacji i naprawy statków powietrznych. W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że pomoc państwa przyznana przez Grecję NOA oraz skarżącej jest niezgodna z Traktatem, między innymi z następujących powodów:

               —

               zawyżenia wyceny wartości aktywów NOA w chwili utworzenia spółki,

               —

               uiszczenia płatności z tytułu zobowiązań OA przez państwo greckie będące poręczycielem,

               —

               wykazywania ciągłej tolerancji przez państwo greckie wobec OA w odniesieniu do zaległości podatkowych oraz składek na ubezpieczenie społeczne.

         W swojej skardze skarżąca kwestionuje w pierwszej kolejności część decyzji odnoszącą się do zarzucanego zawyżenia wyceny wartości aktywów NOA w chwili utworzenia spółki. Skarżąca wskazuje na naruszenie art. 87 ust. 1 i 3 WE oraz art. 253 WE (obowiązek uzasadnienia). Skarżąca stwierdza, że błędnie zastosowano kryterium „prywatnego inwestora”, ponieważ Republika Grecka postępowała jak rozsądny uczestnik obrotu gospodarczego. Skarżąca dodaje, że przy obliczaniu rzekomo uzyskanych korzyści zastosowano błędną metodę obliczania i osiągnięto błędny wynik. Skarżąca wskazuje również na niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do spełnienia przesłanek stosowania art. 87 ust. 1 WE.
   W odniesieniu do uiszczenia płatności przez państwo greckie z tytułu zobowiązań OA skarżąca nie zaprzecza, że miało to miejsce, lecz uważa, że nie stanowi to pomocy państwa i w tym względzie wskazuje na naruszenie art. 87 ust. 1 WE. W szczególności skarżąca twierdzi, że Komisja wyraziła zgodę na dalsze wypłacanie pomocy, której część stanowią wspomniane płatności ze strony państwa greckiego, natomiast w zaskarżonej decyzji Komisja zaprzecza temu, przyjmując błędną ocenę prawną. W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do płatności dokonanych przed zmianą niektórych poręczeń oraz w odniesieniu do uznania niektórych płatności za pomoc państwa. W odniesieniu do tej części decyzji skarżąca wskazuje ponadto na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, w szczególności obowiązku uzasadnienia.
   W odniesieniu do zawartego w zaskarżonej decyzji stwierdzenia o „ciągłej tolerancji” wykazywanej przez państwo greckie wobec OA skarżąca wskazuje na naruszenie przepisów prawa wspólnotowego w zakresie pojęcia pomocy państwa, ponieważ Komisja nie zbadała działań podejmowanych przez Grecję w świetle kryterium „prywatnego wierzyciela” oraz nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu. Skarżąca dodaje, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do metody obliczania oraz wielkości rzekomo uzyskanej korzyści, jak również, że uzasadnienie było niewystarczające.
   Wreszcie skarżąca wskazuje na naruszenie ogólnych zasad prawa wspólnotowego, a przede wszystkim prawa do bycia wysłuchanym, które zostało naruszone, zdaniem skarżącej, wskutek odmowy ze strony Komisji udzielenia Republice Greckiej, a poprzez to i samej skarżącej jako stronie bezpośrednio zainteresowanej, dostępu do ustaleń dokonanych przez firmę audytorską wyznaczoną przez Komisję. Skarżąca twierdzi ponadto, że została naruszona zasada „non bis in idem”, ponieważ w zaskarżonej decyzji ustalono na podstawie wspólnotowej stopy procentowej odsetki od kwot pomocy podlegających zwróceniu, choć w kwotach tych ujęte już zostały grzywny, odsetki oraz opłaty dodatkowe na podstawie przepisów krajowych.


title: Sprawa C-244/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii
   (Sprawa C-244/14) (1)

   (2015/C 320/34)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-159/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bourges (Francja) w dniu 8 maja 2009 r. — LIDL SNC przeciwko Vierzon Distribution SA

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bourges (Francja) w dniu 8 maja 2009 r. — LIDL SNC przeciwko Vierzon Distribution SA
   (Sprawa C-159/09)
   2009/C 180/46
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de commerce de Bourges

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: LIDL SNC

      Strona pozwana: Vierzon Distribution SA

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 3a dyrektywy 84/450 (1), zmienionej dyrektywą 97/55 (2), powinien być interpretowany w te sposób, że nie jest dopuszczalne dokonywanie reklamy porównawczej przez porównanie cen towarów zaspokajających te same potrzeby lub mających ten sam cel, to znaczy charakteryzujących się wystarczającym stopniem zamienności, jedynie z tego powodu, że jeśli chodzi o produkty spożywcze, zdatność do spożycia każdego z nich, a w każdym razie przyjemność ich konsumowania, różni się zasadniczo w zależności od warunków i miejsc ich wytworzenia, w zależności od użytych składników i doświadczenia producenta?

      (1)  Dyrektywa Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd (Dz.U. L 250, s.17)

      (2)  Dyrektywa 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r. zmieniająca dyrektywę 84/450/EWG dotyczącą reklamy wprowadzającej w błąd w celu włączenia do niej reklamy porównawczej (Dz.U. L 290, s. 18)


title: Sprawa T-106/10: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/71

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-106/10)
   2010/C 113/105
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hiszpania (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2009) 10136 wersja ostateczna z dnia 18 grudnia 2009 r. dotyczącej zastosowania korekt finansowych w odniesieniu do Sekcji Orientacji EFOGR w części odpowiadającej programowi inicjatywy wspólnotowej CCI 2000 ES.06.0.PC.003 (Hiszpania — Leader+Aragonia), oraz

               —

               obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na mocy zaskarżonej decyzji Komisja zastosowała, w odniesieniu do wydatków objętych przez władze hiszpańskie wnioskiem do dnia 4 czerwca 2008 r., korektę finansową netto w wysokości 2 %, co powoduje zmniejszenie o 652 674,70 EUR pomocy z Sekcji Orientacji EFOGR przeznaczonej na wydatki w ramach wyżej wymienionego programu, przyznanej zgodnie z decyzją Komisji C(2001) 2067 z dnia 31 lipca 2001 r.
   Królestwo Hiszpanii podnosi dwa zarzuty, ze względu na które należy stwierdzić nieważność decyzji:

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (1) z uwagi na to, iż rzekome nieprawidłowości, które uzasadniają zastosowanie przez Komisję korekty finansowej, nie stanowią w rzeczywistości naruszenia art. 4 rozporządzenia (WE) nr 438/2001 (2), a to ze względu na to, że z ustanowionego w tym przepisie wymogu tego, iż protokół kontroli na miejscu powinien stwierdzać stan wykonanych prac, nie wynika koniecznie, że protokół ten powinien zawierać wykaz przeprowadzonych kontroli w przypadku, gdy z łatwością można o nich uzyskać informację.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności ustanowionej w samym art. 39 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 w związku z wytycznymi dotyczącymi zasad, kryteriów oraz klucza podziału stosowanego przez służby Komisji przy ustalaniu korekt finansowych, o których mowa w art. 39 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (3). Naruszenie to dotyczy, po pierwsze, dokonania korekty w wysokości 2 % wydatków, podczas gdy z danych udostępnionych Komisji przez władze hiszpańskie wynikało, że ryzyko ponoszone przez Fundusz było znacznie niższe. Po drugie, polega ono na przedłużeniu okresu, którego dotyczy korekta i na objęciu nią wydatków objętych wnioskiem nie tylko do końca badanego przez Komisję okresu (17 grudnia 2004 r.), lecz do dnia dwustronnego spotkania (4 czerwca 2008 r.).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161 z 26.6.1999, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 438/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych (Dz.U. L 63 z 3.3.2001, s. 21).

      (3)  Pismo C(2001) 476 z dnia 2 marca 2001 r.


title: Sprawa T-459/07: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — Hangzhou Duralamp Electronics przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/48

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — Hangzhou Duralamp Electronics przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-459/07)
   (2008/C 51/89)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Hangzhou Duralamp Electronics Co., Ltd (Hangzhou City, Chiny) (przedstawiciele: M. Gambardella i V. Villante, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1205/2007 z dnia 15 października 2007 r. nakładającego, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzającego zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin, opublikowanego w Dz.U. L 272/1 z dnia 17 października 2007 r., w zakresie w jakim ma zastosowanie do skarżącej,

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca chińska spółka wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1205/2007 z dnia 15 października 2007 r. nakładającego, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzającego zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin (1), w zakresie w jakim środki te mają do niej zastosowanie.
   Na poparcie swego wniosku skarżąca podnosi, że stanowisko Rady, w świetle którego wszystkie CFL-i stanowią ten sam produkt niezależnie od ich żywotności, mocy, powłoki, innych scalonych elementów, długości, średnicy, przekątnej i użytkownika końcowego, jest nieprawidłowe.
   Skarżąca podnosi następnie, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy obliczeniu marginesów dumpingu, marginesów podcięcia cenowego i wysokości wyrządzonej szkody. Metodologia, za pomocą której dokonano ekstrapolacji danych na podstawie danych Eurostatu nie została zdaniem skarżącej wyjaśniona w spornym rozporządzeniu a Rada powinna była przedstawić stronom dochodzenia jawne streszczenie zastosowanej metodologii oraz przykłady obliczeń.
   Ponadto skarżąca podnosi, że jej prawo do zostania wysłuchaną co do okoliczności wyboru analogicznego kraju zostało naruszone, jako że w toku dochodzenia, które doprowadziło do wydania spornego rozporządzenia, nie umożliwiono jej przedstawienia uwag w przedmiocie wyboru Korei w miejsce Meksyku, jako analogicznego kraju.
   Ponadto skarżąca podnosi, że Rada naruszyła art. 7, 9 i 21 rozporządzenia podstawowego (2) nakładając cła antydumpingowe w sytuacji, gdy nie wymagał tego interes Wspólnoty.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że Rada naruszyła art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz dopuściła się oczywistego błędu w ocenie nakładając cła antydumpingowe pomimo okoliczności, że skarga prowadząca do wszczęcia dochodzenia nie została poparta przez przemysł wspólnotowy, jako że część producentów wspólnotowych sprzeciwiających się skardze, reprezentowała ponad 50 % łącznej wspólnotowej produkcji podobnego produktu.

      (1)  Dz.U. 2007 L 272, str. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56 str. 1).


title: Sprawa T-323/09: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2009 r. — Komisja przeciwko Irish Electricity Generating

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/28

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2009 r. — Komisja przeciwko Irish Electricity Generating
   (Sprawa T-323/09)
   2009/C 256/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A.–M. Rouchaud-Joët, F. Mirza, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irish Electricity Generating Co. Ltd (Waterford, Irlandia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich kwoty 237 384,31 EUR, na którą składa się należność główna w wysokości 180 664,70 EUR wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 56 719,61 EUR, obliczonymi według stopy Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o 3,50 % (5,56 %) za okres od 25 sierpnia 2003 r. do 15 kwietnia 2009 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kwotą 27,52 EUR za każdy dzień, tytułem odsetek za okres od dnia 16 kwietnia 2009 r. do dnia całkowitej spłaty zadłużenia; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach czwartego ramowego programu badawczego Wspólnoty Europejskiej Rada wydała decyzję 94/806/WE z dnia 23 listopada 1994 r. (1) w sprawie specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego, obejmującego prezentację, w dziedzinie energii nienuklearnej. Zgodnie z art. 5 tej decyzji Komisja sporządza program prac określający cele i poruszający zagadnienia określone w załączniku 1 do decyzji oraz ogłasza przetargi na realizację przedsięwzięć przewidzianych w programie prac.
   W dniu 2 marca 1998 r., pozwanej powierzono — po rozstrzygnięciu procedury przetargowej — realizację umowy nr WE/178/97/IEGB (zwanej dalej „umową”), której przedmiotem była budowa dwóch turbin wiatrowych. Zgodnie z postanowieniami umowy Komisja wyraziła zgodę na udzielenie wsparcia finansowego w wysokości 40 % wynoszących 1 531 697 ECU zatwierdzonych kosztów projektu, maksymalnie do kwoty 612,679 ECU.
   Skarżąca twierdzi jednak, że mimo przekazania pozwanej kwoty 225 083,79 EUR między dniem 6 kwietnia 1998 r. a 30 kwietnia 2001 r., pozwana nie wykonała umowy. Ponadto skarżąca utrzymuje, że pozwana nie zareagowała na przedsięwzięte zgodnie z umową i ze wspólnotowymi regułami budżetowymi (2) środki proceduralne, mające na celu określenie wysokości zadłużenia i powiadomienie o tym pozwanej. Dlatego pismem z dnia 13 grudnia 2002 r. Komisja wypowiedziała umowę na podstawie art. 5 ust. 3 lit. a) ppkt i) załącznika II do umowy.
   Wobec powyższego Komisja wniosła niniejszą skargę na podstawie art. 238 WE, domagając się zwrotu nienależnie wypłaconej na rzecz pozwanej kwoty 180 664,70 EUR wraz z odsetkami obliczonymi według stopy 5,56% od dnia wymagalności długu, tj. od 24 sierpnia 2003 r.

      (1)  Decyzja Rady z dnia 23 listopada 1994 r. w sprawie przyjęcia specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego, obejmującego prezentację, w dziedzinie energii nienuklearnej (1994-1998) (Dz.U. L 334 z 22.12.1994 r., s. 87) [tłumaczenie nieoficjalne]

      (2)  Artykuł 71 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1) oraz art. 78 rozporządzenia wykonawczego, a mianowicie rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1)


title: Sprawa C-479/13: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/46

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-479/13)
   2013/C 344/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że stosując obniżoną stawkę podatku VAT do książek cyfrowych (lub elektronicznych), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 96 i 98 dyrektywy VAT (1) w związku z załącznikami II i III do tej dyrektywy oraz jej rozporządzeniem wykonawczym (2);

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi jeden zarzut na poparcie swojej skargi, dotyczący nieprzestrzegania przepisów dyrektywy VAT w przepisach krajowych, nakładających obniżoną stawkę 7 % od dnia 1 stycznia 2012 r., a następnie stawkę 5,5 % od dnia 1 stycznia 2013 r. na dostawy książek elektronicznych.
   Komisja podnosi, że zgodnie z art. 98 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy VAT stawki obniżone podatku VAT mają zastosowanie wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, których kategorie są określone w załączniku III do tej dyrektywy. Tymczasem w kategorii 6 załącznika III do dyrektywy VAT nie ma mowy o tym, że dostawy książek cyfrowych mogą podlegać obniżonej stawce VAT. Komisja wnioskuje z tego, że dostawy książek elektronicznych muszą być zatem objęte podstawową stawką VAT zgodnie z art. 96 dyrektywy VAT. Potwierdza to również zdaniem Komisji art. 98 ust. 2 akapit drugi, wyraźnie wykluczający objęcie obniżonymi stawkami VAT usług świadczonych drogą elektroniczną. Wreszcie, na poparcie swojej skargi Komisja podnosi, że Komitet ds. VAT jednogłośnie przyjął w dniu 9 lutego 2011 r. wytyczne, zgodnie z którymi obniżone stawki VAT nie mają zastosowania do książek elektronicznych.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy VAT (Dz.U. L 77, s. 1).


title: Sprawa F-116/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Buckingham i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans zwany awansem drugiego filarem — Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. — Przyznanie punktów pierwszeństwa — Przepisy przejściowe — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego — Równość traktowania — Dopuszczalność)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/50

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Buckingham i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-116/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans zwany awansem „drugiego filarem’ - Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. - Przyznanie punktów pierwszeństwa - Przepisy przejściowe - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego - Równość traktowania - Dopuszczalność)
   (2009/C 32/97)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Anne Buckingham (Bruksela, Belgia) i in. (przedstawiciel: adwokat N. Lhoest)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i Katarzyna Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Służba publiczna - Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 listopada 2005 r., która ukazała się w Informacjach Administracyjnych nr 85-2005 w zakresie, w jakim nie przyznaje skarżącym, urzędnikom w grupie zaszeregowania A*12, jakichkolwiek punktów pierwszeństwa w uznaniu za pracę wykonaną w interesie instytucji w ramach postępowania w sprawie awansu w 2004 r
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006, s. 66.


title: Sprawa F-73/15: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2015 r. – ZZ/Parlament

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/50

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2015 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-73/15)
   (2015/C 245/63)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel(-e): adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu skarżącemu diety dziennej po jego przeniesieniu z Komisji, w której był zatrudniony na placówce w delegaturze UE w Jemenie, do Parlamentu Europejskiego w Brukseli.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 8 lipca 2014 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2015 r.;

               —

               nakazanie Parlamentowi przyznanie skarżącemu diety dziennej, powiększonej o odsetki naliczane od chwili, w której jej wypłaty stawały się wymagalne na mocy załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa F-57/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 7 lipca 2011 r. — Pedeferri i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga — Osoby domagające się przyznania im statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej — Oczywista niedopuszczalność — Niedochowanie procedury poprzedzającej wniesienie skargi)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/29

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 7 lipca 2011 r. — Pedeferri i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-57/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga - Osoby domagające się przyznania im statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej - Oczywista niedopuszczalność - Niedochowanie procedury poprzedzającej wniesienie skargi)
   2012/C 138/62
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Stefano Pedeferri (Mornago, Włochy) i in. (przedstawiciel: G. Vistoli, adwokat.)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy, A. Dal Ferro, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie skarżących przyznania im statusu pracowników Unii Europejskiej

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący pokrywają swoje własne koszty oraz koszty Komisji Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011, s. 36


title: Sprawa T-197/06: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — FMC przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/45

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — FMC przeciwko Komisji
   (Sprawa T-197/06)
   (2006/C 212/76)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: FMC Corporation (Filadelfia, Stany Zjednoczone) (Przedstawiciele: C. Stanbrook, Q.C. i Y. Virvilis, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r., w zakresie w jakim ma ona zastosowanie do FMC Corporation;

               —

               ewentualnie, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na FMC Corporation;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran, w której Komisja stwierdziła, że skarżąca naruszyła art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 porozumienia o EOG poprzez uczestnictwo w kartelu polegającym głównie na wymianie przez konkurentów informacji o cenach i wielkości sprzedaży, zawieraniu porozumień cenowych, porozumień o zmniejszeniu mocy produkcyjnej na obszarze EOG oraz zapewnianiu nadzoru nad porozumieniami antykonkurencyjnymi.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty i utrzymuje, w sposób ogólny, że nie jest odpowiedzialna za naruszenia popełnione przez jej spółkę zależną Foret, jako że nie ma ona decydującego wpływu na spółkę zależną.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi, że sporna decyzja jest nieodpowiednio uzasadnienia.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, iż sporna decyzja jest wadliwa zarówno z punktu widzenia prawa, jak i stanu faktycznego, jako że

               a)

               wnioski Komisji opierały się na błędnej interpretacji dowodów, na niestosownej dyskryminacji polegającej na tym, iż w stosunku do różnych źródeł informacji nie przykładano tej samej wagi, oraz, w sposób bardziej ogólny, na oczywistym błędzie w ocenie;

               b)

               Komisja zastosowała błędne z prawnego punktu widzenia kryterium kontroli w celu ustalenia odpowiedzialności skarżącej w związku z naruszeniem, którego dopuściła się Foret;

               c)

               Komisja wykorzystała dowody, które nie miały związku z okresem, w którym dopuszczono się podnoszonego naruszenia;

               d)

               Komisja wykorzystała dowody, o których nie poinformowała skarżącej, jako dowody obciążające spółkę, pozbawiając tym samym skarżącą możliwości skorzystania z przysługującego jej prawa do obrony.


title: Sprawa C-290/13 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 września 2014 r. – Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza, a.s., Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) — Artykuł 59 i załącznik XIII — Identyfikacja oleju antracenowego (pasty antracenowej) jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, podlegającej procedurze udzielania zezwoleń — Równość traktowania]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/22

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 września 2014 r. – Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza, a.s., Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA)
   (Sprawa C-290/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) - Artykuł 59 i załącznik XIII - Identyfikacja oleju antracenowego (pasty antracenowej) jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, podlegającej procedurze udzielania zezwoleń - Równość traktowania])
   2014/C 409/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza, a.s., Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd (przedstawiciel: adwokat K. Van Maldegem)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy, J. Stuyck i A.-M. Vandromme, advocaten)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza a.s., Koppers Denmark A/S i Koppers UK Ltd zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa T-353/11: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2011 r. — Event przeciwko OHIM — CBT Comunicación Multimedia (eventer EVENT MANAGEMENT SYSTEMS)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/43

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2011 r. — Event przeciwko OHIM — CBT Comunicación Multimedia (eventer EVENT MANAGEMENT SYSTEMS)
   (Sprawa T-353/11)
   2011/C 252/94
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Event Holding GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Schoenen i V. Töbelmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: CBT Comunicación Multimedia, SL (Getxo, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie R 939/2010-2;

               —

               orzeczenie, że strona pozwana pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę skarżącą;

               —

               orzeczenie, że CBT Comunicación Multimedia, SL pokryje własne koszty, jeżeli przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: CBT Comunicación Multimedia, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „eventer EVENT MANAGEMENT SYSTEMS” dla towarów i usług z klas 9, 35, 41 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6483606

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „Event” zarejestrowany w Niemczech pod nr 39 548 073.6 dla usług z klas 35, 36, 42 i 43

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, z tego względu, że Izba Odwoławcza błędnie orzekła, że nie było podstaw do odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „eventer EVENT MANAGEMENT SYSTEMS”. Mając na uwadze podobieństwo tych znaków towarowych oraz podobieństwo usług objętych obydwoma znakami towarowymi istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku tych dwóch znaków towarowych.


title: Sprawa C-416/07: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/16

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-416/07)
   (2007/C 283/31)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: Eleni Tserepa-Lacombe i F. Erlbacher)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej
   Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że

               1.

               nie podejmując środków koniecznych

                           —

                           dla zapewnienia, że każdy przewoźnik zwierząt będzie zobowiązany do posiadania pozwolenia właściwych władz i będzie zarejestrowany w sposób umożliwiający właściwym władzom jego szybką identyfikację, w szczególności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących ochrony zwierząt podczas transportu,

                           —

                           dla przeprowadzania przez właściwe władze obowiązkowych kontroli planów trasy/kart drogowych,

                           —

                           dla ustanowienia miejsc odpoczynku dla zwierząt po ich rozładowaniu w portach lub w ich pobliżu,

                           —

                           dla zapewnienia skutecznych kontroli środków transportu i zwierząt i

                           —

                           dla nałożenia skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji za wielokrotne i poważne naruszenia przepisów dotyczących ochrony zwierząt podczas transportu,

                     Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 część A ust. 1 lit. a) pkt i) oraz ii), art. 5 część A ust. 2 lit. b), art. 5 część A ust. 2 lit. d) pkt i) tiret pierwsze, art. 8, 9 i art. 18 ust. 2 dyrektywy Rady 91/628/EWG (1) z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG i 91/496/EWG, oraz pkt 7 lit. b) rozdziału VII załącznika do tej dyrektywy, a także po dniu 5 stycznia 2007 r. na mocy art. 5 ust. 4, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 3 i 4, art. 15 ust. 1, art. 25, 26 i art. 27 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1/2005 (2) z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE i rozporządzenie (WE) nr 1255/97;

               2.

               nie podejmując środków koniecznych

                           —

                           dla zapewnienia przestrzegania przepisów dotyczących ogłuszania zwierząt przy uboju i

                           —

                           dla zapewnienia odpowiednich inspekcji i kontroli uboju,

                     Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3, art. 5 ust. 1 lit. d), art. 6 ust. 1 i art. 8 dyrektywy Rady 93/119/WE (3) z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania;

               3.

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem Komisji Republika Grecka nie stosuje prawidłowo niektórych przepisów dotyczących ochrony zwierząt podczas transportu i uboju.
   Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do obowiązków przewidzianych w art. 5 część A ust. 1 lit. a) pkt i) et ii), art. 5 część A ust. 2 lit. b), art. 5 część A ust. 2 lit. d) pkt i) tiret pierwsze, art. 8, 9 i art. 18 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG i 91/496/EWG, oraz w pkt 7 lit. b) rozdziału VII załącznika do tej dyrektywy, a także po dniu 5 stycznia 2007 r. w art. 5 ust. 4, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 3 i 4, art. 15 ust. 1, art. 25, 26 i art. 27 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE i rozporządzenie (WE) nr 1255/97, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tych przepisów.
   Komisja wnosi do Trybunału również o stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do obowiązków przewidzianych w art. 3, art. 5 ust. 1 lit. d), art. 6 ust. 1 i art. 8 dyrektywy Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tych przepisów.
   Komisja przypomina, że zgodnie z orzecznictwem uchybienie może wynikać z praktyki administracyjnej, która narusza prawo wspólnotowe. W ramach niniejszej skargi nie opiera się ona na pojedynczym stwierdzeniu, lecz na znacznej liczbie przypadków stwierdzonych przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii (FVO), które stanowią naruszenie systemowe i ogólne obowiązków wynikających dla wspomnianego państwa z przywołanych przepisów.
   W szczególności Komisja podnosi, że Republika Grecka nie przyjęła wszystkich środków niezbędnych do zapewnienia, że każdy przewoźnik zwierząt będzie zobowiązany do posiadania pozwolenia właściwych władz i będzie zarejestrowany w sposób umożliwiający właściwym władzom jego szybką identyfikację, w szczególności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących ochrony zwierząt podczas transportu, do przeprowadzania przez właściwe władze obowiązkowych kontroli planów trasy/kart drogowych, do ustanowienia miejsc odpoczynku dla zwierząt po ich rozładowaniu w portach lub w ich pobliżu oraz do zapewnienia skutecznych kontroli środków transportu i zwierząt podczas transportu.
   Ponadto Komisja twierdzi, że Republika Grecka nie przyjęła wszystkich środków niezbędnych do zapewnienia przestrzegania przepisów dotyczących ogłuszania zwierząt przy uboju i do zapewnienia odpowiednich inspekcji i kontroli uboju.
   Komisja podkreśla, że zarówno w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, jak i po tym terminie oraz w wyniku braku pewnych starań władz greckich, Republika Grecka nie podjęła wszystkich środków niezbędnych dla naprawienia zarzuconych jej uchybień. Większość zaleceń skierowanych do władz greckich nie została zrealizowana lub została zrealizowana w sposób niewystarczający. Z drugiej strony sprawozdania z misji dają obraz bardzo niepokojący, jeżeli chodzi o wykonanie przywołanych powyżej przepisów.

      (1)  Dz.U. L 340 z 11.12.1991 r., str. 17.

      (2)  Dz.U. L 3 z 5.1.2005 r., str. 1.

      (3)  Dz.U. L 340 z 31.12.1993 r., str. 21.


title: Sprawa C-315/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Marchon Germany GmbH/Yvonne Karaszkiewicz (Odesłanie prejudycjalne – Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek – Dyrektywa 86/653/EWG – Artykuł 17 ust. 2 – Świadczenie wyrównawcze z tytułu pozyskania klienteli – Przesłanki przyznania – Pozyskiwanie nowych klientów – Pojęcie „nowi klienci” – Klienci zleceniodawcy dokonujący po raz pierwszy zakupu towarów, których dystrybucja została powierzona przedstawicielowi handlowemu)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/8

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Marchon Germany GmbH/Yvonne Karaszkiewicz
      (Sprawa C-315/14) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek - Dyrektywa 86/653/EWG - Artykuł 17 ust. 2 - Świadczenie wyrównawcze z tytułu pozyskania klienteli - Przesłanki przyznania - Pozyskiwanie nowych klientów - Pojęcie „nowi klienci” - Klienci zleceniodawcy dokonujący po raz pierwszy zakupu towarów, których dystrybucja została powierzona przedstawicielowi handlowemu))
      (2016/C 211/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Marchon Germany GmbH

         Strona pozwana: Yvonne Karaszkiewicz

         Sentencja

      Artykuł 17 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek należy interpretować w ten sposób, iż klienci pozyskani przez przedstawiciela handlowego dla produktów, których sprzedaż została jemu powierzona przez zleceniodawcę, muszą być uznani za nowych klientów w rozumieniu tego przepisu i to nawet w wówczas, gdy ci klienci pozostawali już w stosunkach handlowych z tym zleceniodawcą w zakresie innych produktów, w wypadku gdy sprzedaż przez tego przedstawiciela handlowego pierwszych produktów wymagała ustanowienia szczególnej relacji handlowej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa C-309/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Bergamo z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie D.I.A. s.r.l. w likwidacji przeciwko Cartiere Paolo Pigna s.p.a.

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Bergamo z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie D.I.A. s.r.l. w likwidacji przeciwko Cartiere Paolo Pigna s.p.a.
   (Sprawa C-309/05)
   (2005/C 243/17)
   Jezyk postępowania: włoski
   W dniu 4 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Bergamo z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie D.I.A. s.r.l. w likwidacji przeciwko Cartiere Paolo Pigna s.p.a.. Wniosek ten został już uprzednio przedstawiony przez Corte Suprema di Cassazione, sezione Lavoro, postanowieniem z dnia 18 października 2004 r., nr sprawy 20410 (1).

      (1)  Honyvem Informazioni Commerciali srl przeciwko Marielli De Zotti (C-465/04). Dz.U. C 31 z 05.02.2005, str. 4.


title: Sprawa C-338/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 maja 2012 r. w sprawie T-331/10 Yoshida Metal Industry Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 lipca 2012 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 maja 2012 r. w sprawie T-331/10 Yoshida Metal Industry Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 lipca 2012 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-338/12 P)
   2012/C 295/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Yoshida Metal Industry Co. Ltd i Pi-Design AG, Bodum France, Bodum Logistics A/S

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania w całości

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku

               —

               obciążenie Yoshida Metal Industry Co. Ltd kosztami poniesionymi przez Urząd

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd nie uzasadnił zaskarżonego wyroku, jako że nie ustosunkował się do argumentu Urzędu przytoczonego w pkt 18 zaskarżonego wyroku.

               —

               Wnoszący odwołanie podnosi też, że Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Sąd powinien był zauważyć, że dwuwymiarowe oznaczenie może być nie tylko stosowane w obiektach trójwymiarowych, ale także stanowić część takich obiektów. Zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wymaga więc uwzględnienia wszystkich możliwych do wyobrażenia sposobów, na dzień zgłoszenia, włączenia danego oznaczenia w trójwymiarowy obiekt. Sąd zniekształcił dowody, orzekając, że podstawą badania Izby Odwoławczej były wyłącznie towary rzeczywiście obecne na rynku. Izba Odwoławcza jasno stwierdziła, że jej ustalenia opierają się na patentach zgłoszonych przez Pi-Design. W każdym razie odwołanie się do innych materiałów, w tym patentów i innych towarów rzeczywiście obecnych na rynku, nie powinno być zakazane, jeżeli materiały owe potwierdzają wniosek, że ujawnione w zgłoszeniu cechy spornego oznaczenia w następstwie włączenia go do trójwymiarowego obiektu mogą przyczynić się do uzyskania efektu technicznego. Jest to jedyne prawidłowe rozwiązanie chroniące bezpieczeństwo prawne i interes publiczny, które leżą u podstaw art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-206/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Cruciano Siragusa przeciwko Regione Sicilia — Soprintendenza Beni Culturali e Ambientali di Palermo

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Cruciano Siragusa przeciwko Regione Sicilia — Soprintendenza Beni Culturali e Ambientali di Palermo
   (Sprawa C-206/13)
   2013/C 207/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cruciano Siragusa

      Strona pozwana: Regione Sicilia- Soprintendenza Beni Culturali e Ambientali di Palermo

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasada proporcjonalności jako ogólna zasada prawa Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, takiego jak art. 167 ust. 4 lit. a) decreto legislativo [dekretu ustawodawczego] nr 42 z 2004 r., który wyklucza możliwość wydania, w celu zalegalizowania samowoli budowlanej, pozwolenia stwierdzającego zgodność z wymogami ochrony krajobrazu w zakresie wszystkich działań człowieka powodujących zwiększenie powierzchni i kubatury, niezależnie od faktu, czy zostało przeprowadzone konkretne badanie zgodności tych działań z wartościami związanymi z ochroną krajobrazu danego miejsca.


title: Sprawa F-84/08: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2008 r. — Cerafogli przeciwko EBC

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/43

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2008 r. — Cerafogli przeciwko EBC
   (Sprawa F-84/08)
   (2008/C 327/81)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maria Concetta Cerafogli (Frankfurt, Niemcy) (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny
   Przedmiot i opis sporu
   Obciążenie Europejskiego Banku Centralnego wypłatą odszkodowania za szkodę, którą skarżąca uważa, że poniosła z powodu dyskryminacji związanej z jej działalnością związkową.
   Żądania strony skarżącej

               —

               obciążenie strony pozwanej wypłatą odszkodowania za stratę materialną odpowiadającą po pierwsze różnicy pomiędzy wynagrodzeniem otrzymywanym przez skarżącą a wynagrodzeniem grupy zaszeregowania („band”) H, stopień 54 za okres od 2004 r. do 2007 r. czyli 23 stopniom dodatkowym i po drugie dodatkowi o wysokości 3 500 EUR rocznie za lata 2001, 2002 i 2003;

               —

               obciążenie strony pozwanej zapłatą kwoty 157 000 EUR lub ewentualnie kwoty 45 000 EUR w celu zadośćuczynienia krzywdzie moralnej;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie odrzucenia wniosku o rozpatrzenie skargi na etapie poprzedzającym jej wniesienie i decyzji z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie odrzucenia zażalenia w zakresie w jakim decyzje te dotyczą przedmiotowej skargi;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-421/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  10 listopada 2005 r.  — Carreira przeciwko Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 listopada 2005 r. — Carreira przeciwko Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy
   (Sprawa T-421/04) (1)

   (2006/C 22/49)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005


title: Sprawa T-499/12: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2015 r. – HSH Investment Holdings Coinvest-C i HSH Investment Holdings FSO/Komisja (Pomoc państwa — Sektor bankowy — Restrukturyzacja HSH Nordbanku — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak indywidualnego oddziaływania — Mniejszościowy akcjonariusz beneficjenta pomocy — Pojęcie odrębnego interesu — Częściowa niedopuszczalność — Rozwodnienie kapitału)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/16

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2015 r. – HSH Investment Holdings Coinvest-C i HSH Investment Holdings FSO/Komisja
   (Sprawa T-499/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Sektor bankowy - Restrukturyzacja HSH Nordbanku - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak indywidualnego oddziaływania - Mniejszościowy akcjonariusz beneficjenta pomocy - Pojęcie odrębnego interesu - Częściowa niedopuszczalność - Rozwodnienie kapitału))
   (2016/C 007/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HSH Investment Holdings Coinvest-C Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) i HSH Investment Holdings FSO Sàrl (Luksemburg) (przedstawiciele: H.-J. Niemeyer, H. Ehlers i C. Kovács, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/477/UE z dnia 20 września 2011 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.29338 [C 29/09 (ex N 264/09)] przyznanej przez Niemcy na rzecz HSH Nordbank AG (Dz.U. 2012, L 225, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, a w części oddalona jako bezzasadna.

               2)

               HSH Investment Holdings Coinvest-C Sàrl i HSH Investment Holdings FSO Sàrl zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.