title: Sprawa T-122/16: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (Burlington) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy Burlington — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE — Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)}

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/24

         Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (Burlington)
   (Sprawa T-122/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy Burlington - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE - Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)})
   (2018/C 032/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tulliallan Burlington Ltd (Saint-Hélier, Jersey) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. (sprawa R 2409/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tulliallan Burlington a Burlington Fashion.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tulliallan Burlington Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa C-637/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa (Portugalia) w dniu 15 listopada 2017 r. – Cogeco Communications Inc / Sport TV Portugal i in.

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa (Portugalia) w dniu 15 listopada 2017 r. – Cogeco Communications Inc / Sport TV Portugal i in.
   (Sprawa C-637/17)
   (2018/C 032/21)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Cogeco Communications Inc

      Strona pozwana: Sport TV Portugal, SA, Controlinvest-SGPS SA, Nos-SGPS SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy 2014/104/UE (1) z dnia 26 grudnia 2014 r. i jej pozostałe przepisy lub mające zastosowanie zasady ogólne prawa Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że rodzą one uprawnienia dla jednostki (w niniejszej sprawie spółki akcyjnej prawa handlowego podległej prawu kanadyjskiemu), na które może się ona powoływać przed sądem wobec innej jednostki (w niniejszej sprawie spółki akcyjnej prawa handlowego podległej prawu portugalskiemu) w ramach pozwu wniesionego w celu dochodzenia odszkodowania za podnoszone szkody doznane wskutek naruszenia prawa konkurencji, w szczególności biorąc pod uwagę, że w czasie wystąpienia z omawianym pozwem (w dniu 27 lutego 2015 r.) nie upłynął nawet termin wyznaczony państwom członkowskim na transpozycję do prawa krajowego dyrektywy, zgodnie z jej art. 21 ust. 1?

               2)

               Czy art. 10 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy i jej pozostałe przepisy lub mające zastosowanie zasady ogólne prawa Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że niezgodny z nimi jest przepis krajowy taki jak art. 498 ust. 1 portugalskiego kodeksu cywilnego, który, stosowany do okoliczności faktycznych, które miały miejsce przed publikacją dyrektywy, przed jej wejściem w życie i przed datą wyznaczoną na dokonanie jej transpozycji, w ramach pozwu również wniesionego przed tą datą:

                           a)

                           ustala trzyletni termin przedawnienia dla roszczenia odszkodowawczego opartego na cywilnej odpowiedzialności pozaumownej;

                           b)

                           stanowi, że bieg tego trzyletniego terminu liczy się od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o swoim prawie do odszkodowania, nawet jeżeli nie były mu dokładnie znane tożsamość osoby odpowiedzialnej i zakres szkody oraz

                           c)

                           nie zawiera żadnego przepisu nakazującego lub dopuszczającego zawieszenie lub przerwanie biegu tego terminu z uwagi na sam fakt, że urząd ochrony konkurencji podjął środki w ramach dochodzenia lub postępowania dotyczących naruszenia prawa konkurencji, z którym związany jest pozew o odszkodowanie?

               3)

               Czy art. 9 ust. 1 dyrektywy i jej pozostałe przepisy lub mające zastosowanie zasady ogólne prawa Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że niezgodny z nimi jest przepis krajowy taki jak art. 623 portugalskiego kodeksu postepowania cywilnego, który, stosowany do okoliczności faktycznych, które miały miejsce przed wejściem w życie dyrektywy i przed datą wyznaczoną na dokonanie jej transpozycji, w ramach pozwu również wniesionego przed tą datą:

                           a)

                           stanowi, że prawomocne skazanie orzeczone w postępowaniu administracyjnym za naruszenie nie wywołuje skutków w żadnym postępowaniu cywilnym, w którym rozpatrywane są stosunki prawne uzależnione od popełnienia naruszenia? lub (w zależności od wykładni)

                           b)

                           stanowi, że to prawomocne skazanie w postępowaniu administracyjnym za naruszenie stanowi wobec osób trzecich jedynie domniemanie iuris tantum istnienia czynów spełniających przesłanki zastosowania kary i wypełniających znamiona czynu podlegającego karze, w jakimkolwiek postepowaniu cywilnym, w którym rozpatrywane są stosunki prawne uzależnione od popełnienia naruszenia?

               4)

               Czy art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy lub art. 288 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub jakikolwiek inne postanowienie prawa pierwotnego lub pochodnego, orzecznictwo lub mające zastosowanie ogólne zasady prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że niezgodne z nimi jest stosowanie przepisów krajowych takich jak art. 498 ust. 1 portugalskiego kodeksu cywilnego i art. 623 portugalskiego kodeksu postepowania cywilnego, które, stosowane do okoliczności faktycznych, które miały miejsce przed publikacją, wejściem w życie i przed datą wyznaczoną na dokonanie transpozycji dyrektywy, w ramach pozwu również wniesionego przed tą ostatnią datą, nie uwzględniają treści i celu dyrektywy i nie zmierzają do realizacji zamierzonego przez nią rezultatu?

               5)

               Tytułem ewentualnym, jedynie gdyby TSUE udzielił odpowiedzi twierdzącej na któreś z poprzednich pytań, czy art. 22 dyrektywy i jej pozostałe przepisy lub mające zastosowanie zasady ogólne prawa Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że niezgodne z nimi jest stosowanie w niniejszej sprawie przez sąd krajowy art. 498 ust. 1 portugalskiego kodeksu cywilnego lub art. 623 portugalskiego kodeksu postepowania cywilnego w obecnym brzmieniu, lecz przy zastosowaniu takiej ich wykładni, by były zgodne z przepisami art. 10 dyrektywy?

               6)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte, czy jednostka może powołać się na art. 22 dyrektywy wobec innej jednostki przed sądem krajowym w ramach pozwu o odszkodowanie za szkody doznane wskutek naruszenia prawa konkurencji?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowego (Dz.U. 2014, L 349, s. 1).


title: Sprawa T-562/15: Postanowienie Sądu z dnia 26 października 2017 r. – Federcaccia Toscana i in. / Komisja (Środowisko naturalne — Ochrona dzikiego ptactwa — Gatunki łowne — Warunki, które muszą być spełnione przez krajowe przepisy łowieckie — Harmonizacja kryteriów stosowania art. 7 ust. 4 dyrektywy 2009/147/WE — Okres zakazu polowań w Toskanii)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/31

         Postanowienie Sądu z dnia 26 października 2017 r. – Federcaccia Toscana i in. / Komisja
   (Sprawa T-562/15) (1)

   ((Środowisko naturalne - Ochrona dzikiego ptactwa - Gatunki łowne - Warunki, które muszą być spełnione przez krajowe przepisy łowieckie - Harmonizacja kryteriów stosowania art. 7 ust. 4 dyrektywy 2009/147/WE - Okres zakazu polowań w Toskanii))
   (2018/C 032/42)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Federcaccia Toscana (Florencja, Włochy) i pięciu innych skarżących, których nazwiska lub nazwy są zawarte w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat A. Bruni)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i C. Hermes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Komisja bezprawnie zaniechała aktualizacji pewnych włoskich danych zawartych w dokumencie dotyczącym pojęć kluczowych, sporządzonym przez komitet ORNIS przewidziany w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. 2010, L 20, s. 7), oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 6 października 2014 r., wskazującego, że przedłużenie we Włoszech sezonu polowań na pewne gatunki ptaków nie jest zgodne z uregulowaniami europejskimi, oraz oparte na art. 268 żądanie zmierzające do uzyskania naprawienia szkody poniesionej rzekomo przez skarżących w wyniku braku aktualizacji włoskich danych przez Komisję

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Federcaccia Toscana i pozostali skarżący, których nazwiska lub nazwy są zawarte w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015


title: Sprawa C-662/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 27 listopada 2017 r. – E.G. / Republika Słowenii

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 27 listopada 2017 r. – E.G. / Republika Słowenii
   (Sprawa C-662/17)
   (2018/C 032/22)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: E.G.

      Druga strona postępowania: Republika Słowenii

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy interes wnioskodawcy w rozumieniu art. 46 ust. 2 akapit drugi dyrektywy proceduralnej II (1) należy interpretować w ten sposób, że status ochrony uzupełniającej nie zapewnia tych samych praw i korzyści co status uchodźcy, gdy zgodnie z przepisami krajowymi osobom, które korzystają z ochrony międzynarodowej, przysługują te same prawa i korzyści, lecz różny jest sposób określenia okresu lub ustania ochrony międzynarodowej, ponieważ status zostaje nadany uchodźcy na czas nieoznaczony, lecz ustaje, gdy ustają okoliczności, na podstawie których został mu on nadany, podczas gdy ochrona uzupełniająca zostaje udzielona na czas oznaczony i jest przedłużana, jeżeli istnieją do tego podstawy?

               2)

               Czy interes wnioskodawcy w rozumieniu art. 46 ust. 2 akapit drugi dyrektywy proceduralnej II należy interpretować w ten sposób, że status ochrony uzupełniającej nie zapewnia tych samych praw i korzyści co status uchodźcy, gdy zgodnie z przepisami krajowymi osobom, które korzystają z ochrony międzynarodowej, przysługują te same prawa i korzyści, lecz różne są dalsze uprawnienia bądź prawa, które opierają się na tych prawach i korzyściach?

               3)

               Czy w świetle indywidualnej sytuacji wnioskodawcy konieczne jest dokonanie oceny, czy ze względu na konkretne okoliczności w przypadku nadania mu statusu uchodźcy uzyskałby on więcej praw i korzyści niż w przypadku nadania mu statusu ochrony uzupełniającej, czy do istnienia interesu w rozumieniu art. 46 ust. 2 akapit drugi dyrektywy proceduralnej II wystarczy już samo uregulowanie ustawowe, które dokonuje rozróżnienia wśród dalszych uprawnień bądź praw, które opierają się na prawach i korzyściach obu form ochrony międzynarodowej?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/EU z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (Dz.U. L 180, 29.6.2013, s. 60).


title: Sprawa T-123/16: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy BURLINGTON — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE — Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001] — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001]}

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/25

         Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON)
   (Sprawa T-123/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy BURLINGTON - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE - Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001] - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001]})
   (2018/C 032/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tulliallan Burlington Ltd (Saint Helier, Jersey) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. (sprawa R 1635/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tulliallan Burlington a Burlington Fashion.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tulliallan Burlington Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa C-476/16: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture – Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte – Chorwacja) – Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo / Air Serbia A.D. Beograd, Dane Kondić (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Posiadanie statusu „sądu” przez organ odsyłający — Niezawisłość — Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/5

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture – Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte – Chorwacja) – Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo / Air Serbia A.D. Beograd, Dane Kondić
   (Sprawa C-476/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Posiadanie statusu „sądu” przez organ odsyłający - Niezawisłość - Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym))
   (2018/C 032/06)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture – Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo

      Strona pozwana: Air Serbia A.D. Beograd, Dane Kondić

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture – Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte (ministerstwo spraw morskich, transportu i infrastruktury – dyrekcja ds. lotnictwa cywilnego, telekomunikacji i poczty, Chorwacja) postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa T-125/16: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2017 r. – Léon Van Parys / Komisja (Unia celna — Przywóz bananów pochodzących z Ekwadoru — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych — Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji — Rozsądny termin)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/26

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2017 r. – Léon Van Parys / Komisja
   (Sprawa T-125/16) (1)

   ((Unia celna - Przywóz bananów pochodzących z Ekwadoru - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji - Rozsądny termin))
   (2018/C 032/34)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Firma Léon Van Parys NV (Anvers, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Vlaemminck, B. Van Vooren, R. Verbeke i J. Auwerx)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros, B.-R. Killmann i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 95 final z dnia 20 stycznia 2016 r., stwierdzającej, że zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych jest zasadne i że umorzenie tychże należności jest zasadne w odniesieniu do dłużnika celnego oraz częściowo zasadne w przypadku innego dłużnika celnego, ale niezasadne w pozostałym zakresie w odniesieniu do tego konkretnego dłużnika, a także zmieniającej decyzję Komisji C(2010)2858 wersja ostateczna z dnia 6 maja 2010 r., oraz po drugie, żądanie wydania orzeczenia stwierdzającego, że art. 909 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1993, L 253, s. 1) wywołał skutki względem skarżącej w następstwie wydania wyroku z dnia 19 marca 2013 r., Firma Van Parys/Komisja (T-324/10, EU:T:2013:136).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 4 decyzji Komisji C(2016) 95 final z dnia 20 stycznia 2016 r. stwierdzającej, że zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych jest zasadne, i że umorzenie tychże należności jest zasadne w odniesieniu do dłużnika celnego oraz częściowo zasadne w przypadku innego dłużnika celnego, ale niezasadne w pozostałym zakresie w odniesieniu do tego konkretnego dłużnika, a także zmieniającej decyzję Komisji C(2010) 2858 wersja ostateczna z dnia 6 maja 2010 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Firma Léon Van Parys NV.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa C-663/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2017 r. w sprawie T-247/16, Fursin i in. / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 24 listopada 2017 r. przez Europejski Bank Centralny

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/16

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2017 r. w sprawie T-247/16, Fursin i in. / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 24 listopada 2017 r. przez Europejski Bank Centralny
   (Sprawa C-663/17 P)
   (2018/C 032/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Koupepidou i C. Hernández Saseta, pełnomocnicy, B. Schneider, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia, w zakresie w jakim Sąd uznał, że udziałowcy występujący po stronie skarżącej posiadali interes prawny i legitymację procesową do wniesienia do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2 sentencji postanowienia);

               —

               wydanie prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy oraz stwierdzenie niedopuszczalności skargi wniesionej przez udziałowców występujących po stronie skarżącej;

               —

               obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania strona wnosząca je podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym udziałowcy występujący po stronie skarżącej (tj. udziałowcy Trasta Komercbanki, w przeciwieństwie do samej Trasta Komercbanki) nie posiadali – odrębnego od interesu prawnego Trasta Komercbanki – interesu prawnego we wniesieniu skargi o stwierdzenie nieważności.
               Zarzut pierwszy opiera się na następujących argumentach:

                           —

                           strona wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd dokonał błędnej interpretacji orzecznictwa, zgodnie z którą udziałowcy mają obowiązek wykazać, iż posiadają odrębną legitymację do wniesienia skargi przeciwko decyzji adresowanej do przedsiębiorstwa, którego część kapitału należy do nich. W szczególności Sąd naruszył prawo orzekając w postanowieniu z dnia 12 września 2017 r., że orzecznictwo to nie znajduje zastosowania w sprawie T-247/16;

                           —

                           udziałowcy występujący po stronie skarżącej nie wykazali by posiadali odrębny od Trasta Komercbanki interes prawny we wniesieniu skargi, jako że zaskarżona decyzji nie wpłynęła na ich sytuację prawną (w przeciwieństwie do decyzji o likwidacji, która stanowiła odrębny akt). Nie można zatem uznać by udziałowcy występujący po stronie skarżącej posiadali – odrębny od własnego interesu Trasta Komercbanki – interes prawny, w tym by Trasta Komercbanka posiadała licencję bankową.

                           —

                           w szczególności interes w dochodzeniu odszkodowania lub interes finansowy w wypłacie dywidendy nie powinien być traktowany jako odrębny interes prawny.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym udziałowcy występujący po stronie skarżącej nie posiadali legitymacji procesowej, ponieważ zaskarżona decyzja nie dotyczyła ich indywidualnie
               Zarzut drugi opiera się na następujących argumentach:

                           —

                           zaskarżona decyzja nie dotyczy udziałowców występujących po stronie skarżącej indywidualnie, jako że nie dotyczy ich ze względu na im tylko właściwe cechy.

                           —

                           zaskarżona decyzja nie sprawiła, że udziałowcy występujący po stronie skarżącej znaleźli się w odmiennej sytuacji prawnej od sytuacji pozostałych udziałowców Trasta Komercbanki lub samej Trasta Komercbanki.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym udziałowcy występujący po stronie skarżącej nie posiadali legitymacji procesowej, jako że zaskarżana decyzja nie dotyczy ich bezpośrednio.
               Zarzut trzeci opiera się na następujących argumentach:

                           —

                           zaskarżana decyzja nie dotyczy udziałowców występujących po stronie skarżącej, ponieważ decyzja ta nie miała – w rozumieniu orzecznictwa – istotnego wpływu na ich uprawnienia.

                           —

                           zwykła strata finansowa wynikająca z zaskarżonej decyzji nie prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja – niezależnie od natężenia tychże skutków ekonomicznych miała wpływ na ich sytuację prawną (w przeciwieństwie do sytuacji Trasta Komercbanki).


title: Sprawa T-702/15: Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2017 r. – BikeWorld / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią — Niedopuszczalność)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/31

         Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2017 r. – BikeWorld / Komisja
   (Sprawa T-702/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią - Niedopuszczalność))
   (2018/C 032/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BikeWorld GmbH (Sankt Ingbert, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Jovy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, B. Stromsky oraz T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/151 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.31550 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Nürburgring (Dz.U. 2016, L 34, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               BikeWorld GmbH pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa T-250/16 P: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – Spadafora/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako niedopuszczalnej i jako oczywiście bezzasadnej — Żądanie stwierdzenia nieważności — Stanowisko kierownika wydziału doradztwa prawnego w OLAF — Postępowanie w sprawie naboru — Komisja preselekcyjna — Nieumieszczenie na krótkiej liście kandydatów rekomendowanych do końcowej rozmowy kwalifikacyjnej z organem powołującym — Bezstronność — Żądanie odszkodowawcze — Utrata szansy — Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/26

         Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – Spadafora/Komisja
   (Sprawa T-250/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako niedopuszczalnej i jako oczywiście bezzasadnej - Żądanie stwierdzenia nieważności - Stanowisko kierownika wydziału doradztwa prawnego w OLAF - Postępowanie w sprawie naboru - Komisja preselekcyjna - Nieumieszczenie na krótkiej liście kandydatów rekomendowanych do końcowej rozmowy kwalifikacyjnej z organem powołującym - Bezstronność - Żądanie odszkodowawcze - Utrata szansy - Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie))
   (2018/C 032/35)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sergio Spadafora (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat G. Belotti)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Gattinara i C. Berardis-Kayser, następnie G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r., Spadafora/Komisja (F-44/15, EU:F:2016:69).

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r., Spadafora/Komisja (F-44/15) zostaje uchylone, z wyjątkiem odrzucenia jako oczywiście niedopuszczalnego wniosku o stwierdzenie, że wskutek stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 czerwca 2014 r., mocą której dyrektor generalny Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) powołał panią D. na stanowisko kierownika wydziału doradztwa prawnego w Dyrekcji Wsparcia Dochodzeniowego OLAF oraz decyzji Ares (2015) 43686 K. Georgievej, wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej, z dnia 5 stycznia 2015 r. odrzucającej zażalenie skarżącego R/994/14 postępowanie w sprawie naboru było niezgodne z prawem począwszy od chwili, w której zaistniała niezgodność z prawem.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 30 czerwca 2014 r., mocą której dyrektor generalny OLAF powołał panią D. na kierownika wydziału doradztwa prawnego w Dyrekcji Wsparcia Dochodzeniowego OLAF.

               4)

               Stwierdza się nieważność decyzji Ares (2015) 43686 K. Georgievej, wiceprzewodniczącej Komisji, z 5 stycznia 2015 r., odrzucającej zażalenie skarżącego.

               5)

               Skarga w pierwszej instancji zostaje oddalona w zakresie, w jakim Sergio Spadafora domaga się naprawienia szkody wynikającej z utraty szansy na bycie wybranym do objęcia stanowiska kierownika wydziału doradztwa prawnego w Dyrekcji Wsparcia Dochodzeniowego OLAF

               6)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa C-491/16: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP / Maxiflor – Promoção e Comercialização de Plantas, Importação e Exportação, Lda [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 3 ust. 1 — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Pojęcie „programu wieloletniego” — Zakres stosowania]

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/5

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP / Maxiflor – Promoção e Comercialização de Plantas, Importação e Exportação, Lda
   (Sprawa C-491/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 3 ust. 1 - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Pojęcie „programu wieloletniego” - Zakres stosowania])
   (2018/C 032/07)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP

      Strona pozwana: Maxiflor – Promoção e Comercialização de Plantas, Importação e Exportação, Lda

      Sentencja

               1)

               Przedłożone przez Supremo Tribunal Administrativo (najwyższy sąd administracyjny, Portugalia) pytania pierwsze i trzecie są oczywiście niedopuszczalne.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że program operacyjny w rozumieniu art. 9 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych, taki jak program operacyjny „Rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich” zatwierdzony decyzją Komisji C(2000) 2878 z dnia 30 października 2000 r. nie wchodzi w zakres pojęcia „programu wieloletniego” w rozumieniu pierwszego z tych przepisów, chyba że w programie tym wskazano już konkretne zaplanowane działania, co powinien zbadać sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa T-332/16: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Colgate-Palmolive / EUIPO (360°) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego 360° — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001]}

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/27

         Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Colgate-Palmolive / EUIPO (360o)
   (Sprawa T-332/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego 360o - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001]})
   (2018/C 032/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Colgate-Palmolive Co. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Zintler i A. Stolz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 kwietnia 2016 r. (sprawa R 2288/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego 360o jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Colgate–Palmolive Co. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa T-775/17: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Estampaciones Rubí/Komisja

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/40

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Estampaciones Rubí/Komisja
   (Sprawa T-775/17)
   (2018/C 032/55)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Estampaciones Rubí, SAU (Vitoria-Gasteiz, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci D. Armesto Macías i K. Caminos García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi oraz załączonych dokumentów;

               —

               nakazanie Komisji, w ramach środków organizacji postępowania, dołączenia do akt przy jednoczesnym usunięciu – w razie ich wystąpienia – danych poufnych osób trzecich pełnej wersji następujących dokumentów:

                           a)

                           nieoficjalna wiadomość z dnia 26 marca 2013 r. w odpowiedzi na pisma przekazane w dniach 22 lutego oraz 4 i 12 marca 2013 r. (Álava);

                           b)

                           „nieoficjalna wiadomość w odpowiedzi na pismo z dnia 7 listopada (Álava)” z dnia 4 grudnia 2012 r;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odzwierciedlonych w swoich dokumentach;

               —

               pomocniczo stwierdzenie naruszenia traktatów w związku z milczeniem Komisji i nakazanie jej udzielenia odpowiedzi na przekazany na piśmie wniosek skarżącej przesłany w dniu 31 lipca 2017 r. w celu, aby skarżąca działając w charakterze beneficjenta otrzymanej pomocy mogła wykonywać swoje prawa procesowe przyznane jej przez prawo Unii w ramach formalnej procedury badania zgodności otrzymanej pomocy, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszej skargi zasadniczo jest stwierdzenie nieważności decyzji Komisji negującej zgodność z prawem Unii niektórych form pomocy fiskalnej otrzymanej przez skarżącą w formie ulg podatkowych w wysokości 45 % w odniesieniu do określonych projektów inwestycyjnych, decyzji przekazanych hiszpańskim organom skarbowym reprezentowanym przez Diputación Foral de Álava w drodze pism Komisji zatytułowanych „nieoficjalna wiadmość” z dnia 4 grudnia 2013 r., do których skarżąca miała dostęp w ramach postępowania krajowego.
   Niniejsza skarga ma na celu, pomocniczo, aby Sąd stwierdził zaniechanie Komisji w rozumieniu art. 265 TFUE, które przejawia się w jej milczeniu względem wniosku skarżącej z dnia 31 lipca 2017 r. zmierzającego do tego, aby wypowiedziała się ona co do wiążącego charakteru „nieoficjalnych wiadomości”, o których mowa powyżej i w danym wypadku, co do jej wniosku o bycie wysłuchanym w ramach procedury w celu podniesienia wszystkich kwestii mających znaczenie w opinii skarżącej.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na okoliczności, że zaskarżone decyzje zostały przyjęte z pominięciem minimalnych wymaganych gwarancji procesowych.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja wypowiadając się w nieoficjalnych wiadomościach w kwestii braku zgodności pomocy państwa, bez przestrzegania procedury ustanowionej w art. 108 ust. 2 TFUE pominęła minimalne wymagane gwarancje procesowe. To nieprzestrzeganie procedury stanowi naruszenia praw podstawowych skarżącej, takich jak te znajdujące się w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 TFUE.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że zaskarżone decyzje są błędne w zakresie, w jakim wynika z nich, iż pomoc jest niezgodna z tego powodu, że nie zawiera efektu zachęty.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 265 TFUE

                           —

                           W tym zakresie skarżąca zauważa, że brak odpowiedzi Komisji na jej pytanie zmierzające do tego, aby instytucja ta wypowiedziała się odnośnie do charakteru prawnego (wiążącego albo nie) „nieoficjalnych wiadomości” i – w danym wypadku – ją wysłuchać w ramach tej procedury, stanowi naruszenie traktatów wywołujące jej szkodę.


title: Sprawa C-496/16: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen – Niemcy) – wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko Pálowi Aranyosiemu (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania — Podstawy odmowy wykonania — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 4 — Zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania — Warunki pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim — Stwierdzenie nieważności europejskiego nakazu aresztowania przez wydający nakaz organ sądowy — Pytanie o charakterze hipotetycznym — Umorzenie postępowania)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/6

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen – Niemcy) – wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko Pálowi Aranyosiemu
   (Sprawa C-496/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Podstawy odmowy wykonania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 4 - Zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania - Warunki pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim - Stwierdzenie nieważności europejskiego nakazu aresztowania przez wydający nakaz organ sądowy - Pytanie o charakterze hipotetycznym - Umorzenie postępowania))
   (2018/C 032/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen

      Strona w postępowaniu głównym

   Pál Aranyosi

      Sentencja

   Należy umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożonego przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (wyższy sąd krajowy w Bremie, Niemcy) postanowieniem z dnia 12 września 2016 r.

      (1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.


title: Sprawa T-91/17: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – L / Parlament

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/32

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – L / Parlament
   (Sprawa T-91/17)
   (2018/C 032/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: L (przedstawiciel: adwokat I. Coutant Peyre)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Parlamentu Europejskiego z dnia 31 sierpnia 2016 r. o nieprzyjęciu dwóch zaświadczeń lekarskich przedstawionych przez stronę skarżącą w celu usprawiedliwienia nieobecności w pracy i o stwierdzeniu, że wskazane nieobecności były nieusprawiedliwione.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad prawa Unii Europejskiej i prawa litewskiego dotyczących ochrony sygnalistów

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Parlament obowiązku staranności i zasady dobrej administracji.


title: Sprawa C-664/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos (Grecja) w dniu 27 listopada 2017 r. – Ellinika Nafpigeia AE / Panagiotis Anagnostopoulos i in.

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos (Grecja) w dniu 27 listopada 2017 r. – Ellinika Nafpigeia AE / Panagiotis Anagnostopoulos i in.
   (Sprawa C-664/17)
   (2018/C 032/24)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Areios Pagos

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ellinika Nafpigeia AE

      Strona pozwana: Panagiotis Anagnostopoulos i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w ramach badania, czy ma miejsce przejęcie przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów w rozumieniu art. 1 dyrektywy 98/50/WE (1), jako „jednostkę gospodarczą” należy rozumieć całkowicie samodzielną jednostkę produkcyjną, która może osiągnąć swój cel gospodarczy bez konieczności pozyskania (poprzez zakup, wypożyczenie, najem lub winny sposób) od podmiotów trzecich czynników produkcji (surowców, siły roboczej, maszyn, elementów produktu końcowego, usług wspierających, zasobów gospodarczych itd.)? Czy też dla potwierdzenia pojęcia jednostki gospodarczej wystarczy, by przedmiot działalności był odrębny, by działalność ta była faktycznie przedmiotem przedsiębiorstwa gospodarczego i by istniała możliwość skutecznego zorganizowania czynników produkcji (surowców, maszyn i innego sprzętu, siły roboczej i usług wspierających) dla osiągnięcia tego celu, niezależnie od tego, czy nowy podmiot prowadzący działalność korzysta również z zewnętrznych czynników produkcji lub czy w konkretnej sytuacji nie osiągnął wspomnianego celu?

               2)

               Czy w rozumieniu art. 1 dyrektywy 98/50/WE istnienie przejęcia jest wykluczone, w wypadku gdy zbywca lub nabywca lub też obaj przewidują nie tylko udaną kontynuację działalności przez nowy podmiot, lecz również jej zaprzestanie w przyszłości celem likwidacji przedsiębiorstwa?

      (1)  Dyrektywa Rady 98/50/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. zmieniająca dyrektywę 77/187/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. 1998, L 201, s. 88)


title: Sprawa T-778/17: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Autostrada Wielkopolska / Komisja

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/41

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Autostrada Wielkopolska / Komisja
   (Sprawa T-778/17)
   (2018/C 032/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Autostrada Wielkopolska (przedstawiciele: adwokaci O. Geiss i D. Tayar)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie SA.35356 (2013/C) (ex 2013/NN, ex 2012/N) w przedmiocie pomocy państwa wdrożonej przez Polskę na rzecz spółki Autostrada Wielkopolska S.A.; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła jej prawa do uczestnictwa w postępowaniu, a w szczególności prawo do bycia wysłuchanym przed wydaniem zaskarżonej decyzji;

                           —

                           Komisja nie zapewniła skarżącej odpowiedniej możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie dowodów przedstawionych przez państwo;

                           —

                           Komisja pozbawiła skarżącą prawa do przedstawienia uwag w odniesieniu do kluczowych dokumentów i ustaleń, na podstawie których Komisja przyjęła zaskarżoną decyzję;

                           —

                           nie można wykluczyć ewentualności, że uchybienia te wywarły wpływ na wynik sprawy.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo i dokonała błędnych ustaleń faktycznych, stosując błędne kryterium w celu ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki z art. 107 ust. 1 TFUE, oraz zastosowała owo (błędne) kryterium z naruszeniem art. 107 ust. 1 TFUE;

                           —

                           ustalenie Komisji, że zaistniała korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE zostało dokonane wyłącznie w oparciu o porównanie wybranych punktów;

                           —

                           Komisja przeprowadziła swą ocenę według kryterium inwestora prywatnego, dopiero gdy zdecydowała już, że istnieje korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE;

                           —

                           zastosowane przez Komisję kryterium oparte na porównaniu wybranych punktów jest błędne pod względem prawnym;

                           —

                           Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie przy dokonywaniu oceny z zastosowaniem kryterium opartego na porównaniu wybranych punktów, w szczególności poprzez nieuwzględnienie istotnych informacji, którymi dysponowała w chwili wydania zaskarżonej decyzji;

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się oczywistych naruszeń prawa i błędów w ustaleniach faktycznych, ponieważ nie zastosowała kryterium inwestora prywatnego zgodnie z odnośnym orzecznictwem, a także nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, naruszając tym samym art. 107 ust. 1 TFUE;

                           —

                           Komisja nie zastosowała kryterium inwestora prywatnego jako integralnej części swej oceny w świetle art. 107 ust. 1 TFUE, naruszając w ten sposób odnoszące się do tej kwestii orzecznictwo;

                           —

                           Komisja nie wzięła pod uwagę istotnych informacji, które były dostępne w chwili wydania zaskarżonej decyzji i których nie zignorowałby a priori typowy rozsądny i staranny właściciel prywatny znajdujący się w sytuacji możliwie najbardziej zbliżonej do sytuacji państwa;

               4.

               W zarzucie czwartym strona skarżąca twierdzi, że uznanie przez Komisję pomocy za niezgodną z rynkiem wewnętrznym nastąpiło w oparciu o błędne ustalenia i jest wewnętrznie sprzeczne;

                           —

                           Komisja błędnie uznała, że z funduszy państwowych skorzystali jedynie inwestorzy.

               5.

               W ramach zarzutu piątego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ustaleniach faktycznych i oczywistych naruszeń prawa przy obliczaniu kwoty pomocy państwa, rezygnując z przeprowadzenia własnej oceny i nie przedstawiając wystarczającego uzasadnienia;

                           —

                           ustalenie Komisji, że rekompensata za okres od września 2005 r. do października 2007 r. była nadmierna jest obarczone fundamentalnymi błędami w ocenie;

                           —

                           Komisja nie wzięła pod uwagę istotnych informacji, które były dostępne w chwili wydania zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-737/17: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2017 r. – Wattiau / Parlament

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/33

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2017 r. – Wattiau / Parlament
   (Sprawa T-737/17)
   (2018/C 032/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Francis Wattiau (Bridel, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o obciążeniu skarżącego kwotą 843,01 EUR, podaną na rozliczeniu nr 244 biura ds. rozliczeń;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 2 sierpnia 2017 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut niezgodności z prawem porozumienia zawartego między Unią Europejską a zrzeszeniem szpitali luksemburskich, przewidującego podwyższenie o 15 % kosztów leczenia ponoszonych przez członków wspólnego systemu ubezpieczenie zdrowotnego (JSIS/RCAM) w Luksemburgu. Ten zarzut niezgodności z prawem oparty jest na dwóch zarzutach.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na narodowość oraz art. 12 i 14 protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady należytego zarządzania finansami, zapisanej w art. 30 rozporządzenia nr 966/2012 i art. 43 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia zdrowotnego urzędników Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-615/16: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia – Giovanna Judith Kerr / Fazenda Pública [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 15 ust. 2 i art. 135 ust. 1 lit. f) — Prawa do korzystania z nieruchomości — Zwolnienia — Zakres stosowania — Pojęcie „pośrednictwa”]

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/7

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia – Giovanna Judith Kerr / Fazenda Pública
   (Sprawa C-615/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 15 ust. 2 i art. 135 ust. 1 lit. f) - Prawa do korzystania z nieruchomości - Zwolnienia - Zakres stosowania - Pojęcie „pośrednictwa”])
   (2018/C 032/09)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Giovanna Judith Kerr

      Strona przeciwna: Fazenda Pública

      Sentencja

   Artykuł 15 ust. 2 i art. 135 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „pośrednictwa” w rozumieniu tego ostatniego przepisu może dotyczyć działalności takiej jak rozwinięta przez skarżącą w postępowaniu głównym, pod warunkiem że jest to działalność pośrednika wynagradzanego za świadczenie usługi na rzecz jednej ze stron umowy dotyczącej transakcji finansowych obejmujących papiery wartościowe, a usługa ta polega na dokonaniu czynności niezbędnych w celu podpisania tej umowy przez sprzedającego i kupującego, przy czym sam pośrednik nie podpisuje rzeczonej umowy, a w każdym wypadku nie ma on własnego interesu w odniesieniu do treści tejże umowy. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy przesłanki te zostały spełnione w toczącym się przed nim sporze.

      (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-784/17: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2017 r. – Strabag Belgium / Parlament

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/43

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2017 r. – Strabag Belgium / Parlament
   (Sprawa T-784/17)
   (2018/C 032/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Strabag Belgium (Atwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Schoups, K. Lemmens i M. Lahbib)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszego wniosku o stwierdzenie nieważności;

         w konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności (i) decyzji Parlamentu Europejskiego, której data wydania nie jest znana, o niewybraniu oferty Strabag Belgium dotyczącej zamówienia na realizację umowy ramowej o ogólne roboty budowlane w budynkach Parlamentu Europejskiego w Brukseli (przetarg nr 06D20/2017/M036), która została doręczona listem z dnia 24 listopada 2017 r. oraz (ii) decyzji Parlamentu Europejskiego, której data wydania nie jest znana, o udzieleniu zamówienia na realizację umowy ramowej o ogólne roboty budowlane w budynkach Parlamentu Europejskiego w Brukseli (przetarg nr 06D20/2017/M036) pięciu innym niż Strabag Belgium oferentom, a także

               —

               uwzględnienie wniosku Strabag Belgium o przedstawienie następujących dokumentów:

                           —

                           dokumentów z dokumentacji przetargowej, w których odnotowano kontakty Parlamentu z oferentami na temat rażąco niskich cen, zgodnie z art. 160 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2462 z dnia 30 października 2015 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) nr 1268/2012 w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii;

                           —

                           decyzji o udzieleniu zamówienia pięciu innym oferentom i niewybraniu oferty Strabag Belgium, której data wydania nie jest znana;

                           —

                           sprawozdania z analizy ofert;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postepowania, w tym kosztami adwokata strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, oparty na naruszeniu:

               (i)

               art. 110 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r. (Dz.U. 2015, L 286, s. 1), upoważniającego Komisję do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 210 w zakresie szczegółowych przepisów odnoszących się do kryteriów udzielenia zamówienia, w tym oferty najkorzystniejszej ekonomicznie;

               (ii)

               art. 151 zmienionego rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/2462 z dnia 30 października 2015 r. zmieniającym rozporządzenie delegowane (UE) nr 1268/2012 w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2015, L 342, s. 7), określającego zasady dotyczące rażąco niskich ofert, oraz

               (iii)

               art. 102 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, w którym zapisano ogólne zasady przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji w dziedzinie zamówień publicznych.


title: Sprawa C-131/17: Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto – Portugalia) Hélder José Cunha Martins / Fundo de Garantia Automóvel (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu — Brak pytania dotyczącego uregulowania prawa Unii innego niż karta praw podstawowych — Brak właściwości Trybunału)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/7

         Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto – Portugalia) Hélder José Cunha Martins / Fundo de Garantia Automóvel
   (Sprawa C-131/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu - Brak pytania dotyczącego uregulowania prawa Unii innego niż karta praw podstawowych - Brak właściwości Trybunału))
   (2018/C 032/10)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Hélder José Cunha Martins

      Druga strona postępowania: Fundo de Garantia Automóvel

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane przez Tribunal da Relação do Porto (sąd apelacyjny, Portugalia).

      (1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017..


title: Sprawa T-785/17: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2017 r. – Ilhan / EUIPO – Time Gate (SPORTSWEAR COMPANY BIG SAM)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/44

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2017 r. – Ilhan / EUIPO – Time Gate (SPORTSWEAR COMPANY BIG SAM)
   (Sprawa T-785/17)
   (2018/C 032/58)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ercan Ilhan (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat S. Can)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Time Gate GmbH (Kolonia, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską dotycząca graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „SPORTSWEAR COMPANY BIG SAM” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 891 276

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 września 2017 r. w sprawie R 974/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 września 2017 r. (R 974/2016-5) i w konsekwencji zezwolenie na rejestrację znaku towarowego Sportswear Company BIG SAM;

               —

               obciążenie Time Gate GmbH własnymi kosztami;

               —

               obciążenie EUIPO własnymi kosztami.

      Podniesione zarzuty

               —

               Przyzwolenie zgodnie z art. 54 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Błędna ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-232/17: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – VE / WD (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej — Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie rozpatrywanego w postępowaniu głównym stanu faktycznego i prawnego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/8

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – VE / WD
   (Sprawa C-232/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie rozpatrywanego w postępowaniu głównym stanu faktycznego i prawnego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność))
   (2018/C 032/11)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Budai Központi Kerületi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VE

      Strona pozwana: WD

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (sąd rejonowy Buda-centrum, Węgry) postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2017 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017


title: Sprawa T-787/17: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Parfümerie Akzente / EUIPO (GlamHair)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/45

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Parfümerie Akzente / EUIPO (GlamHair)
   (Sprawa T-787/17)
   (2018/C 032/59)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Parfümerie Akzente GmbH (Pfedelbach, Niemcy) (przedstawiciele: O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Albert, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Glamhair” – zgłoszenie nr 15 211 956

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2017 r. w sprawie R 82/2017-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-740/17: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2017 r. – DEI / Komisja

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/33

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2017 r. – DEI / Komisja
   (Sprawa T-740/17)
   (2018/C 032/47)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: E. Bourtzalas, E. Salaka, C. Synodinos, C. Tagaras i D. Waelbroeck, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 5622 final z dnia 14 sierpnia 2017 r. w sprawie SA.38101 (2015/NN) (ex 2013/CP): domniemana pomoc państwa przyznana przez Grecję Aluminium A.E. w postaci taryf elektrycznych poniżej kosztów w następstwie orzeczenia arbitrażowego w zakresie, w jakim decyzja ta uchyla akty Komisji z dnia 12 czerwca 2014 r. i z dnia 25 marca 2015 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 5622 final z dnia 14 sierpnia 2017 r. w sprawie SA.38101 (2015/NN) (ex 2013/CP) w zakresie, w jakim instytucja ta uznała, że nie istnieje pomoc państwa na rzecz [spółki] Aluminium oraz że w związku z tym Komisja nie była zobowiązana wszcząć formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 § 2 TFUE;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 5622 final z dnia 14 sierpnia 2017 r. w sprawie SA.38101 (2015/NN) (ex 2013/CP) w zakresie, w jakim instytucja ta uznała, że skarga DEI dotycząca pomocy państwa przyznanej na podstawie decyzji nr 346/2012 RAE (greckiego organu regulacji energetyki) stała się bezprzedmiotowa wskutek orzeczenia nr 1/2013 stałego sądu arbitrażowego przy RAE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami DEI.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Oczywiste naruszenie prawa przy wykładni wyroku Trybunału w sprawie C-228/16 P i wewnętrzna sprzeczność wyroku w tej sprawie.

               2.

               Naruszenie art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1589 (1), w szczególności obowiązków Komisji wynikających z tego przepisu, jak również naruszenie prawa do bycia wysłuchanym i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3.

               Brak odpowiedniego uzasadnienia, sprzeczność i naruszenie obowiązku zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych dotyczących ustalenia, że klauzula arbitrażowa, na której podstawie zostało wydane orzeczenie arbitrażowe nr 1/2013, określa „jasne i obiektywne parametry”, które „ograniczały swobodną ocenę arbitrów” i których „logiczną konsekwencją” była ostatecznie ustalona cena energii elektrycznej.

               4.

               Oczywiste naruszenie prawa przy wykładni i stosowaniu zasady rozważnego inwestora prywatnego oraz art. 107 ust. 1 TFUE i art. 108 ust. 2 TFUE w związku ze stwierdzeniem, że cena energii elektrycznej ustalona w orzeczeniu arbitrażowym jest „logiczną konsekwencją parametrów określonych dokładnie w klauzuli arbitrażowej”.

               5.

               Oczywiste naruszenie prawa przy wykładni i stosowaniu art. 107 TFUE i art. 108 TFUE w związku ze stwierdzeniem, że Komisja nie była zobowiązana do dokonania złożonych ocen ekonomicznych oraz oczywiste naruszenie prawa i oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do okoliczności faktycznych, jako że Komisja nie zbadała kwestii istotnych w celu ustalenia, czy istniała czy też nie istniała pomoc państwa.

               6.

               Oczywiste naruszenie prawa przy stosowaniu art. 107 ust. 1 TFUE i art. 108 ust. 2 TFUE oraz oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych w odniesieniu do zastosowania zasady rozważnego inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

               7.

               Oczywiste naruszenie prawa przy wykładni i stosowaniu art. 107 ust. 1 TFUE, naruszenie obowiązku odpowiedniego uzasadnienia i oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych w związku z decyzją Komisji, by nie kontynuować badania skargi złożonej do niej przez DEI w 2012 r. zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE z uwagi na okoliczność, że w opinii tej instytucji skarga ta „stała się bezprzedmiotowa” wskutek wydania orzeczenia arbitrażowego nr 1/2013.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-243/17: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP / António da Silva Rodrigues [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 3 ust. 1 — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Pojęcie „programu wieloletniego” — Zakres stosowania]

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/8

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP / António da Silva Rodrigues
   (Sprawa C-243/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 3 ust. 1 - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Pojęcie „programu wieloletniego” - Zakres stosowania])
   (2018/C 032/12)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP

      Strona pozwana: António da Silva Rodrigues

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że w wypadku nieprawidłowości nieciągłych lub niepowtarzających się czteroletni okres przedawnienia, o którym mowa w tym artykule, biegnie od dnia dopuszczenia się nieprawidłowości.

               2)

               Przedłożone przez Supremo Tribunal Administrativo (najwyższy sąd administracyjny, Portugalia) pytania drugie, trzecie i czwarte są oczywiście niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa T-788/17: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – Szabados / EUIPO – Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (MicroSepar)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/45

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – Szabados / EUIPO – Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (MicroSepar)
   (Sprawa T-788/17)
   (2018/C 032/60)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Andreas Szabados (Grünwald, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Wobst)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (Barcelona, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MicroSepar” – zgłoszenie nr 14 576 532

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 września 2017 r. w sprawie R 2420/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-746/17: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2017 r. – TrekStor / EUIPO – Beats Electronics (i.Beat jump)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/35

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2017 r. – TrekStor / EUIPO – Beats Electronics (i.Beat jump)
   (Sprawa T-746/17)
   (2018/C 032/48)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hong-Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, M. Alber i A. Schönfleisch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Beats Electronics LLC (Culver City, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „i.Beat jump” – unijny znak towarowy nr 4 729 075

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2017 r. w sprawie R 2236/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej żądanie unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego nr 4 729 075;

               —

               oddalenie żądania unieważnienia prawa do znaku wniesionego przez Beats Electronics LLC;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-796/17: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2017 r. – Mouldpro / EUIPO – Wenz Kunststoff (MOULDPRO)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/46

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2017 r. – Mouldpro / EUIPO – Wenz Kunststoff (MOULDPRO)
   (Sprawa T-796/17)
   (2018/C 032/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mouldpro ApS (Ballerup, Dania) (przedstawiciel: adwokat W. Rebernik)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wenz Kunststoff GmbH & Co. KG (Lüdenscheid, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MOULDPRO” – unijny znak towarowy nr 10 022 317

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 października 2017 r. w sprawie R 2153/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, włącznie z kosztami postępowania przed izbą odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               niezgodne z prawem zgłoszenie przez agenta lub przedstawiciela, art. 51 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               wcześniejsze prawa z niezarejestrowanego znaku towarowego używanego w obrocie, art. 53 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               unijny znak towarowy został zarejestrowany przez właściciela w złej wierze, art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenie nr 207/2009.


title: Sprawa T-213/16: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Elho Business & Sport (FREE STYLE) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy FREE STYLE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 rozporządzenia 2017/2001) — Równość traktowania}

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/33

         Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Elho Business & Sport (FREE STYLE)
   (Sprawa T-213/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy FREE STYLE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 rozporządzenia 2017/2001) - Równość traktowania})
   (2018/C 104/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Elho Business & Sport Vertriebs GmbH (Obergriesbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. Warnke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2016 r. (sprawa R 378/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Elho Business & Sport a El Corte Inglés.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Corte Inglés, SA, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa C-2/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Respublikos Konstitucinio Teismo (Litwa) w dniu 2 stycznia 2018 r. – Grupa posłów na Seimas

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Respublikos Konstitucinio Teismo (Litwa) w dniu 2 stycznia 2018 r. – Grupa posłów na Seimas
   (Sprawa C-2/18)
   (2018/C 104/24)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Respublikos Konstitucinio Teismo

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: Grupa posłów na Seimas (litewski parlament)

      Druga strona postępowania: Litewski parlament

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 148 ust. 4 rozporządzenia nr 1308/2013 (1) należy dokonywać w ten sposób, że dla wzmocnienia pozycji negocjacyjnej producentów surowego mleka oraz dla zapobieżenia nieuczciwym praktykom handlowym, jak też biorąc pod uwagę pewne szczególne cechy strukturalne sektora mleka i przetworów mlecznych w państwie członkowskim oraz zmiany warunków na rynku mleka, nie zakazuje on ustanowienia przepisów krajowych, które ograniczają swobodę stron umowy w zakresie negocjowania ceny nabycia surowego mleka w tym sensie, że nabywca surowego mleka nie może płacić różnych cen dostawcom surowego mleka należącym do tej samej grupy, zorganizowanej w oparciu o ilość dostarczanego surowego mleka, którzy nie należą do uznanych organizacji producentów mleka, za surowe mleko o tej samej jakości i tym samym składzie jak mleko, które jest dostarczone nabywcy w ten sam sposób, a tym samym strony umowy nie mogą ustalić innej ceny nabycia surowego mleka poprzez uwzględnienie jakichkolwiek innych czynników?

               2)

               Czy wykładni art. 148 ust. 4 rozporządzenia nr 1308/2013 należy dokonywać w ten sposób, że dla wzmocnienia pozycji negocjacyjnej producentów surowego mleka oraz dla zapobieżenia nieuczciwym praktykom handlowym, jak też biorąc pod uwagę pewne szczególne cechy strukturalne sektora mleka i przetworów mlecznych w państwie członkowskim oraz zmiany warunków na rynku mleka, nie zakazuje on ustanowienia przepisów krajowych, które ograniczają swobodę stron umowy w zakresie negocjowania ceny nabycia surowego mleka w tym sensie, że nabywca surowego mleka nie może w sposób nieuzasadniony obniżyć ceny nabycia surowego mleka, a obniżka o ponad 3 % jest możliwa jedynie wówczas, gdy państwowa instytucja uzna ją za zasadną?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. U. 2013 L 347, s. 671).


title: Sprawa C-28/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 17 stycznia 2018 r. – Verein für Konsumenteninformation/Deutsche Bahn AG.

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 17 stycznia 2018 r. – Verein für Konsumenteninformation/Deutsche Bahn AG.
   (Sprawa C-28/18)
   (2018/C 104/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verein für Konsumenteninformation

      Strona pozwana: Deutsche Bahn AG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009 (1) należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on odbiorcy uzależniania dokonywania płatności w ramach schematu polecenia zapłaty SEPA od posiadania przez płatnika miejsca zamieszkania w tym państwie członkowskim, w którym miejsce zamieszkania lub siedzibę ma odbiorca, jeżeli dopuszcza on dokonywanie płatności także w inny sposób, jak np. kartą kredytową?

      (1)  Dz.U. 2012, L 94, s. 22


title: Sprawa T-212/16: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Elho Business & Sport (FRee STyLe) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy FRee STyLe — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 rozporządzenia 2017/2001) — Równość traktowania}

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/33

         Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Elho Business & Sport (FRee STyLe)
   (Sprawa T-212/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy FRee STyLe - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 rozporządzenia 2017/2001) - Równość traktowania})
   (2018/C 104/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Elho Business & Sport Vertriebs GmbH (Obergriesbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. Warnke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2016 r. (sprawa R 377/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Elho Business & Sport a El Corte Inglés.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Corte Inglés, SA, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa C-641/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 17 listopada 2017 r. – College Pension Plan of British Columbia / Finanzamt München III

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 17 listopada 2017 r. – College Pension Plan of British Columbia / Finanzamt München III
   (Sprawa C-641/17)
   (2018/C 112/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: College Pension Plan of British Columbia

      Strona pozwana: Finanzamt München III

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy swoboda przepływu kapitału zgodnie z art. 63 ust. 1 TFUE w związku z art. 65 TFUE sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi instytucja pracowniczych programów emerytalnych niebędąca rezydentem, która w swojej zasadniczej strukturze jest porównywalna z niemieckim funduszem emerytalnym, nie uzyskuje zmniejszenia obciążeń podatkiem od dochodów kapitałowych z tytułu otrzymanych dywidend, podczas gdy odpowiadające im dywidendy wypłacane krajowym funduszom emerytalnym nie powodują żadnego lub jedynie stosunkowo niewielki wzrost zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych z uwagi na to, że w ramach postępowania mającego na celu ustalenie wymiaru podatku te ostatnie mają możliwość obniżenia dochodu podlegającego opodatkowaniu poprzez odliczenie rezerw przeznaczonych na zobowiązania emerytalne i zneutralizowanie zapłaconego podatku od dochodów kapitałowych poprzez zaliczenie na poczet podatku i – jeżeli kwota należnego podatku dochodowego od osób prawnych jest niższa niż kwota zaliczenia – poprzez zwrot podatku?

               2)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy ograniczenie swobody przepływu kapitału poprzez § 32 ust. 1 pkt 2 KStG jest dopuszczalne na podstawie art. 63 TFUE w związku z art. 64 ust. 1 TFUE w stosunku do państw trzecich, ponieważ dotyczy ono świadczenia usług finansowych?


title: Sprawa T-338/16 P: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2018 r. – Zink/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Niewypłacanie przez kilka lat dodatku wskutek błędu administracyjnego — Artykuł 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Rozsądny termin)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/20

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2018 r. – Zink/Komisja
   (Sprawa T-338/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Niewypłacanie przez kilka lat dodatku wskutek błędu administracyjnego - Artykuł 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Rozsądny termin))
   (2018/C 134/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Richard Zink (Bamako, Mali) (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r., Zink/Komisja (F-77/15, EU:F:2016:74).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r., Zink/Komisja (F-77/15) zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) w ramach Komisji Europejskiej z dnia 23 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim na mocy tej decyzji Komisja odmówiła Richardowi Zinkowi wypłaty dodatku zagranicznego za okres od dnia 1 września 2007 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga wniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej o sygnaturze F-77/15 zostaje oddalona.

               4)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-76/18: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2018 r. – CN/Parlament

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/25

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2018 r. – CN/Parlament
   (Sprawa T-76/18)
   (2018/C 134/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CN (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz i A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

               —

               nakazanie stronie pozwanej przedstawienia ustaleń komitetu APA, protokołów z przesłuchań świadków przesłuchanych przez komitet APA oraz akt przesłanych przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 10 regulaminu wewnętrznego komitetu APA;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji a w razie potrzeby decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej 68 500 EUR tytułem naprawienia krzywdy doznanej przez skarżącego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), art. 25 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oraz obowiązku uzasadnienia, zasady dobrej administracji, prawa do bycia wysłuchanym i prawa do obrony oraz obowiązku staranności, którymi jest dotknięta decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie, a mianowicie decyzja Parlamentu Europejskiego o odrzuceniu wniosku strony skarżącej o udzielenie wsparcia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, naruszenia art. 31 karty, art. 12a regulaminu pracowniczego, art. 24 regulaminu pracowniczego i obowiązku staranności.


title: Sprawa T-260/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 lutego 2018 r. – Iberdrola/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — System pomocy przewidziany w hiszpańskich uregulowaniach podatkowych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/21

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 lutego 2018 r. – Iberdrola/Komisja
   (Sprawa T-260/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - System pomocy przewidziany w hiszpańskich uregulowaniach podatkowych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2018/C 134/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Iberdrola, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado i J. Domínguez Pérez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji (UE) 2015/314 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.35550 (2013/C) (ex 13/NN) (ex 12/CP) wdrożonej przez Hiszpanię – Program dotyczący amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach (Dz.U. 2015, L 56, s. 38).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 24 listopada 2017 r., Iberdrola/Komisja (T-260/15 R), zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.