title: Sprawa C-188/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 58 de Madrid – Hiszpania) – Juan Pedro Ludeña Hormigos przeciwko Banco de Santander SA

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/23

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 58 de Madrid – Hiszpania) – Juan Pedro Ludeña Hormigos przeciwko Banco de Santander SA
      (Sprawa C-188/14) (1)

      (2015/C 016/36)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa F-2/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 maja 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie w razie wypadków w pracy i chorób zawodowych — Wypadek w pracy — Zamknięcie postępowania w sprawie zastosowania art. 73 regulaminu pracowniczego)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/44

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 maja 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-2/06) (1)

   (Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie w razie wypadków w pracy i chorób zawodowych - Wypadek w pracy - Zamknięcie postępowania w sprawie zastosowania art. 73 regulaminu pracowniczego)
   (2007/C 155/80)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat I. Cazzato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser, pełnomocnik, adwokat A. Dal Ferro)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania skarżącemu świadczeń przewidzianych w art. 73 regulaminu pracowniczego i związanych z wypadkiem, jakiemu uległ w dniu 10 września 2003 r.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz. U. C 86 z 8.4.2006 r., str. 48.


title: Sprawa C-251/04: Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/13

         Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-251/04)
   (2004/C 201/24)
   Dnia 14 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Greckiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Georgiosa Zavvosa i Knuta Simonssona, ze służby prawnej Komisji.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom które na niej ciążyły na mocy art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 (1) z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (kabotaż morski) poprzez dopuszczenie do świadczenia usług holowniczych na pełnym morzu jedynie statków pływających pod banderą grecką.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Obowiązujące przepisy greckiego ustawodawstwa są niezgodne z art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3577/92.

      (1)  Dz.U. L 364 z 12 grudnia 1992, str. 7.


title: Sprawa C-47/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 listopada 2009 r. w sprawie T-375/04 Scheucher-Fleisch GmbH i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 28 stycznia 2010 r. (e-mail z  27.01.2010 ) przez Republikę Austrii

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/21

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 listopada 2009 r. w sprawie T-375/04 Scheucher-Fleisch GmbH i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 28 stycznia 2010 r. (e-mail z 27.01.2010) przez Republikę Austrii
   (Sprawa C-47/10 P)
   2010/C 80/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl, pełnomocnik, M. Núñez-Müller i J. Dammann, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Scheucher-Fleisch GmbH, Tauernfleisch Vertriebs GmbH, Wech-Kärntner Truthahnverarbeitung GmbH, Wech-Geflügel GmbH, Johann Zsifkovics, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie T-375/04 (Scheucher i in. przeciwko Komisji);

               —

               Ostateczne rozstrzygnięcie sprawy i odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a w każdym razie jej oddalenie jako bezzasadnej;

               —

               Obciążenie skarżących w postępowaniu przed sądem krajowym zarówno kosztami postępowania odwoławczego, jak i kosztami postępowania w pierwszej instancji w sprawie T-375/04.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok narusza art. 263 ust. 4 TFUE. Sąd nie dostrzegł, że zaskarżona decyzji Komisji nie dotyczyła skarżących w postępowaniu przed sądem krajowym ani indywidualnie, ani bezpośrednio. Zaskarżona decyzja nie prowadzi bowiem do odczuwalnego naruszenia ich pozycji na rynku; ponadto zatwierdzony przez Komisję ogólny system pomocy sektorowej wprowadzony przez wnoszącą odwołanie nie prowadzi do zakłócenia konkurencji, gdyż przyznanie dotacji zależy za każdym razem jeszcze od indywidualnej decyzji właściwych organów. W końcu brakuje skarżącym w postępowaniu przed sądem krajowym interesu prawnego, gdyż zaskarżona decyzja Komisji nie wywiera na nie same negatywnego wpływu.
   Wnosząca odwołanie uważa ponadto, że zaskarżony wyrok narusza art. 108 ust. 2 TFUE. Sąd błędnie założył, że Komisja w trakcie badania wstępnego napotkała na poważne trudności w przy ocenie spornych środków i dlatego była zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.
   Poza tym wnosząca odwołanie uważa, że zaskarżony wyrok narusza również zasady ciężaru dowodu. Sąd zobowiązał Komisję do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, chociaż skarżące nie przedstawiły odpowiednich dowodów na negatywne skutki, które rzekomo je dotknęły.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok narusza również art. 81 regulaminu Sądu, gdyż zawiera sprzeczne uzasadnienie.
   W końcu wnosząca odwołanie uważa, że zaskarżony wyrok narusza również art. 64 regulaminu Sądu, gdyż Sąd nie przyjął środków organizacji postępowania w celu zweryfikowania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia.


title: Sprawa T-372/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 kwietnia 2009 r. — Murnauer Markenvertrieb przeciwko OHIM — Fitne Gesundheit und Wellness (Notfall Bonbons) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie — Wycofanie wniosku o unieważnienie — Umorzenie postępowania)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/11

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 kwietnia 2009 r. — Murnauer Markenvertrieb przeciwko OHIM — Fitne Gesundheit und Wellness (Notfall Bonbons)
   (Sprawa T-372/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie - Wycofanie wniosku o unieważnienie - Umorzenie postępowania)
   2009/C 167/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Murnauer Markenvertrieb (Trebur, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Daniel i O. I. Haleen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Fitne Gesundheit und Wellness GmbH (Salzhemmendorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. De Zorti, T. Grimm i M. Koch)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lipca 2008 r. (sprawa R 909/2007-1) dotyczącą postępowania w przedmiocie unieważnienia między Murnauer Markenvertrieb GmbH i Fitne Gesundheit und Wellness GmbH.

      Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Murnauer Markenvertrieb GmbH i Fitne Gesundheit und Wellness GmbH pokrywają własne koszty postępowania oraz każda z nich połowę kosztów postępowania poniesionych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

      (1)  Dz. U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-245/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Verwaltungsgerichtshof z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie EMAG Handel Eder OHG przeciwko Finanzlandesdirektion für Kärnten

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Verwaltungsgerichtshof z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie EMAG Handel Eder OHG przeciwko Finanzlandesdirektion für Kärnten
   (Sprawa C-245/04)
   (2004/C 251/02)
   Dnia 10 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Verwaltungsgerichtshof (Trybunał Administracyjny, Austria) wydanego dnia 26 maja 2004 r., w sprawie EMAG Handel Eder OHG przeciwko Finanzlandesdirektion für Kärnten (Krajowa Dyrekcja Finansowa dla Karyntii). Verwaltungsgerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 8 ust. 1 lit. a) pierwsze zdanie szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że miejsce rozpoczęcia wysyłki lub transportu jest decydujące także wtedy, gdy kilku przedsiębiorców zawiera transakcję dostawy tego samego przedmiotu i te transakcje są realizowane w drodze pojedynczego przemieszczenia towarów?

               2.

               Czy kilka dostaw można uznać za wewnątrzwspólnotowe dostawy zwolnione od podatku w przypadku, gdy kilku przedsiębiorców zawiera transakcję dostawy tego samego przedmiotu i te transakcje są realizowane w drodze pojedynczego przemieszczenia towarów?

               3.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy miejscem rozpoczęcia drugiej dostawy jest faktyczne miejsce nadania przedmiotu czy też miejsce, w którym kończy się pierwsza dostawa?

               4.

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytania 1, 2 i 3 ma znaczenie, komu przysługuje prawo do rozporządzania przedmiotem w trakcie przemieszczania towarów?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa F-31/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Putterie-De-Beukelaer przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie oceny — Postępowanie dowodowe — Ocena potencjału — Naruszenie zakresu stosowania ustawy — Podniesienie z urzędu)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Putterie-De-Beukelaer przeciwko Komisji
   (Sprawa F-31/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie oceny - Postępowanie dowodowe - Ocena potencjału - Naruszenie zakresu stosowania ustawy - Podniesienie z urzędu)
   (2008/C 92/95)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Françoise Putterie-De-Beukelaer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., w szczególności rubryki 6.5. „Potencjał”, ponieważ sprawozdanie to zawiera stwierdzenie, iż skarżąca nie jest w stanie wykonywać zadań związanych z przynależnością do grupy zaszeregowania B*.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej F. Putterie-De-Beukelaer za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. w zakresie, w jakim sprawozdanie to zawiera stwierdzenie, iż skarżąca nie jest w stanie wykonywać zadań związanych z przynależnością do grupy zaszeregowania B*

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje wszystkie koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007, str. 38.


title: Sprawa C-374/08: Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/12

         Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-374/08)
   (2008/C 260/22)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Dejmek i B.D. Simon, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Węgierska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęci przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych w celu dostosowania prawa krajowego do dyrektywy 2006/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie adekwatności kapitałowej firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych (1), a przynajmniej poprzez niedoinformowanie Komisji o przyjęciu takich przepisów, Republika Węgierska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Węgierskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy upłynął 31 grudnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 177, s. 201.


title: Sprawa T-496/10: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2010 r. — Bank Mellat przeciwko Radzie

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/56

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2010 r. — Bank Mellat przeciwko Radzie
   (Sprawa T-496/10)
   ()
   2010/C 328/86
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Mellat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Gadhia, S. Ashley, solicitors, D. Anderson, QC, i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 2 tabeli B załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 (1) w zakresie, w jakim odnosi się on do strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 4 tabeli B załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB (2) w zakresie, w jakim odnosi się on do strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie strona skarżąca zwraca się o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady nr 668/2010 oraz decyzji Rady 2010/413/WPZiB w zakresie, w jakim strona skarżąca widnieje w wykazie osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, których fundusze i zasoby gospodarcze są zamrożone zgodnie z tym uregulowaniem.
   Trzy zarzuty prawne, na które powołuje się strona skarżąca, są identyczne z zarzutami pierwszym, drugim i piątym powołanymi w sprawie T-492/10 Melli Bank przeciwko Radzie lub do nich podobne.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25).

      (2)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).


title: Sprawa T-72/10: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2011 r. — Intermark przeciwko OHIM — Natex International (NATY'S) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NATY’S — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Naty — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Częściowe oddalenie sprzeciwu)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/18

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2011 r. — Intermark przeciwko OHIM — Natex International (NATY'S)
   (Sprawa T-72/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NATY’S - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Naty - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Częściowe oddalenie sprzeciwu)
   2011/C 355/31
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Intermark Srl (Stei, Rumunia) (przedstawiciel: Á. László, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Mannucci, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Natex International Trade SpA (Pioltello, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 grudnia 2009 r. (sprawa R 953/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Intermark Srl a Natex International Trade SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Intermark Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-656/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – L przeciwko M (Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Artykuł 12 ust. 3 – Dziecko, którego rodzice nie są małżeństwem – Prorogacja jurysdykcji – Brak zawisłości innej sprawy powiązanej – Uznanie jurysdykcji – Kwestionowanie jurysdykcji sądu przez stronę, która wniosła sprawę do tego samego sądu)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – L przeciwko M
      (Sprawa C-656/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 12 ust. 3 - Dziecko, którego rodzice nie są małżeństwem - Prorogacja jurysdykcji - Brak zawisłości innej sprawy powiązanej - Uznanie jurysdykcji - Kwestionowanie jurysdykcji sądu przez stronę, która wniosła sprawę do tego samego sądu)
      (2015/C 016/11)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší soud České republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: L

         Strona pozwana: M

         przy udziale: R, K

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 12 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że pozwala on, dla potrzeb postępowania z zakresu odpowiedzialności rodzicielskiej, ustalić jurysdykcję sądu państwa członkowskiego, które nie jest państwem zwykłego pobytu dziecka, nawet jeżeli przed wybranym sądem nie toczy się żadne inne postępowanie.

                  2)

                  Artykuł 12 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że nie można uznać, iż jurysdykcja sądu, do którego jedna ze stron wniosła o rozpoznanie sprawy z zakresu odpowiedzialności rodzicielskiej, została „wyraźnie lub w inny jednoznaczny sposób uznana przez wszystkie strony postępowania” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli strona pozwana w tym pierwszym postępowaniu inicjuje następnie drugie postępowanie przed tym samym sądem i w ramach pierwszej swojej czynności w pierwszym postępowaniu podnosi brak jurysdykcji tego sądu.

         (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2013.


title: Sprawa T-388/10: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2010 r. — Productos Derivados del Acero przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/46

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2010 r. — Productos Derivados del Acero przeciwko Komisji
   (Sprawa T-388/10)
   ()
   2010/C 301/73
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Productos Derivados del Acero, SA (Catarroja, Hiszpania) (przedstawiciele: M. B. Escuder Tella, J. Viciano Pastor i F. Palau Ramirez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na upływ pięcioletniego okresu przedawnienia dla nakładania kar, który został przewidziany w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, w przypadku nieuwzględnienia powyższego żądania, stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej, iż Productos Derivados del Acero, SA (PRODERAC) uczestniczyła w określonych w tej decyzji porozumieniach ograniczających konkurencję, a także stwierdzenie, że spółka ta nie uczestniczyła w zarzucanych jej zachowaniach o charakterze zmowy;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, w przypadku nieuwzględnienia również powyższego żądania, stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja obniżyła w niej kwotę nałożonej na Productos Derivados del Acero, SA (PRODERAC) grzywny jedynie o 25 %, a także stwierdzenie, że spółka ta jest zwolniona z grzywny w zastosowaniu wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r., a to ze względu na jej dowiedzioną niewypłacalność;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, w przypadku nieuwzględnienia również powyższego żądania, stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja obniżyła w niej kwotę nałożonej na Productos Derivados del Acero, SA (PRODERAC) grzywny jedynie o 25 %, i obniżenie kwoty tej grzywny o 75 %;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona przeciwko tej samej decyzji, która została zaskarżona w sprawie T-385/10 ArcelorMittal Wire France i in. przeciwko Komisji.
   Skargę swą skarżąca opiera na następujących zarzutach:

               1)

               Zarzut wstępny: przedawnienie terminu nakładania kar. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że termin przedawnienia nakładania kar w przypadku zmowy upływa pięć lat od ostatniego działania o charakterze dochodzeniowym, a także, że od dnia 19 września 2008 r., czyli daty końca kartelu, oraz od dnia 30 września 2008 r., kiedy wysłano pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, bieg terminu przedawnienia nie został przerwany.

               2)

               Niewłaściwe zastosowanie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz dotyczącego tych przepisów orzecznictwa sądów wspólnotowych ze względu na to, że:

                           —

                           skarżąca nie wyraziła wyraźnie swej woli uczestnictwa w porozumieniach i uzgodnionych praktykach, a wniosek o istnieniu po jej stronie tej woli nie może zostać wyciągnięty w sposób dorozumiany z innych okoliczności;

                           —

                           skarżąca w sposób oczywisty i publiczny zdystansowała się od porozumień stanowiących zmowę w zakresie, w jakim jej uczestnictwo w spotkaniach pozostało bez wpływu na jej zachowania handlowe; w tym względzie brak realizacji tajnych porozumień stanowi zdaniem skarżącej dowód na to, że jej uczestnictwo w spotkaniach pozostało bez wpływu na jej zachowanie na rynku.

               3)

               Niewłaściwe zastosowanie pkt 35 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. ze względu na niewłaściwe zastosowanie w drodze analogii oceny „poważnych i nieodwracalnych” szkód w kontekście środków tymczasowych.


title: Sprawa T-404/14: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2014 r. – Junited Autoglas Deutschland przeciwko OHIM – United Vehicles (UNITED VEHICLEs)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/46

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2014 r. – Junited Autoglas Deutschland przeciwko OHIM – United Vehicles (UNITED VEHICLEs)
   (Sprawa T-404/14)
   2014/C 292/57
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Weil)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: United Vehicles GmbH (Monachium, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 kwietnia 2014 r. w sprawie R 859/2013-4;

               —

               uwzględnienie odwołania;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu opartego na wcześniejszym wspólnotowym znaku towarowym nr 6 0 25  399;

               —

               odrzucenie zgłoszenia słownego znaku towarowego „UNITED VEHICLEs”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: United Vehicles GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „UNITED VEHICLEs” dla usług z klas 35, 36, 38 i 42 – zgłoszenie nr 1 0 3 30  041

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „Junited” dla towarów i usług z klas 1, 3, 7, 8, 9, 12, 14, 16, 17, 19, 21, 25, 26, 35, 36, 37 i od 39–41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/1

         2010/C 260/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 246 z 11.9.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 234 z 28.8.2010.

      Dz.U. C 221 z 14.8.2010.

      Dz.U. C 209 z 31.7.2010.

      Dz.U. C 195 z 17.7.2010.

      Dz.U. C 179 z 3.7.2010.

      Dz.U. C 161 z 19.6.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-163/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Isernia — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Aldowi Patriciellowi (Członek Parlamentu Europejskiego — Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów — Artykuł 8 — Postępowanie karne w sprawie czynu zabronionego polegającego na pomówieniu — Oświadczenia złożone poza pomieszczeniami Parlamentu — Pojęcie opinii wyrażonej w czasie wykonywania obowiązków parlamentarnych — Immunitet — Przesłanki)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Isernia — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Aldowi Patriciellowi
   (Sprawa C-163/10) (1)

   (Członek Parlamentu Europejskiego - Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów - Artykuł 8 - Postępowanie karne w sprawie czynu zabronionego polegającego na pomówieniu - Oświadczenia złożone poza pomieszczeniami Parlamentu - Pojęcie „opinii wyrażonej w czasie wykonywania obowiązków parlamentarnych” - Immunitet - Przesłanki)
   2011/C 311/14
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Isernia

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Aldo Patriciello

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Isernia — Wykładnia art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1967 152, s. 13) — Członek Parlamentu Europejskiego, któremu zarzucono popełnienie czynu zabronionego polegającego na pomówieniu wskutek fałszywego oskarżenia przedstawiciela służb porządkowych — Pojęcie opinii wyrażonej w czasie wykonywania obowiązków posła

      Sentencja

   Artykuł 8 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, załączonego do traktatów UE, FUE i EWEA, należy interpretować w ten sposób, że oświadczenie złożone przez posła do Parlamentu Europejskiego poza pomieszczeniami Parlamentu, w którego sprawie wszczęto postępowanie karne w jego państwie członkowskim pochodzenia z tytułu czynu zabronionego polegającego na pomówieniu, stanowi opinię wyrażoną w czasie wykonywania przez niego obowiązków parlamentarnych objętą zakresem immunitetu określonego w tym przepisie, tylko gdy oświadczenie to odpowiada subiektywnej ocenie, która wykazuje bezpośrednią więź z wykonywaniem takich obowiązków. Do sądu odsyłającego należy określenie, czy przesłanki te są spełnione w zawisłej przed nim sprawie.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-115/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-488/10 Francja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Republikę Francuską

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-488/10 Francja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Republikę Francuską
   (Sprawa C-115/12 P)
   2012/C 138/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i N. Rouam, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-488/10,

               —

               wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 5229 z dnia 28 lipca 2010 r. w sprawie cofnięcia części wkładu Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) z tytułu jednolitego dokumentu programowania celu nr 1 na rzecz wspólnotowej interwencji strukturalnej w regionie Martyniki we Francji lub też odesłanie sprawy do rozstrzygnięcia przez Sąd.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swym pierwszym zarzucie wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie prawa ze względu na to, że uznał on, iż Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (1) uznając za subwencje bezpośrednie w rozumieniu tego przepisu ulgi podatkowe przyznane osobom fizycznym — wspólnikom spółek jawnych, którzy zainwestowali w zamówienie na roboty budowlane w zakresie renowacji i powiększenia ośrodka wypoczynkowego Club Méditerranée-Les Boucaniers.
   W pierwszej części tego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo stwierdzając, iż te ulgi podatkowe mogą zostać uznane za subwencje w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy 93/37/EWG.
   W drugiej części tego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo stwierdzając, iż ulga podatkowa ma charakter bezpośredni w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy 93/37/EWG jeśli została ona przyznana właśnie w związku z ww. zamówieniem dotyczącym robót budowlanych, choć nie została ona przyznana ani promotorowi budowy, ani jej kierownikowi, ani właścicielowi odnawianego i powiększanego obiektu.
   W swym drugim zarzucie wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie prawa ze względu na przeinaczenie treści spornej decyzji i zastąpienie uzasadnienia podanego przez Komisję swą własną decyzją. Zdaniem rządu francuskiego Sąd przeinaczył treść spornej decyzji uznając, że — w celu ustalenia, czy zamówienie na roboty budowlane w zakresie renowacji i powiększenia ośrodka wypoczynkowego Club Méditerranée-Les Boucaniers objęte jest zakresem stosowania art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/37/EWG — Komisja przyjęła za punkt wyjścia przeznaczenie całego tego ośrodka, a nie — charakter prowadzonych tam robót.
   W swym trzecim zarzucie wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie prawa ze względu na to, że uznał on, iż Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/37/EWG uznając zamówienie na roboty budowlane w zakresie renowacji i powiększenia ośrodka wypoczynkowego Club Méditerranée-Les Boucaniers za zamówienie na roboty budowlane w zakresie budowy obiektów sportowych, rekreacyjnych i wypoczynkowych w rozumieniu tego przepisu.
   W pierwszej części tego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo stwierdzając, iż wykładni użytego w art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/37/EWG pojęcia obiektów sportowych, rekreacyjnych i wypoczynkowych należy dokonywać szeroko, nie ograniczając się do obiektów, których celem jest zaspokajanie tradycyjnych potrzeb podmiotów publicznych, czyli wspólnych potrzeb ich użytkowników.
   W drugiej części tego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo stwierdzając, iż wykładni użytego w art. 2 dyrektywy 93/37/EWG pojęcia zamówienie na roboty budowlane należy dokonywać niezależnie od pojęcia zamówień publicznych na roboty budowlane w rozumieniu art. 1 lit. a) tej samej dyrektywy pojęcia i że w związku z tym Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/37/EWG uznając, iż rozpatrywane przez nią zamówienie na roboty budowlane jest objęte zakresem zastosowania tego przepisu, choć zdaniem francuskiego zamówienie to nie przedstawiało sobą interesu gospodarczego dla instytucji zamawiającej.

      (1)  Dz.U. L 199, s. 54.


title: Sprawa T-526/12: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. – Axa Versicherung przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dorozumiana odmowa dostępu — Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/29

         Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. – Axa Versicherung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-526/12) (1)

   ((Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dorozumiana odmowa dostępu - Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania))
   2014/C 253/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Axa Versicherung AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Bahr, S. Dethof i A. Malec)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji w przedmiocie odmowy dostępu do dokumentów zawartych w aktach sprawy COMP/39.125 (szkło samochodowe).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Postepowanie w przedmiocie złożonego przez AGC Glass Europe SA, AGC Automotive Europe SA i AGC Glass Germany GmbH wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez spółkę Axa Versicherung AG.

               4)

               AGC Glass Europe, AGC Automotive Europe i AGC Glass Germany pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa C-581/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-448/11 Golden Balls Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 listopada 2013 r. przez Intra-Presse

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-448/11 Golden Balls Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 listopada 2013 r. przez Intra-Presse
   (Sprawa C-581/13 P)
   2014/C 24/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Intra-Presse (przedstawiciele: P. Péters, advocaat, T. de Haan, avocat, M. Laborde, avocate)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Golden Balls Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 września 2013 r. w sprawie T-448/11;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi celem wydania przez niego wyroku w przedmiocie skargi wniesionej przez Intra Presse w oparciu o art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (1);

               —

               zawieszenie rozstrzygnięcia o kosztach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z poniższych względów.
   Po pierwsze Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 definiując właściwy krąg odbiorców, dokonując oceny stopnia koncepcyjnego podobieństwa pomiędzy znakami dodawszy wymóg „procesu intelektualnego w zakresie tłumaczenia”„rozpoczęcia od tłumaczenia” lub „wcześniejszego tłumaczenia” i nie uwzględniając renomy wcześniejszego znaku towarowego dla usług z klasy 41. Po drugie Sąd naruszył art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 nie przeprowadzając oceny całościowej i nie badając znaczenia renomy wcześniejszego znaku towarowego wnoszącego odwołanie, ani istnienia możliwego związku.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego(Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-328/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 4 lipca 2014 r. – CD Consulting s. r. o. przeciwko Annie Pančurovej i in.

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 4 lipca 2014 r. – CD Consulting s. r. o. przeciwko Annie Pančurovej i in.
   (Sprawa C-328/14)
   2014/C 351/03
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CD Consulting s. r. o.

      Strona pozwana: Anna Pančurová i in.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich i art. 4 dyrektywy 87/102/EWG (2) Rady z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie przepisowi prawa państwa członkowskiego takiemu jak w postępowaniu głównym, który zasadniczo nie pozwala sądowi krajowemu orzekającemu w przedmiocie praw wynikających z weksla, na którym umieszczono indos, badać z urzędu na żadnym etapie postępowania umowy, kauzy stosunku prawnego i ewentualnie nieuczciwego charakteru warunków umowy ani ewentualnego naruszenia przepisów normujących konsekwencje nieokreślenia RRSO w umowie kredytu konsumenckiego stanowiącej źródło weksla?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.

      (2)  Dz.U. L 42, s. 48.


title: Sprawa C-530/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 marca 2014 r. – Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko National Lottery Commission [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 52 ust. 2 lit. c) — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na prawie autorskim wcześniej nabytym na mocy prawa krajowego — Zastosowanie prawa krajowego przez OHIM — Rola sądu Unii]

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 marca 2014 r. – Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko National Lottery Commission
   (Sprawa C-530/12 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 52 ust. 2 lit. c) - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na prawie autorskim wcześniej nabytym na mocy prawa krajowego - Zastosowanie prawa krajowego przez OHIM - Rola sądu Unii])
   2014/C 151/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i F. Mattina, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: National Lottery Commission (przedstawiciele: R. Cardas, advocate, B. Brandreth, barrister)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 13 września 2012 r. w sprawie T-404/10 National Lottery Commission przeciwko OHIM, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji R 1028/2009-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 9 czerwca 2010 r. oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów uwzględniającej wniosek o unieważnienie prawa do znaku przedstawiony przez Mediatek Italia i Giuseppe De Grégoria – Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający rękę z dwoma skrzyżowanymi palcami i uśmiechniętą twarzą – Artykuł 53 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Istnienie wcześniejszego prawa autorskiego chronionego prawem krajowym – Ciężar dowodu – Stosowanie prawa krajowego przez OHIM

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 września 2012 r. w sprawie T-404/10 National Lottery Commission przeciwko OHIM – Mediatek Italia i De Gregorio (Przedstawienie ręki) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej, aby orzekł on w przedmiocie zasadności skargi.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/5

         Złożenie ślubowania przez nowego członka Sądu do spraw Służby Publicznej
   2009/C 267/10
   M. I. Rofes i Pujol, mianowana decyzją Rady Unii Europejskiej z dnia 9 czerwca 2009 r. (1) sędzią Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej na okres od dnia 1 września 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. złożyła w dniu 6 października 2009 r. ślubowanie przed Trybunałem.

      (1)  Dz. U. L 156 z dnia 19 czerwca 2009 r., s. 56


title: Sprawa C-334/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i b), art. 11 część A ust. 1 lit. c) i art. 17 ust. 2 — Część dobra inwestycyjnego należącego do przedsiębiorstwa — Tymczasowe wykorzystanie dla celów prywatnych — Dokonanie trwałych przekształceń wskazanego dobra — Zapłacenie podatku VAT w związku z trwałym przekształceniem — Prawo do odliczenia)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-334/10) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i b), art. 11 część A ust. 1 lit. c) i art. 17 ust. 2 - Część dobra inwestycyjnego należącego do przedsiębiorstwa - Tymczasowe wykorzystanie dla celów prywatnych - Dokonanie trwałych przekształceń wskazanego dobra - Zapłacenie podatku VAT w związku z trwałym przekształceniem - Prawo do odliczenia)
   2012/C 295/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i b), art. 11 część A ust. 1 lit. c) oraz art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Odliczenie naliczonego podatku — Podatnik, który tymczasowo i dla celów prywatnych korzystał z części dobra inwestycyjnego należącego do jego przedsiębiorstwa i który w tych celach dokonał trwałego przekształcenia tej części dobra inwestycyjnego — Prawo do odliczenia podatku VAT zapłaconego w związku z trwałymi przekształceniami

      Sentencja

   Wykładni art. 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i b), art. 11 część A ust. 1 lit. c) oraz art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy dokonywać w ten sposób, że po pierwsze, podatnik, który tymczasowo korzysta dla celów prywatnych z części dobra inwestycyjnego należącego do jego przedsiębiorstwa, posiada, na podstawie tych przepisów, prawo do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej z tytułu wydatków poniesionych w celu dokonania trwałych przekształceń wskazanego dobra, nawet jeżeli przekształcenia te zostały wykonane w celu takiego przejściowego korzystania dla potrzeb prywatnych, a po drugie, owo prawo do odliczenia istnieje niezależnie od okoliczności, czy przy nabyciu dobra inwestycyjnego, które zostało poddane rzeczonym przekształceniom, względem podatnika został naliczony podatek od wartości dodanej i czy został on przez niego następnie odliczony.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa T-373/12: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2012 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — Planet GDZ (PRO PLANET)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/14

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2012 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — Planet GDZ (PRO PLANET)
   (Sprawa T-373/12)
   2012/C 319/27
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: REWE-Zentral AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey i A. Bognár)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Planet GDZ AG (Tagelswangen, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie R 1350/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „PRO PLANET” dla towarów z klas 6, 17 i 19

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Planet GDZ AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowa rejestracja słownego znaku towarowego „PLANET” dla towarów z klas 6 i 19

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-202/06: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2006 r. — Select Appointments przeciwko OHIM — Manpower (TELESELECT)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/50

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2006 r. — Select Appointments przeciwko OHIM — Manpower (TELESELECT)
   (Sprawa T-202/06)
   (2006/C 224/105)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Select Appointments (Holdings) Ltd. (St Albans, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: G.R. Fernando, barrister, C.J. Leech, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Manpower Inc. (Milwaukee, Stany Zjednoczone Ameryki)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej OHIM z dnia 18 maja 2006 r. dopuszczającej rejestrację zgłoszenia nr 1 030 980 i odrzucającej sprzeciw nr B 303 158,

               —

               odrzucenie tego zgłoszenia oraz

               —

               zwrot kosztów skarżącej w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Manpower Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „TELESELECT” dla usług z klas 35 i 41 (usługi oceny i szkoleń w zakresie obsługi przez telefon)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Select Appointments (Holdings)
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy słowny znak towarowy „SELECT” dla usług z klas 35 i 41 — zgłoszenie nr 2 111 367 (agencja pośrednictwa pracy, doradztwo, informacja w zakresie dostępnych ofert pracy, usługi reklamowe i zarządzania kadrami)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ zdaniem skarżącej prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd nawet w części Wspólnoty Europejskiej uzasadnia odmowę rejestracji znaku towarowego będącego przedmiotem sprzeciwu. Z uwagi na to, że przeciętni konsumenci nie zawsze znają język angielski, w odniesieniu do części „SELECT” słowny znak towarowy nie będzie miał dla nich jakiegokolwiek istotnego znaczenia.
   Ponadto skarżąca utrzymuje, że usługi w zakresie oceny, do których odnosi się znak towarowy będący przedmiotem sprzeciwu, zawierają się w szerszej kategorii usług agencji pośrednictwa pracy oznaczonych jej własnym wspólnotowym znakiem towarowym.


title: Sprawa T-686/13: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2013 r. — Unibail Management przeciwko OHIM (Przedstawienie dwóch kresek i czterech gwiazdek)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/42

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2013 r. — Unibail Management przeciwko OHIM (Przedstawienie dwóch kresek i czterech gwiazdek)
   (Sprawa T-686/13)
   2014/C 52/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Unibail Management (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Bénard, A. Rudoni, O. Klimis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 września 2013 r. w sprawie R 300/2013-2 w zakresie, w jakim odmówiono w niej rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 10 940 161 dla towarów i usług z klas 16, 35, 36, 38, 41 i 42;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy złożony z czterech pięcioramiennych gwiazdek, które poprzedza pozioma kreska i po których następuje pozioma kreska, dla towarów i usług z klas 16, 35, 36, 38, 39, 41, 42 i 43 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 940 161.

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-464/12 P (R): Odwołanie wniesione w dniu 15 października 2012 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 3 sierpnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-57/12 R Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/32

         Odwołanie wniesione w dniu 15 października 2012 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 3 sierpnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-57/12 R Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-464/12 P (R))
   2012/C 379/53
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie w całości i bez wyjątku zaskarżonego postanowienia.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko orzeczeniu Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 sierpnia 2012 r., w drodze którego oddalono wniosek wnoszącego odwołanie o zawieszenie wykonania, po pierwsze, odmownej decyzji Komisji w sprawie jego wniosku o wypłatę kwoty 1 661 EUR, potrąconej niezgodnie z prawem, zdaniem wnoszącego odwołanie, z jego renty inwalidzkiej, po drugie, dorozumianej decyzji Komisji oddalającej jego zażalenie, po trzecie, wszelkich decyzji, na których podstawie Komisja potrąciła kwotę 1 661 EUR z jego renty inwalidzkiej za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2011 r.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               —

               Zarzut pierwszy dotyczący całkowitego braku uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, także przez wypaczenie i przeinaczenie okoliczności faktycznych, oczywisty brak logiki, nieracjonalny i arbitralny charakter podanych podstaw, oraz nierozerwalnie z nimi związany oczywisty błąd w ocenie, w szczególności w odniesieniu do pkt 22-28 zaskarżonego postanowienia.

               —

               Zarzut drugi dotyczący mylnej, błędnej i nieracjonalnej wykładni oraz rażącego naruszenia art. 86 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej w związku z zasądzeniem „na rzecz Sądu kwoty 1 000 EUR”.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 października 2004 r. w sprawie C-247/02 (wniosek Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Sintesi SpA przeciwko Autorità per la Vigilanza sui Lavori Pubblici (Dyrektywa 93/37/EWG — Zamówienia publiczne — Udzielanie zamówień — Uprawnienie instytucji zamawiających do dokonywania wyboru kryterium spośród kryteriów najniższej ceny i oferty najkorzystniejszej ekonomicznie)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 7 października 2004 r.
   w sprawie C-247/02 (wniosek Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Sintesi SpA przeciwko Autorità per la Vigilanza sui Lavori Pubblici (1)

   (Dyrektywa 93/37/EWG - Zamówienia publiczne - Udzielanie zamówień - Uprawnienie instytucji zamawiających do dokonywania wyboru kryterium spośród kryteriów najniższej ceny i oferty najkorzystniejszej ekonomicznie)
   (2004/C 300/15)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-247/02, której przedmiotem jest wniosek, złożony przez Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia (Włochy), na skutek postanowienia z dnia 26 czerwca 2002 r., który wpłynął do Trybunału dnia 8 lipca 2002 r., o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w postępowaniu: Sintesi SpA przeciwko Autorità per la Vigilanza sui Lavori Pubblici, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet i R. Schintgen (sprawozdawca), F. Macken i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: Múgica Azarmendi, główny administrator, wydał w dniu 7 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Przepis art. 30 ust. 1 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on przepisom krajowym, które w sposób abstrakcyjny i generalny nakładają na instytucje zamawiające obowiązek stosowania wyłącznie jednego kryterium, jakim jest kryterium najniższej ceny, przy udzielaniu zamówienia publicznego na roboty budowlane w trybie przetargu nieograniczonego lub ograniczonego.

      (1)  Dz.U. C 202 z 24.8.2002.


title: Sprawa C-47/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 6 lutego 2015 r. – Sélina Affum (po mężu Amissah)/Préfet du Pas de Calais, Procureur général de la Cour d'appel de Douai

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 6 lutego 2015 r. – Sélina Affum (po mężu Amissah)/Préfet du Pas de Calais, Procureur général de la Cour d'appel de Douai
   (Sprawa C-47/15)
   (2015/C 118/24)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Sélina Affum (po mężu Amissah)

      Druga strona postępowania: Préfet du Pas de Calais, Procureur général de la Cour d'appel de Douai

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 pkt 2 dyrektywy 2008/115/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy obywatel państwa trzeciego znajduje się w sytuacji zwykłego tranzytu jako pasażer przejeżdżającego przez terytorium tego państwa członkowskiego autobusu, który przyjechał z innego państwa członkowskiego należącego do strefy Schengen i udaje się do jeszcze innego państwa członkowskiego, pobyt tego obywatela na terytorium państwa członkowskiego jest nielegalny i w związku z tym obywatel ten jest objęty zakresem stosowania tej dyrektywy na podstawie jej art. 2 ust. 1?

               2)

               Czy art. 6 ust. 3 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu sankcję w postaci kary pozbawienia wolności za nielegalny wjazd obywatela państwa trzeciego, w przypadku gdy cudzoziemiec ten może zostać przyjęty w innym państwie członkowskim zgodnie z umową lub porozumieniem zawartym z tym państwem przed wejściem w życie rzeczonej dyrektywy?

               3)

               W zależności od odpowiedzi, która zostanie udzielona na poprzednie pytanie, czy rzeczona dyrektywa powinna być interpretowana w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu sankcję w postaci kary pozbawienia wolności za nielegalny wjazd obywatela państwa trzeciego zgodnie z tymi samymi przesłankami, jak te określone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r. w sprawie Achughbabian (C-329/11) (2) w odniesieniu do nielegalnego pobytu, które są związane z brakiem wcześniejszego poddania cudzoziemca środkom przymusu w rozumieniu art. 8 dyrektywy oraz z okresem stosowania wobec niego środka detencyjnego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich 9Dz.U. L 348, s. 98).

      (2)  EU:C:2011:807


title: Sprawa T-465/07: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Salej i Technologie Buczek przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/41

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Salej i Technologie Buczek przeciwko Komisji
   (Sprawa T-465/07)
   (2008/C 64/66)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Emilian Salej, syndyk masy upadłości Technologie Buczek S.A. (Sosnowiec, Polska) i Technologie Buczek S.A. (Sosnowiec, Polska) (Przedstawiciel: D. Szlachetko-Reiter, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 3 decyzji Komisji z dnia 23.10.2007 r. w sprawie pomocy Państwa nr C 23/2006 (ex NN 35/2006) udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali Grupy Technologie Buczek;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 i art. 5, decyzji Komisji z dnia 23.10.2007 r. w sprawie pomocy Państwa nr C 23/2006 (ex NN 35/2006) udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali Grupy Technologie Buczek, w części w jakiej Komisja dotyczą one uzyskania zwrotu pomocy wymienionej w art. 1 decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie żądań skargi, skarżąca podnosi zarzuty identyczne z tymi, jakie podniesione zostały przez skarżącą w sprawie T-440/07, Huta Buczek przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. 2008, C 22, str. 50.


title: Sprawa F-86/07: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/44

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-86/07)
   (2007/C 247/72)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G.Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji, niezależnie od jej formy (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), którą strona pozwana oddaliła wniosek skarżącego skierowany w dniu 2 sierpnia 2006 r. do organu powołującego, a dotyczący uzyskania zadośćuczynienia za poniesioną przez skarżącego do tego dnia krzywdę wynikającą z niezgodnych z prawem aktów, czynów i zachowań, a w szczególności mobbingu, jakiego doświadczał ze strony pracowników strony pozwanej w okresie jego pracy w Delegacji Komisji w Angoli ( zwanej dalej „doznaną krzywdą”).

               —

               Stwierdzenie w niezbędnym zakresie nieważności pisma z dnia 9 października 2006 r. prot. PMO.3/MLP/mc D (2006) 9277;

               —

               Stwierdzenie w niezbędnym zakresie nieważności pisma z dnia 27 kwietnia 2007 r. nr ADMINB.2/MB/ade D[2007] 8725, oddalającego zażalenie skarżącego z dnia 27 grudnia 2006 r. na zaskarżoną decyzję i na pismo z dnia 9 października 2006 r.;

               —

               Stwierdzenie, o ile to konieczne, nieważności pisma z dnia 27 września 2005 r. nr ADMIN/IDOC/GC/eh D(2005) 22005;

               —

               Stwierdzenie, że akty, czyny i zachowania, których dotyczy wniosek skarżącego z dnia 10 lipca 2006 r., miały miejsce i w konsekwencji, na ile to konieczne i incydentalnie, stwierdzenie ich niezgodności z prawem, bądź — ewentualnie — nakazanie stronie pozwanej bezzwłocznego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie;

               —

               Zobowiązanie strony pozwanej bezzwłocznego i pisemnego przedstawienia skarżącemu wyników tego postępowania, ujawnienia ich oraz udostępnienia opinii publicznej;

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do bezzwłocznego zniszczenia oryginałów i wszystkich kopii archiwalnego pisma z dnia 14 sierpnia 2001 r. zatytułowanego „Zachowanie w służbie Luigiego Marcuccio, radcy handlowego Delegacji w Angoli” i pisemnego poinformowania skarżącego o zniszczeniu tego pisma;

               —

               Zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 1 520 000 EUR, ewentualnie kwoty wyższej lub niższej, jaką Sąd uzna za słuszną i sprawiedliwą, tytułem zadośćuczynienia za tę część przedmiotowej krzywdy, która została wyrządzona do dnia wniesienia skargi

               —

               Zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego, za każdy dzień poczynając od dnia następującego po dniu wniesieniu skargi do dnia wykonania wszystkich bez wyjątku orzeczeń uwzględniających roszczenia skarżącego przedstawione w niniejszej skardze, kwoty 1 000 EUR, ewentualnie kwoty wyższej lub niższej, jaką Sąd uzna za słuszną i sprawiedliwą, płatnej pierwszego dnia każdego miesiąca z tytułu praw nabytych na tej podstawie w miesiącu poprzednim, tytułem zadośćuczynienia za tę część przedmiotowej krzywdy, jaka zostanie poniesiona w okresie od dnia następującego po dniu wniesieniu skargi do dnia wykonania;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swoich żądań skarżący podnosi trzy zarzuty: 1) całkowity brak uzasadnienia wynikający z jego nielogiczności, niespójności, nieracjonalności, niejasności i pozorności argumentów strony pozwanej; 2) ciężkie i oczywiste naruszenie prawa, 3) naruszenie obowiązku pomocy i ochrony oraz dobrej administracji.


title: Sprawa T-676/14: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/25

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-676/14)
   2014/C 388/31
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, Abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenia nieważności decyzji C (2014) 4856 wersja ostateczna z dnia 11 lipca 2014 r. w sprawie wszczęcia postępowania wyjaśniającego dotyczącego manipulowania danymi statystycznymi w Hiszpanii na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1173/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro oraz

               —

               obciążenia pozwanej instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i niedziałania prawa wstecz.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że zasady legalności i niedziałania prawa wstecz, stosowane do rozporządzenia (UE) nr 1173/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro (Dz.U. L 306, s. 1) oraz decyzji 2012/678/UE oznaczają, że nie można wydawać sądów w przedmiocie okoliczności faktycznych, które miały miejsce przez dniem 13 grudnia 2011 r., w którym okoliczności faktyczne będące przedmiotem sprawy nie podlegały sankcjom. Jedynymi danymi, których mogłyby dotyczyć sankcje, są dane przekazane w kwietniu 2012 r. Okres objęty postępowaniem wyjaśniającym powinien bowiem być ograniczony do danych zawartych w powiadomieniach począwszy od 2012 r.

                     Objęty postępowaniem wyjaśniającym okres powinien być ograniczony do danych zawartych w powiadomieniach począwszy od 2012 r., gdy dotyczą one okoliczności faktycznych zaistniałych od grudnia 2011 r., kiedy to weszło w życie ww. rozporządzenie. Zatem nie ma podstaw prawnych do wszczęcia postępowania wyjaśniającego dotyczącego okoliczności faktycznych zaistniałych przed dniem 13 grudnia 2011 r.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 8 ust. 3 ww. rozporządzenia.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że nie istnieją poważne poszlaki wskazujące na istnienie faktów, które mogą stanowić wprowadzanie w błąd w zakresie danych dotyczących deficytu i długu. Działanie organów hiszpańskich stanowi jasno i odpowiednio wyjaśniony przegląd tych danych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony Królestwa Hiszpanii.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że przeprowadzono po kryjomu postępowanie wyjaśniające poza ustanowionym postępowaniem, z naruszeniem prawa do obrony Hiszpanii.


title: Sprawa C-406/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/58

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-406/12) (1)

   2013/C 225/120
   Język postępowania: słoweński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa T-233/09: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2009 r. — Access Info Europe przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/40

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2009 r. — Access Info Europe przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-233/09)
   2009/C 205/75
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Access Info Europe (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: O. Brouwer i J. Blockx, prawnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej, na podstawie art. 87 regulaminu Sądu, kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą, jak również kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca żąda, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), stwierdzenia nieważności decyzji Rady odmawiającej jej udzielenia pełnego dostępu do dokumentu 16338/08, notatki służbowej sporządzonej przez sekretariat generalny Rady dla grupy roboczej ds. informacji, dotyczącej propozycji rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Rada jakoby udostępniła skarżącej jedynie taką wersję dokumentu, z której usunięto części pozwalające na identyfikację przedstawicielstw wysuwających propozycje zmian.
   Strona skarżąca utrzymuje, że nieważność zaskarżonej decyzji powinna zostać stwierdzona z następujących powodów.
   Po pierwsze, strona skarżąca podnosi, że Rada naruszyła art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w zakresie, w jakim:

               (a)

               nie wykazała, w jaki sposób ujawnienie nazw przedstawicielstw poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję;

               (b)

               nie skonkretyzowała zagrożenia, jakiemu stanowiska przedstawicielstw przestałyby być poddane na piśmie ani w jaki sposób poważnie naruszyłoby to proces podejmowania decyzji przez tę instytucję;

               (c)

               nie uwzględniła interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem identyfikacji przedstawicielstw krajowych.

         Po drugie, strona skarżąca podnosi, że Rada naruszyła obowiązek uzasadnienia nałożony na podstawie art. 253 WE oraz art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. U. L 145, s. 43).


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 grudnia 2004 r w sprawie C-309/02 (wniosek Verwaltungsgericht Stuttgart o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Radlberger Getränkegesellschaft mbH & Co. et S. Spitz KG przeciwko Land Baden-Württemberg (Środowisko naturalne — Swobodny przepływ towarów — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 94/62/WE — Obowiązki w zakresie pobierania kaucji i przyjmowania zwrotów opakowań jednorazowych uzależnione od całkowitego udziału procentowego opakowań wielokrotnego użytku)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 14 grudnia 2004 r
   w sprawie C-309/02 (wniosek Verwaltungsgericht Stuttgart o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Radlberger Getränkegesellschaft mbH & Co. et S. Spitz KG przeciwko Land Baden-Württemberg (1)

   (Środowisko naturalne - Swobodny przepływ towarów - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 94/62/WE - Obowiązki w zakresie pobierania kaucji i przyjmowania zwrotów opakowań jednorazowych uzależnione od całkowitego udziału procentowego opakowań wielokrotnego użytku)
   (2005/C 45/05)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-309/02, mającej za przedmiot wniosek, który wpłynął do Trybunału 29 sierpnia 2002 r., o wydanie, na podstawie 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2002 r., w postępowaniu Radlberger Getränkegesellschaft mbH & Co., S. Spitz KG przeciwko Land Baden-Württemberg, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann i K. Lenaerts (sprawozdawca), prezesi izb, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 14 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Art. 1 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/62/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, nie sprzeciwia się wprowadzaniu przez Państwa Członkowskie środków zachęcających do stosowania systemów opakowań wielokrotnego użytku.

               2)

               Art. 7 dyrektywy 94/62, nie przyznając producentom ani dystrybutorom żadnych uprawnień do dalszego uczestnictwa w istniejącym systemie gospodarowania odpadami opakowaniowymi, sprzeciwia się zastępowaniu ogólnego systemu zbiórki takich odpadów przez system pobierania kaucji i indywidualnego przyjmowania zwrotów, jeżeli nowy system nie pozwala na osiągnięcie w równym stopniu celów wskazanych w tej dyrektywie lub jeżeli przejście do nowego systemu następuje bez zachowania okresu przejściowego i w sposób zagrażający możliwości efektywnego uczestnictwa w nowym systemie od jego wejścia w życie przez podmioty gospodarcze działające w przedmiotowym sektorze.

               3)

               Art. 28 WE sprzeciwia się regulacji krajowej, takiej jak wskazana w art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 2 Verordnung über die Vermeidung und Verwertung von Verpackungsabfällen (rozporządzenie w sprawie zapobiegania powstawaniu i odzysku odpadów opakowaniowych), jeżeli ogłasza ona zastąpienie ogólnego systemu zbiórki odpadów opakowaniowych przez system poboru kaucji i indywidualnego przyjmowania zwrotów w taki sposób, że zainteresowani producenci i dystrybutorzy nie dysponują rozsądnym okresem przejściowym na dostosowanie się do niego i nie mają pewności, że w chwili zmiany systemu gospodarowania odpadami opakowaniowymi, mogą oni rzeczywiście uczestniczyć w systemie operacyjnym.

      (1)  Dz.U. C 274 z 09.11.2002.


title: Sprawa T-58/09: Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2010 r. — Schemaventotto przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Koncentracje — Rezygnacja z projektu koncentracji — Decyzja o zamknięciu postępowania wszczętego na podstawie art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 — Akt niezaskarżalny — Niedopuszczalność)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/41

      Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2010 r. — Schemaventotto przeciwko Komisji
      (Sprawa T-58/09) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Koncentracje - Rezygnacja z projektu koncentracji - Decyzja o zamknięciu postępowania wszczętego na podstawie art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 - Akt niezaskarżalny - Niedopuszczalność)
      (2010/C 288/78)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Schemaventotto SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, G. Scassellati Sforzolini, G. Rizza i M. Piergiovanni, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Abertis Infraestructuras, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Roca Junyent i P. Callol García, adwokaci)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartej lub decyzji zawartych rzekomo w piśmie Komisji z dnia 13 sierpnia 2008 r. dotyczącym postępowania wszczętego na podstawie art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, s. 1) w odniesieniu do koncentracji pomiędzy interwenientem a Autostrade SpA (sprawa COMP/M.4388 Abertis/Autostrade).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Schemaventotto SpA pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Abertis Infraestructuras, SA pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-294/16: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2016 r. – Kaane American International Tobacco/EUIPO – Global Tobacco (GOLD MONT)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/38

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2016 r. – Kaane American International Tobacco/EUIPO – Global Tobacco (GOLD MONT)
   (Sprawa T-294/16)
   (2016/C 279/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kaane American International Tobacco Co. Ltd. (Jebel Ali, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci G. Hinarejos Mulliez, I. Valdelomar)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Global Tobacco FZCO (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „GOLD MONT” – unijny znak towarowy nr 7 157 233

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1857/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie ważności rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego nr 7 157 233„GOLD MOUNT” dla wszystkich objętych nią towarów;

               —

               obciążenie EUIPO (izba odwoławcza) oraz ewentualnie drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-460/12: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2016 r. – Virgin Media/Komisja

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/35

         Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2016 r. – Virgin Media/Komisja
   (Sprawa T-460/12) (1)

   (2016/C 314/48)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa T-161/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Hoechst przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kwasu monochlorooctowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku i ustalanie cen — Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Proporcjonalność — Współpraca — Okoliczności obciążające — Powrót do naruszenia — Dostęp do akt — Sprawozdanie funkcjonariusza ds. przesłuchań — Nakaz zaprzestania naruszenia)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Hoechst przeciwko Komisji
   (Sprawa T-161/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kwasu monochlorooctowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku i ustalanie cen - Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Proporcjonalność - Współpraca - Okoliczności obciążające - Powrót do naruszenia - Dostęp do akt - Sprawozdanie funkcjonariusza ds. przesłuchań - Nakaz zaprzestania naruszenia)
   2009/C 282/64
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hoechst GmbH, dawniej Hoechst AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo M. Klusmann i U. Itzen, następnie M. Klusmann, U. Itzen i S. Thomas, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet, F. Amato i M. Schneider, następnie A. Bouquet i M. Kellerbauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji C(2004) 4876 wersja ostateczna z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 Traktatu WE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa nr COMP/E-1/37.773 — MCAA) lub tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej na stronę skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na Hoechst AG w art. 2 lit. b) decyzji Komisji C(2004) 4876 wersja ostateczna z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa nr COMP/E-1/37.773 — MCAA) jest ustalona w wysokości 66,627 milionów EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005.


title: Sprawa C-273/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/81/WE — Zanieczyszczenia powietrza — Krajowe poziomy emisji — Nieprzekazanie programów redukcji emisji, krajowych inwentarzy i rocznych prognoz na 2010 r.)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/22

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-273/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/81/WE - Zanieczyszczenia powietrza - Krajowe poziomy emisji - Nieprzekazanie programów redukcji emisji, krajowych inwentarzy i rocznych prognoz na 2010 r.)
   (2009/C 44/36)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieopracowanie i nieprzekazanie w wyznaczonym terminie dokumentów przewidzianych w art. 6, 7 i 8 dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (Dz.U. L 309, s. 22)
   Sentencja

               1)

               Nie przekazując do wiadomości Komisji Wspólnot Europejskich w przewidzianym terminie programów, inwentarzy i rocznych prognoz na 2010 r., dotyczących stopniowej redukcji emisji dwutlenku siarki (SO2), tlenków azotu (NOx), lotnych związków organicznych (COV) oraz amoniaku (NH3), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-252/14: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2014 r. – Chemo Ibérica przeciwko OHIM – Novartis (EXELTIS)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/30

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2014 r. – Chemo Ibérica przeciwko OHIM – Novartis (EXELTIS)
   (Sprawa T-252/14)
   2014/C 253/44
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Chemo Ibérica, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat M. I. Escudero Pérez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 lutego 2014 r. w sprawie R 936/2013-4 i w związku z tym dopuszczenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 2 48  367„EXELTIS” w ramach klasy 5 międzynarodowej klasyfikacji;

               —

               obciążenie strony pozwanej lub dalszej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „EXELTIS” dla towarów z klasy 5 – zgłoszenie nr 1 0 2 48  367.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Novartis AG.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „EXELON” dla towarów z klasy 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-95/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 października 2008 r. — Aventis Pharma przeciwko OHIM — Nycomed (Prazol) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PRAZOL — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PREZAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 października 2008 r. — Aventis Pharma przeciwko OHIM — Nycomed (Prazol)
   (Sprawa T-95/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PRAZOL - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PREZAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 313/55)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aventis Pharma SA (Antony, Francja) (przedstawiciel: adwokat R. Gilbey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Laitinen, następnie Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Nycomed GmbH, dawniej Altana Pharma AG (Konstancja, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Ferchland)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lutego 2007 r. (sprawa R 302/2005-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Altana Pharma AG a Aventis Pharma SA
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 8 lutego 2007 r. (sprawa R 302/2005-4;

               2)

               L'OHMI pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Aventis Pharma SA

               3)

               Nycomed GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa C-660/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 lipca 2016 r. – Rada Unii Europejskiej/Komisja Europejska (Skarga o stwierdzenie nieważności — Stosunki zewnętrzne Unii Europejskiej — Dostęp Konfederacji Szwajcarskiej do rynku wewnętrznego — Wkład finansowy Konfederacji Szwajcarskiej na rzecz spójności gospodarczej i społecznej w rozszerzonej Unii — Protokół ustaleń w sprawie wkładu finansowego Konfederacji Szwajcarskiej przeznaczonego dla państw członkowskich objętych rozszerzeniem z 2004 r. — Rozszerzenie Unii o Republikę Chorwacji — Addendum do protokołu ustaleń w sprawie wkładu finansowego Konfederacji Szwajcarskiej na rzecz Republiki Chorwacji — Podpisanie addendum przez Komisję Europejską w imieniu Unii bez uprzedniego uzyskania upoważnienia ze strony Rady Unii Europejskiej — Kompetencja — Artykuł 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 i 6 i art. 17 ust. 1 TUE — Zasady kompetencji powierzonych, równowagi instytucjonalnej i lojalnej współpracy)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 lipca 2016 r. – Rada Unii Europejskiej/Komisja Europejska
   (Sprawa C-660/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Stosunki zewnętrzne Unii Europejskiej - Dostęp Konfederacji Szwajcarskiej do rynku wewnętrznego - Wkład finansowy Konfederacji Szwajcarskiej na rzecz spójności gospodarczej i społecznej w rozszerzonej Unii - Protokół ustaleń w sprawie wkładu finansowego Konfederacji Szwajcarskiej przeznaczonego dla państw członkowskich objętych rozszerzeniem z 2004 r. - Rozszerzenie Unii o Republikę Chorwacji - Addendum do protokołu ustaleń w sprawie wkładu finansowego Konfederacji Szwajcarskiej na rzecz Republiki Chorwacji - Podpisanie addendum przez Komisję Europejską w imieniu Unii bez uprzedniego uzyskania upoważnienia ze strony Rady Unii Europejskiej - Kompetencja - Artykuł 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 i 6 i art. 17 ust. 1 TUE - Zasady kompetencji powierzonych, równowagi instytucjonalnej i lojalnej współpracy))
   (2016/C 350/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Elera-San Miguel Hurtado, P. Mahnič i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, E. Ruffer i M. Hedvábná, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i B. Beutler, pełnomocnicy), Republika Grecka (przedstawiciele: S. Chala i M. Tassopoulou, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas, F. Fize i N. Rouam, pełnomocnicy), Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i J. Nasutavičienė, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciele: M. Fehér i G. Szima, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, M. Gijzen i M. Noort, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Heliskoski i H. Leppo, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: J. Kraehling, C. Brodie, S. Behzadi-Spencer i E. Jenkinson, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2013) 6355 final z dnia 3 października 2013 r. w sprawie podpisania addendum do protokołu ustaleń w sprawie wkładu finansowego Konfederacji Szwajcarskiej.

               2)

               Utrzymuje się w mocy skutki decyzji Komisji C(2013) 6355 final do momentu wejścia w życie, w rozsądnym terminie, nowej decyzji mającej ją zastąpić.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Republika Francuska, Republika Litewska, Węgry, Królestwo Niderlandów, Rzeczpospolita Polska, Republika Finlandii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/1

         2011/C 13/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 346 z 18.12.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 328 z 4.12.2010.

      Dz.U. C 317 z 20.11.2010.

      Dz.U. C 301 z 6.11.2010.

      Dz.U. C 288 z 23.10.2010.

      Dz.U. C 274 z 9.10.2010.

      Dz.U. C 260 z 25.9.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-469/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/36/WE — Uznawanie kwalifikacji zawodowych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/11

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-469/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/36/WE - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 205/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i V. Peere, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewydanie lub nieprzekazanie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.