title: Sprawa C-85/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2015 r. w sprawie T-144/13, Kenzo Tsujimoto/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 lutego 2016 r. przez Kenza Tsujimota

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2015 r. w sprawie T-144/13, Kenzo Tsujimoto/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 lutego 2016 r. przez Kenza Tsujimota
   (Sprawa C-85/16 P)
   (2016/C 335/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kenzo Tsujimoto (przedstawiciele: adwokaci A. Wenninger-Lenz, M. Ring, W. von der Osten-Sacken)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Kenzo

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd (pierwsza izba) w dniu 2 grudnia 2015 r. w sprawie T-414/13;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w przedmiocie sporu;

               —

               obciążenie Urzędu i Kenzo S.A. kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                     Naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009

               Podstawą sprzeciwów wniesionych przez Kenzo S.A. jest art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (1). W obydwu sprawach Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę dowody, jakie zostały przedstawione na poparcie argumentów dotyczących renomy znaku towarowego przez wnoszącą sprzeciw przed Wydziałem Sprzeciwów w celu wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego. Bezsporne jest, że dokumenty, o których mowa zostały przedstawione po upływie terminu wyznaczonego na wykazanie istnienia, ważności i zakresu ochrony wcześniejszego prawa zgodnie z zasadą 19 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (2). Z zasady 19 ust. 1 i 2 oraz zasady 20 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego wynika, że sprzeciw oparty na art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 2072009 należy odrzucić, jeżeli wnoszący sprzeciw nie przedstawi dowodu renomy wcześniejszego znaku towarowego przed upływem terminu wyznaczonego przez Urząd. Sąd dochodzi niemniej jednak do wniosku, że Izbie Odwoławczej przysługiwały uprawnienia dyskrecjonalne w odniesieniu do zadecydowania czy należało wziąć pod uwagę przedmiotowe dowody na poparcie renomy znaku towarowego, że Izba Odwoławcza uznała i skorzystała ze swych uprawnień dyskrecjonalnych oraz że prawidłowo uzasadniła swą decyzję o uwzględnieniu tych dowodów. Wnoszący odwołanie uważa natomiast, że Sąd naruszył prawo uznając uprawnienia dyskrecjonalne Izby Odwoławczej i nieprawidłowo zastosował zasadę 19 ust. 1 i 2 oraz zasadę 20 ust 1 rozporządzenia wykonawczego.
               Wnoszący odwołanie ma świadomość tego, że zdaniem pozostałych stron postępowania kwestia dopuszczalności wzięcia pod uwagę, na poparcie renomy, dokumentów przedstawionych na poparcie rzeczywistego używania jest regulowana nie przez zasadę 20 ust., 1 lecz przez zasadę 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia wykonawczego, która stanowi szczególną zasadę proceduralną stosowaną przed izbą odwoławczą.
               Nawet przy przyjęciu, że uprawnienia dyskrecjonalne izby odwoławczej należy interpretować w zgodzie z zasadą 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia wykonawczego, Izba Odwoławcza skorzystała w sposób nieprawidłowy z tychże uprawnień i Sąd nieprawidłowo zastosował art. 76 ust. 2 uznając ustalenia Izby Odwoławczej w przedmiocie nierozerwalnego związku między dowodami używania a dowodami renomy za właściwe skorzystanie z uprawnień dyskrecjonalnych. W rzeczywistości Izba Odwoławcza nie określiła nawet zakresu swych uprawnień dyskrecjonalnych, a mianowicie poprzez określenie czy z uprawnień tych należałoby w niniejszej sprawie skorzystać w sposób restrykcyjny. Gdyby Izba Odwoławcza skorzystała ze swych uprawnień dyskrecjonalnych w sposób prawidłowy, to uznałaby, że zgodnie z wyrokiem z dnia 3 października 2013 r., Rintisch/OHIM (C-120/12 P, EU:C:2013:638), z jej uprawnień dyskrecjonalnych należało skorzystać w sposób restrykcyjny. W tych okolicznościach jedynym prawidłowym skorzystaniem z tych uprawnień dyskrecjonalnych byłoby niewzięcie pod uwagę dokumentów przedstawionych na poparcie renomy znaku towarowego. Sąd nie uwzględnił faktu, że Izba Odwoławcza nie określiła w sposób prawidłowy zakresu swych uprawnień dyskrecjonalnych i nie skorzystała z tych uprawnień w tym zakresie, a czyniąc to naruszył art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.

               2.

                     Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009

               Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd nie dokonał całościowego porównania znaków towarowych „KENZO” i „KENZO ESTATE”, a tym samym naruszył art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. Ponadto wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd uwzględnił argumenty dotyczące renomy na podstawie dokumentów, które, przy prawidłowym zastosowaniu prawa i przy właściwym skorzystaniu z uprawnień dyskrecjonalnych przez Izbę Odwoławczą, nie powinny były zostać wzięte pod uwagę. Wnoszący odwołanie podnosi w dodatku, że Sąd nie dokonał koniecznej całościowej oceny, kiedy doszedł do wniosku, że sporny znak towarowy mógł być kojarzony z wcześniejszym znakiem towarowym i czerpać nienależną korzyść z renomy wcześniejszego znaku. Wreszcie wnoszący odwołanie podnosi, że Izba Odwoławcza i Sąd doszli do błędnego wniosku, że wnoszący odwołanie nie wykazał istnienia „uzasadnionej przyczyny” w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie nr 40/94, Dz.U. 1995, L 303, s. 1.


title: Sprawy połączone C-581/10 i C-629/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Amtsgericht Köln — Niemcy, High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Emeka Nelson, Bill Chinazo Nelson, Brian Cheimezie Nelson przeciwko Deutsche Lufthansa AG (C-581/10), TUI Travel plc, British Airways plc, easyJet Airline Company Ltd, International Air Transport Association przeciwko Civil Aviation Authority (C-629/10) (Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuły 5 — 7 — Konwencja montrealska — Artykuły 19 i 29 — Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia lotu — Zgodność)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Amtsgericht Köln — Niemcy, High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Emeka Nelson, Bill Chinazo Nelson, Brian Cheimezie Nelson przeciwko Deutsche Lufthansa AG (C-581/10), TUI Travel plc, British Airways plc, easyJet Airline Company Ltd, International Air Transport Association przeciwko Civil Aviation Authority (C-629/10)
   (Sprawy połączone C-581/10 i C-629/10) (1)

   (Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuły 5 — 7 - Konwencja montrealska - Artykuły 19 i 29 - Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia lotu - Zgodność)
   2012/C 399/04
   Języki postępowania: niemiecki i angielski

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Köln, High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Emeka Nelson, Bill Chinazo Nelson, Brian Cheimezie Nelson (C-581/10), TUI Travel plc, British Airways plc, easyJet Airline Company Ltd, International Air Transport Association (C-629/10)

      Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG (C-581/10), Civil Aviation Authority (C-629/10)

      Przedmiot

   (Sprawa C-581/10)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Amtsgericht Köln — Wykładnia art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1) — Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia lotu — Zgodność tego prawa z zakazem zasądzania odszkodowania z nawiązką lub odszkodowania niekompensacyjnego, zawartym w art. 29 konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (konwencji montrealskiej), zatwierdzonej decyzją Rady z dnia 5 kwietnia 2001 r. (Dz.U. L 194, s. 38)
   (Sprawa C-629/10)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Wykładnia art. 5, 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1) — Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia — Skutki wyroku Trybunału z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych C-402/07 i C-432/07 Sturgeon

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 5–7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy dokonywać w ten sposób, że pasażerom opóźnionych lotów przysługuje prawo do odszkodowania na mocy tego rozporządzenia w sytuacji, gdy z powodu tych lotów ponoszą oni stratę czasu wynoszącą co najmniej trzy godziny, czyli gdy docierają do swojego miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu. Takie opóźnienie nie daje jednak pasażerom prawa do odszkodowania, jeżeli przewoźnik lotniczy jest w stanie dowieść, iż duże opóźnienie lotu jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, to jest okoliczności, które pozostają poza zakresem skutecznej kontroli przewoźnika lotniczego.

               2)

               Analiza pytań prejudycjalnych nie wykazała istnienia żadnej okoliczności mogącej mieć wpływ na ważność art. 5–7 rozporządzenia nr 261/2004.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.

      Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa F-8/05 REV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 września 2011 r. — Fouwels i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Postępowanie — Skarga o wznowienie postępowania — Artykuł 119 regulaminu postępowania przed Sądem — Orzeczenie Sądu — Skarga o wznowienie postępowania dotycząca postanowienia o wykreśleniu w następstwie cofnięcia skargi — Powaga rzeczy osądzonej — Brak — Niedopuszczalność stwierdzana z urzędu)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/33

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 września 2011 r. — Fouwels i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-8/05 REV)
   (Służba publiczna - Postępowanie - Skarga o wznowienie postępowania - Artykuł 119 regulaminu postępowania przed Sądem - Orzeczenie Sądu - Skarga o wznowienie postępowania dotycząca postanowienia o wykreśleniu w następstwie cofnięcia skargi - Powaga rzeczy osądzonej - Brak - Niedopuszczalność stwierdzana z urzędu)
   2011/C 340/64
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Martine Fouwels i in. (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o wznowienie postępowania wniesiona przez stronę skarżącą na postanowienie pierwszej izby Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2010 r. w sprawach połączonych F-8/05 i F-10/05.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga o wznowienie postępowania zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Wnoszący skargę o wznowienie postępowania pokrywają koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, interwenient w postępowaniu o wznowienie postępowania, pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-302/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 kwietnia 2008 r. — Maison de l'Europe Avignon Méditerranée przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Utworzenie punktu informacyjnego Europa — Porozumienie zawarte między Komisją a skarżącą — Oczywisty brak właściwości Sądu — Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/34

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 kwietnia 2008 r. — Maison de l'Europe Avignon Méditerranée przeciwko Komisji
   (Sprawa T-302/04) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Utworzenie punktu informacyjnego Europa - Porozumienie zawarte między Komisją a skarżącą - Oczywisty brak właściwości Sądu - Skarga oczywiście bezzasadna)
   (2008/C 171/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maison de l'Europe Avignon Méditerranée (Awinion, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Martineau)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J.-F. Pasquier i E. Manhaeve, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga, oparta na klauzuli arbitrażowej, o zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej łącznej kwoty 394 066,76 euro z tytułu podnoszonego przez skarżącą uchybienia zobowiązaniom umownym wynikającym z porozumienia dotyczącego utworzenia punktu informacyjnego Europa w Awinionie
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona

               2)

               Maison de l'Europe Avignon Méditerranée zostaje obciążony kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z 14 lipca 2004 r. w sprawie T-360/02 Wolf-Dieter Graf Yorck von Wartenburg przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Śmierć skarżącego — Niepodjęcie postępowania przez następców prawnych — Bezprzedmiotowość sporu)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/26

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z 14 lipca 2004 r.
   w sprawie T-360/02 Wolf-Dieter Graf Yorck von Wartenburg przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Śmierć skarżącego - Niepodjęcie postępowania przez następców prawnych - Bezprzedmiotowość sporu)
   (2004/C 262/50)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-360/02, Wolf-Dieter Graf Yorck von Wartenburg, były pracownik tymczasowy Parlamentu Europejskiego, zamieszkały w Wittibreut (Niemcy), reprezentowany przez H.-H. Heyland, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Currall oraz B. Wägenbaur, adwokat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności komunikatu Komisji z 17 maja 2002 r. dotyczącego zajęcia kwot potrącanych z emerytury skarżącego przez sąd krajowy oraz naprawienie poniesionej szkody, Sąd Pierwszej Instancji (pierwsza izba), w składzie B. Vesterdorf, prezes, P. Mengozzi i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 14 lipca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga jest bezprzedmiotowa.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003.


title: Sprawa T-556/10: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2012 r. — Novatex przeciwko Radzie (Subwencje — Przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich — Ostateczne cło wyrównawcze i ostateczne pobranie tymczasowego cła — Artykuł 3 ust. 1 i 2, art. 6 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 597/2009)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/32

         Wyrok Sądu z dnia 11 października 2012 r. — Novatex przeciwko Radzie
   (Sprawa T-556/10) (1)

   (Subwencje - Przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich - Ostateczne cło wyrównawcze i ostateczne pobranie tymczasowego cła - Artykuł 3 ust. 1 i 2, art. 6 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 597/2009)
   2012/C 366/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novatex Ltd (Karaczi, Pakistan) (przedstawiciel: B. Servais, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa, adwokata i N. Chesaites, barrister)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, M. França i G. Luengo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, w zakresie dotyczącym skarżącej, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 857/2010 z dnia 27 września 2010 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich (Dz.U. L 254, s. 10).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 857/2010 z dnia 27 września 2010 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich w odniesieniu do Novatex Ltd, w zakresie w jakim ostateczne cło wyrównawcze nałożone na przywóz niektórych politereftalanów etylenu do Unii Europejskiej przekracza ostateczne cło wyrównawcze znajdujące zastosowanie w braku błędu dotyczącego kwoty wskazanej w pozycji 74 zeznania podatkowego za rok podatkowy 2008.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz 50 % kosztów poniesionych przez Novatex. Novatex pokrywa 50 % własnych kosztów. Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-228/09: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — United States Polo Association przeciwko OHIM — Textiles CMG (U.S. POLO ASSN.) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego U.S. POLO ASSN. — Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe POLO-POLO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/19

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — United States Polo Association przeciwko OHIM — Textiles CMG (U.S. POLO ASSN.)
   (Sprawa T-228/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego U.S. POLO ASSN. - Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe POLO-POLO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 160/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: United States Polo Association (Lexington, Kentucky, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, I. Rohr i T. Melchert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Textiles CMG, SA (Onteniente, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2009 r. (sprawa R 886/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Textiles CMG, SA a United States Polo Association.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               United States Polo Association zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa T-229/10: Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2011 r. — Graf-Syteco przeciwko OHIM — Teco Electric & Machinery (SYTECO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SYTEGO — Wcześniejsze graficzne krajowe i zarejestrowane w Beneluksie znaki towarowe TECO — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Częściowa odmowa rejestracji)

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/15

         Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2011 r. — Graf-Syteco przeciwko OHIM — Teco Electric & Machinery (SYTECO)
   (Sprawa T-229/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SYTEGO - Wcześniejsze graficzne krajowe i zarejestrowane w Beneluksie znaki towarowe TECO - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Częściowa odmowa rejestracji)
   2011/C 219/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Graf-Syteco GmbH & Co. KG (Tuningen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kieser)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowego i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Teco Electric & Machinery Co. Ltd (Tajpej, Tajwan)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lutego 2010 r. (sprawa R 230/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Teco Electric & Machinery Co. Ltd a Graf-Syteco GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Graf-Syteco GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa C-153/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Minister van Buitenlandse Zaken/K, A Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/86/WE — Artykuł 7 ust. 2 — Łączenie rodzin — Środki integracji — Uregulowanie krajowe nakładające na członków rodziny obywatela państwa trzeciego legalnie przebywającego w danym państwie członkowskim obowiązek złożenia egzaminu z integracji społecznej dla celów wjazdu na terytorium tego państwa członkowskiego — Koszty takiego egzaminu — Zgodność

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Minister van Buitenlandse Zaken/K, A
   (Sprawa C-153/14) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/86/WE - Artykuł 7 ust. 2 - Łączenie rodzin - Środki integracji - Uregulowanie krajowe nakładające na członków rodziny obywatela państwa trzeciego legalnie przebywającego w danym państwie członkowskim obowiązek złożenia egzaminu z integracji społecznej dla celów wjazdu na terytorium tego państwa członkowskiego - Koszty takiego egzaminu - Zgodność)
   (2015/C 294/10)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister van Buitenlandse Zaken

      Strona pozwana: K, A

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, państwa członkowskie, przed wydaniem obywatelom państw trzecich zezwolenia na wjazd i pobyt na ich terytorium w ramach łączenia rodzin, mogą wymagać od tych obywateli, by zdali oni egzamin z integracji społecznej, taki jak ten, którego dotyczą postępowania główne, obejmujący ocenę podstawowej znajomości języka, jak również podstawowej wiedzy o społeczeństwie danego państwa członkowskiego, i wiążący się z ponoszeniem różnych kosztów, jeżeli warunki stosowania takiego obowiązku nie spowodują, że wykonywanie prawa do łączenia rodzin stanie się niemożliwe lub nadmiernie utrudnione. W okolicznościach takich jak w postępowaniach głównych warunki te, w zakresie, w jakim nie pozwalają na uwzględnienie szczególnych okoliczności stanowiących obiektywną przeszkodę w złożeniu przez zainteresowanych tego egzaminu, oraz w zakresie, w jakim ustalają koszty związane z takim egzaminem na zbyt wysokim poziomie, powodują, że wykonywanie prawa do łączenia rodzin staje się niemożliwe lub nadmiernie utrudnione.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa T-400/11: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Altadis przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/37

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Altadis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-400/11)
   2011/C 282/72
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Altadis, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero, abogados i M. Muñoz de Juan, abogada)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie i uwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu;

               —

               dopuszczenie i uwzględnienie argumentów przemawiających za stwierdzeniem nieważności przedstawionych w niniejszej skardze;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim stwierdza ona, że art. 12 ust. 5 TRLIS [hiszpańskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych] zawiera elementy pomocy państwa, wówczas gdy stosowany jest do nabycia udziałów oznaczających nabycie kontroli;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim zastosowanie odzyskania pomocy w odniesieniu do transakcji, jakie miały miejsce przed opublikowaniem w Dz.U. UE [Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej] ostatecznej wersji decyzji, której dotyczy niniejsza skarga;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i ewentualnie art. 4 decyzji w zakresie, w jakim odnosi się on do transakcji w Maroku oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji C(2010) 9566 z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach.
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-399/11 Banco de Santander i Santusa Holding przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-533/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 grudnia 2008 r. — TNT Express Nederland BV przeciwko AXA Versicherung AG

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 grudnia 2008 r. — TNT Express Nederland BV przeciwko AXA Versicherung AG
   (Sprawa C-533/08)
   (2009/C 44/53)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TNT Express Nederland BV.

      Strona pozwana: AXA Versicherung AG.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 71 ust. 2 lit. b akapit drugi rozporządzenia nr 44/2001 (1) należy interpretować w ten sposób, że (i) regulacja dotycząca uznawania i wykonywania orzeczeń na podstawie rozporządzenia nr 44/2001 jedynie wówczas ustępuje pierwszeństwa odpowiedniej regulacji na podstawie szczególnej konwencji, gdy regulacja na podstawie szczególnej konwencji ustanawia wymóg wyłącznego stosowania, czy też w ten sposób, że (ii) przy wystąpieniu równocześnie możliwości zastosowania warunków uznawania i wykonywania orzeczeń na podstawie szczególnej konwencji i na podstawie rozporządzenia nr 44/2001 zawsze należy stosować warunki szczególnej konwencji i warunki rozporządzenia nr 44/2001 nie mają wówczas zastosowania, również wówczas, gdy szczególna konwencja nie ustanawia wymogu wyłącznego stosowania względem innych regulacji międzynarodowych dotyczących uznawania i wykonywania orzeczeń?

               2)

               Czy aby zapobiec wydawaniu odbiegających od siebie orzeczeń we wskazanym w pytaniu pierwszym przypadku zbiegu regulacji Trybunał jest właściwy do dokonywania wiążącej dla sądów państw członkowskich wykładni Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów podpisanej w Genewie w dniu 19 maja 1956 r. (CMR), w zakresie dotyczącym kwestii uregulowanej w art. 31 tej konwencji?

               3)

               Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzących na pytanie drugie i na pytanie pierwsze ppkt (i) regulację dotycząca uznawania i wykonywania orzeczeń zawartą w art. 31 ust. 3 i ust. 4 CMR należy interpretować w ten sposób, że nie ustanawia ona wymogu wyłącznego stosowania i pozostawia możliwość stosowania innych międzynarodowych regulacji dotyczących wykonywania orzeczeń, które, tak jak rozporządzenie nr 44/2001, umożliwiają uznawanie lub wykonywanie orzeczeń?
               W przypadku, gdyby Trybunał udzielił odpowiedzi twierdzących na pytanie 1 ppkt (ii) i na pytanie drugie, celem przeprowadzenia dalszej oceny skargi kasacyjnej Hoge Raad przedstawia następujące trzy pytania:

               4)

               Czy art. 31 ust. 3 i ust. 4 CMR upoważnia sąd wezwanego państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek o stwierdzenie wykonalności orzeczenia do zbadania, czy sąd państwa pochodzenia miał jurysdykcję w zakresie dotyczącym wydania orzeczenia w sprawie?

               5)

               Czy art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zbiegu regulacji dotyczących zawisłości sporu na podstawie konwencji CMR i na podstawie rozporządzenia nr 44/2001 pierwszeństwo ma regulacja dotycząca zawisłości sporu na podstawie konwencji CMR przed regulacją na podstawie rozporządzenia nr 44/2001?

               6)

               Czy stwierdzenie będące w niniejszej sprawie przedmiotem żądania w Niderlandach i odszkodowanie będące przedmiotem żądania w Niemczech stanowią „tę samą przyczynę” w rozumieniu art. 31 ust. 2 CMR?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1).


title: Sprawa T-327/15: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2015 r. – Republika Grecka/Komisja

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/42

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2015 r. – Republika Grecka/Komisja
   (Sprawa T-327/15)
   (2015/C 279/52)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, O. Tsirkinidou i A.E. Vasilopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 25 marca 2015 r.„w sprawie zastosowania korekty finansowej do części sekcji EFOGR – orientacja programu operacyjnego 2000GR061RO021 CCI (Grecja – Cel 1 – Rekonstrukcja terenów wiejskich)” w kwocie 7 2 1 05  592,41, notyfikowanej z numerem C(2015) 1936 final.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               W pierwszym zarzucie skarżąca twierdzi, że zaskarżonej decyzji brak jest podstawy prawnej albowiem art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (1), w oparciu o który została ona wydana został uchylony w części w której dotyczy sekcji EFOGR – Orientacja (pierwsza część pierwszego zarzutu); w każdym razie od początku nie zachodziły przesłanki prawne umożliwiające powołanie się na art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (druga część pierwszego zarzutu).

               2.

               W drugim zarzucie skarżąca twierdzi, pomocniczo względem pierwszego zarzutu, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem granic kompetencji w czasie Komisji (pierwsza część drugiego zarzutu) lub że została wydana po upływie terminu i z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych, kontradyktoryjności i prawa do obrony Republiki Greckiej (druga część drugiego zarzutu).

               3.

               W trzecim zarzucie skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań państwa członkowskiego.

               4.

               Wreszcie w czwartym zarzucie skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę ne bis in idem, jako że nałożyła wielokrotną korektę; w każdym razie nałożona korekta finansowa jest bezwzględnie nieproporcjonalna i należy stwierdzić jej nieważność.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161 z 26.6.1999, s. 1).


title: Sprawa T-23/16: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Biernacka-Hoba/EUIPO – Formata Bogusław Hoba (Formata)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/29

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Biernacka-Hoba/EUIPO – Formata Bogusław Hoba (Formata)
   (Sprawa T-23/16)
   (2016/C 111/34)
   Język skargi: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Ilona Biernacka-Hoba (Aleksandrów Łódzki, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Formata Bogusław Hoba (Aleksandrów Łódzki, Polska)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy Unii Europejskiej zawierający element słowny „Formata” – wspólnotowy znak towarowy nr 11 529 427

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 listopada 2015 r. w sprawie R 102/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części oddalającej wniosek o unieważnienie udzielonego prawa na znak „Formata” 011529427;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez unieważnienie prawa na znak „Formata” 011529427;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kosztów;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału z dnia 31 marca 2015 r. w sprawie E-20/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom Umawiającej się Strony – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (WE) nr 392/2009 w sprawie odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na morskich drogach wodnych z tytułu wypadków)

text:
               22.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/6

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 31 marca 2015 r.
   w sprawie E-20/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom Umawiającej się Strony – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (WE) nr 392/2009 w sprawie odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na morskich drogach wodnych z tytułu wypadków)
   (2015/C 350/09)
   W sprawie E-20/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 56x rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia EOG (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 392/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na morskich drogach wodnych z tytułu wypadków), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia i decyzją Wspólnego Komitetu nr 17/2011 z dnia 1 kwietnia 2011 r., Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 31 marca 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 56x rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia EOG (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 392/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na morskich drogach wodnych z tytułu wypadków), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia oraz decyzją Wspólnego Komitetu nr 17/2011 z dnia 1 kwietnia 2011 r.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-92/11: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r. — Andersen przeciwko Komisji

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/28

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r. — Andersen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-92/11)
   2011/C 103/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jørgen Andersen (Ballerup, Dania) (przedstawiciele: adwokaci M. F. Nissen i G. Van de Walle de Ghelcke))

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 decyzji Komisji 24 lutego 2010 r. w sprawie umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu zawartych pomiędzy duńskim ministerstwem transportu a Danske Statsbaner (pomoc państwa C 41/08 (ex NN 35/08)) (Dz.U. 2011 L 7, s. 1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argument

   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego skarżący twierdzi, że Komisja w oczywisty sposób naruszyła prawo stwierdzając, że rząd duński nie dopuścił się oczywistego błędu w ocenie, kwalifikując to połączenie Kopenhaga-Ystad jako obsługiwane w ramach usług publicznych z zakresu transportu oraz włączając je do tego systemu. Skarżący uważa, że połączenie to było skutecznie obsługiwane przed niedotowane podmioty gospodarcze działające na tym rynku i z tego względu nie powinno było zostać objęte umowami o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego skarżący twierdzi, że Komisja w oczywisty sposób naruszyła prawo nie nakazując zwrotu nienależnego świadczenia w postaci nadmiernej rekompensaty wypłaconej DSB w następstwie wypłaty dywidend jej udziałowcy — państwu duńskiemu. Skarżący jest zdania, że wypłata do budżetu państwa dywidend przez przedsiębiorstwo należące w całości do państwa nie jest zgodnym z prawem mechanizmem potrącania nienależnych świadczeń w postaci nadmiernej rekompensaty.

               3)

               W ramach zarzutu trzeciego skarżący twierdzi, że Komisja w oczywisty sposób naruszyła prawo stosując rozporządzenie nr 1370/2007 (1) zamiast rozporządzenia 1191/69 (2). Skarżący jest zdania, że Komisja winna była zastosować do niezgodnej z prawem pomocy państwa przepisy obowiązujące w momencie przyznania pomocy.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. L 315, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania Państw Członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej (Dz.U. L 156, s. 1).


title: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 kwietnia 2017 r. w sprawie E-20/16 – Autonomy Capital (Jersey) LP oraz Eaton Vance Management przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

text:
               14.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/6

         POSTANOWIENIE PREZESA TRYBUNAŁU
   z dnia 24 kwietnia 2017 r.
   w sprawie E-20/16
   Autonomy Capital (Jersey) LP oraz Eaton Vance Management przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (2017/C 303/07)
   Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 207/16/COL z dnia 23 listopada 2016 r. zamykającej skargę przeciwko Islandii w dziedzinie swobodnego przepływu kapitału (ograniczenia w przepływie kapitału), Prezes Trybunału wydał w dniu 24 kwietnia 2017 r. postanowienie zawierające sentencję następującej treści:

               1.

               Sprawę E-20/16 usuwa się z rejestru.

               2.

               Skarżący zostają obciążeni kosztami postępowania.


title: Sprawa C-338/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawie T-217/11, Staelen/Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 7 lipca 2015 r. przez Claire Staelen

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/43

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawie T-217/11, Staelen/Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 7 lipca 2015 r. przez Claire Staelen
   (Sprawa C-338/15 P)
   (2015/C 294/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Claire Staelen (przedstawiciel: adwokat V. Olona)

      Druga strona postępowania: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie T-217/11, Staelen/Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich;

               —

               w rezultacie uwzględnienie wniosku wnoszącej odwołanie o zadośćuczynienie za krzywdę, jakiej doznała wskutek niekorzystnych dla niej działań, którą wnosząca odwołanie szacuje na kwotę 50  000 EUR;

               —

               orzeczenie zgodnie z żądaniami skargi w pierwszej instancji, z wyjątkiem wniosku o zadośćuczynienie;

               —

               obciążenie drugiej strony kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi sześć zarzutów, które wszystkie dotyczą naruszeń prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych.
   Po pierwsze, zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd naruszył prawo oraz przeinaczył okoliczności faktyczne, uznając, że wnosząca odwołanie sprzeciwiła się przeprowadzeniu dochodzenia z inicjatywy Rzecznika. Ponadto Sąd błędnie zinterpretował przedmiot skargi.
   Po drugie, jej zdaniem Sąd naruszył prawo przez błędną wykładnię art. 228 TFUE i decyzji 94/262 (1), wskutek czego pozbawił te akty ich skuteczności.
   Po trzecie, w ocenie wnoszącej odwołanie Sąd przeinaczył fakty w odniesieniu do długości okresu, w trakcie którego była dyskryminowana w związku z wpisaniem jej nazwiska na listę przydatności do pracy kandydatów.
   Po czwarte, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd przeinaczył fakty i naruszył prawo, uznając, że Rzecznik nie naruszył obowiązku dochowania należytej staranności.
   Po piąte, wnosząca odwołanie kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu, że decyzja przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 23 lutego 2003 r. oraz Kodeks Dobrej Praktyki Administracyjnej nie mają zastosowania.
   Wreszcie po szóste, jej zdaniem Sąd popełnił błąd, uznając, że Rzecznik nie musiał badać zniszczenia całości akt związanych z konkursem.

      (1)  Decyzja 94/262/EWWiS, WE, Euratom Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (Dz.U. L 113, s. 15).


title: Sprawa C-416/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 1 lipca 2008 r. w sprawie T-328/05 Apple Computer, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 września 2008 r. przez Apple Computer, Inc.

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/25

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 1 lipca 2008 r. w sprawie T-328/05 Apple Computer, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 września 2008 r. przez Apple Computer, Inc.
   (Sprawa C-416/08 P)
   (2008/C 301/38)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Apple Computer, Inc. (przedstawiciele: M. Hart, N. Kearley, solicitors)

      Pozostałe strony postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); TKS-Teknosoft S.A.
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               dopuszczenie odwołania przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich;

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 1 lipca 2008 r. w sprawie T-328/05;

               —

               przesłanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpatrzenia;

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Apple, Inc. (wnosząca odwołanie) zgłosiła do rejestru wspólnotowych znaków towarowych słowny znak towarowy „QUARTZ”. Zgłoszenie to obejmuje:
               „Narzędzie komputerowego systemu operacyjnego przeznaczone szczególnie dla programatorów IT w celu ulepszenia i przyspieszenia odtwarzania cyfrowych obrazów przy stosowaniu programów, z wyjątkiem produktów przeznaczonych dla sektora bankowego”, należące do klasy 9.

               2.

               „TKS-Teknosoft S.A. (druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą) jest właścicielem zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego graficznego znaku towarowego »QUARTZ«, obejmującego między innymi”

                           a)

                           „pakiety programów dla sektora bankowego”, należące do klasy 9; oraz

                           b)

                           „programowanie komputerowe, przetwarzanie danych komputerowych, opracowanie programów komputerowych, usługi pomocy i doradztwa w informatycznym zakresie elektronicznego przetwarzania danych, projektowanie i rozwój programów komputerowych, udzielanie licencji na programy i aplikacje komputerowe; wszystkie powyższe usługi są związane z sektorem bankowym”, należące do klasy 42.

         TKS-Teknosoft S.A. sprzeciwia się rejestracji należącego do wnoszącej odwołanie znaku towarowego QUARTZ z uwagi na to, że w przypadku tych znaków będzie zachodzić prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Sąd zgodził się z tym twierdzeniem.
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, ponieważ:

               a)

               towary, dla których te dwa znaki towarowe byłyby zarejestrowane i używane, są oczywiście różne i Sąd niesłusznie nie wziął pod uwagę tych istotnych różnic;

               b)

               w sposób nieprawidłowy określił właściwy „krąg odbiorców” na cele oceny, czy istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. W szczególności nie przypisał właściwej wagi okoliczności, że właściwy krąg odbiorców musi w sposób logiczny składać się ze specjalistów w zakresie oprogramowania zatrudnionych w sektorze bankowym lub świadczących usługi na jego rzecz; oraz

               c)

               w związku z tym w sposób niewłaściwy dokonał całościowej oceny, jaką należy przeprowadzić zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości.


title: Sprawa T-360/09: Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2012 r. — E.ON Ruhrgas i E.ON przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niemiecki i francuski rynek gazu ziemnego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku — Czas trwania naruszenia — Grzywny)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/15

         Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2012 r. — E.ON Ruhrgas i E.ON przeciwko Komisji
   (Sprawa T-360/09) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niemiecki i francuski rynek gazu ziemnego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku - Czas trwania naruszenia - Grzywny)
   2012/C 243/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: E.ON Ruhrgas AG (Essen, Niemcy) i E.ON AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Wiedemann i T. Klose)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, A. Bouquet i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Buntschecka)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 5355 wersja ostateczna z dnia 8 lipca 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 (WE) (sprawa COMP/39.401 — E.ON/GDF), a w drugiej kolejności żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2009) 5355 wersja ostateczna z dnia 8 lipca 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 (WE) (sprawa COMP/39.401 — E.ON/GDF), po pierwsze w zakresie, w jakim stwierdzono w nim, że naruszenie trwało od dnia 1 stycznia 1980 r. co najmniej do dnia 24 kwietnia 1998 r., jeśli chodzi o naruszenie popełnione w Niemczech, a po drugie w zakresie, w jakim stwierdzono w nim istnienie naruszenia popełnionego we Francji w okresie od dnia 13 sierpnia 2004 r. do dnia 30 września 2005 r.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej na E.ON Ruhrgas AG i E.ON AG w art. 2 lit. a) decyzji C(2009) 5355 wersja ostateczna zostaje ustalona na 320 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa C-424/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 28 października 2009 r. — Christina Ioanni Toki przeciwko Ypourgos Ethnikis Padeias kai Thriskevmaton (ministrowi edukacji powszechnej i wyznań religijnych)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 28 października 2009 r. — Christina Ioanni Toki przeciwko Ypourgos Ethnikis Padeias kai Thriskevmaton (ministrowi edukacji powszechnej i wyznań religijnych)
   (Sprawa C-424/09)
   2010/C 24/37
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Christina Ioanni Toki

      Strona pozwana: Ypourgos Ethnikis Padeias kai Thriskevmaton (minister edukacji powszechnej i wyznań religijnych)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 lit. b) dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz. U. L 19) w wersji obowiązującej przed jej uchyleniem przez art. 62 dyrektywy 2005/36 (Dz. U. L 255) należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w rzeczonym przepisie mechanizm uznawania stosuje się w przypadkach gdy zawód, o który chodzi jest w państwie członkowskim pochodzenia regulowany w rozumieniu jakie nadaje temu pojęciu art. 1 lit. d) akapit drugi dyrektywy a osoba zainteresowana nie posiada pełnego członkostwa w zrzeszeniu lub organizacji, które spełniają przesłanki poprzedniego akapitu?
               i w razie udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi twierdzącej

               2)

               Czy w rozumieniu art. 3 lit. b) dyrektywy 89/48/EWG wykonywanie zawodu w pełnym wymiarze czasu pracy w państwie członkowskim pochodzenia oznacza wykonywanie w charakterze osoby prowadzącej działalność na własny rachunek lub pracownika najemnego tego zawodu, w stosunku do którego został w przyjmującym państwie członkowskim złożony wniosek o udzielenie pozwolenia w rozumieniu dyrektywy 89/48/EWG czy też może ono oznaczać również badania naukowe związane z działalnością w sektorze naukowym, prowadzone w instytucie i nie mające zasadniczo na celu osiągania zysku?


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie C-376/02 (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Stichting „Goed Wonen” przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Podatki obrotowe — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Art. 17 szóstej dyrektywy 77/388/EWG — Odliczenie podatku naliczonego — Zmiana ustawodawstwa krajowego — Moc wsteczna — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasada pewności prawa)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 26 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-376/02 (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Stichting „Goed Wonen” przeciwko Staatssecretaris van Financiën (1)

   (Podatki obrotowe - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Art. 17 szóstej dyrektywy 77/388/EWG - Odliczenie podatku naliczonego - Zmiana ustawodawstwa krajowego - Moc wsteczna - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasada pewności prawa)
   (2005/C 143/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-376/02 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy), postanowieniem z dnia 18 października 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 21 października 2002 r., w postępowaniu: Stichting „Goed Wonen” przeciwko Staatssecretaris van Financiën, Trybunał (wielka izba) w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C.W.A. Timmermans, A. Rosas (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta i A. Borg Barthet, prezesi izb, N. Colneric, S. von Bahr, J.N. Cunha Rodrigues, P. Kūris, E. Juhász, G. Arestis i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 26 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               Zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa nie sprzeciwiają się temu, by w drodze wyjątku i w celu uniknięcia wykorzystywania na wielką skalę w czasie trwania procesu legislacyjnego konstrukcji finansowych zmierzających do minimalizacji obciążeń z tytułu podatku od wartości dodanej, przeciwko którym wymierzony jest projekt ustawy, Państwo Członkowskie nadało tej ustawie moc wsteczną, jeżeli w takich okolicznościach, jak w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, podmioty gospodarcze dokonujące transakcji, o których mowa w tej ustawie, zostały powiadomione o mającym nastąpić przyjęciu tej ustawy i planowanym nadaniu jej mocy wstecznej w sposób umożliwiający im zrozumienie skutków planowanej zmiany przepisów dla dokonywanych przez nie transakcji.

               Jeżeli ustawa ta zwalnia z podatku od wartości dodanej dotyczącą nieruchomości transakcję, która uprzednio podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, może ona mieć skutek w postaci uchylenia korekty podatku od wartości dodanej, dokonanej w związku z wykonaniem — w chwili gdy nieruchomość staje się przedmiotem transakcji uznawanej w tym momencie za opodatkowaną — prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, zapłaconego z tytułu dostawy tej nieruchomości.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.01.2003.


title: Sprawy połączone C-455/13 P, C-457/13 P i C-460/13 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 września 2015 r. – Confederazione Cooperative Italiane, Cooperativas Agro-alimentarias, Fédération française de la coopération fruitière, légumière et horticole (Felcoop) (C-455/13 P), Komisja Europejska (C-457/13 P), Republika Włoska (C-460/13 P)/Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav) i inni (Odwołanie — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Sektor owoców i warzyw — Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 — Artykuł 52 ust. 2a — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 — Artykuł 50 ust. 3 i art. 60 ust. 7 — Pomoc dla organizacji producentów — Przetworzone owoce i warzywa — Stawki ryczałtowe obejmujące pewne czynności przetwórcze — Kwalifikowalność inwestycji i działań związanych z przetwórstwem owoców i warzyw — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Bezpośrednie oddziaływanie)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/2

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 września 2015 r. – Confederazione Cooperative Italiane, Cooperativas Agro-alimentarias, Fédération française de la coopération fruitière, légumière et horticole (Felcoop) (C-455/13 P), Komisja Europejska (C-457/13 P), Republika Włoska (C-460/13 P)/Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav) i inni
   (Sprawy połączone C-455/13 P, C-457/13 P i C-460/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Sektor owoców i warzyw - Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 - Artykuł 52 ust. 2a - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 - Artykuł 50 ust. 3 i art. 60 ust. 7 - Pomoc dla organizacji producentów - Przetworzone owoce i warzywa - Stawki ryczałtowe obejmujące pewne czynności przetwórcze - Kwalifikowalność inwestycji i działań związanych z przetwórstwem owoców i warzyw - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Bezpośrednie oddziaływanie))
   (2015/C 381/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

   (Sprawa C-455/13 P)

      Wnoszący odwołanie: Confederazione Cooperative Italiane, Cooperativas Agro-Alimentarias, Fédération française de la coopération fruitière, légumière et horticole (Felcoop) (przedstawiciele: M. Merola i M. C. Santacroce, avvocati)
   (Sprawa C-457/13 P)

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Skelly, A. Marcoulli i B. Schima, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający Komisję Europejską: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i C. Candat, pełnomocnicy), Sociedad Cooperativa de Exportación de Frutos Cítricos Anecoop (Anecoop) S. Coop., Cooperativa Agrícola Nuestra Señora del Oreto (CANSO) Coop. V., Cooperativa Agrícola „Sant Bernat” (Carlet) Coop. V., Cooperativa Agrícola SCJ (COPAL) Coop. V., Grupo AN S. Coop., Acopaex S. Coop., Las Marismas de Lebrija Sociedad Cooperativa Andaluza (Las Marismas), Associació de Cooperatives Agràries de les Terres de Lleida (ACTEL), Unió Corporació Alimentária (UNIO) SCCL, Union Coopérative Agricole France Prune (France Prune), Agrial SCA, Triskalia, Union Fermière Morbihannaise (UFM), VOG Products Soc. agr. coop., Consorzio Padano Ortofrutticolo (CO.PAD.OR.) Soc. agr. coop., Consorzio Casalasco del Pomodoro Soc. agr. coop., Agricoltori Riuniti Piacentini (ARP) Soc. agr. coop., Orogel Fresco Soc. agr. coop., Conserve Italia Soc. agr. coop., Fruttagel Soc. agr. coop. (przedstawiciele: M. Merola i C. Santacroce, avvocati), Unione Nazionale tra le Organizzazioni di Produttori Ortofrutticoli, Agrumari e di Frutta in Guscio (Unaproa) (przedstawiciele: początkowo S. Crisci, następnie G. Coppo, avvocati)
   (Sprawa C-460/13 P)

      Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Varonego, avvocato dello Stato)

      Druga strona postępowania: Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav), Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon), Associazione Italiana Industrie Prodotti Alimentari (AIIPA), Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav), Campil-Agro-Industrial do Campo do Tejo Lda, Evropaïka Trofima AE, FIT – Fomento da Indústria do Tomate SA, Konservopoiia Oporokipeftikon Filippos AE, Panellinia Enosi Konservopoion, Elliniki Etairia Konservon AE, Anonymos Viomichaniki Etaireia Konservon D. Nomikos, Italagro – Indústria de Transformação de Produtos Alimentares SA, Kopaïs AVEE Trofimon & Poton, Serraïki Konservopoiia Oporokipeftikon Serko AE, Sociedade de Industrialização de Produtos Agrícolas – Sopragol SA, Sugalidal – Indústrias de Alimentação SA, Sutol – Indústrias Alimentares Lda, ZANAE Zymai Artopoiias Nikoglou AE Viomichania Emporio Trofimon, AIT – Associação dos Industriais de Tomate (przedstawiciele: S. Estima Martins i R. Oliveira, advogados), Confederazione Cooperative Italiane, Cooperativas Agro-Alimentarias, Fédération française de la coopération fruitière, légumière et horticole (Felcoop), VOG Products Soc. agr. coop., Consorzio Padano Ortofrutticolo (CO.PAD.OR.) Soc. agr. coop., Consorzio Casalasco del Pomodoro Soc. agr. coop., ARP Agricoltori Riuniti Piacentini Soc. agr. coop., Orogel Fresco Soc. agr. coop., Conserve Italia Soc. agr. coop.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej Anicav i in./Komisja (T-454/10 i T-482/11, EU:T:2013:282) zostaje uchylony w zakresie, w jakim uznaje za dopuszczalne skargi wniesione w sprawach T-454/10 i T-482/11, mające na celu uzyskanie stwierdzenia nieważności art. 52 ust. 2a akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 687/2010 z dnia 30 lipca 2010 r., a także art. 50 ust. 3 i art. 60 ust. 7, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw.

               2)

               Skargi o stwierdzenie nieważności wniesione w sprawach T-454/10 i T-482/11 zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               3)

               Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav), Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon), Associazione Italiana Industrie Prodotti Alimentari (AIIPA), Campil-Agro-Industrial do Campo do Tejo Lda, Evropaïka Trofima AE, FIT – Fomento da Indústria do Tomate SA, Konservopoiia Oporokipeftikon Filippos AE, Panellinia Enosi Konservopoion, Elliniki Etairia Konservon AE, Anonymos Viomichaniki Etaireia Konservon D. Nomikos, Italagro – Indústria de Transformação de Produtos Alimentares SA, Kopaïs AVEE Trofimon & Poton, Serraïki Konservopoiia Oporokipeftikon Serko AE, Sociedade de Industrialização de Produtos Agrícolas – Sopragol SA, Sugalidal – Indústrias de Alimentação SA, Sutol – Indústrias Alimentares Lda i ZANAE Zymai Artopoiias Nikoglou AE Viomichania Emporio Trofimon zostaja obciążone kosztami postępowania poniesionymi w pierwszej instancji lub w postępowaniu odwoławczym przez Confederazione Cooperative Italiane, Cooperativas Agro-Alimentarias, Fédération française de la coopération fruitière, légumière et horticole (Felcoop) i Komisję Europejską w sprawie C-457/13 P, przez Republikę Włoską, Sociedad Cooperativa de Exportación de Frutos Cítricos Anecoop (Anecoop) S. Coop, Cooperativa Agrícola Nuestra Señora del Oreto (CANSO) Coop. V., Cooperativa Agrícola „Sant Bernat” (Carlet) Coop. V., Cooperativa Agrícola SCJ (COPAL) Coop. V., Grupo AN S. Coop., l’Acopaex S. Coop., Las Marismas de Lebrija Sociedad Cooperativa Andaluza (Las Marismas), Associació de Cooperatives Agràries de les Terres de Lleida (ACTEL), Unió Corporació Alimentária (UNIO) SCCL, Union Coopérative Agricole France Prune (France Prune), Agrial SCA, Triskalia, Union Fermière Morbihannaise (UFM), VOG Products Soc. agr. coop., Consorzio Padano Ortofrutticolo (CO.PAD.OR.) Soc. agr. coop., Consorzio Casalasco del Pomodoro Soc. agr. coop., Agricoltori Riuniti Piacentini (ARP) Soc. agr. coop., Orogel Fresco Soc. agr. coop., Conserve Italia Soc. agr. coop., Fruttagel Soc. agr. coop., a także przez Unione Nazionale tra le Organizzazioni di Produttori Ortofrutticoli, Agrumari e di Frutta in Guscio (Unaproa).

               4)

               AIT – Associação dos Industriais de Tomate i Republika Francuska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.

      Dz.U. C 344 z 23.11.2013.

      Dz.U. C 352 z 30.11.2013


title: Sprawa T-879/16: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2016 r. – Sony Interactive Entertainment Europe/EUIPO – Marpefa (Vieta)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/34

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2016 r. – Sony Interactive Entertainment Europe/EUIPO – Marpefa (Vieta)
   (Sprawa T-879/16)
   (2017/C 053/43)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marpefa, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Marpefa, SL

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „VIETA” – zgłoszenie nr 1 790 674

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2016 r. w sprawie R 1010/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady jasności i precyzji terminów w kontekście znaku towarowego.


title: Sprawa F-61/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 lipca 2008 r. — Cathy Sapara przeciwko Eurojust (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Zatrudnienie — Okres próbny — Przedłużenie okresu próbnego — Zakończenie umowy o pracę z upływem okresu próbnego — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Oczywisty błąd w ocenie — Nękanie psychiczne)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/19

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 lipca 2008 r. — Cathy Sapara przeciwko Eurojust
   (Sprawa F-61/06) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Zatrudnienie - Okres próbny - Przedłużenie okresu próbnego - Zakończenie umowy o pracę z upływem okresu próbnego - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Oczywisty błąd w ocenie - Nękanie psychiczne)
   (2008/C 260/35)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Cathy Sapara (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: G. Vandersanden i C. Ronzi, adwokaci)

      Strona pozwana: Eurojust (przedstawiciel: L. Defalque, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Eurojust z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie zakończenia umowy ze skarżącą jako pracownikiem tymczasowym na koniec okresu próbnego i po drugie żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006, s. 35.


title: Sprawa C-164/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikio Rethimnon (Grecja) w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Mikhail Zakharioudakis przeciwko Dimos Labis

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikio Rethimnon (Grecja) w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Mikhail Zakharioudakis przeciwko Dimos Labis
   (Sprawa C-164/08)
   (2008/C 171/34)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Monomeles Protodikio Rethimnon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mikhail Zakharioudakis

      Strona pozwana: Dimos Labis
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 5 oraz klauzulę 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175 z dnia 10 lipca 1999 r., str. 42), należy interpretować w ten sposób, że prawo wspólnotowe nie zezwala państwu członkowskiemu, na przyjęcie w ramach wykonania tego porozumienia ramowego przepisów, gdy

                           a)

                           w ramach krajowego porządku prawnego istnieją już, ustanowione przed wejściem w życie tej dyrektywy, równoważne rozwiązania prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego,

                           b)

                           wskutek przepisów ustanowionych w wykonaniu porozumienia ramowego, dochodzi do obniżenia ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym.

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w sytuacji gdy w krajowym porządku prawnym, w chwili wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE istniały już równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, takie jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, ustanowienie przepisu prawnego uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 11 dekretu prezydenckiego nr 164/2001, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, w rozumieniu klauzuli 8 ust 1 i 3 porozumienia ramowego, zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym:

                           a)

                           gdy przepis prawa mający na celu wykonanie porozumienia ramowego, zostanie ustanowiony po upływie terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 1999/70/WE, lecz jego zakresem stosowania rationae temporis objęte są wyłącznie umowy o pracę i stosunki pracy obowiązujące w czasie jego wejścia w życie lub które wygasły we wskazanym okresie przed jego wejściem w życie, ale po upływie terminu na transpozycję dyrektywy, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie mają ograniczonego czasowo zakresu stosowania i obejmują wszystkie umowy o pracę na czas określony, które zostały zawarte, obowiązywały, lub wygasły w dniu wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE i upływu terminu na jej transpozycję,

                           b)

                           gdy ramami zastosowania takiego przepisu mającego na celu wykonanie porozumienia ramowego, objęte są wyłącznie umowy o pracę lub stosunki pracy na czas określony, które by zostać uznane za kolejne w rozumieniu wspomnianych uregulowań muszą spełnić kumulatywnie następujące przesłanki:1) upływ między nimi okresu nie przekraczającego trzech miesięcy, 2) ich łączny czas trwania wynosi co najmniej 24 miesiące w chwili wejścia w życie tych przepisów, niezależnie od tego ile razy były ponownie zawierane lub łączny okres zatrudnienia na ich podstawie w wymiarze co najmniej 18 miesięcy w okresie 24 miesięcy liczonym od umowy pierwotnej, w przypadku co najmniej trzykrotnego ponownego zawarcia umowy po umowie pierwotnej, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie przewidywały takich warunków obejmując wszystkie (kolejne) umowy o pracę na czas określony, niezależnie od minimalnego okresu zatrudnienia i minimalnej liczby dotyczącej ponownego zawierania umowy,

                           c)

                           gdy omawiany przepis prawny mający na celu wykonanie porozumienia ramowego przewiduje, jako konsekwencję prawną w celu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony i zapobiegania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem ex nunc, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne przewidują kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem od momentu ich pierwotnego zawarcia (ex tunc)?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, gdy w krajowym porządku prawnym istniały przed wejściem w życie dyrektywy 1999/70/WE równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które stanowi integralną część tej dyrektywy, takie jak rozpatrywany w sprawie przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920, czy przyjęcie przepisu uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany przed sądem krajowym art. 7 dekretu prezydenckiego nr 164/2004, gdy przewiduje on jako jedyny środek ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, przed nadużyciami, obowiązek wypłaty przez pracodawcę wynagrodzenia i odprawy w przypadku zatrudnienia z naruszeniem prawa na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony, uwzględniając okoliczność, że

                           a)

                           obowiązek wypłaty wynagrodzenia i odprawy jest przewidziany w prawie krajowym dla każdego stosunku pracy i nie ma w szczególności na celu przeciwdziałania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego, oraz

                           b)

                           zastosowanie obowiązującego wcześniej równoważnego rozwiązania prawnego ma skutek prawny w postaci uznania kolejnych umów o pracę na czas określony za umowę na czas nieokreślony, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony w krajowym porządku prawnym, w rozumieniu klauzuli 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania czy dokonując interpretacji prawa krajowego w sposób zgodny z dyrektywą 1999/70/WE sąd krajowy musi odmówić stosowania przepisów sprzecznych z taką dyrektywą, zawartych w uregulowaniu ustawodawczym przyjętym w wykonaniu porozumienia ramowego, które jednakże przewiduje obniżenie ogólnego poziomu ochrony, w krajowym porządku prawnym, pracowników zatrudnionych na czas określony, takich jak art. 7 i 11 dekretu prezydenckiego nr 163/2004, i zastosować w ich miejsce przepisy zawarte w równoważnych uregulowaniach krajowych, istniejących przed wejściem w życie dyrektywy, takie jak art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920?

               5)

               W razie uznania przez sąd krajowy, że co do zasady, w odniesieniu do pracy na czas określony ma zastosowanie przepis (w niniejszej sprawie art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920) który stanowi równoważne rozwiązanie prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, będącego integralną częścią dyrektywy 1999/70/WE, i na podstawie tego przepisu, stwierdzenie że zawarcie umów o pracę nastąpiło na czas określony bez obiektywnego powodu związanego z naturą, typem lub charakterystyką umowy lub świadczonych czynności, prowadzi do uznania, że umowa taka jest umową o pracę na czas nieokreślony:

                           a)

                           czy wykładania i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których okoliczność, że jako podstawa prawna umowy o pracę na czas określony został wskazany przepis o zatrudnieniu na podstawie umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia sezonowych, periodycznych, tymczasowych, wyjątkowych i dodatkowych potrzeb socjalnych, w każdym wypadku stanowi obiektywny powód zawarcia umów o pracę na czas określony, nawet jeśli w rzeczywistości zaspokojone potrzeby są „zwyczajne i stałe”, są zgodne jest z prawem wspólnotowym;

                           b)

                           czy wykładnia i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których przepis zakazujący przekształcenia umowy o pracę zawartej w sektorze publiczny na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, należy interpretować w ten sposób, że w sektorze publicznym jest w każdym wypadku bezwzględnie zabronione przekształcenie umowy o pracę lub stosunku pracy na czas określony w umowę o pracę lub stosunek pracy na czas nieokreślony, również gdy został on z naruszeniem prawa zawarty na czas określony, jako że w rzeczywistości zaspokajane nim potrzeby są „zwyczajne i stałe”, a sąd krajowy nie ma możliwości w takim wypadku wskazania rzeczywistego charakteru spornego stosunku prawnego oraz prawidłowej jego kwalifikacji jako umowy na czas nieokreślony, są zgodne z prawem wspólnotowym? Czy też zakaz taki powinien zostać ograniczony wyłącznie do umów o pracę na czas określony, które zostały rzeczywiście zawarte w celu zaspokojenia tymczasowych, nieprzewidzianych, niecierpiących zwłoki, wyjątkowych lub podobnych potrzeb, z wyłączeniem przypadków, gdy w rzeczywistości umowy zostały zawarte w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb?


title: Sprawa T-333/04: Skarga wniesiona dnia 11 sierpnia 2004 r. przez House of Donuts International przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/42

         Skarga wniesiona dnia 11 sierpnia 2004 r. przez House of Donuts International przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-333/04)
   (2004/C 300/84)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 11 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesiona przez House of Donuts International, George Town, Kajmany Wielkie (Brytyjskie Indie Zachodnie) reprezentowana przez N. Deckera, prawnika z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Panrico S.A.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               orzeczenie o uwzględnieniu złożonego przez skarżącą zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 474 486

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej OHMI z dnia 12 maja 2004 r. (sprawa R 1034/2001-4);

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem zgłoszenia:

               Znak graficzny „House of donuts” dla towarów i usług z klas 30, 32 and 42 (np. pączki, muffiny, croissanty, wody mineralne gazowane i niegazowane, usługi z zakresu restauracji, kawiarni i cateringu) zgłoszenie nr 474 486

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia na które powołano się w sprzeciwie:

               Panrico S.A.

               Znak towarowy lub oznaczenie Na które powołano się w sprzeciwie:

               Hiszpański słowny i graficzny znak towarowy „DONUT” oraz „donuts” dla towarów i usług z klas 30, 32 and 42 (np. wszelkie rodzaje wyrobów cukierniczych, ciast, słodyczy i cukierków, napojów i soków owocowych oraz usług z zakresu kawiarni, barów, restauracji, hoteli i kampingów)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nie uwzględnienie odwołania strony skarżącej

               Podniesione zarzuty:

               Konkurujące znaki towarowe nie są podobne. Sprzeciwiający się nie powinien mieć wyłącznego prawa do używania słów „donut” lub „donuts”.


title: Sprawa T-54/16: Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2017 r. – Netguru/EUIPO (NETGURU) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NETGURU — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 41 karty praw podstawowych — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/27

         Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2017 r. – Netguru/EUIPO (NETGURU)
   (Sprawa T-54/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NETGURU - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 41 karty praw podstawowych - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 063/37)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Netguru sp. z o.o. (Poznań, Polska) (przedstawiciele: początkowo K. Jarosiński, radca prawny, następnie T. Grzybkowski, T. Guzek, M. Jackowski, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 grudnia 2015 r. (sprawa R 144/2015-5), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego NETGURU jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Netguru sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa F-113/07: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2007 r. — Šimonis przeciwko Komisji

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/36

         Skarga wniesiona w dniu 18 października 2007 r. — Šimonis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-113/07)
   (2008/C 79/69)
   Język postępowania: litewski
   Strony

      Strona skarżąca: Irmantas Šimonis (Luksemburg) (przedstawiciel: V. Vilkas, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich, w której Komisja w trakcie procedury naboru na stanowisko, o którym mowa w ogłoszeniu o wolnym stanowisku nr COM/2007/142, zrezygnowała ze złożenia wniosku o przeniesienie skarżącego do Komisji i wykluczyła go z procedury naboru,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 8 sierpnia 2007 r. oddalającej zażalenie nr R/237/07 wniesione przez skarżącego w dniu 27 kwietnia 2007 r.,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi trzy zarzuty, z których pierwszy oparty jest na naruszeniu jego uzasadnionych oczekiwań, powstałych w wyniku zawarcia w 2005 r. porozumienia międzyistytucjonalnego między dyrektorami administracyjnymi przewidującego trzyletni okres, który ma minąć zanim nastąpić może jakiekolwiek przeniesienie nowozatrudnionych urzędników między instytucjami.
   W drugim zarzucie skarżący podnosi niezgodność z prawem decyzji Komisji z uwagi na brak uzasadnienia, z powodu jej nieproporcjonalności w stosunku do bronionego interesu oraz z uwagi na przekroczenie przez Komisję granic uznania. Skarżący twierdzi nadto, że decyzja stanowi dyskryminację ze względu na jego przynależność państwową.
   W trzecim zarzucie skarżący podnosi naruszenie zasady dobrej administracji i obowiązku starannego działania.


title: Sprawa C-581/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-370/06 Kuwait Petroleum Corp., Kuwait Petroleum International Ltd i Kuwait Petroleum (Nederland) BV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 11 grudnia 2012 r. przez Kuwait Petroleum Corp., Kuwait Petroleum International Ltd i Kuwait Petroleum (Nederland) BV

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-370/06 Kuwait Petroleum Corp., Kuwait Petroleum International Ltd i Kuwait Petroleum (Nederland) BV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 11 grudnia 2012 r. przez Kuwait Petroleum Corp., Kuwait Petroleum International Ltd i Kuwait Petroleum (Nederland) BV
   (Sprawa C-581/12 P)
   2013/C 55/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kuwait Petroleum Corp., Kuwait Petroleum International Ltd i Kuwait Petroleum (Nederland) BV (przedstawiciele: D.W. Hull, Solicitor, G. Berrisch, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               i) stwierdzenie nieważności art. 2 lit. i) spornej decyzji (1) w zakresie, w jakim nakłada on grzywnę na wnoszących odwołanie; ii) albo obniżenie kwoty grzywny nałożonej na wnoszących odwołanie, albo iii) odesłanie sprawy do Sądu; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. („zaskarżony wyrok”) Sąd utrzymał w mocy decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. nakładającą na Kuwait Petroleum Corporation („KPC”), Kuwait Petroleum International Limited („KPI”) i Kuwait Petroleum (Nederland) BV („KPN”) (KPC, KPI i KPN zwane będą dalej łącznie „wnoszącymi odwołanie”) solidarnie grzywnę w kwocie 16,632 mln EUR za naruszenie art. 81 WE polegające na ustalaniu cen na niderlandzkim rynku bitumu. Każdy z wnoszących odwołanie wnosi niniejszym o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim nakłada on grzywnę, albo o obniżenie grzywny, albo o odesłanie sprawy do Sądu, z następujących względów:

               1)

               Zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony w zakresie, w jakim nakłada on grzywnę, ewentualnie, sprawę należy odesłać do Sądu, ponieważ w zaskarżonym wyroku dopuszczono się naruszenia prawa polegającego na tym, że Sąd błędnie zinterpretował pkt 23 lit. b) akapit ostatni komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r., który stanowi, że jeśli wnioskujący o złagodzenie sankcji „przedstawi dowody odnoszące się do stanu faktycznego uprzednio nieznanego Komisji, mające bezpośredni wpływ na siłę [wagę] lub czas trwania domniemanego kartelu”, Komisja nie uwzględni tych elementów przy nakładaniu grzywny na wnioskującego o złagodzenie sankcji. Sąd orzekł, że dany stan faktyczny jest „nieznany” Komisji tylko jeśli instytucja ta nie dysponuje żadną wiedzą na jego temat. Tak więc nawet jeśli Komisja posiada tylko ogólną wiedzę o istnieniu kartelu i nie dysponuje żadnym bezpośrednim dowodem, który umożliwiłby jej udowodnienie okoliczności faktycznych dotyczących kartelu, to podmiot wnioskujący o złagodzenie sankcji, który przedstawi taki dowód, nie będzie mógł skorzystać ze złagodzenia sankcji przewidzianego w pkt 23 lit. b) akapit ostatni. Wnoszący odwołanie podnoszą, że taka wykładnia wspomnianego unormowania jest zbyt wąska i błędna pod względem prawnym.

               2)

               Zaskarżony wyrok narusza prawo, ponieważ Sąd nie uwzględnił w należyty sposób przedstawionego przez wnoszących odwołanie dowodu, zanim uznał, że wartość dowodów dostarczonych Komisji przez KPN osłabiły informacje przekazane przez inne przedsiębiorstwa. Sąd nie mógł sformułować takiego wniosku bez zbadania dowodu przedstawionego przez KPN i porównania go z dowodami przedstawionymi przez inne przedsiębiorstwa, a nie podjął on nawet takiej próby.

      (1)  Decyzja Komisji C(2006) 4090 z dnia 13 września 2006 r. dotycząca postępowania na mocy art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.456 — asfalt — (Niderlandy)), Dz.U. 2007, L 196 s. 40


title: Sprawa C-651/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 19 grudnia 2016 r. – DW/Valsts sociālās apdrošināšanas aģentūra

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 19 grudnia 2016 r. – DW/Valsts sociālās apdrošināšanas aģentūra
   (Sprawa C-651/16)
   (2017/C 086/13)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: DW

      Strona pozwana: Valsts sociālās apdrošināšanas aģentūra

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 3 TUE i art. 45 ust. 1 i 2 TFUE należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one przepisy państwa członkowskiego, tego rodzaju jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nie wykluczają z okresu 12 miesięcy branego pod uwagę dla celów obliczenia średniej podstawy składek służącej określeniu kwoty zasiłku macierzyńskiego, miesięcy, podczas których dana osoba pracowała dla instytucji Unii Europejskiej i była ubezpieczona w ramach wspólnego systemu ubezpieczenia Wspólnot Europejskich, mając na uwadze, że w owym okresie osoba ta nie była ubezpieczona w ramach łotewskiego systemu zabezpieczenia społecznego, i że jej dochody są zrównane z krajową średnią podstawą składek, co może znacznie obniżyć kwotę udzielanego jej zasiłku macierzyńskiego w porównaniu do ewentualnej kwoty zasiłku, którą mogłaby uzyskać, gdyby w okresie obliczenia nie pracowała w instytucji Unii Europejskiej, lecz była zatrudniona na Łotwie?


title: Sprawa T-618/13: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Oracle America/OHIM – Aava Mobile (AAVA CORE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AAVA CORE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy JAVA i powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej znak towarowy JAVA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak prawdopodobieństwa skojarzenia — Związek między oznaczeniami — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/38

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Oracle America/OHIM – Aava Mobile (AAVA CORE)
   (Sprawa T-618/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AAVA CORE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy JAVA i powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej znak towarowy JAVA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak prawdopodobieństwa skojarzenia - Związek między oznaczeniami - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 034/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Oracle America, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Heydn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Aava Mobile Oy (Oulu, Finlandia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 września 2013 r. (sprawa R 1369/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Oracle America, Inc. A Aava Mobile Oy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Oracle America, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-318/04: Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Parlament Europejski przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/32

         Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Parlament Europejski przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-318/04)
   (2004/C 228/67)
   Dnia 27 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga skierowana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Parlament Europejski., reprezentowany przez H. Duintjera Tebbensa i A. Caiolę, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Parlament Europejski wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, zgodnie z art. 230 WE, nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich 2004/535/CE z dnia 14 maja 2004 r. (1);

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich całością kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Parlament Europejski podnosi na poparcie swej skargi cztery zarzuty, a mianowicie: nadużycie władzy, którego dopuściła się Komisja, naruszenie podstawowych zasad dyrektywy 95/46/WE, naruszenie praw podstawowych oraz naruszenie zasady proporcjonalności.
   Jeśli chodzi o zarzut nadużycia władzy, decyzja Komisji została przyjęta ultra vires, bez przestrzegania przepisów przyjętych w dyrektywie podstawowej 95/46/WE w zakresie ochrony danych osobowych i z naruszeniem w szczególności art. 3, ust. 2, pierwsze tiret tej dyrektywy, dotyczącego wyłączenia działalności wykraczających poza zakres stosowania prawa wspólnotowego.
   Parlament Europejski kładzie ponadto szczególny nacisk na następujące aspekty: CBP (Biuro Celne i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych) nie jest krajem trzecim w rozumieniu art. 25 dyrektywy 95/46; decyzja w sprawie odpowiedniej ochrony danych zezwala na przekazywanie danych do innych amerykańskich agencji rządowych, a także do krajów trzecich; decyzja skutkuje naruszeniem art. 13 dyrektywy 95/46 dotyczącego ograniczeń i zwolnień od zasad dotyczących przetwarzania danych osobowych (ograniczenia i zwolnienia zastrzeżone dla Krajów Członkowskich); a także na to, że na podstawie tej decyzji CBP ma bezpośredni dostęp do danych dotyczących nazwy rekordu pasażera (PNR), który nie został przewidziany przez dyrektywę. W świetle współzależności pomiędzy decyzją w sprawie odpowiedniej ochrony danych a porozumieniem zawartym pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi, decyzja powinna zostać uznana za nieodpowiedni środek do osiągnięcia zamierzonego celu, a mianowicie nakazu przekazywania danych dotyczących nazwy rekordu pasażera (PNR)
   Trzecim zarzutem Parlament Europejski wskazuje, że decyzja w sprawie odpowiedniej ochrony danych narusza także zasady leżące u podstaw dyrektywy 95/46. W szczególności cel przetwarzania danych, do którego zmierza decyzja, nie jest zbieżny z celem tego przetwarzania początkowego; stwierdzić należy brak prawnego obowiązku przetwarzania danych; zasady podstawowej dyrektywy zostały naruszone w zakresie przetwarzania danych szczególnie chronionych i prawa dostępu a także praw z nim związanych; nie zagwarantowano ochrony prawnej. Także zezwolenie na przekazywanie danych innym władzom amerykańskim i innym krajom, bez zapewnienia rzeczywistej i skutecznej ochrony, jest niezgodne z dyrektywą 95/46.
   Po trzecie, Parlament Europejski utrzymuje, że decyzja w sprawie odpowiedniej ochrony danych narusza prawa podstawowe, a szczególnie prawo do poszanowania życia prywatnego i prawo do ochrony danych osobowych przewidziane przez art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, stosowany przez Trybunał Sprawiedliwości oraz Europejski Trybunał Praw Człowieka.
   Jako zarzut czwarty Parlament podnosi kwestię, że decyzja w sprawie odpowiedniej ochrony danych narusza także zasadę proporcjonalności, przede wszystkim z powodu nadmiernej ilości danych dotyczących nazwy rekordu pasażera (PNR), które mogą być przekazywane, a także zbyt długiego czasu, podczas którego te dane mogą być przechowywane przez władze amerykańskie.

      (1)  Decyzja Komisji 2004/535/WE z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych zawartych w Passenger Name Record (PNR) pasażerów lotniczych przekazywanych do Biura Celnego i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych (Dz.U. L 235, str. 11).