title: Sprawa T-305/13: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2013 r. — SACE i SACE BT przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/53

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2013 r. — SACE i SACE BT przeciwko Komisji
   (Sprawa T-305/13)
   2013/C 207/89
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: SACE SpA (Rzym, Włochy), SACE BT SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa i G. Rizza, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub, tytułem żądania ewentualnego, w części.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               —

               zarządzenie jakiegokolwiek innego środka, w tym również dowodowego, jaki Sąd uzna za właściwy.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji C(2013) 1501 wersja ostateczna z dnia 20 marca 2013 r., w której instytucja ta nakazała częściowe odzyskanie pomocy rzekomo przyznanej na rzecz spółki SACE BT prowadzącej działalność w zakresie krótkoterminowych ubezpieczeń kredytów eksportowych, która to pomoc polegała w szczególności na wkładach kapitałowych wniesionych w 2009 r. przez jej spółkę dominującą stanowiącą własność skarbu państwa (SACE S.p.A.) oraz udzieleniu SACE BT ochrony reasekuracyjnej. Zdaniem Komisji w żadnym z tych dwóch przypadków SACE nie uwzględniła profilu ryzyka tych inwestycji, co oznacza, że nie zachowała się jak inwestor prowadzący działalność w warunkach gospodarki rynkowej.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że spornych środków nie można przypisać państwu włoskiemu.

                           —

                           Zdaniem skarżącej sporne środki zostały przyjęte przez zarząd SACE S.p.A., który nie otrzymał żadnych poleceń od władz publicznych ani nie musiał spełniać ustanowionych przez te władze wymogów, lecz działał w pełni niezależnie pod względem komercyjnym i strategicznym, dostosowując się idealnie do logiki rynkowej, tak jak ma to miejsce w przypadku wszystkich podejmowanych przez przedsiębiorców decyzji; podjęta przez zarząd decyzja nie była w żaden sposób kontrolowana czy nadzorowana przez jedynego wówczas udziałowca tej spółki, czyli Ministero dell’economia e delle finanze; ministerstwo to nie wydało żadnego zezwolenia oraz nie sprawowało funkcji kierowniczej w tym zakresie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że drugi ze środków nie przysporzył korzyści SACE BT.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że wydaniu przez SACE S.p.A. decyzji o udzieleniu ochrony reasekuracyjnej wykorzystującej możliwości wynikające ze znajdowania się na etapie cyklu gospodarczego, który cechował się znaczną wysokością składek ubezpieczeniowych, nie towarzyszył zamiar przyznania na rzecz SACE BT subwencji lub wsparcia. W pozostałym zakresie jedynie spółka dominująca uzyskała wynikającą z ochrony reasekuracyjnej korzyść gospodarczą. Ponadto twierdzenia Komisji dotyczące pozytywnej korelacji między skalą uwzględnianego ryzyka i wymaganej stopy [kredytu] nie znajdują oparcia ani w literaturze fachowej, ani w praktyce rynkowej, ani też w konkretnej sytuacji, w której znajduje się SACE BT. Wreszcie, nie przekonuje podjęta przez Komisję próba zastosowania w nieuzasadniony wystarczająco sposób w odmiennym kontekście i w odniesieniu do odmiennych środków „rule of thumb” rzekomo przyjętej przez nią w odniesieniu do portugalskiego systemu ubezpieczeń kredytów eksportowych, która to próba miała na celu wykazanie, że uiszczona przez SACE S.p.A. z tego tytułu opłata winna co najmniej o 10 % przekraczać opłatę zastosowaną przez udzielające ochrony reasekuracyjnej podmioty prywatne ze względu na niższy stopień ochrony reasekuracyjnej i ponoszonego przez nie ryzyka.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że trzeci i czwarty ze środków nie przysporzyły korzyści SACE BT.

                           —

                           Dokonując w 2009 r. dwóch rekapitalizacji, pomimo braku przewidywań dotyczących płynności finansowej SACE BT, które uzasadniałyby planowanie odpowiedniej średnioterminowej rentowności tego przedsiębiorstwa, SACE S.p.A. dążyła do zachowania wartości ogromnej inwestycji dokonanej w momencie ustanowienia spółki zaledwie pięć lat wcześniej. Ponadto SACE S.p.A. uznała, że likwidacja jej spółki zależnej naraziła również całą grupę SACE na ryzyko poniesienia potencjalnej szkody w kategoriach utraty wartości lub zdolności kredytowej w kwocie znacznie przewyższającej szacowaną na koniec 2009 r. wartość niespłaconego kapitału. Komisja nie uwzględniła przysługującego temu inwestorowi publicznemu szerokiego zakresu swobodnego uznania, zastępując swą własną oceną ocenę dokonaną przez SACE SpA opierając się jedynie na błędnym teoretycznym odtworzeniu wyboru, jakiego w analogicznych okolicznościach dokonałby hipotetyczny ostrożny i rozważny inwestor prywatny.


title: Sprawa T-92/12: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Gas przeciwko OHIM — Grotto (GAS)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/23

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Gas przeciwko OHIM — Grotto (GAS)
   (Sprawa T-92/12) (1)

   2012/C 273/43
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa T-68/10: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Sphere Time przeciwko OHIM — Punch (zegarki)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/60

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Sphere Time przeciwko OHIM — Punch (zegarki)
   (Sprawa T-68/10)
   2010/C 100/89
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sphere Time société anonyme (Windhof, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat C. Jäger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Punch, société par actions simplifiée (Nicea, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 grudnia 2009 r. w sprawie R 1130/2008-3 oraz nakazanie OHIM potwierdzenia ważności zakwestionowanego zarejestrowanego wzoru wspólnotowego; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania oraz zasądzenie od Punch kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w ramach postępowania w sprawie unieważnienia i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: wzór zarejestrowany dla „zegarków”

      Właściciel wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Punch

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do zaskarżonego wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 4, 5 i 6 rozporządzenia Rady nr 6/2002 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że zakwestionowany wzór nie posiada indywidualnego charakteru i nie jest nowy; naruszenie art. 61 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 6/2002 ze względu na dokonanie przez Izbę Odwoławczą nieprawidłowej oceny argumentów i dowodów przedstawionych w toku postępowania, błędnej interpretacji swobody projektanta i oparcie swojej decyzji na niepoprawnej ocenie, a tym samym nadużycie swojej władzy.


title: Sprawa C-242/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandse Raad van State (Niderlandy) w dniu 29 maja 2006 r. — Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie i T. Sahin przeciwko wyrokowi rechtbank 's-Gravenhage w sprawie AWB 04/45792

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandse Raad van State (Niderlandy) w dniu 29 maja 2006 r. — Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie i T. Sahin przeciwko wyrokowi rechtbank 's-Gravenhage w sprawie AWB 04/45792
   (Sprawa C-242/06)
   (2006/C 212/17)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Nederlandse Raad van State
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnoszący odwołanie: Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie i T. Sahin
   Pytania prejudycjalne

               1.a)

               Czy w świetle pkt 81 i 84 wyroku Trybunału z dnia 21 października 2003 r. w sprawach połączonych C-317/01 i C-369/01 Abatay i in., Rec. str. I-12301, art. 13 decyzji nr 1/80 w sprawie rozwoju stowarzyszenia należy interpretować w ten sposób, że cudzoziemiec będący obywatelem tureckim, który zastosował się do przepisów dotyczących pierwszego zezwolenia na wjazd na dane terytorium i pobyt na nim, jak również w okresie od 14 grudnia 2000 r. do 2 października 2002 r. był zgodnie z prawem zatrudniony u różnych pracodawców, mimo że nie złożył w terminie wniosku o przedłużenie okresu ważności udzielonego mu zezwolenia na pobyt, w związku z czym na podstawie przepisów krajowych po upływie okresu ważności tego zezwolenia i w chwili złożenia wniosku o jego przedłużenie przebywał na terytorium Niderlandów niezgodnie z prawem i nie był uprawniony do wykonywania na tym terytorium działalności zawodowej, może powoływać się na ten przepis?

               1.b)

               Czy odpowiedź na pytanie 1.a) brzmi odmiennie, jeśli złożony przez wspomnianego cudzoziemca po terminie wniosek o przedłużenie okresu ważności, który wpłynął w okresie sześciu miesięcy po upływie okresu ważności tego zezwolenia na pobyt, jest rozpatrywany na podstawie kryteriów wydania zezwolenia na dalszy pobyt, a wnioskodawca może oczekiwać na wydanie decyzji w przedmiocie jego wniosku na terytorium tego państwa, mimo że na podstawie prawa krajowego wniosek ten uznaje się za wniosek o wydanie pierwszego zezwolenia na pobyt?

               2.a)

               Czy pojęcie „ograniczenia” zawarte w art. 13 decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również obowiązek uiszczenia opłaty za rozpatrzenie wniosku o przedłużenie okresu ważności zezwolenia na pobyt, ciążący na cudzoziemcu — obywatelu tureckim, objętym podmiotowym zakresem stosowania decyzji nr 1/80 — którego niespełnienie skutkuje na podstawie art. 24 ust. 2 Vw 2000 pozostawieniem wniosku cudzoziemca bez rozpatrzenia?

               2.b)

               Czy odpowiedź na pytanie 2.a) brzmi odmiennie, jeśli wysokość opłaty nie przekracza kosztów powstałych przy rozpatrywaniu wniosku?

               3.

               Czy art. 13 decyzji nr 1/80, która ma między innymi za cel wykonanie Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (1), w związku z art. 59 tego protokołu należy interpretować w ten sposób, że wysokość opłat (wynosząca dla cudzoziemca w rozpatrywanym okresie czasu 169 EUR) nałożonych na obywatela tureckiego, który objęty jest podmiotowym zakresem stosowania decyzji nr 1/80, za rozpatrzenie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt lub o przedłużenie okresu jego ważności nie może przekraczać wysokości opłaty (30 EUR), która pobierana jest od obywatela Wspólnoty za rozpatrzenie wniosku o dokonanie kontroli w świetle prawa wspólnotowego i wydanie związanej z nią karty pobytowej (zob. art. 9 ust. 1 dyrektywy 68/360/EWG (2) oraz art. 25 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE (3))?

      (1)  Dz.U. 1972, L 293, str. 1

      (2)  Dyrektywa Rady 68/360/EWG z dnia 15 października 1968 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników państw członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie (Dz.U. L 257, str. 13)

      (3)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, str. 77)


title: Sprawa F-48/16: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/33

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-48/16)
   (2016/C 371/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat J. Abiks)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej liczbę lat służby zaliczonych w systemie emerytalnym Unii w następstwie wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych oraz żądanie naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą ze względu na nieprzestrzeganie przez stronę pozwaną rozsądnego terminu rozpatrzenia tego wniosku.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 listopada 2015 r., w której organ powołujący rozstrzygnął ostatecznie w sprawie ustalenia kwoty podlegającej przeniesieniu do systemu emerytalnego Unii w wysokości 135 955,38 EUR zamiast w wysokości 155 237,25 EUR;

               —

               nakazanie stronie pozwanej pokrycia szkody w wysokości 10 739,28 EUR poniesionej przez stronę skarżącą w następstwie naruszenia zasady dobrej administracji przez służby Komisji;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną stronie skarżącej w następstwie wydania zaskarżonej ostatecznej decyzji, w wysokości przynajmniej 1 000 EUR, według uznania Sądu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-257/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE — Swoboda świadczenia usług — Obowiązek założenia przedsiębiorstwa na terytorium krajowym, warunkujący dostęp do działalności polegającej na świadczeniu usług w zakresie inspekcji kotłów i instalacji ciśnieniowych ( Kesselprüfstelle ))

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-257/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Naruszenie art. 49 WE - Swoboda świadczenia usług - Obowiązek założenia przedsiębiorstwa na terytorium krajowym, warunkujący dostęp do działalności polegającej na świadczeniu usług w zakresie inspekcji kotłów i instalacji ciśnieniowych („Kesselprüfstelle”))
   (2006/C 331/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i W. Bogensberger, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (Przedstawiciel: E. Redl, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE — Swoboda świadczenia usług — Przewidziany przez ustawodawstwo krajowe obowiązek ustanowienia siedziby spółki lub zakładu na terytorium krajowym, warunkujący dostęp do działalności polegającej na świadczeniu usług w zakresie inspekcji kotłów i instalacji ciśnieniowych („Kesselprüfstelle”)
   Sentencja

               1)

               Przewidując, w § 21 ust. 4 Bundesgesetz über Sicherheitsmaßnahmen für Dampfkessel, Druckbehälter, Versandbehälter und Rohrleitungen (Kesselgesetz) (ustawy federalnej w sprawie środków bezpieczeństwa dotyczących kotłów parowych, zbiorników ciśnieniowych, pojemników i rur), że wyłącznie wnioskodawcy mający swe przedsiębiorstwo w Austrii mogą uzyskać status podmiotów upoważnionych do przeprowadzania inspekcji kotłów, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 WE.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005.


title: Sprawa T-263/09: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2009 r. — Mannatech przeciwko OHIM (BOUNCEBACK)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/46

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2009 r. — Mannatech przeciwko OHIM (BOUNCEBACK)
   (Sprawa T-263/09)
   2009/C 205/84
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mannatech, Inc. (Coppell, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R. Niebel i C. Steuer, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie R 100/2009-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BOUNCEBACK” dla towarów należących do klasy 5

      Decyzja eksperta: odmowa rejestracji znaku towarowego strony skarżącej

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie zastosowała określone w tych przepisach kryteria prawne.


title: Sprawa C-491/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Mohamed Ali Ben Alaya przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2004/114/WE — Artykuły 6, 7 i 12 — Warunki przyjęcia obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów — Odmowa przyjęcia osoby spełniającej warunki określone w tej dyrektywie — Zakres uznania właściwych organów)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/18

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Mohamed Ali Ben Alaya przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-491/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2004/114/WE - Artykuły 6, 7 i 12 - Warunki przyjęcia obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów - Odmowa przyjęcia osoby spełniającej warunki określone w tej dyrektywie - Zakres uznania właściwych organów))
   2014/C 409/25
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mohamed Ali Ben Alaya

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

   Artykuł 12 dyrektywy Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie należy interpretować w ten sposób, że dane państwo członkowskie jest obowiązane przyjąć na swoje terytorium obywatela państwa trzeciego pragnącego przebywać ponad trzy miesiące na tym terytorium w celu odbycia studiów, o ile ten obywatel spełnia warunki przyjęcia określone w sposób wyczerpujący w art. 6 i 7 omawianej dyrektywy, a rzeczone państwo członkowskie nie powołuje się wobec niego na jedną z wymienionych wyraźnie w tej dyrektywie podstaw uzasadniających odmowę wydania dokumentu pobytowego.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-246/06: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2006 r. Redcats przeciwko OHIM — Revert & Cía (REVERIE)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/26

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2006 r. Redcats przeciwko OHIM — Revert & Cía (REVERIE)
   (Sprawa T-246/06)
   (2006/C 261/50)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Redcats SA (Roubaix, Francja) (przedstawiciel: A. Bertrand, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Manuel Revert y Cia SA (Onteniente, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               […] należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny „REVERIE” dla towarów należących do klas 16, 20 i 24 — zgłoszenie nr 2 146 447
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Manuel Revert y Cía., SA
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak wspólnotowy „REVERT” dla towarów należących do klas 24, 25 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do towarów należących do klasy 24

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Z punktu widzenia hiszpańsko-, francusko- i angielskojęzycznych konsumentów kolidujące ze sobą znaki nie wykazują żadnych podobieństw z wizualnego, fonetycznego ani pojęciowego punktu widzenia. Z tego względu fakt, iż wcześniejszy znak i zgłoszony znak obejmują te same towary nie pociąga za sobą ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd.


title: Sprawa T-94/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – EE/OHIM (Przedstawienie białych punktów na niebieskim tle) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego białe punkty na niebieskim tle — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/32

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – EE/OHIM (Przedstawienie białych punktów na niebieskim tle)
   (Sprawa T-94/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego białe punkty na niebieskim tle - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 354/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EE Ltd (Hatfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 listopada 2013 r. (sprawa R 495/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego białe punkty na niebieskim tle jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EE Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa T-93/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Konidaris przeciwko Komisji (Urzędnicy — Zatrudnienie — Zatrudnienie dyrektora w grupie A2 — Odrzucenie kandydatury — Skarga o stwierdzenie nieważności — Obowiązek uzasadnienia — Prawidłowość porównania kandydatur — Ocena kwalifikacji powołanego kandydata)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Konidaris przeciwko Komisji
   (Sprawa T-93/03) (1)

   (Urzędnicy - Zatrudnienie - Zatrudnienie dyrektora w grupie A2 - Odrzucenie kandydatury - Skarga o stwierdzenie nieważności - Obowiązek uzasadnienia - Prawidłowość porównania kandydatur - Ocena kwalifikacji powołanego kandydata)
   (2007/C 199/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Spyros Konidaris (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik oraz D. Waeldbroeck, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odrzucającej kandydaturę skarżącego na stanowisko dyrektora w dyrekcji generalnej INFSO/A „Service de communication: politique et cadre réglementaire”
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja pokryje własne koszty i koszty poniesione przez skarżącego.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003 r.


title: Sprawa T-369/07: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2011 r. — Łotwa przeciwko Komisji (Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych dla Łotwy za okres 2008–2012 — Termin trzech miesięcy — Artykuł 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/15

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2011 r. — Łotwa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-369/07) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych dla Łotwy za okres 2008–2012 - Termin trzech miesięcy - Artykuł 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87)
   2011/C 139/29
   Język postępowania: łotewski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Łotewska (przedstawiciele: początkowo E. Balode-Buraka i K. Bārdiņa, następnie L. Ostrovska i ostatecznie L. Ostrovska i K. Drēviņa, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: U. Wölker, E. Kalnins i I. Rubene, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik) i Republika Słowacka (przedstawiciele: początkowo J. Čorba, a następnie przez B. Ricziova, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo Z. Bryanston-Cross, a następnie S. Behzadi-Spencer, I. Rao oraz F. Penlington, pełnomocnicy, wspierani przez J. Mauriciego, barrister)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 3409 z dnia 13 lipca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Republikę Łotewską na lata 2008-2012 zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2007) 3409 z dnia 13 lipca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Republikę Łotewską na lata 2008–2012 zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Republikę Łotewską.

               3)

               Republika Litewska, Republika Słowacka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-61/09: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. — Meica przeciwko OHIM — Bösinger Fleischwaren (Schinken King) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego Schinken King — Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy King — Wcześniejsze krajowe i wspólnotowe słowne znaki towarowe Curry King — Podstawa odmowy — Ryzyko wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/19

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. — Meica przeciwko OHIM — Bösinger Fleischwaren (Schinken King)
   (Sprawa T-61/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego Schinken King - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy King - Wcześniejsze krajowe i wspólnotowe słowne znaki towarowe Curry King - Podstawa odmowy - Ryzyko wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009))
   2012/C 32/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG (Edewecht, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Russlies)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: adwokaci A. Führer i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM: Bösinger Fleischwaren GmbH (Bösingen, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 grudnia 2008 r. (sprawa R 1049/2007-1) dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu między Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG i Bösinger Fleischwaren GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 11 grudnia 2008 r. (sprawa R 1049/2007-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążony swoimi kosztami postępowania oraz kosztami Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009


title: Sprawa T-400/10: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2014 r. – Hamas/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem — Zamrożenie funduszy — Uzasadnienie faktyczne decyzji o zamrożeniu funduszy — Odwołanie do aktów terrorystycznych — Konieczność istnienia decyzji właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931 — Obowiązek uzasadnienia — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/13

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2014 r. – Hamas/Rada
   (Sprawa T-400/10) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem - Zamrożenie funduszy - Uzasadnienie faktyczne decyzji o zamrożeniu funduszy - Odwołanie do aktów terrorystycznych - Konieczność istnienia decyzji właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931 - Obowiązek uzasadnienia - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
   (2015/C 056/17)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Hamas (Doha, Katar) (przedstawiciel: adwokat L. Glock)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo B. Driessen i R. Szostak, następnie B. Driessen i G. Étienne, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Konstantinidis i É. Cujo, następnie M. Konstantinidis i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Początkowo, żądanie stwierdzenia nieważności zawiadomienia Rady dla osób, grup i podmiotów umieszczonych w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. 2010, C 188, s. 13), decyzji Rady 2010/386/WPZiB z dnia 12 lipca 2010 r. aktualizującej wykaz osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 178, s. 28) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 610/2010 z dnia 12 lipca 2010 r. wykonującego art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 i uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1285/2009 (Dz.U. L 178, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2010/386/WPZiB z dnia 12 lipca 2010 r., 2011/70/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r., 2011/430/WPZiB z dnia 18 lipca 2011 r., dotyczących aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, decyzji Rady 2011/872/WPZiB z dnia 22 grudnia 2011 r., 2012/333/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r., 2012/765/WPZiB z dnia 10 grudnia 2012 r., 2013/395/WPZiB z dnia 25 lipca 2013 r., 2014/72/WPZiB z dnia 10 lutego 2014 r. i 2014/483/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r., dotyczących aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji, odpowiednio, 2011/430, 2011/872, 2012/333, 2012/765, 2013/395 i 2014/72, w zakresie, w jakim dotyczą Hamasu oraz jego odłamu Hamas-Izz al-Din al-Kassem.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzeń wykonawczych Rady (UE) nr 610/2010 z dnia 12 lipca 2010 r., nr 83/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r., nr 687/2011 z dnia 18 lipca 2011 r., nr 1375/2011 z dnia 22 grudnia 2011 r., nr 542/2012 z dnia 25 czerwca 2012 r., nr 1169/2012 z dnia 10 grudnia 2012 r., nr 714/2013 z dnia 25 lipca 2013 r., nr 125/2014 z dnia 10 lutego 2014 r. i nr 790/2014 z dnia 22 lipca 2014 r., dotyczących wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzeń wykonawczych (UE), odpowiednio, nr 1285/2009, nr 610/2010, nr 83/2011, nr 687/2011, nr 1375/2011, nr 542/2012, nr 1169/2012, nr 714/2013 i nr 125/2014, w zakresie, w jakim dotyczą Hamasu oraz jego odłamu Hamas-Izz al-Din al-Kassem.

               3)

               Skutki decyzji 2014/483 i rozporządzenia wykonawczego nr 790/2014 zostają utrzymane w mocy przez okres trzech miesięcy liczony od daty ogłoszenia niniejszego wyroku lub w razie wniesienia odwołania w terminie określonym w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej do chwili wydania przez Trybunał orzeczenia w przedmiocie tego odwołania.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Hamas.

               6)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-21/08 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 marca 2009 r. — Sunplus Technology Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Sun Microsystems Inc. (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Znak figuratywny i słowny SUNPLUS — Sprzeciw właściciela krajowych znaków słownych SUN — Odmowa rejestracji)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 marca 2009 r. — Sunplus Technology Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Sun Microsystems Inc.
   (Sprawa C-21/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Znak figuratywny i słowny SUNPLUS - Sprzeciw właściciela krajowych znaków słownych SUN - Odmowa rejestracji)
   2009/C 113/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sunplus Technology Co. Ltd (przedstawiciele: K. Lochner i H. Gauß, Rechtsanwälte)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Sun Microsystems Inc. (przedstawiciel: M. Graf, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie T-38/04 Sunplus Technology Co.Ltd przeciwko OHMI, w którym Sąd oddalił skargę podmiotu wnoszącego o rejestrację figuratywnego znaku towarowego „SUNPLUS” dla produktów klasyfikowanych do klasy 9, na decyzję nr 642/2000-4 czwartej izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 października 2003 r. oddalającą skargę na decyzję wydziału sprzeciwów odmawiającą rejestracji rzeczonego znaku w ramach postępowania w zakresie sprzeciwu właściciela krajowych figuratywnych i słownych znaków towarowych „SUN” dla produktów zaklasyfikowanych w ramach klasy 9 — Podobieństwo znaków towarowych — Artykuł 8 ust..1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Sunplus Technology Co. Ltd pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-151/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras — Hiszpania) — Federación de Servicios Públicos de la UGT (UGT-FSP) przeciwko Ayuntamiento de la Línea de la Concepción, Maríi del Rosario Vecino Uribe, Ministerio Fiscal (Przejęcie przedsiębiorstwa — Dyrektywa 2001/23/CE — Ochrona praw pracowniczych — Przedstawiciele pracowników — Niezależność przejętej jednostki)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras — Hiszpania) — Federación de Servicios Públicos de la UGT (UGT-FSP) przeciwko Ayuntamiento de la Línea de la Concepción, Maríi del Rosario Vecino Uribe, Ministerio Fiscal
   (Sprawa C-151/09) (1)

   (Przejęcie przedsiębiorstwa - Dyrektywa 2001/23/CE - Ochrona praw pracowniczych - Przedstawiciele pracowników - Niezależność przejętej jednostki)
   2010/C 246/10
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Social Único de Algeciras

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Federación de Servicios Públicos de la UGT (UGT-FSP)

      Strona pozwana: Ayuntamiento de la Línea de la Concepción, María del Rosario Vecino Uribe, Ministerio Fiscal

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Social Único de Algeciras — Wykładnia art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów — Obowiązek utrzymania statusu i funkcji przedstawicieli pracowników przedsiębiorstwa lub zakładu, które zachowały niezależność po przejęciu — Pojecie niezależności

      Sentencja

   Przejęta jednostka gospodarcza zachowuje swoją niezależność w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, w razie gdy uprawnienia przyznane przełożonym tej jednostki w ramach struktur organizacyjnych zbywającego, mianowicie uprawnienie do organizowania w sposób względnie swobodny i niezależny pracy w obrębie wspomnianej jednostki w celu prowadzenia właściwej dla niej działalności gospodarczej, a w szczególności uprawnienia do wydawania zarządzeń i poleceń, przydzielania zadań podporządkowanym pracownikom danej jednostki oraz decydowania o użyciu środków materialnych, którymi dysponuje, bez bezpośredniej ingerencji ze strony innych struktur organizacyjnych pracodawcy, pozostają w ramach struktur organizacyjnych przejmującego w istocie niezmienione.
   Zwykła zmiana najwyższych zwierzchników nie może sama w sobie osłabiać niezależności przejętej jednostki, chyba że nowi najwyżsi zwierzchnicy dysponują uprawnieniami umożliwiającymi im bezpośrednie organizowanie działalności pracowników tej jednostki i przejmowanie w ten sposób od bezpośrednich zwierzchników pracowników procesów decyzyjnych wewnątrz tej jednostki.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa T-49/08 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji wydany w dniu 19 listopada 2009 r. — Michail przeciwko Komisji (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery — Ocena za rok 2003 — Przyznanie oceny za zasługi przy braku zadań do wykonania — Krzywda moralna — Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji wydany w dniu 19 listopada 2009 r. — Michail przeciwko Komisji
   (Sprawa T-49/08 P) (1)

   (Odwołanie - Odwołanie wzajemne - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery - Ocena za rok 2003 - Przyznanie oceny za zasługi przy braku zadań do wykonania - Krzywda moralna - Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej)
   2010/C 11/48
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christos Michail (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: C. Meïdanis, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy, wspierani przez E. Bourtzalas, avocat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) wydanego w dniu 22 listopada 2007 r. w sprawie F-67/05 Michaïl przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) zmierzające do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) wydany w dniu 22 listopada 2007 r. w sprawie F-67/05 Michail przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-483/13: Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 3 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena – Hiszpania) – Unicaja Banco, SA przeciwko Steluta Grigore

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/23

      Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 3 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena – Hiszpania) – Unicaja Banco, SA przeciwko Steluta Grigore
      (Sprawa C-483/13) (1)

      (2015/C 016/33)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes pierwszej izby Trybunału pierwszej zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa T-456/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – TAO/AFI i SFIE przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/43

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – TAO/AFI i SFIE przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-456/14)
   2014/C 261/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: Association des Fonctionnaires Indépendants pour la Défense de la Fonction Publique Européenne (TAO/AFI) (Bruksela, Belgia) i Syndicat des Fonctionnaires Internationaux et Européens (SFIE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M. Casado García-Hirschfeld, adwokat)

      Strony pozwane: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

      Żądania

   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               uznanie za dopuszczalną niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności, wniesionej do Sądu;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych rozporządzeń wraz ze wszystkimi jego konsekwencjami prawnymi;

               —

               obciążenie stron pozwanych wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strony skarżące podnoszą jeden zarzut dotyczący naruszenia uprawnień, jakie one posiadają jako organizacje związkowe i zawodowe, a mianowicie prawa do przedstawienia opinii i prawa do udziału w negocjacjach.
   Do stron skarżący nie zwrócono się bowiem o przedstawienie opinii ani na etapie przygotowania projektów, ani na etapie negocjowania podważanych rozporządzeń.


title: Sprawa C-134/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/28

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-134/06) (1)

   (2007/C 96/51)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa C-579/12 RX: Decyzja Trybunału (izba właściwa w zakresie szczególnej procedury kontroli) z dnia 11 grudnia 2012 r. o poddaniu szczególnej procedurze kontroli wyroku Sądu (izba odwołań) wydanego w dniu 8 listopada 2012 r. w sprawie T-268/11 P Komisja przeciwko Strackowi

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/6

         Decyzja Trybunału (izba właściwa w zakresie szczególnej procedury kontroli) z dnia 11 grudnia 2012 r. o poddaniu szczególnej procedurze kontroli wyroku Sądu (izba odwołań) wydanego w dniu 8 listopada 2012 r. w sprawie T-268/11 P Komisja przeciwko Strackowi
   (Sprawa C-579/12 RX)
   (2013/C 71/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony w postępowaniu przed Sądem:

      Strona skarżąca: Komisja Europejska

      Druga strona postępowania: Guido Strack

      Kwestie będące przedmiotem szczególnej procedury kontroli

   Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie zagadnienia, czy w świetle orzecznictwa Trybunału w zakresie prawa do płatnego corocznego urlopu wypoczynkowego, postrzeganego jako zasada prawa socjalnego Unii, które jest również zapisane wprost w art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i o którym mowa w szczególności w dyrektywie 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1), wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie T-268/11 P Komisja przeciwko Strackowi narusza jedność lub spójność prawa Unii ze względu na to, że Sąd Unii Europejskiej, jako sąd rozpoznający odwołanie, dokonał wykładni:

               —

               art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w ten sposób, że nie obejmuje on przepisów dotyczących organizacji czasu pracy, o których mowa w dyrektywie 2003/88, a w szczególności płatnego corocznego urlopu wypoczynkowego,

               —

               a następnie art. 4 załącznika V do omawianego regulaminu pracowniczego w ten sposób, że przepis ów oznacza, iż prawo do przeniesienia corocznego urlopu wypoczynkowego w wymiarze przekraczającym maksymalny ustalony w tym przepisie wymiar może zostać przyznane wyłącznie w razie wystąpienia przeszkód związanych z czynnościami wykonywanymi przez urzędnika w ramach pełnienia przez niego obowiązków służbowych.

         Zainteresowanych, o których mowa w art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, oraz strony w postępowaniu przed Sądem Unii Europejskiej wzywa się do przedstawienia Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej uwag na piśmie w przedmiocie powyższych kwestii w terminie miesiąca od chwili doręczenia niniejszej decyzji.

      (1)  Dz.U. L 299, s. 9.


title: Sprawa C-501/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piata izba) wydanego w dniu 9 lipca 2013 r. w sprawie T-221/13, Page Protective Services Ltd przeciwko Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (ESDZ), wniesione w dniu 18 września 2013 r. przez Page Protective Services Ltd

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/17

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piata izba) wydanego w dniu 9 lipca 2013 r. w sprawie T-221/13, Page Protective Services Ltd przeciwko Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (ESDZ), wniesione w dniu 18 września 2013 r. przez Page Protective Services Ltd
   (Sprawa C-501/13 P)
   2014/C 421/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Page Protective Services Ltd (przedstawiciele: adwokat J.-P. Hordies, wspierany przez E. Locka, solicitor)

      Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)
   Postanowieniem z dnia 2 października 2014 r. Trybunał (szósta izba) oddalił odwołanie i orzekł, że Page Protective Services Ltd pokryje swoje własne koszty.


title: Sprawa T-331/14: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2014 r. – Azarov przeciwko Radzie

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/62

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2014 r. – Azarov przeciwko Radzie
   (Sprawa T-331/14)
   2014/C 223/64
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mykola Yanovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie z art. 263 TFUE, nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

               —

               zastosowanie, na podstawie z art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem, środków organizacji postępowania,

               —

               obciążenie Rady, na podstawie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.
               W tym miejscu skarżący podnosi m.in., że uzasadnienie zaskarżonych aktów ani nie umożliwia skarżącemu ich zaskarżenia przed Sądem, ani Sądowi – zbadania ich zgodności z prawem.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw podstawowych.
               W ramach tego zarzutu skarżący podnosi naruszenie prawa własności i prawa do prowadzenia działalności gospodarczej. Następnie podnosi on zarzut nieproporcjonalności zastosowanych środków ograniczających. W końcu podnosi on naruszenie swojego prawa do obrony.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nadużycia uprawnień dyskrecjonalnych.
               W tym miejscy skarżący podnosi m.in., że Rada nadużyła przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych, ponieważ poprzez zastosowanie względem skarżącego środków ograniczających były w jego opinii realizowane przede wszystkim inne cele aniżeli rzeczywiste wzmocnienie i wsparcie państwa prawa oraz poszanowanie praw człowieka na Ukrainie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji.
               W ramach tego zarzutu skarżący podnosi w szczególności naruszenie prawa do bezstronnego rozpatrzenia sprawy, naruszenie prawa do sprawiedliwego, względnie uczciwego potraktowania oraz naruszenie prawa do starannego ustalenia stanu faktycznego.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa F-5/07: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2007 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/44

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2007 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-5/07)
   (2007/C 56/84)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Belgia) (przedstawiciel: F. Rollinger, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego o powołaniu przełożonego skarżącego na jego obecne stanowisko;

               —

               stwierdzenie w odniesieniu do skarżącego nieważności wyniku konkursu CC/LA/1/99 i uchylenie decyzji z nim związanych lub wydanych w następstwie jego przeprowadzenia;

               —

               uchylenie decyzji komisji wyborczej Trybunału Obrachunkowego oddalającej zażalenie skarżącego na wyniki wyborów z dnia 2, 3 i 4 maja 2006 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wyniku wyborów do komitetu pracowniczego Trybunału Obrachunkowego, które zostały przeprowadzone w dniach 2, 3 i 4 maja 2006 r. i uchylenie decyzji z nimi związanych lub wydanych w następstwie ich przeprowadzenia;

               —

               uchylenie decyzji o nieawansowaniu skarżącego i awansowaniu pana X w roku 2006;

               —

               zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu szkód i krzywd poniesionych i doznanych przez skarżącego;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi w szczególności, że: i) decyzje organu powołującego nie zawierają stosownego uzasadnienia; ii) sekretarz generalny Trybunału Obrachunkowego, działający w charakterze organu powołującego, naruszył prawo oddalając zażalenia skarżącego, ponieważ miał prywatny interes, który mógł wpłynąć na jego bezstronność; iii) organ powołujący sprawował swoje funkcje z naruszeniem prawa od 1984 r.; iv) przełożony skarżącego sprawował swoje funkcje z naruszeniem prawa; dopuszczając się w szczególności naruszenia art. 7 bis i art. 11 bis (stary art. 14) regulaminu pracowniczego; v) konkurs CC/LA/1/99 został przeprowadzony w oparciu o kilkakrotne naruszenia prawa, które można stwierdzić na podstawie pewnych nowych okoliczności; vi) wyboru do komitetu pracowniczego w 2006 r. były niezgodne z prawem z kilku powodów; vii) awans pana X jest przejawem prywatnego interesu przełożonego skarżącego polegającego na utrudnieniu kariery skarżącego.


title: Sprawa T-473/14: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2014 r. – Corporación Alimentaria Guissona i Naviera Muriola przeciwko Komisji

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/47

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2014 r. – Corporación Alimentaria Guissona i Naviera Muriola przeciwko Komisji
   (Sprawa T-473/14)
   2014/C 261/75
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Corporación Alimentaria Guissona, SA (Lleida, Hiszpania) i Naviera Muriola, AIE (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-309/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 sierpnia 2009 r. — Olbek Industrial Services sp. z o.o. przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 sierpnia 2009 r. — Olbek Industrial Services sp. z o.o. przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
   (Sprawa C-309/09)
   2009/C 267/64
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Olbek Industrial Services sp. z o.o.

      Strona pozwana: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i 50 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych takich jak art. 2 Wet arbeid vreemdelingen w związku z art. 1e ust. 1 lit. c) rozporządzenia wykonującego Wet arbeid vreemdelingen, zgodnie z którymi dla oddelegowania pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71/WE (1) wymagane jest pozwolenie na pracę?

               2)

               Na podstawie jakich kryteriów należy ustalać czy ma miejsce oddelegowanie pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71/WE?

      (1)  Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. L 18, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 października 2004 r. w sprawie C-136/02 P: Mag Instrument Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Trójwymiarowe kształty latarek kieszonkowych — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Odróżniający charakter)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 7 października 2004 r.
   w sprawie C-136/02 P: Mag Instrument Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Trójwymiarowe kształty latarek kieszonkowych - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Odróżniający charakter)
   (2004/C 300/11)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-136/02 P, mającej za przedmiot odwołanie na podstawie art. 49 statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, wniesione dnia 8 kwietnia 2002 r., Mag Instrument Inc., z siedzibą w Ontario, Kalifornia (Stany Zjednoczone Ameryki), (pełnomocnicy: początkowo - A. Nette, G. Rahn, W. von der Osten-Sacken i H. Stratmann, następnie - W. von der Osten-Sacken, U. Hocke i A. Spranger, adwokaci), w której drugą stroną postępowania jest Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (pełnomocnik: D. Schennen), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues oraz F. Macken (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 7 października 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Mag Instrument Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 144 z 15.6.2002.


title: Sprawa T-724/14: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2016 r. – European Children’s Fashion Association i Instituto de Economía Pública/EACEA [Klauzula arbitrażowa — Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu działań „Lifelong Learning (2007 – 2013)” — Projekt „Brand & Merchandising manager for SMEs in the childrens’ product sector” — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany — Niedopuszczalność — Koszty niekwalifikowalne — Zwrot wypłaconych kwot — Sprawozdanie z audytu]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/37

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2016 r. – European Children’s Fashion Association i Instituto de Economía Pública/EACEA
   (Sprawa T-724/14) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu działań „Lifelong Learning (2007–2013)” - Projekt „Brand & Merchandising manager for SMEs in the childrens’ product sector” - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Niedopuszczalność - Koszty niekwalifikowalne - Zwrot wypłaconych kwot - Sprawozdanie z audytu])
   (2016/C 419/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: European Children’s Fashion Association (Walencja, Hiszpania) i Instituto de Economía Pública, SL (Walencja) (przedstawiciel: adwokat A. Haegeman)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (przedstawiciele: H. Monet i A. Jaume, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym żądanie oparte na art. 272 TFUE, mające na celu stwierdzenie, że pierwsza skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu kwoty, którą EACEA wypłaciła jej z tytułu umowy zawartej w celu realizacji projektu „Brand & Merchandising manager for SMEs in the childrens’ product sector”, a tytułem ewentualnym żądanie oparte na art. 263 TFUE, mające na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, wstępnego pisma informacyjnego EACEA z dnia 1 sierpnia 2014 r. informującego pierwszą skarżącą, że jest ona zobowiązana do zwrotu kwoty 82 378,81 EUR w wyniku audytu rzeczonego projektu, a po drugie, noty obciążeniowej nr 3241401420 wystawionej przez EACEA w dniu 5 sierpnia 2014 r. w celu odzyskania powyższej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               European Children’s Fashion Association i Instituto de Economía Pública, SL zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa C-241/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht — Niemcy) — Lämmerzahl GmbH przeciwko Freie Hansestadt Bremen (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 89/665/EWG — Postępowanie odwoławcze w zakresie postępowań przetargowych — Termin — Zasada skuteczności)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht — Niemcy) — Lämmerzahl GmbH przeciwko Freie Hansestadt Bremen
   (Sprawa C-241/06) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 89/665/EWG - Postępowanie odwoławcze w zakresie postępowań przetargowych - Termin - Zasada skuteczności)
   (2007/C 297/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Hanseatisches Oberlandesgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lämmerzahl GmbH

      Strona pozwana: Freie Hansestadt Bremen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hanseatisches Oberlandesgericht — Wykładnia art. 1 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, str. 33) w brzmieniu dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1) — Brak środka odwoławczego od decyzji instytucji zamawiającej dotyczącej udzielenia zamówienia, którego wartość została określona na nieprzekaraczającą 200 000 EUR — Prekluzja wszelkich środków prawnych ze względu na błędne określenie wartości progowej zamówienia w chwil publikacji ogłoszenia o zamówieniu
   Sentencja

               1)

               Zgodnie z art. 9 ust. 4 i załącznikiem IV do dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, zmienionej dyrektywą Komisji 2001/78/WE z dnia 13 września 2001 r. w ogłoszeniu o zamówieniu dotyczącym zamówienia podlegającego zakresowi tej dyrektywy należy podać całkowitą wielkość lub całkowity zakres tego zamówienia. W przypadku braku podania tej informacji powinna istnieć możliwość odwołania na mocy art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi.

               2)

               Dyrektywa 89/665, zmieniona dyrektywą 92/50, a w szczególności art. 1 ust. 1 i 3, stoi na przeszkodzie temu, by termin nałożony przepisem prawa krajowego był stosowany w taki sposób, że odmawia się oferentowi dostępu do środka odwoławczego w przedmiocie wyboru procedury przetargowej lub oszacowania wartości zamówienia, jeżeli instytucja zamawiająca nie wskazała zainteresowanemu jasno całkowitej wielkości lub całkowitego zakresu tego zamówienia. Wspomniane przepisy tej dyrektywy stoją również na przeszkodzie temu, by podobny przepis został rozciągnięty w sposób ogólny na środki odwoławcze dotyczące decyzji instytucji zamawiającej, w tym decyzji wydanych na etapach postępowania przetargowego następujących po upływie wyznaczonego terminu.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-503/12: Wyrok Sądu z dnia 4 września 2015 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — System płatności jednolitych — Kontrole kluczowe — Kontrole uzupełniające)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/15

         Wyrok Sądu z dnia 4 września 2015 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja
   (Sprawa T-503/12) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - System płatności jednolitych - Kontrole kluczowe - Kontrole uzupełniające))
   (2015/C 346/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo C. Murrell, następnie E. Jenkinson i M. Holt a wreszcie M. Holt, pełnomocnicy, wspierani przez D. Wyatta, QC, i V. Wakefield, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Donnelly, P. Rossi i K. Skelly, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2012/500/UE z dnia 6 września 2012 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 244, s. 11), w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy zawartych w załączniku do tej decyzji czterech pozycji dotyczących ryczałtowej korekty w wysokości 5 % zastosowanej w odniesieniu do wydatków poniesionych w Irlandii Północnej (Zjednoczone Królestwo) w latach budżetowych 2008 i 2009 i wynoszących odpowiednio 277 231,60 i 13 671 588,90 oraz 270 398,26 i 15 844 193,29 EUR

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-549/14: Wyrok Sądu z dnia 4 października – Lidl Stiftung/EUIPO – Horno del Espinar (Castello) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Castello — Wcześniejsze graficzne, krajowe i unijny, znaki towarowe Castelló — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/36

         Wyrok Sądu z dnia 4 października – Lidl Stiftung/EUIPO – Horno del Espinar (Castello)
   (Sprawa T-549/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Castello - Wcześniejsze graficzne, krajowe i unijny, znaki towarowe Castelló - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 419/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Wolter, M. Kefferpütz i A. Marx)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo P. Geroulakos i D. Botis, następnie D. Botis i wreszcie D. Gája, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Horno del Espinar, SL (El Espinar, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 kwietnia 2014 r. (sprawy połączone R 1233/2013-2 i R 1258/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Horno del Espinar a Lidl Stiftung & Co.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 kwietnia 2014 r. (sprawy połączone R 1233/2013-2 i R 1258/2013-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Horno del Espinar, SL a Lidl Stiftung & Co. KG w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza uznała, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do mrożonych owoców i warzyw należących do klasy 29 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Lidl Stiftung & Co. pokrywa, poza własnymi kosztami, trzy czwarte kosztów poniesionych przez EUIPO.

               4)

               EUIPO pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa T-591/13: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2013 r. — Groupe Canal + i Canal + France przeciwko OHIM — Euronews (News+)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/12

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2013 r. — Groupe Canal + i Canal + France przeciwko OHIM — Euronews (News+)
   (Sprawa T-591/13)
   2014/C 31/21
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupe Canal + (Issy-les-Moulineaux, Francja) i Canal + France (Issy-les-Moulineaux) (przedstawiciel: adwokat L. Barissat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Euronews (Ecully, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że w przypadku zgłoszenia znaku towarowego NEWS+ i zarejestrowanego we Francji pod nr 063 457 667 dla spornych usług wcześniejszego słownego znaku towarowego ACTU+ istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               zmiana pkt 23–35 decyzji Izby Odwoławczej z dnia 9 września 2013 r. i odmowa rejestracji zgłoszenia znaku towarowego NEWS+ nr 9 141 003;

               —

               tytułem ewentualnym stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 9 września 2013 r., na mocy której oddalono odwołanie i potwierdzono z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 zaskarżoną decyzję oddalającą sprzeciw wniesiony wobec zgłoszenia znaku towarowego NEWS+ nr 9 141 003, oparty na wcześniejszym znaku towarowym ACTU+ nr 063 457 667.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Euronews

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „News+” dla usług z klas 35, 38 i 41 — zgłoszenie nr 9 141 003

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżące

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany we Francji znak towarowy „ACTU+” dla towarów i usług z klas 9, 28, 35, 38, 39 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


               7.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/27

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2010 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Norwegii
   (Sprawa E-10/10)
   2010/C 271/07
   Skarga przeciwko Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 26 lipca 2010 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Markusa Schneidera, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, rue Belliard/Belliardstraat 35, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do pełnego wdrożenia do prawa krajowego aktów prawnych przywołanych w pkt 1 oraz w pkt 1 tiret 2 załącznika VII do Porozumienia EOG (dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmieniona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1430/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. zmieniającym załączniki II i III do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych), dostosowanych do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 ust. 1 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Norwegię do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie nieprzyjęcia środków niezbędnych do pełnego wdrożenia aktu EOG będącego odpowiednikiem zmienionej dyrektywy Unii Europejskiej 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych lub niepowiadomienia Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach.

               —

               Nieprzyjęte przez Norwegię środki dotyczą zmiany szeregu przepisów krajowych z zakresu uznawania kwalifikacji zawodowych uzyskanych w innych krajach EOG.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie otrzymał informacji o pełnym wdrożeniu aktu prawnego do prawa krajowego od rządu Norwegii oraz że nie posiada żadnych innych informacji pozwalających to stwierdzić.

               —

               Rząd Norwegii nie zakwestionował opóźnienia w pełnym wdrożeniu aktu.


title: Sprawa T-518/09: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Ecoceane przeciwko EMSA (Zamówienia publiczne na usługi — Postepowania przetargowe — Udostępnianie statków do usuwania skutków zanieczyszczeń olejami — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Przejrzystość — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/22

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Ecoceane przeciwko EMSA
   (Sprawa T-518/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Postepowania przetargowe - Udostępnianie statków do usuwania skutków zanieczyszczeń olejami - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Przejrzystość - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2013/C 325/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ecoceane (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Spalter)

      Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA) (przedstawiciele: J. Menze, pełnomocnik, wspierany przez adwokata J. Stuycka)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EMSA z dnia 28 października 2009 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżącą w ramach procedury przetargowej EMSA/NEG/1/2009 na świadczenie usług udostępniania statków do usuwania skutków zanieczyszczeń olejami (część 2: Ocean Atlantycki/Kanał La Manche), a także decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, a po drugie żądanie zasądzenia odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ecoceane pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA).

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-291/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten (Szwecja) w dniu 15 czerwca 2007 r. — Kollektivavtalsstiftelsen TRR Trygghetsrådet przeciwko Skatteverket

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten (Szwecja) w dniu 15 czerwca 2007 r. — Kollektivavtalsstiftelsen TRR Trygghetsrådet przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-291/07)
   (2007/C 183/46)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Regeringsrätten
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kollektivavtalsstiftelsen TRR Trygghetsrådet

      Strona pozwana: Skatteverket
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 9 ust. 2 lit e) i art. 21 ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy VAT (1) oraz art. 56 ust. 1 lit. c) i art. 196 dyrektywy Rady dotyczącej wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) należy interpretować w ten sposób, że w świetle wspomnianych przepisów osobę, która nabywa usługi konsultingowe od podatnika w innym państwie członkowskim WE i wykonuje jednocześnie działalność gospodarczą oraz działalność, która nie jest objęta zakresem dyrektyw, należy uznać za podatnika, nawet jeśli wspomniane nabycie zostało dokonane wyłącznie w odniesieniu do tej drugiej działalności?

      (1)  Dz.U. 1977, L 145, str. 1.

      (2)  Dz.U. 2006, L 347, str. 1.


title: Sprawa T-688/16: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2016 r. – Janssen-Cases/Komisja

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/32

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2016 r. – Janssen-Cases/Komisja
   (Sprawa T-688/16)
   (2016/C 410/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mercedes Janssen-Cases (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J.N. Louis i N. De Montigny, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 czerwca 2016 r. w sprawie obsadzenia stanowiska rzecznika praw obywatelskich Komisji poprzez powołanie innego kandydata oraz decyzji w sprawie odrzucenia kandydatury skarżącej na to stanowisko;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej kwoty 100 000 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 6 ust. 3 decyzji Komisji C(2002)601 w sprawie wzmocnionej służby mediacyjnej, ponieważ zaskarżone decyzje zostały przyjęte przez Komisję, podczas gdy wchodzą w zakres wyłącznej właściwości jej przewodniczącego, na wniosek dyrektora generalnego dyrekcji zasobów ludzkich i bezpieczeństwa, po przedstawieniu opinii przez komitet pracowniczy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 27 Karty praw podstawowych, który ustanawia prawo do informacji i zasięgania opinii pracowników, w niniejszym przypadku chodzi o prawo do skutecznego zasięgnięcia opinii komitetu pracowniczego Komisji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy przez Komisję w trakcie procedur wprowadzonych w celu obsadzenia stanowiska rzecznika praw obywatelskich Komisji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności i dobrej administracji.


title: Sprawa T-231/10: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Merlin i in. przeciwko OHIM — Dusyma (Gry)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/43

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Merlin i in. przeciwko OHIM — Dusyma (Gry)
   (Sprawa T-231/10)
   ()
   2010/C 209/66
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Merlin Handelsgesellschaft mbH (Forchtenberg, Niemcy), Rolf Krämer (Forchtenberg), BLS Basteln, Lernen, Spielen GmbH (Forchtenberg), Andreas Hohl (Künzelsau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Kramer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dusyma Kindergartenbedarf GmbH (Schorndorf, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 marca 2010 r. w sprawie R 879/2009-3 i unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego nr 526 801-0011;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Wzór wspólnotowy nr 526 801-0011dla produktów „gry, w tym gry edukacyjne”

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Dusyma Kindergartenbedarf GmbH

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Skarżący

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych (1), ponieważ Izba Odwoławcza dokonała błędnej wykładni pojęć zawartych w tym artykule i nie wzięła pod uwagę, że wzór wspólnotowy może również występować w formie części produktu.

      (1)  Rozporządzenie z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz. U. L 3, s. 1–24)


title: Sprawa T-374/12: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2012 r. — Brouwerij Van Honsebrouck przeciwko OHIM — Beverage Trademark (KASTEEL)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/16

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2012 r. — Brouwerij Van Honsebrouck przeciwko OHIM — Beverage Trademark (KASTEEL)
   (Sprawa T-374/12)
   2012/C 343/27
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Brouwerij Van Honsebrouck (Ingelmunster, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Maeyaert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Beverage Trademark Co. Ltd BTM (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie całkowitej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie R 2551/2010-2;

               —

               obciążenie OHIM i Beverage Trademark Co. Ltd BTM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny międzynarodowy znak towarowy zawierający element słowny „KASTEEL” dla towarów należących do klasy 32 –międzynarodowa rejestracja nr W 975 635

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Beverage Trademark Co. Ltd BTM

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy znak towarowy „CASTEL BEER” dla towarów należących do klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Sprzeciw zostaje uwzględniony

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie skargi

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 42 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-746/15: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. – Biofa/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/46

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. – Biofa/Komisja
   (Sprawa T-746/15)
   (2016/C 059/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Biofa AG (Münsingen, Niemcy) (przedstawiciele: C. Stallberg i S. Knoblich, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2069 z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie zatwierdzenia substancji podstawowej wodorowęglan sodu (Dz.U. z dnia 18 listopada 2015 r., s. 42);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia ochrony danych
               Dane skarżącej dotyczące wytwarzanego przez nią środka ochrony roślin VitiSan® podlegają ochronie danych na podstawie art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 (1). Zastosowanie tych danych przy okazji zatwierdzenia wodorowęglan sodu jako substancji podstawowej narusza więc przysługujące skarżącej prawo do ochrony danych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady subsydiarności postępowania w sprawie zatwierdzenia substancji podstawowych
               Zatwierdzenie wodorowęglanu sodu jako substancji podstawowej narusza obowiązującą w prawie ochrony roślin zasadę subsydiarności, ponieważ poprzez wytwarzany przez skarżącą środek ochrony roślin VitiSan®, który zawiera substancję czynną wodorowęglan potasu, dostępny jest zarejestrowany środek ochrony roślin zawierający porównywalną substancję czynną.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pierwszeństwa w ramach postępowania w sprawie zatwierdzenia substancji podstawowych
               Objęte wnioskiem skarżącej zatwierdzenie wodorowęglanu sodu jako substancji czynnej powoduje, zgodnie z zasadą pierwszeństwa, skutek w postaci zablokowania zatwierdzenia tej substancji jako substancji podstawowej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa własności skarżącej
               Nieuprawnione wykorzystanie danych skarżącej w związku z zatwierdzeniem wodorowęglan sodu jako substancji podstawowej stanowi naruszenie prawa do własności intelektualnej zgodnie z art. 17 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia nakazu ochrony niejawnych informacji handlowych
               Nieuprawnione wykorzystanie danych skarżącej w celu zatwierdzenia wodorowęglanu sodu jako substancji podstawowej stanowi następnie naruszenie ochrony niejawnych informacji handlowych zgodnie z art. 7 karty.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia ogólnej zasady równego traktowania
               Nieuprawnione wykorzystanie danych skarżącej w celu zatwierdzenia wodorowęglanu sodu jako substancji podstawowej stanowi również naruszenie zasady równego traktowania. Podczas gdy skarżąca musiała poczynić poważne inwestycje w celu zarejestrowania niezbędnych danych, dane te zostały wykorzystane przez pozwaną na korzyść osób trzecich, którzy nie mieli obowiązku spełnienia tych wymogów.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady ochrony zaufania
               Nieuprawnione wykorzystanie danych skarżącej w celu zatwierdzenia wodorowęglanu sodu jako substancji podstawowej prowadzi w końcu do naruszenia zasady ochrony zaufania. Skarżąca miała prawo ufać, że dane dla środka ochrony roślin VitiSan® będą wykorzystane wyłącznie przy zachowaniu ochrony danych.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. L 309, s. 1).


title: Sprawa C-84/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/51/EWG — Uznawanie dyplomów — Studia odbyte w  ośrodku wolnych nauk nieuznawanym przez przyjmujące państwo członkowskie za instytucję oświatową — Optyk)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-84/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/51/EWG - Uznawanie dyplomów - Studia odbyte w „ośrodku wolnych nauk’ nieuznawanym przez przyjmujące państwo członkowskie za instytucję oświatową - Optyk)
   (2009/C 19/02)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3, art. 4 ust. 1 lit. b) oraz art. 12 dyrektywy Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG (Dz.U. L 209, s. 25)
   Sentencja

               1)

               Republika Grecka,

                           —

                           nie uznając dyplomów optyków wydawanych przez właściwe organy włoskie po zakończeniu szkolenia prowadzonego w ramach porozumienia, na mocy którego szkolenie prowadzone przez instytucję prywatną w Grecji jest uznawane przez rzeczone organy;

                           —

                           uzależniając rozpatrzenie wniosków o uznanie włoskich dyplomów optyków od przekazania przez organy włoskie odpowiedzi na pięć pytań, które organy greckie przekazały im wcześniej; i

                           —

                           nie pozostawiając wyboru między stażem adaptacyjnym a testem umiejętności osobom, które wystąpiły z wnioskami o uznanie włoskich dyplomów optyków przed wejściem w życie ustawy 2916/2001 o strukturze kształcenia uniwersyteckiego lub innego uznanego za równorzędne oraz o uregulowaniu kwestii dotyczących sektora technologicznego tego kształcenia,

                     uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3, art. 4 ust. 1 lit. b) akapit trzeci oraz art. 12 dyrektywy Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/19/WE z dnia 14 maja 2001 r.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.