20150731057617082015/C 270/362102015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150424283032Sprawa T-210/15: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Deutsche Telekom/Komisja
 ---documentbreak--- C2702015PL2820120150424PL0036282303Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Deutsche Telekom/Komisja
   (Sprawa T-210/15)2015/C 270/36Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: A. Rosenfeld i O. Corzilius, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie wniosku strony skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 – GESTDEM 2014/4555;

            —

            obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dokumenty, do których strona skarżąca chce uzyskać dostęp, dotyczą postępowania w sprawie nadużywania pozycji dominującej na podstawie art. 102 TFUE.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (
                  1
               ) oraz obowiązku uzasadnienia

                     —

                     Strona skarżąca twierdzi, iż Komisja niesłusznie nie zbadała szczególnego uregulowania w sprawie odstępstw dotyczących ochrony procesu podejmowania decyzji i jego restrykcyjnych przesłanek, chociaż przepis ten reguluje wyraźnie przypadek – taki jak w niniejszej sprawie – wystąpienia z wnioskiem o ujawnienie dokumentów po zamknięciu postępowania. Co więcej, instytucja ta nie uzasadniła swojego postępowania.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w braku zastosowania odstępstw

                     —

                     Strona skarżąca utrzymuje, że Komisja, opierając się na ogólnym domniemaniu, niesłusznie potwierdziła możność zastosowania odstępstw dotyczących ochrony interesów handlowych osób trzecich i celów czynności dochodzeniowych do dokumentów zamkniętego postępowania. Tym samym Komisja naruszyła obowiązek konkretnego i indywidualnego zbadania dokumentów, do których odnosi się wniosek o udzielenie dostępu. Co więcej, nie wykazała ona żadnego konkretnego naruszenia chronionych interesów.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 akapit ostatni rozporządzenia nr 1049/2001 z powodu istnienia nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu informacji

                     —

                     Strona skarżąca twierdzi w ramach tego zarzutu, że istnieje nadrzędny publiczny interes w ujawnieniu żądanych dokumentów. Ten nadrzędny publiczny interes wiąże się z promowaniem dobrej praktyki administracyjnej, przeprowadzeniem środków dostosowawczych, zbadaniem ewentualnych roszczeń odszkodowawczych, jak również z kontrolą sądową działania administracji. Strona skarżąca jest zdania, iż w przypadku nieuzyskania dostępu do danych dokumentów nie będzie ona miała możliwości skontrolowania dotyczących jej działań Komisji.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 z powodu nieprzeprowadzenia konsultacji z osobami trzecimi

                     —

                     W tym względzie strona skarżąca podnosi, że Komisja błędnie z punktu widzenia prawa nie przeprowadziła konsultacji z osobami trzecimi w przedmiocie ujawnienia dotyczących ich dokumentów.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 z powodu nieudzielenia częściowego dostępu do dokumentów

                     —

                     W ramach tego zarzutu strona skarżąca zarzuca Komisji, że niesłusznie odmówiła jej częściowego dostępu do spornych dokumentów.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa pierwotnego z powodu naruszenia prawa podstawowego do dostępu do dokumentów przewidzianego w art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasady przejrzystości na podstawie art. 15 ust. 3 TFUE

                     —

                     Strona skarżąca twierdzi, że prawo dostępu do żądanych dokumentów wynika (posiłkowo) bezpośrednio z prawa pierwotnego i powinno zostać jej przyznane na tej podstawie. Całkowita odmowa udzielenia dostępu stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo podstawowe do dostępu do dokumentów przewidziane w art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Rozporządzenie nr 1049/2001 powinno być interpretowane w świetle tego prawa podstawowego i zasady przejrzystości ustanowionej w art. 15 ust. 3 TFUE.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001 z powodu nieprzestrzegania terminów

                     —

                     W ramach tego zarzutu strona skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła bezwzględne przepisy dotyczące terminów, gdyż nie rozpatrzyła wniosku potwierdzającego w przewidzianym terminie i wielokrotnie bez uzasadnienia przedłużała terminy.

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-56/13: Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2013 r. — ClientEarth i Stichting BirdLife Europe przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów instytucji — Dokument znajdujący się w posiadaniu Komisji i dotyczący polityki Unii Europejskiej w dziedzinie energii — Domyślna odmowa dostępu — Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/6

         Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2013 r. — ClientEarth i Stichting BirdLife Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-56/13) (1)

   (Dostęp do dokumentów instytucji - Dokument znajdujący się w posiadaniu Komisji i dotyczący polityki Unii Europejskiej w dziedzinie energii - Domyślna odmowa dostępu - Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2013/C 298/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Stichting BirdLife Europe (Zeist, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat O. Brouwer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji odmawiającej przyznania stronie skarżącej dostępu do dokumentu dotyczącego polityki Unii Europejskiej w dziedzinie energii

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez ClientEarth i Stichting BirdLife Europe.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013


title: Sprawa C-310/12: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/22

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom
   (Sprawa C-310/12)
   2012/C 366/38
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, D. Düsterhaus i A. Sipos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania swego prawa krajowego do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (1), a w każdym razie nie przekazując tekstów tych przepisów Komisji, Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 40 tej dyrektywy.

               —

               nałożenie na Węgry, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 27 316,80 EUR dziennie poczynając od dnia ogłoszenia wyroku, z uwagi na to, że Węgry nie przekazały Komisji tekstów przepisów krajowych ustanowionych w celu transpozycji dyrektywy 2008/98/WE

               —

               obciążenie Węgier kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy jest podstawowym instrumentem prawnym w tym sektorze i wprowadza między zasadnicze pojęcia dotyczące zarządzania odpadami; mówi m.in. o tym, co należy rozumieć przez odpady, recykling czy odzysk.
   Wyznaczony termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 12 grudnia 2010 r. Węgry poinformowały Komisję, że nie zakończyły prac legislacyjnych prowadzonych w celu tej transpozycji. Z uwagi na to, że do chwili obecnej nie zostały ustanowione przepisy transponujące dyrektywę, Komisja stoi na stanowisku, że Węgry nie wywiązały się z obowiązku dokonania jej pełnej transpozycji.
   Zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE przy skardze o stwierdzenie uchybienia składanej na podstawie art. 258 TFUE Komisja może wnosić o to, by w wyroku stwierdzającym uchybienie Trybunał Sprawiedliwości zobowiązał dane państwo członkowskie do poinformowania Komisji o środkach transponujących dyrektywę przyjętą zgodnie z procedurą prawodawczą lub może wskazać kwotę ryczałtu lub okresowej kary pieniężnej, którą powinno zapłacić to państwo, a którą Komisja uważa za adekwatną do okoliczności. Na podstawie komunikatu Komisji dotyczącego stosowania art. 260 ust. 3 TFUE (2) Komisja obliczyła proponowaną kwotę okresowej kary pieniężnej według metody przewidzianej w komunikacie Komisji dotyczącym stosowania art. 228 WE.

      (1)  Dz.U. L 312, s. 3.

      (2)  Dz.U. C 12 z15.1.2011, s. 1


title: Sprawa T-463/07: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2007 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/51

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2007 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-463/07)
   (2008/C 51/93)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr 2007/647/WE z dnia 3 października 2007 r., podanej do wiadomości w dniu 4 października 2007 r., w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego konsekwencje finansowe wynikające z rozliczenia wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), obciążając nimi budżet Republiki Włoskiej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego konsekwencje finansowe wynikające z rozliczenia wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), obciążając nimi budżet Republiki Włoskiej.
   Wydatkami wyłączonymi z tego finansowania, które stanowią główny przedmiot skargi, dotyczą premii na bydło, kontroli olejarni, istnienia rejestru upraw oliwek oraz SIG (systemu informacji geograficznej) upraw oliwek, kontroli wydajności i weryfikacji przeznaczenia oleju i suszu paszowego.
   W uzasadnieniu swojego żądania skarżąca wskazuje na naruszenie:

               —

               art. 15 i 24 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92;

               —

               art. 9a ust. 1 i art. 3, 10, 16, 26 i 28 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2366/98 z dnia 30 października 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek w latach gospodarczych 1998/1999, 1999/2000 i 2000/2001;

               —

               art. 11a rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów;

               —

               art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów;

               —

               art. 2, 8, 13 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 785/95 z dnia 6 kwietnia 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego.


title: Sprawa T-520/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Comunidad Autónoma de Galicia przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Rekompensata za dodatkowe koszty produkcji wynikające ze zobowiązania do świadczenia usługi publicznej w zakresie wytwarzania pewnych ilości energii elektrycznej z rodzimego węgla i ustanowienie na ich rzecz mechanizmu priorytetowego wykorzystywania — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Brak pilnego charakteru — Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/14

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Comunidad Autónoma de Galicia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-520/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Rekompensata za dodatkowe koszty produkcji wynikające ze zobowiązania do świadczenia usługi publicznej w zakresie wytwarzania pewnych ilości energii elektrycznej z rodzimego węgla i ustanowienie na ich rzecz mechanizmu priorytetowego wykorzystywania - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Brak pilnego charakteru - Wyważenie wchodzących w grę interesów)
   2011/C 113/28
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comunidad Autónoma de Galicia (Santiago de Compostela, Hiszpania) (przedstawiciele: S. Martínez Lage, H. Brokelmann i A. Rincón García Loygorri, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, mający zasadniczo na celu zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2010) 4499 z dnia 29 września 2010 r. w sprawie pomocy państwa N 178/2010 zgłoszonej przez Królestwo Hiszpanii w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych związanych z mechanizmem priorytetowego wykorzystywania na rzecz elektrowni używających rodzimego węgla.

      Sentencja

               1)

               Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón zostają dopuszczone do sprawy w charakterze interwenientów popierających żądania Komisji Europejskiej.

               2)

               Sekretarz Sądu zapewni doręczenie odpisów wszystkich pism procesowych stronom wskazanym w pkt 1 niniejszej sentencji.

               3)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-103/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-19/07 Systran i Systran Luxembourg przeciwko Komisji, wniesione w dniu 2 marca 2011 r. przez Komisję Europejską

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-19/07 Systran i Systran Luxembourg przeciwko Komisji, wniesione w dniu 2 marca 2011 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-103/11 P)
   2011/C 145/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. van Rijn, E. Montaguti i J. Samnadda, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. Berenbooma i M. Isgoura)

      Druga strona postępowania: Systran SA i Systran Luxembourg SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania,

               —

               uchylenie wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-19/07 Systran i Systran Luxembourg przeciwko Komisji, w którym częściowo uwzględniono skargę odszkodowawczą przeciwko Komisji, a w następstwie uchylenia, wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie odrzucającego skargę jako niedopuszczalną, lub oddalającego skargę jako bezzasadną,

               —

               obciążenie spółek Systran i Systran Luxembourg całością kosztów poniesionych przez nie same i przez Komisję,

               —

               ewentualnie, uchylenie wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-19/07 Systran i Systran Luxembourg przeciwko Komisji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi na poparcie odwołania osiem zarzutów. Twierdzi, że wyrok obarczony jest szeregiem błędów uzasadniających jego uchylenie. Wysuwa zarzuty względem właściwości Sądu do rozpoznania sprawy, przestrzegania przez Sąd zasad postępowania oraz spełnienia trzech przesłanek, których łączne spełnienie jest zgodnie z orzecznictwem niezbędne do powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty: istnienia czynu bezprawnego, szkody i związku przyczynowego między czynem bezprawnym a szkodą.
   W pierwszym zarzucie Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo w zakresie zakwalifikowania sporu jako pozaumownego, a w związku z tym stwierdzenia swojej właściwości do rozpoznania tego sporu.
   W drugim zarzucie skarżąca podnosi, że Sąd naruszył prawo do obrony Komisji oraz zasady dotyczące rozkładu ciężaru dowodu.
   W trzecim zarzucie Komisja podnosi nieprawidłowe stosowanie norm prawa autorskiego w zakresie własności praw autorskich.
   W czwartym zarzucie Komisja utrzymuje, że Sąd rażąco naruszył prawo w zakresie oceny istnienia, po pierwsze, naruszenia prawa własności intelektualnej, a po drugie, naruszenia know-how Systran.
   Piąty zarzut dotyczy tego, że Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie uznając, iż rzekome bezprawne działanie Komisji stanowi wystarczająco istotne naruszenie, przez co spowodował naruszenie zasad odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej.
   W szóstym zarzucie skarżąca utrzymuje, po pierwsze, że Sąd naruszył prawo przy interpretacji wyjątku określonego w art. 5 dyrektywy 91/250/EWG, a po drugie, że uchybił obowiązkowi uzasadnienia w zakresie art. 6 wspomnianej dyrektywy.
   W siódmym zarzucie Komisja podnosi, że Sąd, po pierwsze, dokonał oczywiście nieprawidłowych ustaleń faktycznych, wypaczył dowody i popełnił oczywiste błędy w ocenie, a po drugie, uchybił obowiązkowi uzasadnienia w zakresie istnienia związku przyczynowego.
   Wreszcie, zarzut ósmy dotyczy tego, że przyznając Systran odszkodowanie w kwocie 12 001 000 EUR Sąd, po pierwsze, dokonał oczywiście nieprawidłowych ustaleń faktycznych, wypaczył dowody i popełnił oczywiste błędy w ocenie, a po drugie, uchybił obowiązkowi uzasadnienia w zakresie obliczenia wartości szkody.


title: Sprawa T-169/07: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2007 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/40

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2007 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM
   (Sprawa T-169/07)
   (2007/C 155/72)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Longevity Health Products Inc. (Naussau, Bahamy) (przedstawiciel: adwokat J.E. Korab)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Celltech Pharma GmbH & Co. KG
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 7 lutego 2007 r. i oddalenie wniosku Celltech Pharma GmbH & Co. KG o stwierdzenie nieważności wspólnotowego znaku towarowego nr 3 979 036;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „Cellutrim” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 (wspólnotowy znak towarowy nr 3 979 036)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Celltech Pharma GmbH & Co. KG

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: słowny znak towarowy „Cellidrin” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie przedmiotowego słownego wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów z klasy 5

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: niewłaściwe uzasadnienie decyzji Izby Odwoławczej, jako że w odniesieniu do kolidujących znaków towarowych niewystępuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd


title: Sprawa T-352/08R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 stycznia 2009 r. — Pannon Hőerőmű Zrt. przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Decyzja Komisji stwierdzającą niezgodność ze wspólnym rynkiem pomocy państwa przyznanej przez Węgry na rzecz niektórych producentów energii elektrycznej w postaci umów kupna energii elektrycznej — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/25

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 stycznia 2009 r. — Pannon Hőerőmű Zrt. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-352/08R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Decyzja Komisji stwierdzającą niezgodność ze wspólnym rynkiem pomocy państwa przyznanej przez Węgry na rzecz niektórych producentów energii elektrycznej w postaci umów kupna energii elektrycznej - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Wyważenie wchodzących w grę interesów)
   (2009/C 82/44)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Pannon Hőerőmű Energiatermelő, Kereskedelmi és Szolgáltató Zrt. (Pannon Hőerőmű Zrt.) (Pecz, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci M. Kohlrusz, P. Simon, G. Ormai)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Giolito i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania przepisów art. 2 decyzji Komisji C (2008) 2223 wersja ostateczna z dnia 4 czerwca 2008 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Republikę Węgierską w postaci umów kupna energii elektrycznej.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-244/10: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2010 r. — Tsakiris-Mallas przeciwko OHIM

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/49

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2010 r. — Tsakiris-Mallas przeciwko OHIM
   (Sprawa T-244/10)
   ()
   2010/C 221/79
   Język skargi: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tsakiris-Mallas (Argyroupoli Attiki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Simantiras)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Seven S.p.A. (Turyn, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 marca 2010 r. w sprawie R 1045/2009-2;

               —

               uwzględnienie zgłoszenia nr 5445481 graficznego znaku towarowego „Seven Fashion Shoes” dla towarów z klas 18 i 25 jako wspólnotowego znaku towarowego; i

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami, w tym kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Seven Fashion Shoes” dla towarów i usług z klas 18 i 25 — zgłoszenie nr 5445481

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Seven S.p.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany we Włoszech pod nr. 769296 graficzny znak towarowy „7Seven” dla towarów z klas 14, 16 i 18; zarejestrowany we Włoszech pod nr. 928116 graficzny znak towarowy „Seven” dla towarów z klas 16 i 18

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia dla towarów należących do klasy 18

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na błędne stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; naruszenie przepisów art. 65 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na uchylenie się przez Izbę Odwoławczą od stwierdzenia, w jakim zakresie stosuje się lub nie stosuje się art. 8 ust. 5 rozporządzenia.


title: Sprawa C-291/04: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia  2 maja 2006 r.  — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de police de Neufchâteau, Belgia) — postępowanie karne przeciwko Henriemu Léonowi Schmitz (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swobodny przepływ osób i usług — Pracownicy — Pojazd mechaniczny — Oddanie do użytkowania pracownikowi przez pracodawcę — Pojazd zarejestrowany za granicą — Pracodawca z siedzibą w innym państwie członkowskim)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/12

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 maja 2006 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de police de Neufchâteau, Belgia) — postępowanie karne przeciwko Henriemu Léonowi Schmitz
   (Sprawa C-291/04) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Swobodny przepływ osób i usług - Pracownicy - Pojazd mechaniczny - Oddanie do użytkowania pracownikowi przez pracodawcę - Pojazd zarejestrowany za granicą - Pracodawca z siedzibą w innym państwie członkowskim)
   (2006/C 178/19)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de police de Neufchâteau
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Henri Léon Schmitz
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de police de Neufchâteau — Wykładnia art. 10 WE, 39 WE, 43 WE i 49 WE — Przepis krajowy wymagający by pojazd mechaniczny użytkowany przez osobę mającą miejsce zamieszkania zarejestrowany był w danym państwie członkowskim nawet jeżeli oddany jest do użytkowania osobie mającej miejsce zamieszkania przez jej pracodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim — Pracownik związany ze swym pracodawcą umową o pracę będący jednocześnie akcjonariuszem, członkiem zarządu, zarządzającym lub osobą posiadającą analogiczną funkcję
   Sentencja
   Artykuł 43 WE stoi na przeszkodzie temu by uregulowanie krajowe państwa członkowskiego, takie jak to w sprawie przed sądem krajowym, nakazywało osobie prowadzącej działalność na własny rachunek, mającej miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim zarejestrować pojazd należący do spółki, oddany jej przez spółkę która ją zatrudnia, z siedzibą w innym państwie członkowskim, gdy pojazd spółki nie jest ani przeznaczony do stałego wykorzystania głównie w tym państwie członkowskim, ani rzeczywiście w ten sposób nie jest wykorzystywany.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.08.2004.


title: Sprawa T-82/11: Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2012 r. — Formica przeciwko OHIM — Silicalia (CompacTop)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/39

         Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2012 r. — Formica przeciwko OHIM — Silicalia (CompacTop)
   (Sprawa T-82/11) (1)

   2012/C 287/71
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa C-351/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — KGH Belgium NV przeciwko Belgische Staat (Dług celny — Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych lub wywozowych — Zaksięgowanie należności — Szczegółowe zasady)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/18

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — KGH Belgium NV przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-351/11) (1)

   (Dług celny - Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych lub wywozowych - Zaksięgowanie należności - Szczegółowe zasady)
   2013/C 9/27
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: KGH Belgium NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Wykładnia art. 217 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych lub wywozowych — Zaksięgowanie należności — Szczegółowe zasady

      Sentencja

   Wykładni art. 217 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r., należy dokonywać w ten sposób, że ponieważ artykuł ten nie określa szczegółowych zasad zaksięgowania w rozumieniu tego przepisu, pozostawia on państwom członkowskim zadanie ustanowienia szczegółowych zasad zaksięgowania kwot należności celnych wynikających z długu celnego, przy czym państwa te nie mają obowiązku zdefiniowania w swoich przepisach krajowych zasad dokonania tego zaksięgowania, które powinno nastąpić w sposób zapewniający, że właściwe organy celne wpisują dokładną kwotę należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych, wynikającą z długu celnego, do rejestru lub ewidencjonują ją w inny, równoważny sposób, tak aby umożliwić między innymi, że zaksięgowanie danych kwot jest ustalone w sposób pewny również względem zobowiązanego do zapłaty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-70/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawach połączonych T-463/13 i T-464/13, Comunidad Autónoma de Galicia i Retegal/Komisja, wniesione w dniu 5 lutego 2016 r. przez Comunidad Autónoma de Galicia i Redes de Telecomunicación Galegas Retegal, S.A. (Retegal)

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawach połączonych T-463/13 i T-464/13, Comunidad Autónoma de Galicia i Retegal/Komisja, wniesione w dniu 5 lutego 2016 r. przez Comunidad Autónoma de Galicia i Redes de Telecomunicación Galegas Retegal, S.A. (Retegal)
   (Sprawa C-70/16 P)
   (2016/C 118/21)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Comunidad Autónoma de Galicia i Redes de Telecomunicación Galegas Retegal, S.A. (Retegal) (przedstawiciele: F. J. García Martínez i B. Pérez Conde, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i SES Astra

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że zarzuty podniesione w odwołaniu są dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawach połączonych T-463/13 i T-464/13;

               —

               definitywne rozstrzygnięcie skargi o stwierdzenie nieważności polegające na uwzględnieniu żądań przestawionych przez stronę skarżącą w pierwszej instancji w odniesieniu do spornej decyzji (1) Komisji z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 [C 23/2010) (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009)] wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz rozwinięcia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha).

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Pierwszy zarzut odwołania: naruszenie prawa polegające na braku spójności sentencji zaskarżonego wyroku w odniesieniu do stwierdzenia wad spornej decyzji, które zostały wskazane w czwartym zarzucie skarg i które polegają na wyraźnym uznaniu spółki Retegal za bezpośredniego beneficjenta niezgodnej z prawem pomocy państwa oraz na określeniu wysokości kwoty będącej przedmiotem nakazu odzyskania.

   W zarzucie tym wnoszące odwołanie zwracają uwagę na oczywistą wadę, którą dotknięty jest zaskarżony wyrok, a która polega z jednej strony na tym, że w sentencji tego wyroku nie stwierdzono zawartych w spornej decyzji (motywy 193 i 194 decyzji) i wskazanych w pierwszej instancji błędów dotyczących szczególnej sytuacji Galicji, a z drugiej strony na tym, że spółkę Retegal uznano za bezpośredniego beneficjenta niezgodnej z prawem pomocy, po czym określono wysokość kwoty objętej nakazem odzyskania. Chociaż w zaskarżonym wyroku (pkt 153) zanegowano prawnie wiążący charakter tej błędnej kwalifikacji spółki Retegal jako bezpośredniego beneficjenta pomocy państwa (pkt 193) i błędnej kwalifikacji kwoty (pkt 194), której odzyskanie zostało nakazane w spornej decyzji (sentencja), z czym wnoszące odwołanie się zgadzają, to jednak Sąd nie powtórzył tego wyraźnego stwierdzenia w sentencji, mimo że wniesiona skarga miała na celu stwierdzenie nieważności błędnych ustaleń zawartych w spornej decyzji, które prawidłowo i skutecznie zostały uznane za niewiążące prawnie. Z tego względu oraz w trosce o zapewnienie wewnętrznej spójności między podstawami prawnymi a sentencją, skargę należy częściowo uwzględnić ze względu na logikę zasady pewności prawa (w celu uniknięcia późniejszych konfliktów dotyczących interpretacji zakresu spornej decyzji na etapie odzyskania pomocy, które są nieuchronne)

      Drugi zarzut odwołania: naruszenie prawa w postaci naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez stwierdzenie w zaskarżonym wyroku, że spełnione zostały przesłanki uznania kwestionowanych działań za pomoc państwa.

   W zarzucie tym wnoszące odwołanie domagają się uchylenia wyroku, twierdząc, że dopuszczono się w nim naruszenia prawa polegającego na tym, że Sąd przeprowadził niespełniającą ustanowionych w orzecznictwie kryteriów kontrolę mającą na celu zbadanie, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki, które pozwalają uznać sporną galicyjską interwencję publiczną za pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Chociaż w trakcie postępowania Komisja przyznała, że nie dysponuje wystarczającymi, wiarygodnymi i wyczerpującymi informacjami na temat szczególnej sytuacji panującej w Galicji, potwierdzając tym samym wskazany przez skarżące w pierwszej instancji błąd w ocenie, to w zaskarżonym wyroku błędnie orzeczono, że kwestionowane zachowanie Galicji nie było związane z wykonywaniem prerogatyw władz państwowych (konieczna interwencja publiczna, wobec stwierdzenia nieudolności rynku zaistniałej w strefie II, w celu zapewnienia, aby obywatele mogli w dalszym ciągu odbierać sygnał telewizyjny po wyłączeniu telewizji analogowej), ale miało ono charakter gospodarczy. Sąd doszedł do tego wniosku bez zbadania, czy ustalenia faktyczne dokonane przez Komisję są rzeczywiście prawidłowe, w szczególności w odniesieniu do okoliczności, że sieć cyfrowa władz lokalnych nie mogła ani nie może być wykorzystywana do celów handlowych. Sąd błędnie potwierdził również domniemania Komisji, w myśl którego infrastruktura wspierająca należąca do samorządu terytorialnego umożliwiała „świadczenie innych usług”, odrębnych od „usługi wspierającej NTC”, i to pomimo okoliczności, że przyjęcie takiego domniemania wykorzystania do celów handlowych jest niemożliwe ze względów merytorycznych i prawnych.
   Gdyby Sąd przeprowadził pełną kontrolę konkretnych okoliczności sporu, w sposób zgodny z wymogami wynikającymi z orzecznictwa, nie doszedłby do takiego wniosku, ponieważ infrastruktura scyfryzowana dzięki spornej interwencji galicyjskich władz nie mogła być wykorzystywana do celów handlowych ze względu na swą charakterystykę techniczną (proste stanowisko i budka), ani ze względu na poziom wyposażenia (jedynie wyposażenie NTC) ani też ze względu na istniejący stan prawny (przepis krajowy, który zezwalał władzom lokalnym jedynie na świadczenie usług w zakresie przekazu sygnału telewizji cyfrowej bez wzajemnego świadczenia gospodarczego), wobec czego nie można było uznać, że środek ten jest objęty zakresem zastosowania art.107 ust. 1 TFUE.

      Trzeci zarzut odwołania: naruszenie prawa polegające na niedopełnieniu obowiązku uzasadnienia wyroków (art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem) oraz naruszeniu art. 107 ust. 1 TFUE przez to, że w zaskarżonym wyroku błędnie oceniono selektywny charakter pomocy.

   W zarzucie tym wnoszące odwołanie zwracają uwagę na okoliczność, że zaskarżony wyrok (pkt 85), w odniesieniu do selektywnego charakteru, jaki przypisuje się spornemu środkowi, obarczony jest tym samym brakiem uzasadnienia i błędem w ocenie, co sporna decyzja (motyw 113), skoro nie przeanalizowawszy ani nie ustosunkowawszy się do braku i błędu, które zostały podniesione w pierwszej instancji, Sąd ograniczył się w swym wyroku do potwierdzenia stanowiska Komisji w tym przedmiocie, bez jasnego i jednoznacznego przedstawienia czy podsumowania swego rozumowania, uchybiając w ten sposób nie tylko obowiązkowi uzasadnienia wyroków, ale także obowiązkowi przeprowadzenia analizy porównawczej niezbędnej do tego, by móc ocenić, czy pomoc ma selektywny charakter. Gdyby Sąd nie zrezygnował z przeprowadzenia owej wymaganej analizy, stwierdziłby, że sytuacja władz lokalnych strefy II w Galicji i sytuacja innych, takich jak interwenient, „przedsiębiorstw korzystających z innych technologii” nie są w żaden sposób porównywalne ani pod względem faktycznym, ani pod względem prawnym, gdyż owe inne „przedsiębiorstwa” nie świadczyły (na warunkach przewidzianych w przepisach krajowych, tj. „bez wzajemnego świadczenia gospodarczego”) usług w zakresie przekazu sygnału telewizji cyfrowej na rzecz obywateli zamieszkujących strefę II w Galicji, ani też nie miały obowiązku ani zamiaru świadczenia takich usług.

      Czwarty zarzut odwołania: naruszenie prawa dotyczące wykładni art. 14 i art. 106 ust. 2 protokołu nr 26 TFUE w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym oraz nieuwzględnienia orzecznictwa odnoszącego się do wykładni tych postanowień.

   Zarzut ten składa się z trzech części, w których podnoszone jest naruszenie art. 14 i art. 106 ust. 2 dołączonego do TFUE protokołu nr 26 w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym oraz nieuwzględnienie orzecznictwa odnoszącego się do wykładni tych postanowień, ze względu na to, że w zaskarżonym wyroku Sąd dokonał błędnej wykładni wskazanych postanowień odnoszących się do UOIG. Część pierwsza dotyczy okoliczności, że w zaskarżonym wyroku nie wzięto pod uwagę zakresu uznania, jaki przysługuje państwom członkowskim przy definiowaniu UOIG, przedstawiając wykładnię, która w tym wypadku skutkuje pominięciem owych uprawnień dyskrecjonalnych i uczynieniem ich bezprzedmiotowymi. Dokument urzędowy zezwalający na kwestionowaną interwencję publiczną zawierał jasną i precyzyjną definicję misji usługi publicznej, spełniał wszystkie wymagane w orzecznictwie przesłanki pozwalające uznać, że usługa publiczna została skutecznie zdefiniowana. W części drugiej zwrócono uwagę na okoliczność, że w zaskarżonym wyroku nie oceniono zaistnienia oczywistego błędu w definicji usługi publicznej i nie stwierdzono, że definicja dokonana przez władze publiczne była oczywiście błędna, mimo iż Sąd stwierdził, że chodzi tu ewidentnie o działalność, którą pod względem materialnym można uznać dokładnie za UOIG. W części trzeciej wnoszące odwołanie powołują się na naruszenia prawa popełnione w zaskarżonym wyroku i polegające na błędnej wykładni przepisów krajowych, które doprowadziły Sąd do uznania, że nie istnieje jasna i precyzyjna definicja UOIG w rozumieniu wyroku Altmark (2).

      (1)  Decyzja Komisji 2014/489/UE z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 [C 23/10) (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009)] wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz rozwinięcia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha) (Dz.U. 2014, L 217, s. 52).

      (2)  Wyrok z dnia 24 lipca 2003 r., Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, C-280/00, Rec, EU:C:2003:415.


title: Sprawa T-155/09: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2010 r. — Maxcom przeciwko OHIM — Maxdata Computer (maxcom) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/36

         Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2010 r. — Maxcom przeciwko OHIM — Maxdata Computer (maxcom)
   (Sprawa T-155/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2010/C 134/61
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Maxcom sp. z o.o. (Tychy, Polska) (przedstawiciel: adwokat P. Kral)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: D. Schimanek-Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Maxdata Computer GmbH & Co. KG (Marl, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2009 r. (sprawa R 1019/2008-2) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Maxdata Computer GmbH & Co. KG a Maxcom sp. z o.o.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi.

               2)

               Maxcom sp. z o.o. pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez OHIM.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-91/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-91/07) (1)

   (2007/C 199/45)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-427/09: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. — centrotherm Clean Solutions przeciwko OHIM — Centrotherm Systemtechnik (CENTROTHERM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego — Słowny wspólnotowy znak towarowy CENTROTHERM — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/42

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. — centrotherm Clean Solutions przeciwko OHIM — Centrotherm Systemtechnik (CENTROTHERM)
   (Sprawa T-427/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Słowny wspólnotowy znak towarowy CENTROTHERM - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 311/77
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG (Blaubeuren, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Löffel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider i R. Manea, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Centrotherm Systemtechnik GmbH (Brilon, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Albrecht i U. Vormbrock)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 sierpnia 2009 r. (sprawa R 6/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego między centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG a Centrotherm Systemtechnik GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 25 sierpnia 2009 r. (sprawa R 6/2008-4) w zakresie, w jakim uchylono w niej częściowo decyzję Wydziału Unieważnień z dnia 30 października 2007 r.

               2)

               OHIM pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG.

               3)

               Centrotherm Systemtechnik GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-480/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — SIMSA przeciwko Komisji

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — SIMSA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-480/07) (1)

   (2008/C 247/49)

      Język postępowania: włoski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-153/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 lutego 2008 r. — EAEPC przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/46

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 lutego 2008 r. — EAEPC przeciwko Komisji
   (Sprawa T-153/06) (1)

   (2008/C 92/91)

      Język postępowania: angielski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa T-506/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 12 marca 2014 r. przez Evę Cuallado Martorell od wyroku wydanego w dniu 18 września 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-96/09 Cuallado Martorell przeciwko Komisji

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/40

         Odwołanie wniesione w dniu 12 marca 2014 r. przez Evę Cuallado Martorell od wyroku wydanego w dniu 18 września 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-96/09 Cuallado Martorell przeciwko Komisji
   (Sprawa T-506/12 P)
   2014/C 135/52
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Eva Cuallado Martorell (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Pinto Cañón)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie odwołania od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej, druga izba, w sprawie F-96/09, jego częściowe uchylenie, konkretnie tej części, w której oddalono żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej o odmowie dopuszczenia wnoszącej odwołanie do egzaminu ustnego, oraz tej części, w której odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji odmawiających przekazania jej sprawdzonych prac z egzaminów pisemnych i indywidualnego arkusza ocen tych prac;

               —

               uwzględnienie w całości żądań zgłoszonych w pierwszej instancji oprócz zakwestionowania decyzji odmownych w odniesieniu do egzaminów pisemnych b) i c) w zakresie, w jakim w decyzjach tych odmówiono przekazania sporządzonych przez wnoszącą odwołanie prac i sporządzonych przez komisję arkuszy ocen dla każdego z tych egzaminów, jako że zostały one przekazane zainteresowanej pismem EPSO z dnia 16 czerwca 2010 r., pkt 72 i 73;

               —

               utrzymanie w mocy obciążenia Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo, oddalając niektóre żądania sformułowane w skardze przez wnoszącą odwołanie, z pogwałceniem prawa do skutecznej ochrony sądowej określonego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                           —

                           W tym względzie wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, iż skarga została wniesiona po terminie w odniesieniu do pewnych żądań w niej sformułowanych, jako że stwierdził z naruszeniem zasady pro actione, że w celu obliczenia terminu do wniesienia skargi, począwszy od działania, z którym wiążą się niekorzystne skutki, nie ma potrzeby uwzględnienia zażalenia wniesionego przez wnoszącą odwołanie na drodze administracyjnej zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 296 TFUE w zakresie, w jakim Sąd uznał, że zwykłe powiadomienie kandydata o punktach uzyskanych w dwóch egzaminach pisemnych konkursu otwartego, bez przedstawienia dalszych rozważań, stanowi wystarczające uzasadnienie.

                           —

                           W odniesieniu do uznania przez sąd pierwszej instancji, że wszystkie czynności komisji konkursowej są chronione tajemnicą, co oznacza ochronę immunitetu decyzyjnego, wnosząca odwołanie powołuje się na możliwość sądowej kontroli decyzji komisji konkursowej na podstawie rozróżnienia – w ramach dokonywanej przez tę komisję czynności oceny technicznej – „materialnej istoty decyzji” i jej „konturów”.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 42 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                           —

                           Wnosząca odwołanie twierdzi w tym względzie, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo, uznając, iż kandydatka w konkursie otwartym, która nie zgadza się uzyskaną punktacją, nie jest uprawniona do dostępu do sprawdzonych prac z egzaminów pisemnych, i tym samym naruszył przysługujące jej prawo dostępu do dokumentów.


title: Sprawa T-136/16: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2016 r. – Caisse régionale de crédit agricole mutuel Brie Picardie/EBC

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/32

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2016 r. – Caisse régionale de crédit agricole mutuel Brie Picardie/EBC
   (Sprawa T-136/16)
   (2016/C 175/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Caisse régionale de crédit agricole mutuel Brie Picardie (Amiens, Francja) (przedstawiciele: H. Savoie, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego wydanej w dniu 29 stycznia 2016 r. (ECB/SSM/2016 – 969500TJ5KRTCJQWXH05/98) na podstawie art. 4 ust. 1 pkt e) rozporządzenia UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego oraz art. L. 511-13, L. 511-52, L. 511-58, L. 612-23-1 i R. 612-29-3 francuskiego kodeksu walutowego i finansowego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które są w swej istocie identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-133/16, Caisse régionale de crédit agricole mutuel Alpes Provence/EBC lub do nich podobne.


title: Sprawa T-285/06: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2006 r. — TORRES przeciwko OHIM — Bodegas Cándido (TORRE DE FRIAS)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/19

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2006 r. — TORRES przeciwko OHIM — Bodegas Cándido (TORRE DE FRIAS)
   (Sprawa T-285/06)
   (2006/C 310/38)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres, S.A. (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri, M.A. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez, abogados)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bodegas Cándido, S.A.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 27 lipca 2006 r. wydanej w sprawie R 1069/2000-2 przy jednoczesnym obciążeniu OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bodegas Cándido, S.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy TORRE DE FRIAS dla towarów z klasy 33 — zgłoszenie nr 305.151

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Krajowe słowne znaki towarowe TORRES, międzynarodowy słowny znak towarowy TORRES i międzynarodowy słowny znak towarowy LAS TORRES dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ element TORRE pełni dominującą rolę w całościowym wrażeniu wywieranym przez zgłoszony znak towarowy, między oznaczeniami tworzącymi sporne znaki towarowe występują podobieństwa fonetyczne i wizualne oraz w stosunku do tych znaków zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, które czyni niemożliwym ich współistnienie na rynku.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


               16.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 216/7

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-25/15)
   (2016/C 216/04)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 23 października 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Markusa Schneidera i Clémence Perrin, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35 Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że, nie podejmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków koniecznych w celu odzyskania od beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną z funkcjonowaniem Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym na mocy art. 2, 3, 4 i 5 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 404/14/COL z dnia 8 października 2014 r. w sprawie programu zachęt inwestycyjnych na Islandii, nie anulując w wyznaczonym terminie wszelkich zaległych wypłat pomocy, o których mowa w art. 7 zdanie trzecie wspomnianej decyzji i nie przedstawiając Urzędowi Nadzoru EFTA w wyznaczonym terminie wszystkich informacji wymienionych w art. 8 tej decyzji, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 ust. 3 w części II protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 6, 7 i 8 decyzji nr 404/14/COL;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia nie dotrzymała zobowiązań określonych w decyzji Urzędu nr 404/14/COL z dnia 8 października 2014 r. w sprawie programu zachęt inwestycyjnych na Islandii („decyzja w sprawie odzyskania środków” lub „decyzja”).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że w decyzji w sprawie odzyskania środków ustalił między innymi, że pięć umów inwestycyjnych, które Islandia zawarła z przedsiębiorstwami, dotyczyło nowej pomocy państwa niezgodnej z funkcjonowaniem Porozumienia EOG.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że art. 6 decyzji zobowiązuje Islandię do podjęcia wszelkich środków koniecznych do odzyskania od beneficjentów bezprawnie przyznanej pomocy, o której mowa w art. 2, 3, 4 i 5 decyzji.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że art. 7 zdanie trzecie decyzji o w sprawie odzyskania środków zobowiązuje Islandię do anulowania wszelkich zaległych wypłat pomocy od daty notyfikacji decyzji, tzn. od 8 października 2014 r.

               —

               Ponadto Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że zgodnie z art. 8 decyzji w sprawie odzyskania środków Islandia jest zobowiązana do dostarczenia Urzędowi informacji wyszczególnionych w wyżej wymienionym artykule w terminie do dnia 9 grudnia 2014 r.


title: Sprawa C-528/08: Postanowienie Trybunału z dnia 9 grudnia 2009 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Dorozumiane oddalenie wniosku o zwrot w 100 % określonych kosztów leczenia poniesionych przez urzędnika — Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej o stwierdzeniu braku właściwości — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/11

         Postanowienie Trybunału z dnia 9 grudnia 2009 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-528/08) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Dorozumiane oddalenie wniosku o zwrot w 100 % określonych kosztów leczenia poniesionych przez urzędnika - Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej o stwierdzeniu braku właściwości - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2010/C 100/17
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy oraz adwokat A. dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 9 września 2008 r. wydanego w sprawie T-144/08 Marcuccio przeciwko Komisji, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalne żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o przejęcie w 100 % określonych kosztów leczenia i z drugiej strony żądanie zasądzenia od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 89,56 EUR tytułem uzupełnienia zwrotu poniesionych przezeń kosztów leczenia bądź tytułem odszkodowania

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 07.02.2009.


title: Sprawa T-513/13: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — Braun Melsungen przeciwko OHIM (SafeSet)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/28

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — Braun Melsungen przeciwko OHIM (SafeSet)
   (Sprawa T-513/13)
   2013/C 336/61
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: B. Braun Melsungen AG (Melsungen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat M.C. Seiler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 czerwca 2013 r.;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 czerwca 2013 r. poprzez uchylenie odmownej decyzji OHIM z dnia 25 czerwca 2012 r.;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 czerwca 2013 r. poprzez nakazanie dalszego prowadzenia postępowania rejestracyjnego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SafeSet” dla towarów z klasy 10 ‒ zgłoszenie nr 1 0549 368

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2, a także art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009


title: Wyrok Trybunału z dnia 15 listopada 2013 r. w sprawie E-9/13 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG – Dyrektywa Komisji 2010/48/UE z dnia 5 lipca 2010 r. dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep)

text:
               27.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   z dnia 15 listopada 2013 r.
   w sprawie E-9/13
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG – Dyrektywa Komisji 2010/48/UE z dnia 5 lipca 2010 r. dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep)
   2014/C 88/08
   W sprawie E-9/13 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii, nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w rozdziale II pkt 16a załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (tzn. dyrektywy Komisji 2010/48/UE z dnia 5 lipca 2010 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach (w obu przypadkach z wyłączeniem postanowień pkt 3 załącznika II do dyrektywy dotyczącego certyfikatów stwierdzających zdatność do ruchu drogowego, którego termin wdrożenia upływa dopiero w dniu 31 grudnia 2013 r.), uchybiło swoim zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tego aktu oraz art. 7 porozumienia, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), sędziowie Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 15 listopada 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Królestwo Norwegii, nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w rozdziale II pkt 16a załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy Komisji 2010/48/UE z dnia 5 lipca 2010 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego porozumienia (w obu przypadkach z wyłączeniem postanowień pkt 3 załącznika II do dyrektywy dotyczącego certyfikatów stwierdzających zdatność do ruchu drogowego, którego termin wdrożenia upływa dopiero w dniu 31 grudnia 2013 r.), uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciąża Królestwo Norwegii kosztami postępowania.


title: Sprawa C-185/09: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/24/WE — Łączność elektroniczna — Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-185/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/24/WE - Łączność elektroniczna - Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2010/C 80/10
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Balta i U. Jonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i A Engman, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia, w przewidzianym terminie, przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (Dz. U L 105, s. 54)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa T-848/16: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2016 r. – Deichmann/EUIPO – Vans (V)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/41

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2016 r. – Deichmann/EUIPO – Vans (V)
   (Sprawa T-848/16)
   (2017/C 038/55)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deichmann SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vans, Inc. (Cypress, Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Vans, Inc.

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie „V”) – zgłoszenie nr 10 345 403

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 września 2016 r. w sprawie R 2129/2015-4.

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 151 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 19 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii), zasady 19 ust. 3 i zasady 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie zasad pewności prawa, dobrej administracji, równego traktowania i zakazu działania prawa wstecz.


title: Sprawa C-92/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Klauzule „standstill” i zasada niedyskryminacji — Obowiązek uiszczenia należności w celu uzyskania pozwolenia na pobyt i przedłużenia jego ważności — Proporcjonalność opłat do uiszczenia — Porównanie z opłatami uiszczanymi przez obywateli Unii — Artykuł 9 układu stowarzyszeniowego — Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego — Artykuł 10 ust. 1 i art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/2

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
      (Sprawa C-92/07) (1)

      (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Klauzule „standstill” i zasada niedyskryminacji - Obowiązek uiszczenia należności w celu uzyskania pozwolenia na pobyt i przedłużenia jego ważności - Proporcjonalność opłat do uiszczenia - Porównanie z opłatami uiszczanymi przez obywateli Unii - Artykuł 9 układu stowarzyszeniowego - Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego - Artykuł 10 ust. 1 i art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia)
      (2010/C 161/02)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.J. Kuijper i S. Boelaert, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H.G. Sevenster, C. Wissels i M. de Grave, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i J. Möller, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze, zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. (Dz.U. 1964, 217, s. 3685), art. 41 protokołu dodatkowego zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. (Dz.U. L 293, s. 1) oraz art. 10 ust. 1 i art. 13 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia — Dyskryminacyjne opłaty skarbowe za wydawanie pozwoleń na pobyt

         Sentencja

                  1)

                  Wprowadzając i utrzymując w mocy uregulowania dotyczące opłat za wydanie pozwolenia na pobyt, które są nieproporcjonalne w stosunku do opłat wymaganych za wydanie podobnych dokumentów od obywateli państw członkowskich oraz stosując te uregulowania względem obywateli tureckich, którzy korzystają z prawa pobytu w Niderlandach, na podstawie:

                              —

                              Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r.,

                              —

                              protokołu dodatkowego podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r.,

                              —

                              decyzji nr 1/80 przyjętej w dniu 19 września 1980 r. przez Radę Stowarzyszenia, utworzoną na mocy układu stowarzyszeniowego i składającą się z jednej strony z członków rządów państw członkowskich, Rady Unii Europejskiej i Komisji oraz z członków rządu tureckiego z drugiej strony,

                        Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 9 układu stowarzyszeniowego, art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego oraz art. 10 ust. 1 i art. 13 decyzji nr 1/80.

                  2)

                  Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania. Republika Federalna Niemiec ponosi własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-688/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 listopada 2015 r. przez Petera Schönbergera od postanowienia wydanego w dniu 30 września 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-14/12 RENV Schönberger/Trybunał Obrachunkowy

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/27

         Odwołanie wniesione w dniu 28 listopada 2015 r. przez Petera Schönbergera od postanowienia wydanego w dniu 30 września 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-14/12 RENV Schönberger/Trybunał Obrachunkowy
   (Sprawa T-688/15 P)
   (2016/C 059/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Peter Schönberger (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat O. Mader)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu wnoszący je żąda uchylenia postanowienia z dnia 30 września 2015 r. Schönberger/Trybunał Obrachunkowy (F-14/12 RENV, Zb.Orz.SP, EU:F:2015:112).
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: niewłaściwe zastosowanie art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej
               Wnoszący odwołanie twierdzi, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd do spraw Służby Publicznej (zwany dalej „SSP”) z naruszeniem prawa zastosował art. 81 regulaminu swego postępowania, a tym samym naruszył prawo wnoszącego odwołanie do bycia wysłuchanym i do rzetelnego procesu sądowego.

               2.

               Zarzut drugi: wymiana uzasadnienia poprzez uwzględnienie argumentów przedstawionych po terminie
               Zdaniem wnoszącego odwołanie, SSP naruszył prawo w związku z zamianą uzasadnienia, ponieważ powołał się na argumenty, które zostały podniesione przez pozwanego po terminie.

               3.

               Zarzut trzeci: przeinaczenie okoliczności faktycznych
               Zdaniem wnoszącego odwołanie SSP wypaczył stanowisko Trybunału Obrachunkowego, twierdząc w zaskarżonym postanowieniu, że Trybunał ten utrzymywał, iż porównanie osiągnięć wnoszącego odwołanie z osiągnięciami innych urzędników uprawnionych do awansu nie doprowadziłoby do awansu wnoszącego odwołanie, choć Trybunał Obrachunkowy tylko wyjaśnił, że wnoszący odwołanie nie zostałby automatycznie awansowany, jeśli istniałaby większa liczba dostępnych miejsc.

               4.

               Zarzut czwarty: błędne zastosowanie kryteriów awansu
               Wnoszący odwołanie twierdzi dalej, że w celu oceny jego osiągnięć SSP z naruszeniem prawa zastosował kryterium awansu, które wykracza poza kryteria używane przez Trybunał Obrachunkowy i jest niepotrzebnie zbyt rygorystyczne, ponieważ wymaga dowodu na to, że pośród 53 urzędników uprawnionych do awansu wnoszący odwołanie posiadał jedne z najwyższych osiągnięć.

               5.

               Zarzut piąty: nieprawidłowo przeprowadzona ocena porównawcza stopnia ponoszonej odpowiedzialności
               Wnoszący odwołanie zarzuca ponadto, że ocena porównawcza stopnia ponoszonej przez niego odpowiedzialności została przeprowadzona przez SSP bez podstawy faktycznej i w sposób fałszywie sugerujący automatyczny priorytet dla kierowników działu.

               6.

               Zarzut szósty: nieprawidłowe badanie obowiązującej stawki awansu
               Wnoszący odwołanie podnosi w tym zakresie, że kwestia zastosowanej kwoty awansu dotyka samej istoty sporu. W związku z tym nie powinna ona być rozpatrywana w ramach badania dopuszczalności.

               7.

               Zarzut siódmy: naruszenie zasady równego traktowania
               Wnoszący odwołanie twierdzi wreszcie, że SSP błędnie i niezgodnie z utrwalonym orzecznictwem zastosował zasadę równego traktowania, ponieważ nie stwierdził, że zasada ta byłaby naruszona w sytuacji, gdyby instytucje przekroczyły granice swego uznania i podjęły działania, z arbitralnymi rozróżnieniami, które są sprzeczne z przepisami regulaminu pracowniczego Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-628/15: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2015 r. – Frame/OHIM – Bianca-Moden (BiancalunA)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/33

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2015 r. – Frame/OHIM – Bianca-Moden (BiancalunA)
   (Sprawa T-628/15)
   (2016/C 007/45)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Frame Srl (San Giuseppe Vesuviano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Borghese, R. Giordano, E. Montelione)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bianca-Moden GmbH & Co. KG (Ochtrup, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „BiancalunA” – zgłoszenie nr 11 246 204

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 sierpnia 2015 r. w sprawie R 2720/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               przekazanie sprawy OHIM do ponownego rozpoznania w celu przeprowadzenia prawidłowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd z uwzględnieniem dowodów używania przedstawionych przez Bianca-Moden GmbH & Co. KG;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym postępowania w pierwszej instancji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zmianę zaskarżonej decyzji poprzez zarejestrowanie znaku towarowego dla następujących towarów z klasy 25: bielizna, piżamy, t-shirty, majtki, figi.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędna interpretacja rozporządzenia nr 207/2009 polegająca na wyborze tylko jednego prawa wcześniejszego;

               —

               Błędna interpretacja rozporządzenia nr 207/2009 polegająca na ocenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między porównywanymi znakami towarowymi.


title: Sprawa C-452/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczne Królestwo) w dniu 9 listopada 2006 r. — The Queen on the application of Synthon BV przeciwko Licensing Authority, przy udziale Smithkline Beecham PLC

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/40

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczne Królestwo) w dniu 9 listopada 2006 r. — The Queen on the application of Synthon BV przeciwko Licensing Authority, przy udziale Smithkline Beecham PLC
   (Sprawa C-452/06)
   (2006/C 326/84)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Powód: Synthon BV

      Pozwany: Licensing Authority

      Uczestnik postępowania: Smithkline Beecham PLC
   Pytania prejudycjalne

               1.

               W sytuacji, gdy:

                           —

                           państwo członkowskie (zwane dalej „zainteresowanym państwem członkowskim”) otrzymuje wniosek, na podstawie art. 28 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1) (zwanej dalej„dyrektywą”), o uznanie na jego terytorium przyznanego przez inne państwo członkowskie (zwane dalej „państwem członkowskim odniesienia”) pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego (zwanego dalej „produktem”);

                           —

                           pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zostało udzielone przez państwo członkowskie odniesienia zgodnie z procedurą uproszczoną przewidzianą w art. 10 ust. 1 lit. a) ppkt iii) dyrektywy na tej podstawie, że produkt jest zasadniczo podobny do innego produktu leczniczego, który został już wprowadzony do obrotu na terenie UE i był przedmiotem tego obrotu przez wymagany okres (zwanego dalej „produktem odniesienia”);

                           —

                           zainteresowane państwo członkowskie przeprowadza procedurę zatwierdzenia wniosku, w trakcie której sprawdza czy wniosek zawiera dane i dokumenty wymagane zgodnie z art. 8, art. 10 ust. 1 lit. a) ppkt iii) oraz art. 28 dyrektywy, w tym czy przedstawione dane są zgodne z podstawą prawną, w oparciu o którą złożony został wniosek;

                                       a)

                                       czy jest zgodne z dyrektywą, a w szczególności z jej art. 28, aby zainteresowane państwo członkowskie dokonywało sprawdzenia czy produkt jest zasadniczo podobny do produktu odniesienia (bez przeprowadzania jakiejkolwiek oceny merytorycznej), odmawiało uwzględnienia i rozpatrzenia wniosku oraz odmawiało uznania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu udzielonego przez państwo członkowskie odniesienia, na tej podstawie, że w jego ocenie produkt nie jest zasadniczo podobny do produktu odniesienia? lub

                                       b)

                                       czy zainteresowane państwo członkowskie jest zobowiązane do uznania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu udzielonego przez państwo członkowskie odniesienia w terminie 90 dni od otrzymania wniosku i sprawozdania oceniającego, zgodnie z art. 28 ust. 4 dyrektywy, o ile zainteresowane państwo członkowskie nie odwoła się do procedury przewidzianej w art. 29 — 34 dyrektywy (która znajduje zastosowanie gdy są podstawy do przypuszczenia, że pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu może stwarzać zagrożenie dla zdrowia publicznego w rozumieniu art. 29 dyrektywy)?

               2.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 a) będzie przecząca, a odpowiedź na pytanie 1 b) będzie twierdząca — w sytuacji, gdy zainteresowane państwo członkowskie odrzuci wniosek na etapie jego zatwierdzania na tej podstawie, że produkt nie jest zasadniczo podobny do produktu odniesienia, przez co nie uzna pozwolenia na dopuszczenie do obrotu udzielonego przez państwo członkowskie odniesienia lub nie odwoła się do procedury przewidzianej w art. 29 — 34 dyrektywy, czy brak uznania przez zainteresowane państwo członkowskie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu udzielonego przez państwo członkowskie odniesienia w okolicznościach wskazanych powyżej stanowi wyczerpanie znamion naruszenia prawa wspólnotowego w rozumieniu drugiej przesłanki sformułowanej w wyroku wydanym w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/98 Brasserie du Pêcheur i Factorame? Tytułem pytania ewentualnego — jakie czynniki powinny być wzięte pod uwagę przez sąd krajowy, gdy chodzi o ustalenie czy taki brak uznania stanowi wyczerpanie znamion naruszenia?

               3.

               W sytuacji, gdy brak uznania przez zainteresowane państwo członkowskie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu udzielonego przez państwo członkowskie odniesienia, o której mowa powyżej w pytaniu 1, uzasadniony jest ogólną polityką stosowaną przez zainteresowane państwo członkowskie, zgodnie z którą różne sole o tej samej czynnej części cząsteczki mogą być według prawa uważane za zasadniczo podobne, czy brak uznania przez zainteresowane państwo członkowskie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu udzielonego przez państwo członkowskie odniesienia w okolicznościach, o których mowa powyżej, stanowi wyczerpanie znamion naruszenia prawa wspólnotowego w rozumieniu drugiej przesłanki sformułowanej w wyroku wydanym w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/98 Brasserie du Pêcheur i Factorame? Tytułem pytania ewentualnego — jakie czynniki powinny być wzięte pod uwagę przez sąd krajowy, gdy chodzi o ustalenie czy taki brak uznania stanowi wyczerpanie znamion naruszenia?

      (1)  Dz.U. L 311, str. 67.


title: Sprawa C-421/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Apple, Inc. przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt [Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuły 2 i 3 — Oznaczenia, z których może składać się znak towarowy — Charakter odróżniający — Przedstawienie, w formie rysunku, zagospodarowania sztandarowego sklepu ( „flagship store” ) — Rejestracja w charakterze znaku towarowego dla „usług” związanych z towarami wystawionymi na sprzedaż w takim sklepie]

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/20

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Apple, Inc. przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt
   (Sprawa C-421/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuły 2 i 3 - Oznaczenia, z których może składać się znak towarowy - Charakter odróżniający - Przedstawienie, w formie rysunku, zagospodarowania sztandarowego sklepu („flagship store”) - Rejestracja w charakterze znaku towarowego dla „usług” związanych z towarami wystawionymi na sprzedaż w takim sklepie])
   2014/C 315/30
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Apple, Inc.

      Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

      Sentencja

   Artykuły 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że przedstawienie w formie zwykłego rysunku bez wskazania rozmiaru ani proporcji zagospodarowania powierzchni sprzedażowej towarów może być zarejestrowane jako znak towarowy w odniesieniu do usług polegających na świadczeniach związanych z owymi towarami, jednak niestanowiących integralnej części ich wprowadzenia do obrotu, pod warunkiem że umożliwia ono odróżnienie usług zgłaszającego od usług innych przedsiębiorstw i że żadna z podstaw odmowy rejestracji wymienionych we wspomnianej dyrektywie nie stoi temu na przeszkodzie.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa T-411/12: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2012 r. — Celtipharm przeciwko OHIM — Alliance Healthcare France (PHARMASTREET)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/36

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2012 r. — Celtipharm przeciwko OHIM — Alliance Healthcare France (PHARMASTREET)
   (Sprawa T-411/12)
   2012/C 366/73
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Celtipharm (Vannes, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe i C. Fendeleur)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alliance Healthcare France SA (Gennevilliers, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o sprostowaniu (decyzji z dnia 2 maja 2012 r.) wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w dniu 26 maja 2012 r. w sprawie R 767/2011-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Alliance Healthcare France SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PHARMASTREET” dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8658445

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy znak towarowy „PHARMASEE” dla towarów i usług należących do klas 9, 35, 38, 42 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-284/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad — Bułgaria) — EMS-Bulgaria Transpot OOD przeciwko Direktor na direkcija „Obzałwane i uprawlenie na izpylneniego” Płovdiv (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia — Termin zawity na wykonanie prawa do odliczenia podatku VAT — Zasada skuteczności — Odmowa prawa do odliczenia podatku VAT — Zasada neutralności podatkowej)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad — Bułgaria) — EMS-Bulgaria Transpot OOD przeciwko Direktor na direkcija „Obzałwane i uprawlenie na izpylneniego” Płovdiv
   (Sprawa C-284/11) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia - Termin zawity na wykonanie prawa do odliczenia podatku VAT - Zasada skuteczności - Odmowa prawa do odliczenia podatku VAT - Zasada neutralności podatkowej)
   2012/C 287/24
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Varhoven administrativen sad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: EMS-Bulgaria Transpot OOD

      Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obzałwane i uprawlenie na izpylneniego” Płovdiv

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Varhoven administrativen sad — Wykładnia art. 179, 180 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) i zasady skuteczności zgodnie z wyrokiem Trybunału w sprawach połączonych C-95/07 i C-96/07 Ecotrade i in. — Prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT — Uregulowanie krajowe poddające wykonanie prawa do odliczenia podatku VAT terminowi zawitemu trzech okresów podatkowych następujących po okresie, w którym powstało prawo do odliczenia — Odmowa prawa do odliczenia podatku VAT z powodu braku wykonania fakultatywnego obowiązku rejestracji dla celów podatku VAT jako nabywca wewnątrzwspólnotowy i braku wykonania w terminie prawa do odliczenia

      Sentencja

               1)

               Artykuł 179 ust. 1, art. 180 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one istnieniu terminu zawitego ograniczającego wykonanie prawa do odliczenia takiego jak w postępowaniu przed sądem krajowym, o ile termin ten nie czyni nadmiernie utrudnionym lub praktycznie niemożliwym wykonania tego prawa. Taka ocena należy do sądu krajowego, który może w szczególności uwzględnić późniejsze konsekwentne przedłużenie terminu zawitego, jak również czas trwania postępowania rejestracyjnego dla celów podatku od wartości dodanej, które powinno zostać zakończone w tym terminie, aby można było skorzystać z rzeczonego prawa do odliczenia.

               2)

               Zasada neutralności podatkowej sprzeciwia się sankcji polegającej na odmowie prawa odliczenia w przypadku spóźnionej zapłaty podatku od wartości dodanej, ale nie sprzeciwia się zapłacie odsetek za zwłokę, z zastrzeżeniem, że sankcja ta jest zgodna z zasadą proporcjonalności, co należy do oceny sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-434/10: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Václav Hrbek trading as BODY-HF przeciwko OHIM — The Outdoor Group (ALPINE PRO SPORTSWEAR & EQUIPMENT)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/33

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Václav Hrbek trading as BODY-HF przeciwko OHIM — The Outdoor Group (ALPINE PRO SPORTSWEAR & EQUIPMENT)
   (Sprawa T-434/10)
   ()
   2010/C 328/57
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Václav Hrbek trading as BODY-HF (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat C. Jäger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: The Outdoor Group Ltd (Northampton, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie R 1441/2009-2;

               —

               nakazanie stronie pozwanej oddalenia sprzeciwu nr B1276692 i uwzględnienia zgłoszenia nr 5779351 w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               obciążenie strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, włącznie z kosztami poniesionymi przez skarżącego przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów, jeżeli wspomniana strona postępowania wystąpi w niniejszej sprawie w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „ALPINE PRO SPORTSWEAR & EQUIPMENT” dla towarów należących do klas 18, 24, 25 i 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5779351

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego „alpine” (nr 2165017) dla towarów należących do klas 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 65 ust. 2 i 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza przekroczyła zakres swoich kompetencji wydając zaskarżoną decyzję, w której brak obiektywizmu i podstawy prawnej a także błędnie zastosowała kryteria służące określeniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku wcześniejszego znaku towarowego i zakwestionowanego znaku towarowego.


title: Sprawa C-471/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Peter Link przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Peter Link przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-471/13) (1)

   2014/C 184/40
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.