title: Sprawa C-532/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Simvoulio tis Epiktrateias (Grecja) w dniu 29 grudnia 2006 r. — Emm. G. Lianakis A.E. , Sima Anonimi Techniki Etairia Meleton kai Epivlepseon, Nikolaos Vlachopoulos przeciwko gminie Alessandropoli, Planitiki A.E. , Aikaterini Georgoula, Dim. Vassios, N. Loukatos & Sinergates Anonimi Etairia Meleton , Eratosthenis Meletitiki A.E. , A. Pantazis-Pan. Kyriopoulos & Sin/Tes os Filon O.E. , Nikolaos Sideris

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Simvoulio tis Epiktrateias (Grecja) w dniu 29 grudnia 2006 r. — „Emm. G. Lianakis A.E.”, Sima Anonimi Techniki Etairia Meleton kai Epivlepseon, Nikolaos Vlachopoulos przeciwko gminie Alessandropoli, „Planitiki A.E.”, Aikaterini Georgoula, Dim. Vassios, „N. Loukatos & Sinergates Anonimi Etairia Meleton”, „Eratosthenis Meletitiki A.E.”, „A. Pantazis-Pan. Kyriopoulos & Sin/Tes os »Filon« O.E.”, Nikolaos Sideris
   (Sprawa C-532/06)
   (2007/C 56/36)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Simvoulio tis Epiktrateias (Rada Stanu)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca:„Emm. G. Lianakis A.E.”, Sima Anonimi Techniki Etairia Meleton kai Epivlepseon, Nikolaos Vlachopoulos

      Strona pozwana: gmina Alessandropoli, „Planitiki A.E.”, Aikaterini Georgoula, Dim. Vassios, „N. Loukatos & Sinergates Anonimi Etairia Meleton”, „Eratosthenis Meletitiki A.E.”, „A. Pantazis-Pan. Kyriopoulos & Sin/Tes os »Filon« O.E.”, Nikolaos Sideris
   Pytania prejudycjalne
   Czy w przypadku, gdy ogłoszenie o zamówieniu na świadczenie usług, udzielanym w trybie przetargu, przewiduje jedynie porządek ważności kryteriów udzielania zamówienia, bez ustalania współczynników znaczenia każdego z kryteriów, art. 36 dyrektywy 92/50/EWG (1) odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi zezwala na to, aby współczynniki znaczenia kryteriów udzielania zamówienia były ustalane w późniejszym terminie przez komisję przetargową, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, na jakich warunkach.

      (1)  Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1-24.


title: Sprawa T-420/09: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2014 r. – BSA przeciwko OHIM – Loblaws (PRÉSIDENT)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/71

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2014 r. – BSA przeciwko OHIM – Loblaws (PRÉSIDENT)
   (Sprawa T-420/09) (1)

   2014/C 315/116
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-519/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra – Portugalia) – Superfoz – Supermercados Lda/Fazenda Pública [Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 — Urzędowe kontrole pasz i żywności — Finansowanie kontroli urzędowych — Artykuły 26 i 27 — Ogólne opodatkowanie — Opłaty lub należności — Opłata od sklepów spożywczych]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/15

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra – Portugalia) – Superfoz – Supermercados Lda/Fazenda Pública
   (Sprawa C-519/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 - Urzędowe kontrole pasz i żywności - Finansowanie kontroli urzędowych - Artykuły 26 i 27 - Ogólne opodatkowanie - Opłaty lub należności - Opłata od sklepów spożywczych])
   (2017/C 309/20)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Superfoz – Supermercados Lda

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Sentencja

   Artykuły 26 i 27 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 652/2014 z dnia 15 maja 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie nałożeniu opłaty takiej jak ta będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym jedynie na detaliczne sklepy spożywcze, w sytuacji gdy przychody z tej opłaty nie służą konkretnie finansowaniu kontroli urzędowych, które zostały wywołane przez zobowiązanych do zapłaty tej opłaty lub są wykonywane z korzyścią dla nich.

      (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa T-471/13: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Xellia Pharmaceuticals i Alpharma/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek leków antydepresyjnych zawierających aktywny składnik farmaceutyczny cytalopram — Pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel — Potencjalna konkurencja — Leki generyczne — Bariery wejścia na rynek wynikające z istnienia patentów — Porozumienia zawarte pomiędzy właścicielem patentów i przedsiębiorstwem produkującym leki generyczne — Czas trwania dochodzenia prowadzonego przez Komisję — Prawo do obrony — Grzywny — Pewność prawa — Zasada legalności kar)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/22

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Xellia Pharmaceuticals i Alpharma/Komisja
   (Sprawa T-471/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek leków antydepresyjnych zawierających aktywny składnik farmaceutyczny cytalopram - Pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel - Potencjalna konkurencja - Leki generyczne - Bariery wejścia na rynek wynikające z istnienia patentów - Porozumienia zawarte pomiędzy właścicielem patentów i przedsiębiorstwem produkującym leki generyczne - Czas trwania dochodzenia prowadzonego przez Komisję - Prawo do obrony - Grzywny - Pewność prawa - Zasada legalności kar))
   (2016/C 392/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xellia Pharmaceuticals ApS (Kopenhaga, Dania) i Alpharma LLC, dawniej Zoetis Products LLC (Florham Park, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. Hull, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras i B. Mongin, pełnomocnicy, wspierani przez B. Raymenta, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT/39226 – LUNDBECK) i żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Xellia Pharmaceuticals ApS i Alpharma LLC zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa F-15/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2013 r. — Andres i in. przeciwko EBC (Służba publiczna — Personel EBC — Reforma systemu ubezpieczeń — Zamrożenie planu emerytalnego — Implementacja systemu emerytalnego — Zasięgnięcie opinii komitetu nadzorującego — Zasięgnięcie opinii komitetu pracowniczego — Zasięgnięcie opinii Rady Prezesów — Powtarzana co trzy lata ewaluacja planu emerytalnego — Naruszenie warunków zatrudnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Zasada proporcjonalności — Prawa nabyte — Zasada pewności prawa i przewidywalności — Obowiązek informowania)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/29

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2013 r. — Andres i in. przeciwko EBC
      (Sprawa F-15/10) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBC - Reforma systemu ubezpieczeń - Zamrożenie planu emerytalnego - Implementacja systemu emerytalnego - Zasięgnięcie opinii komitetu nadzorującego - Zasięgnięcie opinii komitetu pracowniczego - Zasięgnięcie opinii Rady Prezesów - Powtarzana co trzy lata ewaluacja planu emerytalnego - Naruszenie warunków zatrudnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada proporcjonalności - Prawa nabyte - Zasada pewności prawa i przewidywalności - Obowiązek informowania)
      (2014/C 71/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Carlos Andres i in. (Frankfurt nad menem, Niemcy) (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: C. Kroppenstedt i F. Malfrère, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot sprawy

      Po pierwsze stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzenia skarżących z czerwca 2009 r. i wszystkich odcinków wynagrodzenia przypadających na okresy wcześniejsze i późniejsze w zakresie, w jakim odcinki te stanowią implementację reformy systemu emerytalnego, o której zadecydowano w dniu 4 maja 2009 r. Po drugie żądanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżących.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  C. Andres oraz 168 pozostałych skarżących, których imiona i nazwiska figurują w załączniku, pokrywają własne koszty oraz zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Centralny.

         (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010, s. 54.


title: Sprawa T-505/08: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2008 r. — Nadine Trautwein Rolf Trautwein przeciwko OHIM

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/49

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2008 r. — Nadine Trautwein Rolf Trautwein przeciwko OHIM
   (Sprawa T-505/08)
   (2009/C 44/87)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Trautwein Rolf Trautwein GbR, Research and Development (Leopoldshöhe, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Czychowski)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 września 2008 r. w sprawie R 1733/2007-1, a także decyzji pierwszego eksperta z dnia 17 października 2007 r. i zezwolenie na publikację zgłoszenia znaku towarowego nr 4829347,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Hunter” dla towarów należących do klas 18 i 25 (zgłoszenie nr 4 829 347)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ znak nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego i nie posiada charakteru opisowego

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-38/17: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r. – DQ i in./Parlament Europejski

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/53

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r. – DQ i in./Parlament Europejski
   (Sprawa T-38/17)
   (2017/C 104/74)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: DQ i trzynaścioro innych skarżących (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kwoty w wysokości 92 200 euro tytułem odszkodowania za wyrządzone szkody materialne;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania w ramach niniejszej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący różnych nieprawidłowości oraz zaniechań, które zostały popełnione przez administrację strony pozwanej i które stanowią przyczynę szkody materialnej doznanej przez skarżących, tj. całość kosztów wynagrodzenia adwokata wykazanych w ramach wniesionego przez nich wniosku o udzielenie wsparcia w dniu 24 stycznia 2014 r. na podstawie art. 24 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący zachowania niezgodnego z prawem, w szczególności korupcji przynoszącej szkodę interesom Unii w ramach postępowań w sprawie naboru kandydatów, mającego charakter nadużycia lub zastraszającego traktowania przez kierownika wydziału strony skarżącej w codziennym wykonywaniu swych zadań.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący rzeczonego zachowania naruszającego godność skarżących, jak również ich integralność psychiczną i fizyczną, wpływającego negatywnie na ich dalszą karierę zawodową oraz na życie prywatne.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący szkody materialnej istniejącej i aktualnej, której doznali skarżący i która jest ściśle związana z aktem złej woli ze strony Parlamentu w stosunku do skarżących, jak również z licznymi działaniami, które musieli przedsięwziąć, w szczególności, jeśli chodzi o konieczność skorzystania z pomocy adwokata.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący braku reakcji przełożonych skarżących, pomimo pilnego charakteru oraz powagi okoliczności faktycznych podnoszonych przez tych ostatnich. Skarżący w szczególności uważają, że te okoliczności powinny były prowadzić do zachowania ich przełożonych mającego na celu ukrócenie:

                           —

                           działań niezgodnych z prawem;

                           —

                           zachowania mającego charakter nadużycia lub zastraszającego traktowania przez kierownika wydziału, jak również nierozsądnego terminu administracji do podjęcia działań;

                           —

                           ich trudnych warunków pracy, co pozwoliłoby uniknąć interwencji jej adwokata.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący okoliczności wyjątkowych, które spowodowały konieczność, a nawet niezbędność interwencji adwokata, w celu ochrony praw skarżących oraz spowodowania podjęcia działań przez organ powołujący, jako reakcję na podniesiony zarzut mobbingu oraz molestowania seksualnego, z którymi mieli oni do czynienia. Interwencja adwokata była także uzasadniona z uwagi na zagwarantowanie poufności zeznań skarżących oraz ochronę przed niespójnościami prawnymi i zaniedbaniami ze strony przełożonych, a to w celu ukrócenia niedopuszczalnych warunków zatrudnienia.


title: Sprawa T-419/04: Skarga wniesiona dnia 8 października 2004 r. przez Nadine Schmit przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/40

         Skarga wniesiona dnia 8 października 2004 r. przez Nadine Schmit przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-419/04)
   (2005/C 6/79)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 8 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Nadine Schmit zamieszkałą w Ispra (Włochy), reprezentowaną przez adwokatów: Pierre'a Paula Van Gehuchtena oraz Pierre'a Jadoula, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności oddalenia sprzeciwu skarżącej z dnia 8 lipca 2004 r., decyzji o niesporządzeniu sprawozdania z oceny za lata 2001-2002 oraz decyzji przełożonych odmawiającej zaliczenia jej do urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania C2 w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2003;

               —

               nakazanie stronie przeciwnej zapłacenia skarżącej kwoty 3000 euro tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, urzędniczka Komisji, przebywa na urlopie chorobowym od października 2002 r. Jest uprawniona do renty inwalidzkiej od dnia 1 września 2003 r. Na tej właśnie podstawie organ uprawniony do mianowania podjął decyzję o niesporządzeniu sprawozdania z oceny skarżącej za lata 2001–2002. Nie uzyskała ona zatem żadnego punktu za zasługi, ani punktu pierwszeństwa w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2003, a jej nazwisko nie zostało umieszczone na liście urzędników awansowanych do grupy C2.
   Skarżąca kwestionuje zaskarżone decyzje, podnosząc naruszenie art. 43 regulaminu pracowniczego oraz ogólnych zasad stosowania tego artykułu (decyzja Komisji z dnia 26 kwietnia 2002 r.), jak również zasad równego traktowania oraz dobrej administracji. W tym kontekście skarżąca wskazuje, że Komisja nie miała prawa uznać jej na koniec 2002 r. oraz na początku 2003 r. za urzędnika mającego mniej niż rok do emerytury, dla którego nie sporządza się sprawozdania z oceny. Decyzji odmawiającej awansowania do grupy C2 skarżąca zarzuca naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego, jak również zasad równego traktowania oraz dobrej administracji.


title: Sprawa T-343/08: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Arkema France przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek chloranu sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Okoliczność obciążająca — Powrót do naruszenia — Okoliczność łagodząca — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Istotna wartość dodana)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/20

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Arkema France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-343/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek chloranu sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Okoliczność obciążająca - Powrót do naruszenia - Okoliczność łagodząca - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Istotna wartość dodana)
   2011/C 186/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Arkema France (Colombes, Francja) (przedstawiciele: początkowo A. Winckler, S. Sorinas i H. Kanellopoulos, a następnie S. Sorinas, E. Jégou i M. Sabeva, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis, É. Gippini Fournier i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.695 — Chloran sodu) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Arkema France, oraz tytułem żądania ewentualnego, żądanie uchylenia lub obniżenia kwot grzywien, które zostały na nią nałożone we wspomnianej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Arkema France zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008


title: Sprawa T-732/15 R II: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 czerwca 2016 r. – ICA Laboratories i in./Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środowisko naturalne — Ochrona konsumentów — Rozporządzenie określające najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości guazatyny — Wniosek o zawieszenie wykonania — Ponowny wniosek — Brak nowych okoliczności faktycznych — Brak pilnego charakteru)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/24

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 czerwca 2016 r. – ICA Laboratories i in./Komisja
   (Sprawa T-732/15 R II)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środowisko naturalne - Ochrona konsumentów - Rozporządzenie określające najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości guazatyny - Wniosek o zawieszenie wykonania - Ponowny wniosek - Brak nowych okoliczności faktycznych - Brak pilnego charakteru))
   (2016/C 314/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ICA Laboratories Close Corp. (Century City, Republika Południowej Afryki); ICA International Chemicals (Proprietary) Ltd (Century City) oraz ICA Developments (Proprietary) Ltd (Century City) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, R. Crespi oraz P. Sellar)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis oraz P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek, na podstawie art. 160 regulaminu postępowania przed Sądem, o zawieszenie wykonania rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1910 z dnia 21 października 2015 r. zmieniającego załączniki III i V do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości guazatyny w określonych produktach lub na ich powierzchni (Dz.U. 2015, L 280, s. 2).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-435/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-435/07) (1)

   (2008/C 79/47)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-37/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dopuszczalność — Rozporządzenie nr 1234/2007 — Artykuł 115 — Załącznik XV — Punkt I ust. 2 — Dodatek do załącznika XV — Część A — Nazwy handlowe „masło” i  „tłuszcz mleczny do smarowania” — Nazwa handlowa „pomazánkové máslo” (masło do smarowania) — Wykaz odstępstw)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-37/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dopuszczalność - Rozporządzenie nr 1234/2007 - Artykuł 115 - Załącznik XV - Punkt I ust. 2 - Dodatek do załącznika XV - Część A - Nazwy handlowe „masło” i „tłuszcz mleczny do smarowania” - Nazwa handlowa „pomazánkové máslo” (masło do smarowania) - Wykaz odstępstw)
   2012/C 379/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i J. Očková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 115 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 299, s. 1) w związku z pkt I ust. 2 załącznika XV do tego rozporządzenia, a także częścią A dodatku do tego załącznika — Uregulowania państwa członkowskiego zezwalające na sprzedaż produktu odpowiadającego nazwie handlowej „tłuszcz mleczny do smarowania” pod nazwą handlową „Pomazánkové máslo” (masło do smarowania)

      Sentencja

               1)

               Zezwalając na sprzedaż pomazánkovégo másla (masła do smarowania) pod nazwą handlową „máslo” (masło), mimo że produkt ten zawiera mniej niż 80 % tłuszczu mlecznego i odpowiednio powyżej 16 % wody i powyżej 2 % suchej masy beztłuszczowej, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 115 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”), w związku z pkt I ust. 2 akapity pierwszy i drugi załącznika XV do owego rozporządzenia oraz części A pkt 1 i 4 dodatku do tego załącznika.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-174/04, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Art. 56 WE — Automatyczne zawieszenie prawa głosu w prywatyzowanych przedsiębiorstwach)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-174/04, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Art. 56 WE - Automatyczne zawieszenie prawa głosu w prywatyzowanych przedsiębiorstwach)
   (2005/C 205/08)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C- C-174/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 13 kwietnia 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. Traversa i C. Loggi) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: M. Braguglia, wspierany przez adwokata P. Gentiliego), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, K. Lenaerts, N. Colneric, K. Schiemann i E. Juhász, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 2 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Utrzymując w mocy dekret ustawodawczy (decreto-legge) nr 192 z dnia 25 maja 2001 r., przekształcony w ustawę nr 301 w sprawie przepisów o charakterze pilnym, dotyczących utrzymania procesów liberalizacji i prywatyzacji niektórych obszarów usług publicznych (legge no 301, recante disposizioni urgenti per salvaguardare i processi di liberalizzazione e privatizzazione di specifici settori dei servizi pubblici) z dnia 20 lipca 2001 r., który — w sytuacji, gdy udziały zostały nabyte przez przedsiębiorstwa państwowe, które nie są notowane na reglamentowanych rynkach finansowych i mają na swoim rynku krajowym pozycję dominującą — przewiduje automatyczne zawieszenie prawa głosu dla pakietów akcji przekraczających limit 2 % kapitału akcyjnego spółek prowadzących działalność w sektorach energii elektrycznej i gazu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 56 WE.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 156 z 12.06.2004


title: Sprawa F-31/12: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/31

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-31/12)
   2012/C 133/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem służby w Komisji na podstawie przeliczonej propozycji PMO.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji uchylającej i zastępującej propozycje przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego w ramach jego wniosku na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, która zawiera nową propozycję wyliczoną na postawie ogólnych przepisów wykonawczych przyjętych w dniu 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-592/13: Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2014 r. – Ratioparts-Ersatzteile przeciwko OHIM – Norwood Industries (NORTHWOOD professional forest equipment)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/45

         Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2014 r. – Ratioparts-Ersatzteile przeciwko OHIM – Norwood Industries (NORTHWOOD professional forest equipment)
   (Sprawa T-592/13) (1)

   (2014/C 431/70)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa F-22/09: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2009 r. — Marie-Hélène Willigens przeciwko Radzie

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/47

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2009 r. — Marie-Hélène Willigens przeciwko Radzie
   (Sprawa F-22/09)
   2009/C 113/100
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marie-Hélène Willigens (Glabais, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2008 i w razie potrzeby decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników mniej na to zasługujących.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2008 i w razie potrzeby decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników mniej na to zasługujących.

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-575/11: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2011 r. — Inaporc przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/56

      Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2011 r. — Inaporc przeciwko Komisji
      (Sprawa T-575/11)
      (2012/C 25/108)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Interprofession nationale porcine (Inaporc) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci H. Calvet, Y. Trifounovitch i C. Rexha)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 4376 wersja ostateczna z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie pomocy państwa NN 10/2010 — Francja — Opłata przeznaczona na finansowania międzyzawodowego krajowego komitetu producentów wieprzowiny, dotychczas niepublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w zakresie, w jakim uznaje ona (i) za pomoc państwa działania prowadzone przez INAPORC między 2004 r. i 2008 r. w zakresie wsparcia technicznego, pomocy w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu wyrobów wysokiej jakości, badań i rozwoju, a także w zakresie reklamy, oraz (ii) dobrowolnych składek obowiązkowych służących finansowaniu tych działań za zasoby państwowe stanowiące integralną część wspomnianych wyżej środków pomocy państwa;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tytułem głównym dwa zarzuty.

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych ze względu na to, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niewystarczające w świetle art. 296 TFUE, gdyż nie umożliwia stronie skarżącej zrozumienia powodów, które doprowadziły Komisję do uznania, iż w niniejszym przypadku zostały spełnione kryteria dotyczące pomocy państwa określone w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

                  2)

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że Komisja:

                              —

                              zakwalifikowała dobrowolne składki obowiązkowe pobierane przez Inaporc jako zasoby państwowe, a działania, które ta organizacja międzyzawodowa prowadzi i finansuje z owych składek — jako mogące zostać przypisane państwu;

                              —

                              stwierdziła istnienie selektywnej korzyści gospodarczej wynikającej z działań prowadzonych przez Inaporc na rzecz przedsiębiorstw zajmujących się produkcją, przetwórstwem i dystrybucją w sektorze wieprzowiny;

                              —

                              uznała, że działania prowadzone przez Inaporc mogą powodować zakłócenia konkurencji dające się przypisać pomocy państwa.


title: Sprawa C-344/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2007 r. — J. C. Blom przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Skarga o odszkodowanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Mleko — Opłata dodatkowa — Ilość referencyjna — Producenci, którzy podjęli zobowiązanie do niewprowadzania do obrotu — Producenci SLOM 1983 — Niewznowienie produkcji z chwilą wygaśnięcia zobowiązania)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/18

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2007 r. — J. C. Blom przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-344/06 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Mleko - Opłata dodatkowa - Ilość referencyjna - Producenci, którzy podjęli zobowiązanie do niewprowadzania do obrotu - Producenci SLOM 1983 - Niewznowienie produkcji z chwilą wygaśnięcia zobowiązania)
   (2007/C 315/30)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: J. C. Blom (przedstawiciele: Pijnacker Hordijk i S. C. H. Molin, advocaten)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: A.-M. Colaert, pełnomocnik), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn i M. van Heezik, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 30 maja 2006 r. w sprawie T-87/94 Blom przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji, na mocy którego Sąd oddalił skargę o odszkodowanie, złożoną na podstawie art. 178 traktatu WE (obecnie art. 235 WE) i art. 215 akapit drugi traktatu WE (obecnie art. 288 akapit drugi WE), z tytułu szkody poniesionej rzekomo przez skarżącego z powodu uniemożliwienia mu wprowadzania do obrotu mleka na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. dotyczącego zasad zastosowania opłaty zgodnie z art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 90, str. 13), zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1371/84 z dnia 16 maja 1984 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dodatkowej opłaty wyrównawczej określonej w art. 5c rozporządzenia nr 804/68 (Dz.U. L 132, str. 11).
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               J. C. Blom zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa T-300/16: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/24

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja
   (Sprawa T-300/16)
   (2016/C 314/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jindal Saw Ltd (Nowe Delhi, Indie) i Jindal Saw Italia SpA (Triest, Włochy) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/387 z dnia 17 marca 2016 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także żeliwem sferoidalnym) pochodzących z Indii w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że poprzez określenie cen eksportowych Komisja naruszyła art. 2 ust. 8, 9, art. 3 ust. 2, 3, 6 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja – poprzez jej ustalenia odnoszące się do skutków cenowych, szkody oraz związku przyczynowego – naruszyła art. 3 ust. 2, 3, 5, 6, 7, 8, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 20 ust. 4, 5 rozporządzenia Rady nr 1225/2009 w wyniku nieujawnienia istotnych faktów i ustaleń oraz nieudzielenia wystarczającego terminu na przedstawienie uwag.


title: Sprawa C-358/06: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/7

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-358/06)
   (2006/C 249/15)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i B. Schima)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/105/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 1 lipca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 345 z 31 grudnia 2003 r., str. 97.


title: Sprawa C-337/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Bayerischer Rundfunk, Deutschlandradio, Hessischer Rundfunk, Mitteldeutscher Rundfunk, Norddeutscher Rundfunk, Radio Bremen, Rundfunk Berlin-Brandenburg, Saarländischer Rundfunk, Südwestrundfunk, Westdeutscher Rundfunk, Zweites Deutsches Fernsehen przeciwko GEWA — Gesellschaft für Gebäudereinigung und Wartung mbH (Dyrektywy 92/50/EWG i 2004/18 WE — Zamówienia publiczne na usługi — Nadawcy publiczni — Instytucje zamawiające — Podmiot prawa publicznego — Przesłanka, zgodnie z którą działalność nadawcy jest finansowana w przeważającej części przez państwo )

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/19

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Bayerischer Rundfunk, Deutschlandradio, Hessischer Rundfunk, Mitteldeutscher Rundfunk, Norddeutscher Rundfunk, Radio Bremen, Rundfunk Berlin-Brandenburg, Saarländischer Rundfunk, Südwestrundfunk, Westdeutscher Rundfunk, Zweites Deutsches Fernsehen przeciwko GEWA — Gesellschaft für Gebäudereinigung und Wartung mbH
   (Sprawa C-337/06) (1)

   (Dyrektywy 92/50/EWG i 2004/18 WE - Zamówienia publiczne na usługi - Nadawcy publiczni - Instytucje zamawiające - Podmiot prawa publicznego - Przesłanka, zgodnie z którą działalność nadawcy jest „finansowana w przeważającej części przez państwo’)
   (2008/C 51/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bayerischer Rundfunk, Deutschlandradio, Hessischer Rundfunk, Mitteldeutscher Rundfunk, Norddeutscher Rundfunk, Radio Bremen, Rundfunk Berlin-Brandenburg, Saarländischer Rundfunk, Südwestrundfunk, Westdeutscher Rundfunk, Zweites Deutsches Fernsehen

      Strona pozwana: GEWA — Gesellschaft für Gebäudereinigung und Wartung mbH

      przy udziale: Heinz W. Warnecke
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 1 ust. 9 akapit drugi lit. c) i art. 16 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, str. 114) — Udzielenie przez stowarzyszenie nadawców radiowo-telewizyjnych finansowanych pośrednio przez Państwo zamówienia na usługi porządkowe bez formalnej procedury przetargu o zasięgu europejskim — Pojęcie„instytucji zamawiającej”
   Sentencja

               1)

               Artykuł 1 lit. b) akapit drugi tiret trzecie wariant pierwszy dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi powinien być interpretowany w ten sposób, że finansowanie w przeważającej części przez państwo ma miejsce wówczas, gdy nadawcy publiczni, tacy jak w postępowaniu przed sądem krajowym, są finansowani w przeważającej części z opłat ponoszonych przez posiadaczy odbiorników, nałożonych, obliczanych i pobieranych według zasad takich jak omawiane w postępowaniu przed sądem krajowym.

               2)

               Artykuł 1 lit. b) akapit drugi tiret trzecie wariant pierwszy dyrektywy 92/50 powinien być interpretowany w ten sposób, że w przypadku finansowania działalności nadawców publicznych, takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, w sposób wskazany w ramach analizy pierwszego pytania prejudycjalnego, przesłanka „finansowania przez państwo” nie wymaga bezpośredniej ingerencji państwa lub innych władz publicznych przy udzielaniu przez nadawcę zamówienia publicznego takiego, jak w postępowaniu przed sądem krajowym.

               3)

               Artykuł 1 lit. a) pkt iv) dyrektywy 92/50 powinien być interpretowany w ten sposób, że zgodnie z tym przepisem jedynie zamówienia publiczne na usługi w nim wskazane są wyłączone z zakresu stosowania tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa C-213/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Republika Litewska) w dniu 4 maja 2010 r. — F-Tex SIA przeciwko Lietuvos-Anglijos UAB „Jadecloud-Vilma”

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Republika Litewska) w dniu 4 maja 2010 r. — F-Tex SIA przeciwko Lietuvos-Anglijos UAB „Jadecloud-Vilma”
   (Sprawa C-213/10)
   2010/C 195/12
   Język postępowania: litewski

      Sąd krajowy

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: F-Tex SIA

      Strona pozwana: Lietuvos-Anglijos UAB „Jadecloud-Vilma”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle wyroków Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Gourdain i Seagon art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 (1) i art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 44/2001 (2) należy interpretować w ten sposób, że:

                           a)

                           sąd krajowy prowadzący postępowanie upadłościowe jest wyłącznie właściwy do rozpoznania skargi pauliańskiej wynikającej bezpośrednio z postępowania upadłościowego lub ściśle z nim związanej, a podstawą odstępstw od tej reguły mogą być jedynie inne przepisy rozporządzenia nr 1346/2000?

                           b)

                           skarga pauliańska wniesiona przez jedynego wierzyciela przedsiębiorstwa, wobec którego w jednym z państw członkowskich wszczęto postępowanie upadłościowe:

                                       —

                                          która została wniesiona w innym państwie członkowskim,

                                       —

                                       której przedmiotem są roszczenia osób trzecich scedowane na tego wierzyciela przez syndyka w drodze umowy i za wynagrodzeniem, wobec czego ograniczeniu uległ zakres roszczeń, które może zgłosić syndyk w tym pierwszym państwie członkowskim, oraz

                                       —

                                          która nie stwarza zagrożenia dla innych potencjalnych wierzycieli,

                                 powinna być kwalifikowana jako sprawa cywilna i handlowa w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001?

               2)

               Czy prawo strony powodowej do ochrony sądowej, które Trybunał Sprawiedliwości uznał za ogólną zasadę prawa Unii Europejskiej i które gwarantuje art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że:

                           a)

                           sądy krajowe właściwe do orzekania w przedmiocie skargi pauliańskiej na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 lub art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 (w zależności od rodzaju jej związku z postępowaniem upadłościowym) mogą jednocześnie zrzec się swej jurysdykcji?

                           b)

                           w sytuacji gdy sąd jednego z państw członkowskich postanowił pozostawić skargę pauliańską bez rozpoznania ze względu na brak jurysdykcji, sąd innego państwa członkowskiego, zmierzając do zapewnienia stronie powodowej prawa do sądu, może uznać swą jurysdykcję z urzędu, bez względu na okoliczność, że zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej dotyczącymi określania jurysdykcji międzynarodowej nie może on powziąć takiej decyzji?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1).


title: Sprawa C-189/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  13 kwietnia 2006 r.  przez TEA-CEGOS, SA i Services techniques globaux (STG) SA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia  14 lutego 2006 r.  w sprawach połączonych T-376/05 i T-383/05 TEA-CEGOS, SA, STG SA i GHK Consulting Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/13

         Odwołanie wniesione w dniu 13 kwietnia 2006 r. przez TEA-CEGOS, SA i Services techniques globaux (STG) SA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawach połączonych T-376/05 i T-383/05 TEA-CEGOS, SA, STG SA i GHK Consulting Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-189/06 P)
   (2006/C 165/23)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: TEA-CEGOS, SA, Services techniques globaux (STG) SA (Przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats)

      Pozostali uczestnicy postępowania: GHK Consulting Ltd, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji WE z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawach połączonych T-376/05 i T-383/05;

               —

               w konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszących odwołanie, którymi wystąpili w pierwszej instancji, a zatem

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 października 2005 r. w sprawie odrzucenia kandydatury i oferty konsorcjum TEA-CEGOS oraz cofnięcia decyzji o udzieleniu zamówienia dotyczącego umowy ramowej konsorcjum TEA-CEGOS w ramach przetargu EuropeAid — 2/119860/C-LOT nr 7;

               —

               stwierdzenie nieważności pozostałych decyzji, wydanych w ramach tego przetargu przez pozwaną w następstwie decyzji z dnia 12 października 2005 r., a w szczególności stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie udzielenia zamówienia oraz umów zawartych przez Komisję na podstawie tych decyzji;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania w pierwszej instancji i w ramach odwołania

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie opierają swoje odwołanie na naruszeniu przez Sąd Pierwszej Instancji prawa wspólnotowego oraz na uchybieniach w postępowaniu przed Sądem. Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd naruszył zasadę pewności prawa, spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia, zasadę dobrej administracji oraz błędnie ocenił dowody.


title: Sprawa C-524/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Paris) — Ville de Lyon przeciwko Caisse des dépôts et consignations (Odesłanie prejudycjalne — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 2003/4/WE — Publiczny dostęp do informacji o środowisku — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Rozporządzenie (WE) nr 2216/2004 — Standaryzowany i zabezpieczony system rejestrów — Dostęp do danych transakcyjnych w dziedzinie uprawnień do emisji gazów cieplarnianych — Odmowa udostępnienia — Centralny administrator — Administratorzy rejestrów krajowych — Poufny charakter danych przechowywanych w rejestrach — Odstępstwa)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Paris) — Ville de Lyon przeciwko Caisse des dépôts et consignations
   (Sprawa C-524/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Konwencja z Aarhus - Dyrektywa 2003/4/WE - Publiczny dostęp do informacji o środowisku - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Rozporządzenie (WE) nr 2216/2004 - Standaryzowany i zabezpieczony system rejestrów - Dostęp do danych transakcyjnych w dziedzinie uprawnień do emisji gazów cieplarnianych - Odmowa udostępnienia - Centralny administrator - Administratorzy rejestrów krajowych - Poufny charakter danych przechowywanych w rejestrach - Odstępstwa)
   2011/C 63/18
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Paris

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ville de Lyon

      Strona pozwana: Caisse des dépôts et consignations

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal administratif de Paris — Wykładnia dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska (Dz.U. L 41, s. 26) i dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie WE (Dz.U. L 275, s. 32), a także art. 9 i 10 oraz załącznika XVI do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87 oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 386, s. 1) — Dostęp do informacji dotyczących transakcji obejmujących uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych — Odmowa udostępnienia tych informacji — Kompetencje centralnego administratora oraz administratora rejestru krajowego — Poufny charakter informacji przechowywanych w rejestrach i możliwości zastosowania odstępstwa

      Sentencja

               1)

               Udostępnienie danych transakcyjnych takich jak te, o których mowa w postępowaniu przed sądem krajowym, dotyczących posiadaczy rachunków, z których i na które przenoszone są uprawnienia do emisji, uprawnień lub jednostek Kioto objętych tymi transakcjami, jak również dat i godzin tych transakcji, podlega wyłącznie szczególnym regułom publicznego udostępniania i poufności zawartym w dyrektywie 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, w jej brzmieniu wynikającym z dyrektywy 2004/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r., oraz regułom zawartym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

               2)

               Dane transakcyjne takie jak te, których udostępnienia dochodzi w postępowaniu przed sądem krajowym jednostka samorządu terytorialnego zamierzająca renegocjować umowę dzierżawy, stanowią dane poufne w rozumieniu rozporządzenia nr 2216/2004 i zgodnie z jego art. 9 i 10 w związku z pkt 11 i 12 załącznika XVI do tego rozporządzenia w braku uprzedniej zgody danych posiadaczy rachunków dane takie są swobodnie dostępne ogółowi społeczeństwa wyłącznie w obszarze publicznym strony WWW niezależnego dziennika transakcji Wspólnoty od dnia 15 stycznia piątego roku (X+5) po roku (X) dokonania transakcji dotyczących przeniesienia uprawnień do emisji.

               3)

               Dla celów wykonania rozporządzenia nr 2216/2004 jedynie centralny administrator jest uprawniony do udostępnienia ogółowi społeczeństwa danych, o których mowa w pkt 12 załącznika XVI do tego rozporządzenia, niemniej administrator rejestru krajowego, do którego złożono wniosek o udostępnienie takich danych transakcyjnych, musi sam odrzucić ten wniosek, gdyż w braku uprzedniej zgody danych posiadaczy rachunków administrator ten jest zobowiązany zapewnić poufność tych danych dopóty, dopóki nie mogą one zostać udostępnione zgodnie z prawem ogółowi społeczeństwa przez centralnego administratora.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa T-24/05: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez Standard Commercial Corporation, Standard Commercial Tobacco Corporation i Trans-Continental Leaf Tobacco Corporation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/38

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez Standard Commercial Corporation, Standard Commercial Tobacco Corporation i Trans-Continental Leaf Tobacco Corporation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-24/05)
   (2005/C 82/69)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 21 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Standard Commercial Corporation z siedzibą w Wilson, Północna Karolina (USA), Standard Commercial Tobacco Corporation z siedzibą w Wilson, Północna Karolina (USA) oraz Trans-Continental Leaf Tobacco Corporation z siedzibą w Vaduz (Lichtenstein), reprezentowanych przez adwokatów A. M. Odriozolę, M.Marañón Hermoso i A. Emcha, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 20 października 2004 r. w sprawie COMP/C.38.238/B.2 – Surowiec tytoniowy Hiszpania, w zakresie dotyczącym skarżących;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że skarżący, wraz z innymi przedsiębiorcami, naruszyli przepis art. 81 ust. 1 WE, zawierając porozumienia lub stosując praktyki uzgodnione w latach 1996-2001, mające na celu ustanowienie w poszczególnych latach, maksymalnej ceny za dostawę różnego rodzaju surowca tytoniowego (wszelkiej jakości) oraz podział między siebie zakupu określonych ilości różnego rodzaju surowca tytoniowego. Komisja uznała ponadto, że w okresie ostatnich trzech lat (1999-2000) uzgodnili oni również między sobą dodatkowe wymogi oraz widełki cenowe dla surowca tytoniowego w ramach poszczególnych stopni jakości.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnoszą przede wszystkim, że Komisja niewłaściwie zastosowała przepisy art. 81 ust. 1 WE oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1), pociągając skarżących do odpowiedzialności za naruszenie dokonane przez ich spółki zależne.
   Ponadto skarżący twierdzą, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania poprzez niezastosowanie w stosunku do skarżących tych samych kryteriów, które zastosowała przy wykluczaniu odpowiedzialności innych spółek-matek za ich spółki zależne mające udział w przedmiotowym naruszeniu. To dotyczy niewzięcia pod uwagę faktu, iż interes jednej ze skarżących w jej spółce zależnej ma wyłącznie charakter finansowy, gdy w stosunku do innych skarżących Komisja na tej samej podstawie wykluczyła ich odpowiedzialność.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 4.01.2003, str. 1)


title: Sprawa T-463/14: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – Österreichische Post/Komisja (Dyrektywa 2004/17/WE – Procedury udzielania zamówień w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych – Decyzja wykonawcza wyłączająca niektóre usługi w sektorze pocztowym w Austrii z zakresu zastosowania dyrektywy 2004/17/WE – Artykuł 30 dyrektywy 2004/17 – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/46

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – Österreichische Post/Komisja
      (Sprawa T-463/14) (1)

      ((Dyrektywa 2004/17/WE - Procedury udzielania zamówień w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych - Decyzja wykonawcza wyłączająca niektóre usługi w sektorze pocztowym w Austrii z zakresu zastosowania dyrektywy 2004/17/WE - Artykuł 30 dyrektywy 2004/17 - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie))
      (2016/C 211/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Österreichische Post AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci H. Schatzmann, J. Bleckmann i M. Oder)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Tokár i C. Vollrath, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2014/184/UE z dnia 2 kwietnia 2014 r. wyłączającej niektóre usługi w sektorze pocztowym w Austrii z zakresu zastosowania dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 101, s. 4), w zakresie, w jakim dyrektywa ta nadal może znajdować zastosowanie do udzielania zamówień dotyczących niektórych usług pocztowych w Austrii.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2014/184/UE z dnia 2 kwietnia 2014 r. wyłączającej niektóre usługi w sektorze pocztowym w Austrii z zakresu zastosowania dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, w zakresie, w jakim wskazano w niej, że ta dyrektywa nadal może znajdować zastosowanie do rynku usług pocztowych doręczania listów adresowanych między klientami biznesowymi oraz między klientami biznesowymi a klientami indywidualnymi na poziomie międzynarodowym w Austrii.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Österreichische Post AG pokrywa własne koszty oraz osiem dziesiątych kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Komisja pokrywa dwie dziesiąte własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-378/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Legfelsőbb Bíróság — Węgry) — wniosek o wpis do rejestru spółek złożony przez VALE Építési Kft (Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Zasady równoważności i skuteczności — Transgraniczne przekształcenia spółek — Odmowa wpisu do rejestru)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Legfelsőbb Bíróság — Węgry) — wniosek o wpis do rejestru spółek złożony przez VALE Építési Kft
   (Sprawa C-378/10) (1)

   (Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Zasady równoważności i skuteczności - Transgraniczne przekształcenia spółek - Odmowa wpisu do rejestru)
   2012/C 287/04
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Legfelsőbb Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   VALE Építési Kft.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága — Interpretacja art. 43 i 48 WE — Przeniesienie spółki podlegającej prawu jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego ze zmianą właściwego prawa krajowego — Uregulowanie krajowe niepozwalające na wskazanie w krajowym rejestrze spółek jako poprzednika prawnego spółki, spółki utworzonej w innym państwie członkowskim

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewidując możliwość przekształcenia w odniesieniu do spółek prawa krajowego, zakazuje co do zasady przekształcenia spółki utworzonej na podstawie prawa innego państwa członkowskiego w spółkę prawa krajowego poprzez ponowne jej utworzenie.

               2)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE, w kontekście transgranicznych przekształceń spółek, należy interpretować w ten sposób, że przyjmujące państwo członkowskie jest uprawnione do stanowienia norm prawa wewnętrznego mających zastosowanie do przeprowadzania takich przekształceń, a tym samym do stosowania przepisów swojego prawa krajowego dotyczących przekształceń wewnętrznych regulujących sposób tworzenia i działania spółek, takich jak wymogi w zakresie przygotowywania bilansu i wykazu składników majątku. Tym niemniej zasady równoważności i skuteczności stoją na przeszkodzie temu, aby przyjmujące państwo członkowskie mogło

                           —

                           odmówić w przypadku przekształceń transgranicznych wskazania spółki chcącej dokonać przekształcenia jako „poprzednika prawnego”, jeżeli możliwość uczynienia w rejestrze spółek takiej wzmianki o spółce będącej poprzednikiem istnieje w przypadku przekształceń wewnętrznych, lub

                           —

                           odmówić należytego uwzględnienia w toku postępowania w sprawie rejestracji spółki dokumentów wydanych przez organy państwa członkowskiego pochodzenia

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-2/15 SA: Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 9 lutego 2015 r. – ANKO AE/Komisja Europejska

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/14

         Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 9 lutego 2015 r. – ANKO AE/Komisja Europejska
   (Sprawa C-2/15 SA)
   (2015/C 118/18)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

               —

               Upoważnienie „ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias” do dokonania zajęcia składników majątku Komisji w Grecji w celu zaspokojenia jej roszczenia w wysokości 6  752,24 EUR, powiększonego o odsetki za opóźnienie począwszy od dnia 12 sierpnia 2010 r. do dnia całkowitej zapłaty, według rocznej stopy 1 %;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-871/16: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2016 r. – Spliethoff’s Bevrachtingskantoor/INEA

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/48

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2016 r. – Spliethoff’s Bevrachtingskantoor/INEA
   (Sprawa T-871/16)
   (2017/C 104/68)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat Y. de Vries)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie nieuwzględnienia wniosku złożonego przez skarżącą w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków wystosowane w ramach instrumentu „Łącząc Europę” na podstawie wieloletniego programu prac przyjętego w 2014 r.;

               —

               nakazanie, by pozwana przyjęła nową decyzję dotyczącą wniosku skarżącej, uwzględniającą wskazany w skardze wyrok Sądu – w ciągu trzech miesięcy od dnia ogłoszenia tego wyroku;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie wniosku skarżącej

                           —

                           Skarżąca wyjaśnia, dlaczego jej zdaniem dokonana przez pozwaną ocena złożonego przez skarżącą wniosku pod względem kryteriów udzielania zamówienia: adekwatności, wpływu i jakości była wadliwa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania

                           —

                           Skarżąca wyjaśnia, dlaczego jej zdaniem pozwana dokonała niewłaściwego rozróżnienia między odnoszącym się do technologii ograniczających emisje wnioskiem złożonym przez skarżącą a podobnymi wnioskami złożonymi przez konkurentów skarżącej, które zostały wybrane do finansowania.


title: Sprawa T-470/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2008 r. — Dow Agrosciences i in. przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/65

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2008 r. — Dow Agrosciences i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-470/07) (1)

   (2008/C 301/127)

      Język postępowania: angielski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-630/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — University of Queensland, CSL Ltd przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuł 3 — Warunki uzyskania świadectwa — Pojęcie „produktu chronionego na podstawie patentu podstawowego pozostającego w mocy” — Kryteria — Dodatkowe lub inne kryteria dla produktu leczniczego obejmującego więcej niż jeden aktywny składnik lub dla szczepionki skojarzonej ( „multi disease vaccine” lub „vaccin multivalent” )

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/10

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — University of Queensland, CSL Ltd przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks
   (Sprawa C-630/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 3 - Warunki uzyskania świadectwa - Pojęcie „produktu chronionego na podstawie patentu podstawowego pozostającego w mocy” - Kryteria - Dodatkowe lub inne kryteria dla produktu leczniczego obejmującego więcej niż jeden aktywny składnik lub dla szczepionki skojarzonej („multi disease vaccine” lub „vaccin multivalent”)
   2012/C 73/16
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: University of Queensland, CSL Ltd

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1) — Warunki uzyskiwania świadectwa — Pojęcie „produktu chronionego patentem podstawowym pozostającym w mocy” — Kryteria — Istnienie dodatkowych bądź odrębnych kryteriów dla produktów leczniczych zawierających więcej niż jeden składnik aktywny lub dla szczepionek skojarzonych („multi-disease vaccine”)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by służby państwa członkowskiego właściwe w dziedzinie własności przemysłowej wydały dodatkowe świadectwo ochronne w odniesieniu do aktywnych składników, które nie zostały wymienione w zastrzeżeniach patentu podstawowego powołanego na poparcie takiego wniosku.

               2)

               Artykuł 3 lit. b) rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, że z zastrzeżeniem spełnienia również innych wymogów przewidzianych w tym artykule nie sprzeciwia się on temu, by służby państwa członkowskiego właściwe w dziedzinie własności przemysłowej wydały dodatkowe świadectwo ochronne w odniesieniu do aktywnego składnika, określonego w zastrzeżeniach powołanego patentu podstawowego, jeżeli produkt leczniczy, którego zezwolenie na obrót przedłożono na poparcie wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego, zawiera nie tylko ten aktywny składnik, lecz także inne aktywne składniki.

               3)

               W przypadku patentu podstawowego dotyczącego procesu otrzymania produktu art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 sprzeciwia się wydaniu dodatkowego świadectwa ochronnego w odniesieniu do innego produktu niż produkt, który jest określony w treści zastrzeżeń do tego patentu jako produkt będący rezultatem danego procesu otrzymania. Kwestia, czy ten proces pozwala uzyskać bezpośrednio ten produkt, jest bez znaczenia w tym względzie.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa T-188/10: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2010 r. — DTL Corporación przeciwko OHIM

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/55

      Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2010 r. — DTL Corporación przeciwko OHIM
      (Sprawa T-188/10)
      (2010/C 161/86)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: DTL Corporación, S.L. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Rueda Pascual)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales, S.L. (Pampeluna, Hiszpania)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM w sprawie R 767/2009-2 z dnia 17 lutego 2010 r.

                  —

                  wydanie w jej miejsce decyzji odrzucającej sprzeciw wniesiony w swoim czasie przez Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales, S.L. przeciwko zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego nr 5 153 325„SOLARIA”, oraz umożliwiającej zarejestrowanie tego znaku towarowego nie tylko dla klasy 41, ale również dla usług zgłaszanych w klasach 37 i 47; obciążenie strony wnoszącej sprzeciw kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu oraz postępowania odwoławczego przed OHIM

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania OHIM oraz każdego, kto sprzeciwi się niniejszej skardze.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: DTL Corporación, S.L.

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „SOLARIA” (zgłoszenie nr 5 153 325) dla usług należących do klas 37, 41 i 42.

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales, S.L.

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański graficzny znak towarowy zawierający element słowny„SOLARTIA” (nr 2 689 747) dla usług należących do klas 37 i 42.

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu.

         Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.
      Podniesione zarzuty: błędna wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-62/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawie F-17/05 de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 lutego 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/50

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawie F-17/05 de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 lutego 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-62/07 P)
   (2007/C 95/100)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin, pełnomocnik i C. Falmagne, adwokat)

      Druga strona postępowania: José Antonio de Brito Sequeira Carvalho
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawie F-17/05;

               —

               oddalenie skargi wniesionej przez J. A. de Brito Sequeira Carvalho;

               —

               obciążenie każdej ze stron własnymi kosztami postępowania w instancji odwoławczej oraz przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem wydanym w dniu 13 grudnia 2007 r. w sprawie F-17/05 de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji Sąd do spraw Służby Publicznej uznał w części żądania skargi wniesionej przez skarżącego w pierwszej instancji i uchylił decyzję Komisji z dnia 13 lipca 2004 r. zabraniającą J. A. de Brito Sequeirze Carvalhemu wstępu na teren budynków Komisji oraz decyzje przedłużające przymusowe urlopowanie z powodu niezdolności do pracy.
   W uzasadnieniu odwołania Komisja podnosi po pierwsze, że uchylając decyzję Komisji z dnia 13 lipca 2004 r. zakazującą skarżącemu wstępu na teren budynków Komisji Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł ultra petita i po drugie, że zaskarżony wyrok narusza prawo wspólnotowe. Komisja podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej zniekształcił okoliczności stanu faktycznego w sprawie, naruszył prawo dokonując wykładni obowiązku uzasadnienia decyzji i naruszył art. 59 ust. 1 akapit piąty regulaminu pracowniczego. Ponadto Komisja twierdzi, iż dokonując wykładni art. 59 ust. 5 regulaminu pracowniczego Sąd do spraw Szuby Publicznej zniekształcił procedurę arbitrażu, którą ten przepis reguluje.


title: Sprawa T-111/15: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2015 r. – Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/13

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2015 r. – Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja
   (Sprawa T-111/15)
   (2015/C 178/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) i Airport Marketing Services Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: G. Berrisch, E. Vahida, I. Metaxas-Maragkidis, adwokaci, oraz B. Byrne, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 4 i art. 3–5 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 lipca 2014 r. dotyczącej pomocy państwa SA.33963 (2012/C) (ex 2012/NN) przyznanej przez Francję na rzecz izby handlowo-przemysłowej Angoulême, SNC-Lavalin, Ryanair i Airport Marketing Services;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji zagwarantowanej w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawa skarżących do obrony, ponieważ Komisja nie zezwoliła skarżącym na dostęp do akt postępowania wyjaśniającego i nie dała im możliwości efektywnego przedstawienia swojego stanowiska.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Komisja błędnie przypisała państwu francuskiemu zawarcie Airport Service Agreement i Marketing Services Agreement.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Komisja niewłaściwie zastosowała test „prywatnego inwestora”.
               Strona skarżąca podnosi, że Komisja błędnie odmówiła oparcia się na porównywalnej analizie, która doprowadziłaby do wniosku, że nie nastąpiło udzielenie pomocy na rzecz skarżących. Tytułem zarzutu ewentualnego twierdzi, że Komisja użyła wyraźnie niewystarczających, niezweryfikowanych i mało wiarygodnych danych dla obliczenia rentowności lotniska, zastosowała nadmiernie krótki horyzont czasowy, nie uwzględniła efektów sieciowych, jakich lotnisko mogło spodziewać się uzyskać ze swojego związku z Ryanair, nie podała właściwych wartości usług marketingowych oraz odrzuciła uzasadnienie, dlaczego lotnisko podjęło decyzję zakupu takich usług.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE przez to, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła prawo, stwierdzając, że pomoc dla Ryanair i Airport Marketing Services była równa łącznym krańcowym stratom lotniska w Angoulême, a nie faktyczną korzyścią Ryanair i Airport Marketing Services. Komisja powinna była zbadać zakres, w jakim sporna korzyść została naprawdę przeniesiona na pasażerów Ryanair. Następnie Komisja nie określiła ilościowo jakiejkolwiek przewagi konkurencyjnej, jaką uzyskał Ryanair przez (rzekome) przepływy płatności poniżej kosztów lotniska w Angoulême. W końcu Komisja nie wyjaśniła właściwie, dlaczego odzyskanie sumy pomocy określonej w decyzji było konieczne dla zapewnienia przywrócenia sytuacji sprzed wypłacenia pomocy.


title: Sprawa C-230/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 9 marca 2005 r. w sprawie T-254/02 L przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez L w dniu 26 maja 2005 r.

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/33

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 9 marca 2005 r. w sprawie T-254/02 L przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez L w dniu 26 maja 2005 r.
   (Sprawa C-230/05 P)
   (2005/C 182/58)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 26 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie L, reprezentowanego przez adwokatów P. Legrosa i S. Rodriguesa, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 9 marca 2005 r. w sprawie T-254/02 L przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1)

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 9 marca 2005 r. w sprawie T-254/02;

               2)

               uwzględnienie wniosków o stwierdzenie nieważności oraz o zasądzenie odszkodowania, złożonych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji oraz

               3)

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zaskarżony wyrok:

               —

               po pierwsze, naruszył prawo do obrony oraz interesy wnoszącego odwołanie, ponieważ Sąd popełnił kilka uchybień proceduralnych oraz oczywistych błędów w ocenie, jak również nie uzasadnił zaskarżonego wyroku;

               —

               po drugie, naruszył prawo wspólnotowe nie wyciągając konsekwencji z niedopełnienia przez stronę pozwaną w pierwszej instancji obowiązków związanych z przesyłaniem pism skierowanych do swych pracowników oraz rozpatrywaniem ich spraw w rozsądnym terminie, zgodnie z ogólną zasadą dobrej administracji.


title: Sprawa C-320/09 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — A2A SpA, dawniej AEM SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przedsiębiorstwom użyteczności publicznej — Zwolnienia podatkowe — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Legitymacja procesowa — Interes prawny — Artykuł 87 WE — Pojęcie pomocy — Artykuł 88 WE — Pojęcie nowej pomocy — Artykuł 10 WE — Obowiązek lojalnej współpracy — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuły 1 i 14 — Zgodność z prawem nakazu odzyskania pomocy — Zasada pewności prawa — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/4

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — A2A SpA, dawniej AEM SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-320/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przedsiębiorstwom użyteczności publicznej - Zwolnienia podatkowe - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Legitymacja procesowa - Interes prawny - Artykuł 87 WE - Pojęcie pomocy - Artykuł 88 WE - Pojęcie nowej pomocy - Artykuł 10 WE - Obowiązek lojalnej współpracy - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuły 1 i 14 - Zgodność z prawem nakazu odzyskania pomocy - Zasada pewności prawa - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 49/07
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: A2A SpA, dawniej AEM SpA (przedstawiciele: A. Santa Maria, A Giardina i G. Pizzonia, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Righini, V. Di Bucci i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-301/02 AEM przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. L 77, s. 21).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie główne i odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               2)

               A2A SpA zostaje obciążona kosztami postępowania dotyczącymi odwołania głównego.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania dotyczącymi odwołania wzajemnego.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Wyrok Trybunału (czwartej izby) z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie C-448/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Brak transpozycji dyrektywy 98/44/WE)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwartej izby)
   z dnia 1 lipca 2004 r.
   w sprawie C-448/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Brak transpozycji dyrektywy 98/44/WE)
   (2004/C 217/19)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-448/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: K. Banks) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i A. Bodard-Hermant), której przedmiotem jest stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych (Dz. U. L 213, str. 13), a w każdym razie nie informując o tych przepisach Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 15 tej dyrektywy, Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, J.-P. Puissochet i F. Macken (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F.G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 1 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 15 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003 r.


title: Sprawa C-67/06: Skarga wniesiona w dniu  6 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/5

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-67/06)
   (2006/C 96/07)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 6 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Minása Konstantinidisa i Amparo Alcover San Pedro, członków Służby Prawnej, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 18 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 189 z 18.07.2002 r., str. 12.


title: Sprawa T-353/14 i T-17/15: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Włochy/Komisja (System językowy — Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru administratorów — Wybór drugiego języka spośród trzech języków — Rozporządzenie nr 1 — Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego — Zasada niedyskryminacji — Proporcjonalność)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/26

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-353/14 i T-17/15) (1)

   ((System językowy - Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru administratorów - Wybór drugiego języka spośród trzech języków - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego - Zasada niedyskryminacji - Proporcjonalność))
   (2016/C 392/31)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara (sprawy T-353/14 i T-17/15) oraz F. Simonetti (sprawa T-17/15), następnie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Litwy (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i V. Čepaitė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawie T-353/14, wysunięte na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/276/14 w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej administratorów (Dz.U. 2014, C 74 A, s. 4), a w sprawie T-17/15 – wysunięte na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/294/14 w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej administratorów w obszarze ochrony danych dla Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (Dz.U. 2014, C 391 A, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-353/14 i T-17/15 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Stwierdza się nieważność ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/276/14 w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej administratorów i ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/294/14 w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej administratorów w obszarze ochrony danych dla Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Włoską.

               4)

               Republika Litewska pokrywa własne koszty związane z interwencją w sprawie T-17/15.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa T-465/08: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2008 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/39

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2008 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-465/08)
   (2008/C 327/69)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie dokonania potrącenia wierzytelności i długów Komisji, oznaczonej jako BUDG/C3 D(2008)10.5-3956;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W drodze niniejszej skargi, wniesionej na podstawie art. 230 WE Republika Czeska wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie dokonania potrącenia wierzytelności i długów Komisji, oznaczonej jako BUDG/C3 D(2008)10.5-3956. Komisja, przyjmując zaskarżoną decyzję, działała na podstawie art. 73 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1), z późniejszymi zmianami. W zaskarżonej decyzji Komisja zaliczyła wierzytelności przysługujące jej względem Republiki Czeskiej na poczet zobowiązań Republiki Czeskiej objętych windykacją funduszy odnawialnych w ramach programu Phare T9106, CS9203 i CZ9302 na łączną kwotę 9 354 130,93 EUR. Wierzytelność Komisji była przedmiotem potrącenia z uprawnienia Republiki Czeskiej do dwóch płatności pośrednich z tytułu dwóch programów operacyjnych finansowanych z funduszy strukturalnych na łączną kwotę 10 814 475,41 EUR. Republika Czeska żąda uiszczenia płatności będących przedmiotem potrącenia.

               2.

               Zaskarżona decyzja jest nieważna z uwagi na fakt, iż wydając ją, Komisja przekroczyła swe uprawnienia, opierając zaskarżoną decyzję na niewłaściwej podstawie prawnej.

               3.

               Nawet jeśli dopuści się możliwość zastosowania do stanu faktycznego w niniejszej sprawie rozporządzenia nr 1605/2002, zaskarżona decyzja jest nieważna, gdyż narusza zasady dotyczące potrącenia zawarte w tym rozporządzeniu, jak również w rozporządzeniu nr 2342/2002 (2) ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1605/2002 i określającym procedurę potrącenia.

               4.

               Zaskarżona decyzja jest wreszcie nieważna, ponieważ nie zawiera żadnego uzasadnienia.

      (1)  Dz.U. L 248 z dnia 16 września 2002 r., s. 1; wydanie specjalne czeskie, rozdział 1, tom 4, s. 74.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357 z dnia 31 grudnia 2002 r., s. 1; wydanie specjalne czeskie, rozdział 1, tom 4, s. 145).


title: Sprawa C-279/11: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/18

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-279/11)
   2011/C 226/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: P. Oliver, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału w sprawie C-66/06 Komisja przeciwko Irlandii państwo to uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 260 TFUE;

               —

               nakazanie Irlandii zapłaty na rzecz Komisji zryczałtowanej kwoty 4 174,8 EUR pomnożonej przez liczbę dni, jakie upłynęły pomiędzy datą wydania wyroku w sprawie C-66/06 a datą wykonania tego wyroku przez Irlandię bądź wyroku, jaki wydany zostanie w niniejszym postępowaniu, którakolwiek z tych dat okaże się wcześniejsza;

               —

               nakazanie Irlandii zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 33 080,32 EUR od daty wydania wyroku w niniejszej sprawie do daty wykonania przez Irlandię wyroku w sprawie C-66/06; oraz

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Około dwa i pół roku po wydaniu wyroku Trybunału z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie C-66/06 stwierdzającego, że Irlandia nie podjęła środków służących pełnej transpozycji art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2–4 dyrektywy Rady 85/337/EWG (1), Irlandia w dalszym ciągu nie podjęła środków koniecznych do wykonania tego wyroku. Dlatego Komisja proponuje, aby Irlandia została zobowiązana do zapłaty grzywny oraz okresowej kary pieniężnej uwzględniającej poważny charakter tego naruszenia oraz jego wpływ na realizację celów zamierzonych przez prawodawcę wspólnotowego.

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40)