title: Sprawa C-236/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Argeș (Rumunia) w dniu 4 maja 2012 r. — Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor Argeș przeciwko SC Volksbank România SA, SC Volksbank România SA — Sucursala Pitești, Alin Iulian Matei i Petruța Florentina Matei

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Argeș (Rumunia) w dniu 4 maja 2012 r. — Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor Argeș przeciwko SC Volksbank România SA, SC Volksbank România SA — Sucursala Pitești, Alin Iulian Matei i Petruța Florentina Matei
   (Sprawa C-236/12)
   2012/C 235/12
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Argeș

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor Argeș

      Strona pozwana: SC Volksbank România SA, SC Volksbank România SA — Sucursala Pitești, Alin Iulian Matei i Petruța Florentina Matei

      Pytanie prejudycjalne

   Zważywszy, że zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG (1) ocena nieuczciwego charakteru postanowień umownych nie dotyczy ani określenia głównego przedmiotu umowy, ani relacji ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub świadczonych usług, o ile postanowienia te zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem,
   oraz
   biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 2 ust. (2) lit. a) dyrektywy 2008/48/WE (2) zawarta w art. 3 lit. g) tej dyrektywy definicja pojęcia całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta, obejmującego wszelkie prowizje, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z kredytem konsumenckim, nie ma zastosowania dla celów określenia przedmiotu umowy kredytu zabezpieczonego hipoteką,
   czy
   wykładni pojęcia głównego przedmiotu umowy i pojęcia ceny, do których odwołuje się art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG, można dokonywać w ten sposób, że owe pojęcia (przedmiotu i ceny) obejmują również, wśród elementów stanowiących świadczenie wzajemne należne w zamian za udzielenie kredytu, rzeczywistą roczną stopę oprocentowania, złożoną w szczególności ze stopy oprocentowania, stałej bądź zmiennej, z prowizji bankowych oraz z innych kosztów zawartych i określonych w umowie?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).

      (2)  Dyrektywa 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U L 133, s. 66).


title: Sprawa T-386/09: Postanowienie Sądu z dnia 24 sierpnia 2010 r. — Grúas Abril Asistencia przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Odrzucenie skargi do Komisji — Akt niepodlegający zaskarżeniu przez jednostki — Niedopuszczalność)

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/23

         Postanowienie Sądu z dnia 24 sierpnia 2010 r. — Grúas Abril Asistencia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-386/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Odrzucenie skargi do Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu przez jednostki - Niedopuszczalność)
   2010/C 274/35
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grúas Abril Asistencia, SL (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: R.L. García García, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i F. Castilla Contreras, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 7 sierpnia 2009 r. informującego skarżącą, że okoliczności faktyczne, co do których wniosła ona skargę do Komisji, nie pozwalają stwierdzić naruszenia art. 81 WE, 82 WE i 86 WE, w związku z czym jej skarga do Komisji nie zostanie uwzględniona.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Grúas Abril Asistencia, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-302/09: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – CNIPT przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych — Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/42

         Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – CNIPT przeciwko Komisji
   (Sprawa T-302/09) (1)

   ((Pomoc państwa - Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych - Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 175/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CNIPT (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci V. Ledoux i B. Néouze)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, następnie B. Stromsky i S. Thomas, wreszcie B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2008) 7846 wersja ostateczna z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr 561/2008, dotyczącej ramowego programu działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa T-85/13: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2013 r. — K-Swiss przeciwko OHIM — Künzli SwissSchuh (But sportowy z pięcioma paskami)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/17

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2013 r. — K-Swiss przeciwko OHIM — Künzli SwissSchuh (But sportowy z pięcioma paskami)
   (Sprawa T-85/13)
   2013/C 123/28
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: K-Swiss, Inc. (Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Niebel i K. Tasma)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Künzli SwissSchuh AG (Windisch, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 października 2012 r. w sprawie R 174/2011-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej, oraz w razie potrzeby, interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy przedstawiający but sportowy z pięcioma paskami — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 4 771 978

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Künzli SwissSchuh AG

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: podstawą wniosku o unieważnienie prawa do znaku są art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do spornego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-73/12: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — Einhell Germany i in. przeciwko Komisji

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/29

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — Einhell Germany i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-73/12)
   2012/C 109/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Einhell Germany AG (Landau an der Isar, Niemcy), Hans Einhell Nederlands BV (Breda, Niderlandy), Einhell France SAS (Villepinte, Francja) i Hans Einhell Österreich GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: R. MacLean, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji K(2011) 8831, art. 1 decyzji Komisji C(2011) 8825, art. 1 decyzji Komisji C(2011) 8828 i art. 1 decyzji Komisji K(2011) 8810, wydanych w dniu 6 grudnia 2011 r., w zakresie, w jakim przyznają one jedynie częściowy zwrot ceł antydumpingowych zapłaconych przez skarżące spółki z tytułu przywozu sprężarek wyprodukowanych w Chinach, nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 261/2008 z dnia 17 marca 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych sprężarek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 81, s. 1);

               —

               utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji do czasu, aż Komisja Europejska wyda przepisy niezbędne do dostosowania się do wyroku Sądu;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, wedle którego pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie przy stosowaniu odpowiedniej i rozsądnej marży importowej niepowiązanego importera z Unii dla celów ustalenia zmienionej marży importowej, mającej zastosowanie do spornych przywozów, a tym samym nie ustaliła wiarygodnej ceny eksportowej dla niepowiązanego dostawcy przy obliczaniu prawidłowych kwot zwrotu uiszczonych ceł antydumpingowych, co doprowadziło do naruszenia art. 2 ust. 9 i art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1).

               2)

               Zarzut drugi, wedle którego pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez odliczenie ceł antydumpingowych jako kosztu przy obliczaniu ceny eksportowej niepowiązanego dostawcy, a tym samym nie ustaliła wiarygodnego marginesu dumpingu dla celów oceny zmienionego marginesu dumpingu i prawidłowych kwot zwrotu uiszczonych ceł antydumpingowych, naruszając w ten sposób art. 2 ust. 9 i 11 oraz art. 11 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 1).


title: Sprawa T-257/09: Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2010 r. — Aecops przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/51

         Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2010 r. — Aecops przeciwko Komisji
   (Sprawa T-257/09) (1)

   2010/C 148/89

      Język postępowania: portugalski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-782/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 listopada 2014 r. przez DF od wyroku wydanego w dniu 1 października 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-91/13, DF/Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/28

         Odwołanie wniesione w dniu 24 listopada 2014 r. przez DF od wyroku wydanego w dniu 1 października 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-91/13, DF/Komisja
   (Sprawa T-782/14 P)
   (2015/C 089/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: DF (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat A. von Zwehl)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 1 października 2014 r. w sprawie F-91/13 DF/Komisja w mierze, w jakiej Sąd w pozostałym zakresie oddalił skargę wniesioną przez wnoszącego odwołanie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2012 r.;

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej zwrotu na rzecz skarżącego kwot już uzyskanych przez nią, wraz z odsetkami za opóźnienie według stopy Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o 2 punkty; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej wszelkimi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego i zasady pewności prawa ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej powinien był w zgodzie ze stosownym orzecznictwem dojść do wniosku, iż nie można w rozsądny sposób podnosić, że jedna lub druga z dwóch możliwych wykładni art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – odnoszących się do kwestii, czy referencyjny okres 10 lat kończy się wraz z pierwotnym wstąpieniem do służy, czy wraz ze wstąpieniem do służby jednostki oddelegowania – jest tak oczywiście bezzasadna, że ma zastosowanie art. 85.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji i art. 19 TUE, ponieważ ze względu na zastosowanie rozbieżnych i niekompatybilnych przepisów prawa krajowego i prawa Unii w przedmiocie bezpodstawnego wzbogacenia wnoszący odwołanie jest poddany dyskryminacji w porównaniu do sytuacji, w której zastosowanie ma tylko krajowy porządek prawny, jako że nie może on powoływać się wobec Komisji na okoliczność, iż wzbogacenie już nie istnieje.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący pozaumownej odpowiedzialności Unii ze względu na to, że wskutek postanowienia, iż nadpłata musi zostać uznana za bezprawną, i nałożenia na skarżącego obowiązku zwrotu nadpłaty na rzecz Komisji wyrządzono wnoszącemu odwołanie szkodę.


title: Sprawa C-505/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen sad Warna (Bułgaria) w dniu 23 września 2013 r. — Levent Redzheb Yumer przeciwko Direktor na Teritorialna direktsia na NAP — Warna

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/50

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen sad Warna (Bułgaria) w dniu 23 września 2013 r. — Levent Redzheb Yumer przeciwko Direktor na Teritorialna direktsia na NAP — Warna
   (Sprawa C-505/13)
   2013/C 344/87
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen sad Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Levent Redzheb Yumer

      Strona pozwana: Direktor na Teritorialna direktsia na NAP — Warna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dopuszczają, by tylko jedna kategoria osób — osoby fizyczne zarejestrowane zgodnie z Zakon za danak varhu dobavenata stoynost (ustawa o podatku od wartości dodanej, zwana dalej „ZDDS”) — nie miała uznanego ustawowo prawa do ulgi podatkowej z tytułu działalności w dziedzinie rolnictwa?

               2)

               Czy art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dopuszczają, by dla tego samego rodzaju działalności przewidziane były różne stawki podatku w zależności od formy prawnej wykonywania tej działalności i rejestracji zgodnie z ZDDS?

               3)

               Czy wprowadzenie środków krajowych, które prowadzą do tego, że osobom fizycznym zarejestrowanym zgodnie z ZDDS jako producenci rolni odmawia się ulgi podatkowej, która przewidziana jest dla przedsiębiorców indywidualnych i osób prawnych, chociaż wypełniły one swoje ustawowe obowiązki utworzenia dochodu podlegającego opodatkowaniu jak przedsiębiorcy indywidualni i ustalenia ich rocznej podstawy wymiaru jak przedsiębiorcy indywidualni, narusza zasady pewności prawa, skuteczności i proporcjonalności?


title: Sprawa C-393/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 30 czerwca 2017 r. – Openbaar Ministerie/Freddy Lucien Magdalena Kirschstein, Thierry Frans Adeline Kirschstein

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 30 czerwca 2017 r. – Openbaar Ministerie/Freddy Lucien Magdalena Kirschstein, Thierry Frans Adeline Kirschstein
   (Sprawa C-393/17)
   (2017/C 300/23)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Openbaar Ministerie

      Druga strona postępowania: Freddy Lucien Magdalena Kirschstein, Thierry Frans Adeline Kirschstein

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni dyrektywy 2005/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym należy dokonywać w taki sposób, że sprzeczna jest z nim regulacja zawarta w art. II.75 § 6 [flamandzkiego] kodeksu szkolnictwa wyższego z dnia 11 października 2013 r, która w odniesieniu do nieuznanych placówkek edukacyjnych wprowadza powszechny zakaz używania określenia „master” w wydawanych przez nie dyplomach, jeżeli celem tej regulacji jest ochrona względu związanego z interesem publicznym, a mianowicie konieczności zagwarantowania wysokiego poziomu wykształcenia, efektem czego musi istnieć możliwość kontroli, czy ustanowione wymogi jakościowe rzeczywiście są przestrzegane?

               2)

               Czy wykładni dyrektywy 2006/123/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy dokonywać w taki sposób, że jest sprzeczna z regulacją art. II.75 § 6 kodeksu szkolnictwa wyższego z dnia 11 października 2013 r, która w odniesieniu do nieuznanych placówkek edukacyjnych wprowadza powszechny zakaz używania określenia „master” w wydawanych przez nie dyplomach, jeżeli celem tej regulacji jest ochrona względu związanego z interesem publicznym, a mianowicie zapewnienie ochrony usługobiorców?

               3)

               Czy przepis karny, który znajduje zastosowanie w odniesieniu do nieuznanych przez flamandzkie urzędy placówek edukacyjnych, wydających dyplomy „mastera”, spełnia kryterium proporcjonalności ustanowione w art. 9 ust. 1 lit. c) i art. 10 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/123/WE […]?

      (1)  Dz.U. 2005, L 149, s. 22.

      (2)  Dz.U. 2006, L 376, s. 36.


title: Sprawa C-247/05: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia  7 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/14

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 7 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-247/05) (1)

   (2006/C 154/36)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005


title: Sprawa T-541/10: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — ADEDY i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/49

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — ADEDY i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-541/10)
   ()
   2011/C 30/88
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Anotati Dioikisi Enoseon Dimosion Ypallilon (ADEDY) (Ateny, Grecja), Sp. Papaspiros (Ateny, Grecja) i Il. Iliopoulos (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat M. Tsipra)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2010/486/WE z dnia 7 września 2010 r. w sprawie zmiany decyzji 2010/320/UE skierowanej do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanemu za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 14 września 2010 r. (Dz.U. L 241, s. 12);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2010/320/WE z dnia 8 czerwca 2010 r. skierowanej do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanemu za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 11 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 145, s. 6);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej 2010/486/WE z dnia 7 września 2010 r. w sprawie zmiany decyzji 2010/320/UE skierowanej do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanemu za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 14 września 2010 r. (Dz.U. L 241, s. 12) i stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2010/320/WE z dnia 8 czerwca 2010 r. skierowanej do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanemu za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 11 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 145, s. 6).
   Na poparcie swojej skargi skarżący przytaczają następujące zarzuty:

               Po pierwsze, skarżący utrzymują, że zaskarżone decyzje zostały wydane z przekroczeniem kompetencji przyznanych Komisji Europejskiej i Radzie w traktatach. W szczególności art. 4 i 5 traktatów [TUE] wprowadziły zasadę pomocniczości i proporcjonalności. Ponadto art. 5 ust. 2 traktatów [TUE] przewiduje wyraźnie, że wszelkie kompetencje nieprzyznane Unii przez państwa członkowskie należą do państw członkowskich. Zgodnie z art. 126 i nast. traktatów [TFUE] środki, które może przyjąć Rada w ramach postępowania w związku z nadmiernym deficytem, i które mogą być zawarte w jej decyzjach, nie mogą zostać narzucone w konkretny, wyraźny i niepodlegający zmianie sposób, gdyż takie uprawnienie nie zostało przyznane Radzie w traktatach.

               Po drugie, skarżący podkreślają, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem kompetencji przyznanych Komisji Europejskiej i Radzie w traktatach i że treść tych decyzji pozostaje w sprzeczności z traktatami. Mówiąc konkretnie, w zaskarżonych decyzjach jako podstawa prawna ich wydania zostały wskazane art. 126 ust. 9 i art. 136 traktatu [TFUE]. Tymczasem zaskarżone decyzje zostały wydane z przekroczeniem kompetencji przyznanych Komisji Europejskiej i Radzie w tych postanowieniach po prostu jako środek wykonawczy do bilateralnego porozumienia między 15 państwami członkowskimi strefy euro, które postanowiły o przyznaniu bilateralnych pożyczek, a Grecją. Niemniej jednak kompetencja Rady do wydania tego rodzaju aktu nie została ani uznana, ani przewidziana w traktatach.

               Po trzecie, skarżący podkreślają, że zaskarżone decyzje, wprowadzając obniżenie płac i emerytur, naruszają nabyte prawa majątkowe skarżących i w związku z tym zostały wydane z naruszeniem art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do konwencji o ochronie praw człowieka.


title: Sprawa F-36/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 marca 2012 r. — Rapone przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Kolejne zgłoszenia do udziału w konkursie otwartym — Odmowa rejestracji)

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/12

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 marca 2012 r. — Rapone przeciwko Komisji
   (Sprawa F-36/10) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Kolejne zgłoszenia do udziału w konkursie otwartym - Odmowa rejestracji)
   2012/C 157/20
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Chiara Rapone (Rzym,Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Rapone, później adwokat L. Rapone)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: pełnomocnicy J.Currall i B. Eggers, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji EPSO w sprawie rejestracji zgłoszenia skarżącej do udziału w konkursie EPSO/AD/177/10.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Chiara Rapone pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010, s. 54


title: Sprawa C-499/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-42/07 The Dow Chemical Company i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 września 2011 r. przez The Dow Chemical Company, Dow Deutschland Inc., Dow Deutschland Anlagengesellschaft mbH, Dow Europe GmbH

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-42/07 The Dow Chemical Company i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 września 2011 r. przez The Dow Chemical Company, Dow Deutschland Inc., Dow Deutschland Anlagengesellschaft mbH, Dow Europe GmbH
   (Sprawa C-499/11 P)
   2011/C 355/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: The Dow Chemical Company, Dow Deutschland Inc., Dow Deutschland Anlagengesellschaft mbH, Dow Europe GmbH (przedstawiciele: D. Schroeder, Rechtsanwalt, T. Kuhn, Rechtsanwalt, T. Graf, Advocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               The Dow Chemical Company wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-42/07 w zakresie, w jakim oddalono w nim żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie COMP/F/38.638 w zakresie, w jakim dotyczy ona tej spółki;

               —

               The Dow Chemical Company wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie COM/F/38.638 w zakresie, w jakim dotyczy ona tej spółki;

               —

               Wszystkie wnoszące odwołanie zwracają się do Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-42/07 w zakresie, w jakim oddalono w nim żądanie znacznego obniżenia nałożonych na te spółki grzywien;

               —

               Wszystkie wnoszące odwołanie zwracają się do Trybunału Sprawiedliwości o znaczne obniżenie nałożonych na nie grzywien;

               —

               Wszystkie wnoszące odwołanie zwracają się do Trybunału Sprawiedliwości o:

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej oraz pozostałymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w związku z niniejszą sprawą; oraz

                           —

                           podjęcie wszelkich innych środków, jakie Trybunał uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie zawiera cztery zarzuty. Wedle zarzutu pierwszego Sąd naruszył prawo, przyjmując, że Komisja nie musi wykonywać swych uprawnień dyskrecjonalnych we właściwy sposób oraz nie przeprowadzając w pełnym zakresie kontroli sądowej w odniesieniu do wykonywania uprawnień dyskrecjonalnych Komisji w zakresie obciążenia The Dow Chemical Company odpowiedzialnością. Zgodnie z zarzutem drugim Sąd naruszył prawo, stosując odmienne traktowanie w odniesieniu do kwot wyjściowych grzywien. Wedle zarzutu trzeciego Sąd naruszył prawo, potwierdzając, że Komisja była uprawniona do wzięcia pod uwagę obrotu The Dow Chemical Company. Stosownie do zarzutu czwartego Sąd naruszył prawo, potwierdzając, że zastosowanie przez Komisję mnożnika o celu odstraszającym nie ma charakteru dyskryminującego.


title: Sprawa T-134/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  2 maja 2006 r.  — Belgia przeciwko Komisji (Europejski Fundusz Społeczny — Windykacja należności poprzez potrącenie wierzytelności Wspólnot — Przedawnienie — Odsetki za zwłokę — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzut niedopuszczalności — Akt podlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 maja 2006 r. — Belgia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-134/05) (1)

   (Europejski Fundusz Społeczny - Windykacja należności poprzez potrącenie wierzytelności Wspólnot - Przedawnienie - Odsetki za zwłokę - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zarzut niedopuszczalności - Akt podlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   (2006/C 165/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (Przedstawiciele: J. Devadder, pełnomocnik oraz J.-P. Buyle i C. Steyaert, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: V. Joris, G. Wilms i A. Weimar, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 19 stycznia 2005 r., którym Komisja odpowiedziała na pisma Królestwa Belgii dotyczące funduszy przekazanych niektórym podmiotom belgijskim w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005 r.


title: Sprawa C-11/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2013 r. w sprawie T-476/13 Associazione sportiva Taranto calcio Srl przeciwko Republice Włoskiej wniesione w dniu 13 stycznia 2014 r. przez Associazione sportiva Taranto calcio Srl

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/2

         Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2013 r. w sprawie T-476/13 Associazione sportiva Taranto calcio Srl przeciwko Republice Włoskiej wniesione w dniu 13 stycznia 2014 r. przez Associazione sportiva Taranto calcio Srl
   (Sprawa C-11/14 P)
   2014/C 245/02
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Associazione sportiva Taranto calcio Srl (przedstawiciel: N. Russo, adwokat)

      Druga strona postępowania: Republika Włoska
   Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) oddalił odwołanie.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T-164/03 Ampafrance SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „monBeBé” — Wcześniejsze słowne znaki towarowe bebe — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Art. 8 ust. 1 lit. b) oraz ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 21 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-164/03 Ampafrance SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „monBeBé” - Wcześniejsze słowne znaki towarowe bebe - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Art. 8 ust. 1 lit. b) oraz ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 155/29)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-164/03 Ampafrance, z siedzibą w Cholet (Francja), reprezentowana przez adwokat C. Bercial Arias, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: A. Rassat i A. Folliard-Monguiral), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występując przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Johnson & Johnson GmbH, z siedzibą w Düsseldorfie (Niemcy), reprezentowana przez adwokata D. von Schultza, mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 marca 2003 r. (sprawa R 220/2002-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Ampafrance SA a Johnson & Johnson GmbH, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 21 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

               3

               Interwenient ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa T-709/14: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2016 r. – Tri-Ocean Trading/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Błąd w ocenie)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/28

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2016 r. – Tri-Ocean Trading/Rada
   (Sprawa T-709/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Błąd w ocenie))
   (2016/C 392/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tri-Ocean Trading (George Town, Kajmany) (przedstawiciele: B. Kennelly, barrister, P. Saini, QC, oraz N. Sheikh, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele B. Driessen i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga oparta na art. 263 TFUE mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/488/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2014, L 217, s. 49) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 793/2014 z dnia 22 lipca 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2014, L 217, s. 10) w zakresie, w jakim powyższe akty dotyczą strony skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2014/488/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 793/2014 z dnia 22 lipca 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczą one Tri-Ocean Trading.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Tri-Ocean Trading.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-69/17: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2017 r. – Constantin Film Produktion/EUIPO (Fack Ju Göhte)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/58

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2017 r. – Constantin Film Produktion/EUIPO (Fack Ju Göhte)
   (Sprawa T-69/17)
   (2017/C 104/81)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Constantin Film Produktion GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Saarmann i P. Baronikians)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Fack Ju Göhte” – zgłoszenie nr 13 971 163

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 2205/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 25 września 2015 r.;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-300/07: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/22

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-300/07)
   (2007/C 235/40)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki Komisji o odrzuceniu oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert w ramach otwartej procedury ENTR/05/078 — TWOJA EUROPA część 1 (prace edytorskie i tłumaczeniowe) na zarządzanie i utrzymanie portalu „Twoja Europa” (Dz.U. 2006/S 143-153057), doręczonej skarżącej pismem z dnia 21 maja 2007 r. („decyzja w sprawie części 1”) i o udzieleniu zamówienia zakwalifikowanemu oferentowi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (DIGFIT) o odrzuceniu oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert w ramach otwartej procedury ENTR/05/078 — TWOJA EUROPA część 2 (zarządzanie i infrastruktura) na zarządzanie i utrzymanie portalu „Twoja Europa” (Dz.U. 2006/S 143-153057), doręczonej skarżącej pismem z dnia 13 lipca 2007 r. („decyzja w sprawie części 2”) i o udzieleniu zamówienia zakwalifikowanemu oferentowi;

               —

               zasądzenie od Komisji, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą w związku z przedmiotową procedurą przetargową, kwoty 1 125 000 EUR za część 1 i kwoty 825 000 EUR za część 2;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich całością kosztów postępowania związanych z niniejszą skargą, nawet w przypadku jej oddalenia.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że w ramach procedury udzielania zamówień ENTR/05/078 — TWOJA EUROPA część 1 (prace edytorskie i tłumaczeniowe) na zarządzanie i utrzymanie portalu „Twoja Europa” (Dz.U. 2006/S 143-153057) i ENTR/05/078 — TWOJA EUROPA część 2 (zarządzanie i infrastruktura) na zarządzanie i utrzymanie portalu „Twoja Europa” (Dz.U. 2006/S 143-153057), instytucja zamawiająca, tj. Dyrekcja Generalna DIGIT Komisji Europejskiej, nie dopełniła obowiązków wynikających z rozporządzenia finansowego (1) oraz dyrektywy 2004/18/WE (2), jak również nie przestrzegała zasad przejrzystości i równości traktowania.
   Ponadto skarżąca podnosi, że instytucja zamawiająca dopuściła się kilku oczywistych błędów w ocenie, które doprowadziły do odrzucenia oferty. Ponadto instytucja zamawiająca naruszyła jej zdaniem obowiązek uzasadnienia decyzji oraz w szczególności obowiązek powiadomienia skarżącej o względnych przewagach zakwalifikowanego oferenta.
   Skarżąca wnosi zatem o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej o odrzuceniu jej oferty oraz udzieleniu zamówienia zakwalifikowanemu oferentowi, a także o obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania z niniejszej skargi, nawet w przypadku jej oddalenia. Subsydiarnie, na wypadek, gdyby na dzień wydania wyroku zamówienie zostało już wykonane, skarżąca wnosi o zasądzenie rekompensaty finansowej (odszkodowania) w kwocie 1 125 000 EUR za część 1 i kwoty 825 000 EUR za część 2, zgodnie z art. 235 i 288 WE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, str. 1).

      (2)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134 str. 114).


title: Sprawa C-105/02: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środki własne Wspólnoty — Niezwolnione karnety TIR — Brak przekazania odpowiednich środków własnych)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/1

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-105/02) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki własne Wspólnoty - Niezwolnione karnety TIR - Brak przekazania odpowiednich środków własnych)
   (2006/C 294/01)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Wilms i C. Giolito, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (Przedstawiciele: W.-D. Plessing i R. Stüwe, pełnomocnicy, adwokat D. Sellner)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (Przedstawiciele: M. Wimmer i A. Snoecx, pełnomocnicy, oraz adwokat B. van de Walle de Ghelcke)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie Rady (EWG,EURATOM) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz. U. L 155, str. 1) — Brak uzyskania opłat przywozowych zabezpieczonych przez niektóre karnety TIR i brak przekazania odpowiednich środków własnych –Opłaty przywozowe, w odniesieniu do których „nie przewidziano zabezpieczenia” i „które są kwestionowane” — Karnety, w stosunku do których reasekurator zakwestionował swoje zobowiązania
   Sentencja

               1)

               Nie zwalniając prawidłowo niektórych dokumentów tranzytowych (karnety TIR), wskutek czego środki własne wynikające z nich nie zostały właściwie zapisane na rachunku ani udostępnione Komisji Wspólnot Europejskich w terminie,

                           —

                           nie przekazując Komisji Wspólnot Europejskich informacji o wszystkich innych niezakwestionowanych kwotach celnych w związku z niezwolnieniem karnetów TIR przez niemieckie biura celne od 1994 r. aż do zmiany zarządzenia federalnego ministra finansów w dniu 11 września 1996 r., które zostały analogicznie potraktowane (wpis na rachunkach „B” zamiast wpisu na rachunkach „A”)

                           —

                           Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy rozporządzenia Rady (EWG, EURATOM) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r., wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euroatom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zastąpionego ze skutkiem od dnia 31 maja 2000 r. rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r., wykonującym decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami.

               4)

               Królestwo Belgii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 131 z 1.6.2002


title: Sprawa T-549/11: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2011 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Real Seguros (real,- BIO)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/19

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2011 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Real Seguros (real,- BIO)
   (Sprawa T-549/11)
   2012/C 6/35
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Real Seguros, SA (Porto, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zawieszenie postępowania do czasu wydania przez portugalski urząd ds. znaków towarowych ostatecznej decyzji w przedmiocie złożonego przez stronę skarżącą wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw do wcześniejszych zarejestrowanych w Portugalii znaków towarowych nr 249791, nr 249793 i nr 254390; w przypadku nieuwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania, o kontynuację postępowania; oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 sierpnia 2011 r. w sprawie R 115/2010-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny międzynarodowy znak towarowy nr W 983684 „real,- BIO” w kolorach zielonym, białym i brązowym dla usług z klasy 36

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Real Seguros, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Portugalii słowny znak towarowy nr 249791 „REAL” dla usług z klasy 36; zarejestrowany w Portugalii słowny znak towarowy nr 249793 „REAL SEGUROS” dla usług z klasy 36; zarejestrowany w Portugalii graficzny znak towarowy nr 254390 zawierający element słowny „REAL” dla usług z klasy 36; różne niezarejestrowane prawa co do których twierdzi się, że podlegają ochronie we wszystkich państwach członkowskich i w Portugalii

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne przyjęcie przez Izbę Odwoławczą, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i znaków towarowych, na które powołano się w sprzeciwie.


title: Sprawa C-416/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 29 lipca 2015 r. – Selena România Srl/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) București

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 29 lipca 2015 r. – Selena România Srl/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) București
   (Sprawa C-416/15)
   (2015/C 346/08)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bucureşti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Selena România SRL

      Strona pozwana: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) București

      Interwenient: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) Galați

      Pytania prejudycjalne

               1)

                  Czy rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 21/2013 Rady
                   (1) [rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 791/2011 wobec przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Tajwanu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu i Tajlandii] należy interpretować w ten sposób, że ma ono zastosowanie także do przywozu dokonanego przez rezydentów Unii Europejskiej z Tajwanu przed dniem 17 stycznia 2013 r., czyli w 2012 r., lecz po wydaniu rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 791/2011 Rady
                   (2) [w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej]?

               2)

                  Czy ostateczne cło antydumpingowe, określone w art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 21/2013 Rady ma zastosowanie również w wypadku przywozu dokonywanego przez rezydentów Unii Europejskiej z Tajwanu w okresie przed dniem 17 stycznia 2013 r. oraz przed dniem wydania rozporządzenia (UE) nr 437/2012 Komisji
                   (3) [wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych ootwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Tajwanu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu i Tajlandii, oraz poddającego ten przywóz rejestracji] lecz po wydaniu rozporządzenia (UE) nr 791/2011 Rady?

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr. 21/2013 Rady z dnia 10 stycznia 2013 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 791/2011 wobec przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Tajwanu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu i Tajlandii (Dz.U. L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 791/2011 Rady z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 204, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie (UE) nr 437/2012 Komisji z dnia 23 maja 2012 r.wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Tajwanu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu i Tajlandii, oraz poddające ten przywóz rejestracji (Dz.U. L 134, s. 12).


title: Sprawa T-429/11: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2013 r. — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności ﾀﾔ Pomoc państwa — System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym i nienakazująca odzyskania pomocy — Akt obejmujący środki wykonawcze — Brak indywidualnego oddziaływania — Brak statusu rzeczywistego beneficjenta systemu pomocy — Brak obowiązku zwrotu — Niedopuszczalność)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/22

         Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2013 r. — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-429/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym i nienakazująca odzyskania pomocy - Akt obejmujący środki wykonawcze - Brak indywidualnego oddziaływania - Brak statusu rzeczywistego beneficjenta systemu pomocy - Brak obowiązku zwrotu - Niedopuszczalność)
   2013/C 336/44
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Ruiz Calzado, M. Núñez Müller i J. Domínguez Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2011/282/UE z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. L 135, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-431/13: Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Métropole Gestion/OHIM – Metropol (METROPOL) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy METROPOL — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego — Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/49

         Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Métropole Gestion/OHIM – Metropol (METROPOL)
   (Sprawa T-431/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy METROPOL - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego - Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 138/65)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Métropole Gestion (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.-A. Roux Steinkühler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Metropol Investment Financial Company Ltd (Moskwa, Rosja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 czerwca 2013 r. (sprawy R 723/2012-2 i R 845/2012-2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Métropole Gestion a Metropol Investment Financial Company Ltd.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Métropole Gestion i Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-195/08 PPU: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas) — Postępowanie zainicjowane przez Ingę Rinau (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń — Wykonywanie w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Wniosek o nieuznanie orzeczenia o powrocie dziecka bezprawnie zatrzymanego innym państwie członkowskim — Pilny tryb prejudycjalny)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/19

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas) — Postępowanie zainicjowane przez Ingę Rinau
   (Sprawa C-195/08 PPU) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń - Wykonywanie w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Wniosek o nieuznanie orzeczenia o powrocie dziecka bezprawnie zatrzymanego innym państwie członkowskim - Pilny tryb prejudycjalny)
   (2008/C 223/30)
   Język postępowania: litewski
   Sąd krajowy
   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas
   Strona w postępowaniu przed sądem krajowym
   Inga Rinau
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Wykładnia art. 21, 23, 24, 31 ust. 1, 40 ust. 2 i 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1) — Wniosek o nieuznanie w państwie członkowskim A orzeczenia wydanego przez sąd państwa członkowskiego B, nakazującego powrót dziecka, uznanego za bezprawnie zatrzymane w państwie członkowskim A przez jego matkę, jego ojcu zamieszkałemu w państwie członkowskim B, któremu przyznano władzę rodzicielską nad dzieckiem
   Sentencja

               1)

               Z chwilą gdy orzeczenie o odmowie powrotu zostało wydane i przekazane do wiadomości sądu państwa pochodzenia, dla celów wydania świadectwa przewidzianego w art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 bez znaczenia jest, czy orzeczenie to zostało zawieszone, zmienione, uchylone lub w każdym razie nie uprawomocniło się albo zostało zastąpione orzeczeniem o powrocie, o ile powrót dziecka w rzeczywistości nie nastąpił. Jeżeli nie wyrażono żadnej wątpliwości do autentyczności tego świadectwa, a samo świadectwo zostało sporządzone przy użyciu formularza, którego wzór znajduje się w załączniku IV do rozporządzenia, to sprzeciwienie się uznaniu orzeczenia o powrocie jest zabronione, a do sądu wezwanego należy wyłącznie nadanie klauzuli wykonalności orzeczeniu zaopatrzonemu w świadectwo i zezwolenie na powrót dziecka.

               2)

               Z wyjątkiem przypadku, gdy postępowanie dotyczy orzeczenia zaopatrzonego w świadectwo na podstawie art. 11 ust. 8, art. 40 i art. 42 rozporządzenia nr 2201/2003, każda ze stron może złożyć wniosek o nieuznanie orzeczenia sądowego, nawet jeżeli wcześniej nie został złożony wniosek o uznanie orzeczenia

               3)

               Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003, w zakresie w jakim stanowi, że osoba, przeciwko której wykonuje się orzeczenie, ani dziecko w tym stadium postępowania nie mają możliwości złożenia jakiegokolwiek oświadczenia, nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawie nieuznania orzeczenia sądowego wszczętego mimo braku wcześniejszego wniosku o uznanie tego samego orzeczenia. W takiej sytuacji strona pozwana, która domaga się uznania, może składać oświadczenia.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa C-70/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektyw 2003/72/WE — Statut spółdzielni europejskiej — Zaangażowanie pracowników w podejmowanie decyzji w ramach spółdzielni — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-70/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektyw 2003/72/WE - Statut spółdzielni europejskiej - Zaangażowanie pracowników w podejmowanie decyzji w ramach spółdzielni - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 301/24)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i J. Enegren, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewydanie lub nieprzekazanie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2003/72/WE z dnia 22 lipca 2003 r. uzupełniającej statut spółdzielni europejskiej w odniesieniu do zaangażowania pracowników (Dz.U. L 207, s. 25)
   Sentencja

               1)

               Nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2003/72/WE z dnia 22 lipca 2003 r. uzupełniającej statut spółdzielni europejskiej w odniesieniu do zaangażowania pracowników lub nie zapewniając, że partnerzy społeczni wprowadzą wymagane przepisy w drodze porozumienia, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 16 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa T-38/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 10 listopada 2009 r. w sprawie F-70/07, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 stycznia 2010 r. przez Luigiego Marcuccio

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/43

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 10 listopada 2009 r. w sprawie F-70/07, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 stycznia 2010 r. przez Luigiego Marcuccio
   (Sprawa T-38/10 P)
   2010/C 80/68
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               w każdym razie: uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia;

               —

               stwierdzenie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji, w związku z którą zostało wydane zaskarżone postanowienie była całkowicie dopuszczalna;

               —

               tytułem żądania głównego: uwzględnienie w całości żądań skargi wniesionej w pierwszej instancji;

               —

               nakazanie drugiej stronie postępowania zapłaty na rzecz wnoszącego odwołanie wszystkich kosztów poniesionych przez niego na wszystkich dotychczasowych etapach postępowania;

               —

               tytułem żądania pomocniczego: odesłanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej w celu wydania przezeń ponownego rozstrzygnięcia w zmienionym składzie osobowym

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 10 listopada 2009 r. Postanowieniem tym zostały odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne pierwsze, drugie, trzecie i szóste żądanie skargi mającej na celu nakazanie Komisji naprawienie szkody powstałej w wyniku odmowy zwrotu powtarzających się kosztów, które wnoszący odwołanie miał ponieść w ramach sprawy T-176/04 Marcuccio przeciwko Komisji.
   Celem uzasadnienia swoich żądań wnoszący odwołanie podnosi dokonanie błędnej interpretacji i błędne zastosowanie pojęcia wniosku, zawartego w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego urzędników, nieuzasadnione i nielogiczne odejście od odnośnego orzecznictwa, całkowity brak uzasadnienia, naruszenie obowiązku nieuwzględnienia żądań strony przeciwnej, które zostały przedstawione po upływie terminu, błąd proceduralny polegający na uwzględnieniu aktu zatytułowanego „wniosek o umorzenie postępowania” a także naruszenie art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-329/11: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2011 r. — TM.E. przeciwko Komisji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/37

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2011 r. — TM.E. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-329/11)
   2011/C 252/84
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: TM.E. S.p.A. — Termomeccanica Ecologia (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: C. Malinconico, S. Fidanzia i A. Gigliola, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r. wykluczającej konieczność wszczęcia w stosunku do Rumunii postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom w związku z naruszeniem zasad i dyrektyw wspólnotowych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych oraz „Pratical Guide to contract procedures financed from the General Budget of the European Communities in the context of external actions”;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania w wysokości 18 955 106 EUR albo w większej lub mniejszej kwocie uznanej za słuszną za szkody poniesione przez TME z powodu naruszenia prawa wspólnotowego popełnionego przez samą Komisję Europejską;

               —

               tytułem żądania ewentualnego — zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania za szkody związane z utratą szansy przez TME w wysokości 3 791 021 EUR albo w większej lub mniejszej kwocie uznanej za słuszną;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego — zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania za szkodę wynikającą ze zwłoki Komisji Europejskiej w wykonywaniu jej funkcji odpowiadającego całkowitej kwocie wydatków poniesionych przez TME w wysokości 73 044,32 albo w większej lub mniejszej kwocie uznanej za słuszną;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga zmierza do stwierdzenia nieważności pisma Komisji Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r., w którym wykluczono konieczność wszczęcia w stosunku do Rumunii postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom w związku z naruszeniem zasad i dyrektyw wspólnotowych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych oraz „Practical Guide to contract procedures for UE external action” [praktycznego przewodnika dotyczącego procedur udzielania zamówień w ramach działań zewnętrznych UE (zwanego dalej „PG”)] przyjętych przez sama Komisję oraz do uzyskania odszkodowania za szkody spowodowane przez instytucję wspólnotową przy wykonywaniu jej funkcji.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych PG oraz traktatów lub reguły prawnej związanej z ich stosowaniem.
               Skarżąca twierdzi, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja Europejska nie wystosowała uzasadnionej opinii w przedmiocie oczywistych i poważnych nieprawidłowości wskazanych w postępowaniu przetargowym dotyczącym projektu „Bucharest Wastewater Treatment Plant Rehabilitation: Stage I ISPA 2004/RO/16/P/PE/003-03” i nie wszczęła w konsekwencji w stosunku do Rumunii postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom cofając ponadto udzielone w ramach omawianego przetargu wspólnotowe środki finansowe.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, GP oraz przeinaczenia okoliczności faktycznych.
               Skarżąca utrzymuje również, że zaskarżony akt jest wadliwy, ponieważ w skutek przeinaczenia okoliczności faktycznych będących przedmiotem skargi Komisja nie uwzględniła oczywistych naruszeń proceduralnych popełnionych przez Primaria Municipiului Bucaresti. Konkretnie zaś Primaria Municipiului Bucaresti od początku wykluczyła ofertę skarżącej z uwagi na rzekome anomalie natury gospodarczej a następnie, po zorientowaniu się iż popełniła poważne naruszenie podjęła próbę uzasadnienia podjętej już decyzji rzekomymi wadami oferty mającymi naturę techniczną. Ponadto Komisja nie uwzględniła okoliczności, iż skarga zmierzająca do stwierdzenia nieważności umowy nie została rozpatrzona przez rumuński organ sądowy ze względu na rzekomy brak uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 7,3 mln EUR, co bezspornie stanowi drastyczne naruszenie prawa do obrony i zasad wspólnotowych.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący braku zajęcia przez Komisję stanowiska w przedmiocie dalszych zarzucanych naruszeń.
               Skarżąca twierdzi ponadto, że w zaskarżonym piśmie Komisja Europejska nie rozważyła innych aspektów, na jakie zwrócono jej uwagę. W szczególności Komisja nie oceniła w żaden sposób okoliczności, iż skarżąca została osądzona w pierwszej instancji przez ten sam sąd, który orzekł, iż jej skarga była niedopuszczalna wydając wyrok, który został następnie zmieniony w apelacji a zatem przez sędziego, który nie był bezstronny i który powinien był zostać wyłączony, co stanowi niewątpliwe i wyraźne naruszenie prawa do obrony, zasad wspólnotowych oraz art. 6 ust. europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wreszcie jeżeli chodzi o roszczenie odszkodowawcze skarżąca podnosi, iż bierność Komisji tak samo jak brak cofnięcia wspólnotowych środków finansowych udzielonych Rumunii w ramach omawianego projektu spowodowała znaczną szkodę gospodarczą ze względu na brak wykonania umowy objętej zamówieniem publicznym lub utratę szansy jego udzielenia a w każdym razie szkodę wywołaną zwłoką, która zmusiła skarżącą do wszczęcia kosztownego postępowania przed rumuńskimi organami sądowymi.


title: Sprawa T-274/07: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Zhejiang Harmonic Hardware Products Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/15

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Zhejiang Harmonic Hardware Products Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-274/07)
   (2007/C 223/24)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zhejiang Harmonic Hardware Products Co. Ltd (Zhejiang, Chiny) (przedstawiciel: R. MacLean, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 452/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. w zakresie, w którym ma ono zastosowanie do skarżącej,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, będąca producentem desek do prasowania i ich głównych części w Chińskiej Republice Ludowej wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 452/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy (1) w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do skarżącej.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że instytucje Wspólnoty naruszyły art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego (2), ponieważ Komisja przedstawiła Radzie projekt środków antydumpingowych opierając się na błędnym ustaleniu, że skarżąca nie spełnia kryteriów gospodarki rynkowej, o których mowa w 2 ust. 7 lit. c).
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że instytucje Wspólnoty naruszyły art. 20 ust. 4 i 5 rozporządzenia podstawowego oraz jej prawo do bycia wysłuchanym, ponieważ skarżąca miała jedynie sześć dni na odpowiedź na pismo w sprawie poprawionego ostatecznego ujawnienia.
   Po trzecie, skarżąca uważa, że instytucje Wspólnoty naruszyły art. 8 rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie dokonały one prawidłowej oceny zobowiązań cenowych skarżącej.
   Wreszcie, skarżąca utrzymuje, że instytucje Wspólnoty naruszyły art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego nie ujawniając, kto wniósł skargę leżącą u podstaw zaskarżonego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. L 109, str. 12.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, str. 1).


title: Sprawa C-193/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2013 r. w sprawie T-283/11 Fon Wireless Ltd. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 kwietnia 2013 r. przez nfon AG

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2013 r. w sprawie T-283/11 Fon Wireless Ltd. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 kwietnia 2013 r. przez nfon AG
   (Sprawa C-193/13 P)
   2013/C 189/09
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: nfon AG (przedstawiciel: adwokat V. von Bomhard)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Fon Wireless Ltd.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               posiłkowo, uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym przyznania istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd z powodu wcześniejszego graficznego wspólnotowego znaku towarowego nr 4719738 „fon”;

               —

               obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie T-283/11, na mocy którego Sąd zmienił decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 marca 2011 r. (sprawa R 1017/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fon Wireless Ltd. A nfon AG w ten sposób, że wniesione do Izby Odwoławczej przez nfon AG zostało oddalone.
   Wnosząca odwołanie podnosi jako jedyny zarzut naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Badanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 winno być przeprowadzone w drodze całościowej oceny, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku. Wymóg ten został naruszony pod trzema względami: z uwagi na błędne ustalenie, w ramach porównania oznaczeń, mających charakter odróżniający elementów kolidujących ze sobą znaków, nieprawidłowe automatyczne działanie przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i brak całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd z powodu niewystarczającego uwzględnienia nieznacznie odróżniającego charakteru elementu „fon”.


title: Sprawa C-618/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 1 grudnia 2011 r. — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 1 grudnia 2011 r. — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-618/11)
   2012/C 49/26
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TVI Televisão Independente SA

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 16 ust. 1 CIVA [Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado, kodeksu VAT], zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej jest nierozerwalnie związana ze świadczeniem usług reklamowych, przez co powinna być wliczona do podstawy opodatkowania świadczenia usług do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/WE (1) (obecnie art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) z dnia 28 listopada 2006 r.), a w szczególności z pojęciem „wzajemnego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać […] z tytułu takich dostaw”?

               2)

               Czy art. 16 ust. 6 lit. c) CIVA, zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej nie stanowi kwoty uiszczanej w imieniu i na rachunek usługobiorcy, chociaż księgowana jest na rachunkach przejściowych osób trzecich i przeznaczona jest dla instytucji publicznych, przez co nie jest wyłączona z podstawy opodatkowania do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 3 lit. c) dyrektywy 77/388/WE (obecnie 79 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.), a w szczególności z pojęciem „kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub klienta jako zwrot wydatków, wypłaconych na nazwisko i na rachunek tego ostatniego i które są wpisane w jego księgowości na rachunkach przejściowych” ?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa F-53/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 maja 2011 r. — J przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie od wypadków i chorób zawodowych — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Odmowa uznania zawodowego charakteru choroby — Obowiązek przeprowadzenia postępowania w rozsądnym terminie)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/50

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 maja 2011 r. — J przeciwko Komisji
   (Sprawa F-53/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie od wypadków i chorób zawodowych - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Odmowa uznania zawodowego charakteru choroby - Obowiązek przeprowadzenia postępowania w rozsądnym terminie)
   2011/C 252/106
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: J (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek strony skarżącej o uznanie choroby, na którą cierpi, za chorobę zawodową, a także decyzji o obciążeniu jej opłatami i kosztami wyznaczonego przez nią lekarza oraz połową opłat i kosztów dodatkowych trzeciego lekarza komisji lekarskiej.

      Sentencja wyroku

               1)

               Komisja Europejska zostaje obciążona zapłatą na rzecz skarżącego kwoty jednego euro tytułem odszkodowania.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz jedną czwartą kosztów poniesionych przez skarżącego.

               4)

               Skarżący pokrywa trzy czwarte własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009, s. 64.


title: Sprawa T-141/08: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2008 r. — E.ON Energie przeciwko Komisji

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/18

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2008 r. — E.ON Energie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-141/08)
   (2008/C 158/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: E.ON Energie AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: A. Röhling, C. Krohs i F. Dietrich, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2008) 377 wersja ostateczna z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie COMP/B-1/39.326 — E.ON Energie;

               —

               ewentualnie zmniejszenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą do właściwej wysokości;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji C(2008) 377 wersja ostateczna z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie COMP/B-1/39.326 — E.ON Energie AG. Decyzją tą Komisja zastosowała wobec skarżącej grzywnę za złamanie pieczęci nałożonej przez przedstawicieli Komisji na podstawie art. 20 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) 1/2003 (1) oraz naruszenie, przynajmniej wskutek zaniedbania, art. 23 ust. 1 lit. e) tego rozporządzenia.
   Skarżąca podnosi dziewięć zarzutów na poparcie swej skargi. W pierwszych sześciu zarzutach skarżąca wskazuje na niewystarczające dowody naruszenia prawa. W szczególności twierdzi ona, że nie uwzględniono okoliczności, że ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa w pełni na pozwanej, podnosi naruszenie zasady inkwizycyjności, wskazuje na błędne założenie, że pieczęć została nałożona prawidłowo, na niezgodne z prawdą założenie, co do stanu pieczęci następnego dnia, na błędne założenie, co do zdatności folii zabezpieczającej oraz na brak rozpatrzenia przez pozwaną alternatywnych możliwości.
   W siódmym zarzucie wskazano, że nie zastosowano domniemania niewinności, przez co naruszono zasadnicze przepisy proceduralne.
   W ósmym zarzucie skarżąca podnosi, że pozwana niesłusznie zarzuciła jej zawinione zachowanie w rozumieniu art. 23 rozporządzenia nr 1/2003.
   Wreszcie podnosi ona naruszenie prawa przy ustalaniu wysokości grzywny. Zdaniem skarżącej naruszono zasadę zakazu stosowania arbitralnych środków i przewidziany w art. 253 WE obowiązek przedstawienia uzasadnienia. Okoliczności łagodzące zostały pominięte, niesłusznie natomiast przyjęto domniemanie w zakresie okoliczności zaostrzających odpowiedzialność.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).


title: Sprawa T-21/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2009 r. — Niemcy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Naziemna telewizja cyfrowa — Pomoc przyznana przez władze niemieckie nadawcom, którzy korzystają z sieci naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w regionie Berlin-Brandemburgia — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Zasady dobrej administracji i proporcjonalności — Prawo do obrony)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2009 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-21/06) (1)

   (Pomoc państwa - Naziemna telewizja cyfrowa - Pomoc przyznana przez władze niemieckie nadawcom, którzy korzystają z sieci naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w regionie Berlin-Brandemburgia - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Zasady dobrej administracji i proporcjonalności - Prawo do obrony)
   2009/C 282/72
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy, wspierani przez G. Quardt, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet i K. Gross, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 listopada 2005 r. 2006/513/WE w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz wdrażania naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w Berlinie-Brandenburgii (Dz.U. 2006, L 200, s. 14)

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006


title: Sprawy połączone C-131/04 i C-257/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  16 marca 2006 r.  (wniosek Court of Appeal i Employment Tribunal o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — C.D. Robinson-Steele przeciwko R.D. Retail Services Ltd (C-131/04), Michael Jason Clarke przeciwko Frank Staddon Ltd (C-257/04) oraz J. C. Caulfield, C. F. Caulfield, K. V. Barnes przeciwko Hanson Clay Products Ltd, wcześniej Marshalls Clay Products Ltd( C-257/04) (Polityka społeczna — Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia pracowników — Dyrektywa 93/104/WE — Prawo do corocznego płatnego urlopu — Włączenie wynagrodzenia za coroczny urlop do stawki godzinowej lub dziennej wynagrodzenia ( rolled-up holiday pay )

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 marca 2006 r. (wniosek Court of Appeal i Employment Tribunal o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — C.D. Robinson-Steele przeciwko R.D. Retail Services Ltd (C-131/04), Michael Jason Clarke przeciwko Frank Staddon Ltd (C-257/04) oraz J. C. Caulfield, C. F. Caulfield, K. V. Barnes przeciwko Hanson Clay Products Ltd, wcześniej Marshalls Clay Products Ltd( C-257/04)
   (Sprawy połączone C-131/04 i C-257/04) (1)

   (Polityka społeczna - Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia pracowników - Dyrektywa 93/104/WE - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Włączenie wynagrodzenia za coroczny urlop do stawki godzinowej lub dziennej wynagrodzenia („rolled-up holiday pay”)
   (2006/C 143/14)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal, Employment Tribunal
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: C.D. Robinson-Steele (C-131/04), Michael Jason Clarke (C-257/04), J.C. Caulfield, C. F. Caulfield, K. V. Barnes (C-257/04)

      Strona pozwana: R.D. Retail Services Ltd (C-131/04), Frank Staddon Ltd (C-257/04), Hanson Clay Products Ltd, wcześniej Marshalls Clay Products Ltd (C-257/04)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Employment Tribunal — Wykładnia art. 7 dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 307, str. 18) — Zgodność przepisów krajowych zezwalających na włączenie wynagrodzenia za urlop coroczny do stawki godzinowej wynagrodzenia, jak również do jego pensji jako część wynagrodzenia za czas pracy i zezwalających na brak wynagrodzenia za okres, w trakcie którego pracownik faktycznie skorzystał z urlopu („rolled-up holiday pay”)
   Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy stoi na przeszkodzie temu, by część wynagrodzenia wypłacanego pracownikowi za wykonaną pracę stanowiła zapłata za coroczny urlop, podczas gdy pracownik nie otrzymywałby z tytułu corocznego urlopu wynagrodzenia wypłacanego dodatkowo, obok wynagrodzenia za wykonaną pracę. Nie może być odstępstw od tego prawa w drodze porozumienia wiążącego na mocy umowy.

               2)

               Artykuł 7 dyrektywy 93/104 stoi na przeszkodzie temu, by wynagrodzenie za minimalny coroczny urlop w rozumieniu tego przepisu było wypłacane w ratach rozłożonych w odpowiadającym temu urlopowi rocznym okresie pracy, razem z wynagrodzeniem za wykonaną pracę, a nie jako należność za określony okres, w trakcie którego pracownik faktycznie skorzystał z urlopu.

               3)

               Artykuł 7 dyrektywy 93/104 nie stoi zasadniczo na przeszkodzie temu, by kwoty już wypłacone w sposób przejrzysty i zrozumiały tytułem minimalnego corocznego urlopu w rozumieniu tego przepisu w formie rat rozłożonych w odpowiadającym temu urlopowi rocznym okresie pracy, razem z wynagrodzeniem za wykonaną pracę, zostały zaliczone na poczet wynagrodzenia za określony urlop, z którego pracownik już faktycznie skorzystał.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004 r.

      Dz.U. C 217 z 28.08.2004 r.


title: Sprawa T-638/16: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2016 r. – Deichmann/EUIPO – Vans (Przedstawienie paska umieszczonego na bocznej stronie buta)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/48

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2016 r. – Deichmann/EUIPO – Vans (Przedstawienie paska umieszczonego na bocznej stronie buta)
   (Sprawa T-638/16)
   (2016/C 392/63)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deichmann SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: C. Onken, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vans, Inc. (Cypress, Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Vans, Inc.

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Pozycyjny znak towarowy (Przedstawienie paska umieszczonego na bocznej stronie buta) – zgłoszenie nr 10 263 895

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie R 408/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 23 grudnia 2014 r., uwzględnienie sprzeciwu B 001919210 i odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 10 263 895;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie R 408/2015-4;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 19 ust. 2 oraz zasady 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95, art. 151 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009, a także zasad pewności prawa i niedziałania prawa wstecz.


title: Sprawa T-685/16: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – Jiménez Gasalla/EUIPO (B2B SOLUTIONS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego B2B SOLUTIONS — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/26

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – Jiménez Gasalla/EUIPO (B2B SOLUTIONS)
   (Sprawa T-685/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego B2B SOLUTIONS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 256/30)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Carlos Javier Jiménez Gasalla (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Estella Garbayo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lipca 2016 r. (sprawa R 244/2016-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego B2B SOLUTIONS jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Carlos Javier Jiménez Gasalla zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.