title: Sprawa C-896/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prim’Awla tal-Qorti Ċivili – Ġurisdizzjoni Kostituzzjonali – Malta) – Repubblika / Il-Prim Ministru [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 2 TUE – Wartości Unii Europejskiej – Państwo prawne – Artykuł 49 TUE – Przystąpienie do Unii – Nieobniżanie poziomu ochrony wartości Unii – Skuteczna ochrona sądowa – Artykuł 19 TUE – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Zakres stosowania – Niezawisłość sędziów państwa członkowskiego – Procedura powołania – Uprawnienia premiera – Udział komisji ds. powoływania sędziów]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prim’Awla tal-Qorti Ċivili – Ġurisdizzjoni Kostituzzjonali – Malta) – Repubblika / Il-Prim Ministru
      (Sprawa C-896/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 2 TUE - Wartości Unii Europejskiej - Państwo prawne - Artykuł 49 TUE - Przystąpienie do Unii - Nieobniżanie poziomu ochrony wartości Unii - Skuteczna ochrona sądowa - Artykuł 19 TUE - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Zakres stosowania - Niezawisłość sędziów państwa członkowskiego - Procedura powołania - Uprawnienia premiera - Udział komisji ds. powoływania sędziów)
      (2021/C 228/08)
      Język postępowania: maltański

         Sąd odsyłający

      Prim’Awla tal-Qorti Ċivili – Ġurisdizzjoni Kostituzzjonali

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Repubblika

         Strona przeciwna: Il-Prim Ministru

         Przy udziale: WY

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE należy interpretować w ten sposób, że może on mieć zastosowanie w sprawie, w której sąd krajowy rozpatruje przewidzianą prawem krajowym skargę o wydanie orzeczenia w przedmiocie zgodności z prawem Unii przepisów krajowych regulujących procedurę powoływania sędziów państwa członkowskiego, do którego należy wspomniany sąd. Przy dokonywaniu wykładni tego postanowienia powinien zostać należycie uwzględniony art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2)

                  Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które przyznają premierowi danego państwa członkowskiego rozstrzygające uprawnienia w procesie powoływania sędziów, przewidując jednocześnie udział w tym procesie niezależnego organu, który ma w szczególności za zadanie ocenę kandydatów na stanowisko sędziego i przedstawienie premierowi opinii.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-73/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – ZM jako syndyk masy upadłości spółki Oeltrans Befrachtungsgesellschaft mbH / E.A. Frerichs [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 – Postępowania upadłościowe – Artykuł 4 – Prawo właściwe dla postępowania upadłościowego – Prawo państwa członkowskiego, w którym zostaje wszczęte postępowanie – Artykuł 13 – Czynności dokonane z pokrzywdzeniem ogółu wierzycieli – Wyjątek – Przesłanki – Czynność podlegająca prawu innego państwa członkowskiego niż państwo wszczęcia postępowania – Czynność niezaskarżalna na podstawie tego prawa – Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 – Prawo właściwe dla zobowiązań umownych – Artykuł 12 ust. 1 lit. b) – Zakres statutu kontraktowego – Wykonanie zobowiązań wynikających z umowy – Płatność dokonana w wykonaniu umowy podlegającej prawu innego państwa członkowskiego niż państwo wszczęcia postępowania – Wykonanie przez osobę trzecią – Powództwo o zwrot tej zapłaty wytoczone w ramach postępowania upadłościowego – Prawo właściwe mające zastosowanie do tej płatności]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – ZM jako syndyk masy upadłości spółki Oeltrans Befrachtungsgesellschaft mbH / E.A. Frerichs
      (Sprawa C-73/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Postępowania upadłościowe - Artykuł 4 - Prawo właściwe dla postępowania upadłościowego - Prawo państwa członkowskiego, w którym zostaje wszczęte postępowanie - Artykuł 13 - Czynności dokonane z pokrzywdzeniem ogółu wierzycieli - Wyjątek - Przesłanki - Czynność podlegająca prawu innego państwa członkowskiego niż państwo wszczęcia postępowania - Czynność niezaskarżalna na podstawie tego prawa - Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 - Prawo właściwe dla zobowiązań umownych - Artykuł 12 ust. 1 lit. b) - Zakres statutu kontraktowego - Wykonanie zobowiązań wynikających z umowy - Płatność dokonana w wykonaniu umowy podlegającej prawu innego państwa członkowskiego niż państwo wszczęcia postępowania - Wykonanie przez osobę trzecią - Powództwo o zwrot tej zapłaty wytoczone w ramach postępowania upadłościowego - Prawo właściwe mające zastosowanie do tej płatności)
      (2021/C 228/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: ZM jako syndyk masy upadłości spółki Oeltrans Befrachtungsgesellschaft mbH

         Druga strona postępowania: E.A. Frerichs

         Sentencja

      Artykuł 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego oraz art. 12 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) należy interpretować w ten sposób, że prawo właściwe dla umowy na podstawie tego ostatniego rozporządzenia ma zastosowanie również do płatności dokonanej przez osobę trzecią w wykonaniu umownego zobowiązania do zapłaty ciążącego na jednej ze stron umowy, gdy w ramach postępowania upadłościowego zapłata ta jest podważana jako czynność dokonana z pokrzywdzeniem ogółu wierzycieli.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa C-75/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Lifosa” UAB / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Wspólnotowy kodeks celny – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Artykuł 29 ust. 1 – Artykuł 32 ust. 1 lit. e) ppkt (i) – Unijny kodeks celny – Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 – Artykuł 70 ust. 1 – Artykuł 71 ust. 1 lit. e) ppkt (i) – Ustalanie wartości celnej – Wartość transakcyjna – Dostosowanie – Cena obejmująca dostawę do granicy

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/8

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 22 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Lifosa” UAB / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
      (Sprawa C-75/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 29 ust. 1 - Artykuł 32 ust. 1 lit. e) ppkt (i) - Unijny kodeks celny - Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 - Artykuł 70 ust. 1 - Artykuł 71 ust. 1 lit. e) ppkt (i) - Ustalanie wartości celnej - Wartość transakcyjna - Dostosowanie - Cena obejmująca dostawę do granicy)
      (2021/C 228/10)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Lifosa” UAB

         Druga strona postępowania: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
      Przy udziale: Kauno teritorinė muitinė, „Transchema” UAB

         Sentencja

      Artykuł 29 ust. 1 i art. 32 ust. 1 lit. e) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny oraz art. 70 ust. 1 i art. 71 ust. 1 lit. e) ppkt (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że do celów ustalenia wartości celnej przywożonych towarów nie należy do wartości transakcyjnej tych towarów dodawać kosztów faktycznie poniesionych przez producenta w celu przetransportowania owych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Unii Europejskiej, jeżeli zgodnie z uzgodnionymi warunkami dostawy obowiązek pokrycia tych kosztów ciąży na producencie, i to nawet wówczas, gdy wspomniane koszty przekraczają cenę faktycznie poniesioną przez importera, o ile cena ta odpowiada rzeczywistej wartości wspomnianych towarów, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa C-13/19: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza – Hiszpania) – Ibercaja Banco, SA / TJ, UK [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Umowa o kredyt hipoteczny – Nieuczciwe warunki umowne – Warunek ograniczający zmienność stopy opracowywania („klauzula dolnego progu”) – Umowa odnowienia zobowiązania – Odstąpienie od sądowego dochodzenia roszczeń umownych – Brak wiążącego charakteru – Dyrektywa 2005/29/WE – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/9

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza – Hiszpania) – Ibercaja Banco, SA / TJ, UK
      (Sprawa C-13/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Umowa o kredyt hipoteczny - Nieuczciwe warunki umowne - Warunek ograniczający zmienność stopy opracowywania („klauzula dolnego progu”) - Umowa odnowienia zobowiązania - Odstąpienie od sądowego dochodzenia roszczeń umownych - Brak wiążącego charakteru - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów - Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1)
      (2021/C 228/11)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Zaragoza

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Ibercaja Banco, SA

         Druga strona postępowania: TJ, UK

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, nie sprzeciwia się on temu, by warunek umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, którego nieuczciwy charakter może zostać stwierdzony przez sąd, stał się przedmiotem umowy odnowienia zobowiązania między tym przedsiębiorcą a tym konsumentem, w drodze której konsument odstępuje od dochodzenia roszczeń będących skutkiem stwierdzenia nieuczciwego charakteru tego warunku, z zastrzeżeniem, że odstąpienie jest oparte na dobrowolnej i świadomej zgodzie ze strony konsumenta, czego ustalenie należy do sądu krajowego. Natomiast warunek, zgodnie z którym konsument ten odstępuje, w odniesieniu do przyszłych sporów, od sądowego dochodzenia roszczeń opartych na prawach przysługujących mu na mocy dyrektywy 93/13, nie jest dla niego wiążący.

                  2)

                  Artykuł 3 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunek umowy o kredyt hipoteczny zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem w celu zmiany potencjalnie nieuczciwego warunku umowy uprzednio zawartej między nimi lub w celu uregulowania odstąpienia przez konsumenta z dochodzenia od tego przedsiębiorcy roszczeń na drodze sądowej może być uznany za niewynegocjowany indywidualnie, jeżeli konsument ten nie miał wpływu na treść nowego warunku umowy, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

                  3)

                  Artykuły 3–5 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że wymóg przejrzystości ciążący na przedsiębiorcy na mocy tych przepisów oznacza, że przy zawieraniu umowy odnowienia zobowiązania, która z jednej strony ma na celu zmianę potencjalnie nieuczciwego warunku umowy zawartej uprzednio, zaś z drugiej strony przewiduje, że konsument odstępuje od sądowego dochodzenia roszczeń od tego przedsiębiorcy, konsument ten musi być w stanie zrozumieć zasadnicze konsekwencje prawne i ekonomiczne, jakie wynikają dla niego z zawarcia owej umowy odnowienia zobowiązania.

                  4)

                  Przedstawione przez Audiencia Provincial de Zaragoza (sąd okręgowy w Saragossie, Hiszpania) pytania dziesiąte i trzynaste są oczywiście niedopuszczalne.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-841/19: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 41 de Madrid – Hiszpania) – JL / Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dyrektywa 2006/54/WE – Artykuł 2 ust. 1 i art. 4 – Równe traktowanie w wynagradzaniu pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej – Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy – Klauzula 4 – Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy, będący w przeważającej części pracownikami płci żeńskiej – Krajowa instytucja gwarantująca zainteresowanym pracownikom zaspokojenie roszczeń niezaspokojonych z powodu niewypłacalności pracodawcy – Górna granica wysokości świadczeń wypłacanych z tytułu tych roszczeń – Niższy wymiar górnej granicy w przypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy w zależności od czasu pracy tych pracowników w stosunku do czasu pracy pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy – Zasada pro rata temporis]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/10

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 41 de Madrid – Hiszpania) – JL / Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
      (Sprawa C-841/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 2006/54/WE - Artykuł 2 ust. 1 i art. 4 - Równe traktowanie w wynagradzaniu pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej - Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy - Klauzula 4 - Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy, będący w przeważającej części pracownikami płci żeńskiej - Krajowa instytucja gwarantująca zainteresowanym pracownikom zaspokojenie roszczeń niezaspokojonych z powodu niewypłacalności pracodawcy - Górna granica wysokości świadczeń wypłacanych z tytułu tych roszczeń - Niższy wymiar górnej granicy w przypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy w zależności od czasu pracy tych pracowników w stosunku do czasu pracy pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy - Zasada pro rata temporis)
      (2021/C 228/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 41 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: JL

         Druga strona postępowania: Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 1 i art. 4 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w odniesieniu do wypłacania przez odpowiedzialną instytucję krajową zaległych wynagrodzeń i świadczeń należnych pracownikom od niewypłacalnego pracodawcy ustanawia górną granicę wysokości tej wypłaty w odniesieniu do pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, która w przypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy podlega proporcjonalnemu obniżeniu do czasu pracy przepracowanego przez tych pracowników w stosunku do czasu pracy przepracowanego przez pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa C-507/20: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék – Węgry) – FGSZ Földgázszállító Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 90 – Obniżenie podstawy opodatkowania – Całkowity lub częściowy brak zapłaty ceny – Wierzytelność, która stała się ostatecznie nieściągalna – Termin przedawnienia dla wniosku o następcze obniżenie podstawy opodatkowania VAT – Data rozpoczęcia biegu terminu]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/11

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék – Węgry) – FGSZ Földgázszállító Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-507/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 90 - Obniżenie podstawy opodatkowania - Całkowity lub częściowy brak zapłaty ceny - Wierzytelność, która stała się ostatecznie nieściągalna - Termin przedawnienia dla wniosku o następcze obniżenie podstawy opodatkowania VAT - Data rozpoczęcia biegu terminu)
      (2021/C 228/13)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Pécsi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FGSZ Földgázszállító Zrt.

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

      Artykuł 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w związku z zasadami neutralności podatkowej i skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli państwo członkowskie ustanawia termin przedawnienia, po upływie którego podatnik będący wierzycielem z tytułu wierzytelności, która stała się ostatecznie nieściągalna, nie może już powołać się na swoje prawo do obniżenia podstawy opodatkowania, termin ten musi być liczony począwszy nie od dnia wykonania pierwotnie przewidzianego zobowiązania do zapłaty, lecz od dnia, w którym wierzytelność stała się ostatecznie nieściągalna.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-523/20: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Törvényszék – Węgry) – Koppány 2007 Kft. / Vas Megyei Kormányhivatal [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Zabezpieczenia społeczne – Rozporządzenie (UE) nr 1231/2010 – Prawo właściwe – Zaświadczenie A 1 – Artykuł 1 – Rozszerzenie prawa do uzyskania zaświadczenia A 1 na obywateli państw trzecich zamieszkujących legalnie na terytorium państwa członkowskiego – Legalne zamieszkiwanie – Pojęcie]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/11

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Törvényszék – Węgry) – Koppány 2007 Kft. / Vas Megyei Kormányhivatal
      (Sprawa C-523/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zabezpieczenia społeczne - Rozporządzenie (UE) nr 1231/2010 - Prawo właściwe - Zaświadczenie A 1 - Artykuł 1 - Rozszerzenie prawa do uzyskania zaświadczenia A 1 na obywateli państw trzecich zamieszkujących legalnie na terytorium państwa członkowskiego - Legalne zamieszkiwanie - Pojęcie)
      (2021/C 228/14)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Győri Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Koppány 2007 Kft.

         Strona przeciwna: Vas Megyei Kormányhivatal

         Sentencja

      Artykuł 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. rozszerzającego rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo należy interpretować w ten sposób, że obywatele państw trzecich przebywający tymczasowo w państwie członkowskim w oparciu o dokument pobytowy i dysponujący formularzem zgłoszenia miejsca zamieszkania potwierdzonym przez organ właściwy ds. cudzoziemców w tym państwie członkowskim mogą powoływać się na przepisy koordynujące przewidziane przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r. i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego dla celów ustalenia prawa właściwego w zakresie zabezpieczenia społecznego, któremu podlegają, jeżeli zamieszkują i pracują legalnie na terytorium państw członkowskich.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-592/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 11 listopada 2020 r. – NT, RV, BS, ER / British Airways plc

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 11 listopada 2020 r. – NT, RV, BS, ER / British Airways plc
      (Sprawa C-592/20)
      (2021/C 228/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: NT, RV, BS, ER

         Strona pozwana: British Airways plc
      Trybunał (dziewiąta izba) postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2021 r. orzekł, że art. 2 lit. b) i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, że w ramach lotu łączonego składającego się z dwóch etapów, na który dokonano jednej rezerwacji, pasażer, który przyleciał do miejsca docelowego z opóźnieniem wynoszącym trzy godziny lub więcej, wynikającym z odwołania drugiego etapu lotu, który miał być przeprowadzony przez innego przewoźnika lotniczego niż przewoźnik, z którym pasażer zawarł umowę przewozu, może wytoczyć powództwo o odszkodowanie na podstawie art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia przeciw temu przewoźnikowi lotniczemu i zażądać od niego zapłaty odszkodowania przewidzianego w tym przepisie, które ustalane jest na podstawie całkowitej długości lotu łączonego mierzonej od miejsca wylotu pierwszego etapu lotu do miejsca przylotu drugiego etapu lotu.

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-681/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 października 2020 r. w sprawie T-48/19, smart things solutions / EUIPO – Samsung Electronics (smart:)things), wniesione w dniu 16 grudnia 2020 r. przez smart things solutions GmbH

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 października 2020 r. w sprawie T-48/19, smart things solutions / EUIPO – Samsung Electronics (smart:)things), wniesione w dniu 16 grudnia 2020 r. przez smart things solutions GmbH
      (Sprawa C-681/20 P)
      (2021/C 228/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: smart things solutions GmbH (przedstawiciel: R. Dissmann, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Samsung Electronics GmbH
      Postanowieniem z dnia 24 marca 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostanie przyjęte do rozpoznania oraz że smart things solutions GmbH pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-41/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie T-664/19, Allergan Holdings France / EUIPO – Dermavita (JUVEDERM ULTRA), wniesione w dniu 26 stycznia 2021 r. przez Allergan Holdings France

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie T-664/19, Allergan Holdings France / EUIPO – Dermavita (JUVEDERM ULTRA), wniesione w dniu 26 stycznia 2021 r. przez Allergan Holdings France
      (Sprawa C-41/21 P)
      (2021/C 228/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Allergan Holdings France (przedstawiciele: T. de Haan, avocat, i J. Day, solicitor)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Dermavita Co. Ltd
      Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostanie przyjęte do rozpoznania oraz że Allergan Holdings France pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-50/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 29 stycznia 2021 r. – Prestige and Limousine, S.L. / Área Metropolitana de Barcelona

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 29 stycznia 2021 r. – Prestige and Limousine, S.L. / Área Metropolitana de Barcelona
      (Sprawa C-50/21)
      (2021/C 228/18)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prestige and Limousine, S.L.

         Strona przeciwna: Área Metropolitana de Barcelona

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 49 i art. 107 ust. 1 TFUE stoją na przeszkodzie przepisom krajowym – ustawowym i wykonawczym –, które bez uzasadnionego powodu ograniczają liczbę zezwoleń na usługi wynajmu samochodów osobowych z kierowcą (VTC (1)) do jednego lub mniej na trzydzieści licencji na taksówkę?

                  2)

                  Czy art. 49 i art. 107 ust. 1 TFUE stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które bez uzasadnionego powodu wprowadzają wymóg drugiego zezwolenia i dodatkowe wymogi w odniesieniu do samochodów osobowych z kierowcą (VTC), które mają być wykorzystywane do świadczenia usług na obszarze miejskim?

         (1)  Vehículo de turismo con conductor.


title: Sprawa C-54/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą (Polska) w dniu 29 stycznia 2021 r. – Konsorcjum: ANTEA POLSKA S.A., „Pectore-Eco” sp. z o.o., Instytut Ochrony Środowiska – Państwowy Instytut Badawczy przeciwko Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą (Polska) w dniu 29 stycznia 2021 r. – Konsorcjum: ANTEA POLSKA S.A., „Pectore-Eco” sp. z o.o., Instytut Ochrony Środowiska – Państwowy Instytut Badawczy przeciwko Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie
      (Sprawa C-54/21)
      (2021/C 228/19)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Krajowa Izba Odwoławcza

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Konsorcjum: ANTEA POLSKA S.A., „Pectore-Eco” sp. z o.o., Instytut Ochrony Środowiska – Państwowy Instytut Badawczy

         Strona pozwana: Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wyrażona w art. 18 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (1) (zwanej dalej „dyrektywą 2014/24/UE”) zasada równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców oraz zasada przejrzystości zezwala na taką interpretację art. 21 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE i art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem (2) (zwanej dalej „dyrektywą 2016/943”), w szczególności zawartych w nich określeń „jako całość lub w szczególnym zestawie i zbiorze ich elementów nie są ogólnie znane lub łatwo dostępne” i „mają wartość handlową dlatego, że są objęte tajemnicą” oraz wskazania, że „instytucja zamawiająca nie ujawnia informacji oznaczonych przez wykonawców jako poufne”, w konsekwencji której wykonawca może zastrzec jako tajemnicę przedsiębiorstwa dowolną informację, z tego powodu, że nie chce jej ujawniać konkurującym z nim wykonawcom?

                  2)

                  Czy wyrażona w art. 18 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE zasada równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców oraz zasada przejrzystości zezwala na taką interpretację art. 21 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE i art. 2 pkt 1 dyrektywy 2016/943, w konsekwencji której wykonawcy ubiegający się o zamówienie publiczne mogą zastrzec dokumenty wskazane w art. 59 i art. 60 dyrektywy 2014/24/UE oraz w załączniku XII do dyrektywy 2014/24/UE, w całości lub w części, jako tajemnicę przedsiębiorstwa, w szczególności w odniesieniu do wykazu posiadanego doświadczenia, referencji, wykazu osób proponowanych do wykonania zamówienia i ich kwalifikacji zawodowych, nazw i potencjału podmiotów, na których potencjał się powołują lub podwykonawców, jeśli dokumenty te są wymagane w celu wykazania spełnienia warunków udziału w postępowaniu lub dla oceny według kryteriów oceny ofert lub stwierdzenia zgodności oferty z innymi wymaganiami instytucji zamawiającej zawartymi w dokumentacji postępowania (ogłoszeniu o zamówieniu, specyfikacji istotnych warunków zamówienia)?

                  3)

                  Czy wyrażona w art. 18 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE zasada równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców oraz zasada przejrzystości w związku z art. 58 ust. 1, art. 63 ust. 1 i art. 67 ust. 2 lit b dyrektywy 2014/24/UE zezwala na równoczesne przyjęcie przez instytucję zamawiającą deklaracji wykonawcy, iż dysponuje wymaganymi przez instytucję zamawiającą lub deklarowanymi samodzielnie zasobami osobowymi, podmiotami, na których zasobach chce polegać lub podwykonawcami, co, zgodnie z przepisami musi udowodnić instytucji zamawiającej, oraz deklaracji, że już samo ujawnienie konkurującym z nim wykonawcom danych dotyczących tych osób lub podmiotów (nazwisk, nazw, doświadczenia, kwalifikacji) może spowodować ich „podkupienie” przez tych wykonawców, przez co niezbędne jest objęcie tych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa? W związku z powyższym, czy tak nietrwałą więź pomiędzy wykonawcą a tymi osobami i podmiotami można uznać za udowodnienie dysponowania tym zasobem, a w szczególności przyznać wykonawcy dodatkowe punkty w ramach kryteriów oceny ofert?

                  4)

                  Czy wyrażona w art. 18 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE zasada równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców oraz zasada przejrzystości zezwala na taką interpretację art. 21 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE i art. 2 pkt 1 dyrektywy 2016/943, w konsekwencji której wykonawcy ubiegający się o zamówienie publiczne mogą zastrzec jako tajemnicę przedsiębiorstwa dokumenty wymagane w celu badania zgodności oferty z wymaganiami zamawiającego zawartymi w specyfikacji istotnych warunków zamówienia (w tym w opisie przedmiotu zamówienia) albo w celu oceny oferty w ramach kryteriów oceny ofert, w szczególności jeśli dokumenty te odnoszą się do spełnienia wymagań instytucji zamawiającej zawartych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia, w przepisach prawa lub w innych dokumentach powszechnie dostępnych lub dostępnych zainteresowanym, w szczególności, jeśli ocena ta nie przebiega według obiektywnie porównywalnych schematów oraz mierzalnych i porównywalnych matematycznie lub fizycznie wskaźników, lecz według indywidualnej oceny instytucji zamawiającej? W konsekwencji, czy art. 21 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE i art. 2 pkt 1 dyrektywy 2016/943 można interpretować tak, że za tajemnicę przedsiębiorstwa danego wykonawcy można uznać złożoną przez niego w ramach oferty deklarację wykonania danego przedmiotu zamówienia według wskazań instytucji zamawiającej zawartych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia, kontrolowanych i ocenianych przez instytucję zamawiającą pod względem zgodności z tymi wymaganiami, nawet jeśli to do wykonawcy należy wybór metod zmierzających do osiągnięcia wymaganego przez instytucję zamawiającą efektu (przedmiotu zamówienia)?

                  5)

                  Czy wyrażona w art. 18 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE zasada równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców oraz zasada przejrzystości w związku z art. 67 ust. 4 dyrektywy 2014/24/UE wskazującym, że kryteria udzielenia zamówienia nie mogą skutkować przyznaniem instytucji zamawiającej nieograniczonej swobody wyboru, muszą zapewniać możliwość efektywnej konkurencji i umożliwiać skuteczną weryfikację informacji przedstawianych przez oferentów, tak aby ocenić, na ile oferty spełniają kryteria udzielenia zamówienia, zezwala instytucji zamawiającej na ustanowienie danego kryterium oceny ofert, w szczególności kryterium ocenianego według indywidualnej oceny instytucji zamawiającej, chociaż już w momencie ustanawiania tego kryterium wiadome jest, że wykonawcy część oferty odnoszącą się do tego kryterium obejmą tajemnicą przedsiębiorstwa, czemu instytucja zamawiająca się nie sprzeciwia, przez co konkurujący wykonawcy, nie mogąc zweryfikować ofert konkurentów i porównać ich z własnymi ofertami, mogą odnieść wrażenie zupełnej dowolności badania i oceny ofert przez instytucję zamawiającą?

                  6)

                  Czy wyrażoną w art. 18 ust 1 dyrektywy 2014/24/UE zasadę równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców oraz zasadę przejrzystości w związku z art. 67 ust. 4 dyrektywy 2014/24/UE wskazującym, że kryteria udzielenia zamówienia nie mogą skutkować przyznaniem instytucji zamawiającej nieograniczonej swobody wyboru, muszą zapewniać możliwość efektywnej konkurencji i umożliwiać skuteczną weryfikację informacji przedstawianych przez oferentów, tak aby ocenić, na ile oferty spełniają kryteria udzielenia zamówienia, można interpretować tak, że zezwala ona instytucji zamawiającej na ustanowienie takiego kryterium oceny ofert, jak w niniejszym postępowaniu kryteria „koncepcja opracowania” i „opis sposobu realizacji zamówienia”?

                  7)

                  Czy art. 1 ust. 1 i 3 dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (3), zwanej dalej „dyrektywą odwoławczą”, nakazujący państwom członkowskim zapewnienie wykonawcom możliwości skutecznego odwołania od decyzji podjętych przez instytucje zamawiające oraz dostępności procedur odwoławczych dla podmiotu, który ma interes w uzyskaniu danego zamówienia i który poniósł szkodę lub może ponieść szkodę w wyniku domniemanego naruszenia, należy tak tłumaczyć, że stwierdzenie przez organ orzekający, że zastrzeżone przez wykonawców w danym postępowaniu dokumenty nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa, co skutkuje nakazaniem ich ujawnienia przez instytucję zamawiającą i udostępnienia konkurującym wykonawcom – jeżeli taki skutek nie wynika wprost z przepisów prawa – powoduje dla organu orzekającego obowiązek wydania rozstrzygnięcia o treści umożliwiającej temu wykonawcy ponowne wniesienie odwołania – w zakresie wynikającym z treści tych dokumentów, której wcześniej nie znał i z którego to powodu nie mógł skutecznie skorzystać ze środka ochrony prawnej – wobec czynności, co do której odwołanie by nie przysługiwało ze względu na upływ terminu do jego wniesienia, na przykład poprzez unieważnienie czynności badania i oceny ofert, których dotyczą przedmiotowe dokumenty zastrzeżone jako tajemnica przedsiębiorstwa?

         (1)  Dz. U. 2014, L 94, s. 65.

         (2)  Dz. U. 2016, L 157, s. 1.

         (3)  Dz. U. 2007, L 335, s. 31.


title: Sprawa C-63/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 listopada 2020 r. w sprawie T-367/19, Camerin / Komisja, wniesione w dniu 2 lutego 2021 r. przez Laure Camerin

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/16

      Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 listopada 2020 r. w sprawie T-367/19, Camerin / Komisja, wniesione w dniu 2 lutego 2021 r. przez Laure Camerin
      (Sprawa C-63/21 P)
      (2021/C 228/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Laure Camerin (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie postanowienia Sądu z dnia 24 listopada 2020 r. w sprawie T-367/19;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionym przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie zmierza do uchylenia zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim Sąd umorzył postępowanie w i stwierdził niedopuszczalność skargi w przedmiocie żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji PMO z dnia 17 kwietnia 2019 r. oraz zadośćuczynienia krzywdzie doznanej z powodu nieprawidłowości, których dopuściło się PMO nie umożliwiając wnoszącej odwołanie życia w godnych warunkach.
      W odwołaniu wnosząca odwołanie kwestionuje w szczególności pkt 50–52, 54, 57–62, 67 i 73– 74 zaskarżonego postanowienia.
      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie przedstawia jeden zarzut, dotyczący przeinaczenia okoliczności faktycznych i oczywistych błędów w ocenie skutkujących niezgodnym z faktami uzasadnieniem prawnym.


title: Sprawa C-90/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2020 r. w sprawie T-247/19, Thunus i in. / EBI, wniesione w dniu 12 lutego 2021 r. przez Vincenta Thunusa, Jaimego Barragána, Marca D’hooge’a, Alexandrę Felten, Christophe’a Nègre’a, Patricka Vanhoudta

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2020 r. w sprawie T-247/19, Thunus i in. / EBI, wniesione w dniu 12 lutego 2021 r. przez Vincenta Thunusa, Jaimego Barragána, Marca D’hooge’a, Alexandrę Felten, Christophe’a Nègre’a, Patricka Vanhoudta
      (Sprawa C-90/21 P)
      (2021/C 228/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Vincent Thunus, Jaime Barragán, Marc D’hooge, Alexandra Felten, Christophe Nègre, Patrick Vanhoudt (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. w sprawie T-247/19;

                  —

                  W konsekwencji uwzględnienie żądań zgłoszonych przez wnoszących odwołanie w pierwszej instancji i w związku z tym:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących z lutego 2018 r., ustalającej coroczną waloryzację wynagrodzenia podstawowego ograniczoną do 0,7 % za rok 2018, i w konsekwencji stwierdzenie nieważności podobnych decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia;

                              —

                              zasądzenie od pozwanej z tytułu naprawienia szkody materialnej: (i) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji za 2018 r., czyli podwyżki o 1,4 %, za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.; (ii) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji o 0,7 % za 2018 r. w odniesieniu do kwoty wynagrodzeń, które będą wypłacane od stycznia 2018 r.; (iii) odsetek za zwłokę od pozostałych należnych kwot wynagrodzenia do czasu pełnej spłaty należnych kwot, przy czym stopa odsetek powinna być obliczona na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o trzy punkty;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1)

                  Naruszenie prawa do zasięgnięcia opinii kolegium – Przeinaczenie akt sprawy

                  2)

                  Naruszenie obowiązku uzasadnienia – Przeinaczenie akt sprawy – Naruszenie przez sąd obowiązku uzasadnienia

                  3)

                  Naruszenie obowiązku staranności o zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-91/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2020 r. w sprawie T-318/19, Thunus i in. / EBI, wniesione w dniu 12 lutego 2021 r. przez Vincenta Thunusa, Jaimego Barragána, Marca D’hooge’a, Alexandrę Felten, Christophe’a Nègre’a, Patricka Vanhoudta

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2020 r. w sprawie T-318/19, Thunus i in. / EBI, wniesione w dniu 12 lutego 2021 r. przez Vincenta Thunusa, Jaimego Barragána, Marca D’hooge’a, Alexandrę Felten, Christophe’a Nègre’a, Patricka Vanhoudta
      (Sprawa C-91/21 P)
      (2021/C 228/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Vincent Thunus, Jaime Barragán, Marc D’hooge, Alexandra Felten, Christophe Nègre, Patrick Vanhoudt (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. w sprawie T-318/19;

                  —

                  W konsekwencji uwzględnienie żądań zgłoszonych przez wnoszących odwołanie w pierwszej instancji i w związku z tym:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących z lutego 2019 r., ustalającej coroczną waloryzację wynagrodzenia podstawowego ograniczoną do 0,8 % za rok 2019, i w konsekwencji stwierdzenie nieważności podobnych decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia;

                              —

                              zasądzenie od pozwanej z tytułu naprawienia szkody materialnej: (i) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji za 2019 r., czyli podwyżki o 1,2 %, za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.; (ii) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji o 0,8 % za 2019 r. w odniesieniu do kwoty wynagrodzeń, które będą wypłacane od stycznia 2019 r.; (iii) odsetek za zwłokę od pozostałych należnych kwot wynagrodzenia do czasu pełnej spłaty należnych kwot, przy czym stopa odsetek powinna być obliczona na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o trzy punkty;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1)

                  Naruszenie zasad kompetencji organu wydającego dany akt – Naruszenie art. 18 regulaminu – Przeinaczenie akt sprawy – Naruszenie przez sąd obowiązku uzasadnienia

                  2)

                  Naruszenie prawa do zasięgnięcia opinii kolegium – Przeinaczenie akt sprawy

                  3)

                  Naruszenie obowiązku uzasadnienia – Przeinaczenie akt sprawy – Naruszenie przez sąd obowiązku uzasadnienia

                  4)

                  Naruszenie obowiązku staranności o zasady proporcjonalności


title: Sprawa C-111/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 25 lutego 2021 r. – BT / Laudamotion GmbH

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 25 lutego 2021 r. – BT / Laudamotion GmbH
      (Sprawa C-111/21)
      (2021/C 228/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BT

         Strona pozwana: Laudamotion GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy spowodowany wypadkiem uraz psychiczny pasażera, uznawany za chorobę, stanowi „uszkodzenie ciała” w rozumieniu art. 17 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE (1) z dnia 5 kwietnia 2001 r.?

                  2.

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
                  Czy art. 29 wskazanej konwencji stoi na przeszkodzie roszczeniu odszkodowawczemu, które przysługiwałoby w świetle właściwego prawa krajowego?

         (1)  Decyzja Rady z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska) (Dz.U. 2001, L 194, s. 38).


title: Sprawa C-146/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 3 marca 2021 r. – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Sector 1 a Finanţelor Publice / VB, Direcţia Generalā Regionalā a Finanţelor Publice Bucureşti -Serviciul Soluţionare Contestaţii 1

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 3 marca 2021 r. – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Sector 1 a Finanţelor Publice / VB, Direcţia Generalā Regionalā a Finanţelor Publice Bucureşti -Serviciul Soluţionare Contestaţii 1
      (Sprawa C-146/21)
      (2021/C 228/24)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Sector 1 a Finanţelor Publice

         Druga strona postępowania: VB, Direcţia Generalā Regionalā a Finanţelor Publice Bucureşti -Serviciul Soluţionare Contestaţii 1

         Pytania prejudycjalne

      Czy w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym dyrektywa 2006/112/WE (1) i zasada neutralności stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego lub praktyce podatkowej, zgodnie z którymi do podmiotu podlegającego kontroli, zarejestrowanego jako podatnik VAT po takiej kontroli, nie ma zastosowania system odwrotnego obciążenia (procedury uproszczone) – obowiązkowy w przypadku sprzedaży drewna na pniu – z tej przyczyny, że podmiot kontrolowany ani nie wystąpił o rejestrację jako podatnik VAT, ani takiej rejestracji nie uzyskał przed dokonaniem transakcji lub przed datą, w której przekroczył maksymalny próg?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006 L 347, s. l).


title: Sprawa C-159/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 11 marca 2021 r. – GM / Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság i in.

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 11 marca 2021 r. – GM / Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság i in.
      (Sprawa C-159/21)
      (2021/C 228/25)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GM

         Strona przeciwna: Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság i in.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 11 ust. 2, art. 12 ust. 1 lit. d) i ust. 2, art. 23 ust. 1 lit. b) oraz art. 45 ust. 1 i 3-5 dyrektywy w sprawie procedur azylowych (1) należy interpretować – w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zwanej dalej „kartą praw podstawowych” – w ten sposób, że wymagają one, aby w sytuacji zaistnienia wyjątku, o którym mowa w art. 23 ust. 1 dyrektywy, dotyczącego względów bezpieczeństwa narodowego, organ państwa członkowskiego, który wydał decyzję w przedmiocie ochrony międzynarodowej o odmowie lub cofnięciu statusu w oparciu o względy bezpieczeństwa narodowego oraz wyspecjalizowany organ, który nadał klauzulę tajności muszą zapewnić, aby w każdym przypadku zagwarantowano wnioskodawcy, uchodźcy, cudzoziemcowi objętemu ochroną uzupełniającą lub jego pełnomocnikowi prawo dostępu do, co najmniej, istoty poufnych lub niejawnych informacji lub danych, do których odwołuje się decyzja wydana na tej podstawie oraz do wykorzystywania tych informacji lub danych w postępowaniu toczącym się w przedmiocie wspomnianej decyzji, w przypadku gdy właściwy organ podnosi, że udostępnienie informacji byłoby sprzeczne ze względami bezpieczeństwa narodowego?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej, co dokładnie należy rozumieć pod pojęciem „istoty” poufnych zarzutów, do których odwołuje się decyzja, przy zastosowaniu art. 23 ust. 1 lit. b) dyrektywy w sprawie procedur azylowych w świetle artykułów 41 i 47 karty praw podstawowych?

                  3)

                  Czy art. 14 ust. 4 lit. a) i art. 17 ust. 1 lit. d) dyrektywy w sprawie kwalifikowania do azylu (2) oraz art. 45 ust. 1 lit. a) i ust. 3-4 i motyw 49 dyrektywy w sprawie procedur azylowych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym cofnięcie statusu uchodźcy lub statusu cudzoziemca objętego ochroną uzupełniającą lub wykluczenie możliwości jego uzyskania następuje na podstawie decyzji pozbawionej uzasadnienia, która jest oparta wyłącznie na automatycznym odwołaniu do wiążącej i bezwzględnie obowiązującej opinii organu wyspecjalizowanego, która sama również jest pozbawiona uzasadnienia, stwierdzającej, że ma miejsce zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego?

                  4)

                  Czy motywy 20 i 34 oraz art. 4, art. 10 ust. 2 i ust. 3 lit. d) dyrektywy w sprawie procedur azylowych, a także art. 14 [ust.] 4 lit. a) i art. 17 [ust.] 1 lit. d) dyrektywy w sprawie kwalifikowania do azylu należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym wyspecjalizowany organ przeprowadza analizę podstawy wykluczenia i wydaje decyzję merytoryczną w postępowaniu, które nie jest zgodne z przepisami materialnymi i proceduralnymi zawartymi w dyrektywie w sprawie procedur azylowych i dyrektywie w sprawie kwalifikowania do azylu?

                  5)

                  Czy art. 17 ust. 1 lit. b) dyrektywy w sprawie kwalifikowania do azylu należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie dokonaniu wykluczenia w oparciu o okoliczność lub przestępstwo, które były już znane przed wydaniem wyroku lub decyzji ostatecznej przyznającej status uchodźcy, lecz nie zostały one uznane za podstawę wykluczenia, ani w odniesieniu do przyznania statusu uchodźcy, ani w odniesieniu do objęcia ochroną uzupełniającą?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).

         (2)  Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-168/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 marca 2021 r. – Procureur général près la cour d’appel d’Angers / KL

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 marca 2021 r. – Procureur général près la cour d’appel d’Angers / KL
      (Sprawa C-168/21)
      (2021/C 228/26)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: Procureur général près la cour d’appel d’Angers

         Druga strona postępowania: KL

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 ust. 4 i art. 4 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 (1) należy interpretować w ten sposób, że przesłanka podwójnej karalności jest spełniona w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której wniosek o przekazanie dotyczy czynów, które w państwie wydającym nakaz są kwalifikowane jako niszczenie mienia i szabrownictwo, których istotą jest niszczenie mienia i plądrowanie stanowiące zagrożenie dla porządku publicznego, podczas gdy w państwie wykonującym nakaz odpowiedzialności karalnej podlega kradzież połączona z niszczeniem mienia oraz niszczenie lub uszkadzanie mienia, lecz nie występuje znamię zagrożenia porządku publicznego?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 2 ust. 4 i art. 4 ust. 1decyzji ramowej 2002/584 należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa wykonującego nakaz może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary, jeżeli stwierdzi, że dana osoba została skazana na tę karę przez organy sądowe państwa wydającego nakaz za popełnienie jednego przestępstwa, przy czym wyrok skazujący obejmował różne czyny, z których jedynie część stanowi przestępstwo w świetle prawa karnego państwa wykonującego nakaz? Czy należy dokonywać rozróżnienia w zależności od tego, czy organy sądowe państwa wydającego nakaz uznały poszczególne czyny za rozłączne lub nierozłączne?

                  3)

                  Czy art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych wymaga, aby organ sądowy państwa członkowskiego wykonującego nakaz odmówił wykonania europejskiego nakazu aresztowania w sytuacji, gdy z jednej strony, nakaz ten został wydany w celu wykonania jednej kary orzeczonej za popełnienie jednego przestępstwa, a z drugiej strony – ze względu na to, że niektóre czyny składające się na przestępstwo, za które orzeczona została ta kara, nie stanowią przestępstwa w świetle prawa państwa członkowskiego wykonującego nakaz – zgoda na przekazanie może być wyrażona tylko w odniesieniu do części tych czynów?

         (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa C-172/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 marca 2021 r. – EF / Deutsche Lufthansa AG

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 marca 2021 r. – EF / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-172/21)
      (2021/C 228/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EF

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy taryfa firmowa, obniżona w stosunku do taryfy podstawowej (w tym przypadku 152,00 EUR zamiast 169,00 EUR), która opiera się na umowie ramowej między przewoźnikiem lotniczym a innym przedsiębiorstwem i którą mogą zarezerwować wyłącznie pracownicy odnośnego przedsiębiorstwa dla celów podróży służbowych, stanowi taryfę zniżkową w rozumieniu art. 3 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1), która nie jest bezpośrednio lub pośrednio dostępna powszechnie?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy taka taryfa firmowa nie stanowi również programu lojalnościowego lub innego programu komercyjnego przewoźnika lotniczego lub operatora wycieczki w rozumieniu art. 3 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 261/2004?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U., 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-183/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 23 marca 2021 r. – Maxxus Group GmbH & Co. KG / Globus Holding GmbH & Co. KG

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 23 marca 2021 r. – Maxxus Group GmbH & Co. KG / Globus Holding GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-183/21)
      (2021/C 228/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Saarbrücken

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Maxxus Group GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Globus Holding GmbH & Co. KG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii, w szczególności w odniesieniu do dyrektyw(y) w sprawie znaków towarowych, a więc dyrektywy 2008/95/WE (1), w szczególności art. 12, czy też dyrektywy (UE) 2015/2436 (2), w szczególności art. 16, 17, 19, należy interpretować w ten sposób, że skuteczność (effet utile) tych norm stoi na przeszkodzie wykładni krajowego prawa procesowego,

                  1)

                  w myśl której w postępowaniu cywilnym zmierzającym do wykreślenia krajowego zarejestrowanego znaku towarowego z tytułu wygaśnięcia ze względu na nieużywanie na stronę powodową nakłada się obowiązek przedstawienia okoliczności faktycznych, który należy odróżnić od ciężaru dowodu, a także

                  2)

                  w ramach tego obowiązku przedstawienia okoliczności faktycznych wymaga się od strony powodowej, aby

                              a.

                              w miarę możliwości przedstawiła w takim postępowaniu uzasadnioną argumentację, z której wynika nieużywanie znaku towarowego przez stronę pozwaną, oraz

                              b.

                              przeprowadziła w tej kwestii własną analizę rynku, która odpowiada żądaniu wykreślenia i specyfice odnośnego znaku towarowego?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) (Dz.U. 2008, L 299, s. 25).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja przekształcona) (Dz.U. 2015, L 336, s. 1).


title: Sprawa C-187/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 25 marca 2021 r. – FAWKES Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 25 marca 2021 r. – FAWKES Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-187/21)
      (2021/C 228/29)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FAWKES Kft..

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 30 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (1) należy interpretować w ten sposób, że jedynie można i należy uwzględnić jako wartość celną wartości, które znajdują się w bazie danych utworzonych na podstawie odpraw celnych przez sam organ celny państwa członkowskiego?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne, czy przy ustalaniu wartości celnej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. a) i b) konieczne jest występowanie do organów celnych innych państw członkowskich w celu uzyskania wartości celnej podobnych towarów znajdujących się w ich bazie danych albo czy konieczne jest dodatkowo lub alternatywnie konsultowanie się z jakąkolwiek wspólnotową bazą danych w celu uzyskania znajdujących się w niej wartości celnych?

                  3)

                  Czy art. 30 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia wartości celnej nie można uwzględniać wartości transakcyjnych, do których odnoszą się transakcje wnioskującego o odprawę celną, pomimo że wartości te nie zostały zakwestionowane ani przez krajowy organ celny, ani przez krajowe organy celne innych państw członkowskich?

                  4)

                  Czy ustanowioną w art. 30 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia nr 2913/92 przesłankę dotyczącą tego samego lub zbliżonego czasu należy interpretować w ten sposób, że czas ten może zostać ograniczony do okresu +/- 45 dni poprzedzających odprawę celną i następujących po niej?

         (1)  Dz.U. 1992, L 302, s. 1.


title: Sprawa C-188/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 25 marca 2021 r. – Megatherm-Csillaghegy Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 25 marca 2021 r. – Megatherm-Csillaghegy Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-188/21)
      (2021/C 228/30)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Megatherm-Csillaghegy Kft.

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasadę neutralności podatku od wartości dodanej i [motyw 30] oraz art. 63, 167, 168, 178–180, 182 i 273 dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie art. 137 ust. 3 zdanie ostatnie az általános forgalmi adóról szóló 2007. évi CXXVII. törvény (ustawy CXXVII z 2007 r. o podatku od wartości dodanej), w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2017 r., zgodnie z którym „również w przypadku gdy organ podatkowy uchyli numer identyfikacji podatkowej podatnika bez zawieszenia go, podatnik ten traci prawo do odliczenia podatku w dniu, w którym decyzja o uchyleniu wspomnianego numeru stanie się ostateczna”, i jej art. 137 w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 26 listopada 2020 r., zgodnie z którym „jeżeli państwowy organ podatkowy i celny uchyla numer identyfikacji podatkowej podatnika, podatnik ten traci prawo do odliczenia podatku w dniu, w którym decyzja o uchyleniu wspomnianego numeru stanie się ostateczna”?

                  2)

                  Czy art. 273 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że utrata prawa do odliczenia podatku, jako obligatoryjny skutek prawny, wykracza (w sposób nieproporcjonalny) poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu polegającego na poborze podatku i zwalczaniu oszustw podatkowych?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-189/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 26 marca 2021 r. – R. i R. / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 26 marca 2021 r. – R. i R. / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
      (Sprawa C-189/21)
      (2021/C 228/31)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: R. i R.

         Druga strona postępowania: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

         Pytania prejudycjalne

      Czy wymóg podstawowy w zakresie zarządzania (SMR) nr 10, ustanowiony w załączniku II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (1), który odsyła do art. 55 zdania pierwsze i drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że wymóg ten dotyczy również sytuacji, w której zastosowano środek ochrony roślin, który nie uzyskał zezwolenia w danym państwie członkowskim stosownie do tego drugiego rozporządzenia?

         (1)  Dz.U. 2013, L 347, s. 549.

         (2)  Dz.U. 2009, L 309, s. 1.


title: Sprawa C-194/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 29 marca 2021 r. – Staatssecretaris van Financiën / X

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 29 marca 2021 r. – Staatssecretaris van Financiën / X
      (Sprawa C-194/21)
      (2021/C 228/32)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Staatssecretaris van Financiën

         Strona przeciwna: X

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 184 i 185 dyrektywy VAT 2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że podatnik, który nie dokonał odliczenia podatku naliczonego w chwili nabycia towaru lub skorzystania z usługi („pierwotne odliczenie”) w ramach obowiązującego krajowego terminu na wykonanie tego prawa w oparciu o planowane wykorzystanie ich dla celów podlegających opodatkowaniu, ma prawo do skorzystania z odliczenia w ramach korekty – w momencie, w którym dobra lub usługi zostały w późniejszym czasie użyte po raz pierwszy – jeżeli rzeczywiste wykorzystanie w momencie korekty nie różni się od wykorzystania planowanego?

                  2)

                  Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie to, że niewykonanie pierwotnego odliczenia nie ma związku z oszustwem czy nadużyciem prawa, ani nie stwierdzono wystąpienia negatywnych skutków dla skarbu państwa?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-195/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Łukowit (Bułgaria) w dniu 26 marca 2021 r. – LB / Smetna pałata na Republika Byłgarija

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Łukowit (Bułgaria) w dniu 26 marca 2021 r. – LB / Smetna pałata na Republika Byłgarija
      (Sprawa C-195/21)
      (2021/C 228/33)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rajonen syd Łukowit

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LB

         Strona przeciwna: Smetna pałata na Republika Byłgarija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 58 ust. 4 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE (1) z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE] należy interpretować w ten sposób, że nakładane w kryteriach kwalifikacji wymogi dotyczące zdolności zawodowych personelu wykonawców, w odniesieniu do wykonania specyficznego zamówieniа z zakresu budownictwa, mogą być bardziej rygorystyczne od minimalnych wymogów dotyczących wykształcenia i kwalifikacji zawodowych ustanowionych w szczególnym prawie krajowym [art. 163a ust. 4 Zakon za ustrojstwo na teritorijata (ustawy o zagospodarowaniu terytorium)], nie ograniczając a priori konkurencji, a w szczególności czy przewidziany warunek „proporcjonalności” ustanowionych wymogów uczestnictwa w stosunku do przedmiotu zamówienia: a) wymaga, by sąd krajowy przeprowadził taką ocenę proporcjonalności na podstawie zgromadzonych przez niego dowodów i konkretnych parametrów zamówienia, nawet w wypadkach gdy prawo krajowe określa szeroki krąg profesjonalistów, którzy co do zasady mają kwalifikacje do wykonywania działalności określonej w zamówieniu; czy też b) dopuszcza ograniczenie kontroli sądowej jedynie do momentu ustalenia, czy wymogi uczestnictwa są zbyt wygórowane w stosunku do ustanowionych co do zasady w szczególnym prawie krajowym?

                  2)

                  Czy reguły zawarte w tytule II, „Środki i kary administracyjne”, rozporządzenia [Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (2) z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich] należy interpretować w ten sposób, że te same naruszenia Zakon za obsztestwenite poryczki (ustawy o zamówieniach publicznych) transponującej dyrektywę 2014/24/UE – w tym naruszenie przy określaniu kryteriów kwalifikacji, za które sankcjonowano skarżącego – mogą wywołać różne skutki w zależności od tego, czy chodzi o niezawinione zachowanie czy o naruszenie dokonane celowo lub będące skutkiem zaniedbania?

                  3)

                  Czy zasady pewności prawa i skuteczności – mając na względzie cel art. 8 ust. 3 rozporządzenia 2988/95 oraz motywów 43 i 122 rozporządzenia [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (3) z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006] – dopuszczają, by różne krajowe organy chroniące interesy finansowe Unii Europejskiej oceniały te same okoliczności przy udzielaniu zamówienia publicznego w odmienny sposób, a mianowicie by instytucja zarządzająca programem operacyjnym nie ustalała istnienia naruszenia przy określaniu kryteriów kwalifikacji, zaś Smetna pałata na Republika Byłgarija (trybunał obrachunkowy Republiki Bułgarii) przy dalszej kontroli i bez istnienia szczególnych lub nowych okoliczności przyjął, że kryteria ograniczają konkurencję, nakładając za to administracyjną sankcję na podmiot zamawiający?

                  4)

                  Czy zasada proporcjonalności dopuszcza uregulowanie krajowe takie jak art. 247 ust. 1 Zakon za obsztestwenite poryczki, w którym przewidziano nałożenie na podmiot zamawiający, który formalnie naruszył zakaz określony w art. 2 ust. 2 tej ustawy, kary grzywny w wysokości 2 procent wartości zawartej umowy z VAT, jednak nie wyższej niż 10 000 BGN – bez konieczności ustalenia istotności naruszenia i jego rzeczywistego lub potencjalnego wpływu finansowego na interesy Unii?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1995, L 312, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. 2013, L 347, s. 320).


title: Sprawa C-203/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okryżen syd – Burgas (Bułgaria) w dniu 31 marca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko „DELTA STROY 2003” EOOD

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okryżen syd – Burgas (Bułgaria) w dniu 31 marca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko „DELTA STROY 2003” EOOD
      (Sprawa C-203/21)
      (2021/C 228/34)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Okryżen syd – Burgas

         Strona w postępowaniu głównym

      „DELTA STROY 2003” EOOD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 i art. 5 decyzji ramowej Rady 2005/212/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa oraz art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one uregulowanie prawne państwa członkowskiego, zgodnie z którym sąd krajowy w postępowaniu takim jak postępowanie główne może nałożyć karę na osobę prawną za konkretne przestępstwo, którego popełnienie nie zostało jeszcze ustalone, ponieważ jest przedmiotem niezakończonego prawomocnie równoległego postępowania karnego?

                  2)

                  Czy art. 4 i art. 5 decyzji ramowej 2005/212/WSiSW i art. 49 karty należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one uregulowanie prawne państwa członkowskiego, zgodnie z którym sąd krajowy w postępowaniu takim jak postępowanie główne może nałożyć karę na osobę prawną, określając wysokość tej kary w wysokości korzyści, jaką uzyskano by z konkretnego przestępstwa, którego popełnienie nie zostało jeszcze ustalone, ponieważ jest przedmiotem niezakończonego prawomocnie równoległego postępowania karnego?


title: Sprawa C-246/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 3 lutego 2021 r. w sprawie T-17/19, Giulia Moi / Parlament Europejski, wniesione w dniu 19 kwietnia 2021 r. przez Parlament Europejski

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 3 lutego 2021 r. w sprawie T-17/19, Giulia Moi / Parlament Europejski, wniesione w dniu 19 kwietnia 2021 r. przez Parlament Europejski
      (Sprawa C-246/21 P)
      (2021/C 228/35)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr, M. Windisch, T. Lazian, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Giulia Moi

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  ostateczne rozstrzygnięcie sporu wniesionego do Sądu poprzez uwzględnienie żądań przedstawionych przez Parlamentu Europejski w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

                  —

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Sąd nadużył władzy, orzekając ultra petita, w zakresie, w jakim uwzględnił w ramach przedmiotu sporu decyzję przewodniczącego Parlamentu Europejskiego stwierdzającą zaistnienie sytuacji mobbingu i stwierdził nieważność tej decyzji (pkt 34, 37, 38 i 76 zaskarżonego wyroku);

                  —

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Sąd naruszył prawo Parlamentu do obrony (pkt 35 i 36 zaskarżonego wyroku);

                  —

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym Sąd naruszył art. 263 akapit szósty TFUE w zakresie, w jakim zignorował przewidziany w nim termin do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności i uwzględnił w ramach przedmiotu sporu decyzję przewodniczącego Parlamentu Europejskiego stwierdzającą zaistnienie sytuacji mobbingu, która w międzyczasie stała się ostateczna (pkt 76 i 77 zaskarżanego wyroku);

                  —

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym Sąd naruszył art. 232 TFUE poprzez zignorowanie kompetencji Parlamentu Europejskiego do swobodnego organizowania jego zasad funkcjonowania, przewidzianych w przepisach wewnętrznych w sprawie nękania psychicznego lub molestowania seksualnego z udziałem posłów do Parlamentu Europejskiego oraz w regulaminie Parlamentu, w szczególności art. 166 i 167, mających zastosowanie w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych sprawy, dotyczących sankcji (pkt 12, 13, 63, 66, 129 i 132 zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa C-469/19: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 4 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Postępowanie wszczęte przez All in One Star Ltd

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/27

      Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 4 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Postępowanie wszczęte przez All in One Star Ltd
      (Sprawa C-469/19) (1)

      (2021/C 228/36)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-606/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – EZ / Iberia Lineas Aereas de Espana, Sociedad Unipersonal

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/27

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – EZ / Iberia Lineas Aereas de Espana, Sociedad Unipersonal
      (Sprawa C-606/20) (1)

      (2021/C 228/37)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.


title: Sprawa T-504/19: Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2021 r. – Crédit lyonnais / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Artykuł 4 ust. 1 lit. d) i ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Obliczanie wskaźnika dźwigni – Częściowa odmowa udzielenia przez EBC zezwolenia na wyłączenie ekspozycji spełniających określone warunki – Artykuł 429 ust. 14 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – Brak zbadania wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku – Powaga rzeczy osądzonej – Artykuł 266 TFUE]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/28

      Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2021 r. – Crédit lyonnais / EBC
      (Sprawa T-504/19) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Artykuł 4 ust. 1 lit. d) i ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Obliczanie wskaźnika dźwigni - Częściowa odmowa udzielenia przez EBC zezwolenia na wyłączenie ekspozycji spełniających określone warunki - Artykuł 429 ust. 14 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 - Brak zbadania wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku - Powaga rzeczy osądzonej - Artykuł 266 TFUE)
      (2021/C 228/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Crédit lyonnais (Lyon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Champsaur i A. Delors)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: J. Poscia, R. Ugena i F. Bonnard, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.-G. Kamanna)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC ECB-SSM-2019-FRCAG-39 z dnia 3 maja 2019 r., wydanej na podstawie art. 4 ust. 1 lit. d) i art. 10 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego EBC szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63), oraz art. 429 ust. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1, sprostowania: Dz.U. 2013, L 208, s. 68; Dz.U. 2013, L 321, s. 6), w zakresie, w jakim odmawia udzielenia skarżącej zezwolenia na wyłączenie określonych ekspozycji z obliczania jej wskaźnika dźwigni

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB-SSM-2019-FRCAG-39 z dnia 3 maja 2019 r. w zakresie, w jakim odmówiono w niej Crédit lyonnais wyłączenia z obliczania jej wskaźnika dźwigni 34 % jej ekspozycji wobec Caisse des dépôts et consignations.

                  2)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa T-415/19: Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2021 r. – Laroni / Parlament [Prawo instytucjonalne – Jednolity Statut posła do Parlamentu Europejskiego – Posłowie do Parlamentu Europejskiego wybrani w okręgach włoskich – Przyjęcie przez Ufficio di Presidenza della Camera dei deputati (prezydium izby deputowanych, Włochy) uchwały nr 14/2018 w sprawie emerytur i rent – Zmiana wysokości emerytur i rent włoskich posłów krajowych – Wprowadzona w związku z tym przez Parlament Europejski zmiana wysokości emerytur i rent niektórych byłych posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych we Włoszech – Śmierć skarżącego – Niewznowienie postępowania przez spadkobierców – Umorzenie postępowania]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/29

      Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2021 r. – Laroni / Parlament
      (Sprawa T-415/19) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Jednolity Statut posła do Parlamentu Europejskiego - Posłowie do Parlamentu Europejskiego wybrani w okręgach włoskich - Przyjęcie przez Ufficio di Presidenza della Camera dei deputati (prezydium izby deputowanych, Włochy) uchwały nr 14/2018 w sprawie emerytur i rent - Zmiana wysokości emerytur i rent włoskich posłów krajowych - Wprowadzona w związku z tym przez Parlament Europejski zmiana wysokości emerytur i rent niektórych byłych posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych we Włoszech - Śmierć skarżącego - Niewznowienie postępowania przez spadkobierców - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 228/39)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Nereo Laroni (Wenecja, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Merola)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i S. Alves, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności noty z dnia 11 kwietnia 2019 r. wydanej przez Parlament i dotyczącej dostosowania wysokości przysługującej skarżącemu emerytury w następstwie wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2019 r. uchwały nr 14/2018 Ufficio di Presidenza della Camera dei deputati.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 295 z 2.9.2019.


title: Sprawa T-496/20: Postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2021 r. – CRII-GEN i in. / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Środki ochrony roślin – Substancja czynna glifosat – Wniosek o przegląd w celu wycofania lub zmiany zatwierdzenia – Artykuł 21 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 – Odrzucenie – Akt niepodlegający zaskarżeniu]

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/29

      Postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2021 r. – CRII-GEN i in. / Komisja
      (Sprawa T-496/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ochrony roślin - Substancja czynna glifosat - Wniosek o przegląd w celu wycofania lub zmiany zatwierdzenia - Artykuł 21 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 - Odrzucenie - Akt niepodlegający zaskarżeniu)
      (2021/C 228/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Comité de recherche et d’information indépendantes sur le génie génétique (CRII-GEN) (Paryż, Francja) oraz sześć innych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat C. Lepage)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis, G. Gattinara, I. Naglis i G. Koleva, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 17 czerwca 2020 r. odrzucającej złożony na podstawie art. 21 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1) wniosek skarżących zmierzający do wycofania lub zmiany zatwierdzenia substancji czynnej glifosat.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie wniosku Bayer Agriculture BV o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Comité de recherche et d’information indépendantes sur le génie génétique (CRII-GEN) oraz pozostałe skarżące, których nazwy wymieniono w załączniku, zostają obciążone kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Bayer Agriculture w związku z jego wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  Bayer Agriculture pokrywa koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa T-157/21: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2021 r. – RG / Rada

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/30

      Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2021 r. – RG / Rada
      (Sprawa T-157/21)
      (2021/C 228/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: RG (przedstawiciel: R. Purcell, Solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE) 2020/2252 z dnia 29 grudnia 2020 r. (1) w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony, oraz Umowy między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie procedur bezpieczeństwa na potrzeby wymiany i ochrony informacji niejawnych (2), w zakresie, w jakim decyzja tymczasowo stosuje część trzecią tytuł VII Umowy o handlu i współpracy wobec Irlandii;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut, zgodnie z którym Rada działa poza swoją właściwością, z naruszeniem podstawowego wymogu proceduralnego i z naruszeniem traktatów, wydając decyzję, która ma być wiążąca dla Irlandii w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (zwanej dalej „PWBiS”) bez procedury „opt-in” przewidzianej w protokole 21.

                  —

                  Protokół stanowi część prawa pierwotnego Unii. Odzwierciedla on ponadto kluczowy demokratyczny przepis w irlandzkim prawie konstytucyjnym;

                  —

                  brzmienie protokołu 21 i odpowiadające mu postanowienie irlandzkiej konstytucji świadczą o tym, że Irlandia zachowała wyłączną właściwość w ramach PWBiS;

                  —

                  Umowa o handlu i współpracy stanowi umowę międzynarodową w rozumieniu protokołu. Procedura „opt-in” jest zatem wymagana, aby środki z zakresu PWBiS były wiążące wobec Irlandii;

                  —

                  orzecznictwo TSUE potwierdza tezę, że tytuł mający za przedmiot „Zrzeczenie się” jest środkiem nieincydentalnym, którego właściwą podstawę prawną stanowi PWBiS.

         (1)  OJ 2020, L 444, s. 2

         (2)  OJ 2020, L 444, s. 14


title: Sprawa T-171/21: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2021 r. – Ubisoft Entertainment / EUIPO – Huawei Technologies (FOR HONOR)

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/31

      Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2021 r. – Ubisoft Entertainment / EUIPO – Huawei Technologies (FOR HONOR)
      (Sprawa T-171/21)
      (2021/C 228/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ubisoft Entertainment (Carentoir, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Bourgeois,)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Huawei Technologies Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego zawierającego element słowny „FOR HONOR” – Zgłoszenie nr 14 744 338

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 stycznia 2021 r. w sprawie R 1297/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta całością kosztów oraz zasądzenie od nich na rzecz strony skarżącej zwrotu wszystkich kosztów, jakie poniosła z tytułu wniesienia sprzeciwu i odwołania, w tym opłaty od wniesienia odwołania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2017/1001;

                  —

                  błędne zastosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2017/1001.


title: Sprawa T-172/21: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2021 r. – Valve / Komisja

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/32

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2021 r. – Valve / Komisja
      (Sprawa T-172/21)
      (2021/C 228/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Valve Corp. (Bellevue, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci L. Kjølbye, S. Völcker i G. Caldini)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2021) 75 final z dnia 20 stycznia 2021 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawy: AT.40413 – Focus Home, AT.40414 – Koch Media, AT.40420 – ZeniMax, AT.40422 – Bandai Namco i AT.40424 – Capcom) w całości lub w części;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa i błędów co do okoliczności faktycznych przy stosowaniu art. 101 ust. 1 TFUE w zakresie stwierdzenia istnienia porozumień/uzgodnionych praktyk między Valve a każdym z pięciu wydawców gier wideo, które to naruszenia i błędy wynikają z nieuzasadnionego rozszerzenia przez Komisję Europejską zakresu właściwego orzecznictwa w celu objęcia nim zachowania, które nie ma charakteru „uzgodnienia”, oraz błędnej oceny przedmiotowego zachowania.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa i błędów co do okoliczności faktycznych przy stosowaniu art. 101 ust. 1 TFUE w zakresie dokonanego przez Komisję stwierdzenia, że zarzucane porozumienia/uzgodnione praktyki między Valve a każdym z pięciu wydawców gier wideo ograniczają konkurencję „ze względu na cel” w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE, które to naruszenia i błędy wynikają z braku dokonania przez Komisję oceny nowości przedmiotowego zachowania, oraz błędnej oceny właściwego kontekstu prawnego i gospodarczego, mianowicie znaczenia dyrektywy o prawach autorskich, roli Valve jako platformy dwustronnej oraz charakteru odnośnych produktów i usług (cyfrowych gier wideo).