title: Sprawa T-464/04: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2004 r. przez Impala przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/46

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2004 r. przez Impala przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-464/04)
   (2005/C 6/91)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 3 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Impala, Bruksela (Belgia), reprezentowanego przez S. Crosby'ego i J. Goldinga, solicitors, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie nr COMP/M.3333-Sony/BMG;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej jednego albo wszystkich następujących punktów:

                           —

                           kolektywnej dominacji na rynku licencji na muzykę w internecie,

                           —

                           indywidualnej dominacji na rynkach dystrybucji muzyki przez internet,

                           —

                           koordynacji muzycznej działalności wydawniczej każdej ze stron;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący jest międzynarodowym stowarzyszeniem mającym na celu promowanie ogólnych interesów jego członków, będących niezależnymi przedsiębiorstwami muzycznymi. Stowarzyszenie wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zatwierdzającej połączenie się dwóch globalnych przedsiębiorstw nagrań muzycznych Bertelsmann AG i Sony Corporation of America.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi, że zatwierdzając połączenie Komisja naruszyła art. 253 WE, art. 81 ust. 1 WE, rozporządzenie 4064/89 (1) jak również przepisy wykonawcze i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie:

               —

               stwierdzając, że przed połączeniem na rynku nagrań muzycznych nie występowała kolektywna pozycja dominująca,

               —

               stwierdzając, że połączenie nie wzmocniło istniejącej zbiorowej pozycji dominującej na tym rynku,

               —

               stwierdzając, że połączenie nie stworzy zbiorowej pozycji dominującej na rynku nagrań muzycznych, na rynku licencji na muzykę w internecie lub na rynku dystrybucji muzyki przez internet,

               —

               stwierdzając, że połączenie nie będzie prowadzić do koordynacji muzycznej działalności wydawniczej każdej ze stron.

      (1)  Dz.U. L 395, str. 1.


title: Sprawa T-560/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/19

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-560/14)
   2014/C 388/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV (Hoorn NH, Niderlandy); Agriom BV (Aalsmeer, Niderlandy); Agrisemen BV (Ellewoutsdijk, Niderlandy); Anthura BV (Bleiswijk, Niderlandy); Barenbrug Holding BV (Oosterhout, Niderlandy); De Bolster BV (Epe, Niderlandy); Evanthia BV (Hoek van Holland, Niderlandy); Gebr. Vletter & Den Haan VOF (Rijnsburg, Niderlandy); Hilverda Kooij BV (Aalsmeer, Niderlandy); Holland-Select BV (Andijk, Niderlandy); Könst Breeding BV (Nieuwveen, Niderlandy); Koninklijke Van Zanten BV (Hillegom, Niderlandy); Kweek- en Researchbedrijf Agirco BV (Emmeloord, Niderlandy); Kwekerij de Wester-Bouwing BV (Rossum, Niderlandy); Limgroup BV (Horst aan de Maas, Niderlandy) i Ontwikkelingsmaatschappij Het Idee BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. de Jong, P. Vlaemminck i B. Van Vooren)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków zapewniających zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów (Dz.U. L 150, s.59); oraz

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-559/14 Ackermann Saatzucht i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie lub do nich podobne.


title: Sprawa T-299/15: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2015 r. – Nova/Komisja

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/20

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2015 r. – Nova/Komisja
   (Sprawa T-299/15)
   (2015/C 254/23)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Nova Onlus Consorzio nazionale di cooperative sociali – Soc. coop. (Trani, Włochy) (przedstawiciele: M. Astolfi i M. Petrucci, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  Tytułem żądania głównego:

                           —

                           stwierdzenie i orzeczenie, że skarżąca wypełniła ogół zobowiązań umownych przewidzianych w umowie o dotacji nr HOME/2011/PPRS/AG/2176 Abac No. 30-CE-0495809/00-94 i w rezultacie:

                                       —

                                       stwierdzenie, że ma ona prawo do zatrzymania kwoty w wysokości 80  242,78 EUR otrzymanej już z tytułu płatności zaliczkowych, której dotyczy nota debetowa sporządzona przez Komisję Europejską – Dyrekcja Generalna ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych – Dyrekcja E: Fundusz Bezpieczeństwa i Migracji – Dział E2: Fundusz Azylu, Migracji i Integracji – HOME E2/FL/2015, prot 1520007 z dnia 1 kwietnia 2015 r., zatytułowana „HOME/2011/PPRS/AG/2176 TORRE – Transnational Observatory for Refugee’s Resettlement in Europe n. 3241503771” w celu odzyskania rzeczonej kwoty.

                                       —

                                       zasądzenie od pozwanej pozostałej należnej kwoty w wysokości 52  146,36 EUR, z tytułu „płatności końcowej”, wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi do dnia wykonania w rozumieniu art. II.16.3 umowy o dotacji oraz obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

                  Tytułem żądania ewentualnego:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej – Dyrekcja Generalna ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych – Dyrekcja E: Fundusz Bezpieczeństwa i Migracji – Dział E2: Fundusz Azylu, Migracji i Integracji – HOME E2/FL/2015, prot 1520007 z dnia 1 kwietnia 2015 r. zatytułowanej „HOME/2011/PPRS/AG/2176 TORRE – Transnational Observatory for Refugee’s Resettlement in Europe – nota debetowa nr 3241503771”, której przedmiotem jest odzyskanie kwoty w wysokości 80  242,78 EUR oraz wszelkich aktów poprzedzających ją, wydanych w jej następstwie i z nią związanych.

                           —

                           zasądzenie od pozwanej pozostałej należnej kwoty w wysokości 52  146,36 EUR w ramach wykonania umowy o dotacji nr HOME/2011/PPRS/AG/2176 Abac No. 30-CE-0495809/00-94 z tytułu „płatności końcowej” wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi do dnia wykonania w rozumieniu art. II.16.3 umowy o dotacji oraz obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niewypłacenia pozostałej należnej kwoty oraz naruszenia zobowiązań przewidzianych w art. II.15.4 umowy o dotacji.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi naruszenie zasady kontradyktoryjności przez Komisję oraz naruszenie zasad przejrzystości, bezstronności i niezależności oceniającego podmiotu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niewypełnienia zobowiązań w zakresie obiektywnej oceny rezultatów w związku z załącznikiem I – ramy logistyczne do umowy o dotacji, uwzględniając limity w zakresie ograniczenia pozostałej należnej kwoty w rozumieniu art. II.17.5 umowy o subwencji oraz limity odsetek, o których mowa w art. II.12.

                           —

                           W tym zakresie skarżąca podnosi przyczynienie się Komisji do tego, że rezultaty nie zostały osiągnięte, bezpodstawne wzbogacenie ze strony Komisji, naruszenie zasady dobrej administracji w związku z obiektywną oceną projektu w świetle zachowania się samej Komisji, a także naruszenie zasady dotyczącej zachowania istotnych wymogów formalnych.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na ogólnym niewykonaniu zobowiązań umownych.

                           —

                           W tym zakresie skarżąca podnosi naruszenie zasady proporcjonalności, zasady lojalnej współpracy, naruszenie prawa do obrony z uwagi na działania Komisji w ramach procedury audytu i odzyskiwania należności oraz naruszenie art. [41] ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut czwarty dotyczący niewykonania zobowiązań przewidzianych w art. II.14

                           —

                           W tym zakresie skarżąca podnosi naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do kwalifikowalnych wydatków w związku z personelem i działalnością naukową.


title: Sprawa T-336/12: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Klizli przeciwko Radzie

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/37

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Klizli przeciwko Radzie
   (Sprawa T-336/12)
   2012/C 287/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yousef Klizli (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: Z. Garkova-Lyutskanova, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 126, s. 9), w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 126, s. 3), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego.

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że

                           —

                           skarżący został niesłusznie umieszczony w wykazie jako osoba, która zapewnia reżimowi wsparcie finansowe.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że

                           —

                           zaskarżone akty Rady zostały wydane bez żadnej podstawy prawnej i naruszają obowiązek uzasadnienia, prawo do rzetelnego procesu sądowego, prawo do skutecznej ochrony sądowej oraz prawo własności; ponadto naruszają one zasadę proporcjonalności i dobre imię skarżącego.


title: Sprawa F-114/13: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2013 r. — ZZ i ZZ przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/53

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2013 r. — ZZ i ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-114/13)
   2014/C 52/102
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: A. Salerno i B. Cortese, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej organu powołującego w sprawie uznania za zgodną z prawem decyzji miejscowego komitetu pracowniczego w Luksemburgu w sprawie cofnięcia pełnomocnikowi pełnomocnictwa do reprezentowania go w ramach centralnego komitetu pracowniczego Komisji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej organu powołującego w sprawie uznania za zgodną z prawem decyzji miejscowego komitetu pracowniczego w Luksemburgu w sprawie cofnięcia pełnomocnikowi pełnomocnictwa do reprezentowania go w ramach centralnego komitetu pracowniczego Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-249/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 19 maja 2011 r. — Hristo Byankov przeciwko Glaven sekretar na Ministerstvo na vatreshnite raboti

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 19 maja 2011 r. — Hristo Byankov przeciwko Glaven sekretar na Ministerstvo na vatreshnite raboti
   (Sprawa C-249/11)
   2011/C 232/28
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen Sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hristo Byankov

      Strona pozwana: Glaven sekretar na Ministerstvo na vatreshnite raboti

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada lojalnej współpracy na podstawie art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 20 i 21 TFUE wymaga, mając na uwadze stan faktyczny postępowania przed sądem krajowym, aby przepis krajowy państwa członkowskiego taki, jak ten w postępowaniu przed sądem krajowym — zgodnie z którym uchylenie prawomocnego aktu administracyjnego jest dopuszczalne w celu usunięcia stwierdzonego przez Europejski Trybunał Praw Człowieka naruszenia prawa podstawowego, które jest równocześnie uznane w prawie Unii Europejskiej, jak prawo do swobodnego przemieszczania się obywateli państw członkowskich — także ze względu na dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykładnię odpowiednich przepisów dla ograniczenia wykonywania powołanego prawa, podlegał stosowaniu, jeżeli dla usunięcia naruszenia prawa jest konieczne uchylenie aktu administracyjnego?

               2)

               Czy z art. 31 ust. 1 i 3 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG wynika, że jeżeli państwo członkowskie w swoim prawie krajowym przewidziało postępowanie w przedmiocie kontroli ograniczającego prawo wynikające z art. 4 ust. 1 dyrektywy aktu administracyjnego, organ administracji jest zobowiązany na wniosek adresata do kontroli tego aktu oraz do oceny jego zgodności z prawem również poprzez uwzględnienie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego wykładni odpowiednich przepisów prawa Unii, w których uregulowane zostały warunki i ograniczenia wykonywania tego prawa w celu zagwarantowania, że nałożone ograniczenia prawa w dniu wydania decyzji w przedmiocie kontroli aktu nie jest nieproporcjonalne, jeżeli akt administracyjny dotyczący nałożenia ograniczenia jest już w tym dniu prawomocny?

               3)

               Czy przepisy art. 52 ust 1 zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej względnie art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38 zezwalają na stosowanie przepisu krajowego, który przewiduje nałożenie ograniczenia prawa do swobodnego przemieszczania się obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej z samego powodu istnienia niezabezpieczonego zobowiązania w wysokości przekraczającej kwotę określoną w ustawie, względem osoby prywatnej, spółki prawa handlowego, w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym mającym na celu ściągnięcie wierzytelności i to bez uwzględnienia przewidzianej w prawie Unii możliwości ściągnięcia wierzytelności przez organy innego państwa członkowskiego?


title: Sprawa C-481/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Bamberg (Niemcy) w dniu 9 września 2013 r. — postępowanie karne przeciwko Mohammadowi Feroozowi Qurbaniemu

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Bamberg (Niemcy) w dniu 9 września 2013 r. — postępowanie karne przeciwko Mohammadowi Feroozowi Qurbaniemu
   (Sprawa C-481/13)
   2013/C 352/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Bamberg

      Strony w postępowaniu głównym

   Mohammad Ferooz Qurbani

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy podmiotowe zwolnienie od kary, o którym mowa w art. 31 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców (zwanej dalej „konwencją genewską”), wykracza także poza brzmienie tego postanowienia, obejmując również fałszowanie dokumentów, którego dopuszczono się poprzez przedstawienie oficerowi policji fałszywego paszportu przy okazji przybycia na terytorium Republiki Federalnej Niemiec drogą lotniczą, jeżeli owo posłużenie się fałszywym paszportem w ogóle nie jest konieczne do ubiegania się o przyznanie azylu w tym państwie?

               2)

               Czy skorzystanie z usług osób zajmujących się przemytem ludzi wyłącza możliwość powołania się na art. 31 konwencji genewskiej?

               3)

               Czy ustanowioną w art. 31 konwencji genewskiej przesłankę dotyczącą „
                     bezpośredniego
                  ” przybycia zainteresowanego z terytorium, na którym jego życiu lub wolności zagrażało niebezpieczeństwo, należy interpretować w ten sposób, że owa przesłanka jest spełniona także wówczas, gdy zainteresowany wjechał najpierw na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej (w tym wypadku Grecji) i z tego państwa kontynuował podróż do innego państwa członkowskiego (w tym wypadku Republiki Federalnej Niemiec), gdzie wystąpił o azyl?


title: Sprawa T-424/09: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2009 r. — Goodyear Dunlop Tyres UK przeciwko OHIM — Sportfive (QUALIFIER)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/38

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2009 r. — Goodyear Dunlop Tyres UK przeciwko OHIM — Sportfive (QUALIFIER)
   (Sprawa T-424/09)
   2009/C 312/63
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Goodyear Dunlop Tyres UK Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sportfive GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie R 1291/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „QUALIFIER” dla towarów z klasy 12 (zgłoszenie nr 4 877 262)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Sportfive GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 4 017 836 i słowny niemiecki znak towarowy nr 30 415 017.1 „Qualifiers 2006”, słowno-graficzny niemiecki znak towarowy nr 30 414 610.2 „2006 QUALIFIERS”, słowny niemiecki znak towarowy nr 30 515 033.2 „Qualifiers 2008” oraz słowno-graficzny niemiecki znak towarowy nr 30 565 616.3 „2008 QUALIFIERS”, wszystkie zgłoszone dla, między innymi, towarów z klasy 12

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-229/16: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2016 r. – Pio De Bragança/EUIPO – Ordem de São Miguel da Ala (QUIS UT DEUS)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/48

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2016 r. – Pio De Bragança/EUIPO – Ordem de São Miguel da Ala (QUIS UT DEUS)
   (Sprawa T-229/16)
   (2016/C 270/55)
   Język skargi: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Duarte Pio De Bragança (Sintra, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J. Sardinha)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ordem de São Miguel da Ala (Lizbona, Portugalia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Ordem de São Miguel da Ala

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „quis ut deus” – unijny znak towarowy nr 005747936

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 lutego 2016 r. w sprawie R 621/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji stwierdzenie wygaśnięcia w całości z powodu braku rzeczywistego używania praw do spornego znaku towarowego, w tym w odniesieniu do towarów „insygnia metalowe”, należących do klasy 6;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie art. 15 ust. 1, art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, przy czym niniejsza skarga została wniesiona na podstawie art. 65 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).


title: Sprawa F-89/14: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/62

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-89/14)
   2014/C 421/91
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Komisji w sprawie przyznania skarżącej dodatku zagranicznego i obciążenie jej jego wypłatą, wraz z odsetkami, od chwili podjęcia służby przez skarżącą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie przyznania skarżącej dodatku zagranicznego, wydanej w dniu 11 listopada 2013 r. przez organ powołujący (PMO), a doręczonej w dniu 19 listopada 2013 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej tego dodatku od chwili podjęcia służby przez skarżącą w Komisji;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej odsetek w stawce stosowanej przez EBC dla operacji refinansowania od kwoty odpowiadającej każdemu z tych dodatków, od chwili gdy były one należne do pełnej spłaty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-72/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja.) — Établissements Rimbaud SA przeciwko Directeur général des impôts, Directeur des services fiscaux d’Aix-en-Provence (Podatki bezpośrednie — Swobodny przepływ kapitału — Osoby prawne mające siedzibę w państwie trzecim będącym członkiem Europejskiego Obszaru Gospodarczego — Posiadanie nieruchomości położonych w państwie członkowskim — Podatek od wartości rynkowej tych nieruchomości — Odmowa zwolnienia — Zwalczanie oszustw podatkowych — Ocena w świetle porozumienia EOG)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja.) — Établissements Rimbaud SA przeciwko Directeur général des impôts, Directeur des services fiscaux d’Aix-en-Provence
   (Sprawa C-72/09) (1)

   (Podatki bezpośrednie - Swobodny przepływ kapitału - Osoby prawne mające siedzibę w państwie trzecim będącym członkiem Europejskiego Obszaru Gospodarczego - Posiadanie nieruchomości położonych w państwie członkowskim - Podatek od wartości rynkowej tych nieruchomości - Odmowa zwolnienia - Zwalczanie oszustw podatkowych - Ocena w świetle porozumienia EOG)
   2010/C 346/18
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Établissements Rimbaud SA

      Strona pozwana: Directeur général des impôts, Directeur des services fiscaux d'Aix-en-Provence

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia art. 40 porozumienia z dnia 2 maja 1992 r. o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Dz.U. L 1, s. 3) — Podatek od wartości rynkowej nieruchomości położonych we Francji — Zwolnienie na rzecz osób prawnych mających siedzibę we Francji lub w państwie będącym członkiem Europejskiego Obszaru Gospodarczego, pod warunkiem zawarcia przez Francję z tym państwem umowy o pomocy administracyjnej w celu zwalczania oszustw podatkowych i unikania opodatkowania lub od okoliczności, że na podstawie traktatu zawierającego klauzulę o niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, rzeczone osoby prawne nie powinny podlegać większemu obciążeniu podatkowemu niż obciążenie podatkowe, jakiemu podlegają spółki mające siedzibę we Francji — Odmowa zwolnienia spółki mającej siedzibę w Lichtensteinie

      Sentencja

   Artykuł 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. nie sprzeciwia się przepisom krajowym takim jak te będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które zwalniają z podatku od wartości rynkowej nieruchomości położonych na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, spółki mające siedzibę na terytorium tego państwa i uzależniają owo zwolnienie w przypadku spółek, które mają siedzibę na terytorium państwa trzeciego, lecz będącego członkiem Europejskiego Obszaru Gospodarczego, od istnienia umowy o pomocy administracyjnej zawartej pomiędzy rzeczonym państwem członkowskim a tym państwem trzecim w celu zwalczania oszustw podatkowych i unikania opodatkowania lub od okoliczności, że na podstawie traktatu zawierającego klauzulę o niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową rzeczone osoby prawne nie powinny podlegać większemu obciążeniu podatkowemu niż obciążenie podatkowe, jakiemu podlegają spółki mające siedzibę na terytorium państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009, str. 12.


title: Sprawa C-496/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 lipca 2013 r. w sprawie T-78/12 GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 września 2013 r. przez GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 lipca 2013 r. w sprawie T-78/12 GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 września 2013 r. przez GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH
   (Sprawa C-496/13 P)
   2013/C 313/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (przedstawiciel: adwokaci I. Memmler, S. Schulz)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Villiger Söhne GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie T-78/13 oraz stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie R 2109/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi jeden tylko zarzut dotyczący błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 oraz naruszenia reguł dowodowych przy stosowaniu tego przepisu.
   W uzasadnieniu wnosząca odwołanie wskazuje, co następuje:

               Przy porównywaniu oznaczeń Sąd nie zastosował prawidłowo zasad dotyczących całościowej oceny, ponieważ porównał jedynie elementy „LIBERTAD” i „LlBERTE”, pomijając wszystkie pozostałe elementy rozpatrywanych znaków.

               W szczególności, gdyby Sąd prawidłowo zastosował zasady dotyczące całościowej oceny, musiałby on przypisać większe znaczenie pozostałym elementom kolidujących ze sobą znaków, między innymi kombinacji kolorów w zakwestionowanym znaku towarowym i w znaku, na który powołano się w sprzeciwie, a także określeniu „LA” zawartym w znaku, na który powołano się w sprzeciwie, i określeniu „brunes” występującym w zakwestionowanym znaku towarowym.

               Równie błędnie Sąd zastosował wypracowane przez Trybunał wytyczne dotyczące konceptualnego podobieństwa znaków, ponieważ niewystarczająco uwzględnił fakt, że znaki te funkcjonowały w dwóch różnych językach.

               Dodatkowo Sąd naruszył ustalone w regulaminie postępowania reguły dowodowe, ponieważ jego orzeczenie opierało się na niczym niepopartych przypuszczeniach dotyczących wymowy znaku towarowego „LA LlBERTAD”.

               Ogólnie w wyniku popełnionych błędów Sąd doszedł do nieprawidłowych wniosków.


title: Sprawa C-408/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 5 października 2006 r. — Landesanstalt für Landwirtschaft, Abteilung Förderwesen und Fachrecht przeciwko Franz Götz

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 5 października 2006 r. — Landesanstalt für Landwirtschaft, Abteilung Förderwesen und Fachrecht przeciwko Franz Götz
   (Sprawa C-408/06)
   (2006/C 310/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Landesanstalt für Landwirtschaft, Abteilung Förderwesen und Fachrecht

      Strona pozwana: Franz Götz
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy utworzona przez kraj związkowy tzw. „agencja sprzedaży kwot mlecznych” dokonująca odpłatnie przeniesienia na producentów mleka ilości referencyjnych dla dostaw jest

                           a)

                           rolną agencją skupu interwencyjnego w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit trzeci oraz załącznika D pkt 7 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (zwanej dalej „dyrektywą 77/388/EWG”) (1), zawierającą transakcje w stosunku do produktów rolnych dokonywane zgodnie z rozporządzeniami o wspólnej organizacji rynku w odniesieniu do tych produktów, lub

                           b)

                           agencją sprzedaży w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit trzeci oraz załącznika D pkt 12 dyrektywy 77/388/EWG?

               2)

               W przypadku przeczącej odpowiedzi na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Czy w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, tj. gdy w państwie członkowskim w odpłatnym przenoszeniu ilości referencyjnych dla dostaw pośredniczą zarówno państwowe, jak i prywatne „agencje sprzedaży kwot mlecznych”, przy dokonywaniu oceny, czy wykluczenie „agencji sprzedaży kwot mlecznych” prowadzonej przez podmiot prawa publicznego z kategorii podatników prowadziłoby do „znaczącego zakłócenia konkurencji” w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit drugi dyrektywy 77/388/EWG, rynkiem właściwym geograficznie jest obszar wyznaczony dla dokonywania tego przeniesienia przez państwo członkowskie?

                           b)

                           Czy dokonując oceny, czy wykluczenie państwowej „agencji sprzedaży kwot mlecznych” z kategorii podatników prowadziłoby do „znaczącego zakłócenia konkurencji”, należy odnieść się jedynie do zwykłego przypadku przeniesienia — niezależnie od gruntu (poprzez agencję sprzedaży), czy też należy uwzględnić także inne rodzaje przeniesienia — niezależnie od gruntu (przez rolników będących podatnikami), mimo że są to tylko wyjątkowe przypadki?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1


title: Sprawa C-254/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania (Włochy) w dniu 16 czerwca 2008 r. — Futura Immobiliare srl Hotel Futura i in. przeciwko Comune di Casoria

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania (Włochy) w dniu 16 czerwca 2008 r. — Futura Immobiliare srl Hotel Futura i in. przeciwko Comune di Casoria
   (Sprawa C-254/08)
   (2008/C 209/46)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale della Campania
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Futura Immobiliare srl Hotel Futura i in.

      Strona pozwana: Comune di Casoria
   Pytanie prejudycjalne
   Czy zgodne z art. 15 dyrektywy wspólnotowej nr 75/442/EWG (1) zmienionym w art. 1 dyrektywy nr 91/156/EWG (2) oraz z zasadą „zanieczyszczający płaci” są uregulowania krajowe zawarte w art. 58 i nast. dekretu ustawodawczego nr 507 z 1993 r. oraz przepisy przejściowe, które przedłużyły ich obowiązywanie, na podstawie art. 11 dekretu Prezydenta Republiki nr 488 z 1999 r. ze zmianami oraz art. 1 ust. 184 ustawy nr 296 z 2006 r., stanowiąc w ten sposób o utrzymaniu systemu o charakterze fiskalnym celem pokrycia kosztów usługi unieszkodliwiania odpadów i odkładając w czasie wprowadzenie systemu opłat, zgodnie z którym koszt usługi pokrywany jest przez podmioty wytwarzające i przekazujące odpady?

      (1)  Dz.U. L 194, str. 39.

      (2)  Dz.U. L 78, str. 32.


title: Sprawa T-219/16: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Aldi/EUIPO (ViSAGE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ViSAGE — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/27

         Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Aldi/EUIPO (ViSAGE)
   (Sprawa T-219/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ViSAGE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 161/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lutego 2016 r. (sprawa R 507/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego ViSAGE jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aldi GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa T-395/08: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Kształt zająca z czekolady) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt zająca z czekolady — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/10

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Kształt zająca z czekolady)
   (Sprawa T-395/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt zająca z czekolady - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009))
   2011/C 46/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (Kilchberg, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, E. Schalast i G. Hild)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lipca 2008 r. (sprawa R 419/2008-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt zająca z czekolady jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa F-142/07: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Kamińska przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/38

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Kamińska przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-142/07)
   (2008/C 79/73)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Magdalena Kamińska ((Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: L. Levi, S. Engelen, avocats)

      Strona pozwana: Komitet Regionów
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów z dnia 30 kwietnia 2007 r. i z dnia 6 września 2007 r. odmawiających skarżącej diety dziennej i oddalających jej pismo z dnia 6 czerwca 2007 r. oraz zasądzenie od strony pozwanej zaległych odsetek od należnych kwot z tytułu diety dziennej do pełnego spłacenia zaległości.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 kwietnia 2007 r. odmawiającej skarżącej diety dziennej,

               —

               stwierdzenie nieważności, o ile zaistnieje taka potrzeba, decyzji z dnia 6 września 2007 r. oddalającej zażalenie skarżącej,

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zaległych odsetek od należnych kwot z tytułu diety dziennej od dnia 16 kwietnia 2006 r. do dnia pełnego spłacenia zaległości,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-169/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Benelux Gerechtshof – BENELUKS) – Montis Design BV/Goossens Meubelen BV (Odesłanie prejudycjalne — Własność przemysłowa i handlowa — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 93/98/EWG — Artykuł 10 ust. 2 — Czas ochrony — Brak przywrócenia ochrony wskutek konwencji berneńskiej)

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Benelux Gerechtshof – BENELUKS) – Montis Design BV/Goossens Meubelen BV
   (Sprawa C-169/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Własność przemysłowa i handlowa - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 93/98/EWG - Artykuł 10 ust. 2 - Czas ochrony - Brak przywrócenia ochrony wskutek konwencji berneńskiej))
   (2016/C 475/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Benelux Gerechtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Montis Design BV

      Strona pozwana: Goossens Meubelen BV

      Sentencja

   Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy Rady 93/98/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych w związku z art. 13 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że czas ochrony przewidziany przez tę dyrektywę nie ma zastosowania do praw autorskich, które były pierwotnie chronione ustawodawstwem krajowym, lecz które wygasły przed dniem 1 lipca 1995 r.
   Dyrektywę 93/98 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które pierwotnie przyznawało – jak w sprawie głównej – utworowi ochronę z tytułu praw autorskich, lecz które następnie skutkowało ostatecznym wygaśnięciem tych praw przed dniem 1 lipca 1995 r. ze względu na niespełnienie wymogu formalnego.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa T-146/05: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Flex Equipos de Descanso, S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/40

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Flex Equipos de Descanso, S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-146/05)
   (2005/C 143/76)
   Język, w którym wniesiono skargę: angielski
   Do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Flex Equipos de Descanso z siedzibą w Alcobendas, Madryt (Hiszpania), reprezentowanej przez prawnika I. Valdelomara Serrano, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Recticel N.V. z siedzibą w Sint-Lambrechts-Woluwe (Belgia).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie R 469/2004-2,

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego i nakazanie mu udzielenia odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego RENOFLEX, zgłoszonego pod nr 1.278.175 dla towarów z klas 17 i 20,

               —

               stwierdzenie, że Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego naruszył zasadę pewności prawa,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Recticel N.V.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „RENOFLEX” dla towarów między innymi z klas 17 i 20 (materiały wypełniające dla foteli, siedzeń samochodowych, mebli ...) — zgłoszenie nr 1 278 175

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Skarżący

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Graficzny, krajowy znak towarowy „FLEX” dla towarów z klas 17 i 20 odpowiednio (guma, łóżka, materace, meble rozkładane, biurka ...)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich towarów

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

               Podniesione zarzuty:

               Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy wspólnotowym znakiem towarowym a wcześniejszymi znakami towarowymi jest oczywiste ze względu na podobieństwo oznaczeń i ze względu na fakt, że towary objęte znakami towarowymi są częściowo identyczne, a częściowo podobne.
               Wspólnotowy znak towarowy odznacza się znacznym podobieństwem wobec wcześniejszych znaków towarowych, wobec faktu, że fragment słowny i główna część wcześniejszych znaków towarowych, FLEX, jest zawarta w kwestionowanym wspólnotowym znaku towarowym, RENOFLEX. Dodanie słowa RENO nie zmienia ogólnego wrażenia.
               Zaskarżona decyzja narusza wobec tego art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94.
               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego naruszył ponadto zasadę pewności prawa.


title: Sprawa C-221/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-490/13 GJ przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, wniesione w dniu 7 maja 2014 r. przez H

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/7

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-490/13 GJ przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, wniesione w dniu 7 maja 2014 r. przez H
   (Sprawa C-221/14 P)
   2014/C 235/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: H (przedstawiciel: S. Sagias, Δικηγόρος)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi, aby w efekcie sprawa została rozpoznana przed nim w pierwszej instancji lub, w przeciwnym razie, uwzględnienie w pełni żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami niniejszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnosi trzy zarzuty względem postanowienia Sądu z dnia 27 lutego 2014 r.
   W swoim pierwszym zarzucie wnoszący odwołanie wskazuje w pierwszej kolejności, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 263 TFUE, art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego (1), jak również art. 2 i 35 wspólnych zasad ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadku i choroby zawodowej. Wnoszący odwołanie uważa po pierwsze, że zaskarżone postanowienie jest dotknięte błędem co do prawa, ponieważ Sąd orzekł, iż skargi byłych członków Trybunału na akty niekorzystne w obszarze wspólnego ubezpieczenia urzędników (RCAM) wchodzą w zakres wyłącznie art. 263 TFUE i powinny zostać wniesione w terminie dwóch miesięcy, o którym mowa w tym przepisie. Po drugie Sąd dopuścił się naruszenia prawa, gdy uznał, że art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego nie znajduje zastosowania wobec członków i byłych członków Trybunału.
   W swoim drugim zarzucie wnoszący odwołanie podnosi następnie, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, gdy odmówił zastosowania orzecznictwa dotyczącego usprawiedliwionego błędu.
   W swoim trzecim zarzucie wnoszący odwołanie wskazuje wreszcie, że zastosowanie art. 111 regulaminu postępowania przed Sądem jest dotknięte błędem co do prawa oraz nieprawidłowością proceduralną. Wnoszący odwołanie kwestionuje bowiem okoliczność, że wniesiona do Sądu skarga została zakwalifikowana jako „oczywiście” niedopuszczalna, co uniemożliwiło przedstawienie uzasadnienia utrzymywanej niedopuszczalności. Sąd naruszył również prawo wnoszącego odwołanie do rzetelnego procesu, jego prawo do obrony, a w szczególności prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznego środka prawnego z naruszeniem art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot (Dz.U. L 124, s. 1).


title: Sprawa T-416/11: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2013 r. — Biotronik SE przeciwko OHIM — Cardios Sistemas (CARDIO MANAGER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CARDIO MANAGER — Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy CardioMessenger — Brak dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/7

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2013 r. — Biotronik SE przeciwko OHIM — Cardios Sistemas (CARDIO MANAGER)
   (Sprawa T-416/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CARDIO MANAGER - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy CardioMessenger - Brak dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 359/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Biotronik SE & Co. KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Reich i S. Pietzcker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cardios Sistemas Comercial e Industrial Ltda (Sao Paulo, Brazylia)

      Przedmiot

   Skarga skierowana przeciwko decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 maja 2011 r. (sprawie R 1156/2010-2) dotycząca postępowania w przedmiocie sprzeciwu między Biotronik SE & Co. KG i Cardios Sistemas Comercial e Industrial Ltda

      Sentencja

               1)

               Skarga jest oddalona.

               2)

               Biotronik SE & Co. KG jest obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa F-107/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 października 2014 r. – de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytowany urzędnik — Postępowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Wstrzymanie wypłaty części emerytury — Przesłuchanie obciążającego świadka przez komisję dyscyplinarną — Niewysłuchanie zainteresowanego urzędnika — Nieprzestrzeganie prawa do bycia wysłuchanym)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/52

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 października 2014 r. – de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji
   (Sprawa F-107/13) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytowany urzędnik - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Wstrzymanie wypłaty części emerytury - Przesłuchanie obciążającego świadka przez komisję dyscyplinarną - Niewysłuchanie zainteresowanego urzędnika - Nieprzestrzeganie prawa do bycia wysłuchanym))
   2014/C 421/73
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: José Antonio de Brito Sequeira Carvalho (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci É. Boigelot i R. Murru)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie nałożenia na skarżącego kary dyscyplinarnej z art. 9 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz wniosek o zadośćuczynienie z tytułu poniesionej jego zdaniem krzywdy, a także wniosek o zwrot potrąconych dotychczas kwot.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie nałożenia na J.A. de Brita Sequeirę Carvalha kary wstrzymania wypłaty jednej trzeciej miesięcznej emerytury netto przez okres dwóch lat.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez J.A. de Brita Sequeirę Carvalha.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014, s. 41.


title: Sprawa C-334/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 14 kwietnia 2011 r. w sprawie T-466/08 Lancôme parfums et beauté & Cie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Focus Magazin Verlag GmbH, wniesione w dniu 29 czerwca 2011 r. przez Lancôme parfums et beauté & Cie

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 14 kwietnia 2011 r. w sprawie T-466/08 Lancôme parfums et beauté & Cie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Focus Magazin Verlag GmbH, wniesione w dniu 29 czerwca 2011 r. przez Lancôme parfums et beauté & Cie
   (Sprawa C-334/11 P)
   2011/C 282/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Lancôme parfums et beauté & Cie (przedstawiciele: A. von Mühlendahl, J. Pagenberg, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Focus Magazin Verlag GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. w sprawie T-466/08 i stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 29 lipca 2008 r. w sprawie R 1796/2007-1;

               —

               obciążenie Urzędu i interwenienta kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą Urzędu, przed Sądem i przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok musi zostać uchylony, ponieważ Sąd naruszył art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i naruszył prawo, orzekając, że w spornej sprawie okres pięciu lat po dokonaniu rejestracji, w ciągu którego wcześniejszy niemiecki znak towarowy FOCUS, na którym został oparty sprzeciw wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego ACNO FOCUS, musi być rzeczywiście używany, rozpoczął bieg dopiero w dniu 13 stycznia 2004 r.
   Wnosząca odwołanie nie podważa ustalenia dotyczącego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Chociaż wnosząca odwołanie nie zgadza się z tym ustaleniem, nie uważa, by Sąd dopuścił się błędu pod względem prawnym.


title: Sprawa C-96/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Nîmes (Francja) w dniu 28 lutego 2014 r. – Jean-Claude Van Hove przeciwko CNP Assurance SA

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Nîmes (Francja) w dniu 28 lutego 2014 r. – Jean-Claude Van Hove przeciwko CNP Assurance SA
   (Sprawa C-96/14)
   2014/C 142/31
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de grande instance de Nîmes.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jean-Claude Van Hove.

      Strona pozwana: CNP Assurance SA.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie wspomnianego w tym przepisie warunku dotyczącego określenia głównego przedmiotu umowy obejmuje warunek ustanowiony w umowie ubezpieczeniowej, mającej na celu zagwarantowanie przejęcia zobowiązań spłaty długu wobec pożyczkodawcy w wypadku całkowitej niezdolności pożyczkobiorcy do pracy, który to warunek wyklucza spełnienie świadczenia przez ubezpieczyciela, jeśli ubezpieczonego uznano za zdolnego do wykonywania działalności niezarobkowej?


title: Sprawa C-588/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 września 2013 r. w sprawie T-430/11, Telefónica przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 listopada 2013 r. przez Telefónica S.A.

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/10

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 września 2013 r. w sprawie T-430/11, Telefónica przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 listopada 2013 r. przez Telefónica S.A.
   (Sprawa C-588/13 P)
   2014/C 24/18
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Telefónica S.A. (przedstawiciele: adwokaci J. Ruiz Calzado, M. Núñez Müller i J. Domínguez Pérez)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia,

               —

               uznanie za dopuszczalną skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej w sprawie T-430/11 i przesłanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej celem wydania przezeń rozstrzygnięcia co do istoty sporu,

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów poniesionych w obu instancjach w postępowaniach dotyczących dopuszczalności.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo, dokonując wykładni art. 263 TFUE akapit czwarty, in fine. Sąd wyciągnął błędny pod względem prawnym wniosek, że takie jak zaskarżona decyzje w dziedzinie pomocy państwa wymagają środków wykonawczych w rozumieniu nowego postanowienia traktatowego.

               2)

               Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo Unii, interpretując w błędny sposób orzecznictwo dotyczące pojęcia rzeczywistego beneficjenta w celu zbadania dopuszczalności skarg na decyzje uznające system pomocy za niezgodny z prawem i wspólnym rynkiem. W szczególności:

                           —

                           Sąd Unii Europejskiej dokonał błędnej wykładni orzecznictwa dotyczącego pojęcia rzeczywistego beneficjenta i przeinaczył okoliczności faktyczne, stosując to orzecznictwo do transakcji dokonanych przez wnoszącą odwołanie po dniu 21 grudnia 2007 r.;

                           —

                           Sąd Unii Europejskiej naruszył również prawo w odniesieniu do transakcji dokonanych przed dniem 21 grudnia 2007 r., dokonując wykładni wynikającego z orzecznictwa pojęcia rzeczywistego beneficjenta.

               3)

               Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo, wydając rozstrzygnięcie naruszające prawo do skutecznej ochrony sądowej. Zaskarżone postanowienie przyjmuje czysto teoretyczne pojęcie tego prawa, co uniemożliwia wnoszącej odwołanie dostęp do postępowania w trybie prejudycjalnym na zwykłych warunkach i bez konieczności naruszenia prawa w celu podważenia zaskarżonej decyzji.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-334/01, MFE Marienfelde GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory i modele) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy słowny znak towarowy HIPPOVIT — Zgłoszenia wspólnotowego słownego znaku towarowego HIPPOVITON — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie T-334/01, MFE Marienfelde GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory i modele) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy słowny znak towarowy HIPPOVIT - Zgłoszenia wspólnotowego słownego znaku towarowego HIPPOVITON - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawo do bycia wysłuchanym)
   (2004/C 239/33)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-334/01, MFE Marienfelde GmbH, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), reprezentowana przez S. Rojahn oraz S. Freytag, adwokatów, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory i modele) (OHIM) (pełnomocnicy: E. Joly oraz G. Schneider), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą, interwenientem przed Sądem Pierwszej Instancji, była Vétoquinol AG, dawna Chassot AG, z siedzibą w Bernie (Szwajcaria), reprezentowana przez A. Kockläuner, adwokata, mającej za przedmiot skargę na decyzję czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2001 r. (sprawa R 578/2000-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między MFE Marienfelde GmbH a Vétoquinol AG, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: N. J. Forwood, prezes, J. Pirrung i A. W. H. Meij, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Decyzja czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory i modele) z dnia 26 września 2001 r. (sprawa R 578/2000-4) jest nieważna.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego ponosi swoje własne koszty, jak również koszty skarżącej.

               4)

               Interwenient ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 68 z 16.3.2002.


title: Sprawa C-457/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawie T-321/05 AstraZeneca AB, AstraZeneca plc przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 września 2010 r. przez AstraZeneca AB, AstraZeneca plc

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawie T-321/05 AstraZeneca AB, AstraZeneca plc przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 września 2010 r. przez AstraZeneca AB, AstraZeneca plc
   (Sprawa C-457/10 P)
   ()
   2010/C 301/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: AstraZeneca AB, AstraZeneca plc (przedstawiciele: M. Brealey QC, M. Hoskins QC, D. Jowell, Barristers, F. Murphy, Solicitor)

      Druga strona postępowania: European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA), Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie T-321/05;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 1757 wersja ostateczna z dnia 15 czerwca 2005 r. (sprawa COMP/A.37.507/F3 — AstraZeneca);

               —

               ewentualnie, obniżenie — według uznania Trybunału — grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie w art. 2 zaskarżonej decyzji Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd dopuścił się kilku naruszeń prawa w swoim wyroku. Naruszenia te są streszczone poniżej pod odrębnymi nagłówkami:

                  Definicja właściwego rynku produktowego. Sąd naruszył prawo, potwierdzając ustalenia Komisji dokonane w decyzji w odniesieniu do właściwego rynku produktowego, jakoby w okresie 1993–2000 inhibitory pompy protonowej (zwane dalej „IPP”) tworzyły swój własny rynek. W odwołaniu podnoszone są dwa zarzuty.
               Pierwszy zarzut odwołania składa się z dwóch głównych części. Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, nie przeprowadzając czasowej analizy dowodów, w związku z czym poczynił ustalenia odnoszące się do właściwego rynku produktowego w 1993 r. na podstawie stanu konkurencji między IPP a H2-blokerami istniejącego w 2000 r. Po drugie, Sąd popełnił błąd, ignorując fakt, że wzrost stosowania IPP był stopniowy, uzasadniając to tym, iż praktyka lekarzy przepisujących dane leki, charakteryzująca się „inercją”, była bez znaczenia dla ustalenia rynku właściwego.
               Drugi zarzut odwołania odnosi się do tego, że kwestia całkowitych kosztów leczenia przy użyciu H2-blokerów w porównaniu z leczeniem przy użyciu IPP jest zasadnicza dla powoływania się na różnice cen przy ustalaniu rynku właściwego oraz tego, że Sąd popełnił błąd, nie biorąc pod uwagę całkowitych kosztów leczenia.

                  Pierwsze nadużycie pozycji dominującej związane z dodatkowym świadectwem ochronnym. Zarzuty odwołania odnoszące się do pierwszego nadużycia dzielą się na dwie główne części. Po pierwsze, Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu oceny, co stanowi konkurencję niecenową. W ramach oceny, czy oświadczenia wnoszącej odwołanie złożone wobec urzędów patentowych były obiektywnie wprowadzające w błąd, Sąd niesłusznie odrzucił jako nieistotne dla sprawy rozsądny charakter i dobrą wiarę pojmowania przez wnoszącą odwołanie jej ustawowych praw do dodatkowego świadectwa ochronnego. Brak przejrzystości jest niewystarczający, aby uznać istnienie nadużycia prawa, powinien raczej istnieć wymóg świadomego oszustwa lub podstępu. Po drugie, Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu oceny, co stanowi zachowanie mające na celu ograniczenie konkurencji. Sąd błędnie uznał, że sam akt ubiegania się o prawo własności intelektualnej, które może wejść w życie 5-6 lat później, stanowi zachowanie, które może zostać uznane za mające na celu ograniczenie konkurencji, niezależnie od tego, czy prawo zostało ostatecznie przyznane bądź wykonane. Jest tak, ponieważ zachowanie jest zbyt oderwane bądź zbyt odległe od rynku uważanego za rynek oddziaływania.

                  Drugie nadużycie pozycji dominującej: cofnięcie pozwoleń na dopuszczenie do obrotu. Zarzuty odwołania odnoszące się do drugiego nadużycia dzielą się na dwie główne części. Po pierwsze, Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu oceny, co stanowi konkurencję niecenową. Sąd błędnie uznał, że wykonywanie nieograniczonego prawa na podstawie prawa wspólnotowego oznacza brak konkurencji niecenowej.
               Po drugie, Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu oceny, co stanowi zachowanie mające na celu ograniczenie konkurencji. Sąd błędnie stwierdził, że samo wykonywanie uprawnienia na podstawie prawa wspólnotowego ma na celu ograniczenie konkurencji. Pomocniczo, gdyby Trybunał uznał, że wykonywanie prawa przyznanego w prawie wspólnotowym może co do zasady prowadzić do nadużycia, to do stwierdzenia nadużycia musi istnieć coś więcej niż sama tendencja do zakłócenia konkurencji. Wnoszące odwołanie podnoszą, że od Komisji należy wymagać udowodnienia, że wykonywanie ważnie posiadanego prawa zmierzało do wyeliminowania skutecznej konkurencji. Jest to podobne do warunków w przypadkach dotyczących obowiązkowych licencji, do których drugie nadużycie rzeczywiście się odnosi.

                  Grzywny. Sąd błędnie zastosował art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 (1), nie podważając dokonanego przez Komisję obliczenia grzywny i nie uwzględniając w prawidłowy sposób nowego charakteru podnoszonych nadużyć, braku istotnych skutków dla kompetencji i innych okoliczności łagodzących.

      (1)  Rozporządzenie Rady EWG nr 17 pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 traktatu, Dz.U. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 8, t. 1, s. 3-10.


title: Sprawa F-56/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 czerwca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga odszkodowawcza — Dostęp administracji do mieszkania służbowego urzędnika — Poszanowanie miru domowego i życia prywatnego)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/60

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 czerwca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-56/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga odszkodowawcza - Dostęp administracji do mieszkania służbowego urzędnika - Poszanowanie miru domowego i życia prywatnego)
   2010/C 221/95
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciele: adwokat G. Cipressa, następnie adwokaci G. Cipressa i L. Mansullo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącego, po pierwsze, o naprawienie szkody, jaką miał on ponieść w związku z wtargnięciem osób upoważnionych przez Komisję do jego mieszkania służbowego w Luandzie w dniu 8 kwietnia 2002 r. i po drugie, o przekazanie kopii zdjęć zrobionych podczas tego wydarzenia i zniszczenie wszystkich dokumentów z nim związanych

      Sentencja wyroku

               1)

               Komisja Europejska zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz L. Marcuccia kwoty 5 000 EUR.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 września 2008 r. w zakresie, w jakim oddalono wniosek L. Marcuccia z dnia 24 kwietnia 2008 r., w którym domagał się on przekazania zdjęć, zniszczenia zdjęć i przekazania informacji dotyczących tego zniszczenia.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa poza własnymi kosztami jedną czwartą kosztów poniesionych przez L. Marcuccia.

               5)

               L. Marcuccio pokrywa trzy czwarte własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009, s. 48.


title: Sprawa C-302/09: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/10

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-302/09)
   2009/C 256/19
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków niezbędnych dla zniesienia systemu pomocy uznanego za bezprawny i sprzeczny ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. sprawie środków przyjętych przez Włochy na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii [notyfikowana 10 stycznia 2000 r. jako dokument nr C(1999) 4268], (Dz.U. L 150, z dnia 23 czerwca 2000 r., s. 50) oraz odzyskania od beneficjentów pomocy przyznanej w tym systemie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 2, art. 5 i art. 6 tej decyzji oraz traktatu WE;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin, w którym Włochy powinny były znieść system pomocy i odzyskać pomoc przyznaną niezgodnie z prawem upłynął dwa miesiące po doręczeniu decyzji.
   Po upływie kolejnych czterech lat, władze włoski odzyskały mniej niż 2 % pomocy.


title: Sprawa T-710/14: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2014 r. – Herbert Smith Freehills przeciwko Radzie

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/63

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2014 r. – Herbert Smith Freehills przeciwko Radzie
   (Sprawa T-710/14)
   2014/C 409/84
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Herbert Smith Freehills LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat P. Wytinck)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 18/c/01/14 Rady Unii Europejskiej z dnia 23 lipca 2014 r. oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący zmierza w niniejszej sprawie do stwierdzenia nieważności decyzji Rady 18/c/01/14 z dnia 24 lipca 2014 r., w drodze której Rada oddaliła wniosek potwierdzający skarżącej o udzielenie dostępu na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 (1) do niektórych dokumentów dotyczących przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE (2).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Radę art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 ponieważ i) nie wszystkie wskazane przez Radę dokumenty są objęte zakresem wyjątku dotyczącego ochrony porady prawnej; oraz ii) za ujawnieniem dokumentów wskazanych w następstwie wniosku skarżącej o udzielenie dostępu przemawia interes publiczny.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Radę art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ nie ujawniono żądanych dokumentów w części.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie Rady co do zakresu wniosku skarżącej o udzielenie dostępu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Dz.U. 2014 L 127, s. 1.


title: Sprawa C-373/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Panellinios Syndesmos Viomichanion Metapoiisis Kapnou przeciwko Ypoyrgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Ocena ważności — Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — Dodatkowa płatność w przypadku określonych rodzajów gospodarowania i produkcji wysokojakościowej — Zakres uznania pozostawiony państwom członkowskim — Dyskryminacja — Artykuły 32 WE i 34 WE)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Panellinios Syndesmos Viomichanion Metapoiisis Kapnou przeciwko Ypoyrgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon
   (Sprawa C-373/11) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Ocena ważności - Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Dodatkowa płatność w przypadku określonych rodzajów gospodarowania i produkcji wysokojakościowej - Zakres uznania pozostawiony państwom członkowskim - Dyskryminacja - Artykuły 32 WE i 34 WE)
   2013/C 344/13
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Panellinios Syndesmos Viomichanion Metapoiisis Kapnou

      Strona pozwana: Ypoyrgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) — Wykładnia art. 2, 32 i 34 WE — Dodatkowa płatność w przypadku określonych rodzajów gospodarowania — Przyznana państwom członkowskim możliwość określenia różnych części składowej krajowych pułapów w celu przyznania dodatkowej pomocy — Różnice w traktowaniu producentów tych samych produktów w zależności od korzystania z tego uprawnienia przez każde państwo członkowskie

      Sentencja

   Analiza pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 69 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-540/11: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2011 r. — Melkveebedrijf Overenk i in. przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/42

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2011 r. — Melkveebedrijf Overenk i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-540/11)
   2011/C 347/76
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Melkveebedrijf Overenk B.V. (Sint Anthonis, Niderlandy), Maatschap Veehouderij Kwakernaak (Oosterwolde, Niderlandy), Mulders Agro VOF (Heerle, Niderlandy), Melkbedrijf Engelen V.O.F. (Grashoek, Niderlandy), Melkveebedrijf de Peel B.V. (Asten, Niderlandy) und M. Moonen (Nederweert, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Mazel i A. van Beelen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               uwzględnienie skargi odszkodowawczej na podstawie art. 340 TFUE i stwierdzenie, że przysługuje im roszczenie o finansowe wynagrodzenie w wysokościach podanych w załącznikach 13–18, do których zapłaty zobowiązana jest Komisja, za szkodę, którą ponieśli w wyniku niezgodnego z prawem przyjęcia i bezprawnego stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1468/2006 z dnia 4 października 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 595/2004 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych;

               —

               posiłkowo, uwzględnienie skargi odszkodowawczej na podstawie art. 340 TFUE i stwierdzenie, że przysługuje im roszczenie o finansowe wynagrodzenie w kwotach podanych w załącznikach 13–18, do których zapłaty zobowiązana jest Komisja, za szkodę, którą ponieśli w wyniku zgodnego z prawem przyjęcia i zgodnego z prawem stosowania wspomnianego rozporządzenia nr 1468/2006.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący pozaumownej odpowiedzialności Komisji w wyniku czynu niedozwolonego z powodu naruszenia podstawowych zasad prawa wspólnotowego, polegającego na naruszeniu zasady proporcjonalności. Zmiana negatywnego systemu korekt zawartości tłuszczu w przepisach wykonawczych do rozporządzenia nr 1788/2003 przez rozporządzenie nr 1468/2006 (1) od początku nie była właściwa do przyczynienia się do realizacji celów tych rozporządzeń, mianowicie zmniejszenia nierównowagi podaży i popytu na rynku mleka i przetworów mlecznych i wynikających z tego nadwyżek strukturalnych, a ponadto nakłada na skarżących duży i nieproporcjonalny ciężar, co zagraża prowadzeniu ich gospodarstw. Z tego powodu podnoszony jest zarzut naruszenia zasady proporcjonalności.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący pozaumownej odpowiedzialności Komisji w wyniku czynu niedozwolonego z powodu naruszenia podstawowych zasad prawa wspólnotowego, polegającego na naruszeniu prawa własności i prawa do swobodnego wykonywania zawodu w rozumieniu art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do europejskiej konwencji prawa człowieka. Przyjmując rozporządzenie (WE) nr 1468/2006, Komisja niesłusznie założyła, że u podstaw tej regulacji leżał uzasadniony cel interesu ogólnego, a do tego dokonała niepełnego rozważenia występujących tu interesów, co należy zakwalifikować jako jej bezprawne działanie. Powstałą i nadal powstająca w ten sposób szkodę należy zatem wynagrodzić skarżącym.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący pozaumownej odpowiedzialności Komisji w wyniku czynu niedozwolonego z powodu naruszenia zasady „równego traktowania w zakresie danin publicznych” (égalité devant les charges publiques). Szkoda, którą skarżący ponieśli i nadal ponoszą w wyniku dostosowanej przez rozporządzenie (WE) nr 1468/2006 negatywnej korekty zawartości tłuszczu, jest rzeczywista i aktualna i dotyczy skarżących jako szczególną kategorię przedsiębiorców w sposób nieproporcjonalny w porównaniu z innymi przedsiębiorcami tego samego sektora. Poza tym szkoda ta przekracza granice ryzyka gospodarczego, które jest związane z działalnością w rozpatrywanym sektorze, przy czym leżące u podstaw taj szkody rozporządzenie zmieniające nie jest uzasadnione ogólnym interesem gospodarczym. Z tego powodu Unia Europejska, a w każdym razie Komisja, musi naprawić tę szkodę lub przynajmniej odpowiednio za nią wynagrodzić.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący pozaumownej odpowiedzialności Komisji w wyniku czynu niedozwolonego z powodu naruszenia prawa własności i prawa do swobodnego wykonywania zawodu w rozumieniu art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do europejskiej konwencji prawa człowieka. Ze względu na brak uzasadnionego, leżącego w ogólnym interesie celu zmiany korekty zawartości tłuszczu, naruszenia „słusznej równowagi” (fair balance) przy przyjęciu rozporządzenia (WE) nr 1468/2006 i zaniechania zapewnienia przez Komisję w tym kontekście odpowiedniego odszkodowania w celu zapobieżenia lub przywrócenia praw własności danych producentów, które zostały naruszone przez to rozporządzenie, i naprawienia powstałej przez to szkody, Komisja odpowiada na podstawie art. 340 TFUE za tę szkodę, którą ponieśli i nadal ponoszą skarżący i która kwalifikuje się do naprawienia.

      (1)  Dz.U. L 274, s. 6.


title: Sprawa C-49/08: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2008 r. — Sandra Raulin przeciwko Republice Francuskiej

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/7

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2008 r. — Sandra Raulin przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-49/08)
   (2008/C 183/13)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sandra Raulin (Przedstawiciel: adwokat C.Vaucois)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Postanowieniem z dnia 16 maja 2008 r. Trybunał (piąta izba) stwierdził, że jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania skargi i obciążył S. Raulin jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-330/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/9

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-330/08)
   (2008/C 272/12)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (1) Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2007 r. Na dzień wniesienia skargi strona pozwana wciąż nie ustanowiła przepisów koniecznych w celu dokonania transpozycji dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 143, s. 56.


title: Sprawa T-471/08: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2011 r. — Toland przeciwko Parlamentowi (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Sprawozdanie z audytu w sprawie dodatku dla asystentów Parlamentu — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, śledztwa czy audytu — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/23

         Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2011 r. — Toland przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-471/08) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Sprawozdanie z audytu w sprawie dodatku dla asystentów Parlamentu - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, śledztwa czy audytu - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji)
   2011/C 211/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ciarán Toland (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: A. Burke, solicitor, E. Regan, SC, I J. Newman, barrister)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Krück, N. Lorenz i D. Moore, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciele: B. Weis Fogh i C. Vang, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Heliskoski, A. Guimaraes-Purokoski i H. Leppo, pełnomocnicy) oraz Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, S. Johannesson i K. Petkovska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 11 sierpnia 2008 r., oznaczonej sygnaturą A(2008) 10636, w zakresie, w jakim w decyzji tej odmówiono dostępu do sprawozdania nr 06/02 służby audytu wewnętrznego Parlamentu z dnia 9 stycznia 2008 r. zatytułowanego „Audyt w sprawie dodatku dla asystentów Parlamentu”

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 11 sierpnia 2008 r., oznaczonej sygnaturą A(2008) 10636, w zakresie, w jakim odmówiono w niej dostępu do sprawozdania nr 06/02 służby audytu wewnętrznego Parlamentu z dnia 9 stycznia 2008 r. zatytułowanego „Audyt w sprawie dodatku dla asystentów Parlamentu”.

               2)

               Parlament ponosi własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Ciarána Tolanda.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-55/08: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — UEFA przeciwko Komisji (Telewizyjna działalność nadawcza — Artykuł 3a dyrektywy 89/552/EWG — Przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa tego państwa członkowskiego — Mistrzostwa Europy w piłce nożnej — Decyzja stwierdzająca zgodność przepisów krajowych z prawem wspólnotowym — Uzasadnienie — Artykuły 49 WE i 86 WE — Prawo własności)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/20

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — UEFA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-55/08) (1)

   (Telewizyjna działalność nadawcza - Artykuł 3a dyrektywy 89/552/EWG - Przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa tego państwa członkowskiego - Mistrzostwa Europy w piłce nożnej - Decyzja stwierdzająca zgodność przepisów krajowych z prawem wspólnotowym - Uzasadnienie - Artykuły 49 WE i 86 WE - Prawo własności)
   2011/C 103/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Union des Associations Européennes de Football (Zrzeszenie Europejskich Związków Piłki Nożnej) (UEFA) (Nyon, Szwajcaria) (przedstawiciele: A. Bell, K. Learoyd, solicitors, D. Anderson, QC, oraz B. Keane, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Benyon i E. Montaguti, pełnomocnicy, wspierani przez J. Flynna, QC i M. Lester, barrister)

      Interwenienci po stronie pozwanej: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, pełnomocnik, wspierany przez J. Stuycka, avocat); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer i V. Jackson, następnie S. Behzadi-Spencer i L. Seeboruth, pełnomocnicy, wspierani przez T. de la Marego i B. Kennelly’ego, barristers)

      Przedmiot

   Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2007/730/WE z dnia 16 października 2007 r. w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Zjednoczone Królestwo na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 295, s. 12)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Union des Associations Européennes de Football (UEFA) zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Belgii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa T-402/13: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Orange przeciwko Komisji (Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli – Proporcjonalność – Odpowiedni charakter – Niezbędność – Brak arbitralnego charakteru – Uzasadnienie)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/35

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Orange przeciwko Komisji
      (Sprawa T-402/13) (1)

      (Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli - Proporcjonalność - Odpowiedni charakter - Niezbędność - Brak arbitralnego charakteru - Uzasadnienie)
      (2015/C 016/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Orange (Paryż, Francja) (przedstawiciele: J.-P. Gunther i A. Giraud, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4103 final z dnia 25 czerwca 2013 r. oraz C (2013) 4194 final z dnia 27 czerwca 2013 r., dotyczących postępowania na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, skierowanych odpowiednio do France Télécom SA i do Orange, jak również do wszystkich spółek kontrolowanych przez nie bezpośrednio lub pośrednio.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Orange zostaje obciążona kosztami związanymi z postępowaniem.

         (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa T-343/09: Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2011 r. — Amecke Fruchtsaft przeciwko OHIM — Uhse (69 Sex up) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/16

         Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2011 r. — Amecke Fruchtsaft przeciwko OHIM — Uhse (69 Sex up)
   (Sprawa T-343/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 238/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Amecke Fruchtsaft GmbH & Co. KG (Menden, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kaase i J.C. Plate)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, pełnomocnik, następnie S. Schäffner i B. Schmidt, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Beate Uhse Einzelhandels GmbH (Flensburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2009 r. (sprawa R 1728/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Beate Uhse Einzelhandels GmbH a Amecke Fruchtsaft GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-655/11 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lutego 2013 r. — Seven for all mankind LLC przeciwko Seven SpA — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy słowny znak towarowy — Element „SEVEN” — Podobieństwo oznaczeń — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Względna podstawa odmowy rejestracji)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lutego 2013 r. — Seven for all mankind LLC przeciwko Seven SpA — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-655/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy słowny znak towarowy - Element „SEVEN” - Podobieństwo oznaczeń - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Względna podstawa odmowy rejestracji)
   2013/C 114/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Seven for all mankind LLC (przedstawiciele: A. Gautier-Sauvagnac i B. Guimberteau, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Seven SpA (przedstawiciel: L. Trevisan, avvocato), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 października 2011 r. w sprawie T-176/10 SEVEN przeciwko OHIM — SEVEN FOR ALL MANKIND (SEVEN FOR ALL MANKIND), którym Sąd stwierdził nieważność decyzji R 1514/2008-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 28 stycznia 2010 r., oddalającej odwołanie od decyzji uchylającej decyzję Wydziału Sprzeciwów, która częściowo oddaliła sprzeciw wniesiony przez właściciela graficznych, wspólnotowych i krajowego, znaków towarowych zawierających element słowny „Seven” dla towarów należących do klas 3, 9, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 25 i 28, wobec rejestracji słownego znaku towarowego „SEVEN FOR ALL MANKIND” dla towarów należących do klas 14 i 18 — Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Czynniki jakie należy wziąć pod uwagę w ramach badania podobieństwa oznaczeń.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Seven for all mankind LLC pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Seven SpA..

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.