title: Sprawa T-729/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – MSD Animal Health Innovation i Intervet international/EMA [Środek tymczasowy — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty w posiadaniu EMA dotyczące informacji przedłożonych przez przedsiębiorstwo w ramach wniosku o zezwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego — Decyzja w sprawie udzielenia osobie trzeciej dostępu do dokumentów — Żądanie zawieszenia wykonania — Pilny charakter — Fumus boni juris — Wyważenie interesów]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/48

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – MSD Animal Health Innovation i Intervet international/EMA
   (Sprawa T-729/15 R)
   ([Środek tymczasowy - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty w posiadaniu EMA dotyczące informacji przedłożonych przez przedsiębiorstwo w ramach wniosku o zezwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego - Decyzja w sprawie udzielenia osobie trzeciej dostępu do dokumentów - Żądanie zawieszenia wykonania - Pilny charakter - Fumus boni juris - Wyważenie interesów])
   (2016/C 335/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MSD Animal Health Innovation GmbH (Schwabenheim, Niemcy), i Intervet international BV (Boxmeer, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokat P. Bogaert, B. Kelly i H. Billson, solicitors, J. Stratford, QC, i C. Thomas, barrister)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: T. Jabłoński, N. Rampal Olmedo, A. Spina, A. Rusanov i S. Marino, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga oparta na art. 278 i 279 TFUE i mająca zasadniczo na celu zawieszenie wykonania decyzji EMA/785809/2015 wydanej przez EMA w dniu 25 listopada 2015 r. o udzieleniu osobie trzeciej, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43), dostępu do pewnych dokumentów zawierających informacje przekazane w ramach wniosku o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego Bravecto.

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji EMA/785809/2015 wydanej przez Europejską Agencję Leków w dniu 25 listopada 2015 r. o udzieleniu osobie trzeciej, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, dostępu do sprawozdań z prób toksykologicznych C 45151/próba toksyczności skórnej w okresie 28 dni (stosowanie półokluzyjne przez 6 godzin) na szczurach Wistar, C 45162/próba toksyczności doustnej (podawanie przymusowe) w okresie 28 dni na szczurach Wistar i C 88913/próba toksyczności skórnej w okresie 28 dni (stosowanie półokluzyjne przez 6 godzin) na szczurach Wistar.

               2)

               Nakazuje się EMA, aby nie ujawniała sprawozdań wspomnianych w pkt 1.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-12/07: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2007 r. — O'Connor przeciwko Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/57

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2007 r. — O'Connor przeciwko Komisji
   (Sprawa F-12/07)
   (2007/C 95/115)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Elizabeth O'Connor (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji o ustaleniu na 11 miesięcy i 25 dni maksymalnego okresu uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych dla skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, były pracownik Komisji, pracowała u tej ostatniej bez przerwy od dnia 16 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. na podstawie sześciu różnych umów na czas określony, które następowały po sobie w takim porządku: pierwsza umowa pracownika tymczasowego, pierwsza umowa członka personelu pomocniczego, druga umowa pracownika tymczasowego, druga umowa członka personelu pomocniczego, trzecia umowa pracownika tymczasowego i w końcu umowa pracownika kontraktowego.
   Administracja przyznała jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych przez maksymalny okres 11 miesięcy i 25 dni, ponieważ uznała, że okresy przepracowane w charakterze członka personelu pomocniczego należy potraktować jak pracę na rzecz pracodawcy innego niż instytucje wspólnotowe.
   Na poparcie swej skargi, skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja dopuściła się nadużycia prawa zatrudniając ją przez ponad pięć lat na podstawie różnych umów na czas określony i w oparciu o różne przepisy. Ponadto Komisja jej zdaniem błędnie zastosowała art. 28a ust. 4 i art. 96 ust. 4 warunków zatrudnienia innych pracowników, tak, że okres, w którym skarżąca pracowała jako członek personelu pomocniczego nie został uwzględniony przy stosowaniu tych przepisów.


title: Sprawa C-341/07: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/30

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-341/07)
   (2007/C 211/57)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Wils i P. Dejmek)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 28 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 45.


title: Sprawa C-699/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 grudnia 2015 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs/Brockenhurst College

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 grudnia 2015 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs/Brockenhurst College
   (Sprawa C-699/15)
   (2016/C 078/10)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      Strona pozwana: Brockenhurst College

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W kontekście art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy VAT (1) – czy świadczenie usług gastronomicznych i rozrywkowych przez instytucję edukacyjną na rzecz osób z zewnątrz płacących za te usługi (niebędących odbiorcami świadczenia głównego, tj. usługi kształcenia) jest „ściśle związane” ze świadczeniem usług edukacyjnych w okolicznościach, w których w świadczenie tych usług zaangażowani są słuchacze (będący odbiorcami świadczenia głównego, tj. usługi kształcenia) w toku kształcenia, a samo ich świadczenie stanowi istotny element ich kształcenia?

               2)

               Czy dla ustalenia, czy świadczenie usług gastronomicznych i rozrywkowych podlega zwolnieniu przewidzianemu w art. 132 ust. 1 lit. i) jako świadczenie usług „ściśle związanych” ze świadczeniem usług edukacyjnych:

                           a)

                           istotne jest, że słuchacze w większym stopniu korzystają z faktu zaangażowania w świadczenie danych usług niż z samego przedmiotu tych usług;

                           b)

                           istotne jest, że bezpośrednimi lub pośrednimi odbiorcami lub konsumentami danych usług nie są słuchacze, ale osoby z zewnątrz, które płacą za nie i które nie są odbiorcami świadczenia głównego, tj. usługi kształcenia;

                           c)

                           istotne jest, że – z punktu widzenia typowych odbiorców danych usług (tj. osób z zewnątrz, które za nie płacą) – świadczenie ich nie stanowi środka służącego jak najlepszemu skorzystaniu z innych usług, ale stanowi cel sam w sobie;

                           d)

                           istotne jest, że – z punktu widzenia słuchaczy – świadczenie danych usług nie stanowi celu samego w sobie, a uczestnictwo w nim stanowi środek służący jak najlepszemu skorzystaniu ze świadczenia głównego, tj. usługi kształcenia;

                           e)

                           w jakim zakresie należy uwzględnić zasadę neutralności podatkowej?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-471/11: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2011 r. — Éditions Jacob przeciwko Komisji

text:
               15.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/9

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2011 r. — Éditions Jacob przeciwko Komisji
   (Sprawa T-471/11)
   2011/C 305/11
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Éditions Odile Jacob SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciele: O. Fréget, M. Struys i L. Eskenazi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG-Greffe(2011) D/C(2011) 3503 z dnia 13 maja 2011 r. wydanej w sprawie COMP/M.2978 Lagardère/Natexis/VUP po wydaniu przez Sąd w dniu 13 września 2010 r. wyroku w sprawie T-452/04 Éditions Odile Jacob przeciwko Komisji, w której to decyzji instytucja ta ponownie zatwierdziła status Wendel Investissement jako nabywcy aktywów zbywanych zgodnie ze zobowiązaniami zaciągniętymi w związku z decyzją Komisji z dnia 7 stycznia 2004 r. zezwalającą na przeprowadzenie koncentracji Lagardère/Natexis/VUP

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego braku możliwości wydania przez Komisję decyzji zatwierdzającej ex post, a ponadto z mocą wsteczną, nabycie przez Wendel w 2004 r. aktywów Editis. Skarżąca podnosi, że:

                           —

                           działając w ten sposób i nie wyciągając wszelkich konsekwencji ze stwierdzonej przez Sąd bezprawności związanej z brakiem niezależności pełnomocnika, któremu powierzono nadzór nad tym zbyciem aktywów, Komisja naruszyła art. 226 TFUE oraz

                           —

                           określając dzień 30 lipca 2004 r. jako datę wejścia w życie zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła zasadę niedziałania prawa wstecz, wbrew orzecznictwu Trybunału, które dopuszcza taką możliwość jedynie wyjątkowo i pod warunkiem, po pierwsze, że wymagają tego względy interesu ogólnego, oraz, po drugie, że uwzględnione zostały uzasadnione oczekiwania zainteresowanych. Skarżąca podnosi, że żaden z tych warunków nie został spełniony w niniejszym przypadku.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący braku podstawy prawnej dla wydania zaskarżonej decyzji spowodowanego tym, że decyzja Komisji z dnia 7 stycznia 2004 r. zezwalająca na przeprowadzenie koncentracji nie znajduje już zastosowania ze względu na stwierdzenie przez Sąd nieprzestrzegania przez Lagardère pewnych zaciągniętych przez nią zobowiązań.

               3)

               Zarzuty trzeci i czwarty dotyczące popełnionych przez Komisję naruszeń prawa oraz oczywistych błędów w ocenie kandydatury Wendel, zarówno w 2004 r., jak i w nowej decyzji zatwierdzającej, a także popełnionych przez nią błędów związanych, po pierwsze, z uwzględnieniem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji danych dotyczących okresu po dniu 30 lipca 2004 r., oraz, po drugie, z wybiórczym i częściowym uwzględnieniem tych danych.

               4)

               Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy w szczególności ze względu na to, że wydając ex post decyzję zatwierdzającą z mocą wsteczną niezgodne z prawem zbycie aktywów oraz zatwierdzając nowego przedstawiciela, któremu powierzono zadanie polegające jedynie na sporządzeniu nowego raportu potwierdzającego status Wendel jako nabywcy zbywanych aktywów, Komisja obeszła cel art. 266 TFUE oraz rozporządzenia nr 4064/89 (1), które przewidywało m.in. możliwość cofnięcia decyzji zatwierdzającej oraz ukarania podmiotów odpowiedzialnych za bezprawność, do której doszło.

               5)

               Zarzut szósty dotyczący braku uzasadnienia ze względu na to, że zaskarżoną decyzję cechuje niewystarczający charakter uzasadnienia i jednocześnie jego wewnętrzna sprzeczność.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 395, s. 1; wersja scalona uwzględniająca sprostowania została opublikowana w Dz.U. 1990, L 257, s. 13; polskie wydanie specjalne: rozdział 08 Tom 01 s. 31 — 42).


title: Sprawa T-120/12: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2012 r. — Shahid Beheshti University przeciwko Radzie

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/22

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2012 r. — Shahid Beheshti University przeciwko Radzie
   (Sprawa T-120/12)
   2012/C 165/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Shahid Beheshti University (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej, oraz

               —

               stwierdzenie, że decyzja 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. nie znajduje wobec strony skarżącej zastosowania na podstawie art. 277 TFUE, oraz

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. wprowadzającego w życie rozporządzenie (UE) nr 961/2010 w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej, oraz

               —

               stwierdzenie, że rozporządzenie (UE) nr 961/2010 nie znajduje wobec strony skarżącej zastosowania na podstawie art. 277 TFUE, oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej, oraz

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej, oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Rady skierowanym do skarżącej w dniu 5 grudnia 2011 r. oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku podstawy prawnej decyzji 2010/413/WPZiB, która stanowiła podstawę prawną decyzji 2011/299/WPZiB, jak również dotyczący naruszenia traktatów i prawa międzynarodowego. Decyzję 2010/413/WPZiB należałoby tym samym uznać za nieznajdującą zastosowania wobec strony skarżącej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący braku podstawy prawnej rozporządzenia nr 961/2010, które stanowiło podstawę prawną rozporządzenia wykonawczego nr 503/2011. Strona skarżąca utrzymuje, że art. 215 TFUE nie może stanowić podstawy prawnej rozporządzenia nr 961/2010, ponieważ decyzja 2010/413/WPZiB, której wprowadzenie w życie do porządku prawnego Unii miałoby być celem tego rozporządzenia, nie została wydana zgodnie z rozdziałem 2 tytułu V TUE. Rozporządzenie nr 961/2010 należałoby tym samym uznać za nieznajdujące zastosowania wobec strony skarżącej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 215 TFUE podczas postępowania w sprawie wpisania strony skarżącej do załącznika VIII rozporządzenia nr 961/2010 przez rozporządzenie wykonawcze nr 503/2011.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia, w drodze decyzji 2011/299/WPZiB i rozporządzenia wykonawczego nr 503/2011, prawa do obrony, zasady dobrej administracji i prawa do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ Rada nie przestrzegała prawa do bycia wysłuchanym, obowiązku doręczenia i obowiązku przedstawienia wystarczającego uzasadnienia.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do poszanowania własności.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący okoliczności, że wpisanie strony skarżącej do wykazu podmiotów podlegających sankcjom wynikało z błędu co do stanu faktycznego, ponieważ strona skarżąca posiadająca — jako uniwersytet publiczny — osobowość prawną bez reprezentacji ze strony ministerstwa obrony i bez wsparcia logistycznego sił zbrojnych w jej organach zarządczych, nie jest w posiadaniu tego ministerstwa, ani nie jest przez niego kontrolowana, ani nie jest zaangażowana w badania naukowe nad bronią nuklearną.


title: Sprawa C-501/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-24/13 Cactus S.A./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 września 2015 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-24/13 Cactus S.A./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 września 2015 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-501/15 P)
   (2015/C 414/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Follial-Monguiral, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Cactus S.A.

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie domaga się od Trybunału Sprawiedliwości:

               —

               uwzględnienia odwołania w całości;

               —

               uchylenia zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenia Cactus S.A kosztami poniesionymi przez Urząd.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z wyrokiem „IP Translator” wskazanie nagłówka klasy może obejmować całość towarów lub usług ujętych w wykazie alfabetycznym tej klasy. Jednak takie wskazanie nie może stać się wyrazem żądania odnoszącego się do wszystkich towarów lub usług z konkretnej klasy. Sąd nieprawidłowo zastosował wyrok „IP Translator” i naruszył art. 28 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) oraz zasadę 22 przepisów wykonawczych do rzeczonego rozporządzenia, gdy zrównał zakres nagłówka klasy 35 ze wszystkimi usługami z tej klasy. Jako że ani usługi detaliczne jako takie, ani usługi „sprzedaży detalicznej roślin i kwiatów naturalnych, nasion, świeżych owoców i warzyw” nie są zawarte w wykazie alfabetycznym klasy 35, wcześniejsze wspólnotowe znaki towarowe nie są chronione w odniesieniu do tych usług. Wymóg wyszczególnienia towarów lub typów towarów, do których odnoszą się usługi detaliczne, który to wymóg ma zastosowanie do wszystkich znaków towarowych, łącznie z tymi, które zostały zgłoszone przed wyrokiem „Praktiker”, dodatkowo stoi na przeszkodzie wnioskowi Sadu, zgodnie z którym abstrakcyjne wskazanie nagłówka klasy 35 rozciąga się na usługi detaliczne dotyczące wszelkich możliwych towarów.
   Końcowe stwierdzenie, że samo używanie stylizowanego kaktusa nie wpływa na charakter odróżniający wcześniejszego graficznego znaku towarowego w rozumieniu art. 15 ust. lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, jest dotknięte czterokrotnym naruszeniem prawa. Opierając swój wniosek wyłącznie na semantycznej zbieżności miedzy logo i elementem słownym, Sąd nie zbadał, do jakiego stopnia element słowny „Cactus” miał charakter odróżniający i istotny dla wcześniejszego złożonego znaku towarowego. Sąd nie wziął pod uwagę różnic wizualnych i (ewentualnie) fonetycznych między logo a złożonym znakiem towarowym, błędnie oparł swoje końcowe ustalenia na wcześniejszej znajomości złożonego znaku towarowego przez odbiorców w Luksemburgu oraz nie wziął pod uwagę postrzegania przez odbiorców europejskich jako całości.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-206/14: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Hüpeden/Rada i Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna — Dumping — Przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych pochodzących z Chin — Rozporządzenie (WE) nr 1355/2008, którego nieważność stwierdził Trybunał — Szkoda, jaką miała ponieść skarżąca w wyniku przyjęcia rozporządzenia — Skarga o odszkodowanie — Wyczerpanie krajowych środków odwoławczych — Dopuszczalność — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 384/96 [obecnie art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009] — Obowiązek staranności — Związek przyczynowy]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/46

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Hüpeden/Rada i Komisja
   (Sprawa T-206/14) (1)

   ([Odpowiedzialność pozaumowna - Dumping - Przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych pochodzących z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 1355/2008, którego nieważność stwierdził Trybunał - Szkoda, jaką miała ponieść skarżąca w wyniku przyjęcia rozporządzenia - Skarga o odszkodowanie - Wyczerpanie krajowych środków odwoławczych - Dopuszczalność - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Artykuł 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 384/96 [obecnie art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009] - Obowiązek staranności - Związek przyczynowy])
   (2015/C 389/50)
   Język postepowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hüpeden & Co. (GmbH & Co.) KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: K. Landry, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, pełnomocnik, wspierany początkowo przez adwokatów D. Geradin’a i N. Tuominen, a następnie N. Tuominen); Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzającą do naprawienia szkody, jaką miała ponieść skarżąca w wyniku przyjęcia rozporządzenia Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 350, s. 35), którego nieważność została stwierdzona w wyroku z dnia 22 marca 2012 r., GLS (C-338/10, Zb.Orz., EU:C:2012:158).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hüpeden & Co. (GmbH & Co.) KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa C-292/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi — Nieprawidłowa lub niepełna transpozycja — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-292/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi - Nieprawidłowa lub niepełna transpozycja - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 141/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky, D. Kukovec i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: D. Haven i J.-C. Halleux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie wszelkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz. U. L 134, s. 114)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji albo do pełnej lub poprawnej transpozycji art. 1 ust. 2 lit. b) w związku z załącznikiem I, jak również: art. 9 ust. 1 zdanie drugie, art. 9 ust. 8 lit. a) ppkt i) i iii), art. 23 ust. 2, art. 30 ust. 2-4, art. 31 ust. 1 lit. c), art. 38 ust. 1, art. 43 akapit pierwszy lit. d), art. 44 ust. 2 akapit drugi, art. 44 ust. 3 i 4, art. 46 akapit pierwszy, art. 48 ust. 2 lit. f), art. 55 ust. 1 akapit drugi lit. d) i e), art. 55 ust. 3, art. 67 ust. 2 akapit drugi i trzeci, art. 68 lit. a) akapit pierwszy, art. 72 oraz art. 74 ust. 1 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2083/2005 z dnia 19 grudnia 2005 r., Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-459/03: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  30 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza — Część XII — Ochrona i zachowanie środowiska morskiego — System rozstrzygania sporów ustanowiony w konwencji — Postępowanie arbitrażowe wszczęte w ramach tego systemu przez Irlandię przeciwko Zjednoczonemu Królestwu — Spór dotyczący zakładu MOX w Sellafield (Zjednoczone Królestwo) — Morze Irlandzkie — Art. 292 WE i 193 EA — Zobowiązanie do nie poddawania sporów dotyczących wykładni lub stosowania traktatu procedurze rozstrzygania innej niż w nim przewidziana — Umowa mieszana — Kompetencja Wspólnoty 1157 — Art. 10 WE i 193 EA — Obowiązek współpracy)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-459/03) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza - Część XII - Ochrona i zachowanie środowiska morskiego - System rozstrzygania sporów ustanowiony w konwencji - Postępowanie arbitrażowe wszczęte w ramach tego systemu przez Irlandię przeciwko Zjednoczonemu Królestwu - Spór dotyczący zakładu MOX w Sellafield (Zjednoczone Królestwo) - Morze Irlandzkie - Art. 292 WE i 193 EA - Zobowiązanie do nie poddawania sporów dotyczących wykładni lub stosowania traktatu procedurze rozstrzygania innej niż w nim przewidziana - Umowa mieszana - Kompetencja Wspólnoty 1157 - Art. 10 WE i 193 EA - Obowiązek współpracy)
   (2006/C 165/04)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P.J. Kuijper i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Interwenient na poparcie żądań strony skarżącej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Jackson i C. Gibbs, pełnomocnicy, wspierani przez R. Plendera, QC)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: R. Brady i D. O'Hagan, pełnomocnicy, wspierani przez P. Sreenana i E. Fitzsimonsa, SC, P. Sandsa, QC, i N. Hylanda, BL)

      Interwenient na poparcie żądań strony pozwanej: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: K. Wistrand, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wszczęcie przez Irlandię postępowania przeciwko Zjednoczonemu Królestwu przed sądem arbitrażowym na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza — Naruszenie wyłącznej kompetencji Trybunału Sprawiedliwości — Naruszenie obowiązku współpracy
   Sentencja

               1)

               Wszczynając w ramach Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza postępowanie przeciwko Zjednoczonemu Królestwu w sprawie rozstrzygnięcia sporu dotyczącego zakładu MOX, umiejscowionego w Sellafield (Zjednoczone Królestwo), Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 10 WE, 292 WE, 192 EA i 193 EA.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.01.2004


title: Sprawa C-40/14: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Direction générale des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon przeciwko Utopia SARL (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i wspólna taryfa celna — Zwolnienie z należności celnych przywozowych — Zwierzęta specjalnie przygotowane do celu laboratoryjnego — Instytucja publiczna lub instytucja użytku publicznego albo upoważniona instytucja prywatna — Importer, którego klientami są tego rodzaju instytucje — Opakowania — Klatki służące do transportu zwierząt)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/8

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Direction générale des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon przeciwko Utopia SARL
   (Sprawa C-40/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Unia celna i wspólna taryfa celna - Zwolnienie z należności celnych przywozowych - Zwierzęta specjalnie przygotowane do celu laboratoryjnego - Instytucja publiczna lub instytucja użytku publicznego albo upoważniona instytucja prywatna - Importer, którego klientami są tego rodzaju instytucje - Opakowania - Klatki służące do transportu zwierząt))
   (2015/C 026/10)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Direction générale des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon

      Strona pozwana: Utopia SARL

      Sentencja

               1)

               Artykuł 60 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, zmienionego Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że wówczas, gdy zwierzęta specjalnie przygotowane do celu laboratoryjnego, przywożone przez importera na terytorium Unii Europejskiej są przeznaczone dla instytucji publicznej lub instytucji użytku publicznego albo upoważnionej instytucji prywatnej, których podstawową działalnością jest edukacja lub prowadzenie badań naukowych, importer ów, nawet gdy sam nie jest tego rodzaju instytucją, może korzystać ze zwolnienia z należności celnych przywozowych, przewidzianego w tym artykule.

               2)

               Ogólną regułę 5 lit. b) Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że klatki służące do transportu zwierząt żywych, przeznaczonych do badań laboratoryjnych nie należą do kategorii opakowań, które należy sklasyfikować wraz z towarami, które zawierają.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa T-154/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Jaber/Rada (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki ograniczające wobec Syrii — Zamrożenie funduszy i ograniczenie możliwości wjazdu na terytorium Unii oraz przejazdu przez nie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/21

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Jaber/Rada
   (Sprawa T-154/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środki ograniczające wobec Syrii - Zamrożenie funduszy i ograniczenie możliwości wjazdu na terytorium Unii oraz przejazdu przez nie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność))
   (2015/C 221/29)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aiman Jaber (Lattakia, Syria) (przedstawiciele: adwokaci A. Boesch, D. Amaudruz i M. Ponsard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania środków zastosowanych wobec skarżącego na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/108 z dnia 26 stycznia 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 20, s. 2) oraz decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/117 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 20, s. 85).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-456/10: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2010 r. — Timab Industries i CFPR przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/46

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2010 r. — Timab Industries i CFPR przeciwko Komisji
   (Sprawa T-456/10)
   ()
   2010/C 346/91
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Timab Industries (Dinard, Francja) i Cie financière et de participations Roullier (CFPR) (Saint-Malo, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Lenoir)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji, w szczególności w zakresie, w jakim uznano w nim, że CFPR i Timab uczestniczyły w praktykach dotyczących warunków sprzedaży i systemu rozliczeń;

               —

               w każdym razie, zmiana art. 2 decyzji i znaczące obniżenie grzywny, którą wspólnie i solidarnie obciążono CFPR i Timab;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą — tytułem żądania głównego — o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 5001 wersja ostateczna z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwanego dalej „porozumieniem EOG”) (sprawa COMP/38.866 — Fosforany do pokarmów dla zwierząt), dotyczącej porozumienia na europejskim rynku fosforanów do pokarmów dla zwierząt w przedmiocie przydzielania wielkości sprzedaży, uzgadniania cen i warunków sprzedaży oraz wymiany poufnych informacji handlowych.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów, które dotyczą:

               —

               naruszenia prawa do obrony, zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji oraz rozporządzenia nr 773/2004 (1), a także obwieszczenia w sprawie postępowań ugodowych (2), poprzez ukaranie skarżących za to, że wycofały się z rozmów podjętych w celu doprowadzenia do ugody na podstawie art. 10a rozporządzenia nr 773/2004, gdyż prawdopodobna grzywna, jaką Komisja ustaliła w trakcie rozmów na temat ugody została potem zwiększona o 25 %, mimo że, z jednej strony, prawdopodobna grzywna nie powinna wzrosnąć o więcej niż 10 % po wycofaniu się z postępowania ugodowego, a z drugiej strony, czas trwania naruszenia uległ skróceniu o 60 %;

               —

               niewystarczającego charakteru i wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia, a także naruszenia prawa do obrony i ciężaru dowodowego poprzez przypisanie skarżącym praktyk, w których nie uczestniczyły, mimo że Komisja nie posiadała dowodów, które potwierdzałyby takie uczestnictwo;

               —

               naruszenia zasady niedziałania wstecz prawa przewidującego bardziej dotkliwe sankcje oraz naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, równego traktowania oraz pewności prawa, przez to, że kwotę grzywny ustalono na podstawie wytycznych z 2006 r. (3), mimo że zarzucane naruszenie miało miejsce przed opublikowaniem tych wytycznych; wsteczne zastosowanie wytycznych z 2006 r. skutkowało zaostrzeniem grzywny;

               —

               naruszenia art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (4), a także zasad proporcjonalności, indywidualizacji kar i równego traktowania, przez to, że wymierzona grzywna nie była proporcjonalna ani do czasu trwania, ani do wagi zarzucanych skarżącym praktyk;

               —

               oczywistego błędu w ocenie wagi zarzucanych skarżącym praktyk oraz naruszenia przy ustalaniu kwoty podstawowej grzywny zasad równego traktowania, proporcjonalności i indywidualizacji kar przez to, że Komisja nie wzięła pod uwagę braku istotnych skutków naruszenia ani okoliczności, że Timab uczestniczyła w porozumieniu w zakresie mniejszym niż pozostałe jego strony;

               —

               błędu w ocenie oraz naruszenia zasad indywidualizacji kar i równego traktowania poprzez odmowę uwzględnienia po stronie skarżących jakichkolwiek okoliczności łagodzących pomimo ich zależności od jednego z pozostałych uczestników porozumienia oraz konkurencyjnego zachowania Timab;

               —

               naruszenia prawa do obrony, zasady równego traktowania i komunikatu w sprawie współpracy (5) przez to, że skala obniżki grzywny przyznanej skarżącym ze względu na współpracę w ramach rozmów na temat ugody została znacząco zmniejszona po wycofaniu się skarżących z tych rozmów;

               —

               oczywistego błędu w ocenie zdolności skarżących do zapłaty grzywny oraz naruszenia zasady równego traktowania i postanowień art. 3 TUE w związku z protokołem nr 17 załączonym do traktatu lizbońskiego, poprzez zastosowanie przepisów wytycznych z 2006 r. do oceny zdolności płatniczych skarżących, bez uwzględnienia ani nadzwyczajnych okoliczności będących wynikiem kryzysu w europejskim rolnictwie, ani istnienia po stronie skarżących specyficznych ograniczeń gospodarczych i społecznych.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. L 123, s. 18).

      (2)  Obwieszczenie Komisji w sprawie prowadzenia postępowań ugodowych w związku z przyjęciem decyzji na mocy art. 7 i 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 w sprawach kartelowych (Dz.U. 2008, C 167, s. 1).

      (3)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (5)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, s. 3).


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 273 z 6.11.2004

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/31

         (2004/C 284/60)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 273 z 6.11.2004.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 262 z 23.10.2004.

      Dz.U. C 251 z 9.10.2004.

      Dz.U. C 239 z 25.9.2004.

      Dz.U. C 228 z 11.9.2004.

      Dz.U. C 217 z 28.8.2004.

      Dz.U. C 201 z 7.8.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-123/07: Skarga wniesiona dnia 28 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/32

         Skarga wniesiona dnia 28 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-123/07)
   (2007/C 95/61)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky i H. van Vliet)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/27/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął dnia 30 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 136, str. 34.


title: Sprawa C-77/14: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/25

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-77/14)
   2014/C 102/35
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i A. Marcoulli)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie podjąwszy w wyznaczonym terminie wszelkich działań koniecznych do odzyskania pomocy uznanej za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem zgodnie z art. 1 decyzji (1) Komisji z dnia 13 lipca 2011 r. – C(2011) 4916 (w sprawie pomocy państwa SA.26117 – C 2/2010, ex NN 62/2009) udzielonej przez Grecję na rzecz Aluminium of Greece SA) – lub w każdym razie nie informując wystarczająco Komisji o działaniach podjętych zgodnie z art. 4, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na podstawie art. 2, 3 i 4 wspomnianej decyzji i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga Komisji odnosi się do niewykonania przez Republikę Grecką decyzji Komisji dotyczącej pomocy państwa przyznanej bezprawnie spółce Aluminium of Greece SA, która musi zostać odzyskana przez publiczne przedsiębiorstwo energetyczne (DEI).
   Komisja podkreśla, że Grecja była zobowiązana zapewnić wykonanie decyzji w terminie czterech miesięcy od dnia jej doręczenia. Decyzja została doręczona w dniu 14 lipca 2011 r. i Komisja nie przyznała żadnego przedłużenia na wykonanie decyzji. W konsekwencji z formalnego punktu widzenia termin do zastosowania się do decyzji upłynął w dniu 14 listopada 2011 r.
   Komisja przypomina, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału jedynym uzasadnionym powodem, na jaki państwo członkowskie może się powołać wobec skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wniesionej przez Komisję na podstawie art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jest bezwzględna niemożliwość prawidłowego wykonania decyzji.
   Niemniej w niniejszym przypadku władze greckie nigdy nie podniosły argumentu opartego na bezwzględnej niemożliwości wykonania. Wręcz przeciwnie, od samego początku władze te wyraziły wolę wykonania decyzji możliwie jak najszybciej. W każdym razie Komisja podkreśla, iż aż do momentu wniesienia niniejszej skargi władze greckie nie podjęły jeszcze żadnego działania w celu choćby częściowego wykonania decyzji.
   Ponadto Komisja zauważa, że nakaz zapłaty kwoty pomocy zabezpieczonej przez DEI na rzecz Aluminium of Greece SA został zawieszony wyrokiem Monomeles Protodikeio Athinon (sądu pierwszej instancji w Atenach). Zdaniem Komisji sąd krajowy, o którym mowa, zawieszając wykonanie nakazu zapłaty, nie uwzględnił określonych w utrwalonym orzecznictwie Trybunału przesłanek zawieszenia wykonania aktu krajowego wydanego w celu wykonania prawa Unii (2).
   Komisja uważa, że Grecja nie podjęła działań koniecznych do wykonania decyzji bądź zgodnie z rozwiązaniem będącym przedmiotem dyskusji między jej służbami a właściwymi władzami greckimi, bądź w jakikolwiek inny odpowiedni sposób.

      (1)  Dz.U. L 166 z 27 czerwca 2012 r., s. 83-89.

      (2)  Wyroki: z dnia 21 lutego 1991 r. w sprawach połączonych C-143/88 i C-92/89 Zuckerfabrik Süderdithmarschen A.G. i in., Rec. s. I-415; z dnia 9 listopada 1995 r. w sprawie C-465/93 Atlanta Fruchthandelsgesellschaft mbH i in., Rec. s. I-3761.


title: Sprawa F-138/12: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/75

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-138/12)
   2013/C 26/157
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o nieuwzględnieniu skarżącej na liście osób, które zdały egzaminy na zakończenie szkolenia wpisującego się w ramy procedury certyfikacji oraz żądanie odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o nieuwzględnieniu skarżącej na liście osób, które zdały egzaminy na zakończenie szkolenia wpisującego się w ramy procedury certyfikacji;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej kwoty 10 000 EUR tytułem odszkodowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-433/05: Skarga wniesiona w dniu  18 listopada 2005 r.  — Sanchez Ferriz przeciwko Komisji

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/35

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2005 r. — Sanchez Ferriz przeciwko Komisji
   (Sprawa T-433/05)
   (2006/C 36/73)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carlos Sanchez Ferriz (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: F. Frabetti, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu w 2004 r. (1) w takim zakresie w jakim na liście nie znajduje się nazwisko skarżącego, jak również, dodatkowo, aktów przygotowawczych do tej decyzji;

               —

               uchylenie decyzji o przydzieleniu punktów do awansowania w ramach postępowania w sprawie awansu w 2004 r., w szczególności, punktów z rekomendacji komitetu ds. awansu;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji, wnosi skargę na decyzję o nieawansowaniu go w ramach postępowania w sprawie awansu w 2004 r. Na poparcie swojej skargi podnosi, że w momencie wydawania zaskarżonej decyzji sprawozdanie z przebiegu jego kariery zawodowej za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. nie zostało jeszcze ostatecznie sporządzone. Ponadto, zwraca uwagę, że przyznając urzędnikom „punkty pierwszeństwa” w celu zaszeregowania w związku z awansem, Komisja przywiązała zbyt wielką wagę do „pozostałych”, urzędników, nieawansowanych w ramach poprzednich postępowań w sprawie awansu, chociaż osiągnęli próg awansu. Skarżący wypowiada również bardziej ogólną krytykę przydzielania punktów, które naruszało według niego wymóg porównania zasług na potrzeby awansu.
   Na tej podstawie, skarżący podnosi naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego, jak również ogólnych przepisów wykonawczych oraz wytycznych administracyjnych Komisji w zakresie oceny i awansu, naruszenie zasady niedyskryminacji, naruszenie zasady zakazu arbitralnego postępowania, naruszenie obowiązku uzasadnienia, naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz naruszenie obowiązku staranności.

      (1)  Lista opublikowana w Informacjach administracyjnych nr 130 – z 30.11.2004 r.


title: Sprawa T-414/07: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2007 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (przedstawienie ręki trzymającej mapę z trzema trójkątami)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/45

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2007 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (przedstawienie ręki trzymającej mapę z trzema trójkątami)
   (Sprawa T-414/07)
   (2008/C 22/85)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Européenne de traitement de l'Information (Euro-Information) (Strasburg, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe i M. Chaminade)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2007 r. w sprawie R 290/2007-1 w zakresie, w jakim odmówiono rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 225 776 dla części towarów i usług zgłoszonych w klasach 9, 35, 36, 38 i 42;

               —

               zarejestrowanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 225 776 dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy składający się z przedstawienia ręki trzymającej mapę z przyłączonymi do niej trzema czarnymi trójkątami dla towarów i usług z klas 9, 35, 36, 38 i 42 (zgłoszenie nr 5 225 776)

      Decyzja eksperta: Częściowa odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Skarżąca podnosi, że wbrew temu, co stwierdziła Izba Odwoławcza w zaskarżonej decyzji, elementy składające się na znak towarowy, którego rejestracja została częściowo odmówiona, mają charakter odróżniający i niezależny od samych zgłoszonych towarów i usług, a w konsekwencji ich połączenie winno również zostać uznane za odróżniające i niezależne.


title: Wykreślenie sprawy T-313/99

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/54

         Wykreślenie sprawy T-313/99 (1)

   (2004/C 300/107)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 5 października 2004 r. prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-313/99: Veka B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


title: Sprawa T-378/13: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2013 r. — Apple and Pear Australia i Star Fruits Diffusion przeciwko OHIM — Carolus C. (English pink)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/49

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2013 r. — Apple and Pear Australia i Star Fruits Diffusion przeciwko OHIM — Carolus C. (English pink)
   (Sprawa T-378/13)
   2013/C 260/88
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Apple and Pear Australia Ltd (Victoria, Australia) i Star Fruits Diffusion (Caderousse, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Carolus C. BVBA (Nieuwerkerken, Belgia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 maja 2013 r. w sprawie R 1215/2011-4, w taki sposób, aby wniesione przez skarżących do Izby Odwoławczej odwołanie zostało uznane za zasadne i w konsekwencji został uwzględniony wniesiony przez skarżących sprzeciw;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie w całości nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 maja 2013 r. w sprawie R 1215/2011-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Carolus C.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „English pink” dla towarów z klasy 31 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 610 768

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „PINK LADY” i graficzne znaki towarowe zawierające elementy słowne „Pink Lady” dla towarów z klas 16, 29, 30, 31 i 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej;

               —

               naruszenie ogólnych zasad pewności prawa, dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań;

               —

               naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-469/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 listopada 2012 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji (Odwołanie — Skarga o odszkodowanie — Odrzucenie oferty złożonej w ramach unijnego postępowania przetargowego — Termin przedawnienia — Rozpoczęcie biegu terminu — Zastosowanie terminu uwzględniającego odległość)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/20

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 listopada 2012 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji
   (Sprawa C-469/11 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie - Odrzucenie oferty złożonej w ramach unijnego postępowania przetargowego - Termin przedawnienia - Rozpoczęcie biegu terminu - Zastosowanie terminu uwzględniającego odległość)
   2013/C 9/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E Manhaeve i M. Wilderspin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 22 czerwca 2011 r. w sprawie T-409/09 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, odrzucającego jako w części oczywiście niedopuszczalną i w części jako całkowicie pozbawioną jakiejkolwiek podstawy prawnej skargę o odszkodowanie mającą na celu uzyskanie naprawienia szkody, jaką strona wnosząca odwołanie miała ponieść w następstwie decyzji Komisji o odrzuceniu oferty strony wnoszącej odwołanie w ramach procedury przetargowej — Termin do wniesienia skargi — Termin uwzględniający odległość

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa T-335/13: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2013 r. — BT Limited Belgian Branch przeciwko Komisji

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/12

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2013 r. — BT Limited Belgian Branch przeciwko Komisji
   (Sprawa T-335/13)
   2013/C 245/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BT Limited Belgian Branch (Diegem, Belgia) (przedstawiciele: T. Leeson, Solicitor i C. Stockford, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji doręczonej skarżącej w dniu 19 kwietnia 2013 r. w sprawie odrzucenia oferty skarżącej złożonej w procedurze ograniczonej DIGIT/R2/PR/2011/039 oraz udzielenia zamówienia innemu oferentowi;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania;

               —

               Ewentualnie, wyznaczenie niezależnego eksperta odpowiedzialnego za ocenę zgodności oferty drugiego oferenta ze specyfikacją warunków zamówienia oraz wstrzymanie wydania orzeczenia do czasu przedstawienia sprawozdania przez wyznaczonego eksperta, a następnie stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki (DIGIT) i obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               W razie podpisania przez DIGIT umowy w sprawie Trans European Services for Telematics between Administrations — new generation („TESTA-ng”), nakazanie Komisji naprawienia względem skarżącej szkody, którą poniosła w wyniku niezgodnej z prawem decyzji DIGIT-u.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca podnosi, że DIGIT naruszyła zasadę przejrzystości i obowiązek uzasadnienia ustanowiony w art. 113 rozporządzenia finansowego (1) i art. 296 TFUE ze względu na to, że — w wyniku nadmiernego utajnienia sprawozdania instytucji zamawiającej w sprawie oceny drugiego oferenta — BT nie miała możliwości sprawdzenia, czy instytucja zamawiająca przeprowadziła rzetelną ocenę wygrywającej oferty.
               Skarżąca podnosi również, że DIGIT, po pierwsze, nie podała wystarczającego uzasadnienia utajnienia znacznych części sprawozdania w sprawie oceny oferty drugiego oferenta, a po drugie, tam gdzie DIGIT podała uzasadnienie, było ono niedopuszczalne.

               2)

               Zarzut drugi, w którym skarżąca podnosi, że system punktacji przyjęty przez DIGIT w celu oceny ofert narusza ogólne zasady — w tym zasady przejrzystości i sprawiedliwego i równego traktowania — mające zastosowanie do przetargów publicznych. W szczególności ponieważ: a) siatka punktacji DIGIT nie została ujawniona przed przetargiem i b) jej inna niż zwykle struktura dała drugiemu oferentowi nieuzasadnioną przewagę.

               3)

               Zarzut trzeci, w którym skarżąca podnosi, że uwagi DIGIT zawarte w sprawozdaniu w sprawie oceny oraz odpowiadająca im punktacja przyznana ofercie drugiego oferenta są niespójne. Te sprzeczności powodują wadliwość decyzji, ponieważ sprawiają, że uzasadnienie decyzji jest niebyłe i nieważne.

               4)

               Zarzut czwarty, w którym skarżąca podnosi, że DIGIT przyjęła ofertę drugiego oferenta, mimo że rażąco niska oferta cenowa powinna była spowodować wykluczenie go z przetargu. W tym względzie skarżąca podnosi, ze zarzutu tego nie może podważyć twierdzenie przez DIGIT, że zbadała tamtą ofertę pod kątem zasad dotyczących rażąco niskich ofert. Ogólne powołanie się na obowiązujące przepisy nie zastępuje należytego uzasadnienia, dlaczego — w świetle przeprowadzonej przez siebie analizy — DIGIT postanowiła jednak nie wykluczać tamtej oferty z przetargu.
               Pomocniczo do niniejszego zarzutu skarżąca podnosi, że zaproponowana przez drugiego oferenta cena jest nierealistyczna i nie może odpowiadać ofercie zgodnej z wymogami przetargu. W tym względzie BT wnosi do Sądu o wyznaczenie niezależnego eksperta w celu ustalenia, czy omawiana oferta jest rzeczywiście zgodna z określonymi specyfikacjami warunków zamówienia.

               5)

               Zarzut piąty, w którym skarżąca podnosi, że decyzja jest wadliwa z tego względu, iż w decyzji nie ma wystarczającego uzasadnienia w sprawie określonej w tym dokumencie wartości zamówienia.

               6)

               Zarzut szósty, w którym skarżąca podnosi, że DIGIT nie ma kompetencji do wydania kwestionowanej decyzji ze względu na to, że nie zostały jej delegowane odpowiednie uprawnienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 248, s. 1)


title: Sprawa C-569/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö – Szwecja) – Bricmate AB/Tullverket [Odesłanie prejudycjalne — Polityka handlowa — Cło antydumpingowe nałożone na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 917/2011 — Ważność — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 3 ust. 2, 3, 5 i 6, art. 17, art. 20 ust. 1 — Ustalenie szkody i związku przyczynowego — Błędy co do okoliczności faktycznych i oczywiste błędy w ocenie — Obowiązek staranności — Badanie informacji przekazanych przez objętego próbą importera — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö – Szwecja) – Bricmate AB/Tullverket
   (Sprawa C-569/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Polityka handlowa - Cło antydumpingowe nałożone na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 917/2011 - Ważność - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 3 ust. 2, 3, 5 i 6, art. 17, art. 20 ust. 1 - Ustalenie szkody i związku przyczynowego - Błędy co do okoliczności faktycznych i oczywiste błędy w ocenie - Obowiązek staranności - Badanie informacji przekazanych przez objętego próbą importera - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony])
   (2015/C 363/05)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Förvaltningsrätten i Malmö

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bricmate AB

      Strona pozwana: Tullverket

      Sentencja

   Analiza pytania prejudycjalnego nie ujawniła żadnej okoliczności, która mogłaby mieć wpływ na ważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 917/2011 z dnia 12 września 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa C-538/14: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada – Komisja Europejska/Republika Finlandii

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/15

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada – Komisja Europejska/Republika Finlandii
   (Sprawa C-538/14)
   (2015/C 034/17)
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Koskinen i D. Martin)

      Strona pozwana: Republika Finlandii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Finlandii, nie wyznaczając organu właściwego do realizacji w dziedzinie życia zawodowego założeń przyjętych w art. 13 dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (1) i nie zapewniając faktycznego wykonania tych założeń, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 ust. 1 i art. 13 wspomnianej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W myśl art. 3 ust. 1 dyrektywy 2000/43/WE również życie zawodowe objęte jest zakresem stosowania tego aktu. Zgodnie z art. 13 wspomnianej dyrektywy państwa członkowskie wyznaczają organ lub organy mające wspierać równe traktowanie wszystkich osób bez dyskryminacji ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne i mają zapewnić, by do kompetencji przynajmniej jednego ze wskazanych organów należała konkretyzacja wymienionych w tym artykule problematyki i założeń w zakresie kwestii związanych z życiem zawodowym. Ponieważ prawo fińskie nie wyznacza żadnego organu odpowiedzialnego za wykonanie założeń określonych w art. 13 dyrektywy 2000/43/WE w zakresie kwestii związanych z życiem zawodowym, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 ust. 1 i art. 13 wspomnianej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 180, s. 22.


title: Sprawa C-450/04: Skarga wniesiona dnia 27 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/7

         Skarga wniesiona dnia 27 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-450/04)
   (2004/C 314/13)
   W dniu 27 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. O'Reilly i A.-M. Rouchaud-Joët, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Francuskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy do krajowego systemu prawnego upłynął dnia 2 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 149 z 2.6.2001, str. 34.


title: Sprawa C-453/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Giessen — Niemcy) — Hakan Er przeciwko Wetteraukreis (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Artykuł 7 akapit pierwszy tiret drugie — Prawo pobytu pełnoletniego dziecka pracownika tureckiego — Niewykonywanie pracy najemnej — Przesłanki utraty praw nabytych)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Giessen — Niemcy) — Hakan Er przeciwko Wetteraukreis
   (Sprawa C-453/07) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Artykuł 7 akapit pierwszy tiret drugie - Prawo pobytu pełnoletniego dziecka pracownika tureckiego - Niewykonywanie pracy najemnej - Przesłanki utraty praw nabytych)
   (2008/C 301/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Giessen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hakan Er

      Strona pozwana: Wetteraukreis
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Gießen — Wykładnia art. 7 akapit pierwszy tiret drugie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, jak również art. 59 protokołu dodatkowego dotyczącego stadium przejściowego przewidzianego w Układzie ustanawiającym stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją podpisanym w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartym, zatwierdzonym i ratyfikowanym w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. (Dz.U. L 293, s. 1) — Prawo pobytu obywatela tureckiego, który wjechał na terytorium państwa członkowskiego jako małoletni w ramach łączenia rodzin — Utrata prawa pobytu — Brak regularnej działalności zarobkowej po osiągnięciu pełnoletności przez zainteresowanego
   Sentencja
   Obywatel turecki, któremu w okresie, kiedy był dzieckiem, pozwolono na wjazd na terytorium państwa członkowskiego w ramach łączenia rodzin i który nabył prawo do swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej na podstawie art. 7 akapit pierwszy tiret drugie decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, nie traci prawa pobytu w tym państwie, które wynika z tego prawa dostępu do zatrudnienia, nawet jeśli mając 23 lata, nie wykonywał pracy najemnej od zakończenia edukacji w wieku 16 lat oraz uczestniczył w państwowych programach pomocy w poszukiwaniu zatrudnienia, nie ukończywszy ich jednak.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa T-659/16: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2016 r. – LG Electronics/EUIPO (Second Display)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/59

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2016 r. – LG Electronics/EUIPO (Second Display)
   (Sprawa T-659/16)
   (2016/C 402/70)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Second Display” – zgłoszenie nr 14 362 248

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 czerwca 2016 r. w sprawie R 106/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Pierwszą Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-395/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 22 lipca 2015 r. – Mohamed Daouidi/Bootes Plus S.L.

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 22 lipca 2015 r. – Mohamed Daouidi/Bootes Plus S.L.
   (Sprawa C-395/15)
   (2015/C 354/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mohamed Daouidi

      Strona pozwana: Bootes Plus S.L., Fondo de Garantía Salarial y Ministerio Fiscal

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ogólny zakaz dyskryminacji zapisany w art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że może on obejmować swoim zakresem zakazu i ochrony decyzję pracodawcy o zwolnieniu pracownika, dotychczas postrzeganego pozytywnie pod względem zawodowym, przez sam fakt jego czasowej niepełnosprawności – o niepewnym czasie trwania – spowodowanej wypadkiem przy pracy, w czasie gdy pracownik ten korzysta ze świadczeń opieki zdrowotnej i świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego?

               2)

               Czy art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że ochrona, którą należy otoczyć pracownika, powinna być przewidziana w uregulowaniach krajowych we wszystkich przypadkach zwolnień naruszających prawo podstawowe?

               3)

               Czy decyzja pracodawcy o zwolnieniu pracownika, dotychczas postrzeganego pozytywnie pod względem zawodowym, przez sam fakt jego czasowej niepełnosprawności – o niepewnym czasie trwania – spowodowanej wypadkiem przy pracy, w czasie gdy pracownik ten korzysta ze świadczeń opieki zdrowotnej i świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, mieści się w zakresie stosowania lub ochrony art. 3, 15, 31, 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (jednego, kilku lub każdego z nich)?

               4)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na trzy poprzednie pytania (lub na któreś z nich) oraz przyjęcia interpretacji, że decyzja pracodawcy o zwolnieniu pracownika, dotychczas postrzeganego pozytywnie pod względem zawodowym, przez sam fakt jego czasowej niepełnosprawności – o niepewnym czasie trwania – spowodowanej wypadkiem przy pracy, w czasie gdy pracownik ten korzysta ze świadczeń opieki zdrowotnej i świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, mieści się w zakresie stosowania lub ochrony któregoś artykułu lub któryś artykułów Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, czy mogą one być stosowane przez sąd krajowy w celu rozstrzygnięcia sporu między jednostkami, czy to z uwagi na to, że – w zależności od tego, czy mamy do czynienia z „prawem” czy z „zasadą” – mają one horyzontalna skuteczność, czy poprzez zastosowanie „zasady wykładni zgodnej”?
               W razie odpowiedzi przeczącej na cztery poprzednie pytania, sąd przedkłada piąte pytanie:

               5)

               Czy pojęcie „bezpośredniej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność”, jako podstawa dyskryminacji, o której mowa w art. 1, 2 i 3 dyrektywy 2000/78, może obejmować decyzję pracodawcy o zwolnieniu pracownika, dotychczas postrzeganego pozytywnie pod względem zawodowym, przez sam fakt jego czasowej niepełnosprawności – o niepewnym czasie trwania – spowodowanej wypadkiem przy pracy?


title: Sprawa C-633/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 listopada 2015 r. – London Borough of Ealing/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 listopada 2015 r. – London Borough of Ealing/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
   (Sprawa C-633/15)
   (2016/C 059/05)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: London Borough of Ealing

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na mocy art. 133 akapit ostatni głównej dyrektywy w sprawie podatku VAT (1) organy Zjednoczonego Królestwa są uprawnione do nałożenia warunku określonego w lit. d) tego artykułu na podmioty prawa publicznego (i) w sytuacji, gdy istotne dla sprawy transakcje były w Zjednoczonym Królestwie traktowane jako działalność opodatkowana w dniu 1 stycznia 1989 r., ale inne usługi związane ze sportem podlegały w tej dacie zwolnieniu oraz (ii) w sytuacji, gdy istotne dla sprawy transakcje nie były najpierw objęte zwolnieniem na mocy prawa krajowego zanim organy Zjednoczonego Królestwa zdecydowały o nałożeniu warunku określonego w art. 133 lit. d)?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze powyżej, czy organy Zjednoczonego Królestwa są uprawnione do nałożenia warunku zawartego w art. 133 lit. d) głównej dyrektywy w sprawie podatku VAT na podmioty prawa publicznego nienastawione na osiąganie zysku, nie stosując tego warunku także w odniesieniu do podmiotów nienastawionych na osiąganie zysku niebędących podmiotami prawa publicznego?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie powyżej, czy organy Zjednoczonego Królestwa są uprawnione do wyłączenia z zakresu zwolnienia zawartego w art. 132 ust. 1 lit. m) wszystkich podmiotów prawa publicznego nienastawionych na osiąganie zysku, nie rozpatrując w poszczególnych przypadkach, czy przyznanie zwolnienia mogłoby powodować zakłócenia konkurencji na niekorzyść przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-412/11: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/16

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-412/11)
   2011/C 298/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że wobec niepodjęcia wystarczających środków w celu wdrożenia pierwszego pakietu kolejowego, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy 91/440/EWG w zmienionym brzmieniu (1) oraz załącznika II do tej dyrektywy, a także art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE (2),

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja kwestionuje sporne przepisy krajowe, gdyż przewidują one, że w wypadku wystąpienia zakłóceń w ruchu przydział tras dokonywany jest przez przedsiębiorstwo państwowych kolei luksemburskich (CFL), a nie przez niezależny podmiot. W rezultacie CFL uczestniczy w pełnieniu podstawowych funkcji, co nie gwarantuje innym podmiotom równego i pozbawionego dyskryminacji dostępu do infrastruktury.
   W odpowiedzi na zarzuty podniesione przez władze luksemburskie Komisja podnosi po pierwsze, że błędne jest twierdzenie władz luksemburskich, że w razie wystąpienia zakłóceń w ruchu nie następuje zmiana przydziału tras. W sytuacji gdy nie ma możliwości zapewnienia ruchu pociągów zgodnie z rozkładem jazy, CFL zezwala na przejazd pociągów opóźnionych, co stanowi zmianę przydziału tras. Po drugie Komisja kwestionuje argumentację, wedle której art. 29 dyrektywy 2001/14/WE stanowi lex specialis, wprowadzający odstępstwo od ogólnej reguły i pozwalający na uzasadnienie przydziału linii przez CFL w wypadku wystąpienia zakłóceń w ruchu.

      (1)  Dyrektywa 2001/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 75, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 07 tom 005 s. 376–400)

      (2)  Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29, polskie wydanie specjalne: rozdział 07 tom 005 s. 404–421)


title: Sprawa T-232/05: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2005 r. przez Trévora Hutchingsa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/24

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2005 r. przez Trévora Hutchingsa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-232/05)
   (2005/C 229/54)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 15 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Trévora Hutchingsa, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Sébastiena Orlandi, Xaviera Martina Membiela, Alberta Coolena i Etienne Marchala, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               uchylenie decyzji Komisji klasyfikującej skarżącego do grupy zaszeregowania B*4, stopień 2,

               2.

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący kwestionuje decyzję Komisji w sprawie jego rekrutacji w grupie zaszeregowania B*4 zamiast w grupie B3 (B*7), jak zostało to zaznaczone w pierwszej ofercie rekrutacyjnej Komisji. Ze względu na to, iż Komisja zmieniła jednostronnie zasadniczy element jego umowy o zatrudnienie powołuje się on na naruszenie zasady polegającej na tym, że umowy posiadają moc ustawy dla umawiających się stron.
   Skarżący podnosi również naruszenie zasady równości traktowania, niedyskryminacji i ochrony uzasadnionych oczekiwań jak również naruszenie reguł wezwania do zgłaszania kandydatur.


title: Sprawa C-123/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Waltraud Brachner przeciwko Pensionsversicherungsanstalt (Polityka społeczna — Równe traktowanie kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — Dyrektywa 79/7/EWG — Artykuł 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 — Krajowy system corocznej waloryzacji emerytur — Nadzwyczajna podwyżka emerytur w 2008 r. — Wyłączenie z zakresu podwyżki emerytur o wysokości niższej niż próg dodatku wyrównawczego — Nadzwyczajne podwyższenie tego progu w 2008 r. — Nieprzyznanie dodatku wyrównawczego emerytom, których dochody, włącznie z dochodami małżonka żyjącego we wspólnym gospodarstwie, są wyższe niż wspomniany próg — Zakres stosowania dyrektywy — Dyskryminacja pośrednia kobiet — Względy uzasadniające — Brak)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Waltraud Brachner przeciwko Pensionsversicherungsanstalt
   (Sprawa C-123/10) (1)

   (Polityka społeczna - Równe traktowanie kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Dyrektywa 79/7/EWG - Artykuł 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 - Krajowy system corocznej waloryzacji emerytur - Nadzwyczajna podwyżka emerytur w 2008 r. - Wyłączenie z zakresu podwyżki emerytur o wysokości niższej niż próg dodatku wyrównawczego - Nadzwyczajne podwyższenie tego progu w 2008 r. - Nieprzyznanie dodatku wyrównawczego emerytom, których dochody, włącznie z dochodami małżonka żyjącego we wspólnym gospodarstwie, są wyższe niż wspomniany próg - Zakres stosowania dyrektywy - Dyskryminacja pośrednia kobiet - Względy uzasadniające - Brak)
   2011/C 362/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Waltraud Brachner

      Strona pozwana: Pensionsversicherungsanstalt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 4 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 1979, L 6, s. 24) — Waloryzacja emerytur — Pośrednia dyskryminacja kobiet — Przepisy krajowe przewidujące dla grupy osób pobierających emeryturę niższą od minimalnego dochodu i złożonej w przeważającej części z kobiet wskaźnik waloryzacji niższy od wskaźnika przewidzianego dla wyższych emerytur

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że system corocznej waloryzacji emerytur, taki jak system rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym, jest objęty zakresem stosowania tej dyrektywy i w efekcie podlega zakazowi dyskryminacji wyrażonemu w jej art. 4 ust. 1.

               2)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 79/7 należy interpretować w ten sposób, że mając na uwadze przedstawione dane statystyczne i w braku przeciwnych dowodów, sąd krajowy może zasadnie uznać, iż wspomniany przepis sprzeciwia się przepisom krajowym, które wywołują skutek w postaci niezastosowania nadzwyczajnej podwyżki emerytur wobec znacznie wyższego procentu emerytek niż emerytów.

               3)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 79/7 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w ramach analizy, której sąd krajowy powinien dokonać w celu udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie, dojdzie on do wniosku, że w rzeczywistości znacznie wyższy procent emerytek niż emerytów mógł zostać postawiony w gorszej sytuacji z powodu niezastosowania do najniższych emerytur nadzwyczajnej podwyżki przewidzianej w rozpatrywanym przez sąd krajowy systemie waloryzacji, to owo pogorszenie sytuacji nie może zostać uzasadnione okolicznością, że kobiety, które pracowały, wcześniej przechodzą na emeryturę, dłużej ją pobierają ani okolicznością, że próg dodatku wyrównawczego również uległ nadzwyczajnemu podwyższeniu w 2008 r.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa F-108/14: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – ZZ/Komisja

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/46

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-108/14)
   (2015/C 026/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o dodatkowych latach służby zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury skarżącego dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego Unii na podstawie nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 stycznia 2014 r. o dodatkowych latach służby zaliczonych skarżącemu do uprawnień emerytalnych nabytych przez niego przed podjęciem służby, w ramach przeniesienia tych uprawnień do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej, na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-87/11: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2011 r. — ZZ przeciwko FRONTEX

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/45

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2011 r. — ZZ przeciwko FRONTEX
   (Sprawa F-87/11)
   2011/C 347/83
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. A. Pappas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich (FRONTEX)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu zawartej ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora wykonawczego FRONTEX z dnia 16 grudnia 2010 r.;

               —

               obciążenie Agencji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-96/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia  21 marca 2006 r.  — Marenco przeciwko Komisji

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/35

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 marca 2006 r. — Marenco przeciwko Komisji
   (Sprawa F-96/05) (1)

   (2006/C 108/65)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.01.2006


title: Sprawa C-309/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 lipca 2006 r. — Marks & Spencer plc przeciwko Her Majesty's Commissioners of Customs and Excise

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 lipca 2006 r. — Marks & Spencer plc przeciwko Her Majesty's Commissioners of Customs and Excise
   (Sprawa C-309/06)
   (2006/C 261/18)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   House of Lords
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marks & Spencer plc

      Strona pozwana: Her Majesty's Commissioners of Customs and Excise
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy w przypadku, gdy na podstawie art. 28 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy VAT (1) (w brzmieniu obowiązującym zarówno przed, jak i po zmianie dokonanej w 1992 r. dyrektywą 92/77), państwo członkowskie utrzymało w mocy, w swoim ustawodawstwie krajowym dotyczącym podatku VAT, zwolnienie połączone ze zwrotem podatku naliczonego w odniesieniu do niektórych określonych dostaw, przedsiębiorcy dokonującemu tego rodzaju dostaw przysługuje bezpośrednio skuteczne prawo o charakterze wspólnotowym do opodatkowania stawką 0 %?

               2.

               W razie udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi przeczącej — czy w przypadku, gdy na podstawie art. 28 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy VAT (w brzmieniu obowiązującym zarówno przed, jak i po zmianie dokonanej w 1992 r. dyrektywą 92/77), państwo członkowskie utrzymało w mocy, w swoim ustawodawstwie krajowym dotyczącym podatku VAT, zwolnienie połączone ze zwrotem podatku naliczonego w odniesieniu do niektórych określonych dostaw, lecz dokonywało błędnej wykładni swego ustawodawstwa krajowego, wskutek czego niektóre dostawy objęte zwolnieniem połączonym ze zwrotem podatku naliczonego na gruncie ustawodawstwa krajowego były opodatkowane według stawki podstawowej, mają zastosowanie ogólne zasady prawa wspólnotowego, w tym zasada neutralności podatkowej, dając przedsiębiorcy, który dokonywał tego rodzaju dostaw, prawo do odzyskania kwot omyłkowo pobranych w związku z tymi dostawami?

               3.

               W razie udzielenia na pierwsze i drugie pytania odpowiedzi twierdzących — czy zasady prawa wspólnotowego w postaci zasady równego traktowania i zasady neutralności podatkowej znajdują zastosowanie i zostały by naruszone, jeśli wspomniany przedsiębiorca nie otrzymałby zwrotu całej kwoty omyłkowo pobranej w związku z dokonanymi przez niego dostawami w sytuacji, gdy:

                           i)

                           zwrot całej kwoty doprowadziłby do bezpodstawnego wzbogacenia tego przedsiębiorcy;

                           ii)

                           ustawodawstwo krajowe przewiduje, że nadpłacony podatek nie może zostać zwrócony o ile zwrot doprowadziłby do bezpodstawnego wzbogacenia przedsiębiorcy; ale

                           iii)

                           ustawodawstwo krajowe nie zawiera przepisu podobnego do wskazanego w pkt ii), odnoszącego się do „przedsiębiorców otrzymujących zwrot różnicy podatku”? („Przedsiębiorca otrzymujący zwrot różnicy podatku” to podatnik, w który w danym okresie rozliczeniowym nie dokonuje wpłaty podatku VAT do właściwych organów krajowych, lecz otrzymuje od nich wpłatę, ponieważ w tym okresie kwota podatku VAT, którą uprawniony jest odliczyć przekracza kwotę podatku VAT, którą zobowiązany jest zapłacić w odniesieniu do dokonanych przez siebie dostaw.)

               4

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na trzecie pytanie ma znaczenie kwestia istnienia bądź nie dowodu, że różnica w traktowaniu przedsiębiorców żądających zwrotu nadpłaconego podatku należnego i przedsiębiorców żądających dodatkowych kwot z tytułu odliczenia podatku naliczonego (w wyniku zadeklarowania zbyt wysokiego podatku należnego) spowodowała po stronie tych ostatnich stratę finansową lub postawiła ich w niekorzystnej sytuacji, a jeśli tak, to w jaki sposób?

               5

               Czy, jeżeli w sytuacji opisanej w trzecim pytaniu znajdują zastosowanie zasady prawa wspólnotowego w postaci zasady równego traktowania i zasady neutralności podatkowej, które w innym przypadku byłyby naruszone, prawo wspólnotowe wymaga albo zezwala, by sąd usunął różnicę traktowania poprzez uwzględnienie zgłoszonego przez przedsiębiorcę żądania zwrotu nadpłaconego podatku, doprowadzając do jego bezpodstawnego wzbogacenia, czy też prawo wspólnotowe wymaga lub zezwala, by sąd zastosował jakieś inne rozwiązanie (a jeśli tak, to jakie)?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U L 145, str. 1