title: Sprawa C-326/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/113/WE — Polityka społeczna — Równość traktowania kobiet i mężczyzn — Dostęp do dóbr i usług oraz dostarczanie dóbr i usług — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-326/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/113/WE - Polityka społeczna - Równość traktowania kobiet i mężczyzn - Dostęp do dóbr i usług oraz dostarczanie dóbr i usług - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2011/C 139/06
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. van Beek i M. Kaduczak, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Dowgielewicz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (Dz.U. L 373, s. 37) lub poinformowania o tych przepisach

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wymienionej dyrektywy.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/42

         Wyznaczenie sędziego zastępującego prezesa przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych
   (2007/C 269/75)
   W dniu 19 września 2007 r. zgodnie z art. 106 regulaminu Sąd Pierwszej Instancji postanowił, że w okresie od dnia 18 września 2007 r. r. do dnia 30 września 2008 r. sędzia J.D. Cooke zastępować będzie prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych w razie nieobecności prezesa lub niemożności uczestniczenia przez niego w obradach.
   Jednak dla spraw w przedmiocie środków tymczasowych, dla których odbyło się przesłuchanie lub zakończono przeprowadzanie dowodu przed dniem 17 września 2007 r., sędziowie wyznaczeni na okres od dnia 1 października 2006 r. do dnia 17 września 2007 r. (Dz.U. 2006, C 190, str. 15 i Dz.U. 2007, C 155, str. 19) pozostają właściwymi do złożenia podpisu na postanowieniach w tych sprawach po dniu 17 września 2007 r.


title: Sprawa C-663/13: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/7

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-663/13)
   2014/C 31/11
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, K. Herrmann, T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 27 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (1), nie przyjmując niezbędnych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu transpozycji art. 2 lit. a), b), d), f), g), h) i n), art. 3 ust. 4 lit. a) i b), art. 5, art. 13 ust. 1 lit. e) i ust. 6 akapity drugi i trzeci, art. 14 ust. 2–5, art. 16 ust. 1 zdanie drugie, ust. 3 akapit pierwszy, ust. 4 zdanie drugie, ust. 6–8, art. 17 ust. 1 lit. c) w odniesieniu do biopaliw, ust. 2 w odniesieniu do biopłynów, ust. 3 lit. b) ppkt (i) w odniesieniu do innych państw członkowskich i państw trzecich, ust. 3 lit. a) i lit. b) ppkt (ii), lit. c), ust. 4) lit. a)–c) i ust. 8, art. 18 ust. 1 w odniesieniu do biopłynów, art. 19 ust. 1 i 3 w odniesieniu do biopłynów oraz załączników II–V do tej dyrektywy na całym terytorium federacji albo na niektórych obszarach, bądź też nie powiadamiając o tych przepisach Komisji;

               —

               Zasądzenie od Republiki Austrii zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE z powodu uchybienia obowiązkowi powiadomienia o środkach transponujących okresowej kary pieniężnej w wysokości 40 512 EUR dziennie od dnia wydania przez Trybunał wyroku stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom, płatnej na rachunek środki własne Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 5 grudnia 2010 r.

      (1)  Dz.U. L 140, s. 16.


title: Sprawa T-398/04: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2004 r. przez Henkel KGaA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/26

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2004 r. przez Henkel KGaA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-398/04)
   (2005/C 19/57)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 8 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Henkel KGaA, z siedzibą w Düsseldorfie (Niemcy), reprezentowanej przez adwokata C. Osterrietha przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 sierpnia 2004 r., doręczonej w dniu 9 sierpnia 2004 r., w sprawie R 771/1999-2 dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 941 971;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy w kształcie dwuwarstwowej/dwukolorowej tabletki do zmywarki z owalnym niebieskim środkiem dla towarów i usług z klas 1 (chemikalia dla celów przemysłowych), 3 (mydła itp.), 21 (gąbki itp.) – zgłoszenie nr 941 971

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji przez eksperta

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1). Przekroczenie granic swobody oceny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa C-260/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 25 maja 2011 r. — The Queen na wniosek Dawida Edwardsa i Lilian Pallikaropoulos przeciwko Environment Agency, First Secretary of State, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 25 maja 2011 r. — The Queen na wniosek Dawida Edwardsa i Lilian Pallikaropoulos przeciwko Environment Agency, First Secretary of State, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-260/11)
   2011/C 226/30
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: David Edwards i Lilian Pallikaropoulos

      Strona pozwana: Environment Agency, First Secretary of State, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jakie podejście sąd krajowy powinien przyjąć wobec kwestii obciążenia kosztami członka społeczności będącego powodem, który przegrał sprawę dotyczącą środowiska naturalnego, w kontekście wymogów art. 9 ust. 4 konwencji z Aarhus, wprowadzonej w życie na mocy art. 10a dyrektywy 85/337/EWG (1) i art. 15a dyrektywy 96/61/EWG (2) (zwanych dalej „dyrektywami”)?

               2)

               Czy ocena kwestii, czy postępowanie sądowe ma charakter „[…]dyskryminacyjn[y] ze względu na koszty” w rozumieniu art. 9 ust. 4 konwencji z Aarhus wprowadzonej w życie na mocy dyrektyw powinna być dokonywana na podstawie czynników obiektywnych (przez odniesienie, tytułem przykładu, do zdolności „przeciętnego” członka społeczności do ewentualnego pokrycia kosztów postępowania), na podstawie czynników subiektywnych (przez odniesienie do środków konkretnego powoda), czy też w oparciu o kombinację obu rodzajów czynników?

               3)

               Czy też kwestia ta podlega w całości prawu wewnętrznemu państw członkowskich, o ile tylko osiągnięty zostanie cel wyznaczony w dyrektywach, a mianowicie zapewnienie, by wspomniane postępowania były „niedyskryminacyjne ze względu na koszty”?

               4)

               Czy dla ustalenia, czy postępowanie ma charakter „[…]dyskryminacyjn[y] ze względu na koszty” ma znaczenie okoliczność, że powód w rzeczywistości nie został powstrzymany przed wszczęciem lub kontynuowaniem postępowania?

               5)

               Czy możliwe jest przyjęcie, na etapie i) pierwszej apelacji lub ii) drugiej apelacji, podejścia do omawianych kwestii innego niż wymagane w pierwszej instancji?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Rady 96/61/EWG z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  8 grudnia 2005 r.  w sprawie C-33/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Telekomunikacja — Dyrektywa 97/33/WE — Art. 7 ust. 5 — Obowiązek weryfikacji zgodności systemów księgowania kosztów przez kompetentny, niezależny organ i publikowania oświadczenia o zgodności — Dyrektywa 98/10/WE — Art. 18 ust. 1 i 2 — Brak prawidłowego stosowania przepisów przyjętych w zakresie kontroli zgodności systemu księgowania kosztów przez krajowy organ regulacyjny i corocznej publikacji oświadczenia o zgodności — Dopuszczalność — Interes prawny we wniesieniu skargi — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Prawo do obrony — Dyrektywy 2002/19/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE — Przepisy przejściowe — Powstrzymanie się przez Państwa Członkowskie w okresie, w którym biegnie termin transpozycji dyrektywy od stanowienia przepisów o charakterze poważnie zagrażającym celowi dyrektywy — Oferta ramowa dotycząca wzajemnych połączeń)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 8 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-33/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Telekomunikacja - Dyrektywa 97/33/WE - Art. 7 ust. 5 - Obowiązek weryfikacji zgodności systemów księgowania kosztów przez kompetentny, niezależny organ i publikowania oświadczenia o zgodności - Dyrektywa 98/10/WE - Art. 18 ust. 1 i 2 - Brak prawidłowego stosowania przepisów przyjętych w zakresie kontroli zgodności systemu księgowania kosztów przez krajowy organ regulacyjny i corocznej publikacji oświadczenia o zgodności - Dopuszczalność - Interes prawny we wniesieniu skargi - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Prawo do obrony - Dyrektywy 2002/19/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE - Przepisy przejściowe - Powstrzymanie się przez Państwa Członkowskie w okresie, w którym biegnie termin transpozycji dyrektywy od stanowienia przepisów o charakterze poważnie zagrażającym celowi dyrektywy - Oferta ramowa dotycząca wzajemnych połączeń)
   (2006/C 36/14)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C- 33/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 29 stycznia 2004 r.Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: W. Wils i M. Shotter) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnicy: M. Thill i S. Schreiner, wspierani przez adwokatów A. Verheydena i F. Bimonta), Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, P. Kūris, G. Arestis (sprawozdawca) i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: F.G. Jacobs, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 8 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie wypełniając obowiązku weryfikacji zgodności systemów księgowania przez kompetentny, niezależny organ i obowiązku publikowania oświadczenia o zgodności za lata 1998 i 1999 zgodnie z art. 7 ust. 5 dyrektywy 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP) oraz nie stosując w praktyce, w prawidłowy sposób, przepisów dotyczących kontroli zgodności systemu księgowania kosztów przez krajowy organ regulacyjny lub inny kompetentny organ, niezależny od przedsiębiorstw telekomunikacyjnych i zatwierdzony przez krajowy organ regulacyjny za rok 2000 zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 dyrektywy 98/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 1998 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz w sprawie usług powszechnych w telekomunikacji w konkurencyjnym środowisku, utrzymanym w mocy przez art. 27 dyrektywy 2002/21 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) w związku z art. 16 dyrektywy 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych przepisów.

               2.

               Komisja Wspólnot Europejskich i Wielkie Księstwo Luksemburga ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 23.03.2004


title: Sprawa C-399/06 P i C-403/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2009 r. — Faraj Hassan przeciwko Radzie Unii Europejskiej (C-399/06), Chafiq Ayadi przeciwko Radzie Unii Europejskiej (C-403/06) (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych danej osoby w następstwie umieszczenia jej w wykazie sporządzonym przez organ Narodów Zjednoczonych — Komitet ds. Sankcji — Umieszczenie w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawa podstawowe — Prawo do poszanowania własności, prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznej kontroli sądowej)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2009 r. — Faraj Hassan przeciwko Radzie Unii Europejskiej (C-399/06), Chafiq Ayadi przeciwko Radzie Unii Europejskiej (C-403/06)
   (Sprawa C-399/06 P i C-403/06 P) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych danej osoby w następstwie umieszczenia jej w wykazie sporządzonym przez organ Narodów Zjednoczonych - Komitet ds. Sankcji - Umieszczenie w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawa podstawowe - Prawo do poszanowania własności, prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznej kontroli sądowej)
   2010/C 24/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Faraj Hassan (przedstawiciele: E. Grieves, barrister, H. Miller, solicitor, J. Jones, barrister i M. Arani, solicitor) (C-399/06)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Marquardt, M. Bishop i E. Finnegan, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Wnoszący odwołanie: Chafiq Ayadi (przedstawiciel: S. Cox, barrister, H. Miller, solicitor) (C-403/06)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Marquardt, M. Bishop i E. Finnegan, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania Rady Unii Europejskiej: Republika Francuska

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroków Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie T-49/04 Hassan przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji (T-49/04) oraz w sprawie Ayadi przeciwko Radzie (T-253/02), w których Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 2049/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. zmieniającego po raz dwudziesty piąty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Qaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. L 303, s. 20)

      Sentencja

               1)

               Wyroki Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie T-49/04 Hassan przeciwko Radzie i Komisji oraz w sprawie T-253/02 Ayadi przeciwko Radzie zostają uchylone.

               2)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie, zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 46/2008 z dnia 18 stycznia 2008 r. jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy F. Hassana.

               3)

               Rozporządzenie nr 881/2002, zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1210/2006 z dnia 9 sierpnia 2006 r. jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy C. Ayadiego.

               4)

               Rada Unii Europejskiej, poza własnymi kosztami, pokrywa również koszty poniesione przez F. Hassana i C. Ayadiego, tak w pierwszej instancji, jak w związku z niniejszymi postępowaniami odwoławczymi.

               5)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponosi własne koszty związane zarówno z postępowaniem w pierwszej instancji w sprawie dotyczącej C. Ayadiego, jak i z postępowaniami odwoławczymi.

               6)

               Republika Francuska ponosi swoje własne koszty związane z postępowaniami odwoławczymi.

               7)

               Komisja Europejska ponosi swoje własne koszty związane zarówno z postępowaniem w pierwszej instancji, jak i z postępowaniem odwoławczym w sprawie dotyczącej F. Hassana. Komisja Europejska ponosi ponadto swoje własne koszty w sprawie dotyczącej C. Ayadiego zarówno w odniesieniu do postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich jak i w postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-649/13: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2013 r. — TrekStor przeciwko OHIM (SmartTV Station)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2013 r. — TrekStor przeciwko OHIM (SmartTV Station)
   (Sprawa T-649/13)
   2014/C 39/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciel: adwokat O. Spieker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby strony pozwanej z dnia 1 października 2013 r. (sprawa R 128/2013-4) i zmiana zaskarżonej decyzji w postaci dopuszczenia do rejestracji znaku towarowego „SmartTV Station” (zgłoszenie nr 010595577) w całości

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SmartTV Station” dla towarów z klasy 9 — zgłoszenie nr 10 595 577

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-313/02 (wniosek Oberster Gerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Nicole Wippel przeciwko Peek & Cloppenburg GmbH & Co. KG (Dyrektywa 97/81/WE — Dyrektywa 76/207/EWG — Polityka społeczna — Równość traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym i pełnym wymiarze godzin — Równość traktowania pracowników płci męskiej i żeńskiej — Wymiar i organizacja czasu pracy)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 12 października 2004 r.
   w sprawie C-313/02 (wniosek Oberster Gerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Nicole Wippel przeciwko Peek & Cloppenburg GmbH & Co. KG (1)

   (Dyrektywa 97/81/WE - Dyrektywa 76/207/EWG - Polityka społeczna - Równość traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym i pełnym wymiarze godzin - Równość traktowania pracowników płci męskiej i żeńskiej - Wymiar i organizacja czasu pracy)
   (2004/C 300/21)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-313/02, mającej za przedmiot wniosek, złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria), na skutek postanowienia z dnia 8 sierpnia 2002 r., wpisany do rejestru dnia 5 września 2002 r., o wydanie, na mocy art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w ramach sporu zawisłego przed tym sądem między Nicole Wippel a Peek & Cloppenburg GmbH & Co. KG, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes izby, P. Jann, C.W.A. Timmermans, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts, prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, F. Macken (sprawozdawca), J.N. Cunha Rodrigues i K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny J. Kokott, sekretarz: M.-F. Contet, wydał w dniu 12 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Pracownik będący stroną umowy o pracę, która stanowi – jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie - że wymiar i organizacja czasu pracy zależą od nadarzającej się ilości pracy i są określane za obopólną zgodą stron dla każdego przypadku z osobna, jest objęty zakresem dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy.
               Pracownik ten objęty jest również zakresem Porozumienia ramowego, które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców/UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych /CEEP/ oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych /ETUC/, jeżeli:

                           —

                           jest stroną umowy o pracę lub pozostaje w stosunku pracy zgodnie z definicją określoną przez ustawę, układ zbiorowy pracy lub praktykę obowiązującą w tym zakresie w każdym Państwie Członkowskim,

                           —

                           jest pracownikiem, którego normalna liczba godzin pracy, obliczona według średniej tygodniowej lub na podstawie średniej z okresu zatrudnienia wynoszącego maksymalnie jeden rok, jest mniejsza niż normalna liczba godzin pracy w przypadku porównywalnego pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze godzin, w rozumieniu Klauzuli 3 par. 2 tego Porozumienia ramowego oraz

                           —

                           jeśli chodzi o pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, którzy pracują dorywczo, Państwo Członkowskie nie wyłączyło tych pracowników, na mocy Klauzuli 2 ust. 2 tego Porozumienia ramowego, całkowicie lub częściowo spod warunków tego Porozumienia.

               2)

               Klauzulę 4 Porozumienia ramowego, stanowiącego załącznik do dyrektywy 97/81 oraz art. 2 ust. 1 i art. 5 ust 1 dyrektywy 76/207 należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           nie sprzeciwiają się one przepisowi, takiemu jak art. 3 Arbeitszeitgesetz (ustawa o czasie pracy), który ustala maksymalny wymiar czasu pracy, wynoszący, zasadniczo, 40 godzin tygodniowo i 8 godzin na dobę i który w związku z tym reguluje wymiar i organizację czasu pracy zarówno w odniesieniu do pracowników zatrudnionych w pełnym, jak i w niepełnym wymiarze godzin;

                           —

                           w sytuacji, w której wszystkie umowy o pracę innych pracowników danego przedsiębiorstwa ustalają wymiar tygodniowego czasu pracy i organizację czasu pracy, przepisy te nie stoją na przeszkodzie zawieraniu takich umów o pracę w niepełnym wymiarze godzin z pracownikami tego samego przedsiębiorstwa, jak umowa będąca przedmiotem sporu w sprawie głównej, na mocy których wymiar tygodniowego czasu pracy i organizacja czasu pracy nie są ustalone, lecz zależą od ilości pracy do wykonania i są określane dla każdego przypadku z osobna, przy czym pracownicy mogą przyjąć tę pracę lub odmówić jej przyjęcia.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa T-330/07: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2007 r. — Kuiburi Fruit Canning przeciwko Radzie

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/53

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2007 r. — Kuiburi Fruit Canning przeciwko Radzie
   (Sprawa T-330/07)
   (2007/C 269/95)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Kuiburi Fruit Canning Co., Ltd (Bangkok, Tajlandia) (przedstawiciele: F. Graafsma, J. Cornelis, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 682/2007 z dnia 18 czerwca 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz określonej przetworzonej lub zakonserwowanej kukurydzy cukrowej w postaci ziaren, pochodzącej z Tajlandii;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 682/2007 (1) z dnia 18 czerwca 2007 r. z powodu zarzucanego naruszenia art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/1996 (2) oraz art. 6.10.2 porozumienia WTO (3), w wyniku odrzucenia wniosku skarżącej o ustalenie indywidualnego marginesu dumpingu, mimo że skarżąca twierdzi, iż jest jedynym producentem eksportującym, który przekazał informacje konieczne dla obliczenia indywidualnego marginesu dumpingu.
   Po pierwsze, zdaniem skarżącej, Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że złożony został więcej niż jeden wniosek o ustalenie indywidualnego marginesu dumpingu.
   Po drugie, skarżąca uważa, iż ponieważ tylko jeden producent eksportujący wniósł o ustalenie indywidualnego marginesu dumpingu, Rada nie dysponuje swobodnym uznaniem w zakresie ustalenia czy indywidualne badanie w stosunku do skarżącej byłoby nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiłoby ukończenie dochodzenia w przewidzianym czasie.
   Po trzecie, nawet jeśli Rada dysponuje tego rodzaju swobodnym uznaniem, skarżąca twierdzi, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, iż dodatkowe badanie jednego eksportera byłoby nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiłoby ukończenie dochodzenia w przewidzianym czasie.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że obliczenie indywidualnego marginesu dumpingu w stosunku do skarżącej byłoby dyskryminujące względem innych nieobjętych próbą eksporterów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 682/2007 z dnia 18 czerwca 2007 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz określonej przetworzonej lub zakonserwowanej kukurydzy cukrowej w postaci ziaren, pochodzącej z Tajlandii (Dz.U. L 159, str. 14).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, str.1).

      (3)  Wielostronne negocjacje handlowe w ramach Rundy Urugwajskiej (1986-1994) — Załącznik 1 — Załącznik 1A — Porozumienie o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (WTO-GATT 1994) — porozumienie antydumpingowe (Dz.U. L 336, str. 103).


title: Sprawa T-553/11: Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2014 r. – European Dynamics Luxembourg przeciwko EBC (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług w dziedzinie infrastruktury i aplikacji informatycznych na rzecz EBC — Odrzucenie kandydatury — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Dopuszczalność — Kryteria wyboru — Zgodność kandydatury z warunkami przewidzianymi w zaproszeniu do składania kandydatur — Obowiązek uzasadnienia — Brak wykonania uprawnienia do zażądania wyjaśnień dotyczących kandydatury — Oczywiste błędy w ocenie — Nadużycie władzy — Skarga o odszkodowanie)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/24

         Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2014 r. – European Dynamics Luxembourg przeciwko EBC
   (Sprawa T-553/11) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług w dziedzinie infrastruktury i aplikacji informatycznych na rzecz EBC - Odrzucenie kandydatury - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Dopuszczalność - Kryteria wyboru - Zgodność kandydatury z warunkami przewidzianymi w zaproszeniu do składania kandydatur - Obowiązek uzasadnienia - Brak wykonania uprawnienia do zażądania wyjaśnień dotyczących kandydatury - Oczywiste błędy w ocenie - Nadużycie władzy - Skarga o odszkodowanie))
   2014/C 212/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luxembourg) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: F. von Lindeiner i P. Pfeifhofer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC w sprawie odrzucenia kandydatury tymczasowego konsorcjum przedsiębiorstw wraz ze skarżącą w ramach postępowania przetargowego w trybie negocjacji dotyczącego usług informatycznych, decyzji organu nadzoru zamówień publicznych EBC w sprawie oddalenia odwołania od owej decyzji w sprawie odrzucenia oraz wszelkich związanych z nią decyzji EBC, a ponadto żądanie zapłaty odszkodowania

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               European Dynamics Luxembourg SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (BCE).

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


title: Sprawa C-346/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 28 września 2016 r. w sprawie T-309/10 RENV, Christoph Klein/Komisja Europejska, wniesione w dniu 9 czerwca 2017 r.

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 28 września 2016 r. w sprawie T-309/10 RENV, Christoph Klein/Komisja Europejska, wniesione w dniu 9 czerwca 2017 r.
   (Sprawa C-346/17 P)
   (2017/C 300/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christoph Klein (przedstawiciel: H.-J. Ahlt, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

      Żądania wnoszącego odwołanie

               1.

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 28 września 2016 r. w sprawie T-309/10 RENV;

               2.

               Zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego 1 562 662,30 EUR wraz z odsetkami w wysokości obowiązującej stawki odsetek podstawowych zwiększonej o 8 punktów procentowych od dnia wydania orzeczenia;

               3.

               Stwierdzenie, że Komisja jest co do zasady zobowiązana do naprawienia skarżącemu podniesionej szkody, podlegającej jeszcze ustaleniu, poniesionej przez niego po 15 września 2006 r.;

               4.

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               5.

               Pomocniczo: uchylenie wyroku Sądu z dnia 28 września 2016 r. w sprawie T-309/10 RENV i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:
   Po pierwsze Sąd naruszył art. 61 ust. 2 statutu Trybunału, ponieważ błędnie ocenił zakres związania wyrokiem Trybunału i błędnie przyjął, że skarżący nie może żądać odszkodowania w odniesieniu do jego produktu „effecto” ze względu na niedopuszczalność czwartego zarzutu w sprawie C-120/14 P.
   Po drugie Sąd naruszył ponownie art. 61 ust. 2 statutu Trybunału, ponieważ nie zastosował się w sposób wiążący do prawnej oceny Trybunału. W pkt 95 wyroku Trybunał stwierdził, że zaskarżony wyrok pierwotny należy uchylić w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę w odniesieniu do żądania zasądzenia od Komisji odszkodowania za szkodę poniesioną, jak podniesiono, przez wnoszącego odwołanie. Wbrew tej ocenie prawnej Sąd doszedł do wniosku, że brak jest roszczenia o odszkodowanie już co do zasady ze względu na brak spełnienia przesłanek.
   Po trzecie Sąd dopuścił się naruszenia art. 84 ust. 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem poprzez odrzucenie stwierdzenia, że Komisja naruszyła również art. 41 karty praw podstawowych w związku z bezczynnością w postępowaniu w sprawie klauzuli ochronnej na podstawie art. 8 dyrektywy 93/42 uzasadniając to w ten sposób, że chodzi o niedopuszczalne nowe twierdzenia. Jest to błędne z tego względu, że w rzeczywistości skarżący powołał się już w skardze na zasadę dobrych rządów, która pokrywa się merytorycznie z zasadą dobrej administracji i art. 41 karty praw podstawowych. W związku z tym nie miało miejsca niedopuszczalne przedstawienie nowych twierdzeń.
   Po czwarte Sąd przyjął, że dyrektywa nie nadaje praw skarżącemu osobiście, ani atmed AG. W odwołaniu podniesiono, że narusza to prawo Unii, ponieważ obydwaj adresaci prowadzą postępowanie w sprawie klauzuli ochronnej i jako podmioty bezpośrednio zainteresowane gospodarczo mogą powoływać się na zasady swobodnego przepływu towarów.
   Po piąte Sad błędnie zakwestionował związek przyczynowy pomiędzy bezprawnym zachowaniem Komisji i podniesioną szkodą. Przeinaczył on przy tym stan faktyczny i błędnie zakwalifikował okoliczności. Ponadto ponownie naruszył on art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/42, nie przeprowadził badania prawnego i uzasadnił orzeczenie w niewystarczający sposób.
   Po szóste poprzez brak uwzględnienia załączników KOM RENV 1 i 2 Sąd naruszył zasady sprawiedliwego postępowania i wysłuchania przed sądem, art. 6 EKPC, art. 47 karty praw podstawowych oraz przeinaczył stan faktyczny i dowody.
   Po siódme, poprzez brak uwzględnienia wniosku skarżącego o nałożenie na Komisję obowiązku przedstawienia akt klauzuli ochronnej Sąd naruszył zasady sprawiedliwego postępowania, art. 6 EKPC, art. 47 karty praw podstawowych oraz art. 64 § 3 d) regulaminu postępowania przed Trybunałem i art. 24 statutu Trybunału.


title: Sprawa C-390/04: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  12 stycznia 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten) — GöteborgsOperan AB przeciwko Skatteverket

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 stycznia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten) — GöteborgsOperan AB przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-390/04) (1)

   (2006/C 154/29)

      Język postępowania: szwedzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004


title: Sprawa F-56/12: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/34

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-56/12)
   2012/C 243/58
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci EurAA Anwälte für Arbeitnehmer Rechtsanwaltsgesellschaft mbH)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, na mocy której po wygaśnięciu umowy strony skarżącej w okresie jej bezrobocia nie wpłacano za nią składek emerytalnych ani do niemieckiego systemu ubezpieczenia emerytalnego ani do systemu ubezpieczenia emerytalnego Unii Europejskiej oraz żądanie objęcia strony skarżącej zakresem systemu emerytalnego Unii Europejskiej lub przeniesienia jej praw emerytalnych do niemieckiego systemu ubezpieczenia emerytalnego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr R/813/11 organu upoważnionego do zawierania umów w Komisji Europejskiej z dnia 24 lutego 2012 r.;

               —

               nakazanie stronie pozwanej objęcia strony skarżącej zakresem systemu emerytalnego urzędników i innych członków personelu Wspólnot Europejskich za okres od dnia 1 kwietnia 2008 r. do dnia 31 sierpnia 2009 r. i wpłacenia odnośnych składek;

               —

               pomocniczo, nakazanie stronie pozwanej złożenia wniosku do niemieckiego systemu ubezpieczenia emerytalnego o doubezpieczenie strony skarżącej za okres od dnia 1 kwietnia 2008 r. do dnia 31 sierpnia 2009 r. i następcze wpłacenie do tego systemu składek emerytalnych za stronę skarżącą w ustawowej wysokości;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie, że strona pozwana ma obowiązek od chwili rozpoczęcia pobierania emerytury przez stronę skarżącą naprawienia szkody odpowiadającej kwocie, o którą emerytura strony skarżącej została zmniejszona w stosunku do tej, którą pobierałaby ona gdyby w okresie od dnia 1 kwietnia 2008 r. do dnia 31 sierpnia 2009 r. składki emerytalne były wpłacane do ustawowego systemu ubezpieczenia emerytalnego w ustawowo przewidzianej wysokości.


title: Sprawa F-82/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Bandieri/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/46

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Bandieri/Komisja
   (Sprawa F-82/13) (1)

   (2016/C 222/65)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013, s. 52.


title: Sprawa T-681/16: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2016 r. – Henkel Electronic Materials (Belgium)/Komisja

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/23

      Skarga wniesiona w dniu 23 września 2016 r. – Henkel Electronic Materials (Belgium)/Komisja
      (Sprawa T-681/16)
      (2016/C 441/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Henkel Electronic Materials (Belgium) (Westerlo, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. Reypens, C. Docclo i T. Verstraeten)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  połączenie niniejszej sprawy ze sprawą T-131/16 ze względu na istniejący między nimi związek, do celów ustnego etapu postepowania i wydania wyroku;

                  —

                  dopuszczenie i uwzględnienie podniesionych w niniejszej skardze zarzutów nieważności;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 zaskarżonej decyzji (1);

                  —

                  ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nie ustanowiono w nim przepisów przejściowych;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie w zakresie wskazania aktów prawnych ustanawiających domniemaną pomoc państwa oraz naruszenia prawa w zakresie wykładni art. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2015/1589 (2).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący błędnych ustaleń faktycznych w zakresie opisu układu odniesienia, oczywistego błędu w ocenie przy analizie tego układu oraz naruszenia prawa przy stosowaniu art. 107 ust. 1 TFUE i art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2015/1589.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędu w ocenie korzyści gospodarczej, a także naruszenia prawa przy stosowaniu art. 107 ust. 1 TFUE i art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2015/1589.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący błędu w ocenie kryterium selektywności niezbędnego do uznania spornego systemu za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i art. 1 a) rozporządzenia nr 2015/1589 oraz błąd w ocenie popełniony przy analizie mechanizmów spornego systemu.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa przy analizie uzasadnienia warunków stosowania spornego sytemu.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący błędu w ocenie popełnionego przy badaniu domniemanej korzyści czerpanej ze spornego systemu oraz braku precyzji przy badaniu spornego systemu.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań podatników oraz zasady pewności prawa.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/1699 z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 9837] (Dz.U. 2016, L 260, s. 61).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-674/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. – SEA przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Obowiązek odzyskania pomocy przyznanej przez publicznego operatora portu lotniczego na rzecz spółki zależnej, której powierzono zadanie świadczenia usług zarządzania — Likwidacja tej spółki — Utworzenie nowej spółki, której powierzono zadanie świadczenia usług zarządzania — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa w celu zbadania tego, czy pomiędzy dwoma spółkami zachodzi ciągłość gospodarcza — Wniosek o zawieszenie wykonania — Oczywista niedopuszczalność skargi w postępowaniu głównym — Niedopuszczalność — Brak pilnego charakteru)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/34

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. – SEA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-674/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Obowiązek odzyskania pomocy przyznanej przez publicznego operatora portu lotniczego na rzecz spółki zależnej, której powierzono zadanie świadczenia usług zarządzania - Likwidacja tej spółki - Utworzenie nowej spółki, której powierzono zadanie świadczenia usług zarządzania - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa w celu zbadania tego, czy pomiędzy dwoma spółkami zachodzi ciągłość gospodarcza - Wniosek o zawieszenie wykonania - Oczywista niedopuszczalność skargi w postępowaniu głównym - Niedopuszczalność - Brak pilnego charakteru))
   (2015/C 026/43)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Società per azioni esercizi aeroportuali (SEA) (Segrate, Włochy) (przedstawiciele: F. Gatti, J.-F. Bellis, F. Di Gianni i A. Scalini, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë i G. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych dotyczący w istocie zawieszenia wykonania decyzji Komisji C (2014) 4537 final z dnia 9 lipca 2014 r. o wszczęciu na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie utworzenia spółki Airport Handling [SA.21420 (2014/NN) – Włochy – Utworzenie Airport Handling].

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-388/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Timac Agro Deutschland GmbH przeciwko Finanzamt Sankt Augustin

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Timac Agro Deutschland GmbH przeciwko Finanzamt Sankt Augustin
   (Sprawa C-388/14)
   2014/C 372/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Timac Agro Deutschland GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Sankt Augustin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 TFUE (art. 43 WE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu takiemu jak § 52 ust. 3 Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym), w zakresie w jakim przyczyną doliczenia kwoty strat poniesionych przez stały zakład położony zagranicą, uwzględnionych wcześniej w sposób pomniejszający podatek, jest zbycie tego zakładu innej spółce kapitałowej należącej do tego samej grupy spółek co zbywca, nie zaś uzyskanie dochodów?

               2)

               Czy art. 49 TFUE (art. 43 WE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu takiemu jak art. 23 ust. 1a DBA Deutschland/Österreich 2000 (niemiecko-austriackiej umowy z 2000 r. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania), stanowiącemu, że z podstawy wymiaru podatku niemieckiego wyłączane są dochody pochodzące z Austrii, o ile mogą one podlegać opodatkowaniu w Austrii, jeżeli straty niemieckiej spółki kapitałowej związane z działalnością jej stałego zakładu w Austrii nie mogą zostać uwzględnione w Austrii z tego względu, że zakład ten zostaje zbyty austriackiej spółce kapitałowej należącej do tej samej grupy spółek co niemiecka spółka kapitałowa?


title: Sprawa C-198/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Invamed Group Ltd, Invacare UK Ltd, Days Healthcare Ltd, Electric Mobility Euro Ltd, Medicare Technology Ltd, Sunrise Medical Ltd/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Invamed Group Ltd, Invacare UK Ltd, Days Healthcare Ltd, Electric Mobility Euro Ltd, Medicare Technology Ltd, Sunrise Medical Ltd/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-198/15)
   (2015/C 228/07)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Invamed Group Ltd, Invacare UK Ltd, Days Healthcare Ltd, Electric Mobility Euro Ltd, Medicare Technology Ltd, Sunrise Medical Ltd

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

   Pytania prejudycjalne dotyczą załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 oraz pozycji 8713.

               1.

               Czy wyrażenie „dla osób niepełnosprawnych” oznacza „wyłącznie” dla osób niepełnosprawnych?

               2.

               Co oznacza wyrażenie „osoby niepełnosprawne”, w szczególności:

                           a)

                           czy jego znaczenie ogranicza się do osób, które są niepełnosprawne oprócz tego, że cierpią z powodu ograniczonej możliwości poruszania się lub swobodnego poruszania się; lub czy obejmuje ono osoby, które cierpią jedynie z powodu ograniczonej możliwości poruszania się lub swobodnego poruszania się?

                           b)

                           czy określenie „niepełnosprawny” ma szersze konotacje, aniżeli nieznaczne ograniczenie pewnej zdolności?

                           c)

                           czy czasowe ograniczenie, takie jak to będące skutkiem złamania nogi, można uznać za niepełnosprawność?

               3.

               Czy noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej z dnia 4 stycznia 2005 r. (2005/C 1/03) (2), wykluczające skutery wyposażone w oddzielną kolumnę kierownicy, zmieniają znaczenie pozycji 8713?

               4.

               Czy możliwość korzystania z pojazdu przez osobę niebędącą osobą niepełnosprawną wpływa na klasyfikację taryfową, jeżeli można stwierdzić, że pojazd posiada specjalne właściwości zmniejszające uciążliwość niepełnosprawności?

               5.

               Jeżeli przydatność do użytkowania przez osoby niebędące osobami niepełnosprawnymi stanowi istotną okoliczność, w jakim zakresie negatywne aspekty takiego użytkowania mogą także stanowić istotny czynnik przy ustalaniu tego rodzaju przydatności?

      (1)  Dz.U L 301, s.1.

      (2)  Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Unii Europejskiej, Dz.U. C 137, s.1.


title: Sprawa T-554/13: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2013 r. — Węgry przeciwko Komisji

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/22

         Skarga wniesiona w dniu 16 października 2013 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-554/13)
   2014/C 24/39
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2013) 5029 final z dnia 6 sierpnia 2013 r. dotyczącej częściowego zwrotu państwowej pomocy finansowej przyznanej organizacjom producentów w odniesieniu do programów operacyjnych realizowanych na Węgrzech w 2010 r.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że Komisja przekroczyła granice w wykonywaniu swych kompetencji, naruszając właściwe przepisy prawa Unii przy określaniu wysokości częściowego zwrotu przez Węgry krajowej pomocy finansowej przyznanej w 2010 r. organizacjom producentów działającym w sektorze owoców i warzyw.
   Zdaniem skarżącej prawo Unii nie przewiduje możliwości, iż w decyzji dotyczącej częściowego zwrotu wspólnotowego państwowej pomocy finansowej przyznanej na podstawie art. 103f rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (1) organizacjom producentów działającym w sektorze owoców i warzyw, Komisja domaga się tylko zwrotu tych kwot pomocy, które zostały wskazane przez Węgry jako kwoty „szacunkowe” lub „przewidywalne” we wniosku o zezwolenie na przyznanie pomocy krajowej.
   Skarżąca uważa, że zgodnie z art. 103f rozporządzenia nr 1234/2007 zezwolenie Komisji na pomoc krajową dotyczy przyznania pomocy a nie ustanowienia przez Komisję maksymalnej granicy pomocy, jaka może zostać przyznana. Zdaniem skarżącej taka maksymalna granica została przewidziana w sposób jednoznaczny w rozporządzeniu nr 1234/2007, które stanowi, że pomoc krajowa nie może przekraczać 80 % wkładów finansowych na fundusze operacyjne członków lub organizacji producentów. Przepisy dotyczące częściowego zwrotu wspólnotowego pomocy krajowej również nie upoważniają Komisji do tego, aby przy ustanawianiu takiego zwrotu ustalała, jako maksymalną granicę kwotę, jaką państwo członkowskie zakomunikowało Komisji we wniosku o zezwolenia, jak również całkowitą kwotę pomocy, jak również wysokość pomocy przewidzianej dla niektórych organizacji producentów, tym bardziej wówczas, gdy we wspomnianej informacji rząd węgierski przedstawił rzeczone kwoty jako kwoty jedynie programowane lub szacunkowe.
   Podobnie skarżąca twierdzi, że Komisja ma prawo sprawdzić, czy faktycznie wypłacona pomoc nie przekroczyła ww. maksymalnej wysokości 80 %, oraz czy zażądany zwrot nie przekracza 60 % przyznanej pomocy, jednakże nie może ustanowić jako maksymalnej wysokości zwrotu, kwot wskazanych we wniosku o zezwolenie lub w piśmie informującym dotyczącym owego wniosku, tym bardziej, że we wniosku lub w piśmie informującym podkreślono tymczasowy lub szacunkowy charakter danych. Jeżeli z określonych powodów zmienia się w trakcie roku wysokość pomocy krajowej udzielonej jakiejkolwiek organizacji producentów, częściowy zwrot wspólnotowy dokonywany jest według rzeczywiście wypłaconej kwoty, o ile spełnione zostały przesłanki ustanowione w prawie Unii w tym zakresie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 299, s. 1).


title: Sprawa T-383/17: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2017 r. – Hansol Paper/Komisja Europejska

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/31

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2017 r. – Hansol Paper/Komisja Europejska
   (Sprawa T-383/17)
   (2017/C 269/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hansol Paper Co. Ltd (Seul, Republika Korei) (przedstawiciele: J.F. Bellis, B. Servais i A. Tel, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/763 z dnia 2 maja 2017 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Republiki Korei;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 2 ust. 11 ust. i art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (1) i niezgodnego z prawem obliczenia marginesu dumpingu skarżącej.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że Komisja dokonała kontroli wyrywkowej zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, pomimo iż temu zaprzeczyła, a tym samym naruszyła art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ skarżąca nie miała możliwości przedstawienia swoich uwag dotyczących zaproponowanej próbki.

                           —

                           Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja błędnie i niezgodnie z prawem obliczyła jej margines dumpingu a tym samym naruszyła art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 9.3 porozumienia antydumpingowego WTO oraz art. 9 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, jak również podstawowej zasady dobrej administracji.

                           —

                           Zdaniem skarżącej, Komisja naruszyła art. 9.3 porozumienia antydumpingowego WTO oraz art. 9 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, ponieważ cło antydumpingowe przekracza poziom dumpingu, który stwierdzono w toku dochodzenia.

                           —

                           Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, ponieważ obliczyła margines dumpingu ad valorem skarżącej błędnie i niezgodne z prawem wykorzystując konstruowaną wartość CIF zamiast rzeczywistej wartości CIF.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania przez Komisję art. 2 ust. 9 i art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego poprze błędne odliczenie nienależnej korekty za sprzedaż małych rolek wyprodukowanych z dużych rolek pozyskanych przez Schades Ltd. od producentów z Unii Europejskiej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Komisję art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego poprzez błędne skonstruowanie w dwóch przypadkach wartości normalnej, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 5, art. 3 ust. 6, art. 3 ust. 7 i art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, orzecznictwa sądów Unii Europejskiej i WTO, wcześniejszej praktyki Komisji oraz zasad rzetelnego porównania i równego traktowania, przy obliczaniu marginesu szkody.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 3 ust. 3 i art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego poprzez uwzględnienie sprzedaży małych rolek (tj. produktu nieobjętego postępowaniem) przy obliczaniu marginesu szkody.

                           —

                           Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja naruszyła art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 5, art. 3 ust. 6, art. 3 ust. 7 i art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, orzecznictwo sądów Unii Europejskiej i WTO, swoją wcześniejszą praktykę oraz zasady rzetelnego porównania i równego traktowania stosując analogicznie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w celu obliczenia marginesu szkody.

                           —

                           Skarżąca twierdzi wreszcie, że Komisja naruszyła art. 3 ust. 2, art. 3 ust. 3 i art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie oceniła prawidłowo wpływu ujemnego marginesu podcięcia cenowego ustalonego dla produktu objętego dochodzeniem.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz. U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa T-452/10: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — ClientEarth przeciwko Radzie

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/37

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — ClientEarth przeciwko Radzie
   (Sprawa T-452/10)
   ()
   2010/C 328/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Hockman QC, Barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że pozwana naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 (1);

               —

               stwierdzenie, że Rada naruszyła art. 294 ust. 6 TFUE, nie informując w pełni Parlamentu Europejskiego o powodach, które doprowadziły ją do przyjęcia jej stanowiska w pierwszym czytaniu;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 26 lipca 2010 r. (sygn. 15/c/01/10), którą Rada dostarczyła odpowiedzi odmownej na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, wycofując w ten sposób dokument nr 6865/09;

               —

               zobowiązanie pozwanej do udzielenia dostępu do wnioskowanego dokumentu, oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania na podstawie art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie niniejszej skargi skarżąca, w trybie art. 263 TFUE, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 26 lipca 2010 r., na podstawie której pozwana odmówiła udzielenia skarżącej dostępu do dokumentu nr 6865/09, który zawiera opinię służby prawnej pozwanej dotyczącą propozycji Komisji w sprawie przekształcenia rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, a w szczególności zalecanych przez Parlament Europejski poprawek zawartych w sprawozdaniu Cashmana.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące argumenty:

               Po pierwsze, zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 oraz art. 294 ust. 6 TFUE. Ujawnienie wnioskowanej porady prawnej nie naruszyłoby ochrony porady prawnej, jak również nie naruszyłoby interesu Rady w żądaniu i otrzymywaniu otwartej, obiektywnej i kompleksowej porady prawnej. Procedura prawodawcza na etapie pierwszego czytania powinna uwzględniać ujawnienie porady prawnej dotyczącej dopuszczalności poprawek proponowanych przez Parlament Europejski.

               Po drugie, zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Artykuł 4 ust. 3 nie ma zastosowania do ochrony porady prawnej. Nawet gdyby tak było, ujawnienie wnioskowanej porady nie naruszyłoby poważnie procesu podejmowania decyzji przez Radę. Ujawnienie nie naruszyłoby zdolności służby prawnej do reprezentowania stanowiska Rady w postępowaniu sądowym niezależnie od wszelkich wpływów zewnętrznych, jak również niezależności służby prawnej Rady, ani też nie utrudniłoby wewnętrznych dyskusji Rady dotyczących poprawek Parlamentu.

               Ponadto zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 2 tiret ostatnie i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1091/2001, ponieważ nie ocenia, czy za ujawnieniem przemawia interes publiczny i nie dostarcza szczegółowego przedstawienia powodów takiej odmowy. Rada nie dokonuje wyważenia ochrony porady prawnej wobec interesu publicznego w udostępnianym dokumencie w świetle korzyści płynących ze zwiększonej przejrzystości oraz okoliczności, że dostęp do wnioskowej porady umożliwiłby obywatelom większy udział w procesie przekształcania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, co dotyczy szerokiej opinii publicznej, bowiem dostarcza jej podstawę wykonywania prawa do dostępu do dokumentów instytucji UE.

               Wreszcie zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ odmawia dostępu do części wnioskowanego dokumentu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)


title: Sprawa T-78/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. — GRE przeciwko OHIM — Villiger Söhne (LIBERTE brunes) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LIBERTE brunes — Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki towarowe La LIBERTAD — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/6

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. — GRE przeciwko OHIM — Villiger Söhne (LIBERTE brunes)
   (Sprawa T-78/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LIBERTE brunes - Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki towarowe La LIBERTAD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 233/10
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (Kloster Lehnin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Memmler i S. Schulz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider i D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Villiger Söhne GmbH (Waldshut-Tiengen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. McKenzie i B. Pikolin)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 grudnia 2011 r. (sprawa R 2109/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Villiger Söhne GmbH a GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-273/12: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2012 r. — Unister przeciwko OHIM (Ab in den Urlaub)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/31

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2012 r. — Unister przeciwko OHIM (Ab in den Urlaub)
   (Sprawa T-273/12)
   2012/C 243/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Unister GmbH (Lipsk, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Hug i A. Kessler-Jensch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie R 2150/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Ab in den Urlaub” dla usług z klas 35, 39, 41 i 43 – zgłoszenie nr 9 692 286

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009; naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-306/15: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Rumunia

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/21

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Rumunia
   (Sprawa C-306/15)
   (2015/C 311/26)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Sanfrutos Cano, L. Nicolae, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rumunia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do przepisów dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Rumunia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 wskazanej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rumunii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 30 września 2013 r.

      (1)  Dz.U. L 37, s. 10.


title: Sprawa C-622/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Pactor Vastgoed BV (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część C i art. 20 — Dostawa nieruchomości — Prawo wyboru opodatkowania — Prawo do odliczenia — Korekta odliczeń — Pokrycie kwot należnych w następstwie korekty odliczenia podatku VAT — Podatnik zobowiązany do zapłaty podatku — Podatnik inny niż ten, który wstępnie dokonał tego odliczenia i nieuczestniczący w opodatkowanej transakcji, z tytułu której dokonano rzeczonego odliczenia)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Pactor Vastgoed BV
   (Sprawa C-622/11) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część C i art. 20 - Dostawa nieruchomości - Prawo wyboru opodatkowania - Prawo do odliczenia - Korekta odliczeń - Pokrycie kwot należnych w następstwie korekty odliczenia podatku VAT - Podatnik zobowiązany do zapłaty podatku - Podatnik inny niż ten, który wstępnie dokonał tego odliczenia i nieuczestniczący w opodatkowanej transakcji, z tytułu której dokonano rzeczonego odliczenia)
   2013/C 344/25
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Pactor Vastgoed BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 20 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Odliczenie podatku naliczonego — Korekta pierwotnie dokonanych odliczeń — Dostawa nieruchomości przez dostawcę na rzecz spółki prowadzącej działalność w zakresie obrotu nieruchomościami — Dostawa traktowana przez strony jako transakcja podlegająca opodatkowaniu, wbrew mającemu zastosowanie uregulowaniu

      Sentencja

   Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienioną dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, aby pokrycie kwot należnych w następstwie korekty odliczenia podatku od wartości dodanej było dokonywane przez podatnika innego niż ten, który dokonał tego odliczenia.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa T-390/06: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Inter-IKEA przeciwko OHIM (wyobrażenie palety)

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/36

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Inter-IKEA przeciwko OHIM (wyobrażenie palety)
   (Sprawa T-390/06)
   (2007/C 20/55)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Inter-IKEA Systems BV (Delft, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J. Gulliksson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 26 września 2006 r. w sprawie R 356/2006-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający paletę składającą się z wydłużonej prostokątnej platformy lub podstawy oraz równie wydłużonego kołnierza, ozdobionych okrągłymi otworami, pozostających względem siebie pod kątem 90 stopni, dla towarów i usług z klas 6, 7, 16, 20, 35, 39 i 42 — zgłoszenie nr 4 073 722

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, z uwagi na to, że znak towarowy ma dostatecznie odróżniający charakter, aby mógł być zarejestrowany.


title: Sprawa T-19/05: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Boliden i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor miedzianych rur instalacyjnych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Naruszenie ciągłe i wielopostaciowe — Grzywny — Przedawnienie — Współpraca)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/30

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Boliden i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-19/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor miedzianych rur instalacyjnych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Naruszenie ciągłe i wielopostaciowe - Grzywny - Przedawnienie - Współpraca)
   2010/C 179/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Boliden AB (Sztokholm, Szwecja); Outokumpu Copper Fabrication AB, dawniej Boliden Fabrication AB (Västerås, Szwecja); i Outokumpu Copper BCZ SA, dawniej Boliden Cuivre & Zinc SA (Liège, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci C. Wetter i O. Rislund, następnie adwokaci C. Wetter i M. Johansson)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze skarga o stwierdzenie nieważności art. 1 lit. a)-c) decyzji Komisji C(2004) 2826 z dnia 3 września 2004 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.069 — Miedziane rury instalacyjne) w zakresie, w jakim przepis ten stwierdza, że skarżące uczestniczyły w naruszeniu od dnia 1 lipca 1995 r. do dnia 27 sierpnia 1998 r., jak również od dnia 10 grudnia 1998 r. do dnia 7 października 1999 r., po drugie, skargę o obniżenie kwoty grzywny wymierzonej skarżącym mocą tej decyzji, a po trzecie żądanie wzajemne Komisji podwyższenia kwoty wspomnianych grzywien.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Żądanie wzajemne podniesione przez Komisję zostaje oddalone.

               3)

               Boliden AB, Outokumpu Copper Fabrication AB i Outokumpu Copper BCZ SA pokrywają własne koszty i 90 % kosztów poniesionych przez Komisję.

               4)

               Komisja pokrywa 10 % własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005 r.


title: Sprawa C-422/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/30/WE — Transport lotniczy — Ograniczenia działalności związane z poziomem hałasu w portach lotniczych Wspólnoty — Przyjęcie przez państwo członkowskie, w terminie wyznaczonym na dokonanie transpozycji, przepisów mogących w poważny sposób utrudniać osiągnięcia rezultatu przewidzianego w dyrektywie)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-422/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/30/WE - Transport lotniczy - Ograniczenia działalności związane z poziomem hałasu w portach lotniczych Wspólnoty - Przyjęcie przez państwo członkowskie, w terminie wyznaczonym na dokonanie transpozycji, przepisów mogących w poważny sposób utrudniać osiągnięcia rezultatu przewidzianego w dyrektywie)
   (2007/C 183/11)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Benyon oraz M. Huttunen, pełnomocnicy)

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: M. Wimmer oraz A. Hubert, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 10 akapit drugi i art. 249 ust. 3 traktatu WE — Przepisy przyjęte przez państwo członkowskie w terminie wyznaczonym na transpozycję dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty (Dz.U. L 85, str. 40) poważnie utrudniające osiągnięcie rezultatu przewidzianego w dyrektywie — Uregulowania krajowe wprowadzająca ograniczenia w ruchu w porze nocnej niektórych cywilnych poddźwiękowych samolotów odrzutowych
   Sentencja

               1)

               Przyjmując dekret królewski z dnia 14 kwietnia 2002 r. regulujący ruch w porze nocnej niektórych cywilnych poddźwiękowych samolotów odrzutowych, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty oraz na podstawie art. 10 akapit drugi WE w związku z art. 249 akapit trzeci WE.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawy połączone C-444/09 i C-456/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado Contencioso Administrativo de la Coruña i Juzgado Contencioso Administrativo no 3 de Pontevedra (Hiszpania) — Rosa María Gavieiro Gavieiro (sprawa C-444/09), Ana María Iglesias Torres (sprawa C-456/09) przeciwko Consejería de Educación e Ordenación Universitária de la Xunta de Galicia (Polityka społeczna — Dyrektywa 1990/70/WE — Klauzula 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Zasada niedyskryminacji — Zastosowanie porozumienia ramowego względem pracowników tymczasowych wspólnoty autonomicznej — Uregulowanie krajowe ustanawiające odmienne traktowanie w zakresie przyznawania dodatku za wysługę lat wyłącznie z uwagi na tymczasowy charakter stosunku zatrudnienia — Obowiązek uznania z mocą wsteczną prawa do dodatku za wysługę lat)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado Contencioso Administrativo de la Coruña i Juzgado Contencioso Administrativo no 3 de Pontevedra (Hiszpania) — Rosa María Gavieiro Gavieiro (sprawa C-444/09), Ana María Iglesias Torres (sprawa C-456/09) przeciwko Consejería de Educación e Ordenación Universitária de la Xunta de Galicia
   (Sprawy połączone C-444/09 i C-456/09) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 1990/70/WE - Klauzula 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Zasada niedyskryminacji - Zastosowanie porozumienia ramowego względem pracowników tymczasowych wspólnoty autonomicznej - Uregulowanie krajowe ustanawiające odmienne traktowanie w zakresie przyznawania dodatku za wysługę lat wyłącznie z uwagi na tymczasowy charakter stosunku zatrudnienia - Obowiązek uznania z mocą wsteczną prawa do dodatku za wysługę lat)
   2011/C 55/25
   Język postępowania: hiszpański

      Sądy krajowe

   Juzgado Contencioso Administrativo de La Coruña, Juzgado Contencioso Administrativo no 3 de Pontevedra

      Strony w postępowaniach przed sądami krajowymi

      Strona skarżąca: Rosa María Gavieiro Gavieiro (sprawa C-444/09), Ana María Iglesias Torres (sprawa C-456/09)

      Strona pozwana: Consejería de Educación de la Junta de Galicia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado Contencioso Administrativo de La Coruña — Wykładnia klauzuli 4 pkt 4 załącznika do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC (Dz.U. L 175, s. 43) — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie „kryteria w zakresie długości okresu zatrudnienia” — Uregulowanie krajowe ustanawiające odmienne traktowanie w zakresie przyznawania dodatku za wysługę lat wyłącznie z uwagi na tymczasowy charakter zatrudnienia

      Sentencja

               1)

               Członek personelu tymczasowego wspólnoty autonomicznej Galicii, taki jak skarżąca w sporze zawisłym przed sądem krajowym, należy do podmiotowego zakresu zastosowania dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) oraz do podmiotowego zakresu zastosowania zawartego w dniu 18 marca 1999 r. porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do tej dyrektywy.

               2)

               Dodatek za wysługę lat, taki jak w postępowaniu przed sądem krajowym należy, w zakresie, w jakim stanowi warunek zatrudnienia, do zakresu zastosowania klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70, tak że pracownicy zatrudnieni na czas określony mogą sprzeciwiać się traktowaniu, które w odniesieniu do wypłaty tego dodatku jest, przy braku jakiegokolwiek obiektywnego uzasadnienia, mniej korzystne aniżeli traktowanie, z którego korzystają pracownicy zatrudnieni na czas nieokreślony znajdujący się w porównywalnej sytuacji. Tymczasowy charakter stosunku zatrudnienia niektórych funkcjonariuszy publicznych nie może stanowić sam w sobie powodu o charakterze obiektywnym w rozumieniu tej klauzuli porozumienia ramowego.

               3)

               Sama okoliczność, iż przepis krajowy, taki jak art. 25 ust. 2 Ley 7/2007 del Estatuto básico del empleado público (ustawy 7/2007 z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie podstawowego statutu funkcjonariuszy publicznych), nie zawiera żadnego odesłania do dyrektywy 1999/70, nie wyklucza możliwości, aby przepis ten mógł być uważany za środek krajowy dokonujący transpozycji tej dyrektywy.

               4)

               Klauzula 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70, jest bezwarunkowa i wystarczająco precyzyjna, aby mogła być powoływana przez urzędników tymczasowych wobec państwa przed sądami krajowymi w celu uzyskania uznania prawa do dodatku za wysługę lat, takiego jak dodatek trzyletni w postępowaniu przed sądem krajowym, w odniesieniu do okresu od momentu, w którym upłynął termin wyznaczony państwom członkowskim na dokonanie transpozycji dyrektywy 1999/70, do dnia wejścia w życie ustawy krajowej dokonującej transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego odnośnego państwa członkowskiego, z zastrzeżeniem zgodności z relewantnymi przepisami prawa krajowego regulującymi przedawnienie.

               5)

               Mimo istnienia w uregulowaniu krajowym dokonującym transpozycji dyrektywy 1999/70 przepisu uznającego prawo urzędników tymczasowych do dodatków należnych z tytułu upływu trzech lat wysługi, lecz wykluczającego obowiązywanie tego prawa z mocą wsteczną, właściwe organy odnośnego państwa członkowskiego mają — zgodnie z prawem Unii i w związku z tym, że chodzi o bezpośrednio skuteczny przepis porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 — obowiązek przyznania temu prawu do otrzymywania dodatku mocy wstecznej począwszy od momentu, w którym upłynął termin wyznaczony państwom członkowskim na dokonanie transpozycji tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


               29.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/14

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2012 r. przez rząd Islandii przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-9/12)
   2012/C 369/12
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 4 września 2012 r. przez rząd Islandii, reprezentowany przez Jóhannę Bryndís Bjarnadóttir, doradcę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, i Haraldura Steinþórssona, urzędnika ds. prawnych w Ministerstwie Finansów i Spraw Gospodarczych, działających wspólnie w charakterze pełnomocników, oraz Dórę Sif Tynes, adwokata, działającą w charakterze prokuratora.
   Strona skarżąca występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               unieważnienie art. 5 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 261/12/COL z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie środków dotyczących podatków komunalnych, sprzedaży nieruchomości oraz sprzedaży elektryczności przedsiębiorstwu Verne Holdings ehf.;

               2)

               unieważnienie art. 6 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 261/12/COL z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie środków dotyczących podatków komunalnych, sprzedaży nieruchomości oraz sprzedaży elektryczności przedsiębiorstwu Verne Holdings ehf. w zakresie, w jakim odnosi się do art. 5 oraz

               3)

               zobowiązanie Urzędu Nadzoru EFTA do pełnego pokrycia kosztów prawnych postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Strona skarżąca, rząd Islandii, wnosi o stwierdzenie nieważności części decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 261/12/COL, przyjętej przez Urząd Nadzoru EFTA (ESA) w dniu 4 lipca 2012 r. („zaskarżonej decyzji”). Zaskarżona decyzja została przyjęta w następstwie decyzji ESA nr 418/10/COL z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.

               —

               Sprawa dotyczy zastosowania art. 61 ust. 1 porozumienia EOG oraz Wytycznych Urzędu Nadzoru EFTA dotyczących elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez organy publiczne w zakresie sprzedaży nieruchomości na dawnym amerykańskim obszarze wojskowym na półwyspie Reykjanes przez państwo islandzkie.

               —

               Skarżący twierdzi między innymi, że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           nie wykazał w oparciu o fakty ani dowody, że nieruchomość została sprzedana po cenie niższej niż wartość rynkowa. W związku z powyższym sprzedaż nie przyniosła korzyści gospodarczej dla nabywcy i nie miała miejsca pomoc państwa,

                           —

                           nie zbadał sprzedaży w odpowiedni sposób, a także popełnił oczywisty błąd w ocenie domniemanej pomocy państwa oraz

                           —

                           uchybił obowiązkowi stosownego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-216/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. — Mebrom przeciwko Komisji (Ochrona warstwy ozonowej — Przywóz bromku metylu do Unii Europejskiej — Odmowa przyznania kontyngentów przywozowych dla zastosowań krytycznych na 2005 r. — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Wykonanie art. 3, 4, 6 oraz 7 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. — Mebrom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-216/05) (1)

   (Ochrona warstwy ozonowej - Przywóz bromku metylu do Unii Europejskiej - Odmowa przyznania kontyngentów przywozowych dla zastosowań krytycznych na 2005 r. - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Wykonanie art. 3, 4, 6 oraz 7 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa)
   (2007/C 155/44)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Mebrom NV (Rieme-Ertvelde, Belgia) (przedstawiciele: C. Mereu oraz K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker oraz X. Lewis, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, która miała być zawarta w piśmie Komisji z dnia 11 kwietnia 2005 r., skierowanym do skarżącej i dotyczącym przyznania kontyngentów przywozowych bromku metylu na 2005 r.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Sprawa C-249/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 4 marca 2010 r. w sprawie T-401/06 Brosmann Footwear (HK) Co. Ltd i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej wniesione w dniu 18 maja 2010 r. przez Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co. Ltd

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 4 marca 2010 r. w sprawie T-401/06 Brosmann Footwear (HK) Co. Ltd i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej wniesione w dniu 18 maja 2010 r. przez Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co. Ltd
   (Sprawa C-249/10 P)
   ()
   2010/C 209/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co. Ltd (przedstawiciele: L. Ruessmann, A. Willems, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Confédération européenne de l'industrie de la chaussure (CEC)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 4 marca 2010 r. w zakresie w jakim Sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonego rozporządzenia oraz obciążył wnoszących odwołanie kosztami postępowania przed Sądem;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia i stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w całości;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego i kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo:

               uznając, że art. 2 ust. 7 i art. 9 ust. 5 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego (1) nie zobowiązują instytucji do rozważenia wniosku o przyznanie status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej (zwanego dalej „MET”) i indywidualnego traktowania (zwanego dalej „IT”), w sytuacji gdy stosują one metodą kontroli wyrywkowej;

               nie uznając, że instytucje naruszyły art. 2 ust. 7 lit. c) antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nie rozważając wniosków o MET/IT złożonych przez chińskich producentów i eksporterów objętych próbą w terminie trzech miesięcy od rozpoczęcia dochodzenia;

               nie uznając, że instytucje naruszyły art. 2 ust. 7 lit. c) antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nie informując chińskich producentów i eksporterów nie objętych próbą w kwestii badania ich wniosków o MET/IT w terminie trzech miesięcy od rozpoczęcia dochodzenia;

               nie uznając, że instytucje nie wykazały współpracy w czasie dochodzenia i że w związku z tym w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego nie zostały spełnione wymogi ustanowione w art. 4 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 4 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego, co spowodowało błędną ocenę szkody i związku przyczynowego w rozumieniu art. 3 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego;

               uznając, że art. 6 ust. 1 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego nie zakazuje instytucjom gromadzenia informacji dla celów kontroli wyrywkowej przed rozpoczęciem dochodzenia.

         Ponadto Sąd naruszył prawo:

               uznając, że instytucje nie naruszyły art. 6 ust. 9 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego wykraczając poza 15 miesięczny termin wyznaczony dla zakończenie dochodzenia antydumpingowego;

               oceniając skutki prawne różnych informacji dotyczących wystąpienia szkody w rozumieniu art. 3 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego;

               nie uznając, że instytucje naruszyły obowiązek starannej i bezstronnej oceny wszystkich istotnych aspektów dochodzenia antydumpingowego;

               oceniając skutki prawne niektórych informacji dotyczących obowiązku uzasadnienia spoczywającego na organach przeprowadzających dochodzenie;

               nie uznając, że instytucje nie dokonały oceny wpływu na przemysł wspólnotowy innych czynników niż przywóz objęty dochodzeniem, naruszając art. 3 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej Dz.U. L 56, s. 1


title: Sprawa T-411/12: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — Celtipharm przeciwko OHIM — Alliance Healthcare France (PHARMASTREET) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PHARMASTREET — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy PHARMASEE — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/78

         Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — Celtipharm przeciwko OHIM — Alliance Healthcare France (PHARMASTREET)
   (Sprawa T-411/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PHARMASTREET - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy PHARMASEE - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/173
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Celtipharm (Vannes, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe i C. Fendeleur)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Alliance Healthcare France SA (Gennevilliers, Franccja)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 czerwca 2012 r. (sprawa R 767/2011-2) dotyczącej postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Celtipharm a Alliance Healthcare France SA

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 czerwca 2012 r. (sprawa R 767/2011-2).

               2)

               Sprzeciw zostaje uwzględniony w odniesieniu, po pierwsze, do towarów z klasy 5 odpowiadających opisowi „produkty farmaceutyczne; substancje dietetyczne do celów leczniczych” i, po drugie, do usług z klasy 35 odpowiadających opisowi „zarządzanie w działalności gospodarczej; administrowanie działalności gospodarczej; prace biurowe”.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.