title: Sprawa C-515/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin — Niemcy) — Deutsche Umwelthilfe eV przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Publiczny dostęp do informacji dotyczących środowiska — Dyrektywa 2003/4/WE — Kompetencja państw członkowskich do wyłączenia z przewidzianego w tej dyrektywie pojęcia „organu władzy publicznej” organów pełniących funkcje o charakterze ustawodawczym — Granice)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin — Niemcy) — Deutsche Umwelthilfe eV przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-515/11) (1)

   (Publiczny dostęp do informacji dotyczących środowiska - Dyrektywa 2003/4/WE - Kompetencja państw członkowskich do wyłączenia z przewidzianego w tej dyrektywie pojęcia „organu władzy publicznej” organów pełniących funkcje o charakterze ustawodawczym - Granice)
   2013/C 260/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Deutsche Umwelthilfe eV

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Berlin — Wykładnia art. 2 pkt 2 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz. U. L 41, s. 26) — Obowiązek udostępnienia każdemu wnioskodawcy przez władze publiczne posiadanych przez nie informacji dotyczących środowiska — Przepisy krajowe zwalniające najwyższe władze federalne z obowiązku udzielenia informacji w zakresie, w jakim uczestniczą one w procesie ustawodawczym — Ograniczenie uprawnienia państw członkowskich do wyłączenia z zakresu przewidzianego w dyrektywie 2003/4/WE pojęcia „organów władzy publicznej” organów pełniących funkcje o charakterze ustawodawczym

      Sentencja

   Artykuł 2 pkt 2 zdanie drugie dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG należy interpretować w ten sposób, że przyznana w tym przepisie państwom członkowskim możliwość, by nie traktować jako organów władzy publicznej mających obowiązek przyznania dostępu do posiadanych informacji o środowisku „organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze […] ustawodawczym” nie może dotyczyć ministerstw w zakresie, w jakim opracowują i wydają przepisy normatywne o randze niższej niż ustawowa.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012


title: Sprawa T-25/16: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Haw Par/OHIM – Cosmowell (GelenkGold)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/39

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Haw Par/OHIM – Cosmowell (GelenkGold)
   (Sprawa T-25/16)
   (2016/C 106/45)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Haw Par Corp. Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciel: adwokaci R. Härer, C. Schultze, J. Ossing, C. Weber, H. Ranzinger, C. Gehweiler, C. Brockmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cosmowell GmbH (Sankt Johann in Tirol, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Cosmowell GmbH

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „GelenkGold” – zgłoszenie nr 9 957 978

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 listopada 2015 r. w sprawie R 1907/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i innych uczestników postępowania kosztami poniesionymi przez skarżącą przed Sądem i przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-477/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lutego 2007 r. — Aktieselskabet af 21. november 2001 przeciwko OHIM — TDK Kabushiki Kaisha (TDK) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TDK — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy TDK — Wcześniejsze graficzne lub słowne krajowe znaki towarowe TDK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Nienależna korzyść czerpana z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lutego 2007 r. — Aktieselskabet af 21. november 2001 przeciwko OHIM — TDK Kabushiki Kaisha (TDK)
   (Sprawa T-477/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TDK - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy TDK - Wcześniejsze graficzne lub słowne krajowe znaki towarowe TDK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Nienależna korzyść czerpana z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 82/77)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aktieselskabet af 21. november 2001 (Brande, Dania) (przedstawiciel: adwokat C. Barret Christiansen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Laitinen it G. Schneider, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: TDK Kabushiki Kaisha (TDK Corp.) (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2004 r. (sprawa R-364/2003-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między TDK Kabushiki Kaisha (TDK Corp.) a Aktieselskabet af 21. november 2001.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca, Aktieselskabet af 21. november 2001, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005.


title: Sprawa T-128/17: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2017 r. – Torné/Komisja

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/27

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2017 r. – Torné/Komisja
   (Sprawa T-128/17)
   (2017/C 129/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Isabel Torné (Algés, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odmownej z dnia 16 kwietnia 2016 r. w sprawie jej wniosku o ustalenie stopy wzrostu jej uprawnień emerytalnych i wieku emerytalnego;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje w niniejszej sprawie decyzję zawierającą dorozumiane rozstrzygnięcie odmowne w sprawie jej wniosku o wydanie wcześniejszej decyzji dotyczącej niektórych stałych i niezmiennych czynników przy obliczaniu jej uprawnień emerytalnych. Skarżąca twierdzi, że dorozumiane odrzucenie jej wniosku stanowi wstrzymanie się od podjęcia działań przewidzianych w regulaminie pracowniczym, a zatem jest aktem niekorzystnym w rozumieniu art. 90 regulaminu pracowniczego.
   Jeśli chodzi o czynniki służące do obliczenia jej emerytury, skarżąca kwestionuje również praktykę Komisji polegającą na przyjęciu, że przeniesienie z urzędu członka personelu tymczasowego, o którym mowa w art. 2 pkt f) warunków zatrudnienia innych pracowników do innej agencji Unii Europejskiej wiąże się z zawarciem nowej umowy, odrębnej od poprzedniej, co świadczy o braku ciągłości kariery tego pracownika, a więc powoduje konieczność zastosowania nowych przepisów regulaminu pracowniczego dotyczących emerytury.


title: Sprawa T-101/14: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. – British Aggregates przeciwko Komisji

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/52

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. – British Aggregates przeciwko Komisji
   (Sprawa T-101/14)
   2014/C 112/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: British Aggregates Association (Lanark, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat L. Van den Hende i L. Geary, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji Komisji C(2013) 4901 wersja ostateczna z dnia 31 lipca 2013 r. opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 28 listopada 2013 r. w sprawie SA.34775 (ex 2012/NN) – Opłaty za wydobycie kruszywa;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy popełnienia oczywistego błędu w ocenie przez Komisję, która zdecydowała, że trzy zwolnienia przewidziane w Finance Act 2001 nie prowadzą do selektywności a tym samym do pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak tego wymaga art. 296 TFUE, gdyż Komisja nie wyjaśniła, dlaczego różne traktowanie podobnych sytuacji nie stanowi pomocy państwa. Ponadto argumentacja przedstawiona przez Komisję jest sprzeczna w świetle zaskarżonej decyzji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Komisję obowiązku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE, gdyż nie jest to sprawa, w której Komisja bez szczegółowego zbadania materii może dojść do przekonania, że środek nie stanowi pomocy państwa.


title: Sprawa T-61/12: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2013 r. — ABS-One przeciwko OHIM (SLIM BELLY) (Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja słownego wspólnotowego znaku towarowego SLIM BELLY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/27

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2013 r. — ABS-One przeciwko OHIM (SLIM BELLY)
   (Sprawa T-61/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja słownego wspólnotowego znaku towarowego SLIM BELLY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 171/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ABS-One Produktions- und Vertriebs GmbH (Villach St. Magdalen, Austria) (przedstawiciel: adwokat S. Merz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 listopada 2011 r. (sprawa R 1077/2011-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SLIM BELLY jako wspólnotowego znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ABS-One Produktions- und Vertriebs GmbH pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa F-49/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 czerwca 2009 r. — Bethuyne i in. przeciwko Komisji

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 czerwca 2009 r. — Bethuyne i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-49/05) (1)

   2009/C 193/65

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005, s. 31.


title: Sprawa T-406/10: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Emesa-Trefilería i Industrias Galycas/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Artykuł 139 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/36

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Emesa-Trefilería i Industrias Galycas/Komisja
   (Sprawa T-406/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Artykuł 139 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem))
   (2015/C 302/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Emesa-Trefilería, SA (Arteixo, Hiszpania) i Industrias Galycas, SA (Vitoria, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Creus Carreras i A. Valiente Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Bottka i F. Castilla Contreras, następnie V. Bottka i A. Biolan, pełnomocnicy, wspierani przez M. Graya, barrister)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenie nieważności i zmiany decyzji Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca) zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. i decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Emesa-Trefilería SA i Industrias Galycas SA pokrywają własne koszty oraz koszty Komisji Europejskiej i Rady Unii Europejskiej.

               3)

               Na podstawie art. 139 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem zasądza się od Komisji na rzecz Sądu kwotę 1  500 EUR tytułem zwrotu części kosztów poniesionych przez Sąd.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-503/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 20 października 2010 r. — Evroetil AD przeciwko Direktor na Agentsia Mitnitsi

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 20 października 2010 r. — Evroetil AD przeciwko Direktor na Agentsia „Mitnitsi”
   (Sprawa C-503/10)
   ()
   2010/C 346/62
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Varhoven administrativen sad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Evroetil AD

      Strona pozwana: Direktor na Agentsia „Mitnitsi”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych (1) należy dokonywać w ten sposób, że definicja bioetanolu dotyczy produktów takich (obejmuje produkty takie) jak będący przedmiotem niniejszej sprawy, który wykazuje następujące cechy i obiektywne właściwości:

                           —

                           jest wytwarzany z biomasy,

                           —

                           produkcja następuje za pomocą specjalnej technologii, która jest opisana w sporządzonej przez skarżącą Evroetil AD specyfikacji technicznej dla produkcji bioetanolu i różni się od technologii produkcji alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego według specyfikacji technicznej sporządzonej przez tego samego producenta,

                           —

                           zawiera więcej niż 98,5 % alkoholu i następujące substancje, które czynią go nieprzeznaczonym do spożycia: alkohole wyższe — 714,49-8 311 mg/dm3; aldehydy — 238,16-411 mg/dm3; estry (etanian etylu) — 1 014-8 929 mg/dm3,

                           —

                           spełnia wymogi europejskiej normy Pr EN 15376 dla bioetanolu jako paliwa,

                           —

                           jest przeznaczony do użycia jako paliwo i jako dodatek do benzyny A95 jest faktycznie wykorzystywany jako biopaliwo i sprzedawany na stacjach benzynowych,

                           —

                           nie jest skażony w specjalnej procedurze skażenia.

               2)

               Czy wykładni art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/30 należy dokonywać w ten sposób, że sporny produkt może być zaklasyfikowany jako bioetanol tylko wtedy, gdy jest faktycznie wykorzystywany jako biopaliwo, czy też wystarczy, że jest przeznaczony do użycia jako biopaliwo lub faktycznie nadaje się do użycia jako biopaliwo?

               3)

               Jeżeli na podstawie odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie należy przyjąć, że w przypadku spornego produktu lub jego odpowiedniej części chodzi o bioetanol, to do jakiego kodu nomenklatury scalonej (CN) w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2587/91 z dnia 26 lipca 1991 r. (2) należy zaklasyfikować sporny produkt:

                           3.1.

                           Czy przepisy rozdziału 22 CN, a konkretnie pozycję 2207 należy interpretować w ten sposób, że obejmują one zaklasyfikowanie produktu bioetanol?

                           3.2.

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3.1, czy przy klasyfikowaniu bioetanolu, a konkretnie spornego produktu należy uwzględnić, czy produkt został skażony [na podstawie procedur wymienionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3199/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego (3) lub innych dopuszczalnych procedur]?

                           3.3.

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3.2, czy przepisy CN dotyczące pozycji 2207 należy interpretować w ten sposób, że tylko skażony bioetanol należy zaklasyfikować jako objęty kodem CN 2207 20 000?

                           3.4.

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3.3, czy przepisy CN dotyczące pozycji 2207 należy interpretować w ten sposób, że nieskażony bioetanol należy zaklasyfikować jako objęty kodem CN 2207 10 000?

                           3.5.

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3.1 i odpowiedzi przeczącej na pytanie 3.2, do której z dwóch podpozycji — 2207 10 000 czy 2207 20 000 — należy zaklasyfikować sporny produkt?

                           3.6.

                           W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 3.1, czy bioetanol należy zaklasyfikować jako objęty jednym z kodów CN wymienionych w definicji według art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (4) i jakim?

               4)

               Jeżeli na podstawie odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie należy przyjąć, że w przypadku spornego produktu lub jego odpowiedniej części nie chodzi o bioetanol, który wykazuje cechy i obiektywne właściwości wymienione w pytaniu pierwszym, to czy należy go zaklasyfikować jako alkohol etylowy w rozumieniu art. 20 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (5)?

      (1)  Dz.U. L 123, s. 42.

      (2)  Dz.U. L 328, s. 50.

      (3)  Dz.U. L 288, s. 12.

      (4)  Dz.U. L 283, s. 51.

      (5)  Dz.U. L 316, s. 21.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie C-281/02 Andrew Owusu przeciwko N. B. Jacksonowi, działającemu pod nazwą handlową „Villa Holidays Bal-Inn Villas” i in. (wniosek Court of Appeal (England and Wales) Civil Division o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Konwencja brukselska — Zakres terytorialnego zastosowania konwencji brukselskiej — Art. 2 — Jurysdykcja — Wypadek zaistniały w państwie trzecim — Szkoda na osobie — Wytoczenie powództwa w Umawiającym się Państwie przeciwko osobie zamieszkałej w tym państwie oraz innym pozwanym mającym siedziby w państwach trzecich — Wyjątek oparty na doktrynie forum non conveniens — Niezgodność z konwencją brukselską)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 1 marca 2005 r.
   w sprawie C-281/02 Andrew Owusu przeciwko N. B. Jacksonowi, działającemu pod nazwą handlową „Villa Holidays Bal-Inn Villas” i in. (1) (wniosek Court of Appeal (England and Wales) Civil Division o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Konwencja brukselska - Zakres terytorialnego zastosowania konwencji brukselskiej - Art. 2 - Jurysdykcja - Wypadek zaistniały w państwie trzecim - Szkoda na osobie - Wytoczenie powództwa w Umawiającym się Państwie przeciwko osobie zamieszkałej w tym państwie oraz innym pozwanym mającym siedziby w państwach trzecich - Wyjątek oparty na doktrynie forum non conveniens - Niezgodność z konwencją brukselską)
   (2005/C 106/02)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-281/02 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie Protokołu z dnia 3 czerwca 1971 r. w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Konwencji z 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Court of Appeal (England and Wales) Civil Division (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 5 lipca 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 31 lipca 2002 r., w postępowaniu Andrew Owusu przeciwko N. B. Jacksonowi, działającemu pod nazwą handlową „Villa Holidays Bal-Inn Villas”, Mammee Bay Resorts Ltd, Mammee Bay Club Ltd, The Enchanted Garden Resorts & Spa Ltd, Consulting Services Ltd, Town & Country Resorts Ltd, Trybunał (wielka izba), w składzie: P. Jann, prezes pierwszej izby, pełniący obowiązki prezesa, C. W. A. Timmermans i A. Rosas, prezesi izb, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i R. Schintgen (sprawozdawca) N. Colneric, S. von Bahr i J.N. Cunha Rodrigues, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 1 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               Konwencja z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, w brzmieniu zmienionym Konwencją z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Konwencją z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej oraz Konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej stoi na przeszkodzie temu, aby sąd Umawiającego się Państwa wyłączył swoją jurysdykcję, wynikającą art. 2 niniejszej konwencji na tej podstawie, że sąd państwa nie będącego stroną konwencji jest bardziej odpowiedni dla rozpoznania przedmiotowego sporu, nawet jeżeli nie może być brana pod uwagę jurysdykcja sądu innego Umawiającego się Państwa, lub nawet jeżeli spór ten nie ma żadnej więzi z innym Umawiającym się Państwem.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002


title: Sprawa T-187/15: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2015 r. – Compagnia Trasporti Pubblici i in./Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/29

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2015 r. – Compagnia Trasporti Pubblici i in./Komisja
   (Sprawa T-187/15)
   (2015/C 190/33)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnia Trasporti Pubblici SpA (Arzano, Włochy); Atap – Azienda Trasporti Automobilistici Pubblici delle Province di Biella e Vercelli SpA (Biella, Włochy); Actv SpA (Weneca, Włochy); Ferrovie Appulo Lucane Srl (Bari, Włochy); Asstra Associazione Trasporti (Rzym; Włochy); i Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) (Rzym) (przedstawiciel: M. Malena, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w granicach zarzutów i w odniesieniu do części objętych skargą

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do zarzutów i głównych argumentów podniesionych w sprawach T-185/15, Buonotourist/Komisja i T-186/15, CSTP Azienda della Mobilità/Komisja.
   Strona skarżąca podnosi w szczególności naruszenie art. 93, 94, 107 i 108 TFUE rozporządzeń (EWG) Rady nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania państw członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej (Dz.U. L 156, s. 1) oraz nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. L 315, s. 1), brak kompetencji Komisji, naruszenie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1191/69 oraz wystąpienie w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nadużycia władzy i naruszenie komunikatu Komisji w sprawie wytycznych interpretacyjnych rozporządzenia nr 1370/2007.


title: Sprawa C-143/12: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/12

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-143/12)
   2012/C 165/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms i S. Petrova, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez niewydanie pozwoleń zgodnie z art. 6 i 8, brak ponownego zbadania i brak, w razie potrzeby, aktualizacji istniejących pozwoleń oraz poprzez niedopilnowanie, aby wszystkie istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 3, 7, 9, 10 i 13, a także w art. 14 pkt a) i b) oraz art. 15 ust. 2 dyrektywy IPPC, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (dyrektywy IPPC) (1);

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy IPPC państwa członkowskie podejmują niezbędne środki dla zagwarantowania, że właściwe organy dopilnują, przez pozwolenia, zgodnie z art. 6 i 8 lub, w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie oraz, jeśli to konieczne, przez uaktualnienie warunków, aby istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10 i 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2, nie później niż do dnia 30 października 2007 r.
   W dniu 3 listopada 2009 r. Komisja wysłała wezwanie do usunięcia uchybienia, uznając, że skarżąca umożliwiała działanie znacznej liczby istniejących instalacji (1 647 instalacji), które nie posiadały pozwolenia spełniającego wymogi art. 5 ust. 1 dyrektywy IPPC. W chwili wysłania uzasadnionej opinii 784 istniejące instalacje w dalszym ciągu nie posiadały pozwolenia zgodnego z art. 5 ust. 1 dyrektywy.
   Chociaż od tamtego czasu sytuacja uległa poprawie, w chwili złożenia niniejszej skargi cztery istniejące instalacje były nadal eksploatowane w Republice Francuskiej bez pozwolenia zgodnego z dyrektywą.
   Wobec tego Komisja uważa, że Republika Francuska nie zaprzestała jeszcze naruszenia art. 5 ust. 1 dyrektywy IPPC.

      (1)  Dz.U L 24, s. 8.


title: Sprawa T-544/14: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2014 r. – Société des Produits Nestlé. przeciwko OHIM – Terapia (ALETE)

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/22

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2014 r. – Société des Produits Nestlé. przeciwko OHIM – Terapia (ALETE)
   (Sprawa T-544/14)
   2014/C 339/27
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Société des Produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: A. Jaeger-Lenz, A. Lambrecht i S. Cobet-Nüse, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Terapia SA (Cluj Napoca, Rumunia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie R 1128/2013-4 w takim zakresie, że sprzeciw podlega odrzuceniu;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie R 1128/2013-4;

               —

               obciążenie kosztami Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ALETE” dla towarów z klas 5, 29, 30 i 32 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 3 88  379

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Terapia SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy znak towarowy „ALETA” dla towarów i usług z klas 5 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               naruszenie art. 63 w zw. z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95

               —

               naruszenie art. 63 ust. 2, art. 75 i art. 76 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-12/14: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/40

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej
   (Sprawa F-12/14)
   2014/C 184/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: N. Cambonie, D. Ciolino i E. Macchi, avocats)

      Strona pozwana: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej oddalające żądanie skarżącego, sformułowane na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, wydania decyzji zawierającej przeprosiny pod jego adresem oraz dotyczące naprawienia poniesionej przez niego szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji CdT, jeśli nie to decyzji w przedmiocie oddalenia w drodze pisma przesłanego od adwokata reprezentującego CdT dotyczącego decyzji z dnia 10 kwietnia 2013 r. oraz – w zakresie, w jakim to niezbędne – potwierdzającej decyzji CdT z dnia 8 listopada 2013 r. oddalającej żądanie skarżącego w przedmiocie wydania decyzji;

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności CdT za poniesienie przez skarżącego szkody i stąd przyznanie na rzecz skarżącego odszkodowania w kwocie 306 133,60 EUR tytułem poniesionej szkody oraz kwoty 130 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za poniesione krzywdy lub innej kwoty określonej przez Sąd nawet przewyższającej żądane kwoty, jeśli nie ustalonej zwyczajowo przez profesjonalnych rzeczoznawców;

               —

               obciążenie Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-410/09: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Almamet przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego w EOG, z wyłączeniem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Prawo do obrony — Uprawnienia Komisji do przeprowadzania kontroli — Jednolite i ciągłe naruszenie — Grzywny — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Proporcjonalność — Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r.)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/17

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Almamet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-410/09) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego w EOG, z wyłączeniem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Prawo do obrony - Uprawnienia Komisji do przeprowadzania kontroli - Jednolite i ciągłe naruszenie - Grzywny - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Proporcjonalność - Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r.)
   2013/C 32/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Almamet GmbH Handel mit Spänen und Pulvern aus Metall (Ainring, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Hautbourg i C. Renner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan, V. Bottka i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, a także, tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Almamet GmbH Handel mit Spänen und Pulvern aus Metall pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-397/05: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2007 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo — Włochy) — Postępowanie karne przeciwko Marii Grazii di Maggio i Salvatore Buccoli (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swoboda świadczenia usług — Wykładnia art. 43 WE i 49 WE — Gry losowe — Zbieranie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spółki kapitałowej — Wymóg zezwolenia policji — Sankcje karne)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/20

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2007 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo — Włochy) — Postępowanie karne przeciwko Marii Grazii di Maggio i Salvatore Buccoli
   (Sprawa C-397/05) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Swoboda świadczenia usług - Wykładnia art. 43 WE i 49 WE - Gry losowe - Zbieranie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spółki kapitałowej - Wymóg zezwolenia policji - Sankcje karne)
   (2007/C 96/35)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Palermo
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Maria Grazia di Maggio, Salvatore Buccola
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Palermo — Wykładnia art. 43 WE i 49 WE — Uregulowania krajowe uzależniające prowadzenie działalności w zakresie zbierania zakładów wzajemnych od uzyskania zezwolenia
   Sentencja

               1)

               Uregulowania krajowe zakazujące prowadzenia działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania ofert zakładów wzajemnych, w szczególności na imprezy sportowe, bez koncesji lub zezwolenia policji wydawanego przez dane państwo członkowskie, stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, o których mowa w art. 43 WE i art. 49 WE.

               2)

               Do sądów krajowych należy zbadanie, czy w zakresie, w jakim uregulowania krajowe ograniczają ilość podmiotów gospodarczych działających w sektorze gier losowych, służą one rzeczywiście względom zapobiegania wykorzystywaniu działalności w tym sektorze w celach przestępczych lub w celu dokonywania oszustw.

               3)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że pozostają one w sprzeczności z uregulowaniami krajowymi, takimi jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądami krajowymi, które wyłączają z sektora gier losowych — a ponadto wciąż to czynią — podmioty działające w formie spółek kapitałowych, których akcje są notowane na rynkach regulowanych.

               4)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że pozostają one w sprzeczności z takimi jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądami krajowymi uregulowaniami krajowymi, które przewidują zastosowanie sankcji karnych wobec osób takich jak oskarżeni w postępowaniach przed sądem krajowym, w razie prowadzenia przez nie, bez wymaganej przez ustawodawstwo krajowe koncesji lub zezwolenia policji, zorganizowanej działalności w zakresie zbierania zakładów wzajemnych, jeśli osoby te nie mogły uzyskać wspomnianej koncesji lub zezwolenia policji z powodu odmowy jej udzielenia przez to państwo członkowskie, której to odmowy dokonano z naruszeniem prawa wspólnotowego.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa F-18/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 7 lipca 2011 r. — Zaffino przeciwko Komisji (Służba publiczna — Osoby domagające się przyznania im statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej — Skarga — Oczywista niedopuszczalność — Niedochowanie procedury poprzedzającej wniesienie skargi)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/31

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 7 lipca 2011 r. — Zaffino przeciwko Komisji
   (Sprawa F-18/11)
   (Służba publiczna - Osoby domagające się przyznania im statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej - Skarga - Oczywista niedopuszczalność - Niedochowanie procedury poprzedzającej wniesienie skargi)
   2012/C 138/68
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca Pasqualino Zaffino (Gallarate, Włochy) (przedstawiciel: S. Constantino, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Żądanie skarżącego przyznania mu statusu pracownika Unii Europejskiej

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               P. Zaffino pokryje swoje własne koszty


title: Sprawa T-425/05: Skarga wniesiona w dniu  5 grudnia 2005 r.  — Mediocurso — Estabelecimento de Ensino Particular, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/37

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2005 r. — Mediocurso — Estabelecimento de Ensino Particular, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-425/05)
   (2006/C 48/73)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: MEDIOCURSO — Estabelecimento de Ensino Particular, S.A. (Lizbona, Portugalia) [przedstawiciele: Carlos Botelho Moniz i Eduardo Maia Cadete, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               zarządzenie włączenia do akt dokumentów administracyjnych dotyczących sprawy FSE 890588/P1, znajdujących się w posiadaniu Komisji oraz jednostek DAFSE — Departamento para os Assuntos do Fundo Social Europeu (departamentu ds. Europejskiego Funduszu Społecznego) Ministério para a Qualificação e o Emprego (ministerstwa szkolnictwa zawodowego i pracy) Republiki Portugalskiej z siedzibą pod adresem av. Almirante Reis, 72-3, P-1100 Lizbona, Portugalia;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 13 września 2005 r.„w sprawie obniżenia kwoty dofinansowania z Europejskiego Funduszu Społecznego dla Mediocurso — Estabelecimento de Ensino Particular, Lda., zgodnie z decyzją Komisji C (89) 0570 z dnia 22 marca 1989 r., w ramach projektu nr 890588 P1”, mającej numer „C (2005) 3557”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest spółką prawa handlowego mającą za przedmiot, zgodnie ze statutem, „prowadzenie szkoleń i dokształcania technicznego, opracowywanie projektów studiów, a także działalność konsultacyjną w zakresie problematyki gospodarczej, podatkowej, księgowej oraz administracji i zarządzania przedsiębiorstwami”. W 1988 r. skarżąca złożyła do Europejskiego Funduszu Socjalnego (EFS), za pośrednictwem DAFSE, szereg wniosków o dofinansowanie działań szkoleniowych, które zamierzała przeprowadzić w 1989 r., w tym wniosek o dofinansowanie, stanowiący przedmiot niniejszej sprawy, będący podstawą projektu 890583 P1.
   Wniosek ten został przyjęty, a przewidziane szkolenia zawodowe przeprowadzone, w związku z czym skarżąca zwróciła się o wypłatę salda. Aktem zaskarżonym w niniejszej sprawie jest decyzja, która Komisja wydała w związku z wnioskiem o wypłatę salda i licznymi wnioskami proceduralnymi.
   Skarżąca zarzuca Komisji rażące naruszenie wymogów proceduralnych w związku z niedostatecznym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.
   Zarzuca również naruszenie zasady bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań, z tego względu, że zaskarżony akt przeczy wcześniejszemu aktowi, w którym stwierdzono prawidłowość informacji faktycznych i rachunkowych zawartych we wniosku skarżącej o wypłatę salda. Podnosi ona wreszcie oczywisty błąd w ocenie dokumentów potwierdzających wydatki przedstawionych przez Mediocurso oraz naruszenie zasady proporcjonalności w odniesieniu do podstaw prawnych i faktycznych obniżenia kwoty dofinansowania, o którym mowa w zaskarżonym akcie.


title: Sprawa C-669/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011r. — Société ED et F Man Alcohols przeciwko Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (VINIFLHOR)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011r. — Société ED et F Man Alcohols przeciwko Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (VINIFLHOR)
   (Sprawa C-669/11)
   2012/C 89/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société ED et F Man Alcohols

      Strona pozwana: Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (VINIFLHOR)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przewidziany w art. 5 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 360/95 (1) z dnia 22 lutego 1995 r. w przypadku przekroczenia przez podmiot wyłoniony w przetargu wyznaczonego terminu wywozu przepadek ustanowionego przez ten podmiot w posiadającej przyznany w drodze przetargu alkohol agencji interwencyjnej zabezpieczenia wykonania w kwocie 12,08 ECU za hektolitr alkoholu, który nie został wywieziony w przewidzianym terminie oraz przewidziany w art. 91 ust. 12 rozporządzenia Komisji (WE)) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. (2) przepadek, w przypadku zwłoki w wywozie przyznanego w drodze przetargu alkoholu, w każdym razie 15 % zabezpieczenia mającego gwarantować wywóz we wszystkich przypadkach oraz 0,33 % kwoty pozostającej po odjęciu tego 15 % za dzień przekroczenia ostatecznego terminu wywozu stanowią kary administracyjne czy też środki innego rodzaju?

               2)

               Czy samo w sobie naruszenie przez dany podmiot terminu wywozu posiadanego przez agencje interwencyjne alkoholu winnego, który został mu przyznany przez Komisję w ramach procedury przetargowej, stanowi uchybienie mogące spowodować wyrządzenie szkody w budżecie ogólnym Wspólnot lub też budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty w rozumieniu art. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. (3)?

               3)

               W zakresie dotyczącym ewentualnego zbiegu przepisów rozporządzenia przekrojowego Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. oraz rozporządzenia sektorowego Komisji (WE) nr 360/95 z dnia 22 lutego 1995 r.:

                           —

                           W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie 2, czy ma zastosowanie system zatrzymania zabezpieczenia w przypadku zwłoki w wywozie przewidziany w rozporządzeniu sektorowym Komisji z dnia 22 lutego 1995 r., z wyłączeniem jakiegokolwiek innego przewidzianego przez prawo Unii systemu środków czy kar administracyjnych? Czy też, przeciwnie, zastosowanie ma jedynie system środków i kar administracyjnych przewidziany w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r.? Czy też może w celu ustalenia środków i kar administracyjnych, jakie winny zostać zastosowane, należy uznać, że ma miejsce zbieg tych dwóch rozporządzeń z dnia 22 lutego 1995 r. i z dnia 18 grudnia 1995 r., a jeśli tak, to z jakiego rodzaju zbiegiem mamy do czynienia?

                           —

                           W przypadku udzielenia przeczącej odpowiedzi na pytanie 2, czy przepisy rozporządzenia przekrojowego Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. zabraniają stosowania przewidzianego w art. 5 ust. 5 rozporządzenia sektorowego Komisji z dnia 22 lutego 1995 r. zatrzymania zabezpieczenia w przypadku zwłoki w wywozie ze względu na to, że to ustanawiające warunek oparty na istnieniu szkody finansowej po stronie Wspólnot rozporządzenie przekrojowe z dnia 18 grudnia 1995 r. stoi na przeszkodzie temu, aby środek lub kara przewidziane przez wcześniejsze lub późniejsze rozporządzenie sektorowe w dziedzinie rolnictwa miało zastosowanie w przypadku braku takiej szkody?

               4)

               W przypadku, gdy, na podstawie odpowiedzi udzielonych na powyższe pytania należałoby uznać, że zatrzymanie zabezpieczenia stanowi karę mającą zastosowanie w przypadku przekroczenia przez wyłoniony w przetargu podmiot terminu wywozu, czy w celu obliczenia części kwoty zabezpieczenia, jaka winna być zatrzymana za naruszenie ustalonego dla przetargów nr 170/94 WE i nr 171/94 WE przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 360/95 z dnia 22 lutego 1995 r. (ze zmianami) terminu wywozu należy zastosować wstecz, a jeśli tak, to na jakich zasadach, przepisy art. 91 ust. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/200 z dnia 25 lipca 2000 r. chociaż, po pierwsze, to ostatnie rozporządzenie nie zmieniło ani nie uchyliło wyraźnie przepisów art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 360/95 z dnia 22 lutego 1995 r. regulującego w szczególności te przetargi nr 170/94 WE i nr 171/94 WE, lecz jedynie przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 377/93 z dnia 12 lutego 1993 r. (4) ustanawiającego wspólny system prawny przetargów na destylowane alkohole posiadane przez agencje interwencyjne i odsyłającego w zakresie dotyczącym szczegółowych zasad znoszenia ustanowionych przez wyłonione w ramach przetargów podmioty zabezpieczeń wykonania do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. (5), które zostało wyraźnie uchylone w art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 360/95 z dnia 22 lutego 1995 r. oraz, po drugie, rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 zostało przyjęte już po przeprowadzonej w 1999 r. reformie wspólnych rynków wina i zmienia ono w sposób istotny system przetargów oraz system ustanawianych w tych ramach zabezpieczeń zarówno w zakresie dotyczącym ich przedmiotu, jak i ich kwoty oraz, wreszcie, skreśla Brazylię z wykazu krajów trzecich w przypadku których, jeśli chodzi o wyłączne wykorzystanie w sektorze paliwowym, dozwolony jest wywóz przyznanego w drodze przetargu alkoholu?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 360/95 z dnia 22 lutego 1995 r. otwierające procedurę przetargu ograniczonego na wywóz alkoholu winnego posiadanego przez agencje interwencyjne (Dz.U. L 41, s. 14)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych (Dz.U. L 194, s. 45)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1)

      (4)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 377/93 z dnia 12 lutego 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady zbywania alkoholu uzyskiwanego w wyniku działań destylacyjnych określonych w art. 35, 36 i 39 rozporządzenia nr 822/87 i będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych (Dz.U. 43, s. 6).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych (Dz.U. L 205, s. 5).


title: Wyrok Trybunału z dnia 24 listopada 2014 r. w sprawie E-27/13 – Sævar Jón Gunnarsson przeciwko Landsbankinn hf. (Indeksacja kredytów – Dyrektywa 87/102/EWG – Umowy o kredyty konsumenckie – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe postanowienia umowne (nieuczciwe warunki) – Obowiązujące postanowienia umowne)

text:
               4.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/7

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 24 listopada 2014 r.
   w sprawie E-27/13
   Sævar Jón Gunnarsson przeciwko Landsbankinn hf.
   (Indeksacja kredytów – Dyrektywa 87/102/EWG – Umowy o kredyty konsumenckie – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe postanowienia umowne (nieuczciwe warunki) – Obowiązujące postanowienia umowne)
   (2015/C 183/08)
   W sprawie E-27/13, Sævar Jón Gunnarsson przeciwko Landsbankinn hf. – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Okręgowy w Reykjaviku (Héraðsdómur Reykjavíkur) dotyczący wykładni przepisów dyrektywy Rady 87/102/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie kredytu konsumenckiego oraz dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), oraz sędziowie: Per Christiansen oraz Páll Hreinsson, wydał w dniu 24 listopada 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Jeśli umowa kredytowa jest powiązana ze wskaźnikiem cen konsumpcyjnych, obliczanie całkowitego kosztu kredytu oraz rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania na podstawie 0 % inflacji – o ile wiadomo że wskaźnik inflacji w momencie zawierania umowy kredytowej nie wynosi 0 % – nie jest zgodne z przepisami dyrektywy 87/102/EWG. Ocena skutków prawnych i środków zaradczych w przypadku takich nieprawdziwych informacji należy do sądów krajowych, przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności sprawy, pod warunkiem że nie obniży to poziomu ochrony ustanowionej na mocy dyrektywy 87/102/EWG, zgodnie z wykładnią Trybunału.
               W przypadku gdy sąd odsyłający nie uważa postanowień umownych dotyczących indeksacji spłacanych rat pożyczki konsumenckiej za obowiązujące przepisy ustawowe lub wykonawcze w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG, odpowiedzi na kolejne pytania brzmią następująco:

               2.

               Dyrektywa 93/13/EWG zasadniczo nie zabrania umieszczania w umowach pomiędzy dostawcą a konsumentem warunków dotyczących indeksacji kredytów. Ocena, czy dane warunki są nieuczciwe, należy do sądu odsyłającego. Ocena ta musi uwzględniać wykładnię Trybunału co do „nieuczciwych warunków”.

               3.

               Dyrektywa 93/13/EWG nie ogranicza swobody państwa EOG w zakresie ustalenia, za pomocą przepisów ustawodawczych lub administracyjnych, czynników, które mogą spowodować zmiany w ustalonych z góry wskaźnikach, takich jak islandzki wskaźnik cen konsumpcyjnych, a także metod oceny tych zmian, o ile zostały one wyraźnie zapisane w umowie.

               4.

               Ustalenie, czy konkretne postanowienie umowne zostało wynegocjowane indywidualnie w rozumieniu art. 3 dyrektywy 93/13/EWG, należy do właściwego sądu krajowego.

               5.

               Do właściwego sądu krajowego należy również ustalenie, czy postanowienie umowne dotyczące indeksacji spłacanych rat pożyczki należy uznać za przedstawione konsumentowi w sposób wyraźny i zrozumiały. Taka ocena musi uwzględniać dokładne brzmienie stosownych postanowień umowy i wszystkie inne istotne okoliczności, w tym okoliczności określone w lit. a) i b) czwartego pytania zadanego przez sąd krajowy, jak również krajowego ustawodawstwa w zakresie indeksacji cen.

               6.

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG należy interpretować w taki sposób, że w przypadku gdy sąd krajowy uzna dany warunek za nieuczciwy w rozumieniu tej dyrektywy, musi on zagwarantować, że taka klauzula nie będzie wiążąca dla konsumenta, jeżeli umowa będzie nadal obowiązywać strony po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków, o ile jest to możliwe w świetle przepisów krajowych.


title: Sprawa C-133/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — József Uzonyi przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve (Rolnictwo — Wspólna polityka rolna — Systemy wsparcia — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — Artykuł 143ba — Oddzielna płatność z tytułu cukru — Przyznanie — Decyzja nowych państw członkowskich — Przesłanki — Obiektywne i niedyskryminujące kryteria)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — József Uzonyi przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Sprawa C-133/09) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - Systemy wsparcia - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Artykuł 143ba - Oddzielna płatność z tytułu cukru - Przyznanie - Decyzja nowych państw członkowskich - Przesłanki - Obiektywne i niedyskryminujące kryteria)
   2010/C 317/16
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: József Uzonyi

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Bíróság — Wykładnia art. 143ba ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) — Spoczywający na państwach członkowskich obowiązek przyznania oddzielnej płatności z tytułu cukru na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów — Przepisy krajowe ograniczające korzystanie z tej płatności jedynie do rolników posiadających prawo z tytułu umowy dostawy buraków zawartej bezpośrednio z cukrownią

      Sentencja

   Artykuł 143ba ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 319/2006 z dnia 20 lutego 2006 r., należy interpretować w taki sposób, że sprzeczny z nim jest przepis krajowy, taki jak ten rozpatrywany przez sąd krajowy, który wyklucza z korzystania z oddzielnej płatności z tytułu cukru nieposiadającego prawa z tytułu umowy dostawy rolnika, który dostarcza buraków cukrowych producentowi cukru za pośrednictwem przedsiębiorstwa skupu posiadającego takie prawo, podczas gdy przepis ten przyznaje prawo do oddzielnej płatności posiadającemu prawo z tytułu umowy dostawy rolnikowi, który dostarcza buraków bezpośrednio producentowi cukru, a także nieposiadającemu prawa z tytułu umowy dostawy rolnikowi będącemu członkiem stowarzyszenia plantatorów, który dostarcza buraków cukrowych producentowi cukru za pośrednictwem tego stowarzyszenia, posiadającego prawo z tytułu umowy dostawy.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-9/13: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2013 r. — National Iranian Gas Company przeciwko Radzie

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/23

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2013 r. — National Iranian Gas Company przeciwko Radzie
   (Sprawa T-9/13)
   2013/C 79/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: The National Iranian Gas Company (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci E. Glaser i S. Perrotet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 8 decyzji Rady nr 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim zmieniono w nim art. 20 lit. c) decyzji 2010/413/WPZiB;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady nr 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim dodano w nim spółkę NIGC do ujętego w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB wykazu podmiotów, które mają być objęte środkami w postaci zamrożenia funduszy;

               —

               równocześnie stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim dodano w nim spółkę NIGC do wykazu podmiotów, które mają być objęte środkami w postaci zamrożenia funduszy, w załączniku IX do rozporządzenia 267/2012;

               —

               uznanie, że nie mają zastosowania względem National Iranian Gas Company rozporządzenie nr 267/2012, decyzja 2010/413/WPZiB, zmieniona przepisami decyzji 2012/35/WPZiB i 2012/635/WPZiB wprowadzającymi, a następnie zmieniającymi lit. c) do art. 20 decyzji 2010/413/WPZiB i umieszczającymi stronę skarżącą w wykazie zamieszczonym w załączniku II;

               —

               i posiłkowo przy założeniu niestwierdzenia nieważności art. 1 pkt 8 decyzji nr 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim zmieniono w nim art. 20 lit c) decyzji 2010/413/WPZiB, uznanie, że nie ma on zastosowania wobec National Iranian Gas Company;

               —

               obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413/WPZiB (1), dodany i zmieniony decyzjami 2012/35/WPZiB (2) i 2012/635/WPZiB (3), nie ma zastosowania, a także niezgodności z prawem art. 1 pkt 8 decyzji 2012/635/WPZiB zmieniającej art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413/WPZiB, jako że decyzje te opierają się na nieścisłych i nieokreślonych pojęciach sprzecznych z prawem własności i zasadą proporcjonalności.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący nieprawidłowości postępowania i braku kompetencji Rady do indywidualnego działania na mocy art. 215 TFUE.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, jako że Rada oparła się na niejasnych, nieścisłych i niemożliwych do sprawdzenia okolicznościach.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przysługujących stronie skarżącej praw podstawowych, jako że strona skarżąca została pozbawiona prawa do skutecznej ochrony sądowej i swojego prawa własności w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja dotknięta jest brakiem wystarczającego uzasadnienia, co uniemożliwia stronie skarżącej skuteczną obronę, a Sądowi przeprowadzenie kontroli sądowej. Strona skarżąca podnosi, że nie miała dostępu do dokumentów w dotyczących jej aktach przed Radą.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący braku dowodu przeciwko stronie skarżącej, jako że Rada oparła się na zwykłych domniemaniach.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący błędu co do prawa, jako że Rada wywnioskowała na podstawie tego, że strona skarżąca jest przedsiębiorstwem publicznym, iż udziela wsparcia finansowego rządowi irańskiemu.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący nieścisłości materialnej dotyczącej okoliczności faktycznych, jako że strona skarżąca nie jest spółką należącą do państwa ani przez nie zarządzaną i strona skarżącą nie udzielała wsparcia finansowego rządowi irańskiemu.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady proporcjonalności, jako że ograniczenia nałożone na przysługujące stronie skarżącej prawo własności i na jej prawo do prowadzenia działalności gospodarczej są nieproporcjonalne w stosunku do zamierzonego celu. Strona skarżąca podnosi, że zamrożenie jej funduszy nie realizuje zamierzonego celu, ponieważ nie jest ona zaangażowana we wdrażanie programu jądrowego przypisywanego rządowi irańskiemu.

               9)

               Zarzut dziewiąty dotyczący braku podstawy prawnej dla rozporządzenia wykonawczego nr 945/2012 (4).

               10)

               Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze nr 945/2012 dotknięte jest brakiem właściwości i brakiem uzasadnienia.

      (1)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), w brzmieniu wynikającym ze sprostowania.

      (2)  Decyzja Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U L 19, s. 22), w brzmieniu wynikającym ze sprostowania.

      (3)  Decyzja Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58).

      (4)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16).


title: Sprawa C-399/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 93/38/EWG — Zamówienia publiczne w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji — Budowa i oddanie do użytku elektrowni cieplnej — Warunki dopuszczenia do udziału w przetargu)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-399/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 93/38/EWG - Zamówienia publiczne w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji - Budowa i oddanie do użytku elektrowni cieplnej - Warunki dopuszczenia do udziału w przetargu)
   (2007/C 211/08)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia i X. Lewis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (Przedstawiciele: D. Tsagkaraki i V. Christianos, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 199, str. 84) — Dopuszczenie do przetargu dwóch spółek niespełniających ani wymogów ogłoszenia o zamówieniu, ani specyfikacji — Budowa i uruchomienie elektrociepłowni w Lavrio.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.


title: Sprawa C-147/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Città Metropolitana di Bari, dawniej Provincia di Bari/Edilizia Mastrodonato Srl (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona środowiska naturalnego — Gospodarowanie odpadami — Dyrektywa 2006/21/WE — Artykuł 10 ust. 2 — Wypełnianie wyrobisk poeksploatacyjnych odpadami innymi niż odpady wydobywcze — Składowanie lub odzysk wspomnianych odpadów)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Città Metropolitana di Bari, dawniej Provincia di Bari/Edilizia Mastrodonato Srl
   (Sprawa C-147/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona środowiska naturalnego - Gospodarowanie odpadami - Dyrektywa 2006/21/WE - Artykuł 10 ust. 2 - Wypełnianie wyrobisk poeksploatacyjnych odpadami innymi niż odpady wydobywcze - Składowanie lub odzysk wspomnianych odpadów))
   (2016/C 350/08)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Città Metropolitana di Bari, dawniej Provincia di Bari

      Strona pozwana: Edilizia Mastrodonato Srl

      Sentencja

   Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE należy interpretować w ten sposób, że nie skutkuje on objęciem przepisami dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów wypełniania wyrobiska kamieniołomu odpadami innymi niż odpady wydobywcze, w przypadku gdy proces ten stanowi odzysk tych odpadów, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa T-208/04: Skarga wniesiona dnia 7 czerwca 2004 r. przez Dominique Hardy przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/25

         Skarga wniesiona dnia 7 czerwca 2004 r. przez Dominique Hardy przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.
   (Sprawa T-208/04)
   (2004/C 239/56)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 7 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich przez Dominique Hardy, mającą siedzibę w Coudeville-plage (Francja), reprezentowaną przez Jeana-François Péricauda, adwokata.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               orzeczenie, tytułem roszczenia głównego, że Wspólnota Europejska, poprzez fakt przyjęcia, a następnie stosowania na szkodę maklerów okrętowych art. 5 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w sposób bezprawny, wywołała swą odpowiedzialność względem niej;

               orzeczenie, ewentualnie, że Wspólnota Europejska, poprzez fakt przyjęcia, nawet w sposób zgodny z prawem, a następnie stosowania art. 5 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w wyniku czego skarżąca poniosła szkodę nienormalną i szczególną, wywołała swą odpowiedzialność względem niej;

               solidarne zasądzenie od Rady i Komisji na jej rzecz kwoty 60 510 euro, ewentualnie kwoty 47 829 euro, tytułem odszkodowania, w każdym przypadku powiększonej o stawkę odsetek ustawowych naliczanych od chwili wniesienia niniejszej skargi;

               solidarne obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca wskazuje, że w wyniku wszczęcia przez Komisję postępowania w przedmiocie uchybienia przez Państwo Francuskie ciążącym na nim obowiązkom, Francja zniosła, w celu zapewnienia zgodności prawa francuskiego z art. 5 rozporządzenia nr 2913/92 (1), monopol korporacji maklerów morskich, której członkiem jest skarżąca, na stosowanie regulacji celnych. Według skarżącej, zniesienie monopolu wynika bezpośrednio ze stosowania art. 5 rozporządzenia nr 2913/92, może zatem zostać przypisane bezpośrednio Wspólnocie Europejskiej.
   W zarzucie głównym skarżąca podnosi bezprawność przyjęcia art. 5 rozporządzenia nr 2913/92, powodującą odpowiedzialność Wspólnoty.
   Przede wszystkim, skarżąca utrzymuje, że artykuł ten nie uwzględnia postanowień derogacyjnych art. 45 Traktatu WE, w zakresie w jakim zawód maklera morskiego uczestniczy, poprzez wprowadzanie w życie ustawodawstwa celnego, w wykonywaniu władzy publicznej.
   Skarżąca powołuje się następnie na zasady bezpieczeństwa prawnego i ochrony zaufania do prawa. Utrzymuje ona, z jednej strony, że art. 5 rozporządzenia nr 2913/92 odnosi się do pojęcia „przedstawienia towarów organom celnym”, różnego od pojęcia „stosowanie regulacji celnych”, przy czym to ostatnie wskazuje obowiązki w rzeczywistości wykonywane przez maklerów morskich. Wykładnia per analogiam tego artykułu byłaby według skarżącej sprzeczna z zasadą bezpieczeństwa prawnego. Z drugiej strony, skarżąca wskazuje na naruszenie jej zaufania do prawa, polegające na braku jakichkolwiek środków przejściowych oraz wynikające z faktu, że francuscy maklerzy morscy zostali jedynymi we Wspólnocie ciągle nieobjętymi uprzednimi środkami liberalizacyjnymi.
   Ponadto, skarżąca powołuje się na naruszenie zasad równości i proporcjonalności, wynikające z braku środków przejściowych. Wreszcie, skarżąca podkreśla naruszenie prawa do poszanowania dóbr, wskazując, że zniesienie monopolu uczyniło ich ładunek niezbywalnym i spowodowało utratę jego całej wartości.
   Pomocniczo, skarżąca utrzymuje, że biorąc pod uwagę nienormalny i szczególny charakter poniesionej przez nią szkody, zostanie stwierdzona obiektywna odpowiedzialność Wspólnoty. Twierdzi ona, że szkoda jest nienormalna w zakresie, w jakim utrata wartości handlowej ładunku i marży zysku przekracza granice normalnego ryzyka ekonomicznego i jest szczególna w tym rozumieniu, że maklerzy morscy stanowią grupę wyraźnie odrębną od podmiotów gospodarczych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str. 1).


title: Sprawa T-475/15: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2015 r. – L’Oréal/OHIM – LR Health & Beauty Systems (LR)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/35

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2015 r. – L’Oréal/OHIM – LR Health & Beauty Systems (LR)
   (Sprawa T-475/15)
   (2015/C 328/32)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat R. Dissmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: LR Health & Beauty Systems GmbH (Ahlen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „LR” – wspólnotowy znak towarowy nr 11 047 578

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 maja 2015 r. w sprawie R 1143/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza odrzuciła w pkt 2 żądanie skarżącej dotyczące przedstawienia przez interwenienta dowodów używania wcześniejszych znaków towarowych, ze względu na to, że żądanie to jest spóźnione;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem i postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 40 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-375/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Grenoble – Francja) – Margaretha Bouanich przeciwko Direction départementale des finances publiques de la Drôme (Odesłanie prejudycjalne  — Artykuł 63 TFUE  — Swobodny przepływ kapitału  — Artykuł 49 TFUE  — Swoboda przedsiębiorczości  — Podatek dochodowy od osób fizycznych  — Mechanizm obliczania maksymalnej dopuszczalnej stawki podatków bezpośrednich na podstawie wysokości dochodów  — Umowa dwustronna o unikaniu podwójnego opodatkowania  — Opodatkowanie dywidend wypłacanych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim i podlegających już opodatkowaniu u źródła  — Nieuwzględnienie lub częściowe uwzględnienie podatku zapłaconego w tym innym państwie członkowskim przy obliczaniu maksymalnej dopuszczalnej stawki opodatkowania  — Artykuł 65 TFUE  — Ograniczenie  — Względy uzasadniające)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Grenoble – Francja) – Margaretha Bouanich przeciwko Direction départementale des finances publiques de la Drôme
   (Sprawa C-375/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Podatek dochodowy od osób fizycznych - Mechanizm obliczania maksymalnej dopuszczalnej stawki podatków bezpośrednich na podstawie wysokości dochodów - Umowa dwustronna o unikaniu podwójnego opodatkowania - Opodatkowanie dywidend wypłacanych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim i podlegających już opodatkowaniu u źródła - Nieuwzględnienie lub częściowe uwzględnienie podatku zapłaconego w tym innym państwie członkowskim przy obliczaniu maksymalnej dopuszczalnej stawki opodatkowania - Artykuł 65 TFUE - Ograniczenie - Względy uzasadniające))
   2014/C 135/05
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Grenoble

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Margaretha Bouanich

      Strona pozwana: Direction départementale des finances publiques de la Drôme

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal administratif de Grenoble – Wykładnia art. 49, 63 i 65 TFUE – Uregulowanie krajowe w dziedzinie podatku dochodowego od osób fizycznych określające maksymalną dopuszczalną stawkę opodatkowania w odniesieniu do części podatków bezpośrednich należnych od podatnika – Mechanizm zwany „tarczą podatkową” – Dwustronna umowa podatkowa – Opodatkowanie dywidend wypłacanych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim i podlegających już opodatkowaniu u źródła – Częściowe uwzględnienie kwot podatku pobranego u źródła przy obliczaniu maksymalnej dopuszczalnej stawki opodatkowania – Uzasadnienie takich przepisów dotyczące spójności systemu podatkowego, zrównoważonego rozdziału władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi lub innego nadrzędnego względu interesu ogólnego

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE, 63 TFUE i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, na podstawie których, jeżeli rezydent tego państwa członkowskiego, będący akcjonariuszem spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, otrzymuje dywidendy opodatkowywane w dwóch państwach i jeżeli kwestia podwójnego opodatkowania jest regulowana poprzez dokonanie w państwie zamieszkania zaliczenia na poczet podatku w tej samej wysokości co podatek zapłacony w państwie spółki wypłacającej, mechanizm obliczania maksymalnych dopuszczalnych stawek różnych podatków bezpośrednich w wysokości określonego procentu dochodów osiągniętych w danym roku nie uwzględnia lub częściowo nie uwzględnia podatku zapłaconego w państwie spółki wypłacającej.

      (1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012.


title: Sprawa C-207/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/15

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-207/07)
   (2007/C 140/24)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że ustanawiając art. 1 ust. 1 akapit drugi dekretu królewskiego 4/2006 z dnia 24 lutego zmieniającego czternastą funkcję Krajowej Komisji Energetyki przewidzianej w jedenastej regulacji dodatkowej III. 1 ustawy 34/1998 z dnia 7 października dotyczącej sektora węglowodorów w celu wprowadzenia obowiązku uzyskania wcześniejszego pozwolenia Krajowej Komisji Energetyki na nabycie udziałów w spółkach wykonujących określoną działalność regulowaną w sektorze energetycznym oraz na nabycie określonych aktywów w celu prowadzenia tej działalności, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 i 43 traktatu WE.

               —

               Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1

               Przepis hiszpański będący przedmiotem skargi poddaje obowiązkowi uzyskania wcześniejszego pozwolenia Krajowej Komisji Energetyki następujące czynności:

                           —

                           nabycie udziałów przekraczających 10 % kapitału lub o jakiejkolwiek innej wysokości jeżeli wywiera to istotny wpływ, dokonane przez jakikolwiek podmiot w formie spółki działający w dziedzinie sektora energetycznego bezpośrednio lub poprzez inne spółki należące do tej samej grupy,

                           —

                           nabycie określonych aktywów w celu prowadzenia tej działalności.

               2.

               Komisja ocenia, że sporny przepis jest niezgodny z art. 56 traktatu WE z następujących powodów:

                           —

                           nabycie udziałów w spółkach prowadzących działalność w sektorze energetycznym lub nabycie określonych aktywów w celu wykonywania takiej działalności jest „przepływem kapitału” w rozumieniu art. 56 WE,

                           —

                           obowiązek uzyskania pozwolenia Krajowej Komisji Energetyki stanowi „ograniczenie” w swobodnym przepływie kapitału zasadniczo zakazane na mocy art. 56 WE,

                           —

                           wskazane ograniczenie nie jest uzasadnione w świetle postanowień traktatu.

               3.

               W szczególności Komisja ocenia, że spornego przepisu nie uzasadnia cel zagwarantowania pewności dostaw energii z następujących względów:

                           —

                           sporny przepis nie jest adekwatnym środkiem dla zagwarantowania pewności dostaw energii, ponieważ istnieją inne, bardziej odpowiednie środki do osiągnięcia tego celu,

                           —

                           w każdym razie sporny przepis jest nieproporcjonalny w zakresie, w którym przewidziany obowiązek uzyskania pozwolenia nie ogranicza się do pewnych, szczególnych działań związanych z zarządem spółką zależną lub z aktywami,

                           —

                           prawo Krajowej Komisji Energetyki do nieudzielenia pozwolenia lub uzależnienia udzielenia pozwolenia od spełnienia dalszych warunków nie podlega obiektywnym i wystarczająco precyzyjnym kryteriom mogącym stanowić podstawę dla zapewnienia skutecznej kontroli sądowej.

         Komisja twierdzi, że sporny przepis stanowi również ograniczenie prawa do podejmowania działalności gospodarczej, co jest niezgodne z art. 43 WE. Ograniczenia tego nie uzasadnia również cel zagwarantowania pewności dostaw energii ze względów wskazanych w związku z art. 56 WE.


title: Sprawa C-389/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 maja 2016 r. w sprawie T-749/14, Chung-Yuan Chang/EUIPO – BSH Hausgeräte (AROMA), wniesione w dniu 12 lipca 2016 r. przez BSH Hausgeräte GmbH, dawniej BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 maja 2016 r. w sprawie T-749/14, Chung-Yuan Chang/EUIPO – BSH Hausgeräte (AROMA), wniesione w dniu 12 lipca 2016 r. przez BSH Hausgeräte GmbH, dawniej BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH
   (Sprawa C-389/16 P)
   (2017/C 078/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BSH Hausgeräte GmbH, dawniej BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (przedstawiciel: S. Biagosch, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Peter Chung-Yuan Chang
   Postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r. Trybunał (siódma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-147/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hovrätten för Nedre Norrland (Szwecja) w dniu 26 marca 2012 r. — ÖFAB, Östergötlands Fastigheter AB przeciwko Frankowi Kootowi oraz Evergreen Investments AB

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hovrätten för Nedre Norrland (Szwecja) w dniu 26 marca 2012 r. — ÖFAB, Östergötlands Fastigheter AB przeciwko Frankowi Kootowi oraz Evergreen Investments AB
   (Sprawa C-147/12)
   2012/C 151/40
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Hovrätten för Nedre Norrland

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca: ÖFAB, Östergötlands Fastigheter AB
   Strona pozwana:

               1)

               Frank Koot

               2)

               Evergreen Investments AB

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 5 pkt 1 i art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy dokonywać w taki sposób, że stanowią one ogólne odstępstwo od podstawowej zasady określonej w art. 2 w sporach dotyczących odszkodowania?

               2)

               Czy wykładni wyrażenia „przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego” zawartego w art. 5 pkt 3 tego rozporządzenia należy dokonywać w taki sposób, że przepis ten obejmuje postępowanie wszczęte przez wierzyciela przeciwko prezesowi spółki, jeśli postępowanie ma na celu uzyskanie stwierdzenia odpowiedzialności prezesa za zobowiązania spółki w sytuacji, gdy prezes nie podjął formalnych działań celem kontroli sytuacji finansowej spółki a zamiast tego, w dalszym ciągu kierował spółką, przez co zobowiązania spółki powiększyły się?

               3)

               Czy wykładni wyrażenia „przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego” zawartego w art. 5 pkt 3 tego rozporządzenia należy dokonywać w taki sposób, że przepis ten obejmuje postępowanie wszczęte przez wierzyciela przeciwko akcjonariuszowi spółki, jeśli postępowanie ma na celu uzyskanie stwierdzenia odpowiedzialności akcjonariusza za zobowiązania spółki, ponieważ akcjonariusz w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą mimo tego, że spółka jest niedokapitalizowana i niewypłacalna?

               4)

               Czy wykładni wyrażenia „przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego” zawartego w art. 5 pkt 3 tego rozporządzenia należy dokonywać w taki sposób, że przepis ten obejmuje postępowanie wszczęte przez wierzyciela przeciwko akcjonariuszowi spółki, który zobowiązał się do spełnienia zobowiązań spółki?

               5)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2, czy należy przyjąć, że ewentualna powstała z tego szkoda wystąpiła w Niderlandach czy w Szwecji, jeśli prezes spółki ma miejsce zamieszkania w Niderlandach a zobowiązania, których nie spełnił prezes spółki dotyczą spółki szwedzkiej?

               6)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania 3 lub 4, czy należy przyjąć, że ewentualna powstała z tego szkoda wystąpiła w Niderlandach czy w Szwecji, jeśli akcjonariusz ma miejsce zamieszkania w Niderlandach a spółka ma siedzibę w Szwecji?

               7)

               W sytuacji, gdy art. 5 pkt 1 lub art. 5 pkt 3 rozporządzenia znajdują zastosowanie do jednej z wyżej opisanych sytuacji, czy jakiekolwiek znaczenie w kwestii zastosowania tych przepisów ma to, że wierzytelność została przeniesiona z pierwotnego wierzyciela na inną osobę?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa T-22/16: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Comprojecto-Projectos e Construções i in./EBC BCE

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/37

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Comprojecto-Projectos e Construções i in./EBC BCE
   (Sprawa T-22/16)
   (2016/C 106/43)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Comprojecto-Projectos e Construções, Lda (Lizbona, Portugalia), Julião Maria Gomes de Azevedo (Lizbona), Paulo Eduardo Matos Gomes de Azevedo (Lizbona) and Isabel Maria Matos Gomes de Azevedo (Lizbona) (przedstawiciel: M.A. Ribeiro, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na postawie art. 265 TFUE, że Europejski Bank Centralny nie nadając biegu skardze złożonej przez stronę skarżącą w dniu 27 listopada 2015 r. bezzasadnie wstrzymał się od wydania decyzji, mimo że został wezwany do działania;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie na podstawie art. 263 i art. 264 TFUE nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego;

               —

               nakazanie Europejskiemu Bankowi Centralnemu, na podstawie art. 340 TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wypłaty odszkodowania skarżącym w kwocie 4 199 780,43 EUR wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę liczonymi do dnia rzeczywistej zapłaty;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postpowania na podstawie art. 134 ust. 1 Regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1.

               Bezpodstawna odmowa, wskutek bezczynności i zaniechania, wydania decyzji w przedmiocie skargi złożonej do Europejskiego Banku Centralnego w dniu 27 listopada 2015 r. dotyczącej niezgodnych z prawem i nieuzasadnionych praktyk Banco de Portugal;

               2.

               Brak bezstronności, przejrzystości, spójności, kompetencji, skuteczności i odpowiedzialności, naruszenie zasady równości wobec prawa (naruszenie art. 20 Karty praw podstawowych);

               3.

               Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, naruszenie traktatów i norm prawnych związanych z ich stosowaniem, nadużycie władzy;

               4.

               Protekcja i uprzywilejowane traktowanie IC Millennium/Bcp, wykorzystującego system finansowy w celu prania pieniędzy oraz naruszenie zobowiązań unijnych związanych z wolnym przepływem kapitału;

               5.

               Naruszenie art. 11 ust. 3 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”).


title: Sprawa F-136/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza) z dnia 7 grudnia 2015 r. – Probst/Komisja (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Były asystent parlamentarny — Decyzja Komisji o przyznaniu dodatku zagranicznego byłym asystentom parlamentarnym od dnia publikacji informacji dla personelu — Wyroki stwierdzające nieważność — Nowe istotne okoliczności faktyczne — Skutek ograniczony w czasie — Powaga rzeczy osądzonej — Decyzje administracyjne, które stały się ostateczne — Równość traktowania)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/100

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza) z dnia 7 grudnia 2015 r. – Probst/Komisja
   (Sprawa F-136/14) (1)

   ((Służba publiczna - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Były asystent parlamentarny - Decyzja Komisji o przyznaniu dodatku zagranicznego byłym asystentom parlamentarnym od dnia publikacji informacji dla personelu - Wyroki stwierdzające nieważność - Nowe istotne okoliczności faktyczne - Skutek ograniczony w czasie - Powaga rzeczy osądzonej - Decyzje administracyjne, które stały się ostateczne - Równość traktowania))
   (2016/C 048/115)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Norbert Probst (Genval, Belgia) (przedstawiciel: adwokat D. de Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i T. S. Bohr, pełnomocnicy, następnie T. S. Bohr, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji przyznającej skarżącemu z mocą wsteczną dodatek zagraniczny, w zakresie w jakim moc wsteczna ograniczona jest do dnia 1 września 2013 r., zaś skarżący podnosi, że Komisja powinna przyznać mu ten dodatek od chwili jego zatrudnienia w Komisji w dniu 1 lipca 1999 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               N. Probst pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. 34 z 2.2.2015, s. 54.


title: Sprawa C-65/13: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2013 r. — Parlament Europejski przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/17

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2013 r. — Parlament Europejski przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-65/13)
   2013/C 108/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Tamás i J. Rodrigues, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 26 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 odnośnie do kojarzenia ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich równoważenia oraz ponownego ustanowienia EURES;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności Parlament Europejski podnosi jeden tylko zarzut dotyczący naruszenia art. 38 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 (1). Wydając zaskarżoną decyzję, Komisja nadużyła bowiem uprawnień przyznanych jej przez ustawodawcę Unii.
   W istocie art. 38 wspomnianego rozporządzenia przyznaje Komisji wyłącznie uprawnienia wykonawcze, których granice wynikają z art. 291 TFUE. Zdaniem Parlamentu postanowienie to należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala ono na wydawanie aktów o zasięgu generalnym, które uzupełniałyby niektóre, inne niż istotne, elementy aktu ustawodawczego. Jedynie akty ustawodawcze lub akty delegowane w rozumieniu art. 290 TFUE mogą uzupełniać inne niż istotne elementy aktu podstawowego.
   Tymczasem akt wydany przez Komisję, mający charakter aktu wykonawczego w rozumieniu art. 291 TFUE, uzupełnia także niektóre, inne niż istotne, elementy rozporządzenia (UE) nr 492/2011. W rezultacie Parlament uważa, że gdyby uzupełnienie innych niż istotne elementów rozporządzenia (UE) nr 492/2011 było konieczne, Komisja powinna była, w braku uprawnienia do wydania aktu delegowanego w rozumieniu art. 290 TFUE, przedstawić ustawodawcy wniosek legislacyjny, który uzupełniałby lub zmieniał akt podstawowy.

      (1)  Rozporządzenie z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. L 141, s. 1).