title: Sprawa T-148/16 P: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Barnett i Mogensen/Komisja (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Dostosowanie współczynników korygujących — Tymczasowa aktualizacja — Akt niekorzystny — Dopuszczalność odwołania wzajemnego — Artykuł 65 ust. 4 regulaminu pracowniczego — Dostosowanie za rok 2014 — Próg wrażliwości dotyczący zmiany kosztów utrzymania)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/39

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Barnett i Mogensen/Komisja
   (Sprawa T-148/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Odwołanie wzajemne - Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Dostosowanie współczynników korygujących - Tymczasowa aktualizacja - Akt niekorzystny - Dopuszczalność odwołania wzajemnego - Artykuł 65 ust. 4 regulaminu pracowniczego - Dostosowanie za rok 2014 - Próg wrażliwości dotyczący zmiany kosztów utrzymania))
   (2017/C 283/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Adrian Barnett (Roskilde, Dania); Sven-Ole Mogensen (Hellerup, Dania) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu ds. Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 lutego 2016 r., Barnett i Mogensen/Komisja (F–56/15, EU:F:2016:11), zmierzające do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie oraz odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               2)

               Adrian Barnett i Sven-Ole Mogensen pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w związku z odwołaniem.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez A. Barnetta i S.O. Mogensena w związku z odwołaniem.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa T-53/05: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2005 r. przez Calavo Growers of California przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/43

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2005 r. przez Calavo Growers of California przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-53/05)
   (2005/C 82/77)
   Język, w którym została sporządzona skarga: hiszpański
   W dniu 24 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Calavo Growers of California, reprezentowanej przez adwokatów Enrique Armija Chavarri i Antonia Castána Péreza-Gómeza, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Calavo Growers of California wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 8 listopada 2004 r. wydanej w sprawie R 159/2004-1 oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 8 marca 2001 r. Luis Calvo Sanz zgłosił do rejestracji graficzny znak towarowy „CALVO” (nr 2.127.132) w celu odróżnienia towarów z klas 29, 30 i 31.
   W dniu 21 grudnia 2001 r. Calavo Growers of California, skarżąca w niniejszym postępowaniu, wniosła na piśmie sprzeciw wobec ww. zgłoszenia, powołując się na słowny wspólnotowy znak towarowy „CALAVO” (nr 102.822) dla towarów z klas 29 i 31. Sprzeciw ten składał się z dwóch części. Pierwszą z nich stanowił formularz w języku hiszpańskim, w którym wskazane były: język postępowania w sprawie sprzeciwu, kwestionowane zgłoszenie, strona przeciwna i jej przedstawiciel, rachunek bieżący do uiszczenia opłaty i wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy. Zaznaczono tam również, że sprzeciw jest oparty na „wszystkich towarach-usługach wcześniejszej rejestracji-zgłoszenia”, jak również na „wcześniejszym znaku i prawdopodobieństwie wprowadzenia w błąd”.
   Druga część sprzeciwu zawierała rozwinięcie jego uzasadnienia. Tę część pisma sporządzono po angielsku.
   W dniu 18 grudnia 2003 r. Wydział Sprzeciwów wydał decyzję nr 2927/2003, częściowo uwzględniającą sprzeciw wniesiony przez skarżącą. W decyzji tej nie uwzględniono twierdzeń w języku angielskim, gdyż nie zostały one przetłumaczone na język postępowania w wyznaczonym terminie.
   Odwołanie, które zgłaszający wspólnotowy znak towarowy wniósł od tej decyzji, zostało rozpatrzone przez właściwą Izbę Odwoławczą, gdyż uznano, że Wydział Sprzeciwów nie jest właściwy do rozpatrzenia sprawy sprzeciwu wskutek nieuwzględnienia przez niego twierdzeń skarżącej dotyczących meritum sprawy z braku ich tłumaczenia na język postępowania.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi naruszenie art. 42 ust. 3 i 73 ust. 1 rozporządzenia WE nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w związku z przepisem 20 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego.


title: Sprawa C-325/06 P: Postanowienie Trybunału z dnia 20 marca 2007 r. — Galileo International Technology LLC, Galileo International LLC, Galileo Belgium SA, Galileo Danmark A/S, Galileo Deutschland GmbH, Galileo España, SA, Galileo France SARL, Galileo Nederland BV, Galileo Nordiska AB, Galileo Portugal Ltd, Galileo Sigma Srl, Galileo International Ltd, The Galileo Company, Timas Ltd (trading as Galileo Ireland) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Wspólnotowy projekt nawigacji satelitarnej (GALILEO) — Szkody poniesione przez uprawnionych ze znaków towarowych i firm spółek zawierających nazwę Galileo — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części bezzasadne)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/27

         Postanowienie Trybunału z dnia 20 marca 2007 r. — Galileo International Technology LLC, Galileo International LLC, Galileo Belgium SA, Galileo Danmark A/S, Galileo Deutschland GmbH, Galileo España, SA, Galileo France SARL, Galileo Nederland BV, Galileo Nordiska AB, Galileo Portugal Ltd, Galileo Sigma Srl, Galileo International Ltd, The Galileo Company, Timas Ltd (trading as Galileo Ireland) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-325/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy projekt nawigacji satelitarnej (GALILEO) - Szkody poniesione przez uprawnionych ze znaków towarowych i firm spółek zawierających nazwę „Galileo’ - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części bezzasadne)
   (2007/C 96/47)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Galileo International Technology LLC, Galileo International LLC, Galileo Belgium SA, Galileo Danmark A/S, Galileo Deutschland GmbH, Galileo España, SA, Galileo France SARL, Galileo Nederland BV, Galileo Nordiska AB, Galileo Portugal Ltd, Galileo Sigma Srl, Galileo International Ltd, The Galileo Company, Timas Ltd (trading as Galileo Ireland) (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis et C. Delcorde)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele M. Huttunen i W. Wils, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 10 maja 2006 r. w sprawie T-279/03 Galileo International Technology i in. przeciwko Komisji, którym oddalona została skarga o odszkodowanie zawierająca z jednej strony żądanie zakazania Komisji posługiwania się nazwą „Galileo ”w związku z projektem systemu radionawigacji satelitarnej i nakazania jej zaprzestania nakłaniania podmiotów trzecich do posługiwania się tą nazwą, a z drugiej strony żądanie naprawienia szkody, którą skarżący ponieśli rzekomo wskutek posługiwania się i promowania przez Komisję tej nazwy, będącej rzekomo identyczną ze znakami towarowymi zarejestrowanymi na rzecz skarżących oraz ich nazwami handlowymi.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Galileo International Technology LLC, Galileo International LLC, Galileo Belgium SA, Galileo Danmark A/S, Galileo Deutschland GmbH, Galileo España, SA, Galileo France SARL, Galileo Nederland BV, Galileo Nordiska AB, Galileo Portugal Ltd, Galileo Sigma Srl, Galileo International Ltd, The Galileo Co. i Timas Ltd zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-572/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 11 grudnia 2014 r. – Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte Gesellschaft mbH/Amazon EU Sàrl i in.

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 11 grudnia 2014 r. – Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte Gesellschaft mbH/Amazon EU Sàrl i in.
   (Sprawa C-572/14)
   (2015/C 081/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte Gesellschaft mbH

      Strona pozwana: Amazon EU Sàrl, Amazon Services Europe Sàrl, Amazon.de GmbH, Amazon Logistik GmbH, Amazon Media Sàrl

      Pytania prejudycjalne

   Czy roszczenie o zapłatę „godziwej rekompensaty” w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1), które w prawie austriackim przysługuje wobec przedsiębiorstw wprowadzających – w ramach prowadzonej przez nie działalności gospodarczej i odpłatnie – po raz pierwszy do obrotu w kraju nośniki zapisu jest roszczeniem „z czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego” w rozumieniu art. 5 pkt 3) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. we sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2)?

      (1)  Dz.U. L 167, s. 10.

      (2)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawy połączone C-359/08 do 361/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Stichting Greenpeace Nederland (C-359/08 do C-361/08), Stichting ter Voorkoming Misbruik Genetische Manipulatie VoMiGen (C-360/08) przeciwko Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, przy udziale: Pioneer Hi-Bred Northern Europe Sales Division GmbH

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/36

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Stichting Greenpeace Nederland (C-359/08 do C-361/08), Stichting ter Voorkoming Misbruik Genetische Manipulatie „VoMiGen” (C-360/08) przeciwko Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, przy udziale: Pioneer Hi-Bred Northern Europe Sales Division GmbH
   (Sprawy połączone C-359/08 do 361/08) (1)

   2009/C 180/64

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa F-85/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 lipca 2012 r. — AI przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Konkurs wewnętrzny — Wykluczenie z udziału w konkursie na skutek wyniku uzyskanego w pierwszej części konkursu pisemnego — Ponowna ocena — Równość traktowania — Zmiana kwalifikacji umowy o pracę na czas określony na umowę o pracę na czas nieokreślony — Nieprzedłużenie umowy zawartej z członkiem personelu tymczasowego na czas określony — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/26

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 lipca 2012 r. — AI przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-85/10) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Konkurs wewnętrzny - Wykluczenie z udziału w konkursie na skutek wyniku uzyskanego w pierwszej części konkursu pisemnego - Ponowna ocena - Równość traktowania - Zmiana kwalifikacji umowy o pracę na czas określony na umowę o pracę na czas nieokreślony - Nieprzedłużenie umowy zawartej z członkiem personelu tymczasowego na czas określony - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie)
   2013/C 46/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AI (przedstawiciele: początkowo adwokat M. Erniquin, następnie adwokaci M. Erniquin i L. N’Gapou)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciel: A. V. Placco, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Po pierwsze stwierdzenie nieważności narady komisji konkursowej dotyczącej wyników egzaminu z języka francuskiego przeprowadzonego w ramach konkursu wewnętrznego nr CJ 12/09 i w niezbędnym zakresie stwierdzenie nieważności umów i powołań osób, które ten konkurs zdały oraz, po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu umowy ze skarżącym jako członkiem personelu tymczasowego, oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AI pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011, s. 39.


title: Sprawa T-211/07: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2007 r. — AWWW przeciwko Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/39

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2007 r. — AWWW przeciwko Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
   (Sprawa T-211/07)
   (2007/C 183/75)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: AWWW GmbH ArbeitsWelt — Working World (z siedzibą w Göttingen, Niemcy) (przedstawiciele: B. Schreier, M. Kappuhne)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności przyspieszonego, ograniczonego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego nr 2007/S 13-014125, opublikowanego w Dz. U. str. 13 z dnia 19 stycznia 2007 r. w przedmiocie informacji i analiz dotyczących jakości pracy i zatrudnienia, stosunków pomiędzy pracodawcami a pracownikami i restrukturyzacji na szczeblu europejskim przeprowadzonego przez Europejską Fundację na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca utrzymuje, że wskazane postępowanie w sprawie udzielenia zamówienia publicznego nie zostało przeprowadzone przez pozwaną w sposób prawidłowy.
   Skarżąca podnosi po pierwsze, że odrzucenie jej oferty nie zostało uzasadnione w wystarczającym stopniu. W szczególności przekazane skarżącej odpisy formularza oceny nie wyjaśniają w odpowiedni sposób, z jakich powodów zamówienie zostało udzielone innemu oferentowi.
   Skarżąca podnosi po drugie, że pismo skarżącej z dnia 15 maja 2007 r. zawiera wady formalne, ponieważ załącznik B sprawozdania z oceny nie został podpisany przez osoby, którym powierzono ocenę ofert.


title: Sprawa C-246/07: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/19

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-246/07)
   (2007/C 183/31)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Valero Jordana i C. Tufvesson)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Szwecji uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 10 i art. 300 ust. 1 WE w ten sposób, że samodzielnie zaproponowało wprowadzenie substancji PFOS (sulfonian perfluorooktanu) do załącznika A do Konwencji Sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych;

               —

               obciążenie Królestwo Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Szwecja samodzielnie zaproponowała wprowadzenie substancji PFOS (sulfonian perfluorooktanu) do załącznika A do Konwencji Sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych.
   Komisja podnosi, że jednostronne zgłoszenie PFOS przez Szwecję doprowadziło do tego, że Wspólnota Europejska zaprezentowała się na płaszczyźnie międzynarodowej jako podzielona. Szwecja podjęła samodzielne działania w odniesieniu do PFOS, chociaż wiedziała, że Wspólnota opracowuje przepisy dotyczące tej substancji. Postępowanie Szwecji doprowadziło do tego, że Wspólnota i państwa członkowskie nie mogły złożyć wspólnie propozycji uzupełnień do Konwencji Sztokholmskiej. Szwecja uchybiła w ten sposób swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 10 i art. 300 ust. 1 WE.


title: Sprawa F-99/15: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2015 r. – ZZ i in./EBI

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/40

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2015 r. – ZZ i in./EBI
   (Sprawa F-99/15)
   (2015/C 414/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozliczeń wynagrodzenia z kwietnia 2015 r. i rozliczeń premii z kwietnia 2015 r., które zdaniem skarżących stanowią wykonanie decyzji naruszających ich uprawnienia do awansu płacowego oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za doznane szkodę i krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu do skarżących decyzji rady dyrektorów pozwanej z dnia 16 grudnia 2014 r. sprawie ustalenia podwyżki wynagrodzenia ograniczonej do 2,7 % oraz decyzji komitetu zarządzającego pozwanej z dnia 4 lutego 2015 r. skutkującej obniżką wynagrodzenia, zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia z kwietnia 2015 r. oraz stwierdzenie nieważności w tym samym zakresie wszystkich decyzji zawartych w późniejszych rozliczeniach wynagrodzenia;

               —

               stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzenia dotyczących nagrody za wyniki z 2015 r.;

               —

               w związku z tym, zasądzenie od pozwanej

                           —

                           zapłaty różnicy w kwocie wynagrodzenia będącej wynikiem ww. decyzji rady dyrektorów pozwanej z dnia 16 grudnia 2014 r. i komitetu zarządzającego pozwanej z dnia 4 lutego 2015 r. w stosunku do minimalnej siatki osiągnięć; różnica ta powinna zostać powiększona o odsetki za zwłokę liczone od dnia 12 kwietnia 2015 r, a następnie od 12 dnia każdego miesiąca, do czasu pełnej spłaty, w wysokości stopy EBC powiększonej o 3 punkty;

                           —

                           zapłaty różnicy w kwocie wynagrodzenia będącej wynikiem zastosowania stopy 16,3 % do budżetu wynagrodzeń określonego zgodnie ze zobowiązaniami pozwanej;

                           —

                           zapłaty odszkodowania za szkodę polegającą na utracie siły nabywczej, szacowanej ex aequo et bono tymczasowo na 1,5 % miesięcznego wynagrodzenia;

                           —

                           zapłaty każdemu ze skarżących 1  000 EUR zadośćuczynienia,

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa T-144/10: Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Space Beach Club przeciwko OHIM — Flores Gómez (SpS space of sound) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SpS space of sound — Wcześniejsze graficzne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe space ibiza, space DANCE BARCELONA, space DANCE MADRID, space DANCE VALENCIA, space DANCE MALLORCA, space DANCE EIVISSA, space SPACE IBIZA WORLD, space DANCE i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SPACE VIVA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/22

         Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Space Beach Club przeciwko OHIM — Flores Gómez (SpS space of sound)
   (Sprawa T-144/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SpS space of sound - Wcześniejsze graficzne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe space ibiza, space DANCE BARCELONA, space DANCE MADRID, space DANCE VALENCIA, space DANCE MALLORCA, space DANCE EIVISSA, space SPACE IBIZA WORLD, space DANCE i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SPACE VIVA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 204/39
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Space Beach Club, SA (San Jorge, Ibiza, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A.I. Alejos Cutili)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J.F. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Miguel Ángel Flores Gómez (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A.J. Vela Ballesteros i B.C. Lamas Begué)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 stycznia 2010 r. (sprawa R 766/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Space Beach Club, SA a Miguelem Ángelem Floresem Gómezem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Space Beach Club, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-5/16: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2016 r. –Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/23

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2016 r. –Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-5/16)
   (2016/C 098/30)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814 w sprawie ustanowienia i funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej dla unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych i zmiany dyrektywy 2003/87/WE (1);

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rzeczpospolita Polska wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814 w sprawie ustanowienia i funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej dla unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych i zmiany dyrektywy 2003/87/WE oraz o obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.
   Deklarowanym celem zaskarżonej decyzji jest złagodzenie strukturalnej nierównowagi między podażą uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na unijnym rynku a popytem na nie, która powoduje, że uprawnienia do emisji nie osiągają na rynku cen zgodnych z oczekiwaniami unijnego prawodawcy. Zasadniczym sposobem na osiągniecie tego celu jest ustanowienie mechanizmu rezerwy stabilności rynkowej (MSR), który polegać ma na zmniejszaniu liczby dostępnych na rynku uprawnień do emisji poprzez skierowanie ich do rezerwy w przypadku wystąpienia znacznej nadwyżki uprawnień do emisji na rynku i spełnienia określonych warunków, zaś w przypadku spadku liczby dostępnych na rynku uprawnień do emisji poniżej 400 mln – na zwiększaniu wolumenów uprawnień do emisji sprzedawanych na aukcjach.
   Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko zaskarżonej decyzji następujące zarzuty:
   Po pierwsze, zarzut naruszenia art. 192 ust. 1 w związku z art. 192 ust. 2 lit. c) TFUE poprzez przyjęcie zaskarżonej decyzji zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, pomimo że decyzja ta jest środkiem wpływającym znacząco na wybór przez państwo członkowskie między różnymi źródłami energii i ogólną strukturę jego zaopatrzenia w energię.
   Zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej zaskarżona decyzja w znaczący sposób wpłynie na wybór źródeł energii i ogólną strukturę zaopatrzenia w energię w Polsce. Zgodnie z art. 192 ust. 2 lit. c) TFUE, decyzja taka powinna zatem zostać przyjęta przez Radę jednomyślnie z zastosowaniem specjalnej procedury ustawodawczej.
   Po drugie, zarzut naruszenia zasady lojalnej współpracy oraz naruszenia kompetencji Rady Europejskiej określonych w art. 15 TUE poprzez przyjęcie środków sprzecznych z Konkluzjami Rady Europejskiej z dnia 23 i 24 października 2014 r.
   Zgodnie z Konkluzjami Rady Europejskiej z 2014 r. głównym instrumentem unijnym służącym osiągnięciu docelowego poziomu redukcji emisji, miał być sprawnie funkcjonujący, zreformowany system handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) z instrumentem służącym stabilizacji rynku zgodnie z wnioskiem Komisji, która wskazywała rok 2021 jako datę wejścia w życie mechanizmu rezerwy stabilności rynkowej. Przyjmując w zaskarżonej decyzji rok 2019 jako datę wejścia w życie mechanizmu rezerwy stabilności rynkowej postąpiono wbrew ustaleniom Rady Europejskiej z 2014 r.
   Po trzecie, zarzut naruszenia zasady pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań poprzez przyjęcie środków, które ingerują w system handlu uprawnieniami do emisji w trakcie okresu rozliczeniowego, a zwłaszcza w ostatnich latach tego okresu.
   Zaskarżona decyzja kieruje 900 mln uprawnień wycofanych z rynku w latach 2014-2016, które miały powrócić na rynek w latach 2019-2020, bezpośrednio do rezerwy stabilności, co powoduje, że finalnie nie powracają one na rynek. Pula uprawnień udostępniona uczestnikom rynku w obecnym okresie rozliczeniowym jest w rezultacie mniejsza niż oczekiwano. Uczestnicy rynku powzięli uzasadnione oczekiwanie, że czasowo wycofane uprawnienia wrócą ponownie na rynek pomiędzy rokiem 2019 a 2020, i opierali na tym swoje plany biznesowe. Zasady funkcjonowania systemu, takie jak regulacje określające liczbę dostępnych uprawnień do emisji, nie powinny ulegać zmianie w trakcie okresu rozliczeniowego, który wyznacza czasową perspektywę planowania różnych działań przez przedsiębiorstwa uczestniczące w systemie. Zasady te stanowią fundamentalne założenia, które determinują podejmowane przez przedsiębiorców działania inwestycyjne.
   Po czwarte, zarzut naruszenia zasady proporcjonalności poprzez przyjęcie środków, które doprowadzą do realizacji wyższych celów redukcji emisji niż wynika to z międzynarodowych zobowiązań Unii Europejskiej i niż wymaga tego realizacja celu dyrektywy 2003/87/WE.
   W rezultacie wprowadzenia w życie zaskarżonej decyzji Unia będzie realizowała cele wyższe niż obecnie zgłoszone na poziomie międzynarodowym w ramach drugiego okresu Protokołu z Kioto przyjętego w grudniu 2012 r. w Ad-Dausze.
   Po piąte, zarzut naruszenia obowiązku dokonania należytej analizy wpływu zaskarżonej decyzji na poszczególne państwa członkowskie oraz naruszenia obowiązku przedstawienia wystarczającej oceny skutków jej wprowadzenia w życie na rynek handlu uprawnieniami do emisji.

      (1)  Dz. Urz. L 264, s. 1.


title: Sprawa T-408/10: Wyrok Sądu z dnia z dnia 16 września 2013 r. — Roca Sanitario przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Koordynacja podwyżek cen i wymiana niejawnych informacji handlowych — Przypisanie działania o charakterze naruszenia — Grzywny — Wytyczne z 2006 r. w sprawie obliczania kwoty grzywien — Waga naruszenia — Współczynniki — Okoliczności łagodzące — Obniżenie kwoty grzywny — Znacząca wartość dodana)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/29

         Wyrok Sądu z dnia z dnia 16 września 2013 r. — Roca Sanitario przeciwko Komisji
   (Sprawa T-408/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Koordynacja podwyżek cen i wymiana niejawnych informacji handlowych - Przypisanie działania o charakterze naruszenia - Grzywny - Wytyczne z 2006 r. w sprawie obliczania kwoty grzywien - Waga naruszenia - Współczynniki - Okoliczności łagodzące - Obniżenie kwoty grzywny - Znacząca wartość dodana)
   2013/C 325/48
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Roca Sanitario SA (Barcelona, Hiszpania), (przedstawiciele: adwokaci J. Folguera Crespo oraz M. Merola)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis oraz F. Castilla Contreras, a następnie F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis oraz F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — instalacje sanitarne do łazienek) oraz, tytułem żądania ewentualnego, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywny nałożonej solidarnie na Roca Sanitario SA w art. 2 ust. 4 lit. b) decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — instalacje sanitarne do łazienek) wynosi 6 298 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, jedną trzecią kosztów poniesionych przez spółkę Roca Sanitario.

               4)

               Roca Sanitario pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-147/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Ronald Seunig przeciwko Maria Hölzel

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Ronald Seunig przeciwko Maria Hölzel
   (Sprawa C-147/09)
   2009/C 153/50
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ronald Seunig

      Strona pozwana: Maria Hölzel

      Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           Czy art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem”) znajduje zastosowanie do umów o świadczenie usług także w sytuacji, gdy usługi zgodnie z umową świadczone są w wielu państwach członkowskich?
                           W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie:
                           Czy wymieniony przepis należy rozumieć w taki sposób, że

                           b)

                           miejsce wypełnienia charakterystycznego zobowiązania należy określić na podstawie miejsca, w którym znajduje się główny punkt działalności świadczącego usługi, oceniany na podstawie nakładu czasu i znaczenia działalności;

                           c)

                           w braku możliwości określenia głównego punktu działalności skarga o wszelkie roszczenia wynikające z umowy może zostać wniesiona według wyboru skarżącego w każdym miejscu świadczenia usługi we Wspólnocie?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia znajduje zastosowanie do umów o świadczenie usług także w sytuacji, gdy usługi zgodnie z umową świadczone są w wielu państwach członkowskich?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Sprawa C-243/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o złożony przez Philippe’a Adama Krikoriana – Francja.) – Grégoire Krikorian i in. (Artykuł 267 TFUE — Wniesienie sprawy bezpośrednio przez strony — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/2

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o złożony przez Philippe’a Adama Krikoriana – Francja.) – Grégoire Krikorian i in.
   (Sprawa C-243/14) (1)

   ((Artykuł 267 TFUE - Wniesienie sprawy bezpośrednio przez strony - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   (2015/C 081/02)
   Język postępowania: francuski
   Wniosek o złożony przez Philippe’a Adama Krikoriana

      Strony w postępowaniu głównym

      Krikorian i in.

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy, aby odpowiedzieć na pytanie P.A. Krikoriana i innych.

      (1)  Dz.U. C 16 z 19.1.2015.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie T-69/03, W. przeciw Parlamentowi Europejskiemu (Urzędnicy — Zwrot kosztów ponownego osiedlenia się — Pojęcie miejsca zamieszkania — Dowody)

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 25 maja 2004 r.
   w sprawie T-69/03, W. przeciw Parlamentowi Europejskiemu (1)

   (Urzędnicy - Zwrot kosztów ponownego osiedlenia się - Pojęcie miejsca zamieszkania - Dowody)
   (2004/C 201/35)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-69/03, W., byłego urzędnika Parlamentu Europejskiego, zamieszkałego w Folkestone (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanego przez P. Goergena, adwokata, przeciw Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: J. de Wachter i L. Knudsen), mającej za przedmiot główny wniosek o uchylenie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 3 czerwca 2002 r. odmawiającej skarżącemu zwrotu kosztów ponownego osiedlenia się, Sąd w składzie jednego sędziego: J. D. Cooke'a; sekretarz: I. Natsinas, administrateur, wydał w dniu 25 maja 2004 r. wyrok o następującej sentencji:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa T-156/04: Skarga wniesiona dnia 27 kwietnia 2004 r. przez Electricité de France (EDF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/12

         Skarga wniesiona dnia 27 kwietnia 2004 r. przez Electricité de France (EDF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-156/04)
   (2004/C 179/24)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 27 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez Electricité de France (EDF), z siedzibą w Paryżu, reprezentowaną przez Michela Debroux, avocat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie artykułów 3 i 4 ostatecznej decyzji Komisji C(2003)4637 z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie pomocy publicznej udzielonej przez Francję skarżącej oraz sektorowi produkcji energii elektrycznej i gazownictwa w postaci ułatwień księgowych i podatkowych, przyznanych w roku 1997, w momencie restrukturyzacji bilansu EDF;

               —

               Ewentualnie, uchylenie artykułów 3 i 4 zaskarżonej decyzji ze względu na znaczne zawyżenie kwoty, której zwrot nakazano EDF;

               —

               Obciążyć Komisję kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że niezapłacenie przez skarżącą podatku dochodowego od osób prawnych należnego z tytułu przekształcenia w dotację na podwyższenie kapitału, niepodlegających opodatkowaniu zaliczek na przyszłe koszty uzyskania przychodu utworzonych w związku z odnowieniem jej sieci przesyłowej, stanowiło pomoc publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi przede wszystkim zarzut złamania podstawowych zasad proceduralnych. Wskazuje, że poprzez zmianę opinii pomiędzy wszczęciem postępowania a wydaniem zaskarżonej decyzji, bez umożliwienia przedstawienia uwag przez skarżącą, Komisja naruszyła jej prawo do obrony.
   Skarżąca twierdzi następnie, że działania będące przedmiotem decyzji Komisji należy postrzegać jako uprawnioną operację jego dokapitalizowania. Komisja, nie odpowiadając na ten argument, nie dopełniła obowiązku uzasadnienia decyzji i popełniła błąd w interpretacji pojęcia pomocy publicznej. Skarżąca twierdzi również, w ramach tego samego zarzutu, że będące przedmiotem decyzji działania nie miały wpływu na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, nie można ich zatem uznać za pomoc publiczną.
   Wreszcie, na poparcie swojego dodatkowego wniosku, skarżąca twierdzi, że w zaskarżonej decyzji nałożono na nią obowiązek zwrotu kwoty wyższej, niż kwota, którą można by ewentualnie uznać za należną.


title: Sprawa C-25/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Nintendo Co. Ltd/BigBen Interactive GmbH i BigBen Interactive SA

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Nintendo Co. Ltd/BigBen Interactive GmbH i BigBen Interactive SA
   (Sprawa C-25/16)
   (2016/C 145/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nintendo Co. Ltd

      Strona pozwana: BigBen Interactive GmbH, BigBen Interactive SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w ramach procesu o egzekwowanie roszczeń z tytułu naruszenia praw ochronnych odnoszących się do wspólnotowego wzoru przemysłowego sąd państwa członkowskiego, którego jurysdykcja w odniesieniu do pozwanego wynika wyłącznie z art. 79 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (1) w związku z art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2) z tego względu, że ten mający siedzibę w innym państwie członkowskim pozwany dostarczył pozwanemu mającemu siedzibę w danym państwie członkowskim towary, które prawdopodobnie naruszają prawa ochronne, może wydać wobec pierwszego wymienionego pozwanego zarządzenia, które odnoszą się do całej Unii i wykraczają poza stosunki dostawy uzasadniające daną jurysdykcję? 2.

               2)

               Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych, w szczególności jego art. 20 ust. 1 lit c) należy interpretować w ten sposób, że osoba trzecia może przedstawiać [reprodukować] wspólnotowy wzór przemysłowy w celach handlowych, jeżeli zamierza prowadzić sprzedaż akcesoriów do towarów odpowiadających wzorowi wspólnotowemu właściciela? Jeśli tak, to jakie kryteria mają w tym względzie zastosowanie?

               3)

               Jak należy określać miejsce dokonania naruszenia, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) (3) w sytuacjach, w których sprawca tego naruszenia

                           a)

                           oferuje towary naruszające wspólnotowy wzór przemysłowy za pośrednictwem strony internetowej i strona ta kierowana jest również do państw innych niż to, w którym sprawca naruszenia ma swoją siedzibę, lub

                           b)

                           zleca przewóz towarów naruszających wspólnotowy wzór przemysłowy do innego państwa niż to, w którym ma siedzibę?

                     Czy art. 15 lit. a) i g) ww. rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że określone na podstawie zawartych w nich przepisów prawo ma zastosowanie również do współdziałania innych osób?

      (1)  Dz.U. L 3, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 12, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 199, s. 40.


title: Sprawa C-252/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Specsavers International Healthcare Ltd, Specsavers BV, Specsavers Optical Group Ltd, Specsavers Optical Superstores Ltd przeciwko Asda Stores Ltd (Znaki towarowe — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 9 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 lit. a) — Podstawy stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Pojęcie rzeczywistego używania — Znak towarowy używany w połączeniu z innym znakiem lub jako część złożonego znaku towarowego — Kolor lub kombinacja kolorów, w jakich znak towarowy jest używany — Renoma)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Specsavers International Healthcare Ltd, Specsavers BV, Specsavers Optical Group Ltd, Specsavers Optical Superstores Ltd przeciwko Asda Stores Ltd
   (Sprawa C-252/12) (1)

   (Znaki towarowe - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 9 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 lit. a) - Podstawy stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Pojęcie rzeczywistego używania - Znak towarowy używany w połączeniu z innym znakiem lub jako część złożonego znaku towarowego - Kolor lub kombinacja kolorów, w jakich znak towarowy jest używany - Renoma)
   2013/C 260/27
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Specsavers International Healthcare Ltd, Specsavers BV, Specsavers Optical Group Ltd, Specsavers Optical Superstores Ltd

      Strona pozwana: Asda Stores Ltd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia art. 9 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 i 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) — Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego — Łączne użycie graficznego i słownego znaku towarowego, które zostały zarejestrowane oddzielnie — Znak towarowy zarejestrowany bez wskazania koloru, ale używany w konkretnym kolorze, co powoduje występowanie u części odbiorców skojarzeń między tym kolorem a znakiem towarowym

      Sentencja

               1)

               Artykuł 15 ust. 1 i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że wymóg „rzeczywistego używania” w rozumieniu tych przepisów może zostać spełniony, jeżeli graficzny wspólnotowy znak towarowy jest używany wyłącznie w połączeniu z nałożonym na niego słownym wspólnotowym znakiem towarowym i jeżeli połączenie tych dwóch znaków jest ponadto samo zarejestrowane jako wspólnotowy znak towarowy, pod warunkiem że różnice między postacią, w jakiej znak jest używany, a postacią, w jakiej został on zarejestrowany, nie zmieniają charakteru odróżniającego tego znaku w zarejestrowanej postaci.

               2)

               Artykuł 9 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy wspólnotowy znak towarowy nie został zarejestrowany w kolorze, jednak jego właściciel powszechnie używa go w konkretnym kolorze lub w konkretnej kombinacji kolorów, w związku z czym znaczna część odbiorców kojarzy ów znak z tym kolorem lub z tą kombinacją kolorów, to kolor lub kolory użyte przez osobę trzecią w oznaczeniu, któremu zarzuca się naruszenie praw do wspomnianego znaku, są istotne dla całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd lub czerpania nienależnej korzyści w rozumieniu tego przepisu.

               3)

               Artykuł 9 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż osoba trzecia używająca oznaczenia, któremu zarzuca się naruszenie praw do zarejestrowanego znaku towarowego, sama kojarzona jest przez znaczną część odbiorców z konkretnym kolorem lub z konkretną kombinacją kolorów, których używa w tym oznaczeniu, stanowi czynnik mający znaczenie dla całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i czerpania nienależnej korzyści w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa T-150/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Mülhens przeciwko OHIM Minoronzoni (TOSCA BLU) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TOSCA BLU — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TOSCA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Znak towarowy powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Mülhens przeciwko OHIM Minoronzoni (TOSCA BLU)
   (Sprawa T-150/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TOSCA BLU - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TOSCA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Znak towarowy powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 199/57)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Mülhens GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schulte-Beckhausen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo M. Capostagno, a następnie O. Montalto, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Minoronzoni Srl (Ponte San Pietro, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia, F. Polettini i R. Floridia)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lutego 2004 r. (sprawa R 949/2001-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mülhens GmbH & Co. KG a Minoronzoni Srl.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mülhens GmbH &Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.9.2004.


title: Sprawa T-54/12: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2012 r. — K2 Sports Europe przeciwko OHIM — Karhu Sport Iberica (SPORT)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/22

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2012 r. — K2 Sports Europe przeciwko OHIM — Karhu Sport Iberica (SPORT)
   (Sprawa T-54/12)
   2012/C 109/47
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: K2 Sports Europe GmbH (Penzberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Güell Serra)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Karhu Sport Iberica, SL (Kordoba, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie R 986/2010-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Karhu Sport Iberica, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy w kolorach białym i czarnym „SPORT” dla towarów z klas 18, 25 i 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7490113

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy nr 302008015437 „K2 SPORTS” dla towarów z klas 18, 25 i 28; słowny międzynarodowy znak towarowy nr 982235 „K2 SPORTS” dla towarów z klas 18, 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalanie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza: i) nie wzięła pod uwagę okoliczności, iż w rezultacie identyczności odnośnych towarów różnice między znakami towarowymi są osłabione; ii) dokonała niepoprawnej oceny zgłoszonego znaku towarowego, uznając, iż nie ma możliwości, by element graficzny był postrzegany przez odbiorców jako przedstawienie litery K; iii) niepoprawnie założyła, iż skoro słowo „SPORT” jest zrozumiałe na wszystkich odnośnych terytoriach, należy je pominąć przy analizie porównawczej; iv) popełniła błąd, dokonując porównania oznaczeń; i v) istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych, nawet gdyby słowo „SPORT” miało nieznaczny charakter odróżniający.


title: Sprawa C-342/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto (Włochy) w dniu 8 czerwca 2017 r. – Memoria Srl, Antonia Dall'Antonia/Comune di Padova

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto (Włochy) w dniu 8 czerwca 2017 r. – Memoria Srl, Antonia Dall'Antonia/Comune di Padova
   (Sprawa C-342/17)
   (2017/C 309/33)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Memoria Srl, Antonia Dall'Antonia

      Strona pozwana: Comune di Padova

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one stosowaniu przepisów art. 52 regulaminu gminy Padwy w sprawie świadczenia usług cmentarnych i pogrzebowych:
   „W żadnym wypadku przechowawca nie ma prawa oddać urny pogrzebowej na przechowanie osobom trzecim. Zakaz ten obowiązuje także w przypadku wyraźnego wyrażenia woli przez zmarłego za jego życia (ustęp trzeci).
   Obowiązkowe jest przechowywanie urny wyłącznie w domu (mieszkaniu) przechowawcy (ustęp czwarty).
   W żadnym wypadku przechowywanie urn pogrzebowych nie może mieć charakteru zarobkowego, w związku z tym niedopuszczalna jest działalność gospodarcza, której przedmiotem, także niewyłącznym, jest przechowywanie urn pogrzebowych w jakimkolwiek charakterze i przez jakikolwiek okres. Zakaz ten obowiązuje także w przypadku wyraźnego wyrażenia woli przez zmarłego za jego życia (ustęp dziesiąty).”?


title: Sprawa C-316/14: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 25 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Marc Hußock, Ute Hußock, Michelle Hußock, Florian Hußock przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/17

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 25 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Marc Hußock, Ute Hußock, Michelle Hußock, Florian Hußock przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-316/14) (1)

   (2014/C 431/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-65/07: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/14

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-65/07)
   (2007/C 69/32)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky i D. Lawunmi)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu dotyczącego produktów leczniczych stosowanych u ludzi, w odniesieniu do tradycyjnych ziołowych produktów leczniczych (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 30 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 136, str. 85.


title: Sprawa F-62/12: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko EASA

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/17

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko EASA
   (Sprawa F-62/12)
   2012/C 235/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o wyliczeniu dodatku do uprawnień emerytalnych uzyskanych przed rozpoczęciem służby na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego za niezgodny z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu do wniosku skarżącego o przeniesienie uprawnień emerytalnych parametrów, o których mowa w ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotnictwa kosztami postępowania.


title: Sprawa F-55/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2012 r. — Chatzidoukakis przeciwko Komisji

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/33

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2012 r. — Chatzidoukakis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-55/11) (1)

   2013/C 46/69
   Język postępowania: grecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011, s. 56.


title: Sprawa T-728/14: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – Universal Protein Supplements Corp. działająca pod firmą Universal Nutrition przeciwko OHIM – H. Young Holdings (animal)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/44

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – Universal Protein Supplements Corp. działająca pod firmą Universal Nutrition przeciwko OHIM – H. Young Holdings (animal)
   (Sprawa T-728/14)
   (2014/C 431/69)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Universal Protein Supplements Corp. działająca pod firmą Universal Nutrition (New Brunswick, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: H. Young Holdings plc (Newbury, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: H. Young Holdings plc

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „animal” – wspólnotowy znak towarowy nr 2 8 24  548

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 lipca 2014 r. w sprawie R 2058/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i H. Young Holdings plc kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 37 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia nr 2868/95.PL


title: Sprawa C-651/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 grudnia 2013 r. – Lb Group Ltd przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze i in. (AAMS), Galassia Game Srl

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 grudnia 2013 r. – Lb Group Ltd przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze i in. (AAMS), Galassia Game Srl
   (Sprawa C-651/13)
   2014/C 112/26
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Lb Group Ltd.

      Druga strona postępowania: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato (AAMS), Galassia Game Srl.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 55 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby na przetarg wystawiane były koncesje, których czas obowiązywania jest krótszy, niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości, jeżeli przetarg zostaje ogłoszony w celu zaradzenia skutkom wynikającym z niezgodnego z prawem wykluczenia pewnej liczby podmiotów gospodarczych z przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości we wspomnianym wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby wymóg uporządkowania i racjonalizacji systemu udzielania koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu ich wygaśnięcia stanowił przyczynę należycie uzasadniającą skrócony czas obowiązywania koncesji wystawionych na przetarg w porównaniu do czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości?


title: Sprawa T-466/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Makhlouf/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/34

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-466/15) (1)

   (2016/C 410/52)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-211/09: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/13

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-211/09)
   2009/C 193/17
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Karanasou-Apostolopoulou i L. Balta)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE, lub a każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin wyznaczony na implementację dyrektywy 2006/24/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 15 września 2007 r.

      (1)  Dz. U. L 105, z 13.4.2006, s. 54.


title: Sprawa T-424/08: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2008 r. — Nexus Europe (Irlandia) przeciwko Komisji

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/32

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2008 r. — Nexus Europe (Irlandia) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-424/08)
   (2009/C 6/67)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Nexus Europe (Ireland) Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: M. Noonan, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania w kwocie 95 418,99 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 31 października 2001 r. skarżąca oraz Komisja zawarły umowę „o podziale kosztów i rozwoju badań” opartą na wzorcu określonym w załączniku IV (zatytułowanym „Zasady finansowego uczestnictwa Wspólnoty”) do decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 182/1999/WE z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie piątego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej dotyczącego działalności w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego na lata 1998-2002 (1), na mocy której skarżąca, tworząc konsorcjum z innymi przedsiębiorcami, którzy podpisali tę umowę, podjęła się realizacji projektu MUTEIS IST-2000-30117 mającego na celu wyjaśnienie i zrozumienie funkcjonalnej i przestrzennej różnorodności europejskiej gospodarki cyfrowej z perspektywy ogólnej oraz lokalnej/miejskiej. Skarżąca zaproponowała, aby Komisja uczestniczyła w tym projekcie, stosując w zakresie dotyczącym zwrotu kwalifikujących się do objęcia wsparciem kosztów model „kosztów dodatkowych”. W następstwie dokonanej między stronami wymiany korespondencji Komisja poinformowała skarżącą, iż zmuszona jest wstrzymać się na pewien czas z zatwierdzeniem personelu i kosztów ogólnych przedstawionych przez skarżącą oraz zaproponowała, aby skarżąca ponownie rozważyła swe uczestnictwo w projekcie w oparciu o model uczestnictwa w całkowitych kwalifikujących się do objęcia wsparciem kosztach lub model pełnego uczestnictwa finansowego z możliwością określenia kosztów ogólnych jako kwoty ryczałtowej. W dniu 30 kwietnia 2004 r. skarżąca podpisała umowę w zmienionej formie, na takich właśnie warunkach.
   W swej skardze odszkodowawczej skarżąca podnosi, że, próbując zmienić treść umowy i powołać się na art. 3 ust. 2 załącznika II do umowy, Komisja działała bezprawnie lub przekroczyła zakres swych kompetencji. Skarżąca twierdzi, że Komisja mogła wprawdzie odmówić zatwierdzenia przedstawionego jej przez skarżącą przy podpisywaniu umowy modelu kosztów, jednakże umowa ta nie zawiera postanowienia, które uprawniałoby Komisję do zmiany modelu kosztów w trakcie realizacji projektu. Ponadto, wobec braku jakichkolwiek uzasadnionych podejrzeń popełnienia przez skarżącą oszustwa bądź nadużycia finansowego, skarżąca podnosi, iż Komisja nie była uprawniona do powołania się na art. 3 ust. 2 załącznika II do umowy, w celu uzasadnienia zmiany postanowień umowy.
   Skarżąca utrzymuje nadto, że Komisja naruszyła swe zobowiązania umowne, naruszając tym samym art. 1134 akapit pierwszy belgijskiego kodeksu cywilnego, zgodnie z którym zawarte zgodnie z prawem umowy są wiążące dla podmiotów będących ich stronami. Według skarżącej model kosztów uzgodniony przez strony przy podpisywaniu umowy winien być stosowany przez cały okres jej obowiązywania, a zatem Komisja naruszyła postanowienia umowy żądając, by skarżąca zmieniła uzgodniony przez strony model kosztów.
   Skarżąca podnosi ponadto, iż Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań oraz zasadę dobrej administracji.

      (1)  Dz.U. 1999, L 26, s. 1


title: Sprawa T-565/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – National Iranian Tanker Company przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/31

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – National Iranian Tanker Company przeciwko Radzie
   (Sprawa T-565/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
   2014/C 282/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: National Iranian Tanker Company (Teheran, Iran) (przedstawiciele: R. Chandrasekera, S. Ashley, C. Murphy, solicitors, M. Lester, barrister, oraz D. Wyatt, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58) w zakresie, w jakim nazwa skarżącej została umieszczona w wykazie ujętym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, w zakresie w jakim mocą tej decyzji nazwa National Iranian Tanker Company została umieszczona w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa National Iranian Tanker Company została umieszczona w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

               3)

               Skutki decyzji 2012/635 i rozporządzenia wykonawczego nr 945/2012 zostają utrzymane w mocy wobec National Iranian Tanker Company do momentu upływu terminu na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź – jeżeli w terminie tym zostanie wniesione odwołanie – do daty jego oddalenia.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszy poniesione przez National Iranian Tanker Company.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa T-464/17: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2017 r. – TP/Komisja

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/36

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2017 r. – TP/Komisja
   (Sprawa T-464/17)
   (2017/C 309/48)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: TP (przedstawiciel: adwokat W. Limuti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz wszelkich późniejszych wymaganych aktów z niej wynikających, nawet jeśli nie są one znane, z uchyleniem wszelkich skutków wynikających w zakresie skuteczności wobec skarżącego i w zakresie skutków w sferze prawnej i majątkowej, nakazanie, by sprawa została rozpatrzona w sposób pozwalający skarżącemu na uzyskanie niezbędnych informacji, żeby mógł przedstawić swoje argumenty, by nowa decyzja została wydana z poszanowaniem zasad zaufania, legalności i przejrzystości;

               —

               Uwzględnienie niniejszej skargi i stwierdzenie zaistnienia szkody po stronie urzędnika, w szczególności nie tylko z racji szkody majątkowej, lecz również pozamajątkowej, psychofizycznej, jak przedstawiono w załączonej ekspertyzie medyczno-prawnej, z rozpoznaniem uszczerbku w średnim stopniu poważnego, gdyż skarżący wykazuje zaburzenia adaptacyjne, lęki i stany depresyjne o charakterze chronicznym, wywołane traumą doznaną w środowisku pracy, szacowanym na 20 %.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga wniesiona została na decyzję o odrzuceniu zażalenia skarżącego, w którym kwestionował on potrącenie przez Biuro Administracji i Rozliczania Należności Indywidualnych (PMO) kwot z jego wynagrodzenia, w następstwie wyroku Tribunale di Treviso, który orzekł rozwód skarżącego z jego byłą małżonką.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1.

               Naruszenie gwarantowanego urzędnikowi prawa do bycia wysłuchanymi i wydawania oświadczeń.

               2.

               Naruszenie prawa skarżącego do uzyskania informacji istotnych dla swojej obrony.

               3.

               Naruszenie prawa skarżącego do uzyskania informacji o powodach, dla których nie mógł otrzymać danych informacji.

               4.

               Naruszenie i błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1) oraz w konsekwencji naruszenie prawa do informacji o toczącym się wobec skarżącego postepowaniu i obowiązku podania uzasadnienia decyzji.

               5.

               Naruszenie art. 24 regulaminu pracowniczego, a w konsekwencji naruszenie prawa skarżącego do tego, by instytucja broniła go i wspierała wobec ataków ze strony innych osób.

               6.

               Doznanie uszczerbku psychofizycznego przez skarżącego i związek przyczynowy zachowania administracji i doznanej szkody.

      (1)  Dz.U. 2001 L 145, s. 3.


title: Sprawa T-183/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 marca 2007 r. — Tokai Europe przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja w Nomenklaturze Scalonej — Osoba, której akt nie dotyczy indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/34

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 marca 2007 r. — Tokai Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-183/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja w Nomenklaturze Scalonej - Osoba, której akt nie dotyczy indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2007/C 96/71)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Tokai Europe GmbH (Mönchengladbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Kroemer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis i B. Schizma, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 384/2004 z dnia 1 marca 2004 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. L 64, str. 21).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.


title: Sprawa F-61/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 października 2012 r. — Possanzini przeciwko Frontex (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Procedura dotycząca przedłużania umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego — Przekazanie członkowi personelu tymczasowego negatywnej opinii oceniającego w kwestii przedłużenia — Akt niekorzystny — Brak — Żądanie stwierdzenia nieważności niekorzystnych uwag w przedmiocie wyników pracy zawartych w rocznych sprawozdaniach z oceny — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/31

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 października 2012 r. — Possanzini przeciwko Frontex
   (Sprawa F-61/11) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Procedura dotycząca przedłużania umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego - Przekazanie członkowi personelu tymczasowego negatywnej opinii oceniającego w kwestii przedłużenia - Akt niekorzystny - Brak - Żądanie stwierdzenia nieważności niekorzystnych uwag w przedmiocie wyników pracy zawartych w rocznych sprawozdaniach z oceny - Skarga oczywiście niedopuszczalna)
   2013/C 46/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Daniele Possanzini (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) (przedstawiciele: S. Vuorensola i H. Caniard, pełnomocnicy, adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia decyzji o przedłużeniu umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego ze skarżącym oraz stwierdzenia nieważności niektórych części sprawozdań z oceny za okres od sierpnia 2006 r. do grudnia 2009 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               D. Possanzini pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011, s. 32.


title: Sprawa F-131/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2007 r. — Steinmetz przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ugoda — Wykonanie postanowień ugody — Odmowa zwrotu kosztów poniesionych w ramach podróży służbowej — Oczywista niedopuszczalność — Brak interesu prawnego — Podział kosztów — Nieuzasadnione koszty i koszty spowodowane w złej woli)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/61

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2007 r. — Steinmetz przeciwko Komisji
   (Sprawa F-131/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ugoda - Wykonanie postanowień ugody - Odmowa zwrotu kosztów poniesionych w ramach podróży służbowej - Oczywista niedopuszczalność - Brak interesu prawnego - Podział kosztów - Nieuzasadnione koszty i koszty spowodowane w złej woli)
   (2008/C 51/113)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Robert Steinmetz (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: J. Choucroun, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 lutego 2006 r. odmawiającej wykonania w całości ugody zawartej przez strony w sprawie T-155/05 wniesionej do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               R. Steinmetz ponosi własne koszty z wyjątkiem kwoty 500 EUR.

               3)

               Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz koszami poniesionymi przez R. Steinmetza w wysokości 500 EUR

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006, str. 86.


title: Sprawa T-581/11: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2011 r. — Dimian przeciwko OHIM — Bayer Design Fritz Bayer (BABY BAMBOLINA)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/58

      Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2011 r. — Dimian przeciwko OHIM — Bayer Design Fritz Bayer (BABY BAMBOLINA)
      (Sprawa T-581/11)
      (2012/C 25/112)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dimian AG (Nürnberg, Niemcy) (przedstawiciele: prawnicy P. Pozzi i G. Ghisletti)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bayer Design Fritz Bayer GmbH & Co. KG (Michelau, Niemcy)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie R 1822/2010-2; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy „BABY BAMBOLINA” dla towarów należących do klasy 28 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6403927

         Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

         Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego uzasadnia swój wniosek zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 oraz z art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 lit c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.

         Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie.

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza wykluczyła znaczenie wymienionych katalogów, odnoszących się do okresu 2008-2009.


title: Sprawa T-362/15: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – Lacamanda Group/EUIPO – Woolley (HENLEY) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy HENLEY — Wcześniejsze słowne znaki towarowe Zjednoczonego Królestwa i Unii Europejskiej HENLEYS — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Nienależna korzyść z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego]

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/15

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – Lacamanda Group/EUIPO – Woolley (HENLEY)
   (Sprawa T-362/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy HENLEY - Wcześniejsze słowne znaki towarowe Zjednoczonego Królestwa i Unii Europejskiej HENLEYS - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Nienależna korzyść z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego])
   (2016/C 410/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Lacamanda Group Ltd (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Scott, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również interwenient przed Sądem: Nigel Woolley (Braceborough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2015 r. (sprawa R 2255/2012-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy The Lacamanda Group a Nigelem Woolley’em.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 24 kwietnia 2015 r. (sprawa R 2255/2012-4).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez The Lacamanda Group Ltd.

               3)

               Nigel Woolley pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-426/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 14 września 2007 r. — Dariusz Krawczyński/Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 14 września 2007 r. — Dariusz Krawczyński/Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku
   (Sprawa C-426/07)
   (2007/C 283/36)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dariusz Krawczyński

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy podatek akcyzowy ustanowiony w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej, taki jak podatek akcyzowy przewidziany w polskiej ustawie podatkowej z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), a opodatkowujący każdą sprzedaż samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju, może być uznany za formę niedozwolonego podatku obrotowego w rozumieniu art. 33 (1) Szóstej Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, 77/388/EWG, Dz.U. WE L z dnia 13 czerwca 1977 r. (aktualnie art. 401 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej — 2006/112/WE, Dz.U. UE L z dnia 11 grudnia 2006 r.) ?
               W przypadku, gdyby odpowiedź na powyższe pytanie była przecząca:

               2)

               Czy podatek akcyzowy, taki jak sporny podatek akcyzowy w przedmiotowej sprawie zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku, który opodatkowuje każdą sprzedaż samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju, sprzeciwia się przepisowi art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wyrażającemu zakaz dyskryminacji lub protekcjonistycznego stosowania krajowego systemu podatkowego w stosunku do podobnych produktów krajowych, w sytuacji kiedy podatkiem takim nie jest obciążona sprzedaż samochodów używanych zarejestrowanych wcześniej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ?


title: Sprawa C-194/15: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z 4 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Torino – Włochy) – Véronique Baudinet i in./Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale I di Torino (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Podatki bezpośrednie — Opodatkowanie dywidend — Dwustronna umowa o zapobieganiu podwójnego opodatkowania — Podwójne opodatkowanie w wymiarze prawnym)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/3

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z 4 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Torino – Włochy) – Véronique Baudinet i in./Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale I di Torino
   (Sprawa C-194/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Podatki bezpośrednie - Opodatkowanie dywidend - Dwustronna umowa o zapobieganiu podwójnego opodatkowania - Podwójne opodatkowanie w wymiarze prawnym))
   (2016/C 136/04)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Provinciale di Torino

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Véronique Baudinet, Adrien Boyer, Pauline Boyer, Edouard Boyer

      Druga strona postępowania: Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale I di Torino

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE, 63 TFUE i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te nie stoją na przeszkodzie dla przepisów państwa członkowskiego takich jak uregulowanie rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym, w sytuacji gdy rezydent tego państwa członkowskiego będący akcjonariuszem spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim otrzymuje od tej spółki dywidendy opodatkowane w tych dwóch państwach członkowskich, nie dochodzi do uniknięcia podwójnego opodatkowania w państwie członkowskim zamieszkania akcjonariusza poprzez przyznanie kredytu podatkowego w wysokości równej co najmniej kwocie podatku pobranej w państwie członkowskim źródła tych dywidend.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa T-308/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2007 r. — Ianniello przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie za lata 2001/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/12

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2007 r. — Ianniello przeciwko Komisji
   (Sprawa T-308/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie za lata 2001/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie)
   (2008/C 8/21)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Francesco Ianniello (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za lata 2001/2002, a także zapłata zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji o przyjęciu sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za lata 2001/2002.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Komisja pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącego.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa T-157/13: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Sorinet Commercial Trust Bankers przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Termin na dostosowanie żądań — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/34

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Sorinet Commercial Trust Bankers przeciwko Radzie
   (Sprawa T-157/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Termin na dostosowanie żądań - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
   2014/C 282/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd (Kish Island, Iran) (przedstawiciele: adwokaci L. Defalque i C. Malherbe)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. De Elera, M. Bishop i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa skarżącej została umieszczona w wykazie ujętym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa skarżącej została umieszczona w wykazie ujętym w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), oraz po drugie, decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 156, s. 10) w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa skarżącej została pozostawiona w wykazie ujętym w załączniku II do decyzji 2010/413, a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 267/2012 (Dz.U. L 156, s. 3) w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa skarżącej została pozostawiona w wykazie ujętym w załączniku IX do rozporządzenia nr 267/2012.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd została umieszczona w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd została umieszczona w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

               3)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413 w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd została pozostawiona w załączniku II do decyzji 2010/413.

               4)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd została pozostawiona w załączniku IX do rozporządzenia nr 267/2012.

               5)

               Skutki załącznika II do decyzji 2010/413 zmienionej decyzją 2013/270 i załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012 zmienionego rozporządzeniem wykonawczym nr 522/2013 zostają utrzymane w mocy wobec Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd do momentu upływu terminu na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź – jeżeli w terminie tym zostanie wniesione odwołanie – do daty jego oddalenia.

               6)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszy poniesione przez Sorinet Commercial Trust Bankers.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.3.2013.


title: Sprawy połączone T-239/04 i T-323/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Włochy i Brandt Italia przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Ustawodawstwo ustanawiające pilne środki w zakresie zatrudnienia na rzecz przedsiębiorstw przeżywających trudności — Decyzja uznająca program pomocowy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Włochy i Brandt Italia przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-239/04 i T-323/04) (1)

   (Pomoc państwa - Ustawodawstwo ustanawiające pilne środki w zakresie zatrudnienia na rzecz przedsiębiorstw przeżywających trudności - Decyzja uznająca program pomocowy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy)
   (2007/C 247/39)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-239/04: Republika Włoska (przedstawiciel: pełnomocnik D. Del Gaizo)

      Strona skarżąca w sprawie T-323/04: Brandt Italia SpA (Verolanuova, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. van Empel, C. Visco i S. Lamarca)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy V. Di Bucci, C. Giolito i E. Righini)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/800/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie wdrożonego przez Włochy programu pomocowego dotyczącego pilnych środków w dziedzinie zatrudnienia (Dz.U. L 352, str. 10)
   Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Republika Włoska poniesie swe koszty postępowania, a także koszty poniesione przez Komisję w ramach sprawy T-239/04.

               3)

               Brandt Italia SpA poniesie swe koszty postępowania, a także koszty poniesione przez Komisję w ramach sprawy T-323/04.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.