title: Sprawa C-511/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 3 sierpnia 2018 r. – La Quadrature du Net, French Data Network, Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs, Igwan.net / Premier ministre, Garde des Sceaux, ministre de la Justice, Ministre de l'Intérieur, Ministre des Armées

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 3 sierpnia 2018 r. – La Quadrature du Net, French Data Network, Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs, Igwan.net / Premier ministre, Garde des Sceaux, ministre de la Justice, Ministre de l'Intérieur, Ministre des Armées
      (Sprawa C-511/18)
      (2018/C 392/10)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: La Quadrature du Net, French Data Network, Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs, Igwan.net

         Strona pozwana: Premier ministre, Garde des Sceaux, ministre de la Justice, Ministre de l’Intérieur, Ministre des Armées

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy obowiązek uogólnionego i niezróżnicowanego przechowywania danych nałożonego na dostawców usług w oparciu o przepisy upoważniające zawarte w art. 15 ust. 1 dyrektywy [2002/58/WE] z dnia 12 lipca 2002 r. (1) należy uważać, w kontekście poważnych i trwałych zagrożeń dla bezpieczeństwa narodowego, a zwłaszcza zagrożenia terrorystycznego, za ingerencję uzasadnioną prawem do bezpieczeństwa osobistego zagwarantowanym w art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i wymogami bezpieczeństwa narodowego, które leżą w zakresie wyłącznej odpowiedzialności państw członkowskich zgodnie z art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy dyrektywę z dnia 12 lipca 2002 r. odczytywaną w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza ona środki ustawodawcze takie jak środki gromadzenia w czasie rzeczywistym danych dotyczących ruchu i lokalizacji określonych osób, które, choć wpływają na prawa i obowiązki dostawców usług łączności elektronicznej, to jednak nie nakładają na nich szczególnego obowiązku przechowywania danych tych osób?

                  3)

                  Czy dyrektywę z dnia 12 lipca 2002 r. odczytywaną w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że uzależnia ona we wszystkich przypadkach prawidłowość procedur gromadzenia danych dotyczących połączeń od wymogu informowania osób, których dane dotyczą, kiedy taka informacja nie może już zagrozić dochodzeniom prowadzonym przez właściwe organy lub czy takie procedury mogą zostać uznane za prawidłowe w świetle wszystkich innych istniejących gwarancji proceduralnych, skoro gwarancje te zapewniają skuteczność prawa do środka odwoławczego?

         (1)  Dyrektywa 2002/58/WE parlamentu europejskiego i rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (Dz.U. 2002, L 201, s. 37).


title: Sprawa T-739/14: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – – PSC Prominvestbank / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie – Umieszczenie nazwy podmiotu będącego właścicielem skarżącej w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Nadużycie władzy – Prawo własności – Prawo do wykonywania działalności gospodarczej – Równość traktowania)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/18

      Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – – PSC Prominvestbank / Rada
      (Sprawa T-739/14) (1)

      ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie - Umieszczenie nazwy podmiotu będącego właścicielem skarżącej w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Nadużycie władzy - Prawo własności - Prawo do wykonywania działalności gospodarczej - Równość traktowania))
      (2018/C 392/21)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: PSC Prominvestbank, Joint-Stock Commercial Industrial & Investment Bank (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci J. M. Viñals Camallonga, J. L. Iriarte Ángel i L. Barriola Urruticoechea)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. de Elera-San Miguel Hurtado i F. Florindo Gijón, następnie F. Florindo Gijón, P. Mahnič Bruni i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, D. Gauci i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13) w brzmieniu wynikającym z decyzji Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r., zmieniającej decyzję 2014/512 (Dz.U. 2014, L 271, s. 54) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1; sprostowanie: Dz.U. 2014, L 246, s. 59) w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. zmieniającym rozporządzenie nr 833/2014 (Dz.U. 2014, L 271, s. 3) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  PSC Prominvestbank, Joint-Stock Commercial Industrial & Investment Bank pokrywa, oprócz swoich własnych kosztów, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa T-401/18 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 4 lipca 2018 r. – SFIE-PE / Parlament (Środek tymczasowy – Prawo instytucjonalne – Strajk tłumaczy ustnych – Przyjęte przez Parlament Europejski środki mające na celu wezwanie tłumaczy ustnych do podjęcia pracy – Wniosek o zawieszenie wykonania – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Częściowa niedopuszczalność – Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/31

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 4 lipca 2018 r. – SFIE-PE / Parlament
      (Sprawa T-401/18 R)
      ((Środek tymczasowy - Prawo instytucjonalne - Strajk tłumaczy ustnych - Przyjęte przez Parlament Europejski środki mające na celu wezwanie tłumaczy ustnych do podjęcia pracy - Wniosek o zawieszenie wykonania - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Częściowa niedopuszczalność - Wyważenie wchodzących w grę interesów))
      (2018/C 392/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Syndicat des fonctionnaires internationaux et européens – Section du Parlement européen (SFIE-PE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Levi, adwokat)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Przedmiot

      Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE mający na celu, po pierwsze, zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 i 3 lipca 2018 r. w sprawie wezwania tłumaczy ustnych do podjęcia pracy oraz późniejszych decyzji w sprawie wezwania tłumaczy ustnych do podjęcia pracy w dniach 5, 10 i 11 lipca 2018 r., oraz po drugie, nakazanie Parlamentowi ograniczenia w przyszłości wzywania tłumaczy ustnych do podjęcia pracy.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje w części odrzucony jako niedopuszczalny i w części oddalony jako bezzasadny.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-104/17: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Apple / EUIPO – Apo International (apo) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego apo – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający jabłko i wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe APPLE – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/26

      Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Apple / EUIPO – Apo International (apo)
      (Sprawa T-104/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego apo - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający jabłko i wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe APPLE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]))
      (2018/C 392/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Olsen, s. Andreottola, solicitors, i G. Tritton, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Apo International Co. Ltd (Taipei, Taïwan)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. (sprawa R 698/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Apple a Apo International.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 1 grudnia 2016 r. (sprawa R 698/2016-4).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa C-151/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 grudnia 2017 r. w sprawie T-213/16, El Corte Inglés / EUIPO, wniesione w dniu 21 lutego 2018 r. przez El Corte Inglés SA

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 grudnia 2017 r. w sprawie T-213/16, El Corte Inglés / EUIPO, wniesione w dniu 21 lutego 2018 r. przez El Corte Inglés SA
      (Sprawa C-151/18 P)
      (2018/C 392/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: El Corte Inglés SA (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Elho Business & Sport Vertriebs GmbH
      Postanowieniem z dnia 6 września 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa T-402/18 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 4 lipca 2018 r. – Aquino i in. / Parlament (Środek tymczasowy – Prawo instytucjonalne – Strajk tłumaczy ustnych – Przyjęte przez Parlament Europejski środki mające na celu wezwanie tłumaczy ustnych do podjęcia pracy – Wniosek o zawieszenie wykonania – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Częściowa niedopuszczalność – Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/31

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 4 lipca 2018 r. – Aquino i in. / Parlament
      (Sprawa T-402/18 R)
      ((Środek tymczasowy - Prawo instytucjonalne - Strajk tłumaczy ustnych - Przyjęte przez Parlament Europejski środki mające na celu wezwanie tłumaczy ustnych do podjęcia pracy - Wniosek o zawieszenie wykonania - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Częściowa niedopuszczalność - Wyważenie wchodzących w grę interesów))
      (2018/C 392/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Robert Aquino (Bruksela, Belgia) i 30 innych skarżących, których nazwiska znajdują się w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: L. Levi, adwokat)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Przedmiot

      Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE i mający na celu, po pierwsze, zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 i 3 lipca 2018 r. w sprawie wezwania tłumaczy ustnych do podjęcia pracy oraz późniejszych decyzji w sprawie wezwania tłumaczy ustnych do podjęcia pracy w dniach 5, 10 i 11 lipca 2018 r., oraz po drugie, nakazanie Parlamentowi ograniczenia w przyszłości wzywania tłumaczy ustnych do podjęcia pracy.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje w części odrzucony jako niedopuszczalny i w części oddalony jako bezzasadny.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-418/17: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Eduard Meier / EUIPO – Calzaturificio Elisabet (Safari Club) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie do rejestracji słownego unijnego znaku towarowego Safari Club – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy WS Walk Safari – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/28

      Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Eduard Meier / EUIPO – Calzaturificio Elisabet (Safari Club)
      (Sprawa T-418/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie do rejestracji słownego unijnego znaku towarowego Safari Club - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy WS Walk Safari - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 392/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eduard Meier GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Schicker i M. Knitter)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Calzaturificio Elisabet Srl (Monte Urano, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 maja 2017 r. (sprawa R 1158/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Calzaturificio Elisabet a Eduard Meier.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 maja 2017 r. (sprawa R 1158/2016-4) w zakresie dotyczącym uwzględnienia sprzeciwu wobec rejestracji słownego unijnego znaku towarowego Safari Club dla towarów: „torby myśliwskie”, „odzież myśliwska, odzież i obuwie na polowania”.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


title: Sprawa C-512/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 3 sierpnia 2018 r. – French Data Network, La Quadrature du Net, Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs / Premier ministre, Garde des Sceaux, ministre de la Justice

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 3 sierpnia 2018 r. – French Data Network, La Quadrature du Net, Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs / Premier ministre, Garde des Sceaux, ministre de la Justice
      (Sprawa C-512/18)
      (2018/C 392/11)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: French Data Network, La Quadrature du Net, Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs

         Strona pozwana: Premier ministre, Garde des Sceaux, ministre de la Justice

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy obowiązku uogólnionego i niezróżnicowanego przechowywania danych nałożony na dostawców usług na podstawie przepisów upoważniających zawartych w art. 15 ust. 1 dyrektywy [2002/58/WE] z dnia 12 lipca 2002 r. (1) należy uważać, biorąc pod uwagę gwarancje i kontrole towarzyszące następnie gromadzeniu i wykorzystaniu tych danych o połączeniach, za ingerencję uzasadnioną prawem do bezpieczeństwa osobistego zagwarantowanym w art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i wymogami bezpieczeństwa narodowego, które leżą w zakresie wyłącznej odpowiedzialności państw członkowskich zgodnie z art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy przepisy dyrektywy [2000/31/WE] z dnia 8 czerwca 2000 r. (2), w związku z art. 6, 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one państwu na wprowadzenie przepisów krajowych nakładających na osoby, których działalność polega na oferowaniu dostępu do usług internetowej komunikacji publicznej oraz na osoby fizyczne lub prawne oferujące, nawet nieodpłatnie, do publicznego udostępniania za pomocą usługi internetowej komunikacji publicznej, przechowywanie sygnałów, tekstów, obrazów, dźwięków lub wszelkiego rodzaju wiadomości dostarczonych przez odbiorców tych usług, obowiązek przechowywania danych umożliwiających identyfikację każdego, kto przyczynił się do stworzenia treści lub części treści usług, których są usługodawcami, aby organ sądowy mógł, w razie potrzeby, zażądać ich przekazania w celu egzekwowania przepisów dotyczących odpowiedzialności cywilnej lub karnej?

         (1)  Dyrektywa 2002/58/WE parlamentu europejskiego i rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (Dz.U. 2002, L 201, s. 37).

         (2)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. 2000, L 178, s. 1).


title: Sprawa T-652/17: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2018 r. – Eddy’s Snack Company / EUIPO – Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Eddy’s Snackcompany) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Eddy’s Snackcompany – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TEDDY – Względna podstawa odmowy rejestracji – Zasada ne ultra petita – Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]}

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/28

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2018 r. – Eddy’s Snack Company / EUIPO – Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Eddy’s Snackcompany)
      (Sprawa T-652/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Eddy’s Snackcompany - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TEDDY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Zasada ne ultra petita - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]})
      (2018/C 392/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Eddy’s Snack Company GmbH (Lügde, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Decker)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (Kilchberg, Szwajcaria)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lipca 2017 r. (sprawa R 1999/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli a Eddy’s Snack Company.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 lipca 2017 r. (sprawa R 1999/2016-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Eddy’s Snack Company GmbH w trakcie postępowania przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa C-246/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 7 lutego 2018 r. w sprawie T-775/16, Kondyterska korporatsiia „Roshen” / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 6 kwietnia 2018 r. przez Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen”

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 7 lutego 2018 r. w sprawie T-775/16, Kondyterska korporatsiia „Roshen” / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 6 kwietnia 2018 r. przez Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen”
      (Sprawa C-246/18 P)
      (2018/C 392/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen” (przedstawiciele: adwokaci R. Žabolienė i I. Lukauskienė)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Moscow Confectionery Factory „Krasnyiy oktyabr” OAO
      Postanowieniem z dnia 6 września 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-518/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Českých Budějovicích (Republika Czeska) w dniu 7 sierpnia 2018 r. – RD / SC

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Českých Budějovicích (Republika Czeska) w dniu 7 sierpnia 2018 r. – RD / SC
      (Sprawa C-518/18)
      (2018/C 392/12)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Okresní soud v Českých Budějovicích

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: RD

         Strona pozwana: SC

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 3 ust. 1 akapit drugi lit. b) rozporządzenia (WE) nr 805/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że za bezsporne uznaje się roszczenie, o którym rozstrzygnięto po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, jeżeli ani pozwana, która uznała swój dług przed wszczęciem postępowania, ani jej kurator nie wzięli udziału w rozprawie i nie podnieśli żadnych zarzutów w toku postępowania?

         (1)  Dz.U. 2004, L 143, s. 15.


title: Sprawa T-664/16: Postanowienie Sądu z dnia 30 maja 2018 r. – PJ/EUIPO – Erdmann & Rossi (Erdmann & Rossi) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Reprezentacja przez adwokata niebędącego osobą trzecią niezależną od strony skarżącej – Wstąpienie do sprawy w miejsce jednej ze stron sporu – Przeniesienie praw zgłaszającej unijny znak towarowy – Reprezentacja przez adwokata niebędącego osobą trzecią niezależną od wnioskującej o wstąpienie do sprawy w miejsce jednej ze stron – Niedopuszczalność)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/29

      Postanowienie Sądu z dnia 30 maja 2018 r. – PJ/EUIPO – Erdmann & Rossi (Erdmann & Rossi)
      (Sprawa T-664/16) (1)

      ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Reprezentacja przez adwokata niebędącego osobą trzecią niezależną od strony skarżącej - Wstąpienie do sprawy w miejsce jednej ze stron sporu - Przeniesienie praw zgłaszającej unijny znak towarowy - Reprezentacja przez adwokata niebędącego osobą trzecią niezależną od wnioskującej o wstąpienie do sprawy w miejsce jednej ze stron - Niedopuszczalność))
      (2018/C 392/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: PJ (przedstawiciel: adwokat S.)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo S. Hanne, następnie A. Söder, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Erdmann & Rossi GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Kunz-Hallstein i R. Kunz-Hallstein)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2016 r. (sprawa R 1670/2015-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Erdmann & Rossi a PJ.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie wniosku o wstąpienie do sprawy w miejsce jednej ze stron zostaje umorzone.

                  3)

                  PJ zostaje obciążony kosztami postępowania.

                  4)

                  [Y]-GmbH i każda ze stron postępowania pokrywają własne koszty związane z wnioskiem o wstąpienie do sprawy.

         (1)  Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


title: Sprawa T-507/18: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – Francja /Komisja

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/32

      Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – Francja /Komisja
      (Sprawa T-507/18)
      (2018/C 392/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas, A.-L. Desjonquères, S. Horrenberger i A. Alidière, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji nr C(2018) 873 z dnia 13 czerwca 2018 roku wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w części w jakiej stosuje ona korektę ryczałtową w wysokości 5 % równą kwocie 1 945 435,39 EUR w odniesieniu do „Innej pomocy bezpośredniej – POSEI” ze względu na „Nieprawidłowe księgowanie niektórych przesyłek bananów” w roku budżetowym 2013, 2014, 2015 i 2016;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, zgodnie z którym Komisja dopuściła się naruszenia prawa w ramach procedury rozliczania zgodności pomocy dla [sektora produkcji] zielonych bananów, ponieważ przyjęła ona błędną interpretację pojęcia „wprowadzania do obrotu” zielonych bananów kwalifikujących się do pomocy z programów szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i wyspiarskich (POSEI) znajdującej zastosowanie do Gwadelupy i Martyniki;
      Po pierwsze, storna skarżąca jest zdania, że Komisja przyjęła błędną interpretację tego pojęcia, która naruszała zakres zastosowania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1333/2011 z dnia 19 grudnia 2011 r. ustanawiającego normy handlowe dotyczące bananów, zasady weryfikacji zgodności z tymi normami handlowymi i wymogi dotyczące powiadomień w sektorze bananów (Dz.U 2011, L 336, s. 23).
      Po drugie, strona skarżąca podnosi, że interpretacja tego pojęcia przyjęta przez Komisję wynikała z błędnego zastosowania art. 76 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. 2013, L 347, s. 671).


title: Sprawa T-798/14: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – DenizBank / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie – Umieszczenie nazwy podmiotu będącego właścicielem skarżącej w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Układ stowarzyszeniowy UE–Turcja – Prawa podstawowe – Proporcjonalność)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/19

      Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – DenizBank / Rada
      (Sprawa T-798/14) (1)

      ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie - Umieszczenie nazwy podmiotu będącego właścicielem skarżącej w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Układ stowarzyszeniowy UE–Turcja - Prawa podstawowe - Proporcjonalność))
      (2018/C 392/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DenizBank A.Ş. (Stambuł, Turcja) (przedstawiciele: O. Jones, D. Heaton, barristers, R. Mattick, S. Utku, solicitors, oraz M. Lester, QC)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo: S. Boelaert i A. de Elera-San Miguel Hurtado, a następnie S. Boelaert i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci, L. Havas oraz F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13), zmienionej decyzją Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 54), decyzją Rady 2014/872/WPZiB z dnia 4 grudnia 2014 r. (Dz.U. 2014, L 349, s. 58), decyzją Rady (WPZiB) 2015/2431 z dnia 21 grudnia 2015 r. (Dz.U. 2015, L 334, s. 22), decyzją Rady (WPZiB) 2016/1071 z dnia 1 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, L 178, s. 21) oraz decyzją Rady (WPZiB) 2016/2315 z dnia 19 grudnia 2016 r. (Dz.U. 2016, L 345, s. 65), a po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 3), oraz rozporządzeniem Rady nr 1290/2014 z dnia 4 grudnia 2014 r. (Dz.U. 2014, L 349, s. 20), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  DenizBank A.Ş. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-825/17: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Carbon System Verwaltungs / EUIPO (LIGHTBOUNCE) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LIGHTBOUNCE — Bezwzględna podstawa odmowa rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/64

      Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Carbon System Verwaltungs / EUIPO (LIGHTBOUNCE)
      (Sprawa T-825/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LIGHTBOUNCE - Bezwzględna podstawa odmowa rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2018/C 427/85)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Carbon System Verwaltungs GmbH (Marktheidenfeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Gilch i L. Petri)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Hanne i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 października 2017 r. (sprawa R 2301/2016-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego LIGHTBOUNCE jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Carbon System Verwaltungs GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa T-550/18: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Harrington Padrón / Rada

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/86

      Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Harrington Padrón / Rada
      (Sprawa T-550/18)
      (2018/C 427/113)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Katherine Nayarith Harrington Padrón (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni i L. Giuliano)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (2) w zakresie, w jakim ich przepisy dotyczą strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżone akty są dotknięte oczywistym błędem w ocenie oraz brakiem wskazania ścisłych i spójnych dowodów.

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie dotyczący funkcji i roli skarżącej oraz nie ujawniła zestawu ścisłych i spójnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Skarżąca twierdzi ponadto, że Rada nie przeprowadziła właściwej oceny dowodów lub, co najmniej, że taka ocena była oczywiście błędna.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że środki ograniczające nałożone poprzez zaskarżone akty stanowią nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie przysługującego skarżącej podstawowego prawa własności.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160I, s. 12).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonujące rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160I, s. 5).


title: Sprawa T-682/16: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2018 r. – Francja / Komisja ([EFRG — Pomoc obszarowa — Postępowanie w sprawie zawieszenia płatności miesięcznych na rzecz państwa członkowskiego — Artykuł 41 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 — Elementy kluczowe krajowego systemu kontroli — Stwierdzone niedociągnięcia — Plan działania zawierający wskaźniki wyraźnego postępu ustanowione w drodze konsultacji z Komisją — Proporcjonalność])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/45

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2018 r. – Francja / Komisja
      (Sprawa T-682/16) (1)

      ([EFRG - Pomoc obszarowa - Postępowanie w sprawie zawieszenia płatności miesięcznych na rzecz państwa członkowskiego - Artykuł 41 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 - Elementy kluczowe krajowego systemu kontroli - Stwierdzone niedociągnięcia - Plan działania zawierający wskaźniki wyraźnego postępu ustanowione w drodze konsultacji z Komisją - Proporcjonalność])
      (2018/C 427/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas, D. Segoin, A.-L. Desjonquères i S. Horrenberger, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 4287 final z dnia 12 lipca 2016 r. zawieszającej płatności miesięczne na rzecz Republiki Francuskiej w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Francuska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Portugalska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa T-551/18: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Oblitas Ruzza / Rada

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/86

      Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Oblitas Ruzza / Rada
      (Sprawa T-551/18)
      (2018/C 427/114)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sandra Oblitas Ruzza (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni i L. Giuliano)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (2) w zakresie, w jakim ich przepisy dotyczą strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżone akty są dotknięte oczywistym błędem w ocenie oraz brakiem wskazania ścisłych i spójnych dowodów.

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie dotyczący funkcji i roli skarżącej oraz nie ujawniła zestawu ścisłych i spójnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Skarżąca twierdzi ponadto, że Rada nie przeprowadziła właściwej oceny dowodów lub, co najmniej, że taka ocena była oczywiście błędna.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że środki ograniczające nałożone poprzez zaskarżone akty stanowią nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie przysługującego skarżącej podstawowego prawa własności.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160I, s. 12).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonujące rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160I, s. 5).


title: Sprawa C-590/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-451/14, Fujikura/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2018 r. przez Fujikura Ltd

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-451/14, Fujikura/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2018 r. przez Fujikura Ltd
      (Sprawa C-590/18 P)
      (2018/C 427/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Fujikura Ltd (przedstawiciel: adwokat L. Gyselen)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Viscas Corp.

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w zakresie, w jakim Sąd uwzględnił zarzut dotyczący naruszenia zasad proporcjonalności i równego traktowania w odniesieniu do grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie;

                  —

                  wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie zgodnie z art. 61 akapit pierwszy zdanie drugie statutu Trybunału poprzez:

                              —

                              stwierdzenie nieważności art. 2 lit. o) decyzji Komisji (1) z dnia 2 kwietnia 2014 r. nakładającej na Fujikura Ltd grzywnę w wysokości 8 152 000 EUR;

                              —

                              obniżenie wysokości tej grzywny o 44 % do kwoty 4 565 120 EUR;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Sąd naruszył prawo, zatwierdzając podejście Komisji polegające na stosowaniu pkt 18 jej wytycznych z 2006 r. (2), jak gdyby całe naruszenie obejmowało jedynie „światową część” kartelu i nie zawierało „części wewnątrz EOG”, która obejmowała wyłącznie dostawców europejskich.
      W konsekwencji, określając hipotetyczne wartości sprzedaży w odniesieniu do uczestników kartelu, Komisja nie doszacowała w znaczący sposób roli dostawców europejskich w tym naruszeniu i przeceniła rolę dostawców azjatyckich, w tym Fujikury.

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) [notyfikowana jako dokument C(2014) 2139 final] (Dz.U. 2014, C 319, s. 10).

         (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa T-589/16: Postanowienie Sądu z dnia 27 września 2018 r. – HS / EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Przeniesienie uprawnień emerytalnych — Przeniesiona kwota — Odpowiedzialność pozaumowna — Postepowanie poprzedzające wniesienie skargi — Postepowanie pojednawcze przed EBI — Rozsądny termin — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/66

      Postanowienie Sądu z dnia 27 września 2018 r. – HS / EBI
      (Sprawa T-589/16)
      (Służba publiczna - Personel EBI - Przeniesienie uprawnień emerytalnych - Przeniesiona kwota - Odpowiedzialność pozaumowna - Postepowanie poprzedzające wniesienie skargi - Postepowanie pojednawcze przed EBI - Rozsądny termin - Oczywista niedopuszczalność)
      (2018/C 427/87)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: HS (przedstawiciele: adwokaci, początkowo A. Senes i L. Payot, następnie A. Senes)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo T. Gilliams, G. Nuvoli, P. Kijver i G. Faedo, następnie T. Gilliams, P. Kijver i G. Faedo, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą z powodu popełnienia przez EBI uchybień przy przenoszeniu jej uprawnień emerytalnych z krajowego systemu emerytalnego do systemu emerytalnego EBI.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  HS zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Sprawa C-326/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 marca 2018 r. w sprawie T-60/17: Safe Skies / EUIPO, wniesione w dniu 17 maja 2018 r. przez Safe Skies LLC

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 marca 2018 r. w sprawie T-60/17: Safe Skies / EUIPO, wniesione w dniu 17 maja 2018 r. przez Safe Skies LLC
      (Sprawa C-326/18 P)
      (2018/C 427/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Safe Skies LLC (przedstawiciel: V. Schwepler, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 4 października 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-552/18: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Moreno Reyes / Rada

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/87

      Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Moreno Reyes / Rada
      (Sprawa T-552/18)
      (2018/C 427/115)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Xavier Antonio Moreno Reyes (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni i L. Giuliano)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (2) w zakresie, w jakim ich przepisy dotyczą strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżone akty są dotknięte oczywistym błędem w ocenie oraz brakiem wskazania ścisłych i spójnych dowodów.

                              —

                              W tym względzie skarżący podnosi, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie dotyczący funkcji i roli skarżącego oraz nie ujawniła zestawu ścisłych i spójnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Skarżący twierdzi ponadto, że Rada nie przeprowadziła właściwej oceny dowodów lub, co najmniej, że taka ocena była oczywiście błędna.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że środki ograniczające nałożone poprzez zaskarżone akty stanowią nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie przysługującego skarżącemu podstawowego prawa własności.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 1601, s. 12).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonujące rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 1601, s. 5).


title: Sprawa C-594/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-356/15, Republika Austrii / Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Republikę Austrii

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-356/15, Republika Austrii / Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Republikę Austrii
      (Sprawa C-594/18 P)
      (2018/C 427/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Austrii (przedstawiciel: Dr. G. Hesse, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Republika Czeska, Republika Francuska, Węgry, Rzeczpospolita Polska, Rumunia, Republika Słowacka, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie T-356/15, Republika Austrii/Komisja Europejska;

                  —

                  uwzględnienie w całości skargi pierwszoinstancyjnej o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) 2015/658 z dnia 8 października 2014 r. w sprawie środka pomocy SA.34947 (2013/C) (ex 2013/N), który Zjednoczone Królestwo planuje wdrożyć w celu wsparcia elektrowni jądrowej Hinkley Point C (1);

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów.

         Zarzut pierwszy: brak celu stanowiącego przedmiot wspólnego zainteresowania Unii

      Wydaje się, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z prawem w zakresie, w jakim – wbrew stanowisku prawnemu Sądu – budowa nowej elektrowni jądrowej nie jest celem stanowiącym przedmiot wspólnego zainteresowania Unii. Wobec tego zarzut czwarty w związku z częścią piątą zarzutu dziewiątego, w ramach których podniesiono, że wspieranie energii jądrowej nie jest wymaganym do zatwierdzenia pomocy celem stanowiącym przedmiot wspólnego zainteresowania w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, nie powinny były zostać oddalone.

         Zarzut drugi: błędne zastosowanie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE

      Środki pomocy zostały błędnie uznane za zgodne z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. W zaskarżonym wyroku błędnie zdefiniowano właściwy sektor gospodarczy w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE oraz niesłusznie pominięto analizę zawodności rynku. Zarzut pierwszy oraz części pierwsza i druga zarzutu dziewiątego, dotyczące wyodrębnienia rynku i zawodności ryku nie powinny były zostać oddalone.

         Zarzut trzeci: brak wystarczającej analizy kwestii proporcjonalności

      W zaskarżonym wyroku Sąd błędnie potwierdził niewystarczającą analizę proporcjonalności dokonaną przez Komisję Europejską. Twierdzenia Komisji odnoszące się do proporcjonalności pomocy są błędne i niezrozumiałe, co czyni tę decyzję nieważną. Zarzut szósty, zastrzeżenie drugie części trzeciej zarzutu dziewiątego i szósta część zarzutu dziewiątego, podkreślające zasadniczo niewystarczający charakter kontroli proporcjonalności środków, nie powinny były zostać oddalone.

         Zarzut czwarty: niezgodność z prawem pomocy operacyjnej

      Sąd nie uwzględnił okoliczności, że środki przewidziane w celu wsparcia elektrowni jądrowej Hinkley Point C stanowią niezgodną z prawem pomoc operacyjną. Wobec tego zarzut trzeci, a także zastrzeżenie pierwsze części trzeciej zarzutu dziewiątego, w ramach których podniesiono, że środki przewidziane przez Zjednoczone Królestwo należy uznać za niezgodną z prawem pomoc operacyjną, nie powinny były zostać oddalone.

         Zarzut piąty: niewystarczające określenie elementów pomocy i naruszenie „komunikatu w sprawie gwarancji”

      Wreszcie Sąd, po pierwsze, nie zdefiniował w wystarczający sposób elementów pomocy, a po drugie, nie wziął pod uwagę naruszenia „komunikatu w sprawie gwarancji”. W tym kontekście zarzut ósmy i czwarta część zarzutu dziewiątego, dotyczące braku wystarczającego zdefiniowania elementów pomocy i naruszenia komunikatu w sprawie gwarancji, nie powinny były zostać oddalone.

         (1)  Dz.U. 2015, L 109, s. 44.


title: Sprawa T-884/16: Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. – Multiconnect / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Koncentracje — Detaliczny rynek usług telefonii ruchomej i hurtowy rynek dostępu i rozpoczynania połączeń w Niemczech — Nabycie E Plus przez Telefónica Deutschland — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z funkcjonowaniem porozumienia EOG — Wdrożenie pakietu ostatecznych zobowiązań dotyczącego non-MNO — Akty niepodlegające zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/46

      Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. – Multiconnect / Komisja
      (Sprawa T-884/16) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Koncentracje - Detaliczny rynek usług telefonii ruchomej i hurtowy rynek dostępu i rozpoczynania połączeń w Niemczech - Nabycie E Plus przez Telefónica Deutschland - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z funkcjonowaniem porozumienia EOG - Wdrożenie pakietu ostatecznych zobowiązań dotyczącego non-MNO - Akty niepodlegające zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/58)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Multiconnect GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: J.-M. Schultze, S. Pautke i C. Ehlenz, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan, M. Farley i C. Vollrath, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rzekomych decyzji Komisji zawartych w wiadomościach elektronicznych z dnia 11 i 29 października 2016 r. w sprawie realizacji środków naprawczych dotyczących non-MNO przewidzianych w ostatecznych zobowiązaniach, które stały się wiążące na mocy decyzji Komisji C(2014) 4443 final z dnia 2 lipca 2014 r. uznającej koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z funkcjonowaniem porozumienia EOG, pod warunkiem spełnienia określonych zobowiązań (sprawa M.7018 – Telefónica Deutschland/E-Plus)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie złożonych przez Telefónica Deutschland Holding AG i Drillisch AG wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Multiconnect GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Telefónica Deutschland Holding pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  5)

                  Drillisch pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa T-192/17: Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2018 r. – RZ / EKES i Komitet Reginów ([Służba publiczna — Urzędnicy — [poufne] — Skarga o stwierdzenie nieważności i odszkodowanie — Brak niekorzystnego aktu — Niedopuszczalność])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/66

      Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2018 r. – RZ / EKES i Komitet Reginów
      (Sprawa T-192/17) (1)

      ([Służba publiczna - Urzędnicy - [poufne] (2) - Skarga o stwierdzenie nieważności i odszkodowanie - Brak niekorzystnego aktu - Niedopuszczalność])
      (2018/C 427/88)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RZ (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

         Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: M. Pascua Mateo, K. Gambino i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Troncosa Ferrera i F.M. Hislaire), Komitet Reginów (przedstawiciele: S. Bachotet, M. Antonini i M. Esparrago Arzadun, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek zmierzający w istocie, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 11 maja 2016 r., w której sekretarz generalny Komitetu Reginów [poufne], wspólną służbę między Komitetem Reginów i Europejskim Komitetem Ekonomiczno–Społecznym (EKES), [poufne], a po drugie, do uzyskania naprawienia szkód, które skarżący poniósł z powodu tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  RZ zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.

         (2)  Poufne utajnione dane.


title: Sprawa C-596/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-439/14: LS Cable & System/Komisja, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez LS Cable & System Ltd

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-439/14: LS Cable & System/Komisja, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez LS Cable & System Ltd
      (Sprawa C-596/18 P)
      (2018/C 427/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: LS Cable & System Ltd (przedstawiciele: S. Spinks, S. Kinsella, Solicitors)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  wydanie ostatecznego orzeczenia w spawie, zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości i na tej podstawie stwierdzenie nieważność decyzji (1) w zakresie w jakim dotyczy ona wnoszącej odwołanie, oraz w ramach przysługującego Trybunałowi nieograniczonego prawa orzekania, obniżenie wymiaru grzywny wymierzonej wnoszącej odwołanie;

                  —

                  w przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości nie wydał orzeczenia w niniejszej sprawie – zastrzeżenie kosztów i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, zgodnie z wydanym przez Trybunał wyrokiem;

                  —

                  zgodnie z do art. 184 regulaminu postępowania przed Trybunałem – obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zaskarżony wyrok naruszył prawo w sposób oczywisty przeinaczając jasne znaczenie dowodów dotyczących ofert składanych przez wnoszącą odwołanie w ramach projektów EOG.

                  2.

                  Zaskarżony wyrok naruszył prawo w zakresie w jakim Sąd orzekł w nim, że wnosząca odwołanie przystąpiła do porozumienia na terytorium krajowym, co nastąpiło w wyniku obecności jej przedstawicieli na spotkaniu, wobec czego znajduje do niej zastosowanie orzecznictwo w zakresie publicznego zdystansowania się.

                  3.

                  Zaskarżony wyrok naruszył prawo w zakresie w jakim Sąd orzekł w nim, że wnosząca odwołanie mogła obalić domniemanie o przystąpieniu do zasady terytorium krajowego – co nastąpiło w wyniku obecności jej przedstawicieli [na spotkaniu] – wyłącznie poprzez „publiczne zdystansowanie się” podczas tego spotkania.

         (1)  Decyzja Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotycząca postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.


title: Sprawa T-885/16: Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. – Mass Response Service / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Koncentracje — Detaliczny rynek usług telefonii ruchomej i hurtowy rynek dostępu i rozpoczynania połączeń w Niemczech — Nabycie E Plus przez Telefónica Deutschland — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z funkcjonowaniem porozumienia EOG — Wdrożenie pakietu ostatecznych zobowiązań dotyczącego non-MNO — Akty niepodlegające zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/47

      Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. – Mass Response Service / Komisja
      (Sprawa T-885/16) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Koncentracje - Detaliczny rynek usług telefonii ruchomej i hurtowy rynek dostępu i rozpoczynania połączeń w Niemczech - Nabycie E Plus przez Telefónica Deutschland - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z funkcjonowaniem porozumienia EOG - Wdrożenie pakietu ostatecznych zobowiązań dotyczącego non-MNO - Akty niepodlegające zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/59)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Mass Response Service GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: J.-M. Schultze, S. Pautke i C. Ehlenz, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan, M. Farley i C. Vollrath, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rzekomych decyzji Komisji zawartych w wiadomościach elektronicznych z dnia 24 i 29 października 2016 r. w sprawie realizacji środków naprawczych dotyczących non-MNO przewidzianych w ostatecznych zobowiązaniach, które stały się wiążące na mocy decyzji Komisji C(2014) 4443 final z dnia 2 lipca 2014 r. uznającej koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z funkcjonowaniem porozumienia EOG, pod warunkiem spełnienia określonych zobowiązań (sprawa M.7018 – Telefónica Deutschland/E-Plus)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie złożonych przez Telefónica Deutschland Holding AG i Drillisch AG wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Mass Response Service GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Telefónica Deutschland Holding pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  5)

                  Drillisch pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa T-242/17: Postanowienie Sądu z dnia 19 września 2018 r. – SC / Eulex Kosowo (Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie — Klauzula arbitrażowa — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Personel misji międzynarodowych Unii — Następujące po sobie umowy o pracę na czas określony — Konkurs wewnętrzny — Bezstronność komisji konkursowej — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Częściowa zmiana kwalifikacji skargi — Odpowiedzialność umowna — Odpowiedzialność pozaumowna — Szkoda majątkowa i krzywda — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/67

      Postanowienie Sądu z dnia 19 września 2018 r. – SC / Eulex Kosowo
      (Sprawa T-242/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Klauzula arbitrażowa - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Personel misji międzynarodowych Unii - Następujące po sobie umowy o pracę na czas określony - Konkurs wewnętrzny - Bezstronność komisji konkursowej - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Częściowa zmiana kwalifikacji skargi - Odpowiedzialność umowna - Odpowiedzialność pozaumowna - Szkoda majątkowa i krzywda - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
      (2018/C 427/89)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SC (przedstawiciele: adwokaci L. Moro i A. Kunst)

         Strona pozwana: Eulex Kosowo (przedstawiciel: adwokat E. Raoult)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odrzucenia kandydatury skarżącej w zorganizowanym przez misję Eulex Kosowo w 2016 r. konkursie wewnętrznym na stanowisko prokuratora (konkurs EK30077) oraz decyzji misji Eulex Kosowo w sprawie nieprzedłużenia jej umowy o pracę na czas określony; po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody majątkowej i krzywdy, których skarżąca miała doznać ze względu na naruszenie przez misję Eulex Kosowo jej zobowiązań pozaumownych; oraz po trzecie, oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od misji Eulex Kosowo odszkodowania ze względu na naruszenie przez misję nią jej zobowiązań umownych.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  SC pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa C-597/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-680/14: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i in., wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-680/14: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i in., wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Radę Unii Europejskiej
      (Sprawa C-597/18 P)
      (2018/C 427/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Chatziioakeimidou, I. Gurov, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in., Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa, reprezentowani przez Radę Unii Europejskiej, Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w częściach, w których Sąd oddalił zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Radę przeciwko Eurogrupie;

                  —

                  oraz obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W swoim odwołaniu Rada żąda uchylenia zaskarżonego wyroku w częściach, w których Sąd oddalił zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Radę przeciwko Eurogrupie. Odwołanie to jest oparte na następujących zarzutach:

                  —

                  Sąd naruszył prawo uznając, że Eurogrupa jest „organem Unii formalnie ustanowionym na mocy Traktatów”;

                  —

                  Sąd naruszył prawo, oddalając podniesiony przez Radę zarzut niedopuszczalności, ponieważ nie określił on „uprawnień” przyznanych Eurogrupie na mocy Traktatów;

                  —

                  Sąd naruszył prawo stwierdzając, że uwzględnienie podniesionego przez Radę zarzutu niedopuszczalności skutkowałoby „ustanowieniem w ramach systemu prawnego Unii Europejskiej podmiotów, za których działania i zachowania nie ponosiłaby odpowiedzialności Unia Europejska”.


title: Sprawa T-257/17: Postanowienie Sądu z dnia 12 września 2018 r. – RE / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dorozumiana odmowa dostępu — Umorzenie postępowania — Wyraźna odmowa dostępu — Dostosowanie żądań — Artykuł 86 ust. 4 lit. a) i b) regulaminu postępowania — Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/68

      Postanowienie Sądu z dnia 12 września 2018 r. – RE / Komisja
      (Sprawa T-257/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dorozumiana odmowa dostępu - Umorzenie postępowania - Wyraźna odmowa dostępu - Dostosowanie żądań - Artykuł 86 ust. 4 lit. a) i b) regulaminu postępowania - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/90)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: RE (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Buchet i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Z jednej strony żądanie oparte na art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej oddalającej ponowny wniosek skarżącego z dnia 20 stycznia 2017 r. o udzielenie dostępu do dokumentów oraz decyzji sekretarza generalnego Komisji C(2017) 3718 final z dnia 24 maja 2017 r., jako że odmówiono w niej dostępu do notatki dotyczącej rekrutacji skarżącego, a z drugiej strony żądanie oparte na art. 268 TFUE mające na celu uzyskanie naprawienia domniemanych szkód, jakie skarżący miał ponieść wskutek odmowy dostępu do tych dokumentów oraz wskutek opóźnienia w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie dostępu do owych dokumentów.

         Sentencja

                  1)

                  Umarza się postępowanie w przedmiocie żądań mających na celu stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej oddalającej ponowny wniosek RE z dnia 20 stycznia 2017 r. o udzielenie dostępu do dokumentów.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa T-421/17: Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2018 r. – Leino-Sandberg / Parlament ([Dostęp do dokumentów — Dokument dotyczący decyzji odmawiającej osobie trzeciej pełnego dostępu do tabeli sporządzonych w ramach rozmów trójstronnych związanych z wnioskiem dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europolu, zastępującego i uchylającego decyzje 2009/371/WSiSW i 2005/681/WSiSW — Odmowa dostępu — Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 — Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych — Ujawnienie po wniesieniu skargi — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/68

      Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2018 r. – Leino-Sandberg / Parlament
      (Sprawa T-421/17) (1)

      ([Dostęp do dokumentów - Dokument dotyczący decyzji odmawiającej osobie trzeciej pełnego dostępu do tabeli sporządzonych w ramach rozmów trójstronnych związanych z wnioskiem dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europolu, zastępującego i uchylającego decyzje 2009/371/WSiSW i 2005/681/WSiSW - Odmowa dostępu - Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych - Ujawnienie po wniesieniu skargi - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania])
      (2018/C 427/91)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Päivi Leino-Sandberg (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i S. Schubert)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Burgos, S. Alves i I. Anagnostopoulou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego A(2016) 15112 z dnia 3 kwietnia 2017 r. odmawiającej skarżącej udzielenia dostępu do decyzji Parlamentu A(2015) 4931 z dnia 8 lipca 2015 r. skierowanej do Emilia De Capitaniego.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi Päivi Leino-Sandberg zostaje umorzone.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosków Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty, w tym koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  Republika Finlandii i Królestwo pokrywają swoje własne koszty postępowania. Zostanie im przekazany odpis niniejszego postanowienia.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


title: Sprawa T-914/16: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Proof IT/EIGE (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Zapotrzebowanie na usługi podzielone na dwie części — Usługi konsultingowe w zakresie zarządzania — Utrzymanie i aktualizacja narzędzi i zasobów statystycznych — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Kryteria udzielenia zamówienia — Przejrzystość — Równość traktowania — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/48

      Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Proof IT/EIGE
      (Sprawa T-914/16) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Zapotrzebowanie na usługi podzielone na dwie części - Usługi konsultingowe w zakresie zarządzania - Utrzymanie i aktualizacja narzędzi i zasobów statystycznych - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Kryteria udzielenia zamówienia - Przejrzystość - Równość traktowania - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna)
      (2018/C 427/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Proof IT SIA (Ryga, Łotwa) (przedstawiciele: J. Jerņeva i D. Pāvila, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) (przedstawiciele: J. Stuyck, V. Ost i M. Vanderstraeten, adwokaci)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EIGE, przekazanej skarżącej pismem o sygnaturze EIGE/VL/mpD/2016/594 z dnia 14 października 2016 r., dotyczącej odrzucenia oferty przedstawionej przez nią w ramach dwóch części zamówienia EIGE/2016/OPER/01, zatytułowanego „Umowa ramowa dotycząca utrzymania i aktualizacji narzędzi i zasobów statystycznych EIGE dotyczących problematyki płci” oraz przyznania umowy ramowej innemu oferentowi, a po drugie, oparte na art. 268 TFUE, żądanie zasądzenia odszkodowania za szkodę jaką miałaby ponieść skarżąca z uwagi na utratę szans na uzyskanie zamówienia.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Proof IT SIA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawy połączone T-495/17 i T-496/17: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Gratis iç ve Dis Ticaret / EUIPO (gratis) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenia graficznych unijnych znaków towarowych gratis — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/69

      Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Gratis iç ve Dis Ticaret / EUIPO (gratis)
      (Sprawy połączone T-495/17 i T-496/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenia graficznych unijnych znaków towarowych gratis - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2018/C 427/92)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Gratis iç ve Dis Ticaret AȘ (Stambuł, Turcja), dopuszczona do wstąpienia w miejsce Sedes Holding AȘ (przedstawiciele: adwokaci K. Ongena i C. Du Jardin)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Vuijst a A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skargi na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 maja 2017 r. (sprawy R 506/2017-2 i R 507/2017-2) dotyczące rejestracji oznaczeń graficznych gratis jako unijnych znaków towarowych.

         Sentencja

                  1)

                  Skargi zostają oddalone.

                  2)

                  Gratis iç ve Dis Ticaret AȘ zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa C-432/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 lipca 2018 r. – Consorzio Tutela Aceto Balsamico di Modena/BALEMA GmbH.

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 lipca 2018 r. – Consorzio Tutela Aceto Balsamico di Modena/BALEMA GmbH.
      (Sprawa C-432/18)
      (2018/C 427/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Consorzio Tutela Aceto Balsamico di Modena

         Strona pozwana: BALEMA GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy ochrona nazwy w całości „Aceto Balsamico di Modena” obejmuje wykorzystanie poszczególnych słów o znaczeniu niegeograficznym składające się na [tę] nazwę złożoną („Aceto”, „Balsamico”, „Aceto Balsamico”) (1)?

         (1)  Wykładnia art. 1 rozporządzenie Komisji (WE) nr 583/2009 z dnia 3 lipca 2009 r. rejestrujące nazwę w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych (Dz.U. 2009 L 175, s.7).


title: Sprawa C-473/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 20 lipca 2018 r. – GP przeciwko Bundesagentur für Arbeit, Familienkasse Baden-Württemberg West

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 20 lipca 2018 r. – GP przeciwko Bundesagentur für Arbeit, Familienkasse Baden-Württemberg West
      (Sprawa C-473/18)
      (2018/C 427/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GP

         Druga strona postępowania: Bundesagentur für Arbeit, Familienkasse Baden-Württemberg West

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Który przepis decyzji nr H3 z dnia 15 października 2009 r. (1). należy zastosować w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym przy przeliczeniu waluty świadczenia rodzinnego dotyczącego dziecka w postaci zasiłku na dzieci bądź dodatku na dzieci?

                  2)

                  Jak zgodnie z tym należy konkretnie interpretować mający zastosowanie przepis przy ustalaniu kwoty dodatku dyferencyjnego do zasiłków rodzinnych zależnego od kursu wymiany?

                              a)

                              W przypadku zastosowania pkt 2 decyzji nr H3: który dzień w rozumieniu tego przepisu, jest dniem, „w którym instytucja wykonuje daną operację”?

                              b)

                              W przypadku zastosowania pkt 3 lit. b) (ewentualnie w związku z pkt 4) decyzji nr H3: który miesiąc w rozumieniu tego przepisu jest miesiącem „w którym przepis musi być zastosowany”?

                              c)

                              W przypadku zastosowania pkt 5 decyzji nr H3: czy klauzula odsyłająca do prawa krajowego jest zgodna z upoważnieniem przewidzianym w art. 90 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 (2)? Jeśli tak: czy „przepisy [prawa krajowego] stanowiące inaczej” wymagają uregulowania przez ustawę w znaczeniu formalnym lub czy wystarczy administracyjna instrukcja krajowego organu administracyjnego?

                  3)

                  Czy w przypadku przeliczenia waluty szwajcarskiego dodatku na dzieci przez niemiecką kasę świadczeń rodzinnych istnieją szczególne zasady?

                              a)

                              Czy w przypadku zastosowania decyzji nr H3 w stosunku do Szwajcarii ma znaczenie, że krajowe prawo niemieckie w § 65 ust. 1 zdanie pierwsze nr 2 Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym) samo w sobie przewiduje wyłączenie prawa do świadczeń?

                              b)

                              Czy dla przeliczenia waluty zgodnie z decyzją nr H3 ma znaczenie, kiedy instytucja szwajcarska przyznała lub wypłaciła świadczenia rodzinne?

                              c)

                              Czy dla przeliczenia waluty zgodnie z decyzją nr H3 ma znaczenie, kiedy instytucja niemiecka odmówiła przyznania dodatku dyferencyjnego do zasiłków rodzinnych lub go przyznała?

         (1)  Decyzja dotycząca daty, którą bierze się pod uwagę przy ustalaniu kursu wymiany, o którym mowa w art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (Dz.U. 2010, C 106, s. 56).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2009, L 284, s 1).


title: Sprawa T-713/17: Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2018 r. – Motex / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Pomoc wdrożona przez Węgry na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych pracowników — Dochodzenie wstępne — Rzekome decyzje Komisji stwierdzające zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie zainteresowanego — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/73

      Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2018 r. – Motex / Komisja
      (Sprawa T-713/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Węgry na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych pracowników - Dochodzenie wstępne - Rzekome decyzje Komisji stwierdzające zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie zainteresowanego - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/98)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Motex Ipari és Szolgáltató Rehabilitációs Kft. (Motex Kft.) (Esztergom-Kertváros, Węgry) (przedstawiciel: L. Szabó, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i C. Georgieva-Kecsmar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga oparta na art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji, jakie rzekomo wydała Komisja w sprawach skarg SA.29432 – CP 290/2009 – Węgry– Pomoc w dziedzinie zatrudniania pracowników niepełnosprawnych, której zarzucano bezprawność z powodu dyskryminującego charakteru uregulowania i SA.45498 (FC/2016) – Roszczenia OPS Újpest-lift Kft.dotyczące pomocy państwa wypłaconej przedsiębiorstwom zatrudniającym pracowników niepełnosprawnych w latach 2006-2012.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Motex Ipari és Szolgáltató Rehabilitációs Kft. (Motex Kft.)zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa T-583/18: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2018 r. – Gesamtverband Verkehrsgewerbe Niedersachsen/Komisja

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/95

      Skarga wniesiona w dniu 26 września 2018 r. – Gesamtverband Verkehrsgewerbe Niedersachsen/Komisja
      (Sprawa T-583/18)
      (2018/C 427/125)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gesamtverband Verkehrsgewerbe Niedersachsen e.V. (Hanower, Niemcy) (przedstawiciel: C. Antweiler, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2018 r. – C(2018) 4385 final w sprawie skargi złożonej przez stronę skarżącą w dniu 28 września 2016 r. dotyczącej pomocy państwa – SA.46538 (2017/NN).

         Zarzuty i główne argumenty

      W drodze niniejszej skargi strona skarżąca występuje z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2018 r. – C(2018) 4385 final w sprawie skargi złożonej przez nią odnośnie do przepisu art. 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetzes (dolnosaksońska ustawą o transporcie lokalnym, zwana dalej „NNVG”) (sprawa SA. 46538 [2017/NN]) (Dz.U. 2018, C 292, s. 1).
      Skarga opiera się na następujących zarzutach:

                  1.

                  Brak powiadomienia o systemie pomocy państwa (naruszenie art. 108 ust. 3 TFUE)
                  W ramach zarzutu pierwszego podnosi się, że w wypadku art. 7a NNVG chodzi o nowy system pomocy, o którym należy, zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE powiadomić Komisję.

                  2.

                  Brak powiadomienia o zasadzie ogólnej (naruszenie art. 3 ust. 3 der rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (1))
                  W ramach zarzutu drugiego podnosi się, że w wypadku art. 7a NNVG chodzi o samodzielne uregulowanie dotyczące rekompensat finansowych odnoszących się do zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych przewidujące taryfy maksymalne dla uczniów, studentów, praktykantów i osób o ograniczonej sprawności ruchowej, które zgodnie z wolą kraju związkowego Dolna Saksonia miało być wyłączone z zakresu zastosowania rozporządzenia nr 1370/2007. Konsekwencją tego był oparty na art. 3 ust. 3 zdanie 2 tego rozporządzenia obowiązek powiadomienia Komisji o art. 7a NNVG.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. 2007, L 315, s. 1)


title: Sprawa T-617/18: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2018 r. – ZH / ECHA

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/63

      Skarga wniesiona w dniu 12 października 2018 r. – ZH / ECHA
      (Sprawa T-617/18)
      (2018/C 436/87)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZH (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za 2016 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności, w zakresie, w jakim jest to potrzebne, również decyzji ECHA z dnia 2 lipca 2018 r., doręczonej skarżącemu w dniu 3 lipca 2018 r., w której oddalono odwołanie skarżącego od sprawozdania z oceny za 2016 r.;

                  —

                  zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną skarżącemu;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 2.2 decyzji ECHA z dnia 18 czerwca 2015 r. w sprawie ogólnych zasad wykonania art. 15 ust. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej oraz wykonania art. 44 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia ram proceduralnych sporządzania sprawozdań z oceny zgodnie z decyzją ECHA, a w szczególności z jej art. 7, a także naruszenia art. 43 regulaminu pracowniczego urzędników, mającego zastosowanie w drodze analogii do personelu tymczasowego na mocy art. 15 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów w ocenie przeprowadzonej przez osobę sporządzającą sprawozdanie – mając na względzie negatywną krytykę skarżącego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia.


title: Sprawa C-548/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Goslar / baumgarten sports & more GmbH Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Opodatkowanie agencji zawodowych graczy piłki nożnej – Płatność rozłożona na raty i uzależniona od warunku – Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego, wymagalność i odzyskanie podatku

text:
               28.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/7

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Goslar / baumgarten sports & more GmbH
      (Sprawa C-548/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Opodatkowanie agencji zawodowych graczy piłki nożnej - Płatność rozłożona na raty i uzależniona od warunku - Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego, wymagalność i odzyskanie podatku)
      (2019/C 35/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Finanzamt Goslar

         Strona przeciwna: baumgarten sports & more GmbH

         Sentencja

      Artykuł 63 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 64 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego i wymagalność podatku związanego ze świadczeniem przez agenta usług pośrednictwa odnoszących się do zawodowych graczy piłki nożnej, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, w odniesieniu do którego to świadczenia dokonano warunkowych, rozłożonych na raty płatności przez okres kilku lat po transferze, uznać za mające miejsce w dniu transferu.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa C-654/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 18 października 2018 r. – Interseroh Dienstleistungsgesellschaft mbH / SAA Sonderabfallagentur Baden-Württemberg GmbH.

text:
               28.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 18 października 2018 r. – Interseroh Dienstleistungsgesellschaft mbH / SAA Sonderabfallagentur Baden-Württemberg GmbH.
      (Sprawa C-654/18)
      (2019/C 35/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Stuttgart

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Interseroh Dienstleistungsgesellschaft mbH.

         Strona pozwana: SAA Sonderabfallagentur Baden-Württemberg GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 (1),
                  zgodnie z którym ogólnym obowiązkom w zakresie informowania, określonym w art. 18, podlega przemieszczenie następujących odpadów przeznaczonych do odzysku, jeżeli ilość przemieszczanych odpadów przekracza 20 kg:

                              a)

                              odpadów wyszczególnionych w załączniku III lub IIIB;

                              b)

                              mieszanin, niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III lub składających się z dwóch lub więcej rodzajów odpadów wymienionych w załączniku III, jeżeli skład tych mieszanin nie utrudnia poddania ich racjonalnemu ekologicznie odzyskowi i mieszaniny te zostały wyszczególnione w załączniku IIIA, zgodnie z art. 58,

                        należy interpretować w ten sposób, że mieszanin z odpadów z papieru, tektury (kartonu) i wyrobów papierniczych, które – mają taki skład, że udziały odpadów w ujęciu indywidualnym – podlegają pierwszym trzem tiret kodu B3020 załącznika IX do konwencji bazylejskiej, i dodatkowo wykazują udział zanieczyszczeń do 10 %, objęte są kodem B3020 konwencji bazylejskiej i tym samym podlegają ogólnym obowiązkom w zakresie informowania zgodnie z art. 18, a nie obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 4?
                  W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006,
                  zgodnie z którym ogólnym obowiązkom w zakresie informowania, określonym w art. 18, podlega przemieszczenie następujących odpadów przeznaczonych do odzysku, jeżeli ilość przemieszczanych odpadów przekracza 20 kg:

                              a)

                              odpadów wyszczególnionych w załączniku III lub IIIB;

                              b)

                              mieszanin, niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III lub składających się z dwóch lub więcej rodzajów odpadów wymienionych w załączniku III, jeżeli skład tych mieszanin nie utrudnia poddania ich racjonalnemu ekologicznie odzyskowi i mieszaniny te zostały wyszczególnione w załączniku IIIA, zgodnie z art. 58,

                        należy interpretować w ten sposób, że mieszanin z odpadów z papieru, tektury (kartonu) i wyrobów papierniczych, które – mają taki skład, że udziały odpadów w ujęciu indywidualnym – podlegają pierwszym trzem tiret kodu B3020 załącznika IX do konwencji bazylejskiej, i dodatkowo wykazują udział zanieczyszczeń do 10 %, nie należy przyporządkować do pkt 3 lit. g) załącznika IIIA i tym samym nie podlegają ogólnym obowiązkom w zakresie informowania zgodnie z art. 18, lecz obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 4?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. 2006, L 190, s.1)