title: Sprawa C-267/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of Gibraltar (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 maja 2016 r. – Albert Buhagiar, Wayne Piri, Stephanie Piri, Arthur Taylor, Henry Bonifacio, Colin Tomlinson, Darren Sheriff/The Hon. Gilbert Licudi QC MP Minister for Justice

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of Gibraltar (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 maja 2016 r. – Albert Buhagiar, Wayne Piri, Stephanie Piri, Arthur Taylor, Henry Bonifacio, Colin Tomlinson, Darren Sheriff/The Hon. Gilbert Licudi QC MP Minister for Justice
   (Sprawa C-267/16)
   (2016/C 260/40)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of Gibraltar

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Albert Buhagiar, Wayne Piri, Stephanie Piri, Arthur Taylor, Henry Bonifacio, Colin Tomlinson, Darren Sheriff

      Strona pozwana: The Hon. Gilbert Licudi QC MP, Minister for Justice

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy – jeżeli przepisy dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni odnoszące się do europejskiej karty broni palnej (1) (EFP) dotyczą jedynie swobodnego przepływu towarów – mogą one mimo wszystko mieć zastosowanie do Gibraltaru na tej podstawie, że nie wiążą się one ani z handlem ani z transakcjami handlowymi i nie są zatem objęte zakresem odstępstw przyznanych Gibraltarowi na mocy aktu dotyczącego przystąpienia z 1972 r.?

               2)

               Czy przepisy wspomnianej dyrektywy odnoszące się do EFP, co się tyczy myśliwych i strzelców sportowych, stosuje się do Gibraltaru na tej podstawie, że dotyczą one swobodnego przepływu usług?

               3)

               Czy przepisy dyrektywy odnoszące się do EFP, co się tyczy myśliwych i strzelców sportowych, są nieważne na tej podstawie, że dotyczą one swobodnego przepływu osób, a więc zostały przyjęte w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 51.


title: Sprawa C-233/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 26 czerwca 2009 r. — G.A. Dijkman en M.A. Dijkman-Lavaleije przeciwko Królestwu Belgii

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 26 czerwca 2009 r. — G.A. Dijkman en M.A. Dijkman-Lavaleije przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-233/09)
   2009/C 220/38
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Antwerpen (Belgia)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

               Strona skarżąca

               :

               G.A. Dijkman
               M.A. Dijkman-Lavaleije

               Strona pozwana

               :

               Królestwo Belgii

      Pytanie prejudycjalne

   Czy uregulowanie, zgodnie z którym belgijscy obywatele, którzy za granicą, dla przykładu w Niderlandach, inwestują lub oszczędzają w celu uniknięcia obciążenia dodatkowym podatkiem komunalnym na podstawie art. 465 ustawy o podatku dochodowym, są zobowiązani do skorzystania — na potrzeby dokonania wypłaty dochodów z ruchomego majątku — z belgijskiego pośrednika, podczas gdy obywatele, którzy inwestują lub oszczędzają w Belgii korzystają ze zwolnienia z zobowiązania podatkowego w związku z uiszczeniem zaliczki na poczet podatku dochodowego od ruchomego majątku na podstawie art. 313 ustawy o podatku dochodowym i unikają pobrania dodatkowego podatku komunalnego na podstawie art. 465 ustawy o podatku dochodowym w ten sposób, że zaliczka na poczet podatku dochodowego od ruchomego majątku jest już pobierana w formie podatku u źródła, jest niezgodne z art. 56 ust. 1 WE?


title: Sprawa C-482/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana (Włochy) w dniu 6 października 2010 r. — Teresa Cicala przeciwko Regione Siciliana

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana (Włochy) w dniu 6 października 2010 r. — Teresa Cicala przeciwko Regione Siciliana
   (Sprawa C-482/10)
   ()
   2010/C 328/42
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Teresa Cicala

      Strona pozwana: Regione Siciliana

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle art. 3. ustawy 241/1990 oraz art. 3 ustawy regionalnej Sycylii 10/1991, w związku z art. 1 ustawy 241/90, który zobowiązuje władze włoskie do stosowania zasad prawa Unii Europejskiej, zgodnie z obowiązkiem uzasadnienia aktów prawnych wydawanych przez administrację publiczną wynikającym z art. 296 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, interpretacja i stosowanie wyżej wymienionych przepisów krajowych, które wskazują, że prywatne akty prawne w dziedzinie świadczeń emerytalnych, choć dotyczące praw podmiotowych, lecz związane, nie muszą być uzasadniane, jest zgodna z prawem Unii Europejskiej i czy taki przypadek stanowi naruszenie podstawowych wymogów proceduralnych decyzji administracyjnej?

               2)

               Czy art. 21g ust. 2 akapit pierwszy ustawy 241/1990, w świetle jego wykładni dokonanej w orzecznictwie administracyjnym, w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia aktu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 tej ustawy i ustawy regionalnej Sycylii 10/1991, w związku z obowiązkiem uzasadnienia aktów organów publicznych wskazanym w art. 296 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, jest zgodny z art. 1 ustawy 241/1999, który zobowiązuje organy administracji do stosowania zasad prawa Unii Europejskiej, a w konsekwencji czy dopuszczalne i zgodne z prawem jest interpretowanie i zastosowanie możliwości uzupełnienia uzasadnienia decyzji administracyjnej w postępowaniu sądowym?


title: Sprawa T-550/12: Postanowienie Sądu z dnia 3 czerwca 2013 r. — bachmaier przeciwko OHIM (oto-soft)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/83

         Postanowienie Sądu z dnia 3 czerwca 2013 r. — bachmaier przeciwko OHIM (oto-soft)
   (Sprawa T-550/12) (1)

   2013/C 225/190
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-338/03, Eridania Sadam i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Wspólna organizacja rynków cukru — System cen — Regionalizacja — Obszary deficytowe — Klasyfikacja Włoch — Rok gospodarczy 2003/2004 — Rozporządzenie nr 1158/2003 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Osoby fizyczne i prawne — Niedopuszczalność)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/27

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie T-338/03, Eridania Sadam i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Wspólna organizacja rynków cukru - System cen - Regionalizacja - Obszary deficytowe - Klasyfikacja Włoch - Rok gospodarczy 2003/2004 - Rozporządzenie nr 1158/2003 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Osoby fizyczne i prawne - Niedopuszczalność)
   (2004/C 262/52)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-338/03, Eridania Sadam SpA, z siedzibą w Bolonii (Włochy), Italia Zuccheri SpA, z siedzibą w Bolonii (Włochy), Zuccherificio del Molise SpA, z siedzibą w Termoli (Włochy), CO. PRO. B – Cooperativa Produttori Bieticoli a rl, z siedzibą w Minerbio (Włochy), SFIR – Società Fondiaria Industriale Romagnola SpA, z siedzibą w Cesana (Włochy), reprezentowanych przez G. Pittalisa, I. Vigliottiego, G.M. Robertiego, P. Ziottiego oraz A. Franchiego, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: L. Visaggio, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), wspieranej przez Radę Unii Europejskiej (pełnomocnik: F. Ruggeri Laderchi), mającej za przedmiot wniosek o orzeczenie nieważności art. 1, lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1158/2003, z dnia 30 czerwca 2003 r., ustalającego pochodne ceny interwencyjne za cukier biały na rok gospodarczy 2003/04, (Dz.U. L 162, str. 24), Sąd (czwarta izba), w składzie H. Legal, prezes, M. Vilaras oraz I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: M. H. Jung, wydał dnia 8 lipca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Orzekanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta wniesionych przez Azienda Agricola Palazzina s.s. i inni, Associazione Nazionale Bieticoltori, Consorzio Nazionale Bieticoltori oraz Associazione Bieticoltori Italiani staje się zbędne.

               3)

               Skarżący ponoszą własne koszty postępowania a także koszty Komisji.

               4)

               Rada ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa F-108/13: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2013 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/41

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2013 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-108/13)
   2014/C 24/77
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: J.N. Louis i D. Abreu Caldas, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia skarżącego za styczeń, luty i marzec 2013 r. sporządzonego na podstawie decyzji Rady z dnia 20 grudnia 2012 r., na mocy której Rada odmówiła przyjęcia wniosku Komisji w sprawie rozporządzenia dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia skarżącego od dnia 15 stycznia 2013 r.;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżącego zaległego wynagrodzenia, do którego jest on uprawniony od dnia 1 lipca 2012 r., powiększonego o odsetki za zwłokę, od dnia wymagalności zaległych kwot, w wysokości ustalonej przez EBC dla głównych operacji refinansowania powiększonej o dwa punkty procentowe;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżącego symbolicznego 1 EUR jako zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku z powtarzającymi się uchybieniami ze strony Rady i organu powołującego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa T-31/12: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2012 r. — Région Poitou-Charentes przeciwko Komisji

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/16

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2012 r. — Région Poitou-Charentes przeciwko Komisji
   (Sprawa T-31/12)
   2012/C 109/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Région Poitou-Charentes (Poitiers, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Capiaux)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie odmowy zakończenia programu inicjatywy wspólnotowej INTERREG III B „Obszar Atlantycki” 2000/2006 (nr CCI nr 2001 RG16 0 PC 006) wydanej przez Komisję Europejską.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem decyzji Komisji, w zakresie w jakim osoba, która podpisała akt, nie uzasadniła, że jest upoważniona do podpisania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych, gdyż Komisja nie przestrzegała wiążących terminów ustanowionych art. 37 ust. 1 rozporządzenia nr 1260/1999 (1) w celu wskazania w uzasadniony sposób powodów, dla których uznała końcowe sprawozdanie skarżącej za niezadowalające.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa:

                           —

                           ze względu na to, że Komisja zarzuciła skarżącej nieprzestrzeganie reguł dotyczących zatwierdzania końcowego sprawozdania, podczas gdy w regulaminie komitetu zarządzającego ustanowiono system dorozumianego zatwierdzenia tego sprawozdania po upływie terminu dziesięciu dni i

                           —

                           ze względu na to, że Komisja wskazała, iż sprawozdanie skarżącej winno być sporządzone w języku angielskim, podczas gdy żadne uregulowanie nie wymaga, aby, dla ważności sprawozdania, było ono sporządzone w języku innym niż język organu zarządzającego (w niniejszym przypadku język francuski).

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy, ponieważ Komisja w celu odmowy zakończenia danego programu inicjatywy uwzględniła przyczynę z natury niezwiązaną z europejskimi interesami.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, s. 1)


title: Sprawy połączone od C-175/07 do C-184/07: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nanterre — Francja) — SA des sucreries de Fontaine-le-Dun-Bolbec-Auffay (SAFBA) (C-175/07), Sucreries et Raffineries d'Erstein SA (C-176/07), Sucreries & Distilleries de Souppes — Ouvré Fils SA (C-177/07), Sucrerie de Bourgogne SA (C-178/07), Sucrerie Bourdon (C-179/07), Sucreries du Marquenterre SA (C-180/07), Cristal Union (C-181/07), Lesaffre Frères SA (C-182/07), Vermendoise Industries SAS (C-183/07), Sucreries de Toury et Usines annexes SA (C-184/07) przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers (Artykuł 104 § 3 regulaminu — Cukier — Opłaty produkcyjne — Szczegółowe zasady stosowania systemu kwot — Uwzględnienie ilości cukru zawartych w produktach przetworzonych — Ustalenie nadwyżki przeznaczonej na wywóz — Ustalenie średniej straty)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/10

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nanterre — Francja) — SA des sucreries de Fontaine-le-Dun-Bolbec-Auffay (SAFBA) (C-175/07), Sucreries et Raffineries d'Erstein SA (C-176/07), Sucreries & Distilleries de Souppes — Ouvré Fils SA (C-177/07), Sucrerie de Bourgogne SA (C-178/07), Sucrerie Bourdon (C-179/07), Sucreries du Marquenterre SA (C-180/07), Cristal Union (C-181/07), Lesaffre Frères SA (C-182/07), Vermendoise Industries SAS (C-183/07), Sucreries de Toury et Usines annexes SA (C-184/07) przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers
   (Sprawy połączone od C-175/07 do C-184/07) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu - Cukier - Opłaty produkcyjne - Szczegółowe zasady stosowania systemu kwot - Uwzględnienie ilości cukru zawartych w produktach przetworzonych - Ustalenie nadwyżki przeznaczonej na wywóz - Ustalenie średniej straty)
   (2008/C 313/15)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de grande instance de Nanterre
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SA des sucreries de Fontaine-le-Dun-Bolbec-Auffay (SAFBA) (C-175/07), Sucreries et Raffineries d'Erstein SA (C-176/07), Sucreries & Distilleries de Souppes — Ouvré Fils SA (C-177/07), Sucrerie de Bourgogne SA (C-178/07), Sucrerie Bourdon (C-179/07), Sucreries du Marquenterre SA (C-180/07), Cristal Union (C-181/07), Lesaffre Frères SA (C-182/07), Vermendoise Industries SAS (C-183/07), Sucreries de Toury et Usines annexes SA (C-184/07)

      Strona pozwana: Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de grande instance de Nanterre — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru (Dz.U. L 50, s. 40) w świetle art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, s. 1) oraz zasad proporcjonalności i niedyskryminacji — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 w świetle rozporządzeń (WE) nr 1260/2001 i 314/2002 — Opłata produkcyjna obejmująca ilości cukru zawarte w produktach przetworzonych wywiezionych bez wypłaty refundacji wywozowych
   Sentencja

               1)

               Analiza art. 6 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 38/2004 z dnia 9 stycznia 2004 r., przeprowadzona w odniesieniu do tego, że przepis ten nie przewiduje przy obliczeniu opłaty produkcyjnej wyłączenia z nadwyżki przeznaczonej na wywóz ilości cukru zawartych w produktach przetworzonych wywiezionych bez przyznania refundacji wywozowej, nie wykazała niczego, co podważałoby jego ważność.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa C-425/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 16 sierpnia 2011 r. — Katja Ettwein przeciwko Finanzamt Konstanz

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 16 sierpnia 2011 r. — Katja Ettwein przeciwko Finanzamt Konstanz
   (Sprawa C-425/11)
   2011/C 331/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Katja Ettwein

      Strona pozwana: Finanzamt Konstanz

      Pytania prejudycjalne

   Czy postanowienia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób z dnia 21 czerwca 1999 r. (1) (BGBl. II 2001, 810 i nast.), która została uchwalona jako ustawa w dniu 2 września przez Bundestag (BGBl. II 2001, 810) i weszła w życie w dniu 1 czerwca (umowa w sprawie swobodnego przepływu osób), w szczególności jej art. 1, 2, 11, 16 i 21 oraz art. 9, 13 i 15 załącznika I, należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one, by zamieszkałym w Szwajcarii małżonkom, którzy są objęci obowiązkiem podatkowym w Republice Federalnej Niemiec od całości swych przychodów podlegających opodatkowaniu, odmówić wspólnego opodatkowania zgodnie z procedurą splittingu?

      (1)  Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób — Akt końcowy — Wspólne deklaracje — Komunikat w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską w dziedzinach swobodnego przepływu osób, transportu lotniczego, kolejowego i drogowego transportu towarowego i osobowego, zamówień publicznych, współpracy naukowo-technicznej, wzajemnego uznawania ocen zgodności oraz handlu produktami rolnymi, Dz.U. 2002 L 114, s. 6.


title: Sprawa C-136/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/32

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-136/06) (1)

   (2007/C 297/53)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa T-411/14: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2014 r. – Coca-Cola przeciwko OHIM (Kształt butelki)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/39

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2014 r. – Coca-Cola przeciwko OHIM (Kształt butelki)
   (Sprawa T-411/14)
   2014/C 282/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Coca-Cola Company (Atlanta, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Stone i A. Dykes, solicitors, i S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie R 540/2013-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt butelki dla towarów z klas 6, 21, 32 – zgłoszenie nr 1 0 5 32  687

      Decyzja eksperta: Uznanie znaku towarowego za nieposiadający zdolności rejestracyjnej w odniesieniu do części zgłoszonych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-638/11 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 listopada 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Gul Ahmed Textile Mills Ltd, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Dumping — Przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 3 ust. 7 — Pojęcie „pozostałych czynników” )

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 listopada 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Gul Ahmed Textile Mills Ltd, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-638/11 P) (1)

   (Odwołanie - Dumping - Przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 3 ust. 7 - Pojęcie „pozostałych czynników”)
   2014/C 9/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik i G. Berrisch, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Gul Ahmed Textile Mills Ltd (przedstawiciel: L. Ruessmann, adwokat), Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnik, wspierana przez E. McGovern, Barrister)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 27 września 2011 r. w sprawie T-199/04 Gul Ahmed Textile Mills przeciwko Radzie, w którym stwierdzono w odniesieniu do Gul Ahmed Textile Mills Ltd nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 397/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu (Dz.U. L 66, s. 1) — Naruszenie art. 3 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, s. 1) — Ustalenie wystąpienia szkody — Ustanowienie związku przyczynowego między przywozem będącym przedmiotem dumpingu a wyrządzoną szkodą — Czynniki, jakie należy wziąć pod uwagę

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 września 2011 r. w sprawie T-199/04 Gul Ahmed Textile Mills przeciwko Radzie zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa T-381/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/65

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/07) (1)

   (2008/C 301/126)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa T-83/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 11 lutego 2013 r. przez BS od wyroku wydanego w dniu 12 lutego 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-90/11 BS przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/29

         Odwołanie wniesione w dniu 11 lutego 2013 r. przez BS od wyroku wydanego w dniu 12 lutego 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-90/11 BS przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-83/13 P)
   2013/C 101/58
   Język postępowania: włoski

      Strony

   Wnoszący odwołanie: BS (Messyna, Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Pollicino)

      Druga strona postępowania:
      Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               potwierdzenie, że „Wspólne zasady ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadku i choroby zawodowej” obejmują swoim zakresem „całą skórę” a nie tylko „ciężkie poparzenia lub patologiczne blizny”;

               —

               nakazanie ukonstytuowania nowej komisji lekarskiej odpowiedzialnej za ponowne rozpatrzenie przypadku skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko wyrokowi, w którym oddalono skargę zmierzającą w istocie do uzyskania stwierdzenia nieważności decyzji, w drodze której organ powołujący zamknął postępowanie wszczęte na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ponieważ doszedł do wniosku, że nie nastąpił uszczerbek na zdrowiu fizycznym i psychicznym w następstwie ataku, którego ofiara padł wnoszący odwołanie.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 22 ust. 3 zasad ubezpieczenia.
               Wnoszący odwołanie twierdzi w tym względzie, że wbrew temu, co stanowi wskazany przepis, komisja lekarska nie orzekała zbiorowo i że ponadto, gdy napotkała na problem prawny, nie stwierdziła braku swojej kompetencji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 73 europejskiej skali oceny stopnia niezdolności do pracy.
               Wnoszący odwołanie utrzymuje, że w zaskarżonym wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił skargę nieudzielając dokładnej wykładni, której należało od niego oczekiwać w przedmiocie tego, czy wspomniane wspólne zasady pokrywają swoim zakresem całą skórę, czy jedynie ciężkie poparzenia lub patologiczne blizny.


title: Sprawa C-384/13: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Estación de Servicio Pozuelo 4 SL/GALP Energía España SAU. (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE — Umowa o wyłączną dostawę paliw silnikowych i innych paliw — Rozporządzenie (EWG) nr 1984/83 — Artykuł 12 ust. 2 — Rozporządzenie (WE) nr 2790/1999 — Artykuł 4 lit. a) i art. 5 lit. a) — Okres wyłączności — Porozumienie o niewielkim znaczeniu)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/3

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Estación de Servicio Pozuelo 4 SL/GALP Energía España SAU.
   (Sprawa C-384/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE - Umowa o wyłączną dostawę paliw silnikowych i innych paliw - Rozporządzenie (EWG) nr 1984/83 - Artykuł 12 ust. 2 - Rozporządzenie (WE) nr 2790/1999 - Artykuł 4 lit. a) i art. 5 lit. a) - Okres wyłączności - Porozumienie o niewielkim znaczeniu))
   (2015/C 056/03)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Estación de Servicio Pozuelo 4 SL

      Strona pozwana: GALP Energía España SAU

      Sentencja

               1)

               Umowa taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, przewidująca ustanowienie prawa powierzchni na rzecz dostawcy produktów naftowych w tym celu, by wybudował stację paliw i wydzierżawił ją właścicielowi gruntu oraz zawierająca długoterminowe zobowiązanie do dokonywania zakupu na zasadzie wyłączności, co do zasady nie skutkuje znaczącym ograniczeniem konkurencji i nie jest objęta zakazem przewidzianym w art. 81 ust. 1 WE, jeżeli, z jednej strony, udział tego dostawcy w rynku nie przekracza 3 %, podczas gdy łączny udział w rynku pozostałych trzech dostawców sięga około 70 % oraz, z drugiej strony, czas trwania rzeczonej umowy nie jest w sposób oczywisty nadmiernie długi w odniesieniu do przeciętnego czasu trwania umów zawieranych na danym rynku, co powinien ustalić sąd odsyłający.

               2)

               Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych należy interpretować w ten sposób, że umowa obowiązująca na dzień 31 maja 2000 r., zawierająca klauzulę zakazu konkurencji i spełniająca przesłanki zwolnienia przewidziane w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 traktatu do określonych kategorii wyłącznych umów sprzedaży zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1582/97 z dnia 30 lipca 1997 r., lecz niespełniająca przesłanek przewidzianych w rozporządzeniu nr 2790/1999 – jest wyłączona spod zakazu ustanowionego w art. 81 ust. 1 WE do dnia 31 grudnia 2001 r.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa T-316/04: Skarga wniesiona dnia 2 sierpnia 2004 r. przez Wam spa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/46

         Skarga wniesiona dnia 2 sierpnia 2004 r. przez Wam spa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-316/04)
   (2004/C 262/88)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 2 sierpnia 2004 r. Wam spa reprezentowana przez adwokata Ernesto Giulianiego wniosła do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Komisji nr C(2004) 1812 z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Włochy na rzecz Wam spa w latach 1995-2000, w zakresie, w jakim Wam spa ją uznaje i deklaruje jako zgodną ze wspólnym rynkiem,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na podstawie wniosku-zawiadomienia Morton Machine Company Limited Komisja zadecydowała o wszczęciu formalnej procedury badania sprawy, przewidzianej w art. 88 ust. 2 WE, w odniesieniu do dwóch przypadków pomocy finansowej przyznanej przez Włochy na rzecz Wam spa w latach 1995-2000. Na mocy zaskarżonej decyzji Komisja uznała takie środki pomocowe za pomoc państwa, stwierdzając, że są one niezgodne ze wspólnym rynkiem z uwagi na naruszenie art. 87 WE.
   Na poparcie skargi skarżąca wskazała na następujące naruszenia:

               —

               naruszenie przez Komisję ogólnych zasad bezstronności, autonomii, niezależności, słuszności i prawidłowego wykonywania swoich funkcji poprzez potraktowanie w sposób nieobiektywny wniosku-zawiadomienia Morton Machine Limited i poprzez odrzucenie w powyższych okolicznościach i bez uzasadnienia propozycji ze strony Wam spa co do zwrotu różnicy pomiędzy oprocentowaniem rynkowym stosowanym wobec Wam spa w chwili otrzymania poszczególnych transz pożyczki, a oprocentowaniem zastosowanym w dwóch omawianych przypadkach pomocy finansowej;

               —

               naruszenie przez Komisję art. 87 WE lub jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu za niezgodne ze wspólnym rynkiem środków pomocowych przyznanych na rzecz Wam spa, w zakresie, w jakim mogą prowadzić do zakłócenia konkurencji w stosunkach wewnątrzwspólnotowych, pomimo, że nie mogło być mowy o istnieniu konkurencji pomiędzy Wam spa a Morton Machine Limited, jako że Wam spa nie zajmowała się ani produkcją ani wprowadzaniem do obrotu mieszarek przemysłowych, zaś Wam Engineering Limited nie była oddziałem Wam spa, lecz niezależną spółką z siedzibą w Anglii, i podlegającą prawu angielskiemu;

               —

               naruszenie przez Komisję art. 88 ust. 2 Traktatu WE poprzez uznanie za sprzeczne z prawem środków pomocy państwa przyznanych na rzecz Wam spa w wykonaniu ustawy włoskiej, a konkretnie Ustawy nr 394 z 29/07/1981, którą Komisja uznała za zgodną z przepisami wspólnotowymi, a w każdym razie naruszenie wspólnotowej zasady pewności prawa wskutek braku przyjęcia przez Komisję jakiejkolwiek regulacji w przedmiocie pomocy na potrzeby działalności polegającej na ekonomicznej penetracji krajów nie należących do UE;

               —

               naruszenie bądź niewłaściwe zastosowanie przez Komisję art. 87 i 88 Traktatu WE poprzez uznanie, że nie poinformowano o podstawie prawnej przyznanych środków pomocowych i poprzez uznanie ich za niezgodne ze wspólnym rynkiem jedynie na podstawie braku powyższej informacji, nie zaś w oparciu o odpowiednią ocenę merytoryczną;

               —

               naruszenie przez Komisję art. 87 Traktatu WE oraz art. 2 lit. b) rozporządzenia WE nr 69/2001 poprzez zakwalifikowanie jako pomocy eksportowej, do której nie stosuje się zasady de minimis, środków pomocowych niezwiązanych z jakąkolwiek ilością eksportowanych produktów, lecz ze zwyczajną próbą penetracji handlowej rynków spoza UE.

         Skarżąca podnosi również zarzut, że Komisja naruszyła pod różnymi względami obowiązek uzasadnienia aktów prawnych, jak również zarzut naruszenia zasad sprawiedliwości i słuszności oraz zasad prawidłowej administracji.


title: Sprawa T-356/12: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Debonair Trading Internacional przeciwko OHIM — Ibercosmetica (SÔ:UNIC)

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/12

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Debonair Trading Internacional przeciwko OHIM — Ibercosmetica (SÔ:UNIC)
   (Sprawa T-356/12)
   2012/C 311/16
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Debonair Trading Internacional Lda (Funchal, Madera) (przedstawiciel: T. Alkin, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ibercosmetica, SA de CV (Meksyk, Meksyk)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 czerwca 2012 r. w sprawie R 1033/2011-4;

               —

               obciążenie Ibercosmetica, SA de CV kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Ibercosmetica, SA de CV

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SÔ:UNIC” dla towarów z klasy 3 — zgłoszenie nr 8197972

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skrażąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zbiór 24 wspólnotowych, międzynarodowych, zarejestrowanych w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii znaków towarowych składających się z połączenia słowa „SO” z innym elementem dla towarów z klasy 3; zbiór 17 niezarejestrowanych oznaczeń składających się z połączenia słowa „SO” z innym elementem, używanych w odniesieniu do towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 15 ust. 2 lit. b) ppkt (iii) rozporządzenia Komisji nr 2868/95; oraz

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-53/12: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2012 r. — CF Sharp Shipping Agencies przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/23

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2012 r. — CF Sharp Shipping Agencies przeciwko Radzie
   (Sprawa T-53/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 379/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CF Sharp Shipping Agencies Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciele: S. Drury, solicitor, adwokaci K. Adamantopoulos i J. Cornelis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 319, s. 11) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), w zakresie w jakim dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010, w zakresie w jakim dotyczą umieszczenia nazwy CF Sharp Shipping Agencies Pte Ltd w wykazie zawartym w załączniku VIII do rozporządzenia nr 961/2010.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010, w zakresie w jakim dotyczy umieszczenia nazwy CF Sharp Shipping Agencies w wykazie zawartym w załączniku IX.

               3)

               Postępowanie w przedmiocie zgłoszonego przez CF Sharp Shipping Agencies żądania, by stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 961/2010 i rozporządzenia wykonawczego nr 1245/2011 nastąpiło ze skutkiem natychmiastowym, zostaje umorzone.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa T-884/16: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2016 r. – Multiconnect/Komisja

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/53

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2016 r. – Multiconnect/Komisja
   (Sprawa T-884/16)
   (2017/C 038/69)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Multiconnect GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.-M. Schultze, S. Pautke i C. Ehlenz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności aktów Komisji wydanych przez wydział kontroli połączeń Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji w ramach wdrażania trzeciego warunku („non MNO remedy”) decyzji w sprawie M.7018, w szczególności jej stanowiska wyrażonego w e-mailach z dnia 11 i 29 października 2016 r., które ogranicza do zwykłych dostawców usług środek zaradczy dla podmiotów niebędących operatorami sieci ruchomych, wykluczając operatorów wirtualnych sieci ruchomych (MVNOs, mobile virtual network operators) takich jak skarżąca;

               —

               posiłkowo o stwierdzenie nieważności decyzji C(2014) 4443 final w sprawie M.7018;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia traktatów lub normy prawnej mającej zastosowanie w ich wykonaniu.
               Skarżąca podnosi, że pozwana w sposób niezgodny z prawem interpretuje i stosuje decyzję C(2014) 4443 final w sprawie M.7018 wraz ze złożonymi zobowiązaniami przez to, że ogranicza w tej sprawie tzw. „non MNO remedy”, którym Telefónica zobowiązała się do udzielenia podmiotom trzecim dostępu do usług 4G na hurtowym rynku telefonii komórkowej, do podmiotów trzecich posiadających model gospodarczy dostawcy usług i nie nakazuje, by Telefónica udzieliła podmiotom trzecim zgodnie z „non MNO remedy” dostępu do usług 4G w ramach modelu gospodarczego MVNO.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia traktatów lub normy prawnej mającej zastosowanie w ich wykonaniu oraz oczywistego błędu w ocenie i braku uzasadnienia przez to, że w decyzji C(2014) 4443 final niesłusznie przyjmuje się, iż zobowiązania złożone przez spółkę Telefónica mogą usunąć wszelkie obawy w zakresie konkurencji.


title: Sprawa F-97/15: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/85

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-97/15)
   (2015/C 294/104)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych strony skarżącej do systemu emerytalnego Unii na mocy nowych ogólnych przepisów wykonawczych (OPW) do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 października 2014 r. utrzymującej w mocy przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych przez stronę skarżącą przed podjęciem przez nią służby z zastosowaniem ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-431/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Cantabria (Hiszpania) w dniu 7 sierpnia 2015 r. – Liberbank, S.A./Rafael Piris del Campo

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Cantabria (Hiszpania) w dniu 7 sierpnia 2015 r. – Liberbank, S.A./Rafael Piris del Campo
   (Sprawa C-431/15)
   (2015/C 354/24)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Cantabria – Sección 4

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Liberbank, S.A.

      Strona pozwana: Rafael Piris del Campo

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z zasadą braku związania, zawartą w art. 6 i 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, ograniczenie skutków wstecznych stwierdzenia nieważności zawartej w umowie kredytu z konsumentem klauzuli dolnego progu z uwagi na jej nieuczciwy charakter?

               2)

               Czy jest zgodne z zasadą braku związania, zawartą w art. 6 i 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, utrzymanie skutków wywieranych przez uznaną za nieważną z uwagi na jej nieuczciwy charakter klauzulę dolnego progu zawartą w umowie kredytu z konsumentem?

               3)

               Czy jest zgodne z zasadą braku związania, zawartą w art. 6 i 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, ograniczenie w czasie skutków wstecznych stwierdzenia nieważności z uwagi na jej nieuczciwy charakter klauzuli dolnego progu zawartej w umowie podpisanej z konsumentem z uwagi na ocenę ryzyka poważnych zakłóceń mających przełożenie na gospodarczy porządek publiczny i dobrą wiarę?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzedzające pytanie, czy w wypadku powództwa indywidualnego o stwierdzenie nieważności warunku zawartego w umowie z konsumentem z uwagi na jego nieuczciwy charakter jest zgodne z art. 6 i 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich domniemanie ryzyka poważnych zagrożeń przekładających się na gospodarczy porządek publiczny, czy też należy oceniać i ważyć je z uwzględnieniem konkretnych danych ekonomicznych, z których wynikać będą makroekonomiczne reperkusje przyznania skutków wstecznych stwierdzeniu nieważności nieuczciwego warunku?

               5)

               Z kolei, czy w przypadku powództwa indywidualnego o stwierdzenie nieważności warunku zawartego w umowie z konsumentem z uwagi na jego nieuczciwy charakter jest zgodna z art. 6 i 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. [w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich], ocena ryzyka poważnych zagrożeń przekładających się na gospodarczy porządek publiczny w oparciu o skutki gospodarcze, jakie miałoby wystąpienie z indywidualnym powództwem przez dużą liczbę konsumentów? Czy też przeciwnie, należy ocenić to ryzyko w oparciu o skutki gospodarcze dla gospodarki konkretnego powództwa indywidualnego, z którym wystąpił konsument?

               6)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy zgodna z art. 6 i 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich jest abstrakcyjna ocena zachowania jakiegokolwiek podmiotu gospodarczego w celu oceny dobrej wiary?

               7)

               Czy przeciwnie, konieczne jest, aby owa dobra wiara była badana i oceniana w każdym konkretnym przypadku z uwzględnieniem konkretnego zachowania danego podmiotu gospodarczego przy zawieraniu umowy i wprowadzaniu nieuczciwego warunku do umowy, zgodnie z wykładnią art. 6 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa C-171/09: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 2 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/28

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 2 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-171/09) (1)

   2010/C 51/49

      Język postępowania: francuski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-10/10: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/38

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-10/10)
   2010/C 63/60
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że dopuszczając możliwość odliczenia od podatku darowizn na rzecz instytucji o zadaniach badawczych i edukacyjnych wyłącznie w przypadku instytucji z siedzibą w Austrii, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom wynikającym dla niej z art. 56 WE oraz art. 40 porozumienia EOG;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji darowizny na rzecz instytucji badawczych i edukacyjnych, realizujących cele niekomercyjne, objęte są swobodą przepływu kapitału na podstawie art. 56 WE. Uregulowanie austriackie zezwala jedynie na odliczenie od podatku darowizn na rzecz tego rodzaju instytucji w kraju, nie zezwalając natomiast na odliczenie darowizn na rzecz podobnych instytucji w innych państwach członkowskich względnie w innych państwach Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Narusza to art. 56 WE i art. 40 porozumienia EOG.
   Republika Austrii uzasadnia to uregulowanie tym, że jest to dopuszczalne ograniczenie ulgi z tytułu darowizn w dziedzinie, która odciąża państwo od obowiązku finansowania przypadającego nań w przeciwnym wypadku. Wynika to między innymi z wyroku Trybunału w sprawie C-396/04 Centro di Musicologia Walter Stauffer (1).
   Komisja nie zgadza się z tym uzasadnieniem. Sporne przepisy dokonują rozróżnienia wyłącznie na podstawie kryteriów geograficznych niezależnie od celu wspieranych w ten sposób instytucji. Poza tym nie wykazano, iż istnieje — jak twierdzi Republika Austrii — wzajemne oddziaływanie pomiędzy bezpośrednim finansowaniem państwowym a korzystającymi z ulg podatkowych dotacjami ze strony podmiotów prywatnych. Nawet gdyby zgodnie z twierdzeniami Republiki Austrii to wzajemne oddziaływanie istniało, nie uzasadnia ono zdaniem Komisji ograniczenia swobody przepływu kapitału, gdyż nie występuje tu kwalifikowany interes z zakresu systematyki podatków w rozumieniu wyroku Trybunału w sprawie C-204/90 Bachmann (2).

      (1)  Wyrok z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-386/04 Centro di Musicologia Walter Stauffer, Zb.Orz. s. I-8203.

      (2)  Wyrok z dnia 28 stycznia 1992 r. w sprawie C-204/90 Bachmann, Rec. s. I-249.


title: Sprawa C-294/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia (Polska) w dniu 25 maja 2016 r.– postępowanie karne przeciwko J.Z.

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia (Polska) w dniu 25 maja 2016 r.– postępowanie karne przeciwko J.Z.
   (Sprawa C-294/16)
   (2016/C 296/27)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia

      Strona w postępowaniu głównym

   J.Z.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 26 ust.1 decyzji ramowej z dnia 13 czerwca 2002r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między Państwami Członkowskimi (2002/584/WSiSW) (1) w związku z art. 6 ust. 1 i ust. 3 Traktatu 6 Unii Europejskiej i art. 49 ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sformułowanie „zatrzymanie” obejmuje także środki stosowane przez państwo wykonujące nakaz, polegające na elektronicznej kontroli miejsca pobytu osoby, której nakaz dotyczy, połączonej z aresztem domowym?

      (1)  Dz.U. L 190 s.1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 19 Tom 006 P. 34 – 51


title: Sprawa T-280/06: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/62

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-280/06)
   (2006/C 294/123)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności memorandum Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej - Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach, z dnia 24.7.2006 r. nr 06626, dotyczącego wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. Ref. Program POR Sicilia (nr CCI 1999 IT 61 PO 011)

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkich aktów związanych i przygotowawczych, oraz obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i głównej argumenty w tej sprawie są podobne do powołanych w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 262, z 23.10.2004, str. 55


title: Sprawy połączone od T-60/04 do T-64/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2007 r. — Budějovický Budvar przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUD — Nazwa pochodzenia zarejestrowana na podstawie porozumienia lizbońskiego — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Odrzucenie sprzeciwu)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2007 r. — Budějovický Budvar przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD)
   (Sprawy połączone od T-60/04 do T-64/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUD - Nazwa pochodzenia zarejestrowana na podstawie porozumienia lizbońskiego - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Odrzucenie sprzeciwu)
   (2007/C 170/36)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Budějovický Budvar, národní podnik (Czeskie Budziejowice, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat F. Fajgenbaum)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i I. de Medrano Caballero, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Anheuser-Busch, Inc. (Saint Louis, Missouri, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo V. von Bomhard, A. Renck, A. Pohlmann, D. Ohlgart i B. Goebel, następnie V. von Bomhard, A. Renck, D. Ohlgart i B. Goebel, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności pięciu decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2003 r. (sprawy R 107/2003-2, R 111/2003-2, R 114/2003-2, R 115/2003-2 i R 122/2003-2) dotyczących postępowań w sprawie sprzeciwu między Budějovický Budvar, národní podnik a Anheuser-Busch, Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skargi w sprawach połączonych od T-60/04 do T-64/04 zostają oddalone.

               2)

               Budějovický Budvar, národní podnik zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-143/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 29 stycznia 2009 r. w sprawie F-98/07 Petrilli przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 kwietnia 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/41

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 29 stycznia 2009 r. w sprawie F-98/07 Petrilli przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 kwietnia 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-143/09 P)
   2009/C 153/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Nicole Petrilli (Woluwé-Saint-Étienne, Belgia)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie F-98/07 Petrilli, oraz

               —

               orzeczenie, że każda ze stron pokrywa własne koszty związane z postępowaniem w niniejszej instancji jak i z postępowaniem przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu Komisja wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 29 stycznia 2009 r., wydanego w sprawie F-98/07 Petrilli przeciwko Komisji, w którym SSP stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 20 lipca 2007 r. odrzucającej wniosek o przedłużenie umowy o pracę zainteresowanej w charakterze pracownika kontraktowego do zadań pomocniczych.
   W uzasadnieniu odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty dotyczące:

               —

               okoliczności, że zdaniem Komisji, SSP powinien był stwierdzić niedopuszczalność skargi ze względu na to, że w unieważnionej decyzji brak było jakiejkolwiek ponownej rzeczywistej analizy osobistej sytuacji zainteresowanej o dogłębnym charakterze;

               —

               naruszenia prawa, gdyż SSP orzekł, że zasada 6 lat zawarta w decyzji C(2004) 1597/6 z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w służbie Komisji (1) narusza art. 88 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich;

               —

               naruszenia prawa, ponieważ SSP orzekł, że niezgodność z prawem zasady 6 lat wystarcza sama w sobie aby doprowadzić do powstania pozaumownej odpowiedzialności Komisji bez potrzeby sprawdzenia czy Komisja ponadto w sposób oczywisty i poważny naruszyła przysługujący jej zakres swobody w odniesieniu do oceny interesu służby poprzez nieprzedłużenie umowy zawartej z zainteresowaną.

      (1)  Opublikowanej w Informacjach Administracyjnych nr 75-2004 z dnia 24 czerwca 2004 r.


title: Sprawa T-9/07: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Grupo Promer Mon Graphic przeciwko OHIM — PepsiCo (Przedstawienie okrągłej podstawki do celów promocyjnych) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający okrągłą podstawkę do celów promocyjnych — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Kolizja — Brak innego całościowego wrażenia — Pojęcie kolizji — Rozpatrywany produkt — Stopień swobody twórcy — Poinformowany użytkownik — Artykuł 10 i art. 25 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/39

         Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Grupo Promer Mon Graphic przeciwko OHIM — PepsiCo (Przedstawienie okrągłej podstawki do celów promocyjnych)
   (Sprawa T-9/07) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający okrągłą podstawkę do celów promocyjnych - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Kolizja - Brak innego całościowego wrażenia - Pojęcie kolizji - Rozpatrywany produkt - Stopień swobody twórcy - Poinformowany użytkownik - Artykuł 10 i art. 25 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2010/C 113/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Promer Mon Graphic, SA (Sabadell, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Almaraz Palmero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: PepsiCo, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 października 2006 r. (sprawa R 1001/2005-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Grupo Promer Mon Graphic, SA a PepsiCo, Inc.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 27 października 2006 r. (sprawa R 1001/2005-3).

               2)

               OHIM i PepsiCo, Inc. pokrywają koszty własne oraz koszty poniesione przez Grupo Promer Mon Graphic, SA w postępowaniu przed Sądem.

               3)

               OHIM i PepsiCo pokrywają koszty własne oraz koszty poniesione przez Grupo Promer Mon Graphic w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa T-27/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 20 stycznia 2015 r. przez Europejską Agencję Leków (EMA) od wyroku wydanego w dniu 13 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-2/12 Christow/Komisja i EMA

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/32

         Odwołanie wniesione w dniu 20 stycznia 2015 r. przez Europejską Agencję Leków (EMA) od wyroku wydanego w dniu 13 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-2/12 Christow/Komisja i EMA
   (Sprawa T-27/15 P)
   (2015/C 118/41)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: J. Currall, N. Nikołowa i S. Petrowa)

      Inne strony postępowania: Emił Christow, Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie F-2/12 Christow/Komisja i EMA;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem rozstrzygnięcia w przedmiocie dalszych zarzutów;

               —

               orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zostanie wydane w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               —

               Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo Unii nadając zasadzie dobrej administracji zakres, którego ona nie posiada.

               —

               Posiłkowo, Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył zasadę proporcjonalności poprzez zaniechanie sprawdzenia przed stwierdzeniem nieważności, czy niezachowanie zasady dobrej administracji mogło mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

               —

               Posiłkowo w dalszej kolejności, Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył w każdym razie prawo Unii, gdyż zaniechał zestawienia wagi poszczególnych wchodzących w grę interesów i nie ograniczył skutków swego wyroku.

               —

               Posiłkowo w jeszcze dalszej kolejności, Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo Unii uznając, że nieprawidłowość decyzji Komisji siłą rzeczy powoduje nieprawidłowość decyzji wydanej przez EMA.


title: Sprawa C-226/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 stycznia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln — Niemcy) — Hannelore Adams przeciwko Germanwings GmbH

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/8

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 stycznia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln — Niemcy) — Hannelore Adams przeciwko Germanwings GmbH
   (Sprawa C-226/10) (1)

   2011/C 120/16
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa C-272/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Koordynacja procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-272/07) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Koordynacja procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 209/17)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-500/13: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2013 r. — Seatech International i in. przeciwko Komisji

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/16

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2013 r. — Seatech International i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-500/13)
   2013/C 377/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Seatech International, Inc. (Cartagena, Kolumbia); Tuna Atlantic, Ltda (Cartagena) i Comextun, Ltda (Cartagena) (przedstawiciel: F. Foucault, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 672/2013 z dnia 15 lipca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 468/2010 ustanawiające unijny wykaz statków prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy, w zakresie w jakim statek rybacki Marta Lucia R został uznany w tym rozporządzeniu za statek rybacki prowadzący połowy NNN

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą, że statek rybacki Marta Lucia R został wykreślony z wykazu statków uznanych za statki rybackie prowadzące nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy, sporządzonego przez Międzyamerykańską Komisję ds. Tuńczyka Tropikalnego, w związku z czym ów statek rybacki winien również zostać wykreślony z wykazu statków prowadzących taką działalność, sporządzonego przez Unię Europejską.


title: Wyrok Trybunału z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie E-17/13 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2009/44/WE – Zaniechanie wdrożenia)

text:
               27.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/16

      WYROK TRYBUNAŁU

   z dnia 6 grudnia 2013 r.
   w sprawie E-17/13
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2009/44/WE – Zaniechanie wdrożenia)
   2014/C 88/13
   W sprawie E-17/13 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia art. 2 aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 16b tiret pierwsze załącznika IX i w pkt 4 tiret pierwsze załącznika XII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/44/WE z dnia 6 maja 2009 r. zmieniającej dyrektywę 98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych oraz dyrektywę 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w odniesieniu do systemów powiązanych i do wierzytelności kredytowych, dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA niezwłocznie o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson, wydał w dniu 6 grudnia 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia art. 2 aktu, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 16b tiret pierwsze załącznika IX i w pkt 4 tiret pierwsze załącznika XII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/44/WE z dnia 6 maja 2009 r. zmieniająca dyrektywę 98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych oraz dyrektywę 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w odniesieniu do systemów powiązanych i do wierzytelności kredytowych), dostosowanego do porozumienia EOG protokołem 1 do porozumienia, oraz z art. 7 tego porozumienia;

               2)

               obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone C-25/14 i C-26/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Union des syndicats de l'immobilier (UNIS)/Ministre du travail, de l’emploi, de la formation professionnelle et du dialogue social, Syndicat national des résidences de tourisme (SNRT) i in. (C-25/14), Beaudout Père et Fils SARL/Ministre du Travail, de l’Emploi et de la Formation professionnelle et du Dialogue social, Confédération nationale de la boulangerie et boulangerie-pâtisserie française, Fédération générale agro-alimentaire – CFDT i in. (C-26/14) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Zasady równego traktowania i niedyskryminacji — Obowiązek przejrzystości — Zakres tego obowiązku — Krajowe porozumienia zbiorowe — System ochrony socjalnej uzupełniający względem systemu ogólnego — Wyznaczenie przez partnerów społecznych jednego ubezpieczyciela odpowiedzialnego za zarządzanie tym systemem — Objęcie tym systemem wszystkich pracowników najemnych i pracodawców branży objętej zarządzeniem ministerialnym — Ograniczenie w czasie skutków orzeczenia wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości w trybie prejudycjalnym)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Union des syndicats de l'immobilier (UNIS)/Ministre du travail, de l’emploi, de la formation professionnelle et du dialogue social, Syndicat national des résidences de tourisme (SNRT) i in. (C-25/14), Beaudout Père et Fils SARL/Ministre du Travail, de l’Emploi et de la Formation professionnelle et du Dialogue social, Confédération nationale de la boulangerie et boulangerie-pâtisserie française, Fédération générale agro-alimentaire – CFDT i in. (C-26/14)
   (Sprawy połączone C-25/14 i C-26/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Zasady równego traktowania i niedyskryminacji - Obowiązek przejrzystości - Zakres tego obowiązku - Krajowe porozumienia zbiorowe - System ochrony socjalnej uzupełniający względem systemu ogólnego - Wyznaczenie przez partnerów społecznych jednego ubezpieczyciela odpowiedzialnego za zarządzanie tym systemem - Objęcie tym systemem wszystkich pracowników najemnych i pracodawców branży objętej zarządzeniem ministerialnym - Ograniczenie w czasie skutków orzeczenia wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości w trybie prejudycjalnym))
   (2016/C 068/04)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Union des syndicats de l'immobilier (UNIS) (C-25/14), Beaudout Père et Fils SARL (C-26/14)

      Strona pozwana: Ministre du travail, de l’emploi, de la formation professionnelle et du dialogue social, Syndicat national des résidences de tourisme (SNRT) i in. (C-25/14), Ministre du Travail, de l’Emploi et de la Formation professionnelle et du Dialogue social, Confédération nationale de la boulangerie et boulangerie-pâtisserie française, Fédération générale agro-alimentaire – CFDT i in. (C-26/14)

      Sentencja

   Obowiązek przejrzystości, który wynika z art. 56 TFUE, stoi na przeszkodzie rozszerzeniu przez państwo członkowskie na wszystkich pracodawców i pracowników najemnych danej branży zakresu stosowania porozumienia zbiorowego, zawartego przez organizacje reprezentujące pracodawców i pracowników najemnych danej branży, które to porozumienie powierza jednemu podmiotowi gospodarczemu, wybranemu przez partnerów społecznych, zarządzanie obowiązkowym uzupełniającym systemem ubezpieczeniowym ustanowionym na rzecz pracowników najemnych, w sytuacji gdy uregulowanie krajowe nie przewiduje odpowiedniego poziomu jawności umożliwiającego organowi władzy publicznej wzięcie w pełni pod uwagę przedstawianych mu informacji dotyczących istnienia korzystniejszej oferty.
   Skutki niniejszego wyroku nie dotyczą porozumień zbiorowych w przedmiocie wyznaczenia jednego ubezpieczyciela odpowiedzialnego za zarządzanie uzupełniającym systemem ubezpieczenia, którym organ władzy publicznej objął wszystkich pracodawców i pracowników najemnych danej branży przed datą ogłoszenia niniejszego wyroku. Pozostaje to jednakże bez uszczerbku dla środków zaskarżenia wniesionych przed tą datą.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa T-379/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 października 2005 r.  — Peek & Cloppenburg przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy Cloppenburg — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Pochodzenie geograficzne — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2005 r. — Peek & Cloppenburg przeciwko OHIM
   (Sprawa T-379/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy Cloppenburg - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Pochodzenie geograficzne - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 330/48)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy) [Przedstawiciel(-e): początkowo adwokat U. Hildebrandt, następnie adwokaci P. Lange, P. Wilbert i A. Auler, a następnie adwokaci P. Lange, P. Wilbert, A. Auler i J. Steinberg]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel(-e): początkowo D. Schennen i G. Schneider, a następnie A. von Mühlendahl, D. Schennen i G. Schneider, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 sierpnia 2003 r. (R 105/2002-4) w sprawie wniosku o rejestrację słownego oznaczenia Cloppenburg w charakterze wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 sierpnia 2003 r. (R 105/2002-4).

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004


title: Sprawa T-318/10: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — Consorzio del vino nobile di Montepulciano i in. przeciwko Komisji

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/23

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — Consorzio del vino nobile di Montepulciano i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-318/10)
   ()
   2010/C 260/32
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Consorzio del vino nobile di Montepulciano (Montepulciano, Włochy), Contucci di Alamanno Contucci & C. Società Agricola Sas (Montepulciano, Włochy), Villa S. Anna Società Semplice Agricola di Fabroni Anna SEM Società Semplice (Montepulciano, Włochy), il Conventino Società agricola per azioni (Montepulciano, Włochy) (przedstawiciele: D. Dodaro, adwokat, S. Cianciullo, adwokat, G.Brini, adwokat, G.Nazzi, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności lub niestosowania, a w każdym razie, uchylenie zmiany dokonanej zaskarżonym rozporządzeniem w załączniku XV do rozporządzenia (WE) n. 607/2009 Komisji, w zakresie w jakim nieprawidłowo identyfikuje techniczny błąd, który należy skorygować jako podlegający wyłącznie na wpisie nazwy odmiany winorośli „Montepulciano” w części B. tego załącznika, przy zastosowaniu do chronionej nazwy pochodzenia „vino nobile di Montepulciano” przepisów derogujących przewidzianych przez rozporządzenie 607/09 w art. 62 ust. 3 i 4, z pominięciem jego szczególny charakteru

               —

               tytułem subsydiarnym, stwierdzenie nieważności i niestosowania, a w każdym razie uchylenie zmiany dokonanej rozporządzeniem w załączniku XV, w zakresie w jakim w celu przeniesienia do części A tego załącznika nazwa odmiany winorośli „Montepulciano”, w rozumieniu art. 62 ust. 3 rozporządzenia 607/09, którego przedmiotem są nazwy odmian winorośli zawierające lub składające się z chronionej nazwy pochodzenia, oznaczył chronioną nazwę pochodzenia jedynie terminem „Montepulciano” eliminując tradycyjną wzmiankę „vino nobile di”, która stanowi jej integralną część od chwili uznania tej nazwy.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga jest skierowania przeciwko rozporządzenia n. 401/2010 (1), w zakresie w jakim przy jego przyjęciu i pod pozorem sprostowania błędu w zakresie wpisu nazwy odmiany „Montepulciano” w części B załącznika XV do rozporządzenia 607/2009 (2), Komisja przeniosła tę nazwę do części A załącznika XV, i czyniąc to wyeliminowała tradycyjną wzmiankę „vino nobile di Montepulciano” w pierwszej kolumnie tabeli.
   W ten sposób pozwana określiła jako proste przeniesienie, czynność reglamentacyjną, która ma dużo większe znaczenie niż dopuszcza zakres stosowania art. 62 ust. 3 rozporządzenia 607/2009. Oczywistego nadużycia władzy dopuszczono się również w wyniku zastosowania tego przepisu do celów znaczenie wykraczających poza te, które podlegały realizacji, ze szkodą dla producentów vino nobile di Montepulciano, consorzio del vino nobile, a w sposób ogólny, ze szkodą dla konsumentów i rynku.
   Skarżące wskazują też na naruszenie art. 23 porozumienia TRIPS. Podnoszą one w związku z tym, że wykreślenie tradycyjnej wzmianki „vino nobile” z chronionej nazwy pochodzenia „vino nobile di Montepulciano” nie jest wystarczającym czy odpowiednim środkiem realizacji celów wskazanych w porozumienie TRIPS, ponieważ zwiększa ryzyko wprowadzenia w błąd, w szczególności dla konsumentów innych niż włoscy, którzy mogą zostać łatwo wprowadzeni w błąd przez etykietowanie wskazujące również nazwę „Montepulciano”. Tak więc, różnica pomiędzy towarami opatrzonych tym samym określeniem nie jest wystarczająco widoczna, podczas gdy nazwa jest czasem używana jako homonimiczne oznaczenie pochodzenia z obszaru geograficznego, bez tradycyjnej wzmianki a czasem jako oznaczenie odmiany, raczej poprzedzające wskazanie geograficzne, niż po nim następujące.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 401/2010 z dnia 7 maja 2010 r. w sprawie zmiany i sprostowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 607/2009 ustanawiającego niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w odniesieniu do chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, określeń tradycyjnych, etykietowania i prezentacji niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 117 z dnia 11.5.2010, s. 13)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 607/2009 z dnia 14 lipca 2009 r. ustanawiające niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w odniesieniu do chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, określeń tradycyjnych, etykietowania i prezentacji niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 193 z 24.7.2009, s. 60)


title: Sprawy połączone od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00: Postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Albergo Quattro Fontane i in. przeciwko Komisji (Skargi o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Obniżki składek na ubezpieczenie społeczne na rzecz przedsiębiorstw ulokowanych na terenie Wenecji i Chioggi — Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy — Skargi pozbawione w oczywisty sposób podstawy prawnej)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/24

         Postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Albergo Quattro Fontane i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00) (1)

   (Skargi o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Obniżki składek na ubezpieczenie społeczne na rzecz przedsiębiorstw ulokowanych na terenie Wenecji i Chioggi - Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy - Skargi pozbawione w oczywisty sposób podstawy prawnej)
   2013/C 108/64
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Albergo Quattro Fontane Snc (Venezia Lido, Włochy) (sprawa T-278/00); Comitato „Venezia vuole vivere” (Marghera, Włochy) (sprawy od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-289/00 do T-295/00); Hotel Gabrielli Sandwirth SpA (Wenecja, Włochy) (sprawa T-279/00); Astrocoop — Universale — Pulizie, manutenzioni e trasporti Soc. coop. rl (Marghera) (sprawa T-280/00); GE.AL.VE. Srl (Wenecja) (sprawa T-282/00); Metropolitan Srl (Wenecja) (sprawa T-283/00); Hotel Concordia Snc (Wenecja) (sprawa T-284/00); Manutencoop Soc. coop. rl (Bologne, Włochy) (sprawa T-285/00); Società per l’industria alberghiera (SPLIA) (Wenecja) (sprawa T-286/00); Principessa Srl (Wenecja) (sprawa T-288/00); Albergo ristorante „All’Angelo” Snc (Wenecja) (sprawa T-289/00); Albergo Saturnia Internazionale SpA (Wenecja) (sprawa T-290/00); Savoia e Jolanda Srl (Wenecja) (sprawa T-291/00); Hotels Biasutti Snc (Venezia Lido) (sprawa T-292/00); Ge.A.P. Srl (Wenecja) (sprawa T-293/00); Rialto Inn Srl (Wenecja) (sprawa T-294/00) i Bonvecchiati Srl (Wenecja) (sprawa T-295/00) (przedstawiciel: A. Bianchini)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie środków wsparcia na rzecz przedsiębiorstw ulokowanych na terenie Wenecji i Chioggi, przewidzianych w ustawach nr 30/1997 i nr 206/1995, ustanawiających obniżki składek na ubezpieczenie społeczne (Dz.U. 2000, L 150, s. 50)

      Sentencja

               1)

               Sprawy od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 zostają połączone do celów wydania niniejszego postanowienia

               2)

               Zarzuty niedopuszczalności podniesione przez Komisję pozostawia się do rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie.

               3)

               Skargi zostają oddalone jako pozbawione w oczywisty sposób jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               4)

               Albergo Quattro Fontane Snc, Comitato «Venezia vuole vivere», Hotel Gabrielli Sandwirth SpA, Astrocoop — Universale — Pulizie, manutenzioni e trasporti Soc. coop. rl, GE.AL.VE. Srl, Metropolitan Srl, Hotel Concordia Snc, Manutencoop Soc. coop. rl, Società per l’industria alberghiera (SPLIA), Principessa Srl, Albergo ristorante «All’Angelo» Snc, Albergo Saturnia Internazionale SpA, Savoia e Jolanda Srl, Hotels Biasutti Snc, Ge.A.P. Srl, Rialto Inn Srl i Bonvecchiati Srl pokrywają obok kosztów własnych koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 372 z 23.12.2000.


title: Sprawa C-259/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy). w dniu 26 maja 2011 r. — DTZ Zadelhoff V.O.F. przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy). w dniu 26 maja 2011 r. — DTZ Zadelhoff V.O.F. przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-259/11)
   2011/C 252/27
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DTZ Zadelhoff V.O.F.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 część B lit. d) pkt 5 szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że jego zakres zastosowania obejmuje również transakcje, takie jak transakcje dokonane przez płatnika, które w istocie dotyczą nieruchomości będących w posiadaniu spółek i (pośredniego) przeniesienia ich własności, z tego tylko powodu, że transakcje te zmierzały do przeniesienia własności udziałów w tych spółkach i skutek ten osiągnęły?

               2)

               Czy przewidziany w art. 13 część B lit. d) pkt 5 tiret drugie szóstej dyrektywy wyjątek od zwolnienia obowiązuje także wtedy, gdy państwo członkowskie nie skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 5 ust. 3 lit. c) tej dyrektywy, aby za rzeczy uznać akcje i udziały odpowiadające akcjom dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadanie nieruchomości lub jej części?

               3)

               Jeżeli na poprzednie pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy za wyżej wymienione akcje lub udziały należy uznać również udziały w spółkach będących bezpośrednio bądź pośrednio (za pośrednictwem spółek-córek lub innych spółek zależnych) samoistnymi posiadaczami nieruchomości, niezależnie od tego, czy spółki te eksploatują te nieruchomości jako takie, czy też wykorzystują je w ramach innego przedsiębiorstwa?

      (1)  Szósta dyrektywa 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)


title: Sprawa T-219/12: Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2012 r. — Saobraćajni institut CIP przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Zamówienia publiczne na usługi — Wykluczenie skarżącej z postępowania przetargowego — Unieważnienie przetargu po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/37

         Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2012 r. — Saobraćajni institut CIP przeciwko Komisji
   (Sprawa T-219/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Zamówienia publiczne na usługi - Wykluczenie skarżącej z postępowania przetargowego - Unieważnienie przetargu po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2013/C 9/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Saobraćajni institut CIP d.o.o. (Belgrad, Serbia) (przedstawiciel: adwokat A. Lojpur)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher et E. Georgieva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności ogłoszenia o zamówieniu z dnia 27 marca 2012 r., dotyczącego przygotowania dokumentacji technicznej dla projektu modernizacji linii kolejowej w zakresie, w jakim wykluczono stronę skarżącą z udziału w rozpatrywanym przetargu, a po drugie, skarga o odszkodowanie.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa T-43/09: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Cachuera przeciwko OHIM — Gelkaps (Ayanda) (Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Niedopuszczalność)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Cachuera przeciwko OHIM — Gelkaps (Ayanda)
   (Sprawa T-43/09) (1)

   (Skarga wszczynająca postępowanie - Wymogi formalne - Niedopuszczalność)
   2009/C 141/90
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: La Cachuera, SA (Misiones, Argentyna) (przedstawiciel: E. Armijo Chávarri, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Gelkaps GmbH (Pritzwalk, Niemcy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2008 r. (sprawa RE 87/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy La Cachuera, SA i Gelkaps GmbH.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               La Cachuera, SA pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-46/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul – Portugalia) – Ambisig – Ambiente e Sistemas de Informação Geográfica SA/AICP – Associação de Industriais do Concelho de Pombal (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 48 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) tiret drugie — Kwalifikacje techniczne wykonawców — Bezpośrednia skuteczność — Środki dowodowe — Stosunek hierarchiczny między zaświadczeniem wystawionym przez prywatnego nabywcę i jednostronnym oświadczeniem oferenta — Zasada proporcjonalności — Zakaz wprowadzania istotnych zmian do przewidzianych środków dowodowych)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/11

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul – Portugalia) – Ambisig – Ambiente e Sistemas de Informação Geográfica SA/AICP – Associação de Industriais do Concelho de Pombal
   (Sprawa C-46/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 48 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) tiret drugie - Kwalifikacje techniczne wykonawców - Bezpośrednia skuteczność - Środki dowodowe - Stosunek hierarchiczny między zaświadczeniem wystawionym przez prywatnego nabywcę i jednostronnym oświadczeniem oferenta - Zasada proporcjonalności - Zakaz wprowadzania istotnych zmian do przewidzianych środków dowodowych))
   (2016/C 335/14)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Central Administrativo Sul

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ambisig – Ambiente e Sistemas de Informação Geográfica SA

      Strona pozwana: AICP – Associação de Industriais do Concelho de Pombal

      Przy udziale: Índice – ICT & Management Lda

      Sentencja

               1)

               Artykuł 48 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) tiret drugie dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, iż spełnia on przesłanki do tego, by nadawać jednostkom, w braku transpozycji do prawa krajowego, prawa, na które mogą się one powołać przed sądami krajowymi wobec instytucji zamawiającej, o ile ta jest organem publicznym lub na podstawie aktu władzy publicznej i pod jej kontrolą powierzono jej wykonywanie usług użyteczności publicznej i o ile w tym celu dysponuje ona uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami.

               2)

               Artykuł 48 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) tiret drugie dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on stosowaniu reguł ustanowionych przez instytucję zamawiającą, takich jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które nie pozwalają wykonawcy na wykazanie swoich zdolności technicznych za pomocą oświadczenia podpisanego przez niego samego, chyba że przedstawi on dowód na to, iż uzyskanie zaświadczenia od prywatnego nabywcy jest niemożliwe lub bardzo utrudnione.

               3)

               Artykuł 48 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) tiret drugie dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on postanowieniom ustanowionym przez instytucję zamawiającą, takim jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które pod sankcją wykluczenia kandydatury oferenta wymagają, aby zaświadczenie wystawione przez prywatnego nabywcę zawierało podpis poświadczony przez notariusza, adwokata lub inny właściwy organ.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa T-561/10: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2010 r. — LG Electronics przeciwko OHIM (DIRECT DRIVE)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/17

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2010 r. — LG Electronics przeciwko OHIM (DIRECT DRIVE)
   (Sprawa T-561/10)
   2011/C 38/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 września 2010 r. w sprawie R 1027/2010-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „DIRECT DRIVE” dla towarów z klas 7 i 11 — zgłoszenie nr 8797052

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie uwzględniła wcześniejszych rejestracji wspólnotowych i krajowych znaków towarowych, jak również zgłoszenia krajowego znaku towarowego.