title: Sprawa T-385/10: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — ArcelorMittal Wire France i in. przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/43

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — ArcelorMittal Wire France i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-385/10)
   ()
   2010/C 301/70
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ArcelorMittal Wire France (Bourg-en-Bresse, Francja), ArcelorMittal Fontaine (Fontaine-L’Evêque, Belgia), ArcelorMittal Verderio Srl (Verderio Inferiore, Włochy) (przedstawiciele: H. Calvet, O. Billard i M. Pittie, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 30 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca, w zakresie, w jakim (i) w jej art. 1 Komisja obciąża AMWF, AM Fontaine i AM Verderio odpowiedzialnością za uczestnictwo w jednolitym i ciągłym naruszeniu lub uzgodnionej praktyce w sektorze stali sprężającej z naruszeniem art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, odpowiednio od dnia 1 stycznia 1984 r. do dnia 19 września 2002 r., od dnia 20 grudnia 1984 r. do dnia 19 września 2002 r. oraz od dnia 3 kwietnia 1995 r. do dnia 19 września 2002 r.; (ii) co za tym idzie, Komisja nakłada na skarżącej w jej art. 2 grzywnę w kwocie 276,48 mln EUR w przypadku AMWF, z czego odpowiedzialność za zapłatę 268,8 mln EUR jest dzielona solidarnie z AM Fontaine, a odpowiedzialność za zapłatę 72 mln EUR jest dzielona solidarnie z AM Verderio; (iii) Komisja nakazuje skarżącym w jej art. 3 natychmiastowe zaprzestanie naruszenia, jeśli tego jeszcze nie uczyniły, oraz zaniechanie w przyszłości wszelkich działań i zachowań opisanych w (i), a także wszelkich działań i zachowań mających za podobny lub identyczny przedmiot lub skutek oraz (iv) Komisja wskazuje w jej art. 4 skarżące jako adresatów decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, w ramach przysługującego Sądowi prawa nieograniczonego orzekania, zmianę zaskarżonej decyzji poprzez bardzo znaczenie obniżenie określonych w jej art. 2 kwot grzywien nałożonych na każdą ze skarżących; oraz

               —

               w każdym z powyższych przypadków, obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą, tytułem żądania głównego, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwanego dalej „EOG”) (Sprawa COMP/38.344 — Stal sprężająca) w sprawie istniejącego na europejskim rynku stali sprężającej kartelu mającego za przedmiot ustalanie cen, podział rynku oraz wymianę poufnych informacji handlowych.
   Na poparcie swych skarg podnoszą one szereg zarzutów opartych na:

               —

               naruszeniu przysługującego skarżącym podstawowego prawa do bezstronnego rozpatrzenia sprawy przez sąd oraz naruszenia art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej ze względu na to, że Komisja zarówno prowadzi dochodzenie w sprawie, jak i wydaje rozstrzygnięcie w jej przedmiocie;

               —

               naruszeniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1), a także zasad indywidualizacji kar, proporcjonalności i równości traktowania ze względu na to, że Komisja nałożyła na skarżące grzywnę w kwocie w oczywisty sposób przekraczającej określony w przepisach prawa pułap 10 % obrotów osiągniętych przez skarżące w trakcie poprzedniego roku księgowego;

               —

               braku dowodów przemawiających za popełnieniem naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 EEE w okresie pomiędzy dniem 1 stycznia 1984 r. a listopadem 1992 r. lub co najmniej braku uzasadnienia;

               —

               braku uzasadnienia i naruszeniu wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2), a także zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji ze względu na to, że zaskarżona decyzja ma braki pociągające za sobą niemożność zrozumienia zastosowanej przez Komisję metodologii obliczania grzywien;

               —

               braku uzasadnienia oraz oczywistych naruszeń prawa oraz błędów dotyczących okoliczności faktycznych ze względu na to, że Komisja zwiększyła o 60 % kwoty grzywien nałożonych na AMWF i AM Fontaine z tytułu powrotu przez te przedsiębiorstwa do naruszenia; oraz

               —

               niewystarczającym uzasadnieniu i naruszeniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, a także zasad równości i proporcjonalności ze względu na zwiększenie, celem wywarcia skutku odstraszającego, o 20 % jedynie kwot grzywien nałożonych na skarżące, choć inni uczestnicy kartelu znajdowali się w takiej samej sytuacji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa T-4/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Communicaid Group przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Procedura przetargowa — Usługi kursów językowych — Odrzucenie oferty jednego z ubiegających się — Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych — Utrata szansy — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody — Brak pilnego charakteru)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/19

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Communicaid Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-4/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Procedura przetargowa - Usługi kursów językowych - Odrzucenie oferty jednego z ubiegających się - Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych - Utrata szansy - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody - Brak pilnego charakteru)
   2013/C 141/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Communicaid Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Brennan, solicitor, F. Randolph, QC i M. Gray, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i S. Lejeune, pełnomocnicy, wspierani przez P. Wytincka, adwokata)

      Przedmiot

   Wniosek zmierzający, po pierwsze, do zawieszenia wykonania decyzji Komisji odrzucającej oferty złożone przez skarżącą na kilka części zamówienia w ramach ogłoszenia o przetargu dotyczącego umów ramowych na świadczenie usług kursów językowych dla pracowników instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej w Brukseli (Belgia), i po drugie, do zakazania Komisji zawarcia z wybranym ubiegającym się umów dotyczących spornych partii zamówienia

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie


title: Sprawa T-573/12: Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2015 r. – Matrix Energetics International/OHIM (MATRIX ENERGETICS)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/60

         Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2015 r. – Matrix Energetics International/OHIM (MATRIX ENERGETICS)
   (Sprawa T-573/12) (1)

   (2015/C 311/65)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa T-482/11: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2011 r. — Agrucon i in. przeciwko Komisji

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/26

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2011 r. — Agrucon i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-482/11)
   2011/C 319/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon) (Madryt, Hiszpania), Associazione Italiana Industrie Prodotti Alimentari (AIIPA) (Mediolan, Włochy), Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav) (Neapol, Włochy), Campil-Agro-Industrial do Campo do Tejo, Lda (Cartaxo, Portugalia), Evropaïka Trofima AE (Larissa, Grecja), FIT — Fomento da Indústria do Tomate, SA (Águas de Moura, Portugalia), Konservopoiïa Oporokipeftikon Filippos AE (Veria, Grecja), Panellinia Enosi Konsepvopoion (Ateny, Grecja), Elliniki Etairia Konservon AE („KYKNOS”) (Nafplio, Grecja), Anonymos Viomichaniki Etaireia Konservon D. Nomikos (Marousi, Grecja), Italagro — Indústria de Transformação de Produtos Alimentares, SA (Castanheira do Ribatejo, Portugalia), Kopais Anonymi Viomichaniki Kai Emporiki Etairia Trofimon & Poton (Kopais ABEE) (Maroussi, Grecja), Serraïki Konservopoiïa Oporokipeftikon Serko AE (Serres, Grecja), Sociedade de Industrialização de Produtos Agrícolas — Sopragol, SA (Mora, Portugalia), Sugalidal — Indústrias de Alimentação, SA (Benavente, Portugalia), Sutol — Indústrias Alimentares, Lda (Alcácer do Sal, Portugalia), Zanae Zýmai Artopoiías Níkoglou AE Viomichanía Empório Trofímon (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci J. da Cruz Vilaça, S. Estima Martins i S. Carvalho de Sousa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 50 ust. 3 i art. 60 ust. 7 rozporządzenia Komisji nr 543/2011 (1);

               —

               połączenie niniejszej sprawy i sprawy T-454/10 dla celów procedury ustnej i wydania wyroku, lub przynajmniej dla celów procedury ustnej, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy tego, że rozporządzenie Komisji nr 543/2011 narusza rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”), ponieważ:

                           —

                           niesłusznie stanowi, że inwestycje i działania związane z przekształcaniem owoców i warzyw w przetworzone owoce i warzywa mogą kwalifikować się do wsparcia, oraz

                           —

                           niesłusznie włącza tak zwane działania niestanowiące „właściwych działań przetwórczych” (które wydają się obejmować przygotowanie i działania następujące po właściwych działaniach przetwórczych) do wartości produkcji sprzedanej produktów przeznaczonych do przetworzenia, ponieważ rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku stanowi, że przepisy dotyczące organizacji producentów, w szczególności przyznawania dopłat, mają zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do produktów objętych wspólną organizacją rynku owoców i warzyw.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy tego, że przyznając organizacjom producentów dopłaty obejmujące działania o charakterze przemysłowym dokonywane na owocach i warzywach przeznaczonych do przetworzenia, prowadzone również przez prywatne przedsiębiorstwa, rozporządzenie Komisji nr 543/2011 narusza zasadę niedyskryminacji, która zakazuje traktowania porównywalnych sytuacji w odmienny sposób, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy tego, że przyznając organizacjom producentów dopłaty obejmujące działania o charakterze przemysłowym dokonywane na owocach i warzywach przeznaczonych do przetworzenia, prowadzone również przez prywatne przedsiębiorstwa, rozporządzenie Komisji nr 543/2011 narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ wykracza poza to, co jest konieczne, aby osiągnąć hipotetyczny cel wspólnej polityki rolnej dotyczący pionowej integracji organizacji producentów.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U L 157, s. 1)


title: Sprawa C-271/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 marca 2015 r. w sprawie T-456/13, Sea Handling/Komisja, wniesione w dniu 8 czerwca 2015 r. przez Sea Handling SpA, w likwidacji, dawniej Sea Handling SpA

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 marca 2015 r. w sprawie T-456/13, Sea Handling/Komisja, wniesione w dniu 8 czerwca 2015 r. przez Sea Handling SpA, w likwidacji, dawniej Sea Handling SpA
   (Sprawa C-271/15 P)
   (2015/C 311/22)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Sea Handling SpA, w likwidacji, dawniej Sea Handling SpA (przedstawiciele: adwokaci B. Nascimbene i M. Merola)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 marca 2015 r. w sprawie T-456/13;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, Ref. Ares(2013)2028929, z dnia 12 czerwca 2013 r. oddalającej wniosek SEA Handling o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących postępowania w sprawie pomocy państwa SA. 21420 – Włochy/SEA Handling;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami, w tym kosztami związanymi z postępowaniem przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie prawa, wewnętrzna sprzeczność uzasadnienia, jak również niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oceny wyjątku dotyczącego ochrony celów dochodzenia zawartego w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1).
               Sąd dopuścił się naruszenia prawa, uznając, że Komisja zgodnie z prawem oparła się na ogólnym domniemaniu poufności w obliczu wniosku o udzielenie dostępu do konkretnych dokumentów. Dokonana przez Sąd wykładnia wyjątku dotyczącego ochrony celów dochodzenia przewidzianego w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 wprowadza ograniczenie prawa dostępu do dokumentów (i) nieproporcjonalne do celów przyświecających art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 oraz (ii) nieodpowiednio uzasadnione.
               W pierwszym zastrzeżeniu wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd nie może upoważnić Komisji do powołania się na domniemanie ogólne w przypadku wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów w postępowaniu w sprawie pomocy państwa, w którym to wniosku wskazano dokładnie i szczegółowo żądane dokumenty. Odnosi się to tym bardziej do sytuacji, gdy w takim kontekście jak kontekst niniejszej sprawy charakteryzujący się godnymi pożałowania uchybieniami proceduralnymi, które można przypisać Komisji, taki sposób postępowania prowadzi do przekształcenia ogólnego domniemania poufności w domniemanie niewzruszalne bez możliwości zakwestionowania tego przez osobę, która wnosi o udzielenie dostępu do dokumentów, z naruszeniem treści art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001.
               W drugim zastrzeżeniu wnosząca odwołanie utrzymuje, że zaskarżony wyrok nie został odpowiednio uzasadniony, gdyż nie wskazano w nim, z jakich powodów Sąd uważa, iż możliwe jest zastosowanie zasady prawnej wyrażonej w wyroku Trybunału z dnia 29 czerwca 2010 r., Komisja/Technische Glaswerke Illmenau, sprawa C-139/07P, EU:C:2010:376, do przypadków, w których mamy do czynienia z wnioskiem o udzielenie dostępu nie do całości akt sprawy, lecz do poszczególnych wyraźnie wskazanych dokumentów.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie prawa w zaskarżonym wyroku, jako że Sąd wykluczył możliwość częściowego dostępu do dokumentów.
               Sąd dopuścił się naruszenia prawa, orzekając, iż zastosowanie domniemania ogólnego uzasadnia odmowę ujawnienia żądanych dokumentów, upoważniając Komisję do nieudzielenia częściowego dostępu do tych dokumentów. W niniejszym przypadku nie były spełnione przesłanki, które w przeszłości skłoniły Trybunał do odmowy udzielenia częściowego dostępu do akt spraw objętych ogólnymi domniemaniami poufności, a zatem Komisja nie mogła zgodnie z prawem odmówić częściowego dostępu jedynie z tego powodu, że żądane dokumenty były zawarte w administracyjnych aktach sprawy postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie prawa w zaskarżonym wyroku, jako że Sąd nie wywiązał się z obowiązku zbadania dokumentów będących przedmiotem odmowy dostępu.
               Sąd dopuścił się naruszenia prawa, gdyż nie wywiązał się z obowiązku zbadania dokumentów będących przedmiotem odmowy dostępu, uznając, że może skontrolować postępowanie Komisji bez zapoznania się ze spornymi dokumentami.

               4.

               Zarzut czwarty: wewnętrzna sprzeczność i naruszenie prawa, jako że Sąd nie przypisał odpowiedniego znaczenia nieprawidłowościom proceduralnym, jakich Komisja dopuściła się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.
               W zaskarżonym wyroku doszło do naruszenia prawa, gdyż Sąd zaprzeczył, jakoby błędy proceduralne popełnione przez Komisję miały wpływ na zdolność wnioskodawcy do przedstawienia jego stanowiska w kwestii możliwości zastosowania domniemania poufności w niniejszym przypadku. Sąd nie uwzględnił okoliczności, iż błędy, o których mowa, zagrażały prawom proceduralnym wnioskodawcy, przekształcając tym samym de facto ogólne domniemanie szkody dla dochodzenia, które jest domniemaniem względnym, w domniemanie niewzruszalne.

               5.

               Zarzut piąty: naruszenie prawa, jako że Sąd zaprzeczył istnieniu nadrzędnego interesu publicznego.
               Sąd dopuścił się naruszenia prawa, twierdząc, że nie istnieje nadrzędny interes publiczny, na który można by się powołać wobec wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, nie uwzględniając w należyty sposób argumentów przedstawionych w tej kwestii przez wnoszącą odwołanie.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-565/10: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/28

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-565/10)
   ()
   2011/C 30/46
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że

                           —

                           nie ustanawiając przepisów koniecznych do zapewnienia, aby aglomeracje

                                       —

                                       Chieti i Gissi (Abruzja),

                                       —

                                       Acri, Siderno, Bagnara Calabra, Bianco, Cassano allo Ionio, Castrovillari Crotone, Santa Maria del Cedro, Gioia Tauro, Lamezia Terme, Melito di Porto Salvo, Mesoraca, Montebello Ionico, Montepaone, Motta San Giovanni, Reggio Calabria, Rende, Rossano, Scalea, Sellia Marina, Soverato i Strongoli (Kalabria),

                                       —

                                       Afragola, Nola, Ariano Irpino, Avellino, Battipaglia, Benevento, Capaccio, Capri, Caserta, Mercato Sanseverino, Torre del Greco, Aversa, Ischia, Casamicciola Terme, Forio, Napoli Est, Napoli Nord, Napoli Ovest, Vico Equense, Salerno i Montesarchio (Kampania),

                                       —

                                       Cervignano del Friuli i Monfalcone (Friuli-Wenecja Julijska),

                                       —

                                       Frascati i Zagarolo (Lacjum),

                                       —

                                       Camisano, Genova, La Spezia, Riva Ligure, Sanremo i Ventimiglia (Liguria),

                                       —

                                       Tolentino (Marche),

                                       —

                                       Campobasso 1 i Isernia (Molise),

                                       —

                                       Manduria, Porto Cesareo, Supersano i Traviano (Apulia),

                                       —

                                       Follonica i Piombino (Toskania),

                                       —

                                       Misterbianco + inne, Paternò, Aci Catena, Adrano, Catania + inne, Giarre-Mascali-Riposto + inne, Caltagirone, Aci Castello, Acireale + inne, Belpasso, Biancavilla, Gravina di Catania, Tremestieri Etneo, San Giovanni La Punta, Caltanissetta-San Cataldo, Macchitella, Niscemi, Agrigento i peryferie, Favara, Palma di Montechiaro, Porto Empedocle, Sciacca, Cefalù, Carini + ASI Palermo, Monreale, Palermo + sąsiednie gminy, Santa Flavia, Augusta, Avola, Priolo Gargallo, Carlentini, Ragusa, Marina di Ragusa, Santa Croce Camerina, Vittoria, Scoglitti, Favignana, Marsala, Partanna 1 (Villa Ruggero), Capo d’Orlando, Giardini Naxos, Consortile Letojanni, Pace del Mela, Piraino, Roccalumera, Consortile Sant’Agata Militello, Consortile Torregrotta, Messina 1, Messina i Messina 6 (Sycylia),

                                 o liczbie mieszkańców ponad 15 000, które to aglomeracje odprowadzają ścieki komunalne do wód nieuważanych za „obszary wrażliwe” w rozumieniu art. 5 dyrektywy 91/271/EWG (1), były wyposażone w systemy zbierania zgodnie z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze wspomnianej dyrektywy,

                           —

                           nie ustanawiając przepisów koniecznych do zapewnienia, aby w aglomeracjach

                                       —

                                       Gissi i Lanciano-Castel Frentano (Abruzja),

                                       —

                                       Acri, Siderno, Bagnara Calabra, Cassano allo Ionio, Castrovillari, Crotone, Melito di Porto Salvo, Montebello Ionico, Montepaone, Motta San Giovanni, Reggio Calabria i Rossano (Kalabria),

                                       —

                                       Ariano Irpino, Avellino, Battipaglia, Benevento, Capaccio, Capri, Caserta, Aversa, Ischia, Casamicciola Terme, Forio, Massa Lubrense, Napoli Est, Napoli Nord i Vico Equense (Kampania),

                                       —

                                       Trieste-Muggia-San Dorligo (Friuli-Wenecja Julijska),

                                       —

                                       Zagarolo (Lacjum),

                                       —

                                       Albenga, Borghetto Santo Spirito, Finale Ligure, Genova, Imperia, La Spezia, Margherita Ligure, Quinto, Rapallo, Recco i Riva Ligure (Liguria),

                                       —

                                       Campobasso 1 i Isernia (Molise),

                                       —

                                       Casamassima, Casarano, Manduria, Monte Sant’Angelo, Porto Cesareo, Salice Salentino, San Giovanni Rotondo, San Vito dei Normanni, Squinzano, Supersano i Vernole (Apulia),

                                       —

                                       Vicenza (Wenecja Euganejska),

                                       —

                                       Misterbianco + inne, Scordia-Militello Val di Catania, Palagonia, Aci Catena, Giarre-Mascali-Riposto + inne, Caltagirone, Aci Castello, Bronte, Acireale + inne, Belpasso, Gravina di Catania, Tremestieri Etneo, San Giovanni La Punta, Macchitella, Niscemi, Riesi, Agrigento i peryferie, Favara, Palma di Montechiaro, Menfi, Porto Empedocle, Ribera, Sciacca, Bagheria, Cefalù, Carini + ASI Palermo, Misilmeri, Monreale, Santa Flavia, Termini Imerese, Trabia, Augusta, Avola, Carlentini, Rosolini, Pozzallo, Ragusa, Modica, Scicli, Scoglitti, Campobello di Mazara, Castevetrano 1, Triscina Marinella, Trapani-Erice (Casa santa), Favignana, Marsala, Mazara del Vallo, Partanna 1 (Villa Ruggero), Barcellona Pozzo di Gotto, Capo d’Orlando, Furnari, Giardini Naxos, Consortile Letojanni, Pace del Mela, Piraino, Roccalumera, Consortile Sant’Agata Militello, Consortile Torregrotta, Gioiosa Marea, Messina 1, Messina 6, Milazzo, Patti i Rometta (Sycylia),

                                 o liczbie mieszkańców ponad 15 000, które to aglomeracje odprowadzają ścieki komunalne do wód nieuważanych za „obszary wrażliwe” w rozumieniu art. 5 dyrektywy 91/271/EWG, ścieki komunalne wprowadzane do systemów zbierania były poddawane odpowiedniemu oczyszczaniu przewidzianemu w art. 4 ust. 1 i 3 wspomnianej dyrektywy,

                           —

                           nie ustanawiając przepisów koniecznych do tego, aby oczyszczalnie ścieków komunalnych budowane w celu spełnienia wymagań art. 4-7 były projektowane, budowane, eksploatowane i utrzymywane w sposób zapewniający wystarczającą wydajność w każdych normalnych lokalnych warunkach klimatycznych oraz aby przy projektowaniu oczyszczalni były uwzględniane sezonowe zmiany ładunku w aglomeracjach

                                       —

                                       Gissi i Lanciano-Castel Frentano (Abruzja),

                                       —

                                       Acri, Siderno, Bagnara Calabra, Cassano allo Ionio, Castrovillari, Crotone, Melito di Porto Salvo, Montebello Ionico, Montepaone, Motta San Giovanni, Reggio Calabria i Rossano (Kalabria),

                                       —

                                       Ariano Irpino, Avellino, Battipaglia, Benevento, Capaccio, Capri, Caserta, Aversa, Ischia, Casamicciola Terme, Forio, Massa Lubrense, Napoli Est, Napoli Nord i Vico Equense (Kampania),

                                       —

                                       Trieste-Muggia-San Dorligo (Friuli-Wenecja Julijska),

                                       —

                                       Zagarolo (Lacjum),

                                       —

                                       Albenga, Borghetto Santo Spirito, Finale Ligure, Genova, Imperia, La Spezia, Margherita Ligure, Quinto, Rapallo, Recco i Riva Ligure (Liguria),

                                       —

                                       Casamassima, Casarano, Manduria, Monte Sant’Angelo, Porto Cesareo, Salice Salentino, San Giovanni Rotondo, San Vito dei Normanni, Squinzano, Supersano i Vernole (Apulia),

                                       —

                                       Vicenza (Wenecja Euganejska),

                                       —

                                       Misterbianco + inne, Scordia — Militello Val di Catania, Palagonia, Aci Catena, Giarre-Mascali-Riposto + inne, Caltagirone, Aci Castello, Bronte, Acireale + inne, Belpasso, Gravina di Catania, Tremestieri Etneo, San Giovanni La Punta, Macchitella, Niscemi, Riesi, Agrigento i peryferie, Favara, Palma di Montechiaro, Menfi, Porto Empedocle, Ribera, Sciacca, Bagheria, Cefalù, Carini + ASI Palermo, Misilmeri, Monreale, Santa Flavia, Termini Imerese, Trabia, Augusta, Avola, Carlentini, Rosolini, Pozzallo, Ragusa, Modica, Scicli, Scoglitti, Campobello di Mazara, Castevetrano 1, Triscina Marinella, Trapani-Erice (Casa santa), Favignana, Marsala, Mazara del Vallo, Partanna 1 (Villa Ruggero), Barcellona Pozzo di Gotto, Capo d’Orlando, Furnari, Giardini Naxos, Consortile Letojanni, Pace del Mela, Piraino, Roccalumera, Consortile Sant’Agata Militello, Consortile Torregrotta, Gioiosa Marea, Messina 1, Messina 6, Milazzo, Patti i Rometta (Sycylia),

                                 Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom nałożonym na nią w art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 i 3 w związku z załącznikiem 1 część B oraz w art. 10 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze Komisja krytykuje to, że Włochy nie wykonały prawidłowo na niektórych obszarach swego terytorium krajowego dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.
   Komisja stwierdza najpierw różne naruszenia art. 3 ust. 1 tiret pierwsze i ust. 2 dyrektywy, zgodnie z którym państwa członkowskie były zobowiązane do zapewnienia, aby najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. wszystkie aglomeracje o liczbie mieszkańców ponad 15 000 były wyposażone w systemy zbierania ścieków komunalnych zgodne z wymogami ustalonymi w załączniku I [część] A. W różnych aglomeracjach położonych w regionach: Abruzja, Kalabria, Kampania, Friuli-Wenecja Julijska, Lacjum, Liguria, Molise, Apulia, Toskania i Sycylia objętych zakresem stosowania przepisu, o którym mowa, zobowiązanie to nie zostało spełnione w prawidłowy sposób.
   Artykuł 4 ust. 1 i 3 wspomnianej dyrektywy przewiduje ponadto, że najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. państwa członkowskie powinny były zapewnić, aby w przypadku wszystkich zrzutów ścieków pochodzących z aglomeracji liczących ponad 15 000 mieszkańców ścieki komunalne, które są wprowadzane do systemów zbierania, były podane przed ich odprowadzeniem wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu zgodnie z wymogami przewidzianymi w załączniku I [część] B do tejże dyrektywy. Komisja stwierdziła brak poszanowania omawianego przepisu w szeregu aglomeracji położonych w regionach: Abruzja, Kalabria, Kampania, Friuli-Wenecja Julijska, Lacjum, Liguria, Molise, Apulia, Wenecja Euganejska i Sycylia. Brak poszanowania art. 4 dyrektywy pociąga za sobą w większości przypadków także naruszenie art. 10 wspomnianej powyżej dyrektywy, zgodnie z którym oczyszczalnie ścieków komunalnych powinny być projektowane, budowane, eksploatowane i utrzymywane w sposób zapewniający wystarczającą wydajność w normalnych lokalnych warunkach klimatycznych.

      (1)  Dz.U. L 135, s. 40.


title: Sprawa C-613/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Helm Düngemittel GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Układ eurośródziemnomorski z Egiptem — Artykuł 20 protokołu 4 — Dowód pochodzenia — Świadectwo przewozowe EUR.1 — Zastępcze świadectwo przewozowe EUR.1 wydane, gdy towar nie znajdował się już pod kontrolą organu celnego, który je wystawił — Odmowa zastosowania systemu preferencyjnego)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Helm Düngemittel GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld
   (Sprawa C-613/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Układ eurośródziemnomorski z Egiptem - Artykuł 20 protokołu 4 - Dowód pochodzenia - Świadectwo przewozowe EUR.1 - Zastępcze świadectwo przewozowe EUR.1 wydane, gdy towar nie znajdował się już pod kontrolą organu celnego, który je wystawił - Odmowa zastosowania systemu preferencyjnego)
   2014/C 93/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Helm Düngemittel GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Krefeld

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf –Wykładnia art. 20 protokołu 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Arabską Republiką Egiptu z drugiej strony (Dz.U. 2004, L 304, s. 39) w brzmieniu zmienionym decyzją nr 1/2006 Rady Stowarzyszenia UE-Egipt z dnia 17 lutego 2006 r. (Dz.U. L 73, s. 1) — Zastępcze świadectwo przewozowe wydane a posteriori, gdy towar nie znajdował się już pod kontrolą organu celnego, który je wystawił

      Sentencja

               1)

               Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Arabską Republiką Egiptu z drugiej strony, podpisany w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2001 r., zatwierdzony decyzją Rady 2004/635/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że egipskie pochodzenie towaru, w rozumieniu preferencyjnego systemu celnego ustanowionego przez ten układ, może być wykazane także wtedy, gdy towar został podzielony po jego przybyciu w pierwszym państwie członkowskim w celu wysłania jego części do drugiego państwa członkowskiego, a zastępcze świadectwo przewozowe EUR.1 wystawione przez organy celne pierwszego państwa członkowskiego w odniesieniu do części tego towaru wysłanej do drugiego państwa członkowskiego nie spełnia przesłanek wystawienia takiego świadectwa, przewidzianych w art. 20 protokołu 4 do tego układu, dotyczącego definicji pojęcia „produktów pochodzących” oraz metod współpracy administracyjnej, zmienionego decyzją nr 1/2006 Rady Stowarzyszenia UE–Egipt z dnia 17 lutego 2006 r.

               2)

               Przedstawienie takiego dowodu wymaga jednak, po pierwsze, aby preferencyjne pochodzenie towaru pierwotnie przywiezionego z Egiptu zostało wykazane za pośrednictwem świadectwa przewozowego EUR.1 wystawionego przez egipskie organy celne zgodnie z rzeczonym protokołem, oraz po drugie, aby importer wykazał, że część towaru podzielona w pierwszym państwie członkowskim i wysłana do drugiego państwa członkowskiego odpowiada części towaru przywiezionej z Egiptu do pierwszego państwa członkowskiego. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy przesłanki te zostały spełnione w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2003.


title: Sprawa C-404/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud – Republika Czeska) – Postępowanie wszczęte przez Marię Matouškovą, działającą w charakterze komisarza sądowego w ramach postępowania spadkowego (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuł 1 ust. 1 lit. b) — Przedmiotowy zakres stosowania — Umowa w sprawie działu spadku pomiędzy małżonkiem spadkodawcy oraz jego dziećmi reprezentowanymi przez kuratora — Kwalifikacja — Wymóg zatwierdzenia tej umowy przez sąd — Środek związany z wykonywaniem odpowiedzialności rodzicielskiej lub środek związany z dziedziczeniem)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud – Republika Czeska) – Postępowanie wszczęte przez Marię Matouškovą, działającą w charakterze komisarza sądowego w ramach postępowania spadkowego
   (Sprawa C-404/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 1 ust. 1 lit. b) - Przedmiotowy zakres stosowania - Umowa w sprawie działu spadku pomiędzy małżonkiem spadkodawcy oraz jego dziećmi reprezentowanymi przez kuratora - Kwalifikacja - Wymóg zatwierdzenia tej umowy przez sąd - Środek związany z wykonywaniem odpowiedzialności rodzicielskiej lub środek związany z dziedziczeniem))
   (2015/C 389/11)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší soud

      Strony w postępowaniu głównym

   Maria Matouškova, działająca w charakterze komisarza sądowego w ramach postępowania spadkowego

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że zatwierdzenie umowy w sprawie działu spadku zawartej przez kuratora małoletnich dzieci w ich imieniu stanowi środek związany z wykonywaniem odpowiedzialności rodzicielskiej w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b) owego rozporządzenia, objęty zakresem stosowania tego ostatniego, a nie środek związany z dziedziczeniem w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. f) owego rozporządzenia, wykluczony z zakresu stosowania owego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa F-10/13: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/39

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-10/13)
   2013/C 108/93
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.-N. Louis i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji w sprawie wniosku o odszkodowanie wniesionego przez skarżącą na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego ze względu na błędy popełnione przy ustalaniu jej praw w związku z podjęciem służby oraz zwłokę w naprawieniu tych błędów.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji organu powołującego z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie wniosku skarżącej o odszkodowanie z dnia 13 stycznia 2012 r.;

               —

               Zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącej w kwocie 172 236,42 EUR;

               —

               Ewentualnie zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej odszkodowania równego nienależnie wypłaconym kwotom, licząc od dnia, w którym stwierdzono nieprawidłowość, lecz jej nie skorygowano, lub w każdym razie, przynajmniej równego kwotom nienależnie wypłaconym od listopada 2010 r., kiedy to został skorygowany tylko jej mnożnik;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-388/16: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2016 r. – Eval Europe/Komisja

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/22

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2016 r. – Eval Europe/Komisja
   (Sprawa T-388/16)
   (2016/C 350/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eval Europe NV (Zwijndrecht, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Vanhulle, B. van de Walle de Ghelcke, C. Borgers i N. Baeten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzonego w życie przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa w postaci zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2–4 tejże decyzji;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy ustaleniu domniemywanego środka pomocy i przy uznaniu go za system pomocy w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady 2015/1589 (1) i art. 107 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 107 TFUE, nie przedstawiła uzasadnienia i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznała, że belgijski system decyzji podatkowych dotyczących nadmiernych zysków stanowi środek pomocy państwa.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady 2015/1589 oraz ogólne zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, gdy nakazała odzyskanie domniemywanej pomocy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 6 TFUE i zasadę równego traktowania oraz nadużyła władzy, gdy zastosowała przepisy dotyczące pomocy państwa celem zakazania belgijskiego systemu decyzji podatkowych dotyczących nadmiernych zysków.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9)


title: Sprawa T-339/11: Postanowienie Sądu z dnia 2 maja 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/20

         Postanowienie Sądu z dnia 2 maja 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-339/11) (1)

   2012/C 184/40
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-47/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Antartica przeciwko OHIM — Nasdaq Stock Market (nasdaq) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego nasdaq — Wcześniejszy wspólnotowy słowny znak towarowy NASDAQ — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Antartica przeciwko OHIM — Nasdaq Stock Market (nasdaq)
   (Sprawa T-47/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego nasdaq - Wcześniejszy wspólnotowy słowny znak towarowy NASDAQ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 140/37)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Antartica Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Racca)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik A. Flliard-Monguiral)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: The Nasdaq Stock Market, Inc. (Waszyngton D.C., Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. van Manen i J. Hofhuis)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 grudnia 2005 r (sprawa R 752/2004-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między The Nasdaq Stock Market, Inc. a Antartica Srl.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Antartica Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 74 z 23.3.2006


title: Sprawa T-463/08: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2008 r. — Imagion przeciwko OHIM (DYNAMIC HD)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/39

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2008 r. — Imagion przeciwko OHIM (DYNAMIC HD)
   (Sprawa T-463/08)
   (2008/C 327/68)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Imagion AG (Trierweiler, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Blatzheim)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 sierpnia 2008 r. (sprawa R 488/2008-4) oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „DYNAMIC HD” dla usług z klas 35, 38, 41, 42, 45 (nr 6 092 241)

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ słowny znak towarowy „DYNAMIC HD” nie jest ani opisowy, ani pozbawiony charakteru odróżniającego;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ zgłoszony znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania;

               —

               niedopełnienie obowiązku uzasadnienia;

               —

               naruszenie zasady równego traktowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-150/12: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Grecja przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Nieoprocentowane pożyczki, połączone z przyznaniem gwarancji państwa, udzielone przez władze greckie związkom spółdzielni rolniczych w sektorze zbożowym — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Obowiązek uzasadnienia — Korzyść — Pomoc mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/37

         Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-150/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Nieoprocentowane pożyczki, połączone z przyznaniem gwarancji państwa, udzielone przez władze greckie związkom spółdzielni rolniczych w sektorze zbożowym - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Obowiązek uzasadnienia - Korzyść - Pomoc mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego))
   2014/C 175/48
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, X. Basakou i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Thomas i D. Triantafyllou, a następnie M. Triantafyllou i P. Němečkova, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2012/320/UE z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Grecję producentom zbóż oraz spółdzielniom zbioru zbóż (Dz.U. L 164, s. 10)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa C-156/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof - Niemcy) – Digibet Ltd, Gert Albers przeciwko Westdeutsche Lotterie GmbH & Co. OHG (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Artykuł 56 TFUE — Gry losowe — Uregulowanie przewidujące zakazy dotyczące gier losowych w Internecie, których nie stosowano w określonym czasie w jednej jednostce federalnej państwa członkowskiego — Spójność — Proporcjonalność)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof - Niemcy) – Digibet Ltd, Gert Albers przeciwko Westdeutsche Lotterie GmbH & Co. OHG
   (Sprawa C-156/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Artykuł 56 TFUE - Gry losowe - Uregulowanie przewidujące zakazy dotyczące gier losowych w Internecie, których nie stosowano w określonym czasie w jednej jednostce federalnej państwa członkowskiego - Spójność - Proporcjonalność))
   2014/C 282/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Digibet Ltd, Gert Albers

      Strona pozwana: Westdeutsche Lotterie GmbH & Co. OHG

      Sentencja

   Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu wspólnemu dla większości jednostek federalnych państwa członkowskiego o strukturze federacji, które to uregulowanie co do zasady zakazuje organizowania gier losowych w Internecie i pośredniczenia w nich, podczas gdy jedna jednostka federalna przez określony czas utrzymywała w mocy łagodniejsze przepisy współistniejące z restryktywnymi przepisami innych jednostek federalnych, przy założeniu że takie uregulowanie może spełniać ustanowione przez orzecznictwo Trybunału wymogi proporcjonalności, co podlega kontroli należącej do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-312/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – Claudiu Roşu przeciwko Direcţia Generală a Finanţelor Publice a Judeţului Sibiu – Activitatea de Inspecţie Fiscală

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – Claudiu Roşu przeciwko Direcţia Generală a Finanţelor Publice a Judeţului Sibiu – Activitatea de Inspecţie Fiscală
   (Sprawa C-312/13) (1)

   2014/C 184/37
   Język postępowania: rumuński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa C-37/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-37/07) (1)

   (2007/C 297/60)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-417/10: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — Cortés del Valle López przeciwko OHIM (HIJOPUTA)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/59

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — Cortés del Valle López przeciwko OHIM (HIJOPUTA)
   (Sprawa T-417/10)
   ()
   2010/C 301/94
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: D. Federico Cortés del Valle López (Maliaño, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Calderón Chavero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 czerwca 2010 r. w sprawie R 175/2010-2;

               —

               w konsekwencji uchylenie decyzji eksperta OHIM z dnia 24 listopada 2009 r.;

               —

               uwzględnienie żądań skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w przypadku gdyby wystąpiła ona przeciwko niniejszej skardze, a jej żądania zostały oddalone.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „¡Que buenu ye! HIJOPUTA” dla towarów i usług należących do klas 33, 35 i 39.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Brak naruszenia art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest sprzeczny z dobrymi obyczajami.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-526/07 P: Postanowienie Trybunału z dnia 28 listopada 2008 r. — Philippe Combescot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Obsadzenie stanowiska szefa przedstawicielstwa w Kolumbii — Wyłączenie z konkursu — Żądanie zadośćuczynienia — Określenie zakresu krzywdy — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/13

         Postanowienie Trybunału z dnia 28 listopada 2008 r. — Philippe Combescot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-526/07 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Obsadzenie stanowiska szefa przedstawicielstwa w Kolumbii - Wyłączenie z konkursu - Żądanie zadośćuczynienia - Określenie zakresu krzywdy - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   (2009/C 69/22)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Philippe Combescot (przedstawiciele: A. Maritati i V. Messa, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele J. Currall, pełnomocnik i S. Corongiu, avocat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-250/04 Combescot przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził jedynie wystąpienie krzywdy moralnej, oddalając żądania skarżącego dotyczące stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji o wyłączeniu go z konkursu zorganizowanego w celu obsadzenia stanowiska szefa przedstawicielstwa w Kolumbii, stwierdzenia nieważności odnośnej procedury konkursowej oraz decyzji o obsadzeniu odnośnego stanowiska oraz zadośćuczynienia za inne rodzaje krzywd podnoszonych przez skarżącego
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               P. Combescot zostaje obciążony kosztami postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-698/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 28 grudnia 2015 r. – Secretary of State for the Home Department/David Davis; Tom Watson; Peter Brice; Geoffrey Lewis

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 28 grudnia 2015 r. – Secretary of State for the Home Department/David Davis; Tom Watson; Peter Brice; Geoffrey Lewis
   (Sprawa C-698/15)
   (2016/C 098/28)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Secretary of State for the Home Department

      Strona przeciwna: David Davis; Tom Watson; Peter Brice; Geoffrey Lewis

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych Digital Rights Ireland i Seitlinger (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238, zwany dalej „wyrokiem Digital Rights Ireland”) (w tym, w szczególności, pkt 60–62 tego wyroku) ustanawia bezwzględne wymogi prawa Unii mające zastosowanie do prawa wewnętrznego państwa członkowskiego normującego dostęp do danych zatrzymywanych zgodnie z ustawodawstwem krajowym, mające na celu zapewnienie zgodności z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”)?

               2)

               Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Digital Rights Ireland rozszerza zakres stosowania art. 7 lub 8 karty w sposób wykraczający poza zakres art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności określony w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka?


title: Sprawa T-439/15: Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2016 r. – Amrita i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rolnictwo — Ochrona przed organizmami szkodliwymi dla roślin — Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej bakterii Xylella fastidiosa — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/47

         Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2016 r. – Amrita i in./Komisja
   (Sprawa T-439/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rolnictwo - Ochrona przed organizmami szkodliwymi dla roślin - Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej bakterii Xylella fastidiosa - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2016/C 156/63)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Soc. coop. Amrita arl (Scorrano, Włochy) i 28 pozostałych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci L. Paccione i V. Stamerra)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells et al.) (Dz.U. L 125, s. 36) w razie potrzeby po wykluczeniu stosowania dyrektywy Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (Dz.U. L 169, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Soc. coop. Amrita arl i 28 pozostałych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa C-157/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez le Conseil d'État (Francja) w dniu 4 kwietnia 2014 r. – Société Neptune Distribution przeciwko Ministère de l'Économie et des Finances

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez le Conseil d'État (Francja) w dniu 4 kwietnia 2014 r. – Société Neptune Distribution przeciwko Ministère de l'Économie et des Finances
   (Sprawa C-157/14)
   2014/C 184/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Société Neptune Distribution

      Strona pozwana: Ministère de l'Économie et des Finances

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy podstawę obliczenia „równoważnej ilości soli” dla ilości sodu występującego w środku spożywczym w rozumieniu załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (1) stanowi jedynie ilość sodu, która związana z jonami chlorku tworzy chlorek sodu czyli sól kuchenną, czy też ogólna ilość sodu zawarta we wszystkich postaciach w środku spożywczym?

               2)

               Czy w drugim przypadku przepisy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2000/13/WE oraz art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2009/54/WE (2) w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy, w świetle relacji równoważności pomiędzy sodem i solą ustalonej w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1924/2006, zabraniając dystrybutorowi wody mineralnej umieszczania na etykietach i w komunikatach reklamowych wszelkich oznaczeń dotyczących niskiej zawartości soli dotyczących jego produktu bogatego jednak w wodorowęglan sodu w zakresie, w jakim oznaczenia te mogą wprowadzać nabywcę w błąd co do ogólnej zawartości sodu w wodzie, naruszają art. 6 ust. 1 akapit pierwszy TUE w związku z art. 11 ust. 1 (wolność wypowiedzi i informacji) i art. 16 (wolność prowadzenia działalności gospodarczej) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również art. 10 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r.
   w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s.4)

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/54/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych (Dz.U. L 164, s.45)


title: Sprawa C-647/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles – Belgia) – Office national de l'emploi/Marie-Rose Melchior (Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Przesłanki ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych w państwie członkowskim – Uwzględnienie okresów zatrudnienia w charakterze członka personelu kontraktowego w służbie instytucji Unii Europejskiej posiadającej siedzibę w tym państwie członkowskim – Uznanie dni bezrobocia z prawem do zasiłku na podstawie warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich za dni pracy – Zasada lojalnej współpracy)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/11

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles – Belgia) – Office national de l'emploi/Marie-Rose Melchior
      (Sprawa C-647/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Przesłanki ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych w państwie członkowskim - Uwzględnienie okresów zatrudnienia w charakterze członka personelu kontraktowego w służbie instytucji Unii Europejskiej posiadającej siedzibę w tym państwie członkowskim - Uznanie dni bezrobocia z prawem do zasiłku na podstawie warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich za dni pracy - Zasada lojalnej współpracy))
      (2015/C 107/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour du travail de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Office national de l'emploi

         Strona pozwana: Marie-Rose Melchior

         Sentencja

      Artykuł 10 WE w związku z warunkami zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, określonymi w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającym regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz wprowadzającym środki mające czasowe zastosowanie do urzędników Komisji w brzmieniu zmienionym na mocy rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r., stoi na przeszkodzie istnieniu uregulowania państwa członkowskiego takiego jak w sprawie głównej, interpretowanego w ten sposób, że dla potrzeb ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie są uwzględnianie okresy pracy ukończone w charakterze członka personelu kontraktowego w instytucji Unii Europejskiej mającej siedzibę w tym państwie członkowskim, a dni bezrobocia, za które wypłacono zasiłek dla bezrobotnych na podstawie warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, nie są uznawane za dni pracy, podczas gdy dni bezrobocia, za które zasiłek jest wypłacany na podstawie uregulowania tego państwa członkowskiego, są za takie uznawane.

         (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa C-232/15 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. – ultra air GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Donaldson Filtration Deutschland GmbH [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Słowny unijny znak towarowy ultra.air ultrafilter — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji lub unieważnienia — Charakter opisowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 52 ust. 1 lit. a) — Unieważnienie przez izbę odwoławczą — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne]

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/4

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. – ultra air GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Donaldson Filtration Deutschland GmbH
   (Sprawa C-232/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Słowny unijny znak towarowy ultra.air ultrafilter - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji lub unieważnienia - Charakter opisowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 52 ust. 1 lit. a) - Unieważnienie przez izbę odwoławczą - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne])
   (2016/C 279/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ultra air GmbH (przedstawiciel: C. König, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik), Donaldson Filtration Deutschland GmbH (przedstawiciele: N. Siebertz i M. Teworte-Vey, Rechtsanwältinnen)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               ultra air GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa T-18/07: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2007 r. — Kronberger przeciwko Parlamentowi

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/21

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2007 r. — Kronberger przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-18/07)
   (2007/C 69/48)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Hans Kronberger (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: W. L. Weh, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu w sprawie stwierdzenia ważności mandatu jednego z jego członków;

               —

               obciążenie Parlamentu standardowymi kosztami reprezentacji prawnej poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego, które odbyły się w dniu 13 czerwca 2004 r. w Austrii.
   Wnosząc niniejszą skargę skarżący kwestionuje decyzję Parlamentu Europejskiego z dnia 28 kwietnia 2005 r., która rozstrzygnęła wszczęty z inicjatywy skarżącego spór w przedmiocie ważności mandatu jednego z członków Parlamentu uznając podnoszone przez niego zarzuty za bezzasadne.
   W uzasadnieniu niniejszej skargi skarżący podnosi w szczególności, że austriackie przepisy dotyczące oddawania głosów preferencyjnych są niezgodne z art. 1 Aktu dotyczącego wyborów członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich (1) i w związku z tym są niezgodne z prawem wspólnotowym.

      (1)  Dz.U. L 278 z 8.10.1976, str. 5.


title: Sprawa T-212/08: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Amertranseuro International Holdings i in. przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/32

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Amertranseuro International Holdings i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-212/08)
   (2008/C 197/55)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Amertranseuro International Holdings Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Trans Euro Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Team Relocations Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: L. Gyselen, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. i) decyzji Komisji z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w części, w jakiej stanowi on, że skarżące ponoszą solidarną odpowiedzialność za rzekome naruszenie przez Team Relocations NV art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG w okresie od stycznia 1997 r. do września 2003 r.;

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 2 lit. i) wspomnianej decyzji Komisji w zakresie, w jakim nie ogranicza on faktycznie solidarnej odpowiedzialności Amertranseuro Ltd do kwoty 1,3 mln EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące wnoszą na podstawie art. 230 WE o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. (Sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) w sprawie postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia EOG. Konkretnie skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności art. 2 lit. i) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stanowi on, że skarżące ponoszą solidarną odpowiedzialność za rzekomy udział Team Relocations NV (zwanej dalej „TRNV”) w naruszeniu, o którym mowa w art. 1 zaskarżonej decyzji.
   Na poparcie żądań skarżące podnoszą dwa zarzuty.
   Po pierwsze, skarżące twierdzą, że Komisja popełniła błąd, uznając, że wszystkie trzy ponoszą odpowiedzialność, podczas gdy skarżące nie wiedziały ani nie mogły wiedzieć, iż TRNV uczestniczyła w zarzucanym naruszeniu. Po drugie, skarżące podnoszą, że Komisja nadużyła uprawnień, nakładając na nie grzywnę, której skarżące nie są w stanie zapłacić.


title: Sprawa T-394/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 stycznia 2008 r. — Strack przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. — Przyznanie punktów pierwszeństwa — Odmowa awansu)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 stycznia 2008 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-394/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. - Przyznanie punktów pierwszeństwa - Odmowa awansu)
   (2008/C 64/53)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Wasserliesch, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo J. Mosar, nastepnie F. Gengler i P. Goergen, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania w sprawie awansu w odniesieniu do skarżącego za rok 2003, przyznania punktów w tym postępowaniu oraz decyzji o nieawansowaniu skarżącego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji o przyznaniu punktów pierwszeństwa G. Strackowi w postępowaniu za 2003 r. oraz decyzji o nieawansowaniu go w tym postępowaniu.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa C-429/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle (Niemcy) w dniu 30 października 2009 r. — Günter Fuß przeciwko miastu Halle (Saale)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle (Niemcy) w dniu 30 października 2009 r. — Günter Fuß przeciwko miastu Halle (Saale)
   (Sprawa C-429/09)
   2010/C 24/41
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Halle

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca Günter Fuß

      Strona pozwana: miasto Halle (Saale)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na podstawie dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) (zwanej dalej: „dyrektywą 2003/88/WE”) powstają roszczenia wtórne, jeśli pracodawca (podmiot prawa publicznego zatrudniający urzędników) ustalił czas pracy, który przekracza granicę określoną w art. 6 lit. b) tej dyrektywy?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy dane roszczenie powstaje wyłącznie z powodu naruszenia dyrektywy 2003/88/WE, czy też prawo wspólnotowe statuuje dalej idące wymogi w zakresie powstania tego roszczenia, jak na przykład wystąpienie do podmiotu prawa publicznego zatrudniającego urzędników z żądaniem skrócenia czasu pracy lub wina przy ustalaniu czasu pracy?

               3)

               Gdyby roszczenie wtórne miało rzeczywiście powstać, nasuwa się pytanie, czy dotyczy ono rekompensaty w postaci czasu wolnego lub odszkodowania finansowego i jakie wymogi prawo wspólnotowe przewiduje w odniesieniu do obliczenia wysokości tej rekompensaty?

               4)

               Czy okresy rozliczeniowe określone w art. 16 lit. b) lub art. 19 akapit drugi dyrektywy 2003/88/WE mają bezpośrednie zastosowanie w przypadku, takim jak w niniejszej sprawie, w którym prawo krajowe ustala jedynie czas pracy, który przekracza maksymalny wymiar czasu pracy określony w art. 6 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE, nie przewidując rekompensaty? W razie stwierdzenia bezpośredniego zastosowania [tych okresów] nasuwa się pytanie, czy i jeśli tak, to w jaki sposób w danym przypadku należy dokonać przyznania rekompensaty, jeśli podmiot prawa publicznego zatrudniający urzędników nie przyzna rekompensaty do momentu upływu okresu rozliczeniowego?

               5)

               Jak należy odpowiedzieć na pytania pierwsze do czwartego pod rządami dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. (2)?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9)

      (2)  Dyrektywa Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz. U. L 307, s. 18)


title: Sprawa F-81/12: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/34

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-81/12)
   2012/C 295/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2010 i 2011.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniu w sprawie awansu za 2010 r.;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniu w sprawie awansu za 2011 r.;

               —

               W razie potrzeby stwierdzenie decyzji z dnia 18 kwietnia 2012 r. oddalającej zażalenia na powyższe decyzje o nieawansowaniu do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2010 i 2011;

               —

               Obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-520/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 5 października 2016 r. – Andrea Witzel, Jannis Witzel, Jazz Witzel/Germanwings GmbH

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 5 października 2016 r. – Andrea Witzel, Jannis Witzel, Jazz Witzel/Germanwings GmbH
   (Sprawa C-520/16)
   (2017/C 030/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andrea Witzel, Jannis Witzel, Jazz Witzel

      Strona pozwana: Germanwings GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się tylko do zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, czy również do skutków nadzwyczajnych okoliczności, mianowicie odwołania lub dużego opóźnienia?

               2)

               W wypadku, gdyby Trybunał odpowiedział na pierwsze pytanie w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się do opóźnienia: jeżeli nadzwyczajne okoliczności związane są ze statkiem powietrznym wykonującym lot przesiadkowy, czy wtedy przewoźnik lotniczy wykonujący lot musi dołożyć wszelkich starań w celu zorganizowania maszyny zastępczej już w momencie wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności podczas lotu przesiadkowego, czy też może odczekać do czasu stwierdzenia, że nadzwyczajne okoliczności prowadzą do znacznego opóźnienia następnego lotu?

               3)

               W wypadku, gdyby Trybunał odpowiedział na pytanie pierwsze w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się do opóźnienia: czy dokonanie rezerwacji podczartera jest niemożliwe do przyjęcia, jeżeli koszty są mniej więcej trzykrotnie wyższe od kosztów własnego lotu?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1 – polskie wydanie specjalne: Rozdział 07 Tom 008 P. 10 – 16


title: Sprawa T-275/15: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2016 r. – Hmicho/Rada

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/54

         Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2016 r. – Hmicho/Rada
   (Sprawa T-275/15) (1)

   (2016/C 156/74)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawy połączone C-482/13, C-484/13, C-485/13 i C-487/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Marchena – Hiszpania) – Unicaja Banco SA/José Hidalgo Rueda i in. (C-482/13), Caixabank SA/Manuel María Rueda Ledesma (C-484/13), Rosario Mesa Mesa (C-484/13), José Labella Crespo (C-485/13), Rosario Márquez Rodríguez (C-485/13), Rafael Gallardo Salvat (C-485/13), Manuela Márquez Rodríguez (C-485/13), Alberto Galán Luna (C-487/13), Domingo Galán Luna (C-487/13) (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Umowy zawierane przez przedsiębiorców z konsumentami – Umowy pożyczki hipotecznej – Warunki dotyczące odsetek za zwłokę – Nieuczciwe warunki umowne – Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką – Obniżenie kwoty odsetek – Kompetencje sądu krajowego)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Marchena – Hiszpania) – Unicaja Banco SA/José Hidalgo Rueda i in. (C-482/13), Caixabank SA/Manuel María Rueda Ledesma (C-484/13), Rosario Mesa Mesa (C-484/13), José Labella Crespo (C-485/13), Rosario Márquez Rodríguez (C-485/13), Rafael Gallardo Salvat (C-485/13), Manuela Márquez Rodríguez (C-485/13), Alberto Galán Luna (C-487/13), Domingo Galán Luna (C-487/13)
      (Sprawy połączone C-482/13, C-484/13, C-485/13 i C-487/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Umowy zawierane przez przedsiębiorców z konsumentami - Umowy pożyczki hipotecznej - Warunki dotyczące odsetek za zwłokę - Nieuczciwe warunki umowne - Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką - Obniżenie kwoty odsetek - Kompetencje sądu krajowego))
      (2015/C 107/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Marchena

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: Unicaja Banco SA, Caixabank SA

         Strony pozwane: José Hidalgo Rueda, María del Carmen Vega Martín, Gestión Patrimonial Hive SL, Francisco Antonio López Reina, Rosa María Hidalgo Vega (C-482/13), Manuel María Rueda Ledesma (C-484/13), Rosario Mesa Mesa (C-484/13), José Labella Crespo (C-485/13), Rosario Márquez Rodríguez (C-485/13), Rafael Gallardo Salvat (C-485/13), Manuela Márquez Rodríguez (C-485/13), Alberto Galán Luna (C-487/13), Domingo Galán Luna (C-487/13)

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, na mocy którego sąd krajowy, przed którym toczy się postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, jest zobowiązany do nakazania przeliczenia kwot należnych z tytułu warunku umowy pożyczki hipotecznej, który ustala stopę procentową odsetek za zwłokę w wysokości przekraczającej trzykrotność stopy ustawowej, tak aby kwota wspomnianych odsetek nie przekraczała tego progu, pod warunkiem, że zastosowanie tego przepisu krajowego:

                  —

                  nie rzutuje na ocenę dokonywaną przez ten sąd krajowy w zakresie nieuczciwego charakteru takiego warunku oraz

                  —

                  nie stoi na przeszkodzie temu, aby sąd ten wyłączył wspomniany warunek, jeżeli stwierdzi „nieuczciwy” charakter tego warunku w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa C-93/06: Skarga wniesiona w dniu  14 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/19

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-93/06)
   (2006/C 86/36)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 14 lutego 2006 r. do Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Maríę Amparo Alcover San Pedro i Bernharda Schimę, występujących w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji dyrektywy Komisji 2003/73/WE z dnia 24 lipca 2003 r. zmieniającej załącznik III do dyrektywy 1999/94/WE (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął 25 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 186, str. 34.


title: Sprawa C-530/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 września 2014 r. w sprawie T-425/11 Grecja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 listopada 2014 r. przez Komisję Europejską

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 września 2014 r. w sprawie T-425/11 Grecja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 listopada 2014 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-530/14 P)
   (2015/C 026/23)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i P.J. Loewenthal)

      Druga strona postępowania: Republika Grecka

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (druga izba) z dnia 11 września 2014 r., doręczonego Komisji w dniu 12 września 2014 r., w sprawie T-425/11 Grecja przeciwko Komisji (ECLI: EU: T: 2014: 768);

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               pozostawienie Trybunałowi rozstrzygnięcia o kosztach niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie jest oparte na jednym jedynym zarzucie: zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd błędnie zinterpretował i zastosował art. 107 ust. 1 TFUE, uznając, że sporny środek nie przysparza korzyści kasynom publicznym. Zarzut ten dzieli się na trzy części.
   W pierwszej kolejności zdaniem wnoszącej odwołanie w pkt 52–58 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdzając, że na podstawie spornego środka kasynom publicznym nie zostaje przyznana korzyść w drodze pobierania niższej kwoty z tytułu wstępu, ponieważ wpłacane kwoty stanowią 80 % cen biletów wstępu otrzymywanych przez kasyna publiczne i prywatne.
   W drugiej kolejności zdaniem wnoszącej odwołanie w pkt 59–68 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdzając, że nie wystarcza, by Komisja oceniła korzyść przyznaną w drodze spornego środka jako bezpośrednią dyskryminację podatkową z mocy samego prawa, lecz że Komisja powinna była oprzeć istnienie korzyści na analizie ekonomicznej skutków spornego środka.
   W trzeciej kolejności zdaniem wnoszącej odwołanie w pkt 74–80 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdzając z jednej strony, że praktyka nieodpłatnego wstępu nie może zwiększać korzyści płynących ze spornego środka, jako że ten środek nie przysparza korzyści, oraz z drugiej strony, że aby móc uwzględnić argumentację Komisji, powinna ona była wykazać, że w praktyce liczba przyznanych nieodpłatnie biletów wstępu była nadmiernie wysoka w stosunku do celu uregulowania greckiego, w którym zezwolono na taką praktykę, co prowadziło do naruszenia warunków ustanowionych w tym uregulowaniu krajowym.


title: Sprawa C-221/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Iberdrola Renovables Castilla La Mancha S.A./Comisión Superior de Hacienda de la Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Iberdrola Renovables Castilla La Mancha S.A./Comisión Superior de Hacienda de la Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha
   (Sprawa C-221/16)
   (2016/C 243/21)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha, Sala Contencioso-Administrativo, Sección Segunda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Iberdrola Renovables Castilla La Mancha S.A.

      Strona pozwana: Comisión Superior de Hacienda de la Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy, skoro zdefiniowane w art. 2 k) dyrektywy 2009/28/WE „systemy wsparcia”, do których należą m.in. zachęty podatkowe polegające na przyznaniu zwolnień i ulg podatkowych czy też zwrotu podatków, określone zostały jako instrumenty służące realizacji określonych w tej dyrektywie celów związanych z wykorzystaniem energii ze źródeł odnawialnych, oznacza to, że wspomniane środki czy też zachęty mają charakter obowiązkowy i wiążący państwa członkowskie bezpośrednio, efektem czego mogą one być powoływane przez zainteresowane jednostki przed wszelkimi organami publicznymi, sądowniczymi i administracyjnymi?

               2.

               Czy użyte po wyliczeniu ww. „systemów wsparcia” polegających na przyznaniu zwolnień i ulg podatkowych czy też zwrotu podatków sformułowanie „nie jest ograniczone do wymienionych środków” należy rozumieć w ten sposób, że do zachęt tych należy właśnie brak opodatkowania, czyli zakaz nakładania na energię pochodzącą ze źródeł odnawialnych jakiegokolwiek szczególnego i wyjątkowego opodatkowania, które należałoby dodać do podatków nakładanych powszechnie w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej i wytwarzaniem energii? Czy należy uznać za objęty ww. ogólnym zakazem dotyczący konkurencji zakaz podwójnego opodatkowania czy też zwielokrotnienia obciążających poszczególne etapy wytwarzania energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych ogólnych czy też szczególnych danin dotyczących tego samego zdarzenia podatkowego, co rozpatrywana w niniejszym przypadku opłata wiatrowa?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej i uznania, że energia pochodząca ze źródeł odnawialnych może zostać opodatkowana, czy dla celów art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE pojęcie „szczególnego celu” należy interpretować w ten sposób, że cel ten musi być wyłączny, a ponadto podatek obciążający energię ze źródeł odnawialnych musi ze względu na swą strukturę mieć rzeczywiście pozafiskalny – a nie jedynie budżetowy – charakter?

               4.

               Czy, zgodnie z art. 4 dyrektywy 2003/96/WE, który, odnosząc się do poziomów opodatkowania, jakie winny być stosowane przez państwa członkowskie w przypadku produktów energetycznych i energii elektrycznej, przyjmuje jako punkt odniesienia przewidziane w tej dyrektywie minimalne poziomy opodatkowania rozumiane jako całkowita kwota podatków pośrednich i bezpośrednich stosowanych do tych produktów w momencie przekazania ich do wykorzystania, należy uznać, że ta całkowita kwota musi prowadzić do wyłączenia z wymaganego przez dyrektywę poziomu opodatkowania wszystkich tych podatków krajowych, które nie mają w rzeczywistości pozafiskalnego charakteru, zarówno ze względu na swą strukturę, jak i ich szczególny cel interpretowany zgodnie z odpowiedzią udzieloną na poprzednie pytanie?

               5.

               Czy użyte w art. 13 ust. 1 e) dyrektywy 2009/28/WE pojęcie opłaty stanowi autonomiczne pojęcie prawa europejskiego, które należy interpretować w sposób szerszy, jako obejmujące pojęcie daniny w ogólnym rozumieniu czy też stanowiące jego synonim?

               6.

               W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie poprzednie: czy wskazane w art. 13 ust. 1 e) dyrektywy 2009/28/WE opłaty uiszczane przez konsumentów mogą obejmować te tylko podatki i obciążenia fiskalne, które mają w odpowiednim przypadku rekompensować szkody spowodowane oddziaływaniem na środowisko naturalne i naprawić te związane z takim negatywnym wpływem czy też oddziaływaniem, lecz nie mogą one obejmować tych danin czy świadczeń publicznych, które, ze względu na to, że obciążają energię pochodzącą ze źródeł niezanieczyszczających środowiska, realizują cel mający przede wszystkim budżetowy czy też fiskalny charakter?


title: Sprawa C-202/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof 's-Gravenhage — Niderlandy) — Innoweb BV przeciwko Wegener ICT Media BV, Wegener Mediaventions BV (Dyrektywa 96/9/WE — Ochrona prawna baz danych — Artykuł 7 ust. 1 i 5 — Prawo sui generis producenta bazy danych — Pojęcie „wtórnego wykorzystywania” — Istotna część zawartości bazy danych — Metawyszukiwarka ukierunkowana)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof 's-Gravenhage — Niderlandy) — Innoweb BV przeciwko Wegener ICT Media BV, Wegener Mediaventions BV
   (Sprawa C-202/12) (1)

   (Dyrektywa 96/9/WE - Ochrona prawna baz danych - Artykuł 7 ust. 1 i 5 - Prawo sui generis producenta bazy danych - Pojęcie „wtórnego wykorzystywania” - Istotna część zawartości bazy danych - Metawyszukiwarka ukierunkowana)
   2014/C 52/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Den Haag, uprzednio Gerechtshof 's-Gravenhage

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Innoweb BV

      Strona pozwana: Wegener ICT Media BV, Wegener Mediaventions BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te 's-Gravenhage — Niderlandy — Wykładnia art. 7 ust. 1 i 5 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77, s. 20) — Prawo producenta bazy danych do zakazania pobierania lub wtórnego wykorzystania istotnej części zawartości bazy danych — Zakaz powtarzającego się i systematycznego wtórnego wykorzystania nieistotnej części zawartości bazy danych, jeśli czynności te są sprzeczne z normalnym korzystaniem z tej bazy danych lub w sposób nieuzasadniony naruszają słuszne interesy producenta bazy danych — Charakter wystarczający powtarzającego się wtórnego wykorzystania lub warunek kumulatywny systematycznego wtórnego wykorzystania — Wtórne wykorzystanie za pomocą systemu elektronicznego przetwarzania danych.

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych należy interpretować w ten sposób, że podmiot, który udostępnia w Internecie metawyszukiwarkę ukierunkowaną, taką jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, dokonuje wtórnego wykorzystania w całości lub w istotnej części zawartości bazy danych chronionej na mocy wskazanego art. 7, jeżeli owa wyszukiwarka ukierunkowana:

               —

               udostępnia użytkownikowi końcowemu formularz wyszukiwania oferujący zasadniczo tę samą funkcjonalność, co formularz bazy danych;

               —

               przekazuje „w czasie rzeczywistym” polecenia użytkowników końcowych do wyszukiwarki, w którą wyposażona jest baza danych, w związku z czym przeszukiwane są wszystkie dane owej bazy, oraz

               —

               ukazuje użytkownikowi końcowemu wyniki wyszukiwania we właściwej dla niej formie strony internetowej, łącząc wyniki powtórzone w jeden element, lecz w porządku opartym na kryteriach porównywalnych do kryteriów używanych przez wyszukiwarki bazy danych celem ukazania wyników.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-396/06: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2006 r. — Komisja przeciwko TGA Technische Gebäudeausrüstung Chemnitz

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2006 r. — Komisja przeciwko TGA Technische Gebäudeausrüstung Chemnitz
   (Sprawa T-396/06)
   (2007/C 42/57)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Šimerdová, adwokat R. Bierwagen)

      Strona pozwana: TGA Technische Gebäudeausrüstung Chemnitz GmbH
   Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie pozwanej zwrotu na rzecz skarżącej kwoty 32 440,80 EUR plus 4 % odsetek liczonych od dnia 30 listopada 1999 r.,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca zawarła z pozwaną umowę w sprawie działań wspólnoty w dziedzinie energii nienuklearnej (1994 — 1998) (1), w której uzgodniono właściwość Sądu Pierwszej Instancji w zakresie rozstrzygania sporów dotyczących tej umowy. Przedmiotem projektu była budowo i próbny rozruch zakładu suszenia skór.
   Komisja wypowiedziała tę umowę pismem z dnia 18 lutego 1999 r., ponieważ nie przedłożono jej prawidłowego sprawozdania końcowego. Skarżąca stwierdza w tym względzie, że przekazane jej później przez pozwaną rozliczenia zostały uznane jedynie częściowo z powodu braku ich udokumentowania. Skarżąca wielokrotnie żądała zwrotu pozostałej kwoty, która stanowi przedmiot niniejszej skargi.

      (1)  Decyzja Rady 94/806/WE z dnia 23 listopada 1994 r. w sprawie przyjęcia specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego, obejmującego prezentację, w dziedzinie energii nienuklearnej (1994-1998) (Dz.U. L 334, str. 87).