title: Sprawa T-364/13: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Mocek i Wenta KAJMAN Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna/OHIM – Lacoste (KAJMAN) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego KAJMAN — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający krokodyla — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Żądania stwierdzenia nieważności i zmiany podnoszone przez interwenienta — Artykuł 134 § 3 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r.]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/33

         Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Mocek i Wenta KAJMAN Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna/OHIM – Lacoste (KAJMAN)
   (Sprawa T-364/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego KAJMAN - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający krokodyla - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Żądania stwierdzenia nieważności i zmiany podnoszone przez interwenienta - Artykuł 134 § 3 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r.])
   (2015/C 389/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eugenia Mocek i Jadwiga Wenta KAJMAN Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna (Chojnice, Polska) (przedstawiciele: adwokaci K. Grala i B. Szczepaniak)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo P. Geroulakos, następnie D. Gája, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Lacoste SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Gaultier)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 maja 2013 r. (sprawa R 2466/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między z jednej strony Lacoste SA a z drugiej strony Eugenia Mocek i Jadwiga Wenta KAJMAN Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Żądania stwierdzenia nieważności i zmiany przedstawione przez Lacoste SA zostają oddalone.

               3)

               Eugenia Mocek i Jadwiga Wenta KAJMAN Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna pokrywa całość kosztów związanych ze skargą oraz własne koszty związane z wysuniętymi przez Lacoste SA żądaniami stwierdzenia nieważności i zmiany.

               4)

               Lacoste SA pokrywa własne koszty związane ze swoimi żądaniami stwierdzenia nieważności i zmiany.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-296/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez du Raad van State — Niderlandy) — Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie przeciwko I. Günesowi

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez du Raad van State — Niderlandy) — Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie przeciwko I. Günesowi
   (Sprawa C-296/05) (1)

   (2008/C 64/46)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Sprawa C-626/15: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2015 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/5

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2015 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-626/15)
   (2016/C 059/04)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, E. Paasivirta, C. Hermes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Rady z dnia 11 września 2015 r. zawartej w konkluzji Przewodniczącego Komitetu Stałych Przedstawicieli z dnia 11 września 2015 r. zatwierdzającej złożenie, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, dokumentu do dyskusji dotyczącego przyszłego wniosku do Komisji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki mającego na celu utworzenia morskiego obszaru chronionego na Morzu Weddella, powtórzonej w streszczeniu sprawozdania z dnia 23 września 2015 r. z 2554-ego spotkania Komitetu Stałych Przedstawicieli (dokument 11837/15, punkt 65, strony 19 i 20 oraz dokument 11644/1/15/REV), w zakresie, w jakim Rada zażądała, aby dokument do dyskusji został złożony w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, zamiast zostać złożony w imieniu samej Unii;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze tej Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 11 września 2015 r. w zakresie, w jakim Rada zażądała, aby skierowany do Komisji dokument do dyskusji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki mający na celu utworzenia morskiego obszaru chronionego na Morzu Weddella został złożony w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, zamiast zostać złożony w imieniu samej Unii.
   Komisja jest zdania, że zaskarżona decyzja, która jest oparta na założeniu, iż kompetencja w tej dziedzinie jest podzielona i w konsekwencji dokument do dyskusji powinien zostać przyjęty w drodze konsensusu i złożony w imieniu Unii i jej państw członkowskich, jest bezprawna, gdyż uniemożliwia ona w ten sposób Komisji złożenie wspomnianego dokumentu w imieniu samej Unii, przez co narusza wyłączną kompetencję Unii w tej dziedzinie (oraz prerogatywy Komisji w zakresie reprezentowania Unii).
   Komisja podnosi dwa zarzuty na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
   W pierwszej kolejności Komisja podnosi, że poprzez przyjęcie zaskarżonego aktu Rada naruszyła wyłączną kompetencję Unii w dziedzinie zachowania morskich zasobów biologicznych wymienioną w art. 3 ust. 1 pkt d) TFUE. Po pierwsze, Komisja uważa, że Rada pominęła kontekst prawny środka, którego dotyczy zaskarżony akt, zarówno w ramach Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki, jak i w ramach Unii. Po drugie, Komisja jest zadania, że Rada pominęła cel i treść wspomnianego środka.
   W drugiej kolejności Komisja podnosi, tytułem posiłkowym, że nawet gdyby środka nie należało uznać za środek zachowania morskich zasobów biologicznych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt d) TFUE, to jednak poprzez wydanie zaskarżonego aktu Rada naruszyła wyłączną kompetencję Unii, jako że Unii przysługuje wyłączna kompetencja zewnętrzna w tej dziedzinie, ponieważ planowany środek może wpływać na zasady Unii lub zmieniać ich zakres w rozumieniu art. 3 ust. 2 TFUE. Po pierwsze Komisja uważa, że Rada nie wzięła pod uwagę, iż planowany środek może wpływać na dwa rozporządzenia prawa wtórnego (rozporządzenia (WE) nr 600/2004 (1) i (WE) nr 601/2004 (2)) lub może je zmienić. Po drugie Komisja jest zdania, że Rada nie uwzględniła wpływu na ramowe stanowisko Unii z czerwca 2014 r. lub jego zmiany.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 600/2004 z dnia 22 marca 2004 r. ustanawiające niektóre środki techniczne stosowane do działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki (Dz.U. L 97, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 4. t. 7, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 601/2004 z dnia 22 marca 2004 r. ustanawiające określone środki kontrolne stosowane wobec działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki i uchylające rozporządzenia: (WE) nr 3943/90, (WE) nr 66/98 i (WE) nr 1721/1999 (Dz.U. L 97, s. 16, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 11. t. 51, s. 52).


title: Sprawa C-580/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Coty Germany GmbH/Stadtsparkasse Magdeburg [Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna i przemysłowa — Dyrektywa 2004/48/WE — Artykuł 8 ust. 3 lit. e) — Sprzedaż towarów naruszających prawo — Prawo do informacji w kontekście postępowania dotyczącego naruszenia prawa własności intelektualnej — Uregulowanie państwa członkowskiego zezwalające instytucjom bankowym na odmowę uwzględnienia wniosku o udzielenie informacji dotyczących rachunku bankowego (tajemnica bankowa)]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Coty Germany GmbH/Stadtsparkasse Magdeburg
   (Sprawa C-580/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Dyrektywa 2004/48/WE - Artykuł 8 ust. 3 lit. e) - Sprzedaż towarów naruszających prawo - Prawo do informacji w kontekście postępowania dotyczącego naruszenia prawa własności intelektualnej - Uregulowanie państwa członkowskiego zezwalające instytucjom bankowym na odmowę uwzględnienia wniosku o udzielenie informacji dotyczących rachunku bankowego (tajemnica bankowa)])
   (2015/C 302/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Coty Germany GmbH

      Strona pozwana: Stadtsparkasse Magdeburg

      Sentencja

   Artykuł 8 ust. 3 lit. e) dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak ten w postępowaniu głównym, który zezwala instytucji bankowej, w sposób nieograniczony i bezwarunkowy, na odmowę udzielenia informacji, w kontekście art. 8 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy, dotyczącej nazwiska i adresu posiadacza rachunku, z powołaniem się na tajemnicę bankową.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa T-326/06: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2006 r. — Total przeciwko OHIM — Peterson (Beverly Hills Formula TOTAL PROTECTION)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/75

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2006 r. — Total przeciwko OHIM — Peterson (Beverly Hills Formula TOTAL PROTECTION)
   (Sprawa T-326/06)
   (2006/C 326/153)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Total SA (Courbevoie, Francja) (przedstawiciel: S. Aldred, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Eric Peterson (Londyn, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 5 września 2006 r.,

               —

               nakazanie przez Sąd Izbie Odwoławczej lub Urzędowi odrzucenie dokonanego przez E. Petersona zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 988 228 lub według uznania Sądu przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej celem ponownego rozpoznania,

               —

               nakazanie zwrotu stronie skarżącej kosztów poniesionych w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu, uchylenie postanowienia o kosztach zawartego w decyzji Izby Odwoławczej oraz obciążenie Urzędu kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Eric Peterson

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Beverly Hills Formula TOTAL PROTECTION” dla towarów z klasy 3 — zgłoszenie nr 2 988 228

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy słowny znak towarowy „TOTAL” dla towarów z klas 3, 10 i 21

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza stwierdziła brak podobieństwa między dwoma rozpatrywanymi znakami towarowymi, oraz naruszenie art. 63 ust. 2 tego rozporządzenia, ponieważ Izba Odwoławcza nie przekazała stronie skarżącej żadnych z uwag przedstawionych przez Erica Petersona.


title: Sprawa T-405/05: Skarga wniesiona w dniu  14 listopada 2005 r.  — Manpower Personalservice przeciwko OHIM

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/17

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2005 r. — Manpower Personalservice przeciwko OHIM
   (Sprawa T-405/05)
   (2006/C 22/33)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Manpower Personalservice GmbH (Sankt Pölten, Austria) [Przedstawiciel: B. Kuchar, Rechtsanwältin]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Manpower Inc. (Milwaukee, Wisconsin, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie R 499/2004-4 i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 000076059 dla wszystkich towarów i usług,

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie R 499/2004-4 w zakresie dotyczącym braku przedstawienia dowodu na posiadanie przez wspólnotowy znak towarowy nr 000076059 wymaganego charakteru odróżniającego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

               —

               w każdym przypadku obciążenie OHIM i, w razie interwencji na piśmie, właściciela wspólnotowego znaku towarowego własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed OHIM i w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarejestrowany wspólnotowy

      znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „MANPOWER” dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 35, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 76059

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Manpower Inc.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania skarżącej

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ na całym obszarze Wspólnoty zarejestrowany znak towarowy posiada charakter opisowy i pozbawiony jest charakteru odróżniającego. Ponadto istnieje konieczność pozostawienia do swobodnego używania pojęcia „MANPOWER”.


title: Sprawa F-74/11: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/20

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-74/11)
   2011/C 290/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodriguez, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę o rozwiązaniu zawartej ze skarżącą umowy o pracę na czas nieokreślony.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę o rozwiązaniu zawartej ze skarżącą umowy o pracę na czas nieokreślony oraz w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-548/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena – Hiszpania) – Caixabank SA/Francisco Javier Brenes Jiménez, Andrea Jiménez Jiménez

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena – Hiszpania) – Caixabank SA/Francisco Javier Brenes Jiménez, Andrea Jiménez Jiménez
   (Sprawa C-548/13) (1)

   (2015/C 213/31)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-155/14: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – ANKO/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowy w sprawie dotacji zawarte w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002–2006) – Projekty Persona i Terregov – Koszty kwalifikowalne – Zwrot wypłaconych kwot – Żądanie wzajemne – Odsetki za zwłokę]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/44

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – ANKO/Komisja
      (Sprawa T-155/14) (1)

      ([Klauzula arbitrażowa - Umowy w sprawie dotacji zawarte w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002–2006) - Projekty Persona i Terregov - Koszty kwalifikowalne - Zwrot wypłaconych kwot - Żądanie wzajemne - Odsetki za zwłokę])
      (2016/C 211/55)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos, S. Paliou i A. Skoulikis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i P. Arenas, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata O. Lytrę)

         Przedmiot

      Wnioski, na podstawie art. 272 TFUE, zmierzające z jednej strony, po pierwsze, do uznania za bezzasadne żądania Komisji mającego na celu zwrot dotacji wypłaconych skarżącej w wykonaniu umów nr 045459, „Przestrzenie percepcyjne promujące niezależne starzenie się” i nro507749, „Wpływ e-rządzenia na usługi administracji terytorialnej”, zawartych w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002-2006), i po drugie, do nakazania Komisji zapłaty salda dopłat niewypłaconego na podstawie pierwszej z tych umów, oraz z drugiej strony, do nakazania skarżącej, tytułem żądania wzajemnego, zwrotu dotacji nienależnie wypłaconych w ramach wspomnianych umów.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga wniesiona przez ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje oddalona.

                  2)

                  Od ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 606 570,61 EUR, odpowiadającej zwrotowi wkładów finansowych, z których skorzystała ona na podstawie umów nr 045459, „Przestrzenie percepcyjne promujące niezależne starzenie się” i nro507749, „Wpływ e-rządzenia na usługi administracji terytorialnej”, zawartych w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002-2006), zawartych w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002-2006), powiększonej o odsetki za zwłokę począwszy od dnia 3 maja 2014 r. według stopy 3,75 %.

                  3)

                  ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa T-179/07: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2007 r. — ANVIL KNITWEAR przeciwko OHIM — Aprile e Aprile (Aprile)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2007 r. — ANVIL KNITWEAR przeciwko OHIM — Aprile e Aprile (Aprile)
   (Sprawa T-179/07)
   (2007/C 170/62)
   Język, w którym sporządzona została skarga: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: ANVIL KNITWEAR, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: G. Würtenberger, T. Wittmann i R. Kunze, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aprile e Aprile S.R.L.(Frazione Funo, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2007 r. w sprawie R 1076/2006-2, dotyczącej sprzeciwu opartego na wcześniejszej rejestracji niemieckiego znaku towarowego nr 30 011 766 ANVIL, wniesionego wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 800 232 „Aprile” & Device;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 800 232 „Aprile” & Device oraz odrzucenie wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 3 800 232 „Aprile” & Device;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Aprile e Aprile S.R.L.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Aprile” dla towarów należących do klas 18 i 25 — zgłoszenie nr 3800 232

      Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy słowny znak towarowy „ANVIL” dla towarów należących do klasy 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 i art. 73 i 74 rozporządzenia Rady nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego polegające na tym, że Izba Odwoławcza nie zbadała kwestii tożsamości i częściowego podobieństwa spornych towarów, ani wzmocnionego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego. Ponadto Izba Odwoławcza nie podała, obiektywnie i bezstronnie, podstaw, na których oparła swą decyzję, ani też nie uwzględniła odpowiednio bezspornych okoliczności faktycznych ustalonych w postępowaniu.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2005 w sprawie T-298/03 Lavorazione Cuoio e Pelli Bieffe Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Nieujawnianie dokumentu pochodzącego z Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego państwa)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/20

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 czerwca 2005
   w sprawie T-298/03 Lavorazione Cuoio e Pelli Bieffe Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Nieujawnianie dokumentu pochodzącego z Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego państwa)
   (2005/C 229/42)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-298/03 Lavorazione Cuoio e Pelli Bieffe Srl, z siedzibą w San Miniato (Włochy), reprezentowanej przez M. Calabrese, avvocato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Di Bucci i P. Aalto, wspierani przez A. Abate, avocat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej skarżącej dostępu do niektórych dokumentów dotyczących pomocy państwa uznanej za zgodną ze wspólnym rynkiem mocą decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2000 r. [SG (2000) D/105754 — Pomoc nr 715/99], Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: M. H. Jung, wydał w dniu 8 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003


title: Sprawa T-425/09: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Honda Motor przeciwko OHIM — Blok (BLAST) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BLAST — Wcześniejszy słowne, wspólnotowy i zarejestrowany w Beneluksie, znaki towarowe BLAST — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Nieznacznie odróżniający charakter wcześniejszych znaków towarowych)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/17

         Wyrok Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Honda Motor przeciwko OHIM — Blok (BLAST)
   (Sprawa T-425/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BLAST - Wcześniejszy słowne, wspólnotowy i zarejestrowany w Beneluksie, znaki towarowe BLAST - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Nieznacznie odróżniający charakter wcześniejszych znaków towarowych)
   2011/C 340/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Honda Motor Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Ahlgren, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Hendrik Blok (Oudenaarde, Belgia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 lipca 2009 r. (sprawa R 1097/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Hendrikiem Blokiem a Honda Motor Co. Ltd

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Honda Motor Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-419/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 24 lipca 2013 r. — Art & Allposters International BV, przy udziale: Stichting Pictoright

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 24 lipca 2013 r. — Art & Allposters International BV, przy udziale: Stichting Pictoright
   (Sprawa C-419/13)
   2013/C 325/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Art & Allposters International BV

      Strona pozwana: Stichting Pictoright

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 dyrektywy 2001/29/WE (1) reguluje kwestię, czy prawo do rozpowszechniania przysługujące podmiotowi praw autorskich może znaleźć zastosowanie do reprodukcji dzieła chronionego prawem autorskim, które zostało zbyte i dostarczone na obszarze Europejskiego Obszaru Gospodarczego przez podmiot praw autorskich lub za jego zgodą, jeżeli reprodukcja ta została następnie zmieniona w zakresie formy i w takiej formie została ponownie wprowadzona do obrotu?

               2)

                           a)

                           W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze: Czy okoliczność, że dokonano zmiany w rozumieniu pytania pierwszego ma znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy wyczerpanie w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29 zostało udaremnione czy też przełamane?

                           b)

                           W przypadku udzielania pozytywnej odpowiedzi na pytanie 2a: Jakie kryteria powinny zostać zastosowane, aby przyjąć wystąpienie zmiany formy reprodukcji, która prowadzi do udaremnienia lub też do przełamania wyczerpania w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29?

                           c)

                           Czy kryteria te pozostawiają miejsce dla kryterium rozwiniętego w prawie niderlandzkim, zgodnie z którym wyczerpanie jest już wykluczone z tego względu, że dokonający ponownej sprzedaży nadał reprodukcjom inną formę i rozpowszechniał je publicznie w tej formie (wyrok Hoge Raad z dnia 19 stycznia 1979 r., Poortvliet, NJ 1979/412)?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10)


title: Sprawa C-297/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 29 maja 2013 r. — Data I/O GmbH przeciwko Hauptzollamt München

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 29 maja 2013 r. — Data I/O GmbH przeciwko Hauptzollamt München
   (Sprawa C-297/13)
   2013/C 260/36
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Data I/O GmbH

      Druga strona postępowania: Hauptzollamt München

      Pytania prejudycjalne

   Czy uwagę 2 lit. a) do sekcji XVI (1) należy interpretować w ten sposób, że towar, który spełnia zarówno warunki zaklasyfikowania go jako części w rozumieniu pozycji 8473 Nomenklatury scalonej (CN), jak też warunki zaklasyfikowania go jako samodzielnego towaru do innej pozycji objętej działem CN 84 lub do pozycji objętej działem CN 85, powinien zostać zaklasyfikowany do tej innej pozycji z tego względu, że pozycja CN 8473 nie ma pierwszeństwa wobec innych pozycji objętych działem CN 84 i pozycji objętych działem CN 85?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienione rozporządzeniami Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. (Dz.U. L 279, s. 1), nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. (Dz.U. L 290, s. 1), nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. (Dz.U. L 281, s. 1) i nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. (Dz.U. L 327, s. 1).


title: Sprawa C-195/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Industrie du bois de Vielsalm & Cie (IBV) SA przeciwko Région wallonne (Dyrektywa 2004/8/WE — Zakres stosowania — Kogeneracja i wysokosprawna kogeneracja — Artykuł 7 — Regionalny system wsparcia przewidujący przyznanie „zielonych certyfikatów” instalacjom do kogeneracji — Przyznanie większej liczby zielonych certyfikatów instalacjom przetwarzającym głównie drewno lub odpady drzewne — Zasada równości i niedyskryminacji — Artykuły 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/28

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Industrie du bois de Vielsalm & Cie (IBV) SA przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-195/12) (1)

   (Dyrektywa 2004/8/WE - Zakres stosowania - Kogeneracja i wysokosprawna kogeneracja - Artykuł 7 - Regionalny system wsparcia przewidujący przyznanie „zielonych certyfikatów” instalacjom do kogeneracji - Przyznanie większej liczby zielonych certyfikatów instalacjom przetwarzającym głównie drewno lub odpady drzewne - Zasada równości i niedyskryminacji - Artykuły 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
   2013/C 344/48
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Industrie du bois de Vielsalm & Cie (IBV) SA

      Strona pozwana: Région wallonne

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour constitutionnelle — Wykładnia art. 7 dyrektywy 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie promowania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii oraz zmieniającej dyrektywę 92/42/EWG (Dz.U. L 52, s. 50) — Wykładnia art. 2 i 4 dyrektywy 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych (Dz.U. L 283, s. 33) — Wykładnia art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140, s. 16) — Wykładnia art. 6 TUE oraz art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Systemy wsparcia finansowego ograniczone do wysokosprawnych instalacji do kogeneracji — Obowiązek, dopuszczenie albo zakaz wyłączenia ze środków wsparcia instalacji do kogeneracji przetwarzających głównie drewno lub odpady drzewne — Zgodność uregulowania z zasadą równości

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 dyrektywy 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie promowania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii oraz zmieniającej dyrektywę 92/42/EWG należy interpretować w ten sposób, że zakres jego stosowania nie jest ograniczony tylko do tych instalacji do kogeneracji, które charakteryzują się tym, że są wysokosprawnymi instalacjami w rozumieniu tej dyrektywy.

               2)

               Na obecnym etapie prawa Unii zasada równego traktowania i niedyskryminacji, wyrażona w szczególności w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, nie sprzeciwia się temu, aby przy ustanawianiu krajowych systemów wspierania kogeneracji i wytwarzania energii elektrycznej pochodzącej z odnawialnych źródeł energii, takich jak te, których dotyczy art. 7 dyrektywy 2004/8 i art. 4 dyrektywy 2001/77 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych, państwa członkowskie przewidziały środek wzmożonego wsparcia, taki jak ten, którego dotyczy postępowanie główne, z którego to środka mogą korzystać wszystkie instalacje do kogeneracji przetwarzające głównie biomasę, z wykluczeniem instalacji do kogeneracji przetwarzających głównie drewno lub odpady drzewne.

      (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-374/03 Gaye Gürol przeciwko Bezirksregierung Köln (wniosek Verwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Układ o stowarzyszeniu EWG–Turcja — Artykuł 9 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Skutek bezpośredni — Dostęp do szkolnictwa dla dzieci tureckiego pracownika mającego dostęp do legalnego rynku pracy — Dzieci zamieszkujące z rodzicami — Wsparcie finansowe na kształcenie)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawie C-374/03 Gaye Gürol przeciwko Bezirksregierung Köln (1) (wniosek Verwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Układ o stowarzyszeniu EWG–Turcja - Artykuł 9 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Skutek bezpośredni - Dostęp do szkolnictwa dla dzieci tureckiego pracownika mającego dostęp do legalnego rynku pracy - Dzieci zamieszkujące z rodzicami - Wsparcie finansowe na kształcenie)
   (2005/C 229/06)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-374/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Sigmaringen (Niemcy) postanowieniem z dnia 31 lipca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 września 2003 r., w postępowaniu: Gaye Gürol przeciwko Bezirksregierung Köln, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Art. 9 zdanie pierwsze decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, wydanej przez Radę Stowarzyszenia powołaną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, wywiera skutek bezpośredni w Państwach Członkowskich.

               2.

               Warunek zamieszkiwania z rodzicami w rozumieniu art. 9 zdanie pierwsze decyzji nr 1/80 jest spełniony w sytuacji, gdy dziecko pracownika tureckiego, uprzednio zamieszkujące legalnie z rodzicami w przyjmującym Państwie Członkowskim, obiera za główne miejsce zamieszkania miejsce pobierania kształcenia uniwersyteckiego na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego, chociaż zamieszkanie u rodziców zostało zadeklarowane jedynie jako jego drugie miejsce zamieszkania.

               3.

               Art. 9 zdanie drugie decyzji nr 1/80 wywiera skutek bezpośredni w Państwach Członkowskich. Przepis ten zapewnia dzieciom pracowników tureckich prawo dostępu bez dyskryminacji do wsparcia finansowego na kształcenie, przewidzianego w przepisach będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które przysługuje im również w przypadku odbycia kształcenia uniwersyteckiego w Turcji.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003


title: Sprawa C-151/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Hiszpania) w dniu 28 kwietnia 2009 r. — Federación de Servicios Públicos de la UGT (UGT-FSP) przeciwko Ayuntamiento de la Línea de la Concepción, María del Rosario Vecino Uribe i inni oraz Ministerio Fiscal

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Hiszpania) w dniu 28 kwietnia 2009 r. — Federación de Servicios Públicos de la UGT (UGT-FSP) przeciwko Ayuntamiento de la Línea de la Concepción, María del Rosario Vecino Uribe i inni oraz Ministerio Fiscal
   (Sprawa C-151/09)
   2009/C 167/05
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Hiszpania).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Federación de Servicios Públicos de la UGT (UGT-FSP).

      Strona pozwana: Ayuntamiento de la Línea de la Concepción, María del Rosario Vecino Uribe i inni i Ministerio Fiscal.

      Pytania prejudycjalne

   Czy przesłanka zachowania niezależności, do której odnosi się art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE (1) z 12 marca 2001 r., zachodzi w sytuacji faktycznej (takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym), w której po wykupie przez Ayuntamiento różnych koncesji na świadczenie usług publicznych pracownicy wchodzący w skład personelu pracowniczego danych przedsiębiorstw będących do tego czasu koncesjonariuszami zostali przejęci przez wspomniane organy samorządowe i włączeni do ich personelu pracowniczego, lecz są to ci sami pracownicy (bez wyjątku), którzy zajmują te same stanowiska pracy i wykonują te same obowiązki, co przed wspomnianym wykupem, w tych samych miejscach wykonywania pracy i pod zwierzchnictwem tych bezpośrednich przełożonych (hierarchicznych zwierzchników), bez istotnych zmian w warunkach pracy, a jedyna różnica polega na tym, iż obecnie ich najwyższymi zwierzchnikami (w przeciwieństwie do poprzednich) są odpowiedni funkcjonariusze publiczni (radni lub burmistrz)?

      (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów


title: Sprawa C-440/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 11 lipca 2007 r. w sprawie T-351/03 Schneider Electric SA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 września 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/19

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 11 lipca 2007 r. w sprawie T-351/03 Schneider Electric SA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 września 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-440/07 P)
   (2008/C 22/38)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Petite i F. Arbault, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Schneider Electric S.A., Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w dniu 11 lipca 2007 r. w sprawie T-351/03 Schneider Electric S.A. przeciwko Komisji,

               —

               obciążenie Schneider Electric S.A. w całości kosztami poniesionymi przez Komisję.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przypominając na wstępie, że odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty jest uzależniona od spełnienia łącznie trzech przesłanek, to jest odpowiednio musi istnieć naruszenie obowiązku, rzeczywista i pewna szkoda oraz bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy naruszeniem obowiązku a szkodą, skarżąca podnosi siedem zarzutów na poparcie swojego odwołania.
   W pierwszym zarzucie Komisja podnosi, że stwierdzając z jednej strony, że w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów z dnia 3 sierpnia 2001 r.„nie” wysunęła ona zarzutu powiązania pozycji Schneider i Legrand a z drugiej strony, że takie sformułowanie nie sprawiało „żadnej szczególnej trudności”, Sąd nie uwzględnił powagi rzeczy osądzonej, dokonał nieprawdziwych ustaleń faktycznych, wypaczył dowody przedłożone mu do oceny i nie spełnił obowiązku uzasadnienia wyroków.
   W drugim zarzucie Komisja podnosi, że Sąd dokonał błędnej kwalifikacji okoliczności faktycznych, popełnił błąd co do prawa i nie spełnił ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia orzekając, że błąd proceduralny stwierdzony w wyroku z dnia 22 października 2002 r. w sprawie T-310/01 Schneider Electric przeciwko Komisji stanowi „wystarczająco istotne” naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom.
   W trzecim zarzucie Komisja podnosi, że Sąd dokonał błędnych ustaleń faktycznych, wypaczył dowody i dokonał błędnej kwalifikacji faktów oraz popełnił błąd co do prawa orzekając, że występuje „wystarczająco bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy” pomiędzy naruszeniem a drugim elementem określonej szkody, to jest przedwczesnym zakończeniem negocjacji Schneider z Wendel-KKR na temat ceny sprzedaży Legrand S.A.
   W czwartym zarzucie Komisja podnosi, że Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia z powodu sprzeczności uzasadnienia, którym dotknięte jest jego rozumowanie w zakresie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy naruszeniem a poszczególnymi elementami szkody, które zostały określone.
   W piątym zarzucie Komisja podnosi, że Sąd dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych, wypaczył dowody i popełnił błąd co do prawa nie stwierdzając, że Schneider przyczyniła się w całości do drugiego elementu szkody. To przedsiębiorstwo wielokrotnie nie dochowało obowiązku staranności w rozsądnych granicach w celu uniknięcia szkody lub ograniczenia jej rozmiaru, w szczególności nie wnosząc wniosku o zastosowanie środków tymczasowych wobec obowiązku sprzedaży Legrand, który jego zdaniem dotyczył go i decydując się na sprzedaż tego przedsiębiorstwa w okresie, w którym nie było ono jednak poddane takiemu obowiązkowi.
   W szóstym zarzucie Komisja podnosi, że Sąd orzekł ultra petita, naruszył przepisy regulujące ciężar dowodu i naruszył prawo do obrony określając element szkody, który nie był podniesiony przez skarżące przedsiębiorstwo.
   Wreszcie w siódmym i ostatnim zarzucie Komisja podniosła, że Sąd popełnił błąd co do prawa przyznając Schneider odsetki wyrównawcze począwszy od wystąpienia drugiego elementu szkody w dniu 10 grudnia 2002 r.


title: Sprawa C-161/14: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/14

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-161/14)
   2014/C 212/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Soulay, M. Clausen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej:

               1

               stwierdzenie, że:

                           —

                           stosując obniżoną stawkę podatku VAT z tytułu świadczenia usług montażu „materiałów energooszczędnych” oraz dostawy „materiałów energooszczędnych” przez osoby, które dokonują montażu tych materiałów w lokalach mieszkalnych, w zakresie w jakim takie usługi i dostawy nie mogą być uznane za „dostawę, budowę, remont i przebudowę budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej”, o których mowa w kategorii 10 załącznika III do dyrektywy VAT (1),

                           —

                           stosując obniżoną stawkę podatku VAT z tytułu świadczenia usług montażu „materiałów energooszczędnych” oraz dostawy „materiałów energooszczędnych” przez osoby, które dokonują montażu tych materiałów w lokalach mieszkalnych, w zakresie w jakim takie usługi i dostawy nie wchodzą w zakres remontu i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych, o których mowa w kategorii 10a załącznika III do dyrektywy VAT,

                           —

                           stosując obniżoną stawkę podatku VAT z tytułu świadczenia usług montażu „materiałów energooszczędnych” oraz dostawy „materiałów energooszczędnych” przez osoby, które dokonują montażu tych materiałów w lokalach mieszkalnych, w zakresie w jakim takie usług i dostawy, nawet jeśli wchodzą w zakres remontu i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych, o których mowa w kategorii 10a załącznika III do dyrektywy VAT, obejmują materiały, które stanowią znaczącą część wartości świadczonych usług, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 98 dyrektywy VAT w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy;

               2

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 96 dyrektywy VAT podstawowa stawka podatku VAT, określana przez każde państwo członkowskie i nie niższa niż 15 % jest stosowana wobec wszystkich przypadków dostaw towarów i świadczenia usług. Stosowanie stawki innej niż podstawowa jest dopuszczalne wyłącznie, w zakresie w jakim pozwalają na to pozostałe przepisy dyrektywy. Artykuł 98 stanowi, że państwa członkowskie mogą stosować jedną lub dwie stawki obniżone do dostawy towarów i świadczenia usług wymienionych w załączniku III do dyrektywy.
   Komisja uważa, że system obniżonych stawek znajdujący zastosowanie do dostawy materiałów energooszczędnych oraz ich montażu, ustanowiony w VAT Act 1994 [ustawie o podatku VAT z 1994 r.], sekcja 29A, zgodnie z załącznikiem 7A do tej ustawy, wykracza poza możliwości przyznane państwom członkowskim w kategoriach 10 i 10a załącznika III do dyrektywy VAT, które obejmują odpowiednio „dostawę, budowę, remont i przebudowę budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej” oraz „remonty i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi”.
   System dotyczący obniżonej stawki obowiązujący w Zjednoczonym Królestwie i określony w załączniku 7A, część 2, grupa 2 do ustawy o podatku VAT z 1994 r. nie może być bezpośrednio powiązany z kwestiami mieszkalnictwa w ramach polityki społecznej i wykracza zatem poza zakres kategorii 10 załącznika III do dyrektywy VAT.
   Załącznik 7A, część 2, grupa 2 do ustawy o podatku VAT z 1994 r. przewidując zastosowanie obniżonej stawki do świadczenia usług montażu „materiałów energooszczędnych” oraz dostawy „materiałów energooszczędnych” przez osoby, które dokonują montażu tych materiałów w lokalach mieszkalnych, w sytuacji gdy takie transakcje obejmują dostawę, budowę i przebudowę prywatnych budynków mieszkalnych oraz z pominięciem proporcjonalnej wartości tych materiałów względem całkowitej wartości świadczonych usług, nie spełnia wymogu ustanowionego w kategorii 10a, zgodnie z którym obniżona stawka może być stosowana wyłącznie do remontów i naprawy prywatnych budynków mieszkalnych, z wyłączeniem materiałów stanowiących znaczącą część wartości świadczonej usługi.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa T-254/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 września 2007 r. — Fachvereinigung Mineralfaserindustrie przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przepisy mające na celu wspieranie stosowania materiałów izolacyjnych wytwarzanych z surowców odnawialnych — Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem — Wstępne postępowanie wyjaśniające — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zrzeszenie zawodowe — Pojęcie strony zainteresowanej w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE — Zarzuty dotyczące zasadności decyzji — Niedopuszczalność)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/47

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 września 2007 r. — Fachvereinigung Mineralfaserindustrie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-254/05) (1)

   (Pomoc państwa - Przepisy mające na celu wspieranie stosowania materiałów izolacyjnych wytwarzanych z surowców odnawialnych - Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem - Wstępne postępowanie wyjaśniające - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zrzeszenie zawodowe - Pojęcie strony zainteresowanej w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE - Zarzuty dotyczące zasadności decyzji - Niedopuszczalność)
   (2007/C 269/84)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Fachvereinigung Mineralfaserindustrie eV Deutsche Gruppe der Eurima — European Insulation Manufacturers Association (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Schmidt-Kötters, D. Uwer i K. Najork)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskcih (przedstawiciel: pełnomocnik V. Kreuschitz)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: pełnomocnicy M. Lumma i C. Schulze-Bahr)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2005) 379 z dnia 11 lutego 2005 r. dotyczącej pomocy państwa N 260b/2004 (Niemcy — przedłużenie programu wspierającego stosowanie materiałów izolacyjnych wytwarzanych z surowców odnawialnych)
   Sentencja wyroku:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Fachvereinigung Mineralfaserindustrie eV Deutsche Gruppe der Eurima — European Insulation Manufacturers Association poniesie swe koszty postępowania, a także koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Republika Federalna Niemiec poniesie swe koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005.


title: Sprawa C-42/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-434/10 Václav Hrbek przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 stycznia 2012 r. przez Václava Hrbeka

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-434/10 Václav Hrbek przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 stycznia 2012 r. przez Václava Hrbeka
   (Sprawa C-42/12 P)
   2012/C 98/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Václav Hrbek (przedstawiciel: M. Sabatier, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Outdoor Group Ltd (The)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania i w konsekwencji uchylenie w całości wyroku Sądu wydanego w sprawie T-434/10, zgodnie z art. 61 Protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 113 regulaminu postępowania;

               —

               wydanie ostatecznego wyroku — jeżeli pozwala na to stan postępowania — poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM wydanej w dniu 29 września 2009 r. w przedmiocie sprzeciwu nr B 1 276 692 oraz decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 8 lipca 2010 r., wydanej w sprawie R 1441/2009-2 i obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przed Sądem i Trybunałem Sprawiedliwości oraz kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu przed OHIM, zgodnie z art. 122 regulaminu postępowania;

               —

               ewentualnie — jeżeli pozwala na to stan postępowania — skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, zgodnie z wiążącymi kryteriami ustanowionymi przez Trybunał Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok zawiera błędy w wykładni i stosowaniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 40/94” (1)) zmienionym (zastąpionym przez rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2), które weszło w życie w dniu 13 kwietnia 2009 r.

                  Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że nie zbadał spornych znaków towarowych na podstawie kryteriów „całościowej oceny” lub „całościowego wrażenia”.

               Sąd naruszył wyżej wymienioną zasadę, opierając swą ocenę wyłącznie na fakcie, że sporne znaki towarowe posiadają wspólny element „ALPINE”. Ograniczył się on do stwierdzenia, że obydwa kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne, gdyż posiadają ten sam element słowny „ALPINE”, bez zbadania oznaczeń jako całość i
                     bez wytłumaczenia
                   przyczyn, z powodu których drugie słowo i elementy graficzne nie są wystarczające, jako całość, aby wykluczyć istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

                  Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że w zaskarżonym wyroku nie wziął, z jednej strony, pod uwagę pewnej liczby niezwykle ważnych i istotnych czynników, a z drugiej strony, nie zastosował prawidłowo pewnej liczby ważnych kryteriów, w szczególności braku charakteru odróżniającego i charakteru opisowego elementu słownego „ALPINE”.

               Sąd nie wypowiedział się w kwestii znaczenia słowa „alpine” we wszystkich językach Unii Europejskiej. Ponadto Sąd nie wyciągnął wniosków prawnych z jego własnych ustaleń dotyczących jasnego znaczenia słowa „alpine” i nie wypowiedział się wyraźnie w kwestii braku charakteru odróżniającego i w kwestii charakteru opisowego słowa „alpine”, uznając, że zarzucany niewielki charakter odróżniający lub charakter opisowy słowa „alpine” nie może wykluczyć istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Sąd orzekł, że „ALPINE” byłby elementem dominującym w dwóch oznaczeniach, bez wzięcia pod uwagę braku lub przynajmniej niewielkiego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego ALPINE. Rozumowanie zastosowane w zaskarżonym wyroku jest obarczone sprzecznością, która doprowadziła Sąd do orzeczenia w sposób nieprawidłowy, że sporne znaki towarowe są podobne pod względem koncepcyjnym, bez uwzględnienia braku charakteru odróżniającego lub przynajmniej niewielkiego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego ALPINE. Koncepcyjne porównanie elementu słownego jest pozbawione znaczenia ze względu na brak charakteru odróżniającego.

                  Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że w zaskarżonym wyroku nie wysnuł prawidłowych wniosków prawnych z jego własnych ustaleń dotyczących stopnia uwagi właściwego kręgu odbiorców.

               Sąd nie mógł, nie zaprzeczając sobie, utrzymywać, gdy chodzi o odzież, buty i nakrycia głowy przeznaczone do jazdy na nartach, a także plecaki, że właściwy krąg odbiorców składa się z dobrze poinformowanych i szczególnie uważnych konsumentów oraz potwierdzić, że znaki towarowe i towary były do siebie podobne.

                  Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że zaskarżony wyrok przeinacza fakty i narusza obowiązek uzasadnienia, jeżeli chodzi o porównanie towarów.

               Sąd utrzymywał, że wnoszący odwołanie nie wysunął konkretnych argumentów umożliwiających zakwestionowanie wniosków Izby Odwoławczej. Jeżeli chodzi o ocenę stopnia podobieństwa spornych towarów i usług, co nie wynika z dowodów lub nie jest powszechnie znane nie może być brane pod uwagę. Ciężar udowodnienia, że towary i usługi są do siebie podobne spoczywa na stronie, która wniosła sprzeciw, a nie na właścicielu wspólnotowego znaku towarowego, o którego rejestrację wniesiono. Do Sądu należy wskazanie podstawy prawnej swego orzeczenia i jego uzasadnienie. Sąd nie wykazał, że przedmiotowe towary są identyczne, podobne lub komplementarne na rynku, lecz posłużył się twierdzeniem, bez uzasadnienia lub podania przykładów na zastosowane przez siebie domniemanie.

      (1)  Dz.U. L 11, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 78, s. 1


title: Sprawa F-44/09: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2009 r. — Brigitte Knöll przeciwko Europolowi

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/64

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2009 r. — Brigitte Knöll przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-44/09)
   2009/C 180/118
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Brigitte Knöll (Hochheim am Main, Niemcy) (przedstawiciel: P. de Casparis, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której strona pozwana poinformowała skarżącą o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. w przedmiocie zażalenia, w której stwierdzono że zarzuty podniesione przez skarżącą w stosunku do decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r. są bezzasadne;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-793/14: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Tempus Energy i Tempus Energy Technology/Komisja

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/21

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Tempus Energy i Tempus Energy Technology/Komisja
   (Sprawa T-793/14)
   (2015/C 081/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tempus Energy Ltd (Reading, Zjednoczone Królestwo); Tempus Energy Technology Ltd (Cheltenham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Derenne, J. Blockx, C. Ziegler i M. Kinsella, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 5083 final z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie SA.35980 (2014/N-2) – Zjednoczone Królestwo, reforma rynku energii elektrycznej – rynek zdolności przesyłowych.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że, nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego, Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFEU, zasady niedyskryminacji, proporcjonalności i uzasadnionych oczekiwań oraz popełniła błąd w ustaleniach faktycznych. Strona skarżąca podnosi, że:

                           —

                           Komisja nie oceniła prawidłowo potencjalnej roli zarządzania popytem na rynku zdolności przesyłowych Zjednoczonego Królestwa;

                           —

                           ograniczenia dotyczące czasu trwania umów zarządzania popytem na rynku zdolności przesyłowych naruszają zasady uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności oraz opierają się na błędzie w ustaleniach faktycznych;

                           —

                           nałożenie na podmioty zarządzania popytem wymogu wyboru przez między przejściowymi i trwałymi przetargami rynkowymi narusza zasady uzasadnionych oczekiwań i niedyskryminacji;

                           —

                           metodologia zwrotu kosztów na rynku zdolności przesyłowych narusza zasady niedyskryminacji, uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności;

                           —

                           zastosowanie raczej nieokreślonych zdarzeń zdolności przesyłowej niż zdarzeń określonych w czasie w trwałych przetargach rynku zdolności przesyłowych jest niezgodne z zasadami niedyskryminacji i uzasadnionych oczekiwań;

                           —

                           wymóg gwarancji przetargowej na rynku zdolności przesyłowych w celu uzyskania dostępu do przetargów narusza zasady niedyskryminacji i uzasadnionych oczekiwań; oraz

                           —

                           fakt, że nie przewidziano w ramach rynku zdolności przesyłowych dodatkowego wynagrodzenia za oszczędności w przypadku zmniejszenia strat związanych z przesyłem i dystrybucją energii elektrycznej wynikających z zarządzania popytem narusza zasady niedyskryminacji i uzasadnionych oczekiwań.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niewystarczającego uzasadnienia decyzji przez Komisję.


title: Sprawa T-29/12: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2012 r. — Bauer przeciwko OHIM — BenQ Materials (Daxon) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Daxon — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy DALTON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/44

         Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2012 r. — Bauer przeciwko OHIM — BenQ Materials (Daxon)
   (Sprawa T-29/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Daxon - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy DALTON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 26/85
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erika Bauer (Schaufling, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Merz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: K. Klüpfel, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: BenQ Materials Corp. (Gueishan Taoyuan, Tajwan)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 listopada 2011 r. (sprawa R 2191/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Eriką Bauer a BenQ Materials Corp.

      Sentencja

               1)

               Alva Management GmbH zostaje dopuszczona do udziału w sprawie w charakterze skarżącej w miejsce Eriki Bauer.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               Alva Management zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa T-86/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Le Pen/Parlament (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Członek Parlamentu Europejskiego — Odzyskanie przez potrącenie dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/22

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Le Pen/Parlament
   (Sprawa T-86/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Członek Parlamentu Europejskiego - Odzyskanie przez potrącenie dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 178/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marion Anne Perrine Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceccaldi i J. P. Le Moigne)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 TFUE i 279 TFUE mający na celu zawieszenie wykonania decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 5 grudnia 2016 r. stwierdzającej, że kwota 298 497,87 EUR została nienależnie wypłacona skarżącej i powinna zostać przez nią zwrócona, jak również noty debetowej nr 2016-1560 z dnia 6 grudnia 2016 r., wystawionej w następstwie tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-240/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – Eleonore Prüller-Frey/Norbert Brodnig, Axa Versicherung AG [Odesłanie prejudycjalne — Odpowiedzialność przewoźników lotniczych z tytułu wypadków lotniczych — Powództwo odszkodowawcze — Konwencja montrealska — Rozporządzenie (WE) nr 2027/97 — Lot wykonywany nieodpłatnie przez właściciela nieruchomości w celu prezentacji tej nieruchomości potencjalnemu nabywcy — Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 — Powództwo bezpośrednie przewidziane w prawie krajowym przeciwko ubezpieczycielowi odpowiedzialności cywilnej]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – Eleonore Prüller-Frey/Norbert Brodnig, Axa Versicherung AG
   (Sprawa C-240/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Odpowiedzialność przewoźników lotniczych z tytułu wypadków lotniczych - Powództwo odszkodowawcze - Konwencja montrealska - Rozporządzenie (WE) nr 2027/97 - Lot wykonywany nieodpłatnie przez właściciela nieruchomości w celu prezentacji tej nieruchomości potencjalnemu nabywcy - Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 - Powództwo bezpośrednie przewidziane w prawie krajowym przeciwko ubezpieczycielowi odpowiedzialności cywilnej])
   (2015/C 363/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Korneuburg

      Strony w postępowaniu główny

      Strona skarżąca: Eleonore Prüller-Frey

      Strona pozwana: Norbert Brodnig, Axa Versicherung AG

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 2027/97 z dnia 9 października 1997 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu przewozu pasażerów i ich bagażu drogą powietrzną, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 889/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 maja 2002 r. oraz art. 1 ust. 1 konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. i zatwierdzonej w imieniu Unii Europejskiej decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one rozpoznaniu na podstawie art. 17 tej konwencji powództwa odszkodowawczego, wniesionego przez osobę, która – znajdując się na pokładzie statku powietrznego, startującego i lądującego w tym samym miejscu w danym państwie członkowskim, była przewożona nieodpłatnie w ramach lotu, którego celem było obejrzenie z lotu ptaka nieruchomości w związku z zaplanowaną z pilotem tego statku powietrznego transakcją dotyczącą tej nieruchomości – doznała obrażeń ciała w wyniku runięcia statku powietrznego na ziemię.

               2)

               Artykuł 18 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) należy interpretować w ten sposób, że umożliwia on w sytuacji takiej jak rozważana w postępowaniu głównym, wniesienie przez osobę poszkodowaną bezpośredniego powództwa przeciwko ubezpieczycielowi osoby odpowiedzialnej, jeżeli takie powództwo jest przewidziane w prawie właściwym dla zobowiązania pozaumownego, niezależenie od tego, co stanowi wybrane przez strony umowy ubezpieczenia prawo właściwe dla tej umowy.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa C-152/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2007 r. — Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2007 r. — Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-152/07)
   (2007/C 140/12)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Arcor AG & Co. KG.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.

      Przypozwana: Deutsche Telekom AG
   Pytania prejudycjalne
   Czy dyrektywę Komisji 90/388/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych (1) oraz dyrektywę 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w sektorze łączności elektronicznej w celu zapewnienia usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady dostępu do sieci otwartej (ONP) (2) należy rozumieć w ten sposób, że w 2003 r. krajowy organ regulacyjny nie może zobowiązać operatora sieci połączeń wzajemnie połączonej z publiczną siecią telekomunikacyjną do zapłaty na rzecz dominującego na rynku operatora sieci użytkowników pewnej kwoty celem wyrównania deficytu, który powstał po stronie operatora sieci użytkowników w związku z udostępnieniem użytkownikom dostępu?
   W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
   Czy sąd krajowy powinien uwzględnić niezgodność z prawem wspólnotowym tego rodzaju zobowiązania, które odpowiada treści prawa krajowego, w ramach postępowania o zatwierdzenie zobowiązania operatora sieci połączeń do udziału w kosztach?

      (1)  Dz.U. L 192, str. 10

      (2)  Dz.U. L 199, str. 32


title: Sprawa T-425/10: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Häfele przeciwko OHIM (Mixfront) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Mixfront — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/24

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Häfele przeciwko OHIM (Mixfront)
   (Sprawa T-425/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Mixfront - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 32/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Häfele GmbH & Co. KG (Nagold, Niemcy) (przedstawiciele: M. Eck i J. Dönch, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, następnie R. Manea, Dz wreszcie A. Pohlmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 czerwca 2010 r. (sprawa R 338/2010-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Mixfront jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Häfele GmbH & Co. KG zostaje obciążana kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-234/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — Torresan przeciwko OHIM — Klosterbrauerei Weissenohe (CANNABIS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy CANNABIS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — Torresan przeciwko OHIM — Klosterbrauerei Weissenohe (CANNABIS)
   (Sprawa T-234/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy CANNABIS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 11/40
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Giampietro Torresan (Rothenburg, Szwajcaria) (przedstawiciel: G. Recher, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i O. Montalto, pełnomocnicy)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Klosterbrauerei Weissenohe GmbH & Co. KG (Weissenohe, Niemcy) (przedstawiciel: A. Masetti Zannini de Concina, M. Bucarelli i R. Cartella, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 czerwca 2006 r. (sprawa R 517/2005-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Klosterbrauerei Weissenohe GmbH & Co. KG a Giampietrem Torresanem.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Giampietro Torresan zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa C-87/07: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/25

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-87/07)
   (2007/C 82/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou Durande i K. Xuereb, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych mających na celu zastosowanie się do dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1) lub przynajmniej nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 251, str. 12.


title: Sprawa T-310/15: Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – European Union Copper Task Force/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ochrony roślin — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/408 — Ustalenie wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia — Ujęcie w tym wykazie związków miedzi — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/32

         Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – European Union Copper Task Force/Komisja
   (Sprawa T-310/15) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/408 - Ustalenie wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia - Ujęcie w tym wykazie związków miedzi - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność])
   (2016/C 251/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Union Copper Task Force (Essex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci C. Fernández Vicién i I. Moreno-Tapia Rivas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska: (przedstawiciele: G. von Rintelen i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/408 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wykonania art. 80 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz w sprawie ustalenia wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia (Dz.U. L 67, s. 18).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postepowanie w przedmiocie wniosków Parlamentu i Rady o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

               3)

               European Union Copper Task Force zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-107/09: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2009 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/40

         Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2009 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-107/09)
   2009/C 113/81
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Jackson, pełnomocnik, oraz T. Eicke, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2008/960/WE z dnia 8 grudnia 2008 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) (1), a mianowicie w zakresie, w jakim skutkuje ona wprowadzeniem w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa korekty planu pomocy dotyczącego owoców i warzyw, ze względu na zarzucane niedociągnięcia w systemie kontroli dotyczącym uznawania organizacji producentów utworzonych przed 2002 r. (niezapewnienie środków technicznych) oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi strona skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/960/WE z dnia 8 grudnia 2008 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) ze względu na to, że Komisja błędnie zinterpretowała i zastosowała art. 11 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady nr 2200/96 (2) uznając, że rząd Zjednoczonego Królestwa naruszył określone w tym przepisie wymogi dotyczące uznawania organizacji producentów w sektorze owoców i warzyw.
   Strona skarżąca utrzymuje, że dokonana przez Komisję zawężająca wykładnia art. 11 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady nr 2200/96, w oparciu o którą w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięto odnośne kwestie, jest niespójna zarówno z brzmieniem, jak również z przedmiotem i celem tego przepisu.

      (1)  Notyfikowanej jako dokument C(2008) 7820, Dz.U. L 340 z 19.12.2008, s. 99.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 220/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw, Dz.U. L 297 z 21.11.1996, s. 1.


title: Sprawa C-453/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Republika Słowacka) w dniu 16 września 2010 r. — Jana Pereničová, Vladislav Perenič przeciwko S.O.S. financ, spol. sro

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Republika Słowacka) w dniu 16 września 2010 r. — Jana Pereničová, Vladislav Perenič przeciwko S.O.S. financ, spol. sro
   (Sprawa C-453/10)
   ()
   2010/C 328/28
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Okresný súd Prešov

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jana Pereničová, Vladislav Perenič

      Strona pozwana: S.O.S. financ, spol. sro

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zakres ochrony konsumenta w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. (1) sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich jest taki, że pozwala on w przypadku stwierdzenia obecności nieuczciwych warunków umownych uznać, iż umowa w całości nie wiąże konsumenta, jeżeli jest to dla niego korzystniejsze?

               2)

               Czy kryteria definiujące nieuczciwą praktykę handlową w rozumieniu dyrektywy 2005/29/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, pozwalają uznać, że gdy przedsiębiorca podaje w umowie rzeczywistą roczną stopę oprocentowania (RRSO) niższą od faktycznej, takie zachowanie przedsiębiorcy w stosunku do konsumenta można uważać za nieuczciwą praktykę handlową? Czy dyrektywa 2005/29/WE dopuszcza w przypadku stwierdzenia nieuczciwej praktyki handlowej, aby miało to wpływ na obowiązywanie umowy kredytu i realizację celu art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1, jeżeli nieważność umowy jest bardziej korzystna dla konsumenta?

      (1)  Dz.U. L 112, s. 29.

      (2)  Dz.U. L 149, s. 22.


title: Sprawa F-76/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 kwietnia 2011 r. — Behmer przeciwko Parlamentowi

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 kwietnia 2011 r. — Behmer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-76/08) (1)

   2012/C 138/92
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008, s. 56.


title: Sprawa C-80/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Novara — Włochy) — Carp Snc di L. Moleri e V. Corsi, Associazione Nazionale Artigiani Legno e Arredamenti przeciwko Ecorad Srl (Dyrektywa 89/106/EWG — Wyroby budowlane — Procedura zaświadczania zgodności — Decyzja Komisji 1999/93/WE — Bezpośrednia skuteczność horyzontalna — Wyłączenie)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Novara — Włochy) — Carp Snc di L. Moleri e V. Corsi, Associazione Nazionale Artigiani Legno e Arredamenti przeciwko Ecorad Srl
   (Sprawa C-80/06) (1)

   (Dyrektywa 89/106/EWG - Wyroby budowlane - Procedura zaświadczania zgodności - Decyzja Komisji 1999/93/WE - Bezpośrednia skuteczność horyzontalna - Wyłączenie)
   (2007/C 170/12)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale ordinario di Novara
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Carp Snc di L. Moleri e V. Corsi, Associazione Nazionale Artigiani Legno e Arredamenti

      Strona pozwana: Ecorad Srl
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Novara — Wykładania art. 2 i 3 decyzji Komisji 1999/93/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie drzwi, okien, okiennic, żaluzji, bram i powiązanych z nimi okuć budowlanych (Dz.U. L 29, str. 51) oraz załączników II i III do tej decyzji — Wytwarzanie drzwi antypanikowych przez wytwórców drzwi i okien, którzy nie przestrzegają procedury zaświadczania zgodności ustanowionej w decyzji — Wyłączenie?
   Sentencja
   Jednostka w ramach postępowania dotyczącego odpowiedzialności umownej, w którym drugą stroną jest inna jednostka, nie może powołać się na naruszenie przez nią art. 2 i 3 decyzji Komisji 1999/93/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie drzwi, okien, okiennic, żaluzji, bram i powiązanych z nimi okuć budowlanych oraz załączników II i III do tej decyzji.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa T-137/15: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2015 r. – Parker Hannifin Manufacturing i Parker Hannifin/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/15

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2015 r. – Parker Hannifin Manufacturing i Parker Hannifin/Komisja
   (Sprawa T-137/15)
   (2015/C 190/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Parker Hannifin Manufacturing Srl (Corsico, Włochy); Parker-Hannifin Corp. (Mayfield Heights, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci B. Amory, F. Marchini Camia, É. Barbier de La Serre)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim nałożono w niej odsetki za opóźnienie w kwocie 1 8 59  949,04 EUR;

               —

               tytułem żądania ewentualnego – stosowne obniżenie kwoty nałożonych odsetek oraz;

               —

               obciążenie Komisji jej kosztami własnymi i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden główny zarzut, a posiłkowo, siedem pozostałych zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym sporna decyzja została wydana z przekroczeniem kompetencji.

                           —

                           Skarżący utrzymują, że nie istnieje podstawa prawna do nałożenia odsetek za opóźnienie, ze względu na to, iż grzywna została uiszczona w wyznaczonym terminie ustalonym decyzją o nałożeniu grzywny.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący niewystarczającego lub niewłaściwego uzasadnienia spornej decyzji.

                           —

                           Skarżący utrzymują, że Komisja nie przedstawiła w zaskarżonej decyzji ani podstawy faktycznej, ani prawnej w odniesieniu do stosowania odsetek za opóźnienie w niniejszej sprawie.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           Skarżący utrzymują, że stosowanie odsetek za opóźnienie jest nieproporcjonalne w stosunku do ich celu.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji.

                           —

                           Skarżący utrzymują, że Komisja nakłada w niniejszym przypadku odsetki za opóźnienie w wysokości 6 %, choć, w sytuacji gdy zwróciła część grzywny skarżącym, zwróciła odsetki w wysokości 1,06 %.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Skarżący utrzymują, że nie mogli oni na podstawie decyzji o nałożeniu grzywny i rozporządzenia delegowanego przewidzieć nałożenia odsetek za opóźnienie w niniejszym przypadku. Ponadto skarżący twierdzą, że mogli oni zasadnie oczekiwać, że Komisja nie zastosuje odsetek za opóźnienie w niniejszym przypadku.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

                           —

                           Skarżący utrzymują, że zaskarżona decyzja narusza art. 266 TFUE w zakresie, w jakim pozbawia ona to postanowienie skuteczności i narusza prawo do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ powołując się na swe podstawowe prawo do dochodzenia odszkodowania przed sądem, skarżący obecnie stają w obliczu nałożenia oczywiście nieproporcjonalnej stopy procentowej.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący bezpodstawnego wzbogacenia.

                           —

                           Skarżący utrzymują, że stosowanie odsetek za opóźnienie w niniejszym przypadku stanowi bezpodstawne wzbogacenie Komisji.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący nadużycia władzy.

                           —

                           Skarżący utrzymują, że nałożenie na skarżące odsetek za opóźnienie skutkuje wynikiem, który całkowicie odbiega od celów leżących u podstaw delegowania Komisji uprawnień w celu ustalenia odsetek za opóźnienie.


title: Sprawa T-208/13: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2013 r. — Portugal Telecom SGPS, SA przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/22

         Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2013 r. — Portugal Telecom SGPS, SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-208/13)
   2013/C 164/38
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Portugal Telecom SGPS, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: N. Mimoso Ruiz i R. Bordalo Junqueiro, advogados)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2013) 306, obciążając Komisję kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez skarżącą;

               —

               pomocniczo, o obniżenie grzywny zastosowanej wobec skarżącej na podstawie art. 2 ww. decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonej decyzji wskazuje się, że Portugal Telecom i Telefónica S.A. naruszyły art. 101 TFUE poprzez włączenie klauzuli dziewiątej do porozumienia o nabyciu przez Telefónicę S.A. pakietu akcji Brasilcel NV posiadanego przez Portugal Telecom, którą Komisja zinterpretowała jako porozumienie o niekonkurowaniu niezależne od odnośnej transakcji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasadniczych wymogów formalnych:

                           —

                           skarżąca uważa, ze decyzja nie zawiera uzasadnienia, ponieważ zawarte uzasadnienie zawiera braki, nieścisłości i błędy w istotnych kwestiach, które powodują w nieuchronny sposób nieważność jej wniosków;

                           —

                           skarżąca uważa, że decyzja obarczona jest brakiem wystarczających dowodów w zakresie, w jakim Komisja nie przedstawiła żadnego dowodu, który osłabiłby dowód przedstawiony przez skarżącą, z którego wynika, że klauzula 9-ta porozumienia zawierała zobowiązanie do niekonkurowania, które z uwagi na okoliczności jego powstania nie mogło stać się skuteczne bez uprzedniego jego zatwierdzenia przez obydwie strony;

                           —

                           skarżąca uważa ponadto, ze klauzula 9-ta porozumienia nie może zostać zaklasyfikowana jako ograniczenie ze względu na cel oraz ze Komisja nie wykazała, co do niej należało, istnienia aktualnego lub potencjalnego skutków ograniczających, które mogłyby naruszać zasady konkurencji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia traktatu i prawa związanego z jego stosowaniem

                           —

                           Skarżąca uważa, że decyzja narusza prawo Unii w zakresie, w jakim obarczona jest następującymi wadami:

                                       a)

                                       oczywistym błędem w ustaleniach faktycznych, w odniesieniu do dowodów i wystarczających dowodów w zakresie, w jakim Komisja ocenia i błędnie interpretuje dane przedstawione przez strony postępowania, a w konsekwencji nie włącza do akt bardziej wiarygodnych wniosków;

                                       b)

                                       błąd w wykładni art. 101 TFUE, a w konsekwencji naruszenie rzeczonego przepisu w zakresie, w jakim Komisja zaklasyfikowała w błędny i nieuzasadniony sposób strony jako potencjalnych konkurentów na wszystkich rynkach objętych rzekomo spornym obowiązkiem niekonkurowania; rzeczony obowiązek nie mógł zostać zaklasyfikowany jako ograniczenie ze względu na cel i Komisja nie wykazała wystąpienia jakichkolwiek skutków;

                                       c)

                                       naruszenie obowiązku dochodzenia i orzekania, w zakresie w jakim decyzja nie porusza ani nie obala wszystkich odnośnych argumentów przedstawionych przez strony, w szczególności w odniesieniu do zakresu klauzuli o niekonkurowaniu;

                                       d)

                                       naruszenie zasady in dubio pro reo W ZAKRESIE, W JAKIM Komisja uznaje za oczywiste niektóre okoliczności niekorzystne dla skarżącej, odnośnie do których istnieją wątpliwości co do ich powagi i odnośnie do których sama Komisja nie ma pewności;

                                       e)

                                       naruszenie zasad, do przestrzegania których Komisja była zobowiązana przy stosowaniu grzywien, a dokładniej zasad wymienionych w pkt 13 jej wytycznych w tej dziedzinie w zakresie, w jakim Komisja obliczyła kwotę grzywny dla wszystkich rynków komunikacji elektronicznej, niezależnie od tego, czy były one położone na Półwyspie Iberyjskim, pomijając również okoliczność, iż w każdym razie zarzucane naruszenie ustało po 29.10.2010.

                                       f)

                                       naruszenie zasady proporcjonalności z uwagi na okoliczności konkretnej sprawy i kryteria, jakie powinny być przestrzegane przy stosowaniu grzywien.