title: Sprawa T-327/09: Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2012 r. — Connefroy i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/27

         Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2012 r. — Connefroy i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-327/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2012/C 151/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe Connefroy (Le Rozel, Francja); Jean-Guy Gueguen (Carantec, Francja) i EARL de Cavagnan (Grézet-Cavagnan, Francja) (przedstawiciel: C. Galvez, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/402/WE z dnia 28 stycznia 2009 r. w sprawie „planów interwencyjnych” w sektorze owoców i warzyw wprowadzonych przez Francję (Dz.U. L 127, s. 11).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Philippe Connefroy, Jean-Guy Gueguen i EARL de Cavagnan zostają obciążeni, poza swoimi własnymi kosztami, kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawy połączone T-431/10 i T-560/10: Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2013 r. — Nencini przeciwko Parlamentowi (Regulacja dotycząca kosztów i dodatków dla posłów Parlamentu Europejskiego — Koszty podróży i koszty związane z wykonywaniem funkcji parlamentarnych — Zwrot nienależnie wypłaconych kwot — Przedawnienie — Rozsądny termin — Prawo do obrony — Zasada kontradyktoryjności — Proporcjonalność)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/64

         Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2013 r. — Nencini przeciwko Parlamentowi
   (Sprawy połączone T-431/10 i T-560/10) (1)

   (Regulacja dotycząca kosztów i dodatków dla posłów Parlamentu Europejskiego - Koszty podróży i koszty związane z wykonywaniem funkcji parlamentarnych - Zwrot nienależnie wypłaconych kwot - Przedawnienie - Rozsądny termin - Prawo do obrony - Zasada kontradyktoryjności - Proporcjonalność)
   2013/C 225/142
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Riccardo Nencini (Barberino del Mugello, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Bertini i M. Chiti)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo N. Lorenz, D. Moore i A. Caiola, następnie N. Lorenz, D. Moore i G. Ricci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji sekretariatu generalnego Parlamentu z dni 16 lipca i 7 października 2010 r. dotyczących żądania zwrotu określonych kwot pobranych przez skarżącego, będącego byłym posłem do Parlamentu, z tytułu zwrotu kosztów podróży i kosztów związanych z wykonywaniem funkcji parlamentarnych, które zostały wypłacone nienależnie oraz not debetowych dyrektora generalnego dyrekcji generalnej finansów Parlamentu nr 312331, z dnia 4 sierpnia 2010 r. i nr 315653 z dnia 13 października 2010 r. oraz wszelkich aktów z nimi związanych i/lub dawniejszych, a także tytułem pomocniczym żądanie przekazania sprawy do sekretariatu generalnego Parlamentu celem nowego, adekwatnego określenia kwot żądanego zwrotu.

      Sentencja

               1)

               Skarga w sprawie T-560/10 zostaje oddalona.

               2)

               Riccardo Nencini zostaje obciążony kosztami w sprawie T-560/10, włącznie z kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               Sprawa T-431/10 zostaje wykreślona z rejestru.

               4)

               Każda strona pokrywa własne koszty w sprawie T-431/10, włącznie z kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-261/12 P: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. — Annunziata Del Prete przeciwko Giorgio Armani SpA, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Renoma — Oznaczenie graficzne „AJ AMICI JUNIOR” — Sprzeciw właściciela wcześniejszego graficznego krajowego znaku towarowego AJ ARMANI JEANS i wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego ARMANI JUNIOR)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/2

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. — Annunziata Del Prete przeciwko Giorgio Armani SpA, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-261/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Renoma - Oznaczenie graficzne „AJ AMICI JUNIOR” - Sprzeciw właściciela wcześniejszego graficznego krajowego znaku towarowego AJ ARMANI JEANS i wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego ARMANI JUNIOR)
   2013/C 79/03
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Annunziata Del Prete (przedstawiciel: R. Bocchini, avvocato)

      Druga strona postępowania: Giorgio Armani SpA (przedstawiciel: M. Rapisardi, avvocato), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i F. Mattina, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 27 marca 2012 r. w sprawie Armani przeciwko OHIM (T-420/10), którym stwierdzono nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lipca 2010 r. dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Giorgio Armani SpA a Annunziatą Del Prete (sprawa R 1360/2009-2) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Annunziata Del Prete zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa C-310/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hovioikeus (Finlandia) w dniu 30 czerwca 2014 r. – Nike European Operations Netherlands BV przeciwko Sportland Oy Oy w upadłości

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hovioikeus (Finlandia) w dniu 30 czerwca 2014 r. – Nike European Operations Netherlands BV przeciwko Sportland Oy Oy w upadłości
   (Sprawa C-310/14)
   2014/C 292/24
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Helsingin hovioikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Nike European Operations Netherlands BV

      Druga strona postępowania: Sportland Oy w upadłości

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 rozporządzenia w sprawie postępowania upadłościowego (1) należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „w takim przypadku ta czynność” oznacza, iż czynność prawna nie podlega zaskarżeniu, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności tego przypadku?

               2)

               W sytuacji gdy na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, a pozwany powołał się na przepis prawa w rozumieniu art. 13 tiret pierwsze, zgodnie z którym to przepisem zapłata wymagalnego długu podlega zaskarżeniu tylko w przewidzianych tam okolicznościach, które nie są wskazane w pozwie wniesionym na podstawie prawa państwa, w którym wszczęto postępowanie upadłościowe:

                           (i)

                           czy istnieją przyczyny, które zakazują wykładni art. 13 w ten sposób, że strona powodowa po uzyskaniu wiedzy o tym przepisie prawa musi powołać się na te okoliczności, jeżeli zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego, w którym wszczęto postępowanie upadłościowe, musi wykazać wszystkie okoliczności uzasadniające zaskarżenie czynności upadłego, czy też

                           (ii)

                           pozwany jest zobowiązany wykazać, że okoliczności te nie wystąpiły i z tego powodu zaskarżenie na podstawie wspomnianego przepisu nie jest możliwe, przy czym powód nie musi powoływać się odrębnie na te okoliczności?

               3)

               Niezależnie od odpowiedzi na pytanie 2 (i): Czy art. 13 należy interpretować w ten sposób, że

                           (i)

                           na pozwanym spoczywa ciężar dowodu tego, że okoliczności wymienione w tym przepisie nie występują w konkretnym przypadku, lub

                           (ii)

                           czy ciężar dowodu wystąpienia tych okoliczności można określić na podstawie mającego zastosowanie do czynności prawnej prawa innego państwa członkowskiego niż państwo, w którym wszczęto postępowanie, które przewiduje, że ciężar dowodu spoczywa na powodzie, lub

                           (iii)

                           czy art. 13 można interpretować również w ten sposób, że tę kwestię ciężaru dowodu regulują przepisy krajowe państwa, w którym jest sąd właściwy?

               4)

               Czy art. 13 należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „ta czynność prawna w żaden sposób nie podlega zaskarżeniu” obejmuje obok przepisów prawa upadłościowego, któremu podlega czynność, również mające zastosowanie do tej czynności ogólne przepisy i zasady tego prawa?

               5)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4:

                           (i)

                           czy art. 13 należy interpretować w ten sposób, że pozwany musi w tym względzie wykazać, iż prawo w rozumieniu art. 13 nie zawiera ogólnych lub innych przepisów, zgodnie z którymi możliwe jest zaskarżenie na podstawie wykazanych okoliczności faktycznych, oraz

                           (ii)

                           czy zgodnie z art. 13 sąd może – jeżeli stoi na stanowisku, że pozwany przedstawił wystarczające wyjaśnienia w tym względzie – zażądać, by druga strona przedstawiła dowód na przepis prawa upadłościowego lub na znajdujący zastosowanie do danej czynności przepis prawa powszechnego państwa członkowskiego innego niż państwo wszczęcia postępowania w rozumieniu art. 13, na podstawie którego to przepisu zaskarżenie jest jednak możliwe?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 200 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1)


title: Sprawa C-497/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 października 2010 r. — Barbara Mercredi przeciwko Richardowi Chaffe’owi

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 października 2010 r. — Barbara Mercredi przeciwko Richardowi Chaffe’owi
   (Sprawa C-497/10)
   ()
   2010/C 328/45
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) (sąd apelacyjny dla Anglii i Walii — wydział cywilny) (Zjednoczone Królestwo)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona apelująca: Barbara Mercredi

      Druga strona postępowania: Richard Chaffe

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Proszę wskazać kryteria, wedle których należy oceniać, gdzie znajduje się miejsce zwykłego pobytu dziecka dla potrzeb:

                           a)

                           art. 8 rozporządzenia WE nr 2201/2003 (1);

                           b)

                           art. 10 rozporządzenia WE nr 2201/2003.

               2)

               Czy sąd jest „instytucją lub inną jednostką [organizacyjną]”, której mogą przysługiwać prawa do pieczy w rozumieniu rozporządzenia WE nr 2201/2003?

               3)

               Czy art. 10 [rozporządzenia WE nr 2201/2003] ma w dalszym ciągu zastosowanie po tym, jak sądy wezwanego państwa członkowskiego oddaliły wniosek o powrót dziecka na mocy konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę na tej podstawie, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 3 i 5 tej konwencji?
               W szczególności, w jaki sposób należy usunąć niezgodność pomiędzy ustaleniem wezwanego państwa członkowskiego, że przesłanki określone w art. 3 i 5 konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę nie zostały spełnione, a ustaleniami wzywającego państwa, że przesłanki określone w art. 3 i 5 tej konwencji zostały spełnione?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 19, t. 6, s. 243).


title: Sprawy połączone C-347/13 i C-353/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Erich Pickert (C-347/13), Jürgen Hein (C-353/13), Hjördis Hein (C-353/13) przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Erich Pickert (C-347/13), Jürgen Hein (C-353/13), Hjördis Hein (C-353/13) przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawy połączone C-347/13 i C-353/13) (1)

   2014/C 184/39
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie spraw.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa T-72/06: Skarga wniesiona w dniu  23 lutego 2006 r.  — Groupe Gascogne przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/30

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Groupe Gascogne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-72/06)
   (2006/C 96/49)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Groupe Gascogne (Saint-Paul-les-Dax, Francja) [Przedstawiciel: adwokat C. Lazarus]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. k), art. 2 lit. i) oraz art. 4 pkt 12 decyzji w zakresie, w jakim zostały one skierowane do Groupe Gascogne i została w nich nałożona kara pieniężna, a także zmianę art. 2 lit. i) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim została w nich nałożona na Sachsę, za naruszenie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/62 oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, kara pieniężna w kwocie przekraczającej 10 % jej obrotów;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 lit. i) decyzji;

               —

               tytułem żądania w dalszej kolejności ewentualnego, zmianę art. 2 lit. i) decyzji i obniżenie kwoty grzywny nałożonej łącznie i solidarnie na Sachsę i Groupe Gascogne;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejszą skargą skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. C(2005) 4634 wersja ostateczna, dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe), w drodze której Komisja uznała, że będące adresatami decyzji przedsiębiorstwa, między innymi skarżąca, naruszyły art. 81 WE, uczestnicząc w porozumieniach lub uzgodnionych praktykach w sektorze worków przemysłowych, które to porozumienia i praktyki obejmowały terytoria Belgii, Niderlandów, Luksemburga, Niemiec, Francji i Hiszpanii. W dotyczącej skarżącej części decyzji Komisja uznała ją za odpowiedzialną za naruszenie łącznie i solidarnie ze spółką Sachsa Verpackung GmbH ze względu na fakt, że była ona spółką — matką tej ostatniej. Tytułem żądania ewentualnego, skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności jedynie art. 2 lit. i), w którym została na nią nałożona grzywna oraz, tytułem żądania w dalszej kolejności ewentualnego, zmiany tego artykułu poprzez obniżenie kwoty nałożonej grzywny.
   Żądania te skarżąca opiera na trzech zarzutach.
   Pierwszym, podniesionym w pierwszej kolejności, zarzutem skarżąca zarzuca Komisji naruszenie przepisów art. 81 ust. 1 WE ze względu na niesłuszne uznanie jej za łącznie i solidarnie odpowiedzialną za działania Sachsy oraz łączne i solidarne zobowiązanie jej do zapłaty nałożonej na Sachsę grzywny.
   Drugim, podniesionym tytułem ewentualnym, zarzutem skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo dokonując błędnej wykładni pojęcia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 81 WE, a zatem, nakładając na nią grzywnę obliczoną na podstawie skonsolidowanych obrotów Groupe Gascogne, podczas gdy, zdaniem skarżącej, powinna ona była się oprzeć na skumulowanym obrocie korporacji Groupe Gascogne i Sachsy ze względu na to, że nie wyjaśniła przyczyn, dla których inne spółki należące do Groupe Gascogne powinny były zostać zaliczone do „przedsiębiorstwa” odpowiedzialnego za uznane w zaskarżonej decyzji za sprzeczne z regułami konkurencji działania Sachsy.
   Trzecim, podniesionym tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, zarzutem skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności nakładając łącznie i solidarnie na Sachsę i na Groupe Gascogne rzekomo nadmierną grzywnę, w szczególności zaniechawszy zapewnienia, że nałożona kara pozostaje w rozsądnej proporcji wobec obrotu rzeczywiście osiągniętego przez Groupe Gascogne w sektorze worków plastikowych.


title: Sprawa T-179/10: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Zitro IP przeciwko OHIM — Show Ball Informática (BINGO SHOWALL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BINGO SHOWALL — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy SHOW BALL — Względna podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/22

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Zitro IP przeciwko OHIM — Show Ball Informática (BINGO SHOWALL)
   (Sprawa T-179/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BINGO SHOWALL - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy SHOW BALL - Względna podstawa odmowy - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 160/35
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Show Ball Informática Ltda (São Paulo, Brazylia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lutego 2010 r. (sprawa R 666/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Zitro IP Sàrl a Show Ball Informática Ltda.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zitro IP Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa F-28/08: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — Pouzol przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/35

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — Pouzol przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-28/08)
   (2008/C 116/68)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michel Pouzol (Combaillaux, Francja) (przedstawiciele: D. Grisay, I. Andoulsi, D. Piccininno, adwokaci)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy
   Przedmiot i opis sporu
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 29 listopada 2007 r., jak również propozycji przedstawionych skarżącemu w dniu 10 maja 2007 r. dotyczących przeniesienia do systemu wspólnotowego uprawnień emerytalnych nabytych we Francji i w konsekwencji zaliczenie skarżącemu dodatkowo na poczet lat uprawniających do emerytury 6 lat, 10 miesięcy i 1 dnia, co się równa całkowitemu zaliczeniu 10 lat, 3 miesięcy i 24 dni na poczet lat uprawniających do emerytury. Po drugie zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania z tytułu szkód finansowych poniesionych przez skarżącego i zadośćuczynienia z tytułu krzywdy doznawanej przez skarżącego.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 29 listopada 2007 r., jak również propozycji przedstawionych skarżącemu w dniu 10 maja 2007 r.;

               —

               zaliczenie skarżącemu dodatkowo na poczet lat uprawniających do emerytury 6 lat, 10 miesięcy i 1 dnia, co się równa całkowitemu zaliczeniu 10 lat, 3 miesięcy i 24 dni na poczet lat uprawniających do emerytury;

               —

               nakazanie Trybunałowi Obrachunkowemu zamiany tego zaliczenia lat uprawniających do emerytury na dodatek do emerytury skarżącego wynoszący 1 232,32 EUR miesięcznie;

               —

               zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego odszkodowania z tytułu poniesionych przez skarżącego szkód finansowych, oszacowanych w dniu wniesienia niniejszej skargi na kwotę 32 040,32 EUR (utrata wynagrodzenia przez skarżącego w wysokości 1 232,32 EUR miesięcznie, począwszy od dnia przejścia przez niego na emeryturę w dniu 1 stycznia 2006 r. do dnia 1 marca 2008 r.);

               —

               zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego zadośćuczynienia z tytułu krzywdy doznawanej przez skarżącego przez okres ponad 14 lat, przy czym wysokość zadośćuczynienia wymaga późniejszego określenia przez strony w ugodzie;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-227/11: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2011 r. — Wall przeciwko OHIM — Bluepod Media Worldwide (bluepod media)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/18

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2011 r. — Wall przeciwko OHIM — Bluepod Media Worldwide (bluepod media)
   (Sprawa T-227/11)
   2011/C 194/30
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wall AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bluepod Media Worldwide Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie R 301/2010-1; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bluepod Media Worldwide Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „bluepod media” dla towarów i usług z klas 9, 35, 38 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6099709

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 5660972 „blue spot” dla usług z klas 35, 36, 37 i 38; słowny międzynarodowy znak towary nr 880800 „BlueSpot” dla usług z klas 35, 37 i 38; zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy nr 30472373 „BlueSpot” dla usług z klas 35, 37 i 38

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania i częściowe odrzucenie zgłoszenia; odpowiednio, uwzględnienie zgłoszenia w pozostałym zakresie i częściowe oddalenie sprzeciwu.
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na błędną ocenę Izby Odwoławczej, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-100/15: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Dextro Energy/Komisja [Ochrona konsumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności, inne niż odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci — Odmowa udzielenia zezwolenia na stosowanie pewnych oświadczeń pomimo pozytywnej opinii EFS-y — Proporcjonalność — Równość traktowania — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/41

         Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Dextro Energy/Komisja
   (Sprawa T-100/15) (1)

   ([Ochrona konsumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności, inne niż odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci - Odmowa udzielenia zezwolenia na stosowanie pewnych oświadczeń pomimo pozytywnej opinii EFS-y - Proporcjonalność - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 156/54)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dextro Energy GmbH & Co. KG (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Hagenmeyer i T. Teufer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: S. Grünheid, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2015/8 z dnia 6 stycznia 2015 r. w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności inne niż odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci (Dz.U. L 3, s. 6).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spółka Dextro Energy GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa C-500/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Centrale — Sezione di Bologna (Włochy) w dniu 19 października 2010 r. — Ufficio IVA di Piacenza przeciwko Belvedere Costruzioni Srl

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Centrale — Sezione di Bologna (Włochy) w dniu 19 października 2010 r. — Ufficio IVA di Piacenza przeciwko Belvedere Costruzioni Srl
   (Sprawa C-500/10)
   ()
   2010/C 346/59
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione Tributaria Centrale — Sezione di Bologna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ufficio IVA di Piacenza

      Strona pozwana: Belvedere Costruzioni Srl

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 10 traktatu WE, obecnie art. 4 traktatu o Unii Europejskiej, oraz art. 2 i art. 22 szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG), stoją na przeszkodzie uregulowaniu włoskiemu zawartemu w art. 3 ust. 2a dekretu ustawodawczego nr 40 z dnia 25 marca 2010 r. przekształconego w ustawę nr 73 z dnia 22 maja 2010 r., które uniemożliwia sądowi ds. podatkowych rozstrzyganie w przedmiocie istnienia zobowiązania podatkowego dochodzonego w terminie przez administrację podatkową w skardze na niekorzystną decyzję i tym samym zasadniczo przesądza o całkowitym odstąpieniu od wierzytelności z tytułu podatku VAT, gdy sądy dwóch instancji stwierdziły jej brak, przy braku częściowego choćby uiszczenia spornej wierzytelności przez podatnika korzystającego z tego odstąpienia?


title: Sprawa T-417/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Afar 4 przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/55

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Afar 4 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-417/14)
   2014/C 253/73
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Afar 4, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. López Gómez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji, ponieważ kwalifikuje całokształt środków fiskalnych stanowiących zgodnie z jej treścią tzw. „hiszpański system leasingu podatkowego” (Sistema Español de Arrendamiento Financiero, SEAF), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których wskazano inwestorów zgrupowań interesów gospodarczych (ZIG) jako jedynych beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jednocześnie jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, w pełni lub w taki sposób, by ograniczyć brak oddziaływania do rentowności transakcji, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-401/14 Duro Felguera przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-277/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — M przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform, Irlandia, Attorney General (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny europejski system azylowy — Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznawania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Artykuł 4 ust. 1 zdanie drugie — Współpraca państw członkowskich z wnioskodawcą w celu oceny istotnych elementów jego wniosku — Zakres — Zgodność z prawem krajowej procedury rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej po oddaleniu wniosku o przyznanie statusu uchodźcy — Przestrzeganie praw podstawowych — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — M przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform, Irlandia, Attorney General
   (Sprawa C-277/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny europejski system azylowy - Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznawania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Artykuł 4 ust. 1 zdanie drugie - Współpraca państw członkowskich z wnioskodawcą w celu oceny istotnych elementów jego wniosku - Zakres - Zgodność z prawem krajowej procedury rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej po oddaleniu wniosku o przyznanie statusu uchodźcy - Przestrzeganie praw podstawowych - Prawo do bycia wysłuchanym)
   2013/C 26/16
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: M

      Strona pozwana: Minister for Justice, Equality and Law Reform, Irlandia, Attorney General

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Ireland — Wykładania art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12) — Wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej złożony w następstwie odmowy przyznania statusu uchodźcy — Propozycja oddalenia wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej — Obowiązek przedstawienia wnioskodawcy wyników oceny jego wniosku przed podjęciem ostatecznej decyzji

      Sentencja

   Wymóg współpracy danego państwa członkowskiego z osobą ubiegającą się o azyl, taki jak ustanowiony w art. 4 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, nie może być interpretowany w ten sposób, że w przypadku gdy cudzoziemiec wnosi o udzielenie mu statusu ochrony uzupełniającej po tym, jak odmówiono mu przyznania statusu uchodźcy oraz gdy właściwy organ krajowy zamierza również oddalić ten drugi wniosek, organ ten będzie musiał z tego tytułu przed wydaniem decyzji poinformować zainteresowanego o proponowanym negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku, a także podać do jego wiadomości argumenty, na których zamierza oprzeć decyzję oddalającą ten wniosek, tak aby umożliwić owemu ubiegającemu się przedstawienie własnego stanowiska w tym zakresie.
   Niemniej jednak, jeżeli chodzi o system taki jak system wdrożony przez uregulowanie sporne w postępowaniu głównym, charakteryzujący się istnieniem dwóch odmiennych i następujących postępowań w celu rozpatrzenia, odpowiednio, wniosku o udzielenie statusu uchodźcy i wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej, to do sądu odsyłającego należy czuwanie nad tym, aby w ramach każdego z tych postępowań przestrzegane były prawa podstawowe wnioskodawcy, a w szczególności prawo do bycia wysłuchanym w tym znaczeniu, że powinien on być w stanie skutecznie przedstawić jego uwagi przed wydaniem każdej decyzji odmawiającej mu korzystania z wnioskowanej ochrony. W takim systemie okoliczność, iż zainteresowany został już prawidłowo wysłuchany w trakcie postępowania w sprawie wniosku o udzielenie mu statusu uchodźcy, nie oznacza, że można pominąć tę formalność w ramach postępowania dotyczącego wniosku o udzielenie ochrony dodatkowej.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprostowanie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-408/05  ( Dz.U. C 22 z 28.1.2006, str. 18 )

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/46

         Sprostowanie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-408/05

      (
            „Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej” C 22 z 28.1.2006, str. 18
         )

   (2006/C 48/85)
   Ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-408/05 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji uzyskuje brzmienie:

         „Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2005 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji
         (Sprawa T-408/05)
         (2006/C 22/35)
         Język postępowania: włoski
         Strony

            Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) [Przedstawiciel: Avv. Alessandro Distante]

            Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
         Żądania strony skarżącej

                     —

                     uchylenie dorozumianej decyzji nieuwzględniającej wniosku skarżącego z dnia 11 października 2004 r.;

                     —

                     o ile to konieczne — uchylenie decyzji Komisji z dnia 4 sierpnia 2004 r.;

                     —

                     zobowiązanie pozwanej do 100 % zwrotu kosztów leczenia w wysokości 381,04 euro;

                     —

                     zasądzenie od pozwanej odsetek za zwłokę w wysokości 10 %, kapitalizowanych corocznie od dnia 11 października 2004 r. do dnia faktycznego spełnienia świadczenia;

                     —

                     obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               Zarzuty i główne argumenty
         Skarżący kwestionuje odmowę przez skarżącą 100 % zwrotu poniesionych przez niego kosztów leczenia w wysokości 381,04 euro.
         Zarzuty i główne argumenty są w zasadzie identyczne z podniesionymi w sprawie T-18/04 (1) (Marcuccio przeciwko Komisji).
         W szczególności skarżący powołuje się na całkowity brak uzasadnienia, oczywisty błąd w ocenie, naruszenie art. 72 regulaminu pracowniczego, obowiązku opieki oraz zasady niedyskryminacji i obowiązku sprawności i dobrej administracji.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004, str. 38”


title: Sprawa F-139/15: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2015 r. – ZZ/Komitet Regionów

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/38

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2015 r. – ZZ/Komitet Regionów
   (Sprawa F-139/15)
   (2016/C 007/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Komitet Regionów Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Komitetu Regionów w sprawie uznanie zawodowego pochodzenia niezdolności skarżącego do pracy, jak również wniosek o zadośćuczynienie rzekomo doznanej krzywdy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji prezydium Komitetu Regionów z dnia 2 grudnia 2014 r., doręczonej w dniu 6 stycznia 2015 r., w zakresie, w jakim w decyzji tej zatwierdzono wnioski komisji ds. inwalidztwa i odmówiono uznania zawodowego pochodzenia niezdolności skarżącego do pracy w rozumieniu art. 78 ust. 5 regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów z dnia 24 lipca 2015 r., doręczonej w dniu 27 lipca 2015 r., oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               zasądzenie od Komitetu Regionów kwoty w wysokości 25 000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Komitetu Regionów całością kosztów postępowania.


title: Sprawa T-252/08: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2008 r. — Tipik przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/64

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2008 r. — Tipik przeciwko Komisji
   (Sprawa T-252/08)
   (2008/C 209/114)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Tipik Communication Agency SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: E. Gillet, L. Levi i C. Dubois, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, z nieznaną datą, na mocy której odrzucono ofertę złożoną przez skarżącą w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego na usługi dotyczącego w szczególności strony internetowej EUROPA (PO/2007-31/C2);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z nieznaną datą, na mocy której udzielono rzeczonego zamówienia konsorcjum reprezentowanemu przez spółkę European Service Networ;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącą w wyniku przyjęcia tych sprzecznych z prawem decyzji, wynoszącą 5 063 773,29 EUR, wraz z odsetkami za zwłokę biegnącymi od daty ogłoszenia przez Sąd wyroku do dnia rzeczywistej zapłaty. Wysokość stawki odsetek za zwłokę powinna być obliczona według stawki rocznej równej stawce ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonej o 3 punkty;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji, na mocy której odrzucono jej ofertę złożoną w ramach procedury przetargowej na zamówienie zatytułowane „Komunikacja za pośrednictwem portalu EUROPA (oficjalnej witryny internetowej UE) oraz innych produktów informacyjnych i komunikacyjnych w wersji drukowanej i online zarządzanych przez Dyrekcję Generalną ds. Komunikacji Komisji Europejskiej — pomoc redakcyjna, graficzna, techniczna i tłumaczeniowa w projektowaniu, tworzeniu i utrzymaniu” (Dz.U. 2007, S 193-234221) jak też decyzję o udzieleniu zamówienia konsorcjum reprezentowanemu przez European Service Network. Skarżąca żąda ponadto odszkodowania za szkodę, jaką miałaby ponieść w wyniku błędów popełnionych przez Komisję.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi przede wszystkim, że Komisja powinna wykluczyć konsorcjum reprezentowane przez European Service Network z postępowania w sprawie udzielenia zamówienia, w zakresie w jakim w odniesieniu do jednego z członków tego konsorcjum stwierdzony został istotny brak wywiązania się ze zobowiązań umownych w ramach zamówienia przeznaczonego dla służb Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (OPOCE), podobnych do zobowiązań będących przedmiotem omawianego zamówienia.
   Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie przy badaniu oferty złożonej przez konsorcjum reprezentowane przez European Service Network przyznając mu taką samą ocenę jak skarżącej, chociaż Komisja nie mogła być w żadnym razie pewna co do możliwości dostarczenia przez wskazane konsorcjum zadawalających w tej kwestii rozwiązań technicznych.
   Skarżąca twierdzi, że te nieprawidłowości mogą pociągać za sobą odpowiedzialność Komisji, gdyż po pierwsze, popełniła ona błąd, a po drugie, naruszyła w poważnym zakresie i oczywisty sposób granice wyznaczające jej swobodne uznanie.


title: Sprawa C-132/05: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/15

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-132/05)
   (2005/C 132/28)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 21 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez Eugenio De Marcha i Sabinę Grünheid, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 (1) poprzez formalną odmowę poddania karze na swym terytorium czynu polegającego na używaniu nazwy „Parmesan” przy znakowaniu produktów nie odpowiadających opisowi chronionej nazwy pochodzenia „Parmigiano Reggiano”, sprzyjając w ten sposób niezgodnemu z prawem zawłaszczeniu dobrego imienia autentycznego produktu, chronionego w całej Wspólnocie.

               2.

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja jest zdania, że wprowadzanie do obrotu na terytorium Niemiec sera pod nazwą „Parmesan”, który nie odpowiada opisowi chronionego oznaczenia pochodzenia „Parmigiano Reggiano”, stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, które powinno być przez niemieckie władze ścigane z urzędu.
   Ponieważ nazwa „Parmigiano Reggiano” jest od roku 1996 wpisana do „Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych” jako chroniona nazwa pochodzenia i korzysta w związku z tym z ochrony na całym terenie Wspólnoty, to Państwa Członkowskie powinny chronić tą nazwę przed każdym niezgodnym z prawem zawłaszczeniem, imitacją lub aluzją, również wówczas, gdy podane jest prawdziwe pochodzenie produktu lub gdy chroniona nazwa jest przetłumaczona.
   Komisja podnosi, że słowo „Parmesan” jest przejętym z francuskiego tłumaczeniem nazwy „Parmigiano Reggiano”. Zdaniem Komisji, słowa „Parmesan” i „Parmigiano Reggiano” są synonimami określającymi ser wytwarzany w przedmiotowym regionie pochodzenia we Włoszech, co dowodzi historia powstania chronionej nazwy oraz wzmianki w wielu encyklopediach pojawiające się od roku 1516 do dzisiaj. Na skutek rejestracji chronionego oznaczenia pochodzenia „Parmigiano Reggiano”, nazwy geograficzne „Parmigiano” i „Reggiano” korzystają zarówno osobno, jak również w połączeniu z ochrony Wspólnoty.
   Zdaniem Komisji, brak jest uzasadnionych powodów dla przyjęcia prezentowanego przez Republikę Federalną Niemiec twierdzenia, jakoby użyte samodzielnie wyrażenie „Parmigiano” było odbierane jako nazwa rodzajowa w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, w przypadku której brak jest z punktu widzenia konsumenta związku z określonym regionem geograficznym.
   Ponieważ w związku z powyższym, użycie nazwy „Parmesan” jest zastrzeżone wyłącznie dla producentów ograniczonego terytorialnie obszaru we Włoszech, którzy wytwarzają ten ser zgodnie z wiążącym opisem, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 poprzez odmowę ścigania na terytorium Niemiec niezgodnego z prawem używania nazwy „Parmesan”.

      (1)  Dz.U. L 208, str. 1


title: Sprawa T-44/07: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — Kaučuk przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/49

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — Kaučuk przeciwko Komisji
   (Sprawa T-44/07)
   (2007/C 82/102)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Kaučuk a.s. (Kralupy nad Vltavou, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci M. Powell i K. Kuik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 do 3 spornej decyzji w całości lub w części w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2 spornej decyzji, w zakresie w jakim nakłada on na Kaučuk grzywnę wynoszącą 17,55 mln EUR i ustalenie znacznie niższej kwoty grzywny; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami tego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie COMP/F/38.638 — kauczuk butadienowy i kauczuk styrenowo-butadienowy emulsyjny, w której Komisja uznała, że poprzez uzgodnienie cen towarów, dokonanie podziału klientów na podstawie porozumień o niepodejmowaniu agresywnych działań i wymianę informacji handlowych dotyczących cen, konkurentów i klientów skarżąca oraz inne przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 WE i art. 53 Porozumienia EOG.
   Na poparcie tej skargi, strona skarżąca utrzymuje, że Komisja:

               —

               naruszyła prawo przypisując skarżącej prowadzoną sprzedaż przez jej pośrednika Tavorex, niezależnego podmiotu prawnego;

               —

               naruszyła prawo nie przedstawiając w sposób wymagany prawem dowodów na to, że w okresie od listopada 1999 r. do listopada 2002 r. Tavorex dopuścił się pojedynczego i ciągłego naruszenia;

               —

               dopuściła się oczywistego błędu w ocenie uznając, że te same fakty są wystarczającym dowodem na to, że Tavorex dopuścił się naruszenia, lecz nie są wystarczającym dowodem na to, że zostało ono popełnione przez innego producenta;

               —

               naruszyła prawo stosując wspólnotowe prawo konkurencji w odniesieniu do strony skarżącej i spółki Tavorex, nie ustalając przy tym występowania wystarczającego związku między skarżącą a spółką Tavorex, przedmiotową działalnością i obszarem Wspólnot Europejskich, co jest sprzeczne z orzecznictwem dotyczącym eksterytorialnego stosowania wspólnotowego prawa konkurencji;

               —

               dopuściła się oczywistego naruszenia prawa i popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że przez pośrednika Tavorex skarżąca dopuściła się naruszenia w zakresie kauczuku butadienowego, towaru który nie jest ani sprzedawany, ani też produkowany przez skarżącą;

               —

               dla celów ustalenia wymiaru grzywny, nie przedstawiła dowodów na to, czy przez pośrednika Tavorex skarżąca dopuściła się naruszenia umyślnie lub na skutek niedbalstwa; oraz

               —

               dopuściła się oczywistego naruszenia prawa i popełniła oczywisty błąd w ocenie nie stosując wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien.


title: Sprawa T-427/08: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — CEAHR przeciwko Komisji (Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadużycie pozycji dominującej — Decyzja w sprawie oddalenia skargi złożonej do Komisji — Odmowa dostarczania przez producentów zegarków szwajcarskich części zamiennych zegarmistrzom prowadzącym własne zakłady naprawy zegarków — Interes wspólnotowy — Właściwy rynek — Rynek pierwotny i rynek posprzedażowy — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/11

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — CEAHR przeciwko Komisji
   (Sprawa T-427/08) (1)

   (Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadużycie pozycji dominującej - Decyzja w sprawie oddalenia skargi złożonej do Komisji - Odmowa dostarczania przez producentów zegarków szwajcarskich części zamiennych zegarmistrzom prowadzącym własne zakłady naprawy zegarków - Interes wspólnotowy - Właściwy rynek - Rynek pierwotny i rynek posprzedażowy - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   2011/C 38/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Confédération européenne des Associations d'horlogers-réparateurs (CEAHR) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P. Mathijsen, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo X. Lewis oraz F. Ronkes Agerbeek, a następnie — F. Ronkes Agerbeek oraz F. Castilla Contreras, pełnomocnicy).

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Richemont International SA (Bellevue, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Ysewyn, adwokat, oraz H. Crossley, solicitor)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3600 z dnia 10 lipca 2008 r. oddalającej skargę złożoną do Komisji przez skarżącą w sprawie COMP/E-1/39.097.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2008) 3600 z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie COMP/E-1/39.097.

               2)

               Richemont International SA pokrywa, poza własnymi kosztami, związane z interwencją koszty poniesione przez Confédération européenne des associations d’horlogers-réparateurs (CEAHR).

               3)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, pozostałe koszty poniesione przez CEAHR.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa F-11/06: Skarga wniesiona w dniu  31 stycznia 2006 r.  — Larsen przeciwko Komisji

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/36

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2006 r. — Larsen przeciwko Komisji
   (Sprawa F-11/06)
   (2006/C 74/70)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Holger Larsen (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i inni [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 2 marca 2005 r. dyrektora Urzędu Administrowania i Wypłacania Należności Indywidualnych o obniżeniu wynagrodzenia skarżącego począwszy od dnia 1 maja 2005 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego dodatku mieszkaniowego, do którego ma on prawo od dnia, w którym przestał mu być wypłacany, powiększonego o odsetki z tytułu odszkodowania, naliczone według stawki Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o dwa punkty procentowe;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik zatrudniony w przedstawicielstwie Komisji w Londynie korzystał, począwszy o dnia 1 października 2002 r., z dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 14a załącznika VII do regulaminu pracowniczego oraz rozporządzenia nr 6/66/Euratom i nr 121/66/EWG (1). Gdy wspomniany przepis został uchylony w związku ze zmianą regulaminu pracowniczego, decyzją z dnia 2 maja 2005 r. Komisja odebrała skarżącemu wspomniany dodatek.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi przede wszystkim naruszenie art. 62 regulaminu pracowniczego i art. 19 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego. Należy zauważyć w szczególności, że niesłusznie strona pozwana zastosowała ten ostatni przepis według wykładni przyjętej w dniu 14 października 2004 r. przez kolegium dyrektorów administracyjnych, która wyłącza dodatek mieszkaniowy ze składników wynagrodzenia objętych przepisami przejściowymi ustalonymi w tym przepisie. Taka wykładnia byłaby w istocie niezgodna z prawem, gdyż ograniczałaby zakres gwarancji dochodu nominalnego, o którym mowa w spornym przepisie.
   Ponadto skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równoważności siły nabywczej urzędników, wyrażoną w art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego.

      (1)  Rozporządzenie Rad nr 6/66/Euratom, 121/66/CEE z dnia 28 lipca 1966 r. ustanawiające wykaz miejsc, w odniesieniu do których może być przyznany dodatek mieszkaniowy, maksymalną kwotę tego dodatku i zasady jego przyznawania, Dz.U. 150, str. 2749.


title: Sprawa T-257/05: Skarga wniesiona w dniu  12 lipca 2005 r.  — Deutsche Telekom przeciwko OHIM

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/25

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2005 r. — Deutsche Telekom przeciwko OHIM
   (Sprawa T-257/05)
   (2005/C 296/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG (Bonn, Niemcy) [Przedstawiciel(-e): J.-C. Gaedertz, Rechtsanwalt]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 2 maja 2005 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R0620/2004-2,

               —

               orzeczenie na rzecz skarżącej przywrócenia do stanu poprzedniego (restituto in integrum) zgodnie z art. 78 rozporządzenia nr 40/94.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „t” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 38, 39 i 41 — zgłoszenie nr 2 893 865

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odrzucenie wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego i nieuwzględnienie odwołania skarżącej

      Podniesione zarzuty: Odmowa przywrócenia do stanu poprzedniego w postępowaniu odwoławczym jest niezgodna z prawem, ponieważ nie jest prawdą, iż system organizacji pracy adwokatów skarżącej w związku z postępowaniem nie spełnia przesłanek art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-345/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ustawodawstwo podatkowe — Przesłanki zwolnienia przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości — Artykuły 18 WE, 39 WE i 43 WE — Artykuły 28 i 31 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Spójność systemu podatkowego — Polityka mieszkaniowa)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/18

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-345/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ustawodawstwo podatkowe - Przesłanki zwolnienia przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości - Artykuły 18 WE, 39 WE i 43 WE - Artykuły 28 i 31 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Spójność systemu podatkowego - Polityka mieszkaniowa)
   (2006/C 326/35)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes i J. Menezes Leitão, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 18 WE, 39 WE, 43 WE i 56 ust. 1 WE oraz art. 28, 31 i 40 porozumienia o EOG — Przepisy krajowe uzależniające zwolnienie od opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości służących jako stałe miejsce zamieszkania podatnika lub członków jego gospodarstwa domowego od warunku, by uzyskane korzyści zostały ponownie zainwestowane w nabycie nieruchomości położonej na terytorium kraju
   Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy przepisy podatkowe, takie jak art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które uzależniają skorzystanie ze zwolnienia od opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości służących jako własne i stałe miejsce zamieszkania podatnika lub członków jego gospodarstwa domowego od warunku, by uzyskane przychody zostały ponownie zainwestowane w nabycie nieruchomości położonej na terytorium Portugalii, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18 WE, 39 WE i 43 WE jak również art. 28 i 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa T-450/11: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Galileo International Technology przeciwko OHIM – ESA i Komisja (GALILEO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GALILEO — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe GALILEO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak podobieństwa między rozpatrywanymi towarami i usługami]

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/8

         Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Galileo International Technology przeciwko OHIM – ESA i Komisja (GALILEO)
   (Sprawa T-450/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GALILEO - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe GALILEO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak podobieństwa między rozpatrywanymi towarami i usługami])
   2014/C 380/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Galileo International Technology LLC (Bridgetown, Barbados) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, M. Blair i K. Gilbert, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stronami postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM były również, interwenienci przed Sądem: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Samnada i F. Wilman, pełnomocnicy); a także Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Buydens)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1423/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Galileo International Technology LLC a Unią Europejską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Galileo International Technology LLC pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez OHIM.

               3)

               Komisja Europejska i Europejska Agencja Kosmiczna pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa C-343/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 8 lipca 2015 r. – J. Klinkenberg/Minister van Infrastructuur en Milieu

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 8 lipca 2015 r. – J. Klinkenberg/Minister van Infrastructuur en Milieu
   (Sprawa C-343/15)
   (2015/C 311/36)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: J. Klinkenberg

      Strona pozwana: Minister van Infrastructuur en Milieu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 dyrektywy 1999/63/WE (1) oraz klauzulę 1 ust. 1 załącznika („Umowa Europejska w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy”) należy interpretować w ten sposób, że ta dyrektywa i ta umowa mają zastosowanie do urzędnika, który świadczy pracę na rzecz państwowego armatora i jest członkiem załogi statku przeznaczonego do prowadzenia kontroli rybołówstwa?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy art. 2 dyrektywy 89/391/EWG (2), art. 1 ust. 3 i art. 2 pkt 1 i 2 dyrektywy 93/104/WE (3) oraz art. 1 ust. 3 i art. 2 pkt 1 i 2 dyrektywy 2003/88/WE (4) należy interpretować w ten sposób, że dyrektywy 93/104/WE i 2003/88/WE mają zastosowanie do urzędnika, o którym mowa w pytaniu pierwszym?

               3)

               Czy art. 3, 5 i 6 dyrektywy 93/104/WE oraz art. 3, 5 i 6 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one regulacji w państwie członkowskim, zgodnie z którą godziny, w których wspomniany w pytaniu pierwszym urzędnik w trakcie rejsu nie świadczy pracy, ale jest zobowiązany do pozostawania do dyspozycji, by na wezwanie wykonać działania mające na celu usunięcie usterek w maszynowni, należy traktować jako okres odpoczynku?

               4)

               Czy art. 3, 5 i 6 dyrektywy 93/104/WE oraz art. 3, 5 i 6 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one regulacji w państwie członkowskim, zgodnie z którą godziny, w których wspomniany w pytaniu pierwszym urzędnik w trakcie rejsu nie świadczy pracy, ale jest zobowiązany do wykonania działań na polecenie kapitana, o ile pozostaje to w związku z bezpośrednim bezpieczeństwem statku, osób pozostających na pokładzie, ładunku względnie środowiska lub w związku z udzielaniem pomocy innym statkom lub osobom potrzebującym pomocy, należy traktować jako okresy odpoczynku?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 21 czerwca 1999 r. dotycząca Umowy w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy przyjętej przez Stowarzyszenie Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA) i Federację Związków Zawodowych Pracowników Transportu w Unii Europejskiej (FST) – Załącznik: Umowa Europejska w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy (Dz.U. L 167, s. 33).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Rady z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 307, s. 18).

      (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9).


title: Sprawa C-273/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 1 czerwca 2010 r. — David Montoya Medina przeciwko Fondo de Garantia Salarial i Universidad de Alicante

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 1 czerwca 2010 r. — David Montoya Medina przeciwko Fondo de Garantia Salarial i Universidad de Alicante
   (Sprawa C-273/10)
   ()
   2010/C 221/41
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: David Montoya Medina

      Strona pozwana: Fondo de Garantia Salarial i Universidad de Alicante

      Pytania prejudycjalne

   Czy regulacja taka jak zawarta w dekrecie rządu wspólnoty autonomicznej Walencji 174/2002 z dnia 15 października 2002 r. w sprawie reżimu prawnego i wynagrodzenia kontraktowej kadry nauczycielskiej i badawczej zatrudnionej na uniwersytetach publicznych wspólnoty Walencji oraz w sprawie dodatków do wynagrodzenia przysługujących uniwersyteckiej kadrze profesorskiej jest niezgodna z zasadą niedyskryminacji ustanowioną w klauzuli 4 dyrektywy Rady 99/70/WE (1) z dnia 28 czerwca 1999 r. w zakresie, w jakim regulacja ta pozbawia profesorów-asystentów w stopniu doktora uprawnienia do otrzymywania trzyletniego dodatku za staż pracy, podczas gdy uprawnienie do takiego dodatku przysługuje profesorom kontraktowym w stopniu doktora?

      (1)  Dyrektywa dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43)


title: Sprawa T-168/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — GlaxoSmithKline Services przeciwko Komisji (Konkurencja — Dystrybucja hurtowa produktów leczniczych — Handel równoległy — Zróżnicowane ceny — Artykuł 81 ust. 1 WE — Porozumienie — Ograniczenie konkurencji — Cel — Rynek właściwy — Skutek — Artykuł 81 ust. 3 WE — Przyczynianie się do popierania postępu technicznego — Brak eliminowania konkurencji — Dowody — Uzasadnienie — Pomocniczość)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — GlaxoSmithKline Services przeciwko Komisji
   (Sprawa T-168/01) (1)

   (Konkurencja - Dystrybucja hurtowa produktów leczniczych - Handel równoległy - Zróżnicowane ceny - Artykuł 81 ust. 1 WE - Porozumienie - Ograniczenie konkurencji - Cel - Rynek właściwy - Skutek - Artykuł 81 ust. 3 WE - Przyczynianie się do popierania postępu technicznego - Brak eliminowania konkurencji - Dowody - Uzasadnienie - Pomocniczość)
   (2006/C 294/82)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: GlaxoSmithKline Services Unlimited, uprzednio Glaxo Wellcome plc (Brentford, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat S. Martínez Lage, I. Forrester, QC, adwokaci F. Depoortere, A. Schulz, T. Louko, i I. Vandenborre)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo P. Oliver, a następnie É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci U. Zinsmeister i M. Lienemeyer, następnie adwokat A. Martin-Ehlers, a w końcu adwokat M. Hartmann-Rüppel); Bundesverband der Arzneimittell-Importeure eV, (Mülheim an der Ruhr, Niemcy), (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Epping i W. Rehmann, a następnie W. Rehmann); Spain Pharma, S.A. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. Muñoz Carpena, B. Ortúzar Somoza i R. Gutiérrez Sánchez); Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Araujo Boyd i R. Sanz, a następnie adwokaci M. Araujo Boyd i J.L. Buendia Sierra)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/791/WE z dnia 8 maja 2001 r. w sprawie procedury stosowania art. 81 traktatu WE [Sprawy IV/36.957/F3 — Glaxo Wellcome (zgłoszenie), IV/36.997/F3 — Aseprofar i Fedifar (skarga do Komisji), IV/37.121/F3 — Spain Pharma (skarga do Komisji), IV/37.138/F3 — BAI (skarga do Komisji) i IV/37.380/F3 — EAEPC (skarga do Komisji)](Dz.U. L 302, str. 1)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji 2001/791/WE z dnia 8 maja 2001 r. w sprawie procedury stosowania art. 81 traktatu WE [Sprawy IV/36.957/F3 — Glaxo Wellcome (zgłoszenie), IV/36.997/F3 — Aseprofar i Fedifar (skarga do Komisji), IV/37.121/F3 — Spain Pharma (skarga do Komisji), IV/37.138/F3 — BAI (skarga do Komisji) i IV/37.380/F3 — EAEPC (skarga do Komisji)].

               2)

               Skargę oddala się w pozostałej części.

               3)

               GlaxoSmithKline Services Unlimited poniesie połowę kosztów własnych i połowę kosztów Komisji, w tym koszty związane z interwencjami.

               4)

               Komisja poniesie połowę kosztów własnych i połowę kosztów GlaxoSmithKline Services, w tym koszty związane z interwencjami.

               5)

               Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar), Bundesverband der Arzneimittell-Importeure eV, European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC) i Spain Pharma, SA, ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 275 z 29.9.2001


title: Sprawa T-729/14: Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2015 r. – PAN Europe i Unaapi/Komisja

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/61

         Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2015 r. – PAN Europe i Unaapi/Komisja
   (Sprawa T-729/14) (1)

   (2015/C 311/70)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa T-303/13: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Miettinen przeciwko Radzie

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/18

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Miettinen przeciwko Radzie
   (Sprawa T-303/13)
   2013/C 215/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Samuli Miettinen (Espoo, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, E. Raedts i A. Villette, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 21 marca 2013 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pełnego dostępu do dokumentu 15309/12 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43), doręczonej skarżącej w dniu 25 marca 2013 r. pismem oznaczonym znakiem „04/c/01/13” (zwanym dalej „zaskarżoną decyzją”) oraz;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztów ewentualnych interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret drugie i art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ zaskarżona decyzja jest oparta na błędnej interpretacji i błędnym zastosowaniu tych przepisów, które odnoszą się do ochrony postępowań sądowych oraz opinii prawnych i odpowiednio do ochrony toczącego się procesu podejmowania decyzji, z uwagi na to, że:

                           —

                           po pierwsze, Rada nie wykazała, że ujawnienie dokumentu 15309/12 narusza zdolność jej służby prawnej do bronienia owego dokumentu w przyszłych postępowaniach sądowych i zagraża procesowi prawodawczemu;

                           —

                           po drugie, Rada nie wykazała, że dokument 15309/12 ma szczególne znaczenie lub szeroki zakres stosowania uzasadniający niestosowanie domniemania przemawiającego za ujawnieniem opinii prawnych w toku procesu legislacyjnego;

                           —

                           po trzecie, teoretyczne rozważania Rady dotyczące szkody są czysto hipotetyczne. Nie są one zasadne ani pod względem prawnym, ani pod względem faktycznym, ponieważ brzmienie opinii zawartej w dokumencie 15309/12 — porozumienia pomiędzy państwami członkowskimi zgodnie z analizą przeprowadzoną przez służbę prawną — było publiczne w chwili wydania zaskarżonej decyzji oraz;

                           —

                           po czwarte, Rada błędnie zastosowała kryterium nadrzędnego interesu publicznego, powołując się na art. 4 ust. 3 akapit pierwszy w zakresie, w jakim uznała ona tylko postrzegane ryzyko dla jej procesu podejmowania decyzji związane z ujawnieniem, a nie pozytywne skutki takiego ujawnienia między innymi dla prawnego uzasadnienia procesu podejmowania decyzji i wcale nie zastosowała tego kryterium, powołując się na art. 4 ust. 2 tiret drugie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE, z uwagi na to, że Rada uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób wystarczający i odpowiedni.


title: Sprawa C-354/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj – Rumunia) – SC Capoda Import-Export SRL/Registrul Auto Român, Benone-Nicolae Bejan (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ towarów — Środki o skutku równoważnym — Towary dopuszczone do swobodnego obrotu w Niemczech — Towary podlegające kontrolom homologacyjnym w Rumunii — Świadectwo zgodności wydane dystrybutorowi w innym państwie członkowskim — Świadectwo uznane za niewystarczające dla dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów — Zasada wzajemnego uznawania — Częściowa niedopuszczalność)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/9

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj – Rumunia) – SC Capoda Import-Export SRL/Registrul Auto Român, Benone-Nicolae Bejan
   (Sprawa C-354/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ towarów - Środki o skutku równoważnym - Towary dopuszczone do swobodnego obrotu w Niemczech - Towary podlegające kontrolom homologacyjnym w Rumunii - Świadectwo zgodności wydane dystrybutorowi w innym państwie członkowskim - Świadectwo uznane za niewystarczające dla dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów - Zasada wzajemnego uznawania - Częściowa niedopuszczalność))
   (2015/C 389/10)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Capoda Import-Export SRL

      Strona pozwana: Registrul Auto Român, Benone-Nicolae Bejan

      Sentencja

               1)

               Artykuł 34 TFUE i art. 31 ust. 1 i 12 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywy ramowej) powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które uzależnia sprzedaż w danym państwie członkowskim odrębnych, nowych części do pojazdów drogowych – w niniejszej sprawie pomp do wody i filtrów paliwowych – od stosowania procedury certyfikacji lub homologacji w tym państwie członkowskim, o ile uregulowanie to przewiduje ponadto wyjątki mogące zapewnić, że części produkowane i sprzedawane zgodnie z prawem w innym państwach członkowskich są z niej zwolnione, lub w ich braku, o ile odnośne części są w stanie spowodować poważne zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania układów istotnych dla bezpieczeństwa pojazdu lub jego oddziaływania na środowisko oraz że owa procedura homologacji lub certyfikacji jest koniecznie niezbędna i proporcjonalna dla przestrzegania celów ochrony bezpieczeństwa ruchu drogowego lub ochrony środowiska.

               2)

               Warunki, na jakich następuje przedstawienie dowodu na to, iż takie części zostały już homologowane lub poświadczone albo że stanowią one oryginalne części lub części o porównywalnej jakości, należą w braku uregulowania prawa Unii do praw państw członkowskich z zastrzeżeniem zasad równoważności i skuteczności.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa C-297/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Ufficio del giudice di pace di Bitonto, wydanego dnia 30 czerwca 2004 r., w sprawie Nicolò Tricarico przeciwko Assitalia Assicurazioni SPA

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Ufficio del giudice di pace di Bitonto, wydanego dnia 30 czerwca 2004 r., w sprawie Nicolò Tricarico przeciwko Assitalia Assicurazioni SPA
   (Sprawa C-297/04)
   (2004/C 251/07)
   Dnia 13 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Ufficio del giudice di pace di Bitonto (Włochy) wydanego dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie Nicolò Tricarico przeciwko Assitalia Assicurazioni SPA.
   Ufficio del giudice di pace di Bitonto zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on sankcję nieważności na porozumienia lub uzgodnione praktyki pomiędzy towarzystwami ubezpieczeń, polegające na wzajemnej wymianie informacji, które pozwalają na podwyższenie składek na ubezpieczenie OC samochodu, które to podwyższenie nie znajduje uzasadnienia w sytuacji rynku, nawet wziąwszy pod uwagę udział w porozumieniu lub uzgodnionej praktyce spółek, które przynależą do różnych Państw Członkowskich;

               29

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż upoważnia on osoby trzecie, mające w tym interes prawny, do powołania się na nieważność porozumienia lub uzgodnionej praktyki, zabronionej przez ów przepis wspólnotowy, oraz do żądania naprawienia poniesionej szkody, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy porozumieniem lub uzgodnioną praktyką a szkodą;

               3)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż termin do wniesienia powództwa odszkodowawczego na jego podstawie rozpoczyna swój bieg od dnia, w którym powstały porozumienie lub uzgodniona praktyka, czy też od dnia, w którym porozumienie lub uzgodniona praktyka wygasły;

               4)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż sędzia krajowy, stwierdziwszy, że szkoda ustalona na podstawie prawa krajowego jest niższa niż korzyść uzyskana przez spółkę, będącą stroną porozumienia lub uzgodnionej praktyki, która wyrządziła szkodę, powinien również z urzędu ustalić wysokość odszkodowania „sankcjonującego” na rzecz poszkodowanej osoby trzeciej, koniecznego dla określenia należnego odszkodowania na kwotę przewyższającą korzyść uzyskaną przez wyrządzającego szkodę, w celu odstraszenia od zawierania porozumień lub stosowania uzgodnionych praktyk, zabronionych przez przepis art. 81 Traktatu.


title: Sprawa C-67/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2010 r. w sprawie T-188/10 DTL Corporación S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 16 lutego 2011 r. przez DTL Corporación S.L.

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2010 r. w sprawie T-188/10 DTL Corporación S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 16 lutego 2011 r. przez DTL Corporación S.L.
   (Sprawa C-67/11 P)
   2011/C 130/20
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: DTL Corporación, SL (przedstawiciel: adwokat A. Zuazo Araluze)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales, S.L.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie T-188/10;

               —

               uwzględnienie następujących żądań podnoszonych w pierwszej instancji:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie R 767/2009-2;

                           —

                           zmiana zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales, S.L. wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 5153325 „SOLARIA” (znak graficzny) i dopuszczenie tego znaku do rejestracji dla wszystkich usług zgłoszonych w klasach 37 i 42;

                           —

                           obciążenie OHIM i innych stron, jeżeli wstąpią do postępowania i opowiedzą się przeciwko tym żądaniom, kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Uchybienia formalne w postępowaniu przed Sądem, które naruszają interesy skarżącej: wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 77 lit. c) i d) regulaminu postępowania przed Sądem został całkowicie pominięty (art. 58 Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej).

               2)

               Naruszenie przez Sąd prawa Unii: wyrok narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) — obecnie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (2) — z uwagi na wyraźne stwierdzenie, że:

                           a)

                           będący przedmiotem sporu wspólnotowy znak towarowy jako całość jest zdominowany przez element słowny;

                           b)

                           wspomniany element słowny nie jest dominującym elementem zgłoszonego znaku towarowego jako całości;

                     Powyższa sprzeczność w sposób rozstrzygający wpływa na ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd (art. 58 Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej).

      (1)  Rozporządzenie z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-175/16: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Wessel-Werk/EUIPO – Wolf PVG (Dysze ssące do odkurzacza)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/63

      Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Wessel-Werk/EUIPO – Wolf PVG (Dysze ssące do odkurzacza)
      (Sprawa T-175/16)
      (2016/C 211/78)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Wessel-Werk GmbH (Reichshof, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Becker)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wolf PVG GmbH & Co. KG (Vlotho, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 725932-0008 (Dysze ssące do odkurzacza)

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie R 1725/2014-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie kosztami pozostałych stron postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 62 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa T-2/14: Skarga wniesiona w dniu 1 stycznia 2014 r. — Caixabank przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/49

         Skarga wniesiona w dniu 1 stycznia 2014 r. — Caixabank przeciwko Komisji
   (Sprawa T-2/14)
   2014/C 52/95
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Caixabank SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salínero, A. Lamadrid de Pablo i A. Biondi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego („SEAF”), jako niezgodną wewnętrznym nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-314/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 7 czerwca 2013 r. — Užsienio reikalų ministerija przeciwko Władimirowi Pieftiewowi, BelTechExport ZAO, Sport-pari ZAO, BT Telecommunications PUE

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 7 czerwca 2013 r. — Užsienio reikalų ministerija przeciwko Władimirowi Pieftiewowi, BelTechExport ZAO, Sport-pari ZAO, BT Telecommunications PUE
   (Sprawa C-314/13)
   2013/C 233/05
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Užsienio reikalų ministeria

      Strony przeciwne: Władimir Pieftiew, BelTechExport ZAO, Sport-pari ZAO, BT Telecommunications PUE

      Inny uczestnik postępowania: Finansinių nusikaltimų tyrimų tarnyba prie Vidaus reikalų ministerijos

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że organowi odpowiedzialnemu za stosowanie zwolnienia określonego w art. 3 ust. 1 pkt b) tego rozporządzenia przysługuje nieograniczona władza dyskrecjonalna, gdy rozstrzyga on sprawę przyznania zwolnienia?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, jakimi kryteriami organ ten powinien się kierować i jakimi kryteriami jest on związany, gdy rozstrzyga sprawę przyznania zwolnienia określonego w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r.?

               3)

               Czy art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że rozpatrując sprawę przyznania żądanego zwolnienia, organ odpowiedzialny za przyznanie wyżej wymienionego zwolnienia jest uprawniony lub zobowiązany do uwzględnienia między innymi faktu, że skarżący będący wnioskodawcami dążą do urzeczywistnienia swoich podstawowych praw (w niniejszej sprawie, prawa do ochrony sądowej), jakkolwiek powinien on także zadbać o to, by jeżeli w szczególnym przypadku zwolnienie zostaje przyznane, nie zaprzeczyło to celowi przewidzianej sankcji oraz aby zwolnienia nie nadużyto (na przykład w przypadku, gdyby kwota przydzielona na zapewnienie środka prawnego była oczywiście nieproporcjonalna w stosunku do zakresu wyświadczonych usług prawniczych)?

               4)

               Czy art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że jedną z racji uzasadniających nieprzyznanie zwolnienia określonego w tym przepisie może być niezgodny z prawem sposób pozyskania funduszy, przez których użycie ma zostać zrealizowane zwolnienie?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. 2006, L 134, s. 1.).


title: Sprawa C-327/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 10 czerwca 2016 r. – Marc Jacob/Ministre des finances et des comptes publics

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 10 czerwca 2016 r. – Marc Jacob/Ministre des finances et des comptes publics
   (Sprawa C-327/16)
   (2016/C 305/24)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marc Jacob

      Druga strona postępowania: Ministre des finances et des comptes publics

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia art. 8 dyrektywy z dnia 23 lipca 1990 r. (1) powinny być interpretowane w ten sposób, że zakazują one, w przypadku operacji wymiany papierów wartościowych wchodzącej w zakres stosowania dyrektywy, mechanizmu odroczenia opodatkowania przewidującego, że – w drodze odstępstwa od zasady, zgodnie z którą zdarzenie powodujące opodatkowanie wartości dodanej następuje w roku jej uzyskania – wartość dodana wymiany zostaje stwierdzona i rozliczona przy okazji operacji wymiany papierów wartościowych i zostaje opodatkowana w roku, w którym następuje zdarzenie kończące odroczenie opodatkowania, jakim może być w szczególności zbycie papierów wartościowych otrzymanych przy wymianie?

               2)

               Czy postanowienia art. 8 dyrektywy z dnia 23 lipca 1990 r. powinny być interpretowane w ten sposób, że zakazują one, w przypadku operacji wymiany papierów wartościowych wchodzącej w zakres stosowania dyrektywy, opodatkowania wartości dodanej wymiany papierów wartościowych – przy założeniu, że podlega ona opodatkowaniu – przez państwo zamieszkania podatnika w momencie operacji wymiany, chociaż podatnik ów, w dniu zbycia papierów wartościowych otrzymanych przy okazji tej wymiany, w którym wartość dodana wymiany zostaje faktycznie opodatkowana, przeniósł swoje miejsce zamieszkania dla celów finansowych do innego państwa członkowskiego?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 1).


title: Sprawy połączone T-156/13 i T-373/14: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Petro Suisse Intertrade/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Jednostka niższego rzędu niż państwo — Legitymacja procesowa i interes prawny — Dopuszczalność — Prawo do bycia wysłuchanym — Obowiazek doręczenia — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/30

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Petro Suisse Intertrade/Rada
   (Sprawy połączone T-156/13 i T-373/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Jednostka niższego rzędu niż państwo - Legitymacja procesowa i interes prawny - Dopuszczalność - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiazek doręczenia - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności))
   (2015/C 389/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Petro Suisse Intertrade Co. SA (Pully, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta, N. Pilkington i D. Sellers, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i I. Rodios, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) oraz, po drugie, decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 14 marca 2014 r. o utrzymaniu środków ograniczających zastosowanych wobec skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Petro Suisse Intertrade Co. SA pokrywa, oprócz swoich własnych kosztów, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.