201807060171993492018/C 259/403452018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180525282922Sprawa C-345/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 marca 2018 r. w sprawie T-211/16, Caviro Distillerie i in. / Komisja, wniesione w dniu 25 maja 2018 r. przez Caviro Distillerie Srl, Distillerie Bonollo SpA, Distillerie Mazzari SpA i Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA
 ---documentbreak--- C2592018PL2820120180525PL0040282292Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 marca 2018 r. w sprawie T-211/16, Caviro Distillerie i in. / Komisja, wniesione w dniu 25 maja 2018 r. przez Caviro Distillerie Srl, Distillerie Bonollo SpA, Distillerie Mazzari SpA i Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA
   (Sprawa C-345/18 P)2018/C 259/40Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Caviro Distillerie Srl, Distillerie Bonollo SpA, Distillerie Mazzari SpA i Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA (przedstawiciel: R. MacLean, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

            —

            uchylenie wyroku Sądu z uwagi na popełnienie błędu w postaci niedopuszczalnego zastąpienia swoim rozumowaniem [rozumowania Komisji] przy ocenie drugiego zarzutu skargi wnoszących odwołanie;

            —

            uchylenie wyroku Sądu z uwagi na oczywiste przeinaczenie przedstawionych mu dowodów w zakresie ewolucji i ostatecznej sytuacji dotyczącej udziału w rynku przemysłu Unii;

            —

            uwzględnienie drugiego zarzutu wnoszących odwołanie, dotyczącego błędnej oceny Sądu na temat sytuacji dotyczącej udziału w rynku i skorzystanie z własnej właściwości do orzeczenia w przedmiocie tego zarzutu i wydania ostatecznego wyroku;

            —

            ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu należytego rozstrzygnięcia w przedmiocie tego zarzutu wnoszących odwołanie;

            —

            stwierdzenie, że Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie i naruszył art. 3 ust. 2 i 5 rozporządzenia podstawowego (
                  1
               ), przez to, że doszedł do wniosku, iż Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie przy dokonaniu ustaleń dotyczących istotnej szkody;

            —

            stwierdzenie, że Sąd nie podał wystarczającego uzasadnienia, a jego rozumowanie było wewnętrznie sprzeczne oraz

            —

            obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie w niniejszym postępowaniu oraz w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą trzy zarzuty. Wszystkie zarzuty podniesione przez Trybunałem Sprawiedliwości dotyczą drugiego zarzutu podniesionego przed sądem. W skrócie zarzuty podniesione przez Trybunałem Sprawiedliwości są następujące:

            1.

            Sąd naruszył prawo poprzez zastąpienie swoim rozumowaniem rozumowanie Komisji przy ocenie znaczenia zmniejszenia udziału w rynku w przemyśle Unii, zarówno we względnym jaki i bezwzględnym ujęciu, lub oczywiście przeinaczył przedstawione mu dowody w odniesieniu do spadku udziału w rynku w przemyśle Unii.

            2.

            Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie oraz naruszył art. 3 ust. 2 i 5 rozporządzenia podstawowego, przez to, że doszedł do wniosku, iż Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie przy dokonaniu ustaleń dotyczących istotnej szkody.

      Sąd nie podał wystarczającego uzasadnienia swego ustalenia w tym zakresie, gdyż nie wytłumaczył, dlaczego popełnienie przez Komisję błędu w ocenie udziału w rynku w przemyśle Unii nie uzasadniało stwierdzenia nieważności kwestionowanego rozporządzenia, czego żądali wnoszący odwołanie. Ponadto rozumowanie Sądu było wewnętrznie sprzeczne, ponieważ dopatrzył się błędu w ocenie przez Komisję udziału w rynku w przemyśle Unii, ale ostatecznie orzekł na jej korzyść.
   (
         1
      )	Rozporządzenie rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s.51).


201807060051994002018/C 259/141902017CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180531111111Sprawa C-190/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid – Hiszpania) – Lu Zheng / Ministerio de Economía y Competitividad (Odesłanie prejudycjalne — Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 — Zakres stosowania — Artykuł 63 TFUE — Swobodny przepływ kapitału — Obywatel państwa trzeciego przewożący w swych bagażach znaczącą kwotę środków pieniężnych bez zgłoszenia — Obowiązek złożenia deklaracji w związku z wywiezieniem owych środków z terytorium hiszpańskiego — Sankcje — Proporcjonalność)
 ---documentbreak--- C2592018PL1110120180531PL0014111111Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid – Hiszpania) – Lu Zheng / Ministerio de Economía y Competitividad
   (Sprawa C-190/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 — Zakres stosowania — Artykuł 63 TFUE — Swobodny przepływ kapitału — Obywatel państwa trzeciego przewożący w swych bagażach znaczącą kwotę środków pieniężnych bez zgłoszenia — Obowiązek złożenia deklaracji w związku z wywiezieniem owych środków z terytorium hiszpańskiego — Sankcje — Proporcjonalność)”2018/C 259/14Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lu Zheng

      Strona przeciwna: Ministerio de Economía y Competitividad

      Sentencja

   Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, tego rodzaju jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują, że uchybienie obowiązkowi zgłoszenia znacznych kwot środków pieniężnych wwożonych na terytorium tego państwa lub wywożonych z niego podlega karze grzywny mogącej wynosić dwukrotność niezgłoszonej kwoty.
   (
         1
      )	Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


201807060261994522018/C 259/282602018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180416192022Sprawa C-260/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Kamil Dziubak, Justyna Dziubak przeciwko Raiffeisen Bank Polska SA
 ---documentbreak--- C2592018PL1920120180416PL0028192202Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Kamil Dziubak, Justyna Dziubak przeciwko Raiffeisen Bank Polska SA
   (Sprawa C-260/18)2018/C 259/28Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Warszawie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kamil Dziubak, Justyna Dziubak

      Strona pozwana: Raiffeisen Bank Polska SA

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy jeśli skutkiem uznania określonych postanowień umownych, określających sposób spełnienia świadczenia przez strony (jego wysokość), za nieuczciwe warunki umowne w rozumieniu dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (
                  1
               ) miałby być niekorzystny dla konsumenta upadek całej umowy, możliwe staje się wypełnienie luk w umowie nie w oparciu o przepis dyspozytywny stanowiący jednoznaczne zastąpienie nieuczciwego warunku, ale w oparciu o przepisy prawa krajowego, które przewidują uzupełnienie skutków czynności prawnej wyrażonych w jej treści również przez skutki wynikające z zasad słuszności (zasad współżycia społecznego) lub ustalonych zwyczajów?

            2)

            Czy ewentualna ocena skutków upadku całej umowy dla konsumenta powinna następować przy uwzględnieniu okoliczności istniejących w chwili jej zawarcia, czy też w chwili zaistnienia sporu pomiędzy stronami odnośnie skuteczności danej klauzuli (powołania się przez konsumenta na jej abuzywność) i jakie ma znaczenie stanowisko wyrażane w toku takiego sporu przez konsumenta?

            3)

            Czy możliwe jest utrzymanie w mocy postanowień stanowiących w myśl norm dyrektywy 93/13/EWG nieuczciwe warunki umowne jeśli przyjęcie takiego rozwiązania byłoby w chwili rozstrzygania sporu obiektywnie korzystne dla konsumenta?

            4)

            Czy uznanie za nieuczciwe postanowień umownych określających wysokość i sposób spełnienia świadczenia przez strony może prowadzić do sytuacji, w której ustalony na podstawie treści umowy z pominięciem skutków nieuczciwych warunków kształt stosunku prawnego odbiegać będzie od objętego zamiarem stron w zakresie obejmujących główne świadczenie stron, w szczególności – czy uznanie za nieuczciwe postanowienia umownego oznacza, że możliwe jest dalsze stosowanie innych, nieobjętych zarzutem abuzywności postanowień umownych, określających główne świadczenie konsumenta, których uzgodniony przez strony kształt (wprowadzenie ich do umowy) był nierozerwalnie związany z zakwestionowanym przez konsumenta postanowieniem?

      (
         1
      )	Dz.U. L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293.


201807060741994112018/C 259/552832018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180503404121Sprawa T-283/18: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2018 r. – Bernis i inni / EBC
 ---documentbreak--- C2592018PL4010120180503PL0055401412Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2018 r. – Bernis i inni / EBC
   (Sprawa T-283/18)2018/C 259/55Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Ernests Bernis (Jurmala, Łotwa) Oļegs Fiļs (Jurmala), OF Holding SIA (Ryga, Łotwa) i Cassandra Holding Company SIA (Jurmala) (przedstawiciele: adwokaci O. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern)

      Strona przeciwna: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 23 lutego 2018 r. stwierdzających, że ABLV Bank, AS i ABLV Bank Luxembourg, SA są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością; oraz

            —

            obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą dziesięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący tego, że dokonana przez EBC ocena kryterium „bycia na progu upadłości lub bycia zagrożonym upadłością” w odniesieniu do ABLV Bank i jego jednostki zależnej ABLV Bank Luxembourg była błędna i nie zawierała szeregu aspektów.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez EBC prawa skarżących do bycia wysłuchanym i innych ich praw procesowych.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez EBC prawa skarżących do odpowiednio uzasadnionej decyzji.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący tego, że EBC nie zbadał i nie dokonał oceny w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych aspektów indywidualnej sprawy.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez EBC zasady równego traktowania.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez EBC prawa własności i wolności prowadzenia działalności gospodarczej.

            8.

            Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przez EBC zasady nemo auditur.

            9.

            Zarzut dziewiąty dotyczący dopuszczenia się przez EBC nadużycia uprawnień.

            10.

            Zarzut dziesiąty naruszenia przez EBC wynikającego z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa ABLV Bank ze względu na niezapewnienie rozpatrzenia sprawy ABLV Bank przez odpowiednie instytucje i organy Unii.


201807060511993962018/C 259/415682016TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180614303011Sprawy połączone T-568/16 i T-599/16: Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2018 r. – Spagnolli i in./Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Zgon małżonka będącego urzędnikiem — Następcy prawni zmarłego urzędnika — Renta rodzinna — Renta sieroca — Zmiana stanowiska przez urzędnika będącego żyjącym małżonkiem — Dostosowanie wynagrodzenia — Metoda obliczania renty rodzinnej i sierocej — Artykuł 81a regulaminu pracowniczego — Zawiadomienie o zmianie uprawnień rentowych — Akt niekorzystny w rozumieniu art. 91 regulaminu pracowniczego — Artykuł 85 regulaminu pracowniczego — Zwrot nienależnych kwot — Przesłanki — Roszczenie o odszkodowanie i zadośćuczynienie)
 ---documentbreak--- C2592018PL3010120180614PL0041301301Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2018 r. – Spagnolli i in./Komisja
   (Sprawy połączone T-568/16 i T-599/16) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Urzędnicy — Zgon małżonka będącego urzędnikiem — Następcy prawni zmarłego urzędnika — Renta rodzinna — Renta sieroca — Zmiana stanowiska przez urzędnika będącego żyjącym małżonkiem — Dostosowanie wynagrodzenia — Metoda obliczania renty rodzinnej i sierocej — Artykuł 81a regulaminu pracowniczego — Zawiadomienie o zmianie uprawnień rentowych — Akt niekorzystny w rozumieniu art. 91 regulaminu pracowniczego — Artykuł 85 regulaminu pracowniczego — Zwrot nienależnych kwot — Przesłanki — Roszczenie o odszkodowanie i zadośćuczynienie)”2018/C 259/41Język postępowania: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Alberto Spagnolli (Parma, Włochy), Francesco Spagnolli (Parma), Maria Alice Spagnolli (Parma) i Bianca Maria Elena Spagnolli (Parma) (przedstawiciele: adwokaci C. Cortese i B. Cortese)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądania na podstawie art. 270 TFUE, dotyczące: w sprawie T-568/16 – stwierdzenia nieważności zawiadomienia zmieniającego nr 3 PMO/04/LM/2015/ARES Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) w ramach Komisji z dnia 6 lutego 2015 r., zawierającego informacje o przyznanych skarżącym nowych kwotach renty rodzinnej i rent sierocych, a w sprawie T-599/16 – po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji PMO sygn. PMO/04/LM/2015/ARES/3406787 z dnia 17 sierpnia 2015 r. o zwrocie kwot nienależnie wypłaconych skarżącym z tytułu renty rodzinnej i rent sierocych, a po drugie, uzyskania odszkodowania za poniesioną w ocenie skarżących szkodę i doznaną krzywdę.

      Sentencja

            1)

            W sprawie T-568/16 skarga zostaje oddalona.

            2)

            W sprawie T-599/16 stwierdza się nieważność decyzji PMO/04/LM/2015/ARES/3406787 Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) w ramach Komisji z dnia 17 sierpnia 2015 r. w sprawie zwrotu kwot nienależnie wypłaconych skarżącym z tytułu renty rodzinnej i rent sierocych, a w pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            Każda ze stron pokrywa własne koszty w każdej ze spraw.

      (
         1
      )	Dz.U. C 111 z 29.3.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-140/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


201807060581993892018/C 259/562992018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180516414221Sprawa T-299/18: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2018 r. – Strabag Belgium / Parlament
 ---documentbreak--- C2592018PL4110120180516PL0056411422Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2018 r. – Strabag Belgium / Parlament
   (Sprawa T-299/18)2018/C 259/56Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Strabag Belgium (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Schoups, K. Lemmens i M. Lahbib)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

            —

            w konsekwencji, stwierdzenie nieważności (i) decyzji z dnia 19 kwietnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Parlamentu Europejskiego z dnia 24 listopada 2017 r. o udzieleniu zamówienia, którego przedmiotem była umowa ramowa o ogólne roboty budowlane w budynkach Parlamentu Europejskiego w Brukseli (przetarg nr 06D20/2017/M036), pięciu innym niż SA Strabag Belgium oferentom, a nie jej, oraz (ii) sprawozdania z analizy ofert (addendum) sporządzonego w dniu 26 marca 2018 r. przez komisje przetargową powołaną przez właściwego urzędnika zatwierdzającego;

            —

            obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania, w tym kosztami adwokackimi skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia:

            (i)

            art. 110 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r. (Dz.U. 2015, L 286, s. 1), upoważniającego Komisję do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 210 w zakresie szczegółowych przepisów odnoszących się do kryteriów udzielenia zamówienia, w tym oferty najkorzystniejszej ekonomicznie;

            (ii)

            art. 151 zmienionego rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/2462 z dnia 30 października 2015 r. zmieniającym rozporządzenie delegowane (UE) nr 1268/2012 w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2015, L 342, s. 7), określającego zasady dotyczące rażąco niskich ofert, oraz

            (iii)

            art. 102 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, w którym zapisano ogólne zasady przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji w dziedzinie zamówień publicznych.

      Skarżąca uważa, że zasady te zostały naruszone, ponieważ zaskarżona decyzja:

            (i)

            wskazuje, że żadna informacja w złożonych ofertach bądź w uzupełniających wyjaśnieniach, których następnie zażądano, nie pozwala stwierdzić, że oferta jednej ze spółek, które otrzymały zamówienie, jest rażąco niska w świetle obowiązujących przepisów oraz

            (ii)

            wskazuje na ww. ofertę jako na prawidłową najtańszą ofertę bez właściwego uzasadnienia, mimo że ta oferta nie była w oczywisty sposób prawidłową najtańszą ofertą, zawierała rażąco niską cenę i powinna była zostać uznana za nieprawidłową i odrzucona w wyniku przeprowadzenia przez Parlament Europejski bardziej konkretnego i dokładnego badania.


201807060501993952018/C 259/425972016TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180607313111Sprawa T-597/16: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2018 r. – OW / EASA (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Zatrudnienie na stanowisku w interesie służby — Przeniesienie na nowe stanowisko — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Nadużycie władzy)
 ---documentbreak--- C2592018PL3110120180607PL0042311311Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2018 r. – OW / EASA
   (Sprawa T-597/16) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Personel tymczasowy — Zatrudnienie na stanowisku w interesie służby — Przeniesienie na nowe stanowisko — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Nadużycie władzy)”2018/C 259/42Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: OW (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (przedstawiciele: początkowo F. Manuhutu i A. Haug, następnie A. Haug, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Wniesiony na podstawie art. 270 TFUE wniosek zmierzający do uzyskania stwierdzenia nieważności decyzji 2015/155/ED z dnia 20 lipca 2015 r., w drodze której dyrektor wykonawczy EASA zatrudnił skarżącą na nowym stanowisku.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            OW zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 296 z dnia 16.8.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod nr F-27/16, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


201807130362004222018/C 268/1062017CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL201806078922Sprawa C-6/17 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska (Odwołanie — Klauzule arbitrażowe — Umowy Perform i Oasis zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) — Koszty kwalifikowalne — Zwrot wypłaconych kwot — Żądanie wzajemne)
 ---documentbreak--- C2682018PL820120180607PL00108292Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska
   (Sprawa C-6/17 P) (
         1
      )
   „(Odwołanie — Klauzule arbitrażowe — Umowy Perform i Oasis zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) — Koszty kwalifikowalne — Zwrot wypłaconych kwot — Żądanie wzajemne)”2018/C 268/10Język postępowania: grecki
      Strony

      Wnosząca odwołanie: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (przedstawiciel: S. Paliou, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Odwołanie zostaje oddalone.

            2)

            ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa C-414/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 22 czerwca 2018 r. – Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo / Banca d’Italia

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 22 czerwca 2018 r. – Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo / Banca d’Italia
      (Sprawa C-414/18)
      (2018/C 311/09)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo

         Strona przeciwna: Banca d’Italia

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 5 ust. 1, w szczególności lit. a) i f) rozporządzenia nr 2015/63 (1), interpretowany w świetle zasad zawartych w tym akcie prawnym, a także w dyrektywie 2014/59 (2), w rozporządzeniu nr 2014/806 (3) oraz w art. 120 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i na podstawie podstawowych zasad równego traktowania, niedyskryminacji i proporcjonalności, o których mowa w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również zakazu wnoszenia podwójnych składek, do celów obliczenia składek zgodnie z art. 103 ust. 2 dyrektywy 2014/59, stoi na przeszkodzie stosowaniu przewidzianego systemu zobowiązań wewnątrzgrupowych również w przypadku grupy „faktycznej” lub, w każdym razie, w przypadku wzajemnych powiązań między instytucją a innymi bankami w ramach tego samego systemu? Czy jednak, również w świetle ww. zasad, korzystne traktowanie zarezerwowane dla zobowiązań preferencyjnych we wspomnianym art. 5 można analogicznie stosować także do zobowiązań tzw. banku „drugiego poziomu” wobec innych banków systemu (banków spółdzielczych), czy też wspomniana cecha instytucji, w szczególności działającej jako instytucja centralna w ramach powiązanego i zintegrowanego zespołu małych banków, również w stosunkach z Europejskim Bankiem Centralnym i z rynkiem finansowym, musi jednak prowadzić, na podstawie obowiązujących przepisów, do pewnej korekty przy przedstawianiu danych finansowych przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji organom wspólnotowym oraz przy określaniu składek należnych od instytucji dla funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z uwagi na jej rzeczywiste zobowiązania i konkretny profil ryzyka?

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173, s. 190).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U L 225, s. 1).


title: Sprawa C-362/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék (Węgry) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Hochtief AG / Fővárosi Törvényszék

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék (Węgry) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Hochtief AG / Fővárosi Törvényszék
      (Sprawa C-362/18)
      (2018/C 311/06)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Székesfehérvári Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Hochtief AG

         Strona pozwana: Fővárosi Törvényszék.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy podstawowe zasady oraz przepisy prawa Unii (a w szczególności art. 4 ust. 3 TUE oraz wymóg jednolitej wykładni) należy interpretować tak, jak uczynił to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zwłaszcza w wyroku wydanym w sprawie Köbler, to znaczy w ten sposób, że orzeczenie o odpowiedzialności sądu państwa członkowskiego rozstrzygającego sprawę w ostatniej instancji za wyrok, który narusza prawo Unii Europejskiej, może opierać się wyłącznie na prawie krajowym lub na kryteriach ustanowionych przez prawo krajowe? W przypadku odpowiedzi przeczącej, czy podstawowe zasady i przepisy prawa Unii, a w szczególności trzy kryteria ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Köbler dla stwierdzenia odpowiedzialności „państwa” należy interpretować w ten sposób, że spełnienie przesłanek odpowiedzialności państwa z tytułu naruszenia prawa Unii przez sądy wspomnianego państwa powinno być oceniane na podstawie prawa krajowego?

                  2)

                  Czy przepisy i podstawowe zasady prawa Unii (a w szczególności art. 4 ust. 3 TUE oraz wymóg skutecznej ochrony sądowej), zwłaszcza wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dziedzinie odpowiedzialności państwa członkowskiego wydane m.in. w sprawach Francovich i in., Brasserie du pêcheur i Factortame oraz Köbler, należy interpretować w ten sposób, że powaga rzeczy osądzonej wyroków naruszających prawo Unii wydanych przez sądy państwa członkowskiego rozstrzygające w ostatniej instancji wyłącza stwierdzenie odpowiedzialności państwa członkowskiego za szkody i krzywdy?

                  3)

                  Czy zasady „skuteczności” i równoważności ustanowione w dyrektywach 89/665/WE (1), 92/13/WE (2) i 2007/66/WE (3) oraz wyrokach Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Kühne & Heitz, Kapferer, Impresa Pizzarotti i Transportes Urbanos y Servicios Generales, należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania rewizyjnego, strona nie może powoływać się już na ocenę zawartą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanym w następstwie postępowania w sprawie odesłania prejudycjalnego wszczętego przez sąd drugiej instancji postępowania głównego, biorąc pod uwagę, że w postępowaniu głównym nie uwzględniono tej oceny, w szczególności w przypadku gdy sąd państwa członkowskiego, który rozpoznaje sprawę w najwyższej instancji, odrzucił odwołanie od wyroku wydanego w postępowaniu głównym z uwagi na okoliczność, że strona nie powołała się w odpowiednim czasie na ocenę zawartą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości?

                  4)

                  Czy dyrektywy przywołane w trzecim pytaniu prejudycjalnym, wywodzące się z nich orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności wyroki w sprawach Impresa Pizzarotti (C 213/13), Kapferer (C 234/04), Kühne & Heitz (C 453/00) i Transportes Urbanos y Servicios Generales (C 118/08) w związku z dopuszczeniem skargi rewizyjnej, oraz podstawowe zasady ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawach C 470/99, C 327/00 i C 241/06 w odniesieniu do terminów ustanowionych przez prawo krajowe dla postępowań odwoławczych w sprawach o udzielenie zamówienia publicznego, należy interpretować w ten sposób, że sądy krajowe działają prawidłowo nie uwzględniając, z uwagi na zbyt późne przywołanie go przez stronę w postępowaniu drugiej instancji, wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanego na wniosek sądu drugiej instancji w toczącym się przed nim postępowaniu lub wyroku Trybunału Sprawiedliwości, którego wersja w języku urzędowym państwa członkowskiego nie była dostępna aż do drugiej instancji, i nie dopuszczając mimo wszystko skargi rewizyjnej złożonej przez tę stronę z przytoczeniem wyroków Trybunału Sprawiedliwości, na które się powołała, które nie zostały jednak uwzględnione, oraz okoliczności faktycznych istotnych dla skutków takich wyroków?

                  5)

                  Czy dyrektywy przywołane w trzecim pytaniu prejudycjalnym i wywodzące się z nich orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności wyroki w sprawach Impresa Pizzarotti (C 213/13), Kapferer (C 234/04), Kühne & Heitz (C 453/00) i Transportes Urbanos y Servicios Generales (C 118/08), należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy strona sporu odnosi się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Kempter (C 2/06) — zgodnie z którym nie musi ona powoływać się na wyroki Trybunału, ponieważ sąd powinien zastosować je z urzędu — sądy krajowe działają prawidłowo nie uwzględniając wyroków Trybunału Sprawiedliwości, opierając się na krajowych przepisach proceduralnych, i wbrew temu, co zostało stwierdzone w wyroku [Kempter], w taki sposób, że nie wspomina się nawet o tej okoliczności w postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie lub w jego uzasadnieniu, i nie dopuszczając, mimo wszystko, skargi rewizyjnej złożonej przez tę stronę z przytoczeniem wyroków Trybunału Sprawiedliwości, na które się powołała, które nie zostały jednak uwzględnione, oraz okoliczności faktycznych istotnych dla skutków takich wyroków?

                  6)

                  Czy przesłankę wystarczająco istotnego naruszenia, o której mowa w wyrokach w sprawach Köbler i Traghetti del Mediterraneo, należy interpretować w ten sposób, że takie naruszenie nie zachodzi, gdy sąd, który rozstrzyga w ostatniej instancji, nie dopuszcza skargi rewizyjnej, wyraźnie naruszając utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, które jest przytaczane w najdrobniejszym szczególe — poparte nawet różnymi opiniami prawnymi — bez żadnego odniesienia się do tego orzecznictwa i bez jakiegokolwiek uzasadnienia tej decyzji w świetle prawa Unii, a także, najwyraźniej, również bez analizowania i bez nawiązania do konieczności skierowania sprawy do Trybunału Sprawiedliwości, pomimo tego, że w celu uzasadnienia tej konieczności, również przytoczono szczegółowo właściwe orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości? Biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie CILFIT (C 283/81), czy sąd krajowy powinien uzasadnić swoją decyzję, jeżeli odchodząc od interpretacji prawnej ustanowionej w sposób wiążący przez Trybunał Sprawiedliwości, nie dopuszcza skargi rewizyjnej i w związku z tym odmawia wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym bez podania uzasadnienia?

                  7)

                  Czy zasady skutecznej ochrony sądowej i równoważności z art. 19 TUE i art. 4 ust. 3 TUE, swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług ustanowione w art. 49 TFUE, a także dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, oraz dyrektywy 89/665/EWG, 92/13/EWG i 2007/66/WE należy interpretować w ten sposób, że [nie sprzeciwiają się one] temu, aby właściwe sądy, w oczywisty sposób naruszając właściwe prawo Unii, odrzucały kolejne środki zaskarżenia wnoszone przez skarżącą dotyczące wykluczenia jej z uczestnictwa w postępowaniu w sprawie zamówienia publicznego, przy czym w przypadku owych środków zaskarżenia konieczne jest przygotowanie w tym przypadku licznych dokumentów, co wymaga poświęcenia dużej ilości czasu i pieniędzy lub uczestniczenia w rozprawach, i pomimo iż wiadomo, że istnieje teoretycznie możliwość stwierdzenia odpowiedzialności za szkody wyrządzone przy sprawowaniu funkcji sądowniczych, to właściwe uregulowanie pozbawia skarżącej możliwości dochodzenia przed sądem odszkodowania za szkody poniesione w konsekwencji owych bezprawnych środków?

                  8)

                  Czy zasady ustanowione w wyrokach Köbler, Traghetti del Mediterraneo i Saint Giorgio należy interpretować w ten sposób, że nie można wypłacić odszkodowania za szkodę wyrządzoną tym, iż naruszając utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, sąd państwa członkowskiego orzekający w ostatniej instancji nie dopuścił wniesionej we właściwym czasie przez stronę rewizji, w ramach której strona ta mogła dochodzić odszkodowania za spowodowane wydatki?

                  9)

                  Jeżeli zgodnie z prawem krajowym należy dopuścić postępowanie rewizyjne z uwagi na istnienie nowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego i w celu przywrócenia porządku konstytucyjnego, czy nie należy również, biorąc pod uwagę zasadę równoważności oraz treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Transportes Urbanos y Servicios Generales (C 118/08), dopuścić postępowanie rewizyjne w przypadku, gdy w postępowaniu głównym nie zostały uwzględnione poprzez powołanie się na przepisy prawa krajowego dotyczące terminów procesowych: wyrok wydany uprzednio przez Trybunał Sprawiedliwości w innej sprawie, wyrok Trybunału Sprawiedliwości wydany na wniosek sądu w postępowaniu głównym oraz okoliczności faktyczne istotne dla skutków takich wyroków?

         (1)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz. U. 1989, L 395, s. 33)

         (2)  Dyrektywa Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynująca przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. 1992, L 76, s. 14).

         (3)  Dyrektywa 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz.U. 2007, L 335, s. 31).


title: Sprawa T-408/18: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2018 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis / Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/18

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2018 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis / Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)
      (Sprawa T-408/18)
      (2018/C 319/22)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Paliou)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że żądanie pozwanej zawarte w nocie obciążeniowej nr 3241804913 z dnia 16 kwietnia 2018 r., by skarżąca zwróciła pomoc otrzymaną na działanie ENHSA (European Network of Heads of Schools of Architecture), jest bezzasadne w odniesieniu do kwoty 77 169,78 EUR i że kwota ta odpowiada kosztom kwalifikowalnym;

                  —

                  stwierdzenie, że żądanie pozwanej zawarte w nocie obciążeniowej nr 3241804682 z dnia 9 kwietnia 2018 r., by skarżąca zwróciła pomoc otrzymaną na działanie ARCHI-MUNDUS, wynoszącą 28 976,83 EUR, jest bezzasadne i że kwota ta odpowiada kosztom kwalifikowalnym;

                  —

                  nakazanie pozwanej ponownej wypłaty wyżej wymienionych kwot wraz z ustawowymi odsetkami;

                  —

                  obciążenie Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis podważa żądanie sformułowane przez EACEA w nocie obciążeniowej nr 3241804913 z dnia 16 kwietnia 2018 r. na kwotę 84 955,12 EUR w odniesieniu do działania ENHSA. Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis kwestionuje ponadto żądanie sformułowane przez EACEA w nocie obciążeniowej nr 3241804682 z dnia 9 kwietnia 2018 r. na kwotę 28 976,83 EUR w odniesieniu do działania ARCHI-MUNDUS.
      Żądania te zostały skierowane w następstwie kontroli na miejscu przeprowadzonej przez EACEA w obiektach skarżącej, gdzie EACEA zakwestionowała rzeczywisty charakter kosztów dotyczących diet zryczałtowanych związanych z konferencjami odbywającymi się w ramach działań ENHSA oraz ARCHI-MUNDUS.
      W tym kontekście skarżąca wnosi do Sądu Unii Europejskiej o stwierdzenie, że w wypadku obu działań dieta zryczałtowana (per diem) dla uczestników konferencji nieznających języka greckiego stanowi koszty kwalifikowalne.
      Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis podtrzymuje, że koszty kwestionowane przez EACEA są kwalifikowalne, co ma potwierdzenie w materiałach przedstawionych agencji przez skarżącą podczas kontroli na miejscu i wymienionej następnie korespondencji.


title: Sprawa T-438/17: Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – The Scotch Whisky Association / EUIPO – José Estévez (JOHN COR)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/26

      Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – The Scotch Whisky Association / EUIPO – José Estévez (JOHN COR)
      (Sprawa T-438/17) (1)

      (2018/C 319/31)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2017.


title: Sprawa T-426/18: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2018 r. – Bizbike i Hartmobile / Komisja

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/21

      Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2018 r. – Bizbike i Hartmobile / Komisja
      (Sprawa T-426/18)
      (2018/C 341/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bizbike (Wielsbeke, Niderlandy), Hartmobile BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: R. MacLean, solicitor)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/671 z dnia 2 maja 2018 r. poddającego rejestracji przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) z powodów przedstawionych w skardze; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej i interwenientów kosztami prawnymi oraz kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący istnienia oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych i prawnych skutkującego naruszeniem art. 10 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 2016/1036 (2), a konkretnie wymogu ustalenia wystarczającego stopnia wiedzy i świadomości importerów w zakresie dumpingu i szkody poniesionej przez przemysł Unii do celów nałożenia obowiązku rejestracji przywozów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad pewności prawnej i uzasadnionego oczekiwania w ramach stosowania art. 10 ust. 4 lit. c) rozporządzenia 2016/1036.
                  Skarżący twierdzą, że rozporządzenie 2018/671 narusza zasadę pewności prawnej poprzez przypisanie skarżącym zakładanej świadomości rzekomego istnienia dumpingu i wystąpienia szkody oraz wiedzy o sytuacji faktycznej zanim jeszcze przyjęto jakiekolwiek środki prawne.
                  Zdaniem skarżących rozporządzenie 2018/671 narusza także zasadę uzasadnionych oczekiwań poprzez przyjęcie takiej wykładni zakładanej świadomości w rozporządzeniu 2018/671, która miałaby prowadzić do nieskuteczności wyjątkowego charakteru oraz wymagań procesu rejestracji przywozu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że oczywisty błąd co do ustaleń faktycznych i prawnych skutkował naruszeniem art. 10 ust. 4 lit. d) rozporządzenia 2016/1036 i art. 16 ust. 4 lit. d) rozporządzenia 2016/1037 (3) poprzez niedokonanie oceny – w celu ustalenia szkody i związku przyczynowego między przywozem odnośnych towarów – wszystkich istotnych dowodów dotyczących istotnych czynników ekonomicznych wpływających na wyniki przemysłu Unii.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przysługującego skarżącym prawa do obrony w wyniku braku niezwłocznego i terminowego udzielenia dostępu do zasadniczych zarzutów podniesionych przez wnioskodawców ze szkodą dla możliwości skarżących właściwego i skutecznego odparcia twierdzeń wnioskodawców dotyczących spełnienia wymogów prawnych rejestracji przywozu.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący niepodania wystarczających podstaw wyjaśniających zasadnicze ustalenia w rozporządzeniu 2018/671, które uzasadniałyby rejestrację przywozu, a w szczególności które stanowiłyby odpowiednie uzasadnienie, dlaczego do rzekomej dodatkowej szkody miało dojść w wyniku stałego wzrostu przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej po rzekomo obniżanych cenach, bez uwzględnienia w sposób wystarczający przeciwnych twierdzeń skarżących.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/671 z dnia 2 maja 2018 r. poddające rejestracji przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 113 z 3.5.2018, s. 4).

         (2)  Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. L 176, z 30.6.2016, s. 21).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z państw niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 55).


title: Sprawa C-427/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 kwietnia 2018 r. w sprawie T-119/17, Alba Aguilera/ESDZ, wniesione w dniu 26 czerwca 2018 r. przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 kwietnia 2018 r. w sprawie T-119/17, Alba Aguilera/ESDZ, wniesione w dniu 26 czerwca 2018 r. przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych
      (Sprawa C-427/18 P)
      (2018/C 341/07)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy, M. Troncoso Ferrer, abogado, adwokat F.M. Hislaire, S. Moya Izquierdo, abogada)

         Druga strona postępowania: Ruben Alba Aguilera, Simone Barenghi, Massimo Bonannini, Antonio Capone, Stéphanie Carette, Alejo Carrasco Garcia, Francisco Carreras Sequeros, Carl Daspect, Nathalie Devos, Jean-Baptiste Fauvel, Paula Cristina Fernandes, Stephan Fox, Birgitte Hagelund, Chantal Hebberecht, Karin Kaup-Laponin, Terhi Lehtinen, Sandrine Marot, David Mogollon, Clara Molera Gui, Daniele Morbin, Charlotte Onraet, Augusto Piccagli, Gary Quince, Pierre-Luc Vanhaeverbeke, Tamara Vleminckx, Birgit Vleugels, Robert Wade, Luca Zampetti

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  w rezultacie, stwierdzenie nieważności wyroku Sądu z dnia 13 kwietnia 2018 r. w sprawie T-119/17;

                  —

                  uwzględnienie żądań przedstawionych przez ESDZ w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy odwołania dotyczy naruszenia prawa przez Sąd przy dokonywaniu wykładni art. 1 załącznika X do regulaminu pracowniczego. Zdaniem Sądu przepis ten nakłada obowiązek przyjęcia ogólnych przepisów wykonawczych (OPW) zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego, który ma zastosowanie do całego załącznika X do regulaminu pracowniczego, w szczególności do art. 10 (pkt. 30 i 31 zaskarżonego wyroku). Tymczasem prawodawca w załączniku X wyraźnie sformułował obowiązek przyjęcia OPW tylko w art. 3. Natomiast w innych przepisach, takich jak art. 2 akapit drugi, art. 5 ust. 2, art. 8 akapit pierwszy lub art. 10 i 21 ten sam prawodawca przewidział jedynie „warunki” lub „zasady wykonania” ustanowione przez organ powołujący.
      Drugi zarzut odwołania dotyczy naruszenia prawa przez Sąd przy dokonywaniu wykładni art. 10 załącznika X, ponieważ stanowi on przepis, któremu na tyle brakuje jasności i precyzji, że nie nadaje się do arbitralnego stosowania, powodując konieczność przyjęcia OPW (pkt 28 i 29 zaskarżonego wyroku). Wnosząca odwołanie uważa, że art. 10 załącznika X zapewnia wystarczająco szczegółowe ramy prawne i nakłada szczególne ograniczenia na uprawnienia dyskrecjonalne organu powołującego.


title: Sprawa C-436/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 23 kwietnia 2018 r. w sprawie T-675/15, Shanxi Taigang Stainless Steel / Komisja Europejska, wniesione w dniu 2 lipca 2018 r. przez Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 23 kwietnia 2018 r. w sprawie T-675/15, Shanxi Taigang Stainless Steel / Komisja Europejska, wniesione w dniu 2 lipca 2018 r. przez Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd
      (Sprawa C-436/18 P)
      (2018/C 341/08)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd (przedstawiciele: E. Vermulst, J. Cornelis, advocaten)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Eurofer, Association Européenne de l'Acier, ASBL

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie T-675/15, Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd./Komisja Europejska;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1429 (1) z dnia 26 sierpnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w którym dotyczy wnoszącej odwołanie oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem w sprawie T-675/15.

            ewentualnie,

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem i odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.
      Po pierwsze, w zaskarżonym wyroku dokonano błędnej interpretacji art. 2 ust. 7 lit. a) akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (2) z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej poprzez stwierdzenie, że w przepisie tym zawarto przesłankę dotyczącą wyznaczania państwa analogicznego, która nie znajduje się w tekście tego przepisu.
      Po drugie, poprzez stwierdzenie, że dostosowania do wartości normalnej są zasadniczo niemożliwe w ramach stosowania art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, zaskarżony wyrok naruszył ten przepis.

         (1)  Dz.U. 2015, L 224, s. 10.

         (2)  Dz.U. 2009, L 343, s. 51.


title: Sprawa C-517/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Fédération des fabricants de cigares / Premier ministre, Ministre des Solidarités et de la Santé

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Fédération des fabricants de cigares / Premier ministre, Ministre des Solidarités et de la Santé
      (Sprawa C-517/18)
      (2018/C 364/09)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fédération des fabricants de cigares

         Strona pozwana: Premier ministre, Ministre des Solidarités et de la Santé

         Pozostałe strony: Société nationale d’exploitation industrielle des tabacs et allumettes (SEITA)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 13 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że zakazują one używania na opakowaniach jednostkowych, na opakowaniach zbiorczych oraz na wyrobach tytoniowych jakichkolwiek znaków towarowych – niezależnie od ich rozpoznawalności – odwołujących się do pewnych cech?

                  2)

                  W zależności od sposobu interpretacji art. 13 ust. 1 i 3 dyrektywy, czy przepisy te, w zakresie w jakim mają zastosowanie do nazw i znaków towarowych, są zgodne z prawem własności, wolnością wypowiedzi, wolnością prowadzenia działalności gospodarczej oraz zasadami proporcjonalności i pewności prawa?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy przepisy art. 13 ust. 1 i 3 dyrektywy w związku z art. 24 ust. 2 tej samej dyrektywy są zgodne z prawem własności, wolnością wypowiedzi, wolnością prowadzenia działalności gospodarczej i zasadą proporcjonalności?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. L 127, s. 1).


title: Sprawa C-501/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 30 lipca 2018 r. – BT / Byłgarska narodna banka

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 30 lipca 2018 r. – BT / Byłgarska narodna banka
      (Sprawa C-501/18)
      (2018/C 364/05)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd Sofija-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BT

         Strona przeciwna: Byłgarska narodna banka

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy z zasad równoważności i skuteczności prawa Unii Europejskiej wynika, że sąd krajowy ma obowiązek z urzędu zakwalifikować skargę jako wniesioną na podstawie niewykonania określonego w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej obowiązku państwa członkowskiego, gdy skarga ma za przedmiot pozaumowną odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wynikające z naruszenia prawa Unii Europejskiej wyrządzone przez instytucję państwa członkowskiego, w sytuacji gdy:

                              —

                              art. 4 ust. 3 TUE nie wskazano wyraźnie jako podstawy prawnej w skardze, lecz z okoliczności opisanych w skardze wynika, że żąda się naprawienia szkody wynikającej z naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej;

                              —

                              roszczenie odszkodowawcze oparto na krajowym przepisie dotyczącym odpowiedzialności państwа za szkody wynikające z działalności administracji, uregulowanej jako niezależna od winy, na następujących warunkach: niezgodny z prawem akt, działanie lub bezczynność organu lub urzędnika w ramach lub przy okazji działalności administracji; wyrządzona szkoda – majątkowa lub niemajątkowa; bezpośredni i natychmiastowy związek przyczynowy między szkodą a niezgodnym z prawem działaniem organu;

                              —

                              zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego sąd z urzędu ma obowiązek określić podstawę prawną skargi dotyczącej odpowiedzialności państwа za działalność organów ochrony prawa, przy uwzględnieniu okoliczności, na których oparto skargę?

                  2)

                  Czy z motywu 27 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/201[0] (1) z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) wynika, że w okolicznościach rozpatrywanych w postępowaniu głównym zalecenie przyjęte na podstawie art. 17 ust. 3 tego rozporządzenia, w którym wskazano na naruszeniе prawa Unii przez krajowy bank centralny państwa członkowskiego w związku z terminami wypłaty gwarantowanych depozytów deponentów w konkretnej instytucji kredytowej:

                              —

                                 ustanawia prawо dla deponentów tej instytucji kredytowej do powołania się na to zalecenie przed sądem krajowym w celu uzasadnienia skargi dotyczącej szkód wynikających z tego naruszenia prawa Unii, mając na względzie wyraźne uprawnienie Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego do ustalania naruszenia prawa Unii Europejskiej, a także okoliczność, że deponenci nie są i nie mogą być adresаtami zalecenia i nie wywołuje ono w stosunku do nich bezpośrednich skutków prawnych;

                              —

                                 jest ważne w odniesieniu do wymogu, by naruszony przepis ustanawiał jasne i bezwarunkowe obowiązki, mając na względzie, że art. 1 pkt 3 ppkt (i) dyrektywy 94/19/WE (2) [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r.] w sprawie systemów gwarancji depozytów interpretowany w związku z motywami 12 i 13 tej dyrektywy nie zawierа wszystkich elementów niezbędnych do powstania jasnego i bezwarunkowego obowiązku państwa członkowskiego i nie ustanawia bezpośrednio prawа dla deponentów, a także biorąc pod uwagę okoliczność, że w tej dyrektywie przewidziano minimalny poziom harmonizacji, który nie obejmuje elementów, na podstawie których można by ustalić niedostępność depozytu[,] a zalecenia nie oparto na innych jasnych i bezwarunkowych przepisach prawa Unii dotyczących tych elementów, w tym: oceny niedostatecznej płynności i braku perspektywy wypłaty; istniejącego obowiązku stosowania środków wczesnej interwencji i wsparcia działalności instytucji kredytowej?

                              —

                                 jest ważne w odniesieniu do krajowego banku centralnego, który nie ma związku z krajowym systemem gwarancji depozytów i nie jest właściwym organem w rozumieniu art. 4 pkt 2 ppkt [iii] rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, mając na względzie przedmiot wspomnianego zalecenia – gwarantowanie depozytów, a także określone w art. 26 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia uprawnienie Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego do przyjmowania zaleceń dotyczących systemu gwarancji depozytów?

                  3)

                  Czy z wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej: z dnia 12 października 2004 r., Paul i in., С-222/02, EU:C:2004:606, pkt 38-39, 43, 49-51; z dnia 5 marca 1996 r. w sprawach połączonych С-46/93 i С-48/93, Brasserie du pêcheur SA i Factortame Ltd, ECLI:EU:C:1996:79, pkt 42, 51; [z dnia 15 czerwca 2000 r.] w sprawie Dorsch Consult/Rada i Komisja, С-237/98 Р, ECLI:EU:C:2000:321, pkt 19; z dnia 2 grudnia 1971 r., Aktien-Zuckerfabrik Schöppenstedt, 5/71, pkt 11, a także z aktualnego stanu prawa Unii Europejskiej odnoszącego się do rozpatrywanych w postępowaniu głównym okoliczności, wynika, że:

                              A)

                              Przepisy dyrektywy 94/19/WE, a konkretnie art. 7 ust. 6 tej dyrektywy, ustanawiają prawa deponentów do dochodzenia naprawienia przez państwo członkowskie szkód wynikających z niedostatecznego nadzoru nad instytucją kredytową przechowującą depozyty, a także czy prawa te są ograniczone do gwarantowanych wysokości depozytów czy też wskazane w tym przepisie pojęcie „odszkodowania” należy interpretować rozszerzająco?;

                              B)

                              Środki nadzorcze służące reorganizacji instytucji kredytowej takie jak zastosowane w postępowaniu głównym przez krajowy bank centralny państwa członkowskiego, w tym wstrzymanie wypłat, przewidziane konkretnie w art. 2 tiret siódme dyrektywy 2001/24/WE (3), stanowią nieuzasadnioną i nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności deponentów, uzasadniającą pozaumowną odpowiedzialność za szkody wynikające z naruszenia prawa Unii, w sytuacji gdy dane państwo członkowskie przewidziało w swoim prawodawstwie naliczanie odsetek umownych w okresie stosowania środków, a w odniesieniu do depozytów przekraczających gwarantowaną wysokość – ich zaspokojenie w ogólnym postępowaniu upadłościowym i możliwość wypłaty odsetek, mając na względzie zawarte w prawie bułgarskim art. 116 ust. 5 Zakon za kreditnite institucji (ustawy o instytucjach kredytowych) oraz art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 94 ust. 1 pkt 4 Zakon za bankowata nesystojatełnost (ustawy o upadłości banków)?

                              C)

                                 Przesłanki pozaumownej odpowiedzialności za szkody wynikające z działania i bezczynności w związku z wykonywanymi uprawnieniami nadzorczymi krajowego banku centralnego państwa członkowskiego objętymi zakresem stosowania art. 65 ust. 1 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie powinny być niezgodne z przesłankami i zasadami tej odpowiedzialności określonymi w prawie Unii, a konkretnie z: zasadą niezależności żądania odszkodowawczego od żądania stwierdzenia nieważności i ustalenia niedopuszczalności określonego w prawie krajowym wymogu uprzedniego stwierdzenia nieważności działania prawnego lub bezczynności, w odniesieniu do których żąda się naprawienia szkody; niedopuszczalnością określonego w prawie krajowym wymogu związanego z zawinionym działaniem organu lub urzędnika, w odniesieniu do którego to działania żąda się naprawienia szkody; wymogiem, w wypadku skarg o naprawienie szkód materialnych, aby w chwili złożenia skargi skarżącemu wyrządzono faktyczną i pewną szkodę?

                              D)

                              Zgodnie z określoną w prawie Unii zasadą niezależności żądania naprawienia szkód od żądania stwierdzenia nieważności należy spełnić wymóg niezgodności z prawem danego działania instytucji, równoważny z określonym w prawie krajowym państwa członkowskiego wymogiem stwierdzenia nieważności prawnego działania lub bezczynności, w odniesieniu do których żąda się naprawienia szkody – a mianowicie środków służących reorganizacji instytucji kredytowej – mając na względzie rozpatrywane w postępowaniu głównym okoliczności oraz że:

                                          —

                                          strona skarżąca – deponent w instytucji kredytowej, nie jest adresatem tych środków, a także że zgodnie z prawem krajowym i orzecznictwem sądów tej stronie skarżącej nie przysługuje prawо do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności indywidualnych aktów, w których zastosowano owe środki, a które to akty uprawomocniły się;

                                          —

                                          w prawie Unii, w rozpatrywanej dziedzinie konkretnie w dyrektywie 2001/24/WE, nie przewidziano wyraźnie obowiązku państw członkowskich odnoszącego się do umożliwienia zaskarżenia środków nadzorczych w odniesieniu do wszystkich wierzycieli w związku ze stwierdzeniem ważności środków;

                                          —

                                          w prawie państwa członkowskiego nie przewidziano pozaumownej odpowiedzialności za szkody wynikające ze zgodnego z prawem działania organu lub urzędnika?

                              E)

                              Na wypadek dokonania wykładni, zgodnie z którą w okolicznościach rozpatrywanych w postępowaniu głównym wymóg niezgodności z prawem danego działania instytucji nie ma zastosowania do żądań deponenta instytucji kredytowej dotyczących szkód wynikających z działania lub bezczynności krajowego banku centralnego państwa członkowskiego, a w szczególności odsetek od niewypłaconych w terminie gwarantowanych depozytów i depozytów przekraczających gwarantowaną wysokość, dochodzonych tytułem naprawienia szkód wynikających z naruszenia art. 63-65, 120 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, mają zastosowanie określone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przesłanki dotyczące pozaumownej odpowiedzialności za szkody:

                                          —

                                          wynikające ze zgodnego z prawem działania instytucji, a konkretnie trzy kumulatywne przesłanki, czyli: istnienie faktycznej szkody, związek przyczynowo-skutkowy między szkodą a danym działaniem, a także nadzwyczajny i szczególny charakter szkody, w szczególności do żądania odsetek od niewypłaconych w terminie gwarantowanych depozytów; czy też

                                          —

                                             w dziedzinie polityki gospodarczej, a zwłaszcza przesłanka, zgodnie z którą odpowiedzialność powstaje „tylko w wypadku stwierdzenia wystarczająco poważnego naruszenia normy prawnej wyższego rzędu, chroniącej podmioty indywidualne”, w szczególności w wypadku skargi deponenta dotyczącej depozytów przekraczających gwarantowaną wysokość, dochodzonych tytułem naprawienia szkód, do których ma zastosowanie tryb określony w prawie krajowym – mając na względzie przyznany szeroki zakres uznania w ramach oceny państw członkowskich w związku z art. 65 ust. 1 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i środkami określonymi w dyrektywie 2001/24/WE – gdy okoliczności związane z instytucją kredytową i osobą, która dochodzi naprawienia szkód, wiążą się wyłącznie z jednym państwem członkowskim, lecz w odniesieniu do wszystkich deponentów mają zastosowanie te same przepisy i konstytucyjna zasada równości przed prawem?

                  4)

                  Czy z wykładni art. 10 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 3 ppkt (i) i art. 7 ust. 6 dyrektywy 94/19/WE oraz rozważań prawnych wywiedzionych z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 grudnia 2016 r., Vervloet i in., ECLI:EU:C:2016:975, pkt 82-84, wynika, że zakresem przepisów dyrektywy są objęci także deponenci,

                              —

                              których depozyty nie są wymagalne na podstawie umów i przepisów ustawowych w okresie od wstrzymania wypłat przez instytucję kredytową do cofnięcia jej zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej, w tym dany deponent nie wyraził woli nastąpienia tej wymagalności,

                              —

                              którzy zgodzili się z klauzulą przewidującą wypłatę gwarantowanej wysokości depozytów w trybie krajowego prawodawstwa państwa członkowskiego, a konkretnie po cofnięciu zezwolenia instytucji kredytowej, która przechowuje depozyty, i ta przesłanka jest spełniona, oraz

                              —

                              wspomniana klauzula w umowach o depozyty ma moc ustawy między stronami, zgodnie z krajowym prawodawstwem państwa członkowskiego?

            Czy z przepisów tej dyrektywy lub z innego przepisu prawa Unii wynika, że sąd krajowy nie powinien uwzględniać podobnej klauzuli zawartej w umowach o depozyty ani rozpatrywać skargi deponenta dotyczącej odsetek od niewypłaconej w terminie gwarantowanej wysokości depozytów określonych w tych umowach, biorąc pod uwagę przesłanki pozaumownej odpowiedzialności za szkody wynikające z naruszenia prawa Unii oraz na podstawie art. 7 ust. 6 dyrektywy 94/19?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE, Dz.U. 2010, L 331, s. 12.

         (2)  Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, Dz.U. 1994, L 135, s. 5.

         (3)  Dyrektywa 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych, Dz.U. 2001, L 125, s. 15.


title: Sprawa T-401/18: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2018 r. – SFIE-PE / Parlament

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/13

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2018 r. – SFIE-PE / Parlament
      (Sprawa T-401/18)
      (2018/C 364/13)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Syndicat des fonctionnaires internationaux et européens – Section du Parlement européen (SFIE-PE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

                  —

                  w konsekwencji:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2 lipca 2018 r. dotyczącej zażądania tłumaczy konferencyjnych na dzień 3 lipca 2018 r. oraz przyszłych decyzji dotyczących zażądania tłumaczy konferencyjnych na dni 4, 5, 10 i 11 lipca 2018;

                              —

                              zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę szacowaną ex aequo et bono na 10 000 EUR;

                              —

                              obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do podejmowania działań zbiorowych i prawa do informacji i konsultacji ustanowionych w art. 28 i 27 Karty praw podstawowych i w dyrektywie 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (Dz.U. 2002, L 80, s. 29) oraz sprecyzowanych i wykonanych w drodze porozumienia ramowego pomiędzy Parlamentem Europejskim a organizacjami związkowymi lub zawodowymi instytucji z dnia 12 lipca 1990 r, a także naruszenia prawa do dobrej administracji ustanowionego w art. 41 karty.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku kompetencji organu wydającego akt i naruszenia zasady pewności prawa.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do skutecznego zaskarżenia, jak przewidziano w art. 47 karty.


title: Sprawa C-505/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 30 lipca 2018 r. – COPEBI SCA / Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 30 lipca 2018 r. – COPEBI SCA / Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)
      (Sprawa C-505/18)
      (2018/C 364/06)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: COPEBI SCA

         Strona pozwana: Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

         Uczestnik postępowania: Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation

         Pytanie prejudycjalne

      Czy decyzja Komisji Europejskiej 2009/402/WE z dnia 28 stycznia 2009 r. w sprawie „planów interwencyjnych” w sektorze owoców i warzyw wprowadzonych przez Francję [C 29/05 (ex NN 57/05)] (1) powinna być interpretowana w ten sposób, że obejmuje ona pomoc wypłaconą przez Office national interprofessionnel des fruits, des légumes et de l’horticulture (ONIFLHOR) na rzecz comité économique agricole du bigarreau d’industrie (CEBI) i przyznaną producentom czereśni przemysłowych o białym miąższu przez grupy producentów będących członkami tego komitetu, chociaż CEBI nie figuruje wśród ośmiu rolniczych komitetów ekonomicznych wymienionych w pkt 15 decyzji, a pomoc ta, w przeciwieństwie do mechanizmu finansowania opisanego w pkt 24–28 tej decyzji, była finansowana wyłącznie przez ONIFLHOR, a nie również z dobrowolnych wkładów wnoszonych przez producentów, zwanych udziałami producentów?

         (1)  Dz.U. L 127, s. 11.


title: Sprawa T-459/18: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2018 r. – Lotte/EUIPO – Générale Biscuit-Glico France (PEPERO original)

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/17

      Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2018 r. – Lotte/EUIPO – Générale Biscuit-Glico France (PEPERO original)
      (Sprawa T-459/18)
      (2018/C 364/17)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Lotte Corp. (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciel: adwokat G. Ringeisen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Générale Biscuit-Glico France (Clamart, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy PEPERO original w kolorach czerwonym, brązowym, żółtym i białym

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 maja 2018 r. w sprawie R 913/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim unieważniono w niej prawo do unijnego znaku towarowego nr 7 413 651 spółki LOTTE i zasądzono od niej zwrot kosztów i opłat na rzecz spółki Générale Biscuit-Glico France;

                  —

                  zasądzenie od EUIPO i spółki Générale Biscuit-Glico France na rzecz spółki LOTTE zwrotu kosztów zastępstwa procesowego poniesionych w każdym w postępowań;

                  —

                  obciążenie EUIPO i spółki Générale Biscuit-Glico France kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 64 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-508/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Minister for Justice and Equality / OG

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Minister for Justice and Equality / OG
      (Sprawa C-508/18)
      (2018/C 364/07)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona składająca wniosek: Minister for Justice and Equality

         Osoba ścigana: OG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy o niezależności prokuratora od władzy wykonawczej należy rozstrzygać w oparciu o pozycję, jaką zajmuje on we właściwym krajowym systemie prawnym? Jeśli nie, na podstawie jakich kryteriów należy rozstrzygać o niezależności od władzy wykonawczej?

                  2)

                  Czy prokurator, który zgodnie z prawem krajowym bezpośrednio lub pośrednio podlega ewentualnym poleceniom lub instrukcjom ze strony ministerstwa sprawiedliwości, jest wystarczająco niezależny od władzy wykonawczej, aby uznać go za organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej (1)?

                  3)

                  Czy w takim przypadku prokurator musi być również funkcjonalnie niezależny od władzy wykonawczej i na podstawie jakich kryteriów należy rozstrzygać o funkcjonalnej niezależności?

                  4)

                  Czy w wypadku spełnienia przesłanki niezależności od władzy wykonawczej prokurator, którego rola ogranicza się do wszczynania i prowadzenia śledztw oraz zapewnienia ich obiektywności i zgodności z prawem, wnoszenia aktów oskarżenia, wykonywania orzeczeń sądowych oraz ścigania przestępstw i który nie wydaje krajowych nakazów aresztowania i nie może pełnić funkcji sędziowskich, jest „organem sądowym” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej?

                  5)

                  Czy prokuratura w Lubece jest organem sądowym w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi?

         (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa T-646/16 P: Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2018 r. – Simpson/Rada (Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Przeniesienie do innej grupy zaszeregowania – Zaszeregowanie do grupy – Decyzja o nieprzyznaniu zainteresowanemu grupy zaszeregowania AD 9 po pomyślnym przejściu konkursu otwartego AD 9 – Oddalenie skargi w pierwszej instancji po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd – Skład orzekający, który wydał postanowienie w pierwszej instancji – Postępowanie w sprawie mianowania sędziów do Sądu do spraw Służby Publicznej – Sąd ustanowiony zgodnie z prawem – Zasada sędziego powołanego zgodnie z prawem)

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/11

      Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2018 r. – Simpson/Rada
      (Sprawa T-646/16 P) (1)

      ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie do innej grupy zaszeregowania - Zaszeregowanie do grupy - Decyzja o nieprzyznaniu zainteresowanemu grupy zaszeregowania AD 9 po pomyślnym przejściu konkursu otwartego AD 9 - Oddalenie skargi w pierwszej instancji po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd - Skład orzekający, który wydał postanowienie w pierwszej instancji - Postępowanie w sprawie mianowania sędziów do Sądu do spraw Służby Publicznej - Sąd ustanowiony zgodnie z prawem - Zasada sędziego powołanego zgodnie z prawem))
      (2018/C 364/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Erik Simpson (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokat M. Velardo)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i E. Rebasti, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 24 czerwca 2016 r., Simpson/Rada (F-142/11 RENV, EU:F:2016:136).

         Sentencja

                  1)

                  Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 24 czerwca 2016 r., Simpson/Rada (F-142/11 RENV) zostaje uchylone.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana do izby Sądu innej niż izba, która orzekała w przedmiocie niniejszego odwołania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa T-402/18: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2018 r. – Aquino i in. / Parlament

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/14

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2018 r. – Aquino i in. / Parlament
      (Sprawa T-402/18)
      (2018/C 364/14)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Roberto Aquino (Bruksela, Belgia) i 30 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

                  —

                  w konsekwencji:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2 lipca 2018 r. dotyczącej zażądania tłumaczy konferencyjnych na dzień 3 lipca 2018 r. oraz przyszłych decyzji dotyczących zażądania tłumaczy konferencyjnych na dni 4, 5, 10 i 11 lipca 2018 r.;

                              —

                              zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę szacowaną ex aequo et bono na kwotę 1 000 EUR na jednego skarżącego;

                              —

                              obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są w istocie identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-401/18, SFIE-PE/Parlament, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-693/16 P: Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2018 r. – HG / Komisja (Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie w państwie trzecim – Miejsce zakwaterowania udostępnione przez administrację – Kara dyscyplinarna – Oddalenie skargi w pierwszej instancji – Skład orzekający, który wydał wyrok w pierwszej instancji – Procedura mianowania sędziego Sądu do spraw Służby Publicznej – Sąd ustanowiony ustawą – Zasada sędziego mianowanego zgodnie z prawem)

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/11

      Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2018 r. – HG / Komisja
      (Sprawa T-693/16 P) (1)

      ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie w państwie trzecim - Miejsce zakwaterowania udostępnione przez administrację - Kara dyscyplinarna - Oddalenie skargi w pierwszej instancji - Skład orzekający, który wydał wyrok w pierwszej instancji - Procedura mianowania sędziego Sądu do spraw Służby Publicznej - Sąd ustanowiony ustawą - Zasada sędziego mianowanego zgodnie z prawem))
      (2018/C 364/11)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: HG (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, następnie G. Berscheid i T. Bohr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 19 lipca 2016 r., HG/Komisja (F-149/15, EU:F:2016:155), mające na celu uchylenie tego wyroku.

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 19 lipca 2016 r., HG/Komisja (F-149/15), zostaje uchylony.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana do izby Sądu innej niż ta, która orzekała w przedmiocie niniejszego odwołania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa C-509/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Minister for Justice and Equality / PF

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Minister for Justice and Equality / PF
      (Sprawa C-509/18)
      (2018/C 364/08)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona składająca wniosek: Minister for Justice and Equality

         Osoba ścigana: PF

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy kryteriami, na podstawie których należy rozstrzygać o tym, czy prokurator wyznaczony jako wydający nakaz organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 [decyzji ramowej (1)] jest organem sądowym zgodnie z autonomicznym znaczeniem tego pojęcia w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi z 2002 r., są okoliczności, że (1) prokurator jest niezależny od władzy wykonawczej, oraz że (2) w jego własnym porządku prawnym uznaje się, iż sprawuje on wymiar sprawiedliwości lub uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej – na podstawie jakich kryteriów sąd krajowy powinien rozstrzygać, czy prokurator, którego wyznaczono jako wydający nakaz organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej, jest organem sądowym w rozumieniu art. 6 ust. 1?

                  3)

                  W zakresie, w jakim kryteria obejmują wymóg sprawowania przez prokuratora wymiaru sprawiedliwości lub uczestniczenia w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości, czy należy rozstrzygać o tych okolicznościach na podstawie statusu, jaki prokurator posiada w swoim własnym porządku prawnym, czy też na podstawie określonych obiektywnych kryteriów? Jeżeli miałoby się to odbywać na podstawie obiektywnych kryteriów, jakie są to kryteria?

                  4)

                  Czy prokurator Republiki Litewskiej jest organem sądowym zgodnie z autonomicznym znaczeniem tego pojęcia w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi z 2002 r.?

         (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa T-470/18: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2018 r. – Telenet / Komisja

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/17

      Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2018 r. – Telenet / Komisja
      (Sprawa T-470/18)
      (2018/C 364/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Telenet (Mechelen, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci Y. Desmedt i E. Monard)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w całości

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji C(2018) 3410 final z dnia 25 maja 2018 r., wydanej zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21/WE (1), w sprawie BE/2018/2073: świadczenie hurtowego dostępu lokalnego w stałej lokalizacji w Belgii, w sprawie BE/2018/2074: świadczenie hurtowego dostępu lokalnego w stałej lokalizacji dla produktów konsumpcyjny w Belgii i w sprawie BE/2018/2075: hurtowa transmisja telewizyjna w Belgii.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu przez Komisję art. 7 ust. 4 dyrektywy 2002/21/WE i przekroczeniu jej uprawnień dyskrecjonalnych poprzez brak wszczęcia Etapu II dochodzenia.

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja wyraziła szereg obaw dotyczących definiowania rynku przez belgijski krajowy organ regulacyjny.

                              —

                              Skarżąca twierdzi ponadto, że zgodnie z art. 7 ust. 4 dyrektywy 2002/21/WE Komisja powinna przeprowadzić Etap II badania, jeżeli ma poważne wątpliwości co do proponowanego środka regulacyjnego.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na braku uzasadnienia przez Komisję jej twierdzenia, zgodnie z którym wybrana definicja rynku nie zmienia skutków regulacyjnych.

                              —

                              W tym względzie skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że mogła podjąć decyzje o niewszczynaniu Etapu II dochodzenia ze względu na to, że definicja rynku uznana przez Komisję za właściwszą prowadziła rzekomo do takich samych skutków regulacyjnych jak decyzja przyjęta w proponowanym środku. Właściwa definicja rynku zmieniłaby niewątpliwie sytuację prawną skarżącej.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na niezastosowaniu się przez Komisję do gwarancji proceduralnych przewidzianych w dyrektywie 2002/21/WE.

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że projektowany środek przedstawiony przez belgijski krajowy organ regulacyjny zawierał definicje rynku, która nie została poddana publicznym konsultacjom wymaganym przez art. 6 i art. 16 ust. 6 dyrektywy 2002/21/WE.

                              —

                              Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja naruszyła wymogi proceduralne, komentując projekt, który nie został poddany publicznym konsultacjom.

         (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. 2002 L 108, s. 33, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 3, s. 29).


title: Sprawa C-428/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 28 czerwca 2018 r. – Jörg Paul Konrad Fritz Bode / Instituto Nacional de la Seguridad Social y Tesorería General de la Seguridad Social

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 28 czerwca 2018 r. – Jörg Paul Konrad Fritz Bode / Instituto Nacional de la Seguridad Social y Tesorería General de la Seguridad Social
      (Sprawa C-428/18)
      (2018/C 364/02)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Galicia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Jörg Paul Konrad Fritz Bode

         Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social y Tesorería General de la Seguridad Social

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 48 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, który wymaga w celu skorzystania z wcześniejszej emerytury, by kwota należnej emerytury była wyższa od minimalnej emerytury, która przysługiwałaby zainteresowanemu na podstawie prawa krajowego, przy czym pojęcie „emerytury należnej” interpretowane jest jako emerytura faktycznie wypłacana tylko we właściwym państwie członkowskim (w tym przypadku w Hiszpanii), bez uwzględnienia faktycznie przysługującej emerytury, którą zainteresowany może otrzymywać z tytułu innego świadczenia takiego samego rodzaju w innym państwie członkowskim lub w innych państwach członkowskich?


title: Sprawa T-471/18: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2018 r. – WV/ESDZ

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/18

      Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2018 r. – WV/ESDZ
      (Sprawa T-471/18)
      (2018/C 364/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: WV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 listopada 2017 r. o sygn. „eeas.ba.hr.3(2017)6459331”, której autorem jest [informacje niejawne] (1), ustalającej potrącenie z wynagrodzenia skarżącej do wysokości poborów za 72 dni kalendarzowych;

                  —

                  o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji oddalającej z dnia 2 maja 2018 r.(„eeas.ba.hr.3/ED/ld(2018)2309062”), wydanej w odpowiedzi na zażalenie skarżącej z dnia 3 stycznia 2018 r.;

                  —

                  stwierdzenie, że kwoty, które będą musiały zostać zwrócone skarżącej w związku ze stwierdzeniem nieważności tych decyzji, zostaną powiększone o odsetki za zwłokę w wysokości 5 % rocznie lub w innej wysokości, którą ustali Sąd, naliczone w dniu rzeczywistej spłaty oraz zgodnie z datą dokonania różnych odliczeń;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami, zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut, dotyczący naruszenia art. 1e ust. 2, art. 12, 12a, 21, 25, 26, 55 i 60 regulaminu pracowniczego, obowiązku staranności, zasady dobrej administracji, a także naruszenia art. 1 i 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1). Podnosi również naruszenie, w szczególności, art. art. 41, 47 i 52 karty praw podstawowych, europejskiej konwencji praw człowieka i prawa do obrony, naruszenie art. 296 TFUE oraz nadużycie prawa i nadużycia proceduralne, a także oczywiste naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań i równości broni. Wreszcie skarżąca zarzuca naruszenie zasady, zgodnie z którą administracja powinna podjąć decyzję wyłącznie na podstawie prawnie dopuszczalnych powodów, to jest istotnych i które nie są dotknięte oczywistymi błędami w ocenie pod względem faktycznym lub prawnym, a także pogwałcenie zasad proporcjonalności, kontradyktoryjności i pewności prawa, a także zasadnicze naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (1)  Dane utajnione.


title: Sprawa T-482/18: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2018 r. – XF/Komisja

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/19

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2018 r. – XF/Komisja
      (Sprawa T-482/18)
      (2018/C 364/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: XF (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji odmownej z dnia 2 października 2017 r. w sprawie przyznania mu dodatku na zagospodarowanie z tytułu jego przeprowadzki i podjęcia pracy w siedzibie ESDZ;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 20 regulaminu pracowniczego i art. 5 załącznika VII do tego regulaminu.


title: Sprawa T-375/18: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2018 r. – Gollnisch / Parlament

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/12

      Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2018 r. – Gollnisch / Parlament
      (Sprawa T-375/18)
      (2018/C 364/12)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Villiers-le-Mahieu, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Bonnefoy-Claudet)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie bezprawności decyzji przewodniczącego Delegacji ds. stosunków z Japonią notyfikowanej w dniu 20 marca 2018 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianych decyzji Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego oraz Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego oddalających zażalenia przedłożone im w dniu 2 maja 2018 r.;

                  —

                  uchylenie działań i środków podjętych wskutek wskazanych powyżej aktów;

                  —

                  zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z jego wykluczenia z podróży parlamentarnej i z braku uznania przysługującego mu odszkodowania;

                  —

                  ponadto zasądzenie na jego rzecz kwoty 3 500 EUR tytułem kosztów poniesionych w związku z przygotowaniem niniejszej skargi;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przepisów wykonawczych regulujących prace delegacji i misji poza Unią Europejską posłów Parlamentu Europejskiego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do skutecznego zaskarżenia i dobrej administracji.


title: Sprawa T-501/18: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 – Currency One/EUIPO – Cinkciarz.pl (CINKCIARZ)

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/20

      Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 – Currency One/EUIPO – Cinkciarz.pl (CINKCIARZ)
      (Sprawa T-501/18)
      (2018/C 364/21)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Currency One S.A. (Poznań, Polska) (przedstawiciel: P. Szmidt, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy CINKCIARZ – unijny znak towarowy nr 13 678 991

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 czerwca 2018 w sprawie R 2598/2017-5

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami na etapie postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.