title: Sprawa C-631/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 września 2011 r. w sprawach połączonych T-294/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08 Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Regione autonoma della Sardegna

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 września 2011 r. w sprawach połączonych T-294/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08 Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Regione autonoma della Sardegna
   (Sprawa C-631/11 P)
   2012/C 118/13
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Regione autonoma della Sardegna (przedstawiciel: A. Fantozzi, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Selene di Alessandra Cannas Sas i in.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie lub zmiana wyroku Sądu z dnia 20 września 2011 r. w sprawach połączonych T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji WE z dnia 2 lipca 2008 r. (Pomoc państwa C1/2004 Włochy — SG-Greffe (2008) D/204339) w sprawie programu pomocy „Ustawa regionalna nr 9 z 1998 r. — nadużycia w stosowaniu programu pomocy N 272/98”.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dwa zarzuty.
   Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 107 ust. 3 TFUE. W szczególności wnosząca odwołanie podnosi naruszenie i błędne zastosowanie zasady konieczności i zasady skutku zachęcającego, wynikające z nadmiernie formalistycznego podejścia, sprzecznego z zasadą przewagi treści nad formą, oraz z nieuwzględnienia specyfiki aspektów prawa intertemporalnego charakteryzujących ten konkretny przypadek.
   Zarzut drugi odnosi się do naruszenia zasady pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz naruszenia art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1). Zastrzeżenia dotyczą pominiętej w zaskarżonym wyroku intertemporalnej specyfiki przedmiotowej sytuacji. Według wnoszącej odwołanie Sąd postąpił wbrew orzecznictwu w przedmiotowym zakresie, wymagając od podmiotu gospodarczego stopnia staranności nieosiągalnego w danej sytuacji, zważywszy że konieczna uprzedniość wniosku w stosunku do rozpoczęcia prac jest parametrem wspólnotowym, którego wprowadzenie nastąpiło w czasie, kiedy miały miejsce okoliczności faktyczne sprawy, a zatem nie było wiadome w chwili, gdy podejmowane były decyzje przedsiębiorstwa.

      (1)  Dz.U L 83, s. 1.


title: Sprawa F-57/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 października 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Renta inwalidzka — Potrącenie z jej wysokości wierzytelności instytucji — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/29

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 października 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-57/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Renta inwalidzka - Potrącenie z jej wysokości wierzytelności instytucji - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2014/C 9/48
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianych decyzji odmownych Komisji w sprawie obniżenia renty inwalidzkiej skarżącego za okres od czerwca do września 2011 r. oraz zapłaty odsetek w wysokości 15 % oraz dodatkowo 500 EUR.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona, w części jako oczywiście niedopuszczalna, a w części jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską, w tym powstałymi w postępowaniu o zastosowanie środka tymczasowego w sprawach F-57/12 R i T-464/12 P(R).

               3)

               Luigi Marcuccio zapłaci na rzecz Sądu kwotę 2 000 EUR.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012, s. 37.


title: Sprawa C-646/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 27 września 2011 r. w sprawie T-30/03 RENV 3F, dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 grudnia 2011 r. przez 3F, dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID)

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 27 września 2011 r. w sprawie T-30/03 RENV 3F, dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 grudnia 2011 r. przez 3F, dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID)
   (Sprawa C-646/11 P)
   2012/C 65/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: 3F, dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) (przedstawiciele: P. Torbøl, adwokat oraz V. Edwards)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w całości,

               —

               wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok należy uchylić ze względu na to, że:

               —

               Sąd naruszył prawo w zakresie wykładni i zastosowania orzecznictwa dotyczącego oceny czasu trwania wstępnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE.

               —

               Sąd naruszył prawo w zakresie wykładni i zastosowania orzecznictwa w przedmiocie znaczenia pojęcia „poważnych trudności” oraz ustalenia istnienia wspomnianych trudności.

               —

               Sąd naruszył prawo, gdyż nie udzielił odpowiedzi na zarzut wnoszącego odwołanie dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji; ewentualnie Sąd naruszył prawo ze względu na nieprawidłową wykładnię i zastosowanie orzecznictwa dotyczącego zasady dobrej administracji.


title: Sprawa F-53/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/58

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-53/14)
   2014/C 421/84
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat V. Simeons)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie cofnięcia dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu przyznanego stronie skarżącej w odniesieniu do jej matki oraz w sprawie cofnięcia ochrony ubezpieczeniowej wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego instytucji europejskich (JSIS), a także stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zwrotu kwot wypłaconych stronie skarżącej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności trzech decyzji PMO.1 z dnia 20 sierpnia 2013 r. w sprawie cofnięcia dodatku przyznanego stronie skarżącej na opiekę nad jej matką w okresie od 1 marca 2010 r. do 28 lutego 2013 r. (decyzje z dni 11 maja 2010 r., 5 maja 2011 r. oraz 16 stycznia 2012 r.);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji PMO.3 z dnia 25 września 2013 r. w sprawie cofnięcia ochrony ubezpieczeniowej matce strony skarżącej, oraz informującej ją o cofnięciu zwrotu kosztów leczenia;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji PMO.l z dnia 23 października 2013 r. w sprawie cofnięcia nadpłaconych kwot na mocy art. 85 regulaminu pracowniczego;

               —

               w stosownym wypadku, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 marca 2014 oddalającej zażalenie.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-78/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) —  „Ewita-K” EOOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” , Sofija, pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Dyrektywa 2006/112/WE — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dostawa towarów — Pojęcie — Prawo do odliczenia — Odmowa — Rzeczywiste dokonanie transakcji opodatkowanej — Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 — System identyfikacji i rejestracji bydła — Paski informacyjne)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — „Ewita-K” EOOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto”, Sofija, pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-78/12) (1)

   (Dyrektywa 2006/112/WE - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dostawa towarów - Pojęcie - Prawo do odliczenia - Odmowa - Rzeczywiste dokonanie transakcji opodatkowanej - Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 - System identyfikacji i rejestracji bydła - Paski informacyjne)
   2013/C 260/19
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Ewita-K” EOOD

      Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto”, Sofija, pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Sofija-grad — Wykładnia art 14 ust. 1, art. 178 lit. a), art. 185 ust. 1, art. 226 pkt 6 i art. 242 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z zakupem zwierząt — Dowód dokonania dostawy towarów — Kwestia obowiązku wskazania na fakturach kodów z pasków informacyjnych zwierząt objętych identyfikacją zgodnie z przepisami weterynaryjnymi Unii — Kwestia obowiązku wykazania prawa własności dostawcy

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej pojęcie „dostawy towarów” w rozumieniu tej dyrektywy oraz dowód rzeczywistego dokonania takiej transakcji są niezależne od sposobu nabycia prawa własności dostarczanych towarów. Zadaniem sądu odsyłającego jest przeprowadzenie zgodnie z krajowym zasadami dowodowymi całościowej oceny okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy, w celu ustalenia, czy sporna w postępowaniu głównym dostawa towarów rzeczywiście miała miejsce oraz ewentualnie czy z jej tytułu przysługuje prawo do odliczenia.

               2)

               Artykuł 242 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on podatników niebędących producentami rolnymi do zapisywania w księgach rachunkowych przedmiotu dokonywanych dostaw, jeżeli są to zwierzęta, i do udowodnienia, iż przeszły one kontrolę zgodnie z międzynarodowym standardem rachunkowości IAS 41 „Rolnictwo”.

               3)

               Artykuł 226 pkt 6 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on podatnika dokonującego dostawy zwierząt objętych systemem identyfikacji i rejestracji ustanowionym w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 lipca 2000 r. ustanawiającym system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącym etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97, zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., do wskazania na fakturze odnoszącej się do tej dostawy kodów z pasków informacyjnych dostarczanych zwierząt.

               4)

               Artykuł 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że pozwala on na korektę odliczenia podatku od wartości dodanej tylko w sytuacji, gdy zainteresowany podatnik skorzystał uprzednio z prawa do odliczenia tego podatku na zasadach określonych w art. 168 lit. a) tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa T-222/13: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – B&S Europe przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi – Procedura przetargowa – Krótkoterminowe usługi w wyłącznym interesie krajów trzecich korzystających z pomocy zewnętrznej Unii Europejskiej – Odrzucenie kandydatury – Kryteria wyboru – Podział umowy na części – Projekt referencyjny – Obowiązek uzasadnienia – Zasada dobrej administracji – Uzasadnione oczekiwania – Zasada bezstronności – Zasada kontradyktoryjności)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/43

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – B&S Europe przeciwko Komisji
      (Sprawa T-222/13) (1)

      ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Krótkoterminowe usługi w wyłącznym interesie krajów trzecich korzystających z pomocy zewnętrznej Unii Europejskiej - Odrzucenie kandydatury - Kryteria wyboru - Podział umowy na części - Projekt referencyjny - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji - Uzasadnione oczekiwania - Zasada bezstronności - Zasada kontradyktoryjności))
      (2014/C 395/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Business and Strategies in Europe (B&S Europe) SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Bihain i S. Pâques)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Bordes i R. Tricot, następnie R. Tricot, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A.-M. Vandromme i J. Stuycka,)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji zawartej w pismach z dni 15 lutego i 2 kwietnia 2013 r. informujących o nieumieszczeniu skarżącej na liście kandydatów zaproszonych do udziału w przetargu ograniczonym na część 7 wielokrotnej umowy ramowej o świadczenie krótkoterminowych usług w wyłącznym interesie krajów trzecich korzystających z pomocy zewnętrznej Unii Europejskiej (Dz.U. 2012/S 105-174077).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Business and Strategies in Europe (B&S Europe) SA zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa F-18/12: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — ZZ i ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/34

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — ZZ i ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-18/12)
   2012/C 138/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych nabytych przed wstąpieniem do służby w Komisji, na podstawie propozycji urzędu do spraw administrowania i rozliczania należności indywidualnych (PMO), w której dokonano ich ponownego obliczenia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji uchylających i zastępujących propozycje przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżących w postępowaniu z ich wniosku złożonego na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, zawierających nową propozycję obliczoną na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-24/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lutego 2012 r. — Wagner-Leclercq przeciwko Radzie

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lutego 2012 r. — Wagner-Leclercq przeciwko Radzie
   (Sprawa F-24/09) (1)

   2012/C 138/93
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009, s. 47.


title: Sprawa T-386/10: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Dornbracht przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/44

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Dornbracht przeciwko Komisji
   (Sprawa T-386/10)
   ()
   2010/C 301/71
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Janssen, T. Kapp i M. Franz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               posiłkowo, stosowne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39092 — Instalacje sanitarne. W zaskarżonej decyzji na skarżącą i inne przedsiębiorstwa nałożono grzywny za naruszenie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG. Według Komisji skarżąca uczestniczyła w ciągłym porozumieniu lub uzgodnionych praktykach w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek w Niemczech i Austrii.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów.
   W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że naruszony został art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), ponieważ pozwana nie uwzględniła szeregu okoliczności łagodzących zachodzących po stronie skarżącej.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że naruszony został art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, gdyż pozwana, interpretując art. 23 ust. 3 tego rozporządzenia jako przepis wyznaczający górną granicę, pozbawiła się możliwości oceny wagi naruszenia zarzucanego skarżącej.
   Skarżąca podnosi dalej — w ramach zarzutu trzeciego — że naruszona została zasada równego traktowania, ponieważ nakładając na skarżącą zryczałtowaną kwotę grzywny, pozwana nie uwzględniła indywidualnego stopnia przyczynienia się skarżącej do zaistnienia naruszenia.
   W ramach zarzutu czwartego skarżąca utrzymuje, że przy ustalaniu kwoty grzywny pozwana nie oceniła zarzucanego naruszenia w sposób proporcjonalny do naruszeń badanych w innych rozstrzyganych przez nią sprawach, wobec czego naruszyła zasadę równego traktowania.
   W ramach zarzutu piątego skarżąca twierdzi, że wysokość grzywny jest nieproporcjonalna, gdyż pozwana nie wzięła pod uwagę ograniczonych zdolności gospodarczych przedsiębiorstwa skarżącej.
   W zarzucie szóstym skarżąca podnosi, że ponieważ pozwana wymierzyła grzywnę na podstawie wytycznych w sprawie grzywien (2) z 2006 r., zaskarżona decyzja narusza zasadę niedziałania prawa wstecz.
   W zarzucie siódmym skarżąca podnosi, że art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 sprzeciwia się zasadzie precyzji.
   Wreszcie w ramach zarzutu ósmego skarżąca twierdzi, że grzywnę nałożono w sposób bezprawny, gdyż wymierzono ją na podstawie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, które przyznają pozwanej zbyt duży zakres uznania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa C-134/14: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/26

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-134/14)
   2014/C 175/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, W. Mölls, i D. Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dyrektywy Rady 2013/62/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniającej dyrektywę 2010/18/UE w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC w związku ze zmianą statusu Majotty względem Unii Europejskiej (1);

               —

               utrzymanie w mocy skutków dyrektywy 2013/62/UE do czasu wejścia w życie nowej dyrektywy opartej na właściwej podstawie prawnej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja żąda stwierdzenia nieważności dyrektywy Rady 2013/62/UE, która została przyjęta na podstawie art. 349 TFUE.
   Komisja zarzuca Radzie przyjęcie owej dyrektywy, choć Komisja proponowała przyjęcie owego aktu w oparciu o sektorową podstawę prawną, a mianowicie art. 155 ust. 2 TFUE.
   Komisja uważa, że zgodnie z celem zaskarżonej dyrektywy, art. 349 TFUE nie może być użyty jako ważna podstawa prawna. Ów art. 349 TFUE ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy chodzi o odstąpienie od zasady zastosowania prawa pierwotnego do regionów najbardziej oddalonych, jak ustanowiono w art. 355 ust. 1 TFUE. Tymczasem, sporna dyrektywa, jedynie dostosowuje prawo wtórne bez odstępstwa od traktatów, aby zareagować na sytuację powstałą w związku ze zmianą statusu Majotty. Interpretację tę potwierdza nie tylko brzmienie art. 349 TFUE, lecz również system podstaw prawnych traktatu, a także geneza owego artykułu.

      (1)  Dz.U. L 353, s. 7.


title: Sprawa C-168/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Republika Słowacji) w dniu 14 kwietnia 2015 r. – Milena Tomášová/Ministerstvo spravodlivosti SR; Pohotovosť s.r.o.

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Republika Słowacji) w dniu 14 kwietnia 2015 r. – Milena Tomášová/Ministerstvo spravodlivosti SR; Pohotovosť s.r.o.
   (Sprawa C-168/15)
   (2015/C 245/04)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd Prešov

      Strony

      Strona skarżąca: Milena Tomášová

      Strona pozwana: Ministerstvo spravodlivosti SR
   Pohotovosť s.r.o.

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Združenie na ochranu spotrebiteľa HOOS

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy stanowi poważne naruszenie prawa Unii Europejskiej sytuacja, w której w sprzeczności z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie orzeczenia arbitrażowego żąda się wykonania świadczenia wynikającego z nieuczciwego warunku umowy?

               2)

               Czy możliwe jest dochodzenie odpowiedzialności państwa członkowskiego za naruszenie prawa wspólnotowego zanim strona postępowania wykorzysta wszystkie dostępne jej zgodnie z porządkiem prawnym państwa członkowskiego środki prawne w zakresie postępowania egzekucyjnego; czy uwzględniając okoliczności faktyczne sprawy, możliwe jest w takim przypadku dochodzenie takiej odpowiedzialności państwa członkowskiego przed zakończeniem postępowania egzekucyjnego i przed skorzystaniem przez skarżącą z możliwości dochodzenia roszczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia?

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej, czy – uwzględniając okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności całkowity brak działania ze strony skarżącej i niewyczerpanie wszystkich prawnych środków odwoławczych przyznanych jej w prawie państwa członkowskiego – stanowi wystarczająco istotne naruszenie prawa wspólnotowego działanie organu opisane przez skarżącą?

               4)

               Jeśli w tym przypadku doszło do wystarczająco istotnego naruszenia prawa wspólnotowego, czy kwota odszkodowania żądana przez skarżącą odpowiada szkodzie, za którą odpowiedzialność ponosi państwo członkowskie; czy można zrównać szkodę w takim rozumieniu z odzyskaną wierzytelnością, która stanowi bezpodstawne wzbogacenie?

               5)

               Czy roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, jako środek prawny ma pierwszeństwo względem skargi o zasądzenie odszkodowania?


title: Sprawa C-532/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 października 2011 r. — Susanne Leichenich przeciwko Ansbertowi Peffekovenowi, Ingo Horeisowi

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 października 2011 r. — Susanne Leichenich przeciwko Ansbertowi Peffekovenowi, Ingo Horeisowi
      (Sprawa C-532/11)
      (2012/C 25/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Oberlandesgericht Köln

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Susanne Leichenich.

         Strona pozwana: Ansbert Peffekoven, Ingo Horeis

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie najmu i dzierżawy nieruchomości obejmuje dzierżawę statku mieszkalnego, włącznie z przynależną mu powierzchnią do cumowania i nabrzeżem, który to statek jest przeznaczony wyłącznie do stacjonarnego i trwałego używania jako restauracja/dyskoteka w odgraniczonym i dającym się zidentyfikować miejscu do cumowania na wodzie? Czy dla oceny tej kwestii ma znaczenie rodzaj i sposób zacumowania statku mieszkalnego do lądu lub nakład związany z odcumowaniem statku?

                  2)

                  W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze zdanie pierwsze:
                  Czy art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „pojazdy”, które zgodnie z orzeczeniem Trybunału z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-428/02 odnosi się również do statków, nie ma zastosowania do wydzierżawionego statku mieszkalnego, który nie posiada własnego napędu (silnika) i który został wydzierżawiony do wyłącznego i trwałego użytku w konkretnym miejscu a nie w celu przemieszczania się? Czy wydzierżawienie statku mieszkalnego i nabrzeża łącznie z przynależnymi powierzchniami lądu i wody stanowi jednolitą zwolnioną z podatku usługę, czy też w odniesieniu do podatku VAT należy w danym przypadku dokonać rozróżnienia między wydzierżawieniem statku mieszkalnego i wydzierżawieniem nadbrzeża?

         (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku; Dz.U. L 145, s. 1


title: Sprawa T-352/06: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Dura Vermeer Infra przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/21

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Dura Vermeer Infra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-352/06)
   (2007/C 20/31)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Dura Vermeer Infra BV (przedstawiciel: adwokat M. Slotboom)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 lit. d) i art. 2 lit. d) w zakresie, w jakim dotyczą one odpowiedzialności Dura Vermeer Infra, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), na mocy której wymierzono jej grzywnę z tytułu naruszenia art. 81 WE.
   Na poparcie skargi podnosi ona ponadto zarzuty i argumenty takiego samego rodzaju, co skarżąca w sprawie T-351/06 Dura Vermeer Groep NV przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-44/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2013 r. — Hauptzollamt Krefeld przeciwko Rhein-Ruhr Beschichtungs-Service GmbH

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2013 r. — Hauptzollamt Krefeld przeciwko Rhein-Ruhr Beschichtungs-Service GmbH
   (Sprawa C-44/13)
   2013/C 123/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana i wnosząca kasację: Hauptzollamt Krefeld

      Strona skarżąca i strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Rhein-Ruhr Beschichtungs-Service GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 3 dyrektywy 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1) wymaga przy opodatkowaniu produktów energetycznych innych niż produkty, dla których w dyrektywie tej ustalono stawkę podatku, zastosowania stawki podatku, która ustalona jest w prawie krajowym dla wykorzystania produktu energetycznego jako paliwa do ogrzewania, jeżeli ów inny produkt energetyczny jest również wykorzystywany jako paliwo do ogrzewania? Czy też, w przypadku gdy inny produkt energetyczny wykorzystywany jako paliwo do ogrzewania jest równoważny określonemu produktowi energetycznemu, można zastosować stawkę podatku ustaloną w prawie krajowym dla tego produktu energetycznego, nawet jeżeli jest to stawka jednolita, która nie uwzględnia wykorzystania jako paliwo silnikowe albo paliwo do ogrzewania?

      (1)  Dz.U. L 283, s. 51.


               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/3

         Mianowanie pierwszego rzecznika generalnego
   2010/C 317/05
   Na podstawie art. 10 § 1 akapit trzeci regulaminu postępowania Trybunał Sprawiedliwości mianował na okres roku, do dnia 6 października 2011 r. Y. Bota pierwszym rzecznikiem generalnym.


title: Sprawa T-607/11: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 r. — Henkel i Henkel France przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/64

      Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 r. — Henkel i Henkel France przeciwko Komisji
      (Sprawa T-607/11)
      (2012/C 25/123)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy) i Henkel France (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: R. Polley, T. Kuhn, F. Brunet i E. Paroche)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 września 2011 r. w przedmiocie nieprzekazania francuskiemu organowi ochrony konkurencji piętnastu dokumentów przedstawionych w sprawie COMP/39.579 (Detergenty dla gospodarstw domowych);

                  —

                  nakazanie Komisji, aby ta umożliwiła skarżącej oparcie się w toczącym się przed tym organem ochrony konkurencji postępowaniu na dokumentach, o dostęp do których wnioskowano;

                  —

                  nakazanie Komisji pokrycia wszelkich kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z niniejszą skargą oraz

                  —

                  podjęcie wszelkich środków, które Sąd Unii Europejskiej uzna za właściwe.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga opiera się na jedynym zarzucie. Zgodnie z tym zarzutem Komisja bezprawnie oddaliła wniesiony przez francuski organ ochrony konkurencji wniosek o przekazanie mu piętnastu dokumentów i efektem tego naruszyła obowiązki ciążące na niej na mocy art. 4 ust. 3 traktatu o Unii Europejskiej oraz przysługujące skarżącej prawo do obrony i zasadę równości broni.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-336/03 easyCar (UK) Ltd przeciwko Office of Fair Trading (wniosek High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Ochrona konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość — Dyrektywa 97/7/WE — Umowy o świadczenie usług w zakresie transportu — Pojęcie — Umowy o wynajem samochodów)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-336/03 easyCar (UK) Ltd przeciwko Office of Fair Trading (1) (wniosek High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Ochrona konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość - Dyrektywa 97/7/WE - Umowy o świadczenie usług w zakresie transportu - Pojęcie - Umowy o wynajem samochodów)
   (2005/C 115/08)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-336/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (Zjednoczone Królestwo), postanowieniem z dnia 21 lipca, 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 30 lipca 2003 r., w postępowaniu easyCar (UK) Ltd przeciwko Office of Fair Trading, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, J. N. Cunha Rodrigues, K. Schiemann i M. Ilešič (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Art. 3 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/7/WE z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „umów o świadczenie usług w zakresie transportu” obejmuje umowy o wynajem samochodów.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.9.2003


title: Sprawa C-170/07: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/16

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-170/07)
   (2007/C 183/26)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Hottiaux, K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez wprowadzenie wymogu badań technicznych importowanych pojazdów używanych przed ich rejestracją, wobec braku takiego wymogu w stosunku do krajowych pojazdów znajdujących się w tych samych okolicznościach, Rzeczpospolita Polska nie dopełniła obowiązków spoczywających na niej na mocy art. 28 WE;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 28 WE zakazuje ograniczeń ilościowych w imporcie między Państwami Członkowskimi oraz wszelkich środków o charakterze równoważnym. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, w przypadku braku harmonizacji: „wszelkie przepisy handlowe ustanowione przez państwo członkowskie, które mogą bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie utrudniać handel wewnątrzwspólnotowy, należy uznać za środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych”.
   Środek o skutku równoważnym do ograniczenia ilościowego stanowi naruszenie art. 28 WE, o ile nie jest usprawiedliwiony na podstawie art. 30 WE, lub zgodnie z orzecznictwem Trybunału, obowiązkowymi wymogami nałożonymi w ogólnym interesie publicznym.
   Polska ustawa „Prawo o ruchu drogowym” nakłada obowiązek przeprowadzenia badań technicznych przed pierwszą rejestracją pojazdów w Polsce. Ponieważ nowe samochody są zwolnione z tego obowiązku, w praktyce tylko samochody używane sprowadzane z innych państw członkowskich podlegają obowiązkowym badaniom technicznym przed ich rejestracją w Polsce. W konsekwencji, wymóg ten stanowi środek dyskryminujący pojazdy sprowadzane z innych państw członkowskich wobec pojazdów krajowych. Ponadto, powyższy wniosek jest poparty faktem, iż władze polskie pobierają za przeprowadzane badania techniczne znaczącą opłatę, która jest prawie dwa razy wyższa od opłaty za badanie okresowe pojazdu krajowego tej samej kategorii. W opinii Komisji władze polskie nie przedstawiły słusznego uzasadnienia dla takiego rozróżnienia. W świetle utrwalonego orzecznictwa przepisy krajowe, które nakładają dodatkowe koszty na towary importowane w porównaniu z podobnymi towarami krajowymi, stanowią ograniczenie dla handlu wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu art. 28 WE.
   Aby usprawiedliwić taki środek, państwo członkowskie musi udowodnić, że jest on konieczny i proporcjonalny do celu. Zgodnie z art. 30 WE taki środek nie może stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia w handlu między państwami członkowskimi.
   Pod tym względem, Komisja uznaje, że okoliczność używania pojazdu na drogach publicznych od momentu ostatnich okresowych badań technicznych może uzasadniać, ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego, kontrolę przeprowadzaną w momencie rejestracji pojazdu i stwierdzającą, że pojazd nie uczestniczył w wypadku i jest w dobrym stanie technicznym. Państwa członkowskie mogą zatem poddawać pojazdy badaniom technicznym przed rejestracją, pod warunkiem jednak, że wymóg taki nie stanowi arbitralnej dyskryminacji, tzn. dotyczy zarówno pojazdów sprowadzanych z innych państw członkowskich, jak i pojazdów krajowych, znajdujących się w podobnej sytuacji. Jeśli jednak przepisy prawa krajowego nie wymagają badań technicznych dla pojazdów krajowych zgłaszanych do rejestracji w tych samych okolicznościach co pojazdy sprowadzane z innych państw członkowskich, to przepisy takie należy uznać za dyskryminujące w sposób arbitralny.
   Ponadto Komisja stoi na stanowisku, że polskie przepisy ograniczające handel wewnątrzwspólnotowy nie mogą być usprawiedliwione ochroną zdrowia i życia ludzi, gdyż nie spełniają wymogów konieczności i proporcjonalności.
   Po pierwsze, jeśli pojazd przeszedł badania stanu technicznego w jednym z państw członkowskich, zasada równoważności i wzajemnego uznania wynikająca z art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 96/96/WE zobowiązuje wszystkie państwa członkowskie do uznawania zaświadczenia wydanego na taką okoliczność, tak, jakby państwa te same je wydały. Komisja musi odrzucić argument władz polskich dotyczący nieważności okresowych badań technicznych dokonanych w innym państwie członkowskim. Zdaniem Komisji, zaznaczenie w dokumentach rejestracyjnych faktu wyrejestrowania pojazdu, nie ma na celu unieważnienia wszelkich badań technicznych i innych zaświadczeń o stanie technicznym pojazdu, co więcej, wyrejestrowanie pojazdu nie ma nic wspólnego z jego stanem technicznym. Po drugie, kontrola selekcyjna byłaby bardziej proporcjonalna do ochrony bezpieczeństwa na drogach, gdyż dotyczyłaby jedynie tych pojazdów sprowadzanych z innych państw członkowskich, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa na drogach lub dla środowiska. Po trzecie, Komisja nie podziela argumentu rządu polskiego, zgodnie z którym badania techniczne są konieczne ze względu na identyfikację pojazdów i walkę z przestępczością. Zdaniem Komisji przeprowadzanie szczegółowych badań technicznych, których koszt przekracza prawie dwukrotnie koszt okresowych badań technicznych nie jest konieczne dla określenia rodzaju, podrodzaju, przeznaczenia czy typu pojazdu. Informacje te zazwyczaj figurują już w dokumentach pojazdu, które są przedkładane polskim organom rejestracyjnym. Po czwarte, Komisja odrzuca argument władz polskich dotyczący Konwencji Wiedeńskiej. Zdaniem Komisji, brak odpowiednich uregulowań na poziomie międzynarodowym, nie ma żadnego wpływu na zobowiązania Rzeczpospolitej Polskiej względem Wspólnoty.


title: Sprawa T-305/14: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Vestolit przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/54

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Vestolit przeciwko Komisji
   (Sprawa T-305/14)
   2014/C 223/56
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vestolit GmbH (Marl, Niemcy) (przedstawiciele: D. Greinacher, J. Martin i B. Scholtka, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i gazu kopalnianego oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej przewidziany w § 40 i 41 ustawy EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi kosztami zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE
               Skarżąca podnosi, że Komisja błędne uznała wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych za pomocą systemu dopłat, a także – szczególne wypłaty wyrównawcze mające na celu ograniczenie dopłaty EEG za pomoc i z tego względu nie powinna była przeprowadzać formalnego postępowania wyjaśniającego.

                           —

                           W związku z tym skarżąca twierdzi, że przy wstępnej analizie tego, czy system szczególnych wypłat wyrównawczych stanowi pomoc Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie ze względu na to, iż ten stanowiący wyjątek od zasady pobierania dopłaty EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści, której nie uzyskaliby oni w normalnych warunkach rynkowych.

                           —

                           Skarżąca podnosi także, że środek ten nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów państwowych. Ze względu na to, że dochód z opłaty EEG nie stanowi zasobów państwowych, przewidziany w przypadku odbiorców energochłonnych system szczególnych wypłat wyrównawczych również jest pozbawiony związku z tymi zasobami.

                           —

                           Skarżąca podnosi następnie, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie zakłóca konkurencji. Przywraca on jedynie warunki konkurencji, jaka istniałaby, gdyby nie pobierano dopłaty EEG.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
               Skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Niemieckie przepisy w przedmiocie wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych były już przedmiotem pogłębionej analizy przeprowadzanej w kontekście tego, czy stanowi ono pomoc państwa. Po jej przeprowadzeniu w 2002 r. Komisja doszła do wniosku, że przepisy te nie przewidują przeniesienia zasobów państwowych. Ponieważ ustawa EEG 2012 nie przewidywała w tym względzie żadnych istotnych zmian, podmioty gospodarcze, których ona dotyczyła, nie czuły się zobowiązane do oczekiwania na wyniki kolejnej analizy, lecz mogły w uzasadniony sposób oczekiwać zgodności tych nowych przepisów z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci: nadużycie władzy
               Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja nadużyła przyznanego jej w art. 107 i 108 TFUE swobodnego uznania. Wszczęcie postępowania wyjaśniającego ma na celu przede wszystkim zasadniczą harmonizację wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Ten podstawowy cel przyświeca również przyjęciu nowej wersji wytycznych dotyczących pomocy państwa dla środowiska i energii, w których Komisja po raz pierwszy ustanowiła szczegółowe zasady wspierania energii ze źródeł odnawialnych. Aby dokonać takiej harmonizacji, Komisja powinna była przeprowadzić postępowanie przewidziane w art. 116 i 117 TFUE.


title: Sprawa C-440/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 lipca 2014 r. w sprawie T-578/12, National Iranian Oil Company przeciwko Radzie, wniesione w dniu 23 września 2014 r. przez National Iranian Oil Company.

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 lipca 2014 r. w sprawie T-578/12, National Iranian Oil Company przeciwko Radzie, wniesione w dniu 23 września 2014 r. przez National Iranian Oil Company.
   (Sprawa C-440/14 P)
   2014/C 421/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: National Iranian Oil Company (przedstawiciel: adwokat J.-M. Thouvenin)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku wydanego w dniu 16 lipca 2014 r. przez siódma izbę Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-578/12;

               —

               Uwzględnienie żądań, które wnosząca odwołanie przedstawiła przed Sądem Unii Europejskiej;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania za obie instancje.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania strona je wnosząca podnosi sześć zarzutów przeciwko wyrokowi Sądu ogłoszonemu w dniu16 lipca 2014 r.
   W ramach pierwszego zarzutu mającego na celu uchylenie wyroku wnosząca odwołanie twierdzi, że w pkt 43 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, że, wskazując art. 46 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 267/2012 (1), rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 (2) wyraźnie podaje, iż jego podstawę prawną stanowi tenże art. 46 ust. 2. Zdaniem wnoszącej odwołanie, podstawa prawna określa w istocie formę prawną, jaką powinien przybrać akt, którego podstawę stanowi. Tymczasem art. 46 ust. 2 nie określa żadnej formy prawnej.
   W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo w pkt 54-56 zaskarżonego wyroku, których treść zawiera się w stwierdzeniu, że „z art. 215 ust. 2 nie wynika, by indywidualne środki ograniczające zastosowane wobec osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów niepaństwowych powinny być przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 215 ust. 1 TFUE”. Z jednej strony, jak twierdzi, art. 215 ust. 1 TFUE, to jest jedyne postanowienie TFUE poświęcone środkom ograniczającym, wyraźnie stanowi, że procedurą mająca zastosowanie w przypadku takich środków jest procedura w nim wskazania i nie przewiduje żadnej innej. Z drugiej strony, jej zdaniem, art. 291 ust. 2 TFUE jest nie do pogodzenia z art. 215 ust. 2 TFUE. Wreszcie podnosi, subsydiarnie, że art. 291 ust. 2 TFUE nie może być postrzegany jako postanowienie dające Radzie podstawę prawną dla potrzeb stosowania środków ograniczających, o charakterze uzupełniającym w stosunku do podstawy prawnej, jaką stanowi art. 215 ust. 2 TFUE.
   W ramach zarzutu trzeciego, który został przedstawiony tytułem subsydiarnym, na wypadek orzeczenia, że uciekanie się do art. 291 ust. 2 TFUE w celu uzasadnienia stosowania indywidualnych środków ograniczających jest prawnie możliwe w ramach polityki stosowania środków ograniczających opartych początkowo na art. 215 TFUE, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo poprzez orzeczenie, zasadniczo, w pkt 74-83 wyroku, że Rada – by użyć sformułowania z art. 291 ust. 2 TFUE – „należycie uzasadniła” skorzystanie w niniejszej sprawie z tej procedury stanowiącej odstępstwo. Z jednej strony wymóg uzasadnienia w ten sposób nałożony nie jest spełniony poprzez uzasadnienie, które nie jest wyraźne. Z drugiej strony, nawet przy założeniu, że uzasadnienie domyślne może ten wymóg spełnić, to nie jest on spełniony w niniejszej sprawie, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni rozpatrywanych postanowień.
   W ramach zarzutu czwartego, który został przedstawiony tytułem subsydiarnym, na wypadek orzeczenia, że uciekanie się do art. 291 ust. 2 TFUE w celu uzasadnienia stosowania indywidualnych środków ograniczających jest prawnie możliwe w ramach polityki stosowania środków ograniczających opartych na art. 215 TFUE, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 86 wyroku, że art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 „zastrzega na rzecz Rady kompetencję do wykonywania przepisów art. 23 ust. 2 i 3 rzeczonego rozporządzenia”, co jest wystarczające, by uczynić zadość obowiązkowi uzasadnienia w odniesieniu do wskazania podstawy prawnej tego przepisu, którym jest art. 291 ust. 2 TFUE. Zdaniem skarżącej Sąd doszedł do takiego wniosku w wyniku błędnej pod względem prawnym wykładni art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012.
   W ramach zarzutu piątego, który został przedstawiony tytułem subsydiarnym, na wypadek orzeczenia, że uciekanie się do art. 291 ust. 2 TFUE w celu uzasadnienia stosowania indywidualnych środków ograniczających jest prawnie możliwe w ramach polityki stosowania środków ograniczających opartych na art. 215 TFUE, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd popełnił błąd w pkt 87 wyroku, gdy uznał, że obowiązek uzasadnienia aktów prawnych Unii nie nakazuje Radzie, by wyraźnie wskazała, że – w odniesieniu do podstawy prawnej z art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 – rozporządzenie (UE) nr 267/2012 opiera się na art. 291 ust. 2 TFUE.
   W ramach zarzutu szóstego wnosząca odwołanie twierdzi, iż Sąd naruszył prawo w pkt 115 wyroku poprzez orzeczenie, że kryterium ustanowione w art. 23 ust. 2 pkt d) rozporządzenia (UE) nr 267/2012 (sporne kryterium) jest zgodne z zasadami państwa prawa, a ogólniej z prawem Unii Europejskiej, ponieważ nie jest „ani arbitralne, ani dyskrecjonalne” oraz w pkt 123 wyroku poprzez orzeczenie, że „sporne kryterium ogranicza uprawnienia dyskrecjonalne Rady, ustanawiając kryteria obiektywne, oraz gwarantuje stopień przewidywalności wymagany prawem Unii”. Uważa też, że Sąd naruszył prawo wnoszącej odwołanie do obrony. Podkreśla ona przede wszystkim, że Sąd uznał zgodność spornego kryterium z prawem Unii po jego przeredagowaniu, podczas gdy w powinien był przeprowadzić ocenę jego zgodności z prawem w brzmieniu figurującym w rozporządzeniu. Zauważa następnie, że fakt, iż Sad przeredagował sporne kryterium, by uznać je za zgodne z prawem, naruszył jej prawo do obrony, pozbawiając ją prawa do oparcia się na tekście przeredagowanym w celu zorganizowania swojej obrony, jako że w czasie, gdy przygotowywała swoją obronę, nie jeszcze sensu tego przeredagowania, który jednak został jej przeciwstawiony. Wreszcie wnosząca odwołanie podnosi brak spójności w rozumowaniu Sądu, co jej zdaniem stoi w sprzeczności z ciążącym na nim obowiązkiem uzasadnienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 281, s. 16).


title: Sprawa T-55/07: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2007 r. — Niderlandy przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/52

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2007 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-55/07)
   (2007/C 82/108)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H. G. Sevenster i D. J. M. de Grave)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 grudnia 2006 r. (Dz.U. L 355, str. 96) wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w części, w której dotyczy ona Niderlandów, a w szczególności korekty finansowej zastosowanej w odniesieniu do wydatków nie kwalifikujących się do dofinansowania wypłaconych przez EFOGR, Sekcja Gwarancji, za rok 2002 w wysokości 5,67 mln EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi Niderlandy podnoszą po pierwsze, że naruszony został art. 4 rozporządzenia nr 2603/1999 (1), ponieważ dokonano nieprawidłowego zastosowania i wykładni pojęcia „wydatków wieloletnich ”w rozumieniu tego artykułu.
   Po drugie skarżący powołuje się na naruszenie art. 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1257/11999 (2) i jednocześnie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w ten sposób, że w wyniku procedury przeprowadzonej przez Niderlandy zastosowana została korekta w wysokości pełnej kwoty, chociaż Komisja zatwierdziła wcześniej w ramach procedury zatwierdzania niderlandzkiego dokumentu programowego dla wsparcia rozwoju obszarów wiejskich 2000-2006 umieszczenie pozycji w Sekcji Gwarancji.
   Skarżący podnosi zarzut ewentualny, że naruszone zostały art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 (3) i art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 729/70 (4) w ten sposób, że zostały one nieprawidłowo zastosowane w zaskarżonej decyzji, ponieważ Wspólnota nie poniosła żadnej szkody finansowej w wyniku procedury przeprowadzonej przez Niderlandy.
   Skarżący podnosi kolejny zarzut ewentualny, że naruszona została zasada proporcjonalności w ten sposób, że zastosowana została korekta w wysokości pełnej kwoty, chociaż te środki finansowe EFOGR — co jest bezsporne — zostały wykorzystane przez Niderlandy prawidłowo w tym znaczeniu, że Wspólnota nie poniosła żadnej szkody finansowej w wyniku procedury przeprowadzonej przez Niderlandy.
   W końcu skarżący podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia, ponieważ korekta w wysokości pełnej kwoty została zastosowana bez uzasadnienia i wbrew stwierdzeniom organu arbitrażowego, chociaż te środki finansowe EFOGR — co jest bezsporne — zostały wykorzystane przez Niderlandy prawidłowo w tym znaczeniu, że Wspólnota nie poniosła żadnej szkody finansowej w wyniku procedury przeprowadzonej przez Niderlandy.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2603/1999 z dnia 9 grudnia 1999 r. ustanawiające zasady przekazywania wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich przewidzianego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999 (Dz.U. L 36, str. 26).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz.U. L 160, str. 80).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, str. 103).

      (4)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 94, str. 13).


title: Sprawa C-605/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Welmory sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 44 — Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” usługobiorcy — Miejsce, w którym usługi uważa się za świadczone na rzecz podatników — Transakcja wewnątrzwspólnotowa)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Welmory sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku
   (Sprawa C-605/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 44 - Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” usługobiorcy - Miejsce, w którym usługi uważa się za świadczone na rzecz podatników - Transakcja wewnątrzwspólnotowa))
   (2014/C 462/03)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Welmory sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku

      Sentencja

   Pierwszy podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, który korzysta z usług świadczonych przez drugiego podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, powinien być uważany za posiadającego w tym innym państwie członkowskim „stałe miejsce prowadzenia działalności” w rozumieniu art. 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., w celu określenia miejsca opodatkowania tych usług, jeżeli to stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów jego działalności gospodarczej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa C-462/11: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Dâmbovița — Rumunia) — Victor Cozman przeciwko Teatrul Municipal Târgoviște (Odesłanie prejudycjalne — Protokół dodatkowy nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Dopuszczalność krajowych przepisów wprowadzających obniżkę płac wielu kategorii urzędników publicznych — Brak wykonania prawa Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/13

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Dâmbovița — Rumunia) — Victor Cozman przeciwko Teatrul Municipal Târgoviște
   (Sprawa C-462/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Protokół dodatkowy nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Dopuszczalność krajowych przepisów wprowadzających obniżkę płac wielu kategorii urzędników publicznych - Brak wykonania prawa Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2012/C 73/23
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Dâmbovița

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Victor Cozman

      Strona pozwana: Teatrul Municipal Târgoviște

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunalul Dâmbovița — Wykładnia art. 1 protokołu dodatkowego nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Dopuszczalność krajowych przepisów wprowadzających obniżkę płac wielu kategorii urzędników publicznych — Charakter prawa do płacy — Granice

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane do niego przez Tribunalul Dâmbovița (Rumunia) postanowieniem z dnia 7 lutego 2011 r.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa C-461/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad (Niderlandy) w dniu 23 października 2008 r. — Don Bosco Onroerend Goed BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad (Niderlandy) w dniu 23 października 2008 r. — Don Bosco Onroerend Goed BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-461/08)
   (2009/C 69/29)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Don Bosco Onroerend Goed BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 13 B lit. g) w związku z art. 4 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że dostawa budynku, który został częściowo wyburzony z uwagi na planowane zastąpienie go nowym budynkiem, który ma zostać wybudowany, podlega podatkowi od wartości dodanej?

               2.

               Czy na udzielenie odpowiedzi na to pytanie ma wpływ kwestia, czy to sprzedający czy też kupujący budynek zlecił rozbiórkę i zostaje obciążony związanymi z tym kosztami, rozumiejąc, że dostawa podlega podatkowi od wartości dodanej tylko wtedy, gdy sprzedający zlecił rozbiórkę i zostaje obciążony kosztami tej rozbiórki?

               3.

               Czy na udzielenie odpowiedzi na pytanie pierwsze ma wpływ kwestia, czy to sprzedający czy też kupujący budynek sporządził plany nowego obiektu budowlanego, rozumiejąc, że dostawa podlega podatkowi od wartości dodanej tylko wtedy, gdy sprzedający sporządził plany nowego obiektu budowlanego?

               4.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy podatkowi od wartości dodanej podlega każda dostawa, która ma miejsce po momencie, w którym faktycznie rozpoczęte zostały roboty rozbiórkowe bądź po późniejszym momencie, w szczególności po momencie, w którym rozbiórka jest znacznie zaawansowana?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa C-382/07: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/9

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-382/07)
   (2007/C 223/12)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Yerrell i M. Telles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/51/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych, a w każdym razie poprzez niedoinformowanie o ich przyjęciu Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na wykonanie tej dyrektywy upłynął w dniu 31 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 164, str. 164.


title: Sprawa T-535/10: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias przeciwko OHIM — Garmo (GAZI Hellim) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GAZI Hellim — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak wspólny HALLOUMI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/20

         Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias przeciwko OHIM — Garmo (GAZI Hellim)
   (Sprawa T-535/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GAZI Hellim - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak wspólny HALLOUMI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 217/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: początkowo adwokaci C. Milbradt i H. Van Volxem, następnie adwokaci C. Milbradt i A. Schwarz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Garmo AG (Stuttgart, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 września 2010 r. (sprawa R 1497/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias a Garmo AG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 września 2010 r. (sprawa R 1497/2009-4).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-256/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 9 maja 2016 r. – Deichmann SE przeciwko Hauptzollamt Duisburg

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 9 maja 2016 r. – Deichmann SE przeciwko Hauptzollamt Duisburg
   (Sprawa C-256/16)
   (2016/C 260/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Deichmann SE

      Strona pozwana: Hauptzollamt Duisburg

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/223 (1) z dnia 17 lutego 2016 r. ustanawiające procedurę oceny niektórych wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych i o indywidualne traktowanie składanych przez producentów eksportujących z Chin i Wietnamu i wykonujące wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 jest ważne?

      (1)  Dz.U. L 41, s. 3.


title: Sprawa F-40/10: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2010 r. — Lebedef przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/55

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2010 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-40/10)
   ()
   2010/C 209/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, w której stwierdzono, że skarżący bez zezwolenia przekroczył 5,5 dni urlopu przysługującego mu w 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 sierpnia 2009 r., w której Dyrektor Generalny EUROSTAT zleca wydziałowi do spraw zasobów ludzkich poinformowanie właściwych służb wydziału rent i emerytur oraz ustalania praw indywidualnych o przekroczeniu przez skarżącego 5,5 dni urlopu przysługującego mu w 2009 r. w celu utraty prawa do pobierania przez niego wynagrodzenia za ten okres;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-470/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 7 września 2015 r. – Lufthansa Cargo AG/Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 7 września 2015 r. – Lufthansa Cargo AG/Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu
   (Sprawa C-470/15)
   (2015/C 398/22)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lufthansa Cargo AG

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 lit. c) ppkt ii) zdanie pierwsze umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z drugiej strony (Dz.U. 2007, L 134) należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on wspólnotowemu przewoźnikowi lotniczemu z państwa członkowskiego A skuteczne prawo do wyładowania ładunku, załadowanego w państwie trzecim, w innym państwie członkowskim B po międzylądowaniu w Stanach Zjednoczonych, podczas którego ładunek ten nie został wyładowany, oraz że w takich okolicznościach nie trzeba opierać się na umowach dwustronnych między państwem członkowskim B i państwem trzecim?

               2)

               Czy wspólnotowy przewoźnik lotniczy może wywodzić prawa z umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z drugiej strony wobec innych państw członkowskich aniżeli państwo członkowskie, w którym przewoźnik ten ma swoje główne miejsce działalności?

               3)

               Czy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 847/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie negocjacji i wykonania umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (Dz.U. L 195; sprostowanie Dz.U. 2007, L 204) stoi na przeszkodzie temu, że przy badaniu, czy spełnione jest kryterium przedsiębiorczości w rozumieniu art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, tak jak zostało ono sprecyzowane w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, wymagane jest między innymi, by część floty – składająca się z co najmniej dwóch samolotów – wspólnotowego przewoźnika lotniczego mającego główne miejsce działalności w państwie członkowskim A stacjonowała w państwie członkowskim B?


title: Wykreślenie sprawy T-251/99

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/54

         Wykreślenie sprawy T-251/99 (1)

   (2004/C 300/105)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 5 października 2004 r. prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-251/99, Texaco Nederland B.V. e.a. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 20 z 22.1.2000.


title: Sprawa C-136/15 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 czerwca 2015 r. – Mohammad Makhlouf/Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 169 § 2 — Niezbędna treść odwołania — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/11

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 czerwca 2015 r. – Mohammad Makhlouf/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-136/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 169 § 2 - Niezbędna treść odwołania - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 398/13)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mohammad Makhlouf (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i M.M. Joséphidès, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Mohammad Makhlouf zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa T-393/14: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2014 r. – Ingeperfil przeciwko Komisji

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/29

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2014 r. – Ingeperfil przeciwko Komisji
   (Sprawa T-393/14)
   2014/C 245/39
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ingeperfil, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.C. García Muñoz, J. I. Jiménez-Blanco Carrillo de Albornoz i J. Corral García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zarzuty i główne argumenty są te same, jak w sprawie T-392/14.


title: Sprawa T-544/11: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2011 r. — Spectrum Brands (UK) przeciwko OHIM — Philips (STEAM GLIDE)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/17

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2011 r. — Spectrum Brands (UK) przeciwko OHIM — Philips (STEAM GLIDE)
   (Sprawa T-544/11)
   2012/C 6/33
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Spectrum Brands (UK) Ltd (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Koninklijke Philips Electronics NV (Eindhoven, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z 14 lipca 2011 r. w sprawie R 1289/2010-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM oraz Koninklijke Philips Electronics NV ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „STEAM GLIDE” dla towarów z klasy 9 — wspólnotowy znak towarowy nr 5167382

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Koninklijke Philips Electronics NV

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Koninklijke Philips Electronics NV złożyła wniosek o unieważnienie prawa do znaku towarowego na podstawie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z bezwzględnymi podstawami odmowy rejestracji z art. 7 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na popełnienie błędu przez Izbę Odwoławczą co do znaczenia i składni rozpatrywanego znaku towarowego i jego części składowych oraz jego zdatności do natychmiastowego i bezpośredniego opisu rozpatrywanych towarów. Ponadto Izba Odwoławcza nie uwzględniła interesu ogólnego leżącego u podstaw art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie uwzględniła podstawowej funkcji znaku towarowego, nie uwzględniła perspektywy przeciętnego konsumenta, nie rozpatrzyła art. 7 ust. 1 lit. b) odrębnie od art. 7 ust. 1 lit. c), nie uwzględniła interesu ogólnego leżącego u podstaw art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz nie przeanalizowała znaku wspólnotowego jako całości.


title: Sprawa T-173/13: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Selo Medical/OHIM – biosyn Arzneimittel (SELOGYN) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SELOGYN — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SELESYN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Odmowa rejestracji]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/47

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Selo Medical/OHIM – biosyn Arzneimittel (SELOGYN)
   (Sprawa T-173/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SELOGYN - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SELESYN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Odmowa rejestracji])
   (2015/C 046/58)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Selo Medical GmbH (Unternberg, Austria) (przedstawiciel: adwokat T. Schneider)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: biosyn Arzneimittel GmbH (Fellbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein i H. Kunz-Hallstein)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 stycznia 2013 r. (sprawa R 2601/2011-4), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między biosyn Arzneimittel GmbH a Selo Medical GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Selo Medical GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-50/08: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/18

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-50/08)
   (2008/C 128/31)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J.-P. Keppenne i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że wprowadzając wymóg posiadania obywatelstwa dla uzyskania dostępu do zawodu notariusza Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy traktatu WE, w szczególności art. 43 WE i 45 WE;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swej skardze Komisja zarzuca stronie pozwanej po pierwsze, że wprowadzając wymóg posiadania obywatelstwa dla uzyskania dostępu do zawodu notariusza i do jego wykonywania naruszyła w nieproporcjonalny sposób swobodę przedsiębiorczości, o której stanowi art. 43 WE. Artykuł 45 WE co prawda wyłącza ze stosowania rozdziału dotyczącego prawa przedsiębiorczości działalność, która bezpośrednio i wyraźnie związana jest z wykonywaniem władzy publicznej. Według Komisji zadania powierzone notariuszom przez prawo francuskie wykazują jednakże tak słaby związek z takim wykonywaniem władzy publicznej, że nie mogą być objęte zakresem tego przepisu i stanowić uzasadnienia dla podobnej przeszkody dla swobody przedsiębiorczości.
   Po pierwsze bowiem zadania te nie dają notariuszom rzeczywistych środków przymusu i zadania oraz odpowiednie pozycje sędziego i notariusza są jej zdaniem odmienne.
   Po drugie środki mniej restrykcyjne niż wymóg obywatelstwa mogłyby zostać wprowadzone przez krajowego ustawodawcę jak np. poddanie podmiotów, o których mowa surowym wymogom dostępu do zawodu, szczególnym obowiązkom zawodowym lub szczególnej kontroli.


title: Sprawa T-445/10: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — HerkuPlast Kubern przeciwko OHIM — How (eco-pack) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego eco-pack — Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe ECOPAK — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/15

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — HerkuPlast Kubern przeciwko OHIM — How (eco-pack)
   (Sprawa T-445/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego eco-pack - Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe ECOPAK - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)
   2012/C 343/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HerkuPlast Kubern GmbH (Ering, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Heidi A. T. How (Harrow, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 lipca 2010 r. (sprawa R 1014/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między HerkuPlast Kubern GmbH a Heidi A.T. How.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 27 lipca 2010 r. (sprawa R 1014/2009-4).

               2)

               OHIM pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez HerkuPlast Kubern GmbH.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-101/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart — Niemcy) — Herbert Schaible przeciwko Land Baden-Württemberg (Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 21/2004 — System identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz — Obowiązek elektronicznego indywidualnego znakowania — Obowiązek prowadzenia rejestru gospodarstwa — Ważność — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Swoboda przedsiębiorczości — Proporcjonalność — Równość traktowania)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart — Niemcy) — Herbert Schaible przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-101/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Rozporządzenie (WE) nr 21/2004 - System identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz - Obowiązek elektronicznego indywidualnego znakowania - Obowiązek prowadzenia rejestru gospodarstwa - Ważność - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Swoboda przedsiębiorczości - Proporcjonalność - Równość traktowania)
   2013/C 367/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Stuttgart

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Herbert Schaible

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Stuttgart — Ważność art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1 oraz art. 9 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG (Dz.U. L 5, s. 8), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1560/2007 z dnia 17 grudnia 2007 r. (Dz.U. L 340, s. 25), w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności jej art. 15 ust. 1 i art. 16 — Proporcjonalność systemu indywidualnej identyfikacji owiec i kóz

      Sentencja

   Analiza przedstawionych pytań nie wykazała żadnego elementu, który mógłby mieć wpływ na ważność art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1 oraz art. 9 ust. 3 akapit pierwszy, jak również pkt 2 części B załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 933/2008 z dnia 23 września 2008 r.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa C-175/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 maja 2009 r. — Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs przeciwko Axa UK plc

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 maja 2009 r. — Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs przeciwko Axa UK plc
   (Sprawa C-175/09)
   2009/C 153/59
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

      Strona pozwana: Axa UK plc

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jakie są cechy zwolnionej usługi, która „skutkuje przelewem środków finansowych oraz wywołuje zmiany w sytuacji prawnej i finansowej”? W szczególności:

                           a)

                           Czy zwolnienie ma zastosowanie do usług, które w przeciwnym razie nie musiałyby być świadczone przez instytucje finansowe, które (i) dokonują obciążenia jednego rachunku, (ii) dokonują odpowiedniego uznania innego rachunku lub (iii) pośredniczą pomiędzy (i) lub (ii)?

                           b)

                           Czy zwolnienie ma zastosowanie do usług, które nie obejmują wykonywania zadań polegających na obciążeniu jednego rachunku i odpowiadającemu uznaniu drugiego rachunku, ale które mogą — w przypadku doprowadzenia do transferu środków pieniężnych — być postrzegane jako przyczyna tego transferu?

               2)

               Czy w świetle wyroku w sprawie SDC przedsiębiorca (niebędący bankiem), świadczy usługę objętą zwolnieniem zgodnie z art.13 część B lit. d) pkt 3, gdy zadania, które wykonuje na rzecz swojego klienta

                           1)

                           obejmują pobieranie, przetwarzanie, a następnie wypłacanie kwot pieniężnych należnych klientowi od osoby trzeciej, a w szczególności zadania polegające na:

                                       a)

                                       przekazywaniu informacji bankowi osoby trzeciej wnioskującemu o dokonanie płatności z rachunku bankowego osoby trzeciej na rachunek przedsiębiorcy, na podstawie stałego zlecenia udzielonego przez tę osobę trzecią bankowi (zgodnie z systemem „Direct Debit”), a następnie, jeśli bank zrealizuje taką płatność,

                                       b)

                                       wydaniu bankowi polecenia przelewu środków pieniężnych z jego rachunku na rachunek bankowy klienta
                                       ale 2) nie obejmują zadań a) obciążenia jednego rachunku bankowego b) odpowiadającego mu uznania drugiego rachunku bankowego lub c) pośrednictwa pomiędzy a) i b)?

               3)

               Czy odpowiedź na pytanie drugie (powyżej) ulegnie zmianie, jeśli usługa opisana w tym pytaniu jest świadczona poprzez przekazywanie informacji do systemu elektronicznego, który następnie automatycznie łączy się z odpowiednim bankiem, nawet jeśli przekazanie informacji nie zawsze musi skutkować realizacją przelewu (np. z uwagi na to, że osoba trzecia odwołała autoryzację udzieloną bankowi lub nie posiada wystarczającej ilości środków na swoim rachunku)?


title: Sprawa F-112/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 października 2007 r. — Krcova przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Służba publiczna — Urzędnik w okresie próbnym — Artykuł 34 regulaminu pracowniczego — Zwolnienie urzędnika w okresie próbnym — Uprawnienia dyskrecjonalne — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek staranności — Zasada dobrej administracji)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 października 2007 r. — Krcova przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-112/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnik w okresie próbnym - Artykuł 34 regulaminu pracowniczego - Zwolnienie urzędnika w okresie próbnym - Uprawnienia dyskrecjonalne - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek staranności - Zasada dobrej administracji)
   (2007/C 297/95)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Erika Krcova (Trnava, Słowacja) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Schauss)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 października 2005 r. w sprawie zwolnienia skarżącej z upływem okresu próbnego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006, str. 49.


title: Sprawa C-157/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Banco Vizcaya Argentaria, S.A. przeciwko Administración General del Estado

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Banco Vizcaya Argentaria, S.A. przeciwko Administración General del Estado
   (Sprawa C-157/10)
   2010/C 179/26
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo (Hiszpania)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Banco Vizcaya Argentaria, S.A.

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 63 i 65 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie normom prawa krajowego (wynikającym z jednostronnie przyjętych przepisów lub z postanowień umowy dwustronnej o unikaniu podwójnego opodatkowania międzynarodowego) stanowiącym, że w ramach podatku dochodowego od osób prawnych, w szczególności w zakresie przepisów dotyczących unikania podwójnego opodatkowania, wyłączona jest możliwość odliczenia kwoty podatku należnego w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej z tytułu przychodów uzyskanych na terytorium tych państw i podlegających tam opodatkowaniu, w sytuacji gdy kwota ta, mimo że należna, nie została zapłacona ze względu na zastosowanie zwolnienia, ulgi podatkowej lub jakiejkolwiek innej korzyści podatkowej?


title: Sprawa C-56/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Raiffeisen-Waren-Zentrale Rhein-Main e.G. przeciwko Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH (Wspólnotowa ochrona odmian roślin — Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 — Usługi przygotowawcze — Obowiązek dostarczenia informacji przez podmiot świadczący usługi przygotowawcze posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin — Wymogi co do momentu i treści żądania udzielenia informacji)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Raiffeisen-Waren-Zentrale Rhein-Main e.G. przeciwko Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH
   (Sprawa C-56/11) (1)

   (Wspólnotowa ochrona odmian roślin - Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 - Usługi przygotowawcze - Obowiązek dostarczenia informacji przez podmiot świadczący usługi przygotowawcze posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin - Wymogi co do momentu i treści żądania udzielenia informacji)
   2013/C 9/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raiffeisen-Waren-Zentrale Rhein-Main e.G.

      Strona pozwana: Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Oberlandesgericht Düsseldorf – Wykładnia art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227, s. 1) oraz art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 173, s. 14) – Obowiązek dostarczenia informacji przez podmiot świadczący usługi przygotowawcze posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin – Wymogi co do momentu i treści żądania udzielenia informacji mogącego uzasadniać obowiązek informacji

      Sentencja

               1)

               Artykuł 9 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2605/98 z dnia 3 grudnia 1998 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że obowiązek dostarczenia informacji, który ciąży na podmiocie świadczącym usługi przygotowawcze w odniesieniu do odmian chronionych, powstaje wtedy, gdy żądanie udzielenia informacji odnoszące się do danego roku gospodarczego zostało przedstawione przed upływem tego roku. Niemniej taki obowiązek może istnieć w odniesieniu do informacji odnoszących się aż do trzech lat gospodarczych poprzedzających bieżący rok gospodarczy, pod warunkiem że posiadacz prawa do ochrony odmian wystosował pierwsze żądanie dotyczące tych samych odmian do tego samego podmiotu w trakcie pierwszego z poprzednich lat gospodarczych, których dotyczy żądanie udzielenia informacji.

               2)

               Artykuł 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin w związku z art. 9 rozporządzenia nr 1768/95, zmienionego rozporządzeniem nr 2605/98, powinien być interpretowany w ten sposób, że żądanie udzielenia informacji kierowane przez posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin do podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze nie musi zawierać dowodów potwierdzających przytoczone w nim przesłanki. Ponadto okoliczność, że rolnik uprawia w ramach uprawy umownej odmianę chronioną, nie może sama w sobie stanowić przesłanki wskazującej, że podmiot świadczący usługi przygotowawcze przygotował lub zamierza przygotować do uprawy materiał ze zbioru uzyskany z uprawy materiału rozmnożeniowego danej odmiany chronionej. Taka okoliczność może jednak, w zależności od innych okoliczności sprawy, pozwolić wyciągnąć wniosek, że taka przesłanka występuje, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego w zawisłej przed nim sprawie.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.