title: Sprawa C-454/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia  5 października 2005 r.  w sprawach połączonych T-366/03 i T-235/04 wniesione przez Republikę Austrii w dniu  7 grudnia 2005 r.

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/20

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 5 października 2005 r. w sprawach połączonych T-366/03 i T-235/04 wniesione przez Republikę Austrii w dniu 7 grudnia 2005 r.
   (Sprawa C-454/05 P)
   (2006/C 60/40)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 22 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Republiki Austrii, reprezentowanej przez adwokata Dr. Harald Dossi'ego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 5 października 2005 r. w sprawach połączonych T-366/03 i T-235/04.
   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1)

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 5 października 2005 r. w sprawach połączonych T-366/03 i T-235/04 Land Oberösterreich i Republika Austrii, strony skarżące, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, strona pozwana (1), w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/653/WE z dnia 2 września 2003 r. w sprawie przepisów krajowych dotyczących zakazu stosowania organizmów genetycznie zmodyfikowanych w kraju związkowym Górna Austria, notyfikowanych przez Republikę Austrii na podstawie art. 95 ust. 5 WE (2);

               2)

               obciążenie Komisji kosztami całego postępowania;

               3)

               stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji Komisji lub ewentualnie skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Sąd Pierwszej Instancji, wydając zaskarżony wyrok z dnia 5 października 2005 r., popełnił z jednej strony błędy proceduralne, które naruszyły interesy Republiki Austrii, a z drugiej strony naruszył prawo wspólnotowe.
   W zaskarżonym wyroku rozpatrywane jest tylko kryterium „specyficznego problemu”; pozostałe kryteria art. 95 ust. 5 WE nie zostały zbadane, po tym jak sąd doszedł do wniosku, że nie występuje specyficzny problem Państwa Członkowskiego składającego wniosek. Sąd nie rozpatrywał jednak kwestii „specyficznego problemu” z taką dokładnością, która byłaby odpowiednia dla jej znaczenia dla wyniku postępowania. Zaniechanie szczegółowego rozpatrzenia podniesionych w tej kwestii argumentów stanowi z jednej strony naruszenie zasady kontradyktoryjności, a z drugiej strony naruszenie obowiązku uzasadnienia, co w każdym z obu przypadków stanowi wadę proceduralną.
   Naukowa ocena zagrożeń ma wyjątkowe znaczenie przede wszystkim w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego, w szczególności w wyniku stosowania zasady ostrożności, i wymaga w ramach postępowania na podstawie art. 95 ust. 5 WE pełnego zbadania argumentów naukowych, szczególnie w wypadku choćby minimalnych wątpliwości, czy poziom ochrony przewidziany przez środek harmonizujący jest wystarczający. Jednakże ani Komisja, ani też następnie Sąd nie rozpatrzyły merytorycznie argumentów podniesionych przez Republikę Austrii i nie zbadały notyfikowanego pełni niezbędności notyfikowanego środka dotyczącego ochrony środowiska naturalnego. Decyzja Komisji i wyrok Sądu opierają się na studium EFTA [Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności], które zasadniczy argument strony austriackiej — kwestię koegzystencji kultur genetycznie zmodyfikowanych i niezmodyfikowanych — potraktowało w sposób marginalny i w żadnym wypadku w sposób specyficzny w odniesieniu do kraju związkowego Górna Austria. Sąd w ogóle nie rozpatrzył przedstawionych dowodów naukowych w świetle zasady ostrożności.
   W końcu wnosząca odwołanie stoi na stanowisku, że wcześniejsze orzecznictwo Trybunału nie sprzeciwia się przeprowadzeniu postępowania kontradyktoryjnego na podstawie art. 95 ust. 5 WE, a stanowisko prawne Sądu w tym względzie stanowi naruszenie prawa wspólnotowego. Ponieważ nieprzeprowadzenie takiego postępowania narusza prawo do przedstawienia stanowiska, zdaniem skarżącej już z tego powodu należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Komisji.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005 r.

      (2)  Dz.U. L 230, str. 34


title: Sprawa C-166/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Bolzano w dniu  28 marca 2006 r.  — Eurodomus srl przeciwko Comune di Bolzano

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Bolzano w dniu 28 marca 2006 r. — Eurodomus srl przeciwko Comune di Bolzano
   (Sprawa C-166/06)
   (2006/C 154/15)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale civile di Bolzano
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eurodomus srl

      Strona pozwana: Comune di Bolzano
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy organ administracyjny posiadający uprawnienia ustawodawcze, w wykonaniu których może on w sposób istotny wpłynąć na sytuację gospodarczą skarżącego i który w trakcie postępowania wydaje przepisy uniemożliwiające wykonanie orzeczenia sądu administracyjnego, narusza prawo wspólnotowe?

               2)

               Czy Provincia Autonoma di Bolzano naruszyła prawo wspólnotowe przyjmując art. 107 ust. 25 L[egge] P[rovinciale] nr 13/1997, który dokonał zmiany prawa budowlanego i sprawił, że pozwolenie budowlane na obiekty z przeznaczeniem na działalność handlową, wybudowane zgodnie z pozwoleniem budowlanym wydanym w czasie obowiązywania poprzednich przepisów, które przyznawały tym obiektom przeznaczenie handlowe stało się niedopuszczalne?

               3)

               Czy komisarz rządu włoskiego naruszył prawo wspólnotowe przyjmując i stosując wymienione przepisy Provincia autonoma di Bolzano?


title: Sprawa C-48/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Dunajská Streda – Słowacja) – ERGO Poist’ovňa, a.s./Alžbeta Barlíková (Odesłanie prejudycjalne — Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek — Dyrektywa 86/653/EWG — Prowizja przedstawiciela handlowego — Artykuł 11 — Częściowe niewykonanie umowy zawartej między osobą trzecią a zleceniodawcą — Konsekwencje dla prawa do prowizji — Pojęcie „okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi zleceniodawca”)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Dunajská Streda – Słowacja) – ERGO Poist’ovňa, a.s./Alžbeta Barlíková
   (Sprawa C-48/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek - Dyrektywa 86/653/EWG - Prowizja przedstawiciela handlowego - Artykuł 11 - Częściowe niewykonanie umowy zawartej między osobą trzecią a zleceniodawcą - Konsekwencje dla prawa do prowizji - Pojęcie „okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi zleceniodawca”))
   (2017/C 239/14)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd Dunajská Streda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: ERGO Poist’ovňa, a.s.

      Strona pozwana: Alžbeta Barlíková

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 11 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten dotyczy nie tylko przypadków całkowitego niewykonania umowy między zleceniodawcą a osobą trzecią, ale również przypadków częściowego niewykonania takiej umowy, takich jak nieosiągnięcie ustalonej wielkości transakcji lub rozwiązanie umowy przed upływem okresu, na który została ona zawarta.

               2)

               Wykładni art. 11 ust. 2 i 3 dyrektywy 86/653 należy dokonywać w ten sposób, że postanowienie umowy agencyjnej, zgodnie z którym agent musi zwrócić odpowiednią część swojej prowizji w razie częściowego niewykonania umowy zawartej między zleceniodawcą a osobą trzecią, nie stanowi „odstępstwa ze szkodą dla przedstawiciela handlowego” w rozumieniu art. 11 ust. 3 tej dyrektywy, pod warunkiem że część prowizji podlegająca zwrotowi jest proporcjonalna do zakresu niewykonania tej umowy oraz że owo niewykonanie nie wynika z okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi zleceniodawca

               3)

               Wykładni art. 11 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 86/653 należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi zleceniodawca” nie odnosi się tylko do okoliczności prawnych, które były bezpośrednią przyczyną rozwiązania umowy zawartej między zleceniodawcą a osobą trzecią, ale obejmuje też wszelkie okoliczności prawne i faktyczne będące przyczyną niewykonania umowy leżące po stronie zleceniodawcy.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa T-256/12: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2012 r. — Hautau przeciwko Komisji

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/31

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2012 r. — Hautau przeciwko Komisji
   (Sprawa T-256/12)
   2012/C 227/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hautau GmbH (Helpsen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Peter)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Unii Europejskiej C(2012) 2069 wersja ostateczna z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie COMP/39452 — Okucia do okien i drzwi okiennych) w części, w jakiej dotyczy ona skarżącej;

               —

               ewentualnie, odpowiednie obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1)

               Po pierwsze, w decyzji w sprawie grzywny pozwana błędnie przyjęła za punkt wyjścia naruszenie art. 101 TFUE. Takie naruszenie nie wchodzi jednak w rachubę, gdyż rozmowy odbywały się za pełną wiedzą i na życzenie przeciwnej strony rynku.

               2)

               Po drugie, w decyzji w sprawie grzywny pozwana błędnie przyjęła, że przedmiotem rozmów między zainteresowanymi przedsiębiorstwami były inne typy okuć niż okucia obrotowo-uchylne.

               3)

               Po trzecie, nawet jeśli miałoby mieć miejsce naruszenie art. 101 TFUE, w decyzji w sprawie grzywny pozwana w każdym razie błędnie przyjęła, że antykonkurencyjne praktyki dotyczyły także okuć specjalnych.

               4)

               Po czwarte, chybione jest także założenie, że skarżąca uczestniczyła w ewentualnych antykonkurencyjnych porozumieniach, które wykraczały poza terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Ewentualnie w przypadku skarżącej w rachubę wchodzi naruszenie art. 101 ust. 1 TFUE na rynku włoskim i greckim w roku 2007.

               5)

               Po piąte, skarżąca podnosi pomocniczo, wnioskując z zarzutów od drugiego do czwartego, także błędne uwzględnienie przy obliczaniu grzywny obrotów ze sprzedaży okuć przesuwnych lub okuć specjalnych, jak również obrotów, które nie zostały uzyskane w Niemczech. Wskutek wliczenia tych obrotów obrót wyliczony przez pozwaną do celów ustalenia podstawowej kwoty grzywny jest zdecydowanie zbyt wysoki. Tym samym naruszony został art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003.

               6)

               Po szóste, skarżąca powołuje się pomocniczo na błąd w ocenie przy obliczaniu grzywny, jeśli chodzi o wagę naruszenia i wysokość podwyżki w celu odstraszenia (tzw. opłaty wejściowej). Procent ustalony w odniesieniu do skarżącej z tytułu wagi naruszenia lub podwyżki w celu odstraszenia jest nieproporcjonalnie wysoki. Także w tym zakresie — zdaniem skarżącej — występuje naruszenie art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003.

               7)

               Po siódme, skarżąca zarzuca pomocniczo naruszenie art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 z powodu błędnego uwzględnienia obrotów uzyskanych przez nią wraz z innymi członkami kartelu.

               8)

               Po ósme, decyzja jest także obarczona poważnym brakiem uzasadnienia. Zdaniem skarżącej należy zatem stwierdzić jej nieważność w całości z powodu naruszenia art. 296 TFUE i wynikającego stąd naruszenia prawa do obrony przysługującego skarżącej, przy czym powinno to nastąpić niezależnie od tego, czy skarżąca uczestniczyła w porozumieniach naruszających art. 101 TFUE czy nie. Konwalidacja w trakcie bieżącego postępowania nie wchodzi w rachubę.

               9)

               Po dziewiąte, Komisja błędnie zakłada, że skarżąca uczestniczyła od dnia 16 listopada 1999 r. do dnia 3 lipca 2007 r. w (rzekomo) antykonkurencyjnych porozumieniach. Zarzut jednolitego i ciągłego naruszenia od dnia 16 listopada 1999 r. do dnia 3 lipca 2007 r. jest jednak bezzasadny ze względu na autonomiczną podwyżkę cen dla roku 2001 oraz brak porozumienia dla roku 2002. Ewentualnie w decyzji mogą zatem zostać uwzględnione okresy od roku 2003. Niemniej w zakresie, w jakim skarżącej zarzucane jest antykonkurencyjne zachowanie wykraczające poza rynek niemiecki, można ją ewentualnie obarczyć naruszeniem art. 101 TFUE w roku 2007. Skarżąca stoi zatem na stanowisku, że niedopuszczalne jest przyjęcie w odniesieniu do niej naruszenia trwającego siedem lat i siedem miesięcy.


title: Sprawy połączone F-137/12, F-138/12, F-139/12 i F-141/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2013 r. ﾔ Van Oost, Ibarra de Diego, Theodoridis i Hotz przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Procedura akredytacji 2010-2011 — Wykluczenie z listy urzędników akredytowanych — Ugoda z inicjatywy Sądu — Termin do złożenia zażalenia — Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu — Pojęcie usprawiedliwionego błędu — Staranność wymagana od przeciętnie poinformowanego urzędnika — Informacje uzyskane drogą telefoniczną — Dowód — Niedopuszczalność)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/21

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2013 r. — Van Oost, Ibarra de Diego, Theodoridis i Hotz przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone F-137/12, F-138/12, F-139/12 i F-141/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Procedura akredytacji 2010-2011 - Wykluczenie z listy urzędników akredytowanych - Ugoda z inicjatywy Sądu - Termin do złożenia zażalenia - Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu - Pojęcie usprawiedliwionego błędu - Staranność wymagana od przeciętnie poinformowanego urzędnika - Informacje uzyskane drogą telefoniczną - Dowód - Niedopuszczalność)
   2014/C 31/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fabrice Van Oost (Ville Pommerœul, Belgia), Maria Belén Ibarra de Diego (Alicante, Hiszpania), Nicolaos Theodoridis (Soignies, Belgia) i Margarita Hotz (Bruksela, Belgia), (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EPSO o niewłączeniu skarżących na listę osób, które pomyślnie złożyły egzaminy kończące program kształcenia wpisany w ramy procedury akredytacji oraz żądanie odszkodowania.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Sprawy F-137/12, F-138/12 i F-139/12 zostają wykreślone z rejestru Sądu.

               2)

               Strony w sprawach F-137/12, F-138/12 i F-139/12 pokrywają koszty według postanowień ugody.

               3)

               Skarga w sprawie F-141/12 zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               4)

               M. Hotz pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w sprawie F-141/12.

      (1)  Dz.U.C 26 z 26.1.2013, s. 75 i 76.


title: Sprawa T-106/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. — Cytochroma Development przeciwko OHIM — Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALPHAREN — Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe ALPHA D3 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Wykonanie przez OHIM wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jego izb odwoławczych — Artykuł 65 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skład izby odwoławczej — Artykuł 1d rozporządzenia (WE) nr 216/96)

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/7

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. — Cytochroma Development przeciwko OHIM — Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)
   (Sprawa T-106/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALPHAREN - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe ALPHA D3 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Wykonanie przez OHIM wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jego izb odwoławczych - Artykuł 65 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skład izby odwoławczej - Artykuł 1d rozporządzenia (WE) nr 216/96)
   2013/C 233/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cytochroma Development, Inc. (St. Michael, Barbados) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, i A. Smith, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 grudnia 2011 r. (sprawa R 1235/2011-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Teva Pharmaceutical Industries Ltd a Cytochroma Development, Inc.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 2 grudnia 2011 r. (sprawa R 1235/2011-1)

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012


title: Sprawa T-41/16: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2016 r. – Cyprus Turkish Chamber of Industry i in./Komisja

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/34

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2016 r. – Cyprus Turkish Chamber of Industry i in./Komisja
   (Sprawa T-41/16)
   (2016/C 118/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cyprus Turkish Chamber of Industry (Nicosia, Cypr), Animal Breeders Association (Nicosia), Milk and Oil Products Production and Marketing Cooperative Ltd. (Nicosia), Süt Urünleri İmalatçulari Birliği Milk Processors Association (Nicosia) and Fatma Garanti (Güzelyurt, Cypr) (przedstawiciele: B. O’Connor, Solicitor, S. Gubel i E. Bertolotto, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Ares(2015)5171539 z dnia 18 listopada 2015 r. oraz decyzji Komisji Ares(2016)220922 z dnia 15 stycznia 2016 wydanych w związku postępowaniami w sprawie sprzeciwu dotyczycącymi zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego „ΧΑΛΛΟΥΜΙ” (HALLOUMI)/„HELLIM” (ΠΟΠ) (CY-PDO-0005-01243);

               —

               stwierdzenie nieważności art. 49–52 rozporządzenia (EU) nr 1151/2012 oraz stwierdzanie, że przepisy te nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ nie przewidują systemu zapewniającego poszanowanie praw podstawowych zgłaszających;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone decyzje są niezgodne z prawem, ponieważ wyłączają zgłaszających z udziału w postępowaniu w sprawie rejestracji znaku towarowego Halloumi/Hellim jako chronionej w Unii Europejskiej nazwy pochodzenia.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego storna skarżąca twierdzi, że zaskarżone decyzje Komisji są niezgodne z prawem, ponieważ naruszają zasadę równego traktowania i niedyskryminacji.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że art. 49–52 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 (1) są niezgodne z prawem i należy uznać, że nie znajdują zastosowania, ponieważ nie przewidują systemu zapewniającego poszanowanie praw podstawowych zgłaszających.

      (1)  Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s.1).


title: Sprawa T-473/15: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – Capella/EUIPO – Abus (APUS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APUS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ABUS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Kolejne ograniczenia zgłoszenia do rejestracji dokonywane przed izbą odwoławczą — Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — Właściwość izby odwoławczej — Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 — Zasada 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/37

         Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – Capella/EUIPO – Abus (APUS)
   (Sprawa T-473/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APUS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ABUS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Kolejne ograniczenia zgłoszenia do rejestracji dokonywane przed izbą odwoławczą - Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 - Właściwość izby odwoławczej - Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 - Zasada 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2017/C 144/49)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Capella EOOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat F. Henkel)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Abus August Bremicker Söhne KG (Wetter, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Hallwachs)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 czerwca 2015 r. (sprawa R 117/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Abus August Bremicker Söhne a Capella.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 czerwca 2015 r. (sprawa R 117/2014-4).

               2)

               EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Capella EOOD.

               3)

               Abus August Bremicker Söhne KG pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa F-24/15: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2015 r. – ZZ/Rada

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/43

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2015 r. – ZZ/Rada
   (Sprawa F-24/15)
   (2015/C 127/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o zmianę jego umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej I na umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego albo ewentualnie na umowę o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej III, jak również żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za rzekomo poniesioną szkodę i rzekomo doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę z dnia 11 kwietnia 2014 r. w sprawie zmiany zawartej ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego na umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego albo ewentualnie na umowę o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej III, jak również dorozumianej decyzji potwierdzającej i oddalającej zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania i zadośćuczynienia wraz z odsetkami w wysokości 6,75 % za rzekomo poniesioną szkodę i rzekomo doznaną krzywdę;

               —

               w każdym razie obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-436/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T-312/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Efrosyni Alexiadou, wniesione w dniu 14 września 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/39

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T-312/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Efrosyni Alexiadou, wniesione w dniu 14 września 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-436/07 P)
   (2007/C 269/67)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Triantafyllou)

      Druga strona postępowania: Efrosyni Alexiadou
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie T-312/05 Komisja przeciwko E. Alexiadou, doręczonego Komisji w dniu 18 lipca 2007 r.;

               —

               uwzględnienie żądań Komisji sformułowanych w skardze;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania odwoławczego i kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Sąd Pierwszej Instancji dokonał błędnej wykładni ogólnych postanowień umowy (prawo stron), a w szczególności postanowień dotyczących audytu finansowego, które odnoszą się do audytu jako ewentualnej możliwości. Inna klauzula umowna, przywołana z urzędu przez Sąd Pierwszej Instancji, nie nawiązuje nawet do audytu, mimo że dotyczy niewłaściwego wykonania umowy. Zatem obowiązek dokonania audytu nie jest związany z przywołaną klauzulą umowną.
   W każdym razie, nie można wymagać audytu finansowego, jeśli byłby on pozbawiony podstaw, bowiem nikt nie jest zobowiązany do wykonania rzeczy niemożliwych, a klauzule umowne powinny być interpretowane w sposób zapewniający ich skuteczność.
   Zasada prawidłowego zarządzania środkami budżetowymi sprzeciwia się dokonywaniu przez Komisję bezpodstawnych kontroli. Sąd Pierwszej Instancji wykluczył z góry stosowanie zasady dobrej wiary i dobrych zwyczajów handlowych, które byłyby pomocne w zakresie dokonywanej przez niego wykładni.
   Jako że Sąd Pierwszej Instancji wydał wyrok zaocznie nie może on zarzucać Komisji, iż nie wyjaśniła ona przedstawionych zarzutów (w szczególności zarzutu wskazanego powyżej), bowiem oznaczałoby to naruszenie prawa do ochrony sądowej.


title: Sprawa C-430/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Christo Gajdarow przeciwko Direktor na Gławna direkcija „Ochranitełna policija” pri Ministerstwo na wytresznite raboti (Swoboda przemieszczania się obywatela Unii — Dyrektywa 2004/38/WE — Zakaz opuszczania kraju z powodu skazania w innym państwie — Obrót środkami odurzającymi — Środek, który może być uzasadniony względami porządku publicznego)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/16

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Christo Gajdarow przeciwko Direktor na Gławna direkcija „Ochranitełna policija” pri Ministerstwo na wytresznite raboti
      (Sprawa C-430/10) (1)

      (Swoboda przemieszczania się obywatela Unii - Dyrektywa 2004/38/WE - Zakaz opuszczania kraju z powodu skazania w innym państwie - Obrót środkami odurzającymi - Środek, który może być uzasadniony względami porządku publicznego)
      (2012/C 25/25)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd krajowy

      Administratiwen syd Sofija-grad

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Christo Gajdarow

         Strona pozwana: Direktor na Gławna direkcija „Ochranitełna policija” pri Ministerstwo na wytresznite raboti

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Sofija-grad — Wykładnia art. 27 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77), motywu 5 i 20 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105, s. 1) oraz art. 71 ust. 1 i 2 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. L 239 z dnia 22 września 2000 r., s. 19) — Ograniczenie wykonywania prawa do swobodnego przemieszczania się obywatela Unii — Zakaz opuszczania kraju z powodu przestępstwa związanego z obrotem środkami odurzającymi popełnionego w państwie trzecim — Środek, który może być uzasadniony porządkiem publicznym dla celów prewencji ogólnej i szczególnej

         Sentencja

      Artykuł 21 TFUE oraz art. 27 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu zezwalającemu na ograniczenie prawa obywatela państwa członkowskiego do udania się na terytorium innego państwa członkowskiego, w szczególności z tego powodu, że został on skazany w innym państwie za obrót środkami odurzającymi, pod warunkiem, po pierwsze, że indywidualne zachowanie tego obywatela stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa, po drugie, że rozpatrywany środek w postaci ograniczenia prawa jest odpowiedni dla zapewnienia realizacji założonego celu i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia, oraz po trzecie, że środek ten może podlegać skutecznej kontroli sądowej pozwalającej na sprawdzenie jego legalności, w aspekcie okoliczności faktycznych i prawnych, w świetle wymogów prawa Unii.

         (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-233/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 12 maja 2016 r. przez Joségo Luisa Ruiza Molinę od wyroku wydanego w dniu 2 marca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-60/15, Ruiz Molina/OHIM

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/45

         Odwołanie wniesione w dniu 12 maja 2016 r. przez Joségo Luisa Ruiza Molinę od wyroku wydanego w dniu 2 marca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-60/15, Ruiz Molina/OHIM
   (Sprawa T-233/16 P)
   (2016/C 243/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: José Luis Ruiz Molina (San Juan de Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci N. Lhoëst i S. Michiels)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 2 marca 2016 r. w sprawie F-60/15;

               —

               Obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów obu instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 akapit 1 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia powagi rzeczy osądzonej wyroku z dnia 15 września 2011 r., Bennett i in./OHIM, F-102/09, EU:F:2011:138.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony UNICE, CEEP i ETUC (Dz.U. 1999, L 175, s. 43), wdrażającej porozumienie ramowe ramowego w sprawie pracy na czas określony zawarte w dniu 18 marca 1999 r. przez ogólne organizacje międzybranżowe, oraz utrwalonych zasad i standardów międzynarodowego prawa socjalnego w odniesieniu do stabilności zatrudnienia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku.


title: Sprawa C-163/14: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/17

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-163/14)
   2014/C 184/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i I. Martínez del Peral, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyznanie instytucjom i organom Unii Europejskiej przewidzianego w art. 3 akapit drugi Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej zwolnienia z opłat ustanowionych w art. 26 postanowienia dotyczącego organizacji rynku energii elektrycznej w Regionie Stołecznym Brukseli, a także w art. 20 postanowienia dotyczącego organizacji rynku gazu w Regionie Stołecznym Brukseli, z późniejszymi zmianami, oraz poprzez sprzeciwianie się zwrotowi wspomnianych opłat pobranych przez ten region, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 3 akapit drugi Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Postanowienie z dnia 19 lipca 2001 r. dotyczące organizacji rynku energii elektrycznej w Regionie Stołecznym Brukseli i postanowienie z dnia 1 kwietnia 2004 r. dotyczące organizacji rynku gazu w Regionie Stołecznym Brukseli, z późniejszymi zmianami, przewidują pobieranie opłat od dostawców energii elektrycznej i gazu na rzecz Regionu Stołecznego Brukseli. Te opłaty regionalne są następnie wliczane w cenę płaconą przez odbiorców końcowych, czyli instytucje Unii, podczas dostawy energii elektrycznej lub gazu w zależności od mocy dostarczanej odbiorcom końcowym (w przypadku energii elektrycznej) lub rozmiaru liczników u odbiorców końcowych (w przypadku gazu).
   Komisja twierdzi, że wspomniane opłaty regionalne powinny być uznane za podatki pośrednie pobierane przez organy belgijskie przy okazji poważnych zakupów dokonywanych przez instytucje do celów użytku służbowego i wliczone w cenę energii elektrycznej lub gazu, którą one płacą. Komisja poskreśla, że do zidentyfikowania podatku pośredniego nie jest konieczne, aby obowiązek przerzucenia kosztu na odbiorcę końcowego był wyraźnie przewidziany w ustawodawstwie i że zasadnicze znaczenie ma kwestia, czy chodzi o podatek pobierany przy okazji wydatków lub konsumpcji. W konsekwencji uważa, że państwo belgijskie jest zobowiązane na mocy art. 3 akapit drugi Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej do zwrócenia instytucjom Unii tych podatków pośrednich lub podatków z tytułu sprzedaży.
   Komisja utrzymuje, że rozpatrywane opłaty regionalne nie mogą być uznane za zwykłe wynagrodzenie za skorzystanie z usługi użyteczności publicznej i w związku z tym nie wchodzą w zakres wyjątku od zwolnienia przewidzianego w art. 3 akapit trzeci Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej. Celem tych opłat jest bowiem finansowanie różnych zadań służby publicznej. Z opłat tych finansowane są częściowo różne działania z zakresu polityki prowadzone przez organy publiczne w celu społecznym (np. taryfa socjalna, minimalne dostawy energii elektrycznej na rzecz gospodarstw domowych) lub środowiskowym (np. wspieranie racjonalnego wykorzystania energii elektrycznej). Podatki te nie są wynagrodzeniem płaconym w zamian za konkretną usługę świadczoną instytucjom.


title: Sprawa C-313/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – Direcţia Generală a Finanţelor Publice a Judeţului Sibiu – Activitatea de Inspecţie Fiscală przeciwko Cătălin Ienciu

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – Direcţia Generală a Finanţelor Publice a Judeţului Sibiu – Activitatea de Inspecţie Fiscală przeciwko Cătălin Ienciu
   (Sprawa C-313/13) (1)

   2014/C 184/38
   Język postępowania: rumuński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa T-330/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2014 r. –Chatziioannou przeciwko Komisji i EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności — Program wsparcia stabilności na Cyprze — Oświadczenie Eurogrupy dotyczące restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze — Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej — Niedopuszczalność)

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/24

         Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2014 r. –Chatziioannou przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-330/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Program wsparcia stabilności na Cyprze - Oświadczenie Eurogrupy dotyczące restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze - Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej - Niedopuszczalność))
   (2014/C 448/31)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lella Chatziioannou (Nikozja, Cypr); (przedstawiciele: adwokaci E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy); Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan i F. Athanasiou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów W. Bussiana, W. Devroego i D. Artsa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności oświadczenia Eurogrupy z dnia 25 marca 2013 r., dotyczącego w szczególności restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Lella Chatziioannou pokrywa, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Komisję Europejską oraz Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-114/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 96/48/WE — Sieci transeuropejskie — Interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości — Brak transpozycji)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-114/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 96/48/WE - Sieci transeuropejskie - Interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości - Brak transpozycji)
   (2007/C 82/12)
   Język postępowania: słowacki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos i T. Kukal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka (przedstawiciel: R. Procházka, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie dyrektywy Rady 96/48/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości (Dz.U. L 235, str. 6)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 96/48/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Słowacka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa C-556/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 3 listopada 2016 r. – Lutz GmbH/Hauptzollamt Hannover

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 3 listopada 2016 r. – Lutz GmbH/Hauptzollamt Hannover
   (Sprawa C-556/16)
   (2017/C 038/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lutz GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy noty wyjaśniające Komisji Europejskiej do Nomenklatury scalonej Unii Europejskiej (1) dotyczące podpozycji 6212 2000 (Dz.U. UE 2015 C 76, s. 1, 255) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku paso-majtek elastyczność „[pozioma jest ograniczona]” dopiero wtedy, gdy elastyczność pozioma jest mniejsza niż elastyczność pionowa?

                           b)

                           W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a):
                           Na podstawie jakich obiektywnych kryteriów można dokonać porównania elastyczności pionowej i poziomej?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lit. a):

                           a)

                           Czy noty wyjaśniające Komisji Europejskiej dotyczące Nomenklatury scalonej Unii Europejskiej podpozycja 6212 2000 (Dz.U. UE 2015 C 76, s. 1, 255) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku paso-majtek elastyczność „[pozioma jest ograniczona]” dopiero wtedy, gdy elastyczność pozioma jest wyraźnie mniejsza niż elastyczność pionowa?

                           b)

                           W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a):
                           Na podstawie jakich obiektywnych kryteriów można dokonać porównania elastyczności pionowej i poziomej i jakie kryterium oceny należy tu zastosować?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie lit. a):

                           a)

                           Czy noty wyjaśniające Komisji Europejskiej do Nomenklatury scalonej Unii Europejskiej dotyczące podpozycji 6212 2000 (Dz.U. UE 2015 C 76, s. 1, 255) należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie elastyczności poziomej w paso-majtkach definiowane jest nie przez porównanie elastyczności pionowej i poziomej, lecz oznacza całkowite ograniczenie elastyczności poziomej?

                           b)

                           W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie lit. a):

                     Na podstawie jakich obiektywnych kryteriów należy przeprowadzić badanie, czy elastyczność pozioma paso-majtek jest ograniczona w rozumieniu pytania trzeciego lit. a)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej; Dz.U. L 256, s. 1.


title: Sprawa C-239/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 lutego 2012 r. w sprawie T-127/09 Abdulbasit Abdulrahim przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 maja 2012 r. przez Abdulbasita Abdulrahima

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 lutego 2012 r. w sprawie T-127/09 Abdulbasit Abdulrahim przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 maja 2012 r. przez Abdulbasita Abdulrahima
   (Sprawa C-239/12 P)
   2012/C 200/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Abdulbasit Abdulrahim (przedstawiciele: H.A.S. Miller, solicitor, E. Grieves, barrister)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   W razie uwzględnienia obu zarzutów wnoszący odwołanie wnosi o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu z dnia 28 lutego 2012 r.;

               —

               uznanie, że skarga o stwierdzenie nieważności nie jest bezprzedmiotowa;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem, w tym kosztami związanymi z przedstawieniem uwag w odpowiedzi na wezwanie sądowe.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie opiera je na następujących dwóch zarzutach:

               —

               Sąd dopuścił się błędu poprzez:

                           —

                           niewysłuchanie rzecznika generalnego, lub

                           —

                           niewezwanie wnoszącego odwołanie do przedstawienia uwag w przedmiocie tego, czy wniosek o stwierdzenie nieważności jest bezprzedmiotowy, lub

                           —

                           nieotwarcie procedury ustnej w przedmiocie tego, czy wniosek o stwierdzenie nieważności jest bezprzedmiotowy.

               —

               Sąd błędnie ustalił, że skarga o stwierdzenie nieważności nie mogła przynieść istotnej korzyści wnoszącemu odwołanie.


title: Sprawa C-151/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-151/06) (1)

   (2006/C 294/80)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006


title: Sprawa C-181/13: Postanowienie Trybunału siódma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina – Włochy) – Francesco Acanfora przeciwko Equitalia Sud SpA – Agente di Riscossione Latina, Agenzia delle Entrate – Ufficio di Latina (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 107 TFUE — Pojęcie pomocy państwa — Przepisy krajowe przewidujące w razie nieopłacenia wezwania do zapłaty spoczywający na podatniku obowiązek wpłacenia na rzecz spółki będącej inkasentem podatkowym kwoty w wysokości 9% należności wpisanych do rejestru podatkowego tytułem kosztów poboru — Przedstawienie stanu faktycznego — Niewystarczający charakter — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/5

         Postanowienie Trybunału siódma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina – Włochy) – Francesco Acanfora przeciwko Equitalia Sud SpA – Agente di Riscossione Latina, Agenzia delle Entrate – Ufficio di Latina
   (Sprawa C-181/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 107 TFUE - Pojęcie pomocy państwa - Przepisy krajowe przewidujące w razie nieopłacenia wezwania do zapłaty spoczywający na podatniku obowiązek wpłacenia na rzecz spółki będącej inkasentem podatkowym kwoty w wysokości 9% należności wpisanych do rejestru podatkowego tytułem kosztów poboru - Przedstawienie stanu faktycznego - Niewystarczający charakter - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 184/07
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Latina.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Francesco Acanfora

      Strona pozwana: Equitalia Sud SpA – Agente di Riscossione Latina, Agenzia delle Entrate – Ufficio di Latina

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Commissione tributaria provinciale di Latina – Wykładnia art. 107 TFUE – Pojęcie pomocy państwa – Przepisy krajowe przewidujące w razie nieopłacenia wezwania do zapłaty spoczywający na podatniku obowiązek wpłacenia na rzecz spółki będącej inkasentem podatkowym kwoty w wysokości 9 % należności wpisanych do rejestru podatkowego tytułem kosztów poboru

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina (Włochy) postanowieniem z dnia 5 grudnia 2012 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013


title: Sprawa C-526/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — IVD GmbH & Co. KG przeciwko Ärztekammer Westfalen-Lippe (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 1 ust. 9 akapit drugi lit. c) — Pojęcie podmiotu prawa publicznego — Przesłanka dotycząca finansowania działalności, kontroli zarządzania albo kontroli działalności przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty prawa publicznego — Izba zawodowa lekarzy — Przewidziane ustawą finansowanie w postaci składek uiszczanych przez członków tej izby — Wysokość składek określona przez zgromadzenie wskazanej izby — Autonomia tej izby w przedmiocie określania zakresu i zasad wykonania jej zadań ustawowych)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — IVD GmbH & Co. KG przeciwko Ärztekammer Westfalen-Lippe
   (Sprawa C-526/11) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 1 ust. 9 akapit drugi lit. c) - Pojęcie podmiotu prawa publicznego - Przesłanka dotycząca finansowania działalności, kontroli zarządzania albo kontroli działalności przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty prawa publicznego - Izba zawodowa lekarzy - Przewidziane ustawą finansowanie w postaci składek uiszczanych przez członków tej izby - Wysokość składek określona przez zgromadzenie wskazanej izby - Autonomia tej izby w przedmiocie określania zakresu i zasad wykonania jej zadań ustawowych)
   2013/C 325/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: IVD GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Ärztekammer Westfalen-Lippe

      przy udziale: WWF Druck + Medien GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 1 ust. 9 akapit drugi lit. c) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Pojęcie podmiotu prawa publicznego — Przesłanka finansowania w przeważającej części przez państwo i przesłanka kontroli zarządzania przez państwo — Izba zawodowa, której ustawa zezwala na pobieranie od jej członków składek, których wysokość i przeznaczenie należy określić w regulaminie wymagającym zatwierdzenia przez państwo

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 9 akapit drugi lit. c) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że podmiot taki jak izba zawodowa prawa publicznego nie spełnia kryterium dotyczącego finansowania w przeważającej części przez władze publiczne, jeżeli podmiot ten jest finansowany w przeważającej mierze z uiszczanych przez jego członków składek, których wysokość jest ustalana i które są pobierane zgodnie z obowiązującą ustawą przez ten podmiot, w sytuacji gdy ustawa ta nie określa zakresu i zasad działań podejmowanych przez wskazany podmiot przy wypełnianiu powierzonych mu prawem zadań, które mają finansować te składki, ani też nie spełnia on kryterium dotyczącego kontroli zarządzania przez władze publiczne wyłącznie z uwagi na fakt, że decyzja, na mocy której podmiot ten określa wysokość rzeczonych składek, musi być zatwierdzona przez organ nadzoru.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012


title: Sprawa F-16/08: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2008 r. — Behmer przeciwko Komisji

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/32

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2008 r. — Behmer przeciwko Komisji
   (Sprawa F-16/08)
   (2008/C 116/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Joachim Behmer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego w sprawie przyznania skarżącemu dwóch punktów za zasługi za lata 2004 i 2006.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego przyznającej skarżącemu dwa punkty za zasługi za lata 2004 i 2006;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-324/17: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2017 r. – SAS Cargo Group i in./Komisja

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/53

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2017 r. – SAS Cargo Group i in./Komisja
   (Sprawa T-324/17)
   (2017/C 239/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SAS Cargo Group A/S (Kastrup, Dania), Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden (Sztokholm, Szwecja), SAS AB (Sztokholm) (przedstawiciele: adwokaci B. Creve, M. Kofmann i G. Forwood oraz J. Killick, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w całości lub w części;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie wysokości grzywny wymierzonej stronie skarżącej;

               —

               zarządzenie środków organizacji postępowania i środków dowodowych, o które wnoszą strona skarżąca oraz wszelkich innych środków jakie Sąd uzna za zasadne;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w niniejszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa strony skarżącej do obrony oraz naruszenia zasady równości stron procesowych, ponieważ Komisja odmówiła jej dostępu do istotnych dowodów, zarówno obciążających stronę skarżącą jak i łagodzących jej odpowiedzialność, w tym dowodów jakie Komisja uzyskała po doręczeniu pisma w sprawie przedstawiania zarzutów.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy braku kompetencji do stosowania art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG do usług lotniczego przewozu towarów do EOG a także do połączeń pomiędzy Szwajcarią i trzema państwami nie należącymi do UE/EOG.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy błędu jakiego dopuściła się Komisja w ocenie dowodów i w wywiedzionym stąd ustaleniu, że dowody przemawiają za udziałem strony skarżącej w stwierdzonym w zaskarżonej decyzji jednolitym i ciągłym naruszeniu na skalę światową.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 266 TFUE i art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 296 ust. 2 TFUE, ponieważ zaskarżona decyzja jest wewnętrznie niespójna, w szczególności w zakresie przypisania odpowiedzialności za zarzucane naruszenie.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy błędu jakiego dopuściła się Komisja, wymierzając stronie skarżącej grzywnę, ponieważ strona skarżąca nie może zostać pociągnięta do odpowiedzialności za zarzucane naruszenia. W każdym razie Komisja dopuściła się błędu obliczając wysokość grzywny na podstawie wartości sprzedaży, wagi naruszenia w kontekście szczególnej sytuacji w jakiej znalazła się spółka SAS Cargo, czasu trwania naruszenia, zwiększenia wysokości grzywny ze względu na powrót do naruszenia oraz różnych okoliczności łagodzących. Tym samym grzywna powinna zostać uchylona lub tytułem żądania ewentualnego znacząco obniżona.


title: Sprawa T-462/07: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — GALP Energia España i inni przeciwko Komisji

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/50

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — GALP Energia España i inni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-462/07)
   (2008/C 51/92)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: GALP Energia España SA (Madryt, Hiszpania), Petróleos de Portugal SA (Lizbona, Portugalia) i GALP Energia, SGPS, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat M. Slotboom)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 3 tej decyzji w odniesieniu do skarżących;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w związku z tym, że nakłada się w nim na skarżące grzywnę;

               —

               ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej skarżące w art. 2 tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji Komisji C(2007)4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (Sprawa COMP/38710 — Bitum — Hiszpania), w której Komisja stwierdziła, że skarżące wraz z innymi przedsiębiorstwami uczestniczyły w serii porozumień i uzgodnionych praktyk na rynku bitumu penetracyjnego na terytorium Hiszpanii, które obejmowały porozumienia o podziale rynku i uzgadnianie cen.
   Na poparcie swych żądań skarżące podnoszą następujące zarzuty:

               —

               Komisja, naruszając zasadę dobrej administracji zawartą w art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej nie przeprowadziła sprawiedliwego, starannego i bezstronnego postępowania wyjaśniającego i zastąpiła własne i niezależne dochodzenie właściwych faktów niejasnymi i niedokładnymi zarzutami sformułowanymi przez inne podmioty, które złożyły wniosek o złagodzenie grzywny;

               —

               Komisja miała naruszyć art. 81 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) poprzez oczywiste błędy w ocenie oraz błędne zastosowanie przepisów, stwierdzając, że GALP Energia España uczestniczyła w systemie podziału klientów, mechanizmach nadzoru i kompensacji oraz w którymkolwiek z porozumień cenowych opisanych w zaskarżonej decyzji;

               —

               Komisja naruszyła ponadto art. 81 WE oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 poprzez ustalenie czasu trwania zarzucanego naruszenia art. 81 WE, stwierdzając, że GALP Energia España brała udział w zakazanych praktykach do października 2002 r. Skarżące twierdzą ponadto, że Komisja naruszyła wyżej wymienione przepisy także przy ustalaniu wysokości nałożonej na nie grzywny;

               —

               wreszcie, Komisja, rezygnując ze starannego i niezależnego postępowania wyjaśniającego, przeprowadziła niewystarczające postępowanie dowodowe i naruszyła przewidziany w art. 253 WE obowiązek uzasadnienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).


title: Sprawa T-103/08: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Versalis i Eni przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku chloroprenowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Dowód uczestnictwa w kartelu — Jednolite i ciągłe naruszenie — Grzywny — Waga i czas trwania naruszenia — Powrót do naruszenia — Skutek odstraszający — Okoliczności łagodzące — Maksymalna granica 10 % obrotu — Współpraca — Komunikat w sprawie współpracy z 2002 r. — Równość traktowania — Proporcjonalność)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/18

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Versalis i Eni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-103/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku chloroprenowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Dowód uczestnictwa w kartelu - Jednolite i ciągłe naruszenie - Grzywny - Waga i czas trwania naruszenia - Powrót do naruszenia - Skutek odstraszający - Okoliczności łagodzące - Maksymalna granica 10 % obrotu - Współpraca - Komunikat w sprawie współpracy z 2002 r. - Równość traktowania - Proporcjonalność)
   2013/C 38/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Versalis SpA, dawniej Polimeri Europa SpA (Brindisi, Włochy); i Eni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Siragusa, G.M. Roberti, F. Moretti, I. Perego, F. Cannizzaro, V. Ruotolo, V. Larocca i D. Durante, następnie adwokaci M. Siragusa, G.M. Roberti, F. Moretti, I. Perego, F. Cannizzaro, V. Larocca i D. Durante)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 5910 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.629 — kauczuk chloroprenowy) w części, w jakiej dotyczy ona skarżących, a tytułem ewentualnym, żądanie uchylenia lub obniżenia kwoty nałożonej w tej decyzji grzywny, za której zapłatę skarżące są odpowiedzialne solidarnie.

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywny nałożonej solidarnie na Eni SpA i na Versalis SpA za naruszenie stwierdzone w art. 1 lit. d) decyzji Komisji C(2007) 5910 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.629 — kauczuk chloroprenowy) zostaje ustalona na 106 200 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Spółki Eni i Versalis pokrywają cztery piąte własnych kosztów oraz cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów oraz jedną piątą kosztów poniesionych przez spółki Eni i Versalis.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa F-144/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 czerwca 2013 r. — Mateo Pérez przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Żądanie stwierdzenia nieważności sprostowania ogłoszenia o konkursie — Sprostowanie niezawierające warunków wykluczających skarżącego — Brak aktu niekorzystnego — Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej — Dopuszczalność — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 czerwca 2013 r. — Mateo Pérez przeciwko Komisji
   (Sprawa F-144/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Żądanie stwierdzenia nieważności sprostowania ogłoszenia o konkursie - Sprostowanie niezawierające warunków wykluczających skarżącego - Brak aktu niekorzystnego - Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej - Dopuszczalność - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 252/92
   Język postępowania:hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Carlos Mateo Pérez (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Ruiz García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o niedopuszczeniu skarżącego do egzaminów selekcyjnych po opublikowaniu sprostowania ogłoszenia o konkursie uchylającego ocenę eliminującą z testu (d) umiejętności oceny sytuacji

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna

               2)

               Komisja Europejska pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Carlosa Mateo Péreza poczynając od dnia 14 marca 2012 r., to jest dnia złożenia odpowiedzi na skargę.

               3)

               Carlos Mateo Pérez pokrywa swoje własne koszty sprzed dnia 14 marca 2012 r.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 27.


title: Sprawa C-538/09: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/23

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-538/09)
   2010/C 51/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy przepisów art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1), jako że prawodawstwo belgijskie nie wymaga w przypadku pewnych rodzajów działalności stosownego badania dotyczącego oddziaływania na środowisko, gdy te rodzaje działalności mogą mieć wpływ na tereny Natura 2000 oraz poddaje pewne rodzaje działalności systemowi zgłoszenia;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi Komisja podnosi jeden zarzut dotyczący nieprawidłowej transpozycji art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG (zwanej „dyrektywą siedliskową”).
   Skarżąca wskazuje w tym względzie, że ów przepis wymaga, by wszystkie plany lub projekty, które nie są bezpośrednio związane lub niezbędne do zarządzania terenem Natura 2000, były przedmiotem stosownego badania dotyczącego oddziaływania na środowisko. Prawodawstwo belgijskie jest niezgodne z prawem wspólnotowym, ponieważ nie wymaga przeprowadzenia w sposób systematyczny takiego badania wpływu i przewiduje zwykły system zgłoszenia w odniesieniu do pewnych rodzajów działalności, które mogą mieć wpływ na tereny Natura 2000.
   Dotyczy to w szczególności wszystkich planów lub projektów niepodlegających pozwoleniu środowiskowemu w Regionie Walonii.

      (1)  Dz.U. L 206, s. 7


title: Sprawa T-470/11: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2011 r. — Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/23

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2011 r. — Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji
   (Sprawa T-470/11)
   2011/C 319/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: Total SA (Courbevoie, Francja) i Elf Aquitaine (Courbevoie) (przedstawiciele: adwokaci A. Noël-Baron i É. Morgan de Rivery)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności pism Komisji BUDG/DGA/C4/BM/s746396 z dnia 24 czerwca 2011 r. i BUDG/DGA/C4/BM/s812886 z dnia 8 lipca 2011 r. w całości;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty żądanej od skarżących w piśmie Komisji BUDG/DGA/C4/BM/s812886 z dnia 8 lipca 2011 lub przynajmniej anulowanie odsetek za zwłokę w wysokości 31 312 114,58 EUR nałożonych na Elf Aquitaine, za które Total jest odpowiedzialna solidarnie w wysokości 19 191 296,03 EUR;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji wszystkimi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą tylko jeden zarzut dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i swoje obowiązki, nie wyciągając wobec nich konsekwencji z wyroku Sądu z dnia 7 czerwca 2011 r. wydanego w sprawie T-217/06 Arkema France i in. przeciwko Komisji, w którym grzywna nałożona na spółki zależne skarżących w ramach sprawy COMP/F/38.645 — Metakrylany została obniżona. Strony skarżące podnoszą między innymi:

               —

               jako spółki dominujące pociągnięte w tym charakterze do odpowiedzialności za kartel powinny również skorzystać z obniżenia grzywny nałożonej na ich spółki zależne, chociaż ich własna skarga na tę samą decyzję została oddalona wyrokiem Sądu z dnia 7 czerwca 2011 r. wydanym w sprawie T-206/06 Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji;

               —

               poprzez dokonaną przez Arkema SA płatność całości grzywny nałożonej na skarżące i ich spółki zależne w decyzji w sprawie COMP/F/38.645 Komisja została zaspokojona we wszystkich swoich prawach i w konsekwencji nie może niczego więcej domagać się od skarżących.


title: Sprawa T-335/17: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2017 r. – Help – Hilfe zur Selbsthilfe/Komisja

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/59

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2017 r. – Help – Hilfe zur Selbsthilfe/Komisja
   (Sprawa T-335/17)
   (2017/C 239/71)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Help – Hilfe zur Selbsthilfe e.V. (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: V. Jungkind i P. Cramer, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 21 marca 2017 r. (Ares(2017)1515573) nakazującej zwrot części kwoty przeznaczonej na finansowanie przedsięwzięcia pomocowego Food Security Promotion for very food insecure farming households in Zimbabwe (ECHO/ZWE/BUD/2009/02002) w wysokości 643 627,72 EUR, a także wystosowanego na podstawie tej decyzji wezwania do zapłaty z dnia 7 kwietnia 2017 r. (nr 3241705513), w którym pozwana zażądała zapłaty pierwszej raty w wysokości 321 813,86 EUR, oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: kwestionowane przez pozwaną postępowanie nie stanowi naruszenia prawa materialnego

                           —

                           Kwestionowane przez pozwaną postępowanie w związku z udzieleniem dwóch zamówień na dostawę produktów rolnych nie naruszało obowiązujących wymogów materialnoprawnych dotyczących organizacji przetargów w ramach przedsięwzięć z zakresu pomocy humanitarnej. W szczególności było ono zgodne z wiążącymi zasadami udzielania zamówień publicznych, w świetle art. 184 ust. 1 przepisów wykonawczych do rozporządzenia finansowego UE z 2009 r. i art. 2 ust. 3 zasad i procedur (Rules and Procedures) określonych w załączniku IV do umowy ramowej o partnerstwie z 2008 r. w zakresie współpracy UE z organizacjami pozarządowymi w dziedzinie pomocy humanitarnej.

                           —

                           Kwestionowane postępowanie nie narusza także wymogów w zakresie dokumentacji, określonych w art. 23 ust. 4 postanowień ogólnych zawartych w załączniku III do umowy ramowej o partnerstwie.

               2.

               Zarzut drugi: brak innych podstaw do odzyskania środków

                           —

                           Nie istnieją także inne podstawy do odzyskania pomocy finansowej. W szczególności wybrane przez stronę skarżącą przedsiębiorstwo dostarczyło zamówione towary terminowo, w pełnym zakresie i z zachowaniem ich dobrej jakości. Ponadto realizacja przedsięwzięcia pomocowego przez skarżącą została uwieńczona sukcesem, co zostało potwierdzone w toku łącznie czterech niezależnych kontroli przeprowadzonych przez podmioty zewnętrzne.

                           —

                           Personel strony skarżącej dnie dopuścił się żadnego czynu zabronionego. Staatsanwaltschaft Bonn (prokuratura w Bonn, Niemcy) nie wszczęła dochodzenia ze względu na brak podejrzenia popełnienia czynu zabronionego.

               3.

               Zarzut trzeci (podniesiony posiłkowo): brak skorzystania z zakresu uznania i nieproporcjonalność

                           —

                           Decyzja o odzyskaniu przyznanej pomocy finansowej została wydana przez pozwaną w oparciu o błędne założenie, że jest ona związana zaleceniem Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) co do odzyskania środków. Oznacza to, że pozwana nie skorzystała z przysługującego jej zakresu uznania, wobec czego odzyskanie środków jest bezprawne.

                           —

                           Odzyskanie części należności w kwocie 643 627,27 EUR jest ponadto niezgodne z prawem, ze względu na naruszenie zasady proporcjonalności przewidzianej w art. 5 ust. 4 TFUE. Wykracza ono poza to, co konieczne do ochrony budżetu, a wobec uwieńczonej sukcesem realizacji przedsięwzięcia pomocowego jest ono nieproporcjonalne w stosunku do nałożonego na stronę skarżącą obciążenia.


title: Sprawy połączone od T-494/08 do T-500/08 i T-509/08: Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2010 r. — Ryanair przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowań kontrolnych w sprawie pomocy państwa — Dorozumiana odmowa dostępu — Wyraźna odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, dochodzenia czy audytu — Obowiązek dokonania konkretnej analizy każdego dokumentu)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/36

         Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2010 r. — Ryanair przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone od T-494/08 do T-500/08 i T-509/08) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowań kontrolnych w sprawie pomocy państwa - Dorozumiana odmowa dostępu - Wyraźna odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, dochodzenia czy audytu - Obowiązek dokonania konkretnej analizy każdego dokumentu)
   2011/C 30/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida i I.-G. Metaxas-Maragkidis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. O’Reilly i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianych decyzji Komisji odmawiających udzielenia skarżącej dostępu do pewnych dokumentów dotyczących postępowań kontrolnych w sprawie pomocy państwa, która miała być przyznana przez podmioty zarządzające portami lotniczymi w Aarhus (Dania) (sprawa T-494/08), w Alghero (Włochy) (sprawa T-495/08), w Berlinie-Schönefeld (Niemcy) (sprawa T-496/08), we Frankfurcie-Hahn (Niemcy) (sprawa T-497/08), w Lubece-Blankensee (Niemcy) (sprawa T-498/08), w Pau-Béarn (Francja) (sprawa T-499/08), w Tampere-Pirkkala (Finlandia) (sprawa T-500/08) i w Bratysławie (Słowacja) (sprawa T-509/08), a także, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenia nieważności późniejszych wyraźnych decyzji odmawiających dostępu do wymienionych dokumentów.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-494/08, T-495/08, T-496/08, T-497/08, T-498/08, T-499/08, T-500/08 i T-509/08 zostają połączone w celu wydania niniejszego wyroku.

               2)

               Skargi w sprawach T-494/08, T-495/08, T-499/08, T-500/08 i T-509/08 są niedopuszczalne w zakresie, w jakim zostały wniesione przeciw dorozumianym decyzjom odmawiającym dostępu do dokumentów.

               3)

               Umarza się postępowania w sprawach T-496/08, T-497/08 i T-498/08 w zakresie, w jakim zostały wniesione przeciw dorozumianym decyzjom odmawiającym dostępu do dokumentów.

               4)

               Skargi zostają oddalone w pozostałym zakresie.

               5)

               Ryanair Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawach T-494/08, T-495/08, T-499/08, T-500/08 i T-509/08.

               6)

               Komisja Europejska pokryje własne koszty a także koszty poniesione przez Ryanair Ltd w sprawach T-496/08, T-497/08 i T-498/08.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-837/16: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2016 r. – Królestwo Szwecji/Komisja Europejska

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/37

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2016 r. – Królestwo Szwecji/Komisja Europejska
   (Sprawa T-837/16)
   (2017/C 038/50)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i F. Bergius, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 5644 z dnia 7 września 2016 r. udzielającej zezwolenia na korzystanie z żółtego sulfochromianu ołowiu oraz czerwonego chromianu molibdenianu siarczanu ołowiu na mocy Rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (zaskarżona decyzja), oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja przekroczyła swoje uprawnienia wykonawcze na podstawie art. 291 ust. 2 TFUE i rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

                           —

                           Komisja przekroczyła swoje uprawnienia wykonawcze w związku z pominięciem art. 55 i 60 ust. 4 rozporządzenia nr 1907/2006 oraz z udzieleniem zezwolenia przy braku spełnienia warunków określonych w rozporządzeniu do udzielenia takiego zezwolenia i w sprzeczności z celem rozporządzenia.

                           —

                           Komisja naruszyła art. 60 ust. 4 rozporządzenia nr 1907/2006 poprzez udzielenie zezwolenia bez przeprowadzania własnej oceny warunków do udzielenia tego zezwolenia zgodnie z tym przepisem i bez wystarczająco dogłębnego badania, czy warunki udzielania zezwolenia na mocy tego przepisu są spełnione.

                           —

                           Ponadto Komisja naruszyła art. 55 rozporządzenia nr 1907/2006 poprzez udzielenie zezwolenia wbrew celowi systemu zezwoleń, między innymi, polegającego na zapewnieniu właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i stopniowego zastępowania substancji wzbudzających szczególne obawy odpowiednimi alternatywnymi substancjami lub technikami, gdy jest to ekonomicznie i technicznie wykonalne.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja dokonała oczywiście nieprawidłowej oceny oraz niewłaściwego zastosowania przepisów prawa.

                           —

                           Te same fakty, jak te, które przedstawiono w odniesieniu do zarzutu pierwszego są również podnoszone w odniesieniu do zarzutu drugiego. Naruszenie przez Komisję art. 55 i 60 ust. 4 rozporządzenia nr 1907/2006, jak opisano powyżej, oznacza tym samym, że w zaskarżonej decyzji Komisja dokonała oczywiście błędnej oceny i niewłaściwego zastosowania prawa.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła zasadę ostrożności oraz obowiązek przedstawienia uzasadnienia.

                           —

                           Komisja naruszyła zasadę ostrożności poprzez udzielenie zezwolenia bez przeprowadzania własnej oceny warunków do jego udzielenia na podstawie art. 60 ust. 4 rozporządzenia nr 1907/2006 i bez wystarczająco dogłębnego badania, czy warunki udzielenia zezwolenia na mocy tego przepisu są spełnione.

                           —

                           W każdym razie Komisja naruszyła obowiązek przedstawienia uzasadnienia, który wynika z art. 296 TFUE, art. 130 rozporządzenia nr 1907/2006 oraz z zasady dobrej administracji, ponieważ nie jest możliwe, aby wyczytać ze spornej decyzji, w jaki sposób Komisja oceniła, czy warunki udzielenia zezwolenia, zgodnie z art. 60 ust. 4 rozporządzenia zostały spełnione.


title: Sprawa F-38/15: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2015 r. – FJ/Parlament

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/26

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2015 r. – FJ/Parlament
   (Sprawa F-38/15)
   (2015/C 178/28)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FJ (przedstawiciele: adwokat S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej żądanie skarżącego dotyczące przejęcia pewnych kosztów innych niż koszty leczenia, poniesionych przez skarżącego na rzecz jego syna

      Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem żądania głównego: stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 18 czerwca 2014 r. o nieprzejęciu pewnych wynikających z niepełnosprawności syna skarżącego kosztów, innych niż koszty leczenia, niepodlegających zwrotowi przez wspólny system ubezpieczeń zdrowotnych (RCAM);

               —

               tytułem żądania ewentualnego: nakazanie powołania eksperta zgodnie z art. 75 regulaminu postępowania dla celów ustalenia wynikającego z niepełnosprawności stopnia niezdolności do pracy;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-187/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2012 r. — SFIR przeciwko AGEA i Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2012 r. — SFIR przeciwko AGEA i Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali
   (Sprawa C-187/12)
   2012/C 194/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SFIR — Società fondiaria industriale romagnola SpA

      Strona pozwana: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali

      Pytanie prejudycjalne

   Czy całkowity demontaż urządzeń produkcyjnych cukru, izoglukozy i syropu insulinowego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 (1), względem którego rozporządzenie Komisji (WE) nr 968/2006 (2) ustanawia zasady wykonania, należy rozumieć w ten sposób, że urządzenia podlegające demontażowi obejmują wyłącznie urządzenia konieczne do produkcji, jak wyraźnie stanowi wskazany art. 3 rozporządzenia Rady, zgodnie z którym należy dokonywać interpretacji rozporządzenia Komisji pod rygorem nieważności tego ostatniego rozporządzenia. W rezultacie, czy zgodnie ze wskazanym art. 3 rozporządzenia Rady nr 320/2006 i art. 4 rozporządzenia Komisji nr 968/2006 urządzenia podlegające demontażowi obejmują wyłącznie urządzenia przeznaczone do produkcji cukru, izoglukozy i syropu insulinowego jak też inne urządzenia w rozumieniu wskazanego art. 4 lit. c) rozporządzenia nr 968/2006, w tym urządzenia do pakowania, które są niewykorzystywane lub są przeznaczone do demontażu i usunięcia ze względu na ochronę środowiska tak że urządzenia niezwiązane z produkcją cukru, izoglukozy i syropu insulinowego, które nie pozostały niewykorzystane, lecz są używane do innej działalności — tak jak w niniejszym przypadku do pakowania — i które nie podlegają demontażowi ze względu na ochronę środowiska mogą zostać zachowane, gdyż nie są objęte obowiązkiem demontażu, o którym mowa we wskazanych rozporządzeniach wspólnotowych.

      (1)  Dz.U. L 58 s. 42.

      (2)  Dz.U. L 176, s. 32.


title: Sprawa T-34/16: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – Republika Litewska/Komisja

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/32

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – Republika Litewska/Komisja
   (Sprawa T-34/16)
   (2016/C 118/37)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė i T. Orlickas, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowanej jako dokument nr C(2015) 7716), w zakresie w jakim decyzja ta stanowi, że do Litwy znajduje zastosowanie korekta finansowa w wysokości 1 113 589,65 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 52 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008, w związku z zasadą proporcjonalności, gdyż, Komisja, gdy zdecydowała o zastosowaniu korekty ryczałtowej w wysokości 5 %:

                           —

                           nie uwzględniła okoliczności, że konkretna strata poniesiona przez Unię Europejską została wykazana ze względu na pierwsze i czwarte naruszenie stwierdzone przez Komisję; zatem w odniesieniu do wspomnianych naruszeń Komisja powinna była zastosować jedynie jednorazową korektę finansową i nie powinna była brać ich pod uwagę w związku z innymi naruszeniami przy ustalaniu, czy zaistniało znaczne ryzyko poniesienia straty finansowej przez Fundusz;

                           —

                           niesłusznie rozdzieliła bezpośrednio powiązane naruszenia i na tej podstawie stworzyła rzekome znaczne ryzyko poniesienia straty finansowej przez Fundusz;

                           —

                           błędnie określiła i błędnie uwzględniła, przy dokonywaniu oceny innych stwierdzonych przez tę instytucję naruszeń, zakres rozbieżności, charakter naruszeń oraz stratę finansową poniesioną przez Unię Europejską;

                           —

                           nieprawidłowo zastosowała nadmierną korektę finansową w wysokości 5 % za rok 2011, gdyż mając na względzie charakter stwierdzonych przez Komisję naruszeń oraz pozostałe okoliczności, wynikające z tych elementów ryzyko poniesienia straty przez Fundusz nie było znaczne;

                           —

                           nieprawidłowo zastosowała korektę finansową w wysokości 5 % za rok 2012, której zastosowanie jest dozwolone jedynie w wypadku znacznego ryzyka poniesienia straty przez Fundusz, chociaż kontrole przeprowadzone przez Republikę Litewską oraz przedstawione informacje wykazały, że liczba, zakres oraz charakter rozbieżności wykazanych w odniesieniu do roku 2012 i wynikające z tych elementów ryzyko dla Funduszu są znacznie mniejsze w porównaniu z rozbieżnościami wykazanymi w roku 2011; w konsekwencji mogło zaistnieć jedynie niewielkie ryzyko finansowe po stronie Funduszu.

               2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, gdyż Komisja nie uznała, że kontrole na miejscu owiec i bydła mogły zostać przeprowadzone w różnym czasie, w wyniku czego to konkretne naruszenie nie jest tak znaczne jak wskazuje Komisja.

               3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE, gdyż Komisja, gdy zdecydowała o zastosowaniu korekty ryczałtowej w wysokości 5 %:

                           —

                           nie uzasadniła należycie swoich ustaleń dotyczących naruszeń albo charakteru takich naruszeń oraz ryzyka wynikającego z nich dla Funduszu;

                           —

                           nie uzasadniła, dlaczego, w celu stosowania korekty finansowej w wysokości 5 %, dokonano łącznej oceny rozbieżności wykazanych w latach 2011 i 2012, chociaż liczba i charakter tych rozbieżności znacznie różniły się w każdym z tych lat i w każdym wypadku instytucja ta nie przedstawiła przekonywującego uzasadnienia, dlaczego jednolita korekta ryczałtowa w wysokości 5 % musi zostać nałożona z tytułu rozbieżności ustalonych w 2012 r. i w 2011 r.


title: Sprawa T-148/13: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/26

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-148/13)
   2013/C 123/45
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AST/125/12-Asystenci (AST 3) oraz

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Hiszpania wnosi skargę na powyższe ogłoszenie o konkursie na podstawie art. 263 TFUE ze względu na naruszenie art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 342 TFUE oraz art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 43, s. 650), art. 1d i 27 regulaminu pracowniczego oraz na niezgodność z orzecznictwem ustanowionym w wyroku w sprawie C-566/10 P Włochy przeciwko Komisji.
   Na poparcie skargi skarżące państwo podnosi, że zaskarżone ogłoszenie:

               —

               Dyskryminuje kandydatów, których pierwszym językiem nie jest angielski, francuski lub niemiecki.

               —

               Nie podaje obiektywnego i konkretnego uzasadnienia ograniczenia liczby języków zważywszy na stanowiska, których dotyczy ogłoszenie. W tym względzie nie jest wystarczające ogólne powołanie się na interes służby.

               —

               Nie gwarantuje realizacji celu polegającego na pozyskania do służby urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości.

               —

               Narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ nie zapewnia równowagi między skutecznością działania służby a poszanowaniem zasady wielojęzyczności Unii.


title: Sprawa T-219/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 października 2012 r. — Saobraćajni institut CIP przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne na usługi — Przetarg dotyczący przygotowania dokumentacji technicznej dla projektu modernizacji linii kolejowej — Wykluczenie strony skarżącej z udziału w tym przetargu — Unieważnienie procedury przetargowej po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/23

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 października 2012 r. — Saobraćajni institut CIP przeciwko Komisji
   (Sprawa T-219/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne na usługi - Przetarg dotyczący przygotowania dokumentacji technicznej dla projektu modernizacji linii kolejowej - Wykluczenie strony skarżącej z udziału w tym przetargu - Unieważnienie procedury przetargowej po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2012/C 399/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Saobraćajni institut CIP d.o.o. (Belgrad, Serbia) (przedstawiciel: adwokat A. Lojpur)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i E. Georgieva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zmierzające w istocie do zastosowania środków tymczasowych nakazujących zawieszenie postępowania przetargowego w odniesieniu do opublikowanego w dniu 27 marca 2012 r. ogłoszenia o zamówieniu, dotyczącego przygotowania dokumentacji technicznej dla projektu modernizacji linii kolejowej, wykluczającego skarżącą z udziału w procedurze przetargowej.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych zostaje umorzone.

               2)

               Komisja europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.