title: Sprawa C-285/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) — Aboubacar Diakite przeciwko Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides (Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Osoby kwalifikujące się do ochrony uzupełniającej — Artykuł 15 lit. c) — Poważne indywidualne zagrożenie życia lub fizycznej integralności osoby cywilnej wynikające z przemocy nieselektywnej w sytuacjach konfliktów zbrojnych — Pojęcie „wewnętrznego konfliktu zbrojnego” — Wykładnia autonomiczna poprzez odniesienie do międzynarodowego prawa humanitarnego — Kryteria oceny)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) — Aboubacar Diakite przeciwko Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
   (Sprawa C-285/12) (1)

   (Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Osoby kwalifikujące się do ochrony uzupełniającej - Artykuł 15 lit. c) - Poważne indywidualne zagrożenie życia lub fizycznej integralności osoby cywilnej wynikające z przemocy nieselektywnej w sytuacjach konfliktów zbrojnych - Pojęcie „wewnętrznego konfliktu zbrojnego” - Wykładnia autonomiczna poprzez odniesienie do międzynarodowego prawa humanitarnego - Kryteria oceny)
   2014/C 93/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Aboubacar Diakite.

      Strona pozwana: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Belgia) — Wykładnia art. 15 lit. c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości [treści] przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12) — Odmowa przyznania statusu uchodźcy i beneficjenta ochrony uzupełniającej — Osoba, która może zostać objęta ochroną uzupełniającą — Pojęcie wewnętrznego konfliktu zbrojnego — Specyficzna autonomiczna wykładnia lub dopuszczalność wykładni zgodnej z rozumieniem nadanym przez międzynarodowe prawo humanitarne — Kryteria oceny

      Sentencja

   Wykładni art. 15 lit. c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości [treści] przyznawanej ochrony, należy dokonywać w ten sposób, że do celów stosowania tego przepisu przyjmuje się wystąpienie wewnętrznego konfliktu zbrojnego w sytuacji, gdy dochodzi do starć pomiędzy siłami porządkowymi państwa a jedną lub kilkoma uzbrojonymi grupami lub gdy dochodzi do starć pomiędzy dwiema lub kilkoma uzbrojonymi grupami, przy czym nie jest konieczne, by konflikt ten mógł być zakwalifikowany jako niemiędzynarodowy konflikt zbrojny w rozumieniu międzynarodowego prawa humanitarnego i by natężenie starć zbrojnych, poziom organizacji ścierających się sił zbrojnych czy czas trwania konfliktu stanowiły przedmiot oceny odrębnej od oceny poziomu przemocy szerzącej się na danym terytorium.

      (1)  Dz.U. C 235 z 4.8.2012.


title: Sprawa C-221/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – postępowanie karne przeciwko Etablissements Fr. Colruyt NV (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2011/64/UE — Artykuł 15 ust. 1 — Swoboda ustalania przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej wyrobów tytoniowych — Przepisy krajowe zakazujące sprzedawcom detalicznym sprzedaży tego rodzaju wyrobów po cenach niższych niż wskazane na znaku akcyzy — Swobodny przepływ towarów — Artykuł 34 TFUE — Sposoby prowadzenia sprzedaży — Artykuł 101 w związku z art. 4 ust. 3 TUE)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/19

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – postępowanie karne przeciwko Etablissements Fr. Colruyt NV
   (Sprawa C-221/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2011/64/UE - Artykuł 15 ust. 1 - Swoboda ustalania przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej wyrobów tytoniowych - Przepisy krajowe zakazujące sprzedawcom detalicznym sprzedaży tego rodzaju wyrobów po cenach niższych niż wskazane na znaku akcyzy - Swobodny przepływ towarów - Artykuł 34 TFUE - Sposoby prowadzenia sprzedaży - Artykuł 101 w związku z art. 4 ust. 3 TUE))
   (2016/C 419/23)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Etablissements Fr. Colruyt NV

      Sentencja

               1)

               Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu uregulowań krajowych, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zakazują sprzedawcom detalicznym sprzedaży wyrobów tytoniowych po cenie jednostkowej niższej niż cena wskazana przez producenta lub importera na znaku akcyzy umieszczonym na tych wyrobach, jeżeli cena ta została swobodnie ustalona przez producenta lub importera.

               2)

               Artykuł 34 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu uregulowań krajowych, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zakazują sprzedawcom detalicznym sprzedaży wyrobów tytoniowych po cenie jednostkowej niższej niż cena wskazana przez producenta lub importera na znaku akcyzy umieszczonym na tych wyrobach, jeżeli cena ta została swobodnie określona przez importera.

               3)

               Artykuł 101 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu uregulowań krajowych, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, zakazujących sprzedawcom detalicznym sprzedaży wyrobów tytoniowych po cenie jednostkowej niższej niż cena, którą producent lub importer wskazał na znaku akcyzy umieszczonym na tych wyrobach.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawy połączone F-27/06 i 75/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Lofaro przeciwko Komisji (Urzędnicy — Członek personelu tymczasowego — Przedłużenie okresu próbnego — Zwolnienie z upływem okresu próbnego — Akt niekorzystny — Termin na wniesienie zażalenia — Niedopuszczalność)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/44

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Lofaro przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone F-27/06 i 75/06) (1)

   (Urzędnicy - Członek personelu tymczasowego - Przedłużenie okresu próbnego - Zwolnienie z upływem okresu próbnego - Akt niekorzystny - Termin na wniesienie zażalenia - Niedopuszczalność)
   (2007/C 155/81)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Lofaro (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: J.-L. Laffineur, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy, wspierani w sprawie F-27/06 przez F. Longfils, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   W sprawie F-27/06:
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o przedłużeniu okresu próbnego skarżącego i o zwolnieniu skarżącego z upływem tego okresu i po drugie żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.
   W sprawie F-75/06:
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 września 2005 r. o zwolnieniu skarżącego wraz z końcem okresu próbnego, a także sprawozdania na zakończenie stażu, na podstawie którego decyzja ta została wydana i po drugie żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skargi zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Sprawa F-27/06: Dz.U. C 208 z 6.5.2006, str. 35 i sprawa F-75/06: Dz.U. C 212 z 2.9.2006, str. 48.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie C-166/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa i jego siedlisk — Obszar specjalnej ochrony — Zalew Messolongi)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawie C-166/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa i jego siedlisk - Obszar specjalnej ochrony - Zalew Messolongi)
   (2005/C 330/09)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-166/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 2 kwietnia 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Patakia i M. van Beek) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: E. Skandalou), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, pełniąca obowiązki prezesa piątej izby, P. Kūris (sprawozdawca) i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie podejmując kroków niezbędnych w celu ustanowienia i wprowadzenia w życie spójnego i regulującego w sposób kompleksowy zespołu przepisów szczególnych, mogącego zapewnić zrównoważone i trwałe gospodarowanie i skuteczną ochronę z punktu widzenia celów dyrektywy Rady z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa w obszarze specjalnej ochrony — Zalewie Messalongi, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 i 2 tej dyrektywy;

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z 12.06.2004


title: Sprawa C-516/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 27 września 2013 r. — Dimensione Direct Sales s.r.l., Michele Labianca przeciwko Knoll International S.p.A.

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 27 września 2013 r. — Dimensione Direct Sales s.r.l., Michele Labianca przeciwko Knoll International S.p.A.
   (Sprawa C-516/13)
   2013/C 367/42
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dimensione Direct Sales s.r.l., Michele Labianca

      Strona pozwana: Knoll International S.p.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo do rozpowszechniania zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1) obejmuje prawo do publicznego oferowania do nabycia oryginału lub kopii utworu?
               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy prawo do publicznego oferowania do nabycia oryginału lub kopii utworu obejmuje nie tylko ofertę sprzedaży, ale także reklamę?

               3)

               Czy prawo do rozpowszechniania zostaje naruszone również wówczas, gdy na podstawie oferty nie dochodzi do nabycia oryginału utworu ani jego kopii?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. L 167, s.10.


title: Sprawa T-48/16: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2016 r. – Sigma Orionis/Komisja

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/59

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2016 r. – Sigma Orionis/Komisja
   (Sprawa T-48/16)
   (2016/C 098/75)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sigma Orionis SA (Valbonne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska uchybiła swoim zobowiązaniom umownym wynikającym z umów dotacji FP7 i H2020, zawieszając całość płatności należnych skarżącej na podstawie sporządzonego niezgodnie z prawem raportu z dochodzenia prowadzonego przez OLAF;

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska uchybiła swoim zobowiązaniom umownym wynikającym z umów dotacji FP7 i H2020, rozwiązując sporne umowy dotacji na podstawie sporządzonego niezgodnie z prawem raportu z dochodzenia prowadzonego przez OLAF;

               —

               tytułem ewentualnym, nakazanie wyznaczenia biegłego w celu określenia kwot bezsprzecznie należnych skarżącej z tytułu spornej umowy dotacji.

         W konsekwencji, orzeczenie, że strona pozwana zostaje:

               —

               zobowiązana do zapłaty niezgodnie z prawem wstrzymanych kwot należnych z tytułu umów dotacji FP7, to znaczy 607 404,49 EUR, powiększonych zgodnie z art. II.5.5 o odsetki za zwłokę, liczone od dnia wymagalności należnych kwot według głównej stopy refinansowej Europejskiego Banku Centralnego (EBC) powiększonej o 3,5 punktu procentowego;

               —

               zobowiązana do zapłaty niezgodnie z prawem wstrzymanych kwot należnych z tytułu umów dotacji H2020, to znaczy 226 688,68 EUR, powiększonych zgodnie z art. 21.11.1 o odsetki za zwłokę, liczone od dnia wymagalności należnych kwot według głównej stopy refinansowej Europejskiego Banku Centralnego (EBC) powiększonej o 3,5 punktu procentowego;

               —

               zobowiązana do naprawienia dodatkowej szkody poniesionej przez skarżącą, wycenioną na tym etapie jako 1 500 000 EUR, z zastrzeżeniem podwyższenia lub obniżenia w toku postępowania,

               —

               obciążona kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja nie może opierać się na raporcie z dochodzenia sporządzonym na podstawie zebranych niezgodnie z prawem dowodów, aby uzasadnić swoją decyzją o zawieszeniu, w całości, płatności należnych stronie skarżącej. W związku z tym strona skarżąca twierdzi, że ponieważ Komisja oparła się na dowodach zebranych niezgodnie z prawem, zarówno zawieszenie płatności jak i rozwiązanie umów są niezgodne z prawem.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ zdaniem strony skarżącej różne raporty z audytów technicznych prowadzą niezmiennie do wniosku, że zasoby były przez nią wykorzystywane zgodnie z zasadami ekonomii, wydajności i należytego zarządzania finansami. Według niej oznacza to, że Komisja nie może utrzymywać, iż skutecznie stwierdziła, że strona skarżąca popełniła nieprawidłowości w związku z innymi dotacjami, które uzasadniałyby rozwiązanie lub zawieszenie ogółu płatności w ramach spornych umów dotacji. Ponadto udział w umowach dotacji stanowi według strony skarżącej jedyne źródło jej finansowania i brak nowych projektów europejskich nieuchronnie spowodowałby jej upadłość.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy oczywistego i poważnego nieuwzględnienia przez Komisję granic jej swobody uznania, co może powodować odpowiedzialność pozaumowną Unii. Strona skarżąca twierdzi, że poniosła szkodę związaną z jej dobrym imieniem i portfelem zamówień, co znacznie ograniczyło, a nawet unicestwiło możliwość uczestniczenia w przyszłości w nowych projektach europejskich. Ponadto udział w umowach dotacji stanowi według strony skarżącej jedyne źródło jej finansowania i brak nowych projektów europejskich nieuchronnie spowodowałby jej upadłość.


title: Sprawa C-208/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Navarra, Sección Tercera – Hiszpania) – Antonia Valdivia Reche przeciwko Banco de Valencia SA

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/24

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Navarra, Sección Tercera – Hiszpania) – Antonia Valdivia Reche przeciwko Banco de Valencia SA
      (Sprawa C-208/14) (1)

      (2015/C 016/38)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-314/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Weghorst-Oliko przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Weghorst-Oliko przeciwko Komisji
   (Sprawa T-314/99) (1)

   (2006/C 310/62)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


title: Sprawa T-243/14: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/38

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM (kształt twarzy)
   (Sprawa T-243/14)
   2014/C 282/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: A. Freitag, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2014 r., wydanej w sprawie R 837/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt twarzy dla towarów objętych klasami 29 i 30 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 1 68  861

      Decyzja eksperta: stwierdził, że należy odmówić rejestracji zgłoszonego znaku towarowego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddaliła odwołanie

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa T-317/06: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2006 r. — Panrico przeciwko OHIM — HDN Development ( Krispy Kreme DOUGHNUTS )

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/69

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2006 r. — Panrico przeciwko OHIM — HDN Development („Krispy Kreme DOUGHNUTS”)
   (Sprawa T-317/06)
   (2006/C 326/144)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Panrico, S.L (Unipersonal) (Sant Perpètua de Mogola, Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: D. Pellisé Irquiza, abodago)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: HDN Development Corp.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 sierpnia 2006 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 0194/2005-1 i dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 303 992 wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego 1.298.785,

               —

               obciążenie OHIM i zgłaszającą wspólnotowy znak towarowy 1.298.785, HDN Development Corp. kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: HDN Development Corporation

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzno-słowny znak towarowy „KRISPY KREME DOUGHNUTS” (zgłoszenie nr 1.298.785) dla towarów z klas 25 i 30 oraz usług z klasy 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpańskie słowne znaki towarowe „DOUGHNUTS” (nr 1.288.926) i „DONUT” (nr 399.563) dla towarów z klasy 30 oraz graficzny znak towarowy „donuts” dla towarów z klasy 25 i usług z klasy 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. W tym zakresie skarżąca podnosi, że wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem niniejszego postępowania posiada jako główny element wyraz „DOUGHNUTS”, który powoduje pomylenie go ze wskazanymi w sprzeciwie znakami z rodziny DONUT-DONUTS-DOGHNUTS odnoszącymi się do tych samych towarów i usług, stwarzając duże prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd hiszpańskich odbiorców.


title: Sprawa C-148/12: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 13 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec, popieranej przez: Republikę Francuską, Rumunię, Królestwo Niderlandów, Republikę Słowacką

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/25

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 13 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec, popieranej przez: Republikę Francuską, Rumunię, Królestwo Niderlandów, Republikę Słowacką
   (Sprawa C-148/12) (1)

   2013/C 156/42
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa C-214/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2012 r. w sprawach połączonych T-268/08 i T-281/08 Land Burgenland i Republika Austrii przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 8 maja 2012 r. przez Land Burgenland

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2012 r. w sprawach połączonych T-268/08 i T-281/08 Land Burgenland i Republika Austrii przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 8 maja 2012 r. przez Land Burgenland
   (Sprawa C-214/12 P)
   2012/C 194/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Land Burgenland (przedstawiciele: adwokaci U. Soltész i P. Melcher, wsierani przez adwokata A. Eggera)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska i Republika Austrii

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawach połączonych T-268/08 i T-281/08;

               —

               definitywne rozstrzygnięcie sporu i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2008/719/WE z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 56/06 (ex NN 77/06) udzielonej przez Austrię na prywatyzację Bank Burgenland (Dz.U. L 239, s. 32) oraz obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem;

               —

               posiłkowo względem żądania drugiego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu oceny prawnej zawartej w wyroku Trybunału i pozostawienie kwestii kosztów do rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawach połączonych T-268/08 i T-281/08, którym Sąd oddalił wniesioną przezeń skargę na decyzję Komisji Europejskiej 2008/719/WE z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 56/06 (ex NN 77/06) udzielonej przez Austrię na prywatyzację Bank Burgenland.
   Wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty:
   1)   Naruszenie przez Sąd prawa do bycia wysłuchanym poprzez niedokonanie oceny istotnej części ósmego zarzutu skargi

   W ramach argumentu, który nie został oceniony wnoszący odwołanie podniósł, że w zaskarżonej decyzji Komisja wzięła pod uwagę wyłącznie korzyść wynikającą z „dodatkowej pożyczki” w wysokości 380 mln EUR, natomiast nie uwzględniła korzyści, która była związana z pożyczką w wysokości 320 mln EUR i która prowadziła do wyeliminowania wszelkich składników pomocy z transakcji sprzedaży Bank Burgenland na rzecz Grazer Wechselseitige Versicherung.
   Argument ten nie został oceniony przez Sąd, mimo że wnoszący odwołanie ponownie i w wyraźny sposób zwrócił uwagę Sądu na ten argument w uwagach do sprawozdania z rozprawy, jako że został on pominięty już na etapie sprawozdania z rozprawy.
   2)   Naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE poprzez uznanie, że brak uwzględnienia przez Komisję zagrożeń dla Land Burgenland związanych z „Ausfallhaftung” przy ocenie ofert nie stanowił naruszenia prawa

   Sąd błędnie oparł się w tym względzie na orzecznictwie, które nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sytuacji, a nawet jeśli znajduje takie zastosowanie, przynajmniej co do zasady, jest ono sprzeczne z rozważaniami przedstawionymi przez Sąd.
   Ponadto Sąd nie wziął pod uwagę innych orzeczeń, które stoją w sprzeczności z jego rozważaniami.
   Sąd błędnie uznał wreszcie, że zagrożeń związanych z „Ausfallhaftung” nie należało brać pod uwagę, podczas gdy „Ausfallhaftung” stanowi pomoc istniejącą, a więc zgodną z prawem.
   3)   Naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE poprzez uznanie, że Komisja postąpiła prawidłowo, opierając się na ofercie konsorcjum przy określaniu wartości rynkowej Bank Burgenland

   Sąd naruszył prawo, nie dostrzegając żadnego oczywistego błędu w ocenie dotyczącego wyboru i zastosowania przez Komisję metody określania wartości rynkowej Bank Burgenland.
   Ponadto Sąd uznał, wbrew jednoznacznym ustaleniom Komisji, że przetarg przeprowadzony w celu sprzedaży Bank Burgenland był bezwarunkowy, i bez przeprowadzania własnej oceny oparł się na błędnym ustaleniu Komisji, w myśl którego „wadliwe” warunki nie miały wpływu na wysokość ofert.
   Co więcej Sąd uznał, że uwzględnienie przez Komisję oferty konsorcjum mimo jej zawyżenia nie było obarczone błędem, chociaż ustalenie zawyżenia oparto ostatecznie na okoliczności, że „Ausfallhaftung” nie była stosowna i że zagrożeń wynikających z „Ausfallhaftung” nie można było wziąć pod uwagę.
   4)   Naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE poprzez ustalenie, że Komisja nie naruszyła prawa, uznając, że ani wynik, ani długość postępowania przed Finanzmarktaufsichtsbehörde (urzędem ds. nadzoru rynku finansowego, zwanym dalej „FMA”) nie uzasadniały sprzedaży Bank Burgenland na rzecz Grazer Wechselseitige Versicherung

   Sąd uznał, iż stwierdzenie przez Komisję, że nic nie wskazywało na to, że FMA zamierza zakazać sprzedaży na rzecz konsorcjum nie było błędne, lecz dochodząc do tego wniosku Sąd wyszedł z błędnego założenia, że dowód przedstawiony przez wnoszącego odwołanie nie miał znaczenia dla postępowania w sprawie wydania zezwolenia toczącego się przed FMA i nie został wzięty pod uwagę przez FMA.
   Ponadto, uznając, że nic nie wskazywało na to, że długość postępowania przed FMA poważnie zmniejszyłaby szanse prywatyzacji Bank Burgenland, Sąd zignorował mocny dowód przedstawiony przez wnoszącego odwołanie.
   Sąd nie zastosował wreszcie właściwych standardów dowodowych ani standardów kontroli.


title: Sprawa T-72/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Travel Service przeciwko OHIM — Eurowings Luftverkehrs (smartWings) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego smartWings — Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe EUROWINGS i EuroWings — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009) — Artykuł 79 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 83 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/25

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Travel Service przeciwko OHIM — Eurowings Luftverkehrs (smartWings)
   (Sprawa T-72/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego smartWings - Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe EUROWINGS i EuroWings - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009) - Artykuł 79 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 83 rozporządzenia nr 207/2009))
   2010/C 301/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Travel Service a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci S. Hejdová i R. Charvát)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Eurowings Luftverkehrs AG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Schmidt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 listopada 2007 r. (sprawa R 1515/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Eurowings Luftverkehrs AG a Travel Service a.s.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Travel Service a.s. zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Eurowings Luftverkehrs AG.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Wykreślenie sprawy C-17/04

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/27

         Wykreślenie sprawy C-17/04 (1)

   (2004/C 273/54)
   Postanowieniem z dnia 29 lipca 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-17/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004 r.


title: Sprawa T-409/13: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2013 r. — Companhia Previdente i Socitrel przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/30

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2013 r. — Companhia Previdente i Socitrel przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-409/13)
   2013/C 367/53
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: COMPANHIA PREVIDENTE — Sociedade de Controle de Participações Financeiras, SA (Lizbona, Portugalia) i SOCITREL — Sociedade Industrial de Trefilaria, SA (Trofa, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci D. Proença de Carvalho, J. Caimoto Duarte, F. Proença de Carvalho i T. Luísa Faria)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej z dnia 24 maja 2013 r. (D/2013/048425) w sprawie odmowy obniżenia z powodu braku zdolności płatniczej grzywny nałożonej na SOCITREL na podstawie postępowania w sprawie naruszenia wszczętego na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, w której stwierdzono również, że COMPANHIA PREVIDENTE ponosi solidarną odpowiedzialność za zapłatę tej grzywny;

               —

               zastosowanie do skarżących obniżki grzywny z powodu braku zdolności płatniczej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia zawartego w art. 296 TFUE, ze względu na to, że nie wzięła ona pod uwagę informacji dostarczonych przez grupę COMPANHIA PREVIDENTE dotyczących jej upadłości

                           —

                           skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła art. 296 TFUE, ze względu na to, że nie umotywowała należycie odmowy obniżenia grzywny z powodu braku zdolności płatniczej, ponieważ nie przeanalizowano konkretnie przesłanek, które zgodnie z praktyką decyzyjną Komisji Europejskiej [w szczególności zgodnie z pkt 35 Wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (1), zwanych dalej „wytycznymi”] oraz z orzecznictwem sądów Unii Europejskiej dotyczącym upadłości należy spełnić w celu uzyskania obniżenia grzywny w tych ramach, oraz ze względu na to, że nie rozpatrzono należycie podnoszonych przez CP w toku spornego postępowania przed Komisją Europejską argumentów w odniesieniu do spełnienia przez grupę COMPANHIA PREVIDENTE tych przesłanek.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych, oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady proporcjonalności, ze względu na to, że Komisja nie obniżyła grzywny w obliczu braku zdolności płatniczej grupy COMPANHIA PREVIDENTE

                           —

                           skarżące twierdzą, że popełniono błąd w ustaleniach faktycznych, oczywisty błąd w ocenie i naruszono zasadę proporcjonalności ze względu na to, że nie wzięto należycie pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności faktycznych ani nie zbadano właściwie dowodów przedstawionych przez grupę COMPANHIA PREVIDENTE w toku omawianego postępowania w sprawie ponownego rozpatrzenia grzywny ze względu na brak zdolności płatniczej, zgodnie z pkt 35 wytycznych, utrzymując w mocy grzywnę przekraczającą aktualne możliwości finansowe grupy COMPANHIA PREVIDENTE.

         Skarżący wnoszą ponadto na podstawie art. 261 TFUE o obniżenie ze względu na brak zdolności płatniczej grzywny nałożonej na SOCITREL, za którą COMPANHIA PREVIDENTE jest solidarnie odpowiedzialna.

      (1)  Dz.U. 2006, C 210, s. 2.


title: Sprawa F-87/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2006 r. — Ott i in. przeciwko Komisji (Urzędnicy — Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. — Niewpisanie na listę awansowanych urzędników — Artykuł 111 regulaminu Sądu — Skarga w części w oczywisty sposób niedopuszczalna i w części w oczywisty sposób nieuzasadniona)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/34

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2006 r. — Ott i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-87/05) (1)

   (Urzędnicy - Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. - Niewpisanie na listę awansowanych urzędników - Artykuł 111 regulaminu Sądu - Skarga w części w oczywisty sposób niedopuszczalna i w części w oczywisty sposób nieuzasadniona)
   (2006/C 190/63)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Martial Ott (Oberanven, Luksemburg), Fernando Lopez Tola (Luksemburg, Luksemburg) i Francis Weiler (Itzig, Luksemburg) (Przedstawiciele: G. Bounéou i F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Komisja (Przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji z dnia 30 czerwca 2004 r. opublikowanej w Informations administratives nr 130 2004 w dniu 30 listopada 2004 r., w której Komisja Wspólnot Europejskich przedstawiła listę awansowanych urzędników w postępowaniu w sprawie awansu za 2004 r., w zakresie w jakim nie zawiera ona nazwisk skarżących oraz ewentualnie uchylenie przydziału punktów dla potrzeb awansu w trakcie postępowania w sprawie awansu za 2004 r.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako w oczywisty sposób niedopuszczalna, a w pozostałej części oddalona jako w oczywisty sposób nieuzasadniona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 315 z 10.12.2005 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-349/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)


title: Sprawa C-261/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Ieper – Belgia) – Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen NV/Gregory Demey [Transport kolejowy — Rozporządzenie (WE) nr 1371/2007 — Prawa i obowiązki pasażerów — Brak biletu — Brak zapłaty w terminie — Czyn zabroniony]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/20

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Ieper – Belgia) – Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen NV/Gregory Demey
   (Sprawa C-261/15) (1)

   ([Transport kolejowy - Rozporządzenie (WE) nr 1371/2007 - Prawa i obowiązki pasażerów - Brak biletu - Brak zapłaty w terminie - Czyn zabroniony])
   (2016/C 419/25)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Vredegerecht te Ieper

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen NV

      Strona pozwana: Gregory Demey

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 2 zdanie ostatnie załącznika A do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wprowadzającym zmiany do COTIF z dnia 3 czerwca 1999 r., zawartego w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym, iż osoba, która podróżuje pociągiem bez odpowiedniego biletu i która nie uregulowała swojej sytuacji poprzez zapłatę odpowiednich kwot w terminach przewidzianych w tych przepisach, nie jest związana stosunkiem umownym z przedsiębiorstwem kolejowym.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa T-512/09: Wyrok Sądu z dnia 5 listopada 2013 r. — Rusal Armenal przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chin — Przystąpienie Armenii do WTO — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Artykuł 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 384/96 — Zgodność z porozumieniem antydumpingowym — Artykuł 277 TFUE)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/27

         Wyrok Sądu z dnia 5 listopada 2013 r. — Rusal Armenal przeciwko Radzie
   (Sprawa T-512/09) (1)

   (Dumping - Przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chin - Przystąpienie Armenii do WTO - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Artykuł 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 384/96 - Zgodność z porozumieniem antydumpingowym - Artykuł 277 TFUE)
   2013/C 367/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rusal Armenal ZAO (Erewań, Armenia) (przedstawiciel: B. Evtimov, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa i G. Wolfa, adwokatów, następnie J. P. Hix i B. Driessen, pełnomocnik, wspierani przez G. Berrischa, następnie J. P. Hix i B. Driessen)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (Przedstawiciele: M. França i C. Clyne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 925/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 262, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 925/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie dotyczącym Rusal Armenal ZAO.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty poniesione przez Rusal Armenal.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-580/14: Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Sandra Bitter jako syndyk masy upadłości Ziegelwerk Höxter GmbH/Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Kara z tytułu przekroczenia emisji — Proporcjonalność)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/19

         Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Sandra Bitter jako syndyk masy upadłości Ziegelwerk Höxter GmbH/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-580/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Kara z tytułu przekroczenia emisji - Proporcjonalność))
   (2016/C 068/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sandra Bitter jako syndyk masy upadłości Ziegelwerk Höxter GmbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

   Analiza postawionego pytania nie wykazała żadnej okoliczności mogącej wpłynąć, w świetle zasady proporcjonalności, na ważność art. 16 ust. 3 zdanie drugie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji [uprawnieniami do emisji] gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 7, s. 631), zmienionej dyrektywą 2009/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U. L 140, s. 100) (zwanej dalej „dyrektywą 2003/87”), w zakresie, w jakim przewiduje on karę w wysokości 100 EUR za każdą wyemitowaną i niezwróconą tonę równoważnika ditlenku węgla, w odniesieniu do której operator nie zwrócił uprawnień.

      (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015.


title: Sprawa C-340/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 1999/22/WE — Artykuł 4 ust. 2–5 — Trzymanie dzikich zwierząt — Ogrody zoologiczne)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-340/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 1999/22/WE - Artykuł 4 ust. 2–5 - Trzymanie dzikich zwierząt - Ogrody zoologiczne)
   2011/C 55/20
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: B. Plaza Cruz i N. Díaz Abad, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 2–5 dyrektywy Rady 1999/22/WE z dnia 29 marca 1999 r. dotyczącej trzymania dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych (Dz.U. L 94, s. 24)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przewidzianym terminie wszystkich niezbędnych środków odnoszących się do ogrodów zoologicznych będących przedmiotem niniejszej skargi położonych w autonomicznych wspólnotach Aragonii, Asturii, Balearów, Wysp Kanaryjskich, Kantabrii, Kastylii i Léon, Estremadury i Galicji, dotyczących inspekcji, udzielania licencji i w razie konieczności zamknięcia tych instytucji zgodnie z art. 4 ust. 2–5 dyrektywy Rady 1999/22/WE z dnia 29 marca 1999 r. dotyczącej trzymania dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa C-308/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2013 r. w sprawie T-336/11 Società Italiana Calzature SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 5 czerwca 2013 r. przez Società Italiana Calzature SpA

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2013 r. w sprawie T-336/11 Società Italiana Calzature SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 5 czerwca 2013 r. przez Società Italiana Calzature SpA
   (Sprawa C-308/13 P)
   2013/C 233/03
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Società Italiana Calzature SpA (przedstawiciele: adwokaci A. Rapisardi i C. Ginevra)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), VICINI SpA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku nr 564397 wydanego przez Sąd Unii Europejskiej w sprawie T-336/11w dniu 9 kwietnia 2013 r., doręczonego w tym samym dniu, uwzględnienie żądań wysuniętych przez Società Italiana Calzature SpA w skardze wniesionej w pierwszej instancji, stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie R 634/2010-2 oraz zgodnie z decyzją Wydziału Sprzeciwów z dnia 5 marca 2010 r. w przedmiocie sprzeciwu B 1 350 711 stwierdzenie, że należało odmówić rejestracji należącego do VICINI wspólnotowego znaku towarowego nr 6513386 z powodu braku nowości w zakresie, w jakim znak ten jest — myląco — podobny do wcześniejszego oznaczenia „ZANOTTI” składającego się na wspólnotowy znak towarowy zarejestrowany pod numerem 244 277 i na znak towarowy zarejestrowany we Włoszech pod numerem 452 869, których właścicielem jest SIC;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania i opłatami w obu instancjach;

               —

               zobowiązanie VICINI S.p.A. do zwrotu na rzecz SIC całości kosztów postępowania we wcześniejszych fazach przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wyrok Sądu jest dotknięty brakiem niewystarczającego i sprzecznego uzasadnienia. Wizualna dominacja elementu graficznego nad elementem słownym w zgłoszonym znaku towarowym oraz dodanie do wyrazu „ZANOTTI” słów „Giuseppe” i „Design” nie wystarczą do wykluczenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków, zważywszy na inherentne cechy omawianych elementów, a zwłaszcza na fakt, że nie wykazują one charakteru odróżniającego.
   Sąd popełnił błąd, przyjmując, że słowo „ZANOTTI”, które stanowi element słowny zgłoszonego znaku towarowego, nie zajmuje niezależnej pozycji odróżniającej, wykluczając w konsekwencji, także z tego punktu widzenia, istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków.


title: Sprawa T-464/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 sierpnia 2016 r. przez HI od wyroku wydanego w dniu 10 czerwca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-133/15, HI/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/24

         Odwołanie wniesione w dniu 22 sierpnia 2016 r. przez HI od wyroku wydanego w dniu 10 czerwca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-133/15, HI/Komisja
   (Sprawa T-464/16 P)
   (2016/C 371/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HI (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku z dnia 10 czerwca 2016 r. w sprawie F-133/15 i wydanie orzeczenia w sprawie;

               —

               ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa Unii Europejskiej w zakresie obowiązku uzasadnienia i prawa do obrony, ponieważ organ powołujący Komisji Europejskiej nie podał i nie uzasadnił podstaw swojej decyzji o nałożeniu na wnoszącego odwołanie kary dyscyplinarnej obniżenia o dwie grupy zaszeregowania w ramach tej samej grupy funkcyjnej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa Unii Europejskiej przez Sąd do spraw Służby Publicznej w zakresie przestrzegania rozsądnego terminu, prawa do obrony oraz obowiązku uzasadnienia. Sąd do spraw Służby Publicznej przeinaczył też okoliczności faktyczne i dowody.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący przeinaczenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej okoliczności faktycznych i dowodów oraz naruszenia prawa Unii Europejskiej i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-390/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (poprzednio Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich) – Austria] – postępowania wszczęte przez Roberta Pflegera, Autoart a.s., Mladena Vucicevica, Maroxx Software GmbH, Ing. Hansa-Jörga Zehetnera (Artykuł 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 15 – 17, 47 i 50 — Wolność wyboru zawodu i prawo do podejmowania pracy, wolność prowadzenia działalności gospodarczej, prawo własności, prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, zasada ne bis in idem — Artykuł 51 — Zakres stosowania — Stosowanie prawa Unii — Gry losowe — Ograniczające przepisy państwa członkowskiego — Sankcje administracyjne i karne — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (poprzednio Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich) – Austria] – postępowania wszczęte przez Roberta Pflegera, Autoart a.s., Mladena Vucicevica, Maroxx Software GmbH, Ing. Hansa-Jörga Zehetnera
   (Sprawa C-390/12) (1)

   ((Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 15 – 17, 47 i 50 - Wolność wyboru zawodu i prawo do podejmowania pracy, wolność prowadzenia działalności gospodarczej, prawo własności, prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, zasada ne bis in idem - Artykuł 51 - Zakres stosowania - Stosowanie prawa Unii - Gry losowe - Ograniczające przepisy państwa członkowskiego - Sankcje administracyjne i karne - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   2014/C 194/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (poprzednio Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich)

      Strony w postępowaniu głównym

   Robert Pfleger, Autoart a.s., Mladen Vucicevic, Maroxx Software GmbH, Ing. Hans-Jörg Zehetner

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich – Wykładania art. 56 TFUE oraz art. 15–17, 47 i 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Gry losowe – Przepisy państwa członkowskiego zakazujące pod rygorem sankcji karnych eksploatacji automatów do gry o niskich wygranych („kleines Glücksspiel”) w braku koncesji wydanej przez właściwy organ – Zasada proporcjonalności

      Sentencja

   Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak będące przedmiotem postępowań głównych, w sytuacji gdy przepisy te nie dążą w rzeczywistości do realizacji celu w postaci ochrony graczy lub zwalczania przestępczości i nie są one rzeczywiście podyktowane troską o ograniczenie okazji do gry lub chęcią zwalczania przestępczości związanej z takimi grami w sposób spójny i systematyczny.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa T-249/06: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2006 r. — Niko Tube and Nyzhniodniprovskyi Tube Rolling Plant przeciwko Radzie

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/28

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2006 r. — Niko Tube and Nyzhniodniprovskyi Tube Rolling Plant przeciwko Radzie
   (Sprawa T-249/06)
   (2006/C 261/53)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Nikopol Seamless Tubes Plant Closed Joint Stock Company (Niko Tube) (Nikopol, Ukraina) and Nyzhniodniprovskyi Tube Rolling Plant Open Joint Stock Company (Dniepropetrovsk, Ukraina) (przedstawiciele: H.-G. Kamann i P. Vander Schueren, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie w jakim dotyczy ono skarżących,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące będące ukraińskimi producentami przewodów i rur bez szwu wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady nr 954/2006 (1) nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu pochodzących między innymi z Ukrainy.
   Na poparcie swej skargi skarżące podnoszą, że Rada:

               —

               dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady niedyskryminacji przy ustalaniu wartości normalnej, uwzględniając produkty, które nie były wytwarzane przez skarżące,

               —

               dokonała ustalenia znacznej szkody z naruszeniem art. 3 rozporządzenia podstawowego (2), wobec braku pełnej współpracy producentów wspólnotowych,

               —

               naruszyła art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, gdyż nie zakończyła postępowania wobec braku współpracy przemysłu wspólnotowego,

               —

               dopuściła się oczywistego błędu w ocenie dokonywanej na podstawie art. 2 ust.10 rozporządzenia podstawowego, pomniejszając cenę eksportową sprzedaży przez spółkę Sepco o domniemaną prowizję,

               —

               naruszyła zasadę niedyskryminacji rozpatrując a następnie odrzucając przedstawione przez skarżące zobowiązanie, oraz

               —

               naruszyła prawo do obrony skarżących oraz art. 253 WE nie uzasadniając odpowiednio swej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 954/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy, uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2320/97 i (WE) nr 348/2000, kończące przeglądy okresowe i przeglądy wygaśnięcia ceł antydumpingowych na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej, pochodzących, między innymi, z Rosji i Rumunii oraz kończące przeglądy okresowe ceł antydumpingowych na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących, między innymi, z Rosji i Rumunii oraz z Chorwacji i Ukrainy (Dz.U. 2006 L 175, str. 4).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, str. 1).


title: Sprawa C-523/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 12 października 2016 r. – MA.T.I. SUD SpA/Società Centostazioni SpA

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 12 października 2016 r. – MA.T.I. SUD SpA/Società Centostazioni SpA
   (Sprawa C-523/16)
   (2017/C 022/07)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MA.T.I. SUD SpA

      Strona pozwana: Società Centostazioni SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy, mimo że narzucenie odpłatności uzupełnienia oferty, które prowadzi do jej konwalidacji stanowi uprawnienie państw członkowskich, art. 38 ust. 2a decreto legislativo nr 163 z 2006 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu opublikowania odnośnego ogłoszenia […], w którym przewidziana jest zapłata „kary pieniężnej”, w wysokości określanej przez instytucję zamawiającą („nie niższej niż jeden promil i nie wyższej niż jeden procent wartości przetargu i, w każdym razie, nie wyższej niż 50 000 EUR, której zapłata jest zagwarantowana z kaucji tymczasowej”), ze względu na zbyt wygórowaną kwotę i z góry określony charakter tej kary, nie dostosowanej do faktycznej sytuacji podlegającej konwalidacji lub wagi konwalidowanej nieprawidłowości, jest sprzeczny z prawem wspólnotowym?

               2)

               Czy, przeciwnie, tenże art. 38 ust. 2a decreto legislativo nr 163 z 2006 (w brzmieniu obowiązującym we wskazanym dniu) jest sprzeczny z prawem wspólnotowym z tego powodu, że sama odpłatność uzupełnienia oferty może zostać uznana za sprzeczną z zasadą maksymalnego otwarcia rynku zamówień publicznych na konkurencję, z którą to zasadą środek ten ma być zgodny, powodując tym samym, że działalność obciążająca w tym zakresie komisję przetargową sprowadza się do obowiązków nałożonych na nią przez prawo w publicznym interesie wyrażającym się w dążeniu do realizacji wyżej określonego celu?


title: Sprawa C-341/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 lipca 2016 r. – Hanssen Beleggingen BV/Tanja Prast-Knipping

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 lipca 2016 r. – Hanssen Beleggingen BV/Tanja Prast-Knipping
   (Sprawa C-341/16)
   (2016/C 326/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Hanssen Beleggingen BV

      Strona pozwana: Tanja Prast-Knipping

      Pytania prejudycjalne

   Czy pojęcie sporu, którego „przedmiotem jest rejestracja lub ważność […] znaków towarowych”, w rozumieniu art. 22 pkt 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) obejmuje również sprawę przeciwko osobie formalnie zarejestrowanej w charakterze właściciela znaku towarowego Beneluksu w rejestrze znaków towarowych Beneluksu o złożenie wobec urzędu znaków towarowych Beneluksu oświadczenia, że strona pozwana nie jest osobą uprawnioną w odniesieniu do danego znaku towarowego i rezygnuje z rejestracji w charakterze właściciela znaku towarowego?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


               19.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/35

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-1/15)
   (2015/C 92/09)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 stycznia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Øyvinda Bø, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               Orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 1a, tiret 7 rozdziału XXIV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2010/26/UE z dnia 31 marca 2010 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach), dostosowanego do Porozumienia Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 3 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG.

               2.

               Obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 18 lutego 2014 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 18 grudnia 2013 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Komisji 2010/26/UE z dnia 31 marca 2010 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach, przywołanej w pkt 1a, tiret siódme rozdziału XXIV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia Protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 3 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu.


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 lutego 2005 r. w sprawie C-480/04: postępowanie karne przeciwko Antonellowi D'Antoniowi (Odesłani prejudycjalne — Niedopuszczalność)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/21

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 22 lutego 2005 r.
   w sprawie C-480/04: postępowanie karne przeciwko Antonellowi D'Antoniowi (1)

   (Odesłani prejudycjalne - Niedopuszczalność)
   (2005/C 182/40)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-480/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 234 WE, złożony przez Tribunale di Viterbo (Włochy), postanowieniem z dnia 2 listopada 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 listopada 2004 r., wydanym w ramach postępowania karnego toczącego się przeciwko Antonellowi D'Antoniowi, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 22 lutego 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale di Viterbo postanowieniem z dnia 2 listopada 2004 r., jest w sposób oczywisty niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005.


title: Sprawa C-486/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 27 listopada 2006 r. — BVBA Van Landeghem przeciwko Królestwu Belgii

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 27 listopada 2006 r. — BVBA Van Landeghem przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-486/06)
   (2007/C 20/17)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van beroep te Antwerpen (Belgia).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: BVBA Van Landeghem.

      Strona pozwana: Królestwo Belgii.
   Pytania prejudycjalne

      Czy pojazdy typu pick-ups — tzn. pojazdy o napędzie silnikowym, składające się po pierwsze z zamkniętej kabiny pełniącej funkcję kabiny pasażerskiej, przy czym za siedzeniem kierowcy znajdują się składane lub wyjmowane siedzenia z trzema punktami mocowania, a po drugie z części bagażowej oddzielonej od kabiny pasażerskiej, nie wyższej niż 50 cm, otwieranej jedynie z tyłu i nie posiadającej żadnego wyposażenia służącego unieruchomieniu ładunku —, posiadające luksusowe wyposażenie wnętrza pojazdu, obejmujące wszystkie dostępne opcje (włącznie z elektryczną regulacją siedzenia, skórzanymi obiciami, elektrycznym ustawianiem lusterek oraz szyb, sprzętem stereo z odtwarzaczem CD), system hamulcowy ABS, automatyczną skrzynia biegów, silnik benzynowy o pojemności od 4 do 8 litrów o wysokim zużyciu paliwa, napęd na cztery koła oraz luksusowe (sportowe) felgi, które zostały zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie w okresie od dnia 10 kwietnia 1995 r. do dnia 4 grudnia 1997 r. należy zaklasyfikować jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi do pozycji 8703 ówcześnie obowiązującej nomenklatury scalonej (pierwotnie uregulowanej przez rozporządzenie Rady [EWG] nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. L 256 z 7.9.1987, str. 1) czy tez jako pojazdy samochodowe do transportu towarowego do pozycji 8704 ówcześnie obowiązującej nomenklatury scalonej, czy też może do innej pozycji aniżeli pozycje 8703 i 8704 ówcześnie obowiązującej nomenklatury scalonej?


title: Sprawa C-144/08: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/14

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-144/08)
   (2008/C 171/24)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: I. Koskinen i D. Triantafyllou)

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi o

               —

               stwierdzenie, że używając niepełnej definicji zwykłego miejsca zamieszkania dla celów ewentualnych zwolnień podatkowych w związku z czasowym przywozem niektórych środków transportu, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 83/182/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie, dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego (1),

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dla celów ewentualnego zwolnienia podatkowego art. 7 ust. 1 dyrektywy 83/182/EWG ustanawia przepis dotyczący zwykłego miejsca zamieszkania, wedle którego ustala się właściwość przepisów danego państwa członkowskiego określających czasowy przywóz niektórych środków transportu oraz właściwość danego państwa członkowskiego do nałożenia podatków na dany środek transportu. Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 83/182/EWG przewiduje pewne wyjątki od zasady, wedle której zwykłe miejsce zamieszkania jest miejscem, w którym osoba zamieszkuje przynajmniej 185 dni w roku. W szczególności, zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit 2 za zwykłe miejsce zamieszkania osoby związanej zawodowo z innym miejscem niż jej więzi osobiste i która w rezultacie przebywa w różnych miejscach w dwóch lub więcej państwach członkowskich, uważa się miejsce, z którym jest związana osobiście przy założeniu, że ta osoba regularnie tam powraca. W sposób wyraźny zostało jednak wyjaśnione, że nie jest to konieczne w sytuacji, w której dana osoba przebywa w państwie członkowskim w celach wykonywania zlecenia w określonym czasie.
   Mimo to, fińskie przepisy przewidują tego rodzaju przesłankę regularnego powracania również w przypadku, w którym dana osoba przebywa w Finlandii w celach wykonywania zlecenia w określonym czasie. W związku z tym Finlandia nie dokonała prawidłowej transpozycji art. 7 ust. 1 dyrektywy 83/182/EWG do prawa krajowego.

      (1)  Dz.U. 1983 L 105, str. 59.


title: Sprawa C-165/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Cosima Barberio przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Cosima Barberio przeciwko Ministero dell’Interno
      (Sprawa C-165/10)
      (2010/C 161/39)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Cosima Barberio

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno

         Pytania prejudycjalne

      Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

                  a)

                  istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

                  b)

                  obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

                  c)

                  określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?


title: Sprawa T-36/12: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — Athens Resort Casino przeciwko Komisji

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/25

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — Athens Resort Casino przeciwko Komisji
   (Sprawa T-36/12)
   2012/C 80/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Athens Resort Casino AE Symmetochon (Marrousi, Grecja) (przedstawiciele: N. Niejahr, Q. Azau, F. Spyropoulos, I. Dryllerakis i K. Spyropoulos, adwokaci, i F. Carlin, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji (pomoc państwa C 16/10 (ex NN 22/10, ex CP 318/09) (Dz.U. L 285, s. 25) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”); lub

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym skarżącej; lub

               —

               tytułem żądania w dalszej kolejności ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w niej odzyskanie pomocy od skarżącej; oraz

               —

               nakazanie pozwanej pokrycia jej własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez pozwaną art. 107 ust.1 TFUE ze względu na ustalenie przez nią w zaskarżonej decyzji, że ma do czynienia ze środkiem pomocowym:

                           a)

                           poprzez stwierdzenie, iż skarżącej przysporzona została korzyść gospodarcza w postaci „dyskryminacji podatkowej” w kwocie 7,20 EUR od biletu;

                           b)

                           poprzez stwierdzenie, iż stosowanie spornego środka wiązało się z utratą zasobów państwowych;

                           c)

                           poprzez stwierdzenie, iż środek ten był selektywny dla skarżącej;

                           d)

                           poprzez wyciągnięcie wniosku, że środek ten zakłóca konkurencję i wywiera wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez pozwaną art. 296 TFUE ze względu na brak przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia umożliwiającego skarżącej zrozumienie — a Sądowi kontrolę — rozumowania, w drodze którego Komisja doszła do wniosku, że skarżącej przysporzona została selektywna korzyść, że stosowanie tego środka wiązało się z utratą zasobów państwowych, skutkowało zakłóceniem konkurencji i wywierało wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że w przypadku, w którym Trybunał uzna, iż pomoc została przyznana beneficjentowi bezprawnie, winien on stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje odzyskanie kwot pieniężnych od skarżącej, a to ze względu na to, że to odzyskanie naruszałoby:

                           a)

                           art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 659/1999 (1), zgodnie z którym odzyskanie winno dotyczyć pomocy otrzymanej przez beneficjenta, ponieważ pozwana nie określiła właściwie w zaskarżonej decyzji kwoty pomocy, którą miał otrzymać beneficjent;

                           b)

                           art. 14 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 659/1999, ponieważ odzyskanie narusza w tym przypadku ogólne zasady prawa Unii, a w szczególności: zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadę pewności prawa i zasadę proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (obecnie art. 108 TFUE) (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-396/15 (Dz.U. C 283 z 28.8.2017)

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/23

         Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-396/15
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 283 z dnia 28 sierpnia 2017 r.
      )
   (2017/C 338/26)
   Komunikat w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-396/15, Herm. Sprenger/EUIPO – web2get (Kształt strzemiona) otrzymuje brzmienie:

      Postanowienie Sądu z dnia 30 maja 2017 r. – Herm. Sprenger/EUIPO – web2get (Kształt strzemiona)
      (Sprawa T-396/15) (1)

      ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania))
      (2017/C 283/74)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Herm. Sprenger GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Schiller)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder i A. Schifko, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: web2get GmbH & Co. KG (Dülmen, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 kwietnia 2015 r. (sprawa R 520/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między web2get GmbH & Co. KG a Herm. Sprenger GmbH & Co. KG.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Herm. Sprenger GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-13/15: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2015 r. – Deutsche Post/OHIM – Media Logistik (PostModern)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/30

      Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2015 r. – Deutsche Post/OHIM – Media Logistik (PostModern)
      (Sprawa T-13/15)
      (2015/C 107/39)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Hamacher i C. Giersdorf)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Media Logistik GmbH (Drezno, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Zgłaszający: Media Logistik GmbH

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „PostModern” – zgłoszenie nr 4 276 821

         Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 listopada 2014 r. w sprawie R 2063/2013-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie OHIM i ewentualnie pozostałych uczestników postępowania kosztami.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-489/06: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/50

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-489/06)
   (2006/C 326/102)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i X. Lewis)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że odrzucając oferty w zakresie wyrobów medycznych opatrzonych oznakowaniem zgodności CE, a w każdym razie czyniąc to bez przeprowadzenia, przez właściwe dla szpitali greckich instytucje zamawiające, postępowania przewidzianego w dyrektywie 93/42/EWG, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. (1) koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, oraz na mocy art. 17 i 18 dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. (2) dotyczącej wyrobów medycznych,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja wskazała na przypadki odrzucania, w ramach postępowań przetargowych na dostawy do szpitali publicznych w Grecji, wyrobów medycznych ze względów „ogólnej zgodności i bezpieczeństwa użytkowania”, pomimo ich certyfikacji za pomocą oznakowania CE, a w każdym razie bez przeprowadzenia postępowania przewidzianego dla wyrobów medycznych w dyrektywie 93/42/EWG.
   Zgodnie z dyrektywą 93/36/EWG koordynującą procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, takie postępowania przetargowe przeprowadzane są w oparciu o krajowe normy techniczne wdrażające normy europejskie, europejskie aprobaty techniczne lub wspólne specyfikacje techniczne. Komisja twierdzi, że decydując w niniejszych przypadkach, iż oznaczenie CE nie stanowi odpowiedniej i wiążącej gwarancji zgodności produktów objętych ofertą, przy braku wystąpienia przesłanek umożliwiających wyłączenie stosowania przepisów dyrektywy, greckie instytucje zamawiające uchybiły zobowiązaniom, które na nich ciążą w tej dziedzinie na mocy art. 8 ust. 2.
   Jednocześnie Komisja wskazuje na naruszenie przepisów dyrektywy 93/42/EWG dotyczącej wyrobów medycznych, które przewidują szczególne i wyłączne procedury certyfikacji i wprowadzania do obrotu, jak też kwestionowania zgodności omawianych produktów. W świetle dowodów, którymi dysponuje Komisja doszło do uporczywego naruszania procedur prawnych w zakresie kontroli zgodności wyrobów medycznych, przez właściwe władze greckie, które odrzuciły oferty. W celu podważenia zasadności umieszczenia oznakowania CE, w rozumieniu art. 17 dyrektywy 93/42/EWG, nie zastosowano żadnego z etapów postępowania przewidzianego w art. 18 tej dyrektywy.
   Ponadto zdaniem Komisji powołany przez władze greckie wystarczający charakter środków zastosowanych przez nie w celu wyeliminowania wskazanych powyżej przypadków, nie znajduje potwierdzenia w okolicznościach faktycznych, a w każdym razie, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, istnienie procedur krajowych mających na celu rozstrzygnięcie każdego przypadku naruszeń w dziedzinie zamówień publicznych nie uzasadnia naruszenia przez państwo członkowskie przepisów wspólnotowych w tym zakresie.
   Zatem Komisja stwierdza, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 93/36/EWG, w szczególności na mocy art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, oraz na mocy art. 17 i 18 dyrektywy 93/42/EWG.

      (1)  Dz.U. L 199 z dnia 9 sierpnia 1993 r, str. 1-53.

      (2)  Dz.U. L 169 z dnia 12 lipca 1993 r., str. 1-43.


title: Sprawa T-261/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 28 kwietnia 2009 r. w sprawach połączonych F-5/05 Violetti i in. przeciwko Komisji i F-7/05 Schmit przeciwko Komisji wniesione w dniu 6 lipca 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/35

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 28 kwietnia 2009 r. w sprawach połączonych F-5/05 Violetti i in. przeciwko Komisji i F-7/05 Schmit przeciwko Komisji wniesione w dniu 6 lipca 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-261/09 P)
   2009/C 220/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i J.P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Antonello Violetti (Cittiglio, Włochy), Nadine Schmit (Ispra, Włochy), Rada Unii Europejskiej, Anna Bassi Perucchini (Reno di Leggiuno, Włochy), Marco Basso (Varano Borghi, Włochy), Ernesto Brognieri (Barasso, Włochy), Sergio Brusorio (Sesto Calende, Włochy), Natale Cao (Ispra), Renato Cazzaniga (Ispra), Elvidio Flammini (Varèse, Włochy), Luigi Magistri (Ispra), Reginella Molinari Canale (Ispra), Giuseppe Morelli (Besozzo, Włochy), Nadia Valentini (Varèse) i Giuseppe Zara (Ispra)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawach połączonych F-5/05 i F-7/05 Violetti i in. przeciwko Komisji w zakresie, w jakim w tym wyroku stwierdzono dopuszczalność skarg o stwierdzenie nieważności decyzji OLAF o przekazaniu informacji władzom włoskim;

               —

               wydanie orzeczenia w niniejszych sprawach przez sam Sąd, stwierdzenie niedopuszczalności skarg o stwierdzenie nieważności wniesionych przez skarżących;

               —

               obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu Komisja wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 28 kwietnia 2009 r. wydanym w sprawach połączonych F-5/05 i F-7/05 Violetti i in. przeciwko Komisji, na mocy którego SSP stwierdził nieważność decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) o przekazaniu informacji dotyczących skarżących w pierwszej instancji włoskim organom sądowym i zasądził od Komisji kwotę 3 000 EUR na rzecz każdego ze skarżących tytułem odszkodowania.
   W uzasadnieniu odwołania Komisja podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 90a regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich ze względu na to, że jej zdaniem SSP naruszył prawo wspólnotowe i popełnił błędy w uzasadnieniu, nie uwzględniając utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym działania przygotowawcze, takie jak wszczęcie dochodzenia przez OLAF, raport końcowy OLAF oraz wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, nie są działaniami mającymi skutki negatywne. Komisja podnosi, że orzecznictwo to ma zastosowanie do art. 90a regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich dotyczącego wniesienia zażalenia na działania OLAF.


title: Sprawa T-403/10: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2011 r. — Brighton Collectibles przeciwko OHIM — Felmar (BRIGHTON) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BRIGHTON — Słowne i graficzne krajowe znaki towarowe BRIGHTON i inne wcześniejsze oznaczenia BRIGHTON — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/20

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2011 r. — Brighton Collectibles przeciwko OHIM — Felmar (BRIGHTON)
   (Sprawa T-403/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BRIGHTON - Słowne i graficzne krajowe znaki towarowe BRIGHTON i inne wcześniejsze oznaczenia BRIGHTON - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009)
   2011/C 331/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Brighton Collectibles, Inc. (Dover, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Delorey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Felmar (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Monégier du Sorbier)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 czerwca 2010 r. (sprawa R 408/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu Brighton Collectibles, Inc. a Felmar.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Brighton Collectibles, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Felmar pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-252/07: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Sungro przeciwko Radzie i Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/49

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Sungro przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-252/07)
   (2007/C 211/90)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Sungro S.A. (Kordoba, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Ortiz Blanco)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na podstawie art. 288 WE, i zasądzającego skarżącej odszkodowanie od Rady i Komisji jako dłużników solidarnych w wysokości ogółem 37 188 EUR;

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa T-250/08: Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Batchelor przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty wymieniane w ramach oceny zgodności z prawem wspólnotowym środków podjętych w dziedzinie telewizyjnej działalności transmisyjnej — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, dochodzenia czy audytu)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/20

         Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Batchelor przeciwko Komisji
   (Sprawa T-250/08) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty wymieniane w ramach oceny zgodności z prawem wspólnotowym środków podjętych w dziedzinie telewizyjnej działalności transmisyjnej - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, dochodzenia czy audytu)
   2011/C 204/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Edward William Batchelor (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo F. Young, solicitor, A. Barav, barrister, i adwokat D. Reymond, następnie A. Barav, D. Reymond i F. Carlin, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Docksey, C. O’Reilly i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy, następnie C. O’Reilly i P. Costa de Oliveira)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciele: B. Weis Fogh i S. Juul Jørgensen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer, L. Seeboruth i I. Rao, pełnomocnicy, następnie I. Rao, wspomagany przez G. Facennę i T. de la Mare, barristers)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 16 maja 2008 r. dotyczącej odmowy dostępu do korespondencji wymienionej pomiędzy Komisją a władzami brytyjskimi w przedmiocie środków notyfikowanych przez Zjednoczone Królestwo zgodnie z art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. 1989, L 298, s. 23) oraz, po drugie, wniosek o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmawiającej tego dostępu uważanej za wydaną w dniu 9 kwietnia 2008 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga na dorozumianą decyzję odmowną uważaną za wydaną w dniu 9 kwietnia 2008 r. zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Komisji Europejskiej z dnia 16 maja 2008 r., z zastrzeżeniem zakresu, w jakim dotyczy ona danych zawartych w dwóch pierwszych załącznikach do pisma z dnia 19 lutego 2007 r., w odniesieniu do których przywołany został wyjątek przewidziany w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Edwarda Williama Batchelora.

               4)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez E.W. Batchelora w związku z przystąpieniem Zjednoczonego Królestwa do sprawy w charakterze interwenienta.

               5)

               Królestwo Danii pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-877/16: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2016 r. – Verschuur/Komisja

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/34

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2016 r. – Verschuur/Komisja
   (Sprawa T-877/16)
   (2017/C 053/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Steven Verschuur (Baarn, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat P. Kreijger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 października 2016 r. C(2016) 6455 final, oddalającej ponowny wniosek strony skarżącej (1) o udzielenie dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2) (GESTDEM 2015/3732); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczący ochrony celu dochodzenia, dopuszczając się w ten sposób oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji przez Komisję, udzielając tym samym niewystarczającego uzasadnienia.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczący ochrony interesów handlowych osoby prawnej oraz art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczący obowiązku udzielenia częściowego dostępu do dokumentu przez instytucję jeżeli jeden lub więcej wyjątków dotyczy jedynie jego fragmentów, udzielając tym samym niewystarczającego uzasadnienia.

      (1)  Wniosek o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących decyzji Komisji z dnia 21 października 2015 r. w sprawie SA.38374 w sprawie pomocy państwa, którą Niderlandy wdrożyły na rzecz Starbucks.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43)


title: Sprawa T-322/10: Postanowienie Sądu z dnia 18 lutego 2013 r. — Clasado przeciwko Komisji

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/37

         Postanowienie Sądu z dnia 18 lutego 2013 r. — Clasado przeciwko Komisji
   (Sprawa T-322/10) (1)

   2013/C 108/87
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.