title: Sprawa C-543/16: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/31

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-543/16)
   (2017/C 006/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 5 ust. 5 i 7 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (1) w związku z załącznikami II i III do niej przez to, że nie podjęła dodatkowych środków lub wzmocnionych działań, skoro tylko stało się jasne, że środki programu działania nie wystarczały dla realizacji celów dyrektywy, i nie zmodyfikowała programu działania, aby doprowadzić do jego zgodności z wiążącymi wymogami załączników II i III;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Federalna Niemiec narusza art. 5 ust. 5 poprzez brak podjęcia dodatkowych środków lub wzmocnionych działań, chociaż najpóźniej wraz z przekazaniem piątego sprawozdania Niemiec zgodnie z art. 10 dyrektywy za lata 2008–2011 w dniu 4 lipca 2012 r. stało się jasne, że środki niemieckiego programu działania nie wystarczą dla realizacji celów dyrektywy.
   Ponadto Republika Federalna Niemiec narusza art. 5 ust. 7 dyrektywy przez to, że nie uaktualniła niemieckiego programu działania, chociaż było to konieczne w świetle sytuacji przedstawionej w ww. sprawozdaniu z dnia 4 lipca 2012 r. Republika Federalna Niemiec powinna była przy tym w każdym razie podjąć środki, które odpowiadałyby w pełni i prawidłowo wymogom materialnym art. 5 ust. 3 i 4 w dyrektywy związku z załącznikami II i III do niej.
   W przypadku obowiązujących przepisów niemieckich nie ma to miejsca, ponieważ

               —

               w kontekście zasady zrównoważonego nawożenia zawierają one obliczenie zapotrzebowania na nawóz, które nie odpowiada faktycznemu zapotrzebowaniu na składniki odżywcze poszczególnych upraw, wymogom w różnych regionach glebowo-klimatycznych i uwzględnianiu wpływu nawożenia na ochronę wód, oraz dopuszczają do gospodarczej nadwyżki składników odżywczych wynoszącej do 60 kg azotu na hektar rocznie (zob. pkt 1 ppkt 3 załącznika III do dyrektywy);

               —

               przy okresach zakazów przewidziano odstępstwo dla „obornika zbitego bez nawozu ptasiego”, nie wprowadzono rozróżnienia według regionów glebowo-klimatycznych, rodzaju nawozów, procedur nawożenia i innych czynników środowiskowych i ustanowiono jedynie okresy zakazów od dwóch i pół do trzech miesięcy (zob. pkt 1 ppkt 1 załącznika III i część A pkt 1 załącznika II do dyrektywy);

               —

               w odniesieniu do przepisanej pojemości zbiorników do składowania obornika przewidziano pojemności składowania, które zakładają zbyt krótkie okresy zakazów i – z wyjątkiem rozporządzeń w landach Berlin, Saksonia i Turyngia – dotyczą jedynie składowania płynnego obornika (zob. część A pkt 5 załącznika II do dyrektywy);

               —

               na użytkach zielonych i trawach polowych w określonych warunkach pozwalają na nawożenie obornikiem w ilości maksymalnej wynoszącej 230 kg azotu na hektar rocznie (pkt 2 ppkt 1 załącznika III do dyrektywy);

               —

               w odniesieniu do rolniczego wykorzystania nawozów na gruntach o dużym nachyleniu przewidziane są wyjątki dla obornika stałego, z wyjątkiem nawozu ptasiego, ograniczenia dla rozprowadzania nawozów o dużej zawartości azotu przewidziane są dopiero od nachylenia ponad 10 %, a zakazy w tym wypadku tylko w odległości trzech metrów od krawędzi wód i odbiegają przy tym wielokrotnie od właściwych badań naukowych (zob. część A pkt 2 załącznika II i pkt 1 ppkt 3 lit. a) załącznika III do dyrektywy);

               —

               zakazują rozprowadzania nawozów jedynie przy pokrywie śnieżnej ponad 5 cm i na „gruncie, który jest przemarznięty i w ciągu dnia nie rozmarza się na powierzchni” (zob. część A pkt 3 załącznika II i pkt 1 ppkt 3 lit. a) i b) załącznika III do dyrektywy).

         Regularne informacje rządu niemieckiego co do planowanej nowelizacji rozporządzenia w sprawie nawożenia nie obalają podnoszonych naruszeń art. 5 ust. 5 i 7 dyrektywy. Odpowiednie uregulowania nie weszły bowiem w życie ani do chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii na dzień 11 września 2014 r., ani od tamtej pory.

      (1)  Dz.U. L 375, s. 1.


title: Sprawa T-173/10: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2010 r. — Apotheke DocMorris przeciwko OHIM (Przedstawienie zielonego krzyża)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/41

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2010 r. — Apotheke DocMorris przeciwko OHIM (Przedstawienie zielonego krzyża)
   (Sprawa T-173/10)
   2010/C 179/72
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Apotheke DocMorris Holding GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat Y. Dick)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie R 1606/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający zielony krzyż dla towarów i usług należących do klas 3, 5, 8, 9, 10, 11, 16, 21, 25, 29, 30, 32, 35–42 i 44 — zgłoszenie nr 5 930 946

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ ocena Izby Odwoławczej w przedmiocie charakteru odróżniającego jest pod wieloma względami nietrafna.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-201/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 26 kwietnia 2010 r. — Ze Fu Fleischhandel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 26 kwietnia 2010 r. — Ze Fu Fleischhandel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-201/10)
   ()
   2010/C 209/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ze Fu Fleischhandel GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy analogiczne zastosowanie przepisu dotyczącego przedawnienia zawartego w § 195 BGB w wersji obowiązującej do końca roku 2001 r. w przypadku roszczeń o zwrot nienależnie przyznanej refundacji wywozowej narusza prawnowspólnotową zasadę pewności prawa?

               2)

               Czy zastosowanie 30-letniego terminu przedawnienia wynikającego z § 195 BGB w przypadku roszczeń o zwrot nienależnie przyznanej refundacji wywozowej narusza prawnowspólnotową zasadę proporcjonalności?

               3)

               Jeżeli na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy zastosowanie dłuższego, krajowego okresu przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (1), określanego w konkretnych sprawach na podstawie domniemanej kompetencji wyjątkowej, w ramach sądowniczego rozwoju prawa, jest zgodne z prawnowspólnotową zasadą pewności prawa?

      (1)  Dz.U. L 312, s. 1.


title: Sprawa T-38/09: Postanowienie Sądu z dnia 9 grudnia 2013 r. — El Corte Inglés przeciwko Komisji (Unia celna — Przywóz wyrobów tekstylnych, w odniesieniu do których zgłoszono, że pochodzą one z Jamajki — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Wniosek o umorzenie należności — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Odmowna decyzja Komisji — Stwierdzenie przez sąd krajowy nieważności decyzji organów krajowych o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych — Umorzenie postępowania)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/29

         Postanowienie Sądu z dnia 9 grudnia 2013 r. — El Corte Inglés przeciwko Komisji
   (Sprawa T-38/09) (1)

   (Unia celna - Przywóz wyrobów tekstylnych, w odniesieniu do których zgłoszono, że pochodzą one z Jamajki - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Wniosek o umorzenie należności - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Odmowna decyzja Komisji - Stwierdzenie przez sąd krajowy nieważności decyzji organów krajowych o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych - Umorzenie postępowania)
   2014/C 45/47
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Baz i P. Muñiz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana i L. Keppenne, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Axstores AB, dawniej Åhléns AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: początkowo adwokacji P. Fohlin i U. Käll, następnie U. Käll i T. Wetterlundh)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6317 końcowy z dnia 3 listopada 2008 r. stwierdzającej zasadność retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych, których uiszczenia nie wymagano od skarżącej i brak zasadności umorzenia tych należności w indywidualnym przypadku, dotyczącym przywozu wyrobów tekstylnych, w odniesieniu do których zgłoszono, że pochodzą one z Jamajki (sprawa REM 03/07).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-449/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  17 lutego 2006 r.  — Komisja przeciwko Trends i in. (Klauzula arbitrażowa — Zarzut niedopuszczalności — Skarga przeciwko wspólnikom spółki)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/22

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 lutego 2006 r. — Komisja przeciwko Trends i in.
   (Sprawa T-449/04) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Zarzut niedopuszczalności - Skarga przeciwko wspólnikom spółki)
   (2006/C 108/40)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: M. Patakia, pełnomocnik wspierana przez adwokatów M. Brę, K. Kapoutzidou i S. Chatzigiannisa]

      Strona pozwana: Transport Environment Development Systems (Trends) (Ateny, Grecja) [przedstawiciel: adwokat V. Christianos], Marios Kontaratos (Ateny), Anastasios Tillis (Neo Irakleio, Grecja) [przedstawiciel: adwokat V. Christianos], Georgios Argyrakos (Ateny), Konstantinos Petrakis (Cholargos, Grecja) i Fotini Koutroumpa (Glyfada, Grecja)
   Przedmiot sprawy
   Skarga Komisji o zasądzenie od pozwanych zwrotu kwoty stanowiącej nadpłatę wkładu finansowego wypłaconego przez Wspólnotę Europejską tytułem dwóch umów zawartych w ramach realizacji programu wspólnotowego „Telematics applications of commun interest”
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim skierowana jest przeciwko A. Tillisowi, M. Kontaratosowi, G. Argyrakosowi, K. Petrakisowi i F. Koutroumpie.

               2)

               Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez A. Tillisa w związku z podniesionym przez niego zarzutem niedopuszczalności.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa C-358/05: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/54/WE — Wewnętrzny rynek energii elektrycznej — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/6

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-358/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/54/WE - Wewnętrzny rynek energii elektrycznej - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2007/C 183/09)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego- Brak przyjęcia w wyznaczonym do tego celu terminie, przepisów niezbędnych dla wykonania dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE — Oświadczenia dotyczące operacji unieszkodliwiania i gospodarowania odpadami (Dz.U. L 176, str. 37).
   Sentencja

               1)

               Poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do dostosowania się do tej dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE,. Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Sprawa C-679/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu Unii Europejskiej (czwarta izba) wydanego w dniu 12 października 2011 r. w sprawie T-41/05 Alliance One International, Inc., poprzednio Dimon Inc., przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 grudnia 2011 r. przez Alliance One International, Inc. poprzednio Dimon Inc.

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/20

         Odwołanie od wyroku Sądu Unii Europejskiej (czwarta izba) wydanego w dniu 12 października 2011 r. w sprawie T-41/05 Alliance One International, Inc., poprzednio Dimon Inc., przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 grudnia 2011 r. przez Alliance One International, Inc. poprzednio Dimon Inc.
   (Sprawa C-679/11 P)
   2012/C 73/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alliance One International, Inc (poprzednio Dimon, Inc.) (przedstawiciele: M Odriozola, A. Vide, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 12 października 2011 r. w sprawie T-41/05 Alliance One przeciwko Komisji w zakresie, w jakim Sąd nie uwzględnił w nim zarzutów dotyczących oczywistego błędu w ocenie zastosowania art. 101 ust. 1 TFUE oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1), braku odpowiedniego uzasadnienia oraz naruszenia zasady równego traktowania ze względu na uznanie Alliance One International, Inc., poprzednio Dimon, Inc., za solidarnie odpowiedzialną za popełnione naruszenie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 października 2004 r. wydanej w sprawie COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszącej odwołanie i odpowiedniego obniżenia nałożonej na nią grzywny; oraz

               —

               nakazanie Komisji pokrycia kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Alliance One International Inc., poprzednio Dimon Inc. (zwana dalej „wnoszącą odwołanie”) wnosi o: i) uchylenie przez Trybunał wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 12 października 2011 r. w sprawie T-41/05 w zakresie, w jakim Sąd uznał w nim Alliance One International, Inc. (zwaną dalej„AOI”), poprzednio Dimon Inc. za solidarnie odpowiedzialną za popełnione przez Agroexpansión naruszenie; ii) stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 października 2004 r. wydanej w sprawie COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszącej odwołanie i odpowiedniego obniżenia nałożonej na nią grzywny; oraz iii) nakazanie Komisji pokrycia kosztów.

               2)

               Po pierwsze wnosząca odwołanie twierdzi, że Komisja i Sąd Unii Europejskiej błędnie zastosowały art. 101 ust. 1 TFEU I art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 uznając AOI za odpowiedzialną za popełnione przez Agroexpansión naruszenie. Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd Unii Europejskiej naruszył jej prawo do obrony oraz art. 296 TFEU wyjaśniając dopiero w wyroku (i z tego względu ex post facto) rozumowanie dotyczące zastosowanego w decyzji Komisji standardu dowodu. Wnosząca odwołanie jest więc zdania, że Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo określając metodę przypisywania odpowiedzialności, a w szczególności przyjmując metodę dwojakiej podstawy, która posłużyła do dyskryminacji przedsiębiorstw według zasadności argumentów przedstawionych w skardze, lecz nie doprowadziła do ustalenia standardu przeprowadzania dowodu. Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd nie mógł też pominąć okoliczności, że Komisja nie uzasadniła swej decyzji w części dotyczącej braku obalenia [domniemania].

               3)

               Po drugie, wydany przez Sąd Unii Europejskiej wyrok ma pozbawiać wnoszącą odwołanie jej uprawnień wynikających z ogólnych zasad prawa Unii, zawartych w EKPCz oraz w karcie praw podstawowych, stanowiącej obecnie część traktatu lizbońskiego i z tego względu mającej walor prawa pierwotnego.

               4)

               Po trzecie, choć Sąd potwierdza, że wnosząca odwołanie nie została uznana za odpowiedzialną za popełnione przez Agroexpansión naruszenie w odniesieniu do okresu sprzed 18 listopada 1997 r., to jednak nie wyciąga odpowiednich wniosków z popełnionego przez Komisję błędu i zgadza się na dyskryminację wnoszącej odwołanie. W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie twierdzi, że wyjściowa kwota grzywny powinna była zostać zwiększona tylko o 30 %, gdyż w przeciwnym razie Dimon jest dyskryminowana w porównaniu z innymi adresatami spornej decyzji. W drugiej kolejności wnosząca odwołanie twierdzi, że Komisja popełniła błąd przyjmując obrót Dimon w 2003 r. jako podstawę uzasadniającą zwiększenie kwoty wyjściowej grzywny na podstawie sekcji 1A akapit piąty wytycznych z 1998 r.

               5)

               Wreszcie wnosząca odwołanie twierdzi, że miała prawo mieć uzasadnione oczekiwania, iż zostanie wobec niej zastosowane obniżenie kwoty grzywny na podstawie sekcji B pkt 3 tiret trzecie wytycznych z 1998 r. Jej zdaniem Sąd Unii Europejskiej popełnił w tym zakresie błąd, ponieważ: i) uznał, iż ta okoliczność łagodząca nie znajduje zastosowania w niniejszym przypadku ze względu na charakter naruszenia oraz ii) uwzględnił podniesiony przez Komisję argument, zgodnie z którym wobec wnoszącej odwołanie zastosowano już okoliczność łagodzącą.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. L 1, s. 1


title: Sprawa F-100/14: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Radzie

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/41

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa F-100/14)
   (2014/C 448/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie, że nie stosuje się art. 7 załącznika V ani art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników, zmienionych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, oraz stwierdzenie nieważności decyzji pozbawiających uprawnienia w postaci zwrotu kosztów podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia i uchylających uprawnienie w postaci czasu podróży.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 7 załącznika V i art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznawaniu skarżącym jakiegokolwiek czasu podróży ani zwrotu kosztów corocznych podróży począwszy od 2014 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-248/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj — Rumunia) — postępowanie karne przeciwko Rareș Doralin Nilaș, Sergiu-Dan Dascăl, Gicu Agenor Gânscă, Ana-Maria Oprean, Ionuț Horea Baboș (Dyrektywa 2004/39/WE — Rynki instrumentów finansowych — Artykuł 4 ust. 1 pkt 14 — Pojęcie „rynek regulowany” — Zezwolenie — Wymogi dotyczące funkcjonowania — Rynek o nieokreślonym charakterze prawnym, zarządzany, wskutek połączenia, przez osobę prawną zarządzającą również rynkiem regulowanym — Artykuł 47 — Brak umieszczenia w wykazie rynków regulowanych — Dyrektywa 2003/6/WE — Zakres zastosowania — Manipulacje na rynku)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj — Rumunia) — postępowanie karne przeciwko Rareș Doralin Nilaș, Sergiu-Dan Dascăl, Gicu Agenor Gânscă, Ana-Maria Oprean, Ionuț Horea Baboș
   (Sprawa C-248/11) (1)

   (Dyrektywa 2004/39/WE - Rynki instrumentów finansowych - Artykuł 4 ust. 1 pkt 14 - Pojęcie „rynek regulowany” - Zezwolenie - Wymogi dotyczące funkcjonowania - Rynek o nieokreślonym charakterze prawnym, zarządzany, wskutek połączenia, przez osobę prawną zarządzającą również rynkiem regulowanym - Artykuł 47 - Brak umieszczenia w wykazie rynków regulowanych - Dyrektywa 2003/6/WE - Zakres zastosowania - Manipulacje na rynku)
   2012/C 133/18
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Cluj

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Rareș Doralin Nilaș, Sergiu-Dan Dascăl, Gicu Agenor Gânscă, Ana-Maria Oprean, Ionuț Horea Baboș

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Cluj — Wykładnia dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145, s. 1), a w szczególności jej art. 4 pkt 14, art. 9-14 oraz art. 47 — Definicja pojęcia „rynek regulowany” — Objęcie giełdy Rasdaq, odrębnego rynku instrumentów finansowych, nie prowadzonego przez podmiot prowadzący rynek regulowany lecz zarządzanego przez giełdę w Bukareszcie, działającą na podstawie zezwolenia dla rynku regulowanego — Właściwe przepisy prawa — Przestępstwo manipulacji na rynku

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG, zmienionej dyrektywą 2007/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że rynek instrumentów finansowych, który nie spełnia wymogów tytułu III tej dyrektywy, nie mieści się w zakresie pojęcia „rynek regulowany” zdefiniowanego we wskazanym przepisie, niezależnie od połączenia podmiotu prowadzącego ten rynek z podmiotem prowadzącym rynek regulowany w rozumieniu omawianego przepisu.

               2)

               Artykuł 47 dyrektywy 2004/39, zmienionej dyrektywą 2007/44, należy interpretować w ten sposób, że umieszczenie rynku w wykazie rynków regulowanych, o którym mowa w tym przepisie, nie jest warunkiem koniecznym uznania go za rynek regulowany w rozumieniu tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-430/12: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2012 r. — Heinrich przeciwko OHIM — Kommission (European Network Rapid Manufacturing)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/37

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2012 r. — Heinrich przeciwko OHIM — Kommission (European Network Rapid Manufacturing)
   (Sprawa T-430/12)
   2012/C 355/77
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Heinrich Beteiligungs GmbH (Witten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Theis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie R 793/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „European Network Rapid Manufacturing”, zarejestrowany dla towarów i usług z klas 6, 7, 12, 17 i 42 — zgłoszenie nr 7 407 968

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Komisja Europejska

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy stanowiący z heraldycznego punktu widzenia naśladownictwo godła europejskiego

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i unieważnienie graficznego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 6ter ust. 1 lit. a) Konwencji paryską o ochronie własności przemysłowej


title: Sprawa C-659/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 grudnia 2013 r. — C & J Clark International Ltd przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 grudnia 2013 r. — C & J Clark International Ltd przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
      (Sprawa C-659/13)
      (2014/C 71/14)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: C & J Clark International Ltd

         Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 (1) jest nieważne w zakresie, w jakim narusza ono art. 2 ust. 7 lit. b) i art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego [rozporządzenia (WE) nr 384/96 (2)], zważywszy że Komisja nie zbadała wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych i indywidualne traktowanie, złożonych przez producentów eksportujących w Chinach i Wietnamie, którzy nie zostali objęci wyrywkową kontrolą na podstawie art. 17 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego?

                  2)

                  [Or. 10] Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 jest nieważne w zakresie, w jakim narusza ono art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego [rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96], zważywszy że Komisja nie rozstrzygnęła w terminie trzech miesięcy od wszczęcia dochodzenia wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych, złożonych przez producentów eksportujących w Chinach i Wietnamie, którzy nie zostali objęci wyrywkową kontrolą na podstawie art. 17 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego?

                  3)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 jest nieważne w zakresie, w jakim narusza ono art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego [rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96], zważywszy że Komisja nie rozstrzygnęła w terminie trzech miesięcy od wszczęcia dochodzenia wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych, złożonych przez producentów eksportujących w Chinach i Wietnamie, którzy zostali objęci wyrywkową kontrolą na podstawie art. 17 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego?

                  4)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 jest nieważne w zakresie, w jakim narusza ono art. 3, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 17 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego [rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96], zważywszy że liczba współpracujących wspólnotowych producentów przemysłowych nie była wystarczająca, aby Komisja mogła prawidłowo oszacować szkodę, a w konsekwencji prawidłowo ocenić związek przyczynowy?

                  5)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 jest nieważne w zakresie, w jakim narusza ono art. 3 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego [rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96] oraz art. 253 WE, zważywszy że dowód zawarty w aktach dochodzenia świadczy o tym, że szkoda dla przemysłu Wspólnoty została oszacowana na podstawie danych zawierających istotne błędy, zaś w rozporządzeniu nie wyjaśniono w żaden sposób dlaczego dowód ten został pominięty?

                  6)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 jest nieważne w zakresie, w jakim narusza ono art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego [rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96], zważywszy że skutki innych czynników, o których wiadomo że powodują szkody, nie zostały wyodrębnione i rozróżnione od skutków przywozów stanowiących rzekomo dumping?

                  7)

                  W jakim zakresie sądy państw członkowskich mogą polegać na wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006, której dokonał Trybunał Sprawiedliwości w sprawach C-249/10P Brosmann i C-247/10 P Zhejiang Aokang, aby uznać, że należności celne nie były prawnie należne w rozumieniu art. 236 Wspólnotowego kodeksu celnego [rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (3)] w wypadku przedsiębiorstw, które — tak jak wnoszący odwołanie w sprawach Brosmann i Zhejiang Aokang — nie zostały objęte wyrywkową kontrolą, ale przedłożyły wnioski o traktowanie na zasadach rynkowych i indywidualne traktowanie, które to wnioski nie zostały rozpatrzone?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1)

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 11, t. 10, s. 45)

         (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 4, s. 307)


title: Sprawa C-388/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo) – The Queen, The Incorporated Trustees of the National Council for Ageing (Age Concern England) przeciwko Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform (Dyrektywa 2000/78 — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyskryminacja ze względu na wiek — Rozwiązanie przez pracodawcę stosunku pracy z powodu przejścia na emeryturę — Uzasadnienie)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo) – The Queen, The Incorporated Trustees of the National Council for Ageing (Age Concern England) przeciwko Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform
   (Sprawa C-388/07) (1)

   (Dyrektywa 2000/78 - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyskryminacja ze względu na wiek - Rozwiązanie przez pracodawcę stosunku pracy z powodu przejścia na emeryturę - Uzasadnienie)
   2009/C 102/08
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Queen, The Incorporated Trustees of the National Council for Ageing (Age Concern England)

      Strona pozwana: Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) – Wykładnia art. 2 ust. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. L 303, str. 16) – Zakres stosowania – Przepisy krajowe pozwalające pracodawcom na rozwiązywanie stosunków pracy z pracownikami w wieku 65 i więcej lat ze względu na przejście na emeryturę

      Sentencja

               1)

               Przepisy krajowe, takie jak zawarte w art. 3, art. 7 ust. 4 i 5 oraz w art. 30 Employment Equality (Age) Regulations 2006 [rozporządzenia o równouprawnieniu w zakresie zatrudnienia i pracy (wiek) z 2006 r.], są objęte zakresem stosowania dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy.

               2)

               Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przepisów krajowych, które tak jak art. 3 rozporządzenia, którego dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, nie wymieniają w sposób precyzyjny celów uzasadniających możliwość odstępstwa od zakazu dyskryminacji ze względu na wiek. Jednakże przepis ten stwarza możliwość odstąpienia od tego zakazu tylko w odniesieniu do środków uzasadnionych zgodnymi z prawem celami dotyczącymi polityki społecznej, takimi jak te, które wiążą się z polityką zatrudnienia, rynku pracy i kształcenia zawodowego. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy uregulowania, których dotyczy sprawa przed nim zawisła, mają taki zgodny z prawem cel i czy krajowe organy ustawodawcze lub wykonawcze mogły w sposób uzasadniony stwierdzić, że przy wzięciu pod uwagę zakresu uznania, którym dysponują państwa członkowskie w zakresie polityki społecznej, wybrane środki są właściwe i konieczne dla osiągnięcia tego celu.

               3)

               Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że stwarza on możliwość wprowadzenia przez państwa członkowskie, w ramach ich przepisów krajowych, określonych rodzajów różnic w traktowaniu ze względu na wiek, jeśli będą one „obiektywnie i racjonalnie” uzasadnione zgodnym z prawem celem, takim jak cel z zakresu polityki zatrudnienia, rynku pracy i kształcenia zawodowego, a środki służące osiągnięciu tych celów będą właściwe i konieczne. Przepis ten nakłada na państwa członkowskie obowiązek udowodnienia zgodności z prawem celu przywołanego tytułem uzasadnienia, w połączeniu z wysokimi wymaganiami dowodowymi. Nie ma potrzeby przywiązywania szczególnej wagi do okoliczności, iż termin „racjonalnie” użyty w art. 6 ust. 1 dyrektywy nie pojawia się w jej art. 2 ust. 2 lit. b).

      (1)  Dz.U. C 283 z dnia 24.11.2007.


title: Sprawa C-556/08: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/36

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-556/08)
   (2009/C 44/60)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i A.A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2005/36 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ustanowieniu takich przepisów, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 27 października 2007 r.

      (1)  Dz. U. L 255, s 22.


title: Sprawa C-28/16: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Magyar Villamos Művek Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 2, 9, 26, 167, 168 i 173 — Odliczenie podatku naliczonego — Podatnik wykonujący jednocześnie działalność gospodarczą oraz działalność niemającą charakteru gospodarczego — Spółka holdingowa świadcząca nieodpłatnie usługi na rzecz swych spółek zależnych)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/12

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Magyar Villamos Művek Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság
   (Sprawa C-28/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 2, 9, 26, 167, 168 i 173 - Odliczenie podatku naliczonego - Podatnik wykonujący jednocześnie działalność gospodarczą oraz działalność niemającą charakteru gospodarczego - Spółka holdingowa świadcząca nieodpłatnie usługi na rzecz swych spółek zależnych))
   (2017/C 112/17)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Magyar Villamos Művek Zrt.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

      Sentencja

   Artykuły 2, 9, 26, 167, 168 i 173 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że uczestnictwo spółki holdingowej takiej jak ta, o której mowa w postępowaniu głównym, w zarządzaniu jej spółkami zależnymi, w sytuacji, w której nie zafakturowała ona tym spółkom ani ceny za usługi, które nabyła w interesie całości grupy spółek lub niektórych z jej spółek zależnych, ani związanego z tym podatku od wartości dodanej, nie stanowi „działalności gospodarczej” w rozumieniu tej dyrektywy, w związku z czym spółka holdingowa nie może korzystać z prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego w związku z tymi nabytymi usługami w zakresie, w jakim są one związane z działalnością nieobjętą zakresem stosowania tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa T-445/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – ABB przeciwko Komisji

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/39

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – ABB przeciwko Komisji
   (Sprawa T-445/14)
   2014/C 303/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: ABB Ltd (Zurich, Szwajcaria); ABB AB (Västerås, Szwecja) (przedstawiciele: I. Vandenborre i S. Dionnet, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 decyzji, w którym Komisja stwierdza, że skarżące uczestniczyły w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze podziemnych kabli elektrycznych lub podwodnych morskich kabli elektrycznych (bardzo) wysokiego napięcia, w zakresie w jakim owo ustalenie obejmuje wszystkie projekty dotyczące podziemnych kabli elektrycznych o minimalnym napięciu 110 kV (a nie tylko projekty dotyczące podziemnych kabli elektrycznych o minimalnym napięciu 220 kV);

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 decyzji, w którym Komisja stwierdza, że skarżące uczestniczyły w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze podziemnych kabli elektrycznych lub podwodnych morskich kabli elektrycznych (bardzo) wysokiego napięcia, w zakresie w jakim owo ustalenie obejmuje wszystkie akcesoria odnoszące się do projektów dotyczących podziemnych kabli elektrycznych o minimalnym napięciu 110 kV (a nie tylko akcesoria odnoszące się do projektów dotyczących podziemnych kabli elektrycznych o minimalnym napięciu 220 kV);

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 decyzji, w zakresie w jakim Komisja stwierdza, że uczestnictwo skarżących w naruszeniu rozpoczęło się w dniu 1 kwietnia 2000 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi skarżące zmierzają do stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie AT.39610 — Kable elektryczne.
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą sześć zarzutów:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu oraz dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając, iż naruszenie obejmowało wszystkie projekty dotyczące podziemnych kabli elektrycznych o minimalnym napięciu 110 kV, podczas gdy z akt sprawy Komisji jasno wynika, że nie wszystkie projekty związane z napięciem poniżej 220 kV były objęte naruszeniem.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu, stwierdzając uczestnictwo skarżących w takim naruszeniu obejmującym wszystkie projekty dotyczące podziemnych kabli elektrycznych o minimalnym napięciu 110 kV.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając, iż naruszenie obejmowało wszystkie akcesoria do podziemnych kabli elektrycznych związane z projektami wymagającymi podziemnych kabli elektrycznych o minimalnym napięciu 110 kV, podczas gdy dowody zawarte w aktach sprawy Komisji wskazują, że naruszenie obejmowało jedynie akcesoria do kabli elektrycznych związanych z projektami wymagającymi podziemnych kabli elektrycznych o minimalnym napięciu 220 kV.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, iż skarżące uczestniczyły w naruszeniu od dnia 1 kwietnia 2000 r.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszyła domniemanie niewinności, przyjmując, iż uczestnictwo skarżących w naruszeniu rozpoczęło się w możliwie najwcześniejszym momencie.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest nieodostatecznie uzasadniona, wbrew wymogowi przewidzianemu w art. 296 TFUE.


title: Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-68/03 ( Dz.U. C 247 z 20.10.2007, str. 22 )

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/47

         Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-68/03

      (
            „Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej” C 247 z dnia 20 października 2007 r., str. 22
         )

   (2007/C 283/84)
   Komunikat w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-68/03 Olympiaki Aeroporia Ypiresies przeciwko Komisji ma brzmienie następujące:

         „Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Olympiaki Aeroporia Ypiresies przeciwko Komisji
         (Sprawa T-68/03) (1)

         (Pomoc państwa - Pomoc na restrukturyzację przyznana przez Republikę Grecką na rzecz przewoźnika lotniczego Olympic Airways - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Nadużycie pomocy - Nowa pomoc - Ciężar dowodu - Prawo do przedstawienia stanowiska - Kryterium prywatnego wierzyciela - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Oczywisty błąd w ocenie - Uzasadnienie - Artykuł 87 ust. 1 oraz ust. 3 lit. c) WE)
         (2006/C 000/01)
         Język postępowania: grecki
         Strony

            Strona skarżąca: Olympiaki Aeroporia Ypiresies AE, dawniej Olympiaki Aeroporia AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. Waelbroeck i E. Bourtzalas oraz J. Ellison i M. Hall, solicitors, jak również adwokaci A. Kalogeropoulos, C. Tagaras i A.Chiotelis, a następnie adwokat P. Anestis oraz T. Soames, solicitor)

            Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i J. L. Buendía Sierra, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Oikonomou)
         Przedmiot sprawy
         Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2003/372/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Grecję na rzecz Olympic Airways (Dz.U. 2003, L 132, str. 1).
         Sentencja wyroku

                     1)

                     Stwierdza się nieważność art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/372 z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Grecję na rzecz Olympic Airways, w zakresie, w jakim dotyczą one tolerowania długotrwałego niepłacenia, po pierwsze, opłat lotniskowych należnych ze strony Olympic Airways na rzecz międzynarodowego portu lotniczego w Atenach, a po drugie, podatku od wartości dodanej od paliwa i części zamiennych należnego od Olympic Aviation.

                     2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                     3)

                     Olympiaki Aeroporia Ypiresies AE pokrywa 75 % własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez Komisję. Komisja pokrywa 25 % własnych kosztów oraz kosztów Olympiaki Aeroporia Ypiresies.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.”


title: Sprawa T-458/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 lipca 2007 r. — Au Lys de France przeciwko Komisji (Konkurencja — Pozycja dominująca — Rynek udostępniania powierzchni dla handlu detalicznego w porcie lotniczym Roissy-Charles-de-Gaulle należącym do Aéroports de Paris — Nieuwzględnienie skargi do Komisji — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu wspólnotowego)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 lipca 2007 r. — Au Lys de France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-458/04) (1)

   (Konkurencja - Pozycja dominująca - Rynek udostępniania powierzchni dla handlu detalicznego w porcie lotniczym Roissy-Charles-de-Gaulle należącym do Aéroports de Paris - Nieuwzględnienie skargi do Komisji - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu wspólnotowego)
   (2007/C 199/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Au Lys de France SA (Raincy, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. Lesourd)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo P. Oliver i O. Beynet, następnie P. Oliver, działający w charakterze pełnomocników)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Aéroports de Paris (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci H. Calvet i O. Billard)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 września 2004 r. umarzającej postępowanie w sprawie skargi do Komisji złożonej przez skarżącą w odniesieniu do przedsiębiorstwa publicznego Aéroports de Paris z powodu naruszenia przez nie art. 82 WE (sprawa COMP/D3/38.666 Au Lys de France/Aéroports de Paris).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Au Lys de France SA pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005.


title: Sprawa T-348/05 INTP: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2009 r. — JSC Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat przeciwko Radzie (Procedura — Wykładnia wyroku)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2009 r. — JSC Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat przeciwko Radzie
   (Sprawa T-348/05 INTP)
   (Procedura - Wykładnia wyroku)
   2009/C 205/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: JSC Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat (Kirovo-Chepetsk, Rosja) (przedstawiciel: adwokat B. Evtimov)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Berrischa)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspolnot Europejskich (przedstawiciele: K. Talabér-Ritz i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o dokonanie wykładni wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. w sprawie T-348/05

      Sentencja wyroku

               1)

               Punkt 1 sentencji wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. w sprawie T-348/05 JSC Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat przeciwko Radzie należy interpretować w ten sposób, że stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 945/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu tymczasowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 w zakresie dotyczącym JSC Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat.

               2)

               JSC Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat, Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich ponoszą swe własne koszty.

               3)

               Oryginał niniejszego wyroku załącza się do oryginału wyroku interpretowanego, na marginesie którego umieszcza się wzmiankę o niniejszym wyroku.


title: Wykreślenie sprawy C-314/04

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/22

         Wykreślenie sprawy C-314/04 (1)

   (2005/C 106/47)

      (Język postępowania: hiszpański)

   Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-314/04 (wniosek Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Ricardo Manuel Torres Aucejo przeciwko Fondo de Garantía Salarial.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.09.2004


title: Sprawa T-466/09: Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2012 r. — Comercial Losan przeciwko OHIM — McDonald's International Property (Mc. Baby) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Mc. Baby — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Mc Kids. always quality. always fun! — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/16

         Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2012 r. — Comercial Losan przeciwko OHIM — McDonald's International Property (Mc. Baby)
   (Sprawa T-466/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Mc. Baby - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Mc Kids. always quality. always fun! - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 243/30
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comercial Losan, SLU (Saragossa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Vela Ballesteros)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: McDonald's International Property Co. Ltd (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 września 2009 r. (sprawa R 1706/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między McDonald's International Property Co. Ltd a Comercial Losan, LSU.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Comercial Losan, SLU zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-56/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawie F-122/05 Economidis przeciwko Komisji, wniesione w dniu 23 lutego 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/46

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawie F-122/05 Economidis przeciwko Komisji, wniesione w dniu 23 lutego 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-56/07 P)
   (2007/C 95/94)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Ioannis Economidis (Woluwé-St-Etienne, Belgia)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim uwzględnia dwa pierwsze zarzuty dotyczące niezgodności z prawem postępowania o powołaniu i naruszenia art. 29 ust. 1, jak również art. 31 regulaminu pracowniczego i unieważnia powołanie innej osoby, a w rezultacie odrzucenie kandydatury skarżącego w pierwszej instancji, na stanowisko kierownika wydziału „Biotechnologia i genomika stosowana”;

               —

               rozstrzygnięcie w sprawie i uwzględnienie żądań pozwanej w pierwszej instancji, a tym samym oddalenie skargi w sprawie F-122/05;

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej w zakresie zarzutów, które nie były przedmiotem jego analizy;

               —

               obciążenie skarżącego w pierwszej instancji kosztami postępowania w obecnej instancji, jak również jego własnymi kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2006 r., o którego uchylenie wnosi się w ramach niniejszego odwołania, Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) uchylił decyzję Komisji z dnia 23 grudnia 2004 r. o powołaniu innego kandydata na stanowisko kierownika wydziału, a w rezultacie odrzuceniu kandydatury skarżącego w pierwszej instancji.
   W uzasadnieniu wniosku o uchylenie tego wyroku, Komisja podnosi trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy błędnego zastosowania orzecznictwa „Kratz” (1) w niniejszej sprawie, ponieważ nowe obowiązujące uregulowania, w tym odpowiednie przepisy regulaminu pracowniczego oraz decyzja Komisji o personelu szczebla średniego (2), różniły się od uregulowań mających zastosowanie w ramach sprawy Kratz, czego Sąd niesłusznie nie uwzględnił.
   Drugi zarzut podnoszony przez Komisję dotyczy rzekomej sprzeczności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku polegającej na tym, że najpierw stwierdzono istotność zasady rozdziału zadań od grupy zaszeregowania, możliwości obsadzenia stanowiska wyłącznie w drodze przeniesienia, przy zachowaniu przez kandydata grupy zaszeregowania z dnia powołania, podczas gdy Sąd wywiódł następnie istnienie obowiązku publikacji stanowisk obejmujących dwie grupy zaszeregowania.
   Po trzecie Komisja podnosi, że gdyby został utrzymany obowiązek publikacji stanowisk kierowników wydziałów obejmujących dwie określone grupy zaszeregowania, jaki nakłada na instytucje zaskarżony wyrok, to skarżący w pierwszej instancji nie miałby interesu prawnego, a jego skarga powinna była zostać odrzucona jako niedopuszczalna. Według Komisji zaskarżony wyrok wyszedł poza ramy pozwu wniesionego w pierwszej instancji.

      (1)  Wyrok Sądu z dnia 17 maja 1995 r. w sprawie T-10/94 Kratz przeciwko Komisji, Rec. 1995 str. II-1455.

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r., C (2004) 1597, w sprawie personelu szczebla średniego, opublikowana w Informacjach administracyjnych nr 73/2004 z dnia 23 czerwca 2004 r.


title: Sprawa C-503/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Secretario Judicial del Juzgado de Violencia sobre la Mujer Único de Terrassa – Hiszpania) – Ramón Margarit Panicello/Pilar Hernández Martínez [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 267 TFUE — Sekretarz — Pojęcie „sądu krajowego” — Obligatoryjna jurysdykcja — Wykonywanie funkcji sądowniczych — Niezawisłość — Brak właściwości Trybunału]

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Secretario Judicial del Juzgado de Violencia sobre la Mujer Único de Terrassa – Hiszpania) – Ramón Margarit Panicello/Pilar Hernández Martínez
   (Sprawa C-503/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Sekretarz - Pojęcie „sądu krajowego” - Obligatoryjna jurysdykcja - Wykonywanie funkcji sądowniczych - Niezawisłość - Brak właściwości Trybunału])
   (2017/C 112/11)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Secretario Judicial del Juzgado de Violencia sobre la Mujer Único de Terrassa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ramón Margarit Panicello

      Strona pozwana: Pilar Hernández Martínez

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielania odpowiedzi na pytania przedstawione mu przez Secretario Judicial del Juzgado de Violencia sobre la Mujer Único de Terrassa (sekretarza sądu ds. przemocy wobec kobiet w Terrassie, Hiszpania).

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa C-401/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — VDP Dental Laboratory NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. e) — Zakres zwolnienia — Wyrób i naprawa protez dentystycznych przez pośrednika niebędącego dentystą lub technikiem dentystycznym — Podzlecenie technikowi dentystycznemu)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/17

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — VDP Dental Laboratory NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-401/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. e) - Zakres zwolnienia - Wyrób i naprawa protez dentystycznych przez pośrednika niebędącego dentystą lub technikiem dentystycznym - Podzlecenie technikowi dentystycznemu)
   (2006/C 331/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: VDP Dental Laboratory NV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. art. 13, 17 i 28c szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Pojęcie „dostawy protez dentystycznych przez dentystów i techników dentystycznych” — Dostawa dokonana przez podatnika, który podzlecił wykonanie protezy dentystycznej technikowi dentystycznemu — Prawo do odliczenia podatku VAT w przypadku dostawy w innym państwie członkowskim, które wykluczyło zwolnienie
   Sentencja
   Artykuł 13 część A ust. 1 lit. e) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku zmienionej dyrektywą 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do dostaw protez dentystycznych dokonywanych przez pośrednika, takiego jak ten w postępowaniu przed sądem krajowym, który nie jest dentystą lub technikiem dentystycznym, lecz który nabył te protezy od technika dentystycznego.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006.


title: Sprawa T-424/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 grudnia 2006 r. — Angelidis przeciwko Parlamentowi (Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Skarga o uchylenie — Brak konsultacji z bezpośrednim przełożonym — Uzasadnienie — Skarga o odszkodowanie — Sporządzenie z przekroczeniem terminu — Krzywda — Dopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 grudnia 2006 r. — Angelidis przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-424/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Skarga o uchylenie - Brak konsultacji z bezpośrednim przełożonym - Uzasadnienie - Skarga o odszkodowanie - Sporządzenie z przekroczeniem terminu - Krzywda - Dopuszczalność)
   (2006/C 331/83)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Angel Angelidis (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Mustapha Pacha i J. de Wachter, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze uchylenie sprawozdania z oceny skarżącego, urzędnika w grupie zaszeregowania A3 Parlamentu Europejskiego, za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz po drugie wniosek o odszkodowanie celem naprawienia rzekomo poniesionej szkody zarówno z uwagi na rzekome nieprawidłowości spornego sprawozdania z oceny jak i jego sporządzenie jakoby z przekroczeniem terminu.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004 r.


title: Sprawa T-226/07: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2007 r. — Prana Haus GmbH przeciwko OHIM (PRANAHAUS)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/37

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2007 r. — Prana Haus GmbH przeciwko OHIM (PRANAHAUS)
   (Sprawa T-226/07)
   (2007/C 211/71)
   Język postępowania: niemiecki
   Stron

      Strona skarżąca: Prana Haus GmbH (Fryburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 18 kwietnia 2007 r. w sprawie R 1611/2006-1;

               —

               nakazanie Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wpisanie zgłoszenia znaku towarowego „PRANAHAUS” nr 4 839 916 do Rejestru Wspólnotowych Znaków Towarowych;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PRANAHAUS” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 35 (zgłoszenie nr 4 839 916).

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, że w odniesieniu do zgłoszonego znaku towarowego nie występują bezwzględne podstaw odmowy rejestracji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa T-369/08: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2008 r. — EWRIA i inni przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/44

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2008 r. — EWRIA i inni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-369/08)
   (2008/C 301/75)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: European Wire Rope Importers Association (EWRIA) (Hemer, Niemcy); Câbleries Namuroises SA (Namur, Belgia); Ropenhagen A/S (Vallensbæk Strand, Dania); Eisen- und Stahlhandelsgesellschaft mbH (Kaarst, Niemcy); Heko Industrieerzeugnisse (Hemer, Niemcy); Interkabel Internationale Seil- und Kabel-Handels GmbH (Solms, Niemcy); Jose Casañ Colomar SA (Walencja, Hiszpania); Denwire Ltd. (Dudley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: T. Lieber, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 lipca 2008 r., na mocy której Komisja odrzuca wniosek skarżącej o dokonanie częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych w odniesieniu do lin z drutu stalowego (SWR) w celu dostosowania zakresu środków oraz wyłączenia lin stalowych ogólnego zastosowania (GPR) z zakresu produktów podlegających danym środkom;

               —

               zobowiązanie Komisji do dokonania częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych nałożonych na przywóz SWR w celu dostosowania zakresu środków oraz wyłączenia GPR z zakresu środków;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 lipca 2008 r. odrzucającej wniosek skarżących o dokonanie częściowego przeglądu okresowego ceł antydumpingowych nałożonych na niektóre liny i kable żelazne lub stalowe pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Republiki Południowej Afryki, Ukrainy oraz Federacji Rosyjskiej (1) w celu wykluczenia lin stalowych ogólnego zastosowania (GPR) z zakresu produktów podlegających danym środkom. Komisja odmawia wszczęcia przeglądu okresowego środków z uwagi na brak dowodów, że dwa rodzaje produktów objęte środkami, liny z drutu stalowego i liny stalowe ogólnego zastosowania, nie mają takich samych fizycznych, technicznych i chemicznych podstawowych właściwości.
   Skarżące podnoszą trzy zarzuty na poparcie swoich żądań.
   Po pierwsze, skarżące twierdzą, że fakt, iż instytucje wspólnotowe nie wszczęły częściowego przeglądu okresowego stanowi naruszenie art. 11 ust. 3 i art. 21 rozporządzenia podstawowego (2). Ich zdaniem zmiana okoliczności uzasadniająca przegląd okresowy może dotyczyć również definicji danego produktu.
   Po drugie, skarżące podnoszą, że fakt, iż instytucje wspólnotowe nie wszczęły częściowego przeglądu okresowego stanowi naruszenie uzasadnionych oczekiwań skarżących. Ich zdaniem Komisja sama zachęcała skarżące po zakończeniu przeglądu wygaśnięcia dotyczącego lin z drutu stalowego pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy do złożenia wniosku o dokonanie częściowego przeglądu okresowego w celu dostosowania zakresu rzeczonych środków.
   Wreszcie, skarżące zauważają, że instytucje wspólnotowe nie wszczynając częściowego przeglądu okresowego popełniły oczywisty błąd w ocenie i naruszyły art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, gdyż oparły swoje ustalenia na zbyt szerokim zakresie produktów, co spowodowało, że dokonały porównania różnych produktów i przyjęły zatem błędne wnioski.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1796/1999 z dnia 12 sierpnia 1999 r. zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1858/2005 z dnia 8 listopada 2005 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 299, s. 1) oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1601/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1279/2007 z dnia 30 października 2007 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Federacji Rosyjskiej oraz uchylające środki antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Tajlandii i Turcji (Dz.U. L 285, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22.12.1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1).


title: Sprawa C-350/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 4 maja 2012 r. w sprawie T-529/09, Sophie in ’t Veld przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 lipca 2012 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 4 maja 2012 r. w sprawie T-529/09, Sophie in ’t Veld przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 lipca 2012 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-350/12 P)
   2012/C 303/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Berman, B. Driessen, Cs. Fekete, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Sophie in ’t Veld, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w kwestiach będących przedmiotem niniejszego odwołania;

               —

               obciążenie strony skarżącej w sprawie T-529/09 kosztami poniesionymi w tej sprawie oraz w związku z niniejszym odwołaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wykładni wyjątków dotyczących ochrony interesu publicznego w dziedzinie stosunków międzynarodowych i ochrony porad prawnych. Te wyjątki od prawa publicznego dostępu do dokumentów są przewidziane w odpowiednio w postaci wyjątku bezwzględnego w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia (1) oraz w postaci wyjątku ograniczonego w art. 4 ust. 2 tiret drugie.
   Rada twierdzi, że dokonując wykładni tych wyjątków, Sąd popełnił cztery błędy.
   Po pierwsze Sąd błędnie uznał, że brak zgody co do podstawy prawnej nie mógł naruszyć interesów Unii w dziedzinie stosunków międzynarodowych (pierwsza część zarzutu pierwszego). Rozbieżność poglądów między instytucjami Unii i wybór podstawy prawnej są ściśle związane z treścią umów międzynarodowych. Ponadto rozbieżność poglądów między instytucjami dotycząca kompetencji może mieć wpływ na stanowisko negocjacyjne Unii Europejskiej, naruszyć jej wiarygodność jako partnera w negocjacjach oraz stanowić zagrożenie dla rezultatu negocjacji.
   Po drugie Sąd zastosował nieprawidłowe kryterium badania i zastąpił ocenę Rady własną oceną znaczenia danego dokumentu dla stosunków międzynarodowych (druga część zarzutu pierwszego). Jeżeli chodzi o ochronę interesu publicznego w dziedzinie stosunków międzynarodowych, właściwym kryterium badania powinno być raczej to, które przyznaje „szeroki zakres uznania” zainteresowanej instytucji niż kryterium wymagające dowodu zaistnienia „rzeczywistej i konkretnej” szkody. Sąd naruszył prawo przeprowadzając pełną ocenę argumentów Rady przy zastosowaniu wymogu „rzeczywistej i konkretnej” szkody, zastępując w ten sposób własną oceną ocenę skutków ujawnienia dokumentu dla polityki zagranicznej dokonaną przez Radę.
   Po trzecie Sąd naruszył prawo w ten sposób, że nie wziął pod uwagę sensytywnej treści zażądanej opinii prawnej oraz specyficznych okoliczności, które miały dominujące znaczenie w czasie, gdy żądano dostępu do dokumentu (pierwsza część zarzutu drugiego). Przedmiot opinii prawnej był związany z negocjacjami międzynarodowymi o sensytywnym charakterze, które w czasie, gdy został złożony wniosek o dostęp do dokumentu nadal trwały, przy czym negocjacje te dotyczyły podstawowych i fundamentalnych interesów w dziedzinie współpracy transatlantyckiej w zakresie zapobiegania terroryzmowi, zwalczania terroryzmu i jego finansowania, a kwestia wyboru podstawy prawnej, poruszana w opinii prawnej, była przedmiotem sporu między instytucjami. Sąd pominął charakterystyczne cechy opinii prawnej.
   Na koniec — Sąd, w celu zastosowania kryterium nadrzędnego interesu publicznego, błędnie zrównał negocjacje i zawarcie umowy międzynarodowej z działalnością prawodawczą instytucji (druga część zarzutu drugiego). Czyniąc to, Sąd pominął istotne różnice między etapem negocjowania umów międzynarodowych, kiedy udział opinii publicznej w sposób konieczny jest ograniczony z uwagi wchodzące w grę interesy strategiczne i taktyczne, a etapem zawarcia i transpozycji takich umów.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.


title: Sprawa F-99/14: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/40

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-99/14)
   (2014/C 448/51)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie częściowej nieważności dwóch komunikatów do personelu w zakresie, w jakim dokonują powiązania między prawem do zwrotu kosztów podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia oraz do czasu podróży a dodatkiem zagranicznym czy dodatkiem z tytułu zamieszkiwania za granicą oraz zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania i zadośćuczynienia za doznane przez skarżącego, w jego przekonaniu, krzywdę i szkodę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 270 TFUE, decyzji zawartej w komunikacie do personelu (CP) 13/14 (decyzja nr 2/2014) z dnia 9 stycznia 2014 r., która zmieniła warunki obliczania czasu podróży w związku z wejściem w życie w dniu 1 stycznia 2014 r. art. 7 załącznika V do regulaminu pracowniczego, jak również w komunikacie do personelu (CP) 9/14 (decyzja nr 12/24), która zmieniła system kosztów podróży w związku z wejściem w życie w dniu 1 stycznia 2014 r. art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, zmienionych rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 1023/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej oraz Warunki zatrudnienia innych pracowników, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym nr L 287 z dnia 29 października 2013 r. Żądanie stwierdzenia nieważności ogranicza się do części tych CP, które dokonują powiązania między prawem do zwrotu kosztów podróży oraz do czasu podróży a dodatkiem zagranicznym czy dodatkiem z tytułu zamieszkiwania za granicą, jak również art. 6 CP 9/14, który wprowadził nowe kryteria określania miejsca pochodzenia;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kwoty 1 69  051,96 EUR z tytułu poniesionej szkody, jak również kwoty 40  000 EUR z tytułu doznanej krzywdy;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odsetek za zwłokę i kompensacyjnych w wysokości 6,75 % z tytułu krzywdy i szkody;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-4/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Aachen — Niemcy) — Hasan Güzeli przeciwko Oberbürgermeister der Stadt Aachen (Odesłanie prejudycjalne — Stowarzyszenie EWG-Turcja — Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Odmowa przedłużenia pozwolenia na pobyt pracownika tureckiego)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Aachen — Niemcy) — Hasan Güzeli przeciwko Oberbürgermeister der Stadt Aachen
   (Sprawa C-4/05) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Stowarzyszenie EWG-Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Odmowa przedłużenia pozwolenia na pobyt pracownika tureckiego)
   (2006/C 326/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Aachen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hasan Güzeli

      Strona pozwana: Oberbürgermeister der Stadt Aachen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Aachen — Wykładnia art. 10 ust. 1 decyzji 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja — Niedyskryminacja pracownika tureckiego legalnie zatrudnionego na rynku pracy państwa członkowskiego odnośnie do warunków pracy — Odmowa przedłużenia pozwolenia na pobyt kończącego zatrudnienie sezonowego pracownika tureckiego posiadającego zezwolenie na pracę bez ograniczenia czasowego
   Sentencja
   Wykładni art. 6 ust. 1 tiret pierwsze decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia należy dokonywać w ten sposób, że pracownik turecki może powoływać się na prawa, jakie przyznaje mu ten przepis, gdy praca najemna wykonywana na rzecz drugiego pracodawcy jest zgodna z uregulowaniami prawnymi przyjmującego państwa członkowskiego w zakresie wjazdu na jego terytorium, jak również zatrudnienia. Do sądu krajowego należy dokonanie koniecznych ustaleń w celu określenia, czy ma to miejsce w przypadku pracownika tureckiego, który zmienił pracodawcę przed upływem trzyletniego okresu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 tiret drugie tej samej decyzji.
   Wykładni art. 6 ust. 2 zdanie drugie decyzji nr 1/80 należy dokonywać w ten sposób, że ma on na celu zagwarantowanie, by okresy przerw w legalnym zatrudnieniu z powodu niezawinionego bezrobocia lub długotrwałej choroby nie naruszały praw, jakie pracownik turecki nabył już z tytułu poprzedniego zatrudnienia, którego okresy zostały ustalone odpowiednio w art. 6 ust. 1.

      (1)  Dz.U. C 57 z 05.04.2005 r.


title: Wyrok Trybunału z dnia 24 września 2014 r. w sprawie E-3/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG – Dyrektywa 2009/12/WE w sprawie opłat lotniskowych)

text:
               23.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/6

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 24 września 2014 r.
   w sprawie E-3/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG – Dyrektywa 2009/12/WE w sprawie opłat lotniskowych)
   (2015/C 131/06)
   W sprawie E-3/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 65a załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, mianowicie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych, dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA niezwłocznie o takich środkach, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen oraz Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 24 września 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Wydaje orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego, do którego następuje odniesienie w pkt 65a załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia, Królestwo Norwegii uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z wspomnianego aktu i art. 7 Porozumienia.

               2.

               Obciąża Królestwo Norwegii kosztami postępowania.


title: Sprawa T-787/14 P: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2016 r. – EBC/Cerafogli (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBC — Dostęp do dokumentów — Dokumenty dotyczące rozbieżności pomiędzy stronami postępowania — Częściowa odmowa dostępu — Zasada zgodności skargi z zażaleniem — Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/14

         Wyrok Sądu z dnia 27 października 2016 r. – EBC/Cerafogli
   (Sprawa T-787/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBC - Dostęp do dokumentów - Dokumenty dotyczące rozbieżności pomiędzy stronami postępowania - Częściowa odmowa dostępu - Zasada zgodności skargi z zażaleniem - Zarzut niezgodności z prawem))
   (2016/C 462/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: początkowo E. Carlini, M. López Torres i F. Malfrère, następnie E. Carlini i F. Malfrère, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaura)

      Druga strona postępowania: Maria Concetta Cerafogli (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Interwenient popierający stronę wnoszącą odwolanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 18 września 2014 r., Cerafogli/EBC (F-26/12, EU:F:2014:218).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Europejski Bank Centralny (EBC) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Marię Concettę Cerafogli.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-443/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderlandy) — F.P. Jeltes, M.A. Peeters i J.G.J. Arnold przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Artykuł 45 TFUE — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 71 — Atypowy całkowicie bezrobotny pracownik przygraniczny, który zachował więzi osobiste i zawodowe w państwie członkowskim ostatniego miejsca zatrudnienia — Rozporządzenie nr 883/2004 — Artykuł 65 — Prawo do świadczenia w państwie członkowskim miejsca zamieszkania — Odmowa wypłaty przez państwo ostatniego miejsca zatrudnienia — Dopuszczalność — Znaczenie wyroku Trybunału z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie 1/85 Miethe — Przepisy przejściowe — Artykuł 87 ust. 8 — Pojęcie „sytuacja niezmieniona” )

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderlandy) — F.P. Jeltes, M.A. Peeters i J.G.J. Arnold przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-443/11) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Artykuł 45 TFUE - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 71 - Atypowy całkowicie bezrobotny pracownik przygraniczny, który zachował więzi osobiste i zawodowe w państwie członkowskim ostatniego miejsca zatrudnienia - Rozporządzenie nr 883/2004 - Artykuł 65 - Prawo do świadczenia w państwie członkowskim miejsca zamieszkania - Odmowa wypłaty przez państwo ostatniego miejsca zatrudnienia - Dopuszczalność - Znaczenie wyroku Trybunału z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie 1/85 Miethe - Przepisy przejściowe - Artykuł 87 ust. 8 - Pojęcie „sytuacja niezmieniona”)
   2013/C 156/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: F.P. Jeltes, M.A. Peeters i J.G.J. Arnold

      Strona pozwana: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank Amsterdam — Wykładnia art. 45 TFUE, art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2), art. 71 rozporządzenia Rady (WE) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) i art. 65 oraz art. 87 ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1) — Całkowicie bezrobotny pracownik przygraniczny — Prawo do świadczeń w państwie członkowskim miejsca zamieszkania — Pracownik, który zachował więzi osobiste i zawodowe w państwie członkowskim ostatniego miejsca zatrudnienia, w którym ma najlepsze szanse na reintegrację zawodową — Państwo członkowskie odmawiające, na podstawie ustawodawstwa krajowego i jedynie z powodu zamieszkiwania na terytorium innego państwa członkowskiego, przyznania temu pracownikowi świadczenia z tytułu bezrobocia

      Sentencja

               1)

               W następstwie wejścia w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., przepisów art. 65 tego rozporządzenia nie należy interpretować w świetle wyroku Trybunału z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie 1/85 Miethe. W odniesieniu do całkowicie bezrobotnego pracownika przygranicznego, który zachował z państwem członkowskim swojego ostatniego miejsca zatrudnienia więzi osobiste i zawodowe tego rodzaju, że to właśnie w tym państwie ma on największe szanse na reintegrację zawodową, ów art. 65 należy interpretować w ten sposób, że pozwala on takiemu pracownikowi na dodatkowe oddanie się do dyspozycji służb zatrudnienia tego państwa członkowskiego nie w celu uzyskania w tym państwie zasiłku dla bezrobotnych, lecz wyłącznie w celu skorzystania z usług pomocy w przekwalifikowaniu.

               2)

               Zasady dotyczące swobodnego przepływu pracowników, zawarte w szczególności w art. 45 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie ostatniego miejsca zatrudnienia odmawiało, zgodnie ze swoim prawem krajowym, całkowicie bezrobotnemu pracownikowi przygranicznemu, mającemu w tym państwie największe szanse na reintegrację zawodową, przyznania zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o uzasadnienie, że pracownik ten nie zamieszkuje na jego terytorium, ponieważ zgodnie z przepisami art. 65 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009, właściwym ustawodawstwem jest ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca zamieszkania.

               3)

               Przepisy art. 87 ust. 8 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009, mają zastosowanie do całkowicie bezrobotnych pracowników przygranicznych, którzy — biorąc pod uwagę więzi osobiste i zawodowe zachowane przez nich w państwie członkowskim ostatniego miejsca zatrudnienia — otrzymują od tego ostatniego państwa świadczenia z tytułu bezrobocia na podstawie ustawodawstwa tego państwa członkowskiego, zgodnie z art. 71 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 592/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 2008 r.
               Pojęcie „sytuacja niezmieniona” w rozumieniu art. 87 ust. 8 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009, należy oceniać w nawiązaniu do ustawodawstwa krajowego z zakresu zabezpieczenia społecznego. Do sądu krajowego należy zweryfikowanie, czy pracownicy tacy jak M.A. Peeters i J.G.J. Arnold spełniają określone w tym ustawodawstwie przesłanki ubiegania się o wznowienie wypłaty świadczeń z tytułu bezrobocia, które to świadczenia były im wypłacane na podstawie tego ustawodawstwa, zgodnie z art. 71 rozporządzenia nr 1408/71, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 592/2008.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011


title: Sprawa T-212/15: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Aldi/EUIPO – Miquel Alimentació Grup (Gourmet) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Gourmet — Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe GOURMET i Gourmet — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/28

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Aldi/EUIPO – Miquel Alimentació Grup (Gourmet)
   (Sprawa T-212/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Gourmet - Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe GOURMET i Gourmet - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 038/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Fürsen, N. Lützenrath, U. Rademacher i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Eberl i M. Fischer, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Miquel Alimentació Grup, SA (Vilamalla, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Duch Fonoll i R. Niebel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2015 r. (sprawa R 0314/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Miquel Alimentació Grup a Aldi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aldi GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa C-458/09 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 listopada 2011 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc przyznana przez władze włoskie spółkom nowonotowanym na giełdzie — Ustawodawstwo przewidujące ulgi podatkowe)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 listopada 2011 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej
      (Sprawa C-458/09 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc przyznana przez władze włoskie spółkom nowonotowanym na giełdzie - Ustawodawstwo przewidujące ulgi podatkowe)
      (2012/C 25/06)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik i P. Gentili, avvocato dello Stato)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, D. Grespan i E. Righini, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający wnoszącą odwołanie: Republika Finlandii (przedstawiciele: M. Pere i H. Leppo, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 4 września 2009 r. w sprawie T-211/05 Włochy przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2006/261/WE z dnia 16 marca 2005 r. dotyczącej programu [systemu] pomocy państwa C8/2004 (ex NN 164/2003), który Włochy wprowadziły w życie na rzecz spółek nowonotowanych na giełdzie (Dz.U. 2006, L 94, s. 42)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Republika Finlandii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.