title: Sprawa C-93/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Alicante – Hiszpania) – Ornua Co-operative Limited, dawniej The Irish Dairy Board Co-operative Limited/Tindale & Stanton Ltd España, SL (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Znak towarowy Unii Europejskiej — Jednolity charakter — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 9 ust. 1 lit. b) i c) — Jednolita ochrona prawa przyznanego przez unijny znak towarowy przed prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd oraz przed naruszeniami renomy — Zgodne współistnienie tego znaku towarowego oraz znaku krajowego używanego przez osobę trzecią w części Unii Europejskiej — Brak zgodnego współistnienia w innej części Unii — Sposób postrzegania przez przeciętnego konsumenta — Różnice w postrzeganiu mogące istnieć w różnych częściach Unii)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Alicante – Hiszpania) – Ornua Co-operative Limited, dawniej The Irish Dairy Board Co-operative Limited/Tindale & Stanton Ltd España, SL
   (Sprawa C-93/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Znak towarowy Unii Europejskiej - Jednolity charakter - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 9 ust. 1 lit. b) i c) - Jednolita ochrona prawa przyznanego przez unijny znak towarowy przed prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd oraz przed naruszeniami renomy - Zgodne współistnienie tego znaku towarowego oraz znaku krajowego używanego przez osobę trzecią w części Unii Europejskiej - Brak zgodnego współistnienia w innej części Unii - Sposób postrzegania przez przeciętnego konsumenta - Różnice w postrzeganiu mogące istnieć w różnych częściach Unii))
   (2017/C 300/04)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Alicante

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ornua Co-operative Limited, dawniej The Irish Dairy Board Co-operative Limited

      Strona pozwana: Tindale & Stanton Ltd España, SL

      Sentencja

               1)

               Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie [unijnego] znaku towarowego […] należy interpretować w ten sposób, że okoliczność zgodnego współistnienia unijnego znaku towarowego i krajowego znaku towarowego w części Unii Europejskiej nie prowadzi do wniosku, że w innej części Unii, gdzie brak jest zgodnego współistnienia unijnego znaku towarowego i oznaczenia identycznego z tym krajowym znakiem towarowym, nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku tego oznaczenia i rzeczonego unijnego znaku towarowego.

               2)

               Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że okoliczności, które byłyby – zdaniem sądu orzekającego w sprawach unijnych znaków towarowych rozpatrującego powództwo o stwierdzenie naruszenia – istotne przy ocenie, czy właściciel unijnego znaku towarowego jest uprawniony do zakazania używania oznaczenia w części Unii Europejskiej, do której nie odnosi się to powództwo, mogą być brane pod uwagę przez ten sąd przy ocenie, czy właściciel ten jest uprawniony do zakazania używania tego oznaczenia w części Unii, do której odnosi się rzeczone powództwo, o ile warunki rynkowe i okoliczności społeczno-kulturowe nie różnią się znacząco w jednej z tych części Unii w porównaniu z drugą.

               3)

               Artykuł 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność zgodnego współistnienia danego oznaczenia i cieszącego się renomą unijnego znaku towarowego w części Unii Europejskiej nie prowadzi do wniosku, że w innej części Unii – gdzie brak jest tego zgodnego współistnienia – istnieje uzasadniona przyczyna uprawniająca do używania tego oznaczenia.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa T-686/15: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2015 r. – Marcas Costa Brava/OHIM – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/82

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2015 r. – Marcas Costa Brava/OHIM – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl)
   (Sprawa T-686/15)
   (2016/C 048/90)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcas Costa Brava, SL (Sils, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Excellent Brands JMI Ltd (Baar, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Excellent Brands JMI Ltd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny czerwono-biały wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Cremcaffé by Julius Meinl” – wspólnotowy znak towarowy nr 11 406 915

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2015 r. w sprawie R 2517/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uznanie, że używanie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 423 705 w odniesieniu do klasy 30 zostało udowodnione i że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 11 406 915 jest niezgodne ze wspólnotowym znakiem towarowym nr 2 423 705;

               —

               obciążenie OHIM i ewentualnych współpozwanych wszystkimi kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędna wykładnia art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-618/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-396/10 Zucchetti Rubinetteria przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 listopada 2013 r. przez Zucchetti Rubinetteria SpA

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/19

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-396/10 Zucchetti Rubinetteria przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 listopada 2013 r. przez Zucchetti Rubinetteria SpA
   (Sprawa C-618/13 P)
   2014/C 45/35
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Zucchetti Rubinetteria SpA (przedstawiciele: adwokaci M. Condinanzi, P. Ziotti i N. Vasile)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim Sąd oddalił skargę w sprawie T-396/10 zawierającą żądanie uchylenia lub obniżenia grzywny nałożonej w art. 2 zaskarżonej decyzji z dnia 23 czerwca 2010 r. C(2010) 4185 wersja ostateczna, dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG, sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek,

               —

               oraz, poprzez wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, uchylenie lub przynajmniej obniżenie grzywny nałożonej we wspomnianej decyzji Komisji, w wykonaniu przysługującego nieograniczonego prawa orzekania.

               —

               W każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi w niniejszym postępowaniu, jak również kosztami dotyczącymi sprawy T-396/10.

      Zarzuty i główne argumenty

   Naruszenie prawa Unii w odniesieniu do ustalenia grzywien i oceny wagi naruszenia, wewnętrznej sprzeczności i braku uzasadnienia, jak również niepełne wykonanie uprawnień w zakresie kontroli sądowej. W szczególności naruszenie art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) oraz zasady odpowiedzialności osobistej, zasady proporcjonalności i zasady równego traktowania przy stosowaniu kar w dziedzinie walki z kartelami.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie w wyroku będącym przedmiotem odwołania Sąd stwierdził wewnętrzną sprzeczność i niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji, ponieważ przyznał, że Zucchetti Rubinetteria S.p.A. popełniła naruszenie mniejszej wagi niż przedsiębiorstwa międzynarodowe będące uczestnikami kartelu, ze względu na to, że nie uczestniczyła w nim ani nie była świadoma jego zasięgu na rynkach innych niż rynek włoski, z czego jednak nie wyciągnął koniecznych konsekwencji w odniesieniu do ustalenia kwoty grzywny. Zastosowanie takich samych współczynników i pominięcie okoliczności łagodzących, które spowodowały oddalenie skargi zarówno w zakresie stwierdzenia nieważności jak i uchylenia lub obniżenia nałożonej grzywny, stanowią więc naruszenie ogólnych zasad [Or. 2] przywołanych powyżej oraz postanowień przewidzianych w pkt 25 i 29 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, a także art. 23ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1)


title: Sprawa T-664/13: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2013 r. – Petco Animal Supplies Stores przeciwko OHIM – Gutiérrez Ariza (PETCO)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/35

         Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2013 r. – Petco Animal Supplies Stores przeciwko OHIM – Gutiérrez Ariza (PETCO)
   (Sprawa T-664/13)
   2014/C 112/47
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Petco Animal Supplies Stores, Inc. (San Diego, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Aikens, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Domingo Gutiérrez Ariza (Malaga, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 października 2013 r. w sprawie R 347/2013-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PETCO” dla towarów i usług należących do klas 3, 31 i 35 – zgłoszenie znaku towarowego nr 10 114 081

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Domingo Gutiérrez Ariza

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 9 062 902 w kolorach czerwonym i białym zawierający element słowny „PETCO”” dla towarów i usług należących do klas 31 i 35.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-683/15: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2015 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/7

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2015 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-683/15)
   (2016/C 078/08)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: K.-Ph. Wojcik, M. Heller i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 130 ust. 1 tejże dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rzeczpospolitą Polskę zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2014/59/UE o dziennej stawce w wysokości 51 456 € i naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2014/59/UE upłynął w dniu 31 grudnia 2014r.

      (1)  Dz.U. L 173, s. 190.


title: Sprawa C-508/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/109/WE — Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi —Wniosek o przyznanie statusu rezydenta długoterminowego — Wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt w drugim państwie członkowskim złożony przez obywatela państwa trzeciego, który uzyskał już status rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim, lub przez członka jego rodziny — Wysokość opłat wymaganych przez właściwe organy — Charakter nieproporcjonalny — Przeszkoda w wykonywaniu prawa pobytu)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-508/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/109/WE - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Wniosek o przyznanie statusu rezydenta długoterminowego - Wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt w drugim państwie członkowskim złożony przez obywatela państwa trzeciego, który uzyskał już status rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim, lub przez członka jego rodziny - Wysokość opłat wymaganych przez właściwe organy - Charakter nieproporcjonalny - Przeszkoda w wykonywaniu prawa pobytu)
   2012/C 174/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande i R. Troosters, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels i J. Langer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Grecka (przedstawiciel: T. Papadopoulou, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, s. 44) — Wniosek o przyznanie statusu rezydenta długoterminowego — Opłaty — Zbyt wysokie i niesprawiedliwe kwoty — Środek utrudniający wykonywanie prawa pobytu

      Sentencja

               1)

               Stosując — w odniesieniu do obywateli państw trzecich ubiegających się o uzyskanie statusu rezydenta długoterminowego w Niderlandach oraz w odniesieniu do tych, którzy uzyskawszy ten statut w państwie członkowskim innym niż Królestwo Niderlandów, wnioskują o umożliwienie im skorzystania z prawa do pobytu w tym państwie członkowskim, oraz w odniesieniu do członków ich rodzin wnioskujących o zezwolenie na towarzyszenie tym obywatelom lub na dołączenie do nich — opłaty nadmierne i nieproporcjonalne, które mogą tworzyć przeszkodę w wykonywaniu praw przyznanych przez dyrektywę Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącą statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Grecka pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-533/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 24 listopada 2014 r. – Toorank Productions/Staatssecretaris van Financiën

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 24 listopada 2014 r. – Toorank Productions/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-533/14)
   (2015/C 065/32)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Toorank Productions BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pozycję 2206 CN należy interpretować w ten sposób, że uzyskany w wyniku fermentacji koncentratu jabłkowego napój o nazwie „Ferm fruit”, który jest używany również jako napój bazowy do wytwarzania różnych innych napojów, posiada zawartość alkoholu 16 % obj., w wyniku oczyszczania (w tym ultrafiltracji) posiada neutralny kolor, zapach i smak i do którego nie dodano alkoholu destylowanego, klasyfikuje się do tej pozycji? W przypadku odpowiedzi przeczącej: Czy pozycję 2208 CN należy interpretować w ten sposób, że taki napój klasyfikuje się do tej pozycji?

               2)

               Czy pozycję 2206 CN należy interpretować w ten sposób, że napój o zawartości alkoholu wynoszącej 14 % obj., uzyskany poprzez zmieszanie opisanego w pytaniu pierwszym napoju (bazowego) z cukrem, aromatami, barwnikami, substancjami smakowymi oraz zagęszczaczami i konserwantami, który nie zawiera alkoholu destylowanego, klasyfikuje się do tej pozycji? W przypadku odpowiedzi przeczącej: Czy pozycję 2208 CN należy interpretować w ten sposób, że taki napój klasyfikuje się do tej pozycji?


title: Sprawa T-717/16: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2016 r. – Waldhausen/EUIPO (Przedstawienie sylwetki głowy konia)

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/31

      Skarga wniesiona w dniu 4 października 2016 r. – Waldhausen/EUIPO (Przedstawienie sylwetki głowy konia)
      (Sprawa T-717/16)
      (2016/C 441/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Waldhausen GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Ekey)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie sylwetki głowy konia) – zgłoszenie nr 14 588 933

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 sierpnia 2016 r. w sprawie R 1195/2016-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-534/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 11 września 2012 r. w sprawie T-241/03 REV Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 23 listopada 2012 r. przez Luigiego Marcuccia

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/5

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 11 września 2012 r. w sprawie T-241/03 REV Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 23 listopada 2012 r. przez Luigiego Marcuccia
   (Sprawa C-534/12 P)
   2013/C 71/08
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości postanowienia Sądu z dnia 11 września 2012 r. w sprawie T-241/03 REV

               —

               tytułem głównym,

                           a)

                           stwierdzenie dopuszczalności wniosku wnoszącego odwołanie z dnia 27 grudnia 2011 r. o wznowienie postępowania w przedmiocie postanowienia pierwszej izby Sądu z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie T-241/03 Marcuccio przeciwko Komisji, w toku przed Sądem, wszczętej na wniosek z dnia 27 listopada 2011 r., a w konsekwencji orzeczenie, iż postępowanie powinno się toczyć dalej ex lege; oraz

                           b)

                           zasądzenie od strony pozwanej na rzecz wnoszącego odwołanie zwrotu kosztów poniesionych przez niego w niniejszym postępowaniu; lub

               —

               pomocniczo, przekazanie ww. sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu wydania przez niego ex lege nowego orzeczenia w przedmiocie dopuszczalności wniosku z dnia 27 grudnia 2011 r., a następnie wydania w odpowiednim przypadku rozstrzygnięcia co do istoty sprawy;

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               uchybienia proceduralne szkodzące interesom wnoszącego odwołanie, z których wynikają poważne błędy w wyrokowaniu, w tym między innymi a) całkowity brak przeprowadzenia środków dowodowych i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia; b) naruszenie istotnych wymogów proceduralnych; c) naruszenie zasady nienaruszalności właściwości do rozpoznania sprawy, należącej do odpowiedzialnego, określonego w ustawie sądu; d) naruszenie przepisów art. 64 § 4 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Sądem, art. 127 § 1 i 2 tego regulaminu i wreszcie zależnego od woli skarżącego proceduralnego uprawnienia do zaproponowania Sądowi w dowolnej chwili zarządzenia środka organizacji postępowania w odniesieniu do sprawy de qua;

               2)

               naruszenie art. 44 akapit 1 i 2 statutu Trybunału;

               3)

               naruszenie ogólnej zasady prawnej zawartej w wyroku sądu Unii, a mianowicie w wyroku Trybunału z dnia 13 października 1977 r. w sprawie 56/75 REV Elz przeciwko Komisji;

               4)

               całkowity brak przeprowadzenia środków dowodowych i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia również ze względu na przeinaczenie stanu faktycznego i twierdzeń wnoszącego odwołanie.


title: Sprawa F-136/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 stycznia 2014 r. — Carpenito przeciwko Radzie

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/37

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 stycznia 2014 r. — Carpenito przeciwko Radzie
      (Sprawa F-136/12) (1)

      (2014/C 71/74)
      Język postępowania: francuski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 75.


title: Sprawa T-166/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 marca 2009 r. – Borax Europe przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty i zapisy dźwiękowe — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 marca 2009 r. – Borax Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-166/05) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty i zapisy dźwiękowe - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji)
   2009/C 90/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Borax Europe Ltd (Guildford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Vandermeersch i K. Nordlander, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i I. Chatzigiannis, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 21 lutego 2005 r. odmawiającej dostępu do pewnych dokumentów i zapisów dźwiękowych sporządzonych w ramach trzydziestego dostosowania dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 1967, 196, s. 1) do postępu technicznego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 21 lutego 2005 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona odmowy udostępnienia Borax Europe Ltd zapisów z posiedzenia, które odbyło się w dniach 5 i 6 października 2004 r., dwóch projektów streszczenia sprawozdań z tego posiedzenia, trzynastu komentarzy ekspertów, dwóch komentarzy przedstawicieli przemysłu i dokumentu przedstawionego przez sprawozdawcę duńskiego.

               2)

               Kosztami postępowania zostaje obciążona Komisja.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005


title: Sprawa T-278/10: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2012 r. — Wesergold Getränkeindustrie przeciwko OHIM — Lidl Stiftung (WESTERN GOLD) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WESTERN GOLD — Wcześniejsze słowne, krajowe, międzynarodowy i wspólnotowy, znaki towarowe WESERGOLD, Wesergold i WeserGold — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter odróżniający wcześniejszych znaków towarowych)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/15

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2012 r. — Wesergold Getränkeindustrie przeciwko OHIM — Lidl Stiftung (WESTERN GOLD)
   (Sprawa T-278/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WESTERN GOLD - Wcześniejsze słowne, krajowe, międzynarodowy i wspólnotowy, znaki towarowe WESERGOLD, Wesergold i WeserGold - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter odróżniający wcześniejszych znaków towarowych)
   2012/C 343/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG (Rinteln, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, T. Melchert i I. Rohr)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Marx i M. Schaeffer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 marca 2010 r. (sprawa R 770/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG a Lidl Stiftung & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 marca 2010 r. (sprawa R 770/2009-1).

               2)

               OHIM pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG.

               3)

               Lidl Stiftung & Co. KG pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-285/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 czerwca 2010 r. — Campsa Estaciones de Servicio S.A. przeciwko Administración del Estado

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 czerwca 2010 r. — Campsa Estaciones de Servicio S.A. przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-285/10)
   ()
   2010/C 246/33
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Campsa Estaciones de Servicio S.A..

      Strona pozwana: Administración del Estado.

      Pytania prejudycjalne

   Czy szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG (1) z dnia z dnia 17 maja 1977 r. zezwalała państwom członkowskim w przypadku transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi, w których ceny były znacznie niższe niż ceny rynkowe, na ustanowienie podstawy opodatkowania innej niż powszechnie stosowana podstawa określona w art. 11 część A ust. 1 pkt a), którą jest wartość świadczenia wzajemnego, poprzez rozciągnięcie stosowania zasad dotyczących wykorzystywania na potrzeby własne towarów i usług (jak to czynił art. 79 ust. 5 ustawy o podatku od wartości dodanej w brzmieniu sprzed zmian wprowadzonych przez Ley 36/2006 z dnia 29 listopada 2006 r.), w sytuacji gdy nie została wszczęta szczególna procedura przewidziana w art. 27 dyrektywy mająca na celu uzyskanie upoważnienia Rady do zastosowania odstępstwa od stosowania zasady ogólnej, a takie upoważnienie zostało uzyskane przez Hiszpanię dopiero w decyzji Rady z dnia 15 maja 2006 r.?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 145, s.1).


               8.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 457/12

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Fürstliches Obergericht, Liechtenstein, w dniu 25 września 2015 r. w sprawie Walter Waller przeciwko Liechtensteinische Invalidenversicherung
   (Sprawa E-24/15)
   (2016/C 457/10)
   W dniu 1 października 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 25 września 2015 r. złożony do Trybunału przez Fürstliches Obergericht, Liechtenstein (Książęcy Sąd Apelacyjny w Liechtensteinie) dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Walter Waller przeciwko Liechtensteinische Invalidenversicherung w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy okoliczność, że na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 987/2009 ustalenia instytucji miejsca pobytu lub zamieszkania są wiążące dla instytucji będącej dłużnikiem, uniemożliwia instytucji będącej dłużnikiem zakwestionowanie tych ustaleń, a zatem informacji zawartych w szczegółowej dokumentacji medycznej przedstawionych w formularzu E 213, w ramach jej procedury?

               2.

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze: czy taki wiążący charakter ustaleń ma również zastosowanie w postępowaniu sądowym, które zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi następuje po postępowaniu prowadzonym przez instytucję będącą dłużnikiem?


title: Sprawa T-592/10: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – El Corte Inglés przeciwko OHIM – Technisynthese (BTS) przeciwko OHIM [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego BTS — Wcześniejsze wspólnotowe i krajowe, graficzne znaki towarowe TBS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/17

         Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – El Corte Inglés przeciwko OHIM – Technisynthese (BTS) przeciwko OHIM
   (Sprawa T-592/10) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego BTS - Wcześniejsze wspólnotowe i krajowe, graficzne znaki towarowe TBS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 129/20
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: początkowo adwokaci M. López Camba i J. L. Rivas Zurdo, następnie adwokaci J. L. Rivas Zurdo, E. Seijo Veiguela i I. Munilla Muñoz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Technisynthese SARL (Saint-Pierre-Montlimart, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2010 r. (sprawa R 1380/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Technisynthese SARL a El Corte Inglés, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Corte Inglés, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-458/11: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2011 r. — Riche przeciwko Radzie i Komisji

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/28

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2011 r. — Riche przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-458/11)
   2011/C 298/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe Riche (Meursac, Francja) (przedstawiciel: C.-E. Gudin, adwokat)

      Strony pozwane: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               naprawienie w całości szkody poniesionej przez nią z tytułu grzywien, w kwocie 136 000 EUR;

               —

               zasądzenie od Rady i Komisji całości kosztów postępowania, a mianowicie:

                           —

                           dotyczących postępowania toczącego się przed Sądem Unii Europejskiej,

                           —

                           dotyczących również wszelkich postępowań wszczętych przed wszystkimi sądami krajowymi;

               —

               ryczałtowe ustalenie kwoty zadośćuczynienia w wysokości 100 000 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 11 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego i ciężkiego przekroczenia granic swobodnego uznania Rady i Komisji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Radę lub Komisję decyzji państw członkowskich o wyłączeniu z wykazu produktów rolnych destylatów winnych takich jak produkowane przez stronę skarżącą.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zakazu dyskryminacji ustanowionego przez art. 40 TFUE wobec danych producentów win, którzy dysponują urządzeniami do destylacji pozwalającymi przetworzyć na alkohol ilości przekraczające ilość, jaka wykorzystywana jest zwykle przy produkcji wina.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady pewności prawa polegającego, po pierwsze, na naruszeniu praw nabytych przez danych producentów, a po drugie, na naruszeniu uzasadnionych oczekiwań co do możliwości dokonywania przez nich samych przetworzenia na destylaty winne ilości przekraczających ilość, jaka wykorzystywana jest zwykle przy produkcji wina.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia zasady estoppel, która odnosi się do zakazania władzy publicznej zaprzeczania sobie na szkodę osób trzecich.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczy stanowiącego nadużycie naruszenia swobody produkcji i wprowadzania do sprzedaży produktu przemysłowego.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczy stanowiącego naruszenie rozszerzenia zaskarżonego rozporządzenia na wypadki, w których nie złożono wniosku o finansowanie.

               9)

               Zarzut dziewiąty dotyczy naruszenia prawa do domniemania niewinności.

               10)

               Zarzut dziesiąty dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji i staranności.

               11)

               Zarzut jedenasty dotyczy naruszenia prawa własności.


title: Sprawa T-82/14: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – Copernicus-Trademarks przeciwko OHIM – Maquet (LUCEO)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/50

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – Copernicus-Trademarks przeciwko OHIM – Maquet (LUCEO)
   (Sprawa T-82/14)
   2014/C 112/64
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Copernicus-Trademarks Ltd (Borehamwood, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat F. Henkel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Maquet GmbH & Co. KG (Rastatt, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie R 2292/2012-4 i oddalenie wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 554 974 LUCEO;

               —

               posiłkowo, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do Izby Odwoławczej celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy LUCEO dla towarów z klas 10, 12 i 28 – wspólnotowy znak towarowy nr 8 554 974

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Maquet GmbH & Co. KG

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 74 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-505/13: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – Levent Redzheb Yumer przeciwko Direktor na Teritoriyalna direktsia na Natsionalna agentsia za prihodite – Varna (Podatek dochodowy — Artykuł 2 TUE — Artykuły 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Zasady pewności prawa, skuteczności i proporcjonalności — Prawo do obniżenia podatku od dochodów rolników — Wykluczenie rolników prowadzących działalność jako osoby fizyczne — Wprowadzanie w życie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/24

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – Levent Redzheb Yumer przeciwko Direktor na Teritoriyalna direktsia na Natsionalna agentsia za prihodite – Varna
   (Sprawa C-505/13) (1)

   ((Podatek dochodowy - Artykuł 2 TUE - Artykuły 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Zasady pewności prawa, skuteczności i proporcjonalności - Prawo do obniżenia podatku od dochodów rolników - Wykluczenie rolników prowadzących działalność jako osoby fizyczne - Wprowadzanie w życie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   2014/C 409/35
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administrativen sad – Varna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Levent Redzheb Yumer

      Strona pozwana: Direktor na Teritoriyalna direktsia na Natsionalna agentsia za prihodite – Varna

      Sentencja

               1)

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy w przedmiocie odpowiedzi na pytania prejudycjalne postawione przez Administrativen sad Varna (Bułgaria) postanowieniem z dnia 5 wrześnie 2013 r.

               2)

               Pytania pierwsze i drugie są oczywiscie niedopuszczalne w zakresie, w jakim dotyczą wykładni art. 2 TUE.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-768/14: Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – ANKO/Komisja [Klauzula arbitrażowa — Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007-2013) — Projekt Pocemon — Koszty kwalifikowalne — Żądanie wzajemne — Zwrot wypłaconych kwot — Odsetki za zwłokę]

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/15

         Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – ANKO/Komisja
   (Sprawa T-768/14) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007-2013) - Projekt Pocemon - Koszty kwalifikowalne - Żądanie wzajemne - Zwrot wypłaconych kwot - Odsetki za zwłokę])
   (2017/C 070/21)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i P. Arenas, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat O. Lytrę)

      Przedmiot

   Po pierwsze, przedstawione na podstawie art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia bezzasadności żądania Komisji dotyczącego zwrotu kwoty wypłaconej skarżącej z tytułu wykonania umowy nr 216088 w przedmiocie finansowania projektu o nazwie „Platforma monitorowania i diagnostyki chorób autoimmunologicznych”, zawartej w ramach siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007-2013), a po drugie, żądanie wzajemne dotyczące nakazania skarżącej zwrotu kwoty nienależnie wypłaconej w wykonaniu tej umowy.

      Sentencja

               1)

               Skarga wniesiona przez ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje oddalona.

               2)

               ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje zobowiązana do zapłaty na rzez Komisji Europejskiej kwoty 377 733,93 EUR wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 3,75 % od dnia 3 maja 2014 r. do dnia pełnej zapłaty wskazanej kwoty.

               3)

               ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa T-544/13: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2013 r. — Dyson przeciwko Komisji

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/68

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2013 r. — Dyson przeciwko Komisji
   (Sprawa T-544/13)
   2013/C 344/124
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dyson Ltd (Malmesbury, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: E. Batchelor, Solicitor i F. Carlin, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 665/2013 z dnia 3 maja 2013 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy (Dz.U. L 192, s. 1) lub w każdym razie przepisów dotyczących skuteczności odkurzania i efektywności energetycznej oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżąca twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie jest niezgodne z prawem i podnosi w tym względzie trzy zarzuty.

               1)

               Po pierwsze skarżąca twierdzi, że Komisja przekroczyła zakres kompetencji przyznanych jej na mocy art. 10 ust. 1 aktu upoważnienia, dyrektywy 2010/30/EU (1), gdy wydała ten delegowany akt, z uwagi na to, że:

                           —

                           artykuł 10 ust. 1 stanowi, że akt delegowany Komisji musi dokładnie informować konsumentów o zużyciu energii podczas użytkowania. Zaskarżone rozporządzenie wprowadza konsumentów w błąd odnośnie do efektywności energetycznej odkurzaczy, ponieważ skuteczność odkurzania jest badana tylko wówczas, gdy odkurzacz ma pusty zbiornik, a zatem nie „podczas użytkowania”;

                           —

                           artykuł 10 ust. 1 stanowi, że akt delegowany Komisji musi dokładnie informować konsumentów o podstawowych zasobach zużywanych przez urządzenie podczas użytkowania, a mianowicie zużywalnych workach pyłowych i filtrach. Akt delegowany nie dostarcza konsumentom takich informacji.

               2)

               Po drugie skarżąca twierdzi, że Komisja uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na podstawie art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), ponieważ w zaskarżonym rozporządzeniu nie wyjaśniono, dlaczego „postęp techniczny” jest niewystarczający, by umożliwić badanie zużycia energii i skuteczności odkurzania, gdy zbiornik odkurzacza jest wypełniony kurzem. W zaskarżonym rozporządzeniu nie wyjaśniono również, dlaczego Komisja odroczyła badanie ze zbiornikiem wypełnionym kurzem dopiero za pięć lat.

               3)

               Po trzecie skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła podstawową zasadę równości, wydając zaskarżone rozporządzenie, które faworyzuje odkurzacze workowe na niekorzyść odkurzaczy bez worka lub odkurzaczy opartych na technologii cyklonowej. Zanik ssania z powodu zatkania — charakteryzujący szczególnie odkurzacze workowe — nie może być wykryty w badaniu przeprowadzonym bez kurzu. Względne zalety odkurzaczy bezworkowych i opartych na technologii cyklonowej nie mogą być łatwo wskazane przez konsumentów.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią (Dz.U. L 153, s. 1).


title: Sprawa C-150/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Eva-Marie Brännström, Rune Brännström przeciwko Ryanair Holdings plc

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/34

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Eva-Marie Brännström, Rune Brännström przeciwko Ryanair Holdings plc
   (Sprawa C-150/12) (1)

   2013/C 9/59
   Język postępowania: szwedzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012.


title: Sprawa C-23/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dopuszczenie do swobodnego obrotu świeżych bananów — Zadeklarowana masa nieodpowiadająca masie rzeczywistej — Obowiązek kontrolowania przez organy celne zadeklarowanej masy — Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 68 i nast. — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuł 290a — Załącznik 38b — System środków własnych — Utrata wpływów — Rozporządzenie (EWG, Euratom) nr 1552/89 — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1150/2000 — Artykuły 2, 6, 9, 10 i 11)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-23/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dopuszczenie do swobodnego obrotu świeżych bananów - Zadeklarowana masa nieodpowiadająca masie rzeczywistej - Obowiązek kontrolowania przez organy celne zadeklarowanej masy - Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 68 i nast. - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 290a - Załącznik 38b - System środków własnych - Utrata wpływów - Rozporządzenie (EWG, Euratom) nr 1552/89 - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1150/2000 - Artykuły 2, 6, 9, 10 i 11)
   2011/C 139/13
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 68 i nast. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1), art. 290a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1) oraz jego załącznika 38b, a także art. 2, 6, 9, 10 et 11 rozporządzeń Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1) oraz (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1) — Dopuszczenie do swobodnego obrotu świeżych bananów — Zadeklarowana masa nieodpowiadająca masie rzeczywistej — Środki własne — Utrata wpływów

      Sentencja

               1)

               Poprzez systematyczne przyjmowanie przez portugalskie organy celne w latach 1998-2002 zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu świeżych bananów, podczas gdy organy te wiedziały lub w rozsądny sposób powinny były wiedzieć o tym, że zadeklarowana masa nie odpowiadała rzeczywistej masie bananów, a także poprzez odmowę przez portugalskie organy udostępnienia środków własnych odpowiadających utraconym wpływom i należnym odsetkom za zwłokę, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13, 68 i 71 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny w związku z art. 290a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 89/97 z dnia 20 stycznia 1997 r., a także na mocy art. 2, 6 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego przez rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 i tych samych artykułów rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Portugalska ponoszą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-556/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 18 września 2014 r. w sprawie T-317/12 Holcim (Romania) SA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 1 grudnia 2014 r. przez Holcim (Romania) SA

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 18 września 2014 r. w sprawie T-317/12 Holcim (Romania) SA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 1 grudnia 2014 r. przez Holcim (Romania) SA
   (Sprawa C-556/14 P)
   (2015/C 065/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Holcim (Romania) SA (przedstawiciel: adwokat L. Arnauts)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd (ósma izba) w dniu 18 września 2014 r. w sprawie T-317/12 Holcim (Romania) SA/Komisja Europejska;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania przed Sądem w sprawie T-317/12 oraz kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości;

               —

               odesłanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania;

         ewentualnie, uwzględnienie żądań przedstawionych przez stronę skarżącą w postepowaniu przed Sądem:

               —

               na podstawie art. 256, 268 i 340 TFUE, stwierdzenie odpowiedzialności Unii za postępowanie Komisji Europejskiej w odniesieniu do szkody poniesionej przez stronę skarżącą w wyniku kradzieży 1 0 00  000 uprawnień;

               —

               zobowiązanie Unii do zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty odpowiadającej wartości rynkowej skradzionych uprawnień, które nie zostaną odzyskane do dnia wydania ostatecznego wyroku, po cenie rynkowej z dnia kradzieży, powiększonej o odsetki według stopy 8 % rocznie od dnia 16 listopada 2010 r.;

               —

               w konsekwencji, zobowiązanie Unii Europejskiej do zapłaty na rzecz skarżącej, tymczasowo, kwoty 1 EUR;

               —

               zobowiązanie stron do wypracowania porozumienia w kwestii kwoty odszkodowania lub zobowiązanie strony skarżącej do udowodnienia ostatecznego rozmiaru szkody w terminie 3 miesięcy od wydania wyroku częściowego;

               —

               stwierdzenie, że wyrok jest wykonalny;

         a w każdym razie:

               —

               obciążenie Unii kosztami postępowania;

               —

               stwierdzenie, że wyrok jest wykonalny.

      Zarzuty i główne argumenty

   W rozporządzeniu 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady (3) Komisja Europejska ustanowiła standaryzowany system rejestrów krajowych (system handlu uprawnieniami do emisji) w celu śledzenia i zabezpieczenia wydawania, nabywania, przenoszenia i unieważniania uprawnień (tj. uprawnień do emisji określonej ilości gazów cieplarnianych w ramach międzynarodowych umów dotyczących ograniczenia poziomu emisji). Rejestry krajowe są połączone z centralnym administratorem przy Komisji Europejskiej, zwanym Niezależnym Dziennikiem Transakcji Wspólnoty (CITL), i przezeń nadzorowane.
   Kilka rejestrów krajowych systemu handlu uprawnieniami do emisji padło ofiarą ataków cyberprzestępców. W dniu 16 listopada 2010 r. miał miejsce nielegalny wgląd do prowadzonych w ramach tego systemu rachunków spółki Holcim (Romania). W wyniku szeregu operacji przeprowadzonych przez nieupoważnione osoby 1 6 00  000 uprawnień zostało przeniesionych na dwa rachunki zagraniczne, przy czym 6 00  000 z nich zostało odzyskanych dzięki interwencji rumuńskiego rejestru krajowego (NEPA). W ten sposób doszło do powstania straty w kwocie około 1 5 0 00  000 EUR, gdyż ze względu na stanowisko Komisji Europejskiej spółka Holcim (Romania) nie była w stanie odzyskać pozostałych skradzionych uprawnień.
   Komisja Europejska konsekwentnie odmawiała (i) zablokowania skradzionych uprawnień, mimo że każde z nich ma indywidualny numer i w dowolnym momencie można je łatwo namierzyć w systemie handlu uprawnieniami do emisji oraz (ii) ujawnienia, na których rachunkach lub w których rejestrach krajowych zostały one umiejscowione, co pozwoliłoby spółce Holcim podjąć środki prawne we właściwym państwie lub we właściwych państwach. Komisja Europejska nakazała także innym rejestrom zajęcie takiego samego stanowiska, w oparciu o obowiązek zachowania poufności.
   Roszczenie odszkodowawcze przeciwko Unii Europejskiej, na podstawie art. 21 protokołu do statutu Trybunału Sprawiedliwości, a także art. 256, 268 i 340 TFUE, które zostało oddalone przez Sąd wyrokiem z dnia 18 września 2014 r., jest oparte na następujących zarzutach:

                  Zarzut pierwszy: odpowiedzialność Unii Europejskiej za niezgodne z prawem decyzje Komisji Europejskiej polegające na:

                           i.

                           błędnej wykładni art. 10 ust. 1 rozporządzenia 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;

                           ii.

                           naruszeniu art. 20 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE oraz

                           iii.

                           naruszeniu kilku ogólnych zasad prawa (zasady proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań, obowiązku staranności i prawa do skutecznej ochrony sądowej w odniesieniu do prawa własności), poprzez decyzję o nieujawnianiu lub odmowie zezwolenia na ujawnienie lokalizacji skradzionych uprawnień do emisji w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji.

                  Zarzut drugi: odpowiedzialność Unii Europejskiej za niezgodne z prawem wprowadzenie w życie art. 19 i 20 dyrektywy 2003/87 i rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 2216/2004 w odniesieniu do bezpieczeństwa, poufności i funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji.

                  Zarzut trzeci: odpowiedzialność Unii Europejskiej za zgodne z prawem działania wywierające wpływ na szczególny krąg podmiotów gospodarczych w sposób nieproporcjonalny w porównaniu z innymi (nietypowa szkoda) i wykraczający poza granice ryzyk gospodarczych związanych z prowadzeniem działalności we właściwym sektorze (szczególna szkoda), bez przepisu prawa stwarzającego podstawy do uzasadnienia domniemanej szkody ogólnym interesem gospodarczym.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).

      (2)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady 280/2004/WE z dnia 11 lutego 2004 r. dotycząca mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i wdrożenia protokołu z Kioto (Dz.U. L 49, s. 1).

      (3)  Dz.U. L 386, s. 1.


title: Sprawa T-58/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — BYK przeciwko OHIM (Substance for Success) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Substance for Success — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/50

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — BYK przeciwko OHIM (Substance for Success)
   (Sprawa T-58/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Substance for Success - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 209/87)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: BYK-Chemie GmbH (Wesel, Niemcy) ( przedstawiciele: J. Kroher i E. Hettenkofer, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2007 r. (sprawa R 816/2006-4) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego Substance for Success jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BYK-Chemie GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa F-45/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 2015 r. – Van der Veen/Europol (Służba publiczna — Personel Europolu — Członek personelu tymczasowego — Decyzja 2009/371/WSiSW — Odmowa zawarcia przez Europol umowy o pracę na czas nieokreślony — Artykuł 81 regulaminu postępowania — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/101

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 2015 r. – Van der Veen/Europol
   (Sprawa F-45/15) (1)

   ((Służba publiczna - Personel Europolu - Członek personelu tymczasowego - Decyzja 2009/371/WSiSW - Odmowa zawarcia przez Europol umowy o pracę na czas nieokreślony - Artykuł 81 regulaminu postępowania - Skarga oczywiście niedopuszczalna))
   (2016/C 048/117)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mark Van der Veen (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J.J. Ghosez)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (przedstawiciele: D. Neumann, J. Arnould i C. Falmagne, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji strony pozwanej w sprawie nienadawania dalszego biegu wnioskowi strony skarżącej o zawarcie z nią umowy o pracę na czas nieokreślony.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Mark Van der Veen pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Urząd Policji.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015, s. 34.


title: Sprawa C-13/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 października 2011 r. w sprawie T-190/08 Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) i Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 10 stycznia 2012 r. przez Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) i Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF)

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 października 2011 r. w sprawie T-190/08 Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) i Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 10 stycznia 2012 r. przez Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) i Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF)
   (Sprawa C-13/12 P)
   2012/C 65/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) i Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) (przedstawiciele: P. Vander Schueren, advocate, N. Mizulin, solicitor)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uznanie odwołania za zasadne i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, w tym w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości i stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia (1) w zakresie dotyczącym wnoszących odwołanie;

               —

               obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie w pierwszej instancji oraz w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania do Trybunału Sprawiedliwości wnoszący je podnoszą następujące argumenty:

               Wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd (i) wypaczył oczywiste znaczenie właściwych dowodów, a w każdym razie nie uzasadnił odpowiednio swojego rozstrzygnięcia w odniesieniu do konstrukcji ceny eksportowej w oparciu o marżę zysku.

               Wnoszący twierdzą również, że Sąd (ii) popełnił błąd prawny, uznając, iż układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między UE a BJRM daje podstawy do zgodnej z prawem dyskryminacji wnoszących odwołanie; (iii) popełnił błąd prawny w ocenie zobowiązań wynikających z art. 6 ust. 7 i art. 8 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (2) oraz w wykładni prawa do obrony; (iv) popełnił błąd prawny w ocenie gwarancji proceduralnych oraz wynikających stąd obowiązków instytucji w kontekście administracyjnych postępowań antydumpingowych; (v) wypaczył oczywiste znaczenie okoliczności faktycznych w odniesieniu do zobowiązania zaproponowanego przez wnoszących odwołanie oraz zobowiązania proponowanego przez innego producenta, dochodząc w tym zakresie do błędnych wniosków podważających zgodność z prawem zaskarżonego wyroku.

               Wnoszący odwołanie twierdzą wreszcie, że Sąd (vi) błędnie zinterpretował art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego oraz metodologię określania rzeczywistej szkody dla przemysłu Unii w sprawach antydumpingowych; (vii) błędnie zinterpretował związek przyczynowy w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego; (viii) popełnił błąd w ocenie zobowiązania instytucji do uzasadnienia decyzji w zakresie określenia szkody w sprawach antydumpingowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 172/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Kazachstanu, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Rosji (Dz.U. L 55, s. 6).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, s.1).


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie C-437/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 78/686/EWG i 78/687/EWG — Lekarze dentyści)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawie C-437/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 78/686/EWG i 78/687/EWG - Lekarze dentyści)
   (2005/C 330/07)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C 437/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 16 października 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Schmidt, C. Tufvesson i A. Manville) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnik: E. Redl) Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Schiemann (sprawozdawca), N. Colneric, K. Lenaerts i E. Juhász, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Zezwalając dentystom („Dentisten”), o których mowa w art. 4 ust. 3 i art. 6 ustawy o dentystach (Dentistengesetz) na:

                           —

                           wykonywanie działalności, posługując się tytułem „Zahnarzt” (lekarz dentysta) lub „Zahnarzt (Dentist)” oraz

                           —

                           powoływanie się na ustanawiające derogację przepisy art. 19b dyrektywy Rady 78/686/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji osób wykonujących zawód lekarza dentysty, łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, zmienionej dyrektywą 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r.,
                           mimo iż nie spełniają oni określonych w art. 1 dyrektywy Rady 78/687/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. dotyczącej koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarza dentysty, zmienionej dyrektywą 2001/19, minimalnych warunków do tego, by podlegać zakresowi zawartych w tych dyrektywach uregulowań,

                     Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 i 19b dyrektywy 78/686 oraz na mocy art. 1 dyrektywy 78/687.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Austrii i Komisja Wspólnot Europejskich pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003.


title: Sprawa T-483/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2006 r. — Armour Pharmaceutical przeciwko OHIM — Teva Pharmaceutical Industries (GALZIN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego GALZIN — Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy CALSYN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 — Żądania OHIM — Dopuszczalność)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/15

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2006 r. — Armour Pharmaceutical przeciwko OHIM — Teva Pharmaceutical Industries (GALZIN)
   (Sprawa T-483/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego GALZIN - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy CALSYN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 - Żądania OHIM - Dopuszczalność)
   (2006/C 310/28)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Armour Pharmaceutical Co. (Bridgewater, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Gilbey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Pétrequin, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 września 2004 r. (sprawa R 295/2003-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu miedzy Armour Pharmaceutical Co. a Teva Pharmaceutical Industries Ltd.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 września 2004 r. (sprawa R 295/2003-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005.


title: Sprawa C-223/10: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/12

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-223/10)
   2010/C 195/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Adam i I. Hadjiyiannis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji (WE) 2008/74/WE z dnia 18 lipca 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2005/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz dyrektywę 2005/78/WE (1) w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w zakresie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2008/74 upłynął w dniu 2 stycznia 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 192, s. 51.


title: Sprawa T-164/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 1 marca 2007 r. w sprawie F-30/05 Sundholm przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 maja 2007 r. przez Sundholm

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/38

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 1 marca 2007 r. w sprawie F-30/05 Sundholm przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 maja 2007 r. przez Sundholm
   (Sprawa T-164/07 P)
   (2007/C 155/69)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Asa Sundholm (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej (druga izba) w dniu 1 marca 2007 r. w sprawie F-30/05 Sundholm przeciwko Komisji;

               —

               w drodze nowego orzeczenia stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej sporządzenia sprawozdania z rozwoju kariery zawodowej wnoszącej odwołanie za rok 2003 oraz obciążenie Komisji kosztami postepowania w pierwszej instancji oraz w instancji odwoławczej.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odwołaniu wnosząca odwołanie wnosi o uchylenie wyroku wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej oddalającego wniesioną przez nią skargę o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej wnoszącej odwołanie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2003 r.
   W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo oddalając podniesiony przez nią zarzut naruszenia prawa od obrony.


title: Sprawa T-67/12: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2012 r. — Sina Bank przeciwko Radzie

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/25

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2012 r. — Sina Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-67/12)
   2012/C 109/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sina Bank (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci B. Mettetal i C. Wucher-North)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 8 tabeli B załącznika VIII do rozporządzenia (UE) 961/2010, zmienionego zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia wykonawczego Rady nr 1245/2011 (1), w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 8 tabeli B załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB, zmienionej zgodnie z załącznikiem do decyzji Rady 2011/783/WPZiB (2), w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) 961/2010 wykonywanego przez rozporządzenie 1245/2011 w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 19 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413/WPZiB zmienionej decyzją 783/2011/WPZiB w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma — decyzji z dnia 5 grudnia 2011 r.; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że

                           —

                           strona skarżąca nie jest powiązana z interesami „Daftar” i nie przyczynia się do finansowania strategicznych interesów tak zwanego „reżimu” ani jego rzekomego programu nuklearnego. Tym samym materialne kryteria wskazania przewidziane w decyzji 2010/413/WPZiB — zmienionej decyzją 2011/783/WPZiB — na podstawie której Rada utrzymała nazwę strony skarżącej w tych wykazach, nie są spełnione w odniesieniu do strony skarżącej, zatem Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy określaniu, czy kryteria te zostały spełnione, czy nie. Ponadto Rada nie zastosowała właściwie odpowiednich kryteriów;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że

                           —

                           wskazanie dotyczące strony skarżącej w wykazie narusza podstawą zasadę równego traktowania;

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że

                           —

                           poprzez utrzymanie nazwy strony skarżącej w wykazie Rada naruszyła wymogi proceduralne w zakresie przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia przewidziane w decyzji 2010/413/WPZiB, zmienionej decyzją 783/2011/WPZiB i wykonywanej przez rozporządzenie nr 1245/2011, na mocy której strona skarżąca pozostaje wymieniona w wykazach; a także wymogi dotyczące poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznej kontroli sądowej;

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że

                           —

                           wskazanie dotyczące strony skarżącej narusza jej prawo własności i zasadę proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, z 2.12.2011, s. 11).

      (2)  Decyzja Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, z 2.12.2011, s. 71).


title: Sprawa T-592/11: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2011 r. — Anbouba przeciwko Radzie

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/62

      Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2011 r. — Anbouba przeciwko Radzie
      (Sprawa T-592/11)
      (2012/C 25/118)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Issam Anbouba (Homs, Syria) (przedstawiciele: adwokaci M.-A. Bastin i J. M. Salva)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi w całości;

                  —

                  stwierdzenie zasadności niniejszej skargi w odniesieniu do wszystkich zarzutów;

                  —

                  wyrażenie zgody na połączenie niniejszej skargi ze skargą wniesioną w sprawie T-563/11;

                  —

                  orzeczenie, iż możliwe jest częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów, ponieważ część aktów, których nieważność należy stwierdzić może zostać oddzielona od całego aktu;

                  —

                  w konsekwencji:

                              —

                              częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/685/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. i rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. poprzez usunięcie z nich nazwiska Issama ANBOUBY oraz wzmianki dotyczącej wspierania przez niego aktualnego reżimu syryjskiego;

                              —

                              ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/685/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. i rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

                              —

                              ewentualnie stwierdzenie, że decyzje te oraz rozporządzenie nie mają zastosowania do Issama ANBOUBY i nakazanie usunięcia jego nazwiska oraz dotyczącej go wzmianki z wykazu podmiotów objętych sankcjami Unii Europejskiej;

                              —

                              zasądzenie od Rady kwoty określonej tymczasowo na 1 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia celem naprawienia krzywdy doznanej przez skarżącego i szkody poniesionej przez niego na skutek wskazania Issama ANBOUBY jako wspierającego aktualny reżim syryjski;

                              —

                              obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które co do istoty są identyczne lub podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T-563/11 Anbouba przeciwko Radzie.


title: Sprawa C-382/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Rheinland-Pfalz (Niemcy) w dniu 11 lipca 2016 r. – Hornbach-Baumarkt-AG/Finanzamt Landau

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Rheinland-Pfalz (Niemcy) w dniu 11 lipca 2016 r. – Hornbach-Baumarkt-AG/Finanzamt Landau
   (Sprawa C-382/16)
   (2016/C 343/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Rheinland-Pfalz

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hornbach-Baumarkt-AG

      Druga strona postępowania: Finanzamt Landau

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 49 w związku z art. 54 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) [dawniej art. 43 w związku z art. 48 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE)] stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na podstawie którego dochody podatnika będącego rezydentem z tytułu stosunków handlowych ze spółką mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, w której posiada on pośrednio lub bezpośrednio co najmniej jedną czwartą udziałów i z którą uzgodnił warunki odbiegające od tych, jakie uzgodniłyby niezależne od siebie podmioty trzecie w takich samych lub zbliżonych okolicznościach, należy określić w taki sposób, jakby dochody te powstały w ramach warunków uzgodnionych przez niezależne podmioty trzecie, jeśli do tego rodzaju korekty nie dochodzi w odniesieniu do dochodów ze stosunków handlowych ze spółką będącą rezydentem, a uregulowanie to nie zapewnia podatnikowi będącemu rezydentem możliwości wykazania, że warunki zostały uzgodnione ze względów handlowych wynikających z posiadanej pozycji wspólnika w spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim?


               28.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/11

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-6/14)
   (2014/C 163/10)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 14 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Gjermunda Mathisena i Auður Ýr Steinarsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 5 rozdziału XXIX załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2008/43/WE z dnia 4 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia systemu oznaczania i śledzenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zgodnie z dyrektywą Rady 93/15/EWG), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając niezwłocznie Urzędu o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 3 września 2013 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 3 lipca 2013 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Komisji 2008/43/WE z dnia 4 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia systemu oznaczania i śledzenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zgodnie z dyrektywą Rady 93/15/EWG („akt prawny”), przywołanej w pkt 5 rozdziału XXIX załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 15 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Wykreślenie sprawy C-194/03

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/19

         Wykreślenie sprawy C-194/03 (1)

   (2005/C 45/38)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 19 października 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-194/03 (wniosek Finanzgericht Hamburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Georg Friedrich Baur junior, działający w charakterze wykonawcy testamentu Georga Friedricha Baura seniora, przeciwko Hauptzollamt Kiel.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003


title: Sprawa C-452/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Liège (Belgia) w dniu 27 lipca 2017 r. – Zako SPRL/Sanidel SA

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Liège (Belgia) w dniu 27 lipca 2017 r. – Zako SPRL/Sanidel SA
   (Sprawa C-452/17)
   (2017/C 347/13)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de commerce de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa odwołanie: Zako SPRL

      Strona pozwana: Sanidel SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek powinien być interpretowany w ten sposób, że wymaga on, aby agent pozyskiwał oraz odwiedzał klientów lub dostawców poza przedsiębiorstwem zleceniodawcy?

               2)

               Czy artykuł 1 ust. 2 wspomnianej dyrektywy nr 86/653/EWG powinien być tak interpretowany, że agent nie może wypełniać innych zadań niż te, które są związane z negocjowaniem sprzedaży lub kupna towarów dla zleceniodawcy oraz z negocjowaniem i zawieraniem tych transakcji w imieniu i na rachunek zleceniodawcy?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej, czy art. 1 ust. 2 wspomnianej dyrektywy 86/653/EWG powinien być interpretowany w ten sposób, że agent może wypełniać inne zadania niż te, które są związane z negocjowaniem sprzedaży i kupna towarów dla zleceniodawcy oraz z negocjowaniem i zawieraniem tych transakcji w imieniu i na rachunek zleceniodawcy, ale działalność tam może mieć jedynie charakter akcesoryjny?


title: Sprawa F-81/13: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/69

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-81/13)
   2013/C 344/127
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu w 2012 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji, przekazanej w drodze Informacji Administracyjnych nr 27-2012 z dnia 26 października 2012 r. o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu w 2012 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-100/13: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2013 r. — ZZ i in. przeciwko ESDZ

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/46

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2013 r. — ZZ i in. przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-100/13)
   2014/C 45/85
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ w sprawie zaprzestania z dniem 1 stycznia 2014 r. wypłacania urzędnikom zatrudnionym w Argentynie, Chile, Chinach (Hong Kongu), Japonii, Malezji, Singapurze i Tajwanie dodatku ze względu na warunki życia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ o sygn. MDR/C6/(2012) z dnia 19 grudnia 2012 r., w drodze której organ powołujący postanowił zakończyć wypłacanie dodatku ze względu na warunki życia członkom personelu zatrudnionym w przedstawicielstwach UE i urzędach w Argentynie, Chile, Chinach (Hong Kongu), Japonii, Malezji, Singapurze i Tajwanie;

               —

               w rezultacie, zarządzenie wypłaty dodatku ze względu na warunki życia w stawce 15 % od dnia 1 stycznia 2014 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-151/16: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – NC/Komisja (Dotacje — Dochodzenie OLAF-u — Stwierdzenie nieprawidłowości — Decyzja Komisji w sprawie kary administracyjnej — Wykluczenie z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówień i o przyznanie dotacji finansowanych z budżetu ogólnego Unii na okres 18 miesięcy — Wpis do bazy danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczania — Stosowanie w czasie różnych wersji rozporządzenia finansowego — Istotne wymogi proceduralne — Zastosowanie z mocą wsteczną przepisów przewidujących mniej surowe kary)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/23

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – NC/Komisja
   (Sprawa T-151/16) (1)

   ((Dotacje - Dochodzenie OLAF-u - Stwierdzenie nieprawidłowości - Decyzja Komisji w sprawie kary administracyjnej - Wykluczenie z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówień i o przyznanie dotacji finansowanych z budżetu ogólnego Unii na okres 18 miesięcy - Wpis do bazy danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczania - Stosowanie w czasie różnych wersji rozporządzenia finansowego - Istotne wymogi proceduralne - Zastosowanie z mocą wsteczną przepisów przewidujących mniej surowe kary))
   (2017/C 256/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NC (przedstawiciele: początkowo J. Killick i G. Forwood, barristers, oraz adwokaci C. Van Haute i A. Bernard, a następnie J. Killick, G. Forwood, C. Van Haute i J. Jeram, solicitor)

      Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Dintilhac i M. Clausen, a następnie F. Dintilhac i R. Lyal, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 28 stycznia 2016 r. w sprawie wymierzenia kary administracyjnej polegającej na wykluczeniu strony skarżącej z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówień i dotacji finansowych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej na okres 18 miesięcy oraz, w konsekwencji, wpisania strony skarżącej do bazy danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczania przewidzianego w art. 108 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 28 stycznia 2016 r. w sprawie kary administracyjnej polegającej na wykluczeniu NC z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówień i dotacji finansowych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej na okres 18 miesięcy oraz, w konsekwencji, wpisania NC do bazy danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczania przewidzianego w art. 108 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Wykreślenie sprawy C-204/05

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/27

         Wykreślenie sprawy C-204/05 (1)

   (2006/C 36/58)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 17 listopada 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-204/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005.


title: Sprawa F-14/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. — Schönberger przeciwko Trybunał Obrachunkowy (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w 2011 r. — Mnożniki odniesienia)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/20

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. — Schönberger przeciwko Trybunał Obrachunkowy
   (Sprawa F-14/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w 2011 r. - Mnożniki odniesienia)
   2013/C 377/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Schönberger (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: O. Mader, avocat)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J.M. Stenier i B. Schäfer, pełnomocnicy, następnie B. Schäfer i I. Ni Rágain Düro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postepowania w sprawie awansu w 2011 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Peter Schönberger pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012, s. 33.