title: Sprawa C-73/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (dawniej Cour d'arbitrage) (Belgia) w dniu 22 lutego 2008 r. — Nicolas Bressol i in., Céline Chaverot i in. przeciwko Gouvernement de la Communauté française

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (dawniej Cour d'arbitrage) (Belgia) w dniu 22 lutego 2008 r. — Nicolas Bressol i in., Céline Chaverot i in. przeciwko Gouvernement de la Communauté française
   (Sprawa C-73/08)
   (2008/C 116/17)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour constitutionnelle (trybunał konstytucyjny) [dawniej Cour d'arbitrage (sąd arbitrażowy)]
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nicolas Bressol i in., Céline Chaverot i in.

      Strona pozwana: Gouvernement de la Communauté française
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12 akapit pierwszy i art. 18 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z art. 149 ust. 1 i 2 tiret drugie oraz art. 150 ust. 2 tiret trzecie tego traktatu należy interpretować w taki sposób, że wymienione postanowienia zakazują autonomicznej wspólnocie państwa członkowskiego właściwej do spraw szkolnictwa wyższego, która musi sprostać napływowi studentów z sąsiedniego państwa członkowskiego pragnących studiować na kilku kierunkach o charakterze medycznym, finansowanych głównie ze środków publicznych, przy czym sytuacja ta wynika z restrykcyjnej polityki prowadzonej we wspomnianym państwie sąsiedzkim, podjęcia działań określonych w dekrecie Wspólnoty Francuskiej w dnia 16 czerwca 2006 r. regulującym liczbę studentów niektórych kierunków na pierwszym etapie kształcenia na poziomie wyższym, jeżeli ta Wspólnota powołuje się na ważne powody dla wykazania, że opisana sytuacja może nadwerężyć finanse publiczne i pogorszyć jakość kształcenia?

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie 1 będzie inna, jeżeli Wspólnota wykaże, że w wyniku opisanej sytuacji liczba studentów zamieszkujących we Wspólnocie i uzyskujących dyplom jest zbyt mała, aby zapewnić stałą i dostateczną liczbę wykwalifikowanych pracowników medycznych, a tym samym zagwarantować jakość systemu zdrowia publicznego we Wspólnocie?

               3)

               Czy odpowiedź na pytanie 1 będzie inna, jeżeli ta Wspólnota, biorąc pod uwagę art. 149 akapit pierwszy traktatu i art. 13 ust. 2 lit. c) Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych, który zawiera klauzulę standstill, wybierze rozwiązanie zachowania szerokiego i demokratycznego dostępu do wysokiej jakości kształcenia na poziomie wyższym dla mieszkańców Wspólnoty?


title: Sprawa C-162/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo w dniu  27 marca 2006 r.  — International Mail Spain, S.L. przeciwko Administración del Estado y Correos

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo w dniu 27 marca 2006 r. — International Mail Spain, S.L. przeciwko Administración del Estado y Correos
   (Sprawa C-162/06)
   (2006/C 143/43)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Supremo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: International Mail Spain, S.L.

      Strona pozwana: Administración del Estado y Correos
   Pytanie prejudycjalne
   „Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 97/67/WE (1) z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnotowych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, który umożliwia państwom zaliczenie do zastrzeżonych usług pocztowych przesyłek w obrocie zagranicznym, zezwala tym państwom członkowskim na ustanowienie rzeczonego zastrzeżenia jedynie gdy wykażą, że jego brak stanowiłby zagrożenie dla równowagi finansowej operatora świadczącego usługi powszechne, czy też przeciwnie, mogą one utrzymać je również z innych względów, w tym ze względów praktycznych związanych z ogólną sytuacją sektora pocztowego, włączając w to ich dogodność z punktu widzenia stopnia liberalizacji tego sektora, istniejącego w chwili podjęcia decyzji o zastrzeżeniu?”

      (1)  Dz.U. L 15, z 21.01.1998, str. 14.


title: Sprawa C-301/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 20 czerwca 2012 r. — Cascina Tre Pini s.s. przeciwko Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare i in.

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 20 czerwca 2012 r. — Cascina Tre Pini s.s. przeciwko Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare i in.
   (Sprawa C-301/12)
   2012/C 258/19
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Cascina Tre Pini s.s.

      Strona pozwana: Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare i in.

      Pytania prejudycjalne

               I.

                           1)

                           Czy na przeszkodzie dla prawidłowego stosowania art. 9 i 10 dyrektywy 92/43/EWG (1) stoi krajowy przepis (art. 3 ust. 4a decreto del Presidente della Repubblica nr 357 z 1997 r.), który przewiduje, że regionom i autonomicznym prowincjom przysługuje uprawnienie do proponowania z urzędu przeglądów TZW, lecz nie nakłada na nie obowiązku działania w odpowiedzi na uzasadniony wniosek prywatnych właścicieli obszarów znajdujących się na TZW o wykonanie tego uprawnienia przynajmniej w przypadku gdy osoby prywatne podnoszą, iż doszło do degradacji środowiska naturalnego w obszarze?

                           2)

                           Czy na przeszkodzie dla prawidłowego stosowania art. 9 i 10 dyrektywy 92/43/EWG stoi krajowy przepis (art. 3 ust. 4a decreto del Presidente della Repubblica nr 357 z 1997 r.), który przewiduje, że regionom i autonomicznym prowincjom przysługuje uprawnienie do proponowania z urzędu przeglądów TZW w następstwie okresowej oceny, lecz nie określa dokładnej częstotliwości dokonywania ocen (na przykład co dwa lub trzy lata) ani nie ustanawia obowiązku powiadamiania o okresowych ocenach wymaganych od regionów i autonomicznych prowincji w drodze powszechnych obwieszczeń w celu umożliwienia zainteresowanym przedstawiania ich uwag i wniosków?

                           3)

                           Czy na przeszkodzie dla prawidłowego stosowania art. 9 i 10 dyrektywy 92/43/EWG stoi krajowy przepis (art. 3 ust. 4a decreto del Presidente della Repubblica nr 357 z 1997 r.), który stanowi, że inicjatywa w zakresie przeglądów TZW należy do regionów i autonomicznych prowincji, lecz nie przewiduje, prawa inicjatywy również dla państwa przynajmniej w zastępstwie regionów i autonomicznych prowincji w przypadku ich bezczynności?

                           4)

                           Czy na przeszkodzie dla prawidłowego stosowania art. 9 i 10 dyrektywy 92/43/EWG stoi krajowy przepis (art. 3 ust. 4a decreto del Presidente della Repubblica nr 357 z 1997 r.), który przewiduje, że przysługujące regionom i autonomicznym prowincjom uprawnienie do proponowania z urzędu przeglądów TZW ma charakter całkowicie dyskrecjonalny i nieobowiązkowy nawet w wypadku wystąpienia — i formalnego stwierdzenia — zanieczyszczenia i degradacji środowiska naturalnego?

               II.

               Czy należy rozumieć, że procedura uregulowana w art. 9 dyrektywy 92/43/EWG unormowana przez ustawodawcę krajowego w art. 3 ust. 4a decreto del Presidente della Repubblica nr 357/97 stanowi procedurę, która musi koniecznie zakończyć się wydaniem aktu administracyjnego lub procedurę, której wynik jest jedynie „nieobowiązkowy”. Czy przez „procedurę, która musi koniecznie zakończyć się wydaniem aktu administracyjnego” należy rozumieć procedurę, która „gdy zachodzą przesłanki, musi polegać na przekazaniu Komisji Europejskiej propozycji regionu za pośrednictwem Ministro dell’Ambiente e della tutela del territorio” bez potrzeby rozważania czy należy rozumieć ją jako procedurę wszczynaną jedynie z urzędu lub również na wniosek strony?

               III.

                           1)

                           Czy wspólnotowy porządek prawny, a w szczególności dyrektywa 92/43/EWG stoją na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, które wymaga wszczęcia procedury zmiany klasyfikacji, zamiast przyjęcia dalszych środków monitorowania i ochrony, na podstawie zawiadomienia od osoby prywatnej dotyczącego stanu degradacji terenu?

                           2)

                           Czy wspólnotowy porządek prawny, a w szczególności dyrektywa 92/43/EWG stoją na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, które wymaga wszczęcia procedury zmiany klasyfikacji terenu objętego siecią Natura 2000 w celu ochrony wyłącznie prywatnych interesów natury gospodarczej?

                           3)

                           Czy wspólnotowy porządek prawny, a w szczególności dyrektywa 92/43/EWG stoją na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, które przewiduje w przypadku uznanych przez Unię Europejską służących ogólnym, społecznym i gospodarczym interesom projektów infrastrukturalnych, które mogą być szkodliwe dla siedlisk przyrodniczych uznanych zgodnie z dyrektywą, wszczęcie procedury zmiany klasyfikacji terenu zamiast zastosowania środków kompensujących w celu zapewnienia ochrony ogólnej spójności sieci Natura 2000?

                           4)

                           Czy wspólnotowy porządek prawny, a w szczególności dyrektywa 92/43/EWG stoją na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, które w dziedzinie siedlisk przyrodniczych przypisuje znaczenie interesom gospodarczym pojedynczych właścicieli umożliwiając im uzyskanie od sądu krajowego orzeczenia wymagającego ponownego wyznaczenia granic terenu?

                           5)

                           Czy wspólnotowy porządek prawny, a w szczególności dyrektywa 92/43/EWG stoją na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, które przewiduje zmianę klasyfikacji terenu w wypadku degradacji wywołanej przez człowieka a nie o charakterze naturalnym?

      (1)  Dz.U. L 206 s. 7.


title: Sprawa T-673/11: Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2013 r. — Sigla przeciwko OHIM (VIPS CLUB)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/29

         Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2013 r. — Sigla przeciwko OHIM (VIPS CLUB)
   (Sprawa T-673/11) (1)

   2013/C 189/60
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012


title: Sprawa T-498/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Deutsche Umwelthilfe przeciwko Komisji

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/20

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Deutsche Umwelthilfe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-498/14)
   2014/C 329/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Umwelthilfe eV (Radolfzell, Niemcy) (przedstawiciele: R. Klinger i R. Geulen, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Roszczenie o dostęp do pisemnej korespondencji między Komisją Europejską a przedsiębiorstwem Honeywell i DuPont wzgl. producentami samochodowymi w przedmiocie nowego środka chłodzenia R1234yf

               —

               Skarżące stowarzyszenie podnosi, że Komisja naruszyła prawo dostępu skarżącego wynikające z art. 6 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 (1). Zgodnie z tą normą ujawnieniu zawsze podlegają dokumenty instytucji, jeżeli dotyczą emisji do środowiska. Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 zawiera domniemanie ustawowe nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu informacji względem interesu ochrony przedsiębiorstwa.

               —

               Skarżące stowarzyszenie podnosi następnie, że art. 6 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 stanowi wyraźną regułę wykładni art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i drugie rozporządzenia nr 1049/2001 (2). Artykuł 6 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 zmieniał brzmienie rozporządzenia nr 1049/2001, jak tylko dokumenty dotyczyły emisji do środowiska. Skarżące stowarzyszenie wskazuje, że zatrzymane dokumenty mogą przypuszczalnie zawierać informacje dotyczące środka chłodzącego R1234yf i R134a stanowiącego zagrożenie dla zdrowia i środowiska naturalnego oraz że ze stanowisk, ocen i propozycji producentów samochodowych i producentów środków chłodzących odnośnie do zastosowania tych chemikaliów można wywnioskować wielkość emisji trującego fluorowodoru.

               —

               Skarżące stowarzyszenie podnosi tytułem ewentualnym, że dostęp do żądanych dokumentów powinien zostać przyznany już na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001. Przesłanka stanowiąca wyjątek z art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 nie jest spełniona. Ponadto występuje nadrzędny interes co do wglądu w dokumenty, ponieważ wraz z zastosowaniem środka chłodzącego związane są ryzyka dla zdrowia na szeroką skalę.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty, (Dz.U. L 264, s. 13).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43 ).


title: Sprawa C-94/12: Wniosek o wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 20 lutego 2012 r. — Swm Costruzioni 2 SpA, D.I. Mannocchi Luigino przeciwko Provincia di Fermo

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/15

         Wniosek o wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 20 lutego 2012 r. — Swm Costruzioni 2 SpA, D.I. Mannocchi Luigino przeciwko Provincia di Fermo
   (Sprawa C-94/12)
   2012/C 151/24
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Swm Costruzioni 2 SpA, D.I. Mannocchi Luigino

      Strona pozwana: Provincia di Fermo

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 47 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że co do zasady sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, takich jak włoskie przepisy zawarte w art. 49 ust. 6 dekretu ustawodawczego nr 163/2006, które wykluczają z wyjątkiem szczególnych przypadków możliwość powołania się na kwalifikacje więcej niż jednego przedsiębiorstwa pomocniczego stanowiąc, że „w zakresie robót budowlanych oferent może odwołać się wyłącznie do jednego podmiotu pomocniczego w odniesieniu do każdej kategorii kwalifikacji. Ogłoszenie o zamówieniu może dopuścić powołanie się na kwalifikacje wielu przedsiębiorstw pomocniczych z uwagi na wartość zamówienia lub szczególny charakter świadczeń […]”.

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa T-179/14: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Schmiedewerke Gröditz przeciwko Komisji

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/52

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Schmiedewerke Gröditz przeciwko Komisji
   (Sprawa T-179/14)
   2014/C 142/66
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schmiedewerke Gröditz GmbH (Gröditz, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszonej w drodze zaproszenia do zgłaszania uwag (Dz.U. 2014, C 37, s. 73) decyzji pozwanej o wszczęciu formalnego postępowania na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie pomocy państwa SA.33995 C (2013) – Niemcy, wsparcie dla produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dla przedsiębiorstw energochłonnych dopłaty na podstawie ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca zasadniczo podnosi następujące zarzuty:

               1.

               Naruszenie podstawowych przepisów postępowania

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że pozwana niewystarczająco uzasadniła zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE swoją decyzję w sprawie wszczęcia formalnego postępowania kontrolnego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE. Decyzja wszczynająca postępowanie nie zawiera jakiejkolwiek odnośnej materialnej oceny, opartej na podstawach faktycznych i prawnych z punktu widzenia istnienia przesłanek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               2.

               Naruszenie traktatów

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że decyzja Komisji wszczynająca postępowanie narusza art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście wyjaśnia, że Trybunał orzekł już w swoim wyroku z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C-379/98 PreussenElektra, Rec. 2001, s. I 2099, że Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (ustawa o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, zwana dalej „EEG”) nie przyznaje żadnej pomocy państwa. EEG obowiązuje nadal niezmiennie w swoim zasadniczym kształcie. W szczególności nie uległy zmianie aspekty istotne dla oceny z punktu widzenia pomocy państwa. To samo odnosi się względem decyzji pozwanej z dnia 22 maja 2002 r. (Dz.U. C 164, s. 5), mocą której pozwana stwierdziła, że EEG nie stanowi żadnej pomocy państwa.

                           —

                           Następnie skarżąca utrzymuje, że zmniejszenie dopłaty EEG nie spełnia przesłanek pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście w szczególności twierdzi, że zmniejszenie dopłaty EEG nie stanowi żadnego przysporzenia, jakiego przedsiębiorstwo nie otrzymałoby w normalnych warunkach rynkowych, że nie posiada charakteru selektywnego, że w jej przypadku nie chodzi o pomoc przyznaną przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych oraz że nie prowadzi ani do zakłócenia konkurencji, ani nie ma negatywnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               3.

               Zgodność ze wspólnym rynkiem

                           —

                           W wypadku, gdyby Sąd stanął na stanowisku, że ma miejsce pomoc państwa, to w myśl opinii skarżącej byłaby ona zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) i c) TFUE


title: Sprawa F-102/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2011 r. — Geradon przeciwko Radzie

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/58

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2011 r. — Geradon przeciwko Radzie
   (Sprawa F-102/10) (1)

   2011/C 252/133
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011 r., s. 64.


title: Sprawa T-359/06: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Heijmans Infrastructuur przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/25

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Heijmans Infrastructuur przeciwko Komisji
   (Sprawa T-359/06)
   (2007/C 20/38)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Heijmans Infrastructuur BV (przedstawiciele: adwokaci M.A.F.M. Smeets i A. M. van den Oord)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części skierowanej do niej decyzji;

               —

               uchylenie nałożonej na nią grzywny lub obniżenie jej kwoty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), na mocy której wymierzono jej grzywnę z tytułu naruszenia art. 81 WE.
   Na poparcie skargi podnosi ona zarzuty i argumenty takiego samego rodzaju, co skarżąca w sprawie T-358/06 Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans BV przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-47/06: Skarga wniesiona w dniu  16 lutego 2006 r.  — Antartica przeciwko OHIM

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/31

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2006 r. — Antartica przeciwko OHIM
   (Sprawa T-47/06)
   (2006/C 74/58)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Antartica S.r.l. (Rzym, Włochy) [Przedstawiciel: adwokat E. Racca]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: The Nasdaq Stock Market, Inc. (Waszyngton D.C., Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie R 752/2004-2, ponieważ jest niezgodna z art. 63 ust. 2 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94, jak również z art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/104/EWG,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „NASDAQ” dla towarów należących do klas 9, 12, 14, 25 i 28
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: The Nasdaq Stock Market, Inc.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Nasdaq” dla towarów należących do klas 9, 16, 35, 36, 38 i 42 oraz wcześniejszy znak towarowy „Nasdaq”, powszechnie znany we wszystkich Państwach Członkowskich Unii Europejskiej

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie wniosku o rejestrację

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 63 ust. 2 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 oraz art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/104/EWG; strona skarżąca podnosi, że niezarejestrowany wcześniejszy znak towarowy nie został w rzeczywistości wskazany w sprzeciwie. Kwestionuje ona również stwierdzenie, że renoma indeksu giełdowego „nasdaq” jest taka sama co renoma znaku towarowego zawierającego to wyrażenie. Podnosi ona wreszcie, że pojęcie „renomy” w rozumieniu rozporządzenia nr 40/94 i dyrektywy 89/104/EWG nie jest równoważne z pojęciem „powszechnej znajomości” w rozumieniu konwencji paryskiej.


title: Sprawa T-774/16: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2016 r. – Consejo Regulador del Cava/EUIPO – Cave de Tain L'Hermitage, union des propriétaires (CAVE DE TAIN)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/50

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2016 r. – Consejo Regulador del Cava/EUIPO – Cave de Tain L'Hermitage, union des propriétaires (CAVE DE TAIN)
   (Sprawa T-774/16)
   (2017/C 006/63)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Consejo Regulador del Cava (Villafranca del Penedès, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Prat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cave de Tain L'Hermitage, union des propriétaires (Tain L'Hermitage, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Cave de Tain L'Hermitage, union des propriétaires

      Sporny znak towarowy: Kolorowy graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „CAVE DE TAIN” – unijny znak towarowy nr 11 345 824

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2016 r. w sprawie R 980/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nie unieważniono w niej spornego unijnego znaku towarowego w odniesieniu do „win z naniesionym opisem pochodzenia”;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 102 ust. 1 lit. b) i art. 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1308/2013.


title: Sprawa F-50/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 października 2013 r. — De Roos-Le Large przeciwko Komisji

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/29

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 października 2013 r. — De Roos-Le Large przeciwko Komisji
   (Sprawa F-50/10) (1)

   2014/C 9/49
   Język postępowania: niderlandzki
   Przewodniczący pełnego składu zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010, s. 27.


title: Sprawa F-151/15: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/52

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-151/15)
   (2016/C 059/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie przyznania skarżącemu renty rodzinnej oraz naprawienie rzekomej krzywdy i rzekomej szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji odmownych Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych z dni 13 i 14 kwietnia 2015 r. w sprawie przyznania skarżącemu renty rodzinnej;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 września 2015 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 15 czerwca 2015 r.;

               —

               zasądzenie naprawienia poniesionej przez skarżącego szkody;

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną przez skarżącego krzywdę, oszacowanego ex aequo et bono na 5 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.


title: Wyrok Trybunału z dnia 26 lipca 2011 r. w sprawie E-4/11 – Arnulf Clauder (Dyrektywa 2004/38/WE – Łączenie rodzin – Prawo pobytu dla członków rodziny obywateli państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, posiadających prawo stałego pobytu – Warunek posiadania wystarczających zasobów)

text:
               24.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/9

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 26 lipca 2011 r.
   w sprawie E-4/11
   Arnulf Clauder
   (Dyrektywa 2004/38/WE – Łączenie rodzin – Prawo pobytu dla członków rodziny obywateli państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, posiadających prawo stałego pobytu – Warunek posiadania wystarczających zasobów)
   2011/C 344/06
   W sprawie E-4/11 Arnulf Clauder – WNIOSEK skierowany do Trybunału, na mocy art. 34 Umowy między Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, przez Verwaltungsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein (Sąd Administracyjny w Księstwie Liechtenstein), dotyczący wykładni art. 16 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Benedikt Bogason (sędzia ad hoc), sędziowie, wydał w dniu 26 lipca 2011 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE należy interpretować w taki sposób, iż obywatel EOG mający prawo stałego pobytu, będący emerytem i pobierający świadczenia socjalne w przyjmującym państwie członkowskim EOG, może korzystać z prawa do łączenia rodzin, nawet jeżeli członek rodziny będzie również występować o świadczenia socjalne.


title: Sprawa C-279/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – C More Entertainment AB/Linus Sandberg (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych — Artykuł 3 ust. 2 — Bezpośrednia transmisja rozgrywek sportowych w witrynie internetowej)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/2

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – C More Entertainment AB/Linus Sandberg
   (Sprawa C-279/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Społeczeństwo informacyjne - Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych - Artykuł 3 ust. 2 - Bezpośrednia transmisja rozgrywek sportowych w witrynie internetowej))
   (2015/C 171/02)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: C More Entertainment AB

      Strona pozwana: Linus Sandberg

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu rozszerzającemu wyłączne prawo organizacji radiowych i telewizyjnych, o których mowa w tym art. 3 ust. 2 lit. d), w odniesieniu do czynności publicznego udostępniania, którymi mogłyby być transmisje rozgrywek sportowych przeprowadzane bezpośrednio w Internecie, takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, pod warunkiem że takie rozszerzenie nie narusza ochrony prawa autorskiego.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-749/16: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 r. – Stemcor London i Samac Steel Supplies/Komisja

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/41

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 r. – Stemcor London i Samac Steel Supplies/Komisja
   (Sprawa T-749/16)
   (2017/C 006/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stemcor London Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Samac Steel Supplies Ltd (Londyn) (przedstawiciele: F. Di Gianni i C. Van Hemelrijck, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1329 z dnia 29 lipca 2016 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na zarejestrowany przywóz niektórych płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Federacji Rosyjskiej (Dz.U. 2016, L 210, s. 27), oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na błędnej i niezgodnej z prawem wykładni i stosowaniu przesłanki dotyczącej „świadomego importera”, ustanowionej w art. 10 ust. 4 lit. c) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (UE) 2016/1036.

                           —

                           Część pierwsza: wykładnia przyjęta w rozporządzeniu (UE) 2016/1329 („zaskarżonym rozporządzeniu”) dotycząca przesłanki „świadomego importera”, ustanowionej w art. 10 ust. 4 lit. c) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (UE) 2016/1036 jest błędna i niezgodna z prawem.

                           —

                           Część druga: wykładnia art. 10 ust. 4 lit. c) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (UE) 2016/1036 w świetle utrwalonych zasad wykładni prawa Unii i porozumienia antydumpingowego WTO wskazuje, że w celu ustalenia, czy przesłanka ta została spełniona Komisja musi ocenić faktyczną wiedzę importera.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym za podstawę oceny przesłanki „znacznego wzrostu przywozu” został błędnie uznany okres od pierwszego pełnego miesiąca po publikacji informacji o wszczęciu dochodzenia w Dzienniku Urzędowym do ostatniego pełnego miesiąca poprzedzającego nałożenie tymczasowych środków.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na błędnej i niezgodnej z prawem wykładni przyjętej w zaskarżonym rozporządzeniu w odniesieniu do przesłanki „znacznego osłabienia skutków”, ustanowionej w art. 10 ust. 4 lit. d) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (UE) 2016/1036.

                           —

                           Część pierwsza: Komisja dokonała błędnej całościowej oceny przesłanki „znacznego osłabienia skutków” ustanowionej w art. 10 ust. 4 lit. d) rozporządzenia podstawowego, podczas gdy powinna była ona dokonać indywidualnej analizy zachowania każdego importera w celu określenia czy ich przywóz przyczynił się do zarzucanego znaczącego osłabienia skutków cła.

                           —

                           Część druga: zaskarżone rozporządzenie jest obarczone błędami, gdyż stwierdza, że retroaktywne zastosowanie ceł w odniesieniu do przywozów, które miały miejsce w okresie rejestracji zapobiegłoby znaczącemu osłabieniu skutków ceł.


title: Sprawa T-654/13: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2013 r. — Gako Konietzko przeciwko OHIM (kształt opakowania)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/26

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2013 r. — Gako Konietzko przeciwko OHIM (kształt opakowania)
   (Sprawa T-654/13)
   2014/C 39/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gako Konietzko GmbH (Bamberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Reinhardt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 września 2013 r. w sprawie R 2232/2012-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt opakowania dla towarów z klas 3, 5 i 10 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 899 037

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-669/14: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Trioplast Industrier/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek plastikowych worków przemysłowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt podlegający zaskarżeniu — Dopuszczalność — Skarga o odszkodowanie — Odsetki za zwłokę — Pojęcie wierzytelności pewnej, wyrażonej w kwocie pieniężnej i wymagalnej — Proporcjonalność — Pewność prawa — Zasada indywidualizacji kar i sankcji — Brak podstawy prawnej — Artykuł 266 TFUE — Związek przyczynowy)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/12

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Trioplast Industrier/Komisja
   (Sprawa T-669/14) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek plastikowych worków przemysłowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt podlegający zaskarżeniu - Dopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Odsetki za zwłokę - Pojęcie wierzytelności pewnej, wyrażonej w kwocie pieniężnej i wymagalnej - Proporcjonalność - Pewność prawa - Zasada indywidualizacji kar i sankcji - Brak podstawy prawnej - Artykuł 266 TFUE - Związek przyczynowy))
   (2016/C 232/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trioplast Industrier AB (Smålandsstenar, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci T. Pettersson i A. Johansson)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, L. Parpala i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartej – jak twierdzi strona skarżąca – w piśmie Komisji z dnia 3 lipca 2014 r. dotyczącym sprawy COMP/38.354 (Worki przemysłowe – Trioplast Industrier AB), a po drugie, żądanie odszkodowawcze na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spółka Trioplast Industrier AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa T-305/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie Eden przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Zapachowy znak towarowy  Zapach dojrzałej truskawki  — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Oznaczenie, którego nie da się przedstawić w formie graficznej — Artykuł 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 października 2005 r. w sprawie Eden przeciwko OHIM
   (Sprawa T-305/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zapachowy znak towarowy „Zapach dojrzałej truskawki” - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Oznaczenie, którego nie da się przedstawić w formie graficznej - Artykuł 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 330/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eden SARL (Paryż, Francja) [pełnomocnik: adwokat M. Antoine-Lalance]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 maja 2004 r. (sprawa R 591/2003-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia zapachowego „Zapach dojrzałej truskawki” jako wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa F-82/15: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – ZZ/EBI

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/59

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – ZZ/EBI
   (Sprawa F-82/15)
   (2015/C 279/75)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: L. Isola i G. Isola, avvocati)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji odmownej w sprawie zwrotu kosztów terapii laserowej przeprowadzonej w 2007 r. i, po drugie, kolejnych, powiązanych decyzji, które bank podjął w 2014 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności doręczonej w dniu 4 grudnia 2014 r. decyzji oraz wszystkich aktów z nią powiązanych, po niej następujących i ją poprzedzających, do których zaliczają się z całą pewnością pisma EBI z dnia 8 stycznia 2014 r., 31 stycznia 2014 r., 14 lutego 2014 r., 24 lutego 2014 r., 30 kwietnia 2014 r. i 3 lipca 2014 r., a także opinia z dnia 26 lutego 2008 r. i raport wydany w październiku 2008 r. przez lekarza-orzecznika banku dr M. oraz, wreszcie, wydana przez dr S. opinia z dnia 6 października 2014 r.;

               —

               zasądzenie od EBI zwrotu kwoty 3  000 EUR odpowiadającej kwocie wydanej przez stronę skarżącą na przeprowadzenie terapii laserowej, która miała miejsce w dniach 29 i 31 października 2007 r. oraz w dniach 21 i 23 listopada 2007 r., a także słusznemu zadośćuczynieniu za krzywdy, powiększonej o odsetki i kwotę wyrównującą inflację w stosunku do przyznanych kwotach;

               —

               tytułem pomocniczym, zasądzenie od Unii Europejskiej zapłaty kwoty 3  000 EUR z tytułu odszkodowania za szkodę poniesioną przez stronę skarżącą wskutek niejasnych przepisów Unii, powiększonej o odsetki i kwotę wyrównującą inflację;

               —

               zasądzenie od EBI i Unii Europejskiej zapłaty na zasadzie odpowiedzialności solidarnej słusznego zadośćuczynienia za krzywdy, a także obciążenie ich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-553/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 listopada 2011 r. — Bernhard Rintisch przeciwko Klausowi Ederowi

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 listopada 2011 r. — Bernhard Rintisch przeciwko Klausowi Ederowi
   (Sprawa C-553/11)
   2012/C 80/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bernhard Rintisch

      Strona pozwana: Klaus Eder

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 10 ust. 1 i 2 lit. a) dyrektywy 89/104/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten generalnie i ogólnie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym należy przyjmować, że ma miejsce używanie znaku towarowego (znaku towarowego 1) również wtedy, gdy używanie tego znaku towarowego (znaku towarowego 1) następuje w postaci różniącej się od postaci, w jakiej ten znak został zarejestrowany, przy czym różnice nie mają wpływu na charakter odróżniający znaku towarowego (znaku towarowego 1) i jeżeli znak towarowy w postaci, w jakiej jest używany również został zarejestrowany (znak towarowy 2)?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy określony powyżej w pkt 1 przepis krajowy jest zgodny z dyrektywą 89/104/EWG, jeżeli jest on interpretowany zawężająco w ten sposób, że nie znajduje zastosowania do znaku towarowego (znaku towarowego 1), który został zarejestrowany tylko po to, aby zabezpieczyć lub rozszerzyć zakres ochrony innego zarejestrowanego znaku towarowego (znaku towarowego 2), który został zarejestrowany w postaci, w jakiej jest używany?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:

                           a)

                           Czy warunek używania zarejestrowanego znaku towarowego (znaku towarowego 1) w rozumieniu art. 10 ust. 1 i 2 lit. a) dyrektywy 89/104/EWG nie zostaje spełniony,

                                       aa)

                                       jeżeli właściciel znaku towarowego używa wariantu oznaczenia różniącego się jedynie w elementach, które nie zmieniają odróżniającego charakteru znaku w postaci, w jakiej ten znak został zarejestrowany (znaku towarowego 1), oraz innego znaku towarowego (znaku towarowego 2) [tego] właściciela;

                                       bb)

                                       jeżeli właściciel używa dwóch wariantów oznaczenia, z których żaden nie odpowiada zarejestrowanemu znakowi towarowemu (znakowi towarowemu 1), ale jeden z używanych wariantów oznaczenia (wariant 1) pokrywa się z innym zarejestrowanym znakiem towarowym (znakiem towarowym 2) właściciela a drugi stosowany przez właściciela wariant oznaczenia (wariant 2) różni się pod względem elementów składowych od obu zarejestrowanych znaków towarowych (znaku towarowego 1 i znaku towarowego 2) przy czym różnica ta nie ma wpływu na charakter odróżniający tych znaków towarowych i jeżeli ten wariant oznaczenia (wariant 2) wykazuje większe podobieństwo do tego innego znaku towarowego właściciela (znaku towarowego 2)?

                           b)

                           Czy sąd państwa członkowskiego może stosować przepis prawa krajowego (w niniejszym przypadku § 26 ust. 3 zdanie drugie MarkenG) sprzeczny z przepisem dyrektywy [w niniejszym przypadku art. 10 ust. 1 i 2 lit. a) dyrektywy 89/104/EWG] w przypadkach, w których okoliczności faktyczne zaistniały jeszcze przed wydaniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia, które po raz pierwszy dostarczyło wskazówek przemawiających za sprzecznością przepisu państwa członkowskiego z przepisem dyrektywy (w niniejszym przypadku wyroku z dnia 13 września 2007 r. w sprawie C-234/06 II Ponte Finanziaria przeciwko OHIM [BAINBRIDGE], Zb. Orz. s. I 7333), jeżeli sąd ten wyżej ceni uzasadnione oczekiwania uczestnika postępowania sądowego co do trwałości jego pozycji prawnej zabezpieczonej na mocy przepisów konstytucyjnych niż konieczność transpozycji przepisu dyrektywy?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz. U. L 40, s. 1).


title: Sprawa C-419/07: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/18

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-419/07)
   (2007/C 283/33)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: K. Mojzesowicz i V. Bottka)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie dokonując prawidłowej transpozycji art. 2 dyrektywy Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (1), Królestwo Szwecji uchybiło swoim zobowiązaniom;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zezwolenia na cyfrowe nadawanie udzielone przez rząd szwedzki stanowią środki regulujące między innymi korzystanie z usług cyfrowego nadawania i tym samym pośrednio świadczenia takich usług w Królestwie Szwecji. Wymogi przewidziane w obecnie obowiązujących zezwoleniach, zgodnie z którymi posiadacze licencji są zobowiązani przestrzegać części 2 porozumienia ramowego, przyznają pośrednio publicznej spółce Boxer pozycję monopolistyczną w zakresie usług kontroli dostępu (w tym kodowania), z naruszeniem art. 2 ust. 1 dyrektywy 2002/77. Utrzymanie obowiązku przestrzegania tej części porozumienia stanowi ponadto przeszkodę dla przedsiębiorstw pragnących oferować pełną gamę usług cyfrowego nadawania do korzystania z praw, które art. 2 ust. 2 i 3 dyrektywy powinien im gwarantować. Komisja stwierdza zatem, że z uwagi na to, iż chodzi o usługi przekazywania sygnałów i nadawania przy użyciu naziemnej sieci cyfrowej, Szwecja nie dokonała prawidłowej transpozycji dyrektywy 2002/77.

      (1)  Dz.U. L 249, str. 21.


title: Sprawa C-244/08: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-244/08)
   (2008/C 209/42)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Aresu i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Włoska — w odniesieniu do zwrotu podatku VAT podatnikowi będącemu rezydentem w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, nawet mającemu stały zakład we Włoszech — uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (1) oraz art. 1 trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty (2), w zakresie, w jakim zobowiązuje podatnika mającego siedzibę w państwie członkowskim lub w państwie trzecim, lecz mającego stały zakład, który w danym okresie dostarczał towary lub świadczył usługi we Włoszech, do uzyskiwania zwrotu podatku VAT za pomocą mechanizmu przewidzianego w tych dyrektywach, a nie w drodze odliczenia, w przypadku gdy towary i usługi są nabywane nie za pośrednictwem stałego zakładu we Włoszech, lecz bezpośrednio od głównego zakładu w miejscu siedziby;

               —

               Obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząc niniejszą skargę Komisja zwraca się do Trybunału o stwierdzenie, że włoskie przepisy zobowiązujące podatnika podatku VAT, który ma siedzibę w państwie członkowskim lub w państwie trzecim, lecz który ma również stały zakład we Włoszech, dokonującego w danym okresie dostaw towarów lub świadczenia usług we Włoszech, do uzyskiwania zwrotu podatku VAT za pomocą mechanizmu przewidzianego w dyrektywie 79/1072/EWG (ósmej dyrektywie VAT) i w dyrektywie 86/560/EWG (trzynastej dyrektywie VAT), a nie za pomocą zwykłego mechanizmu odliczania przewidzianego jako zasada w dyrektywie 77/388/EWG (3) (szóstej dyrektywie VAT), w przypadku gdy towary lub usługi nie są nabywane za pośrednictwem stałego zakładu we Włoszech, lecz bezpośrednio od głównego zakładu w miejscu siedziby, są niezgodne z prawem wspólnotowym.
   Tego rodzaju przepisy, nadmiernie utrudniające zainteresowanym podatnikom wykonanie ich obowiązków podatkowych, są zdaniem Komisji sprzeczne z przepisami i ogólnymi zasadami przywołanych wyżej dyrektyw, na podstawie których zagraniczny podatnik mający stały zakład we Włoszech i dokonujący za pośrednictwem tego zakładu transakcji handlowych we Włoszech musi mieć możliwość skorzystania ze zwykłego mechanizmu odliczania przewidzianego w szóstej dyrektywie, nawet jeśli niektóre transakcje handlowe dokonywane są bezpośrednio z głównego zakładu w miejscu siedziby.

      (1)  Dz.U. 1979 L 331, str. 11.

      (2)  Dz.U. 1986 L 326, str. 40

      (3)  Dz.U. 1977 L 145, str. 1 — Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.


title: Sprawa C-492/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Mercato San Severino (Italia) w dniu 26 września 2011 r. — Ciro Di Donna przeciwko Società imballaggi metallici Salerno Srl (SIMSA)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Mercato San Severino (Italia) w dniu 26 września 2011 r. — Ciro Di Donna przeciwko Società imballaggi metallici Salerno Srl (SIMSA)
   (Sprawa C-492/11)
   2011/C 347/25
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di Pace di Mercato San Severino

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ciro Di Donna

      Strona pozwana: Società imballaggi metallici Salerno Srl (SIMSA)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej proklamowanej w Nicei w dniu 7 grudnia 2000 r. i przyjętej w Strasburgu w dniu 12 grudnia 2007 r., dyrektywa 2008/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych, zasada skutecznej ochrony sądowej będąca zasadą ogólną prawa Unii i ogólnie całokształt prawa Unii sprzeciwiają się wprowadzeniu w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej przepisów takich, jak przepisy wprowadzone we Włoszech na mocy dekretu ustawodawczego nr 28/2010 i rozporządzenia ministra nr 180/2010, zmienionego rozporządzeniem ministra nr 145/2011, 145/2011, w myśl których:

               —

               w późniejszym postępowaniu sądowym sąd może wysnuć wnioski w zakresie dowodów w odniesieniu do strony, która nie uczestniczyła w obligatoryjnym postępowaniu mediacyjnym bez uzasadnionej przyczyny;

               —

               sąd ma obowiązek oddalić żądanie zwrotu kosztów poniesionych przez stronę wygrywającą, która odrzuciła propozycję ugody, za okres następujący po jej sporządzeniu oraz obciążyć ją obowiązkiem zwrotu kosztów poniesionych przez stronę przegrywającą odnoszących się do tego samego okresu, jak również obowiązkiem dokonania wpłaty na rzecz Skarbu Państwa dodatkowej kwoty odpowiadającej wysokości już uiszczonej opłaty (opłaty standardowej), jeżeli orzeczenie rozstrzygające sprawę wszczętą po sporządzeniu odrzuconej propozycji odpowiada w całości treści tej propozycji;

               —

               ze względu na poważne i wyjątkowe przyczyny sąd może oddalić żądanie zwrotu kosztów poniesionych przez stronę wygrywającą w związku z należnością dla mediatora i wynagrodzeniem należnym biegłemu, nawet jeżeli orzeczenie kończące postępowanie nie odpowiada w całości treści propozycji;

               —

               sąd ma obowiązek zasądzić dokonanie wpłaty na rzecz Skarbu Państwa kwoty odpowiadającej standardowej opłacie należnej za postępowanie sądowe przez stronę, która nie uczestniczyła w postępowaniu mediacyjnym bez uzasadnionej przyczyny;

               —

               mediator ma prawo, a wręcz obowiązek, opracować propozycję ugody, również w przypadku braku porozumienia między stronami, a także w przypadku nieuczestniczenia stron w postępowaniu;

               —

               okres, w ciągu którego należy zakończyć próby mediacji, może trwać do czterech miesięcy;

               —

               po upływie czterech miesięcy od daty wszczęcia postępowania wniesienie pozwu możliwe będzie jedynie po uprzednim złożeniu w sekretariacie organizacji mediacyjnej protokołu o braku porozumienia, sporządzonego przez mediatora ze wskazaniem odrzuconej propozycji ugody;

               —

               nie jest wykluczone, że może być prowadzonych wiele postępowań mediacyjnych — a czas dozwolony na zakończenie sporu ulegnie w konsekwencji wydłużeniu — w przypadkach, gdy zgodnie z prawem zostaną wniesione nowe żądania w trakcie tego samego postępowania, które w międzyczasie zostało wszczęte;

               —

               koszt obligatoryjnego postępowania mediacyjnego stanowi co najmniej dwukrotność kosztów postępowania sądowego, którego wszczęciu postępowanie mediacyjne zamierza zapobiec; dysproporcja ta zwiększa się wykładniczo wraz ze wzrostem wartości przedmiotu sporu (koszty mediacji mogą przekroczyć nawet sześciokrotność kosztów postępowania sądowego) albo ze wzrostem jego złożoności (w tym przypadku niezbędne jest powołanie biegłego, którego wynagrodzenie obciąża strony postępowania. Biegły wspomaga mediatora w rozwiązywaniu sporów wymagających specjalnych kompetencji technicznych, przy czym sporządzona przez niego opinia lub udzielone przez niego informacje nie mogą zostać wykorzystane w późniejszym postępowaniu sądowym)?


title: Sprawa F-19/16: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2016 r. – ZZ/EBI

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/52

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2016 r. – ZZ/EBI
   (Sprawa F-19/16)
   (2016/C 243/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci A. Senes i L. Payot)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

      Przedmiot i opis sporu

   Dokonanie zwrotu na rzecz skarżącej, wraz z odsetkami, z tytułu utraconych uprawnień emerytalnych, lub ewentualnie, przywrócenie jej z odsetkami uprawnień emerytalnych, które, jak twierdzi, utraciła w systemie krajowym, przy przenoszeniu tych uprawnień do systemu emerytalnego skarżącej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od Europejskiego Banku Inwestycyjnego naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą z tytułu utraty uprawnień emerytalnych w kwocie 55 641,17 EUR, z odsetkami należnymi w ustawowej wysokości naliczonymi z mocą wsteczną, jak gdyby przeniesienia dokonano w pełnej wysokości jej uprawnień emerytalnych istniejących w Istituto Nazionale della Previdenza Sociale, w chwili złożenia początkowego wniosku o przeniesienie;

               —

               Ewentualnie, nakazanie EBI dokonania natychmiastowego zwrotu ZZ z tytułu miesięcy, za które przysługiwała jej emerytura, w kwocie 55 641,17 EUR, z odsetkami należnymi w ustawowej wysokości naliczonymi z mocą wsteczną, jak gdyby przeniesienia dokonano w pełnej wysokości jej uprawnień emerytalnych istniejących w Istituto Nazionale della Previdenza Sociale. W tym przypadku wyliczenia należałoby dokonać na podstawie art. 71.1.1. przepisów EBI dotyczących systemu emerytalnego personelu;

               —

               zasądzenie od EBI wszelkiego dalszego odszkodowania, jakie Sąd uzna za słuszne;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania, szacowanymi na 3 000 EUR.


title: Sprawa C-252/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-252/09) (1)

   2010/C 51/56

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa C-312/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 7 czerwca 2013 r. — Claudiu Roșu przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Sibiu — Activitatea de Inspecție Fiscală

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 7 czerwca 2013 r. — Claudiu Roșu przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Sibiu — Activitatea de Inspecție Fiscală
   (Sprawa C-312/13)
   (2013/C 226/11)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Alba Iulia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Claudiu Roșu

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Sibiu — Activitatea de Inspecție Fiscală

      Pytanie prejudycjalne

   W przypadku gdy sprzedawca został uznany za podatnika dla celów podatku VAT, a zapłata (cena) za dostawę nieruchomości została ustalona przez strony bez żadnej wzmianki dotyczącej podatku VAT, czy wykładni art. 73 i 78 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że podstawa opodatkowania obejmuje:

               a)

               zapłatę (cenę) za dostawę towaru ustaloną przez strony, pomniejszoną o stawkę podatku VAT, lub

               b)

               zapłatę (cenę) za dostawę towaru ustaloną przez strony?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1.)


title: Sprawa T-295/05: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2005 r. przez Document Security Systems, Inc. przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/39

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2005 r. przez Document Security Systems, Inc. przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa T-295/05)
   (2005/C 229/81)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 1 sierpnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Document Security Systems, Inc., z siedzibą w Rochester, stan Nowy York (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowanej przez C. Stanbrooka, barrister, H. Sherotona i L. Cohena, solicitors oraz B. Uphoffa, prawnika, przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie naruszenia patentu przez EBC;

               —

               zasądzenie od EBC odszkodowania, którego kwota zostanie oszacowana w ramach odrębnej oceny, z uwzględnieniem naruszeń;

               —

               zobowiązanie EBC do zapłaty odszkodowania z tytułu drukowania banknotów dla i w imieniu EBC od dnia wydania wyroku do dnia wygaśnięcia patentu (sumę należy ustalić w drodze oddzielnej oceny) w miejsce zobowiązania do zaprzestania naruszenia;

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania;

               —

               wydanie wszelkich postanowień lub zastosowanie innych środków, które Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca podnosi, że jej patent europejski 0 455 750 B1, pod nazwą „Method of making a nonreplicable dokument” (metoda wytwarzania niemożliwych do sfałszowania dokumentów) został naruszony przez stronę pozwaną i wnosi na podstawie art. 288 WE o zasądzenie odszkodowania w formie zapłaty stosownej opłaty licencyjnej z tytułu używania wynalazku chronionego patentem.
   Wynalazek chroniony patentem stanowi metoda projektowania i drukowania dokumentów, która uniemożliwia sfałszowanie ich za pomocą cyfrowych urządzeń skanujących. Metoda ta polega na określeniu gęstości poziomej skanowania urządzenia kopiującego w celu ochrony przed nim i stworzeniu stosownych prążków powodujących sekwencję interferencji, takich jak prążki mory (moiré patterns), gdy dokument jest kopiowany przez tego rodzaju urządzenie skanujące. Prążki te są umieszczone na obrazie oryginalnym w celu stworzenia autentycznego wydruku dokumentu, w którym prążki zwykle nie są zauważalne gołym okiem.
   Zdaniem strony skarżącej wynalazek chroniony patentem został użyty do zaprojektowania i wydrukowania banknotów euro, z upoważnienia Europejskiego Banku Centralnego. Strona skarżąca podnosi ponadto, że okoliczność w postaci przechowywania i używania w obrocie banknotów euro stanowi naruszenie jej patentu.


title: Sprawa C-177/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Pomoc państwa — System pomocy — Niezgodność ze wspólnym rynkiem — Decyzja Komisji — Wykonanie — Cofnięcie systemu pomocy — Zawieszenie jeszcze niewypłaconej pomocy — Odzyskanie przekazanej pomocy — Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środki obrony — Niezgodność decyzji z prawem — Całkowita niemożność wykonania)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-177/06) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy - Niezgodność ze wspólnym rynkiem - Decyzja Komisji - Wykonanie - Cofnięcie systemu pomocy - Zawieszenie jeszcze niewypłaconej pomocy - Odzyskanie przekazanej pomocy - Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki obrony - Niezgodność decyzji z prawem - Całkowita niemożność wykonania)
   (2007/C 269/25)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepodjęcie w wyznaczonym terminie środków niezbędnych w celu zastosowania się do przepisów art. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2001 r. w sprawie systemu pomocy państwa wprowadzonego w życie przez Hiszpanię w 1993 r. na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincji Guipúzcoa (Hiszpania) (C(2002) 4448) (Dz.U. L 77 str. 1), w prowincji Álava (Hiszpania) (C(2001) 4475) (Dz.U. L 17 str. 20) oraz w prowincji Vizcaya (Hiszpania) (C(2001) 4478) (Dz.U. L 40 str. 11)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych w celu zastosowania się do przepisów art. 2 i 3 następujących decyzji:

                           —

                           decyzji Komisji 2003/28/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. w sprawie systemu pomocy państwa wprowadzonego w życie przez Hiszpanię w 1993 r. na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincji Álava (Hiszpania) (Dz.U. 2003, L 17, str. 20);

                           —

                           decyzji Komisji 2003/86/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. w sprawie systemu pomocy państwa wprowadzonego w życie przez Hiszpanię w 1993 r. na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincji Vizcaya (Hiszpania) (Dz.U. 2003, L 40, str. 11);

                           —

                           decyzji Komisji 2003/192/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. w sprawie systemu pomocy państwa wprowadzonego w życie przez Hiszpanię w 1993 r. na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincji Guipúzcoa (Hiszpania)

                     Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych przepisów.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa C-215/07: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 25 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Verlag Schawe GmbH przeciwko Sächsisches Druck- und Verlagshaus AG

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/32

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 25 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Verlag Schawe GmbH przeciwko Sächsisches Druck- und Verlagshaus AG
   (Sprawa C-215/07) (1)

   (2008/C 285/53)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-63/09: Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Volkswagen przeciwko OHIM — Suzuki Motor (SWIFT GTi) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SWIFT GTi — Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe znaki towarowe GTI — Względne podstawy odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Oddalenie sprzeciwu)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/22

         Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Volkswagen przeciwko OHIM — Suzuki Motor (SWIFT GTi)
   (Sprawa T-63/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SWIFT GTi - Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe znaki towarowe GTI - Względne podstawy odmowy rejestracji - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Oddalenie sprzeciwu)
   2012/C 133/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H.P. Schrammek, C. Drzymalla i S. Risthaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Suzuki Motor Corp. (Shizuoka-ken, Japonia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 grudnia 2008 r. (sprawa R 749/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Volkswagen AG a Suzuki Motor Corp.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Volkswagen AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-340/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 21 czerwca 2013 r. — bpost SA przeciwko Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 21 czerwca 2013 r. — bpost SA przeciwko Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)
   (Sprawa C-340/13)
   2013/C 233/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: bpost SA

      Strona pozwana: Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12 tiret piąte dyrektywy 1997/67/WE (1), zmienionej przez dyrektywy 2002/39/WE (2) i 2008/06/WE (3), należy interpretować w ten sposób, że nakłada on obowiązek niedyskryminacji, zwłaszcza w stosunkach pomiędzy operatorem świadczącym usługi powszechne a pośrednikami, w odniesieniu do rabatów funkcjonalnych przyznawanych przez tego operatora, przy czym rabaty o charakterze wyłącznie ilościowym objęte są stosowaniem art. 12 tiret czwarte?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy rabat o charakterze wyłącznie ilościowym jest zgodny z obowiązkiem niedyskryminacji przewidzianym w art. 12 tiret czwarte, jeśli zróżnicowanie cen, jakie wprowadza, opiera się na czynniku obiektywnym uwzględniającym właściwy rynek geograficzny i usług i nie prowadzi do efektu wykluczenia lub wzmocnienia lojalności?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy rabat ilościowy przyznany pośrednikowi narusza zasadę niedyskryminacji przewidzianą w art. 12 tiret piąte, jeśli jego wysokość nie jest równa rabatowi przyznawanemu nadawcy, który nadaje równoważną ilość przesyłek, ale jest równa wszystkim rabatom, które są przyznawane wszystkim nadawcom na podstawie liczby przesyłek każdego z tych nadawców, których przesyłki zebrał?

      (1)  Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. L 15 z 21.1.1998, s. 14).

      (2)  Dyrektywa 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w zakresie dalszego otwarcia na konkurencję wspólnotowych usług pocztowych (Dz.U. L 176, s. 21).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty (Dz.U. L 52, s. 3).


title: Sprawa T-318/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Vinnolit przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/61

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Vinnolit przeciwko Komisji
   (Sprawa T-318/14)
   2014/C 223/63
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vinnolit GmbH & Co. KG (Ismaning, Niemcy) (przedstawiciel: M. Geipel, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim dotyczy ona ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez nią samą i skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak pomocy w rozumieniu art. 107 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że przewidziane w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych stanowią modyfikację cywilnoprawnego systemu wyrównawczego. Nie występuje tu przysporzenie korzyści przy użyciu zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo.

               2.

               Zarzut drugi: w każdym razie brak nowej pomocy

                           —

                           Strona skarżąca podnosi następnie, że ograniczenie dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 108 TFUE, ponieważ w przeszłości Komisja uznała mechanizm finansowy mający na celu wsparcie w Niemczech energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych za zgodny z prawem Unii w dziedzinie pomocy państwa, a do mechanizmu tego nie wprowadzono jak dotąd istotnych zmian.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie praw podstawowych i zasady proporcjonalności

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że Komisja nie wykonała przysługujacych jej uprawnień dyskrecjonalnych, czy też co najmniej nie wykonała ich właściwie ze względu na to, po pierwsze, iż nie uwzględniła ona znacznych i szkodliwych skutków, jakie pociąga za sobą wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniajacego w przypadku przedsiębiorstw, których ono dotyczy i, po drugie, iż wszczęła ono to postępowanie w momencie, w którym nie było to jeszcze wymagane.

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja Europejska naruszyła uzasadnione oczekiwania przedsiębiorstw będących jej adresatami ze względu na to, iż w przeszłości przeszłości instytucja ta uznała mechanizm finansowy mający na celu wsparcie w Niemczech energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych za zgodny z prawem Unii w dziedzinie pomocy państwa, a do mechanizmu tego nie wprowadzono jak dotąd istotnych zmian.

               5.

               Zarzut piąty: nadużycie władzy

                           —

                           Wreszcie, skarżąca twierdzi, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja Europejska przekroczyła przysługujące jej uprawnienia ze względu na to, iż bezprawnie zawęziła ona uprawnienia dyskrecjonalne, jakie unijne prawo pierwotne i wtórne przyznaje Republice Federalnej Niemiec w dziedzinie organizacji wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.


title: Sprawa T-2/08: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2008 r. — Landesanstalt für Medien Nordrhein-Westfalen przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/54

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2008 r. — Landesanstalt für Medien Nordrhein-Westfalen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-2/08)
   (2008/C 64/86)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Landesanstalt für Medien Nordrhein-Westfalen (LfM) (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Rosenfeld i G.B. Lehr)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 5109 wersja ostateczna z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa, jaką Republika Federalna Niemiec zamierza przyznać na wprowadzenie naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w Nadrenii Północnej-Westfalii;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący zwraca się przeciwko decyzji Komisji C(2007) 5109 wersja ostateczna z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 34/2006 (ex N 29/2005 i ex CP 13/2004), w której Komisja uznała, że pomoc państwa, jaką Republika Federalna Niemiec zamierza przyznać prywatnym operatorom radiowo-telewizyjnym w ramach wprowadzenia naziemnej telewizji cyfrowej w Nadrenii Północnej-Westfalii, i która została zgłoszona Komisji, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
   Na uzasadnienie swojej skargi skarżący podnosi w pierwszej kolejności, iż zaskarżona decyzja narusza art. 87 ust. 1 WE, gdyż niesłusznie przyjęto, że dany środek ma charakter pomocy. W tym kontekście zostaje również podniesiony zarzut naruszenia art. 253 WE.
   Ponadto skarżący twierdzi, że w ramach badania art. 87 ust. 3 lit. c) WE zastosowany został niedopuszczalny schemat analizy. W związku z tym skarżący powołuje się również na nadużycie władzy i błędy w ocenie oraz na naruszenie art. 253 WE.
   Z powodu nadużycia władzy i błędów w ocenie zostaje dodatkowo podniesiony zarzut naruszenia art. 87 ust. 3 lit. b) i d) WE.
   Wreszcie skarżący utrzymuje, iż środek, o którym mowa, wchodzi w każdym razie w zakres wyłączenia sektorowego przewidzianego w art. 86 ust. 2 WE. Także w tym miejscu powołuje się on na naruszenie art. 253 WE.


title: Sprawa T-908/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2017 r. – Starbucks (HK)/EUIPO – Now Wireless (nowwireless)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/51

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2017 r. – Starbucks (HK)/EUIPO – Now Wireless (nowwireless)
   (Sprawa T-908/16) (1)

   (2017/C 112/72)
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


title: Sprawa T-140/16 R II: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Le Pen/Parlament (Postępowanie w przedmiocie srodka tymczasowego — Członek Parlamentu Europejskiego — Odzyskanie środków przez potrącenie dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Nowy wniosek — Nowe okoliczności faktyczne — Brak pilnego charakteru)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/30

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Le Pen/Parlament
   (Sprawa T-140/16 R II)
   ((Postępowanie w przedmiocie srodka tymczasowego - Członek Parlamentu Europejskiego - Odzyskanie środków przez potrącenie dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Nowy wniosek - Nowe okoliczności faktyczne - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 121/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Marie Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceccaldi i J.-P. Le Moigne)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Alonso de León, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE mający na celu zawieszenie decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 29 stycznia 2016 r. nakazującej skarżącemu zwrot kwoty w wysokości 320 026,23 EUR oraz noty debetowej nr 2016-195 z dnia 4 lutego 2016 r., wystawionej w następstwie tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-339/08: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2008 r. — BVGD przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/40

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2008 r. — BVGD przeciwko Komisji
   (Sprawa T-339/08)
   (2008/C 272/80)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Belgische Vereniging van handelaars in- en uitvoerders geslepen diamant (BVGD) (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: L. Levi i C. Ronzi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 czerwca 2008 r., w której Komisja oddaliła skargę złożoną do niej przez skarżącą w niniejszej sprawie, dotyczącą kwestii zamknięcia dostępu do czynników produkcji, uzasadniając to brakiem wystarczających podstaw do podjęcia działania (sprawa COMP/39.221/E-2-De Beers/DTC Supplier of Choice)

               —

               nakazanie Komisji, aby przedstawiła:

                           —

                           właściwą i znaczącą wersję odpowiedzi udzielonych Komisji przez spółki De Beers i Alrosa w ramach tzw. „dodatkowego postępowania”;

                           —

                           wszystkie niepoufne wersje skarg i związanych z nimi dokumentów przedstawionych Komisji, dotyczących SOC i Trade Administrative Agreement między spółkami De Beers i Alrosa;

                           —

                           wszystkie niepoufne wersje dokumentów sporządzonych w trakcie dochodzenia dotyczącego SOC oraz Trade Administrative Agreement między spółkami De Beers i Alrosa;

                           —

                           wniosek złożony przez spółkę Alrosa w sprawie T-170/06;

                           —

                           pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, do którego Komisja powołuje się w „dodatkowej decyzji oddalającej”;

                           —

                           roczne sprawozdania dotyczące zobowiązań De Beers, sporządzone przez zarządcę;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Po stwierdzeniu przez Sąd Pierwszej Instancji w dniu 11 lipca 2007 r. nieważności decyzji Komisji z dnia 22 lutego 2006 r. (sprawa T -170/06 Alrosa przeciwko Komisji), Komisja postanowiła przeprowadzić dodatkowe postępowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 773/2004, tak by ocenić ewentualny wpływ stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zobowiązań na całościową ocenę kwestii zamknięcia dostępu do czynników produkcji, zgodnie z decyzją z dnia 26 stycznia 2007 r. (2007)D/200338 (sprawa COMP/39.221/E-2-De Beers/DTC Supplier of Choice), oddalającą skargę złożoną do Komisji w dniu 14 lipca 2005 r. przez skarżącą w niniejszej sprawie, w której pojawił się zarzut naruszenia art. 81 i 82 WE w związku z systemem dystrybucji nieoszlifowanych diamentów, tzw. Supplier of Choice („wybrany dostawca”), stosowanym przez grupę De Beers („decyzja oddalająca”). Legalność tej decyzji została zakwestionowana przez skarżącą w drodze skargi wniesionej do Sądu w dniu 6 kwietnia 2007 r., która obecnie jest przedmiotem postępowania w sprawie T-104/07 (1).
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności dodatkowej decyzji Komisji z dnia 5 czerwca 2008 r. (2008)D/203543, wydanej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 773/2004 (2), w której Komisja stwierdziła, że nie było podstaw dla ponownego rozważenia oddalenia decyzji, ponieważ w odniesieniu do zamknięcia dostępu do czynników produkcji nie było wystarczającego interesu Wspólnoty dla przeprowadzenia dalszego dochodzenia w sprawie zarzucanych naruszeń.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi trzy główne zarzuty:
   Po pierwsze, skarżąca podnosi, że art. 7 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 nie stanowi właściwej podstawy prawnej dla dodatkowego postępowania i wydania zaskarżonej decyzji. Skarżąca twierdzi bowiem, że wspomniany przepis nie przyznaje Komisji uprawnień do ponownego zbadania sprawy, lecz dotyczy jedynie oddalenia skarg składanych do Komisji, a więc umożliwia Komisji poinformowanie składającego skargę o niewystarczających podstawach do podjęcia na jej podstawie działania i wyznaczyć termin, w jakim składający skargę może wyrazić swoje uwagi na piśmie. Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja niewłaściwie zastosowała ogólną zasadę uchylania aktów administracyjnych ze skutkiem wstecznym.
   Po drugie, skarżąca podnosi, że jej uprawnienia procesowe wynikające z art. 7 i 8 rozporządzenia (WE) nr 773/2994 zostały naruszone, ponieważ nie umożliwiono jej skorzystania z prawa dostępu do dokumentów, na których Komisja oparła swoje początkowe ustalenia. W tym miejscu skarżąca twierdzi, że Komisja nie wykazała, iż ograniczony dostęp do akt sprawy mógł być uzasadniony koniecznością zagwarantowania ochrony poufności związanej z tajemnicą handlową.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 2 i 3 WE oraz pojęcie interesu Wspólnoty, jak również obowiązek przedstawienia uzasadnienia.

      (1)  Dz.U. C 129, s. 18.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 123, s. 18).


title: Sprawa T-539/11: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2011 r. — Deutsche Bank przeciwko OHIM (Leistung aus Leidenschaft)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/16

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2011 r. — Deutsche Bank przeciwko OHIM (Leistung aus Leidenschaft)
   (Sprawa T-539/11)
   2012/C 13/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bank AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, T. Götting i G. Hild)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie R 188/2011-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Leistung aus Leidenschaft” dla towarów należących do klas 35, 36 i 38

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony wspólnotowy znak towarowy ma charakter odróżniający.


title: Sprawa C-320/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem (Niderlandy) w dniu 2 lipca 2010 r. — X B.V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst P

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem (Niderlandy) w dniu 2 lipca 2010 r. — X B.V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst P
   (Sprawa C-320/10)
   ()
   2010/C 246/46
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Haarlem

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X B.V.

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst P

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w ramach kontroli zgodności z prawem lub wykładni rozporządzeń (WE) nr 535/94 (1), 1832/2002 (2), 1871/2003 (3) i 2344/2003 (4), w drodze których została wprowadzona uwaga dodatkowa 7 (NS) do Rozdziału 2 (w tamtym czasie o numerze 8) i następnie zmieniona można się powołać na decyzję DSB (Organu Rozstrzygania Sporów WTO) z dnia 27 września 2005 r. dotyczącą wykładni pojęcia „solone” zawartego w pozycji 0210 nawet jeżeli uprzednio nastąpiło zgłoszenie do postępowania celnego „Wprowadzenie do swobodnego obrotu celnego”?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Jak można ustalić czy doszło do istotnych zmian mięsa drobiowego?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                           a)

                           czy wyżej wymienione rozporządzenia są w świetle decyzji DSB z dnia 27 września 2005 r. ważne w zakresie w jakim stanowią, że mięso należy uważać za solone w rozumieniu pozycji 0210 jeżeli całkowita zawartości soli w nim wynosi 1,2 % masy lub więcej?

                           b)

                           czy wyżej wymienione rozporządzenia należy w świetle decyzji DSB z dnia 27 września 2005 r. interpretować w ten sposób, że mięso o całkowitej zawartości soli 1,2 % lub więcej należy zgodnie z uwagą dodatkową 7 (NS) do Rozdziału 2 uważać za istotnie zmienione i „solone” w rozumieniu pozycji 0210 i że nie można wykluczyć zaklasyfikowania do pozycji 02010 mięsa o całkowitej zawartości soli mniejszej niż 1,2 % jeżeli zostanie udokumentowane, że uległo ono istotnym zmianom w następstwie solenia?

               4)

               W razie udzielenia na pytanie 3 lit. a) odpowiedzi twierdzącej:
               Jak należy ustalić czy solenie umożliwia długotrwałe zakonserwowanie mięsa drobiowego?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 535/94 z dnia 9 marca 1994 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 68, s. 15).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 290, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1871/2003 z dnia 23 października 2003 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 275, s. 5).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2344/2003 z dnia 30 grudnia 2003 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 346, s. 38).


title: Sprawa C-151/10: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen — Belgia) — Dai Cugini NV przeciwko Rijksdienst voor Sociale Zekerheid (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Dyrektywa 97/81/WE — Równość traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy i pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy — Dyskryminacja — Przeszkoda administracyjna mogąca ograniczać możliwości zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy — Obowiązkowe ogłaszanie i kontrola umów o pracę i rozkładów czasu pracy)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/7

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen — Belgia) — Dai Cugini NV przeciwko Rijksdienst voor Sociale Zekerheid
   (Sprawa C-151/10) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Dyrektywa 97/81/WE - Równość traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy i pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy - Dyskryminacja - Przeszkoda administracyjna mogąca ograniczać możliwości zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy - Obowiązkowe ogłaszanie i kontrola umów o pracę i rozkładów czasu pracy)
   2011/C 211/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Arbeidshof te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dai Cugini NV

      Strona pozwana: Rijksdienst voor Sociale Zekerheid

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeidshof te Antwerpen (Afdeling Hasselt) — Wykładnia dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1998, L 14, s. 9) — Uregulowania krajowe wprowadzające system ogłaszania i kontroli rozkładów czasu pracy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, przewidujący obowiązkowe sporządzanie i przechowywanie, pod rygorem sankcji karnych lub administracyjnych, dokumentów ewidencjonujących dokładny czas pracy każdego z pracowników

      Sentencja

   Klauzulę 4 porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin załączonego do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które nakładają na pracodawców obowiązek przechowywania i ogłaszania umów o pracę oraz rozkładów czasu pracy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, o ile dowiedzione zostanie, że uregulowania te nie prowadzą do traktowania takich pracowników w sposób mniej korzystny niż pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin, znajdujących się w porównywalnej sytuacji lub — jeśli występuje różnica w traktowaniu — o ile dowiedzione zostanie, że jest ona uzasadniona względami obiektywnymi i nie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia celów, których realizacji służy jej istnienie.
   Zadaniem sądu krajowego jest dokonanie niezbędnych ustaleń faktycznych i prawnych, w szczególności na gruncie właściwego prawa krajowego, w celu dokonania oceny, czy w rozpatrywanej przezeń sprawie przesłanki te są spełnione.
   Gdyby sąd krajowy doszedł do wniosku, że rozpatrywane w toczącym się przed nim postępowaniu uregulowania krajowe są niezgodne z klauzulą 4 porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin załączonego do dyrektywy 97/81, klauzulę 5 pkt 1 tego porozumienia należałoby interpretować w ten sposób, że także ona stoi ona na przeszkodzie takim uregulowaniom.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.