title: Sprawa C-152/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 26 marca 2013 r. — Holger Forstmann Transporte GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Münster

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 26 marca 2013 r. — Holger Forstmann Transporte GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Münster
   (Sprawa C-152/13)
   2013/C 189/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Holger Forstmann Transporte GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Münster

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie wytwórcy w rozumieniu art. 24 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy Rady 2003/96/WE (1) z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również producentów nadwozi lub dilerów samochodowych, jeżeli zbiornik paliwa został przez nich zamontowany w ramach procesu produkcji pojazdu silnikowego i ze względów technicznych lub gospodarczych proces produkcji został przeprowadzony w drodze podziału pracy przez kilka niezależnych przedsiębiorstw?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: jak należy interpretować w tych wypadkach przesłankę określoną w art. 24 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zgodnie z którą musi chodzić zawsze o pojazdy silnikowe „tego samego rodzaju”?

      (1)  Dz.U. L 283, s. 51.


title: Sprawa C-387/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 25 czerwca 2008 r. w sprawie VDH Projektentwicklung GmbH i Edeka Handelsgesellschaft Rhein-Ruhr mbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 27 sierpnia 2008 r. przez VDH Projektentwicklung GmbH i Edeka Handelsgesellschaft Rhein-Ruhr mbH

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/22

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 25 czerwca 2008 r. w sprawie VDH Projektentwicklung GmbH i Edeka Handelsgesellschaft Rhein-Ruhr mbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 27 sierpnia 2008 r. przez VDH Projektentwicklung GmbH i Edeka Handelsgesellschaft Rhein-Ruhr mbH
   (Sprawa C-387/08 P)
   2009/C 141/39
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: VDH Projektentwicklung GmbH i Edeka Handelsgesellschaft Rhein-Ruhr mbH (przedstawiciel: adwokat C. Antweiler)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   W dniu 27 sierpnia 2008 r. VDH Projektentwicklung GmbH i Edeka Handelsgesellschaft Rhein-Ruhr mbH wniosły do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odwołanie od postanowienia wydanego w dniu 25 czerwca 2008 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawie T-185/08 w sprawie VDH Projektentwicklung GmbH i Edeka Handelsgesellschaft Rhein-Ruhr mbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. Przedstawicielem prawnym strony wnoszącej odwołanie jest mecenas Clemens Antweiler, adwokat, Rotthege Wassermann & Partner, Postfach 20 06 69, D-40103 Düsseldorf.
   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (siódma izba) oddalił to odwołanie postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2009 r. i obciążył stronę wnoszącą odwołanie kosztami postępowania.


title: Sprawa T-536/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Huvis przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Korei Południowej — Utrzymanie cła antydumpingowego w następstwie częściowego przeglądu okresowego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Oddziaływanie bezpośrednie i indywidualne — Dopuszczalność — Równe traktowanie i niedyskryminacja — Artykuł 9 ust. 5 i art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 9 ust. 5 i art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/17

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Huvis przeciwko Radzie
   (Sprawa T-536/08) (1)

   (Dumping - Przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Korei Południowej - Utrzymanie cła antydumpingowego w następstwie częściowego przeglądu okresowego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Oddziaływanie bezpośrednie i indywidualne - Dopuszczalność - Równe traktowanie i niedyskryminacja - Artykuł 9 ust. 5 i art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 9 ust. 5 i art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
   2013/C 313/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Huvis Corp. (Seul, Korea Płd.) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.-F. Bellis, F. Di Gianni i R. Antonini, następnie adwokaci J.-F. Bellis, F. Di Gianni i A. Scalini)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów G. Berrischa i G. Wolfa, następnie przez adwokata G. Berrischa

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. França i H. van Vliet, następnie M. França i J.-F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 893/2008 z dnia 10 września 2008 r. w sprawie utrzymania cła antydumpingowego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Arabii Saudyjskiej i Korei w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 247, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Huvis Corp. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009


title: Sprawa C-547/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 20 października 2015 r. – Interservice d.o.o. Koper/Sándor Horváth

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 20 października 2015 r. – Interservice d.o.o. Koper/Sándor Horváth
   (Sprawa C-547/15)
   (2016/C 027/11)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Interservice d.o.o. Koper

      Strona pozwana: Sándor Horváth

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 96 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że status przewoźnika towarów ma nie tylko osoba zawierająca umowę przewozu ze sprzedającym w celu przewozu towaru (przewoźnik umowny lub główny), lecz także osoba, która realizuje w całości lub częściowo przewóz na podstawie innej umowy przewozu zawartej z przewoźnikiem umownym lub głównym (podwykonawca przewozu)?

               2)

               Czy w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie prejudycjalne, art. 96 ust 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, podwykonawca przewozu ma obowiązek, przed kontynuowaniem przewozu towarów, należycie upewnić się, że przewoźnik główny rzeczywiście przedstawił towary w urzędzie celnym przeznaczenia zgodnie z wymogami prawa?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).


title: Sprawa T-60/12: Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2012 r. — Western Digital i Western Digital Ireland przeciwko Komisji

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/38

         Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2012 r. — Western Digital i Western Digital Ireland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-60/12) (1)

   2012/C 355/81
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa T-528/11: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2011 r. — Aloe Vera of America przeciwko OHIM — Diviril (FOREVER)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/18

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2011 r. — Aloe Vera of America przeciwko OHIM — Diviril (FOREVER)
   (Sprawa T-528/11)
   2011/C 362/27
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aloe Vera of America, Inc. (Dallas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R.Niebel i F.Kerl, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Diviril-Distribuidora de Viveres do Ribatejo, Lda (Alenquer, Portugalia).

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie R 742/2010-4; oraz

               —

               obciążenie pozwanego oraz, odpowiednio, Diviril-Distribuidora de Viveres do Ribatejo, Lda kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „FOREVER”, dla towarów z klas 3, 5, 30, 31 i 32 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5617089

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Diviril-Distribuidora de Viveres do Ribatejo, Lda

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „4 EVER”,, zarejestrowany w Portugalii pod numerem 297697 dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8, ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza (i) niewłaściwie oceniła dowód używania przedstawiony przez Diviril-Distribuidora de Viveres do Ribatejo, Lda; (ii) nie wykazała prawidłowo różnic fonetycznych między kolidującymi ze sobą znakami; (iii) nie zidentyfikowała prawidłowo koncepcyjnych różnic pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami; (iv) nie oceniła prawidłowo wizualnych różnic między kolidującymi ze sobą znakami.


title: Sprawa T-123/17: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2017 r. – Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte/ACER

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/26

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2017 r. – Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte/ACER
   (Sprawa T-123/17)
   (2017/C 129/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: B. Rajal, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej w sprawie z odwołania A-001-2017 (consolidated) decyzji komisji odwoławczej pozwanej z dnia 17 lutego 2017 r. dotyczącej oddalenia wniosku skarżącej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 11 regulaminu postępowania przed komisją odwoławczą pozwanej oraz naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ komisja odwoławcza niesłusznie zaprzeczyła istnieniu uzasadnionego interesu skarżącej w wyniku postępowania odwoławczego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 296 ust. 2 TFUE (poważne uchybienie w zakresie uzasadnienia)

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ komisja odwoławcza nie doręczyła skarżącej stanowiska pozwanej w przedmiocie wniosku skarżącej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.


title: Sprawa C-628/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Jean-Bernard Lafonta/Autorité des marchés financiers (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2003/6/WE — Artykuł 1 pkt 1 — Dyrektywa 2003/124/WE — Artykuł 1 ust. 1 — Informacje wewnętrzne — Pojęcie „informacji o ściśle określonym charakterze” — Potencjalny wpływ w określony sposób na ceny instrumentów finansowych)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Jean-Bernard Lafonta/Autorité des marchés financiers
   (Sprawa C-628/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2003/6/WE - Artykuł 1 pkt 1 - Dyrektywa 2003/124/WE - Artykuł 1 ust. 1 - Informacje wewnętrzne - Pojęcie „informacji o ściśle określonym charakterze” - Potencjalny wpływ w określony sposób na ceny instrumentów finansowych))
   (2015/C 146/06)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jean-Bernard Lafonta

      Strona pozwana: Autorité des marchés financiers

      Sentencja

   Artykuł 1 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/6/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) i art. 1 ust. 1 dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6 w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku należy interpretować w ten sposób, że do celów uznania informacji za informacje o ściśle określonym charakterze w rozumieniu tych przepisów nie jest konieczne, aby możliwe było wywnioskowanie z nich z dostatecznym stopniem prawdopodobieństwa, że ich potencjalny wpływ na cenę danych instrumentów finansowych będzie miał określony kierunek, w sytuacji gdy zostaną one podane do publicznej wiadomości.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Sprawa C-363/16: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/19

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-363/16)
   (2016/C 305/27)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie podejmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji z dnia 22 lutego 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.26534 (C 27/10 ex NN 6/09) przyznanej przez Grecję spółce Enómeni Klostoÿfantourgía AE [United Textiles SA] lub w każdym razie nie informując wystarczająco Komisji o środkach podjętych na podstawie art. 4 decyzji, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 2, 3 i 4 wspomnianej decyzji oraz na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zgodnie z decyzją Komisji z dnia 22 lutego 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.26534 Republika Grecka była zobowiązana odzyskać w terminie czterech miesięcy niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc, którą przyznała Enómeni Klostoÿfantourgía – czyli gwarancję państwa z 2007 r. i rozłożenie w 2009 r. spłaty zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne – oraz informować wystarczająco Komisję o środkach podejmowanych w tym celu.

               2.

               Tymczasem Republika Grecka nie odzyskała tej pomocy w terminie czterech miesięcy, jak powinna była to uczynić. Ponadto Republika Grecka nadal nie podjęła koniecznych działań w celu wykonania decyzji. W celu zbadania możliwości podjęcia na nowo działalności przez Enómeni Klostoÿfantourgía władze greckie zawiesiły, w drodze ustawy-dekretu z dnia 30 grudnia 2015 r., postępowanie w sprawie publicznej licytacji majątku tej spółki, mimo że nie została odzyskana pomoc niezgodna z rynkiem wewnętrznym. W każdym razie Republika Grecka nie informowała wystarczająco Komisji o odpowiednich działaniach podejmowanych w celu wykonania decyzji.


title: Sprawa F-53/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 lipca 2015 r. – WR (*)/Komisja (Służba publiczna – Wynagrodzenie – Dodatki rodzinne – Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu – Artykuł 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Osoba traktowana jak dziecko pozostajace na utrzymaniu – Osoba, wobec której urzędnik ma zobowiązania alimentacyjne i której utrzymanie stanowi dla niego poważne obciążenie – Warunki przyznania – Cofnięcie prawa do dodatku – Zwrot nienależnych kwot na podstawie art. 85 regulaminu pracowniczego)

text:
20150731051616822015/C 270/58532014TFPC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150707434422Sprawa F-53/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 lipca 2015 r. –  (
         *1
      )/Komisja (Służba publiczna – Wynagrodzenie – Dodatki rodzinne – Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu – Artykuł 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Osoba traktowana jak dziecko pozostajace na utrzymaniu – Osoba, wobec której urzędnik ma zobowiązania alimentacyjne i której utrzymanie stanowi dla niego poważne obciążenie – Warunki przyznania – Cofnięcie prawa do dodatku – Zwrot nienależnych kwot na podstawie art. 85 regulaminu pracowniczego)
   (
         *1
      )	Informacje usunięto w ramach ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych.
 ---documentbreak--- C2702015PL4320120150707PL0058432442Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 lipca 2015 r. –  (
         *1
      )/Komisja
   (Sprawa F-53/14) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Artykuł 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Osoba traktowana jak dziecko pozostajace na utrzymaniu — Osoba, wobec której urzędnik ma zobowiązania alimentacyjne i której utrzymanie stanowi dla niego poważne obciążenie — Warunki przyznania — Cofnięcie prawa do dodatku — Zwrot nienależnych kwot na podstawie art. 85 regulaminu pracowniczego)”2015/C 270/58Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: (
         *1
      ) (przedstawiciel: adwokat V. Simeons)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. S. Bohr i A.-C. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji w sprawie cofnięcia dodatku na osobę pozostającą na utrzymaniu przyznanego stronie skarżącej w odniesieniu do jej matki oraz w sprawie cofnięcia ochrony ubezpieczeniowej wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego instytucji europejskich (RCAM), oraz po drugie, decyzji w sprawie zwrotu nienależnie wypłaconych kwot.

      Sentencja wyroku

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

             (
                  *1
               ) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (
         *1
      )	Informacje usunięto w ramach ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych.
   (
         1
      )	Dz.U. C 421 z 24.11.2014, s. 58.


title: Sprawa C-305/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 24 czerwca 2015 r. – Delta Air Lines Inc./Daniel Dam Hansen, Mille Doktor, Carsten Jensen, Mogens Jensen, Dorthe Fabricius, Jens Ejner Rasmussen, Christian Bøje Pedersen, Andreas Fabricius, Mads Wedel Rasmussen, Nicklas Wedel Rasmussen, Thomas Lindstrøm Jensen, Marianne Thestrup Jensen, Erik Lindstrøm Jensen, Jakob Lindstrøm Jensen, Liva Doktor, Peter Lindstrøm Jensen

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 24 czerwca 2015 r. – Delta Air Lines Inc./Daniel Dam Hansen, Mille Doktor, Carsten Jensen, Mogens Jensen, Dorthe Fabricius, Jens Ejner Rasmussen, Christian Bøje Pedersen, Andreas Fabricius, Mads Wedel Rasmussen, Nicklas Wedel Rasmussen, Thomas Lindstrøm Jensen, Marianne Thestrup Jensen, Erik Lindstrøm Jensen, Jakob Lindstrøm Jensen, Liva Doktor, Peter Lindstrøm Jensen
   (Sprawa C-305/15)
   (2015/C 294/46)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Delta Air Lines Inc.

      Strona pozwana: Daniel Dam Hansen, Mille Doktor, Carsten Jensen, Mogens Jensen, Dorthe Fabricius, Jens Ejner Rasmussen, Christian Bøje Pedersen, Andreas Fabricius, Mads Wedel Rasmussen, Nicklas Wedel Rasmussen, Thomas Lindstrøm Jensen, Marianne Thestrup Jensen, Erik Lindstrøm Jensen, Jakob Lindstrøm Jensen, Liva Doktor, Peter Lindstrøm Jensen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że odszkodowanie przyznawane na podstawie tego rozporządzenia może przysługiwać pasażerom w transporcie lotniczym wielokrotnie w odniesieniu do tej samej rezerwacji w sytuacji, gdy lot, na który pasażerowie ci zostali przeniesieni przez przewoźnika lotniczego, [również] został odwołany lub opóźniony o ponad trzy godziny, efektem czego odszkodowanie określone w art. 7 tego rozporządzenia nie ma charakteru ryczałtowego, lecz jego wysokość jest uzależniona od ilości dokonanych przez przewoźnika odwołań czy też znaczenia, jaki mają te odwołania i, co za tym idzie, opóźnienia?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, w jaki sposób można to pogodzić z określoną w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie Sturgeon i in., C-402/07 i C-432/07, EU:C:2009:716, zasadą, zgodnie z którą art. 5 ww. rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania prawa do odszkodowania pasażerów opóźnionych lotów można traktować jak pasażerów odwołanych lotów w sytuacji, gdy w odniesieniu do tego prawa do odszkodowania w wyroku z dnia 23 października 2012 r. w sprawie Nelson i in., C-581/10 i C-629/10, EU:C:2012:657, Trybunał stwierdził, że przekraczająca trzy godziny długość opóźnienia nie jest brana pod uwagę przy obliczaniu kwoty zryczałtowanego odszkodowania?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).


title: Sprawa C-105/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Cuneo – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Ivovi Taricco i in. [Odesłanie prejudycjalne — Postępowanie karne dotyczące przestępstw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (VAT) — Artykuł 325 TFUE — Prawo krajowe przewidujące bezwzględne terminy przedawnienia mogące skutkować bezkarnością przestępstw — Potencjalne naruszenie interesów finansowych Unii Europejskiej — Obowiązek sądu krajowego powstrzymania się od stosowania każdego przepisu prawa krajowego mogącego naruszać obowiązki nałożone na państwa członkowskie przez prawo Unii]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Cuneo – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Ivovi Taricco i in.
   (Sprawa C-105/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Postępowanie karne dotyczące przestępstw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (VAT) - Artykuł 325 TFUE - Prawo krajowe przewidujące bezwzględne terminy przedawnienia mogące skutkować bezkarnością przestępstw - Potencjalne naruszenie interesów finansowych Unii Europejskiej - Obowiązek sądu krajowego powstrzymania się od stosowania każdego przepisu prawa krajowego mogącego naruszać obowiązki nałożone na państwa członkowskie przez prawo Unii])
   (2015/C 363/13)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Cuneo

      Strony w postępowaniu głównym z zakresu prawa karnego:

   Ivo Taricco, Ezio Filippi, Isabella Leonetti, Nicola Spagnolo, Davide Salvoni, Flavio Spaccavento, Goranco Anakiev

      Sentencja

               1)

               Uregulowanie krajowe w dziedzinie przedawnienia przestępstw karnych, takie jak ustanowione przez ostatni akapit art. 160 kodeksu karnego, zmienionego przez ustawę nr 251 z dnia 5 grudnia 2005 r. w związku z art. 161 tego kodeksu, które przewidywało w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym, że zdarzenie przerywające bieg przedawnienia, zaistniałe w trakcie postępowania karnego dotyczącego poważnych oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej, skutkuje przedłużeniem terminu przedawnienia jedynie o jedną czwartą jego pierwotnego czasu trwania, może stanowić zagrożenie dla obowiązków nałożonych na państwa członkowskie przez art. 325 ust. 1 i 2 TFUE w sytuacji, w której owo uregulowanie krajowe uniemożliwia nałożenie skutecznych i odstraszających sankcji karnych w znacznej liczbie przypadków poważnych oszustw stanowiących zagrożenie dla interesów finansowych Unii Europejskiej lub przewiduje dłuższe terminy przedawnienia w przypadku oszustw stanowiących zagrożenie dla interesów finansowych danego państwa członkowskiego, niż w przypadku oszustw stanowiących zagrożenie dla interesów finansowych Unii Europejskiej, co należy do weryfikacji sądu krajowego. Do sądu krajowego należy nadanie pełnej skuteczności art. 325 ust. 1 i 2 TFUE, poprzez powstrzymanie się w razie potrzeby od stosowania przepisów prawa krajowego, które skutkują uniemożliwieniem danemu państwu członkowskiemu przestrzegania obowiązków nałożonych na niego przez art. 325 ust. 1 i 2 TFUE.

               2)

               System przedawnienia mający zastosowanie do przestępstw karnych popełnionych w dziedzinie podatku od wartości dodanej, taki jak przewidziany przez ostatni akapit art. 160 kodeksu karnego, zmienionego przez ustawę nr 251 z dnia 5 grudnia 2005 r. w związku z art. 161 tego kodeksu, nie może być oceniany w świetle art. 101 TFUE, 107 TFUE i art. 119 TFUE.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa T-688/14: Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2015 r. – Airport Handling/Komisja

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/61

         Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2015 r. – Airport Handling/Komisja
   (Sprawa T-688/14) (1)

   (2015/C 381/85)
   Język postępowania: włoski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa C-431/11: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2011 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2011 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-431/11)
   2011/C 311/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Murrell, pełnomocnik, T. de la Mare, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 6 czerwca 2011 r. dotyczącej stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika VI (Zabezpieczenia społeczne) oraz protokołu 37 do Porozumienia o EOG (1);

               —

               ograniczenie w czasie skutków tego orzeczenia do czasu przyjęcia przez Radę na podstawie art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE nowej decyzji dotyczącej stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika VI (Zabezpieczenia społeczne) oraz protokołu 37 do Porozumienia o EOG; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zjednoczone Królestwo wnosi na podstawie art. 264 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji 2011/407/UE Rady z dnia 6 czerwca 2011 r. dotyczącej stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika VI (Zabezpieczenia społeczne) oraz protokołu 37 do Porozumienia o EOG (zwanej dalej „decyzją”).
   Zjednoczone Królestwo wnosi o wydanie orzeczenia:

               a)

               stwierdzającego nieważność decyzji:

               b)

               w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji — pozostawiającego tę decyzję w mocy do czasu przyjęcia przez Radę na podstawie art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE zgodnej z prawem decyzji dotyczącej wspólnego stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika VI (Zabezpieczenia społeczne) oraz protokołu 37 do Porozumienia o EOG oraz

               c)

               obciążającego Radę kosztami postępowania.

         Decyzja, której podstawę prawną stanowił art. 48 TFUE, określiła stanowisko Unii Europejskiej, które miałoby zostać przyjęte we Wspólnym Komitecie EOG w ramach negocjacji dotyczących zmiany załącznika VI (Zabezpieczenia społeczne) oraz protokołu 37 do Porozumienia o EOG.
   Zjednoczone Królestwo twierdzi, że Rada popełniła błąd wybierając art. 48 TFUE za podstawę prawną decyzji. W zamian za to Rada powinna była przyjąć decyzję tego rodzaju na podstawie art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE, stanowiącym stosowną podstawę dla przyjęcia wspólnego stanowiska służącego zawieraniu umów międzynarodowych, których skutkiem w UE jest rozszerzenie zakresu zastosowania praw z zakresu zabezpieczenia społecznego na obywateli państw trzecich. Artykuł 48 TFUE przewiduje jedynie kompetencję do wydawania przepisów dotyczących pracowników i osób pracujących na własny rachunek będących obywatelami UE. Artykuł 79 ust. 2 lit. b) przewiduje natomiast wyraźnie kompetencję do przyznawania praw obywatelom państw trzecich zamieszkującym legalnie na terytorium UE.
   Zgodnie z protokołem 21 środki przyjęte zgodnie z, bądź na podstawie podstaw prawnych przewidzianych w tytule V, włącznie z art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE, mają zastosowanie względem Zjednoczonego Królestwa tylko, jeżeli zadeklaruje ono związanie tymi środkami (opt-in).
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji uzasadnia odpowiednio okoliczność, iż decyzja ta została przyjęta na nieprawidłowej podstawie prawnej, czego konsekwencją jest fakt, że Zjednoczone Królestwo zostało pozbawione praw przyznanych mu przez protokół 21.

      (1)  Decyzja 2011/407/UE Rady z dnia 6 czerwca 2011 r. dotyczącej stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika VI (Zabezpieczenia społeczne) oraz protokołu 37 do Porozumienia o EOG (Dz.U. L 182, s. 12)


title: Sprawa C-312/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 5 — Ustanowienie ogólnych warunków ramowych równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Osoby niepełnosprawne — Niewystarczające środki transpozycji)

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-312/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 5 - Ustanowienie ogólnych warunków ramowych równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Osoby niepełnosprawne - Niewystarczające środki transpozycji)
   2013/C 245/03
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i C. Cattabriga, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez C. Gerardisę, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia, w wyznaczonym terminie, przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 5 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Ustawodawstwo krajowe przewidujące środki wykonawcze do tego artykułu, których zastosowanie jest uzależnione od czysto teoretycznego ustanowienia późniejszych uregulowań — Niewystarczające gwarancje i ułatwienia

      Sentencja

               1)

               Nie nakładając na wszystkich pracodawców obowiązku wprowadzenia, stosownie do potrzeb wynikających z konkretnej sytuacji, racjonalnych usprawnień stosujących się wobec wszystkich osób niepełnosprawnych Republika Włoska uchybiła ciążącemu na niej zobowiązaniu do dokonania należytej i pełnej transpozycji art. 5 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy.

               2)

               Republika Włoska pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011


title: Sprawa C-563/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 marca 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2008/98/WE — Artykuły 13 i 15 — Gospodarowanie odpadami — Ochrona zdrowia ludzi i środowiska naturalnego — Odpowiedzialność — Składowiska odpadów)

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/9

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 marca 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-563/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/98/WE - Artykuły 13 i 15 - Gospodarowanie odpadami - Ochrona zdrowia ludzi i środowiska naturalnego - Odpowiedzialność - Składowiska odpadów))
   (2017/C 151/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając, w odniesieniu do składowisk odpadów Torremolinos (Malaga), Torrent de S’Estret (Andratx, Majorka), Hoya de la Yegua de Arriba (Yaiza, Lanzarote), Barranco de Butihondo (Pájara, Fuerteventura), La Laguna-Tiscamanita (Tuineje, Fuerteventura), Lomo Blanco (Antigua, Fuerteventura), Montaña de Amagro (Galdar, Gran Canaria), Franja Costera de Botija (Galdar, Gran Canaria), Cueva Lapa (Galdar, Gran Canaria), La Colmena (Santiago del Teide, Teneryfa), Montaña Los Giles (La Laguna, Teneryfa), Las Rosas (Güimar, Teneryfa), Barranco de Tejina (Guía de Isora, Teneryfa), Llano de Ifara (Granadilla de Abona, Teneryfa), Barranco del Carmen (Santa Cruz de La Palma, La Palma), Barranco Jurado (Tijarafe, La Palma), Montaña Negra (Puntagorda, La Palma), Lomo Alto (Fuencaliente, La Palma), Arure/Llano Grande (Valle Gran Rey, La Gomera), El Palmar – Taguluche (Hermigua, La Gomera), Paraje de Juan Barba (Alajeró, La Gomera), El Altito (Valle Gran Rey, La Gomera), Punta Sardina (Agulo, La Gomera), Los Llanillos (La Frontera, El Hierro), Faro de Orchilla (La Frontera, El Hierro), Montaña del Tesoro (Valverde, El Hierro), Arbancón (Kastylia-La Mancha), Galve de Sorbe (Kastylia-La Mancha), Hiendelaencina (Kastylia-La Mancha), Tamajón (Kastylia-La Mancha), El Casar (Kastylia-La Mancha), Cardeñosa (Ávila), Miranda de Ebro (Burgos), Poza de la Sal (Burgos), Acebedo (León), Bustillo del Páramo (León), Cármenes (León), Gradefes (León), Noceda del Bierzo (León), San Millán de los Caballeros (León), Santa María del Páramo (León), Villaornate y Castro (León), Cevico de La Torre (Palencia), Palencia (Palencia), Ahigal de los Aceiteros (Salamanka), Alaraz (Salamanka), Calvarrasa de Abajo (Salamanka), Hinojosa de Duero (Salamanka), Machacón (Salamanka), Palaciosrubios (Salamanka), Peñaranda de Bracamonte (Salamanka), Salmoral (Salamanka), Tordillos (Salamanka), de Basardilla (Segovia), Cabezuela (Segovia), Almaraz del Duero (Zamora), Cañizal (Zamora), Casaseca de las Chanas (Zamora), La Serratilla (Abanilla), Las Rellanas (Santomera) i El Labradorcico (Águilas) środków niezbędnych w celu zapewnienia, aby gospodarowanie odpadami było prowadzone bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska, w szczególności bez zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin lub zwierząt, i aby odpady, które są na tych składowiskach umieszczane, były przetwarzane przez same gminy lub przez dealera, zakład lub przedsiębiorstwo wykonujące czynności przetwarzania odpadów lub przez prywatny lub publiczny podmiot zajmujący się zbieraniem odpadów zgodnie z art. 4 i 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 i art. 15 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa T-409/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 marca 2008 r. — ASTER przeciwko Komisji

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 marca 2008 r. — ASTER przeciwko Komisji
   (Sprawa T-409/05) (1)

   (2008/C 116/54)

      Język postępowania: włoski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.


title: Sprawa C-126/05: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia  5 grudnia 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/29

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 5 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-126/05) (1)

   (2006/C 143/59)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 132 z 20.5.2005


title: Sprawa T-147/16: Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2016 r. –Włochy/Komisja (Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Okresowa kara pieniężna — Decyzja określająca wysokość okresowej kary pieniężnej — Umorzenie postępowania)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/35

         Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2016 r. –Włochy/Komisja
   (Sprawa T-147/16) (1)

   ((Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Okresowa kara pieniężna - Decyzja określająca wysokość okresowej kary pieniężnej - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 022/48)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmier, pełnomocnik, i S. Fiorentino, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 366 final z dnia 28 stycznia 2016 r, w której, wykonując wyrok z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie Komisja/Włochy, C-496/09, EU:C:2011:740, Komisja ustaliła wysokość okresowej kary pieniężnej należnej od Republiki Włoskiej za semestr trwający od dnia 18 listopada 2012 r. do dnia 17 maja 2013 r. i semestr trwający od dnia 18 maja 2013 r. do dnia 17 listopada 2013 r.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30.0.2016.


title: Sprawa F-18/10: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2010 r. — Capidis przeciwko Komisji

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/56

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2010 r. — Capidis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-18/10)
   2010/C 134/94
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Georges Capidis (Zellik, Belgia) i in. (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci obniżenia grupy zaszeregowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci obniżenia grupy zaszeregowania przewidzianej w art. 9 ust. 1 akapit f) załącznika IX do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-8/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Oldenburg — Niemcy) — Johann Bilker, Heidrun Ohle, Ursula Kohls-Ohle przeciwko EWE AG

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/8

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Oldenburg — Niemcy) — Johann Bilker, Heidrun Ohle, Ursula Kohls-Ohle przeciwko EWE AG
   (Sprawa C-8/11) (1)

   2012/C 109/18
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa C-504/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 września 2013 r. — Boston Scientific Medizintechnik GmbH przeciwko Betriebskrankenkasse RWE

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 września 2013 r. — Boston Scientific Medizintechnik GmbH przeciwko Betriebskrankenkasse RWE
   (Sprawa C-504/13)
   2013/C 352/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Boston Scientific Medizintechnik GmbH

      Strona pozwana: Betriebskrankenkasse RWE

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (1) należy interpretować w ten sposób, że produkt, a mianowicie wszczepiony w ciele ludzkim produkt medyczny (tutaj: wszczepialny kardiowerter-defibrylator serca — ICD), jest wadliwy już wówczas, jeśli w znacznej liczbie urządzeń tej samej serii wystąpiło wadliwe działanie, aczkolwiek wada wszczepionego w konkretnym przypadku urządzenia nie została stwierdzona?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie 1 odpowiedzi twierdzącej:
               Czy koszty zabiegu mającego na celu eksplantację produktu i wszczepienie innego ICD stanowią szkodę spowodowaną przez uszkodzenia ciała w rozumieniu art. 1, art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy 85/374/EWG?

      (1)  Dz.U. L 210, s. 29.


title: Sprawa T-243/10: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2013 r. — Rungis express przeciwko OHIM — Žito (MARESTO) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/21

         Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2013 r. — Rungis express przeciwko OHIM — Žito (MARESTO)
   (Sprawa T-243/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 336/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rungis express AG (Meckenheim, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat U. Feldmann, następnie adwokat O. Dimopoulou)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: B. Schmidt, R. Pethke i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Žito prehrambena industrija d.d. (Ljubljana, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat M. Praviček)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 marca 2010 r. (sprawa R 691/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Žito prehrambena industrija d.d. a Rungis express AG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca oraz interwenient pokrywają każde własne koszty oraz każde po połowie koszty postępowania pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010 r.


               28.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/13

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-8/14)
   (2014/C 163/12)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 20 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Marię Moustakali, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 27 załącznika XVIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/38/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie ustanowienia europejskiej rady zakładowej lub trybu informowania pracowników i konsultowania się z nimi w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym (wersja przekształcona)), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 i decyzją Wspólnego Komitetu nr 54/2010 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 26 sierpnia 2013 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 26 czerwca 2013 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/38/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie ustanowienia europejskiej rady zakładowej lub trybu informowania pracowników i konsultowania się z nimi w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym (wersja przekształcona) („akt prawny”), przywołanej w pkt 27 załącznika XVIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 16 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawy połączone T-400/04 i od T-402/04 do T-404/04: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Arch Chemicals i in. przeciwko Komisji (Uregulowania sanitarne — Wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych — Inwentaryzacja substancji czynnych na rynku — Decyzja odmawiająca zmiany określonych przepisów rozporządzenia — Skarga na bezczynność — Obowiązek działania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/11

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Arch Chemicals i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-400/04 i od T-402/04 do T-404/04) (1)

   (Uregulowania sanitarne - Wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych - Inwentaryzacja substancji czynnych na rynku - Decyzja odmawiająca zmiany określonych przepisów rozporządzenia - Skarga na bezczynność - Obowiązek działania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność)
   2011/C 319/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arch Chemicals, Inc. (Norwalk, Connecticut, Stany Zjednoczone); Arch Timber Protection Ltd (Castleford, West Yorkshire, Zjednoczone Królestwo) (sprawa T-400/04); Rhodia UK Ltd, dawniej Rhodia Consumer Specialities Ltd (Watford, Hertfordshire, Zjednoczone Królestwo) (sprawa T-402/04), Sumitomo Chemical (UK) plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (sprawa T-403/04) i Troy Chemical Co. BV (Vlaardingen, Niderlandy) (sprawa T-404/04); (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo X. Lewis i D. Recchia, nastepnie P. Oliver i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, w ramach żądania głównego — wniosek o stwierdzenie bezczynności Komisji polegającej na tym, że niezgodnie z prawem nie dokonała ona zmiany określonych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produktów biobójczych (Dz.U. L 228, s. 6) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 (Dz.U. L 307, s. 1), w ramach żądania ewentualnego — wniosek o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 20 lipca 2004 r., odmawiającego uwzględnienia wniosków skarżących, i po drugie, w ramach żądania głównego — wniosek o naprawienie szkody poniesionej przez skarżące na skutek bezczynności Komisji oraz, w ramach żądania ewentualnego — żądanie naprawienia szkody spowodowanej pismem z dnia 20 lipca 2004 r.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają odrzucone.

               2)

               Arch Chemicals, Inc., Arch Timber Protection Ltd, Rhodia UK Ltd, Sumitomo Chemical (UK) plc i Troy Chemical Co. BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005


title: Sprawa C-126/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 17 marca 2014 r. – Sveda UAB przeciwko Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 17 marca 2014 r. – Sveda UAB przeciwko Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-126/14)
   2014/C 175/29
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Sveda UAB

      Druga strona postępowania: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Podmiot zainteresowany: Klaipėdos apskrities valstybinė mokesčių inspekcija

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 168 dyrektywy 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej może być interpretowany w ten sposób, że przyznaje on podatnikowi prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT zapłaconego w związku z wytworzeniem lub nabyciem dóbr inwestycyjnych przeznaczonych do celów prowadzenia działalności gospodarczej, takich jak dobra, o których mowa w niniejszej sprawie, które i) są bezpośrednio przeznaczone do nieodpłatnego użytku publicznego, ale ii) mogą zostać uznane za instrument służący do przyciągania odwiedzających do miejsca, w którym podatnik, w ramach swej działalności gospodarczej, zamierza dostarczać towary i usługi?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-55/09: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2013 r. — Daniel Swarovski przeciwko OHIM — Swarovski (Daniel Swarovski Privat)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/82

         Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2013 r. — Daniel Swarovski przeciwko OHIM — Swarovski (Daniel Swarovski Privat)
   (Sprawa T-55/09) (1)

   2013/C 225/184
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-257/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Court of Appeal (Anglia i Walia), Wydział Cywilny, z dnia 15 czerwca 2004 r. w sprawach Michael Jason Clarke przeciwko Frank Staddon Ltd oraz J.C. Caulfield, C.F. Caulfield i K.V. Barnes przeciwko Marshalls Clay Products Ltd

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Court of Appeal (Anglia i Walia), Wydział Cywilny, z dnia 15 czerwca 2004 r. w sprawach Michael Jason Clarke przeciwko Frank Staddon Ltd oraz J.C. Caulfield, C.F. Caulfield i K.V. Barnes przeciwko Marshalls Clay Products Ltd
   (Sprawa C-257/04)
   (2004/C 217/25)
   Dnia 16 czerwca 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Court of Appeal (Anglia i Walia), Wydział Cywilny Civil, wydanego dnia 15 czerwca 2004 r. w sprawach Michael Jason Clarke przeciwko Frank Staddon Ltd, oraz J.C. Caulfield, C.F. Caulfield, K.V. Barnes przeciwko Marshalls Clay Products Ltd.
   Court of Appeal zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy porozumienie wiążące na mocy umowy pomiędzy pracodawcą a pracownikiem, przewidujące, że określona część wynagrodzenia wypłacanego pracownikowi stanowi „wynagrodzenie za czas urlopu” tego pracownika (porozumienie nazywane.„rolled-up holiday pay”) stanowi naruszenie prawa pracownika do corocznego płatnego urlopu zgodnie z art. 7 dyrektywy dotyczącej czasu pracy? (1)

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie 1 brzmiałaby inaczej, gdyby pracownik otrzymywał takie samo wynagrodzenie przed i po wejściu w życie wiążącego porozumienia, tak że wynikiem porozumienia nie byłoby ustanowienie dodatkowego wynagrodzenia, lecz przyporządkowanie części wynagrodzenia wypłacanego pracownikowi do wynagrodzenia za czas urlopu?

               3)

               Czy, w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, stanowi naruszenie prawa do corocznego płatnego urlopu zgodnie z art. 7, jeżeli wynagrodzenie to zostanie zaliczone i może zostać przeciwstawione prawu przyznanemu przez dyrektywę?

               4)

               Czy w celu wykonania obowiązku wynikającego z art. 7 dyrektywy 93/104/WE, mającego na celu zagwarantowanie pracownikowi prawa do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni jest niezbędnym, aby wynagrodzenie to zostało wypłacone w okresie, w którym przebywa on na corocznym urlopie, czy też dla wypełnienia art. 7 wystarczy, żeby wynagrodzenie to było wypłacane w ciągu roku w ratach?

      (1)  Dyrektywa Rady nr 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy. Dz.U. L 307, 13.12.1993, str. 18-24


title: Sprawa C-330/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hovrätten för Övre Norrland — Szwecja) — Postępowanie karne przeciwko Fredrikowi Granbergowi (Podatek akcyzowy — Oleje mineralne — Nietypowy środek transportu)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hovrätten för Övre Norrland — Szwecja) — Postępowanie karne przeciwko Fredrikowi Granbergowi
   (Sprawa C-330/05) (1)

   (Podatek akcyzowy - Oleje mineralne - Nietypowy środek transportu)
   (2008/C 8/05)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Hovrätten för Övre Norrland — Szwecja
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Fredrik Granberg.
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hovrätten för Övre Norrland — Wykładnia art. 9 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, str. 1) — Dokonany przez jednostkę przywóz olejów mineralnych już dopuszczonych do konsumpcji w innym państwie członkowskim — Nietypowy środek transportu
   Sentencja

               1)

               Artykuł 9 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zmienionej dyrektywą Rady 92/108/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r., nie zezwala na opodatkowanie w sposób ogólny podatkiem akcyzowym w państwie członkowskim konsumpcji mazutu nabytego w innym państwie członkowskim przez jednostkę dla własnego użytku i przetransportowanego przez nią do rzeczonego państwa członkowskiego konsumpcji niezależnie od sposobu, w jaki jednostka dokonała tego transportu.

               2)

               Dokonany przez jednostkę transport 3000 l mazutu w trzech kontenerach, zwanych powszechnie „dużymi kontenerami na produkty płynne luzem”, umieszczonych na ciężarówce stanowi „nietypowy środek transportu” w rozumieniu art. 9 ust. 3 dyrektywy 92/12, zmienionej dyrektywą 92/108.

               3)

               Artykuł 7 ust. 4 dyrektywy 92/12, zmienionej przez dyrektywę 92/108, nie sprzeciwia się temu, aby przepisy państwa członkowskiego przeznaczenia, w którym pobierany jest podatek akcyzowy, na co zezwala art. 9 ust. 3 dyrektywy, wymagały od każdej jednostki, która nabyła osobiście i do własnego użytku mazut w innym państwie członkowskim, gdzie towar ten został dopuszczony do konsumpcji, i która sama transportuje ten towar do docelowego państwa członkowskiego przy użyciu „nietypowego środka transportu” w rozumieniu rzeczonego art. 9 ust. 3, by ustanowiła zabezpieczenie zapłaty podatku akcyzowego i posiadała dokument towarzyszący oraz dokument poświadczający ustanowienie takiego zabezpieczenia.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawa T-595/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Othman przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/18

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Othman przeciwko Radzie
   (Sprawa T-595/14)
   2014/C 361/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Razan Othman (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie zasądzenie od Unii Europejskiej obowiązku naprawienia wszystkich szkód poniesionych przez stronę skarżącą w kwocie 10  000 EUR;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej koszami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-592/14 Makhlouf/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-103/09: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2009 r. — von Oppeln-Bronikowski i von Oppeln-Bronikowski przeciwko OHIM — Pomodoro Clothing (promodoro)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/39

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2009 r. — von Oppeln-Bronikowski i von Oppeln-Bronikowski przeciwko OHIM — Pomodoro Clothing (promodoro)
   (Sprawa T-103/09)
   2009/C 113/79
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anna Elisabeth Richarda von Oppeln-Bronikowski i Baron Zebulon Baptiste von Oppeln-Bronikowski (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Knies)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Pomodoro Clothing Company Ltd. (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 stycznia 2009 r. w sprawie R 325/2008-1

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „promodoro” dla towarów i usług należących do klas 25, 28 i 35 — zgłoszenie nr 3 587 557

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Pomodoro Clothing Company Ltd.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie słowny znak towarowy „POMODORO” dla towarów należących do klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie zasady 22 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1), gdyż Izba Odwoławcza popełniła błąd, biorąc pod uwagę dowody używania przedstawione przez Pomodoro Clothing Company Ltd. po upływie przewidzianego terminu; naruszenie art. 43 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie stwierdziła, chociaż powinna, że przedstawione przez Pomodoro Clothing Company Ltd. w przewidzianym terminie dowody nie stanowią wystarczającego dowodu na używanie znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie; naruszenie art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94, dlatego że Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, iż w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie (WE) z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 303, s. 1).


title: Sprawa C-611/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-471/13, Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma/Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, dawniej Zoetis Products LLC

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/39

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-471/13, Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma/Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, dawniej Zoetis Products LLC
   (Sprawa C-611/16 P)
   (2017/C 030/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, dawniej Zoetis Products LLC (przedstawiciel: D.W. Hull, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub części;

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji w całości lub części;

               —

               uchylenie lub znaczne obniżenie nałożonej grzywny;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, ponowne skierowanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej, aby ten wydał rozstrzygnięcie zgodne z oceną prawną zawartą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie formułują dziewięć zarzutów dotyczących naruszeń prawa, jakich dopuścił się Sąd.

               1)

               Sąd zastosował niewłaściwe kryterium prawne w celu oceny czy spółka Alpharma była potencjalnym konkurentem spółki Lundbeck w kontekście naruszenia przez jej produkty patentu tej spółki. Wobec braku dowodów na okoliczność, że patenty spółki Lundbeck korzystały ze słabej ochrony, domniemywa się, że jej patenty są ważne a wprowadzanie na rynek produktów naruszających prawa patentowe – niezgodne z prawem.

               2)

               Mimo uznania, że spółka Alpharma uzyskała wiedzę o tym, iż spółka Lundbeck uzyska patent oraz że jej produkty naruszają patenty spółki Lundbeck na krótko przed zawarciem ugody, Sąd nie zbadał czy Komisja wykazała, że wejście na rynek przez spółkę Alpharma pozostawało, w świetle tych dodatkowych przeszkód w dostępie do rynku, strategią opłacalną z ekonomicznego punktu widzenia. Sąd oparł się za to na dowodach niepowołanych w spornej decyzji, nieprawidłowo przerzucając na wnoszące odwołanie ciężar dowodu obalenia twierdzenia Komisji jakoby spółka Alpharma była potencjalnym konkurentem spółki Lundbeck.

               3)

               Sąd zastosował niewłaściwe kryterium prawne w celu oceny czy ugoda stanowiła ograniczenie konkurencji „ze względu na cel”, ponieważ nie zbadał czy Komisja wykazała, że ugoda z dostatecznym prawdopodobieństwem mogła powodować negatywne skutki oraz nie uwzględnił faktu, iż Komisja nie miała wcześniejszego doświadczenia w zakresie tego rodzaju ugód patentowych.

               4)

               Sąd nie zbadał czy Komisja wykazała prawdziwość swych twierdzeń, jakoby ograniczenie sformułowane ugodą przekraczało zakres patentów spółki Lundbeck.

               5)

               Sąd zastosował niewłaściwe kryterium prawne w celu oceny czy czas trwania dochodzenia Komisji był nadmierny oraz czy naruszał prawa wnoszących odwołanie do obrony.

               6)

               Sąd błędnie utrzymał w mocy decyzję Komisji o skierowaniu spornej decyzji do Zoetis (obecnie Alpharma LLC), ale nie do Merck Generics Holding GmbH, mimo że Komisja nie wskazała w spornej decyzji żadnej podstawy rozróżnienia sytuacji obu wymienionych przedsiębiorstw.

               7)

               Sąd naruszył prawo orzekając, że przepisy prawa w momencie zawierania ugody były dostarczanie jasne, tak że wnoszące odwołanie mogły z nich jednoznacznie wywieźć zakres swych praw i obowiązków i postępować do nich stosowanie.

               8)

               Sąd błędnie utrzymał w mocy sporną decyzję Komisji pomimo, oczywistego nieuwzględnienia przez nią wagi zarzucanego naruszenia przy określaniu wysokości grzywny, jak wymaga tego art. 23 ust. 3 rozporządzenia 1/2003 (1) .

               9)

               Sąd zastosował niewłaściwe kryterium prawne w celu wyboru roku, będącego podstawą obliczenia 10 % od kwoty grzywny wymierzonej A.L. Industrier.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa T-863/16: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2016 r. – Le Pen/Parlament

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/48

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2016 r. – Le Pen/Parlament
   (Sprawa T-863/16)
   (2017/C 038/64)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Marie Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceccaldi i J.-P. Le Moigne)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji kwestorów Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2016 r., ze względu na to, że utrzymuje ona w mocy jedynie decyzję o odzyskaniu od Jean-Marie Le Pena kwoty 320 026,23 EUR;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 29 stycznia 2016 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 2016-195 z dnia 4 lutego 2016 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego zapłaty na rzecz Jean-Marie Le Pena kwoty 50 000,00 EUR z tytułu zwrotu podlegających zwrotowi wydatków.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący uchybień wpływających na formalną legalność zaskarżonych aktów. Zarzut ten dzieli się na trzy części.

                           —

                           Część pierwsza, zgodnie z którą kompetencja w zakresie decyzji finansowych, które dotyczą partii politycznych i tym samym posłów, należy do Prezydium Parlamentu Europejskiego, a nie do sekretarza generalnego lub do kwestorów.

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą Prezydium Parlamentu Europejskiego nie może zmieniać charakteru i zakresu swoich kompetencji. Sekretarz generalny nie dysponuje bowiem należytym upoważnieniem udzielonym przez przewodniczącego Prezydium Parlamentu Europejskiego, na którego podstawie mógłby on przyjąć i doręczyć decyzję z dnia 29 stycznia 2016 r., w której chodzi o kwestie finansowe dotyczące posła. Kwestorzy nie mogą również posiadać kompetencji do przyjęcia decyzji z dnia 4 października 2016 r., kiedy mają rozstrzygać w przedmiocie „decyzji” przyjętej przez równie niekompetentny organ administracyjny, a mianowicie sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego.

                           —

                           Część trzecia dotycząca braku uzasadnienia decyzji kwestorów Parlamentu Europejskiego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący uchybień wpływających na materialną legalność zaskarżonych aktów. Zarzut ten dzieli się na osiem części.

                           —

                           Część pierwsza, zgodnie z którą celem decyzji kwestorów nie jest ustalenie nienależnego domniemanie charakteru wypłaconych kwot. W związku z tym decyzja ta nie jest pełna, ze względu na to, że dotyczy jedynie zwrotu tych kwot. Nie istnieje ponadto na tym etapie decyzja odnosząca się do ustalenia, że kwoty wypłacone stronie skarżącej były rzeczywiście nienależne, a zatem akt sekretarza generalnego powinien zostać cofnięty, tak jak i decyzja nakazująca zwrot spornych kwot.

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą zaskarżone akty są obarczone oczywistym błędem w ocenie.

                           —

                           Część trzecia dotycząca naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           Część czwarta dotycząca ciężaru dowodu, w zakresie w jakim do strony skarżącej nie należy wykazanie, że dany asystent faktycznie pracował dla niej i że prace które on wykonywał były konieczne i bezpośrednio związane z mandatem parlamentarnym strony skarżącej.

                           —

                           Część piąta, zgodnie z którą zaskarżone akty naruszają prawa polityczne asystentów krajowych.

                           —

                           Część szósta, zgodnie z którą zaskarżone akty stanowią nadużycie władzy i nadużycie proceduralne.

                           —

                           Część siódma, zgodnie z którą zaskarżone akty mają dyskryminacyjny charakter. Jedynym zamiarem zaskarżonych decyzji jest ponadto wyrządzenie szkody działalności politycznej strony skarżącej.

                           —

                           Część ósma dotycząca naruszenia niezależności strony skarżącej jako posła do Parlamentu Europejskiego.


title: Sprawa T-301/12: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2012 r. — Laboratoires CTRS przeciwko Komisji

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/20

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2012 r. — Laboratoires CTRS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-301/12)
   2012/C 250/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoires CTRS (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: K. Bacon, barrister, M. Utges Manley i M. Barnden, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 maja 2012 r. odmawiającej wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla „Orphacol — Kwas cholowy”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zarówno rozporządzenie (UE) nr 182/2011 (1), jak i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (2) ze względu na to, że Komisja nie była uprawniona do ponownego wszczęcia procedury komitetowej na postawie projektu decyzji co do istoty takiego samego jak wersja, która została już odrzucona przez stały komitet i komitet odwoławczy, ani nie była uprawniona do przyjęcia zaskarżonej decyzji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja w każdym razie narusza zasadniczo prawo w odniesieniu do wykładni dyrektywy 2001/83/WE (ze zmianami) (3).

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55, s. 13).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s.1).

      (3)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).


title: Sprawa C-81/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava (Rumunia) w dniu 14 lutego 2017 r. – Zabrus Siret SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Iași – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Suceava

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava (Rumunia) w dniu 14 lutego 2017 r. – Zabrus Siret SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Iași – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Suceava
   (Sprawa C-81/17)
   (2017/C 161/11)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Suceava

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Zabrus Siret SRL

      Strona pozwana: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Iași – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Suceava

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2006/112/WE (1) oraz zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym stoją na przeszkodzie praktyce administracyjnej i/lub wykładni przepisów prawa krajowego, zgodnie z którymi odmawia się zbadania i przyznania prawa do zwrotu VAT wynikającego z korekty transakcji dokonanych w okresie poprzedzającym okres poddany kontroli i który został objęty kontrolą podatkową, w wyniku której organy podatkowe nie stwierdziły nieprawidłowości mających wpływ na zmiany podstawy opodatkowania VAT, pomimo iż te przepisy należy interpretować w ten sposób, że organy podatkowe mogą przeprowadzić ponowną kontrolę w odniesieniu do okresu poprzednio objętego kontrolą w oparciu o dodatkowe informacje uzyskane w wyniku współpracy organów i instytucji państwowych?

               2)

               Czy dyrektywę 2006/112/WE oraz zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się, w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, krajowym przepisom prawa, które nie dopuszczają korekty błędów pisarskich w deklaracjach VAT za okresy podatkowe objęte uprzednio kontrolą podatkową, za wyjątkiem przypadku, w którym korekta następuje na podstawie decyzji w sprawie zastosowania środka przekazanej przez organ kontroli podatkowej w ramach przeprowadzonej poprzednio kontroli?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006 L 347, s. 1).


title: Sprawa C-455/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 maja 2013 r. w sprawie T-454/10 Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav), Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 sierpnia 2013 r. przez Confederazione Cooperative Italiane, Cooperativas Agro-alimentarias, Fédération française de la coopération fruitière, légumière et horticole (Felcoop)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 maja 2013 r. w sprawie T-454/10 Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav), Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 sierpnia 2013 r. przez Confederazione Cooperative Italiane, Cooperativas Agro-alimentarias, Fédération française de la coopération fruitière, légumière et horticole (Felcoop)
   (Sprawa C-455/13 P)
   2013/C 325/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Confederazione Cooperative Italiane, Cooperativas Agro-alimentarias, Fédération française de la coopération fruitière, légumière et horticole (Felcoop) (przedstawiciele: adwokaci M. Merola i M.C. Santacroce)

      Druga strona postępowania: Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav), Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon), Associazione Italiana Industrie Prodotti Alimentari (AIIPA), Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

               —

               uznanie skargi przemysłowych przetwórców owoców i warzyw za niedopuszczalną, a w konsekwencji uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji przez wnoszących odwołanie;

               —

               tytułem ewentualnym, w razie gdyby Trybunał stwierdził, że skargi o stwierdzenie nieważności były dopuszczalne (quod non), uchylenie zaskarżonego wyroku z powodu poważnych i oczywistych naruszeń prawa, jak również ze względu na niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie prawne, jak zostało wykazane w odwołaniu, i odesłanie sprawy do Sądu w celu jej merytorycznego rozpatrzenia;

               —

               tytułem ewentualnym, w razie gdyby Trybunał potwierdził (quod non) ocenę Sadu dotyczącą istoty sprawy, uchylenie części wyroku dotyczącej skutków stwierdzenia nieważności art. 60 ust. 7 rozporządzenia nr 543/2011 (1), ponieważ opiera się ono na wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniu, które ponadto jest niezgodne z zasadą pewności prawa i zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, ze względu na czas trwanie i działanie programów operacyjnych;

               —

               obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania w obu instancjach lub odroczenie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w pierwszej instancji w wypadku odesłania sprawy do Sądu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd w zaskarżonym wyroku:

               —

               błędnie ocenił dopuszczalność skargi w sprawie T-454/10, odnosząc się załącznika VIII do rozporządzenia nr 1580/2007 (2), w szczególności stwierdzając, że załącznik VIII stanowi całość z art. 52 ust. 2a akapit drugi rzeczonego rozporządzenia, nie biorąc pod uwagę, że przepis ów nie wprowadził żadnej zmiany do treści załącznika VIII, który zawsze dopuszczał działania finansowe i inwestycyjne Unii w odniesieniu do niektórych rodzajów działalności przetwórczej;

               —

               błędnie ocenił zdolność skarżących w pierwszej instancji do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 ust. 4 i 6 TFUE;

               —

               niesłusznie stwierdził, że zaskarżone przepisy zostały wydane z naruszeniem rozporządzeniem w sprawie jednolitej WOR, błędnie zakładając, że owo rozporządzenie wyłączało z zakresu stosowania finansowania europejskiego wszelką działalność prowadzoną przez organizacje producentów inną niż wytwarzanie świeżych produktów (niezależnie od tego, czy są one przeznaczone do spożycia, czy do przetworzenia);

               —

               błędnie zastosował zasadę niedyskryminacji, pomyliwszy ja z zasadą niezakłóconej konkurencji pomiędzy równymi podmiotami rynkowymi i zapomniał, ze sektor rolny podlega własnym regułom w ramach wspólnej polityki rolnej;

               —

               co się tyczy skutków stwierdzenia nieważności, błędnie zastosował art. 264 ust. 2 TFUE, dokonując rozróżnienia pomiędzy z jednej strony art. 52 ust. 2a akapit drugi dawnego rozporządzenia nr 1580/2007 i art. 50 ust. 3 rozporządzenia nr 543/2011, a z drugiej strony art. 60 ust. 7 rozporządzenia nr 543/2011, jak również wydając wyrok, którego wykonanie jest niemożliwe na mocy art. 60 ust. 7 rozporządzenia nr 543/2011.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011/UE z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U L 157, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. L 350, s. 1).


title: Sprawa F-119/12: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2012 r. — ZZ przeciwko Europolowi

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/36

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2012 r. — ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-119/12)
   2012/C 379/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat J. J. Ghosez)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu w sprawie nieprzedłużenia umowy skarżącej na czas nieokreślony oraz zasądzenie od Europolu wypłaty różnicy między kwotą wynagrodzenia, które skarżąca mogłaby otrzymać, gdyby pozostała na swoim stanowisku w Europolu, a kwotą wynikającą z wszystkich innych świadczeń, które skarżąca rzeczywiście uzyskała od dnia 1 czerwca 2012 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 3 kwietnia 2012 r., którą pozwana poinformowała skarżącą o nieprzedłużeniu z nią umowy zawartej na czas określony, wygasającej w dniu 31 maja 2012 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej wypłaty różnicy między z jednej strony kwotą wynagrodzenia, które skarżąca mogłaby otrzymać, gdyby pozostała na swoim stanowisku, a z drugiej strony kwotą wynagrodzenia, honorariów, zasiłków dla bezrobotnych i wszelkich innych ekwiwalentnych świadczeń, które skarżąca rzeczywiście uzyskała od dnia 1 czerwca 2012 r. zamiast wynagrodzenia uzyskiwanego w charakterze członka personelu tymczasowego;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-433/15: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2015 r. – Bank Saderat/Rada

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/40

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2015 r. – Bank Saderat/Rada
   (Sprawa T-433/15)
   (2015/C 320/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Saderat plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Jeffrey, S. Ashley i A. Irvine, solicitors, oraz M.E. Demetriou i R. Blakeley, barristers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Rady następujących kwot na rzecz strony skarżącej:

                           —

                           8 8 9 06  191 EUR z tytułu szkody materialnej poniesionej do dnia wniesienia niniejszego roszczenia;

                           —

                           8 7 13  285 EUR z tytułu odsetek od kwoty podanej w tiret pierwszym powyżej, powiększonych o odsetki dzienne w wysokości 10  377 EUR do chwili wydania wyroku, posiłkowo według głównej stopy refinansowej Europejskiego Banku Centralnego + 2 % rocznie do chwili wydania wyroku, w dalszej kolejności posiłkowo według takiej stopy i przez taki okres, jakie Trybunał uzna za właściwe;

                           —

                           dziennej stawki w wysokości 54  716 EUR z tytułu szkody materialnej od dnia wniesienia niniejszego roszczenia do końca okresu objętego roszczeniem;

                           —

                           odsetek od całkowitej kwoty wyliczonej zgodnie z tiret trzecim powyżej według stopy 4,2601 % rocznie do chwili wydania wyroku, posiłkowo według głównej stopy refinansowej Europejskiego Banku Centralnego + 2 % rocznie do chwili wydania wyroku, w dalszej kolejności posiłkowo według takiej stopy i przez taki okres, jakie Trybunał uzna za właściwe;

                           —

                           3 2 9 64  320 EUR z tytułu szkody materialnej od końca okresu objętego roszczeniem;

                           —

                           1 0 00  000 EUR z tytułu krzywdy;

                           —

                           odsetek naliczanych po wydaniu wyroku od kwot podanych w tiret od pierwszego do szóstego powyżej według stopy 4,2601 % rocznie do dnia zapłaty, posiłkowo według głównej stopy refinansowej Europejskiego Banku Centralnego + 2 % rocznie do chwili wydania wyroku, w dalszej kolejności posiłkowo według takiej stopy i przez taki okres, jakie Trybunał uzna za właściwe; oraz

                           —

                           poniesionych przez Bank kosztów postępowania;

               —

               obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca podnosi, że nałożenie na nią przez Radę Unii Europejskiej środków ograniczających było wystarczająco poważnym naruszeniem zobowiązań mających na celu przyznanie stronie skarżącej praw, a tym samym Unia Europejska ponosi odpowiedzialność pozaumowną.
   Według strony skarżącej naruszenie to było bezpośrednią przyczyną wyrządzonych stronie skarżącej znaczących szkód materialnych i niematerialnych, za które jest ona uprawniona do uzyskania odszkodowania.


title: Sprawa T-561/13: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2013 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/37

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2013 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji
   (Sprawa T-561/13)
   2013/C 367/67
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, Abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wyłącza ona wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii w ramach pomocy „Indemnizaciones Compensatorias de las Desventajas Naturales” (dodatki wyrównawcze z tytułu niekorzystnych warunków naturalnych, zwane dalej ICDN) przewidzianej w planie rozwoju obszarów wiejskich w Galicji w latach 2007-2013 na kwotę 757 968,97 EUR odpowiadającą pojęciu „niekorzystnych warunków naturalnych”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji wykonawczej Komisji 2013/433/UE z dnia 13 sierpnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).
   Na poparcie tej skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 10 ust. 2 i 4 oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1975/2006.
               Królestwo Hiszpanii twierdzi w tym względzie, że obowiązek dokonania spisu zwierząt podczas przeprowadzanej w ramach ICDN kontroli na miejscu jest sprzeczny z ciągłością kryterium gęstości hodowlanej oraz zasadą równości traktowania; twierdzi ono również, że Komisja dokonała błędnej wykładni ww. przepisów, uznając, iż hiszpański system nie jest odpowiedni do sprawdzenia tego, czy spełnione zostało kryterium gęstości hodowlanej.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1082/oraz art. 26 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 796/2004.
               Królestwo Hiszpanii twierdzi w tym względzie, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono ww. przepisów ze względu na to, iż, celem sprawdzenia tego, czy spełnione zostało kryterium gęstości hodowlanej, ustanawia ona wymóg dokonania podczas kontroli na miejscu spisu zwierząt.


title: Sprawa T-285/17: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2017 r. – Yanukovych/Rada

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/37

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2017 r. – Yanukovych/Rada
   (Sprawa T-285/17)
   (2017/C 231/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Viktor Fedorovych Yanukovych (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 34), w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 1), w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, że Rada nie dysponowała odpowiednią podstawą prawną w celu przyjęcia zaskarżonych aktów.

                           —

                           Zaskarżona decyzja nie spełniała warunków do tego, aby Rada mogła opierać się na art. 29 TUE.

                           —

                           Nie zostały spełnione warunki do tego, aby móc powołać się na art. 215 TFUE, ponieważ nie istniała żadna ważna decyzja przyjęta na mocy tytułu V rozdział 2 TUE.

                           —

                           Nie istniało wystarczające powiązanie, aby móc powołać się przeciwko skarżącemu na art. 215 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy przez Radę.

                           —

                           Rzeczywisty cel, do osiągniecia którego Rada dążyła poprzez wdrożenie zaskarżonych aktów, polegał zasadniczo na próbie zyskania przychylności obecnego reżimu na Ukrainie (tak aby Ukraina nawiązała ściślejsze relacje z Unią), i nie odpowiadał celom lub uzasadnieniom wymienionym w zaskarżonych aktach.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieprzestrzegania przez Radę obowiązku uzasadnienia.

                           —

                           „Powody” przyjęte w zaskarżonych aktach w celu umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie (poza tym, że są błędne) są czysto formalne, niewłaściwe i niedostatecznie sprecyzowane.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący twierdzi, że w rozpatrywanym okresie nie spełniał kryteriów koniecznych do umieszczenia jego nazwiska w wykazie.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżący twierdzi, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez zastosowanie wobec niego podważanych środków. Poprzez ponowne umieszczenie nazwiska skarżącego wykazie, pomimo wyraźnych rozbieżności pomiędzy „powodami” a odpowiednimi kryteriami dotyczącymi umieszczenia w wykazie, Rada popełniła oczywisty błąd.

               6.

               Zarzut szósty, w którym skarżący twierdzi, że naruszono jego prawo do obrony oraz odmówiono mu skutecznej ochrony sądowej. Między innymi Rada nie skonsultowała się w odpowiedni sposób ze skarżącym przed ponownym umieszczeniem jego nazwiska w wykazie, a skarżącemu nie umożliwiono w sposób prawidłowy lub słuszny sprostowania błędów lub przedstawienia informacji dotyczących jego sytuacji osobistej.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa własności skarżącego na mocy art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ w szczególności środki ograniczające stanowią nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie jego praw.


title: Sprawa C-152/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 30 marca 2015 r. – Cruz & Companhia Lda/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP), Caixa Central – Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo CRL

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 30 marca 2015 r. – Cruz & Companhia Lda/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP), Caixa Central – Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo CRL
   (Sprawa C-152/15)
   (2015/C 205/23)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Lisboa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cruz & Companhia Lda.

      Strona pozwana: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP), Caixa Central – Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo CRL.

      Pytania prejudycjalne

   Tribunal da Relação de Lisboa pyta TSUE

               —

               czy gwarancja bankowa ustanowiona w celu uzyskania zaliczek na poczet refundacji wywozowej nie służy jako zabezpieczenie w przypadku braku spełnienia „pozostałych przesłanek”, gdy zostało ono stwierdzone za pomocą czynności kontrolnych mających miejsce dopiero po dokonaniu przywozu i po odprawie celnej odnośnych towarów;

               —

               czy też przeciwnie, że taka gwarancja służy jako zabezpieczenie w przypadku braku spełnienia „pozostałych przesłanek”, gdy zostało ono stwierdzone dopiero po odprawie celnej.