title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 listopada 2007 r. # Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej. # Rybołówstwo - Rozporządzenie (WE) nr 27/2005 - Rozdział kwot połowowych między państwa członkowskie - Akt przystąpienia Królestwa Hiszpanii - Upływ okresu przejściowego - Wymóg względnej stabilności - Zasada niedyskryminacji - Nowe możliwości połowowe - Dopuszczalność. # Sprawa C-141/05.

text:
      Sprawa C‑141/05
      Królestwo Hiszpanii
      przeciwko
      Radzie Unii Europejskiej
      Rybołówstwo – Rozporządzenie (WE) nr 27/2005 – Rozdział kwot połowowych między państwa członkowskie – Akt o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii – Upływ okresu przejściowego – Wymóg względnej stabilności – Zasada niedyskryminacji – Nowe możliwości połowowe – Dopuszczalność
      Streszczenie wyroku
      1.        Postępowanie – Interwencja – Zarzut niedopuszczalności niepodniesiony przez stronę pozwaną
      (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 40 akapit czwarty; regulamin Trybunału, art. 93 § 4)
      2.        Prawo wspólnotowe – Zasady – Równość traktowania – Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową
      (akt o przystąpieniu z 1985; rozporządzenie Rady nr 27/2005)
      3.        Przystąpienie nowych państw członkowskich do Wspólnot – Hiszpania – Rybołówstwo
      (akt o przystąpieniu z 1985 r., art. 156–164; rozporządzenie Rady nr 27/2005)
      4.        Rybołówstwo – Ochrona zasobów morskich – Uregulowania dotyczące kwot połowowych
      (rozporządzenie Rady nr 2371/2002, art. 20)
      1.        Zgodnie z art. 40 akapit czwarty statutu Trybunału Sprawiedliwości wniosek interwencyjny nie może mieć innego przedmiotu niż
         poparcie jednej ze stron. Ponadto zgodnie z art. 93 § 4 regulaminu interwenient akceptuje stan sprawy, w jakim się ona znajduje,
         w chwili jego wstąpienia do niej. Nie ma on zatem legitymacji do podnoszenia zarzutu niedopuszczalności, jeżeli zarzut ten
         nie został podniesiony w żądaniach strony pozwanej.

      (por. pkt 27, 28)
      2.        Nie traktując – w rozporządzeniu nr 27/2005, ustalającym wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi
         warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu
         do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe – Królestwa Hiszpanii w ten sam sposób co państw
         członkowskich, które uczestniczyły przed jego przystąpieniem do Wspólnoty w rozdziale początkowym kwot połowowych lub rozdziałach
         późniejszych w trakcie okresu przejściowego, Rada nie działała w sposób dyskryminujący Królestwo Hiszpanii.

      W istocie należy dokonać rozróżnienia pojęcia dostępu do wód i pojęcia dostępu do zasobów. O ile po upływie okresu przejściowego
         Królestwo Hiszpanii uzyskało ponownie dostęp do wód Morza Północnego i Morza Bałtyckiego, o tyle jednak nie oznacza to, że
         statki hiszpańskie uzyskały dostęp do zasobów tych dwóch mórz w tych samych proporcjach jak państwa członkowskie, które uczestniczyły
         w rozdziale początkowym lub późniejszym.

      (por. pkt 47, 51)
      3.        Nie przyznając – w rozporządzeniu nr 27/2005 ustalającym wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi
         warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu
         do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe – Królestwu Hiszpanii określonych kwot połowowych
         na Morzu Północnym i Morzu Bałtyckim, Rada nie naruszyła Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki
         Portugalskiej. Artykuły 156–164 wspomnianego aktu o przystąpieniu określają reżim prawny mający zastosowanie w sektorze rybołówstwa
         wyłącznie w okresie przejściowym. Przepisy te nie mogą zatem zasadniczo służyć za podstawę roszczeń dotyczących okresu rozpoczynającego
         się po zakończeniu okresu przejściowego. Z upływem tego okresu stosuje się zatem ustalony w obowiązujących w chwili przystąpienia
         Królestwa Hiszpanii regulacjach prawnych klucz rozdziału stanowiący element wspólnotowego dorobku prawnego.

      (por. pkt 59, 61, 63)
      4.        Wymóg względnej stabilności rozdziału możliwości połowowych między państwa członkowskie ustanowiony w art. 20 ust. 1 rozporządzenia
         nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa należy
         rozumieć jako oznaczający utrzymanie stałego udziału wyznaczonego każdemu z państw członkowskich przy utrzymaniu zastosowania
         przyjętego początkowo klucza rozdziału do czasu przyjęcia rozporządzenia zmieniającego. Ponieważ zastosowanie zasady względnej
         stabilności do istniejących możliwości połowowych powoduje utrzymanie ustalonego już klucza rozdziału między państwami członkowskimi,
         ustalenie pierwszego klucza rozdziału między państwami członkowskimi oznacza przyznanie nowych możliwości połowowych i rozdział,
         który uwzględnia interes każdego z nich. Pojęcie interesu może obejmować potrzebę zachowania względnej stabilności działalności
         połowowej, lecz nie ogranicza się do tej potrzeby. I tak, jeżeli ustalono pierwszy klucz rozdziału między państwa członkowskie,
         w szczególności po tym, jak wykonywały one swoje uprawnienie do połowu w danej strefie i w odniesieniu do gatunków, co do
         których Wspólnota dysponowała kwotą całkowitą, Rada stanowi, uwzględniając interes każdego z nich zgodnie z art. 20 ust. 2
         rozporządzenia nr 2371/2002. Ponieważ z definicji nie można w takim przypadku utrzymać żadnego klucza rozdziału, nie można
         stosować przepisów art. 20 ust. 1 tego rozporządzenia.

      (por. pkt 85–88)
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 8 listopada 2007 r.(*)

      Rybołówstwo – Rozporządzenie (WE) nr 27/2005 – Rozdział kwot połowowych między państwa członkowskie – Akt o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii – Upływ okresu przejściowego – Wymóg względnej stabilności – Zasada niedyskryminacji – Nowe możliwości połowowe – Dopuszczalność
      W sprawie C‑141/05
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 29 marca 2005 r.,
      Królestwo Hiszpanii, reprezentowane przez E. Braquehaisa Conesę oraz M. A. Sampola Pucurulla, działających w charakterze pełnomocników, z adresem
         do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez F. Florinda Gijóna i A. de Gregoria Merinę, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      popieranej przez
      Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez F. Jimena Fernándeza i T. van Rijna, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń
         w Luksemburgu,

      interwenient,
      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: A. Rosas, prezes izby, U. Lõhmus, J.N. Cunha Rodrigues, A. Ó Caoimh i P. Lindh (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: Y. Bot,
      sekretarz: J. Swedenborg, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 6 czerwca 2007 r.,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Królestwo Hiszpanii wnosi w swojej skardze o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia
         2004 r. ustalającego wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych
         i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach,
         gdzie wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. 2005, L 12, str. 1), w zakresie w jakim rozporządzenie to nie przyznaje mu
         określonych kwot na wodach wspólnotowych Morza Północnego i Morza Bałtyckiego.

       Ramy prawne
       Akt dotyczący warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz dostosowań w traktatach
      2        Artykuły 156–166 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz dostosowań w traktatach
         (Dz.U. 1985, L 302, str. 23, zwanego dalej „aktem o przystąpieniu”) regulują w szczególności dostęp statków hiszpańskich do
         wód wspólnotowych i ich zasobów. W świetle przepisów przywołanego art. 166 określony w ten sposób reżim prawny ma zastosowanie
         w okresie do 31 grudnia 2002 r. (zwanym dalej „okresem przejściowym”).

       Rozporządzenia (EWG) nr 170/83 i 172/83
      3        W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiającym wspólnotowy system ochrony i zarządzania zasobami
         połowowymi (Dz.U. L 24, str. 1) ustawodawca określił ogólne zasady rozdziału pomiędzy państwa członkowskie całkowitych wielkości
         połowowych. Celem Rady Unii Europejskiej było w szczególności wzmocnienie względnej stabilności działalności połowowej. Motyw
         piąty i siódmy tego rozporządzenia przedstawiają pojęcie względnej stabilności jako mające na celu zabezpieczenie indywidualnych
         potrzeb regionów, w których miejscowa ludność jest szczególnie zależna od rybołówstwa i związanego z nim przemysłu, z uwzględnieniem
         aktualnej sytuacji biologicznej zasobów.

      4        Rada po raz pierwszy dokonała rozdziału zasobów dostępnych w wodach wspólnotowych (zwanego dalej „rozdziałem początkowym”)
         w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 172/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustalającym w odniesieniu do niektórych zasobów rybnych oraz
         grup zasobów rybnych występujących w strefie połowów Wspólnoty całkowite dopuszczalne połowy na rok 1982, część tych połowów
         dostępnych Wspólnocie, rozdział tej części między państwa członkowskie i warunki dokonywania całkowitych dopuszczalnych połowów
         (Dz.U. L 24, str. 30).

      5        Z motywu czwartego rozporządzenia nr 172/83 wynika, że w celu umożliwienia sprawiedliwego rozdziału dostępnych zasobów Rada
         uwzględniła w szczególności tradycyjną działalność połowową, specyficzne potrzeby regionów szczególnie uzależnionych od rybołówstwa
         i związanego z nim przemysłu oraz utratę możliwości połowów w wodach państw trzecich.

      6        Za okres odniesienia uwzględniony przy tym rozdziale przyjęto lata 1973–1978 (zwane dalej „początkowym okresem odniesienia”).

       Rozporządzenie (EWG) nr 3760/92
      7        Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury
         (Dz.U. L 389, str. 1) uchyliło rozporządzenie nr 170/83. Zawiera ono definicję pojęcia względnej stabilności, które zasadniczo
         odpowiada temu pojęciu w rozporządzeniu nr 170/83, oraz zasad dotyczących rozdziału połowów określonych w szczególności w art. 8
         ust. 4.

      8        Przepis ten przewiduje w ppkt iii):

      „jeżeli Wspólnota ustanawia dla łowisk lub grup łowisk nowe możliwości połowowe, które nie były wcześniej wykorzystywane na
         podstawie wspólnotowej polityki rybołówstwa, [Rada] określa metody rozdziału z uwzględnieniem interesów każdego z państw członkowskich”
         [tłumaczenie nieoficjalne].

       Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002
      9        Rozporządzenie nr 3760/92 zostało zastąpione przez rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie
         ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, str. 59). Artykuł 17
         ust. 1 rozporządzenia nr 2371/2002 stanowi, że wspólnotowe statki rybackie mają jednakowy dostęp do wód i zasobów na wszystkich
         wodach wspólnotowych wskazanych w tym przepisie, z zastrzeżeniem środków ustanowionych w celu zapewnienia ochrony i trwałości
         gatunków.

      10      Artykuł 20 tego rozporządzenia, zatytułowany „Rozdział możliwości połowowych”, stanowi w ust. 1, że Rada podejmuje decyzje
         w sprawie limitów połowowych lub nakładów połowowych oraz w sprawie rozdziału możliwości połowowych między państwa członkowskie,
         jak również w sprawie warunków związanych z takimi limitami. Możliwości połowowe rozdziela się pomiędzy państwa członkowskie
         w taki sposób, żeby zapewnić każdemu państwu członkowskiemu względną stabilność działalności połowowej dla każdego zasobu
         lub łowiska.

      11      Zasada względnej stabilności jest zdefiniowana w motywach 16–18 tego rozporządzenia, które odwołują się w szczególności do
         aktualnej sytuacji biologicznej zasobów i potrzeb regionów, w których społeczności lokalne są szczególnie zależne od rybołówstwa
         i związanej z nim działalności.

      12      Artykuł 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002 stanowi, że jeżeli Wspólnota ustanowi nowe możliwości połowowe, Rada dokona
         rozdziału tych możliwości z uwzględnieniem interesów każdego państwa członkowskiego.

       Rozporządzenie nr 27/2005
      13      W dniu 22 grudnia 2004 r. Rada przyjęła rozporządzenie nr 27/2005, będące przedmiotem niniejszej skargi, opierając się w szczególności
         na przepisach art. 20 rozporządzenia nr 2371/2002.

       Okoliczności powstania sporu i przebieg postępowania
      14      Królestwo Hiszpanii, uznając, że z upływem okresu przejściowego było uprawnione do udziału w rozdziale gatunków objętych ograniczeniami
         połowów na Morzu Północnym i Morzu Bałtyckim, przedstawiło Radzie wniosek o przyznanie kwot połowowych na tych dwóch morzach.

      15      Państwo to uznało, że kwoty rozdzielone po jego przystąpieniu do Wspólnoty na obszarze, do którego flota hiszpańska nie miała
         dostępu w okresie przejściowym, powinny zostać zrewidowane w celu uwzględnienia, po pierwsze, czysto prawnej niemożności uczestnictwa
         w tym rozdziale, w jakiej znalazło się to państwo, a po drugie, połowów jego floty na Morzu Północnym w początkowym okresie
         odniesienia.

      16      Rada oddaliła wniosek Królestwa Hiszpanii.

      17      W następstwie oddalenia tego wniosku Królestwo Hiszpanii wniosło do Trybunału dwie pierwsze skargi dotyczące rozdziału na
         rok 2003 (sprawy połączone C‑87/03 i C‑100/03 Hiszpania przeciwko Radzie, w których zapadł wyrok z dnia 30 marca 2006 r.,
         Zb.Orz. str. I‑2915), dwie skargi dotyczące rozdziału na rok 2004 (sprawy, w których w wyniku wycofania skargi przez Królestwo
         Hiszpanii wydane zostało postanowienie prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie C‑133/04 Hiszpania przeciwko
         Radzie, niepublikowane w Zbiorze, oraz zapadł wyrok z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie C‑134/04 Hiszpania przeciwko Radzie,
         niepublikowany w Zbiorze), jak również niniejszą skargę dotyczącą roku 2005.

      18      Królestwo Hiszpanii podnosi, że wobec nieuzyskania w rozporządzeniu nr 27/2005 określonych kwot połowowych na Morzu Północnym
         i Morzu Bałtyckim flota hiszpańska, pomimo upływu okresu przejściowego, znalazła się praktycznie w sytuacji niemożliwości
         prowadzenia połowów większości gatunków objętych kwotami na tych dwóch morzach. W uzasadnieniu skargi Królestwo Hiszpanii
         podnosi trzy zarzuty. Pierwszy dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji, drugi naruszenia aktu o przystąpieniu, a trzeci
         naruszenia art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002.

      19      W ramach zarzutu trzeciego Królestwo Hiszpanii stwierdziło w pkt 27 skargi, że sprawa dotyczy następujących gatunków: dobijakowate
         (strefy IIa, IV), żabnica (strefy IIa, IV), zimnica i gładzica (strefy IIa, IV), smuklice (strefy IIa, IV), szkarłacica (strefy IIa,
         IV), homarzec (strefy IIa, IV), błękitek (strefy IIa, IV), krewetka (strefy IIa, IIIa, IV), skarp zwyczajny i skarp (strefy IIa,
         IV), raja (strefy IIa, IV), koleń (strefy IIa, IV) i ostrobok (strefy IIa, IV).

      20      Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 21 czerwca 2005 r. Komisja Wspólnot Europejskich została dopuszczona do sprawy w charakterze
         interwenienta popierającego żądania Rady.

      21      Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 10 maja 2005 r. postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone do chwili ogłoszenia
         ww. wyroku z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, w której Trybunał rozstrzygnął w przedmiocie dwóch
         pierwszych zarzutów.

      22      W następstwie tego wyroku zwrócono się do Królestwa Hiszpanii z pytaniem, czy podtrzymuje niniejszą skargę, na które odpowiedziało
         ono pismem z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sposób twierdzący.

      23      W piśmie tym Królestwo Hiszpanii stwierdziło w oparciu o wspomniany wyrok, że następujące gatunki, w odniesieniu do których
         rozdział kwot miał miejsce jego zdaniem po raz pierwszy w rozporządzeniu nr 27/2005, stanowią nowe możliwości połowowe:

      i)      brosma, strefa IV (wody norweskie)
      ii)      żabnica, strefy IIa (wody wspólnotowe) i IV (wody wspólnotowe)
      iii)      błękitek, strefa IV (wody norweskie)
      iv)      molwa pospolita, strefa IV (wody norweskie)
      v)      homarzec, strefa IV (wody norweskie).
      24      Zdaniem Królestwa Hiszpanii Rada uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002, nie
         przyznając mu żadnej kwoty połowowej w odniesieniu do tych gatunków.

       W przedmiocie dopuszczalności skargi
      25      W uwagach interwenienta Komisja podnosi zarzut niedopuszczalności skargi Królestwa Hiszpanii ze względu na to, że pismem z dnia
         27 kwietnia 2006 r. zmieniło ono przedmiot skargi, koncentrując się wyłącznie na trzecim z podniesionych zarzutów i wskazując
         gatunki, które stanowiły przedmiot rozdziału po raz pierwszy w rozporządzeniu nr 27/2005, przyjętym w grudniu 2004 r., które
         pierwotnie nie były wymienione w skardze. Ponadto chociaż pierwotna skarga została podtrzymana, stała się ona w każdym razie
         bezprzedmiotowa w następstwie ww. wyroku z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie.

      26      Należy jednak zaznaczyć, że Rada jako strona pozwana, po stronie której Komisja została dopuszczana do udziału w sporze jako
         interwenient, nie podniosła zarzutu niedopuszczalności wobec skargi Królestwa Hiszpanii.

      27      Zgodnie z art. 40 akapit czwarty statutu Trybunału Sprawiedliwości wniosek interwencyjny nie może mieć innego przedmiotu niż
         poparcie jednej ze stron. Ponadto zgodnie z art. 93 § 4 regulaminu interwenient akceptuje stan sprawy, w jakim się ona znajduje
         w chwili jego wstąpienia do niej.

      28      Wynika z tego, że Komisja jako interwenient nie była uprawniona do podnoszenia zarzutu niedopuszczalności (zob. wyrok z dnia
         30 stycznia 2002 r. w sprawie C‑107/99 Włochy przeciwko Komisji, Rec. str. I‑1091, pkt 29).

      29      Niemniej należy zbadać z urzędu na podstawie art. 92 § 2 regulaminu, czy Królestwo Hiszpanii nie zmieniło przedmiotu sporu
         w toku postępowania w sposób sprzeczny z przepisami art. 38 regulaminu i czy skarga nie stała się bezprzedmiotowa w wyniku
         wydania ww. wyroku z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie.

      30      Co do pierwszej kwestii należy stwierdzić, że pismem z dnia 27 kwietnia 2006 r. w odpowiedzi na pytanie Trybunału dotyczące
         tego, czy w obliczu wydania tego wyroku podtrzymuje swoją skargę, Królestwo Hiszpanii odpowiedziało w sposób twierdzący. Potwierdziło
         ono również swoją odpowiedź na rozprawie przed Trybunałem.

      31      W piśmie tym Królestwo Hiszpanii mówi wprawdzie o znaczeniu, jakie w wyniku wydania wspomnianego wyroku należy nadać rozpatrzeniu
         kwestii, czy niektóre gatunki ryb stanowią nowe możliwości połowowe w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002,
         będącego przedmiotem trzeciego zarzutu podniesionego w skardze. Należy zatem zbadać w danym przypadku w ramach analizy tego
         zarzutu, czy wzmianka o tych gatunkach jest objęta przedmiotem pierwotnej skargi, czy też stanowi ona jego niedopuszczalne
         rozszerzenie.

      32      W kwestii tego, czy niniejsza skarga stała się bezprzedmiotowa w wyniku wydania ww. wyroku z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie
         Hiszpania przeciwko Radzie, należy stwierdzić, że rozporządzenie, którego stwierdzenia częściowej nieważności Królestwo Hiszpanii
         dochodziło w sporze leżącym u podstaw tego wyroku, jest inne niż to, które jest kwestionowane w niniejszej sprawie. Tamten
         wyrok dotyczył rozporządzenia Rady (WE) nr 2341/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. ustalającego wielkości dopuszczalne połowów
         na 2003 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych
         Wspólnoty, oraz w doniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie obowiązują ograniczenia połowowe (Dz.U. L 356, str. 12),
         podczas gdy rozporządzenie zaskarżone w niniejszej skardze to rozporządzenie nr 27/2005 ustalające wielkości dopuszczalne
         połowów na rok 2005. Te dwie sprawy mają zatem różne przedmioty.

      33      W konsekwencji należy uznać, że niniejsza skarga jest dopuszczalna.

       Co do istoty sprawy
       W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia zasady niedyskryminacji
       Argumentacja stron
      34      Rząd hiszpański podnosi, że z upływem okresu przejściowego statki hiszpańskie powinny były korzystać nie tylko z równego dostępu
         do wód wspólnotowych − czego im nie odmówiono − lecz również z równego dostępu do ich zasobów, co powinno obejmować przyznanie
         kwot połowowych na Morzu Północnym i Morzu Bałtyckim. W rozporządzeniu nr 27/2005 Królestwu Hiszpanii nie przyznano natomiast
         w praktyce żadnej kwoty na tych dwóch morzach. Rozporządzenie naruszyło przesłanki równego traktowania i doprowadziło do dyskryminacji
         rybaków hiszpańskich.

      35      Żadne obiektywne względy nie uzasadniają tej dyskryminacji. Należy przestrzegać ogólnej zasady pełnego stosowania całego prawa
         wspólnotowego do nowych państw członkowskich od chwili ich przystąpienia. Przewidziane w akcie o przystąpieniu odstępstwa
         od tej zasady są tymczasowe i powinny być interpretowane w sposób ścisły.

      36      Zdaniem tego państwa członkowskiego pojęcia dostępu do wód i do zasobów są ze sobą ściśle związane. Rozporządzenie nr 27/2005
         nie wprowadza żadnego rozróżnienia między nimi, a zatem Rada powinna przyjąć odpowiednie środki w celu zmiany klucza rozdziału.

      37      W praktyce brak dostępu do zasobów pozbawia sensu prawo dostępu do wód. Gatunki objęte kwotami są jedynymi gatunkami, które
         posiadają wartość gospodarczą. Ponadto obowiązek wyrzucenia do morza połowów tych gatunków w przypadku braku kwot, nawet jeżeli
         ryby byłyby martwe, powodowałby szkody biologiczne. W końcu nie dysponując w praktyce żadnymi kwotami na tych dwóch morzach,
         Królestwo Hiszpanii nie widzi dla siebie możliwości wymiany możliwości połowowych, o której mowa w art. 20 ust. 5 rozporządzenia
         nr 2371/2002.

      38      Królestwo Hiszpanii twierdzi, ze jego sytuacja jest odmienna od sytuacji innych państw członkowskich, które również nie otrzymały
         kwot na podstawie rozporządzenia nr 27/2005. W przeciwieństwie do statków Królestwa Hiszpanii – państwa członkowskiego, którego
         społeczności są zależne od rybołówstwa, w szczególności w Galicji i prowincjach baskijskich – statki tych innych państw niekoniecznie
         mają interes w prowadzeniu połowów na wspomnianych wodach. Królestwo Hiszpanii utrzymuje, że gdyby nie obowiązywały przepisy
         przejściowe, uczestniczyłoby w pierwszym rozdziale kwot po swoim przystąpieniu do Wspólnoty w 1986 r. i dlatego jest uprawnione
         do otrzymania kwot w 2003 r.

      39      Zdaniem Rady rozporządzenie nr 27/2005 nie dyskryminuje Królestwa Hiszpanii. Jest ono bowiem traktowane w ten sam sposób co
         państwa członkowskie, którym nie przyznano kwot ze względu na to, że nie prowadziły działalności połowowej, której stabilność
         Rada mogłaby chronić, a które stanowią prawie połowę państw członkowskich. Rada podkreśla, że rząd hiszpański nie czyni należytego
         rozróżnienia między pojęciem dostępu do wód wspólnotowych a dostępu do ich zasobów.

       Ocena Trybunału
      40      Poszanowanie zasady niedyskryminacji wymaga, by porównywalne sytuacje nie były traktowane w sposób odmienny, a sytuacje odmienne
         nie były traktowane w sposób identyczny, chyba że jest to obiektywnie uzasadnione (zob. w szczególności wyrok z dnia 17 października
         1995 r. w sprawie C‑44/94 Fishermen’s Organisations i in., Rec. str. I‑3115, pkt 46, ww. wyrok z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie
         Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 48, i ww. wyrok z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 28).

      41      Należy zatem ustalić, czy sytuacja Królestwa Hiszpanii jest porównywalna do sytuacji państw członkowskich, które na mocy rozporządzenia
         nr 27/2005 uzyskały kwoty połowowe na wodach Morza Północnego i Morza Bałtyckiego.

      42      Jak Trybunał przypomniał w pkt 50 ww. wyroku z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, miał on już okazję
         dokonać oceny zagadnienia ewentualnej dyskryminacji państw członkowskich, które nie uzyskały określonych kwot połowowych po
         przystąpieniu do Wspólnoty.

      43      Z pkt 41 wyroku z dnia 13 października 1992 r. w sprawach połączonych C‑63/90 i C‑67/90 Portugalia i Hiszpania przeciwko Radzie,
         Rec. str. I‑5073, wynika, że Republika Portugalska podniosła, że flota portugalska dokonywała połowów na wodach grenlandzkich
         od 1973 do 1977 r., to jest w części początkowego okresu odniesienia, oraz podkreśliła, że wielkości połowów tej floty były
         podobne do połowów floty niemieckiej i znacznie przewyższały połowy floty Zjednoczonego Królestwa.

      44      Trybunał stwierdził jednakże, iż sytuacja Republiki Portugalskiej nie była porównywalna do sytuacji innych państw członkowskich
         korzystających z rozdziału kwot. Trybunał orzekł, że w zakresie, w jakim aktem o przystąpieniu nie zmieniono istniejącej sytuacji
         dotyczącej rozdziału zewnętrznych zasobów, stosować należy wspólnotowy dorobek prawny, a zatem nowe państwa członkowskie nie
         mogą powoływać się na okoliczności poprzedzające przystąpienie, w szczególności na swą działalność połowową w okresie odniesienia,
         w celu wyłączenia stosowania danych przepisów. Od chwili przystąpienia znajdują się one w tej samej sytuacji co państwa członkowskie
         wykluczone z rozdziału na podstawie zasady względnej stabilności działalności połowowej, która znalazła swoje zastosowanie,
         jeżeli chodzi o porozumienia zawarte przez przystąpieniem, w rozdziale przeprowadzonym w roku 1983 (zob. ww. wyroki w sprawie
         Portugalia i Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 43 i 44, z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 52,
         oraz z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 32).

      45      Argumentację tę można odnieść do niniejszej sprawy. Wynika z niej, że Królestwo Hiszpanii nie znajduje się w sytuacji porównywalnej
         do sytuacji państw członkowskich, których statki skorzystały z kwot w ramach rozdziału początkowego, i że w konsekwencji nie
         można powoływać się na działalność połowową statków hiszpańskich na Morzu Północnym w latach 1973–1976 w początkowym okresie
         odniesienia. Jego sytuacja jest natomiast porównywalna do sytuacji państw członkowskich, których statki nie uzyskały takich
         kwot, bez względu na to czy państwa te prowadziły działalność połowową na wodach Morza Północnego lub Morza Bałtyckiego w tym
         okresie (zob. ww. wyroki z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 53, i z dnia 19 kwietnia 2007 r.
         w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 33).

      46      Upływ okresu przejściowego w żaden sposób nie zmienia tej sytuacji.

      47      Rada słusznie bowiem podniosła, że należy dokonać rozróżnienia pojęcia dostępu do wód i pojęcia dostępu do zasobów. O ile
         po upływie okresu przejściowego Królestwo Hiszpanii uzyskało ponownie dostęp do wód Morza Północnego i Morza Bałtyckiego,
         o tyle jednak nie oznacza to, że statki hiszpańskie uzyskały dostęp do zasobów tych dwóch mórz w tych samych proporcjach jak
         państwa członkowskie, które uczestniczyły w rozdziale początkowym lub późniejszym (zob. ww. wyroki z dnia 30 marca 2006 r.
         w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 55, i z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 35).

      48      Rada mogła uznać, że skoro statki hiszpańskie nie prowadziły połowów na wodach Morza Północnego i Morza Bałtyckiego przez
         okres ponad dwudziestu lat, brak przyznania kwot nie naruszy zasady względnej stabilności działalności połowowej ludności
         tego państwa. W konsekwencji Rada mogła również stwierdzić, że Królestwo Hiszpanii nie było w sytuacji równorzędnej z sytuacją
         państw członkowskich, których statki ostatnio, w trakcie odpowiedniego okresu odniesienia, prowadziły połowy na tych wodach
         (zob. ww. wyroki z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 56, i z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie
         Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 36).

      49      Należy dodać, że brak możliwości udziału w nowych rozdziałach kwot, który dotyczył Królestwa Hiszpanii w okresie przejściowym
         ze względu na czysto przejściowy prawny zakaz dostępu do wód Morza Północnego i Morza Bałtyckiego, w niczym nie zmienia tego
         stwierdzenia. Nie wynika z niego, że Rada zobowiązana była do zmiany klucza rozdziału z upływem tego okresu w celu uwzględnienia
         interesów Królestwa Hiszpanii. Wbrew temu, co to państwo członkowskie twierdziło w ramach procedury pisemnej i na rozprawie,
         nie wykazano bowiem w żaden sposób, że gdyby nie obowiązywał zakaz dostępu do obu wspomnianych mórz w okresie przejściowym,
         państwo to otrzymałoby określone kwoty dotyczące gatunków objętych kluczem nowego rozdziału w tym okresie.

      50      Ponadto inne argumenty podniesione przez Królestwo Hiszpanii, które zostały przytoczone w pkt 37 niniejszego wyroku, nie mogą
         wpłynąć na zmianę stwierdzenia poczynionego w pkt 47 tego wyroku. I tak okoliczność, że gatunki objęte kwotami mają większą
         wartość niż inne gatunki, nie może prowadzić do tego, że państwu członkowskiemu muszą zostać przyznane określone kwoty. Rzekome
         zagrożenie natury ekologicznej nie zostało wykazane. Niemożliwość dokonania wymiany określonych kwot wynika z ich nieprzyznania.
         Artykuł 20 ust. 5 rozporządzenia nr 2371/2002 przewiduje bowiem jedynie możliwość wymiany kwot posiadanych przez państwa członkowskie.
         Nie daje on natomiast prawa do otrzymania kwot.

      51      W konsekwencji nie traktując w rozporządzeniu nr 27/2005 Królestwa Hiszpanii w ten sam sposób co państw członkowskich, które
         uczestniczyły przed jego przystąpieniem w rozdziale początkowym kwot połowowych lub rozdziałach późniejszych w trakcie okresu
         przejściowego, Rada nie działała w sposób dyskryminujący Królestwo Hiszpanii.

      52      W świetle powyższych rozważań należy oddalić zarzut dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji.

       W przedmiocie naruszenia aktu o przystąpieniu
       Argumentacja stron
      53      Rząd hiszpański twierdzi, że nie przyznając Królestwu Hiszpanii części kwot połowowych rozdzielanych dla obszaru wód wspólnotowych
         Morza Północnego i Morza Bałtyckiego po przystąpieniu tego państwa członkowskiego do Wspólnoty, rozporządzenie nr 27/2005
         przedłuża okres przejściowy przewidziany w akcie o przystąpieniu i w konsekwencji narusza jego postanowienia.

      54      Królestwo Hiszpanii uważa, że rozciągnięcie odstępstw przewidzianych w akcie przystąpienia poza ustalony w nim okres przejściowy
         stanowi naruszenie ich wyjątkowego, przejściowego i ograniczonego charakteru.

      55      To państwo członkowskie dodaje, że chociaż Trybunał rozpatrzył już kwestię naruszenia aktu o przystąpieniu w ww. wyroku z dnia
         30 marca 2006 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, niniejsza sprawa jest jednak odmienna, gdyż w przeciwieństwie do rozporządzenia
         analizowanego w tym wyroku rozporządzenie nr 27/2005 dotyczy w szczególności kwot przyznanych po raz pierwszy w 2005 r., stanowiących
         nowe możliwości połowowe.

      56      Rada twierdzi, że stosowanie postanowień aktu o przystąpieniu ustało z upływem okresu przejściowego, a zatem nie mogą one
         stanowić kryterium oceny legalności środków ustanowionych przez Radę.

      57      Ponadto akt o przystąpieniu nie wymaga ani nie przewiduje rewidowania systemu rozdziału kwot.

      58      Rada dodaje, że art. 156–164 aktu o przystąpieniu, będące postanowieniami przejściowymi, nie regulują sposobu, w jaki Rada
         powinna postąpić w celu rozdziału nowych możliwości połowowych w 2005 r., to jest wiele lat po tym, kiedy postanowienia te
         przestały obowiązywać.

       Ocena Trybunału
      59      Należy przypomnieć, jak podnosi Rada, że art. 154–166 aktu o przystąpieniu określają reżim prawny mający zastosowanie w sektorze
         rybołówstwa wyłącznie w okresie przejściowym. Przepisy te nie mogą zatem zasadniczo służyć za podstawę roszczeń dotyczących
         okresu rozpoczynającego się po zakończeniu okresu przejściowego (zob. ww. wyroki z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie Hiszpania
         przeciwko Radzie, pkt 64, i z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 44).

      60      Ponadto z aktu o przystąpieniu w żaden sposób nie wynika, że na Radzie ciążył obowiązek dokonania w przyszłości modyfikacji
         klucza rozdziału możliwości połowowych przyjętego po przystąpieniem Królestwa Hiszpanii w okresie przejściowym.

      61      Nawet jeśli mający zastosowanie w okresie przejściowym reżim prawny jest z definicji tymczasowy, nie oznacza to, że wszystkie
         przewidziane w nim ograniczenia automatycznie wygasają z upływem tego okresu, jeżeli wynikają one również z mającego zastosowanie
         do tego państwa członkowskiego wspólnotowego dorobku prawnego. Jak stwierdzono w pkt 29 ww. wyroku z dnia 30 marca 2006 r.
         w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, ustalony w obowiązujących w chwili przystąpienia Królestwa Hiszpanii regulacjach prawnych
         klucz rozdziału stanowi element wspólnotowego dorobku prawnego. Ten klucz rozdziału pozostaje zasadniczo w mocy do czasu jego
         zmiany wprowadzonej aktem prawnym Rady.

      62      Jeżeli chodzi o rozdziały kwot dokonane w okresie przejściowym, uregulowane są one nie w akcie o przystąpieniu, lecz w danych
         rozporządzeniach ustalających kwoty i na podstawie zasady względnej stabilności (zob. ww. wyroki z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie
         Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 66, i z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 47). Jeżeli chodzi
         o rozdziały dokonane po raz pierwszy w rozporządzeniu nr 27/2005, nie są one już objęte postanowieniami aktu o przystąpieniu.

      63      Zatem nie przyznając w rozporządzeniu nr 27/2005 Królestwu Hiszpanii określonych kwot połowowych na Morzu Północnym i Morzu
         Bałtyckim, Rada nie naruszyła aktu o przystąpieniu.

      64      Zarzut dotyczący naruszenia aktu o przystąpieniu należy zatem oddalić.

       W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002
       Argumentacja stron
      65      Królestwo Hiszpanii uważa, że pięć gatunków wymienionych w piśmie z dnia 27 kwietnia 2006 r., wymienionych w pkt 23 niniejszego
         wyroku, stanowi nowe możliwości połowowe. Nie przyznając mu żadnej kwoty w odniesieniu do tych gatunków, Rada nie uwzględniła
         interesów tego państwa członkowskiego i w konsekwencji naruszyła przepisy art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002.

      66      Rada przyznaje, że gatunki będące przedmiotem rozdziału po raz pierwszy na podstawie rozporządzenia nr 27/2005 stanowią nowe
         możliwości połowowe. Niemniej wśród tych pięciu gatunków wymienionych przez władze hiszpańskie jedynie następujące gatunki,
         które zostały rozdzielone w poszczególnych strefach po raz pierwszy w 2005 r., stanowiły w tym czasie nowe możliwości połowowe:

      –        brosma, strefa IV (wody norweskie)
      –        żabnica, strefa IV (wody norweskie)
      –        molwa pospolita, strefa IV (wody norweskie)
      –        homarzec, strefa IV (wody norweskie).
      67      Natomiast żabnica, strefa IIa (wody wspólnotowe) i strefa IV (wody wspólnotowe), wymieniona w pkt 23 niniejszego wyroku, była
         przedmiotem pierwszego rozdziału w 1998 r. Błękitek, strefa IV (wody norweskie), wymieniony we wspomnianym pkt 23, był już
         przedmiotem wcześniejszego rozdziału w roku 2002. Królestwo Hiszpanii wymieniło więc błędnie te gatunki jako stanowiące nowe
         możliwości połowowe.

      68      Jeżeli chodzi o cztery nowe możliwości połowowe, które zostały zidentyfikowane przez Radę, twierdzi ona, że uwzględniła interes
         wszystkich państw członkowskich, wśród nich Królestwa Hiszpanii, lecz z uwzględnienia tych nowych możliwości połowowych nie
         wynika, że wszystkim państwom członkowskim należało przyznać kwoty. Rada przyjęła za okres odniesienia lata 1999–2003. Ponieważ
         statki hiszpańskie nie łowiły wspomnianych gatunków w danej strefie w tym okresie, chociaż miały taką możliwość, nie przyznano
         temu państwu członkowskiemu żadnej kwoty. Rada dochodzi od wniosku, że nie przekroczyła przysługującego jej zakresu swobodnego
         uznania i w konsekwencji nie naruszyła art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002.

      69      Królestwo Hiszpanii uznało w replice, że popełniło błąd, jeżeli chodzi o wskazanie gatunków stanowiących nowe możliwości połowowe
         i przyznaje, że jedynie cztery gatunki wymienione przez Radę w odniesieniu do poszczególnych stref odpowiadają temu pojęciu.
         Utrzymuje ono natomiast, że w odniesieniu do tych czterech gatunków Rada naruszyła wspomniany art. 20 ust. 2.

      70      Komisja uważa, że ponieważ cztery gatunki wymienione przez Radę objęte są kategorią „pozostałe gatunki”, w odniesieniu do
         której kwota całkowita została przyznana Wspólnocie na podstawie rozporządzeń przyjętych przed 2005 r., nie stanowią one nowych
         możliwości połowowych. Pojęcie to znajduje zastosowanie tylko do gatunków, którymi Wspólnota dysponuje ze względu na dostęp
         do nowych wód lub nowych gatunków.

      71      Komisja dodaje, że jeżeli Trybunał nie podzieli jej interpretacji pojęcia „nowe możliwości połowowe” i orzeknie, że cztery
         gatunki wymienione przez Radę objęte są tym pojęciem, należy stwierdzić w każdym wypadku, że Rada nie przekroczyła granic
         przysługującego jej swobodnego uznania i w konsekwencji nie naruszyła art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002.

       Ocena Trybunału
      –       Uwagi wstępne
      72      Królestwo Hiszpanii, Rada i Komisja zgadzają się co do tego, że cztery gatunki wymienione przez Radę i wymienione w pkt 66
         niniejszego wyroku stanowią przedmiot rozdziału po raz pierwszy na mocy rozporządzenia nr 27/2005 i objęte są zarzutem trzecim
         niniejszej skargi.

      73      Niemniej dopuszczalność tego zarzutu jest problematyczna.

      74      Jak już bowiem wskazano w pkt 31 niniejszego wyroku, należy zbadać, czy wymieniając te cztery gatunki, Królestwo Hiszpanii
         nie zmieniło przedmiotu sporu wbrew przepisom art. 38 regulaminu.

      75      Należy stwierdzić, że pośród czterech rozpatrywanych gatunków żabnica jest wymieniona w pkt 27 skargi Królestwa Hiszpanii
         w odniesieniu do strefy IV bez wyjaśnienia, czy chodzi o wody wspólnotowe, wody norweskie, czy też całość tych wód. W piśmie
         z dnia 27 kwietnia 2006 r. rząd hiszpański wymienia żabnicę, strefa IV (wody wspólnotowe), lecz prostuje tę wzmiankę w replice
         i twierdzi, że chodziło o wody norweskie.

      76      Biorąc pod uwagę ogólną wzmiankę strefy IV w skardze, należy uznać, że dotyczyła ona całości wód tej strefy i że w konsekwencji
         zarzut trzeci w odniesieniu do żabnicy, strefa IV (wody norweskie), jest dopuszczalny.

      77      Jeżeli natomiast chodzi o trzy pozostałe gatunki, brosma i molwa pospolita nie są wymienione w pkt 27 skargi, a homarzec nie
         jest wymieniony w odniesieniu do strefy IV. W konsekwencji należy uznać, że skarga nie obejmowała ani brosmy, ani molwy pospolitej,
         a homarca wymieniała jedynie w odniesieniu do strefy III. Wskazanie tych trzech gatunków w odniesieniu do strefy IV (wody
         norweskie) w piśmie z dnia 27 kwietnia 2006 r. oraz w replice stanowi rozszerzenie przedmiotu sporu, które należy odrzucić
         jako niedopuszczalne. Fakt, że gatunki te wymienione są w załączniku I do rozporządzenia nr 27/2005, będącego przedmiotem
         niniejszego sporu, nie jest wystarczający, ponieważ Królestwo Hiszpanii dochodzi wyłącznie stwierdzenia nieważności rozporządzenia
         w zakresie, w jakim nie przyznaje ono określonych kwot flocie hiszpańskiej, i ponieważ podało w pkt 27 skargi tylko gatunki
         wymienione w zarzucie trzecim.

      –       W przedmiocie zarzutu
      78      Królestwo Hiszpanii twierdzi, że rozdział żabnicy w strefie IV (wody norweskie), dokonany rozporządzeniem nr 27/2005, stanowi
         nową możliwość połowową i że Rada nie uwzględniła jego interesów, nie przyznając mu żadnej kwoty w odniesieniu do tego gatunku,
         naruszając w ten sposób przepisy art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002.

      79      Należy zbadać, czy rozdział żabnicy w strefie IV (wody norweskie) stanowi nową możliwość połowową w rozumieniu tego 20 ust. 2
         i ewentualnie czy Rada uwzględniła interesy Królestwa Hiszpanii.

      80      Jeżeli chodzi o pierwszą kwestię, jest bezsporne, że rozdział dokonany w rozporządzeniu nr 27/2005 stanowi pierwszy rozdział
         kwot w odniesieniu do tego gatunku pomiędzy państwami członkowskimi.

      81      Zdaniem Komisji żabnica w strefie IV (wody norweskie) nie stanowi jednak nowej możliwości połowowej, lecz istniejącą możliwość
         połowową, ponieważ nie jest to gatunek eksploatowany po raz pierwszy na podstawie polityki wspólnotowej zgodnie z art. 8 ust. 4
         ppkt iii) rozporządzenia nr 3760/92. Artykuł 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002 zastąpił wspomniany 8 ust. 4 ppkt iii)
         i należy go interpretować w świetle tego ostatniego. Wynika z tego, że gatunek ten powinien podlegać rodziałowi zgodnie z zasadą
         względnej stabilności, o której mowa w art. 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2371/2002, a nie z uwzględnieniem interesu państw
         członkowskich na podstawie art. 20 ust. 2 tego rozporządzenia.

      82      Należy jednak stwierdzić, że rozporządzenie nr 2371/2002 różni się od rozporządzenia nr 3760/1992.

      83      I tak rozporządzenie nr 2371/2002 wyjaśnia pojęcie „możliwość połowowa”, zdefiniowane w art. 3 lit. q) jako określone ilościowo
         uprawnienie do połowu. Jeżeli chodzi o art. 20 ust. 2 tego rozporządzenia, jego brzmienie różni się od brzmienia wspomnianego
         art. 8 ust. 4 ppkt iii) i przewiduje jedynie, że jeżeli Wspólnota ustanowi nowe możliwości połowowe, Rada podejmie decyzję
         w sprawie rozdziału tych możliwości z uwzględnieniem interesów każdego państwa członkowskiego.

      84      Pojęcie „nowe możliwości połowowe” należy zatem interpretować uwzględniając systematykę i cel art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia
         nr 2371/2002 w świetle orzecznictwa (zob. wyroki z dnia 16 czerwca 1987 r. w sprawie 46/86 Romkes, Rec. str. 2671; z dnia
         13 października 1992 r. w sprawach C‑70/90 Hiszpania przeciwko Radzie, Rec. str. I‑5159, C‑71/90 Hiszpania przeciwko Radzie,
         Rec. str. I‑5175, C‑73/90 Hiszpania przeciwko Radzie, Rec. str. I‑5191; i ww. wyrok z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie Hiszpania
         przeciwko Radzie).

      85      Z analizy obu tych ustępów art. 20 wynika, że pierwszy z nich dotyczy istniejących możliwości połowowych, podczas gdy drugi
         poświęcony jest nowym możliwościom połowowym. Istniejące możliwości połowowe są rozdzielane między państwami członkowskimi
         na podstawie zasady względnej stabilności.

      86      Trybunał orzekł, że wymóg względnej stabilności należy rozumieć jako utrzymanie stałego udziału wyznaczonego każdemu z państw
         członkowskich i że przyjęty początkowo klucz rozdziału ma nadal zastosowanie do czasu przyjęcia rozporządzenia zmieniającego
         (zob. w szczególności ww. wyroki w sprawie Romkes, pkt 17, i z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie,
         pkt 27).

      87      Ponieważ zastosowanie zasady względnej stabilności do istniejących możliwości połowowych powoduje utrzymanie ustalonego już
         klucza rozdziału między państwami członkowskimi, należy przyjąć, że ustalenie pierwszego klucza rozdziału między państwami
         członkowskimi oznacza przyznanie nowych możliwości połowowych i rozdział, który uwzględnia interes każdego z nich. Pojęcie
         interesu może obejmować potrzebę zachowania względnej stabilności działalności połowowej, lecz nie ogranicza się do tej potrzeby.

      88      Tym samym wbrew poglądowi wyrażonemu przez Komisję, jeżeli ustalono pierwszy klucz rozdziału między państwa członkowskie,
         w szczególności po tym jak wykonywały one swoje uprawnienie do połowu w danej strefie i w odniesieniu do gatunków, co do których
         Wspólnota dysponowała kwotą całkowitą, Rada stanowi uwzględniając interes każdego z nich zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia
         nr 2371/2002. Ponieważ z definicji nie można w takim przypadku utrzymać żadnego klucza rozdziału, nie można stosować przepisów
         art. 20 ust. 1 tego rozporządzenia.

      89      Należy dodać, że reprezentowana przez Komisję wykładnia prowadziłaby do sytuacji paradoksalnej, w której prawo dostępu państw
         członkowskich do nowych wód i nowych gatunków mogłoby nigdy nie zostać zakwalifikowane jako nowe możliwości połowowe i w konsekwencji
         nigdy nie pozwoliłaby na uwzględnienie interesu tych państw w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002. Tak byłoby
         za każdym razem, kiedy, jak w niniejszym przypadku, nowe prawo dostępu przyjęłoby w pierwszej kolejności postać kwoty całkowitej
         na rzecz Wspólnoty, przed przyznaniem go w drugiej kolejności państwom członkowskim w sposób indywidualny. Z rozporządzenia
         nr 2371/2002 nie wynika natomiast, aby prawodawca chciał ograniczyć w ten sposób uwzględnienie interesu państw członkowskich.

      90      W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że rozdział po raz pierwszy możliwości połowowych żabnicy w strefie IV (wody
         norweskie) między państwa członkowskie, oparty na ustaleniu pierwszego klucza rozdziału dla tego gatunku w tych wodach, stanowi
         nową możliwość połowową.

      91      Należy zatem zbadać, czy Rada należycie uwzględniła interesy Królestwa Hiszpanii.

      92      Jeżeli chodzi o rozporządzenia w dziedzinie rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rolnej, z utrwalonego orzecznictwa wynika,
         że prawodawca wspólnotowy dysponuje w tej dziedzinie szerokim zakresem uznania, odpowiadającym odpowiedzialności politycznej,
         jaką nakładają na niego art. 34–37 WE (zob. w szczególności wyrok z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie C‑535/03 Unitymark i North
         Sea Fishermen’s Organisation, Rec. str. I‑2689, pkt 55).

      93      Niemniej należy zbadać, czy prawodawca wspólnotowy nie przekroczył granic przysługującego mu swobodnego uznania.

      94      Królestwo Hiszpanii podnosi, że w okresie odniesienia wybranym przez Radę, to jest w latach 1999–2003, przepisy art. 156–164
         aktu o przystąpieniu zakazywały dostępu do wspomnianych wód. Decydując o przyznaniu kwot tylko państwom członkowskim, których
         flota prowadziła połowy danych gatunków, w szczególności żabnicy, w tym okresie i nie przyznając mu żadnej kwoty, chociaż
         brak statków hiszpańskich w rzeczonej strefie wynikał z zakazu o charakterze ściśle prawnym, Rada nie uwzględniła jego interesów.

      95      Niemniej należy stwierdzić, podobnie jak zaznaczyła Rada w odpowiedzi na skargę i w duplice, że art. 156–164 aktu o przystąpieniu
         dotyczą wyłącznie dostępu do wód wspólnotowych, a nie dostępu do wód norweskich, i że w konsekwencji argument Królestwa Hiszpanii
         jest bezzasadny.

      96      Podczas rozprawy Królestwo Hiszpanii próbowało wysunąć inne argumenty w celu wykazania niemożliwości prowadzenia połowów przez
         statki hiszpańskie na wodach norweskich. Przede wszystkim podniosło ono, że nie zawsze łatwo jest określić w obrębie danej
         strefy, na jakich wodach statki prowadzą swoją działalność, następnie stwierdziło, że nie przyznano mu żadnych kwot połowowych
         na wodach norweskich.

      97      Nie są to jednak argumenty istotne, ponieważ żabnica, która nie była objęta żadną specjalną kwotą na państwo członkowskie,
         mogła być przedmiotem swobodnego połowu przez różne floty państw członkowskich, z zastrzeżeniem kwoty całkowitej obowiązującej
         Wspólnotę dla gatunków różnych, do których ona należała.

      98      Należy stwierdzić, że nieprzyznanie Królestwu Hiszpanii lub innemu państwu członkowskiemu kwot w odniesieniu do żabnicy nie
         oznacza, że Rada nie uwzględniła interesów tych państw członkowskich.

      99      Jeżeli chodzi o wybór okresu odniesienia, Trybunał orzekł już, że Rada dysponuje pewną swobodą (zob. podobnie wyrok z dnia
         25 października 2001 r. w sprawie C‑120/99 Włochy przeciwko Radzie, Rec. str. I‑7997, pkt 42). Okres pięciu lat, rozciągający
         się od 1999 do 2003 r., jest okresem niedawnym i wystarczająco długim, aby nie uznać go za niewłaściwy.

      100    Przyznając kwoty w odniesieniu do żabnicy wyłącznie państwom członkowskim, których statki prowadziły połowy tego gatunku w okresie
         odniesienia, i nie przyznając ich Królestwu Hiszpanii ze względu na to, że statki hiszpańskie nie prowadziły tych połowów,
         chociaż miały prawo dostępu do danej strefy, Rada nie przekroczyła granic przysługującego jej swobodnego uznania.

      101    W konsekwencji zarzut trzeci należy oddalić.

      102    Jako że żaden z podniesionych zarzutów nie został uwzględniony, skargę Królestwa Hiszpanii należy oddalić.

       W przedmiocie kosztów
      103    Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Rada wniosła o obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania, a Królestwo Hiszpanii przegrało sprawę, należy obciążyć
         je kosztami postępowania. Zgodnie z art. 69 § 4 akapit pierwszy regulaminu Komisja pokrywa własne koszty.

      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.
      3)      Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.
      Podpisy
      * Język postępowania: hiszpański.


title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. # Jörg Mölling przeciwko Europejski Urząd Policji (Europol). # Sprawy pracownicze - Zatrudnienie. # Sprawa F-11/08.

text:
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (druga izba)
      z dnia 4 czerwca 2009 r.
      Sprawa F-11/08
      Jörg Mölling
      przeciwko
      Europejskiemu Urzędowi Policji (Europol)
      Służba publiczna – Personel Europolu – Zatrudnienie – Postępowanie w sprawie naboru – Warunki zatrudnienia – Oddelegowany ekspert krajowy – Artykuł 6 regulaminu pracowniczego Europolu – Artykuł 2 pkt 4 decyzji dyrektora Europolu z dnia 8 grudnia 2006 r.
      Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 40 ust. 3 Konwencji sporządzonej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie
         ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencja o Europolu) i art. 93 ust. 1 regulaminu pracowniczego Europolu, w której
         J. Mölling żąda stwierdzenia nieważności decyzji Europolu z dnia 10 października 2007 r. odmawiającej mu zgody na wzięcie
         udziału w postępowaniu w sprawie naboru na stanowisko głównego administratora („first officer”) w strukturach Europolu, w wydziale
         ds. narkotyków.

      Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji Europolu z dnia 10 października 2007 r. odmawiającej skarżącemu zgody na wzięcie udziału
         w postępowaniu w sprawie naboru na stanowisko głównego administratora („first officer”) w wydziale ds. narkotyków. Europol
         zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Pracownicy Europolu – Zatrudnienie – Decyzja dyrektora Europolu dotycząca regulaminu pracowniczego – Wyrażenie
            „żadnego stanowiska pracy w Europolu”
      (regulamin pracowniczy Europolu, załącznik 1)
      2.      Prawo wspólnotowe – Wykładnia – Metody – Wykładnia literalna i logiczna
      1.      Z wykładni językowej art. 2 pkt 4 decyzji dyrektora Europolu z dnia 8 grudnia 2006 r. w sprawie ogólnej polityki wdrażania
         art. 6 regulaminu pracowniczego Europolu wynika, że zawarte w nim wyrażenie „żadnego stanowiska pracy w Europolu” należy interpretować,
         podobnie jak definicję zawartą w art. 1 pkt 1 wspomnianej decyzji, jako „żadne stanowisko” z wykazu w załączniku 1 do regulaminu
         pracowniczego, przy czym językowa wykładnia angielskiej wersji omawianego art. 2 pkt 4 nie pozwala nadać wyrażeniu „Europol
         post”, użytemu w art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. treści odmiennej od treści wyrażenia „Europol Post” zdefiniowanego
         w art. 1 pkt 1 wspomnianej decyzji.

      Ponieważ stanowisko eksperta oddelegowanego do Europolu nie jest wymienione w wykazie z załącznika 1 do regulaminu pracowniczego
         Europolu, osoba zatrudniona na takim stanowisku „nie zajmował[a] żadnego stanowiska pracy w Europolu” w rozumieniu art. 2
         pkt 4 przytoczonej decyzji.

      (zob. pkt 57–59)
      2.      Wobec braku prac przygotowawczych wyrażających jasno zamiar autora przepisu, należy opierać się na zakresie tekstu w takiej
         formie, w jakiej został sporządzony, i nadać mu znaczenie, które wynika z jego literalnej i logicznej wykładni. Tym samym
         wykładni wynikającej z samego brzmienia tekstu nie można zastąpić wykładnią opierającą się na uwagach o charakterze faktycznym
         dotyczących konkretnego przypadku.

      (zob. pkt 69)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa 15/60 Simon przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 1 czerwca 1961 r., Rec. s. 223, 244
      Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑10/06 André przeciwko Komisji, 14 grudnia 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑183, II‑A‑1‑755,
         pkt 44

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba)

      z dnia 4 czerwca 2009 r.(*)

      Służba publiczna – Personel Europolu – Zatrudnienie – Postępowanie w sprawie naboru – Warunki zatrudnienia – Oddelegowany ekspert krajowy – Artykuł 6 regulaminu pracowniczego Europolu – Artykuł 2 pkt 4 decyzji dyrektora Europolu z dnia 8 grudnia 2006 r.
      W sprawie F-11/08
      mającej za przedmiot skargę wniesioną w trybie art. 40 ust. 3 Konwencji sporządzonej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii
         Europejskiej w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencja o Europolu) i art. 93 ust. 1 regulaminu pracowniczego
         Europolu,

      Jörg Mölling, oddelegowany ekspert krajowy przy Europejskim Urzędzie Policji, zamieszkały w Hadze (Niderlandy), początkowo reprezentowany
         przez adwokata P. de Casparisa, a następnie przez adwokatów P. de Casparisa, N.D. Danego oraz W.J. Dammingha,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi), reprezentowanemu przez D. Neumanna oraz D. El Khoury’ego, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez adwokatów
         B. Wägenbaura oraz R. Van der Houta,

      strona pozwana,
      SĄD (druga izba),
      w składzie: S. Van Raepenbusch, prezes, I. Boruta i H. Kanninen (sprawozdawca), sędziowie,
      sekretarz: R. Schiano, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 września 2008 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 22 stycznia 2008 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej (oryginał został
         złożony w dniu 25 stycznia 2008 r.), J. Mölling wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 10 października 2007 r.
         odmawiającej skarżącemu zgody na wzięcie udziału w postępowaniu w sprawie naboru na stanowisko głównego administratora („first
         officer”) w wydziale ds. narkotyków.

       Ramy prawne
      2        Artykuł 1 ust. 1 regulaminu pracowniczego Europolu, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie (zwanego dalej „regulaminem
         pracowniczym”), stanowi:

      „[…] regulamin pracowniczy ma zastosowanie do wszystkich członków personelu zatrudnionych na podstawie umowy przez Europol.
         Do członków personelu należą:

      –        pracownicy Europolu zatrudnieni wyłącznie we właściwych władzach, o których mowa w art. 2 ust. 4 konwencji [sporządzonej na
         podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji], i pracownicy, którzy
         mogą zostać zatrudnieni albo we wspomnianych władzach, albo poza nimi,

      –        pracownicy miejscowi, jeżeli zostali wyraźnie wymienieni w regulaminie pracowniczym” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak
         wszystkie cytaty z tego regulaminu poniżej].

      3        Artykuł 2 ust. 1 regulaminu pracowniczego stanowi:

      „W rozumieniu [...] regulaminu [pracowniczego] pracownikiem Europolu jest pracownik zatrudniony na stanowisku wymienionym
         w wykazie znajdującym się w załączniku 1, z wyjątkiem stanowisk przeznaczonych do obsadzenia przez pracowników miejscowych.

      Wśród tych stanowisk wyróżnia się stanowiska, które mogą być obsadzone wyłącznie przez pracowników zatrudnionych przez właściwe
         władze, określone w art. 2 ust. 4 konwencji [sporządzonej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia
         Europejskiego Urzędu Policji], i stanowiska, które mogą zajmować również inni pracownicy.

      Pracownicy zatrudnieni na stanowisku, które może być obsadzone wyłącznie przez pracowników zatrudnionych przez właściwe władze,
         mogą zajmować to stanowisko wyłącznie na podstawie umowy na czas określony zgodnie z art. 6”.

      4        Stanowiska w Europolu zostały wymienione w ust. 1 załącznika 1 do regulaminu pracowniczego, który stanowi, że „[z] zastrzeżeniem
         ust. 3 stanowiska pracy w Europolu są w szczególności następujące: [...]”. Ostatni akapit ust. 1 załącznika 1 ma następujące
         brzmienie: „Wykaz [stanowisk pracy w Europolu] może zostać zmieniony na mocy decyzji Zarządu wydanej jednogłośnie”.

      5        Zgodnie z art. 6 regulaminu pracowniczego:

      „Wszyscy pracownicy Europolu są początkowo zatrudniani na czas określony od jednego do pięciu lat, niezależnie od tego, czy
         zostali zatrudnieni na stanowisku, które może być obsadzone tylko przez pracowników zatrudnianych przez właściwe władze, o których
         mowa w art. 2 ust. 4 konwencji [sporządzonej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia Europejskiego
         Urzędu Policji], czy na stanowisku niepodlegającemu takiemu ograniczeniu.

      Pierwsze umowy o pracę mogą być przedłużane. Całkowita długość umów na czas określony, w tym wszelkie przedłużenia, wynosi
         maksymalnie dziewięć lat.

      Wyłącznie pracownicy zatrudnieni na stanowisku niezarezerwowanym dla pracowników zatrudnianych przez właściwe władze, o których
         mowa w art. 2 ust. 4 konwencji [sporządzonej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia Europejskiego
         Urzędu Policji], mogą zostać zatrudnieni na czas nieokreślony, po tym jak w sposób wysoce satysfakcjonujący świadczyli pracę
         na podstawie dwóch kolejnych umów na czas określony przez minimalny okres sześciu lat.

      […]”.
      6        Artykuł 2 ust. 4 Konwencji sporządzonej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia Europejskiego
         Urzędu Policji z dnia 26 lipca 1995 r. (Dz.U. C 316, s. 2, zwanej dalej „konwencją o Europolu”) zawiera następującą definicję
         właściwych władz, o których mowa zwłaszcza w art. 6 regulaminu pracowniczego:

      „Do celów niniejszej Konwencji, »właściwe władze« oznaczają wszystkie instytucje publiczne w państwach członkowskich odpowiedzialne
         zgodnie z prawem krajowym za zapobieganie i zwalczanie przestępstw”.

      7        Tytuł II rozdział 3 regulaminu pracowniczego zatytułowany „Warunki zatrudnienia” zawiera art. 24 mający następujące brzmienie:

      „1. Zatrudnianie pracowników Europolu powinno zapewnić [Europolowi] wsparcie osób posiadających najwyższe przymioty w zakresie
         kompetencji, wydajności i nieskazitelności. Przy wyborze pracowników Europolu uwzględnia się nie tylko osobiste zdolności
         i kwalifikacje, lecz również konieczność zapewnienia odpowiedniej reprezentacji wszystkich państw członkowskich i wszystkich
         języków urzędowych Unii Europejskiej. Europol prowadzi politykę równych szans.

      2. Pracownikiem Europolu może być wyłącznie osoba zatrudniona zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 2 ust. 1, jeżeli:
      a)      jest obywatelem jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej i korzysta z pełni praw obywatelskich;
      b)      ma uregulowany stosunek do służby wojskowej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa;
      c)      posiada cechy charakteru wymagane do wypełniania obowiązków;
      d)      jest odpowiednio sprawna fizycznie, aby wypełniać obowiązki;
      e)      posiada gruntowną znajomość jednego z języków urzędowych Unii Europejskiej i zadowalającą znajomość innego języka w zakresie
         niezbędnym do wypełniania swoich obowiązków.

      […]
      4. Procedury naboru regulujące zatrudnianie pracowników Europolu znajdują się w załączniku 2 do […] regulaminu [pracowniczego]”.
      8        Zgodnie z art. 5 akapit pierwszy załącznika 2 do regulaminu pracowniczego, „[w] zależności od kwalifikacji, doświadczenia
         i poszukiwanego profilu oraz na podstawie wstępnej selekcji, o której mowa w art. 24 regulaminu [pracowniczego], komisja rekrutacyjna
         dokonuje pierwszej selekcji wśród otrzymanych kandydatur”.

      9        Motyw 6 decyzji dyrektora Europolu z dnia 8 grudnia 2006 r. w sprawie ogólnej polityki wdrażania art. 6 regulaminu pracowniczego
         (zwanej dalej „decyzją z dnia 8 grudnia 2006 r.”) ma następujące brzmienie:

      „Przyczyną określenia maksymalnego czasu trwania służby wszystkich pracowników Europolu zatrudnianych na stanowiskach [które
         mogą być obsadzone wyłącznie przez pracowników zatrudnionych we właściwych władzach krajowych, określonych w art. 2 ust. 4
         konwencji o Europolu] na podstawie dwóch umów zawartych na czas określony jest to, że państwa członkowskie domagają się rotacji
         swoich pracowników w Europolu, którzy powinni powrócić do służby we właściwych władzach krajowych (zasada rotacji) […]” (ang.
         „The reason for prescribing a maximum period of service for all Europol staff on bold posts under two fixed-term contracts
         is that the Member States want a rotation of such staff members who should subsequently be re-integrated into the service
         of their competent national authority (the rotation principle) […]”) [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty
         z tej decyzji poniżej].

      10      Zgodnie z motywem 15 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. „[n]a podstawie racjonalnej wykładni art. 6 i załącznika 2 do regulaminu
         pracowniczego Europol może uznać, że były pracownik Europolu kwalifikuje się do ubiegania o nowe stanowisko po okresie nieobecności,
         co gwarantuje równe traktowanie wszystkich kandydatów na dane stanowisko, niezależnie od tego, czy są to kandydaci zewnętrzni,
         czy wewnętrzni, a także daje pewność, że żaden kandydat nie może mieć ewentualnego wpływu na proces rekrutacji” (ang. „Based
         on a reasonable interpretation of Article 6 and Appendix 2 of the Staff Regulations, Europol is not prevented from considering
         a previous staff member as eligible to apply for a new post following a period of absence which ensures that all candidates
         for a particular post, internal or external, are in an equal position and that no candidate may have influenced a forthcoming
         recruitment campaign”).

      11      Artykuł 1 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. zawiera następujące definicje niektórych wyrażeń przytaczanych w decyzji:

      „[punkt 1] »Stanowisko pracy w Europolu« oznacza każde stanowisko, które jest wymienione lub ma zostać wymienione w wykazie
         stanowisk pracy w Europolu znajdującym się w załączniku 1 do regulaminu pracowniczego, z wyjątkiem stanowisk dyrektora, zastępców
         dyrektora i pracowników miejscowych zgodnie z art. 98–100 regulaminu pracowniczego [ang. »Europol Post«: Any post that is
         included or is intended to be included in the list of Europol posts set out in Appendix 1 of the Staff Regulations, with the
         exception of the Director, the Deputy Directors and local staff as provided for by Articles 98-100 of the Staff Regulations];

      […]
      [punkt 6] »Właściwe władze [krajowe]« oznaczają, zgodnie z art. 2 ust. 4 konwencji o Europolu wszystkie instytucje publiczne
         w państwach członkowskich odpowiedzialne zgodnie z prawem krajowym za zapobieganie i zwalczanie przestępstw [ang. »Competent
         Authority«: In accordance with Article 2(4) of the Europol Convention, all public bodies existing in the Member States which
         are responsible under national law for preventing and combating criminal offences];

      [punkt 7] »Stanowisko pracy oznaczone tłustym drukiem« oznacza każde stanowisko, które może być obsadzone wyłącznie przez
         pracowników zatrudnionych przez właściwe władze [ang. »Bold Post«: Any Europol post which can be filled only by staff engaged
         from a Competent Authority];

      [punkt 8] »Stanowisko pracy nieoznaczone tłustym drukiem« oznacza każde stanowisko, które może być obsadzone przez pracowników,
         którzy nie muszą być zatrudnieni przez właściwe władze [ang. »Non-bold Post«: Any Europol post which can be filled by staff
         that do not need to be engaged from a Competent Authority]”.

      12      Artykuł 2 pkt 3 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. stanowi, że „[b]ez uszczerbku dla postanowień art. 2 ust. 4 pracownicy Europolu
         mogą zawrzeć tylko jedną pierwszą umowę z Europolem” (ang. „Without prejudice to Article 2.4 below, only one First Contract
         shall be entered into with any individual”).

      13      Zgodnie z art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r., „[p]o upływie okresu osiemnastu miesięcy, w trakcie którego były
         pracownik nie zajmował żadnego stanowiska pracy w Europolu, i po przeprowadzeniu nowego postępowania w sprawie naboru każda
         nowa umowa o pracę będzie uważana za pierwszą umowę” (ang. „After a period of 18 months during which a former member of staff
         has been detached from any Europol post, and following a new selection procedure, any new Employment Contract shall be deemed
         to be a First Contract”).

      14      Artykuł 40 ust. 3 konwencji o Europolu stanowi, że „[p]ostanowienia odnoszące się do odwołań, określone w postanowieniach
         dotyczących warunków zatrudnienia personelu na czas określony i personelu pomocniczego Wspólnot Europejskich, stosuje się
         mutatis mutandis do personelu Europolu”. Tym samym postanowienia art. 92 i 93 regulaminu pracowniczego odpowiadają postanowieniom
         art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, które na mocy art. 117 warunków zatrudnienia innych
         pracowników Wspólnot Europejskich stosuje się odpowiednio do pracowników tymczasowych i innych członków personelu pomocniczego
         Wspólnot Europejskich.

       Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
      15      Skarżący, funkcjonariusz policji niemieckiej, rozpoczął służbę w Europolu w dniu 1 września 1999 r. jako główny administrator
         („first officer”) w wydziale ds. narkotyków. Jego umowa, zawarta na podstawie art. 6 tiret pierwsze regulaminu pracowniczego
         Europolu w wersji poprzedzającej przyjęcie decyzji Rady z dnia 4 grudnia 2006 r. zmieniającej regulamin pracowniczy Europolu
         (Dz.U. C 311, s. 1), wygasła w dniu 31 sierpnia 2005 r.

      16      Wówczas skarżący powrócił do służby w policji niemieckiej, w ramach której pracował przed dniem 1 września 1999 r. i która
         oddelegowała go do Europolu od dnia 1 września 2005 r. w charakterze oddelegowanego eksperta („seconded expert”). Oddelegowanie,
         które pierwotnie powinno zakończyć się w dniu 28 lutego 2007 r., zostało przedłużone do dnia 28 lutego 2008 r. na podstawie
         aneksu do umowy o oddelegowanie skarżącego. Według skarżącego, od początku okresu oddelegowania w Europolu dawano mu do zrozumienia,
         że po upływie okresu oddelegowania może „zostać zatrudniony w Europolu w charakterze pracownika”.

      17      W dniu 13 lipca 2007 r. Europol opublikował ogłoszenie o naborze na stanowisko głównego administratora („first officer”) w wydziale
         ds. narkotyków (zwane dalej „spornym stanowiskiem pracy”). Zgodnie z pkt 3.1 ogłoszenia o naborze, zatytułowanym „Warunki
         ogólne (art. 24 regulaminu pracowniczego)”, osoba zatrudniona na spornym stanowisku pracy powinna w szczególności „być pracownikiem
         właściwych władz krajowych jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej i korzystać z pełni praw obywatelskich (stanowiska
         oznaczone tłustym drukiem)”.

      18      Skarżący zgłosił swą kandydaturę na sporne stanowisko pracy.

      19      Komisja rekrutacyjna, o której mowa w załączniku 2 do regulaminu pracowniczego, przystąpiła do pierwszej selekcji kandydatów
         i umieściła skarżącego na pierwszym miejscu listy.

      20      W dniu 10 października 2007 r. szef wydziału ds. narkotyków Europolu poinformował ustnie skarżącego, że jego kandydatura nie
         może być uwzględniona, ponieważ nie spełnia wymogów określonych w art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. Według szefa
         wydziału ds. narkotyków nie można stwierdzić, że po upływie umowy zawartej z Europolem na okres od dnia 1 września 1999 r.
         do dnia 31 sierpnia 2005 r. skarżący nie zajmował żadnego stanowiska pracy w Europolu przez okres co najmniej 18 miesięcy
         zgodnie z wymogiem zawartym we wspomnianym postanowieniu.

      21      W dniu 11 października 2007 r. skarżący złożył zażalenie na decyzję Europolu z dnia 10 października 2007 r., w której zakwestionował
         wykładnię art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. dokonaną przez Europol.

      22      Decyzją z dnia 23 października 2007 r. Europol oddalił zażalenie.

       Przebieg postępowania i żądania stron
      23      W ramach środków organizacji postępowania Sąd, zgodnie z art. 55 ust. 2 lit. d) regulaminu, zwrócił się do stron o przedstawienie
         określonych dokumentów.

      24      W odpowiedzi na wniosek o przedstawienie dokumentów skarżący przedstawił między innymi kopię umowy o pracę zawartej z Europolem
         na okres od dnia 1 września 1999 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. Europol, ze swej strony, przekazał kopię ogłoszenia o naborze
         dotyczącego spornego stanowiska pracy, dokumenty dotyczące dwóch innych kandydatów w postępowaniu w sprawie naboru na wspomniane
         stanowiska, którzy to kandydaci zostali przywołani przez skarżącego w ramach zarzutu opartego na naruszeniu „zasady równości”,
         a także opis stanowiska oddelegowanego eksperta w wydziale ds. narkotyków („Job description for the Seconded Expert to the
         Drugs Unit”) zredagowany przez skarżącego i zatwierdzony przez szefa wydziału ds. narkotyków Europolu.

      25      Skarżący wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 10 października 2007 r. odmawiającej skarżącemu zgody na wzięcie udziału
         w postępowaniu w sprawie naboru na sporne stanowisko pracy;

      –        stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie oddalenia zażalenia z dnia 23 października 2007 r.;
      –        obciążenie Europolu kosztami postępowania, w tym kosztami pomocy prawnej.
      26      Europol wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
       Przedmiot skargi
      27      Oprócz stwierdzenia nieważności decyzji Europolu z dnia 10 października 2007 r. odmawiającej skarżącemu zgody na wzięcie udziału
         w postępowaniu w sprawie naboru na sporne stanowisko pracy, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 października
         2007 r. w sprawie oddalenia jego zażalenia. W tym względzie należy przypomnieć, że żądanie stwierdzenia nieważności formalnie
         skierowane przeciwko decyzji w sprawie oddalenia zażalenia skutkuje, w przypadku, gdy decyzja jest pozbawiona niezależnej
         treści, skierowaniem do Sądu aktu, którego dotyczyło zażalenie (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 17 stycznia 1989 r. w sprawie
         293/87 Vainker przeciwko Parlamentowi, Rec. s. 23, pkt 8; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie
         T‑309/03 Camós Grau przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑1173, pkt 43; wyrok Sądu z dnia 4 września 2008 r. w sprawie F-103/07
         Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 23, będący przedmiotem toczącego się
         postępowania odwoławczego przed Sądem Pierwszej Instancji, sprawa T‑475/08 P).

      28      Skarżący złożył zażalenie na decyzję Europolu z dnia 10 października 2007 r. odmawiającą mu zgody na wzięcie udziału w postępowaniu
         w sprawie naboru na sporne stanowisko pracy. Należy zatem uznać, że skarga skarżącego dotyczy tej decyzji.

       Co do prawa
      29      W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi dwa zarzuty dotyczące, po pierwsze, błędnego zastosowania art. 2 pkt 4 decyzji z dnia
         8 grudnia 2006 r. i naruszenia zasady pewności prawa, a po drugie, naruszenia zasady równego traktowania.

      30      Należy w pierwszej kolejności rozpoznać zarzut dotyczący błędnego zastosowania art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r.
         i naruszenia zasady pewności prawa.

       Argumenty stron
      31      Skarżący przypomina najpierw treść art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r., zgodnie z którą, po upływie okresu osiemnastu
         miesięcy, w trakcie którego były pracownik Europolu nie zajmował żadnego stanowiska pracy w Europolu (ang. „any Europol post”),
         i po przeprowadzeniu nowego postępowania w sprawie naboru każda umowa o pracę będzie uważana za pierwszą umowę.

      32      Skarżący utrzymuje, że po wygaśnięciu jego umowy z Europolem, które nastąpiło w dniu 31 sierpnia 2005 r., pracował na rzecz
         Europolu jako „oddelegowany ekspert”. Ta funkcja nie została wymieniona w załączniku 1 do regulaminu pracowniczego, co oznacza,
         że nie powinien zostać wykluczony z postępowania w sprawie naboru na sporne stanowisko pracy na podstawie argumentu, że nie
         spełnia wymogów przewidzianych w art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r.

      33      Skarżący dodaje, że wprowadzone przez Europol rozróżnienie między wyrażeniami „Europol post” i „Europol Post”, pisanymi raz
         małą, a raz wielką literą, nie znajduje żadnego uzasadnienia w decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. Przy założeniu, że istnieje
         różnica pojęciowa, powinna ona zostać podkreślona we wspomnianej decyzji. W regulaminie pracowniczym, podobnie jak w decyzji
         z dnia 8 grudnia 2006 r. obydwa wyrażenia są stosowane w ten sam sposób.

      34      Na koniec skarżący stwierdza, że pracował w Europolu przez sześć lat, podczas gdy okres, po którym następuje „rotacja” personelu
         Europolu, został ustalony w międzyczasie na dziewięć lat.

      35      Europol przypomina po pierwsze uzasadnienie art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. Według Europolu art. 6 regulaminu
         pracowniczego reguluje umowy pracowników zajmujących stanowiska oznaczone tłustym drukiem (ang. „bold posts”), to jest stanowiska
         zarezerwowane dla pracowników z krajowych struktur policji i organów celnych, którzy – po zakończeniu umowy zawartej z Europolem
         – wracają do odpowiednich struktur i organów. Na mocy art. 6 regulaminu pracowniczego wspomniane umowy są zatem ograniczone
         w czasie, co wyjaśnia, dlaczego art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. przewiduje, że osoba będąca pracownikiem Europolu
         może ponownie zawrzeć umowę z Europolem dopiero po upływie „okresu nieobecności” wynoszącego osiemnaście miesięcy.

      36      Po drugie Europol utrzymuje, że zarzut przytoczony przez skarżącego jest bezzasadny zarówno w świetle brzmienia art. 2 pkt 4
         decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r., jak i jego celu.

      37      Przede wszystkim art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. przewiduje dwa warunki, które należy spełnić łącznie. Skarżący
         spełniał pierwszy warunek, to jest był pracownikiem Europolu. Nie można natomiast stwierdzić, że „nie zajmował żadnego stanowiska
         pracy w Europolu” przez osiemnaście miesięcy. Europol utrzymuje w tym względzie, że aby „nie zajmować żadnego stanowiska w Europolu”
         w rozumieniu art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r., nie może istnieć żaden związek o charakterze prawnym lub faktycznym
         między Europolem a jego byłym pracownikiem.

      38      Następnie, Europol poinformował, że zgodnie z decyzją z dnia 8 grudnia 2006 r. państwa członkowskie będące stronami konwencji
         o Europolu przyjmują, że pracownicy Europolu zajmujący stanowiska oznaczone tłustym drukiem pracują w Europolu jedynie przez
         ograniczony czas, aby umożliwić „rotację” i powrót do macierzystych krajowych struktur administracyjnych. Według Europolu
         wyrażenie „nie zajmował żadnego stanowiska pracy w Europolu ” użyte w art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. powinno
         zostać w konsekwencji zinterpretowane w ten sposób.

      39      Ponadto zgodnie z motywem 15 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. były pracownik Europolu może kandydować na nowe stanowisko dopiero
         po upływie „okresu nieobecności”, co pozwala zagwarantować równe traktowanie wszystkich kandydatów.

      40      W niniejszej sprawie następnego dnia po zakończeniu sześcioletniej umowy z Europolem skarżący został oddelegowany przez swoje
         państwo do Europolu jako „oddelegowany ekspert”. W tym charakterze pracował na rzecz i pod nadzorem Europolu.

      41      Wreszcie Europol utrzymuje, że to skarżący musi udowodnić, że spełnia wszystkie warunki art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia
         2006 r. Tymczasem skarżący ograniczył się zasadniczo do odrzucenia rozróżnienia między wyrażeniami „Europol post” i „Europol
         Post”, w których wyraz „post” jest pisany raz małą, a raz wielką literą „p”.

       Ocena Sądu
      42      Artykuł 2 ust. 1 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego stanowi najpierw, że „[w] rozumieniu [...] regulaminu [pracowniczego]
         pracownikiem Europolu jest pracownik zatrudniony na stanowisku wymienionym w wykazie znajdującym się w załączniku 1, z wyjątkiem
         stanowisk przeznaczonych do obsadzenia przez pracowników miejscowych”.

      43      Artykuł 2 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego wprowadza następnie rozróżnienie między „[stanowiskami], które mogą
         być obsadzone wyłącznie przez pracowników zatrudnionych przez właściwe władze, określone w art. 2 ust. 4 konwencji o Europolu,
         [a] stanowiska[mi], które mogą zajmować również inni pracownicy”.

      44      Wreszcie, z art. 2 ust. 1 akapit trzeci regulaminu pracowniczego wynika, że pracownicy zatrudnieni na stanowisku, które może
         być obsadzone wyłącznie przez pracowników zatrudnionych przez właściwe władze, o których mowa w art. 2 ust. 4 konwencji o Europolu,
         mogą zajmować to stanowisko wyłącznie na podstawie umowy na czas określony. We wspomnianym postanowieniu znajduje się odniesienie
         do art. 6 regulaminu pracowniczego, który wyznacza maksymalny czas trwania umowy na czas określony. Czas trwania, który obecnie
         wynosi dziewięć lat, był ustalony na sześć lat przed zmianą art. 6 regulaminu pracowniczego decyzją Rady z dnia 4 grudnia
         2006 r. zmieniającą regulamin pracowniczy Europolu.

      45      W niniejszej sprawie stanowisko zajmowane przez skarżącego od dnia 1 września 1999 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. podlegało
         ograniczeniu czasowemu określonemu w art. 2 ust. 1 regulaminu pracowniczego, w wyniku którego pracownik opuścił stanowisko
         w dniu 31 sierpnia 2005 r.

      46      Należy jednak stwierdzić, że norma przewidująca maksymalny czas trwania umowy o pracę zawieranej z osobami, o których mowa
         w art. 2 ust. 1 regulaminu pracowniczego, nie pozbawia Europolu możliwości zawarcia nowej umowy o pracę z tymi osobami po
         osiemnastomiesięcznym okresie, w którym nie zajmowały one żadnego stanowiska pracy w Europolu. Artykuł 2 pkt 4 decyzji z dnia
         8 grudnia 2006 r. stanowi bowiem, że „[p]o upływie okresu osiemnastu miesięcy, w trakcie którego były pracownik nie zajmował
         żadnego stanowiska pracy w Europolu, i po przeprowadzeniu nowego postępowania w sprawie naboru każda nowa umowa o pracę będzie
         uważana za pierwszą umowę”.

      47      W niniejszej sprawie kwestią sporną jest to, czy stanowisko pracy zajmowane przez skarżącego od dnia 1 września 2005 r., które
         początkowo było przewidziane na osiemnaście miesięcy, a następnie zostało przedłużone do 28 lutego 2008 r., było stanowiskiem,
         które zgodnie z art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. pozbawiało skarżącego możliwości ubiegania się o sporne stanowisko.

      48      Europol nie twierdzi, że skarżący, jako ekspert oddelegowany do Europolu w okresie od dnia 1 września 2005 r. do dnia 28 lutego
         2008 r., zajmował stanowisko wymienione w załączniku 1 do regulaminu pracowniczego. Europol zwraca jednak uwagę na to, że
         gdy jest mowa o „żadnym stanowisku pracy w Europolu” (ang. „any Europol post”), art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r.
         nie ogranicza stanowisk pracy w Europolu do tych, które zostały wymienione w załączniku 1 do regulaminu pracowniczego. Na
         poparcie tego twierdzenia Europol stwierdził w decyzji w sprawie oddalenia zażalenia złożonego przez skarżącego, że brzmienie
         art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. nie odnosiło się do definicji wyrażenia „Europol Post” znajdującego się w art. 1
         pkt 1 tej decyzji. Według Europolu okoliczność, że wyraz „post” użyty w art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. nie
         jest pisany wielką literą „p”, tak jak w art. 1 pkt 1 tej decyzji, oznacza, że wyrażenie „Europol post” dotyczy nie tylko
         stanowisk, o których mowa w art. 1 pkt 1 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r., lecz każdego stanowiska pracy w Europolu.

      49      W swojej skardze skarżący odrzuca ten argument Europolu, który nie ustosunkował się do tego w odpowiedzi na skargę. Niemniej
         jednak w odpowiedzi na pytanie sędziego sprawozdawcy zadane na rozprawie Europol uściślił, że ostatecznie podtrzymuje swój
         argument na temat konsekwencji wynikających z użycia wyrazu „post” pisanego małą literą „p” w art. 2 pkt 4 decyzji z dnia
         8 grudnia 2006 r.

      50      Europol podnosi ponadto, że treść art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. potwierdza jego wykładnię tego artykułu, ponieważ
         wspomniany przepis odnosi się do każdego stanowiska pracy w Europolu (ang. „detached from any Europol post”), co wskazywałoby,
         że art. 2 pkt 4 wymaga nie tylko braku wszelkich związków o charakterze prawnym, lecz również braku związku faktycznego między
         Europolem a jego byłym pracownikiem.

      51      Wreszcie Europol twierdzi, że jego wykładnia literalna przepisów art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. znajduje potwierdzenie
         w analizie celu tych postanowień.

      52      Należy najpierw zbadać, czy wykładnia językowa art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. potwierdza zasadność stanowiska
         Europolu.

      53      Jeżeli chodzi, po pierwsze, o kwestię, czy w wyrażeniu „Europol post” należy przypisywać odrębne znaczenie wyrazowi „post”
         w zależności od tego, czy jest pisane wielką literą „P”, czy małą literą „p”, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że
         w art. 1 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. wszystkie zdefiniowane tam terminy rozpoczynają się od wielkiej litery.

      54      W drugiej kolejności z decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. wynika, że we wszystkich przepisach (art. 1 pkt 7, art. 1 pkt 8, art. 5
         pkt 5, art. 5 pkt 5.1, art. 5 pkt 5.2), a nie tylko w art. 2 pkt 4 wyraz „post” w wyrażeniu „Europol post” jest pisany małą
         literą „p”, podczas gdy, bezsprzecznie, termin ten we wszystkich wymienionych przepisach nie odnosi się do treści odmiennej
         od tej, która została zdefiniowana w art. 1 pkt 1 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r., z wyjątkiem pozbawienia treści definicji
         wyrażenia „Europol Post” znajdującej się we wspomnianym artykule. Tym samym sama decyzja z dnia 8 grudnia 2006 r. nie wprowadza
         systemowego rozróżnienia między wyrażeniami „Europol Post” i „Europol post”, w zależności od tego, czy wyraz „post” jest pisany
         wielką literą „P”, czy małą literą „p”.

      55      W trzeciej kolejności należy zauważyć, że w załączniku 1 do regulaminu pracowniczego w wersji angielskiej wyraz „post” jest
         pisany małą literą „p” zarówno w tytule, jak i w całym tekście.

      56      Na koniec, jeżeli autor decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. zamierzałby wprowadzić rozróżnienie między wyrażeniami „Europol post”
         i „Europol Post”, dobra praktyka redakcji legislacyjnej wymagałaby, aby takie rozróżnienie wyraźnie zaznaczyć w decyzji, co
         nie miało miejsca.

      57      Z drugiej strony, jeżeli chodzi o argument, że używanie wyrazu „any” w wyrażeniu „any Europol post” znajdującym się w art. 2
         pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. oznacza, że wyrażenie to dotyczy nie tylko stanowisk, o których mowa w załączniku 1
         do regulaminu pracowniczego, lecz każdego rodzaju stosunku pracy, należy stwierdzić, że nie jest on przekonujący. To wyrażenie
         można bowiem również rozumieć w ten sposób, że dotyczy dowolnego stanowiska pracy w rozumieniu definicji wyrażenia „Europol
         Post” użytego w art. 1 pkt 1 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. W tym względzie należy stwierdzić, że wyrażenie „Europol Post”
         jest zdefiniowane w art. 1 pkt 1 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. jako „any post” z wykazu w załączniku 1 do regulaminu pracowniczego.
         Ponadto w art. 1 pkt 7 i 8 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. użyto wyrażenia „Any Europol post”, podczas gdy nie ma wątpliwości,
         że wymieniony przepis dotyczy wyłącznie stanowisk określonych w art. 1 pkt 1 tej decyzji.

      58      Z powyższego wynika, że wykładnia językowa art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. nie pozwala nadać wyrażeniu „Europol
         post” treści odmiennej od treści wyrażenia „Europol Post” zdefiniowanego w art. 1 pkt 1 wspomnianej decyzji, a zatem potwierdzić
         tezy Europolu, że wyrażenie „any Europol post” obejmuje również inne stanowiska niż te, które zostały wymienione w załączniku 1
         do regulaminu pracowniczego.

      59      W niniejszej sprawie należy uznać, że skarżący, zajmując w okresie od dnia 1 września 2005 r. do dnia 28 lutego 2008 r. stanowisko
         eksperta oddelegowanego do Europolu, które nie jest wymienione w wykazie z załącznika 1 do regulaminu pracowniczego, „nie
         zajmował żadnego stanowiska pracy w Europolu” w rozumieniu art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r.

      60      Bezsporne jest bowiem, że w okresie od dnia 1 września 2005 r. do dnia 28 lutego 2008 r. skarżący nie zawarł żadnej umowy
         z Europolem. Oddelegowanie skarżącego w charakterze eksperta do Europolu wynika z porozumienia zawartego między Europolem
         a „Polizeipräsident in Berlin”, które określa status, funkcje, prawa i obowiązki skarżącego. Ponadto należy stwierdzić, że
         ani regulamin pracowniczy, ani teksty decyzji przyjętych przez Europol i przekazanych przez niego Sądowi nie zawierają postanowień
         dotyczących oddelegowanych ekspertów. Z powyższych uwag wynika, że skarżący, jako oddelegowany ekspert, był niemieckim funkcjonariuszem
         policji udostępnionym Europolowi przez policję niemiecką na warunkach określonych w porozumieniu.

      61      Należy jeszcze zbadać, czy okoliczności faktyczne, na które powołał się Europol, mogą podważyć powyższy wniosek.

      62      W tym względzie należy stwierdzić, że jednym z celów określania maksymalnego czasu trwania służby, przewidzianego w art. 6
         regulaminu pracowniczego, jest – zgodnie z motywem 6 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r. – zapewnienie rotacji pracowników, w ten
         sposób, że osoby, które odbyły służbę w maksymalnym okresie pracy w Europolu, są zobowiązane do powrotu do służby w kraju.

      63      Tymczasem w niniejszej sprawie Europol przedstawił Sądowi dokument „Job Description for the Seconded Expert to the Drugs Unit”
         z dnia 19 lipca 2006 r. zredagowany przez skarżącego i zatwierdzony przez szefa wydziału ds. narkotyków Europolu, z którego
         wynika, że skarżący powinien aktywnie uczestniczyć w standardowych pracach wydziału, a w niektórych przypadkach powinien również
         reprezentować Europol i zastępować szefa wydziału ds. narkotyków podczas jego nieobecności. Należy również stwierdzić, że
         we wspomnianym dokumencie podano, że „jako oddelegowany ekspert i w ramach swoich zadań nadzoruje i koordynuje działania operacyjne
         różnych sekcji wydziału ds. narkotyków, zatwierdza i autoryzuje przekazywanie partnerom zewnętrznym dokumentów operacyjnych,
         sprawozdań i innych dokumentów, udziela wywiadów mediom i doradza szefowi wydziału ds. narkotyków w kwestiach dotyczących
         polityki. Szef wydziału ds. narkotyków i oddelegowany ekspert odbywają codzienne zebrania” (ang. „[i]n his capacity as Seconded
         Expert and his special tasking, he supervises and co-ordinates the operational activities in the various Sections of the Drugs
         Unit, approves and authorises the distribution, to external partners, of operational documents, reports and other products,
         gives interviews to the media and advises the Head of the Drugs Unit on policy matters[; d]aily meetings between the Head
         of the Drugs Unit and the Seconded Expert take place”).

      64      Ponadto Europol utrzymywał na rozprawie, że skarżący jako główny administrator („first officer”) w wydziale ds. narkotyków
         wykonywał dokładnie te same zadania, które wykonywał jako oddelegowany ekspert. Nie nastąpiła żadna zmiana zadań, a skarżący
         pozostał zastępcą szefa („deputy head”) tego wydziału. Europol zauważył również, że skarżący nie pracował w Berlinie po wygaśnięciu
         swojej umowy w dniu 31 sierpnia 2005 r.

      65      Również na rozprawie Europol wyjaśnił, że po wygaśnięciu umowy skarżącego w dniu 31 sierpnia 2005 r. względy praktyczne skłoniły
         Europol do dalszego zatrudniania skarżącego w ramach innego statusu.

      66      Skarżący nie kwestionuje, że dokument „Job Description for the Seconded Expert to the Drugs Unit” prawidłowo odzwierciedla
         zadania, które zostały mu powierzone. Jednakże pełnomocnik skarżącego stwierdził na rozprawie, że skarżący nie „odczuwa, że
         chodzi o działania lub prace identyczne [z tymi, które skarżący wykonywał jako główny administrator (»first officer«)]; jeżeli
         tak by było, [skarżący] nie widział[by] potrzeby sporządzania nowego opisu zadań”. Ponadto skarżący poinformował, że jako
         oddelegowany ekspert nie miał prawa pełnić obowiązków zastępcy szefa („deputy head”) wydziału ds. narkotyków, ponieważ taką
         funkcję mógł pełnić jedynie pracownik Europolu.

      67      Z analizy sytuacji prawnej i faktycznej skarżącego pełniącego funkcję oddelegowanego eksperta wynika, że mimo, że skarżący
         formalnie powrócił do policji niemieckiej w dniu 1 września 2005 r., w rzeczywistości nadal pełnił, co do zasady, te same
         funkcje, które pełnił wcześniej w ramach innego statusu. Skarżący nie dowiódł ponadto, w jaki sposób jego praca uległa zasadniczej
         zmianie od dnia 1 września 2005 r.

      68      Należy jednak stwierdzić, że sam Europol, po pierwsze, wymagał, aby skarżący opuścił swoje stanowisko w dniu 31 sierpnia 2005 r.,
         co miało służyć dostosowaniu się do nałożonego na mocy art. 6 regulaminu pracowniczego ograniczenia czasu trwania umowy i jej
         przedłużenia. Po drugie Europol zaakceptował, aby skarżący kontynuował pracę w swoim wydziale w charakterze oddelegowanego
         eksperta, co w rzeczywistości pozwoliło zapewnić w Europolu ciągłość funkcji skarżącego, który mógł nie wypełnić obowiązku
         faktycznego powrotu do służby w organie krajowym.

      69      W tych okolicznościach Europol nie może skutecznie opierać się na okolicznościach faktycznych przytoczonych w pkt 63–65 niniejszego
         wyroku w obronie własnej wykładni art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia 2006 r., która jest sprzeczna z jego jasnym i jednoznacznym
         brzmieniem. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, wobec braku prac przygotowawczych wyrażających jasno zamiar autora przepisu,
         należy opierać się na zakresie tekstu w takiej formie, w jakiej został sporządzony, i nadać mu znaczenie, które wynika z jego
         literalnej i logicznej wykładni (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 1 czerwca 1961 r. w sprawie 15/60 Simon przeciwko Trybunałowi
         Sprawiedliwości, Rec. s. 223, 244; wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie F-10/06 André przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP
         s. I‑A-1-183, II‑A-1-755, pkt 44). Tym samym wykładni wynikającej z samego brzmienia tekstu nie można zastąpić wykładnią opierającą
         się na uwagach o charakterze faktycznym dotyczących konkretnego przypadku.

      70      Z powyższych uwag wynika, że należy uwzględnić zarzut oparty na błędnym zastosowaniu art. 2 pkt 4 decyzji z dnia 8 grudnia
         2006 r. W konsekwencji należy stwierdzić nieważność decyzji Europolu z dnia 10 października 2007 r. bez konieczności rozpoznawania
         innych zarzutów przedstawionych przez skarżącego.

       W przedmiocie kosztów
      71      Zgodnie z art. 87 ust. 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca
         sprawę.

      72      Ponieważ Europol przegrał sprawę, a skarżący wniósł o obciążenie kosztami pozwanego, Europol zostaje obciążony kosztami postępowania
         w całości.

      Z powyższych względów
      SĄD (druga izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu Policji (Europolu) z dnia 10 października 2007 r. odmawiającej J. Möllingowi
            zgody na wzięcie udziału w postępowaniu w sprawie naboru na stanowisko głównego administratora („first officer”) w wydziale
            ds. narkotyków.
      2)      Europol zostaje obciążony kosztami postępowania w całości.

               Van Raepenbusch

                Boruta

                Kanninen

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 4 czerwca 2009 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               W. Hakenberg

                      H. Kanninen

         Treść niniejszego orzeczenia, jak również cytowanych w nim, a dotychczas nieopublikowanych orzeczeń sądów wspólnotowych, jest
            dostępna na stronie internetowej Trybunału Sprawiedliwości www.curia.europa.eu

      * Język postępowania: niderlandzki.