title: Sprawa T-565/18: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – P. Krücken Organic / Komisja [Prawo instytucjonalne – Skarga o odszkodowanie – Przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii – Ustalenia dotyczące przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich – Prywatna jednostka certyfikująca – Pojęcie właściwego nadzoru w rozumieniu art. 33 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 – Rozporządzenie (WE) nr 1235/2008 – Możliwość przypisania zachowania]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/28

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – P. Krücken Organic / Komisja
      (Sprawa T-565/18) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Skarga o odszkodowanie - Przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii - Ustalenia dotyczące przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich - Prywatna jednostka certyfikująca - Pojęcie właściwego nadzoru w rozumieniu art. 33 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 - Rozporządzenie (WE) nr 1235/2008 - Możliwość przypisania zachowania)
      (2020/C 390/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: P. Krücken Organic GmbH (Mannheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Schmidt)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers, B. Hofstötter i A. Dawes, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 268 TFUE o naprawienie szkody, którą miała ponieść skarżąca w związku z, po pierwsze, naruszeniem przez Komisję obowiązków wynikających z art. 33 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189, s. 1), a po drugie, szeregiem zachowań Ecocert SA, które można przypisać Komisji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  P. Krücken Organic GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-596/18: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – ZL / EUIPO [Służba publiczna – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie – Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącej na liście rezerwy kadrowej konkursu – Obowiązek uzasadnienia – Odrzucenie wniosku o udzielenie dostępu do pytań wielkokrotnego wyboru zadanych na testach wstępnych – Tajność prac komisji konkursowej]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/29

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – ZL / EUIPO
      (Sprawa T-596/18) (1)

      (Służba publiczna - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącej na liście rezerwy kadrowej konkursu - Obowiązek uzasadnienia - Odrzucenie wniosku o udzielenie dostępu do pytań wielkokrotnego wyboru zadanych na testach wstępnych - Tajność prac komisji konkursowej)
      (2020/C 390/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZL (przedstawiciele: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i K. Tóth, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji komisji konkursowej konkursu EUIPO/AD/01/17 – Administratorzy (AD 6) w dziedzinie własności intelektualnej z dnia 7 marca 2018 r. oddalającej wniosek skarżącej o ponowne rozpoznanie decyzji tej komisji konkursowej z dnia 1 grudnia 2017 r. o nieumieszczeniu jej nazwiska na liście rezerwy kadrowej stworzonej do celów zatrudniania administratorów przez EUIPO, oraz po drugie, decyzji EUIPO z dnia 27 czerwca 2018 r. oddalającej jej zażalenie.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  ZL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa T-291/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Pshonka/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Obowiązek Rady zbadania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/29

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Pshonka/Rada
      (Sprawa T-291/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Obowiązek Rady zbadania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2020/C 390/41)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Viktor Pavlovič Pšonka (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: M. Mleziva, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Pekař i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 7), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 1) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego pozostawiono w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosują się te środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Viktora Pavloviča Pšonky zostało pozostawione wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa T-292/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Pshonka/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Obowiązek Rady zbadania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/30

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Pshonka/Rada
      (Sprawa T-292/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Obowiązek Rady zbadania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2020/C 390/42)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Artem Viktorovič Pšonka (Kramatorsk, Ukraina) (przedstawiciel: M. Mleziva, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Pekař i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 7), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 1) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego pozostawiono w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosują się te środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Artema Viktoroviča Pšonky zostało pozostawione wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa T-338/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – UE / Komisja [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Problemy zdrowotne związane potencjalnie z warunkami pracy – Wniosek o uznanie zawodowego podłoża choroby – Artykuł 73 regulaminu pracowniczego – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Obowiązek wysłuchania zainteresowanego przed wydaniem pierwotnej decyzji]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/31

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – UE / Komisja
      (Sprawa T-338/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Problemy zdrowotne związane potencjalnie z warunkami pracy - Wniosek o uznanie zawodowego podłoża choroby - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 41 karty praw podstawowych - Obowiązek wysłuchania zainteresowanego przed wydaniem pierwotnej decyzji)
      (2020/C 390/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: UE (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dnia 1 sierpnia 2018 r., na mocy której wniosek skarżącej o uznanie choroby zawodowej złożony na podstawie art. 73 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej został rozpatrzony odmownie jako niedopuszczalny.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji Europejskiej z dnia 1 sierpnia 2018 r., na mocy której wniosek UE o uznanie choroby zawodowej na podstawie art. 73 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej został rozpatrzony odmownie jako niedopuszczalny.

                  2)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa T-370/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Hiszpania / Komisja [Stosunki zewnętrzne – Współpraca techniczna – Łączność elektroniczna – Rozporządzenie (UE) 2018/1971 – Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej – Artykuł 35 ust. 2 rozporządzenia 2018/1971 – Udział organów regulacyjnych państw trzecie w tym organie – Udział krajowego organu regulacyjnego Kosowa – Pojęcie państwa trzeciego – Naruszenie prawa]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/31

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Hiszpania / Komisja
      (Sprawa T-370/19) (1)

      (Stosunki zewnętrzne - Współpraca techniczna - Łączność elektroniczna - Rozporządzenie (UE) 2018/1971 - Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej - Artykuł 35 ust. 2 rozporządzenia 2018/1971 - Udział organów regulacyjnych państw trzecie w tym organie - Udział krajowego organu regulacyjnego Kosowa - Pojęcie państwa trzeciego - Naruszenie prawa)
      (2020/C 390/44)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, M. Kellerbauer i T. Ramopoulos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 18 marca 2019 r. w sprawie udziału krajowego organu regulacyjnego Kosowa w Organie Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (Dz.U. 2019, C 115, s. 26).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa T-522/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Aldi / EUIPO (BBQ BARBECUE SEASON) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BBQ BARBECUE SEASON – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/32

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Aldi / EUIPO (BBQ BARBECUE SEASON)
      (Sprawa T-522/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BBQ BARBECUE SEASON - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 390/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i M. Minkner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 maja 2019 r. (sprawa R 1359/2018-5) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia graficznego BBQ BARBECUE SEASON jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Aldi GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 305 z 9.9.2019.


title: Sprawa T-549/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Medac Gesellschaft für klinische Spezialpräparate / Komisja [Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Sieroce produkty lecznicze – Wniosek o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Trecondi – treosulfan – Decyzja Komisji o wykreśleniu produktu leczniczego z rejestru sierocych produktów leczniczych – Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 – Pojęcie „zadowalającej metody” – Artykuł 5 ust. 12 lit. b) rozporządzenia nr 141/2000 – Naruszenie prawa]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/33

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Medac Gesellschaft für klinische Spezialpräparate / Komisja
      (Sprawa T-549/19) (1)

      (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Sieroce produkty lecznicze - Wniosek o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Trecondi – treosulfan - Decyzja Komisji o wykreśleniu produktu leczniczego z rejestru sierocych produktów leczniczych - Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 - Pojęcie „zadowalającej metody” - Artykuł 5 ust. 12 lit. b) rozporządzenia nr 141/2000 - Naruszenie prawa)
      (2020/C 390/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Medac Gesellschaft für klinische Spezialpräparate mbH (Wedel, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. von Czettritz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.-R. Killmann i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2019) 4858 final z dnia 20 czerwca 2019 r. przyznającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Trecondi – treosulfan.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 5 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej C(2019) 4858 final z dnia 20 czerwca 2019 r. przyznającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Trecondi – treosulfan.

                  2)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa T-557/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Seven / EUIPO (7Seven) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Graficzny unijny znak towarowy 7Seven – Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego – Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji – Artykuł 53 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego złożony przez licencjobiorcę – Artykuł 104 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Obowiązek należytej staranności]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/34

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Seven / EUIPO (7Seven)
      (Sprawa T-557/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Graficzny unijny znak towarowy 7Seven - Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego - Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji - Artykuł 53 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego złożony przez licencjobiorcę - Artykuł 104 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Obowiązek należytej staranności)
      (2020/C 390/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Seven SpA (Leinì, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Trevisan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O'Neill, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 czerwca 2019 r. (sprawa R 2076/2018-5) dotyczącą wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego w odniesieniu do prawa wystąpienia z wnioskiem o przedłużenie rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego 7Seven.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Seven SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa T-654/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – FF / Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych – Dyrektywa 2014/40/UE – Wykorzystanie fotografii w bibliotece ostrzeżeń obrazkowych, które należy stosować na wyrobach tytoniowych – Dyrektywa 2014/109/UE – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/34

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – FF / Komisja
      (Sprawa T-654/19) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych - Dyrektywa 2014/40/UE - Wykorzystanie fotografii w bibliotece ostrzeżeń obrazkowych, które należy stosować na wyrobach tytoniowych - Dyrektywa 2014/109/UE - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2020/C 390/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FF (przedstawiciel: adwokat A. Fittante)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Rubene i D. Martin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 268 TFUE o naprawienie szkody, jaką skarżący miał ponieść w wyniku nieuprawnionego wykorzystania fotografii, która wedle jego twierdzeń go przedstawia.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  FF pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską związane z niniejszym postępowaniem oraz z postępowaniem w sprawie zastosowania środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-727/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Basaglia / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące określonych projektów w ramach programu eTEN oraz programów ramowych piątego i szóstego w zakresie badań i rozwoju technologicznego – Ograniczenie wniosku o dostęp – Częściowa odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej – Nadrzędny interes publiczny – Obowiązek dokonania konkretnej i indywidualnej analizy]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/35

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Basaglia / Komisja
      (Sprawa T-727/19) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące określonych projektów w ramach programu eTEN oraz programów ramowych piątego i szóstego w zakresie badań i rozwoju technologicznego - Ograniczenie wniosku o dostęp - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Nadrzędny interes publiczny - Obowiązek dokonania konkretnej i indywidualnej analizy)
      (2020/C 390/50)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Giorgio Basaglia (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Balossi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i A. Spina, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 6474 final z dnia 4 września 2019 r. dotyczącej wniosku potwierdzającego o udzielenie dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2019) 6474 final z dnia 4 września 2019 r. dotyczącej wniosku potwierdzającego o udzielenie dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, w zakresie, w jakim zawiera ona ograniczenie wniosku o dostęp i w zakresie, w jakim zawiera ona odmowę dostępu na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze wskazanego rozporządzenia.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Giorgio Basaglia i Komisja pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa T-737/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Huevos Herrera Mejías / EUIPO – Montesierra (MontiSierra HUEVOS CON SABOR A CAMPO) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MontiSierra HUEVOS CON SABOR A CAMPO – Wcześniejsze słowne, unijny i krajowy, znaki towarowe MONTESIERRA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo towarów – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/36

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Huevos Herrera Mejías / EUIPO – Montesierra (MontiSierra HUEVOS CON SABOR A CAMPO)
      (Sprawa T-737/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MontiSierra HUEVOS CON SABOR A CAMPO - Wcześniejsze słowne, unijny i krajowy, znaki towarowe MONTESIERRA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 390/51)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Huevos Herrera Mejías, SL (Torre Alháquime, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Montesierra, SA (Jerez de la Frontera, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 września 2019 r. (sprawa R 2021/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Montesierra a Huevos Herrera Mejías.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Huevos Herrera Mejías, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa T-738/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Clouds Sky/EUIPO – The Cloud Networks (Wi-Fi Powered by The Cloud) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Wi-Fi Powered by The Cloud – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/36

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Clouds Sky/EUIPO – The Cloud Networks (Wi-Fi Powered by The Cloud)
      (Sprawa T-738/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Wi-Fi Powered by The Cloud - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2020/C 390/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Clouds Sky GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Weil)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: The Cloud Networks Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 września 2019 r. (sprawa R 696/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Clouds Sky a The Cloud Networks.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Clouds Sky GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.


title: Sprawa T-869/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Tetra / EUIPO – Neusta next (Wave) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy Wave – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/37

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Tetra / EUIPO – Neusta next (Wave)
      (Sprawa T-869/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Wave - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2020/C 390/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Tetra GmbH (Melle, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. Kessler)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i A. Söder, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Neusta next GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2019 r. (sprawa R 2440/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Neusta next a Tetra.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 października 2019 r. (sprawa R 2440/2018-2).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa T-835/19: Postanowienie Sądu z dnia 30 września 2020 r. – CrossFit / EUIPO – Hochwarter (CROSSBOX) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Cofnięcie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/37

      Postanowienie Sądu z dnia 30 września 2020 r. – CrossFit / EUIPO – Hochwarter (CROSSBOX)
      (Sprawa T-835/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Cofnięcie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 390/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CrossFit Inc. (Scotts Valley, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat D. Mărginean)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Marlis Hochwarter (Wiedeń, Austria)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2019 r. (sprawa R 1832/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między CrossFit a Marlis Hochwarter.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez CrossFit Inc.

         (1)  Dz.U. C 36 z 3.2.2020.


title: Sprawa T-525/20: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2020 r. – ITD i Danske Fragtmænd/Komisja

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/38

      Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2020 r. – ITD i Danske Fragtmænd/Komisja
      (Sprawa T-525/20)
      (2020/C 390/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ITD, Brancheorganisation for den danske vejgodstransport (Padborg, Dania) i Danske Fragtmænd A/S (Åbyhøj, Dania) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2020) 3006 final z dnia 12 maja 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA. 52489 (2018/FC) – Dania oraz w sprawie pomocy państwa SA. 52658 (2018/FC) – Szwecja (Domniemana pomoc państwa na rzecz PostNord Logistics);

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą jeden zarzut, dotyczący naruszenia przez Komisję ciążącego na niej obowiązku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.

                  —

                  Skarżący powołują się na wskazania co do istnienia poważnych trudności w zakresie czasu trwania wstępnego postępowania wyjaśniającego i towarzyszących mu okoliczności;

                  —

                  Skarżący powołują się ponadto na niewystarczający i niepełny charakter dokonanej przez pozwaną analizy dotyczącej możliwości przypisania zastrzyku kapitałowego, a w szczególności powołują się na:

                              —

                              niewystarczającą i niepełną analizę ze względu na to, iż Komisja nie oparła się na dokładnych, wiarygodnych i spójnych danych;

                              —

                              poważne trudności, na które wskazuje fakt, że Komisja niesłusznie uznała, iż decyzja o przyznaniu zastrzyku kapitałowego została przyjęta przez PostNord Group AB a nie przez PostNord AB;

                              —

                              poważne trudności, na które wskazuje fakt, że Komisja niesłusznie uznała, iż decyzji zarządu PostNord AB o przyznaniu kapitałowego nie można przypisać państwom duńskiemu i szwedzkiemu.

                  —

                  Wreszcie skarżący powołują się na niewystarczającą i niepełną analizę dotyczącą subwencjonowania krzyżowego kosztów PostNord Logistics przez Post Danmark A/S.


title: Sprawa T-557/20: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2020 r. – SRB / EIOD

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/39

      Skarga wniesiona w dniu 1 września 2020 r. – SRB / EIOD
      (Sprawa T-557/20)
      (2020/C 390/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Single Resolution Board (SRB) (przedstawiciele: H. Ehlers, M. Fernandez Ruperez, J. King, pełnomocnicy, adwokaci H. Kamann, M. Braun i F. Louis)

         Strona pozwana: Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      SRB żąda w skardze stwierdzenia nieważności decyzji EDPS z dnia 24 czerwca 2020 r. w sprawie skarg o sygnaturach 2019–0947, 2019–0998, 2019–0999, 2019–1000 and 2019–1122, w której stwierdzono, że SRB naruszył art. 15 rozporządzenia (EU) 2018/1725 (1).
      Na poparcie skargi SRB podnosi dwa zarzuty.
      Zarzut pierwszy, zgodnie z którym informacje udzielone osobie trzeciej nie były „danymi osobowymi” w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EU) 2018/1725 i zgodnie z jego celem.
      Zarzut drugi, zgodnie z którym EIOD naruszył prawo do dobrej administracji ustanowione w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez nieudzielenie dostatecznych informacji na temat skarg.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39).


title: Sprawa T-584/20: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2020 r. – Cara Therapeutics/EUIPO – Gebro Holding (KORSUVA)

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/40

      Skarga wniesiona w dniu 15 września 2020 r. – Cara Therapeutics/EUIPO – Gebro Holding (KORSUVA)
      (Sprawa T-584/20)
      (2020/C 390/57)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cara Therapeutics, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjdnoczone) (przedstawiciele: J. Day, solicitor, i adwokat T. de Haan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gebro Holding GmbH (Fieberbrunn, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „KORSUVA” – zgłoszenie nr 17 816 844

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lipca 2020 r. w sprawie R 2450/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 27 stycznia 2018 r. dotyczącej sprzeciwu nr B 002437922;

                  —

                  dopuszczenie spornego zgłoszenia do rejestracji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Gebro Holdings GmbH własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-591/20: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2020 r. – Unimax Stationery / EUIPO – Mitsubishi Pencil (UNI-MAX)

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/40

      Skarga wniesiona w dniu 28 września 2020 r. – Unimax Stationery / EUIPO – Mitsubishi Pencil (UNI-MAX)
      (Sprawa T-591/20)
      (2020/C 390/58)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Unimax Stationery (Daman, India) (przedstawiciele: adwokaci A. Hempel i C. Schmidt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mitsubishi Pencil Co. Ltd (Tokio, Japonia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „UNI-MAX” w kolorach pomarańczowym, czerwonym, białym i czarnym – unijny znak towarowy nr 14 466 932

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2020 r. w sprawie R 371/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-592/20: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2020 r. – Univers Agro/EUIPO – Shandong Hengfeng Rubber & Plastic (AGATE)

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/41

      Skarga wniesiona w dniu 28 września 2020 r. – Univers Agro/EUIPO – Shandong Hengfeng Rubber & Plastic (AGATE)
      (Sprawa T-592/20)
      (2020/C 390/59)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Univers Agro EOOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat C. Hernández-Martí Pérez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Shandong Hengfeng Rubber & Plastic Co. Ltd (Dongying, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „AGATE” – unijny znak towarowy nr 16 440 596

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lipca 2020 r. w sprawie R 725/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uznanie unijnego znaku towarowego nr 16 440 596 za ważny;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz, w stosownym wypadku, interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez uznanie, że właściciel unijnego znaku towarowego działał w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego;

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-597/20: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Roller / EUIPO – Flex Equipos de Descanso (Dormillo)

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/42

      Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Roller / EUIPO – Flex Equipos de Descanso (Dormillo)
      (Sprawa T-597/20)
      (2020/C 390/60)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Roller GmbH & Co. KG (Gelsenkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Zürbig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Flex Equipos de Descanso, SA (Getafe, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego Dormillo – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 407 881

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2020 r. w sprawie R 2847/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu wniesionego przez stronę wnoszącą sprzeciw w zakresie, w jakim sprzeciw ten ma na celu odmowę przyznania ochrony w Unii Europejskiej rejestracji międzynarodowej nr 1 407 881 w odniesieniu do wszystkich spornych towarów i usług objętych klasami 20, 24 i 35;

                  —

                  przyznanie na terytorium Unii Europejskiej ochrony spornej międzynarodowej rejestracji Dormillo nr 1 407 881 w odniesieniu do wszystkich spornych towarów i usług;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-598/20: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Skechers USA / EUIPO ARCH FIT)

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/43

      Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Skechers USA / EUIPO ARCH FIT)
      (Sprawa T-598/20)
      (2020/C 390/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Skechers USA, Inc. II (Manhattan Beach, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: T. Holman, A. Reid, Solicitors, J. Bogatz, Y. Stone, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ARCH FIT – zgłoszenie nr 18 079 677

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 lipca 2020 r. w sprawie R 2631/2019-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-604/20: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2020 r. – Guangdong Haomei New Materials i Guangdong King Metal Light Alloy Technology / Komisja

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/43

      Skarga wniesiona w dniu 30 września 2020 r. – Guangdong Haomei New Materials i Guangdong King Metal Light Alloy Technology / Komisja
      (Sprawa T-604/20)
      (2020/C 390/62)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Guangdong Haomei New Materials Co. Ltd (Qingyuan, Chiny) i Guangdong King Metal Light Alloy Technology Co. Ltd (Yuan Tan Town, Chiny) (przedstawiciele: M. Maresca, C. Malinconico, D. Maresca, A. Cerutti, A. Malinconico, G. La Malfa Ribolla, D. Guardamagna oraz M. Guardamagna, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia i obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko rozporządzeniu wykonawczemu Komisji (UE) 2020/1215 z dnia 21 sierpnia 2020 r., opublikowanemu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dnia 24 sierpnia 2020 r., poddającemu rejestracji przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do przedmiotu przywozu, braku logiki i sprzeczności uzasadnienia, jak również zaistnienia, w niniejszej sprawie, nadużycia władzy

                              —

                              w związku z tym podniesione zostało, że zaskarżone rozporządzenie jest sprzeczne i budzi zastrzeżenia co do określenia przywozu. Ponadto, w momencie opublikowania rozporządzenia 24 sierpnia 2020 r., Komisja nie określiła w sposób precyzyjny przedmiotu przywozu objętego dochodzeniem. Tym samym, Komisja w sposób natychmiastowy negatywnie wpłynęła na przywóz, przez wzgląd na silny i oczywisty psychologiczny wpływ rejestracji na rynek produktów wyciskanych z aluminium, nie sprawdzając przy tym czy spełnione zostały wszystkie wymogi dotyczące rejestracji nałożone przez rozporządzenie podstawowe.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku uprawnień do złożenia wniosku o rejestrację

                              —

                              w związku z tym podniesione zostało, że wniosek o rejestrację musi, stosownie do art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, być złożony przez „przemysł Unii”. Tymczasem, European Aluminium Association [Europejskie Stowarzyszenie Aluminium (EAA)], reprezentuje jedynie część przemysłu, pokrywającą się w dodatku ze skarżącym. Ponadto, skarga przedstawia stronniczy punkt widzenia, który nie jest, ani obiektywny, ani kompleksowy. Co więcej, w aktach sprawy nie ma jednoznacznych dowodów dotyczących faktycznej reprezentacji przemysłu unijnego przez EA.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego materiału dowodowego

                              —

                              w związku z tym podniesione zostało, że zaskarżone rozporządzenie nie dokonuje rozróżnienia między dwiema koniecznymi przesłankami, takimi jak „dowody” i „cele”, ale przewiduje wyłącznie jeden punkt zatytułowany „Podstawy”. Struktura taka prowadzi do mylenia tych dwóch przesłanek, które powinny być wyraźnie rozróżniane.

                              —

                              ponadto, dowody jakimi dysponuje Komisja nie wskazują, nawet w drodze domniemania, na istnienie dumpingu. Co więcej, Komisja stwierdziła występowanie dumpingu nie w wyniku analizy dowodów, jakimi dysponowała, lecz przyjmując jako własne argumenty skarżącego. Taki „modus operandi” nie czyni zadość wymogowi dowodowemu z art. 14 ust. 5 rozporządzenia 1036/2016.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący braku oceny działania z mocą wsteczną w ramach przesłanki obejmującej „cel”, naruszenia art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zasady pewności prawa oraz zasady uzasadnionych oczekiwań

                              —

                              w związku z tym podniesione zostało, że zaskarżone rozporządzenie nie wskazuje w żaden sposób celu rejestracji, ale odsyła do art. 10 ust. 4 rozporządzenia 1036/2016. Brak wyraźnego celu, biorąc również pod uwagę niedostateczne dowody sprawia, iż zaskarżone rozporządzenie jest niezgodne z prawem z powodu naruszenia wspominanego wcześniej przepisu rozporządzenia podstawowego i przede wszystkim z powodu naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący braku oceny wpływu COVID-19 na przepływy handlowe, na cel postępowania antydumpingowego oraz na rejestrację

                              —

                              w ramach zarzutu piątego podniesione zostało, że zaskarżone rozporządzenie zawiera braki w kwestii celu i postepowania dowodowego, ponieważ, pomimo powagi i znaczenia pandemii dla handlu międzynarodowego, Komisja nie podjęła trudu przeprowadzenia nie tylko badania, ale nawet minimalnej udokumentowanej analizy wpływu COVID-19 na przepływy handlowe. Należy dodać do tego, że jedyną odpowiedzią jaką w tej kwestii udziela rozporządzenie jest błędne odesłanie do zwiększonego przywozu.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący braku lub błędnego wskazania ceł

                              —

                              w związku z tym podniesione zostało, że zaskarżone rozporządzenie jest niezgodne z prawem z powodu naruszenia art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, ponieważ rozporządzenie wykonawcze powinno wskazywać szacowaną kwotę ewentualnych przyszłych ceł. Komisja określiła w sposób arbitralny maksymalny margines dumpingu dla wszystkich produktów wyciskanych, przyjmując jako odniesienie błędną ocenę przeprowadzoną jedynie wobec kształtowników o pełnym przekroju, nie biorąc pod uwagę akt postępowania i decydując bez powodu o rozszerzeniu marginesu dumpingu oszacowanego dla jednej z czterech kategorii produktów wyciskanych na pozostałe trzy kategorie.


title: Sprawa T-610/20: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2020 r. – Egis Bâtiments International i InCA / Parlament

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/45

      Skarga wniesiona w dniu 2 października 2020 r. – Egis Bâtiments International i InCA / Parlament
      (Sprawa T-610/20)
      (2020/C 390/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Egis Bâtiments International (Montreuil, Francja) i InCA – Ingénieurs Conseils Associés Sàrl (Niederanven, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci A. Rodesch i R. Jazbinsek)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  dopuszczenie skargi;

                  —

                  uznanie zasadności trzech zarzutów skargi;

                  —

                  w związku z tym, stwierdzenie, że Parlament Europejski nie mógł składać następujących oświadczeń dla prasy, które miały ukazać się drukiem, nie naruszając przy tym art. 8 podpisanej przez strony ugody z dnia 9 kwietnia 2019 r., czy naruszenia obowiązku działania w dobrej wierze przy wykonywaniu ugody:

            [poufne] (1)

                  —

                  stwierdzenie, że oświadczenia te, których treść powtórzono w opublikowanych w prasie artykułach, stanowią naruszenie klauzuli poufności zawartej w art. 8 podpisanej przez strony ugody z dnia 9 kwietnia 2019 r.; albo że te oświadczenia dla prasy stanowią naruszenie wykonania w dobrej wierze tej ugody na podstawie art. 1134 luksemburskiego kodeksu cywilnego;

                  —

                  w związku z tym, zasądzenie tytułem głównym od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Parlament Europejski, kwoty 100 000 EUR ustalonego odszkodowania umownego, albo, tytułem ewentualnym, innej kwoty ustalonej ex aequo et bono, stanowiącej rekompensatę za szkodę poniesioną w następstwie wskazanych publikacji, a w szczególności naruszenia prawa do wizerunku obu skarżących, która to kwota powinna zostać wypłacona solidarnie spółce (société par actions simplifiée) EGIS Bâtiment International SAS i spółce z ograniczoną odpowiedzialnością INCA Ingénieurs Conseils Associas SARL, czyli skarżącym działającym w charakterze członków konsorcjum EGIS Bâtiment International – Inca Ingénieurs Conseils Associés, reprezentowanego przez obu skarżących, wraz z odsetkami umownymi, lub też obowiązującymi odsetkami ustawowymi od dnia 27 czerwca 2019 r., czyli dnia publikacji artykułów, lub od dnia 16 lipca 2019 r., czyli dnia pierwszego wezwania, lub też od dnia wniesienia skargi w niniejszej sprawie;

                  —

                  z uwagi na odmowę uznania przez Parlament Europejski pomyłki, skarżący musieli wystąpić ze skargą sądową i być reprezentowani przez adwokata;

                  —

                  w świetle aktualnego orzecznictwa luksemburskiego podmiot prawa ma prawo do zwrotu kosztów honorariów adwokackich na podstawie prawa do pełnego naprawienia poniesionej szkody;

                  —

                  Luksemburski Cour d’appel (trybunał apelacyjny) uznał, że „niewzruszalną zasadą prawa jest to, że szkoda wynikająca z zawinionego działania, bez względu na jego charakter, musi zostać naprawiona przez sprawcę tego zawinionego działania, zaś szkoda musi zostać naprawiona w całości. Koszty obrony stanowią zaś w oczywisty sposób szkodę podlegającą naprawieniu i odszkodowanie dla poszkodowanego nie będzie pełne, jeżeli się od niej odejmie koszty obrony lub jeżeli podmiot prawa musi ponieść koszty, by dochodzić swoich praw. Prawo do pełnego naprawienia szkody uzasadnia zwrot kosztów obrony, w tym honorariów adwokackich” (Cour d’appel, dnia 4 stycznia 2012 r., Pas.35, s. 848);

                  —

                  Luksemburski Cour de cassation (trybunał kasacyjny) zawarł ponadto w wyroku z dnia 9 lutego 2012 r. zasadę kumulacji odszkodowania proceduralnego, u którego podstaw leży odpowiedzialność za niezawinione działanie, oraz zwrotu w całości honorariów adwokackich z tytułu odszkodowania za czyn zawiniony (Cour de cassation, dnia 9 lutego 2012 r., nr 5/12 J.T.L. 2012, s. 54);

                  —

                  zatem na podstawie prawa do pełnego naprawienia szkody, zasądzenie od Unii Europejskiej kwoty 5 000 EUR tytułem honorariów adwokackich na rzecz konsorcjum EGIS Bâtiment International – Inca Ingénieurs Conseils Associés, złożonego ze skarżących, wraz z obowiązującymi odsetkami umownymi, lub odsetkami ustawowymi od dnia 27 czerwca 2019 r., czyli dnia publikacji artykułów, albo od dnia 16 lipca 2019 r., czyli dnia pierwszego wezwania, lub też od dnia wniesienia skargi w niniejszej sprawie;

                  —

                  pozostawienie skarżącym prawa zgłoszenia wszelkich innych praw, należności, zarzutów i roszczeń;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania na podstawie art. 134 § 1 regulaminu postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący zastosowania art. 8 ugody z dnia 9 kwietnia 2019 r. w związku z art. 2044 luksemburskiego kodeksu cywilnego, ze względu na to, że Parlament Europejski składał w prasie oświadczenia, naruszające zasadę poufności, która została uzgodniona przez strony w ugodzie dotyczącej rozwiązania łączącej je umowy.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący zastosowania ugody z dnia 9 kwietnia 2019 r. w związku z art. 1134 luksemburskiego kodeksu cywilnego, ze względu na to, że składane przez Parlament oświadczenia dla prasy naruszały obowiązek działania w dobrej wierze, właściwy dla wykonania wszelkich umów. Parlament wypowiadał się w prasie na temat niekompetencji skarżących przy wykonywaniu zadań koordynatora-pilota przy monitorowaniu prac budowlanych oraz ponownym podjęciu i finalizacji badań dotyczących projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera (KAD) Parlamentu w Luksemburgu, obciążając ich winą za nadmierne koszty i opóźnienia budowy KAD. Skarżący uważają, że to zachowanie było zawinione w sytuacji gdy, po pierwsze, te uchybienia były kwestionowane, a po drugie, otrzymano odszkodowanie z tytułu nieuzasadnionego rozwiązania umowy.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący art. 134 § 1 regulaminu postępowania, ze względu na to, że strona przegrywająca sprawę zostaje obciążona kosztami postepowania. Zwrotu poniesionych kosztów pomocy prawnej dochodzi się także w ramach prawa do pełnego naprawienia poniesionej szkody.

         (1)  Niejawne dane poufne.


title: Sprawa T-612/20: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2020 r. – Malacalza Investimenti Srl/EBC

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/47

      Skarga wniesiona w dniu 4 października 2020 r. – Malacalza Investimenti Srl/EBC
      (Sprawa T-612/20)
      (2020/C 390/64)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Malacalza Investimenti Srl (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Condinanzi i L. Boggio)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji po stwierdzeniu ich niezgodności z prawem;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego z dnia 1 stycznia 2019 r., ECB-SSM-2019-ITCAR-11, adresowanej do Banca Carige S.p.A., rady zarządzającej i rady nadzorczej, wydanej na podstawie projektu decyzji Rady ds. Nadzoru w rozumieniu art. 26 ust. 8 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013, w rozumieniu art. 69q, 70 i 98 decreto legislativo n. 385 del 1o settembre 1993 (dekretu ustawodawczego nr 385 z dnia 1 września 1993 r., „TUB”), które transponują art. 29 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w związku z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, w sprawie rozwiązania organów zarządzających i nadzorczych Banca Carige S.p.A. z siedzibą w Genui i zastąpienia ich odpowiednio trzema administratorami tymczasowymi i trzyosobowym komitetem nadzorującym, a także przeciwko kolejnym decyzjom w sprawie przedłużenia zarządu tymczasowego.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, art. 28 i 29 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/WE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU, oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014 L 173, s. 190) oraz naruszenia art. 69q i nast. dekretu ustawodawczego nr 385 z dnia 1 września 1993 r. (TUB).

                              —

                              W tym względzie podnosi się, że środek zarządu tymczasowego wydaje się oczywiście nadmierny i nieproporcjonalny.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia (art. 296 TFUE i art. 33 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiającego ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. 2014, L 141, s. 1) oraz prawa do skutecznego środka prawnego.

                              —

                              W tym względzie podnosi się, że wybór środka zarządu tymczasowego nie jest uzasadniony ze względu na stopniowy charakter środków, które mogą zostać przyjęte.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 29 zdanie ostatnie dyrektywy 2014/59/UE oraz zasady dobrej administracji. W każdym razie brak jest uzasadnienia w tej kwestii.

                              —

                              W tym względzie podnosi się, że dokonana nominacja, w zakresie, w jakim dotyczy nadzwyczajnego i tymczasowego zarządzania w odniesieniu do dwóch z poprzednich członków rady zarządzającej, a ponadto prezesa i dyrektora generalnego rozwiązanej rady zarządzającej, wydaje się nie uwzględniać braku – nawet potencjalnych – konfliktów interesów.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 70 TUB w zakresie w jakim można zarządzić rozwiązanie spółki w przypadkach wyraźnie przewidzianych w tym przepisie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 29 dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków i art. 71 TUB.

                              —

                              W tym względzie podnosi się brak uzasadnienia lub niewystarczające uzasadnienie istnienia konfliktu interesów.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia norm odnoszących się do praw akcjonariuszy zawartych w przepisach Unii Europejskiej, dyrektywie UE 1132/2017 oraz we włoskim kodeksie cywilnym, również w związku z wdrożeniem podstawowych zasad ustanowionych przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, EKPC i włoską konstytucję w zakresie ochrony własności, swobody prywatnej inicjatywy gospodarczej i samostanowienia obywateli w ich osobistych wyborach.

                              —

                              W tym względzie podnosi się, że chociaż przedsiębiorstwa bankowe są adresatami przepisów szczególnych, które uwzględniają szczególny charakter działalności prowadzonej przez spółkę i szczególne cechy rynku odniesienia, przepisy prawa Unii i przepisy krajowe przyznają wspólnikowi, jako podmiotowi posiadającemu chronioną pozycję prawną, szereg praw, na które zaskarżony środek ma tak niekorzystny wpływ, że w istocie prowadzi on do odebrania tych praw w całości.


title: Sprawa T-613/20: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2020 r. – Junqueras i Vies / Parlament

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/48

      Skarga wniesiona w dniu 3 października 2020 r. – Junqueras i Vies / Parlament
      (Sprawa T-613/20)
      (2020/C 390/65)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Oriol Junqueras i Vies (Sant Joan de Vilatorrada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Van den Eynde Adroer)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o uznanie za złożoną w terminie skargi na zaskarżony akt, wraz z załączonymi dokumentami, uwzględnienie jej oraz zgodnie z jej żądaniami orzeczenie, że zaskarżony akt będący przedmiotem niniejszego postępowania jest nieważny, a także obciążenie kosztami strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga skierowana jest przeciwko decyzji Parlamentu Europejskiego, ogłoszonej przez przewodniczącego Sassoliego na posiedzeniu plenarnym w dniu 23 lipca 2020 r., stwierdzającej – w związku z decyzją Junta Electoral Central (centralnej komisji wyborczej, Hiszpania) z dnia 3 stycznia 2020 r. oraz późniejszymi orzeczeniem Tribunal Supremo (sądu najwyższego, Hiszpania) i wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie C-502/19 dotyczącej O. Junquerasa – że status członka Parlamentu Europejskiego przysługuje Jordiemu Solé i Ferrando w zastępstwie Oriola Junquerasa i Viesa.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw przysługujących O. Junquerasowi i Viesowi zgodnie z art. 41 (ust. 1 i 2) i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez postępowanie w sprawie przyjęcia decyzji oraz z tego powodu, że kwestia została przedłożona Sądowi Unii Europejskiej celem wydania orzeczenia (sprawa T-24/20) oraz Trybunałowi Sprawiedliwości odnośnie do środków tymczasowych (sprawa C-201/20); a także naruszenia art. 13 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976) i art. 4 ust. 4, 7 i 8 regulaminu Parlamentu Europejskiego.

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca podnosi, że wykładni art. 13 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976)) i art. 4 ust. 7 regulaminu Parlamentu Europejskiego należy dokonywać w ten sposób, że wymagają one przeprowadzenia postępowania z poszanowaniem praw przyznanych w tych przepisach, które pozwoli na podniesienie i zweryfikowanie wyjątków od stwierdzenia wakatu mandatu O. Junquerasa i Viesa, a także niezasadności zastąpienia go przez innego posła.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 39 ust. 1 i 39 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 14 ust. 3 TUE, art. 1 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976), zasady lojalnej współpracy z art. 4 ust. 3 TUE [w niniejszej sprawie przez Tribunal Supremo (sąd najwyższy, Hiszpania)], zasady pierwszeństwa prawa Unii, art. 9 (akapit drugi) protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów oraz art. 6 regulaminu Parlamentu Europejskiego

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca podnosi, że pozostawiono bez żadnego praktycznego skutku wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie C-502/19, dotyczącej właśnie O. Junquerasa i Viesa, w którym stwierdzono, że konieczny jest wniosek (o uchylenie immunitetu) do Parlamentu Europejskiego. Zamiast tego zastosowano ten wyrok w celu zastąpienia O. Junquerasa i Viesa przez innego posła.

                              —

                              Subsydiarnie podnoszona jest konieczność wykładni zgodnej z zapisami art. 13 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego i art. 4 ust. 7 regulaminu Parlamentu Europejskiego w ten sposób, że Parlament może stwierdzić istnienie przewidzianych w tych artykułach wyjątków od wakatu mandatu, jeżeli powód można ocenić bez jakiejkolwiek oceny prawa wewnętrznego danego państwa, co rzeczywiście nastąpiło w związku z decyzją centralnej komisji wyborczej z dnia 23 stycznia.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 39 ust. 1 i 39 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 3 protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC), art. 9 [akapit pierwszy lit. a) i b)] protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów oraz art. 6 regulaminu Parlamentu Europejskiego

                              —

                              Zdaniem strony skarżącej wobec O. Junquerasa i Viesa bezprawnie wykluczono skuteczność immunitetów przyznanych w tym artykule [ust. 1 lit. a) i b)] protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetówUnii Europejskiej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 9 [akapit pierwszy lit. a)] protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów, art. 39 ust. 1 i 39 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 3 protokołu nr 1 do EKPC, art. 6 regulaminu Parlamentu Europejskiego i art. 13 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976), polegającego na tym, że ustawodawstwo hiszpańskie wymaga wcześniejszego wniosku o uchylenie immunitetu w celu ścigania posłów, którzy zostali wybrani, a przeciwne orzecznictwo Tribunal Supremo (sądu najwyższego) ma charakter contra legem oraz ad hoc i ad homine w tej właśnie szczególnej sprawie karnej jako ochrona własnych działań, przy czym nie istnieje żaden precedens, co przyznaje sam Tribunal Supremo (sąd najwyższy).

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez wprowadzenie traktowania nierównego wobec prawa w ten sposób, że względem O. Junquerasa i względem posła, który go zastępuje zgodnie ze zaskarżonym aktem, nie zastosowano tych samych kryteriów wykładni prawa Unii.


title: Sprawa T-615/20: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2020 r. – Mood Media Netherlands / EUIPO – Tailoradio (MOOD MEDIA)

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/49

      Skarga wniesiona w dniu 3 października 2020 r. – Mood Media Netherlands / EUIPO – Tailoradio (MOOD MEDIA)
      (Sprawa T-615/20)
      (2020/C 390/66)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Mood Media Netherlands BV (Naarden, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A-M. Pecoraro)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tailoradio Srl (Mediolan, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy MOOD MEDIA – unijny znak towarowy nr 5 927 496

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lipca 2020 r. w sprawie R 1767/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w niej wygaśnięcie prawa do zakwestionowanego znaku towarowego dla oznaczonych nim towarów i usług z klas 9, 35, 38, 41 i 42;

                  —

                  oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-620/20: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – Alessio i in. / EBC

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/50

      Skarga wniesiona w dniu 5 października 2020 r. – Alessio i in. / EBC
      (Sprawa T-620/20)
      (2020/C 390/67)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Roberto Alessio (Turyn, Włochy) i 56 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci M. Condinanzi i L. Boggio)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji po stwierdzeniu ich niezgodności z prawem;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji w sprawie rozwiązania organów zarządzających i nadzorczych kontrolowanego podmiotu (Banca Carige S.p.A.) i zastąpienia ich trzema administratorami tymczasowymi i trzyosobowym komitetem nadzorującym w rozumieniu art. 69q, 70 i 98 decreto legislativo n. 385 del 1o settembre 1993 (dekretu ustawodawczego nr 385 z dnia 1 września 1993 r.) – ECB-SSM-2019-ITCAR-11 z dnia 1 stycznia 2019 r., oraz przeciwko decyzji w sprawie przedłużenia zarządu tymczasowego kontrolowanego podmiotu zatwierdzonej decyzją EBC ECB-SSM-2019-ITCAR-11 na podstawie art. 69q, 70 i 98 włoskiego decreto legislativo n. 385 del 1o settembre 1993 (dekretu ustawodawczego nr 385 z dnia 1 września 1993 r.) – ECB-SSM-2019-ITCAR-13, a także przeciwko każdemu kolejnemu aktowi, w szczególności przeciwko kolejnym decyzjom w sprawie przedłużenia zarządu tymczasowego kontrolowanego podmiotu.
      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-612/20, Malacalza Investimenti/EBC.


title: Sprawa T-251/16: Postanowienie Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Dyrektor generalny OLAF-u / Komisja

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/51

      Postanowienie Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Dyrektor generalny OLAF-u / Komisja
      (Sprawa T-251/16) (1)

      (2020/C 390/68)
      Język postępowania: francuski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa T-13/19: Postanowienie Sądu z dnia 30 września 2020 r. – Republika Czeska / Komisja

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/51

      Postanowienie Sądu z dnia 30 września 2020 r. – Republika Czeska / Komisja
      (Sprawa T-13/19) (1)

      (2020/C 390/69)
      Język postępowania: czeski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa T-523/19: Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2020 r. – Sky / EUIPO – Safran Electronics & Defense (SKYNAUTE by SAGEM)

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/51

      Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2020 r. – Sky / EUIPO – Safran Electronics & Defense (SKYNAUTE by SAGEM)
      (Sprawa T-523/19) (1)

      (2020/C 390/70)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 305 z 9.9.2019.


title: Sprawa T-144/18: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Crédit agricole i in. / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty – Zadania powierzone EBC – Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC – Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I – Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/25

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Crédit agricole i in. / EBC
      (Sprawa T-144/18) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty - Zadania powierzone EBC - Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I - Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu)
      (2020/C 399/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Crédit agricole (Montrouge, Francja) i 69 pozostałych skarżących, wymienionych w załączniku (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Koupepidou, R. Bax i F. Bonnard, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji EBC: ECB/SSM/2017-969500TJ5KRTCJQWXH05/380 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz ECB-SSM-2019-FRCAG-17 z dnia 14 lutego 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdzona zostaje nieważność pkt 9 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017-969500TJ5KRTCJQWXH05/380 z dnia 19 grudnia 2017 r. i art. 3 załącznika A do tej decyzji, a także pkt 9 decyzji ECB-SSM-2019-FRCAG-17 z dnia 14 lutego 2019 r. i art. 3 załącznika do tej decyzji.

                  2)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-349/19: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Decathlon / EUIPO – Athlon Custom Sportswear (athlon custom sportswear) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego athlon custom sportswear – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy DECATHLON – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/45

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2020 r. – Decathlon / EUIPO – Athlon Custom Sportswear (athlon custom sportswear)
      (Sprawa T-349/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego athlon custom sportswear - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy DECATHLON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001)
      (2020/C 433/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Decathlon (Villeneuve d’Ascq, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Cléry i C. Devernay)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Athlon Custom Sportswear P.C. (Kallithea, Grecja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2019 r. (sprawa R 1724/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Decathlon a Athlon Custom Sportswear.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Decathlon zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa C-461/18 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. – Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd / Distillerie Bonollo SpA i in. [Odwołanie – Dumping – Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin – Odwołanie wniesione przez interwenienta w pierwszej instancji – Artykuł 56 akapit drugi zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Częściowy przegląd okresowy – Utrata statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej w trakcie postępowania przeglądowego – Zmiana ostatecznego cła antydumpingowego – Ustalenie wartości normalnej – Artykuł 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 – Odwołanie wzajemne – Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez konkurencyjnych producentów z siedzibą na terytorium Unii Europejskiej – Dopuszczalność – Bezpośrednie oddziaływanie – Podział kompetencji w wykonaniu wyroku]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/2

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. – Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd / Distillerie Bonollo SpA i in.
      (Sprawa C-461/18 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin - Odwołanie wniesione przez interwenienta w pierwszej instancji - Artykuł 56 akapit drugi zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Częściowy przegląd okresowy - Utrata statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej w trakcie postępowania przeglądowego - Zmiana ostatecznego cła antydumpingowego - Ustalenie wartości normalnej - Artykuł 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Odwołanie wzajemne - Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez konkurencyjnych producentów z siedzibą na terytorium Unii Europejskiej - Dopuszczalność - Bezpośrednie oddziaływanie - Podział kompetencji w wykonaniu wyroku)
      (2021/C 35/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, dikigoros i Me P. Billiet, advocaat)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA, Distillerie Mazzari SpA, Caviro Distillerie Srl (przedstawiciele: R. MacLean, solicitor i A. Bochon, avocat), Comercial Química Sarasa SL, Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile i M. B. Driessen, pełnomocnicy, których wspierała N. Tuominen, avocată), Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França, J.-F. Brakeland i A. Demeneix, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie główne zostaje oddalone.

                  2)

                  Punkt 2 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 maja 2018 r., Distillerie Bonollo i in./Rada (T-431/12, EU:T:2018:251), zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd Unii Europejskiej nakazał Radzie Unii Europejskiej przyjęcie środków, które zapewnią wykonanie tego wyroku.

                  3)

                  W pozostałym zakresie odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

                  4)

                  Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA, Distillerie Mazzari SpA i Caviro Distillerie Srl oraz Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską w związku z odwołaniem głównym.

                  5)

                  Komisja Europejska pokrywa, oprócz własnych kosztów, cztery piąte kosztów poniesionych przez Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA, Distillerie Mazzari SpA i Caviro Distillerie Srl w związku z odwołaniem wzajemnym.

                  6)

                  Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty związane z odwołaniem wzajemnym.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa C-774/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – A. B., B. B. / Personal Exchange International Limited [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Artykuł 15 ust. 1 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów z udziałem konsumentów – Pojęcie „konsumenta” – Umowa dotycząca gry w pokera zawarta przez Internet pomiędzy osobą fizyczną a operatorem gry losowej – Osoba fizyczna utrzymująca się z dochodów uzyskiwanych z gry w pokera – Umiejętności, którymi taka osoba dysponuje – Regularność działalności]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/14

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – A. B., B. B. / Personal Exchange International Limited
      (Sprawa C-774/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 15 ust. 1 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów z udziałem konsumentów - Pojęcie „konsumenta” - Umowa dotycząca gry w pokera zawarta przez Internet pomiędzy osobą fizyczną a operatorem gry losowej - Osoba fizyczna utrzymująca się z dochodów uzyskiwanych z gry w pokera - Umiejętności, którymi taka osoba dysponuje - Regularność działalności)
      (2021/C 53/17)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A. B., B. B.

         Strona przeciwna: Personal Exchange International Limited

         Sentencja

      Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna zamieszkała w państwie członkowskim, która, po pierwsze, zawarła ze spółką mającą siedzibę w innym państwie członkowskim umowę dotyczącą gry w pokera w Internecie, obejmującą ogólne warunki określone przez tę spółkę, a po drugie, nie zgłosiła oficjalnie takiej działalności ani nie zaoferowała osobom trzecim wykonywania jej jako odpłatnej usługi, nie traci przymiotu „konsumenta” w rozumieniu tego przepisu, nawet jeśli w skali dnia osoba ta gra w tę grę w znacznym wymiarze czasu, posiada rozległą wiedzę, względnie liczne umiejętności i uzyskuje z tej gry znaczne wygrane.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa C-409/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso Administrativo n.° 1 de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 2 września 2020 r. – UN / Subdelegación del Gobierno en Pontevedra

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso Administrativo n.o 1 de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 2 września 2020 r. – UN / Subdelegación del Gobierno en Pontevedra
      (Sprawa C-409/20)
      (2021/C 53/20)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado Contencioso Administrativo n.o 1 de Pontevedra

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UN

         Druga strona postępowania: Subdelegación del Gobierno en Pontevedra

         Pytania prejudycjalne

      Czy przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE (1) z dnia 16 grudnia 2008 r.w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1 i 5 oraz art. 7 ust. 1) należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu [art. 53 ust. 1 lit. a), art. 55 ust. 1 lit. b), art. 57 i art. 28 ust. 3 lit. c) Ley Orgánica 4/2000, de 11 de enero, sobre derechos y libertades de los extranjeros en España y su integración social (ustawy organicznej 4/2000 z dnia 11 stycznia 2000 r. o prawach i swobodach cudzoziemców w Hiszpanii oraz o ich integracji społecznej)], zgodnie z którym cudzoziemcy w przypadku nielegalnego pobytu bez zaistnienia okoliczności obciążających podlegają, w pierwszej kolejności, karze grzywny połączonej z nakazem dobrowolnego powrotu do państwa pochodzenia, a w drugiej kolejności karze wydalenia, jeżeli cudzoziemiec nie ureguluje swojej sytuacji, ani nie powróci dobrowolnie do swego państwa?

         (1)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa C-572/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 listopada 2020 r. – ACC Silicones Ltd. / Bundeszentralamt für Steuern

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 listopada 2020 r. – ACC Silicones Ltd. / Bundeszentralamt für Steuern
      (Sprawa C-572/20)
      (2021/C 53/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ACC Silicones Ltd.

         Strona przeciwna: Bundeszentralamt für Steuern

         Pytania prejudycjalne

                  I.

                  Czy art. 63 TFUE (dawny art. 56 traktatu WE) sprzeciwia się krajowemu przepisowi podatkowemu, takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego, który wymaga od spółki mającej siedzibę za granicą, która otrzymuje dywidendy z tytułu posiadanych udziałów i nie osiąga minimalnego udziału określonego w art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 90/435/EWG (1) (w wersji zmienionej dyrektywą 2003/123 (2)), aby w celu uzyskania zwrotu podatku od zysków kapitałowych spółka ta przedstawiła dowód w postaci zaświadczenia wydanego przez zagraniczny organ administracji podatkowej, potwierdzającego, że podatek od zysków kapitałowych nie może zostać zaliczony ani u niej ani u jej bezpośrednich lub pośrednich udziałowców, ani nie może zostać odliczony jako koszty operacyjne czy jako koszty uzyskania przychodów oraz potwierdzającego, w jakim zakresie faktycznie nie dokonano zaliczenia, odliczenia lub przeniesienia [na kolejne okresy], jeżeli nie wymaga się takiego dowodu dla celów zwrotu podatku od zysków kapitałowych od spółki mającej siedzibę w kraju w przypadku takiej samej wysokości udziału?

                  II.

                  W przypadku gdyby odpowiedź na pytanie pierwsze była przecząca:
                  Czy zasada proporcjonalności i zasada effet utile stoją na przeszkodzie wymogowi przedstawienia zaświadczenia, o którym mowa w pytaniu pierwszym powyżej, jeżeli przedstawienie tego zaświadczenia przez mający siedzibę za granicą podmiot pobierający dywidendy z tzw. udziałów w wolnym obrocie jest faktycznie niemożliwe?

         (1)  Dyrektywa Rady z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (90/435/EWG) (Dz.U. 1990, L 225, s. 6).

         (2)  Dyrektywa Rady 2003/123/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. zmieniająca dyrektywę 90/435/EWG w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. 2004, L 7, s. 41).


title: Sprawa C-617/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 20 listopada 2020 r. – T.N., N.N. / E.G.

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 20 listopada 2020 r. – T.N., N.N. / E.G.
      (Sprawa C-617/20)
      (2021/C 53/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca zażalenie: T.N., N.N.

         Wnioskodawca: E.G.

         Pytania prejudycjalne

      W przedmiocie wykładni art. 13 i 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (1) przedkłada się następujące pytania:

                  1)

                  Czy oświadczenie o odrzuceniu spadku złożone przez spadkobiercę w sądzie państwa członkowskiego właściwym dla jego miejsca zwykłego pobytu, zgodnie z mającymi tam zastosowanie wymogami formalnymi, zastępuje oświadczenie o odrzuceniu spadku, które należy złożyć w sądzie innego państwa członkowskiego właściwym w sprawie o nabycie spadku, w taki sposób, że uznaje się je za skutecznie złożone w chwili złożenia tego [pierwszego] oświadczenia (substytucja)?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
                  Czy poza złożeniem oświadczenia w przepisanej prawem formie w sądzie właściwym dla miejsca zwykłego pobytu osoby składającej oświadczenie o odrzuceniu spadku, jest konieczne dla skuteczności tego oświadczenia, by składająca je osoba powiadomiła o złożeniu oświadczenia sąd właściwy w sprawie nabycia spadku?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie w pkt 1 i odpowiedzi twierdzącej na pytanie w pkt 2:

                              a.

                              Czy dla skuteczności oświadczenia o odrzuceniu spadku, w szczególności dla dochowania terminów na złożenie tego oświadczenia obowiązujących w miejscu jego złożenia, konieczne jest, aby pisma do sądu właściwego w sprawie nabycia spadku były sporządzone w języku obowiązującym w miejscu, gdzie ten sąd się znajduje?

                              b.

                              Czy dla skuteczności oświadczenia o odrzuceniu spadku, w szczególności dla zachowania terminów przewidzianych na złożenie tego oświadczenia obowiązujących w miejscu jego złożenia, konieczne jest przekazanie sądowi właściwemu w sprawie nabycia spadku przez sąd właściwy ze względu na miejsce zwykłego pobytu składającego oświadczenie oryginału dokumentów wystawionych w związku z odrzuceniem spadku wraz z tłumaczeniem?

         (1)  Dz.U. 2012 L 201, s. 107.