title: Sprawa T-33/16: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2018 r. – TestBioTech/Komisja [Środowisko naturalne — Produkty zmodyfikowane genetycznie — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 — Genetycznie zmodyfikowana soja MON 87769, MON 87705 i 305423 — Oddalenie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie decyzji zezwalających na wprowadzenie do obrotu — Pojęcie „prawa ochrony środowiska” — Artykuł 10 rozporządzenia nr 1367/2006]

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/26

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2018 r. – TestBioTech/Komisja
   (Sprawa T-33/16) (1)

   ([Środowisko naturalne - Produkty zmodyfikowane genetycznie - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 - Genetycznie zmodyfikowana soja MON 87769, MON 87705 i 305423 - Oddalenie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie decyzji zezwalających na wprowadzenie do obrotu - Pojęcie „prawa ochrony środowiska” - Artykuł 10 rozporządzenia nr 1367/2006])
   (2018/C 152/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TestBioTech eV (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: R. Stein, solicitor, K. Smith, QC, i J. Stevenson, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Tomkin, L. Pignataro-Nolin i C. Valero, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Monsanto Europe (Antwerpia, Belgia) i Monsanto Company (Wilmington, Delaware, USA) (przedstawiciele: M. Pittie, adwokat) oraz Pioneer Overseas Corp. (Johnston, Iowa, USA) i Pioneer Hi-Bred International, Inc. (Johnston) (przedstawiciele: G. Forwood, adwokat, J. Killick, barrister, i S. Nordin, solicitor)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności pisma członka Komisji właściwego do spraw zdrowia i bezpieczeństwa żywności z dnia 16 listopada 2015 r., oddalającego wniosek o wszczęcie na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13) wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie decyzji wykonawczych zezwalających na wprowadzenie do obrotu zmodyfikowanej genetycznie soi MON 87769, MON 87705 i 305423.

      Sentencja

               1.

               Stwierdza się nieważność pisma członka Komisji właściwego do spraw zdrowia i bezpieczeństwa żywności z dnia 16 listopada 2015 r. o numerze referencyjnym Ares(2015) 5145741, mającego za przedmiot wniosek o wszczęcie, na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty wewnętrznej, procedury odwoławczej dotyczącej decyzji wykonawczych zezwalających na wprowadzenie do obrotu zmodyfikowanej genetycznie soi MON 87769, MON 87705 i 305423.

               2.

               Komisja pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez TestBioTech eV.

               3.

               Monsanto Europe, Monsanto Company, Pioneer Overseas Corp. i Pioneer Hi-Bred International, Inc. pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa T-153/18: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2018 r. – Sona Nutrition / EUIPO – Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/54

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2018 r. – Sona Nutrition / EUIPO – Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)
   (Sprawa T-153/18)
   (2018/C 152/63)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sona Nutrition Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Solgar Holdings, Inc. (Ronkonkoma, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Solgar Holdings, Inc.

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy o kolorach czerwonym, jasnobrązowym, beżowym, ciemnobrązowym i złotobrązowym, SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA – zgłoszenie nr 13 781 299

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie R 1321/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Solgar Holdings, Inc., jeśli wstąpi do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-101/18: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2018 r. – Austria/Komisja

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/40

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2018 r. – Austria/Komisja
   (Sprawa T-101/18)
   (2018/C 152/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Austrii (przedstawiciel: G. Hesse)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/2112 z dnia 6 marca 2017 r. w sprawie środka pomocy/programu pomocy/pomocy państwa SA.38454 – 2015/C (ex 2015/N), które Węgry planują wdrożyć w celu wsparcia utworzenia dwóch nowych reaktorów jądrowych w elektrowni jądrowej Paks II [notyfikowana jako dokument nr C(2017) 1486], opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 1 grudnia 2017 r., L 317, s.45 oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący przeprowadzonego w sposób wadliwy postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego.

                           —

                           Po pierwsze, decyzja jest nieważna z uwagi na naruszenie podstawowych przepisów z dziedziny zamówień publicznych, których przestrzeganie ma nierozerwalny związek z celem pomocy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE – brak istnienia celu leżącego we wspólnym interesie

                           —

                           Po drugie, Republika Austrii podnosi, że wbrew stanowisku pozwanej nie występuje wymagany zgodnie z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE cel leżący we wspólnym interesie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE – nieprawidłowe rozgraniczenie gałęzi gospodarki i błędne założenia w zakresie nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE

                           —

                           Po trzecie, pozwana niesłusznie zatwierdziła planowaną pomoc na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE w takim zakresie, w jakim błędnie wyszła z założenia co do istnienia odrębnego rynku energii jądrowej i – również błędnie – przyjęła założenie odnośnie do występowania na tym rynku nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku oraz niedoskonałości rynku kapitałowego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nieproporcjonalności środka

                           —

                           Po czwarte, decyzja jest nieważna również dlatego, że pozwana dopuściła się zaniedbań w ramach przeprowadzenia zgodnego z prawem badania proporcjonalności na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE: in concreto negatywne skutki byłyby przeważające.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nieproporcjonalnych zakłóceń konkurencji niezgodnych z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE

                           —

                           Po piąte, zdaniem skarżącej przedmiotowa decyzja prowadzi do nieproporcjonalnych, w konsekwencji niezgodnych z prawem Unii zakłóceń konkurencji i nierównego traktowania w świetle przepisów o pomocy państwa na rynku wewnętrznym energii elektrycznej.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący wystąpienia przypadku „Projektu z trudnościami”

                           —

                           Po szóste, skarżąca podnosi, że brak było podstaw dla zatwierdzenia pomocy na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE dla „projektu z trudnościami” na zliberalizowanym rynku energii elektrycznej.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący wzmocnienia/stworzenia pozycji dominującej na rynku

                           —

                           Po siódme, wynikająca z przyznania pomocy pozycja dominująca – prowadzącego działalność na wolnym rynku – państwa węgierskiego wyklucza zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący ryzyka płynności dla rynku hurtowego

                           —

                           Po ósme, nie należało zatwierdzać pomocy ze względu na trwałe ryzyko zmniejszenia płynności rynku.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący niedostatecznego określenia wielkości pomocy

                           —

                           Po dziewiąte, skarżąca opiera swoją skargę na tym, że pozwana niedostatecznie określiła zakres pomocy.

               10.

               Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE.

                           —

                           Po dziesiąte, pozwana – i to równocześnie wielokrotnie oraz w sposób kwalifikowany – naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia.


title: Sprawa T-108/16: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 – Naviera Armas / Komisja (Pomoc państwa — Warunki użytkowania infrastruktury portowej w Puerto de Las Nieves przez przedsiębiorstwo świadczące usługi w zakresie przewozów morskich — Wyłączne użytkowanie infrastruktury finansowanej ze środków publicznych bez umowy koncesyjnej — Częściowe zwolnienie z opłat portowych — Skarga konkurenta — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa, wydana po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego — Poważne trudności zaistniałe podczas badania rozpatrywanych środków — Zmiany rozpatrywanego stanu faktycznego w toku postępowania administracyjnego — Pojęcie korzyści przyznanej z zasobów państwowych — Błędy w ocenie okoliczności faktycznych i naruszenia prawa — Orzeczenie sądu krajowego zawieszające skutki postępowania przetargowego — Wymóg sumiennego i bezstronnego badania skargi)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/27

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 – Naviera Armas / Komisja
   (Sprawa T-108/16) (1)

   ((Pomoc państwa - Warunki użytkowania infrastruktury portowej w Puerto de Las Nieves przez przedsiębiorstwo świadczące usługi w zakresie przewozów morskich - Wyłączne użytkowanie infrastruktury finansowanej ze środków publicznych bez umowy koncesyjnej - Częściowe zwolnienie z opłat portowych - Skarga konkurenta - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa, wydana po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności zaistniałe podczas badania rozpatrywanych środków - Zmiany rozpatrywanego stanu faktycznego w toku postępowania administracyjnego - Pojęcie korzyści przyznanej z zasobów państwowych - Błędy w ocenie okoliczności faktycznych i naruszenia prawa - Orzeczenie sądu krajowego zawieszające skutki postępowania przetargowego - Wymóg sumiennego i bezstronnego badania skargi))
   (2018/C 152/32)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Naviera Armas, SA (Las Palmas de Gran Canaria, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. L. Buendía Sierra i Á. Givaja Sanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar, G. Luengo i S. Noë, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Fred Olsen, SA (Santa Cruz de Tenerife, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat F. Marín Riaño)

      Przedmiot

   Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 8655 final, z dnia 8 grudnia 2015 r., w sprawie pomocy państwa SA.36628 (2015/NN) (ex 2013/CP) – Hiszpania – Fred Olsen,

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2015) 8655 final z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.36628 (2015/NN) (ex 2013/CP) – Hiszpania – Fred Olsen w zakresie, w jakim Komisja, przeprowadziwszy wstępne postępowanie wyjaśniające, uznała w tej decyzji, że wyłączne użytkowanie przez Fred Olsen, SA infrastruktury portowej w Puerto de Las Nieves nie skutkowało przyznaniem tej spółce żadnej pomocy państwa.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Naviera Armas, SA pokrywa jedną czwartą własnych kosztów, których pozostałą część pokrywa Komisja Europejska.

               4)

               Komisja i Fred Olsen pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa C-42/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 24 stycznia 2018 r. – Finanzamt Trier / Cardpoint GmbH jako następcy prawnemu Moneybox Deutschland GmbH

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 24 stycznia 2018 r. – Finanzamt Trier / Cardpoint GmbH jako następcy prawnemu Moneybox Deutschland GmbH
   (Sprawa C-42/18)
   (2018/C 152/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Trier

      Druga strona postępowania: Cardpoint GmbH jako następca prawny Moneybox Deutschland GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy działania techniczne i administracyjne podejmowane przez dostawcę usług na rzecz banku obsługującego bankomaty i wypłaty gotówkowe z bankomatów tego banku są zwolnione z podatku na mocy art. 13 część B lit. d) nr 3 dyrektywy 77/388/EWG (1), jeżeli działania techniczne i administracyjne tego samego rodzaju, podejmowane przez dostawcę usług dla płatności kartą dokonywanych przy sprzedaży biletów do kina nie są, zgodnie z wyrokiem z Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 26 maja 2016 r., Bookit, C 607/14 (EU:C:2016:355), zwolnione z podatku na podstawie tego przepisu?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1).


title: Sprawa C-104/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 listopada 2017 r. w sprawie T-687/16 Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 13 lutego 2018 r. przez Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 listopada 2017 r. w sprawie T-687/16 Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 13 lutego 2018 r. przez Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ
   (Sprawa C-104/18 P)
   (2018/C 152/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ (przedstawiciele: adwokaci J. Güell Serra, E. Stoyanov Edissonov)

      Inne strony postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Joaquín Nadal Esteban

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie unijnego znaku towarowego nr 9917436; oraz

               —

               obciążenie Joaquína Nadala Estebana i EUIPO kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonym wyroku w odniesieniu do oceny przesłanek zastosowania art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) Sąd orzekł, że z wyroku Trybunału z dnia 11 czerwca 2009 r., Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli, C-529/07, EU:C:2009:361, wynika, że zła wiara zakładała istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i w konsekwencji wymagała, aby rozpatrywane towary i usługi musiały być podobne lub identyczne.
   Wnoszący odwołanie twierdzi, że z wyroku w sprawie Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli nie wynika, że zła wiara ze strony zgłaszającego znak towarowy zakłada istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy znakami towarowymi/oznaczeniami stron, ale że istnienie takiego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd jest tylko jednym z czynników, które mogą zostać uwzględnione, ale nie warunkiem sine qua non zastosowania art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
   Wnoszący odwołanie podnosi zatem, że poprzez stwierdzenie, że art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 zakładał lub wymagał istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd opinii publicznej ze względu na podobieństwo lub identyczność rozpatrywanych towarów lub usług, Sąd dokonał błędnej interpretacji wyroku w sprawie Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli i błędnie zastosował art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. W konsekwencji Sąd naruszył prawo.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa T-112/18: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2018 r. – Pink Lady America / CPVO – WAAA (Cripps Pink)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/42

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2018 r. – Pink Lady America / CPVO – WAAA (Cripps Pink)
   (Sprawa T-112/18)
   (2018/C 152/51)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pink Lady America LLC (Yakima, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Manno i S. Travaglio)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Western Australian Agriculture Authority (WAAA) (South Perth, Australia)

      Dane dotyczące postępowania przed CPVO

      Właściciel spornego wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin: Western Australian Agriculture Authority

      Sporne wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin: wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin nr EU1640, odmiana jabłka Cripps Pink

      Postępowanie przed CPVO: postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do ochrony odmian roślin

      Zaskarżona decyzja: decyzja Izby Odwoławczej CVPO z dnia 14 września 2017 r. w sprawie A007/2016

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin w odniesieniu do odmiany jabłoni Cripps Pink ze względu na brak nowości, zgodnie z art. 10 w związku z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2100/94;

               —

               obciążenie CPVO i Western Australian Agriculture Authority kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 10 w związku z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2100/94;

               —

               Naruszenie art. 76 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 oraz ogólnych zasad pewności prawa i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości w związku z art. 50 ust. 3 lit. (WE) nr 874/2009.


title: Sprawa T-211/16: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 – Caviro Distillerie i in. / Komisja [Dumping — Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin i produkowanego przez Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd — Decyzja wykonawcza (UE) 2016/176 — Brak nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego — Artykuł 3 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Kontrola wyrywkowa — Brak istotnej szkody — Oczywisty błąd w ocenie — Ustalenie szkody — Rentowność przemysłu Unii]

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/28

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 – Caviro Distillerie i in. / Komisja
   (Sprawa T-211/16) (1)

   ([Dumping - Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin i produkowanego przez Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd - Decyzja wykonawcza (UE) 2016/176 - Brak nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego - Artykuł 3 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Kontrola wyrywkowa - Brak istotnej szkody - Oczywisty błąd w ocenie - Ustalenie szkody - Rentowność przemysłu Unii])
   (2018/C 152/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Caviro Distillerie Srl (Faenza, Włochy), Distillerie Bonollo SpA (Formigine, Włochy), Distillerie Mazzari SpA (Sant’Agata sul Santerno, Włochy), Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA (Borgoricco, Włochy) (przedstawiciele: adwokat A. Bochon i M. R. MacLean, solicitor)

      Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i A. Demeneix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności art. 1 decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/176 z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, produkowanego przez Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd. (Dz.U. 2016, L 33, s. 14)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Caviro Distillerie Srl, Distillerie Bonollo SpA, Distillerie Mazzari SpA i Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA ponoszą własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa C-48/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 22 listopada 2017 r. w sprawie T-771/16, Toontrack Music AB/Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 26 stycznia 2018 r. przez Toontrack Music AB

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 22 listopada 2017 r. w sprawie T-771/16, Toontrack Music AB/Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 26 stycznia 2018 r. przez Toontrack Music AB
   (Sprawa C-48/18 P)
   (2018/C 152/07)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Toontrack Music AB (przedstawiciel: adwokat L.E. Ström)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie, podnosząc trzy różne zarzuty, wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               tytułem głównym wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie poprzez uwzględnienie żądań wysuniętych przed Sądem;

               —

               posiłkowo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Podstawą odwołania wnoszącego je jest to, że zaskarżony wyrok, jak podnosi wnoszący odwołanie w ramach zarzutu pierwszego, jest sprzeczny z obowiązującym prawem na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2, jak podnosi w ramach zarzutu drugiego na podstawie art. 76 i w ramach zarzutu trzeciego odwołania na podstawie art. 65 i 75 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 (2) z dnia 14 czerwca 2017 r. (zwanego dalej „rozporządzeniem”)].

               2.

                  Zarzut pierwszy odwołania dotyczy tego, że zaskarżony wyrok jest błędny, ponieważ Sąd błędnie stwierdził, że zgłoszenie do rejestracji unijnego znaku towarowego nr 13 945 423 EZMIX ma charakter opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia i nie ma wystarczającego charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia. Ponieważ EZMIX w całości jest oznaczeniem odróżniającym, Sąd popełnił błąd, uznając, że na podstawie rozporządzenia istnieją podstawy do odmowy rejestracji. Sąd nie uwzględnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy dotyczących znaczenia, używania i rozpoznawalności zgłoszenia w odniesieniu do właściwego kręgu odbiorców. Sąd naruszył zatem prawo.

               3.

                  Zarzut drugi odwołania dotyczy tego, że Sąd również naruszył prawo, nie uwzględniając art. 86 rozporządzenia i zniekształcając dowody. Sąd zakłada, że łatwość jest ważnym punktem sprzedaży w związku z urządzeniami do nagrywania muzyki i oprogramowaniem oraz jest jednym z kluczowych czynników. Sąd nieprawidłowo zastosował art. 76 w taki sposób, że dowody w sprawie zostały zniekształcone. Niedociągnięcia w ocenie doprowadziły do nieuzasadnionej i błędnej konkluzji, która nie jest poparta faktami, mającymi decydujące znaczenie w wyroku Sądu

               4.

                  Zarzut trzeci odwołania dotyczy tego, że Sąd pominął art. 65 i 75 rozporządzenia, a tym samym naruszył prawo, ponieważ nie dał wnoszącemu odwołanie możliwości przedstawienia ustnie argumentacji na temat okoliczności leżącej u podstaw zaskarżonego wyroku i decyzji Izby Odwoławczej EUIPO.

               5.

               Okoliczność ta została przedstawiona po raz pierwszy w decyzji Izby Odwoławczej EUIPO, nie została uzasadniona przez EUIPO i wzmianka o niej zaskoczyła wnoszącego odwołanie. W związku z tym możliwe było, że dowody przedstawione przez wnoszącego odwołanie w celu przeciwstawienia się ważności tej okoliczności zostały uwzględnione po raz pierwszy dopiero przed Sądem i wobec tego uniemożliwiono wnoszącemu odwołanie przedstawienie pełnych dowodów, co jest sprzeczne z zasadą równości broni (principle of equal arms).

      (1)  Dz.U. 2009 L 78, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2017 L 154, s. 1.


title: Sprawa T-424/16: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2018 r. – Gifi Diffusion/EUIPO – Crocs (Obuwie) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający but — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawy unieważnienia — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 62 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Uwzględnienie podstawy nieważności przez izbę odwoławczą z urzędu — Właściwość izby odwoławczej — Artykuł 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002])

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/29

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2018 r. – Gifi Diffusion/EUIPO – Crocs (Obuwie)
   (Sprawa T-424/16) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający but - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawy unieważnienia - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 62 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Uwzględnienie podstawy nieważności przez izbę odwoławczą z urzędu - Właściwość izby odwoławczej - Artykuł 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002]))
   (2018/C 152/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gifi Diffusion (Villeneuve-sur-Lot, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. de Chassey)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była) również, interwenient przed Sądem: Crocs, Inc. (Niwot, Kolorado, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: H. Seymour, L. Cassidy, J. Guise, D. Knight, solicitors, N. Hadjadj Cazier, M. Berger i H. Haouideg, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2016 r. (sprawa R 37/2015-3) dotycząca postępowania w sprawie unieważnienie prawa do wzoru między Gifi Diffusion a Crocs.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 25 kwietnia 2016 r. (sprawa R 37/2015-3) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienie prawa do wzoru między Gifi Diffusion a Crocs, Inc.

               2)

               EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Gifi Diffusion w ramach postępowania przed Sądem.

               3)

               Crocs pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa T-651/16: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2018 r. – Crocs / EUIPO – Gifi Diffusion (Buty) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający but — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Brak nowości — Ujawnienie przed datą pierwszeństwa — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Dowody uzupełniające przedstawione przed izbą odwoławczą — Artykuły 5 i 7 oraz art. 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/30

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2018 r. – Crocs / EUIPO – Gifi Diffusion (Buty)
   (Sprawa T-651/16) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający but - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Brak nowości - Ujawnienie przed datą pierwszeństwa - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Dowody uzupełniające przedstawione przed izbą odwoławczą - Artykuły 5 i 7 oraz art. 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002])
   (2018/C 152/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Crocs, Inc. (Niwot, Kolorado, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: H. Seymour, L. Cassidy, J. Guise i D. Knight, solicitors, N. Hadjadj Cazier, M. Berger i H. Haouideg, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Gifi Diffusion (Villeneuve-sur-Lot, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. de Chassey)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2016 r. (sprawa R 853/2014-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Gifi Diffusion a Crocs.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Crocs, Inc. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Gifi Diffusion w postępowaniu przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


title: Sprawa C-125/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 38 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 16 lutego 2018 r. – Marc Gómez del Moral Guasch / Bankia S.A.

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 16 lutego 2018 r. – Marc Gómez del Moral Guasch / Bankia S.A.
   (Sprawa C-125/18)
   (2018/C 152/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Marc Gómez del Moral Guasch

      Strona pozwana: Bankia S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wskaźnik IRPH CAJAS (1) powinien podlegać ochronie sądowej w tym sensie, że sąd powinien zbadać jego zrozumiałość dla konsumenta, bez względu na fakt, iż wskaźnik ten podlega uregulowaniu w przepisach wykonawczych lub administracyjnych, ponieważ przypadek taki nie został przewidziany w art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13 (2), gdyż nie chodzi tu o warunek obowiązkowy, lecz o zmienne odsetki stanowiące wynagrodzenie, [postanowienie w przedmiocie których jest] opcjonalnie zawierane w umowie przez przedsiębiorcę?

               2)

                           2.1.

                           Czy, zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, nietransponowanej do hiszpańskiego porządku prawnego, sprzeczne z dyrektywą 93/13 oraz jej art. 8 jest powoływanie się przez hiszpański sąd na przepis art. 4 ust. 2 wspomnianej dyrektywy oraz ich stosowanie, jeżeli nie został on transponowany do hiszpańskiego porządku prawnego zgodnie z wolą prawodawcy, który miał na celu zapewnienie pełnej ochrony wszystkich warunków, które przedsiębiorca mógłby zapisać w umowie zawartej z konsumentami, w tym dotyczących głównego przedmiotu umowy, nawet gdyby zostały one sporządzone prostym i zrozumiałym językiem?

                           2.2.

                           W każdym razie, czy dla zrozumienia mającego zasadnicze znaczenie warunku, a mianowicie dotyczącego wskaźnika IRPH, konieczne jest przeprowadzenie działań informacyjnych lub promocyjnych dotyczących poniższych faktów lub danych, bądź któregoś z nich?

                                       (i)

                                       Wyjaśnienie, w jaki sposób jest obliczana stopa referencyjna, to znaczy poinformowanie, że powyższy wskaźnik obejmuje prowizje oraz pozostałe koszty związane z odsetkami nominalnymi, że jest to prosta średnia nieważona, że przedsiębiorca musiał wiedzieć i poinformować o konieczności skorygowania tego wskaźnika o ujemny spread oraz że przekazane dane nie są udostępniane publicznie, w odróżnieniu od innej powszechnie stosowanej stopy procentowej, EURIBOR.

                                       (ii)

                                       Wyjaśnienie, w jaki sposób powyższy wskaźnik zmieniał się w przeszłości oraz jak może zmieniać się w przyszłości, poprzez poinformowanie konsumenta i przedstawienie mu wykresów wyjaśniających mu prostym i zrozumiałym językiem wahań tej konkretnej stopy procentowej w odniesieniu do stopy EURIBOR, zazwyczaj stosowanej w przypadku kredytów hipotecznych.

                           2.3.

                           Na wypadek stwierdzenia przez Trybunał, że to do sądu odsyłającego należy zbadanie nieuczciwego charakteru warunków umownych oraz ustalenie wszystkich skutków, jakie mogą zostać wyprowadzone z tego faktu zgodnie z prawem krajowym, sąd odsyłający zwraca się do Trybunału z zapytaniem, czy brak udzielenia informacji w powyższym zakresie nie powodowałby braku zrozumienia warunku ze względu na jego niejasny dla przeciętnego konsumenta charakter (art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13), czy też brak udzielenia tej informacji wiązałby się ze stosowaniem przez przedsiębiorcę nieuczciwych praktyk, w związku z czym, gdyby konsument został należycie poinformowany, nie wyraziłby zgody na zastosowanie wskaźnika IRPH jako referencyjnego w odniesieniu do swojego kredytu?

               3.

               W przypadku stwierdzenia nieważności wskaźnika IRPH CAJAS, który z dwóch skutków przedstawionych poniżej byłby, w przypadku braku uzgodnień umownych w tym zakresie, lub gdyby okazały się one bardziej szkodliwe dla konsumenta, zgodny z art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13?

                           3.1.

                           Zmiana umowy polegająca na zastosowaniu zwyczajowego wskaźnika zastępczego, EURIBOR, gdyż chodzi tu o umowę związaną w głównej mierze z interesem produkcyjnym podmiotu [mającego status] przedsiębiorcy.

                           3.2.

                           Zaprzestanie naliczania odsetek, przy utrzymaniu w mocy jedynie obowiązku zwrotu pożyczonego kapitału w terminie określonym przez kredytobiorcę lub dłużnika

      (1)  Wskaźnik referencyjny dla kredytów hipotecznych oferowanych przez kasy oszczędnościowe.

      (2)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29, polskie wydanie specjalne: rozdział 15 tom 002 s. 288–293).


title: Sprawa C-52/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Norderstedt (Niemcy) w dniu 29 stycznia 2018 r. – Christian Fülla / Toolport GmbH

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Norderstedt (Niemcy) w dniu 29 stycznia 2018 r. – Christian Fülla / Toolport GmbH
   (Sprawa C-52/18)
   (2018/C 152/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Norderstedt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Christian Fülla

      Strona pozwana: Toolport GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 3 akapit trzeci dyrektywy 1999/44/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że konsument powinien udostępnić przedsiębiorcy, w celu umożliwienia naprawy lub zastąpienia, towar konsumpcyjny zakupiony na odległość zawsze tylko w miejscu, gdzie towar ten się znajduje?

               2)

               Jeżeli nie, to:
               Czy art. 3 ust. 3 akapit trzeci dyrektywy 1999/44/WE należy interpretować w ten sposób, że konsument powinien udostępnić przedsiębiorcy, w celu umożliwienia naprawy lub zastąpienia, towar konsumpcyjny zakupiony na odległość zawsze w siedzibie przedsiębiorcy?

               3)

               Jeżeli nie, to:
               Jakie kryteria można wywnioskować z art. 3 ust. 3 akapit trzeci dyrektywy 1999/44/WE co do ustalenia miejsca, w którym konsument powinien udostępnić przedsiębiorcy towar konsumpcyjny zakupiony na odległość w celu umożliwienia naprawy albo zastąpienia?

               4)

               Jeżeli miejsce, w którym konsument powinien udostępnić przedsiębiorcy towar konsumpcyjny zakupiony na odległość w celu sprawdzenia i umożliwienia spełnienia świadczenia następczego, znajduje się – zawsze lub w konkretnym przypadku – w siedzibie przedsiębiorcy, to:
               Czy jest zgodne z art. 3 ust. 3 akapit pierwszy w związku z art. 3 ust. 4 dyrektywy 1999/44/WE, że konsument musi wyłożyć na koszty transportu do lub z siedziby przedsiębiorcy, czy też z obowiązku „wolnej od opłat naprawy” wynika, że sprzedawca jest zobowiązany do zapłaty zaliczki?

               5)

               Jeżeli miejsce, w którym konsument powinien udostępnić przedsiębiorcy towar konsumpcyjny zakupiony na odległość w celu sprawdzenia i umożliwienia spełnienia świadczenia następczego, znajduje się – zawsze lub w konkretnym przypadku – w siedzibie przedsiębiorcy i spoczywający na konsumencie obowiązek wyłożenia na koszty transportu jest zgodny z art. 3 ust. 3
               Czy art. 3 ust. 3 akapit trzeci w związku z art. 3 ust. 5 tiret drugie dyrektywy 1999/44/WE należy interpretować w ten sposób, że konsument, który zgłosił przedsiębiorcy jedynie wadę towaru, bez zaoferowania, że przetransportuje towar do siedziby przedsiębiorcy, nie jest uprawniony do żądania unieważnienia umowy?

               6)

               Jeżeli miejsce, w którym konsument powinien udostępnić przedsiębiorcy towar konsumpcyjny zakupiony na odległość w celu sprawdzenia i umożliwienia spełnienia świadczenia następczego znajduje się – zawsze lub w konkretnym przypadku – w siedzibie przedsiębiorcy, ale spoczywający na konsumencie obowiązek wyłożenia na koszty transportu nie jest zgodny z art. 3 ust 3 akapit pierwszy w związku z art. 3 ust. 4 dyrektywy 1999/44/WE, to:
               Czy art. 3 ust. 3 akapit trzeci w związku z art. 3 ust. 5 tiret drugie dyrektywy 1999/44/WE należy interpretować w ten sposób, że konsument, który zgłosił przedsiębiorcy jedynie wadę, bez zaoferowania, że przetransportuje towar do siedziby przedsiębiorcy, nie jest uprawniony do żądania unieważnienia umowy?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. 1999, L 171, s. 12).


title: Sprawa T-824/16: Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2018 r. – Kiosked / EUIPO – VRT (K) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy K — Wcześniejszy graficzny znak towarowy Beneluksu K — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/31

         Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2018 r. – Kiosked / EUIPO – VRT (K)
   (Sprawa T-824/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy K - Wcześniejszy graficzny znak towarowy Beneluksu K - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 152/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kiosked Oy Ab (Espoo, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat L. Laaksonen)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: De Vlaamse Radio- en Televisieomroeporganisatie (VRT) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P.Y. Thoumsin i E. Van Melkebeke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 września 2016 r. (sprawa R 279/2016 4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między VRT a Kiosked.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kiosked Oy Ab pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz przez De Vlaamse Radio- en Televisieomroeporganisatie (VRT).

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-127/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 16 stycznia 2018 r. – A-PACK CZ, s.r.o. / Odvolací finanční ředitelství

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 16 stycznia 2018 r. – A-PACK CZ, s.r.o. / Odvolací finanční ředitelství
   (Sprawa C-127/18)
   (2018/C 152/23)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca skargę kasacyjną (strona skarżąca w postępowaniu w pierwszej instancji): A-PACK CZ, s.r.o.

      Druga strona postępowania (strona przeciwna w postępowaniu w pierwszej instancji): Odvolací finanční ředitelství

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 90 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, przy uwzględnieniu zasady neutralności podatkowej i zasady proporcjonalności, można interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są uprawnione do tego, by na zasadzie odstępstwa ustanawiać takie warunki, które w konkretnych przypadkach wyłączają możliwość obniżenia podstawy opodatkowania w razie częściowego lub zupełnego braku zapłaty ceny?

               2)

               Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy w sprzeczności z celem art. 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, pozostaje taki przepis prawa krajowego, który uniemożliwia podatnikowi podatku od wartości dodanej dokonanie korekty podatku w sytuacji, gdy obowiązek podatkowy powstał wskutek podlegającej opodatkowaniu transakcji w stosunku do innego podatnika, który za tę transakcję zapłacił jedynie w części bądź wcale i który następnie przestał być podatnikiem podatku od wartości dodanej?

      (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-55/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 29 stycznia 2018 r. – Federación de Servicios de Comisiones Obreras (CCOO) / Deutsche Bank SAE

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 29 stycznia 2018 r. – Federación de Servicios de Comisiones Obreras (CCOO) / Deutsche Bank SAE
   (Sprawa C-55/18)
   (2018/C 152/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Nacional

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Federación de Servicios de Comisiones Obreras (CCOO)

      Strona pozwana: Deutsche Bank SAE

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy należy rozumieć, że Królestwo Hiszpanii podjęło na podstawie art. 34 i 35 ET, zgodnie z wykładnią przyjętą przez orzecznictwo, środki niezbędne do zapewnienia skuteczności ograniczenia wymiaru czasu pracy oraz dobowego i tygodniowego odpoczynku, przewidzianych w art. 3, 5 i 6 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r., tym pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, którzy nie zobowiązali się wprost, indywidualnie lub zbiorowo do pracy w godzinach nadliczbowych i nie mają statusu pracowników wykonujących pracę w trasie, pracowników żeglugi handlowej lub pracowników wykonujących pracę w transporcie kolejowym?

               2)

               Czy art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 3, 5, 6, 16 i 22 dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r., w związku z art. 4 ust. 1, art. 11 ust. 3 i art. 16 ust. 3 dyrektywy 89/391/EWG (2) Rady z dnia 12 czerwca 1989 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym takim jak art. 34 i 35 ET, z których, zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, nie można wywieść obowiązku wprowadzenia przez przedsiębiorstwo systemu ewidencji dobowego, rzeczywistego czasu pracy pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, którzy nie zobowiązali się wprost, indywidualnie lub zbiorowo do pracy w godzinach nadliczbowych i nie mają statusu pracowników wykonujących pracę w trasie, pracowników żeglugi handlowej lub pracowników wykonujących pracę w transporcie kolejowym?

               3)

               Czy należy rozumieć, że stanowcze polecenie skierowane do państw członkowskich ustanowione w art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 3, 5, 6, 16 i 22 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r., w związku z art. 4 ust. 1, art. 11 ust. 3 i art. 16 ust. 3 dyrektywy 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r., mające na celu ograniczenie wymiaru czasu pracy wszystkich pracowników, jest zapewnione zwykłym pracownikom na podstawie przepisów krajowych zawartych w art. 34 i 35 ET, z których, jak wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej, nie można wywieść obowiązku wprowadzenia przez przedsiębiorstwo systemu ewidencji dobowego, rzeczywistego czasu pracy pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, którzy nie zobowiązali się wprost, indywidualnie lub zbiorowo do pracy w godzinach nadliczbowych i nie mają statusy pracowników wykonujących pracę w trasie, pracowników żeglugi handlowej lub pracowników wykonujących pracę w transporcie kolejowym?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. 1989, L 183, s. 1).


title: Sprawa T-154/18: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2018 r. – Sona Nutrition / EUIPO – Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/54

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2018 r. – Sona Nutrition / EUIPO – Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)
   (Sprawa T-154/18)
   (2018/C 152/64)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sona Nutrition Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Solgar Holdings, Inc. (Ronkonkoma, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Solgar Holdings, Inc.

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy o kolorach zielonym, jasnobrązowym, beżowym, ciemnobrązowym i złotobrązowym, SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA – zgłoszenie nr 13 781 273

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie R 1322/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Solgar Holdings, Inc., jeśli wstąpi do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-56/18 P: Odwołanie wniesione w dniu 29 stycznia 2018 r. przez Komisję Europejską od wyroku Sądu z dnia 17 listopada 2017 r. w sprawie T-263/15, Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia Kosakowo / Komisja

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/9

         Odwołanie wniesione w dniu 29 stycznia 2018 r. przez Komisję Europejską od wyroku Sądu z dnia 17 listopada 2017 r. w sprawie T-263/15, Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia Kosakowo / Komisja
   (Sprawa C-56/18 P)
   (2018/C 152/11)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: K. Herrmann, D. Recchia i S. Noë, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Gmina Miasto Gdynia, Port Lotniczy Gdynia Kosakowo sp. z o.o., Rzeczpospolita Polska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 17 listopada 2017r. w sprawie T-263/15, Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o.;

               —

               oddalenie trzeciego zastrzeżenia szóstego zarzutu skargi jako nieuzasadnione;

               —

               odesłanie sprawy do Sądu w celu rozpoznania pozostałych pięciu zarzutów skargi;
               pomocniczo:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 17 listopada 2017r. w sprawie T-263/15, Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o., w zakresie w jakim pkt 1 jego sentencji obejmuje również rozstrzygnięcie dotyczące pomocy inwestycyjnej;

               —

               odesłanie sprawy do Sądu w celu rozpoznania pozostałych pięciu zarzutów skargi;

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji wyrok Sądu w sprawie T-263/15 powinien zostać uchylony, bowiem obarczony jest błędami prawnymi, które Komisja zgrupowała w trzy zarzuty prawne:
   1.
         Błędna kwalifikacja prawna „prawa zainteresowanych stron do przedstawienia uwag” i konsekwencji prawnych jego naruszenia w świetle wyroku Trybunału Ferriere Nord SpA /Komisja, C-49/05 P.

   Zaskarżona decyzja 2015/1586/UE (1) opierała jej rozstrzygnięcie co do niezgodności z rynkiem wewnętrznym pomocy operacyjnej dla spółki PLGK na dwóch niezależnych od siebie podstawach. Główną podstawą tej niezgodności była niezgodność z rynkiem wewnętrznym pomocy inwestycyjnej (zob. motyw 244 zaskarżonej decyzji). Brak spełnienia pierwszego kryterium określonego w Wytycznych z 2014 r. co do przyczynienia się pomocy operacyjnej do osiągnięcia jasno sprecyzowanego celu stanowiącego przedmiot wspólnego zainteresowania stanowił tylko drugi uzupełniający powód dla stwierdzenia niezgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym.
   Rozumowanie Sądu w motywach 71-89 wyroku zakładało natomiast, że niezgodność z rynkiem wewnętrznym pomocy operacyjnej dla spółki PLGK wynika wyłącznie z zastosowania Wytycznych z 2014 r. i dlatego Sąd przeprowadził analizę kierując się wyrokiem Ferriere Nord SpA /Komisja, C-49/05 P. Założenie to wynikało z błędnej interpretacji zaskarżonej decyzji i w szczególności jej motywów 244-245 (zob. drugi zarzut odwołania, poniżej). Gdyby Sąd poprawnie zinterpretował zaskarżoną decyzję w tym względzie musiałby stwierdzić, że badanie zastrzeżenia trzeciego szóstego zarzutu było od początku nieskuteczne (inopérant), bowiem nie mogło ono prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
   W motywach 69-89 wyroku Sąd popełnił dwa błędy prawne, gdyż zastosował „prawo do przedstawienia uwag” jakie zainteresowane strony wynoszą z art.108 ust.2 TFUE w sprzeczności z wyrokiem Trybunału w sprawie Ferriere Nord SpA /Komisja, C-49/05 P, motywy 78-84. Pierwszy zarzut prawny składa się z dwóch części:

               i)

               błąd w kwalifikacji prawnej „prawa zainteresowanych stron do przedstawienia uwag” w sytuacji zaistniałej u podstaw wyroku jako „istotnego wymogu formalnego”, którego niedochowanie automatycznie prowadzi do stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji Komisji bez wykazania wpływu tego naruszenia na sytuację strony i rozstrzygnięcie decyzji (motywy 70, 81 i 83 wyroku).

               ii)

               nawet jednak gdyby przyjąć – jak to uczynił Sąd – że niezgodność z rynkiem wewnętrznym pomocy operacyjnej dla spółki PLGK wynikała z zastosowania Wytycznych z 2014 r., quod non, Sąd błędnie zinterpretował i zastosował w tym względzie wyrok Trybunału w sprawie Ferriere Nord SpA /Komisja, C-49/05 P. W rzeczywistości bowiem postanowienia Wytycznych z 2014 r. zastosowane przy ocenie pomocy operacyjnej były co do istotny takie same jak postanowienia zastosowane w wycofanej decyzji na podstawie Wytycznych z 2005 r. i zatem uwagi zainteresowanych stron co do Wytycznych z 2014 r. nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie decyzji w tym zakresie.

         2.
         Błędna interpretacja zaskarżonej decyzji i wycofanej decyzji Komisji.

   Stwierdzona przez Sąd w motywie 89 wyroku niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji opiera się na błędnej interpretacji w motywach 84-87 wyroku powodu niezgodności z rynkiem wewnętrznym pomocy operacyjnej przedstawionym w motywie 244 zaskarżonej decyzji jako wynikającego z Wytycznych z 2014 r. oraz wycofanej decyzji 2014/883/UE (2). Błędna interpretacja motywu 244 zaskarżonej decyzji wynikała z błędnej interpretacji motywu 245 tejże decyzji.
   W motywie 244 zaskarżonej decyzji Komisja powołała się na motyw 227 wycofanej decyzji 2014/883/UE powtarzając wniosek w nim wyciągnięty, że „przyznanie pomocy operacyjnej, aby zapewnić realizację projektu inwestycyjnego, w którym wykorzystuje się pomoc na inwestycje niezgodną z rynkiem wewnętrznym, jest ze swej natury niezgodne z rynkiem wewnętrznym”. W następnym zdaniu motywu 244 Komisja uzasadniła ten wniosek następująco: „Bez pomocy inwestycyjnej niezgodnej z rynkiem wewnętrznym port lotniczy w Gdyni nie istniałby, ponieważ jest on całkowicie finansowany z tej pomocy, a pomocy operacyjnej nie można udzielić na nieistniejącą infrastrukturę portu lotniczego.”
   W motywie 245 natomiast Komisja stwierdziła, że „taki wniosek, wyciągnięty zgodnie z wytycznymi w sprawie lotnictwa z 2005r. jest w jednakowym stopniu ważny w kontekście wytycznych w sprawie lotnictwa z 2014r i wystarcza, aby stwierdzić, że pomoc operacyjna przyznana na rzecz operatora portu lotniczego jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym.”
   Zwrot „ważny w kontekście wytycznych w sprawie lotnictwa z 2014r.” użyty w motywie 245 zaskarżonej decyzji nie oznacza, że wynika on z tych Wytycznych. Chodzi o to, że nie może on być wzruszony przez zastosowanie postanowień Wytycznych z 2014r. Przywołany motyw 245 zaskarżonej decyzji wskazuje, że niezgodność z rynkiem wewnętrznym pomocy operacyjnej wynikająca z niezgodności pomocy inwestycyjnej jest niezależna (opiera się na innej argumentacji) od Wytycznych z 2014r. „Pewna nieścisłość”, na która Sąd wskazywał w motywie 85 wyroku, jaka wystąpiła w odniesieniu do wycofanej decyzji nie jest w stanie zakwestionować prawidłowości ww. wniosku zaskarżonej decyzji.
   3.
         Zarzut prawny: pkt 1 sentencji wyroku jest nieproporcjonalny.

   Tytułem pomocniczym, na wypadek gdyby Trybunał oddalił poprzednie zarzuty odwołania, Komisja podnosi, że pkt.1 sentencji wyroku uchylający w całości art.2-5 zaskarżonej decyzji jest nieproporcjonalny. Wykracza on poza zakres stwierdzonej w motywach 71-89 wyroku niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji związanej z pomocą operacyjną obejmując rozstrzygnięcie dotyczące pomocy inwestycyjnej. Sąd błędnie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie jest rozdzielna opierając się na brzmieniu jej art.2. Natomiast zgodnie z utrwalonym orzecznictwem kryterium rozdzielności aktu stanowi to, czy wskutek częściowego jego uchylenia doszłoby do jego zmiany co do istoty. Stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji odnośnie pomocy operacyjnej istota zaskarżonej decyzji nie zostałaby zmieniona, gdyż decyzja ta dotyczyłaby w dalszym ciągu pomocy inwestycyjnej dla spółki PLGK.

      (1)  Decyzja Komisji (UE) 2015/1586 z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 1281); Dz.U. L 250, s. 165.

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 759); Dz.U. L 357, s. 51.


title: Sprawa C-164/18: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/20

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-164/18)
   (2018/C 152/24)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek, E. Sanfrutos Cano i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (1), a w każdym razie nie informując o tych przepisach Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 52 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               Nałożenie na Królestwo Hiszpanii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, kary pieniężnej w wysokości 61 964,32 EUR dziennie, ze skutkiem od dnia ogłoszenia wyroku stwierdzającego uchybienie zobowiązaniu przyjęcia przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy 2014/23/UE, a w każdym razie poinformowania o nich Komisji;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin wyznaczony na dostosowanie prawa wewnętrznego do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE upłynął w dniu 18 kwietnia 2016 r.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).


title: Sprawa T-1/17: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 r. – La Mafia Franchises / EUIPO – Włochy (La Mafia SE SIENTA A LA MESA) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy La Mafia SE SIENTA A LA MESA — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Sprzeczność z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami — Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/31

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 r. – La Mafia Franchises / EUIPO – Włochy (La Mafia SE SIENTA A LA MESA)
   (Sprawa T-1/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy La Mafia SE SIENTA A LA MESA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Sprzeczność z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 152/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: La Mafia Franchises, SL (Saragosa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Sempere Massa)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez D. Del Gaiza, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 października 2016 r. (sprawa R 803/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Republiką Włoską a La Mafia Franchises.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               La Mafia Franchises, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa C-57/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 30 stycznia 2018 r. – AX / BW

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 30 stycznia 2018 r. – AX / BW
   (Sprawa C-57/18)
   (2018/C 152/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: AX

      Druga strona postępowania rewizyjnego: BW

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) (zwanej dalej „dyrektywą 98/59/WE”) należy interpretować w ten sposób, że w celu określenia liczby pracowników zwykle zatrudnionych w zakładzie należy oprzeć się na liczbie pracowników zatrudnionych w zwykłym toku działalności w chwili zwolnienia?

               2)

               Czy art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 98/59/WE należy interpretować w ten sposób, że przy określaniu liczby pracowników zwykle zatrudnionych w zakładzie przedsiębiorstwa użytkownika można uwzględnić zatrudnionych tam pracowników tymczasowych?

         W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

               3)

               Jakie wymogi obowiązują przy uwzględnianiu pracowników tymczasowych przy określeniu liczby pracowników zwykle zatrudnionych w zakładzie przedsiębiorstwa użytkownika?

      (1)  Dz.U. L 225, s. 16.


title: Sprawa T-151/17: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 r. – Marriott Worldwide/EUIPO – Graf (Przedstawienie uskrzydlonego byka) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający uskrzydlonego byka — Wcześniejsze graficzne unijny i krajowy znaki towarowe przedstawiające gryfa — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Wcześniejsze prawo autorskie chronione prawem krajowym — Artykuł 53 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/32

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 r. – Marriott Worldwide/EUIPO – Graf (Przedstawienie uskrzydlonego byka)
   (Sprawa T-151/17) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający uskrzydlonego byka - Wcześniejsze graficzne unijny i krajowy znaki towarowe przedstawiające gryfa - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Wcześniejsze prawo autorskie chronione prawem krajowym - Artykuł 53 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001])
   (2018/C 152/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marriott Worldwide Corp. (Bethesda, Maryland, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Reid, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Johann Graf (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: S. Salomonowitz, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 stycznia 2017 r. (sprawa R 165/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Marriott Worldwide a J. Grafem

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 17 stycznia 2017 r. (sprawa R 165/2016-4).

               2)

               EUIPO pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Marriott Worldwide Corp.

               3)

               Johann Graf pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa T-124/18: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2018 r. – Wendel i in. / Komisja

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/45

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2018 r. – Wendel i in. / Komisja
   (Sprawa T-124/18)
   (2018/C 152/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wendel GmbH & Co. KG Schuhproduktionen International (Detmold, Niemcy), Jana shoes GmbH & Co. KG (Detmold), Novi International GmbH & Co. KG (Detmold), shoe.com GmbH & Co. KG (Detmold), Wortmann KG Internationale Schuhproduktionen (Detmold) (przedstawiciele: A. Willems, S. De Knop and C. Zimmermann, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2017 L 319, s. 30); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym, w braku ważnej podstawy prawnej rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 (1) narusza zasadę przyznania wyrażoną w art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 2 TUE, a w każdym razie zasadę równowagi instytucjonalnej ustanowioną w art. 13 ust. 2 TUE.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym w braku przyjęcia środków zapewniających wykonanie wyroku w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14, C&J Clark International, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 266 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym nakładając cło antydumpingowe na przywóz obuwia „który to przywóz miał miejsce w okresie stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 (2) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1294/2009 (3)”, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 1 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036 (4), oraz zasadę pewności prawa (niedziałania prawa wstecz).

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym poprzez nałożenie cła antydumpingowego bez przeprowadzenia ponownej oceny interesu Unii, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 21 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036; w każdym razie stwierdzenie, że nałożenie cła antydumpingowego leżało w interesie Unii stanowiło oczywisty błąd w ocenie.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym poprzez przyjęcie aktu wykraczającego poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 TUE.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonujące wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2017 L 319, s. 30).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. 2006 L 275, s.1).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. 2009 L 352, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016 L 176, s. 21).


title: Sprawa T-205/17: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 r. – SSP Europe / EUIPO (SECURE DATA SPACE) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SECURE DATA SPACE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/33

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 r. – SSP Europe / EUIPO (SECURE DATA SPACE)
   (Sprawa T-205/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SECURE DATA SPACE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 152/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SSP Europe GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Bittner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Tóhatí i M. Fischer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 stycznia 2017 r. (sprawa R 2467/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego SECURE DATA SPACE jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               SSP Europe GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Sprawa T-125/18: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – GranoSalus / Komisja

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/46

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – GranoSalus / Komisja
   (Sprawa T-125/18)
   (2018/C 152/56)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Associazione Nazionale Granosalus – Liberi – Cerealicoltori & Consumatori (Foggia, Włochy) (przedstawiciel: G. Dalfino, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2324 z dnia 12 grudnia 2017 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia15 grudnie 2017 r., w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 168, 169 i 191 TFUE w związku z art. 35 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, rozporządzenia (WE) 2009/1107, rozporządzenia (UE) 2016/429 i rozporządzenia UE 2013/1305 zmienionego rozporządzeniem UE 2017/2393, dyrektywy 98/83/WE i dyrektywy UE 2015/1787; naruszenia zasady ostrożności, zasady proporcjonalności, zasady racjonalności, zasady dobrej administracji oraz zasady uczciwości i przejrzystości w administracji; nadużycia uprawnień poprzez przeinaczenie okoliczności faktycznych, niewystarczające i pozorne postępowanie dowodowe i uzasadnienie; oczywistego braku logiki, fałszywego założenia i niewłaściwego zastosowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/2324.
               Na poparcie tego zarzutu strona skarżąca podnosi:

                           —

                           niezgodność rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/2324 z zasadami i środkami ochrony ustanowionymi przez rozporządzenie (WE) nr 2009/1107 dla ochrony ludzkiego zdrowia, konsumentów, zwierząt i środowiska.;

                           —

                           naruszenie zasady ostrożności i niezgodność z orzecznictwem Sądu i Trybunału Sprawiedliwości;

                           —

                           brak badań nad skutkami glifosatu, w szczególności dla zwierząt i wód gruntowych, oraz naruszenie procedur ustanowionych w rozporządzeniu WE nr 2009/1107

                           —

                           niezgodność z prawem specyfikacji z rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 2017/2324, ponieważ zostały pozostawione swobodnej ocenie państw członkowskich bez określenia żadnych parametrów odniesienia;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem rozporządzenia wykonawczego UE nr 2324/2017 ze względu na naruszenia prawa członków Granosalus do zdrowia i na niezgodność z wytycznymi WRP z rozporządzenia UE nr 1305/2013 zmienionego rozporządzeniem UE nr 2017/2393.
               Na poparcie tego zarzutu strona skarżąca podnosi, że:

                           —

                           obecność glifosatu w produktach i towarach codziennego użytku wpływa na zdrowie członków Granosalus jako obywateli UE i konsumentów;

                           —

                           stosowanie glifosatu wpływa na wprowadzanie do obrotu produktów członków Granosalus i na prawidłowe działanie systemu konkurencji na terytorium UE.


title: Sprawa C-68/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 2 lutego 2018 r. – SC Petrotel-Lukoil SA / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 2 lutego 2018 r. – SC Petrotel-Lukoil SA / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor
   (Sprawa C-68/18)
   (2018/C 152/13)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bucureşti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Petrotel-Lukoil SA

      Strona pozwana: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 21 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1) stoją na przeszkodzie przepisom art. 175, Codul fiscal – Legea nr. 571 (kodeksu podatkowego – ustawy nr 571) z dnia 22 grudnia 2003 r., obowiązującym do dnia 31 marca 2010 r., oraz przepisom art. 20616, Codul fiscal – Legea nr. 571/2003, obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2010 r., jak również późniejszym unormowaniom?

               2)

               Czy przepisy art. 2 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej stoją na przeszkodzie przepisom art. 175 Codul fiscal – Legea nr. 571, obowiązującym do dnia 31 marca 2010 r. oraz przepisom art. 20616 Codul fiscal – Legea nr. 571/2003, obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2010 r., jak również późniejszym unormowaniom?

               3)

               Czy zasada proporcjonalności sprzeciwia się temu, by państwo pominęło okoliczność, że spółka uzyskała, po kontroli podatkowej, decyzję pozwalającą na zrównanie produktu „półprzetworzone oleje opałowe” z produktem „oleje opałowe [păcură]” i aby, przy okazji rozpatrywania zażalenia podatnika/spółki, został utrzymany podatek akcyzowy pierwotnie obliczony dla produktu „olej napędowy”?

      (1)  Dz.U. 2003, L 283, s. 51.


title: Sprawa T-279/17: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 r. – Hermann Bock/EUIPO (Push and Ready) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Push and Ready — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/33

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 r. – Hermann Bock/EUIPO (Push and Ready)
   (Sprawa T-279/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Push and Ready - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001])
   (2018/C 152/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hermann Bock GmbH (Verl, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Maaßen i V. Schoene)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek i A. Söder, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 stycznia 2017 r. (sprawa 1279/2016-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Push and Ready jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hermann Bock GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa T-155/18: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2018 r. – Sona Nutrition / EUIPO – Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/55

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2018 r. – Sona Nutrition / EUIPO – Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)
   (Sprawa T-155/18)
   (2018/C 152/65)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sona Nutrition Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Solgar Holdings, Inc. (Ronkonkoma, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Solgar Holdings, Inc.

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy o kolorach jasnozielonym, jasnobrązowym, beżowym, ciemnobrązowym i złotobrązowym, SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA – zgłoszenie nr 13 781 315

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie R 1323/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Solgar Holdings, Inc., jeśli wstąpi do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-165/18: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/20

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-165/18)
   (2018/C 152/25)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek, E. Sanfrutos Cano i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. (1), a w każdym razie nie informując o tych przepisach Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 106 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               Nałożenie na Królestwo Hiszpanii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, kary pieniężnej w wysokości 123 928,64 EUR dziennie, ze skutkiem od dnia ogłoszenia wyroku stwierdzającego uchybienie zobowiązaniu przyjęcia przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy 2014/25/UE, a w każdym razie poinformowania o nich Komisji;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin wyznaczony na dostosowanie prawa wewnętrznego do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE upłynął w dniu 18 kwietnia 2016 r.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 243).


title: Sprawa T-346/17: Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2018 r. – Hotelbeds Spain / EUIPO – Guidigo Europe (Guidego what to do next) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Guidego what to do next — Wcześniejszy unijny znak towarowy GUIDIGO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/34

         Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2018 r. – Hotelbeds Spain / EUIPO – Guidigo Europe (Guidego what to do next)
   (Sprawa T-346/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Guidego what to do next - Wcześniejszy unijny znak towarowy GUIDIGO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 152/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hotelbeds Spain, SL (Palma de Mallorca, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Broschat García)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Guidigo Europe (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Lipovetsky)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2017 r. (sprawa R 449/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Guidigo Europe a Hotelbeds Spain.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hotelbeds Spain, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa C-69/18: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/13

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii
   (Sprawa C-69/18)
   (2018/C 152/14)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk, G. von Rintelen, M. Žebre)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie do dnia 17 czerwca 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do zachowania zgodności z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/56/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającą dyrektywę 2006/43/WE w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych (Dz.U. 2014, L 158, s. 196), a w każdym razie poprzez nieprzekazanie Komisji wspomnianych przepisów, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 tej dyrektywy;

               —

               zobowiązanie Republiki Słowenii na mocy art. 260 ust. 3 TFUE do zapłaty okresowej kary pieniężnej w wysokości 7 986,60 EUR dziennie od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/56/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającą dyrektywę 2006/43/WE w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych Republika Słowenii powinna była przyjąć i przekazać Komisji przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do zachowania zgodności z tą dyrektywą do dnia 17 czerwca 2016 r. Ponieważ do końca tego terminu Republika Słowenii nie poinformowała Komisji o transponowaniu wszystkich przepisów wspomnianej dyrektywy, Komisja postanowiła wnieść sprawę do Trybunału.
   W swojej skardze Komisja wnosi do Trybunału o zobowiązanie Republiki Słowenii do zapłaty okresowej kary pieniężnej w wysokości 7 986,60 EUR dziennie. Przy obliczaniu tej kwoty Komisja wzięła pod uwagę wagę i czas trwania naruszenia prawa Unii, a także skutek odstraszający w stosunku do zdolności płatniczej tego państwa członkowskiego, to znaczy Republiki Słowenii.
   Termin na transponowanie dyrektywy upłynął w dniu 17 czerwca 2016 r.


title: Sprawa C-181/18 P: Odwołanie wniesione w dniu 5 marca 2018 r. przez Rzeczpospolitą Polskę od postanowienia Sądu (pierwszej izby) z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie T-849/16, PGNiG Supply & Trading / Komisja Europejska

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/21

         Odwołanie wniesione w dniu 5 marca 2018 r. przez Rzeczpospolitą Polskę od postanowienia Sądu (pierwszej izby) z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie T-849/16, PGNiG Supply & Trading / Komisja Europejska
   (Sprawa C-181/18 P)
   (2018/C 152/26)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: PGNiG Supply & Trading GmbH, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości postanowienia Sądu Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2017 r., PGNiG Supply & Trading przeciwko Komisji Europejskiej, T-849/16;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania;

               —

               orzeczenie, że każda ze stron pokrywa własne koszty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił skargę PGNiG Supply & Trading o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie przeglądu warunków wyłączenia gazociągu Opal, przyznanych na podstawie dyrektywy 2003/55/WE, z zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej – uznając, że skarżąca nie miała legitymacji procesowej.
   Zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej Sąd w pkt 6, 10, 11 i 43 zaskarżonego postanowienia dokonał równocześnie ustaleń co do istoty sporu w przedmiocie ważności zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko zaskarżonemu postanowieniu następujące zarzuty:
   Po pierwsze, zarzut naruszenia art. 130 ust. 1 i 7 regulaminu postępowania przed Sądem, a także naruszenia prawa Rzeczypospolitej Polskiej do skutecznej ochrony sądowej i sprawiedliwego procesu, zagwarantowanych w art. 47 Karty praw podstawowych UE, oraz naruszenia zasady kontradyktoryjności, poprzez poczynienie w zaskarżonym postanowieniu ustaleń faktycznych i prawnych, które dotyczą istoty sporu w przedmiocie ważności zaskarżonej decyzji, zanim istota tego sporu mogła zostać rozpoznana w postępowaniu w sprawie T-883/16 Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej.
   Po drugie, zarzut błędu w ocenie prawnej zaskarżonej decyzji polegającego na przyjęciu, że decyzja ta przewiduje objęcie dostępem stron trzecich 50 % zdolności przesyłowych gazociągu Opal między Greifswaldem a Brandovem za pośrednictwem przejrzystej i niedyskryminacyjnej aukcji, tak że inne podmioty będą mogły te zdolności nabyć, jak również na przyjęciu, że zaskarżona decyzja nie wprowadza nowego wyłączenia regulacyjnego, lecz uchyla częściowo istniejące wyłączenie. W ocenie Rzeczypospolitej Polskiej ocena charakteru prawnego oraz skutków zaskarżonej decyzji jest błędna, albowiem zaskarżona decyzja tylko pozornie wprowadza rozwiązania prezentowane jako przejrzyste i niedyskryminacyjne. W rzeczywistości stanowi ona mechanizm pozwalający przedsiębiorstwom z grupy Gazprom na wyłączne korzystanie ze zdolności przesyłowych gazociągu Opal objętych zaskarżoną decyzją na poziomie co najmniej 90 % (z czego 50 % to przepustowości całkowicie zwolnione z zasady TPA, zaś 40 % to zdolności typu DZK, które zarezerwować może tylko Gazprom).
   Po trzecie, zarzut naruszenia obowiązku prawidłowego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W ocenie Rzeczypospolitej Polskiej Sąd nie wyjaśnił, w oparciu o jakie przesłanki dokonał ustaleń dotyczących istoty zaskarżonej decyzji. W rezultacie nie jest możliwe poznanie powodów, dla których Sąd uznał, że zaskarżona decyzja otwiera przepustowość gazociągu Opal dla przedsiębiorców niepowiązanych z grupą Gazprom i będzie korzystnie oddziaływać na konkurencję na rynku gazu ziemnego.