title: Sprawa C-729/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – VTB Bank PAO, dawniej VTB Bank OAO / Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska [Odwołanie – Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Federacji Rosyjskiej destabilizujące sytuację na Ukrainie – Umieszczenie nazwy skarżącej w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające – Zasada proporcjonalności – Prawo własności – Prawo wykonywania działalności gospodarcze]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/3

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – VTB Bank PAO, dawniej VTB Bank OAO / Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska
      (Sprawa C-729/18 P) (1)

      (Odwołanie - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Federacji Rosyjskiej destabilizujące sytuację na Ukrainie - Umieszczenie nazwy skarżącej w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Zasada proporcjonalności - Prawo własności - Prawo wykonywania działalności gospodarcze)
      (2020/C 279/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: VTB Bank PAO, dawniej VTB Bank OAO (przedstawiciele M. Lester, QC, J. Dawid, barrister, C. Claypoole, solicitor, i J. Ruiz Calzado, abogado)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.-M. Joséphidès i J.-P. Hix, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Norris, A. Tizzano i L. Havas, następnie J. Norris i L. Havas, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  VTB Bank PAO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa C-730/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – SC / Eulex Kosovo [Odwołanie – Klauzula arbitrażowa – Personel misji międzynarodowych Unii Europejskiej – Konkurs wewnętrzny – Nieprzedłużenie umowy o pracę – Akt, który można uznać za odrębny od umowy]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – SC / Eulex Kosovo
      (Sprawa C-730/18 P) (1)

      (Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Personel misji międzynarodowych Unii Europejskiej - Konkurs wewnętrzny - Nieprzedłużenie umowy o pracę - Akt, który można uznać za odrębny od umowy)
      (2020/C 279/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: SC (przedstawiciele: A. Kunst, Rechtsanwältin, L. Moro, avvocatessa)

         Druga strona postępowania: Eulex Kosovo (przedstawiciel: E. Raoult, advocate)

         Sentencja

                  1)

                  Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 września 2018 r., SC/Eulex Kosowo (T-242/17, EU:T:2018:586) zostaje uchylone.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-731/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – Bank for Development and Foreign Economic Affairs (Vnesheconombank) / Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska [Odwołanie – Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Federacji Rosyjskiej destabilizujące sytuację na Ukrainie – Umieszczenie, a następnie pozostawienie nazwy skarżącego w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Nadużycie władzy – Prawo własności – Równość traktowania]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/4

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – Bank for Development and Foreign Economic Affairs (Vnesheconombank) / Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
      (Sprawa C-731/18 P) (1)

      (Odwołanie - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Federacji Rosyjskiej destabilizujące sytuację na Ukrainie - Umieszczenie, a następnie pozostawienie nazwy skarżącego w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Nadużycie władzy - Prawo własności - Równość traktowania)
      (2020/C 279/06)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bank for Development and Foreign Economic Affairs (Vnesheconombank) (przedstawiciele: J. Viñals Camallonga i J. Iriarte Ángel, abogados)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i P. Mahnič, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Pardo Quintillán, A. Tizzano i C. Zadra, następnie S. Pardo Quintillán i M.J. Roberti di Sarsina, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  Bank for Development and Foreign Economic Affairs (Vnesheconombank) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.


title: Sprawy połączone C-762/18 i C-37/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rayonen sad Haskovo – Bułgaria, Corte suprema di cassazione – Włochy) – QH / Varhoven kasatsionen sad na Republika Bulgaria (C-762/18), CV / Iccrea Banca SpA (C-37/19) [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 7 – Pracownik zwolniony w sposób niezgodny z prawem i przywrócony do pracy na mocy orzeczenia sądu – Wyłączenie prawa do niewykorzystanego corocznego płatnego urlopu za okres od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do pracy – Brak prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop za ten sam okres w razie późniejszego rozwiązania stosunku pracy]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rayonen sad Haskovo – Bułgaria, Corte suprema di cassazione – Włochy) – QH / Varhoven kasatsionen sad na Republika Bulgaria (C-762/18), CV / Iccrea Banca SpA (C-37/19)
      (Sprawy połączone C-762/18 i C-37/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 7 - Pracownik zwolniony w sposób niezgodny z prawem i przywrócony do pracy na mocy orzeczenia sądu - Wyłączenie prawa do niewykorzystanego corocznego płatnego urlopu za okres od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do pracy - Brak prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop za ten sam okres w razie późniejszego rozwiązania stosunku pracy)
      (2020/C 279/07)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rayonen sad Haskovo, Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: QH (C-762/18), CV (C-37/19)

         Strona pozwana: Varhoven kasatsionen sad na Republika Bulgaria (C-762/18), Iccrea Banca SpA (C-37/19)

         przy udziale: Prokuratura na Republika Bulgaria (C-762/18)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym pracownikowi zwolnionemu niezgodnie z prawem, a następnie przywróconemu do pracy zgodnie z prawem krajowym, wskutek stwierdzenia nieważności jego zwolnienia na mocy orzeczenia sądu, nie przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego za okres od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do pracy z tego względu, że podczas tego okresu ów pracownik nie świadczył rzeczywiście pracy na rzecz pracodawcy.

                  2)

                  Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku rozwiązania stosunku pracy po tym, jak zainteresowany pracownik został zwolniony z pracy niezgodnie z prawem, a następnie przywrócony do pracy zgodnie z prawem krajowym w następstwie stwierdzenia nieważności jego zwolnienia na mocy orzeczenia sądu, pracownik ten nie ma prawa do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop wypoczynkowy za okres od dnia niezgodnego z prawem zwolnienia do dnia przywrócenia go do pracy.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.

         Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-835/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara – Rumunia) – SC Terracult SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Arad – Serviciul Inspecţie Fiscală Persoane Juridice 5, ANAF Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara Serviciul de Soluţionare a Contestaţiilor [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Korekta faktury – Podatek błędnie wykazany na fakturze – Zwrot nienależnie zapłaconego podatku – Mechanizm odwrotnego obciążenia VAT – Transakcje odnoszące się do okresu podatkowego, który był już przedmiotem kontroli podatkowej – Neutralność podatkowa – Zasada skuteczności – Proporcjonalność]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara – Rumunia) – SC Terracult SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Arad – Serviciul Inspecţie Fiscală Persoane Juridice 5, ANAF Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara Serviciul de Soluţionare a Contestaţiilor
      (Sprawa C-835/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Korekta faktury - Podatek błędnie wykazany na fakturze - Zwrot nienależnie zapłaconego podatku - Mechanizm odwrotnego obciążenia VAT - Transakcje odnoszące się do okresu podatkowego, który był już przedmiotem kontroli podatkowej - Neutralność podatkowa - Zasada skuteczności - Proporcjonalność)
      (2020/C 279/08)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Timişoara

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Terracult SRL

         Druga strona postępowania: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Arad – Serviciul Inspecţie Fiscală Persoane Juridice 5, ANAF Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara Serviciul de Soluţionare a Contestaţiilor

         Sentencja

      Przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2013/43/UE z dnia 22 lipca 2013 r., oraz zasady neutralności podatkowej, skuteczności i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym lub krajowej praktyce administracyjnej niepozwalającym podatnikowi, który dokonał transakcji, które następnie okazały się objęte mechanizmem odwrotnego obciążenia podatkiem od wartości dodanej (VAT), na skorygowanie faktur związanych z tymi transakcjami i na powołanie się na nie przy dokonywaniu korekty wcześniejszej deklaracji podatkowej lub przy składaniu nowej deklaracji podatkowej uwzględniającej dokonaną w ten sposób korektę w celu uzyskania zwrotu VAT nienależnie wykazanego na fakturach i uiszczonego przez tego podatnika, ze względu na to, że okres, w którym transakcje te zostały dokonane, był już przedmiotem kontroli podatkowej, po zakończeniu której właściwy organ podatkowy wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, która – ponieważ nie została zakwestionowana przez tego podatnika – stała się ostateczna.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-14/19 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – Centrum Satelitarne Unii Europejskiej / KF, Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Personel Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej (Satcenu) – Członek personelu kontraktowego Satcenu – Skargi na mobbing – Dochodzenie administracyjne – Wniosek o udzielenie wsparcia – Zawieszenie pracownika – Postępowanie dyscyplinarne – Wydalenie pracownika ze służby – Komisja odwoławcza Satcenu – Przyznanie wyłącznej kompetencji do rozpoznawania spraw personelu Satcenu – Skarga o stwierdzenie nieważności – Artykuł 263 akapity pierwszy i piąty TFUE – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Artykuł 268 TFUE – Właściwość sądu Unii – Dopuszczalność – Akty podlegające zaskarżeniu – Umowny charakter sporu – Artykuły 272 i 274 TFUE – Skuteczna ochrona sądowa – Artykuł 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE – Artykuł 275 akapit pierwszy TFUE – Zasada równego traktowania – Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie – Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów – Prawo do obrony – Zasada dobrej administracji]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/7

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – Centrum Satelitarne Unii Europejskiej / KF, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-14/19 P) (1)

      (Odwołanie - Personel Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej (Satcenu) - Członek personelu kontraktowego Satcenu - Skargi na mobbing - Dochodzenie administracyjne - Wniosek o udzielenie wsparcia - Zawieszenie pracownika - Postępowanie dyscyplinarne - Wydalenie pracownika ze służby - Komisja odwoławcza Satcenu - Przyznanie wyłącznej kompetencji do rozpoznawania spraw personelu Satcenu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 akapity pierwszy i piąty TFUE - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Artykuł 268 TFUE - Właściwość sądu Unii - Dopuszczalność - Akty podlegające zaskarżeniu - Umowny charakter sporu - Artykuły 272 i 274 TFUE - Skuteczna ochrona sądowa - Artykuł 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE - Artykuł 275 akapit pierwszy TFUE - Zasada równego traktowania - Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie - Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów - Prawo do obrony - Zasada dobrej administracji)
      (2020/C 279/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (przedstawiciel: adwokat A. Guillerme)

         Druga strona postępowania: KF (przedstawiciele: N. Macaulay, barrister, oraz A. Kunst, Rechtsanwältin), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer oraz A. Vitro, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (Satcen) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez KF.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-18/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – WM / Stadt Frankfurt am Main [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Dyrektywa 2008/115/WE – Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Warunki pobytu w ośrodku detencyjnym – Artykuł 16 ust. 1 – Umieszczenie w zakładzie karnym w celu wydalenia z kraju – Obywatel państwa trzeciego stanowiący poważne zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – WM / Stadt Frankfurt am Main
      (Sprawa C-18/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Warunki pobytu w ośrodku detencyjnym - Artykuł 16 ust. 1 - Umieszczenie w zakładzie karnym w celu wydalenia z kraju - Obywatel państwa trzeciego stanowiący poważne zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego)
      (2020/C 279/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WM

         Druga strona postępowania: Stadt Frankfurt am Main

         Sentencja

      Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu zezwalającemu na umieszczenie oddzielnie od zwykłych więźniów nielegalnie przebywającego na terytorium kraju obywatela państwa trzeciego w zakładzie karnym w celu wydalenia z tego powodu, że osoba ta stanowi rzeczywiste, aktualne i wystarczająco poważne zagrożenie dla podstawowego interesu społeczeństwa lub bezpieczeństwa wewnętrznego lub zewnętrznego danego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-24/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vergunningsbetwistingen – Belgia) – A i in./Gewestelijke stedenbouwkundige ambtenaar van het departement Ruimte Vlaanderen, afdeling Oost-Vlaanderen [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2001/42/WE – Ocena wpływu na środowisko – Pozwolenie na budowę wydane w celu wzniesienia i eksploatacji turbin wiatrowych – Artykuł 2 lit. a) – Pojęcie „planów i programów” – Warunki wydania pozwolenia przewidziane w rozporządzeniu i okólniku – Artykuł 3 ust. 2 lit. a) – Akty krajowe ustalające ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję dotyczącego projektów – Brak przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko – Utrzymanie w mocy skutków aktów krajowych i pozwoleń wydanych na ich podstawie po stwierdzeniu, że owe akty są niezgodne z prawem Unii – Przesłanki]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vergunningsbetwistingen – Belgia) – A i in./Gewestelijke stedenbouwkundige ambtenaar van het departement Ruimte Vlaanderen, afdeling Oost-Vlaanderen
      (Sprawa C-24/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu na środowisko - Pozwolenie na budowę wydane w celu wzniesienia i eksploatacji turbin wiatrowych - Artykuł 2 lit. a) - Pojęcie „planów i programów” - Warunki wydania pozwolenia przewidziane w rozporządzeniu i okólniku - Artykuł 3 ust. 2 lit. a) - Akty krajowe ustalające ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję dotyczącego projektów - Brak przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko - Utrzymanie w mocy skutków aktów krajowych i pozwoleń wydanych na ich podstawie po stwierdzeniu, że owe akty są niezgodne z prawem Unii - Przesłanki)
      (2020/C 279/11)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad voor Vergunningsbetwistingen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A, B, C, D, E

         Strona przeciwna: Gewestelijke stedenbouwkundige ambtenaar van het departement Ruimte Vlaanderen, afdeling Oost-Vlaanderen

         przy udziale: Organisatie voor Duurzame Energie Vlaanderen VZW

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „planów i programów” obejmuje rozporządzenie i okólnik, które przyjął rząd jednostki sfederowanej państwa członkowskiego i które oba zawierają różne przepisy dotyczące wznoszenia i eksploatacji turbin wiatrowych.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42 należy interpretować w ten sposób, że planami i programami, które należy poddać ocenie wpływu na środowisko na podstawie tego przepisu, są rozporządzenie i okólnik, które oba zawierają różne przepisy dotyczące wznoszenia i eksploatacji turbin wiatrowych, w tym środki odnoszące się do rzucania cienia, bezpieczeństwa i norm hałasu.

                  3)

                  Jeśli okaże się, że ocenę wpływu na środowisko w rozumieniu dyrektywy 2001/42 należało przeprowadzić przed przyjęciem rozporządzenia i okólnika, na których opiera się zakwestionowane przed sądem krajowym pozwolenie dotyczące wzniesienia i eksploatacji turbin wiatrowych, wobec czego owe akty i pozwolenie są niezgodne z prawem Unii, ów sąd może utrzymać w mocy skutki rzeczonych aktów i pozwolenia jedynie wówczas, gdy prawo krajowe pozwala mu na to w ramach zawisłego przed nim sporu, w przypadku gdy uchylenie tego pozwolenia mogłoby mieć znaczący wpływ na zaopatrzenie w energię elektryczną całego odnośnego państwa członkowskiego i jedynie przez okres ściśle niezbędny do usunięcia tej niezgodności z prawem. Do sądu odsyłającego należy dokonanie w razie potrzeby tej oceny w sporze w postępowaniu głównym.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa C-116/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – Gregor Schneider / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Wewnętrzna reorganizacja struktury Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) – Przeniesienie z urzędu – Podstawa prawna – Artykuł 7 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej – Interes służby – Istotne zmiany zadań – Kwalifikacja – Przeniesienie wraz z etatem – Przeniesienie – Nadużycie władzy – Prawo do bycia wysłuchanym – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do rzetelnego procesu – Skuteczna ochrona sądowa – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/9

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – Gregor Schneider / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-116/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Wewnętrzna reorganizacja struktury Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) - Przeniesienie z urzędu - Podstawa prawna - Artykuł 7 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej - Interes służby - Istotne zmiany zadań - Kwalifikacja - Przeniesienie wraz z etatem - Przeniesienie - Nadużycie władzy - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do rzetelnego procesu - Skuteczna ochrona sądowa - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2020/C 279/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Gregor Schneider (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, pełnomocnik, B. Wägenbaur, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Gregor Schneider zostaje obciążony kosztami postępowania

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-131/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – Komisja Europejska / CX [Odwołanie – Służba Publiczna – Postępowanie dyscyplinarne – Prawo do obrony – Prawo do bycia wysłuchanym – Załącznik IX do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej – Artykuł 4 – Możliwość przedstawienia przez urzędnika, który nie może zostać wysłuchany, uwag na piśmie lub przez przedstawiciela – Artykuł 22 – Wysłuchanie urzędnika przez organ powołujący przez orzeczeniem kary dyscyplinarnej – Podnoszony przez urzędnika brak możliwości bycia wysłuchanym oraz przedstawienia uwag na piśmie lub przez przedstawiciela – Ocena dowodów medycznych – Brak odpowiedzi Sądu Unii Europejskiej na argumenty podniesione w pierwszej instancji]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/10

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – Komisja Europejska / CX
      (Sprawa C-131/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba Publiczna - Postępowanie dyscyplinarne - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Załącznik IX do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej - Artykuł 4 - Możliwość przedstawienia przez urzędnika, który nie może zostać wysłuchany, uwag na piśmie lub przez przedstawiciela - Artykuł 22 - Wysłuchanie urzędnika przez organ powołujący przez orzeczeniem kary dyscyplinarnej - Podnoszony przez urzędnika brak możliwości bycia wysłuchanym oraz przedstawienia uwag na piśmie lub przez przedstawiciela - Ocena dowodów medycznych - Brak odpowiedzi Sądu Unii Europejskiej na argumenty podniesione w pierwszej instancji)
      (2020/C 279/13)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid, T. S. Bohr i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: CX (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2018 r., CX/Komisja (T-743/16 RENV, niepublikowany, EU:T:2018:937), zostaje uchylony.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-215/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Świadczenie usług – Artykuł 135 ust. 1 lit. l) – Zwolnienie z VAT – Wynajem nieruchomości – Pojęcie „nieruchomości” – Wyłączenie – Artykuł 47 – Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu – Świadczenie usług związanych z nieruchomością – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 – Artykuły 13b i 31a – Szafy serwerowe – Usługi przechowywania w centrum danych]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/10

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö
      (Sprawa C-215/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Świadczenie usług - Artykuł 135 ust. 1 lit. l) - Zwolnienie z VAT - Wynajem nieruchomości - Pojęcie „nieruchomości” - Wyłączenie - Artykuł 47 - Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu - Świadczenie usług związanych z nieruchomością - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 - Artykuły 13b i 31a - Szafy serwerowe - Usługi przechowywania w centrum danych)
      (2020/C 279/14)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strona w postępowaniu głównym

      Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

         przy udziale: A Oy

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że usługi przechowywania w centrum danych, w ramach których świadczący je usługodawca udostępnia swoim klientom szafy serwerowe, by mogli oni zainstalować w nich własne serwery, oraz dostarcza im dodatkowe towary i świadczy na ich rzecz dodatkowe usługi, takie jak energia elektryczna i różne usługi w celu zapewnienia użytkowania tych serwerów w optymalnych warunkach, nie stanowią usług wynajmu nieruchomości objętych przewidzianym w tym przepisie zwolnieniem z podatku od wartości dodanej, jeżeli – czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – po pierwsze, usługodawca ten nie udostępnia swoim klientom powierzchni lub miejsca w sposób bierny poprzez zapewnienie im prawa do zajmowania ich tak, jakby byli oni ich właścicielami, a po drugie, szafy serwerowe nie stanowią integralnej części budynku, w którym są one zainstalowane, a nadto nie są w nim zainstalowane na stałe.

                  2)

                  Artykuł 47 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2008/8, oraz art. 31a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że usługi przechowywania w centrum danych, w ramach których świadczący je usługodawca udostępnia swoim klientom szafy serwerowe, by mogli oni zainstalować w nich własne serwery, oraz dostarcza im dodatkowe towary i świadczy na ich rzecz dodatkowe usługi, takie jak energia elektryczna i różne usługi w celu zapewnienia użytkowania tych serwerów w optymalnych warunkach, nie stanowią usług związanych z nieruchomością w rozumieniu tych przepisów, jeżeli owym klientom nie przysługuje – czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której zainstalowano szafy serwerowe.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-231/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Blackrock Investment Management (UK) Limited / Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zwolnienia – Artykuł 135 ust. 1 lit. g) – Zwolnienia dotyczące transakcji zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi – Jedno świadczenie wykorzystywane do zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi i innymi funduszami]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Blackrock Investment Management (UK) Limited / Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
      (Sprawa C-231/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Artykuł 135 ust. 1 lit. g) - Zwolnienia dotyczące transakcji zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi - Jedno świadczenie wykorzystywane do zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi i innymi funduszami)
      (2020/C 279/15)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Blackrock Investment Management (UK) Limited

         Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

         Sentencja

      Artykuł 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że jedno świadczenie usług zarządzania realizowane poprzez platformę informatyczną należącą do usługodawcy będącego osobą trzecią na rzecz spółki zarządzającej funduszami, obejmujące zarówno specjalne fundusze inwestycyjne, jak i inne fundusze, nie jest objęte przewidzianym w tym przepisie zwolnieniem.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa C-380/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Deutsche Apotheker- und Ärztebank eG [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2013/11/UE – Alternatywne metody rozstrzygania sporów – Artykuł 13 ust. 1 i 2 – Obowiązkowe informacje – Dostępność informacji]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/12

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Deutsche Apotheker- und Ärztebank eG
      (Sprawa C-380/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2013/11/UE - Alternatywne metody rozstrzygania sporów - Artykuł 13 ust. 1 i 2 - Obowiązkowe informacje - Dostępność informacji)
      (2020/C 279/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Strona pozwana: Deutsche Apotheker- und Ärztebank eG

         Sentencja

      Artykuł 13 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (dyrektywy w sprawie ADR w sporach konsumenckich) należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca, który udostępnia na swojej stronie internetowej ogólne warunki umów sprzedaży lub umów o świadczenie usług, ale który nie zawiera umów z konsumentami za pośrednictwem tej strony, jest zobowiązany do udostępnienia w tych ogólnych warunkach umów informacji dotyczących podmiotu lub podmiotów oferujących alternatywne metody rozstrzygania sporów, które to podmioty są właściwe dla tego przedsiębiorcy, jeżeli zobowiązuje się on lub jest zobowiązany do korzystania z takiego podmiotu lub takich podmiotów w celu rozstrzygania sporów z konsumentami. W tym względzie nie wystarczy, że wspomniany przedsiębiorca albo przedstawi te informacje w innych dokumentach dostępnych na wspomnianej stronie lub w innych zakładkach na niej, albo udzieli konsumentowi wspomnianych informacji przy zawieraniu umowy podlegającej wspomnianym ogólnym warunkom umów, posługując się dokumentem odrębnym od tych ogólnych warunków.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-477/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien – Austria) – IE / Magistrat der Stadt Wien [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43/EWG – Artykuł 12 ust. 1 – System ścisłej ochrony gatunków zwierząt – Załącznik IV – Cricetus cricetus (chomik europejski) – Tereny odpoczynku i tereny rozrodu – Pogarszanie stanu lub niszczenie – Tereny opuszczone]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/12

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien – Austria) – IE / Magistrat der Stadt Wien
      (Sprawa C-477/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 12 ust. 1 - System ścisłej ochrony gatunków zwierząt - Załącznik IV - Cricetus cricetus (chomik europejski) - Tereny odpoczynku i tereny rozrodu - Pogarszanie stanu lub niszczenie - Tereny opuszczone)
      (2020/C 279/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IE

         Strona pozwana: Magistrat der Stadt Wien

         Sentencja

      Artykuł 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „terenów odpoczynku”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje również tereny odpoczynku, które nie są już zajmowane przez jeden z objętych ochroną gatunków zwierząt, o których mowa w lit. a) załącznika IV do wspomnianej dyrektywy, taki jak Cricetus cricetus (chomik europejski), o ile istnieje wystarczająco wysokie prawdopodobieństwo, że gatunek ten powróci na te tereny, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-684/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – mk advokaten GbR / MBK Rechtsanwälte GbR [Odesłanie prejudycjalne – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 5 ust. 1 – Używanie w obrocie handlowym oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym należącym do innej osoby lub do niego podobnego dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten jest zarejestrowany, lub do nich podobnych – Zakres pojęcia „używania” – Ogłoszenie zamieszczone na stronie internetowej na zlecenie osoby prowadzącej działalność gospodarczą, powielone następnie na innych stronach internetowych]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/13

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – mk advokaten GbR / MBK Rechtsanwälte GbR
      (Sprawa C-684/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 5 ust. 1 - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym należącym do innej osoby lub do niego podobnego dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten jest zarejestrowany, lub do nich podobnych - Zakres pojęcia „używania” - Ogłoszenie zamieszczone na stronie internetowej na zlecenie osoby prowadzącej działalność gospodarczą, powielone następnie na innych stronach internetowych)
      (2020/C 279/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: mk advokaten GbR

         Strona pozwana: MBK Rechtsanwälte GbR

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że osoba prowadząca działalność w obrocie handlowym, która zleciła zamieszczenie na stronie internetowej ogłoszenia naruszającego prawa do znaku towarowego innej osoby, nie używa oznaczenia identycznego z tym znakiem, w sytuacji gdy operatorzy innych stron internetowych przejmują to ogłoszenie, umieszczając je z własnej inicjatywy i we własnym imieniu w sieci na owych innych stronach internetowych.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-36/20 PPU: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Instrucción n° 3 de San Bartolomé de Tirajana – Hiszpania) – postępowanie dotyczące VL [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Polityka azylowa i imigracyjna – Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 6 – Dostęp do procedury – Wystąpienie z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej do organu właściwego do jego rejestracji na podstawie prawa krajowego – Wystąpienie z takim wnioskiem do innych organów, które mogą otrzymywać takie wnioski, lecz na podstawie prawa krajowego nie są właściwe do ich rejestracji – Pojęcie „innych organów” – Artykuł 26 – Zatrzymanie – Normy dotyczące przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową – Dyrektywa 2013/33/UE – Artykuł 8 – Zatrzymanie wnioskodawcy – Podstawy zatrzymania – Decyzja, mocą której wnioskodawca został zatrzymany z powodu braku miejsca zakwaterowania w ośrodku opieki humanitarnej]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/14

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Instrucción no 3 de San Bartolomé de Tirajana – Hiszpania) – postępowanie dotyczące VL
      (Sprawa C-36/20 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Polityka azylowa i imigracyjna - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 6 - Dostęp do procedury - Wystąpienie z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej do organu właściwego do jego rejestracji na podstawie prawa krajowego - Wystąpienie z takim wnioskiem do innych organów, które mogą otrzymywać takie wnioski, lecz na podstawie prawa krajowego nie są właściwe do ich rejestracji - Pojęcie „innych organów” - Artykuł 26 - Zatrzymanie - Normy dotyczące przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową - Dyrektywa 2013/33/UE - Artykuł 8 - Zatrzymanie wnioskodawcy - Podstawy zatrzymania - Decyzja, mocą której wnioskodawca został zatrzymany z powodu braku miejsca zakwaterowania w ośrodku opieki humanitarnej)
      (2020/C 279/19)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Instrucción no 3 de San Bartolomé de Tirajana

         Strona w postępowaniu głównym

      VL

         przy udziale: Ministerio Fiscal

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że sędzia śledczy, prowadzący postępowanie w przedmiocie zatrzymania nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego w celu jego odesłania, zalicza się do „innych organów”, o których mowa w tym przepisie, które mogą otrzymywać wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej, lecz nie są właściwe na mocy prawa krajowego do ich zarejestrowania.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 1 akapity drugi i trzeci dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, że sędzia śledczy jako „inny organ” w rozumieniu tego przepisu, po pierwsze, musi poinformować nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich o sposobach złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a po drugie, w przypadku gdy obywatel wyrazi wolę wystąpienia z takim wnioskiem, powinien przekazać ów wniosek organowi właściwemu do zarejestrowania rzeczonego wniosku, aby obywatel ten mógł skorzystać ze świadczeń materialnych w ramach przyjmowania i opieki zdrowotnej przewidzianych w art. 17 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową.

                  3)

                  Artykuł 26 dyrektywy 2013/32 i art. 8 dyrektywy 2013/33 należy interpretować w ten sposób, że nielegalnie przebywający obywatel państwa trzeciego, który wyraził wolę ubiegania się o ochronę międzynarodową przed „innym organem” w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2013/32, nie może zostać zatrzymany z powodów innych niż przewidziane w art. 8 ust. 3 dyrektywy 2013/33.

         (1)  Dz.U. 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa C-319/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 17 kwietnia 2019 r. – Komisija za protiwodejstwie na korupcijata i za otnemane na nezakonno pridobitoto imusztestwo / ZV, AX, „Medicinski centyr po dermatologija i esteticzna medicina PRIMA DERM” OOD

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 17 kwietnia 2019 r. – Komisija za protiwodejstwie na korupcijata i za otnemane na nezakonno pridobitoto imusztestwo / ZV, AX, „Medicinski centyr po dermatologija i esteticzna medicina PRIMA DERM” OOD
      (Sprawa C-319/19)
      (2020/C 279/20)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski gradski syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Komisija za protiwodejstwie na korupcijata i za otnemane na nezakonno pridobitoto imusztestwo

         Strona pozwana: ZV, AX, „Medicinski centyr po dermatologija i esteticzna medicina PRIMA DERM” OOD

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy środek dotyczący przepadku mienia uzyskanego w sposób niezgodny z prawem ma charakter karny czy też cywilny w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE (1) z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej, jeśli:

                              A)

                              wskazanym w prawie krajowym celem przepadku mienia jest ogólna prewencja, czyli zapobieżenie możliwości niezgodnego z prawem nabycia mienia i rozporządzania nim, lecz bez określenia w charakterze warunku konfiskaty popełnienia przestępstwa lub innego naruszenia oraz bez istnienia bezpośredniego lub pośredniego związku między naruszeniem a uzyskanym mieniem;

                              B)

                              przepadkiem jest zagrożony nie odrębny element majątku, lecz: (I) całe mienie kontrolowanej osoby; (II) prawa majątkowe osób trzecich (fizycznych i prawnych), nabyte odpłatnie lub nieodpłatnie od kontrolowanej osoby; (III) prawа majątkowe osoby kontrolowanej i osób trzecich;

                              C)

                              jedyną przesłanką przepadku jest ustanowienie niewzruszalnego domniemania dotyczącego nielegalności całego mienia, co do którego nie ustalono legalnego źródła (bez uprzedniej regulacji znaczenia pojęć „legalne/nielegalne źródło”);

                              D)

                              reguluje on z 10-letnią mocą wsteczną legalność uzyskanego mienia w odniesieniu do wszystkich zainteresowanych osób (osoby kontrolowanej, osób trzecich oraz ich kontrahentów w przeszłości) w związku z brakiem wykazania źródeł nabycia mienia przez kontrolowaną osobę, co do którego to wykazania nie istniał żaden obowiązek prawny w chwili nabycia konkretnego prawa majątkowego?

                  2.

                  Czy określone w art. 8 dyrektywy 2014/42/UE minimalne standardy gwarancji praw właścicieli i osób trzecich należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one krajowe prawо i orzecznictwo przewidujące konfiskatę bez spełnienia przewidzianych w art. 4, 5 i 6 dyrektywy przesłanek konfiskaty, gdy postępowanie karne przeciwko danej osobie zostało umorzone ze względu na brak przestępstwa (co stwierdził sąd) lub dana osoba została uniewinniona ze względu na brak przestępstwa?

                  3.

                  W szczególności, czy art. 8 dyrektywy 2014/42/UE należy interpretować w ten sposób, że ustanowione w tym przepisie gwarancje praw osoby, której mienie podlega konfiskacie, mają zastosowanie również w wypadku niniejszego postępowania, które toczy się równolegle i niezależnie od postępowania karnego?

                  4.

                  Czy domniemanie niewinności określone w art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, wymóg zapewnienia prawa do obrony określony w art. 48 ust. 2 tej karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one krajowe uregulowanie prawne takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które:

                              —

                              ustanawia domniemanie przestępczego charakteru mienia o nieustalonym lub niewykazanym pochodzeniu [art. 1 ust. 2 ZOPDNPI (uchyl.)];

                              —

                              ustanawia domniemanie istnienia uzasadnionego założenia, że mienie uzyskano w sposób niezgodny z prawem [art. 21 ust. 2 ZOPDNPI uchyl.)];

                              —

                              przenosi ciężar dowodu związany z wykazaniem pochodzenia mienia i środków, za które je nabyto, nie tylko na kontrolowaną osobę, lecz również na osoby trzecie, które muszą wykazać pochodzenie nie swojego mienia, lecz mienia osoby, od której nabyły prawo, nawet gdy nabycie jest odpłatne;

                              —

                              wprowadza „majątkową niezgodność” jako jedyny i rozstrzygający dowód uzyskania mienia w sposób niezgodny z prawem;

                              —

                              przenosi ciężar dowodu dotyczący wszystkich zainteresowanych osób, a nie tylko osoby skazanej – i to przed skazaniem oraz niezależnie od skazania;

                              —

                              dopuszcza stosowanie metodyki prawnego i gospodarczego badania i analizy, na podstawie których określa się założenie dotyczące nielegalnego charakteru danego mienia oraz jego wartości, które to założenie jest wiążące dla orzekającego organu sądowego – bez możliwości przeprowadzenia przez ten organ pełnej sądowej kontroli treści i sposobu stosowania wspomnianej metodyki?

                  5.

                  Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2014/42/UE należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on prawo krajowe zastępujące racjonalne założenie (na podstawie zgromadzonych w sprawie i ocenionych przez sąd okoliczności), że mienie uzyskano w następstwie działalności przestępczej, założeniem (domniemaniem) dotyczącym niezgodności z prawem źródła wzbogacenia wynikającej jedynie z ustalonej okoliczności, że wzbogacenie przekracza określoną w prawie krajowym wartość (na przykład 75 000 EUR w okresie 10 lat)?

                  6.

                  Czy określone w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo własności, w jego charakterze ogólnej zasady prawa Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza ono krajowe uregulowanie takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które:

                              —

                              wprowadza niewzruszalne domniemanie odnośnie do istoty i zakresu nielegalnie uzyskanego mienia (art. 63 ust. 2 ZOPDNPI uchyl.);

                              —

                              wprowadza niewzruszalne domniemanie dotyczące bezskuteczności transakcji nabycia mienia i rozporządzania nim (art. 65 ZOPDNPI uchyl.), lub

                              —

                              ogranicza prawa osób trzecich posiadających samodzielne prawa do mienia stanowiącego przedmiot przepadku lub dochodzących tych praw, poprzez procedurę powiadomienia ich o sprawie w trybie art. 76 ust. 1 ZOPDNPI (uchyl.)?

                  7.

                  Czy art. 6 ust. 2 i art. 8 ust. 1–10 dyrektywy 2014/42/UE w części, w której przewidują one gwarancje i klauzule ochronne na rzecz osób dotkniętych konfiskatą lub osób trzecich działających w dobrej wierze, wywołują bezpośredni skutek?

         (1)  Dz.U. 2014, L 127, s. 39.


title: Sprawa C-798/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 września 2019 r. w sprawie T-337/19, Paix et justice pour les juifs séfarades en Israël / Komisja i Rada Europy, wniesione w dniu 29 października 2019 r. przez Paix et justice pour les juifs séfarades en Israël

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/16

      Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 września 2019 r. w sprawie T-337/19, Paix et justice pour les juifs séfarades en Israël / Komisja i Rada Europy, wniesione w dniu 29 października 2019 r. przez Paix et justice pour les juifs séfarades en Israël
      (Sprawa C-798/19 P)
      (2020/C 279/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Paix et justice pour les juifs séfarades en Israël (przedstawiciel: adwokat R. Paternel)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Europy
      Postanowieniem z dnia 27 maja 2020 r. Trybunał (siódma izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne.


title: Sprawa C-893/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-261/18 Roxtec / EUIPO – Wallmax, wniesione w dniu 3 grudnia 2019 r. przez Roxtec AB

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-261/18 Roxtec / EUIPO – Wallmax, wniesione w dniu 3 grudnia 2019 r. przez Roxtec AB
      (Sprawa C-893/19 P)
      (2020/C 279/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Roxtec AB (przedstawiciele: T. Lampel, Rechtsanwalt, K. Wagner, Rechtsanwältin, J. Olsson, advokat)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Wallmax Srl
      Postanowieniem z dnia 12 marca 2020r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanowił odmówić przyjęcia odwołania do rozpoznania i zobowiązał stronę je wnoszącą do poniesienia własnych kosztów postępowania.


title: Sprawa C-80/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti (Rumunia) w dniu 12 lutego 2020 r. – Wilo Salmson France SAS / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenţi

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti (Rumunia) w dniu 12 lutego 2020 r. – Wilo Salmson France SAS / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenţi
      (Sprawa C-80/20)
      (2020/C 279/23)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Wilo Salmson France SAS

         Druga strona postępowania: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenţi

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Co się tyczy wykładni art. 167 w związku z art. 178 dyrektywy 2006/112/WE (1): czy istnieje rozróżnienie między momentem powstania prawa do odliczenia a momentem skorzystania z tego prawa w odniesieniu do sposobu działania systemu VAT?
                  W tym celu konieczne jest wyjaśnienie, czy z prawa do odliczenia VAT można skorzystać w przypadku braku (ważnej) faktury podatkowej wystawionej w związku z dokonanymi nabyciami towarów.

                  2)

                  Co się tyczy wykładni tych samych przepisów w związku z art. 14 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy 2008/9/WE (2): jaki jest proceduralny punkt odniesienia dla oceny prawidłowości skorzystania z prawa do zwrotu VAT?
                  W tym celu konieczne jest wyjaśnienie, czy można złożyć wniosek o zwrot VAT, który stał się wymagalny przed „okresem zwrotu”, lecz którego zafakturowanie miało miejsce w okresie zwrotu.

                  3)

                  Co się tyczy wykładni tych samych przepisów art. 14 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy 2008/9/WE w związku z art. 167 i art. 178 dyrektywy 2006/112/WE: jakie są skutki anulowania i wystawienia nowych faktur z tytułu nabycia towarów przed „okresem zwrotu” dla skorzystania z prawa do zwrotu VAT odnoszącego się do takich nabyć?
                  W tym celu konieczne jest wyjaśnienie, czy w przypadku anulowania przez dostawcę pierwotnych faktur wystawionych w związku z nabyciem towarów i wystawienia nowych faktur w późniejszym terminie skorzystanie przez beneficjenta z prawa do złożenia wniosku o zwrot VAT odnoszącego się do nabyć musi odnosić się do daty nowych faktur. Chodzi tu o sytuację, w której anulowanie pierwotnych faktur i wystawienie nowych faktur nie podlega kontroli odbiorcy, lecz wyłącznie uznaniu dostawcy.

                  4)

                  Czy ustawodawstwo krajowe może uzależniać zwrot VAT przyznany zgodnie z dyrektywą [2008/9/WE] od przesłanki wymagalności, w sytuacji gdy prawidłowa faktura została wystawiona w okresie objętym wnioskiem?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określająca szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (Dz.U. 2008, L 44, s. 12).


title: Sprawa C-81/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti (Rumunia) w dniu 12 lutego 2020 r. – SC Mitliv Exim SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală, Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti (Rumunia) w dniu 12 lutego 2020 r. – SC Mitliv Exim SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală, Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
      (Sprawa C-81/20)
      (2020/C 279/24)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Mitliv Exim SRL

         Druga strona postępowania: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală, Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 2 i art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 20[0]6 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 325 TFUE, w odniesieniu do okoliczności takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego, stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak uregulowania będące przedmiotem postępowania głównego, które umożliwiają przyjęcie/wykonanie środków sankcjonujących wobec podatnika będącego osobą prawną zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu karnym, prowadzonym równolegle przeciwko danemu podatnikowi, w związku z tymi samymi czynami polegającymi na unikaniu opodatkowania, w sytuacji gdy sankcję w postępowaniu administracyjnym można uznać za mającą również charakter karny zgodnie z kryteriami określonymi przez sąd Unii w jego orzecznictwie, oraz w jakim stopniu wszystkie te działania, rozpatrywane łącznie, mają nadmierny charakter w stosunku do danego podatnika?

                  2)

                  Czy w świetle odpowiedzi na pytanie pierwsze prawo Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak uregulowania będące przedmiotem postępowania głównego, które zezwalają państwu, za pośrednictwem jego organów podatkowych, na nieuwzględnienie w odniesieniu do tych samych czynów polegających na unikaniu opodatkowania, w ramach postępowania administracyjnego, kwoty już zapłaconej tytułem szkody wyrządzonej w wyniku przestępstwa, która stanowi jednocześnie również kwotę pokrywającą szkodę podatkową, tak że dysponowanie tą kwotą nie jest możliwe przez pewien okres, a następnie nałożenie na podatnika w ramach postępowania administracyjnego również dodatkowych zobowiązań podatkowych z tytułu spłaconego już długu?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. l.


title: Sprawa C-99/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 24 lutego 2020 r. – Siebenburgisches Nugat SRL, Hans Draser Internationales Marketing / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală a Vămilor – Direcţia Regională Vamală Braşov – Biroul Vamal de Interior Sibiu

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 24 lutego 2020 r. – Siebenburgisches Nugat SRL, Hans Draser Internationales Marketing / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală a Vămilor – Direcţia Regională Vamală Braşov – Biroul Vamal de Interior Sibiu
      (Sprawa C-99/20)
      (2020/C 279/25)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Alba Iulia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Siebenburgisches Nugat SRL, Hans Draser Internationales Marketing

         Strona pozwana: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală a Vămilor – Direcţia Regională Vamală Braşov – Biroul Vamal de Interior Sibiu

         Pytanie prejudycjalne

      Czy Nomenklaturę Scaloną, o której mowa w załączniku I do rozporządzenia Rady nr 2658/87 (1), należy interpretować w ten sposób, że towary o ogólnej nazwie „elementy zestawu karnisza tj. gotowe rurki (malowane, niklowane i chromowane)”, będące przedmiotem niniejszego sporu, objęte są podpozycją 8302 41 90, czy też podpozycją 7306 30 77 tej nomenklatury?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 2lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy (Dz.U. 1987 L 256, s. 1).


title: Sprawa C-116/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara (Rumunia) w dniu 28 lutego 2020 r. – SC Avio Lucos SRL / Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Aparat Central

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara (Rumunia) w dniu 28 lutego 2020 r. – SC Avio Lucos SRL / Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Aparat Central
      (Sprawa C-116/20)
      (2020/C 279/26)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Timişoara

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Avio Lucos SRL

         Strona pozwana: Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Aparat Central

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo [Unii] mające zastosowanie do wsparcia finansowego za rok gospodarczy 2014 – w szczególności rozporządzenie (WE) nr 73/2009 (1) i rozporządzenie nr 1122/2009 (2) – sprzeciwia się ustanowieniu w prawie krajowym obowiązku przedstawienia dowodu prawa użytkowania gruntu w celu uzyskania wsparcia finansowego w ramach systemów pomocy obszarowej?

                  2)

                  W wypadku gdy wspomniane wyżej prawo [Unii] nie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, o których mowa w pytaniu pierwszym: czy prawo [Unii] (w tym zasada proporcjonalności) sprzeciwia się – w konkretnym przypadku, w którym prawo do korzystania z użytków rolnych zostało uzasadnione przez beneficjenta poprzez przedstawienie umowy oddania użytków zielonych w użytkowanie (na mocy której wnioskodawca nabył prawo do korzystania z użytków zielonych na własne ryzyko i na swój użytek w zamian za uiszczenie opłaty) – przepisom krajowym, które do ważnego zawarcia takiej umowy użytkowania wymagają, aby przyszły użytkownik był wyłącznie hodowcą lub właścicielem zwierząt?

                  3)

                  Czy działalność beneficjenta systemu pomocy obszarowej, który po zawarciu umowy oddania użytków zielonych w użytkowanie w celu uzyskania prawa do korzystania z tego obszaru i uzyskania uprawnień do pomocy w roku gospodarczym 2014 zawiera w następnej kolejności umowę współpracy z hodowcami, na podstawie której zezwala on na nieodpłatne wykorzystywanie do wypasu zwierząt gruntów oddanych mu w użytkowanie, przy czym beneficjent ów zachowuje prawo do użytkowania gruntów, lecz zobowiązuje się do nieutrudniania wypasu i do utrzymania użytków zielonych w dobrej kulturze rolnej, jest objęta definicją działalności rolniczej zawartą w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009?

                  4)

                  Czy prawo [Unii] sprzeciwia się wykładni przepisów krajowych, takich jak art. 431 ust. 2 kodeksu postępowania cywilnego – dotyczący powagi rzeczy osądzonej prawomocnego orzeczenia sądowego, którym stwierdzono niedopuszczalność wniosku o płatność ze względu na naruszenie prawa krajowego dotyczącego wymogu zgodności z prawem uprawnienia do użytkowania gruntów, w odniesieniu do których wystąpiono z wnioskiem o objęcie systemem pomocy obszarowej w roku gospodarczym 2014 (w ramach sporu, w którym złożono wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu sankcji wieloletnich) – która to wykładnia uniemożliwia analizę zgodności rzeczonego wymogu krajowego z prawem [Unii] mającym zastosowanie do roku gospodarczego 2014 w nowym sporze, w którym rozpatrywana jest zgodność z prawem aktu nakazującego zwrot kwot nienależnie wypłaconych wnioskodawcy w odniesieniu do tego samego roku gospodarczego 2014, opartego na tych samych okolicznościach faktycznych i tych samych przepisach krajowych, które były przedmiotem analizy wcześniejszego prawomocnego orzeczenia sądowego?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, L 30, s. 16).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. 2009, L 316, s. 65).


title: Sprawa C-145/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obersten Gerichtshof (Austria) w dniu 24 marca 2020 r. – DS przeciwko Porsche Inter Auto GmbH & Co KG i Volkswagen AG

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obersten Gerichtshof (Austria) w dniu 24 marca 2020 r. – DS przeciwko Porsche Inter Auto GmbH & Co KG i Volkswagen AG
      (Sprawa C-145/20)
      (2020/C 279/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DS

         Strona pozwana: Porsche Inter Auto GmbH & Co KG, Volkswagen AG

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (1) należy interpretować w ten sposób, że pojazd silnikowy, który objęty jest zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (2) wykazuje taką jakość, jaka jest normalna dla towarów tego samego rodzaju i jakiej konsument może racjonalnie oczekiwać, jeżeli pojazd wyposażony jest w zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 3 pkt 10 i art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, lecz dany typ pojazdu mimo to posiada ważną homologację typu WE, a tym samym pojazd ten może być używany w ruchu drogowym?

                  2.

                  Czy art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować w ten sposób, że urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 3 pkt 10 tego rozporządzenia, które jest zaprojektowane w taki sposób, że recyrkulacja spalin – poza badaniami testowymi w warunkach laboratoryjnych – w rzeczywistych warunkach jazdy uruchamia się w pełni tylko wtedy, gdy temperatury zewnętrzne wynoszą od 15 do 33 stopni Celsjusza, może być dozwolone na podstawie art. 5 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia, czy też zastosowanie tego wyjątku jest z góry wyłączone już ze względu na ograniczenie pełnej skuteczności recyrkulacji spalin do warunków, które w pewnych częściach Unii Europejskiej występują tylko przez mniej więcej pół roku?

                  3.

                  Czy art. 3 ust. 6 dyrektywy 1999/44/WE należy interpretować w ten sposób, że brak zgodności z umową polegający na wyposażeniu pojazdu w układ recyrkulacji spalin zabroniony na podstawie art. 3 pkt 10 w związku z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy uznać za mający nikłe znaczenie w rozumieniu tego przepisu, jeżeli nabywca, wiedząc o tej okoliczności i jej skutkach, i tak nabyłby dany pojazd?

         (1)  Dz.U. 1999, L 171, s. 12.

         (2)  Dz.U. 2007, L 171, s. 1.


title: Sprawa C-148/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 16 marca 2020 r. – AC / Deutsche Lufthansa AG

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 16 marca 2020 r. – AC / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-148/20)
      (2020/C 279/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: AC

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy dyrektywa (UE) 2016/681 (1) jest zgodna z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) w związku z poniższymi punktami:

                  1)

                  czy przekazywane zgodnie z tą dyrektywą dane PNR są w świetle art. 7 i 8 karty określone w wystarczający sposób?

                  2)

                  czy w świetle art. 7 i 8 karty dyrektywa ta – w odniesieniu do jej zakresu stosowania – zawiera wystarczające przedmiotowe rozróżnienie dla zbierania i przekazywania danych PNR pod względem rodzaju lotów i stopnia zagrożenia w określonym kraju oraz pod względem porównania z bazami danych i wzorcami?

                  3)

                  czy ogólny, niezróżnicowany okres zatrzymania wszystkich danych PNR jest zgodny z art. 7 i 8 karty?

                  4)

                  czy w świetle art. 7 i 8 karty dyrektywa ta przewiduje wystarczającą ochronę proceduralną pasażerów w odniesieniu do wykorzystania przechowywanych danych PNR?

                  5)

                  czy w świetle art. 7 i 8 karty zapewniono wystarczający poziom ochrony europejskich praw podstawowych przy przekazywaniu danych PNR organom państw trzecich przez państwa trzecie?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych PNR) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania (Dz.U. 2016, L 119, s. 132).


title: Sprawa C-149/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 16 marca 2020 r. – DF / Deutsche Lufthansa AG

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 16 marca 2020 r. – DF / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-149/20)
      (2020/C 279/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DF

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy dyrektywa (UE) 2016/681 (1) jest zgodna z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) w związku z poniższymi punktami:

                  1)

                  czy przekazywane zgodnie z tą dyrektywą dane PNR są w świetle art. 7 i 8 karty określone w wystarczający sposób?

                  2)

                  czy w świetle art. 7 i 8 karty dyrektywa ta – w odniesieniu do jej zakresu stosowania – zawiera wystarczające przedmiotowe rozróżnienie dla zbierania i przekazywania danych PNR pod względem rodzaju lotów i stopnia zagrożenia w określonym kraju oraz pod względem porównania z bazami danych i wzorcami?

                  3)

                  czy ogólny, niezróżnicowany okres zatrzymania wszystkich danych PNR jest zgodny z art. 7 i 8 karty?

                  4)

                  czy w świetle art. 7 i 8 karty dyrektywa ta przewiduje wystarczającą ochronę proceduralną pasażerów w odniesieniu do wykorzystania przechowywanych danych PNR?

                  5)

                  czy w świetle art. 7 i 8 karty zapewniono wystarczający poziom ochrony europejskich praw podstawowych przy przekazywaniu danych PNR organom państw trzecich przez państwa trzecie?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych PNR) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania (Dz.U. 2016, L 119, s. 132).


title: Sprawa C-150/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 17 marca 2020 r. – BD / Deutsche Lufthansa AG

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 17 marca 2020 r. – BD / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-150/20)
      (2020/C 279/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BD

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy dyrektywa (UE) 2016/681 (1) jest zgodna z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) w związku z poniższymi punktami:

                  1)

                  czy przekazywane zgodnie z tą dyrektywą dane PNR są w świetle art. 7 i 8 karty określone w wystarczający sposób?

                  2)

                  czy w świetle art. 7 i 8 karty dyrektywa ta – w odniesieniu do jej zakresu stosowania – zawiera wystarczające przedmiotowe rozróżnienie dla zbierania i przekazywania danych PNR pod względem rodzaju lotów i stopnia zagrożenia w określonym kraju oraz pod względem porównania z bazami danych i wzorcami?

                  3)

                  czy ogólny, niezróżnicowany okres zatrzymania wszystkich danych PNR jest zgodny z art. 7 i 8 karty?

                  4)

                  czy w świetle art. 7 i 8 karty dyrektywa ta przewiduje wystarczającą ochronę proceduralną pasażerów w odniesieniu do wykorzystania przechowywanych danych PNR?

                  5)

                  czy w świetle art. 7 i 8 karty zapewniono wystarczający poziom ochrony europejskich praw podstawowych przy przekazywaniu danych PNR organom państw trzecich przez państwa trzecie?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych PNR) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania (Dz.U. 2016, L 119, s. 132).


title: Sprawa C-152/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Mureș (Rumunia) w dniu 30 marca 2020 r. – DG, EH/SC Gruber Logistics SRL

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Mureș (Rumunia) w dniu 30 marca 2020 r. – DG, EH/SC Gruber Logistics SRL
      (Sprawa C-152/20)
      (2020/C 279/31)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Mureș

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DG, EH

         Strona pozwana: SC Gruber Logistics SRL

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. (1).. należy interpretować w ten sposób, że wybór prawa właściwego dla indywidualnej umowy o pracę wyklucza stosowanie prawa państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczył pracę, czy też w ten sposób, że fakt, iż dokonano wyboru prawa właściwego wyklucza stosowanie art. 8 ust. 1 zdanie drugie tego rozporządzenia?

                  2)

                  Czy art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że płaca minimalna obowiązująca w państwie, w którym pracownik zazwyczaj świadczył pracę, stanowi prawo objęte zakresem „przepisów, których nie można wyłączyć w drodze umowy, na mocy prawa, jakie, w przypadku braku wyboru, byłoby właściwe”, zgodnie z art. 8 ust. 1 zdanie drugie tego rozporządzenia?

                  3)

                  Czy art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. należy interpretować w ten sposób wskazanie w indywidualnej umowie o pracę przepisów rumuńskiego kodeksu pracy nie jest równoważne z wyborem prawa rumuńskiego w zakresie, w jakim w Rumunii powszechnie wiadomo, iż istnieje ustawowy
                        obowiązek
                      zawarcia takiej klauzuli wyboru w indywidualnej umowie o pracę? Innymi słowy, czy art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym i praktykom krajowym, które obowiązkowo włączają klauzulę wyboru prawa rumuńskiego do indywidualnych umów o pracę?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U. 2008, L 177, s. 6).


title: Sprawa C-157/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2020 r. – FI / Eurowings GmbH

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2020 r. – FI / Eurowings GmbH
      (Sprawa C-157/20)
      (2020/C 279/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FI

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zorganizowany przez związek zawodowy strajk pracowników (w rozpatrywanej sprawie personelu pokładowego) obsługującego przewoźnika lotniczego stanowi „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-177/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 7 kwietnia 2020 r. – „Grossmania” Mezőgazdasági Termelő és Szolgáltató Kft. / Vas Megyei Kormányhivatal

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 7 kwietnia 2020 r. – „Grossmania” Mezőgazdasági Termelő és Szolgáltató Kft. / Vas Megyei Kormányhivatal
      (Sprawa C-177/20)
      (2020/C 279/33)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Győri Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Grossmania» Mezőgazdasági Termelő és Szolgáltató Kft.

         Strona przeciwna: Vas Megyei Kormányhivatal

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w orzeczeniu wydanym w postępowaniu prejudycjalnym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził niezgodność przepisu prawa państwa członkowskiego z prawem Unii, to przepis ten nie może być również stosowany w późniejszych krajowych postępowaniach administracyjnych lub sądowych, niezależnie od tego, że okoliczności faktyczne w takim późniejszym postępowaniu nie są całkowicie identyczne z okolicznościami wcześniejszego postępowania prejudycjalnego?


title: Sprawa C-178/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék [dawniej Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry)] w dniu 7 kwietnia 2020 r. — Pharma Expressz Szolgáltató és Kereskedelmi Kft / Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék [dawniej Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry)] w dniu 7 kwietnia 2020 r. — Pharma Expressz Szolgáltató és Kereskedelmi Kft / Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet
      (Sprawa C-178/20)
      (2020/C 279/34)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék [dawniej Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság]

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pharma Expressz Szolgáltató es Kereskedelmi Kft

         Strona pozwana: Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy z art. 70–73 dyrektywy 2001/83 (1) wynika obowiązek, aby produkt leczniczy, który może być wydawany bez recepty w jednym z państw członkowskich, był też uznawany za produkt medyczny, który może być wydany bez recepty w innym państwie członkowskim nawet w przypadku, gdy w tym państwie członkowskim przedmiotowy produkt leczniczy nie ma pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i nie został sklasyfikowany?

                  2)

                  Czy względy związane z ochroną zdrowia i życia ludzi, o których mowa w art. 36 TFUE, uzasadniają ograniczenie ilościowe, które uzależnia możliwość zamawiania i wydawania pacjentowi produktu leczniczego, który nie ma pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w jednym państwie członkowskim, ale ma takie pozwolenie w innym [państwie członkowskim EOG], od istnienia recepty lekarskiej i oświadczenia organu nadzoru farmaceutycznego również w przypadku, gdy ten produkt leczniczy jest zarejestrowany w innym państwie członkowskim jako produkt leczniczy wydawany bez recepty lekarskiej?

         (1)  Dyrektywa 2001/83/CE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67)


title: Sprawa C-189/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 5 maja 2020 r. – Laudamotion GmbH / Verein für Konsumenteninformation

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 5 maja 2020 r. – Laudamotion GmbH / Verein für Konsumenteninformation
      (Sprawa C-189/20)
      (2020/C 279/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: Laudamotion GmbH

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Verein für Konsumenteninformation

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1), a w szczególności jego art. 25, art. 17 ust. 3, art. 19, ewentualnie w związku także z art. 67, interpretować należy w ten sposób, że sprzeciwiają się one kontroli nieuczciwego charakteru warunków w zakresie ustalenia międzynarodowej jurysdykcji na podstawie dyrektywy 93/13/EWG (2) lub odpowiednich przepisów krajowych dokonujących jej transpozycji?

                  2)

                  Czy art. 25 ust. 1 zdanie pierwsze część ostatnia rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 („chyba że umowa ta jest nieważna pod względem materialnym”) interpretować należy w ten sposób, że dopuszcza on kontrolę treści – wykraczającą także poza zharmonizowany obszar prawa – na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, w którym przypada jurysdykcja?

                  3)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze i drugie udzielona zostanie odpowiedź przecząca:
                  Czy dla potrzeb kontroli nieuczciwego charakteru warunków na podstawie dyrektywy 93/13/EWG mające zastosowanie krajowe przepisy dokonujące jej transpozycji ustala się w oparciu o prawo państwa, w którym przypada jurysdykcja, czy też na podstawie legis causae w oparciu o prawo państwa członkowskiego, w którym wniesiono o rozpatrzenie sprawy?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).

         (2)  Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, S. 29).


title: Sprawa C-190/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 5 maja 2020 r. – DocMorris NV / Apothekerkammer Nordrhein

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 5 maja 2020 r. – DocMorris NV / Apothekerkammer Nordrhein
      (Sprawa C-190/20)
      (2020/C 279/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DocMorris NV

         Strona pozwana: Apothekerkammer Nordrhein

         Pytania prejudycjalne

      Czy jest zgodna z przepisami tytułu VIII, a w szczególności z art. 87 ust. 3 dyrektywy 2001/83/WE (1) taka interpretacja przepisu krajowego [w tym przypadku § 7 ust. 1 zdanie pierwsze HWG (Heilmittelwerbegesetz – ustawy o reklamie środków leczniczych)], iż na podstawie tego przepisu zakazuje się aptece wysyłkowej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim pozyskiwania klientów poprzez zorganizowanie loterii promocyjnej, jeżeli udział w loterii jest uzależniony od przedłożenia recepty na produkt leczniczy stosowany u ludzi i wydawany na receptę, oferowana nagroda nie jest produktem leczniczym, lecz innego rodzaju przedmiotem (w tym przypadku rowerem elektrycznym o wartości 2 500 EUR i elektrycznymi szczoteczkami do zębów) i nie należy obawiać się, że nagroda będzie zachęcać do nieracjonalnego lub nadmiernego stosowania produktów leczniczych?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).


title: Sprawa C-197/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 maja 2020 r. – KAHL GmbH & Co KG / Hauptzollamt Hannover

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 maja 2020 r. – KAHL GmbH & Co KG / Hauptzollamt Hannover
      (Sprawa C-197/20)
      (2020/C 279/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KAHL GmbH & Co KG

         Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy noty wyjaśniające do podpozycji 1521 9099 (1) Nomenklatury Scalonej (2) znajdują zastosowanie w zakresie, w jakim posługują się wyrażeniem „wytapiany”?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy pojęcie „surowy” w rozumieniu podpozycji 1521 9091 Nomenklatury Scalonej należy interpretować w ten sposób, że wosk pszczeli, który został wytopiony w kraju wywozu i z którego w trakcie wytapiania zostały mechanicznie usunięte materiały obce, przy czym materiały obce nadal pozostają w tym wosku, należy klasyfikować do tej podpozycji?

         (1)  Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Unii Europejskiej (Dz.U. 2019, C 119, s. 1)

         (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 1987, L 256, s. 1) w brzmieniu rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1776 z dnia 9 października2019 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2019, L 280, s. 1).


title: Sprawa C-210/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 marca 2020 r. – Rad Service Srl Unipersonale i in. / Del Debbio SpA i in.

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 marca 2020 r. – Rad Service Srl Unipersonale i in. / Del Debbio SpA i in.
      (Sprawa C-210/20)
      (2020/C 279/38)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Rad Service Srl Unipersonale, Cosmo Ambiente Srl, Cosmo Scavi Srl

         Strona pozwana, Druga strona postępowania: Del Debbio SpA, Gruppo Sei Srl, Ciclat Val di Cecina Soc. Coop., Daf Costruzioni Stradali Srl jako agent tymczasowego zgrupowania przedsiębiorstw (Raggruppamento Temporaneo di Imprese, R.T.I.) utworzonego ze spółkami GARC SpA i Edil Moter Srl

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 63 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24 z dnia 26 lutego 2014 r. (1).. dotyczący polegania na zdolności innego podmiotu, wraz z zasadami swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, o których mowa w art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), stoi na przeszkodzie stosowaniu włoskich przepisów prawnych w zakresie polegania na zdolności innego podmiotu i wykluczania wykonawców z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, zawartych w art. 89 ust. 1 zdanie czwarte kodeksu zamówień publicznych, przyjętych na mocy dekretu ustawodawczego nr 50 z dnia 18 kwietnia 2016 r., zgodnie z którymi w przypadku nieprawdziwych oświadczeń złożonych przez przedsiębiorstwo pomocnicze na temat istnienia prawomocnych wyroków skazujących w postępowaniu karnym, mogących potencjalnie świadczyć o popełnieniu poważnego wykroczenia zawodowego, instytucja zamawiająca musi zawsze wykluczyć wykonawcę z udziału w przetargu, nie wymagając od niego wskazania innego odpowiedniego przedsiębiorstwa pomocniczego, które zastąpiłoby to pierwsze, ani nie zezwalając mu na takie wskazanie, co dopuszcza się w innych przypadkach, kiedy podmioty, na których zdolności wykonawca zamierza polegać nie spełniają stosownego kryterium zdolności lub w odniesieniu do których istnieją obowiązkowe podstawy wykluczenia?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65)