Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 maja 1996 r. # The Queen przeciwko Commissioners of Customs & Excise, ex parte Faroe Seafood Co. Ltd, Føroya Fiskasøla L/F (C-153/94) i Commissioners of Customs & Excise, ex parte John Smith i Celia Smith opérant sous la raison sociale Arthur Smith (C-204/94). # Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: High Court of Justice, Queen's Bench Division - Zjednoczone Królestwo. # Sprawy połączone C-153/94 oraz C-204/94.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 11 marca 2008 r. # Philippe Guigard przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Odpowiedzialność pozaumowna - Nieprzedłużenie umowy o pracę finansowanej ze środków EFR - Brak bezprawnego działania ze strony Komisji - Właściwość Sądu. # Sprawa T-301/05.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 11 marca 2008 r. – Guigard przeciwko Komisji
      (sprawa T‑301/05)
      Odpowiedzialność pozaumowna – Nieprzedłużenie umowy o pracę finansowanej ze środków EFR – Brak bezprawnego działania ze strony Komisji – Właściwość Sądu
      1.                     Postępowanie – Skarga o odszkodowanie (art. 225 WE, 235 WE, 238 WE, 240 WE) (por. pkt 33–40)
      2.                     Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Bezprawność – Szkoda – Związek przyczynowy – Niespełnienie jednej z przesłanek
            (art. 288 akapit drugi WE) (por. pkt 43, 44)
      3.                     Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Wystarczająco istotne naruszenie prawa wspólnotowego (art. 288 WE) (por. pkt 55,
            56)
      4.                     Odpowiedzialność pozaumowna – Bezprawne zachowanie instytucji (art. 288 WE) (por. pkt 55–80, 82–86)
      Przedmiot

               Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody, jaką zdaniem skarżącego poniósł on w wyniku błędnego działania Komisji
                  polegającego na nieprzedłużeniu umowy o pracę, zawartej z nim w ramach współpracy technicznej między Wspólnotą a rządem Republiki
                  Nigru, finansowanej ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR).

            Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Philippe Guigard zostaje obciążony kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lipca 1980 r. # Andrew M. Moat przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnik. # Sprawa 103/79.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2010 r.#MG Probud Gdynia sp. z o.o.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku - Polska.#Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie nr 1346/2000 - Postępowanie upadłościowe - Odmowa uznania przez państwo członkowskie orzeczenia o wszczęciu postępowania wydanego przez sąd właściwy innego państwa członkowskiego oraz orzeczeń dotyczących prowadzenia i zakończenia tego postępowania upadłościowego.#Sprawa C-444/07.

text:
      Sprawa C‑444/07
      Postępowanie upadłościowe wszczęte
      wobec
      MG Probud Gdynia sp. z o.o.
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
      złożony przez Sąd Rejonowy Gdańsk‑Północ w Gdańsku)
      Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Postępowanie upadłościowe – Odmowa uznania przez państwo członkowskie orzeczenia o wszczęciu postępowania wydanego przez sąd właściwy innego państwa
         członkowskiego oraz orzeczeń dotyczących prowadzenia i zakończenia tego postępowania upadłościowego

      Streszczenie wyroku
      Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Uznawanie postępowania
            upadłościowego wszczętego przez sąd jednego z państw członkowskich – Orzeczenie o wszczęciu postępowania upadłościowego
      (rozporządzenie Rady nr 1346/2000, art. 3, 4, 5, 10, 16, 17, 25, 26)
      Wykładni rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji gdy
         po wszczęciu głównego postępowania upadłościowego w jednym państwie członkowskim właściwe organy innego państwa członkowskiego,
         w którym nie zostało wszczęte wtórne postępowanie upadłościowe, są zobowiązane, z zastrzeżeniem wystąpienia przyczyn odmowy
         przewidzianych w art. 25 ust. 3 i art. 26 rozporządzenia, do uznania i wykonania wszystkich orzeczeń dotyczących tego głównego
         postępowania upadłościowego i nie mają w związku z tym prawa zarządzić, na podstawie ustawodawstwa owego innego państwa członkowskiego,
         środków egzekucyjnych dotyczących majątku dłużnika – którego upadłość została ogłoszona – znajdującego się na terytorium wspomnianego
         innego państwa członkowskiego, jeśli ustawodawstwo państwa wszczęcia postępowania na to nie zezwala i gdy przesłanki zastosowania
         art. 5 i 10 wspomnianego rozporządzenia nie są spełnione.

      W istocie z tym zastrzeżeniem, ze względu na uniwersalny zakres, jaki należy przyznać każdemu głównemu postępowaniu upadłościowemu,
         postępowanie upadłościowe wszczęte w państwie członkowskim obejmuje wszystkie aktywa dłużnika, również te znajdujące się w innym
         państwie członkowskim, a prawo państwa wszczęcia postępowania reguluje nie tylko wszczęcie postępowania upadłościowego, ale
         również jego przebieg oraz zakończenie. Z tego względu prawo to określa, które składniki majątku znajdujące się w innych państwach
         członkowskich wchodzą w skład masy oraz skutki postępowania upadłościowego dla środków, które miałyby zostać zastosowane względem
         tychże składników majątku.

      (por. pkt 43, 46, 47; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 21 stycznia 2010 r.(*)

      Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Postępowanie upadłościowe – Odmowa uznania przez państwo członkowskie orzeczenia o wszczęciu postępowania wydanego przez sąd właściwy innego państwa
         członkowskiego oraz orzeczeń dotyczących prowadzenia i zakończenia tego postępowania upadłościowego

      W sprawie C‑444/07
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Sąd Rejonowy
         Gdańsk-Północ w Gdańsku (Polska) postanowieniem z dnia 27 czerwca 2007 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 27 września
         2007 r., w postępowaniu upadłościowym wszczętym wobec

      MG Probud Gdynia sp. z o.o.,

      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: A. Tizzano, prezes izby pełniący obowiązki prezesa pierwszej izby, E. Levits, A. Borg Barthet, M. Ilešič i J.J. Kasel
         (sprawozdawca), sędziowie,

      rzecznik generalny: M. Poiares Maduro,
      sekretarz: K. Malaček, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 18 czerwca 2009 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu MG Probud Gdynia sp. z o.o. przez A. Studzińskiego, radcę prawnego, oraz M. Żytnego, aplikanta radcowskiego trzeciego
         roku,

      –        w imieniu rządu polskiego przez M. Dowgielewicza i C. Hermę, oraz przez A. Witczak‑Słoczyńską, działających w charakterze
         pełnomocników,

      –        w imieniu rządu niemieckiego przez M. Lummę oraz J. Kemper, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu włoskiego przez G. Palmieri, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez W. Ferrante, avvocato
         dello Stato,

      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez S. Petrovą oraz K. Mojzesowicz, działające w charakterze pełnomocników,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni niektórych przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000
         z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1), zmienionego przez rozporządzenie Rady (WE)
         nr 603/2005 z dnia 12 kwietnia 2005 r. (Dz.U. L 100, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem”).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach postępowania wszczętego przez polskiego syndyka masy upadłościowej MG Probud Gdynia sp.
         z o.o. (zwanej dalej „MG Probud”) i zmierzającego do odzyskania na rzecz masy upadłościowej składników majątku zajętych w Niemczech.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Artykuł 3 rozporządzenia, zatytułowany „Jurysdykcja”, ma następujące brzmienie:

      „1.       Sądy państwa członkowskiego, na terytorium którego znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika, są właściwe
         dla wszczęcia postępowania upadłościowego. W przypadku spółek i osób prawnych domniemywa się, że głównym ośrodkiem ich podstawowej
         działalności jest siedziba określona w statucie, chyba że zostanie przeprowadzony dowód przeciwny.

      2.       Jeżeli dłużnik ma główny ośrodek swojej podstawowej działalności na terytorium państwa członkowskiego, sądy innego państwa
         członkowskiego są uprawnione do wszczęcia postępowania upadłościowego tylko wtedy, gdy dłużnik ma na jego terytorium swój
         oddział. Skutki tego postępowania są ograniczone do majątku dłużnika znajdującego się na terytorium tego ostatniego państwa
         członkowskiego.

      […]”.
      4        Artykuł 4 rozporządzenia, zatytułowany „Prawo właściwe”, stanowi:

      „1.      O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, dla postępowania upadłościowego i jego skutków właściwe jest prawo państwa
         członkowskiego, w którym zostaje wszczęte postępowanie, określanego dalej jako »państwo wszczęcia postępowania«.

      2.      Prawo państwa wszczęcia postępowania określa przesłanki wszczęcia postępowania upadłościowego, sposób jego prowadzenia i ukończenia.
         W szczególności określa ono:

      a)      dłużników, w stosunku do których może być prowadzone postępowanie upadłościowe;
      b)      mienie wchodzące w skład masy oraz sposób postępowania z mieniem nabytym przez dłużnika po wszczęciu postępowania;
      c)      uprawnienia dłużnika i zarządcy;
      […]
      f)      skutki wszczęcia postępowania upadłościowego na środki dochodzenia praw przez poszczególnych wierzycieli; z wyłączeniem toczących
         się postępowań;

      […]”.
      5        Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia „wszczęcie postępowania upadłościowego nie narusza praw rzeczowych wierzycieli lub
         osób trzecich na materialnych lub niematerialnych, ruchomych lub nieruchomych składnikach majątku dłużnika […], które w chwili
         wszczęcia postępowania znajdują się na terytorium innego państwa członkowskiego”.

      6        Artykuł 10 rozporządzenia przewiduje:

      „Skutki postępowania upadłościowego co do umowy o pracę oraz stosunku pracy podlegają wyłącznie prawu państwa członkowskiego
         właściwemu dla umowy o pracę”.

      7        W rozdziale II, zatytułowanym „Uznanie postępowań upadłościowych”, art. 16 ust. 1 rozporządzenia stanowi:

      „Wszczęcie postępowania upadłościowego przez sąd państwa członkowskiego właściwy zgodnie z art. 3 podlega uznaniu we wszystkich
         pozostałych państwach członkowskich z chwilą, gdy orzeczenie stanie się skuteczne w państwie wszczęcia postępowania.

      […]”.
      8        Artykuł 17 rozporządzenia, zatytułowany „Skutki uznania”, stanowi:

      „1.      Wszczęcie postępowania określonego w art. 3 ust. 1 wywołuje w każdym innym państwie członkowskim, bez potrzeby dopełnienia
         jakichkolwiek formalności, skutki, które wynikają z prawa państwa wszczęcia postępowania, o ile niniejsze rozporządzenie nie
         stanowi inaczej oraz dopóki w tym innym państwie członkowskim nie zostanie wszczęte postępowanie określone art. 3 ust. 2.

      […]”.
      9        Artykuł 18, zatytułowany „Uprawnienia zarządcy”, stanowi:

      „1.      Zarządca powołany przez sąd właściwy zgodnie z art. 3 ust. 1 może wykonywać na terytorium innego państwa członkowskiego wszystkie
         uprawnienia [kompetencje] przysługujące mu na podstawie prawa państwa wszczęcia postępowania, dopóki w tym innym państwie
         nie zostanie wszczęte kolejne postępowanie upadłościowe lub wskutek wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego nie zostanie
         zastosowany przeciwny temu środek zabezpieczający. Może on w szczególności, z zastrzeżeniem art. 5 i 7, usuwać przedmioty
         wchodzące w skład masy z terytorium państwa członkowskiego, na którym przedmioty te się znajdują.

      […]”.
      10      Artykuł 25 rozporządzenia ma następujące brzmienie:

      „1.      Orzeczenia dotyczące prowadzenia i ukończenia [zakończenia] postępowania upadłościowego wydane przez sąd, którego orzeczenie
         o wszczęciu postępowania podlega uznaniu na podstawie art. 16, jak również zatwierdzony przez taki sąd układ również podlegają
         uznaniu bez dalszych formalności. Orzeczenia te podlegają wykonaniu na podstawie art. 31–51 (z wyłączeniem art. 34 ust. 2)
         Konwencji brukselskiej [z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych
         (Dz.U. 1972, L 299, s. 32)] w brzmieniu zmienionym konwencjami o przystąpieniu do tej konwencji [(zwanej dalej »konwencją
         brukselską«)].

      Przepisy akapitu 1 dotyczą również orzeczeń wydawanych bezpośrednio na podstawie postępowania upadłościowego i blisko z nim
         związanych, również jeżeli orzeczenia te wydawane są przez inny sąd.

      Przepisy akapitu 1 dotyczą również orzeczeń w sprawie zastosowania środków zabezpieczających, wydawanych po zgłoszeniu wniosku
         o wszczęcie postępowania upadłościowego.

      2.      Uznanie i wykonalność innych orzeczeń niż wymienione w ust. 1 podlega konwencji określonej w ust. 1, jeżeli konwencja ta znajduje
         zastosowanie.

      3.      Państwa członkowskie nie są zobowiązane do uznania i wykonania orzeczeń określonych w ust. 1, które pociągałyby za sobą ograniczenie
         wolności osobistej lub tajemnicy korespondencji”.

      11      Zgodnie z art. 26 rozporządzenia „[k]ażde państwo członkowskie może odmówić uznania postępowania upadłościowego wszczętego
         w innym państwie członkowskim albo wykonania wydanego w jego toku orzeczenia, o ile uznanie to lub wykonanie prowadziłyby
         do rezultatu, który pozostaje w oczywistej sprzeczności z jego porządkiem publicznym, w szczególności z jego podstawowymi
         zasadami lub konstytucyjnie zagwarantowanymi prawami i wolnościami jednostki”.

       Uregulowania krajowe
      12      W Polsce postępowanie upadłościowe reguluje ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2003 r.,
         nr 60, poz. 535), ze zmianami.

      13      Zgodnie z art. 146 ust. 1 i 2 tej ustawy postępowanie egzekucyjne – zarówno sądowe, jak i administracyjne – wszczęte przeciwko
         upadłemu przed ogłoszeniem jego upadłości, ulega zawieszeniu z mocy prawa z datą ogłoszenia upadłości, a sumy uzyskane w zawieszonym
         postępowaniu egzekucyjnym i niewydane przelewa się do masy upadłości.

      14      Zgodnie ze wskazanym art. 146 ust. 3 te same przepisy stosuje się odpowiednio, gdy na majątku upadłego ustanowiono zabezpieczenie
         w ramach postępowania zabezpieczającego.

      15      W myśl tegoż art. 146 ust. 4 w czasie postępowania upadłościowego niedopuszczalne jest wszczęcie postępowań egzekucyjnych
         z masy upadłości przeciwko upadłemu.

       Stan faktyczny w postępowaniu przed sądem krajowym oraz pytania prejudycjalne
      16      Z postanowienia odsyłającego wynika, że postanowieniem z dnia 9 czerwca 2005 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku wszczął
         postępowanie upadłościowe wobec MG Probud, przedsiębiorstwa budowlanego w formie spółki z siedzibą w Polsce, lecz prowadzącego,
         w ramach działalności oddziału, działalność budowlaną w Niemczech.

      17      W dniu 11 czerwca 2005 r., na wniosek Hauptzollamt Saarbrücken (urzędu celnego w Saarbrücken), Amtsgericht Saarbrücken (Niemcy)
         wydał postanowienie o zajęciu środków pieniężnych znajdujących się na rachunku bankowym tej spółki w kwocie 50 683,08 EUR
         oraz o zajęciu – tytułem środka zabezpieczającego – rozmaitych wierzytelności upadłego wobec kontrahentów niemieckich. Środki
         te zostały zastosowane w następstwie postępowania wszczętego przez urząd celny w Saarbrücken wobec dyrektora niemieckiego
         oddziału MG Probud podejrzanego o naruszenie przepisów prawa regulujących delegowanie pracowników w związku z niewypłacaniem
         wynagrodzeń licznym polskim pracownikom oraz nieodprowadzaniem stosownych składek na ubezpieczenie społeczne.

      18      Odwołanie od tego postanowienia zostało oddalone przez Landgericht Saarbrücken postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2005 r. W uzasadnieniu
         sąd ten wskazał w szczególności, że wobec wszczętego w Polsce postępowania upadłościowego należało się obawiać, iż osoby odpowiedzialne
         w spółce MG Probud dokonają w krótkim terminie inkasa wymagalnych wierzytelności i przetransferują je do Polski, aby uniknąć
         dostępu do nich władz niemieckich. W przekonaniu Landgericht Saarbrücken wszczęcie postępowania upadłościowego wobec mienia
         spółki MG Probud nie stanowi przeszkody dla zajęcia jej majątku w Niemczech. Zdaniem rzeczonego sądu krajowe postępowania
         upadłościowe wszczęte w innych państwach członkowskich winny być uznawane w Niemczech, gdy spełniają warunki określone przez
         art. 1 ust. 1 rozporządzenia i gdy są one wymienione w wykazie zamieszczonym w załączniku A do wskazanego rozporządzenia.
         Tymczasem kopia orzeczenia załączonego do odwołania nie pozwalała na stwierdzenie, czy chodziło istotnie o postępowanie upadłościowe
         wszczęte w Polsce, które podlega w Niemczech uznaniu na podstawie wspomnianego załącznika A.

      19      W ramach postępowania upadłościowego Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku zastanawia się nad zgodnością z prawem zajęć dokonanych
         przez organy niemieckie, skoro zgodnie z prawem polskim, będącym prawem właściwym dla postępowania upadłościowego z uwagi
         na fakt, że Rzeczpospolita Polska jest państwem wszczęcia tego postępowania, takie zajęcia, dokonane po ogłoszeniu upadłości
         przedsiębiorstwa, nie byłyby dopuszczalne.

      20      W tych okolicznościach Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi
         pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy organy administracji państwowej państwa członkowskiego uprawnione są do dokonania zajęcia środków finansowych znajdujących
         się na rachunku bankowym podmiotu gospodarczego po ogłoszeniu jego upadłości w innym państwie członkowskim (zastosowania tzw.
         aresztu majątkowego) wbrew regulacji prawa krajowego państwa wszczęcia postępowania (art. 4 rozporządzenia […]) – w sytuacji
         gdy nie zachodzą przesłanki […] zastosowania dyspozycji art. 5 oraz 10 powołanego rozporządzenia, wobec treści art. 3, 4,
         16, 17 oraz 25 rozporządzenia […], tj. w świetle regulacji dotyczących jurysdykcji sądu państwa wszczęcia postępowania upadłościowego,
         prawa właściwego dla tego postępowania oraz przesłanek i skutków uznania postępowania upadłościowego?

      2)      Czy w świetle art. 25 ust. 1 i nast. rozporządzenia […] organy administracji państwa członkowskiego, w którym nie wszczęto
         wtórnego postępowania upadłościowego, a które podlega przezeń uznaniu na mocy art. 16 ww. rozporządzenia, mogą odmówić uznania
         orzeczeń państwa wszczęcia postępowania dotyczących prowadzenia i ukończenia [zakończenia] postępowania upadłościowego na
         podstawie art. 31–51 konwencji brukselskiej […], z powołaniem się na regulacje wewnętrzne?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
      21      Poprzez pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy w sytuacji takiej jak
         w postępowaniu przed sądem krajowym, po wszczęciu głównego postępowania upadłościowego w jednym państwie członkowskim, właściwe
         organy drugiego państwa członkowskiego są uprawnione, zgodnie z obowiązującym je ustawodawstwem, z jednej strony do zajęcia
         składników majątku dłużnika, którego upadłość została ogłoszona, znajdujących się na terytorium tego ostatniego państwa członkowskiego,
         z drugiej zaś do odmowy uznania i wykonania orzeczeń dotyczących prowadzenia i zakończenia postępowania upadłościowego wszczętego
         w pierwszym państwie członkowskim.

      22      W celu udzielenia odpowiedzi na przeformułowane w ten sposób pytania należy, tytułem wstępu, przypomnieć, że art. 3 rozporządzenia
         przewiduje dwa rodzaje postępowania upadłościowego. Wszczęcie postępowania upadłościowego zgodnie z art. 3 ust. 1 przez właściwy
         sąd państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika, jest traktowane
         jako „postępowanie główne”, ponieważ wywiera skutki uniwersalne wobec całego majątku dłużnika położonego na terytoriach wszystkich
         państw członkowskich, w których stosuje się rozporządzenie. Jeżeli później, zgodnie z art. 3 ust. 2, zostanie wszczęte postępowanie
         przez sąd państwa członkowskiego, na którego terytorium dłużnik ma swój oddział, postępowanie to, traktowane jako „postępowanie
         wtórne”, wywiera skutki jedynie względem majątku dłużnika znajdującego się na terytorium tego ostatniego państwa członkowskiego
         (zob. wyrok z dnia 2 maja 2006 r. w sprawie C‑341/04 Eurofood IFSC, Zb.Orz. s. I‑3813, pkt 28).

      23      Uniwersalny zakres głównego postępowania upadłościowego wpływa również na kompetencje zarządcy, ponieważ zgodnie z art. 18
         ust. 1 rozporządzenia zarządca powołany przez sąd właściwy zgodnie z art. 3 ust. 1 może wykonywać na terytorium innego państwa
         członkowskiego wszystkie przysługujące mu uprawnienia, w szczególności tak długo, jak długo nie zostanie wszczęte inne postępowanie
         upadłościowe.

      24      Wynika z tego, że tylko wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego może ograniczyć uniwersalny zakres głównego postępowania
         upadłościowego.

      25      Ponadto zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia określenie sądu właściwego pociąga za sobą określenie prawa właściwego. Otóż
         zarówno w odniesieniu do głównego postępowania upadłościowego, jak i w odniesieniu do wtórnego postępowania upadłościowego
         prawo państwa członkowskiego, w którym zostało wszczęte postępowanie, nazywanego „państwem wszczęcia postępowania”, ma zastosowanie
         do postępowania upadłościowego i jego skutków. Na tej podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia wylicza przykładowo różne zagadnienia
         z zakresu postępowania regulowane przez prawo państwa wszczęcia postępowania, wśród których znajduje się, w szczególności,
         mienie wchodzące w skład masy oraz sposób postępowania z mieniem nabytym przez dłużnika po wszczęciu postępowania [lit. b)],
         uprawnienia dłużnika i zarządcy [lit. c)] oraz skutki wszczęcia postępowania upadłościowego na środki dochodzenia praw przez
         poszczególnych wierzycieli [lit. f)].

      26      Z art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 rozporządzenia wynika ponadto, że orzeczenie o wszczęciu postępowania upadłościowego
         w jednym państwie członkowskim podlega uznaniu we wszystkich pozostałych państwach członkowskich z chwilą, gdy orzeczenie
         stanie się skuteczne w państwie wszczęcia postępowania, i wywołuje w każdym innym państwie członkowskim, bez potrzeby dopełnienia
         jakichkolwiek formalności, skutki, które wynikają z prawa państwa wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 25 rozporządzenia
         uznanie wszelkich innych orzeczeń poza orzeczeniami o wszczęciu postępowania upadłościowego następuje również automatycznie.

      27      Jak wynika z motywu 22 rozporządzenia, zasada pierwszeństwa określona w art. 16 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którą wszczęcie
         postępowania upadłościowego przez właściwy sąd jednego państwa członkowskiego podlega uznaniu we wszystkich pozostałych państwach
         członkowskich z chwilą, gdy orzeczenie stanie się skuteczne w państwie wszczęcia postępowania, jest oparta na zasadzie wzajemnego
         zaufania (ww. wyrok w sprawie Eurofood IFSC, pkt 39).

      28      To właśnie wzajemne zaufanie umożliwiło nie tylko ustanowienie obligatoryjnego systemu jurysdykcji, do którego poszanowania
         są zobowiązane wszystkie sądy państw członkowskich objętych zakresem obowiązywania rozporządzenia, ale i wzajemną rezygnację
         państw członkowskich ze stosowania przepisów krajowych w dziedzinie uznawania i wykonywania orzeczeń na rzecz uproszczonego
         mechanizmu uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych w ramach postępowania upadłościowego (ww. wyrok w sprawie Eurofood IFSC,
         pkt 40, a także – analogicznie – dotyczące konwencji brukselskiej wyroki: z dnia 9 grudnia 2003 r. w sprawie C‑116/02 Gasser,
         Rec. s. I‑14693, pkt 72; z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie C‑159/02 Turner, Rec. s. I‑3565, pkt 24).

      29      W tym zakresie Trybunał sprecyzował, że istotę zasady wzajemnego zaufania stanowi to, iż sąd państwa członkowskiego, do którego
         wpłynął wniosek o wszczęcie głównego postępowania upadłościowego, weryfikuje swoją jurysdykcję zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia,
         to znaczy dokonuje oceny, czy główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika znajduje się w owym państwie członkowskim.
         W zamian sądy pozostałych państw członkowskich uznają orzeczenie sądu o wszczęciu głównego postępowania upadłościowego, przy
         czym nie dysponują one możliwością badania oceny jurysdykcji dokonanej przez ten sąd (ww. wyrok w sprawie Eurofood IFSC, pkt 41,
         42).

      30      W odniesieniu do wykonania orzeczeń dotyczących postępowania upadłościowego, należy podnieść, że rozporządzenie nie zawiera
         przepisów szczególnych, lecz odsyła, w art. 25 ust. 1, do systemu wykonywania orzeczeń ustanowionego przez art. 31–51 konwencji
         brukselskiej, wykluczając jednakże przyczyny odmowy przewidziane przez tę konwencję i zastępując je własnym katalogiem przyczyn.

      31      I tak zgodnie z motywem 22 rozporządzenia, który mówi, że przyczyny odmowy powinny być ograniczone do niezbędnego minimum,
         istnieją jedynie dwie takie przyczyny.

      32      Po pierwsze, zgodnie z art. 25 ust. 3 rozporządzenia, państwa członkowskie nie są zobowiązane do uznania i wykonania orzeczeń
         dotyczących prowadzenia i zakończenia postępowania upadłościowego, które pociągałyby za sobą ograniczenie wolności osobistej
         lub tajemnicy korespondencji.

      33      Po drugie, zgodnie z art. 26 rozporządzenia, każde państwo członkowskie może odmówić uznania postępowania upadłościowego wszczętego
         w innym państwie członkowskim lub wykonania wydanego w jego toku orzeczenia, o ile uznanie to lub wykonanie prowadziłyby do
         rezultatu, który pozostaje w oczywistej sprzeczności z  porządkiem publicznym tego państwa, w szczególności z podstawowymi
         zasadami lub konstytucyjnie zagwarantowanymi prawami i wolnościami jednostki.

      34      Jeżeli chodzi o drugą przyczynę odmowy, to Trybunał sprecyzował już w odniesieniu do konwencji brukselskiej, że odwołanie
         do klauzuli porządku publicznego zawartej w art. 27 pkt 1 owej konwencji może następować jedynie w wyjątkowych wypadkach,
         gdyż stanowi ono przeszkodę w realizacji głównego celu konwencji, którym jest ułatwienie swobodnego przepływu orzeczeń sądowych
         (wyrok z dnia 28 marca 2000 r. w sprawie C‑7/98 Krombach, Rec. s. I‑1935, pkt 19, 21; ww. wyrok w sprawie Eurofood IFSC, pkt 62).
         Orzecznictwo dotyczące art. 27 pkt 1 konwencji brukselskiej stosuje się analogicznie na potrzeby wykładni art. 26 rozporządzenia
         (ww. wyrok w sprawie Eurofood IFSC, pkt 64).

      35      W świetle powyższych rozważań należy odpowiedzieć na pytania przedłożone przez sąd odsyłający.

      36      W niniejszej sprawie zostało ustalone, że siedziba spółki MG Probud znajduje się w Polsce i że postanowieniem z dnia 9 czerwca
         2005 r. polski sąd ogłosił jej upadłość.

      37      Z art. 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że w odniesieniu do spółek domniemuje się, z zastrzeżeniem dowodu przeciwnego, iż głównym
         ośrodkiem ich podstawowej działalności jest siedziba określona w statucie spółki. W tym względzie Trybunał sprecyzował, że
         domniemanie zwykłe, przewidziane przez prawodawcę wspólnotowego na rzecz siedziby spółki określonej w statucie, może zostać
         obalone jedynie wtedy, gdy obiektywne i możliwe do zweryfikowania przez osoby trzecie kryteria umożliwiają stwierdzenie, że
         rzeczywista sytuacja jest odmienna od sytuacji, która wynikałaby z umiejscowienia głównego ośrodka podstawowej działalności
         przedsiębiorstwa w miejscu statutowej siedziby spółki (ww. wyrok w sprawie Eurofood IFSC, pkt 34). Taka sytuacja może mieć
         miejsce w szczególności w wypadku spółki, która nie prowadzi żadnej działalności na terytorium państwa członkowskiego, w którym
         ma swoją statutową siedzibę. Natomiast jeżeli spółka prowadzi działalność na terytorium państwa członkowskiego, na którym
         znajduje się jej statutowa siedziba, sama okoliczność, że jej decyzje ekonomiczne są lub mogą być kontrolowane przez spółkę
         nadrzędną mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, nie jest wystarczająca dla obalenia domniemania ustanowionego w rozporządzeniu
         (ww. wyrok w sprawie Eurofood IFSC, pkt 37).

      38      Akta udostępnione Trybunałowi nie zawierają jednak żadnego elementu, który mógłby podważyć domniemanie ustanowione w art. 3
         ust. 1 rozporządzenia, z czego wynika, że główny ośrodek podstawowej działalności MG Probud znajduje się w Polsce.

      39      Z brzmienia art. 1 ust. 1 rozporządzenia wynika, że postępowanie upadłościowe, do którego stosuje się rozporządzenie, powinno
         spełniać cztery przesłanki. Postępowanie takie powinno mieć charakter zbiorowy, wynikać z niewypłacalności dłużnika, skutkować
         przynajmniej częściowym zajęciem majątku dłużnika oraz powołaniem zarządcy. Postępowania takie zostały wymienione w załączniku A
         do rozporządzenia, a lista zarządców została zamieszczona w załączniku C do rozporządzenia (ww. wyrok w sprawie Eurofood IFSC,
         pkt 46, 47).

      40      W zakresie, w jakim postępowanie upadłościowe wszczęte wobec MG Probud należy do postępowań wymienionych w załączniku A do
         rozporządzenia, z art. 3 rozporządzenia wynika, że sądy polskie są właściwe w przedmiocie wszczęcia głównego postępowania
         upadłościowego i wydawania wszelkich orzeczeń dotyczących prowadzenia oraz zakończenia owego postępowania upadłościowego.
         Ponadto z art. 4 rozporządzenia wynika, że prawo polskie jest właściwe dla omawianego postępowania upadłościowego i jego skutków.

      41      Poza tym syndyk wyznaczony przez sąd polski, pod warunkiem że należy on do zarządców, o których mowa w załączniku C do rozporządzenia,
         może, zgodnie z art. 18 rozporządzenia, wykonywać na terytorium innych państw członkowskich wszystkie kompetencje przysługujące
         mu na podstawie prawa polskiego i w szczególności usuwać składniki majątku upadłego z terytorium państwa członkowskiego, na
         którym składniki te się znajdują.

      42      Jak wielu spośród uczestników postępowania podniosło w uwagach na piśmie przedstawionych Trybunałowi, w sprawie zawisłej przed
         sądem krajowym nie zostało wszczęte żadne wtórne postępowanie upadłościowe oraz nie mają zastosowania wyjątki przewidziane
         w art. 5–15 rozporządzenia, a w szczególności żaden z wyjątków przewidzianych w art. 5 i 10 rozporządzenia, wyraźnie wskazanych
         przez sąd odsyłający.

      43      W świetle tych elementów i ze względu na uniwersalny zakres, jaki należy przyznać każdemu głównemu postępowaniu upadłościowemu,
         postępowanie upadłościowe wszczęte w Polsce obejmuje wszystkie aktywa MG Probud, również te znajdujące się w Niemczech, a prawo
         polskie reguluje nie tylko wszczęcie postępowania upadłościowego, ale również jego przebieg oraz zakończenie. Z tego względu
         prawo to określa, które składniki majątku znajdujące się w innych państwach członkowskich wchodzą w skład masy oraz skutki
         postępowania upadłościowego dla środków, które miałyby zostać zastosowane względem tychże składników majątku.

      44      Biorąc pod uwagę, że polska ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze, ze zmianami, nie zezwala na
         wszczęcie przeciwko upadłemu, po wszczęciu postępowania upadłościowego, postępowania egzekucyjnego względem składników majątku
         należących do masy upadłościowej, właściwe organy niemieckie nie mogły skutecznie zarządzić zastosowania, na podstawie ustawodawstwa
         niemieckiego, środków egzekucyjnych dotyczących majątku MG Probud znajdującego się w Niemczech.

      45      Otóż, jak wynika z art. 16 i 17 rozporządzenia, orzeczenie o wszczęciu postępowania upadłościowego wydane w Polsce podlega
         automatycznemu uznaniu we wszystkich innych państwach członkowskich, bez potrzeby dopełnienia jakichkolwiek formalności, wywołując
         wszelkie skutki, które przewiduje dla niego prawo polskie.

      46      Ponadto w zakresie, w jakim żaden element udostępnionych Trybunałowi akt sprawy nie umożliwia stwierdzenia istnienia jednej
         z przyczyn odmowy wskazanych w pkt 32 i 33 niniejszego wyroku, sąd niemiecki, do którego wpłynął wniosek o zajęcie, miał obowiązek
         uznania nie tylko orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego wydanego przez właściwy sąd polski, lecz również wszelkich
         innych orzeczeń związanych z tym postępowaniem i nie mógł w związku z tym sprzeciwić się wykonaniu tych ostatnich na podstawie
         art. 31–51 konwencji brukselskiej.

      47      W świetle całokształtu powyższych rozważań na przedłożone pytania należy odpowiedzieć, że wykładni rozporządzenia, w szczególności
         jego art. 3, 4, 16, 17 i 25, należy dokonywać w ten sposób, że w postępowaniu takim jak toczące się przed sądem krajowym po
         wszczęciu głównego postępowania upadłościowego w jednym państwie członkowskim właściwe organy innego państwa członkowskiego,
         w którym nie zostało wszczęte wtórne postępowanie upadłościowe, są zobowiązane, z zastrzeżeniem wystąpienia przyczyn odmowy
         przewidzianych w art. 25 ust. 3 i art. 26 rozporządzenia, do uznania i wykonania wszystkich orzeczeń dotyczących tego głównego
         postępowania upadłościowego i nie mają w związku z tym prawa zarządzić, na podstawie ustawodawstwa owego innego państwa członkowskiego,
         środków egzekucyjnych dotyczących majątku dłużnika – którego upadłość została ogłoszona – znajdującego się na terytorium wspomnianego
         innego państwa członkowskiego, jeśli ustawodawstwo państwa wszczęcia postępowania na to nie zezwala i gdy przesłanki zastosowania
         art. 5 i 10 wspomnianego rozporządzenia nie są spełnione.

       W przedmiocie kosztów
      48      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      Wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, w szczególności
            jego art. 3, 4, 16, 17 i 25, należy dokonywać w ten sposób, że w postępowaniu takim jak toczące się przed sądem krajowym po
            wszczęciu głównego postępowania upadłościowego w jednym państwie członkowskim właściwe organy innego państwa członkowskiego,
            w którym nie zostało wszczęte wtórne postępowanie upadłościowe, są zobowiązane, z zastrzeżeniem wystąpienia przyczyn odmowy
            przewidzianych w art. 25 ust. 3 i art. 26 rozporządzenia, do uznania i wykonania wszystkich orzeczeń dotyczących tego głównego
            postępowania upadłościowego i nie mają w związku z tym prawa zarządzić, na podstawie ustawodawstwa owego innego państwa członkowskiego,
            środków egzekucyjnych dotyczących majątku dłużnika – którego upadłość została ogłoszona – znajdującego się na terytorium wspomnianego
            innego państwa członkowskiego, jeśli ustawodawstwo państwa wszczęcia postępowania na to nie zezwala i gdy przesłanki zastosowania
            art. 5 i 10 wspomnianego rozporządzenia nie są spełnione.
      Podpisy
      * Język postępowania: polski.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 września 2000 r. # D. przeciwko W. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Landesgericht St. Pölten - Austria. # Szósta dyrektywa VAT. # Sprawa C-384/98.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 października 2009 r.#Gaz de France - Berliner Investissement SA przeciwko Bundeszentralamt für Steuern.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Finanzgericht Köln - Niemcy.#Swobodny przepływ kapitału - Zwolnienie w państwie członkowskim spółki zależnej z opodatkowania u źródła zysków wypłacanych na rzecz spółki dominującej - Pojęcie "spółka państwa członkowskiego" - "Société par actions simplifiée" prawa francuskiego.#Sprawa C-247/08.

text:
      Sprawa C‑247/08
      Gaz de France – Berliner Investissement SA
      przeciwko
      Bundeszentralamt für Steuern
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnymzłożony przez Finanzgericht Köln)

      Swobodny przepływ kapitału – Zwolnienie w państwie członkowskim spółki zależnej z opodatkowania u źródła zysków wypłacanych na rzecz spółki dominującej
         – Pojęcie „spółka państwa członkowskiego” – „Société par actions simplifiée” prawa francuskiego

      Streszczenie wyroku
      1.        Zbliżanie ustawodawstw – Wspólny system opodatkowania stosowany w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych
            państw członkowskich – Dyrektywa 90/435
      (dyrektywy Rady: 90/435, art. 2 lit. a), załącznik I, lit. f); 2003/123)
      2.        Zbliżanie ustawodawstw – Wspólny system opodatkowania stosowany w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych
            państw członkowskich – Dyrektywa 90/435
      (art. 43 WE, 56 WE; dyrektywa Rady 90/435, art. 2 lit. a), art. 5 ust. 1, załącznik I, lit. f))
      1.        Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 90/435 w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek
         zależnych różnych państw członkowskich w związku z lit. f) załącznika do tej dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób,
         że spółka prawa francuskiego mająca formę société par actions simplifiée nie może zostać uznana za „spółkę państwa członkowskiego”
         w rozumieniu tej dyrektywy przed jej zmianą przez dyrektywę 2003/123.

      W istocie zgodnie z art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 pojęcie „spółka państwa członkowskiego” oznacza każdą spółkę, która ma
         jedną z form prawnych wymienionych w załączniku do tej dyrektywy. Tymczasem technika stosowana w większości liter załącznika
         do dyrektywy 90/435, a w szczególności w lit. f) tego załącznika, dotyczącej spółek prawa francuskiego, polegająca na wyliczeniu
         nazw form prawnych objętych zakresem tej dyrektywy, bez zamieszczania klauzuli umożliwiającej zastosowanie tej dyrektywy do
         innych spółek utworzonych na podstawie prawa danego państwa członkowskiego – z wyjątkiem, w odniesieniu do prawa francuskiego,
         podmiotów i przedsiębiorstw publicznych – oznacza, że nazwy te zostały wyliczone w sposób wyczerpujący.

      Ponadto dyrektywa 90/435 nie ma na celu ustanowienia wspólnego reżimu dla wszystkich spółek w państwach członkowskich ani
         też dla wszystkich form uczestnictwa. W przypadkach, w których uczestnictwo w spółkach nie jest objęte omawianą dyrektywą,
         do państw członkowskich należy określenie, czy i w jakim zakresie należy unikać podwójnego opodatkowania wypłaconych zysków
         w znaczeniu ekonomicznym, a także wprowadzenie w tym celu, jednostronnie lub w drodze umowy zawartej z innymi państwami członkowskimi,
         mechanizmów służących zapobieganiu lub złagodzeniu tego podwójnego opodatkowania w znaczeniu ekonomicznym.

      (por. pkt 30, 32, 36, 37, 44; pkt 1 sentencji)
      2.        Nie istnieje żaden element, który mógłby mieć wpływ na ważność art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 w sprawie wspólnego systemu
         opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich w związku z lit. f)
         załącznika do niej oraz w związku z art. 5 ust. 1 tej dyrektywy w świetle swobody przedsiębiorczości oraz swobodnego przepływu
         kapitału.

      W istocie, o ile na podstawie art. 5 ust. 1 omawianej dyrektywy obowiązek zwolnienia z opodatkowania u źródła wszelkich zysków
         ciąży na państwach członkowskich jedynie w odniesieniu do wypłaty zysku przez spółkę, która może zostać uznana za spółkę w rozumieniu
         tej dyrektywy, o tyle jednak dyrektywa ta nie zezwala państwu członkowskiemu na traktowanie w mniej korzystny sposób zysków
         wypłacanych przez spółki innych państw członkowskich, które nie wchodzą do jej zakresu zastosowania, niż zysków wypłacanych
         przez porównywalne spółki na jego terytorium.

      W związku z tym ograniczenie zakresu zastosowania dyrektywy 90/435, które już na wstępie wyłącza pozostałe spółki, które mogą
         zostać utworzone na podstawie prawa krajowego, takie jak ograniczenie wynikające z art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 oraz z lit. f)
         załącznika do niej, nie jest w stanie powodować ograniczenia swobody przedsiębiorczości lub swobodnego przepływu kapitału.

      (por. pkt 59, 61–63; pkt 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 1 października 2009 r.(*)

      Swobodny przepływ kapitału – Zwolnienie w państwie członkowskim spółki zależnej z opodatkowania u źródła zysków wypłacanych na rzecz spółki dominującej
         – Pojęcie „spółka państwa członkowskiego” – „Société par actions simplifiée” prawa francuskiego

      W sprawie C‑247/08
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Finanzgericht
         Köln (Niemcy) postanowieniem z dnia 23 maja 2008 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 9 czerwca 2008 r., w postępowaniu:

      Gaz de France – Berliner Investissement SA
      przeciwko
      Bundeszentralamt für Steuern,
      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: P. Jann, prezes izby, M. Ilešič, A. Tizzano, E. Levits (sprawozdawca) i J.J. Kasel, sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Mazák,
      sekretarz: B. Fülöp, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 30 kwietnia 2009 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Gaz de France – Berliner Investissement SA przez T. Hackemanna oraz H. von Cöllna, Rechtsanwälte, wspieranych przez
         U. Witt, Wirtschaftsprüfer,

      –        w imieniu rządu niemieckiego przez M. Lummę oraz C. Blaschkego, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu włoskiego przez I. Bruni, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez P. Gentilego, avvocato dello
         Stato,

      –        w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez H. Walker, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez K. Beala,
         barrister,

      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez R. Lyala oraz W. Möllsa, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 25 czerwca 2009 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 2 lit. a) dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca
         1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich
         (Dz.U. L 225 s. 6) w związku z lit. f) załącznika do tej dyrektywy, a także ważności tego przepisu w świetle art. 43 WE, 48 WE,
         56 WE i 58 WE.

      2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy Gaz de France – Berliner Investissement SA, spółką z siedzibą we
         Francji mającą do 2002 r. formę prawną société par actions simplifiée (SAS), a Bundeszentralamt für Steuern (federalnym urzędem
         ds. finansowych) w przedmiocie opodatkowania zysków uzyskanych przez nią od Gaz de France Deutschland GmbH, której siedziba
         w trakcie roku podatkowego 1999 znajdowała się w Niemczech.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Artykuł 2 dyrektywy 90/435 ma następującą treść:

      „Dla celów niniejszej dyrektywy »spółka państwa członkowskiego« oznacza każdą spółkę, która:
      a)      ma jedną z form prawnych wymienionych w załączniku do niniejszej dyrektywy;
      b)      zgodnie z prawem podatkowym państwa członkowskiego dla celów podatkowych jest uważana za mającą stałą siedzibę w tym państwie
         oraz, zgodnie z warunkami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z państwem trzecim, nie jest uważana dla celów
         podatkowych za mającą stałą siedzibę poza Wspólnotą;

      c)      ponadto podlega jednemu z poniższych podatków bez możliwości wyboru lub zwolnienia:
      […]
      –        impôt sur les sociétés we Francji,
      […]
      lub podlega innemu podatkowi, który może być zastąpiony przez którykolwiek z powyższych podatków”.
      4        Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 90/435 zyski wypłacane przez spółkę zależną na rzecz spółki dominującej są zwolnione z podatku
         dochodowego pobieranego u źródła dochodu, przynajmniej w przypadkach, kiedy ta ostatnia posiada minimum 25% kapitału spółki
         zależnej.

      5        Załącznik do dyrektywy 90/435, zatytułowany „Wykaz spółek wymienionych w art. 2 lit. a)”, wymienia pod lit. f) następujące
         spółki:

      „spółki utworzone według prawa francuskiego, określane jako: »société anonyme«, »société en commandite par actions«, »société
         à responsabilité limitée«, jak również przemysłowe i handlowe instytucje publiczne oraz przedsiębiorstwa”.

      6        Zgodnie z motywem czwartym dyrektywy Rady 2003/123/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę 90/435/EWG (Dz.U. 2004,
         L 7, s. 41):

      „Artykuł 2 dyrektywy 90/435/EWG definiuje spółki objęte jej zakresem podmiotowym. Załącznik zawiera wykaz spółek, do których
         ma zastosowanie dyrektywa. Niektóre formy spółek nie są zawarte w wykazie załącznika, mimo że dla celów podatkowych mają stałą
         siedzibę w państwie członkowskim i podlegają tam podatkowi dochodowemu od osób prawnych. Zakres stosowania dyrektywy 90/435/EWG
         powinien więc być rozszerzony na inne jednostki, które mogą prowadzić transgraniczną działalność gospodarczą we Wspólnocie
         i spełniają wszystkie warunki ustanowione w tej dyrektywie”.

      7        Artykuł 1 pkt 6 dyrektywy 2003/123 przewiduje zastąpienie załącznika do dyrektywy 90/435 tekstem znajdującym się w załączniku
         do dyrektywy 2003/123. W wyniku tej zmiany nowa treść lit. f) załącznika do dyrektywy 90/435 brzmi następująco:

      „spółki utworzone według prawa francuskiego określane jako: »société anonyme«, »société en commandite par actions«, »société
         à responsabilité limitée«, »sociétés par actions simplifiées«, »sociétés d’assurances mutuelles«, »caisses d’épargne et de
         prévoyance«, »sociétés civiles«, które automatycznie podlegają podatkowi dochodowemu od osób prawnych, »coopératives«, »unions
         de coopératives«, przemysłowe i handlowe instytucje publiczne oraz przedsiębiorstwa [publiczne] i inne spółki utworzone zgodnie
         z przepisami prawa francuskiego podlegające opodatkowaniu francuskim podatkiem dochodowym od osób prawnych”.

      8        Zgodnie z art. 2 dyrektywy 2003/123 powinna ona zostać transponowana do prawa państw członkowskich najpóźniej do dnia 1 stycznia
         2005 r.

       Uregulowania krajowe
      9        Paragraf 44d Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym) w wersji mającej zastosowanie do okoliczności sprawy przed
         sądem krajowym (zwanej dalej „EStG 1999”) ma następujące brzmienie:

      „(1)      Na wniosek podatnika od dochodu z kapitału nie pobiera się podatku od dochodu z kapitału w rozumieniu § 20 ust. 1 pkt 1 […]
         uzyskanego przez spółkę dominującą, która nie ma ani siedziby, ani zarządu na obszarze kraju, i pochodzącego z wypłaty zysku
         przez spółkę kapitałową podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 1 Körperschaftsteuergesetz
         [ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych] lub ze zwrotu podatku dochodowego od osób prawnych.

      (2)      Spółka dominująca w rozumieniu ust. 1 to spółka, która spełnia przesłanki art. 2 dyrektywy 90/435 określone w załączniku 7
         do niniejszej ustawy i w chwili powstania zobowiązania z tytułu dochodu z kapitału na podstawie § 44 ust. 1 zdanie drugie
         jest w stanie wykazać, że posiada bezpośrednio co najmniej jedną czwartą kapitału zakładowego spółki kapitałowej podlegającej
         nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka ta musi ponadto wykazać posiadanie tego udziału w sposób nieprzerwany przez
         okres dwunastu miesięcy […]”.

      10      Załącznik 7 do EStG 1999 przewiduje:

      „Spółką dominującą w rozumieniu art. 2 dyrektywy [90/435] jest spółka, która:
      1.      ma jedną z następujących form prawnych:
      […]
      –        spółki prawa francuskiego, określane jako:
      société anonyme, société en commandite par actions, société à responsabilité limitée, jak również podmioty i przedsiębiorstwa
         publiczne o charakterze przemysłowym i handlowym;

      […]
      2.      zgodnie z prawem podatkowym państwa członkowskiego dla celów podatkowych jest uważana za mającą stałą siedzibę w tym państwie
         oraz, zgodnie z warunkami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z państwem trzecim, nie jest uważana dla celów
         podatkowych za mającą stałą siedzibę poza Wspólnotą;

      3.      podlega jednemu z poniższych podatków bez możliwości wyboru lub zwolnienia:
      […]
      –        impôt sur les sociétés en France,
      […]
      lub podlega innemu podatkowi, który może być zastąpiony przez którykolwiek z powyższych podatków”.
       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      11      W dniu 16 czerwca 1999 r. Gaz de France Deutschland GmbH, w której Gaz de France – Berliner Investissement SA (zwana dalej
         „pozwaną w postępowaniu przed sądem krajowym”) posiada wszystkie udziały, dokonała na jej rzecz wypłaty zysku w wysokości
         980 387 DEM, potrącając podatek od dochodów kapitałowych w wysokości 49 019,35 DEM, a także dodatek solidarnościowy w wysokości
         2696,06 DEM, które zostały przekazane właściwym służbom podatkowym.

      12      W dniu 16 sierpnia 1999 r. skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym złożyła do Bundesamt für Finanzen, od dnia 1 stycznia
         2006 r. Bundeszentralamt für Steuern (zwanego dalej „pozwanym w postępowaniu przed sądem krajowym”), wniosek o zwrot podatku
         od dochodów kapitałowych i dodatku solidarnościowego.

      13      Decyzją z dnia 6 września 1999 r. pozwany w postępowaniu przed sądem krajowym odmówił dokonania żądanego zwrotu na tej podstawie,
         że skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym nie była spółką dominującą w rozumieniu § 44d ust. 2 EStG 1999 w związku z art. 2
         dyrektywy 90/435.

      14      Ponieważ odwołanie wniesione od tej decyzji zostało oddalone, skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym wniosła skargę
         do Finanzgericht Köln, który stwierdził, że zgodnie z treścią dyrektywy 90/435 skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym
         nie miała prawa do zwrotu podatku od dochodu z kapitału, ponieważ w trakcie roku, w którym nastąpiła wypłata, nie posiadała
         formy spółki określonej w przepisie art. 2 lit. a) w związku z lit. f) załącznika do dyrektywy 90/435.

      15      Niemniej jednak sąd ten ma wątpliwości co do tego, czy należy ograniczyć się do literalnej wykładni przepisów dyrektywy 90/435.
         Zdaniem tego sądu należy również uwzględnić cel tej dyrektywy, a także okoliczności, że po pierwsze, w chwili wejścia w życie
         tej dyrektywy w prawie francuskim nie istniała jeszcze forma prawna „société par actions simplifiée” oraz po drugie, że dyrektywa
         2003/123 włączyła tę formę spółki do załącznika dyrektywy 90/435.

      16      Zdaniem Finanzgericht Köln w rozpatrywanej przez niego sprawie pojawia się w związku z powyższym pytanie, czy niezamierzona
         luka prawna może uniemożliwić wywnioskowanie w drodze analogii z art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 w związku z lit. f) załącznika
         do niej, że spółka prawa francuskiego, która ma postać société par actions simplifiée. może zostać uznana w odniesieniu do
         lat poprzedzających rok 2005 za „spółkę państwa członkowskiego” w rozumieniu dyrektywy 90/435 oraz czy w danym przypadku art. 2
         lit. a) tej dyrektywy w związku z lit. f) załącznika do tej dyrektywy nie narusza art. 43 WE i 48 WE lub art. 56 WE i 58 WE.

      17      W tych okolicznościach Finanzgericht Köln postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne:

      „1)      Czy art. 2 lit. a) [dyrektywy 90/435] w związku z lit. f) załącznika do [tej] dyrektywy […] należy interpretować w ten sposób,
         że francuska spółka istniejąca w formie „société par actions simplifiée” jeszcze przed 2005 r. może być również uważana za
         „spółkę państwa członkowskiego” w rozumieniu tej dyrektywy, a zyski, które uzyskała w 1999 r. w wyniku wypłaty zysków przez
         jej niemiecką spółkę zależną, należy zwolnić od podatku pobieranego u źródła zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy [90/435]?

      2)      W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej – czy art. 2 lit. a) [dyrektywy 90/435] w związku z lit. f)
         załącznika do [tej] dyrektywy […] narusza postanowienia art. 43 WE i 48 WE lub art. 56 ust. 1 WE, art. 58 ust. 1 lit. a) WE
         i art. 58 ust. 3 WE, w zakresie w jakim artykuł ten w związku z art. 5 ust. 1 dyrektywy 90/435 przyznaje wprawdzie zwolnienie
         zysków wypłaconych przez niemiecką spółkę zależną od podatku pobieranego u źródła w przypadku francuskiej spółki dominującej
         w formie société anonyme, société en commandite par actions lub société à responsabilité limitée, lecz nie przyznaje go w przypadku
         francuskiej spółki dominującej w formie société par actions simplifiée?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie dopuszczalności
      18      Rząd włoski kwestionuje dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na tej podstawie, iż nie zawiera
         on wskazówek co do struktury i reżimu prawnego société par actions simplifiée, a także pozostałych rodzajów spółek porównywalnych
         do niej. W braku takich wskazówek nie ma możliwości oceny elementów składających się ocenę wyjściowego założenia sądu krajowego,
         zgodnie z którym société par actions simplifiée posiada cechy charakterystyczne analogiczne do cech tych spółek prawa francuskiego,
         które zawsze korzystały ze zwolnienia z podatku pobieranego u źródła od wypłaconych zysków na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy
         90/435, a tym samym nie możliwa jest ocena znaczenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dla rozstrzygnięcia
         sporu przed sądem krajowym.

      19      W tym zakresie należy przypomnieć, że pomimo iż mając na uwadze rozdział kompetencji w ramach postępowania w przedmiocie wniosku
         o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, wyłącznie do sądu krajowego należy określenie przedmiotu pytań, które zamierza
         zadać Trybunałowi, to jednak Trybunał orzekł również, że w szczególnych okolicznościach i w celu zweryfikowania jego własnej
         kompetencji, to do niego należy ocena warunków, w jakich sąd krajowy kieruje do niego wniosek (zobacz między innymi wyrok
         z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C‑62/06 ZF Zefeser, Zb.Orz. s. I‑11995, pkt 14).

      20      Tak jest w szczególności w przypadku gdy Trybunał nie dysponuje elementami faktycznymi i prawnymi, które jego zdaniem są konieczne
         dla udzielenia użytecznej odpowiedzi na skierowane do niego pytania (zob. w szczególności wyroki: z dnia 13 marca 2001 r.
         w sprawie C‑379/98 PreussenElektra, Rec. s. I‑2099, pkt 39; z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych C‑94/04 i C‑202/04
         Cipolla i in., Zb.Orz. s. I‑11421, pkt 25; a także z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie C‑379/05 Amurta, Zb.Orz. s. I‑9569,
         pkt 64). W rzeczywistości bowiem konieczność dokonania takiej wykładni prawa wspólnotowego, która będzie użyteczna dla sądu
         krajowego, nakłada na ten sąd obowiązek zakreślenia ram faktycznych i prawnych, w które wpisują się zadane przez niego pytania,
         lub przynajmniej wyjaśnienia założeń faktycznych, na których pytania te są oparte (zob. w szczególności wyrok z dnia 23 marca
         2006 r. w sprawie C‑237/04 Enirisorse, Zb.Orz. s. I‑2843, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo).

      21      Informacje zawarte w postanowieniach odsyłających powinny więc nie tylko pozwolić Trybunałowi na udzielenie użytecznych odpowiedzi,
         lecz również umożliwić rządom państw członkowskich oraz innym zainteresowanym stronom przedstawienie uwag zgodnie z art. 23
         statutu Trybunału Sprawiedliwości. Obowiązkiem Trybunału jest czuwanie, aby ta możliwość była zachowana, z uwzględnieniem
         tego, że na mocy wymienionego postanowienia zainteresowanym stronom doręczane są jedynie postanowienia odsyłające (zob. w szczególności
         ww. wyrok w sprawie Enirisorse, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo).

      22      W niniejszym przypadku należy zauważyć, że postanowienie odsyłające zawiera wystarczające przedstawienie stanu faktycznego
         i prawnego postępowania przed sądem krajowym, jak również powody, dla których sad krajowy uznał, że udzielenie odpowiedzi
         na zadane pytania jest niezbędne, aby Trybunał był w stanie udzielić użytecznej odpowiedzi na te pytania. Ponadto z uwag rządu
         niemieckiego, włoskiego i rządu Zjednoczonego Królestwa, a także z uwag Komisji Wspólnot Europejskich wynika, że informacje
         zawarte we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skutecznie umożliwiły im przyjęcie stanowiska w przedmiocie
         pytań skierowanych do Trybunału.

      23      W tych okolicznościach brak w postanowieniu odsyłającym szczegółowego opisu przepisów dotyczących sociétés par actions simplifiées
         oraz reżimu dotyczącego pozostałych spółek prawa francuskiego nie może powodować niedopuszczalności skargi, jako że wykładnia
         prawa krajowego w żadnym wypadku nie należy do kompetencji Trybunału.

      24      Z powyższego wynika, że należy udzielić odpowiedzi na pytania prejudycjalne.

       Co do istoty
       W przedmiocie pytania pierwszego
      25      W pytaniu pierwszym sąd krajowy co do zasady usiłuje ustalić, czy art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 w związku z lit. f) załącznika
         do niej należy interpretować w ten sposób, że spółka prawa francuskiego mająca postać société par actions simplifiée może
         zostać uznana za „spółkę państwa członkowskiego” w rozumieniu tej dyrektywy przed jej zmianą przez dyrektywą 2003/123.

      26      Celem udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy uwzględnić brzmienie przepisu, o którego wykładnię wniesiono, oraz cele i systematykę
         dyrektywy (zob. podobnie wyroki: z dnia 17 października 1996 r. w sprawie C‑283/94, C‑291/94 i C‑292/94 Denkavit i in., Rec.
         s. I‑5063, pkt 24, 26, z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie C‑375/98 Epson Europe, Rec. s. I‑4243, pkt 22, 24; a także z dnia
         3 kwietnia 2008 r. w sprawie C‑27/07 Banque Fédérative du Crédit Mutuel, Zb.Orz. s. I‑2067, pkt 22).

      27      W tym zakresie należy przypomnieć, że dyrektywa 90/435, jak to wynika w szczególności z jej motywu trzeciego, wprowadzając
         wspólny system opodatkowania, ma na celu usunięcie niedogodności we współpracy między spółkami różnych państw członkowskich
         występujących w porównaniu ze współpracą między spółkami z tego samego państwa członkowskiego, a tym samym ułatwienie konsolidacji
         spółek na szczeblu wspólnotowym (ww. wyroki: w sprawie Denkavit i in., pkt 22; w sprawie Epson Europe, pkt 20; wyrok z dnia
         4 października 2001 r. w sprawie C‑294/99 Athinaïki Zythopoiïa, Rec. s. I‑6797, pkt 25; wyrok z dnia 25 września 2003 r. w sprawie
         C‑58/01 Océ Van der Grinten, Rec. s. I‑9809, pkt 45, a także ww. wyrok w sprawie Banque Fédérative du Crédit Mutuel, pkt 23).
         Dyrektywa służy w ten sposób zapewnieniu neutralności w aspekcie podatkowym wypłaty zysków przez spółkę zależną z siedzibą
         w jednym państwie członkowskim na rzecz spółki dominującej z siedzibą w innym państwie członkowskim (zob. ww. wyrok w sprawie
         Banque Fédérative du Crédit Mutuel, pkt 24).

      28      Tak jak to wynika z art. 1 dyrektywy 90/435, dotyczy ona wypłaty zysków otrzymywanych przez spółki jednego z państw członkowskich
         pochodzących od spółek zależnych mających siedzibę w innych państwach członkowskich.

      29      Artykuł 2 dyrektywy 90/435 ustanawia przesłanki, jakie powinna spełniać spółka w celu uznania jej za spółkę państwa członkowskiego
         w rozumieniu tej dyrektywy, i określa w ten sposób zakres jej zastosowania. Przesłanki te, tak jak to podkreślił rzecznik
         generalny w pkt 27 opinii, są przesłankami kumulatywnymi.

      30      Zgodnie z art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 pojęcie „spółka państwa członkowskiego” oznacza każdą spółkę, która ma jedną z form
         prawnych wymienionych w załączniku do tej dyrektywy.

      31      Załącznik do dyrektywy 90/435 posługuje się dwoma różnymi technikami dla oznaczenia spółek objętych jej zakresem zastosowania.
         W ten sposób, o ile pod lit. k) i l) tego załącznika zostało użyte sformułowanie rodzajowe oznaczające, odpowiednio, „spółki
         utworzone według prawa portugalskiego będące spółkami handlowymi, spółkami prawa cywilnego mającymi postać spółdzielni, jak
         również przedsiębiorstwa publiczne [spółki handlowe lub spółki cywilne mające formę handlową, a także inne osoby prawne wykonujące
         działalność handlową lub przemysłową, które zostały utworzone zgodnie z prawem portugalskim]” oraz „spółki utworzone według
         prawa Zjednoczonego Królestwa”, tak w pozostałych punktach tego załącznika zostały bezpośrednio wskazane nazwy odnośnych form
         prawnych.

      32      Ostatnia z wymienionych technik, stosowana w większości liter załącznika do dyrektywy 90/435, a szczególności w lit. f) tego
         załącznika, dotyczącej spółek prawa francuskiego, polegająca na wyliczeniu nazw form prawnych objętych zakresem tej dyrektywy,
         bez zamieszczania klauzuli umożliwiającej zastosowanie tej dyrektywy do innych spółek utworzonych na podstawie prawa danego
         państwa członkowskiego – z wyjątkiem, w odniesieniu do prawa francuskiego, podmiotów i przedsiębiorstw publicznych – oznacza,
         że nazwy te zostały wyliczone w sposób wyczerpujący.

      33      W ten sposób zarówno z treści, jak i z systematyki art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435, jak i z lit. f) załącznika do niej wynika,
         że aby spółka prawa francuskiego niebędąca podmiotem lub przedsiębiorstwem publicznym o charakterze przemysłowym lub handlowym
         mogła zostać uznana za spółkę państwa członkowskiego w rozumieniu tej dyrektywy, powinna ona koniecznie posiadać jedną z form
         wyliczonych w sposób wyczerpujący w lit. f) do załącznika tej dyrektywy, a w szczególności być utworzona jako „société anonyme”,
         „société en commandite par actions” lub „société à responsabilité limitée”.

      34      Wniosku tego nie podważają argumenty skarżącej w postępowaniu przed sądem krajowym oraz Komisji, zgodnie z którymi wykaz spółek
         w lit. f) został zamieszczony tytułem przykładu i jedynie w celu zapobieżenia problemom, jakie mogą wyniknąć z konfliktów
         dotyczących kwalifikacji, kiedy to jedna ze spółek byłaby traktowana pod względem podatkowym przez jedno państwo członkowskie
         jako spółka kapitałowa, podlegająca podatkowi od osób prawnych, podczas gdy inne państwo uważałoby tę spółkę za spółkę osobową,
         niepodlegającą podatkowi od spółek, ponieważ niektóre państwa członkowskie chciały przy przyjmowaniu dyrektywy 90/435 wyłączyć
         z zakresu zastosowania tej dyrektywy spółki osobowe.

      35      Niemniej jednak należy podnieść, że wykładnia broniona przez skarżącą w postępowaniu przed sądem krajowym, a także przez Komisję,
         mogłaby odpowiadać celom dyrektywy 90/435, które zostały wymienione w motywie trzecim tej dyrektywy, ponieważ wykładnia ta
         oznaczałaby rozciągnięcie zakresu zastosowania tej dyrektywy na powiększoną liczbę spółek i przyczyniłaby się w ten sposób
         do usunięcia penalizacji współpracy pomiędzy spółkami różnych państw członkowskich w porównaniu do współpracy pomiędzy spółkami
         tego samego państwa członkowskiego oraz ułatwiłaby konsolidację spółek na poziomie wspólnotowym.

      36      Niemniej jednak, tak jak to podniósł rzecznik generalny w pkt 31 opinii, należy stwierdzić, że dyrektywa 90/435 nie ma na
         celu ustanowienia wspólnego reżimu dla wszystkich spółek w państwach członkowskich ani też dla wszystkich form uczestnictwa.

      37      W rzeczywistości bowiem w przypadkach, w których uczestnictwo w spółkach nie jest objęte dyrektywą 90/435, do państw członkowskich
         należy określenie, czy i w jakim zakresie należy unikać podwójnego opodatkowania wypłaconych zysków w znaczeniu ekonomicznym,
         a także wprowadzenie w tym celu, jednostronnie lub w drodze umowy zawartej z innymi państwami członkowskimi, mechanizmów służących
         zapobieganiu lub złagodzeniu tego podwójnego opodatkowania w znaczeniu ekonomicznym (zob. wyrok z dnia 12 grudnia 2006 r.
         w sprawie C‑374/04 Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, Zb.Orz. s. I‑11673, pkt 54, oraz ww. wyrok w sprawie
         Amurta, pkt 24).

      38      Dyrektywa 90/435 ogranicza w ten sposób kompetencje państwa członkowskiego w odniesieniu do opodatkowania zysków wypłacanych
         przez spółki mające siedzibę na jego terytorium na rzecz spółek mających siedzibę w innym państwie członkowskim, objętych
         zakresem zastosowania tej dyrektywy. W tych okolicznościach wymogi podstawowej zasady pewności prawa sprzeciwiają się temu,
         aby wykaz spółek zamieszczony pod lit. f) załącznika do tej dyrektywy był interpretowany jako wykaz załączony tytułem wskazówki,
         jeżeli taka wykładnia nie wynika ani z jej treści, ani z systematyki dyrektywy 90/435.

      39      Wykładnia popierana przez skarżącą w postępowaniu przed sądem krajowym oraz przez Komisję nie wynika również z ewentualnych
         zamiarów wyłączenia przez niektóre państwa członkowskie w trakcie przyjmowania dyrektywy 90/435 z zakresu jej zastosowania
         jedynie spółek osobowych. W rzeczywistości bowiem intencje wyrażone przez państwa członkowskie w ramach Rady Unii Europejskiej
         są pozbawione mocy prawnej, jeżeli nie znajdują one wyrazu w przepisach prawnych. To przepisy prawne bowiem są skierowane
         do jednostek, które powinny mieć możność powołania się na ich treść zgodnie z wymogami zasady bezpieczeństwa prawa (ww. wyrok
         w sprawie Denkavit i in., pkt 29).

      40      Wykładnia, na podstawie której société par actions simplifiée nie powinna być uznawana od chwili jej wprowadzenia do prawa
         francuskiego za objętą dyrektywą 90/435, została ponadto potwierdzona rozwojem prawodawstwa, a w szczególności treścią dyrektywy
         2003/123.

      41      Po pierwsze, dyrektywa 2003/123 stanowi w motywie czwartym, że załącznik do niej zawiera wykaz spółek, do których ma zastosowanie
         dyrektywa, oraz że niektóre formy spółek nie są zawarte w wykazie załącznika, mimo że dla celów podatkowych mają stałą siedzibę
         w państwie członkowskim i podlegają tam podatkowi dochodowemu od osób prawnych. Ten sam motyw wyjaśnia, że zakres stosowania
         dyrektywy 90/435 powinien w związku z tym być rozszerzony na inne jednostki, które mogą prowadzić transgraniczną działalność
         gospodarczą we Wspólnocie i spełniają wszystkie warunki ustanowione w tej dyrektywie.

      42      Po drugie, art. 1 pkt 6 dyrektywy 2003/123 przewiduje zastąpienie załącznika do dyrektywy 90/435 przez tekst znajdujący się
         w załączniku do dyrektywy 2003/123. W wyniku zmiany załącznika do dyrektywy 90/435 przez dyrektywę 2003/123 – lit. f) tego
         załącznika wymienia pomiędzy objętymi nią spółkami société par actions simplifiée oraz zawiera, w szczególności w celu uwzględnienia
         ewolucji prawa krajowego, przepis przewidujący, że do zakresu zastosowania dyrektywy 90/435 wchodzą również i inne spółki
         utworzone na podstawie prawa francuskiego i podlegające we Francji podatkowi od osób prawnych.

      43      Wreszcie należy podnieść, że w przeciwieństwie do tego, co twierdzą skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym oraz Komisja,
         ponieważ formy prawne prawa francuskiego objęte przez dyrektywą 90/435 zostały wymienione pod lit. f) załącznika do niej w sposób
         wyczerpujący, poszerzenie zakresu zastosowania tej dyrektywy w drodze analogii na inne rodzaje spółek, takie jak na przykład
         société par actions simplifiée prawa francuskiego, niezależnie od tego, czy są one porównywalne, jest niedopuszczalne.

      44      Z uwagi na powyższe na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 w związku z lit. f) załącznika
         do tej dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że spółka prawa francuskiego mająca formę société par actions simplifiée
         nie może zostać uznana za „spółkę państwa członkowskiego” w rozumieniu tej dyrektywy przed jej zmianą przez dyrektywę 2003/123.

       W przedmiocie pytania drugiego
      45      W pytaniu drugim sąd krajowy zastanawia się nad ważnością art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 w związku z lit. f) załącznika do
         niej oraz art. 5 ust. 1 tej dyrektywy w świetle art. 43 WE i art. 48 WE lub art. 56 ust. 1 WE oraz art. 58 ust. 1 lit. a) WE
         i art. 58 ust. 3 WE, w zakresie w jakim z przepisów tych wynika zwolnienie z podatku pobieranego u źródła w przypadku wypłaty
         zysku spółki prawa niemieckiego na rzecz spółki dominującej prawa francuskiego mającej formę prawną société anonyme, d’une
         société en commandite par actions czy też société à responsabilité limitée, jednakże nie przewidują one takiego zwolnienia,
         w przypadku gdy chodzi o spółkę dominującą prawa francuskiego mającą formę prawną société par actions simplifiée.

      46      Skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym podnosi w tym względzie, że wyłączenie société par actions simplifiée z zakresu
         zastosowania dyrektywy 90/435 doprowadzi do arbitralnego, mniej korzystnego traktowania jej w stosunku do société anonyme
         lub société à responsabilité limitée prawa francuskiego lub w stosunku do form prawnych spółek akcyjnych lub spółek z ograniczoną
         odpowiedzialnością pozostałych państw członkowskich wymienionych w tej dyrektywie. Société par actions simplifiée znajdzie
         się w mniej korzystnej sytuacji w szczególności dlatego, że prawo niemieckie nie określa środków proceduralnych, na podstawie
         których możliwe jest powoływanie się na sprzeczne z prawem wspólnotowym stosowanie podatku od dochodów z kapitału poza dziedziną
         zastosowania dyrektywy 90/435.

      47      Z kolei ani rządy niemiecki, włoski i rząd Zjednoczonego Królestwa, ani też Komisja nie wysuwają żadnego argumentu podważającego
         ważność dyrektywy 90/435. Po pierwsze, podstawowe wolności nie zakazują stosowania poboru u źródła jako takiego i nie sprzeciwiają
         się podwójnemu opodatkowaniu wynikającemu z równoległego wykonywania kompetencji podatkowych dwóch państw członkowskich. Po
         drugie, prawodawca dysponuje szerokim zakresem swobodnego uznania w zakresie harmonizacji i zbliżania ustawodawstw. Ograniczenie
         zakresu harmonizacji lub zbliżania ustawodawstw do poszczególnych dziedzin nie może samo w sobie stanowić bezprawności.

      48      Rząd włoski podkreśla ponadto, że ponieważ société par actions simplifiée została ustanowiona po wejściu w życie dyrektywy
         90/435, dyrektywa ta nie może zostać uznana za nieważną z powodu braku uwzględnienia tej formy prawnej spółki, jako że wady
         skutkujące nieważnością aktu prawnego muszą istnieć w chwili powstania tego aktu. Ponadto można by było się zastanawiać, czy
         dyrektywa 2003/123 nie powinna była włączyć société par actions simplifiée do wykazu załącznika dyrektywy 90/435 w sposób
         retroaktywny. Jednak w tym zakresie wyłącznie do swobodnego uznania prawodawcy wspólnotowego należy uzupełnienie lub też nieuzupełnianie
         załącznika do dyrektywy 90/435 i ograniczenie w czasie skutków włączenia tej formy prawnej do tego aneksu poprzez przewidzenie,
         że włączenie to nie ma skutków retroaktywnych.

      49      W tym zakresie należy przypomnieć, że ocena ważności danego aktu, której przeprowadzenia należy do Trybunału w ramach odesłania
         prejudycjalnego, powinna zazwyczaj opierać się na sytuacji istniejącej w chwili przyjęcia tego aktu (wyrok z dnia 17 lipca
         1997 r. w sprawach połączonych C‑248/95 i C‑249/95 SAM Schiffahrt i Stapf, Rec. s. I‑4475, pkt 46).

      50      Nawet jeżeliby przyjąć, że ważność danego aktu mogłaby być oceniana na podstawie nowych elementów, które pojawiły się po jego
         przyjęciu (ww. wyrok w sprawie SAM Schiffahrt i Stapf, pkt 47), to taka ocena nie powinna jednak mieć miejsca w niniejszej
         sprawie.

      51      W rzeczywistości bowiem, pomijajac fakt, że société par actions simplifiée została wprowadzona do prawa francuskiego dopiero
         po przyjęciu dyrketywy 90/435, z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynika, że w odniesieniu do spółek prawa francuskiego zakres
         zastosowania tej dyrektywy został ustalony poprzez wyliczenie nazw form prawnych objętych zakresem tej dyrektywy, bez zamieszczania
         klauzuli umożliwiającej zastosownaie tej dyrektywy do innych spółek utworzonych na podstawie prawa francuskiego.

      52      Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że instytucjom wspólnotowym przysługuje swobodne uznanie co do przystąpienia jedynie do
         progresywnej harmonizacji danej dziedziny lub do etapowego zbliżania przepisów krajowych. Wprowadzenie takich środków jest
         bowiem co do zasady trudne, albowiem oznacza ono przygotowywanie ze strony właściwych instytucji wspólnotowych na podstawie
         różnych i złożonych przepisów krajowych przepisów wspólnotowych zgodnych z celami określonymi w traktacie WE, które otrzymały
         zgodę kwalifikowanej większości członków Rady, a nawet, tak jak w dziedzinie podatków, otrzymały ich jednomyślną zgodę (zob.
         podobnie wyroki: z dnia 29 lutego 1984 r. w sprawie 37/83 Rewe-Zentrale, Rec. s. 1229, pkt 20; z dnia 13 maja 1997 r. w sprawie
         C‑233/94 przeciwko Parlamentowi i Radzie, Rec. s. I‑2405, pkt 43; a także z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie C‑166/98 Socridis,
         Rec. s. I‑3791, pkt 26).

      53      Należy jednak zbadać, czy takie ograniczenie zakresu zastosowania dyrektywy 90/435, które już na wstępie wyłącza z zakresu
         zastosowania inne spółki, które mogą zostać utworzone na podstawie prawa krajowego, takie jak ograniczenie wynikające z art. 2
         lit. a) dyrektywy 90/435 i pkt f) załącznika do niej, może zostać uznane za nieważne w świetle artykułów traktatu gwarantujących
         swobodę przedsiębiorczości oraz swobodny przepływ kapitału.

      54      Zgodnie utrwalonym orzecznictwem swoboda wykonywania przez podmioty pochodzące z jednego z państw członkowskich działalności
         gospodarczej na terytorium innego państwa członkowskiego obejmuje podejmowanie i wykonywanie działalności na własny rachunek
         oraz zakładanie i prowadzenie przedsiębiorstw na warunkach określonych w ustawodawstwie państwa przyjmującego dla jego własnych
         podmiotów. Zniesienie ograniczeń w swobodzie wykonywania działalności gospodarczej dotyczy także ograniczeń w zakładaniu agencji,
         oddziałów i spółek zależnych przez podmioty z państwa członkowskiego prowadzące działalność na terytorium innego państwa członkowskiego
         (zob. w szególności wyroki: z dnia 28 stycznia 1986 r. w sprawie 270/83 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. 273, pkt 13;
         z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie C‑311/97 Royal Bank of Scotland, Rec. str. I‑2651, pkt 22; z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie
         C‑253/03 CLT-UFA, Zb.Orz. s. I‑1831, pkt 13).

      55      Z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że nawet jeśli zgodnie ze swym brzmieniem postanowienia traktatu dotyczące swobody
         przedsiębiorczości mają na celu zapewnienie korzyści w postaci krajowego traktowania w przyjmującym państwie członkowskim,
         to jednak sprzeciwiają się one temu, by państwo członkowskie pochodzenia ograniczało podejmowanie działalności w innym państwie
         członkowskim przez swojego obywatela lub przez spółkę utworzoną zgodnie z jego ustawodawstwem (zob. w szczególności wyroki:
         z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie C‑264/96 ICI, Rec. s. I‑4695, pkt 21; z dnia 12 września 2006 r. w sprawie C‑196/04 Cadbury
         Schweppes i Cadbury Schweppes Overseas, Zb.Orz. s. I‑7995, pkt 42; z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C‑298/05 Columbus Container
         Services, Zb.Orz. s. I‑10451, pkt 33; a także z dnia 15 maja 2008 r. w sprawie C‑414/06 Lidl Belgium, Zb.Orz. s. I‑301, pkt 19).

      56      Tak jak to zostało przypomniane w pkt 27 niniejszego wyroku, dyrektywa 90/435, wprowadzając wspólny system opodatkowania,
         ma na celu usunięcie każdego rodzaju penalizacji współpracy między spółkami z różnych państw członkowskich na tle współpracy
         między spółkami z tego samego państwa członkowskiego, a tym samym ułatwienie konsolidacji spółek na szczeblu wspólnotowym
         (ww. wyrok w sprawie Banque Fédérative du Crédit Mutuel, pkt 23; wyrok z dnia 12 lutego 2009 r. w sprawie C‑138/07 Cobelfret,
         Zb.Orz. s. I‑731, pkt 28).

      57      W celu zapewnienia na płaszczyźnie podatkowej neutralności wypłaty zysków przez spółkę zależną z siedzibą w jednym państwie
         członkowskim na rzecz spółki dominującej z siedzibą w innym państwie członkowskim dyrektywa 90/435 zmierza do unikania podwójnego
         opodatkowania w znaczeniu ekonomicznym zysków, to znaczy do unikania sytuacji, w której wypłacone zyski zostaną opodatkowane
         raz po stronie spółki zależnej i drugi raz po stronie spółki dominującej (zob. ww. wyroki: w sprawie Banque Fédérative du
         Crédit Mutuel, pkt 24, 27; a także w sprawie Cobelfret, pkt 29).

      58      W tym zakresie art. 5 ust. 1 dyrektywy 90/435 nakłada na państwa członkowskie obowiązek zwolnienia z opodatkowania u źródła
         zysków wypłacanych przez spółkę zależną na rzecz spółki dominującej jedynie wtedy, gdy spółka ta posiada w kapitale spółki
         zależnej co najmniej 25%.

      59      O ile na podstawie dyrektywy 90/435 rzeczony obowiązek ciąży na państwach członkowskich jedynie w odniesieniu do wypłaty zysku
         przez spółkę, która może zostać uznana za spółkę w rozumieniu tej dyrektywy, to wystarczy podnieść, że dyrektywa ta nie zezwala
         państwu członkowskiemu na traktowanie w mniej korzystny sposób zysków wypłacanych przez spółki innych państw członkowskich,
         które nie wchodzą do jej zakresu zastosowania, niż zysków wypłacanych przez porównywalne spółki na jego terytorium.

      60      Trybunał orzekł już bowiem, że w przypadkach, które ze względu na wielkość udziałów w spółkach nie są objęte dyrektywą 90/435,
         do państw członkowskich należy określenie, czy i w jakim zakresie unikać będą podwójnego opodatkowania wypłaconych zysków
         w znaczeniu ekonomicznym, a także wprowadzenie w tym celu, jednostronnie lub w drodze umowy zawartej z innymi państwami członkowskimi,
         mechanizmów służących zapobieganiu tego rodzaju podwójnemu opodatkowaniu lub łagodzeniu go. Jednakże nie oznacza to, że mogą
         one stosować przepisy sprzeczne ze swobodami przepływu gwarantowanymi w traktacie (zob. ww. wyroki: w sprawie Test Claimants
         in Class IV of the ACT Group Litigation, pkt 54; w sprawie Amurta, pkt 24; a także wyrok z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie
         C‑303/07 Aberdeen Property Fininvest Alpha, Zb.Orz. s. I‑5145, pkt 28).

      61      W związku z tym ograniczenie zakresu zastosowania dyrektywy 90/435, które już na wstępie wyłącza pozostałe spółki, które mogą
         zostać utworzone na podstawie prawa krajowego, takie jak ograniczenie wynikające z art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 oraz z lit. f)
         załącznika do niej, nie jest w stanie powodować ograniczenia swobody przedsiębiorczości.

      62      Wniosek przedstawiony w poprzednim punkcie odnosi się również do postanowień traktatu dotyczących swobody przepływu kapitału.

      63      Z uwagi na powyższe na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że ocena tego pytania nie wykazała żadnego elementu, który mógłby
         mieć wpływ na ważność art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 w związku z lit. f) załącznika do niej oraz w związku z art. 5 ust. 1
         tej dyrektywy.

       W przedmiocie kosztów
      64      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      1)      Artykuł 2 lit. a) dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego
            w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich w związku z lit. f) załącznika do tej dyrektywy
            powinien być interpretowany w ten sposób, że spółka prawa francuskiego mająca formę société par actions simplifiée nie może
            zostać uznana za „spółkę państwa członkowskiego” w rozumieniu tej dyrektywy przed jej zmianą przez dyrektywę Rady 2003/123
            z dnia 22 grudnia 2003 r.
      2)      Ocena pytania drugiego nie wykazała żadnego elementu, który mógłby mieć wpływ na ważność art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 w związku
            z lit. f) załącznika do niej oraz w związku z art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.