title: Sprawa C-89/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London – Zjednoczone Królestwo) – Secretary of State for the Home Department / Rozanne Banger (Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Artykuł 21 TFUE – Prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Unii – Dyrektywa 2004/38 WE – Artykuł 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) – Partner, z którym obywatel Unii pozostaje w stałym, należycie poświadczonym związku – Powrót do państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii – Wniosek o zezwolenie na pobyt – Szczegółowa analiza osobistej sytuacji wnioskodawcy – Artykuły 15 i 31 – Skuteczna ochrona sądowa – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London – Zjednoczone Królestwo) – Secretary of State for the Home Department / Rozanne Banger
      (Sprawa C-89/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Artykuł 21 TFUE - Prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Unii - Dyrektywa 2004/38 WE - Artykuł 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) - Partner, z którym obywatel Unii pozostaje w stałym, należycie poświadczonym związku - Powrót do państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii - Wniosek o zezwolenie na pobyt - Szczegółowa analiza osobistej sytuacji wnioskodawcy - Artykuły 15 i 31 - Skuteczna ochrona sądowa - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47))
      (2018/C 319/10)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

         Strona pozwana: Rozanne Banger

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwo członkowskie, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii, do ułatwienia udzielenia zezwolenia na pobyt będącemu obywatelem państwa trzeciego niezarejestrowanemu partnerowi, z którym ten obywatel Unii pozostaje w stałym, należycie poświadczonym związku, jeżeli rzeczony obywatel Unii, po skorzystaniu z prawa do swobodnego przemieszczania się w celu podjęcia pracy w drugim państwie członkowskim zgodnie z warunkami określonymi w dyrektywie 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, powraca wraz z partnerem do państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada, by w nim przebywać.

                  2)

                  Artykuł 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt będącemu obywatelem państwa trzeciego niezarejestrowanemu partnerowi obywatela Unii, który to obywatel Unii, po skorzystaniu z prawa do swobodnego przemieszczania się w celu podjęcia pracy w drugim państwie członkowskim zgodnie z warunkami określonymi w dyrektywie 2004/38, powraca wraz z partnerem do państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada, by w nim przebywać, powinna opierać się na szczegółowej analizie osobistych okoliczności dotyczących wnioskodawcy i powinna być uzasadniona.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że obywatelom państw trzecich, o których mowa w tym przepisie, powinien przysługiwać, do celów zakwestionowania wydanej wobec nich decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt, środek zaskarżenia, w następstwie wykonania którego sąd krajowy będzie mógł ustalić, czy decyzja odmowna opiera się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej i czy były przestrzegane gwarancje proceduralne. Wśród gwarancji tych figuruje obowiązek właściwych organów krajowych polegający na przeprowadzeniu szczegółowej analizy osobistych okoliczności dotyczących wnioskodawcy oraz uzasadnienia każdej odmowy wjazdu lub pobytu.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa T-419/18: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2018 r. – Crédit agricole i Crédit agricole Corporate and Investment Bank/Komisja

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/19

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2018 r. – Crédit agricole i Crédit agricole Corporate and Investment Bank/Komisja
      (Sprawa T-419/18)
      (2018/C 319/23)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Crédit agricole SA (Montrouge, Francja) i Crédit agricole Corporate and Investment Bank (Montrouge) (przedstawiciele: J.-P. Tran Thiet, M. Powell, J. Jourdan i J.-J. Lemonnier, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jaki Komisja oddaliła w niej złożone przez skarżące wnioski o zachowanie poufności;

                  —

                  obciążenie Komisji całokształtem kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi przeciwko wydanej przez Komisję decyzji C(2018) 2743 final z dnia 27 kwietnia 2018 r. w przedmiocie zastrzeżeń odnośnie ujawnienia informacji dostarczonych przez nie na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. (Dz.U. 2011, L 275, s. 29) w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji [sprawa AT.39914 – Instrumenty pochodne stopy procentowej dla euro (EIRD)], skarżące podnoszą dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że opublikowanie dotyczących skarżących informacji odnoszących się do transakcji pomiędzy traderami, które zostały zawarte jeszcze przed okresem trwania naruszenia, stanowi naruszenie domniemania niewinności. W tym względzie Komisja nie była uprawniona do opublikowania decyzji zawierającej aluzje do mających znamiona naruszenia zachowań skarżących, których nie mogły one zakwestionować. W zaskarżonej decyzji Komisja dopuściła się więc naruszenia prawa oddalając przedstawione przez skarżące wnioski o zachowanie poufności tych informacji.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że opublikowanie, jeszcze przed wyrokiem wydanym przez Sąd co do istoty w sprawie T-113/17 Crédit agricole i Crédit Agricole Corporate and Investment Bank/Komisja, informacji czyniących aluzje do mających znamiona naruszenia zachowań skarżących, które zostały przez nie zakwestionowane przed Sądem, stanowi naruszenie domniemania niewinności. W zaskarżonej decyzji Komisja dopuściła się więc naruszenia prawa oddalając przedstawione przez skarżące wnioski o zachowanie poufności tych informacji.


title: Sprawa C-420/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof 's Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 26 czerwca 2018 r. – IO / Inspecteur van de rijksbelastingsdienst

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof 's Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 26 czerwca 2018 r. – IO / Inspecteur van de rijksbelastingsdienst
      (Sprawa C-420/18)
      (2018/C 319/16)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof 's Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IO

         Strona przeciwna: Inspecteur van de rijksbelastingsdienst

         Pytania prejudycjalne

      Czy członek rady nadzorczej fundacji, który względem tej rady nadzorczej znajduje się – w zakresie warunków pracy i wynagrodzenia – w stosunku podporządkowania, ale w pozostałym zakresie względem tejże rady nadzorczej ani fundacji podporządkowanie takie nie występuje, prowadzi samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 i art. 10 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa T-469/17: Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – The Scotch Whisky Association / EUIPO – José Estévez (JOHN COR)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/26

      Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – The Scotch Whisky Association / EUIPO – José Estévez (JOHN COR)
      (Sprawa T-469/17) (1)

      (2018/C 319/32)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2017.


title: Sprawa C-438/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 4 lipca 2018 r. – Galeria Parque Nascente-Exploração de Espaços Comerciais SA / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 4 lipca 2018 r. – Galeria Parque Nascente-Exploração de Espaços Comerciais SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-438/18)
      (2018/C 319/17)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD).

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Galeria Parque Nascente-Exploração de Espaços Comerciais SA.

         Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  1. Czy w przypadku dokonania wykładni art. 23 ust. 1 lit. c) Código do IRC (kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych) w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. i art. 23 ust. 1 i 2 lit. c) Código do IRC w brzmieniu obowiązującym w 2014 r. w ten sposób, że po wspomnianym połączeniu odwrotnym odsetki od kredytów zaciągniętych od osób trzecich (które podlegają odliczeniu w spółce przejmowanej w przypadku, gdyby nie doszło do połączenia) w celu nabycia kapitału spółki zależnej przejmującej, które to odsetki zostały przeniesione w wyniku połączenia, nie mogą już zostać odliczone od zysków spółki przejmującej, wspomniane artykuły nie będą zgodne z prawem wspólnotowym, a w szczególności z dyrektywą Rady 2009/133/WE (1) z tego względu, że naruszają one jej zasady i cele, jak również postanowienia jej art.4.?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze w ten sposób, że ów brak odliczenia odsetek jest zgodny z dyrektywą, czy odpowiedź ta pozostanie taka sama wobec okoliczności, iż taka korekta nie została dokonana na podstawie przepisu dyrektywy zwalczającego nadużycia (art. 15.o) lub na podstawie wdrażającej ją ustawy krajowej (art. 73 ust. 10 Código do IRC), lecz innego przepisu ustawy krajowej (art. 23 CIRC)?

         (1)  Dyrektywa Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (Dz.U. 2009, L 310, s. 34).


title: Sprawa T-10/18: Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Eesti Apteekide Ühendus / Komisja

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/26

      Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Eesti Apteekide Ühendus / Komisja
      (Sprawa T-10/18) (1)

      (2018/C 319/33)
      Język postępowania: angielski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-154/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – SIA „E LATS” / Valsts ieņēmumu dienests (Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 311 ust. 1 pkt 1 – Szczególne przepisy dotyczące towarów używanych – Pojęcie „towarów używanych” – Towary zawierające metale szlachetne lub kamienie szlachetne odsprzedawane przez kupca – Przetwarzanie tych towarów po sprzedaży – Pozyskiwanie metali szlachetnych lub kamieni szlachetnych – Pojęcie „metali szlachetnych lub kamieni szlachetnych”)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/10

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – SIA „E LATS” / Valsts ieņēmumu dienests
      (Sprawa C-154/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 311 ust. 1 pkt 1 - Szczególne przepisy dotyczące towarów używanych - Pojęcie „towarów używanych” - Towary zawierające metale szlachetne lub kamienie szlachetne odsprzedawane przez kupca - Przetwarzanie tych towarów po sprzedaży - Pozyskiwanie metali szlachetnych lub kamieni szlachetnych - Pojęcie „metali szlachetnych lub kamieni szlachetnych”))
      (2018/C 319/11)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SIA „E LATS”

         Strona przeciwna: Valsts ieņēmumu dienests

         Sentencja

      Artykuł 311 ust. 1 pkt 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „towarów używanych” nie obejmuje towarów używanych zawierających metale szlachetne lub kamienie szlachetne, jeżeli towary te nie nadają się już do spełniania swojej pierwotnej funkcji i zachowały jedynie funkcjonalności właściwe dla tych metali lub kamieni, czego ustalenie należy do sądu krajowego, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych obiektywnych okoliczności danego przypadku.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa T-103/18: Postanowienie Sądu z dnia 6 lipca 2018 r. – S & V Technologies / EUIPO – Smoothline (Smoothline)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/27

      Postanowienie Sądu z dnia 6 lipca 2018 r. – S & V Technologies / EUIPO – Smoothline (Smoothline)
      (Sprawa T-103/18) (1)

      (2018/C 319/34)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-428/18: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2018 r. – McDreams Hotel / EUIPO – McDonald’s International Property (mc dreams hotels Träumen zum kleinen Preis!)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/20

      Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2018 r. – McDreams Hotel / EUIPO – McDonald’s International Property (mc dreams hotels Träumen zum kleinen Preis!)
      (Sprawa T-428/18)
      (2018/C 319/24)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: McDreams Hotel GmbH (Feldkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Schenk)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: McDonald's International Property Co. Ltd (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca w postępowaniu przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego mc dreams hotels Träumen zum kleinen Preis! – zgłoszenie nr 1 47 35 435

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie R 972/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-451/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla (Węgry) w dniu 10 lipca 2018 r. – Tibor-Trans Fuvarozó és Kereskedelmi Kft. / DAF TRUCKS N.V.

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla (Węgry) w dniu 10 lipca 2018 r. – Tibor-Trans Fuvarozó és Kereskedelmi Kft. / DAF TRUCKS N.V.
      (Sprawa C-451/18)
      (2018/C 319/18)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Győri Ítélőtábla

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa i wnosząca apelację: Tibor-Trans Fuvarozó és Kereskedelmi Kft.

         Strona pozwana i druga strona postępowania apelacyjnego: DAF TRUCKS N.V.

         Pytania prejudycjalne

      Czy wykładni przepisu dotyczącego jurysdykcji szczególnej, zawartego w art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy dokonywać w ten sposób, że „miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę” stanowi podstawę jurysdykcji sądu, do którego wniesiono skargę, jeżeli:

                  —

                  siedziba lub główne przedsiębiorstwo lub centrum interesów majątkowych strony powodowej, która twierdzi, że poniosła szkodę, znajduje się w danym państwie;

                  —

                  żądanie strony powodowej skierowane przeciwko jednej pozwanej, producentowi samochodów ciężarowych mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim, opiera się na naruszeniu [stwierdzonym] w drodze [decyzji] Komisji Europejskiej na podstawie art. 101 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawnego art. 81 ust. 1 WE), polegającym na dokonaniu ustaleń w zmowie dotyczących ustalania cen i podwyższania cen brutto w Europejskim Obszarze Gospodarczym, która to decyzja ma innych adresatów oprócz pozwanej;

                  —

                  strona powodowa nabyła jedynie samochody ciężarowe wyprodukowane przez inne przedsiębiorstwa uczestniczące w kartelu;

                  —

                  żadne dane nie wskazują, że jakiekolwiek ze spotkań uznanych za ograniczające konkurencję miało miejsce w państwie sądu, do którego wniesiono skargę;

                  —

                  strona powodowa nabywała głównie samochody ciężarowe – jej zdaniem po zniekształconych cenach – w państwie sądu, do którego wniesiono skargę, i w tym celu zawierała umowy leasingu przewidujące automatyczne przeniesienie własności przedmiotu leasingu po zakończeniu okresu umowy z przedsiębiorstwami działającymi we wspomnianym państwie, lecz, jak wynika z jej własnych twierdzeń, strona powodowa negocjowała bezpośrednio z dealerami pojazdów, a leasingodawca dodawał do cen uzgodnionych przez stronę powodową swoją własną marżę zysku i koszty leasingu, przy czym prawo własności pojazdów było przenoszone na stronę powodową po wykonaniu umowy leasingu, w chwili jej zakończenia?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-574/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Combaro SA [Odwołanie – Unia celna – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Artykuł 239 – Umorzenie należności celnych przywozowych – Przywóz tkanin lnianych z Łotwy w latach 1999 – 2002 – Sytuacja szczególna – Obowiązki w zakresie nadzoru i kontroli – Domniemana korupcja organów celnych – Nieautentyczne świadectwo przewozowe – Wzajemne zaufanie]

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/21

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Combaro SA
      (Sprawa C-574/17 P) (1)

      ([Odwołanie - Unia celna - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 239 - Umorzenie należności celnych przywozowych - Przywóz tkanin lnianych z Łotwy w latach 1999 – 2002 - Sytuacja szczególna - Obowiązki w zakresie nadzoru i kontroli - Domniemana korupcja organów celnych - Nieautentyczne świadectwo przewozowe - Wzajemne zaufanie])
      (2018/C 328/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Combaro SA (przedstawiciel: D. Ehle, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2017 r., Combaro/Komisja (T- 752/14, EU:T:2017:529), zostaje uchylony.

                  2)

                  Skarga wniesiona przez Combaro SA zostaje oddalona.

                  3)

                  Combaro SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa T-439/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – LS Cable & System/Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Jednolite i ciągłe naruszenie – Wystarczający dowód – Przyczynienie się do osiągnięcia jednolitego celu naruszenia – Wiedza o głównych elementach naruszenia – Obliczanie kwoty grzywny – Kwota podstawowa – Punkt 18 wytycznych – Waga naruszenia – Proporcjonalność – Okoliczności łagodzące – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/33

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – LS Cable & System/Komisja
      (Sprawa T-439/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Jednolite i ciągłe naruszenie - Wystarczający dowód - Przyczynienie się do osiągnięcia jednolitego celu naruszenia - Wiedza o głównych elementach naruszenia - Obliczanie kwoty grzywny - Kwota podstawowa - Punkt 18 wytycznych - Waga naruszenia - Proporcjonalność - Okoliczności łagodzące - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LS Cable & System Ltd (Anyang-si, Korea Południowa) (przedstawiciele: S. Kinsella i S. Spinks, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Giolito, A. Biolan i N. Khan, następnie N. Khan i H. van Vliet, pełnomocnicy, wspierani przez B. Raymenta, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia [EOG] (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, a po drugie, do obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  LS Cable & System Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-492/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 27 lipca 2018 r. – Openbaar Ministerie / TC

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 27 lipca 2018 r. – Openbaar Ministerie / TC
      (Sprawa C-492/18)
      (2018/C 381/09)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: Openbaar Ministerie

         Strona przeciwna: TC

         Pytania prejudycjalne

      Czy utrzymanie aresztu ekstradycyjnego osoby poszukiwanej, w wypadku której istnieje ryzyko ucieczki, przez okres trwający dłużej niż 90 dni od zatrzymania tej osoby jest sprzeczne z art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jeżeli:

                  —

                  wykonujące nakaz państwo członkowskie dokonało transpozycji art. 17 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) w ten sposób, że areszt ekstradycyjny osoby poszukiwanej musi zostać zawieszony zawsze wtedy, gdy tylko przekroczony zostanie 90-dniowy termin na podjęcie ostatecznej decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania i

                  —

                  organy sądowe tego państwa członkowskiego dokonały takiej wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą termin na podjęcie decyzji zostaje zawieszony, gdy tylko wykonujący nakaz organ sądowy postanowi zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym lub oczekiwać na udzielenie odpowiedzi na pytania, z którymi zwrócił się inny wykonujący nakaz organ sądowy, jak również odroczyć przekazanie ze względu na realne ryzyko nieludzkich i poniżających warunków pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/JBZ z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190/1).


title: Sprawa T-112/17: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – Pelikan/EUIPO – NBA Properties (NEW ORLEANS PELICANS) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego NEW ORLEANS PELICANS – Wcześniejsze słowne unijne i wcześniejszy graficzny krajowy znaki towarowe Pelikan – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/23

      Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – Pelikan/EUIPO – NBA Properties (NEW ORLEANS PELICANS)
      (Sprawa T-112/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego NEW ORLEANS PELICANS - Wcześniejsze słowne unijne i wcześniejszy graficzny krajowy znaki towarowe Pelikan - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 381/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pelikan Vertriebsgesellschaft mbH & Co. KG (Hanower, Niemcy (przedstawiciel: adwokat U. Hildebrandt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: NBA Properties, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo M. Chapple, następnie T. Elias, barristers)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 grudnia 2016 r. (sprawa R 408/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Pelikan Vertriebsgesellschaft a NBA Properties.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Pelikan Vertriebsgesellschaft mbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa C-556/18: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/18

      Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-556/18)
      (2018/C 381/19)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  uznanie przez Trybunał Sprawiedliwości na podstawie art. 258 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 ust. 7 w związku z art. 13 ust. 1, art. 14 i art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1) wskutek niewywiązania się z obowiązku informowania społeczeństwa i konsultacji w odniesieniu do przeglądu i uaktualnienia planów gospodarowania wodami w dorzeczach oraz wskutek braku przyjęcia, opublikowania i przekazania Komisji przeglądu i uaktualnienia planów gospodarowania wodami w dorzeczach dla obszarów dorzeczy na wyspach Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria, Teneryfa, La Gomera, La Palma i El Hierro;

                  —

                  obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z art. 25 dyrektywy 2000/69/WE weszła ona w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, to znaczy z dniem 22 grudnia 2000 r. Z tego względu plany gospodarowania wodami w dorzeczach należało opublikować zgodnie z art. 13 ust. 6 najpóźniej do dnia 22 grudnia 2009 r., a ich pierwszego przeglądu i uaktualnienia należało dokonać zgodnie z art. 13 ust. 7 najpóźniej do dnia 22 grudnia 2015 r.
      Komisja uważa, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy przytoczonych przepisów dyrektywy 2000/60/WE wskutek niewywiązania się z obowiązku informowania społeczeństwa i konsultacji w odniesieniu do przeglądu i uaktualnienia planów gospodarowania wodami w dorzeczach oraz wskutek braku przyjęcia, opublikowania i przekazania Komisji w wyznaczonym w uzasadnionej opinii z dnia 5 października 2017 r. terminie dwóch miesięcy przeglądu i uaktualnienia planów gospodarowania wodami w dorzeczach dla obszarów dorzeczy na wyspach Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria, Teneryfa, La Gomera, La Palma i El Hierro.

         (1)  Dz.U. 2000, L 327, s. 1.


title: Sprawa C-494/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Barcelona (Hiszpania) w dniu 27 lipca 2018 r. – Bondora AS / XY

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Barcelona (Hiszpania) w dniu 27 lipca 2018 r. – Bondora AS / XY
      (Sprawa C-494/18)
      (2018/C 381/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bondora AS

         Strona pozwana: XY

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy uregulowanie krajowe, takie jak przepis DF 23a ust. 4 LEC [hiszpańskiego kodeksu postępowania cywilnego], które, w przypadku powództwa wnoszonego przeciwko konsumentowi, kiedy istnieją przesłanki wskazujące na możliwość dochodzenia przez stronę powodową roszczeń opartych na zastosowaniu nieuczciwych warunków, uniemożliwia zarówno przedstawienie, jak i żądanie przedstawienia umowy oraz rozbicia kwoty dochodzonego roszczenia na elementy składowe, jest zgodne z art. 38 KPPUE [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej], z art. 6 ust. 1 [TUE] oraz z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy [93/13/EWG] (1)?

                  2.

                  Czy w przypadku roszczeń wnoszonych przeciwko konsumentom żądanie przedstawienia przez stronę powodową w pkt 11 formularza A rozbicia kwoty dochodzonego roszczenia na elementy składowe jest zgodne z art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1896/2006 ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (2)? Podobnie, czy jest zgodne z przywołanym przepisem żądanie, w celu zbadania, czy zastosowano nieuczciwe warunki, aby strona powodowa w pkt 11 formularza A wskazała treść będących podstawą jej roszczeń wobec konsumenta postanowień umownych wykraczających poza główny przedmiot umowy?

                  3.

                  Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej udzieli negatywnej odpowiedzi na pytanie drugie, czy zgodnie z obecnym brzmieniem rozporządzenia nr 1896/2006 jest możliwe, i, jeśli tak, to na podstawie którego przepisu tego rozporządzenia, zbadanie z urzędu przed wydaniem europejskiego nakazu zapłaty, czy w umowie zawartej z konsumentem zastosowano nieuczciwe warunki?

                  4.

                  W przypadku, kiedy zgodnie z obecnym brzmieniem rozporządzenia nr 1896/2006 nie jest możliwe zbadanie z urzędu przed wydaniem europejskiego nakazu zapłaty tego, czy zastosowano nieuczciwe warunki, sąd zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wydanie orzeczenia w przedmiocie ważności przywołanego rozporządzenia w związku z jego sprzecznością z art. 38 KPPUE i art. 6 ust. 1 [TUE].

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (Dz.U. 2006, L 399, s. 1).


title: Sprawa T-14/16: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2018 r. – Apimab Laboratoires i in. / Komisja [Ochrona konsumentów – Określenie najwyższych dopuszczalnych poziomów wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w niektórych suplementach diety – Rozporządzenie (EWG) nr 315/93 – Analiza ryzyka – Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 – Oczywisty błąd w ocenie – Proporcjonalność – Zasada niedyskryminacji]

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/19

      Wyrok Sądu z dnia 11 września 2018 r. – Apimab Laboratoires i in. / Komisja
      (Sprawa T-14/16) (1)

      ([Ochrona konsumentów - Określenie najwyższych dopuszczalnych poziomów wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w niektórych suplementach diety - Rozporządzenie (EWG) nr 315/93 - Analiza ryzyka - Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Zasada niedyskryminacji])
      (2018/C 381/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Apimab Laboratoires (Clermont-l’Hérault, Francja) oraz 7 innych podmiotów, wskazanych w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokat A. de Brosses)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herbout-Borczak i C. Valero, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1933 z dnia 27 października 2015 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1881/2006 w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych we włóknach kakao, chipsach bananowych, suplementach diety, suszonych ziołach i suszonych przyprawach (Dz.U. 2015, L 282, s. 11).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Apimab Laboratoires oraz pozostałe podmioty konstytuujące stronę skarżącą wskazane w załączniku do wyroku zostają obciążone ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa T-584/17: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – Primart/EUIPO – Bolton Cile España (PRIMART Marek Łukasiewicz) { Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PRIMART Marek Łukasiewicz – Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe PRIMA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/23

      Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – Primart/EUIPO – Bolton Cile España (PRIMART Marek Łukasiewicz)
      (Sprawa T-584/17) (1)

      ({ Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PRIMART Marek Łukasiewicz - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe PRIMA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2018/C 381/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz (Wołomin, Polska) (przedstawiciel: adwokat J. Skołuda)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Bolton Cile España, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. Celluprica, F. Fischetti F. De Bono)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 czerwca 2017 r. (sprawa R 1933/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Bolton Cile España a Przedsiębiorstwem Produkcyjno-Handlowym „Primart” Marek Łukasiewicz

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 347 z 6.11.2017.


title: Sprawa T-527/18: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2018 r. – K.A. Schmersal Holding / EUIPO – Tecnium (tec.nicum)

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/30

      Skarga wniesiona w dniu 6 września 2018 r. – K.A. Schmersal Holding / EUIPO – Tecnium (tec.nicum)
      (Sprawa T-527/18)
      (2018/C 381/35)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: K.A. Schmersal Holding GmbH & Co. KG (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Haudan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tecnium, SA (Manresa, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego tec.nicum – unijny znak towarowy nr 13 626 791

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 czerwca 2018 r. w sprawie R 2427/2017-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymano w niej w mocy odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego dla klasy 42;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Brak rzeczywistego używania znaku towarowego, na którym oparto sprzeciw;

                  —

                  Błędne określenie właściwego kręgu odbiorców;

                  —

                  Brak podobieństwa usług;

                  —

                  Brak podobieństwa kolidujących ze sobą znaków towarowych;

                  —

                  Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-101/17: Postanowienie Sądu z dnia 27 lipca 2018 r. – Apple Distribution International / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – Planowana przez Niemcy pomoc na rzecz wsparcia produkcji i dystrybucji filmów – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność)

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/25

      Postanowienie Sądu z dnia 27 lipca 2018 r. – Apple Distribution International / Komisja
      (Sprawa T-101/17) (1)

      ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Planowana przez Niemcy pomoc na rzecz wsparcia produkcji i dystrybucji filmów - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))
      (2018/C 381/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apple Distribution International (Cork, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci S. Schwiddessen, H. Lutz, N. Niejahr i A. Patsa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Samnadda, G. Braun i B. Stromsky, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/2042 z dnia 1 września 2016 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.38418 – 2014/C (ex 2014/N), którą Niemcy zamierzają wdrożyć na rzecz wsparcia produkcji i dystrybucji filmów (Dz.U. 2016, L 314, s. 63).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie złożonych przez Republikę Federalną Niemiec, Republikę Francuską oraz Filmförderungsanstalt wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Apple Distribution International zostaje obciążona kosztami własnymi, a także kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską, z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  Apple Distribution International, Komisja, Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska i Filmförderungsanstalt ponoszą koszty własne związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa C-256/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2018 r. w sprawie T-759/16, Campailla / Unia Europejska, wniesione w dniu 9 kwietnia 2018 r. przez Massima Campaillę

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2018 r. w sprawie T-759/16, Campailla / Unia Europejska, wniesione w dniu 9 kwietnia 2018 r. przez Massima Campaillę
      (Sprawa C-256/18 P)
      (2018/C 381/02)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Massimo Campailla (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

         Druga strona postępowania: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2018 r. Trybunał (siódma izba) oddalił odwołanie jako w części oczywiście bezzasadne, a w części oczywiście bezskuteczne.


title: Sprawa T-613/16: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – PH / Komisja (Służba publiczna – Zatrudnienie – Konkurs otwarty – Ogłoszenie o konkursie EPSO/AST-SC/03/15 – Decyzja o wykluczeniu kandydata z konkursu – Powiązania rodzinne z członkiem komisji konkursowej – Równość traktowania)

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/19

      Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – PH / Komisja
      (Sprawa T-613/16) (1)

      ((Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AST-SC/03/15 - Decyzja o wykluczeniu kandydata z konkursu - Powiązania rodzinne z członkiem komisji konkursowej - Równość traktowania))
      (2018/C 381/21)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: PH (przedstawiciel: adwokat M. Cornacchia)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesiony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 maja 2016 r. potwierdzającej, w odpowiedzi na wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie, wykluczenie go z konkursu EPSO/AST-SC/03/15.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  PH zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-43/16, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-251/18 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 20 sierpnia 2018 r. – IFSUA/Rada (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Uprawnienia do połowów w odniesieniu do niektórych stad ryb – Środki dotyczące połowu labraksa – Zakaz łowienia w ramach połowów rekreacyjnych – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru)

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/26

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 20 sierpnia 2018 r. – IFSUA/Rada
      (Sprawa T-251/18 R)
      ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Uprawnienia do połowów w odniesieniu do niektórych stad ryb - Środki dotyczące połowu labraksa - Zakaz łowienia w ramach połowów rekreacyjnych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
      (2018/C 381/30)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: International Forum for Sustainable Underwater Activities (IFSUA) (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: T. Gui Mori, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i P. Plaza García, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Morales Puerta, F. Moro i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania art. 2 ust. 2 i art. 9 ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (UE) 2018/120 z dnia 23 stycznia 2018 r. ustalającego uprawnienia do połowów na rok 2018 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie w wodach Unii oraz – dla unijnych statków rybackich – w niektórych wodach nienależących do Unii, a także zmieniającego rozporządzenie (UE) 2017/127 (Dz.U. 2018, L 27, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-539/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 20 czerwca 2018 r. w sprawie T-621/16, České dráhy / Komisja, wniesione w dniu 16 sierpnia 2018 r. przez České dráhy a.s.

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 20 czerwca 2018 r. w sprawie T-621/16, České dráhy / Komisja, wniesione w dniu 16 sierpnia 2018 r. przez České dráhy a.s.
      (Sprawa C-539/18 P)
      (2018/C 392/15)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: České dráhy a.s. (przedstawiciele: adwokaci K. Muzikář, J. Kindl)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Przedmiot

      Odwołanie wniesione od wyroku Sądu wydanego w dniu 20 czerwca 2018 r. w sprawie T-621/16, České dráhy/Komisja.
      W wyroku tym Sąd oddalił skargę wniesioną na podstawie art. 263 TFUE, w której spółka České dráhy domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 3993 final z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie AT.40401 – Twins. Sąd obciążył także spółkę České dráhy kosztami postępowania.

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 20 czerwca 2018 r. w sprawie T-621/16, České dráhy/Komisja, EU:T:2018:367;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 3993 final z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie AT.40401 – Twins;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez spółkę České dráhy w związku z postępowaniem w sprawie T-621/16 oraz w związku z niniejszym postępowaniem odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania spółka České dráhy podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, według którego, jeśli Trybunał Sprawiedliwości uwzględni odwołanie wniesione przez spółkę České dráhy w sprawie T-325/16, to powinien także uwzględnić odwołanie wniesione w niniejszej sprawie.
                  W odwołaniu wniesionym od wyroku Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r. w sprawie T-325/16 spółka České dráhy domaga się stwierdzenia nieważności całej decyzji Komisji nakazującej przeprowadzenie kontroli w siedzibie tej spółki w kwietniu 2016 r. Decyzja Komisji z dnia 22 czerwca 2016 r., stwierdzenia nieważności której spółka České dráhy domaga się w niniejszym postępowaniu, została wydana na podstawie dokumentów zajętych w toku tej poprzedniej kontroli. Wobec tego, jeżeli Trybunał Sprawiedliwości uwzględni odwołanie wniesione przez spółkę České dráhy w sprawie T-325/16 (tj. jeśli Trybunał Sprawiedliwości stwierdzi, że poprzednia kontrola Komisji była całkowicie niezgodną z prawem), to powinien także stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 22 czerwca 2016 r.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że Sąd nie zbadał, czy dokumenty, na podstawie których zarządzono drugą kontrolę zostały zajęte w ramach niezgodnej z prawem części pierwszej kontroli, oraz okoliczności, że orzekł on tak, jak gdyby pierwsza kontrola została zarządzona w sposób w pełni zgodny z prawem.
                  Dokumenty, na podstawie których została zarządzona druga kontrola, zostały zajęte w toku poprzedniej kontroli (pierwszej kontroli) przeprowadzonej przez Komisję w siedzibie spółki České dráhy. Wyrokiem w sprawie T-325/16 Sąd stwierdził nieważność części decyzji Komisji zarządzającej pierwszą kontrolę, w zakresie, w jakim nie dotyczyła ona domniemanego stosowania cen drapieżnych na linii Praga-Ostrawa. Według spółki České dráhy dokumenty, na podstawie których Komisja zarządziła druga kontrolę, zostały zajęte w ramach niezgodnej z prawem części pierwszej kontroli (Komisja nie uzyskałaby tych dokumentów, gdyby przeprowadziła swą pierwszą kontrolę tylko w zakresie uznanym za zgodny z prawem), wobec czego dokumenty te nie mogły zostać wykorzystane jako podstawa do zarządzenia drugiej kontroli. Sąd nie zbadał tej kwestii.

                  3.

                  Zarzut trzeci, według którego Sąd zastosował błędne kryterium prawne do oceny kwestii, czy rzeczone dokumenty, na podstawie których Komisja zarządziła drugą kontrolę, odnoszą się do domniemanego stosowania drapieżnych cen na linii Praga-Ostrawa.
                  Sąd oparł się na błędnym kryterium prawnym, według którego praktycznie wszystkie dokumenty znajdujące się w siedzibie spółki České dráhy mogą mieć związek z domniemanym stosowaniem przez tę spółkę drapieżnych cen na linii Praga – Ostrawa (wedle wskazanego kryterium prawnego Kontrola Komisji dotycząca domniemanego stosowania cen drapieżnych jest praktycznie nieograniczona). Na podstawie tego błędnego kryterium prawnego Sąd doszedł do wniosku, że w ramach pierwszej kontroli Komisja miała prawo do zajęcia dokumentów, na podstawie których zarządziła następnie przeprowadzenie drugiej kontroli.

                  4.

                  Zarzut czwarty, według którego Sąd błędnie orzekł w przedmiocie kosztów postępowania.
                  Spółka České dráhy podnosi, że Sąd powinien był uwzględnić skargę w całości oraz orzec, że poniesione przez nią koszty postępowania zostaną pokryte przez Komisję.


title: Sprawa T-531/18: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2018 r. – LL-Carpenter / Komisja

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/45

      Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2018 r. – LL-Carpenter / Komisja
      (Sprawa T-531/18)
      (2018/C 399/60)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: LL-Carpenter (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: J. Buřil, adwokat)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 4138 final z dnia 26 czerwca 2018 r. w sprawie AT.40037 – Carpenter/Subaru, w której na podstawie art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1/2003”) oraz na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 773/2004”), Komisja odrzuciła wniosek skarżącej dotyczący naruszenia art. 101 TFUE, złożony w dniu 6 września 2012 r. zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 1/2003, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja obarczona jest błędem obejmującym błędną ocenę prawną oraz oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych.

                              —

                              Komisja dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych uznając, że zarzucane skarżącej antykonkurencyjne działanie (w części dotyczącej Republiki Czeskiej) zostało rozpatrzone przez krajowy organ ds. konkurencji w Republice Czeskiej oraz dokonała błędnej prawnej oceny sprawy, uznając, że przesłanki stosowania art. 13 rozporządzenia nr 1/2003 były spełnione (w części dotyczącej Republiki Czeskiej).

                              —

                              Komisja nie zbadała należycie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych jej przez skarżącą i z tego powodu dokonała błędnej oceny stanu faktycznego uznając, że uwagi skarżącej przedstawione na piśmie nie prowadziły do innej oceny wniosku i że mało prawdopodobne było stwierdzenie naruszenia art. 101 TFUE, a także dokonała błędnej oceny prawnej sprawy w tym zakresie przyjmując, że spełnione zostały przesłanki stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia 773/2004.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na uchybienie proceduralne, z uwagi na to, że Komisja nie przedstawiła w swej decyzji odpowiedniego uzasadnienia.

                              —

                              Komisja nie wskazała priorytetów, na których oparła się decydując, że nie będzie prowadziła dalszych dochodzeń w sprawie, powołując się jedynie na wysokie koszty, jakich można spodziewać się w ramach dalszego dochodzenia.

                              —

                              Komisja nie uzasadniła w jaki sposób dokonała oceny dowodów ani z jakiego powodu nie uwzględniła okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych jej przez skarżącą czy też dlaczego oparła swą decyzję o odrzuceniu wniosku wyłącznie na twierdzeniach zawartych w uwagach na piśmie spółki, której dotyczył wniosek.


title: Sprawa C-471/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG / Hauptzollamt Hannover (Odesłanie prejudycjalne – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Nomenklatura taryfowa i statystyczna – Klasyfikacja towarów – Smażony makaron instant – Podpozycja taryfowa 1902 30 10)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/11

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG / Hauptzollamt Hannover
      (Sprawa C-471/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Nomenklatura taryfowa i statystyczna - Klasyfikacja towarów - Smażony makaron instant - Podpozycja taryfowa 1902 30 10))
      (2018/C 399/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Hannover

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że podpozycja 1902 30 10 tej nomenklatury obejmuje dania z makaronu instant, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, które składają się zasadniczo z wstępnie poddanego obróbce cieplnej i smażonego bloku makaronu.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa T-537/13: Postanowienie Sądu z dnia 19 września 2018 r. – Roeckl Sporthandschuhe / EUIPO – Roeckl Handschuhe & Accessoires (Przedstawienie dłoni) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/65

      Postanowienie Sądu z dnia 19 września 2018 r. – Roeckl Sporthandschuhe / EUIPO – Roeckl Handschuhe & Accessoires (Przedstawienie dłoni)
      (Sprawa T-537/13) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2018/C 427/86)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Roeckl Sporthandschuhe GmbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Baumann, C. Straßberger i F. Römisch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Roeckl Handschuhe & Accessoires GmbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, J. Springer, A. Wagner i S. Brandstätter)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lipca 2013 r. (sprawa R 1866/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Roeckl Sporthandschuhe a Roeckl Handschuhe & Accessoires.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Roeckl Sporthandschuhe GmbH & Co. KG i Roeckl Handschuhe & Accessoires GmbH & Co. KG pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa C-607/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-447/14: NKT Verwaltungs and NKT/Komisja, wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH, NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/30

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-447/14: NKT Verwaltungs and NKT/Komisja, wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH, NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S
      (Sprawa C-607/18 P)
      (2018/C 427/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH, NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S (przedstawiciele: B. Creve, advocaat, M. Kofmann, advokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania strony wnoszącej odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub w części;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (1) w całości lub w części;

                  —

                  ewentualnie, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z wydanym przez Trybunał wyrokiem;

                  —

                  zarządzenie przeprowadzenia środka organizacji postępowania; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: Sąd błędnie określił terytorialny zakres naruszenia.
      Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo ustalając zakres jednolitego i ciągłego naruszenia oraz zakres udziału NKT w jednolitym i ciągłym naruszeniu oraz zakres jej tym temacie świadomości.
      Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo orzekając, że prawo strony wnoszącej odwołanie do obrony nie zostało naruszone.
      Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, oddalając żądanie strony wnoszącej odwołanie uchylenia lub obniżenia kwoty grzywny.

         (1)  Decyzja Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotycząca postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.


title: Sprawa C-479/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht für Handelssachen Wien (Austria) w dniu 20 lipca 2018 r. – KL i in. / UNIQA Österreich Versicherungen i in.

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht für Handelssachen Wien (Austria) w dniu 20 lipca 2018 r. – KL i in. / UNIQA Österreich Versicherungen i in.
      (Sprawa C-479/18)
      (2018/C 427/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bezirksgericht für Handelssachen Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: KL, LK, MJ, NI

         Strona pozwana: UNIQA Österreich Versicherungen, DONAU Versicherung AG Vienna Insurance Group, Allianz Elementar Lebensversicherungs-Aktiengesellschaft

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 90/619/EWG (1) w związku z art. 31 dyrektywy 92/96/EWG (2) bądź art. 35 ust. 1 w związku z art. 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE (3) bądź art. 185 ust. 1 w związku z art. 186 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE (4) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku braku krajowych przepisów dotyczących skutków błędnego pouczenia o prawie odstąpienia przed zawarciem umowy, bieg terminu do wykonania prawa odstąpienia nie rozpoczyna się, jeżeli zakład ubezpieczeń poda w pouczeniu, że wykonanie odstąpienia musi nastąpić w formie pisemnej, mimo że według prawa krajowego odstąpienie jest możliwe w dowolnej formie?

                  2)

                  (w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:)
                  Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 90/619/EWG w związku z art. 31 dyrektywy 92/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, zgodnie z którym w przypadku braku pouczenia lub błędnego pouczenia o prawie odstąpienia przed zawarciem umowy bieg terminu do wykonania prawa odstąpienia rozpoczyna się w tym momencie, w którym ubezpieczający dowiedział się – bez względu na sposób – o przysługującym mu prawie odstąpienia?

                  3)

                  Czy art. 35 ust. 1 w związku z art. 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku braku krajowych przepisów dotyczących skutków braku pouczenia lub błędnego pouczenia o prawie odstąpienia przed zawarciem umowy prawo ubezpieczającego do odstąpienia od umowy wygasa najpóźniej po wypłaceniu mu wartości wykupu z powodu wypowiedzenia przez niego umowy i tym samym pełnym wykonaniu przez strony umowy obowiązków wynikających z umowy?

                  4)

                  (w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie:)
                  Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 90/619/EWG bądź art. 35 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE bądź art. 186 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym ubezpieczającemu w wypadku wykonania przysługującego mu prawa odstąpienia należy zwrócić wartość wykupu (wartość godziwą ubezpieczenia obliczoną według uznanych reguł matematyki ubezpieczeniowej)?

                  5)

                  (w wypadku odniesienia się do pytania czwartego i udzielenia odpowiedzi twierdzącej:)
                  Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 90/619/EWG bądź art. 35 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE bądź art. 186 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym w wypadku wykonania prawa odstąpienia roszczenie o ryczałtowe oprocentowanie zwracanych składek z powodu przedawnienia może zostać ograniczone do tej części, która obejmuje okres ostatnich trzech lat przed wniesieniem pozwu?

         (1)  Druga dyrektywa Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniająca dyrektywę 79/267/EWG (Dz.U. 1990, L 330, s. 50).

         (2)  Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (Dz.U. 1992, L 360, s. 1)

         (3)  Dyrektywa 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotycząca ubezpieczeń na życie (Dz.U. 2002, L 345, s. 1).

         (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. 2009, L 335, s. 1).


title: Sprawa T-819/17: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2018 r. – WH / EUIPO (Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie oceny za 2016 r. — Wycofanie niektórych uwag ze sprawozdania z oceny — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/77

      Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2018 r. – WH / EUIPO
      (Sprawa T-819/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie oceny za 2016 r. - Wycofanie niektórych uwag ze sprawozdania z oceny - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/103)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: WH (przedstawiciel: adwokat E. Fontes Vila)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i K. Tóth, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie zmierzające do nakazania przez Sąd pozwanej usunięcia ze sprawozdania z oceny skarżącej za rok 2016, wszelkich uwag krytycznych związanych ze stylem komunikacji skarżącej, ponieważ są one fałszywe i stanowią naruszenie podstawowego prawa człowieka do swobodnego wyrażania poglądów i opinii.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  WH pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 72 z 26.2.2018.


title: Sprawa C-535/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 16 sierpnia 2018 r. – IL i in. / Land Nordrhein-Westfalen

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 16 sierpnia 2018 r. – IL i in. / Land Nordrhein-Westfalen
      (Sprawa C-535/18)
      (2018/C 427/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IL, JK, KJ, LI, NG, MH, OF, PE, wspólnota spadkobierców pani QD (składająca się z RC i SB), TA, UZ, VY, WX

         Strona pozwana: Land Nordrhein-Westfalen

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (1) (zwanej dalej „dyrektywą OOŚ”) należy interpretować w ten sposób, że zgodny z nim jest przepis prawa krajowego, który przewiduje iż skarżący, inny niż uznane stowarzyszenie ochrony środowiska, może żądać uchylenia decyzji z powodu uchybienia proceduralnego tylko wtedy, gdy uchybienie to pozbawiło go przewidzianego prawem udziału w procesie decyzyjnym?

                  2)

                              a)

                              Czy art. 4 ust. 1 lit. a) ppkt i)–iii) dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (2), ostatnio zmienionej art. 1 dyrektywy Komisji 2014/101/UE z dnia 30 października 2014 r. (3) (zwanej dalej „ramową dyrektywą wodną”), należy interpretować w ten sposób, że zawiera on nie tylko materialnoprawne przesłanki oceny, ale także wymagania dotyczące administracyjnego postępowania o wydanie zezwolenia?

                              b)

                              W razie udzielenia na pytanie a) odpowiedzi twierdzącej:

                        Czy udział społeczeństwa zgodnie z art. 6 dyrektywy OOŚ musi się koniecznie odnosić do dokumentów służących ocenie w świetle prawa wodnego w powyższym znaczeniu, czy też dopuszczalne jest zróżnicowanie w zależności od czasu sporządzenia dokumentu i jego złożoności?

                  3)

                  Czy pojęcie pogorszenia się stanu części wód podziemnych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt i) ramowej dyrektywy wodnej, należy interpretować w ten sposób, że pogorszenie stanu chemicznego części wód podziemnych występuje wtedy, gdy w wyniku realizacji przedsięwzięcia zostanie przekroczona co najmniej jedna środowiskowa norma jakości dla danego parametru, i że niezależnie od tego, w sytuacji gdy wartość graniczna dla danej substancji zanieczyszczającej była już przekroczona, każdy dalszy (wymierny) wzrost stężenia stanowi pogorszenie?

                  4)

                              a)

                              Czy art. 4 ramowej dyrektywy wodnej – biorąc pod uwagę jego moc wiążącą (art. 288 TFUE) i gwarancję skutecznej ochrony sądowej (art. 19 TUE) – należy interpretować w ten sposób, że wszyscy członkowie zainteresowanej społeczności, której dotyczy przedsięwzięcie, którzy twierdzą, że zatwierdzenie przedsięwzięcia naruszyło ich prawa, są również uprawnieni do zaskarżenia przed sądem naruszeń zakazu pogarszania i nakazu poprawy stanu wód?

                              b)

                              W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie a):

                        Czy art. 4 ramowej dyrektywy wodnej – biorąc pod uwagę jego cele – należy interpretować w ten sposób, że skarżący, którzy dla celów prywatnego zaopatrzenia w wodę utrzymują domowe studnie w bliskim sąsiedztwie planowanej trasy drogowej, mają w każdym razie prawo do zaskarżenia przed sądem naruszeń zakazu pogarszania i nakazu poprawy stanu wód?

         (1)  Dz.U. 2012, L 26, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2000, L 327, s. 1.

         (3)  Dz.U. 214, L 311, s. 32


title: Sprawa T-593/18: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. – BS (Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.)/ Parlament

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/99

      Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. –  BS (1) / Parlament
      (Sprawa T-593/18)
      (2018/C 427/130)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BS (2) (przedstawiciele: adwokaci M. Maes i J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zawiadomienia nr 15 z dnia 10 sierpnia 2017 r. o zmianie uprawnień emerytalnych skarżącego;

                  —

                  w stosownym przypadku, stwierdzenie nieważności decyzji o zwrocie niezależnego świadczenia w kwocie 1 589,16 EUR w odniesieniu do września, października i listopada 2017 r. oraz w kwocie 4 815,16 EUR widniejącej na rozliczeniu emerytury z grudnia 2017 r.;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, w zakresie w jakim zaskarżone decyzje są obarczone oczywistym błędem w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji (art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), w zakresie w jakim strona pozwana nie uzasadniła swej decyzji i nie przestrzegała prawa skarżącego do bycia wysłuchanym oraz jego prawa dostępu do akt.

         (1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

         (2)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.


title: Sprawa T-561/17: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2018 r. – L-Shop-Team / EUIPO (bags2GO) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego bags2GO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/59

      Wyrok Sądu z dnia 10 października 2018 r. – L-Shop-Team / EUIPO (bags2GO)
      (Sprawa T-561/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego bags2GO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2018/C 427/76)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: L-Shop-Team GmbH (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat A. Sautter)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: V. Mensing i A. Söder, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2017 r. (sprawa R 1650/2016-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego bags2GO jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  L-Shop-Team GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-536/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 16 sierpnia 2018 r. – XW / Landesamt für Verbraucherschutz

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 16 sierpnia 2018 r. – XW / Landesamt für Verbraucherschutz
      (Sprawa C-536/18)
      (2018/C 427/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XW

         Druga strona postępowania: Landesamt für Verbraucherschutz

         Pytania prejudycjalne

      Czy w opłatach pobieranych na podstawie art. 27 ust. 2 i 4 w związku z załącznikiem VI do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 (1) mogą być uwzględniane udziały w kosztach związane z wynagrodzeniami pracowników zajmujących się obsługą administracyjną przeprowadzanych kontroli urzędowych i pobieraniem opłat z tytułu tych kontroli?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. 2004, L 165, s. 1)


title: Sprawa T-597/18: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2018 r. – Hermann Albers/Komisja

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/99

      Skarga wniesiona w dniu 1 października 2018 r. – Hermann Albers/Komisja
      (Sprawa T-597/18)
      (2018/C 427/131)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hermann Albers e.K. (Neubörger, Niemcy) (przedstawiciel: S. Roling, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 4385 final z dnia 12 lipca 2018 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      We wniesionej skardze skarżący żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 4385 final z dnia 12 lipca 2018 r. dotyczącej jego skargi w sprawie pomocy państwa w odniesieniu do art. 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz (ustawy w sprawie komunikacji podmiejskiej w Dolnej Saksonii, zwanej dalej „NNVG”) (sprawa SA.46697 [2017/NN]) (Dz.U. 2018, C 292, s. 1).
      Skarga jest oparta na jednym zarzucie, zgodnie z którym art. 7a NNVG stanowi, wbrew stanowisku Komisji, nową pomoc podlegającą obowiązkowi zgłoszenia.


               10.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/6

      Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2018 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
      (Sprawa E-3/18)
      (2019/C 9/07)
      Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 9 listopada 2018 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Catherine Howdle i Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
      Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

                  1.

                  orzeczenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu przywołanego w pkt 7ja załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1051 z dnia 1 lipca 2015 r. dotyczące rozwiązań w zakresie korzystania z funkcjonalności platformy internetowego rozstrzygania sporów, rozwiązań dotyczących elektronicznego formularza skargi i rozwiązań w zakresie współpracy między punktami kontaktowymi przewidzianymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, jak wymaga tego art. 7 Porozumienia EOG;

                  2.

                  obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 23 kwietnia 2018 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 21 lutego 2018 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1051 z dnia 1 lipca 2015 r. dotyczącego rozwiązań w zakresie korzystania z funkcjonalności platformy internetowego rozstrzygania sporów, rozwiązań dotyczących elektronicznego formularza skargi i rozwiązań w zakresie współpracy między punktami kontaktowymi przewidzianymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich, o którym mowa w pkt 7ja załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),

                  —

                  Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tego aktu.


               10.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/7

      Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2018 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
      (Sprawa E-4/18)
      (2019/C 9/08)
      Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 9 listopada 2018 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Catherine Howdle i Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruxelles, Belgia.
      Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

                  1)

                  orzeczenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu przywołanego w pkt 7d, 7f i 7j załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich)), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, jak wymaga tego art. 7 Porozumienia EOG;

                  2)

                  obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 23 kwietnia 2018 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 21 lutego 2018 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich), o którym mowa w pkt 7d, 7f oraz 7j załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),

                  —

                  Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tego aktu.


title: Sprawa T-651/17: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Auarita Pneumatic Tools (Pistolet natryskowy do malowania) Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pistolet natryskowy do malowania – Wcześniejsze wzory wspólnotowe – Podstawa unieważnienia – Poinformowany użytkownik – Stopień swobody twórcy – Indywidualny charakter – Nasycenie stanu sztuki wzorniczej – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Użyteczność przeprowadzenia ustnego etapu postępowania – Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 62 rozporządzenia nr 6/2002

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/37

      Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Auarita Pneumatic Tools (Pistolet natryskowy do malowania)
      (Sprawa T-651/17) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pistolet natryskowy do malowania - Wcześniejsze wzory wspólnotowe - Podstawa unieważnienia - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Indywidualny charakter - Nasycenie stanu sztuki wzorniczej - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Użyteczność przeprowadzenia ustnego etapu postępowania - Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 62 rozporządzenia nr 6/2002)
      (2019/C 44/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Manhaeve i G. Glas)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Zhejiang Auarita Pneumatic Tools Co. Ltd (Zhejiang, Chiny)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2017 r. (sprawa R 914/2016-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Zhejiang Auarita Pneumatic Tools a Satą.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sata GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa T-681/17: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Khadi and Village Industries Commission / EUIPO – BNP Best Natural Products (Khadi) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy Khadi – Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą – Uznanie przysługujące izbie odwoławczej – Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znak towarowy mogący zwieść odbiorców – Artykuł 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia 2017/1001] – Znak towarowy zawierający odznaki, godła lub herby – Artykuł 7 ust. 1 lit i) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia 2017/1001] – Brak złej wiary – Artykuł 52 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/38

      Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Khadi and Village Industries Commission / EUIPO – BNP Best Natural Products (Khadi)
      (Sprawa T-681/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Khadi - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Znak towarowy mogący zwieść odbiorców - Artykuł 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia 2017/1001] - Znak towarowy zawierający odznaki, godła lub herby - Artykuł 7 ust. 1 lit i) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia 2017/1001] - Brak złej wiary - Artykuł 52 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001])
      (2019/C 44/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Khadi and Village Industries Commission (Mumbai Maharashtra, Indie) (przedstawiciele: J. Guise, N. Rose i V. Ellis, solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo M. Rajh i D. Walicka, następnie M. Rajh i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: BNP Best Natural Products GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kloth i R. Briske)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 czerwca 2017 r. (sprawa R 2083/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Khadi and Village Industries Commission a BNP Best Natural Products.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Khadi and Village Industries Commission zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa T-682/17: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Khadi and Village Industries Commission / EUIPO – BNP Best Natural Products (khadí Naturprodukte aus Indíen) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy khadí Naturprodukte aus Indíen – Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą – Uznanie przysługujące izbie odwoławczej – Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znak towarowy mogący zwieść odbiorców – Artykuł 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia 2017/1001] – Brak złej wiary – Artykuł 52 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/39

      Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Khadi and Village Industries Commission / EUIPO – BNP Best Natural Products (khadí Naturprodukte aus Indíen)
      (Sprawa T-682/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy khadí Naturprodukte aus Indíen - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Znak towarowy mogący zwieść odbiorców - Artykuł 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia 2017/1001] - Brak złej wiary - Artykuł 52 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001])
      (2019/C 44/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Khadi and Village Industries Commission (Mumbai Maharashtra, Indie) (przedstawiciele: J. Guise, N. Rose i V. Ellis, solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo M. Rajh i D. Walicka, następnie M. Rajh i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: BNP Best Natural Products GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kloth i R. Briske)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2017 r. (sprawa R 2085/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Khadi and Village Industries Commission a BNP Best Natural Products.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Khadi and Village Industries Commission zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa T-683/17: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Khadi and Village Industries Commission / EUIPO – BNP Best Natural Products (Khadi Ayurveda) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy Khadi Ayurveda – Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą – Uznanie przysługujące izbie odwoławczej – Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znak towarowy mogący zwieść odbiorców – Artykuł 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia 2017/1001] – Brak złej wiary – Artykuł 52 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/40

      Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Khadi and Village Industries Commission / EUIPO – BNP Best Natural Products (Khadi Ayurveda)
      (Sprawa T-683/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Khadi Ayurveda - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Znak towarowy mogący zwieść odbiorców - Artykuł 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia 2017/1001] - Brak złej wiary - Artykuł 52 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001])
      (2019/C 44/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Khadi and Village Industries Commission (Mumbai Maharashtra, Indie) (przedstawiciele: J. Guise, N. Rose i V. Ellis, solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo M. Rajh i D. Walicka, następnie M. Rajh i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: BNP Best Natural Products GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kloth i R. Briske)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2017 r. (sprawa R 2086/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Khadi and Village Industries Commission a BNP Best Natural Products.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Khadi and Village Industries Commission zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.