title: Sprawa T-348/07: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2007 r. — Al-Aqsa przeciwko Radzie

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/61

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2007 r. — Al-Aqsa przeciwko Radzie
   (Sprawa T-348/07)
   (2007/C 269/111)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Fundacja Al-Aqsa (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: J. Pauw, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady nr 2007/445/WE w zakresie, w jakim nie stosuje się ona do skarżącej. Skarżąca wnosi również o orzeczenie, że nie stosuje się do niej rozporządzenie (WE) nr 2580/2001

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca twierdzi, że decyzja Rady nr 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu jest nieważna w części dotyczącej skarżącej
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że wspólne stanowisko Rady z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (1) do niej się nie stosuje.
   Po drugie skarżąca twierdzi, że w stosunku do niej nie została wydana żadna decyzja przez właściwą władzę w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska Rady z dnia 27 grudnia 2001 r.
   Po trzecie skarżąca oświadcza, że nie można jej zarzucić jakiegokolwiek zamiaru, jakiejkolwiek winy lub wiedzy związanych z działalnością terrorystyczną.
   Po czwarte skarżąca uważa, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji ani leżącej u jej podstaw uzasadnienia decyzji krajowej nie wynika, by można było domniemywać, iż jeszcze obecnie skarżąca ułatwia akty terrorystyczne.
   Wreszcie skarżąca zarzuca naruszenie zasady proporcjonalności, istotnych wymogów proceduralnych poprzez brak ponownego zbadania przez Radę celowości utrzymania skarżącej w wykazie, prawa do spokojnego korzystania z mienia oraz obowiązku należytego uzasadniania aktów.

      (1)  2001/931/WPZiB (Dz.U. L 344, str. 93).


title: Sprawa C-211/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshofs (Austria) w dniu 3 maja 2010 r. — Doris Povse przeciwko Mauro Alpago

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshofs (Austria) w dniu 3 maja 2010 r. — Doris Povse przeciwko Mauro Alpago
   (Sprawa C-211/10)
   2010/C 179/41
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshofs

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Doris Povse.

      Strona pozwana: Mauro Alpago.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy środek tymczasowy przyznający do chwili wydania prawomocnego orzeczenia w przedmiocie opieki nad dzieckiem „władzę rodzicielską”, a w szczególności prawo określenia miejsca zamieszkania dziecka, rodzicowi, który dziecko wychowywał, należy również uznać za „orzeczenie w sprawie o ustalenie prawa do opieki nad dzieckiem, które nie pociąga za sobą powrotu dziecka” w rozumieniu art. 10 lit. b) pkt iv) rozporządzenia nr 2201/2003 (zwanego dalej „rozporządzeniem brukselskim IIa”) (1)?

               2)

               Czy zarządzenie powrotu dziecka wchodzi w zakres stosowania art. 11 ust. 8 rozporządzenia brukselskiego IIa tylko wówczas, gdy sąd wydał je w oparciu o wydane przez siebie orzeczenie w przedmiocie opieki nad dzieckiem?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 lub na pytanie 2:

                           3.1.

                           Czy możliwe jest podniesienie w państwie wykonania braku właściwości sądu wydania orzeczenia (pytanie 1) lub braku zastosowania art. 11 ust. 8 rozporządzenia brukselskiego IIa (pytanie 2) w odniesieniu do wykonania orzeczenia, które sąd wydania orzeczenia opatrzył zaświadczeniem zgodnie z art. 42 ust. 2 rozporządzenia brukselskiego IIa?

                           3.2.

                           Czy też w takim przypadku pozwany powinien wnieść o wycofanie zaświadczenia w państwie pochodzenia i czy jest możliwe zawieszenie wykonania w państwie wykonania do chwili wydania orzeczenia w państwie pochodzenia?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania 1 i 2 lub na pytanie 3.1:
               Czy wydane przez sąd państwa wykonania orzeczenie, przyznające tymczasową opiekę rodzicowi wychowującemu dziecko, które to orzeczenie powinno być uznane za wykonalne na podstawie prawa tego państwa, stoi na przeszkodzie, zgodnie z art. 47 ust. 2 rozporządzenia brukselskiego IIa, wykonaniu wydanego wcześniej w państwie pochodzenia zarządzenia powrotu w oparciu o art. 11 ust. 8 tego rozporządzenia, nawet jeśli nie stoi na przeszkodzie wykonaniu zarządzenia powrotu wydanego przez państwo wykonania na podstawie Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską”)?

               5)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 4:

                           5.1.

                           Czy w państwie wykonania można odmówić wykonania orzeczenia, opatrzonego przez sąd wydania orzeczenia zaświadczeniem na podstawie art. 42 ust. 2 rozporządzenia brukselskiego IIa, jeśli jego wykonanie poważnie zagrażałoby nadrzędnemu interesowi dziecka z uwagi na zmianę sytuacji zaistniałą od chwili wydania tego orzeczenia?

                           5.2.

                           Czy też strona pozwana winna powołać się na tę zmianę sytuacji w państwie pochodzenia i czy możliwe jest zawieszenie wykonania w państwie wykonania do chwili wydania orzeczenia przez sąd w państwie pochodzenia?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, Dz. U. L 338, s. 1


title: Sprawa C-247/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych T-117/07 i T-121/07 Areva i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 maja 2011 r. przez Areva

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych T-117/07 i T-121/07 Areva i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 maja 2011 r. przez Areva
   (Sprawa C-247/11 P)
   2011/C 211/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Areva S.A. (przedstawiciel: A. Schild, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Alstom, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               w przypadku gdyby Trybunał uznał, że stan postępowania pozwala na wydanie ostatecznego orzeczenia:

                           —

                           tytułem żądania głównego — stwierdzenie nieważności następujących przepisów spornej decyzji:

                                       —

                                       art. 1 lit. c).

                                       —

                                       art. 2 lit. c);

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego — istotne obniżenie wysokości grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie;

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości, w tym kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Sądem;

               —

               w przypadku gdyby Trybunał uznał, że stan postępowania nie pozwala na wydanie ostatecznego orzeczenia, przekazanie sprawy izbie Sądu w zmienionym składzie oraz orzeczenie, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zostanie wydane w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów na uzasadnienie swego odwołania.
   Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Sąd przepisów w zakresie uzasadnienia i prawa do obrony w ramach badania wywierania przez Areva S.A. decydującego wpływu na Areva T&D SA i Areva T&D AG w okresie od 9 stycznia do 11 maja 2004 r. W tym względzie wnosząca odwołanie zwraca uwagę, że Sąd naruszył art. 36 i 53 Protokołu nr 3 w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (obowiązek Sądu uzasadniania swoich własnych wyroków), ponieważ w pkt150 zaskarżonego wyroku zastąpił on ocenę Komisji własnym wnioskowaniem, dodając a posteriori do spornej decyzji uzasadnienie, które się w niej nie znajduje. Wnosząca odwołanie zwraca jednocześnie uwagę, że Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, ponieważ powołane przezeń argumenty nie pozwalają zrozumieć powodów, dla których nie uwzględnił on argumentów podniesionych przez wnoszącą odwołanie. Wreszcie wnosząca odwołanie zwraca uwagę na fakt, że Sąd naruszył prawo Areva S.A. do obrony, wymagając od niej przedstawienia probatio diabolica w ramach dowodu na okoliczność niewywierania przez spółkę dominującą decydującego wpływu na spółki zależne i odmawiając jej możliwości ustosunkowania się do nowych argumentów, które dodał do spornej decyzji.
   Zarzut drugi dotyczy błędnego stosowania przepisów w zakresie odpowiedzialności solidarnej za uiszczenie grzywien skutkiem, którego było naruszenie zasad pewności prawa i indywidualizacji kar. Wnosząca odwołanie twierdzi, że nakładając grzywny, których skutkiem było stworzenie „faktycznej” solidarności pomiędzy dwoma spółkami, które nigdy nie były częścią tej samej jednostki gospodarczej, Sąd naruszył wyżej wymienione zasady.
   Zarzut trzeci dotyczy dokonanej przez Sąd błędnej wykładni przepisów dotyczących niezgodnego z prawem delegowania uprawnień przez Komisję, braku uzasadnienia przez Sąd i naruszenia zasady indywidualizacji kar i sankcji z powodu braku jasnego określenia zakresu odpowiedzialności solidarnej dłużników. W tym względzie Areva S.A. podnosi po pierwsze, że Sąd naruszył prawo opierając się na wykładni decyzji Komisji sprzecznej z jej zamiarem, w celu przyjęcia „rozwiązania” nieuzasadnionego pod względem prawnym a pozwalającego na odrzucenie argumentów wnoszącej odwołanie dotyczących delegowania uprawnień przez Komisję. Wnosząca odwołanie podnosi po drugie, że przyjęte przez Sąd rozwiązanie narusza ogólne zasady pewności prawa i indywidualizacji kar.
   Zarzut czwarty i ostatni dotyczy błędnego stosowania zasad proporcjonalności i równego traktowania w odniesieniu do solidarnej odpowiedzialności Areva S.A. z tytułu grzywny. Wnosząca odwołanie jest zdania, że Sąd nie korzystając z nieograniczonego prawa orzekania i potwierdzając przypisanie grzywien, które nie uwzględnia czasu trwania popełnionego naruszenia, naruszył przytoczone zasady.


title: Sprawy połączone T-299/09 i T-300/09: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2011 r. — Gühring przeciwko OHIM (Połączenie kolorów żółtego ciemna cytryna i szarego błękitnego oraz połączenie kolorów ciemnego beżowego i szarego błękitnego) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego polegającego na połączeniu kolorów żółtego ciemna cytryna i szarego błękitnego — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego polegającego na połączeniu kolorów ciemnego beżowego i szarego błękitnego — Bezwzględna podstawa odmowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Badanie okoliczności faktycznych z urzędu — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/16

         Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2011 r. — Gühring przeciwko OHIM (Połączenie kolorów żółtego ciemna cytryna i szarego błękitnego oraz połączenie kolorów ciemnego beżowego i szarego błękitnego)
   (Sprawy połączone T-299/09 i T-300/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego polegającego na połączeniu kolorów żółtego ciemna cytryna i szarego błękitnego - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego polegającego na połączeniu kolorów ciemnego beżowego i szarego błękitnego - Bezwzględna podstawa odmowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Badanie okoliczności faktycznych z urzędu - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2011/C 89/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gühring OHG (Albstadt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo G. Schneider, następnie G. Schneider i B. Schmidt, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Dwie skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 kwietnia 2009 r. (sprawy R 1330/2008-1 i R 1329/2008-1) w sprawie wniosków o rejestrację połączenia kolorów żółtego ciemna cytryna i szarego błękitnego oraz połączenia kolorów ciemnego beżowego i szarego błękitnego jako wspólnotowych znaków towarowych.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-299/09 i T-300/09 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Gühring OHG zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. 56 z 24.10.2009.


title: Sprawa T-180/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2014 r. – Pesquerias Riveirenses i in. przeciwko Radzie [Skarga o stwierdzenie nieważności — Polityka rybołówstwa — Rozporządzenie (UE) nr 40/2013 — Łączne uwzględnienie dla celów ustalenia TAC sektora północnego i południowego zasobów błękitka w Atlantyku Północno-Wschodnim — Brak bezpośredniego oddziaływania — Oczywista niedopuszczalność]

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/34

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2014 r. – Pesquerias Riveirenses i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-180/13) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Polityka rybołówstwa - Rozporządzenie (UE) nr 40/2013 - Łączne uwzględnienie dla celów ustalenia TAC sektora północnego i południowego zasobów błękitka w Atlantyku Północno-Wschodnim - Brak bezpośredniego oddziaływania - Oczywista niedopuszczalność])
   2014/C 112/45
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Pesquerias Riveirenses, SL (Ribeira, Hiszpania); Pesquerias Campo de Marte, SL (Ribeira); Pesquera Anpajo, SL (Ribeira); Arrastreros del Barbanza, SA (Ribeira); Martinez Pardavila e Hijos, SL (Ribeira); Lijo Pesca, SL (Ribeira); Frigorificos Hermanos Vidal, SA (Ribeira); Pesquera Boteira, SL (Ribeira); Francisco Mariño Moss y Otros, CB (Ribeira); Pérez Vidal Juan Antonio y Hno, CB (Ribeira); Marina Nalda, SL (Ribeira); Portillo y Otros, SL (Ribeira); Vidiña Pesca, SL (Ribeira); Pesca Hermo, SL (Ribeira); Pescados Oubiña Pérez, SL (Ribeira); Manuel Pena Graña (Ribeira); Campo Eder, SL (Ribeira); Pesquera Laga, SL (Ribeira); Pesquera Jalisco, SL (Ribeira); Pesquera Jopitos, SL (Ribeira) i Pesca-Julimar, SL (Ribeira) (przedstawiciel: adwokat J. Tojeiro Sierto)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová i A. de Gregorio Merino, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności zmienionego rozporządzenia Rady (UE) nr 40/2013 z dnia 21 stycznia 2013 r. ustalającego uprawnienia do połowów na 2013 r. dostępne w wodach UE oraz – dla statków UE – na określonych wodach nienależących do UE w odniesieniu do pewnych stad ryb oraz grup stad ryb, które są przedmiotem negocjacji lub umów międzynarodowych (Dz.U. L 23, s. 54), w zakresie, w jakim – dla celów ustalenia całkowitego dopuszczalnego połowu błękitka określonego w załącznikach IA i IB wspomnianego rozporządzenia – uwzględniono w nim łącznie sektor północny i południowy zasobów tej ryby w Atlantyku Północno-Wschodnim

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Skarżące, Pesquerias Riveirenses, SL i in., pokrywają koszty własne i koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-182/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  11 stycznia 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-182/05) (1)

   (2006/C 154/33)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005 r.


title: Sprawa C-231/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do 124/07 Siemens AG Österreich i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 maja 2011 r. przez Komisję Europejską

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do 124/07 Siemens AG Österreich i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 maja 2011 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-231/11 P)
   2011/C 204/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Antoniadis, R. Sauer, N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens Transmission & Distribution Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Nuova Magrini Galileo SpA

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Komisja wnosi,
   po pierwsze, tytułem żądania głównego,

               —

               o uchylenie pkt 2 sentencji wyroku Sądu z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07, w zakresie w jakim opiera się on na ustaleniu Sądu przyjętym w pkt 157 zaskarżonego wyroku, iż Komisja jest zobowiązana do wskazania każdorazowego udziału poszczególnych spółek w kwotach, które zostały określone wobec nich jako dłużników solidarnych;

               —

               o uchylenie pkt 3 sentencji wyroku Sądu z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07, w zakresie w jakim Sąd zgodnie ze stwierdzeniami w pkt 158 w związku z pkt 245, 247, 262 i 263 zaskarżonego wyroku ustala na nowo grzywny wraz ze wskazaniem udziału w kwocie grzywny, którzy przypada na każdą poszczególną spółkę;

         po drugie, posiłkowo,

               —

               o uchylenie wyroku Sądu z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07, w zakresie w jakim nakłada na Komisję zgodnie z pkt 157 zaskarżonego wyroku obowiązek wskazania każdorazowego udziału poszczególnych spółek w kwotach, które zostały określone wobec nich jako dłużników solidarnych;

               —

               o uchylenie wyroku z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07, w zakresie w jakim zgodnie ze stwierdzeniami w pkt 158 zaskarżonego wyroku określa w pkt 245, 247, 262 i 263 wyroku udział w kwocie grzywny, który przypada na każdą poszczególną spółkę, i przez to zmienia decyzję Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. (C(2006) 6762 wersja ostateczna) w sprawie COMP/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową;

         po trzecie,

               —

               oddalenie skarg w sprawach T-122/07, T-123/07 i T-124/07 w zakresie żądanego stwierdzenia nieważności art. 2 lit. j), k), i l) decyzji K(2006) 6762 wersja ostateczna;

         po czwarte,

               —

               o obciążenie drugiej strony postępowania i skarżących kosztami postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Nałożony na Komisję obowiązek ustalenia indywidualnych zakresów odpowiedzialności w stosunku między dłużnikami solidarnymi nie uwzględnia ograniczeń uprawnień i obowiązków przyznanych Komisji na mocy art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 i ingeruje w krajowe porządki prawne. Te uprawnienia i obowiązki obejmują stosunek na zewnątrz, tzn. nałożenie grzywien i ewentualnie określenia solidarnej odpowiedzialności adresatów decyzji. Wynikający z ustalenia odpowiedzialności solidarnej stosunek wewnętrzny między dłużnikami solidarnymi wraz z ewentualnymi roszczeniami regresowymi między nimi podlega natomiast co do zasady prawu państw członkowskich.

               2)

               Sąd przekroczył granice swojego nieograniczonego prawa orzekania, ustalając w sposób wiążący zakresy odpowiedzialności w stosunkach wewnętrznych w kontekście ewentualnych roszczeń regresowych przed sądami krajowymi.

               3)

               Postulowany przez Sąd obowiązek dogłębnego uregulowania przez Komisję skutków prawnych wynikających z odpowiedzialności solidarnej nie może być oparty na przywołanej w tym kontekście przez Sąd zasadzie indywidualizacji kar i sankcji; jest on ponadto sprzeczny z zasadą odpowiedzialności przedsiębiorstwa za naruszenia art. 101 i 102 TFUE.

               4)

               Sąd dokonał rozstrzygnięcia ultra petita i naruszył zasady postępowania kontradyktoryjnego, określając zakres odpowiedzialności w stosunkach wewnętrznych i dokonując w sposób dorozumiany zmiany decyzji, której nie żądano i która nie była przedmiotem wystarczających rozważań.

               5)

               Sąd narusza poza tym obowiązek uzasadnienia, gdyż z wyroku nie wynikają w wystarczająco jasny sposób zasadnicze motywy rozstrzygnięcia, a ponadto Sąd nie rozpatruje przedstawionych przez Komisję argumentów dotyczących długu solidarnego.

               6)

               W końcu wyrok ingeruje w zakres uznania Komisji przy określeniu podmiotów odpowiedzialnych.


title: Sprawa F-31/10: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2010 r. — Guittet przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/59

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2010 r. — Guittet przeciwko Komisji
   (Sprawa F-31/10)
   2010/C 179/105
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christian Guittet (Cannes, Francja) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji o zamknięciu postępowania wszczętego na podstawie art. 73 regulaminu uznającej trwałą niezdolność do pracy skarżącego w stopniu 64,5 % i, po drugie, żądanie odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 27 lipca 2009 r. o zamknięciu postępowania wszczętego na podstawie art. 73 regulaminu w następstwie wypadku skarżącego z dnia 8 grudnia 2003 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 lutego 2010 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie, że ocena stopnia częściowej, trwałej niezdolności do pracy powinna nastąpić na podstawie regulacji i tabeli obowiązujących od dnia wypadku do dnia 1 stycznia 2006 r. oraz że wniosek złożony przez skarżącego na podstawie art. 73 regulaminu powinien być ponownie rozpatrzony przez komisję lekarską w składzie utworzonym w sposób obiektywny, niezależny i bezstronny, która mogłaby pracować szybko, niezależnie i bez z góry przyjętych założeń;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odsetek za opóźnienie od sumy należnej na podstawie art. 73 regulaminu w wysokości 12 % za okres rozpoczynający się najpóźniej od dnia 8 grudnia 2004 r. do dnia całkowitej spłaty tej sumy;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia, ustalonego ex aequo et bono na 50 000 EUR, za krzywdę doznaną ze względu na podjętą decyzję;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania, ustalonego na 15 000 EUR, za szkodę poniesioną ze względu na podjętą decyzję;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-263/15: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia Kosakowo przeciwko Komisji

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/16

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia Kosakowo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-263/15)
   (2015/C 254/20)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Gmina Miasto Gdynia (Gdynia, Polska), Port Lotniczy Gdynia Kosakowo sp. z o.o. (Gdynia, Polska) (przedstawiciele: T. Koncewicz, K. Gruszecka-Spychała, M. Le Berre, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności i uchylenie w całości decyzji Komisji Europejskiej z 26 lutego 2015 r. w sprawie w środka S.A. 35388 (2013/C) (ex 2013/NN i ex 2012/N) Polska „Utworzenie portu lotniczego Gdynia Kosakowo”;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, między innymi, następujące zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący:

                           —

                           Arbitralności i rażącego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji przekroczenie przez Komisję granic przysługujących jej dyskrecjonalnych uprawnień i dopuszczenie się oczywistych błędów w ocenie materiału dowodowego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący:

                           —

                           Braku rozważenia przez Komisję elementów i okoliczności relewantnych dla oceny prawnej inwestycji Port Lotniczy Gdynia Kosakowo.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący:

                           —

                           Przekroczenia przez Komisję granic swobodnego uznania w rozumieniu orzecznictwa podkreślającego obowiązek instytucji korzystającej z dyskrecjonalności wyjaśnienia zarówno, dlaczego określone dowody i fakty są brane pod uwagę, a inne są odrzucane.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący:

                           —

                           Naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE w związku z zasadą ogólną prawa europejskiego – zasadą pewności prawa i lojalności instytucji wobec podmiotów prawa, przez jej błędne zastosowanie i interpretację.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący:

                           —

                           Naruszenia błędnej kategoryzacji prawnej faktów i dowodów, co skutkuje naruszeniem przez zaskarżoną decyzję art. 107 ust. 1 TFUE poprzez uznanie, ze w sprawie nie zostały spełnione warunki do uznania działania skarżących w ramach Testu Prywatnego Inwestora i nie wykazano, że projekt inwestycyjny byłby realizowany przez inwestora prywatnego, a w konsekwencji przyjęcie, że inwestycja Gdynia Kosakowo należy do niedozwolonej pomocy publicznej.


title: Sprawa F-11/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 czerwca 2006 r. — Chassagne przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Koszty corocznych podróży — Przepisy obowiązujące przed 1 maja 2004 r. urzędników pochodzących z francuskich departamentów zamorskich — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/33

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 czerwca 2006 r. — Chassagne przeciwko Komisji
   (Sprawa F-11/05) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Koszty corocznych podróży - Przepisy obowiązujące przed 1 maja 2004 r. urzędników pochodzących z francuskich departamentów zamorskich - Oczywista niedopuszczalność)
   (2006/C 190/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Olivier Chassagne (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: S. Rodrigues i Y. Minatchy, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Berscheid i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji Wspólnot Europejskich odmawiającej objęcia skarżącego postanowieniami art. 8 ust. 1-3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich dotyczących warunków zwrotu kosztów corocznych podróży w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2004 r. oraz naprawienie szkody, jaką skarżący twierdzi, że poniósł w związku z tą odmową
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005 r. (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-123/05 i następnie przeniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C-370/03 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Skutki finansowe, które należy wywieść w ramach rozliczania rachunków wydatków [przezeń] finansowanych)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 21 lipca 2005 r.
   w sprawie C-370/03 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Skutki finansowe, które należy wywieść w ramach rozliczania rachunków wydatków [przezeń] finansowanych)
   (2005/C 217/18)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-370/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 27 sierpnia 2003 r., Republika Grecka (pełnomocnicy: G. Kanellopoulos i V. Kontolaimos) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Condou-Durande, wspierana przez N. Korogiannakisa), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, J.-P. Puissochet, S. von Bahr, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 21 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji nr 2003/481/WE z dnia 27 czerwca 2003 r. w sprawie skutków finansowych, które w pewnych przypadkach popełnienia nieprawidłowości przez podmioty gospodarcze należy wywieść w ramach rozliczania rachunków wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), w części, w jakiej decyzja ta dotyczy kwoty 14 272 278 GRD (41 884,90 EUR) określonej w jej załączniku I zatytułowanym „Nieściągalne kwoty obciążające budżet Państwa Członkowskiego”.

               2)

               Każda ze stron ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003


title: Sprawa C-87/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Schorndorf (Niemcy) w dniu 2 marca 2009 r. – Ingrid Putz przeciwko Medianess Electronics GmbH

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Schorndorf (Niemcy) w dniu 2 marca 2009 r. – Ingrid Putz przeciwko Medianess Electronics GmbH
   (Sprawa C-87/09)
   2009/C 90/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Schorndorf (Niemcy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ingrid Putz

      Strona pozwana: Medianess Electronics GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 3 ust. 2 i 3 akapit trzeci dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one krajowemu przepisowi ustawowemu, zgodnie z którym sprzedawca – w przypadku przywrócenia zgodności towaru konsumpcyjnego z umową poprzez jego zastąpienie – nie musi ponosić kosztów montażu dostarczonego zamiennie towaru do rzeczy, do której konsument wmontował towar niezgodny w umową zgodnie z jego charakterem i przeznaczeniem, jeżeli pierwotnie nie był on na podstawie umowy zobowiązany do dokonania montażu?

               2)

               Czy przepisy art. 3 ust. 2 i 3 akapit trzeci wymienionej wyżej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przywrócenia zgodności towaru konsumpcyjnego z umową poprzez jego zastąpienie sprzedawca musi ponieść koszty demontażu towaru niezgodnego z umową z rzeczy, do której konsument wmontował go zgodnie z jego charakterem i przeznaczeniem?

      (1)  Dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. L 171, s. 12).


title: Sprawa F-1/12: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/29

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-1/12)
   2012/C 133/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot, A. Tymen)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego o oddaleniu wniosku o przyznanie rekompensaty za poniesione straty.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 stycznia 2011 r. o oddaleniu wniosku o przyznanie rekompensaty za straty poniesione w wyniku przeniesienia w stan spoczynku z powodu niezdolności do pełnienia służby;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 września 2011 r. o oddaleniu zażalenia wniesionego przez skarżącego w dniu 1 marca 2011 r.;

               —

               zasądzenie rekompensaty za poniesione straty;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-605/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 30 grudnia 2014 r. – Virpi Komu, Hanna Ruotsalainen i Ritva Komu/Pekka Komu i Jelena Komu.

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 30 grudnia 2014 r. – Virpi Komu, Hanna Ruotsalainen i Ritva Komu/Pekka Komu i Jelena Komu.
   (Sprawa C-605/14)
   (2015/C 081/11)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Virpi Komu, Hanna Ruotsalainen i Ritva Komu

      Strona pozwana: Pekka Komu i Jelena Komu

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 22 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku sprawy, w której część współwłaścicieli nieruchomości wystąpiła z wnioskiem, w celu rozwiązania stosunku współwłasności, o zarządzenie zbycia nieruchomości oraz powołanie powiernika w celu przeprowadzenia sprzedaży, chodzi o sprawę, której przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach w rozumieniu art. 22 pkt 1?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa C-82/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 15 lutego 2007 r. — Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones przeciwko Administración del Estado

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 15 lutego 2007 r. — Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-82/07)
   (2007/C 82/44)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Supremo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones

      Strona pozwana: Administración del Estado
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 2 i art. 10 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE (1) w związku z jej motywem 11 zobowiązują państwa członkowskie do rozdzielenia pomiędzy różne organy „funkcji regulacyjnych ”i „operacyjnych ”w dziedzinie przydzielania krajowych zasobów numeracyjnych i zarządzania krajowymi planami numeracyjnymi?

               2)

               Czy jeżeli państwo członkowskie, dokonując inkorporacji dyrektywy 2002/21/WE do swojego wewnętrznego porządku prawnego, powierzyło wyspecjalizowanemu organowi przydzielanie krajowych zasobów numeracyjnych i zarządzanie krajowymi planami numeracyjnymi, może ono jednocześnie ograniczyć kompetencje tego organu w tej dziedzinie, powierzając je innym organom lub samej administracji państwowej, tak, iż w istocie różne organy zarządzają tymi zasobami wspólnie?

      (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), Dz.U. 108, str. 33.


title: Sprawa T-202/11: Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2013 r. — Aeroporia Aigaiou Aeroporiki i Marfin Investment Group Symmetochon przeciwko Komisji

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/29

         Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2013 r. — Aeroporia Aigaiou Aeroporiki i Marfin Investment Group Symmetochon przeciwko Komisji
   (Sprawa T-202/11) (1)

   2013/C 336/63
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 160 z 28.5.2011.


title: Sprawa C-607/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 grudnia 2014 r. – Bookit, Ltd/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 grudnia 2014 r. – Bookit, Ltd/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
   (Sprawa C-607/14)
   (2015/C 081/12)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bookit, Ltd

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W odniesieniu do zwolnienia z podatku VAT przewidzianego w art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, jak zostało ono zinterpretowane przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawie SDC (EU:C:1997:278), jakie są właściwe zasady, jakie należy zastosować w celu ustalenia, czy „obsługa płatności dokonywanych za pomocą karty debetowej i kredytowej” (taka jak usługa świadczona w niniejszej sprawie) „skutkuje przelewem środków pieniężnych oraz prowadzi do zmian prawnych i finansowych” w rozumieniu pkt 66 tego wyroku.

               2)

               Jakie czynniki co do zasady odróżniają a) usługę, która polega na przekazywaniu informacji finansowych, bez której nie zostałaby dokonana płatność, a która jednak nie wchodzi w zakres zwolnienia [jak w wyroku Nordea Pankki Suomi (EU:C:2011:532)] od b) usługi przetwarzania danych, która w praktyce skutkuje przekazaniem środków, i którą Trybunał uznał za mogącą wchodzić w zakres stosowania zwolnienia (jak w wyroku SDC, pkt 66)?

               3)

               W szczególności, i w ramach obsługi płatności dokonywanych za pomocą karty debetowej i kredytowej:

                           a)

                           czy zwolnienie ma zastosowanie do takich usług, które skutkują przelewem środków, ale nie obejmują zadania polegającego na obciążeniu jednego rachunku i odpowiednim uznaniu innego rachunku?

                           b)

                           czy uprawnienie do zwolnienia zależy od tego, czy usługodawca sam uzyska kody autoryzacyjne bezpośrednio od banku posiadacza karty, czy też uzyska te kody poprzez bank agenta rozliczeniowego?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Przydzielenie sędziów do izb

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/37

         Przydzielenie sędziów do izb
   (2006/C 131/67)
   Na zgromadzeniu ogólnym w dniu 8 maja 2006 r. Sąd, w związku z objęciem stanowiska sędziego przez E. Moavera Milanesiego, podjął decyzję o wprowadzeniu następujących zmian do decyzji zgromadzenia ogólnego z dnia 7 lipca 2005 r. o przydzieleniu sędziów do izb:
   Na okres od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 30 września 2006 r. przydzieleni zostają:

                  do czwartej izby w powiększonym składzie pięciu sędziów:

               H. Legal, prezes izby, P. Lindh, I. Wiszniewska-Białecka, V. Vadapalas i E. Moavero Milanesi, sędziowie;

                  do czwartej izby w składzie trzech sędziów:

               H. Legal, prezes izby

                           a)

                           P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie

                           b)

                           I. Wiszniewska-Białecka i E. Moavero Milanesi, sędziowie


title: Sprawa C-249/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 28 WE i 49 WE — Szósta dyrektywa VAT — Artykuły 21 i 22 — Zobowiązanie podatnika mającego stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, w którym dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu do ustanowienia przedstawiciela podatkowego, który nie jest bezpośrednio zobowiązany do zapłaty podatku VAT)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-249/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 28 WE i 49 WE - Szósta dyrektywa VAT - Artykuły 21 i 22 - Zobowiązanie podatnika mającego stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, w którym dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu do ustanowienia przedstawiciela podatkowego, który nie jest bezpośrednio zobowiązany do zapłaty podatku VAT)
   (2006/C 190/09)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i I. Koskinen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciele: T. Pynnä i E. Bygglin, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 i 49 WE dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Ustawodawstwo krajowe zobowiązujące podatnika niemającego stałego miejsca zamieszkania lub siedziby w kraju, który jednak dokonuje tam czynności podlegających opodatkowaniu, do ustanowienia przedstawiciela podatkowego, który nie jest bezpośrednio zobowiązany do zapłaty podatku
   Sentencja

               1)

               Wprowadzając obowiązek ustanowienia przedstawiciela podatkowego przez podatnika niemającego stałego miejsca zamieszkania lub siedziby w Finlandii, który jednak dokonuje tam czynności podlegających opodatkowaniu i który ma stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, z którym Republika Finlandii zawarła porozumienie o wzajemnej pomocy właściwych władz w odniesieniu do podatków pośrednich, którego zakres zastosowania odpowiada zakresowi zastosowania dyrektywy Rady 76/308/EWG w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolniczych opłat wyrównawczych i opłat celnych, zmienionej przez dyrektywę Rady 2001/44/WE z dnia 15 czerwca 2001 r. i rozporządzenia Rady (WE) nr 1798/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 218/92, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 21 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej przez dyrektywę Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa C-237/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)/Diputación General de Aragón

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)/Diputación General de Aragón
   (Sprawa C-237/16)
   (2016/C 260/31)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso-Administrativo, Sección Segunda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Strona pozwana: Diputación General de Aragón

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z nimi jest istnienie regionalnego podatku, który ma obciążać szkody środowiskowe powodowane wykorzystywaniem urządzeń i elementów przeznaczonych do działalności przedsiębiorstw handlowych oraz generowanym przez nie ruchem w przypadku, gdy dysponują one znaczną powierzchnią sprzedaży i parkingu dla swych klientów, a ich powierzchnia sprzedaży detalicznej przekracza 500 m2, przy czym podatek ten jest wymagalny niezależnie od tego, czy te przedsiębiorstwa handlowe znajdują się rzeczywiście na skonsolidowanym obszarze miejskim i jest nakładany w praktyce przede wszystkim na przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich, a ponadto i) nie ma zastosowania w przypadku podmiotu prowadzącego indywidualne i zbiorcze przedsiębiorstwa handlowe, z których każde ma nieprzekraczającą 500 m2 powierzchnię sprzedaży detalicznej, i to niezależnie od tego, ile wynosi ta łączna powierzchnia sprzedaży detalicznej wszystkich prowadzonych przez dany podmiot przedsiębiorstw; podatek ten nie ma też zastosowania w przypadku, gdy niektóre z tych podmiotów przekraczają próg 500 m2, lecz podstawa ich opodatkowania nie przekracza 2 000 m2, podatek ten zaś obciąża w rzeczywistości podmioty prowadzące jeden tylko sklep o powierzchni sprzedaży detalicznej przekraczającej te progi, a ponadto ii) z tego podatku zwolnione są przedsiębiorstwa handlowe zajmujące się wyłącznie sprzedażą maszyn, pojazdów, narzędzi i zaopatrzenia dla przemysłu; materiałów budowlanych, artykułów sanitarnych, drzwi i okien oraz wyłączną sprzedażą dla przedsiębiorców, a także sprzedażą mebli w wyspecjalizowanych, indywidualnych przedsiębiorstwach tradycyjnych, sprzedażą pojazdów samochodowych w salonach koncesjonowanych sprzedawców i warsztatach, roślin dla ogrodnictwa i hodowli w sklepach szkółkarskich oraz paliw i olejów napędowych dla pojazdów, i to niezależnie od ich powierzchni sprzedaży detalicznej?

               2)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że niedozwoloną pomoc państwa w rozumieniu tego postanowienia stanowi brak rzeczywistego opodatkowania IDMGAV przedsiębiorstw handlowych, których powierzchnia sprzedaży detalicznej nie przekracza 500 m2 lub też przekracza tę wielkość, ale podstawa opodatkowania nie przekracza 2 000 m2 oraz przedsiębiorstw handlowych zajmujących się wyłącznie sprzedażą maszyn, pojazdów, narzędzi i zaopatrzenia dla przemysłu; materiałów budowlanych, artykułów sanitarnych, drzwi i okien oraz wyłączną sprzedażą dla przedsiębiorców; a także sprzedażą mebli w wyspecjalizowanych, indywidualnych przedsiębiorstwach tradycyjnych, sprzedażą pojazdów samochodowych w salonach koncesjonowanych sprzedawców i warsztatach, roślin dla ogrodnictwa i hodowli w sklepach szkółkarskich oraz paliw i olejów napędowych dla pojazdów?


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-174/02 Streekgewest Westelijk Noord-Brabant przeciwko Staatssecretaris van Financiën (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden) (Pomoc państwa — Art. 93 ust. 3 Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 3 WE) — Plan pomocy — Zakaz wprowadzania w życie projektowanych środków przed końcową decyzją Komisji — Zakres zakazu, jeżeli pomoc polega na zwolnieniu z opłaty — Określenie osób, które mogą się powołać na ewentualne naruszenie)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 13 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-174/02 Streekgewest Westelijk Noord-Brabant przeciwko Staatssecretaris van Financiën (1) (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)
   (Pomoc państwa - Art. 93 ust. 3 Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 3 WE) - Plan pomocy - Zakaz wprowadzania w życie projektowanych środków przed końcową decyzją Komisji - Zakres zakazu, jeżeli pomoc polega na zwolnieniu z opłaty - Określenie osób, które mogą się powołać na ewentualne naruszenie)
   (2005/C 57/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-174/02, mającej za przedmiot wniosek, o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Holandia) postanowieniem z dnia 8 marca 2002 r., które wpłynęło do Trybunału dnia 13 maja 2002 r., w postępowaniu: Streekgewest Westelijk Noord-Brabant przeciwko Staatssecretaris van Financiën, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, K. Lenaerts, S. von Bahr i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: M. -F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 13 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Art. 93 ust. 3 ostatnie zdanie Traktatu (obecnie art. 88 ust. 3 WE) powinien być interpretowany w ten sposób, że podmiot zobowiązany z tytułu opłaty stanowiącej integralną część pomocy i pobranej z naruszeniem zakazu wprowadzania w życie środków, o którym mowa w tym przepisie, może się powołać na ten przepis niezależnie od tego, czy został on dotknięty zakłóceniem konkurencji wynikłym z przyznania pomocy

               2)

               Art. 93 ust. 3 ostatnie zdanie Traktatu powinien być interpretowany w ten sposób, że przewidziany w nim zakaz znajduje zastosowanie do opłaty jedynie w przypadku, gdy istnieje imperatywny związek między przeznaczeniem środków pochodzących z tej opłaty a stanowiącą przedmiot rozważań pomocą. Okoliczność, że pomoc jest przyznawana w formie zwolnienia z opłaty albo że wynikła z tego zwolnienia strata w przychodach jest ze względu na potrzeby planowania budżetowego Państwa Członkowskiego wyrównywana poprzez podniesienie opłaty, nie są same w sobie wystarczające dla stwierdzenia istnienia związku, o którym mowa powyżej.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.07.2002


title: Sprawa C-145/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2006 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Parlament Europejski — Wybory — Prawo głosowania — Obywatele Wspólnoty Narodów mający miejsce zamieszkania w Gibraltarze i nieposiadający obywatelstwa Unii)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2006 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-145/04) (1)

   (Parlament Europejski - Wybory - Prawo głosowania - Obywatele Wspólnoty Narodów mający miejsce zamieszkania w Gibraltarze i nieposiadający obywatelstwa Unii)
   (2006/C 281/03)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: N. Díaz Abad i F. Díez Moreno, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: R. Caudwell, P. Goldsmith, D. Wyatt i D. Anderson QC, pełnomocnicy oraz M. Chamberlain, barrister)

      Interwenienci na poparcie żądań strony pozwanej: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. C. Ladenburger, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 189, 190, 17 i 19 WE oraz aktu dotyczącego wyborów członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich dołączonego do decyzji Rady 76/787/EWWiS, EWG, Euratom z dnia 20 września 1976 r. — Prawo obywateli Wspólnoty Narodów mających miejsce zamieszkania w Gibraltarze do głosowania w wyborach europejskich
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004


title: Sprawa C-42/08: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlandy) — M. Ilhan przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swoboda świadczenia usług — Artykuły 49-55 WE — Pojazdy silnikowe — Używanie w jednym państwie członkowskim pojazdu silnikowego zarejestrowanego i wypożyczonego w innym państwie członkowskim — Opodatkowanie tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/18

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlandy) — M. Ilhan przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-42/08) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Swoboda świadczenia usług - Artykuły 49-55 WE - Pojazdy silnikowe - Używanie w jednym państwie członkowskim pojazdu silnikowego zarejestrowanego i wypożyczonego w innym państwie członkowskim - Opodatkowanie tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim)
   (2008/C 209/25)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden Den Haag
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: M. Ilhan

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 49–55 WE — Uregulowanie krajowe przewidujące podatek rejestracyjny należny w chwili pierwszego użycia pojazdu na krajowych drogach publicznych, którego wysokość nie jest zależna od długości okresu korzystania z tych dróg — Nałożenie obowiązku podatkowego na osobę zamieszkałą w tym państwie członkowskim, która wypożyczyła na okres trzech lat zarejestrowany w innym państwie członkowskim pojazd przeznaczony zasadniczo do używania go w pierwszym państwie członkowskim do celów służbowych i prywatnych
   Sentencja
   Artykuły 49–55 WE stoją na przeszkodzie stosowaniu takiego uregulowania krajowego jak to będące przedmiotem niniejszej sprawy, na podstawie którego osoba będąca rezydentem jednego państwa członkowskiego lub zamieszkała w nim, która używa głównie w tym państwie członkowskim pojazdu silnikowego zarejestrowanego i wypożyczonego w innym państwie członkowskim jest zobowiązana w chwili pierwszego użycia tego pojazdu na krajowych drogach publicznych pierwszego państwa członkowskiego uiścić podatek, którego wysokość jest obliczana bez uwzględnienia długości okresu obowiązywania umowy najmu tego pojazdu ani długości okresu korzystania z tych dróg.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-262/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Döhler Neuenkirchen GmbH przeciwko Hauptzollamt Oldenburg (Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 204 ust. 1 lit. a) — Procedura uszlachetniania czynnego — System zawieszeń — Powstanie długu celnego — Niewykonanie obowiązku przedstawienia rozliczenia procedury w przewidzianym terminie)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Döhler Neuenkirchen GmbH przeciwko Hauptzollamt Oldenburg
   (Sprawa C-262/10) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 204 ust. 1 lit. a) - Procedura uszlachetniania czynnego - System zawieszeń - Powstanie długu celnego - Niewykonanie obowiązku przedstawienia rozliczenia procedury w przewidzianym terminie)
   2012/C 355/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Döhler Neuenkirchen GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Oldenburg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) i art. 859 pkt 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (Dz.U. L 253, s. 1), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 993/2001 (Dz.U. L 141, s. 1) — Naruszenie obowiązku przedstawienia w wyznaczonym terminie rozliczenia procedury uszlachetniania czynnego — Dopuszczalność powstania długu celnego w zakresie całości towarów korzystających z reżimu uszlachetniania jako sankcja stosowana przy tym uchybieniu

      Sentencja

   Artykuł 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. powinien być interpretowany w ten sposób, że naruszenie obowiązku przedstawienia urzędowi nadzorującemu rozliczenia procedury w ciągu 30 dni po wygaśnięciu terminu zakończenia procedury, przewidzianego w art. 521 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 214/2007 z dnia 28 lutego 2007 r., prowadzi do powstania długu celnego w zakresie całości przywożonych towarów podlegających rozliczeniu, włącznie z towarami powrotnie wywiezionymi poza obszar Unii Europejskiej, o ile warunki określone w art. 859 pkt 9 owego rozporządzenia nr 2454/93 są uważane za niespełnione.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-56/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 4 lutego 2013 r. — Érsekcsanádi Mezőgazdasági Zrt. przeciwko Bács-Kiskun Megyei Kormányhivatal

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 4 lutego 2013 r. — Érsekcsanádi Mezőgazdasági Zrt. przeciwko Bács-Kiskun Megyei Kormányhivatal
   (Sprawa C-56/13)
   2013/C 147/07
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szegedi Ítélőtábla.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Érsekcsanádi Mezőgazdasági Zrt..

      Strona pozwana: Bács-Kiskun Megyei Kormányhivatal.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodna z prawem Unii — dyrektywami Rady 92/40/EWG (1) i 2005/94/WE (2) i decyzją Komisji 2006/115/WE — jest decyzja wydana przez węgierskie organy administracyjne w ramach tymczasowych środków ochronnych przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków, przez którą ustanowiono strefę ochronną, w ramach której zakazano między innymi transportu drobiu?
               Czy zgodne z prawem Unii — dyrektywami Rady 92/40/EWG i 2005/94/WE i decyzją Komisji 2006/115/WE — są: decyzja wydana przez węgierskie organy administracyjne w ramach tymczasowych środków ochronnych przeciwko wysoce zjadliwej grypie ptaków, przez którą częściowo zostały zmienione przepisy dotyczące obszaru ochrony i w tych ramach zakazano między innymi transportu drobiu przez tę strefę, jak również środek zastosowany w odniesieniu do skarżącej w formie decyzji właściwego organu (decyzja niepodlegająca zaskarżeniu), którą zakazano transportu (dla celów hodowlanych) indyków do fermy znajdującej się w obrębie strefy ochronnej, dokładnie w centrum wykrytej infekcji?

               2)

               Czy jeden z celów dyrektyw Rady 92/40/EWG i 2005/94/WE, jako źródeł prawa Unii, polega na ustanawianiu prawa Unii zmierzającego do naprawienia ewentualnych szkód wyrządzonych osobom prywatnym w wyniku przepisów tymczasowych wydanych w imieniu ochrony przed wysoce zjadliwą grypą ptasią w Unii? Czy podstawa prawna prawa Unii wskazana w dyrektywach Rady 92/40/EWG i 2005/94/EWG i decyzjach Komisji 2006/105/WE i 2006/115/WE przyznaje wystarczającą kompetencję do przyjęcia prawa Unii zmierzającego do naprawienia ewentualnych szkód wyrządzonych osobom prywatnym w wyniku tymczasowych przepisów ochronnych przed wysoce zjadliwą grypą ptasią?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy zgodne z prawem i prawem Unii jest ograniczenie prawa do odszkodowania za szkody wynikające z przepisów tymczasowych wydanych w wykonaniu wspomnianych źródeł prawa? Czy można uznać, że przepis krajowy, który ogranicza odszkodowanie ze strony państwa do rzeczywiście poniesionych szkód i wydatków i wyłącza możliwość odszkodowania za utracony zysk, stanowi konieczne i proporcjonalne ograniczenie prawa do odszkodowania za szkody wyrządzone osobom prywatnym?

               4)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy powódka może opierać swoje prawo do uzyskania odszkodowania za utracony zysk bezpośrednio na postanowieniach Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (art. 16 dotyczący wolności prowadzenia działalności gospodarczej, art. 17 dotyczący prawa własności, art. 47 dotyczący prawa do rzeczywistej ochrony prawnej), jeżeli przepisy tymczasowe wydane przez państwo członkowskie w wykonaniu prawa Unii w ramach ochrony przed wysoce zjadliwą grypą ptasią wyrządziły szkodę skarżącej, jednakże w związku z odszkodowaniem za powstałe szkody uregulowanie krajowe ogranicza dochodzenie takiego odszkodowania, wyłączając możliwość dochodzenia odszkodowania za utracony zysk?

               5)

               Jeżeli można by było powoływać się na prawo do pełnego odszkodowania za szkody na podstawie jednej z podstaw prawa Unii, to czy można powoływać się na to prawo wyłącznie wobec państwa, czy też posługując się szeroką wykładnią pojęcia państwo, na takie prawo można powoływać się również wobec organu administracji publicznej w postępowaniu zmierzającym do uzyskania odszkodowania za szkody wyrządzone przy wykonywaniu zadań publicznych? Jeżeli można powoływać się na takie prawo wobec organów administracji, to czy prawo krajowe może wymagać w odniesieniu do dochodzenia roszczeń za szkody wykazania spełnienia dodatkowych przesłanek powstania prawa do odszkodowania?

               6)

               Jeżeli prawo Unii nie przyznaje skarżącej możliwości uzyskania bezpośrednio na podstawie prawa Unii pełnego odszkodowania za wyrządzone jej szkody, to czy zasada równorzędności procesowej nakazuje stosowanie tych samych przepisów w celu rozstrzygania roszczeń, które powinny być oceniane na podstawie prawa Unii, i podobnych roszczeń, które powinny być oceniane na podstawie prawa węgierskiego?

               7)

               Czy w podobnych okolicznościach do niniejszego przypadku — z uwagi na przepisy ustawowe i wykonawcze wydane przez państwa członkowskie w ramach ochrony przed wysoce zjadliwą grypą u dzikich ptaków w Unii wpływają w sposób nieuchronny na funkcjonowanie wewnętrznego rynku — możliwe jest w postępowaniu sądowym dotyczącym przepisów wykonujących prawo Unii, zwrócenie się do Komisji Europejskiej w celu wydania opinii jako amicus curiae, w szczególności w tych przypadkach, gdy wiadomo, że Komisja Europejska wszczęła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczące kwestii prawnych mających znaczenie dla rozpatrywanego przypadku?

               8)

               Jeżeli istnieje możliwość zwrócenia się do Komisji Europejskiej w celu wydania opinii jako amicus curiae lub w celu uzyskania zwykłej informacji, to czy Komisja Europejska jest zobowiązana do wydania opinii jako amicus curiae lub udzielenia wnioskowanej informacji odnośnie do danych, dokumentów i oświadczeń uzyskanych w trakcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i praktyki stosowanej w tej dziedzinie przez Komisję Europejską — w szczególności w przypadku, gdy chodzi o dane niejawne, które zostały uzyskane na etapach poprzedzających postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przed Trybunałem Sprawiedliwości? Czy można publicznie wykorzystać takie dane w konkretnym postępowaniu toczącym się przed sądem państwa członkowskiego?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu (Dz.U. L 167, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylająca dyrektywę 92/40/EWG (Dz.U. L 10, s. 16).


title: Sprawa T-348/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — JSC Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i Ukrainy — Zmiana definicji danego produktu — Zastosowanie istniejących środków do produktów nowego typu)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — JSC Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat przeciwko Radzie
   (Sprawa T-348/05) (1)

   (Dumping - Przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i Ukrainy - Zmiana definicji danego produktu - Zastosowanie istniejących środków do produktów nowego typu)
   (2008/C 272/31)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: JSC Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat (Kirovo-Chepetsk, Rosja) (przedstawiciele: początkowo B. Servais i Y. Melin, a następnie B. Servais, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa, adwokata)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Righini i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 945/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu tymczasowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 160, s. 1)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 945/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu tymczasowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96.

               2)

               Rada pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez JSC Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa T-53/08: Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Rekompensata za wywłaszczenie w interesie publicznym — Przedłużenie obowiązywania preferencyjnej taryfy za dostarczanie energii elektrycznej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Pojęcie korzyści — Zasada kontradyktoryjności)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/36

         Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-53/08) (1)

   (Pomoc państwa - Rekompensata za wywłaszczenie w interesie publicznym - Przedłużenie obowiązywania preferencyjnej taryfy za dostarczanie energii elektrycznej - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Pojęcie korzyści - Zasada kontradyktoryjności)
   2010/C 221/57
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: S. Fiorentino, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito i G. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/408/WE z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 36/A/06 (ex NN 38/06) przyznanej przez Włochy na rzecz ThyssenKrupp, Cementir oraz Nuova Terni Industrie Chimiche (Dz.U. 2008, L 144, s. 37).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa T-31/17: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/51

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska
   (Sprawa T-31/17)
   (2017/C 104/71)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, J. Saraiva de Almeida i A. Tavares de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/2018 z dnia 15 listopada 2016 r., (Dz.U. 2016, L 312, s. 26) wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie w jakim wyłącza ona z finansowania kwotę 660 202,73 EUR wydatków zdeklarowanych przez Portugalię w ramach pomocy technicznej do programu POSEI dla Azorów

               —

               w latach obrachunkowych 2012 i 2013;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 12 lit. c) rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006 z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej (Dz.U. 2006, L 42, s. 1).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy braku uzasadnienia i naruszenia art. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. 2006, L 171, s. 90).


title: Sprawa T-311/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 czerwca 2006 r. — Nürburgring przeciwko Parlamentowi i Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/33/WE — Reklama i sponsoring na rzecz produktów tytoniowych — Zakaz sponsoringu imprez i działalności dotyczącej kilku państw członkowskich — Legitymacja procesowa — Niedopuszczalność)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 czerwca 2006 r. — Nürburgring przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-311/03) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/33/WE - Reklama i sponsoring na rzecz produktów tytoniowych - Zakaz sponsoringu imprez i działalności dotyczącej kilku państw członkowskich - Legitymacja procesowa - Niedopuszczalność)
   (2006/C 224/91)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Stronna skarżąca: Nürburgring GmbH (Nürburg/Eifel, Niemcy) (przedstawiciel: H.-J. Rabe, adwokat, wspierany przez prof. M. Dausesa)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Waldherr i U. Rösslein, pełnomocnicy) oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Karlsson i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenienci na poparcie żądań strony skarżącej: Hockenheim-Ring GmbH (Hockenheim, Niemcy) i Exploitatie Circuit Park Zandvoort BV (Zandvoort, Niderlandy) (przedstawiciel: prof. M. Dauses)

      Interwenienci na poparcie żądań strony pozwanej: Republika Fińska (przedstawiciele: T. Pynnä, A. Guimaraes-Purokoski i E. Bygglin, pełnomocnicy), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M.-J. Jonczy, L. Pignataro-Nolin i F. Hoffmeister, pełnomocnicy) oraz Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Fraguas Gadea, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Wniosek o stwierdzenie nieważności dyrektywy 2003/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, odnoszących się do reklamy i sponsorowania wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 152, str. 16), a w szczególności jej art. 5 ust. 1.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament i Radę.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Fińska i Komisja oraz Hokenheim-Ring GmbH i Exploitatie Circuit Park Zandvoort BV pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Sprawa T-3/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  24 listopada 2005 r.  — Simonds Farsons Cisk przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny  KINJI by SPA  — Uprzedni wspólnotowy słowny znak towarowy KINNIE — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/12

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 listopada 2005 r. — Simonds Farsons Cisk przeciwko OHIM
   (Sprawa T-3/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „KINJI by SPA” - Uprzedni wspólnotowy słowny znak towarowy KINNIE - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94)
   (2006/C 22/23)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Simonds Farsons Cisk plc (Mrieħel, Malta) [Przedstawiciele: M. Bagnall, I. Wood, solicitor, R. Hacona, barrister ]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) [Przedstawiciele: L. de Brouwer, E. Cornu, É. De Gryse oraz D. Moreau, avocats]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 listopada 2003 r. (sprawa R 996/2002-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Simonds Farsons Cisk plc a Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa C-304/09: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/11

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-304/09)
   2009/C 256/21
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i E. Righini, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków niezbędnych dla zniesienia systemu pomocy uznanego za bezprawny i sprzeczny ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2006/261/WE z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie programu pomocy państwa C 8/2004 (ex NN 164/2003), który Włochy wprowadziły w życie na rzecz spółek aktualnie notowanych na giełdzie [notyfikowana 17 marca 2005 r. jako dokument nr C(2005) 591], (Dz.U. L 94 z dnia 1 kwietnia 2006 r., s. 42). oraz odzyskania od beneficjentów pomocy przyznanej w tym systemie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 2, art. 3 i art. 4 tej decyzji oraz traktatu WE;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin, w którym Włochy powinny były znieść system pomocy i odzyskać pomoc przyznaną niezgodnie z prawem upłynął dwa miesiące po doręczeniu decyzji.
   Po upływie kolejnych czterech lat, władze włoskie odzyskały jedynie około 25 % pomocy.


title: Sprawa C-570/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou — Republika Cypru) — Symvoulio Apochetefseon Lefkosias przeciwko Anatheoritiki Archi Prosforon (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 89/665/EWG — Artykuł 2 ust. 8 — Organy odwoławcze niemające charakteru sądowego — Uchylenie decyzji instytucji zamawiającej o wyborze oferty — Możliwość odwołania się przez instytucję zamawiającą do organu sądowego)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou — Republika Cypru) — Symvoulio Apochetefseon Lefkosias przeciwko Anatheoritiki Archi Prosforon
   (Sprawa C-570/08) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 89/665/EWG - Artykuł 2 ust. 8 - Organy odwoławcze niemające charakteru sądowego - Uchylenie decyzji instytucji zamawiającej o wyborze oferty - Możliwość odwołania się przez instytucję zamawiającą do organu sądowego)
   2010/C 346/12
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Anotato Dikastirio Kyprou

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Symvoulio Apochetefseon Lefkosias

      Strona pozwana: Anatheoritiki Archi Prosforon

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Anotato Dikastirio Kyprou (Cypr) — Interpretacja art. 2 ust. 8 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33) — Prawo instytucji zamawiającej do złożenia skargi sądowej na decyzje organu odwoławczego w rozumieniu tego przepisu, niemającego charakteru sądowego

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 8 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w brzmieniu wynikającym z dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r., należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na państwa członkowskie obowiązku ustanowienia również dla instytucji zamawiających sądowego środka zaskarżenia decyzji organów odwoławczych niemających charakteru sądowego, rozpatrujących odwołania w sprawach udzielania zamówień publicznych. Jednakże przepis powyższy nie stoi na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie przewidziały w swych porządkach prawnych, jeżeli uznają to za stosowne, tego rodzaju środki zaskarżenia dla instytucji zamawiających.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie C-279/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Implants (International) Ltd (Klauzula arbitrażowa — Zwrot wypłaconej zaliczki — Odsetki za opóźnienie — Postępowanie zaoczne)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 24 lutego 2005 r.
   w sprawie C-279/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Implants (International) Ltd (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Zwrot wypłaconej zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
   (2005/C 106/11)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-279/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: R. Lyal i C. Giolito) przeciwko Implants (International) Ltd, z siedzibą w Cleveland (Zjednoczone Królestwo), mającej za przedmiot skargę na podstawie art. 238 WE, wniesioną w dniu 26 czerwca 2003 r., Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, C. Gulmann i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 24 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Tytułem roszczenia głównego zasądza się od Implants (International) Ltd na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich kwotę 284 000 Euro, powiększoną o odsetki za opóźnienie:

                           —

                           w wysokości 4,8 % rocznie, za okres od dnia 31 sierpnia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.;

                           —

                           6,8 % rocznie, za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia całkowitego zwrotu należnych kwot.

               2)

               Implants (International) Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.08.2003


title: Sprawa T-439/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – LS Cable & System przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/45

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – LS Cable & System przeciwko Komisji
   (Sprawa T-439/14)
   2014/C 282/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LS Cable & System Ltd (Anyang, Republika Korei) (przedstawiciele: S. Kinsella i S. Spinks, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 11 i art. 2 lit. t) decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 lit. t) decyzji;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła w decyzji dowodu pozwalającego na wykazanie w sposób wymagany prawem, że skarżąca uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu, ponieważ decyzja opiera się na nieprawidłowym rozumowaniu i nie wskazuje wystarczającego dowodu na udział skarżącej w naruszeniu, co jest niezgodne z art. 101 ust. 1 TFUE, art. 2 rozporządzenia nr 1/2003 i z zasadą domniemania niewinności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując w decyzji pkt 18 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, narusza wspomniane wytyczne, a także zasady proporcjonalności, równego traktowania oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ:

                           —

                           decyzja jest niezgodna z rzeczonymi wytycznymi Komisji bez obiektywnego uzasadnienia, traktując podziemne kable elektryczne i podwodne morskie kable elektryczne odrębnie celem przypisania skarżącej sprzedaży w EOG i nie odzwierciedlając odpowiednio względnego znaczenia skarżącej w ramach naruszenia;

                           —

                           decyzja prowadzi do dyskryminacji producentów (w tym skarżącej), którzy wytwarzają jedynie podziemne kable elektryczne;

                           —

                           decyzja prowadzi do przyznania skarżącej nieproporcjonalnie dużego udziału w sprzedaży w EOG.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja narusza art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, pkt 20 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ Komisja nie uwzględniła w niej odpowiednio wagi naruszenia, ustalając kwotę grzywny nałożonej na skarżącą z pominięciem:

                           —

                           faktu, iż skarżąca produkowała jedynie podziemne kable elektryczne;

                           —

                           okoliczności, że skarżąca nie wiedziała o części naruszenia dotyczącej podwodnych morskich kabli elektrycznych oraz o pewnych kluczowych elementach części naruszenia dotyczącej podziemnych kabli elektrycznych;

                           —

                           konkurencyjnego zachowania skarżącej w EOG oraz na obszarach objętych eksportem oraz faktu zakłócania przez skarżącą działania części kartelu dotyczącej podziemnych kabli elektrycznych.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że decyzja narusza zasady proporcjonalności i równego traktowania, ponieważ nie przyznaje skarżącej obniżki przekraczającej 11 % z tytułu okoliczności łagodzących.


title: Sprawa C-116/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Serron (Grecja) w dniu 5 marca 2012 r. — Ioannis Christodoulou, Nikolaos Christodoulou, Afoi N. Christodoulou A.E. przeciwko Elliniko Dimosio

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Serron (Grecja) w dniu 5 marca 2012 r. — Ioannis Christodoulou, Nikolaos Christodoulou, Afoi N. Christodoulou A.E. przeciwko Elliniko Dimosio
   (Sprawa C-116/12)
   2012/C 138/11
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Dioikitiko Protodikeio Serron

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ioannis Christodoulou, Nikolaos Christodoulou, Afoi N. Christodoulou A.E.

      Strona pozwana: Elliniko Dimosio

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wartość celna przywożonych towarów zostaje ustalona na podstawie art. 29 i 32 rozporządzenia (EWG) nr 2913/1992 także w przypadku, gdy umowa dotyczy obróbki lub przetworzenia materiałów (materiałów, które zostały wywiezione do kraju obróbki bez objęcia ich procedurą uszlachetniania biernego), które nie mają poziomu przewidzianego w art. 24 tego rozporządzenia lub są w każdym razie niewystarczające, aby nadać towarom powstałym w ten sposób pochodzenie kraju, w którym zostały one przetworzone lub poddane obróbce?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy rozwiązanie byłoby inne w przypadku, w którym na podstawie faktur i innych dokumentów uznanych za niedokładne wydaje się, że przywóz nastąpił w ramach umowy sprzedaży, lecz zostaje wykazane, że umowa przewidywała nieistotną obróbkę materiałów pochodzących z kraju przywozu za cenę, którą można ustalić, oraz że zgłoszona wartość celna nie odpowiada kwocie faktycznie zapłaconej lub należnej?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy rozwiązanie byłoby inne w przypadku, w którym zostanie ponadto wykazana praktyka stanowiąca nadużycie przepisów wspólnotowych, z której zainteresowany zamierza czerpać korzyści?

               4)

               Jeżeli zostanie ustalone, że art. 29 i 32 rozporządzenia (EWG) nr 2913/1992 mogą być stosowane w takiej sytuacji, o której mowa w pytaniu drugim, także wtedy gdy występują okoliczności obiektywne i element subiektywny wskazane w pytaniu trzecim, jaka jest wartość elementu (w niniejszym przypadku cukru) wchodzącego w skład przywożonego produktu i dostarczonego bezpłatnie przez importera, gdy wspomniany element, który nie mógł zostać objęty procedurą uszlachetniania biernego na podstawie art. 146 ust. 1 tegoż rozporządzenia, nie został wyprodukowany przez importera, lecz nabyty przez niego po cenie wywozu (niższej od ceny stosowanej na rynku wewnętrznym z uwagi na to, że produkt jest objęty procedurą refundacyjną)?


title: Sprawa T-456/07: Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2010 r. — Komisja przeciwko CdT (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólnotowy system emerytalny — Ciążący na CdT obowiązek uiszczenia składek za lata budżetowe 1998-2005 — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt niewywierający skutków prawnych względem osób trzecich — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/40

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2010 r. — Komisja przeciwko CdT
   (Sprawa T-456/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólnotowy system emerytalny - Ciążący na CdT obowiązek uiszczenia składek za lata budżetowe 1998-2005 - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt niewywierający skutków prawnych względem osób trzecich - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 100/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Pasquier i D. Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT) (przedstawiciele: początkowo G. Vandersanden, następnie L. Levi, avocats)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rzekomej decyzji, na której podstawie CdT miało odmówić wpłaty do budżetu ogólnego składki odpowiadającej części finansowania wspólnotowego systemu emerytalnego przez pracodawcę za lata budżetowe 1998-2005

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006 r. (poprzednia sygnatura akt: C-269/06).


title: Sprawa T-343/09: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2009 r. — Amecke Fruchtsaft przeciwko OHIM — Beate Uhse (69 Sex up)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/75

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2009 r. — Amecke Fruchtsaft przeciwko OHIM — Beate Uhse (69 Sex up)
   (Sprawa T-343/09)
   2009/C 267/134
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Amecke Fruchtsaft GmbH & Co. KG (Menden, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kaase i J.C. Plate)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Beate Uhse Einzelhandels GmbH

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie za dopuszczalną skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie R 1728/2008-1;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu niezgodności z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Beate Uhse Einzelhandels GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „69 Sex up” dla towarów i usług z klas 32 i 41 (zgłoszenie nr 5 274 303)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny niemiecki znak towarowy „sex:h:up” dla towarów z klas 5, 29, 30 i 32 (nr 30 531 669), przy czym sprzeciw został wniesiony wobec rejestracji dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).