title: Sprawa C-639/13: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2013 — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/23

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2013 — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-639/13)
   2014/C 45/39
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: L. Lozano Palacios i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez zastosowanie obniżonej stawki VAT do towarów przeznaczonych na cele ochrony przeciwpożarowej wymienionych w załączniku nr 3 do Ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 96 — 98 dyrektywy 2006/112/WE. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi Komisja podnosi, że Rzeczpospolita Polska stosuje obniżoną stawkę VAT do towarów, które nie są wymienione w załączniku III do dyrektywy. Towary te powinny jednak być opodatkowane stawką podstawową, ponieważ nie mogą zostać objęte wyjątkiem przewidzianym przez art. 98 ust 2 dyrektywy. Ponadto, przedstawiona przez Polskę argumentacja jest wyłącznie o charakterze polityczno-ekonomicznym, która nie może zostać wzięta pod uwagę w celu prawnego uzasadnienia uchybienia przepisom dyrektywy. Zdaniem Komisji, to że przepisy prawa polskiego nie zostały dostosowane do wymogów dyrektywy, jest zatem bezsporne.

      (1)  Dz.U L 347 s. 1


title: Sprawa T-383/06 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 lutego 2007 r. — Icuna.Com przeciwko Parlamentowi (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Umorzenie postępowania)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/42

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 lutego 2007 r. — Icuna.Com przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-383/06 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Umorzenie postępowania)
   (2007/C 95/87)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Icuna.Com SCRL (Braine-le-Château, Belgia) (przedstawiciele: J. Windey oraz P. Bandt, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau oraz M. Ecker, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego w postaci zawieszenia wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 1 grudnia 2006 r., na mocy której przyjęto ofertę spółki Mostra i odrzucono ofertę skarżącej w ramach zaproszenia do składania ofert EP/DGINFO/WEBTV/2006/2003 oraz, stosownie do okoliczności, zawieszenia wykonania umowy podpisanej ze spółką Mostra, do czasu rozpoznania przez Sąd sprawy w postępowaniu głównym.
   Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego jest bezprzedmiotowy.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-369/00: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 marca 2007 r. — Département du Loiret przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Cena sprzedaży działki — Decyzja nakazująca odzyskanie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Zaktualizowana wartość pomocy — Składana stopa procentowa — Uzasadnienie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 marca 2007 r. — Département du Loiret przeciwko Komisji
   (Sprawa T-369/00) (1)

   (Pomoc państwa - Cena sprzedaży działki - Decyzja nakazująca odzyskanie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Zaktualizowana wartość pomocy - Składana stopa procentowa - Uzasadnienie)
   (2007/C 96/64)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Département du Loiret (Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Carnelutti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i J. Flett, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Scott SA (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: Sir Jeremy Lever, QC, J. Gardner, G. Peretz, barristers, R. Griffith i M. Papadakis, solicitors)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2002/14/WE z dnia 12 lipca 2000 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz Scott Paper SA/Kimberly-Clark (Dz.U. 2002, L 12, str. 1).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2002/14/WE z dnia 12 lipca 2000 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz Scott Paper SA/Kimberly-Clark, w zakresie w jakim dotyczy ona pomocy przyznanej w formie preferencyjnej ceny działki, o której mowa w art. 1 decyzji.

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez skarżącego i przez Scott SA.

      (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2001.


title: Sprawa C-444/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Gdańsk — Północ w Gdańsku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 27 września 2007 r. — MG Probud Gdynia Sp. z o.o. w Gdyni/Główny Urząd Celny w Saarbrücken

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Gdańsk — Północ w Gdańsku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 27 września 2007 r. — MG Probud Gdynia Sp. z o.o. w Gdyni/Główny Urząd Celny w Saarbrücken
   (Sprawa C-444/07)
   (2007/C 283/41)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Sąd Rejonowy Gdańsk — Północ w Gdańsku
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: MG Probud Gdynia Sp. z o.o. w Gdyni

      Strona pozwana: Główny Urząd Celny w Saarbrücken
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy organy administracji państwowej Państwa Członkowskiego uprawnione są do dokonania zajęcia środków finansowych znajdujących się na rachunku bankowym podmiotu gospodarczego po ogłoszeniu jego upadłości w innym Państwie Członkowskim (zastosowania tzw. aresztu majątkowego) wbrew regulacji prawa krajowego Państwa wszczęcia postępowania (art. 4, Rozporządzenia Rady (WE) 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 roku w sprawie postępowania upadłościowego (1)) — w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 5 oraz 10 powołanego rozporządzenia, wobec treści art. 3, art. 4, art. 16, art. 17 oraz art. 25 w/w Rozporządzenia Rady (WE) 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 roku w sprawie postępowania upadłościowego tj. w świetle regulacji dotyczących jurysdykcji Sądu Państwa wszczęcia postępowania upadłościowego, prawa właściwego dla tego postępowania oraz przesłanek i skutków uznania postępowania upadłościowego?

               2)

               Czy, w świetle art. 25 pkt 1 i nast. Rozporządzenia Rady (WE) 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 roku w sprawie postępowania upadłościowego, organy administracji Państwa Członkowskiego, w którym nie wszczęto wtórnego postępowania upadłościowego, a które podlega przezeń uznaniu na mocy art. 16 w/w rozporządzenia, mogą odmówić uznania orzeczeń Państwa wszczęcia postępowania dotyczących prowadzenia i ukończenia postępowania upadłościowego na podstawie art. 31-51 Konwencji brukselskiej o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, z powołaniem się na regulacje wewnętrzne?

      (1)  Dz.U. L 160, str. 1.


title: Sprawa C-233/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2007/44/WE — Ocena ostrożnościowa przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w podmiotach sektora finansowego — Zasady proceduralne i kryteria oceny)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/16

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-233/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2007/44/WE - Ocena ostrożnościowa przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w podmiotach sektora finansowego - Zasady proceduralne i kryteria oceny)
   2011/C 55/29
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis i H. te Winkel, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciel: C. Wissels, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 92/49/EWG oraz dyrektywy 2002/83/WE, 2004/39/WE, 2005/68/WE i 2006/48/WE w zakresie zasad proceduralnych i kryteriów oceny stosowanych w ramach oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w podmiotach sektora finansowego (Dz.U. L 247, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przepisanym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 92/49/EWG oraz dyrektywy 2002/83/WE, 2004/39/WE, 2005/68/WE i 2006/48/WE w zakresie zasad proceduralnych i kryteriów oceny stosowanych w ramach oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w podmiotach sektora finansowego, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-89/10: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — Węgry przeciwko Komisji (Fundusze strukturalne — Pomoc finansowa — Autostrada M43 pomiędzy Szegedem i Makó — Podatek VAT — Wydatek niekwalifikowalny)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/14

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-89/10) (1)

   (Fundusze strukturalne - Pomoc finansowa - Autostrada M43 pomiędzy Szegedem i Makó - Podatek VAT - Wydatek niekwalifikowalny)
   2012/C 343/20
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: początkowo J. Fazekas, K. Szíjjártó i M.Z. Fehér, następnie M.Z. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, V. Bottka i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 grudnia 2009 r. dotyczącej dużego projektu zatytułowanego „odcinek autostrady M43 Szeged–Makó” stanowiącego część programu operacyjnego „Transport” dotyczącego przyznanego w ramach Celu Konwergencja wsparcia strukturalnego Unii Europejskiej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i Funduszu Spójności (CCI 2008HU161PR016).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-120/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – PT Ciliandra Perkasa/Rada (Dumping — Przywóz biodiesla pochodzącego z Indonezji — Ostateczne cło antydumpingowe — Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Wartość normalna — Koszty produkcji)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/32

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – PT Ciliandra Perkasa/Rada
   (Sprawa T-120/14) (1)

   ((Dumping - Przywóz biodiesla pochodzącego z Indonezji - Ostateczne cło antydumpingowe - Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Wartość normalna - Koszty produkcji))
   (2016/C 402/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PT Ciliandra Perkasa (Dżakarta, Indonezja) (przedstawiciele: adwokaci F. Graafsma i J. Cornelis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert, następnie H. Marcos Fraile, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. Bierwagena i C. Hippa)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy) i European Biodiesel Board (EBB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Prost i M.-S. Dibling)

      Przedmiot

   Skarga oparta na art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji w zakresie, w jakim przepis ten dotyczy PT Ciliandra Perkasa.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez PT Ciliandra Perkasa.

               3)

               Komisja Europejska i European Biodiesel Board (EBB) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa F-118/11: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/70

      Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-118/11)
      (2012/C 25/137)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji o odmowie przyjęcia decyzji dotyczącej uznania, iż choroba skarżącego ma podłoże zawodowe.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez Komisję lub przypisywalnej Komisji o oddaleniu, bez względu na to jaką przybrało ono formę i czy miało charakter częściowy czy całkowity, żądań skarżącego ujętych w jego wniosku z dnia 30 czerwca 2011 r., przekazanym organowi powołującemu Komisji przez jego tymczasowego przedstawiciela prawnego;

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja nie przyjęła decyzji w rozumieniu i dla celów art. 78 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej o tym, że przydzielenie skarżącego do stanowiska w drodze decyzji z dnia 30 maja 2005 r. było podyktowane względami zawodowymi i spowodowało przeniesienie go na emeryturę tudzież nie przystąpiła do ponownego zbadania rozstrzygnięcia, które może wynikać z decyzji wydanej w dniu 30 maja 2005 r.;

                  —

                  zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 4 250 EUR, z którą to kwotą w razie niedokonania jej zapłaty będą wiązać się odsetki w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczane od następnego dnia po wniesieniu skargi do dnia rzeczywistego dokonania zapłaty;

                  —

                  zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 50 EUR/dzień za każdy kolejny dzień zaniechania, o którym powyżej, poczynając od następnego dnia po wniesieniu skargi aż do 180 dnia po dniu 1 lipca 2011 r., która ta kwota 50 EUR powinna zostać wpłacona wspomnianego dnia a jeśli nie zostanie to będą się z nią wiązać odsetki w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczane od następnego dnia po dniu, w którym zapłata miała zostać dokonana aż do dnia jej rzeczywistego dokonania;

                  —

                  zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 60 EUR/dzień za każdy kolejny dzień zaniechania, o którym powyżej, w okresie od 181 dnia po dniu 1 lipca 2011 r. do 270 dnia po wspomnianym dniu, która ta kwota 60 EUR powinna zostać wpłacona tego dnia a jeśli nie zostanie to będą się z nią wiązać odsetki w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczane od następnego dnia po dniu, w którym zapłata miała zostać dokonana aż do dnia jej rzeczywistego dokonania;

                  —

                  zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 75 EUR/dzień za każdy kolejny dzień zaniechania, o którym powyżej, w okresie od 271 dnia po dniu 1 lipca 2011 r. do 360 dnia po wspomnianym dniu, która ta kwota 75 EUR powinna zostać wpłacona tego dnia a jeśli nie zostanie to będą się z nią wiązać odsetki w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczane od następnego dnia po dniu, w którym zapłata miała zostać dokonana aż do dnia jej rzeczywistego dokonania;

                  —

                  zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 100 EUR/dzień za każdy kolejny dzień zaniechania, o którym powyżej, w okresie rozpoczynającym się 361 dnia po dniu 1 lipca 2011 r., która ta kwota 100 EUR powinna zostać wpłacona tego dnia a jeśli nie zostanie to będą się z nią wiązać odsetki w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczane od następnego dnia po dniu, w którym zapłata miała zostać dokonana aż do dnia jej rzeczywistego dokonania;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-211/12: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Corte di Appello di Roma — Włochy) — Martini SpA przeciwko Ministero delle Attività Produttive (Rolnictwo — System pozwoleń na przywóz — Rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 — Artykuł 35 ust. 4 lit. c) — Zabezpieczenia złożone przy składaniu wniosku o wydanie pozwoleń — Pozwolenie na przywóz — Zwłoka w przedstawieniu dowodu na jego wykorzystanie — Sankcja — Obliczenie kwoty podlegającej przepadkowi — Rozporządzenie (WE) nr 958/2003 — Kontyngenty taryfowe)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/14

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Corte di Appello di Roma — Włochy) — Martini SpA przeciwko Ministero delle Attività Produttive
   (Sprawa C-211/12) (1)

   (Rolnictwo - System pozwoleń na przywóz - Rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 - Artykuł 35 ust. 4 lit. c) - Zabezpieczenia złożone przy składaniu wniosku o wydanie pozwoleń - Pozwolenie na przywóz - Zwłoka w przedstawieniu dowodu na jego wykorzystanie - Sankcja - Obliczenie kwoty podlegającej przepadkowi - Rozporządzenie (WE) nr 958/2003 - Kontyngenty taryfowe)
   2013/C 260/24
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte di Appello di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Martini SpA

      Strona pozwana: Ministero delle Attività Produttive

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte di Appello di Roma — Wykładnia art. 35 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych (Dz.U. L 152, s. 1) — Zabezpieczenia wnoszone w związku z wnioskiem o wydanie pozwoleń na przywóz — Ustalenie kwoty ulegającej przepadkowi z tytułu ilości, co do których nie przedstawiono w wyznaczonym terminie dowodu dotyczącego pozwolenia na wywóz zawierającego wcześniejsze określenie refundacji

      Sentencja

               1)

               Artykuł 35 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 325/2003 z dnia 20 lutego 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że celem zabezpieczenia, o którym mowa w tym przepisie, jest nie tylko zapewnienie wykonania zobowiązania w zakresie przywozu, lecz również zapewnienie, aby dowód na wykorzystanie pozwolenia został przedstawiony w określonym terminie.

               2)

               Artykuł 35 ust. 4 lit. c) rozporządzenia nr 1291/2000, zmienionego rozporządzeniem nr 325/2003, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zwłoki w przedstawieniu dowodu na prawidłowe dokonanie przywozu kwota, która powinna ulec przepadkowi w odniesieniu do ilości, w stosunku do których nie dostarczono dowodu w terminie określonym w art. 35 ust. 4 lit. a) tego rozporządzenia, powinna być obliczona na podstawie stawki zabezpieczenia, która rzeczywiście została zastosowana przy złożeniu wniosku o wydanie pozwolenia lub pozwoleń dotyczących tego przywozu. Dla potrzeb tej wykładni bez znaczenia jest okoliczność, że zabezpieczenie zostało ustanowione na podstawie stawki wyższej niż stawka stosowana w przypadku innych przywozów produktu tego samego rodzaju jak przywieziony produkt, zważywszy, iż ten ostatni był zwolniony z zapłaty należności celnych przywozowych.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Wykreślenie sprawy C-425/04

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/18

         Wykreślenie sprawy C-425/04 (1)

   (2005/C 271/35)

      Język postępowania: włoski

   Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-425/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa C-77/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz (Austria) w dniu 15 lutego 2008 r. — Dachsberger & Söhne GmbH przeciwko Zollamt Salzburg, Erstattungen

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz (Austria) w dniu 15 lutego 2008 r. — Dachsberger & Söhne GmbH przeciwko Zollamt Salzburg, Erstattungen
   (Sprawa C-77/08)
   (2008/C 128/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dachsberger & Söhne GmbH.

      Strona pozwana: Zollamt Salzburg, Erstattungen.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. w brzmieniu ustanowionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2945/94 z dnia 2 grudnia 1994 r., zgodnie z którym dla obliczenia refundacji objętej wnioskiem w przypadku zróżnicowanej refundacji „zróżnicowaną część refundacji oblicza się na podstawie informacji dotyczących ilości, wagi i miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 47” (1) należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „informacje dotyczące ilości, wagi i miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 47” odwołuje się do informacji w konkretnym wniosku na podstawie art. 47 ust. 1, a zatem wniosek o zróżnicowaną część refundacji jest składany dopiero w chwili złożenia wniosku w rozumieniu art. 47 ust. 1?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, powstaje pytanie, czy wspomnianą regulację należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, w którym składany jest wniosek o wypłatę na podstawie art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. już w „dokumencie stosowanym przy wywozie w celu skorzystania z refundacji wywozowej” (tutaj: zgłoszeniu wywozowym), obliczenie refundacji objętej wnioskiem w odniesieniu do zróżnicowanej części powinno zostać dokonane na podstawie informacji w zgłoszeniu wywozowym, a zatem wniosek o zróżnicowaną część refundacji jest składany także wraz ze zgłoszeniem wywozowym?

               3)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca, powstaje pytanie, czy wspomnianą regulację należy interpretować w ten sposób, że obliczenie refundacji objętej wnioskiem w odniesieniu do zróżnicowanej części powinno zostać dokonane na podstawie dokumentów składanych zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r., a zatem wniosek o zróżnicowaną część refundacji jest składany dopiero w chwili przedłożenia „dokumentów do wypłaty” w rozumieniu art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r.?

               4)

               Jeżeli na pytanie trzecie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, powstaje pytanie, czy wspomnianą regulację należy interpretować w ten sposób, że dla złożenia wniosku o zróżnicowaną część refundacji wystarczające jest także przedłożenie takich dokumentów w rozumieniu art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r., które są niekompletne, z tym skutkiem prawnym, że również w odniesieniu do zróżnicowanej części należy zastosować sankcję z art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r.?

      (1)  Dz.U. L 310, str. 57.


title: Sprawa C-149/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione w dniu 20 marca 2006 r. — Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Porto Antico di Genova SpA

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/1

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione w dniu 20 marca 2006 r. — Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Porto Antico di Genova SpA
   (Sprawa C-149/06)
   (2006/C 310/01)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte Suprema di Cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: Porto Antico di Genova SpA
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 21 ust. 3 drugi akapit rozporządzenia (EWG) nr 4253/88, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2082/93 (1), zgodnie z którym płatności pomocy na rzecz końcowych beneficjentów nie podlegają odliczeniu lub potrąceniu, które mogłoby prowadzić do zmniejszenia kwoty przysługującego im dofinansowania, należy dokonywać w ten sposób, że pomoc ta nie może zostać również uwzględniona przy ustalaniu podstawy opodatkowania dla celów podatków dochodowych lub innych nakładanych na beneficjentów w późniejszym okresie podatków na podstawie krajowych przepisów podatkowych?

               2)

               Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej zwolnienie takie dotyczy wyłącznie części środków, które są udzielane przez Fundusze czy również części przyznawanej w ramach tego samego działania wspierającego rozwój przez władze krajowe, regionalne i lokalne?

      (1)  Dz.U. 193, str. 20.


title: Sprawa C-439/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Dresden — Niemcy) — Postępowanie dotyczące gospodarowania energią citiworks AG przy udziale: Sächsisches Staatsministerium für Wirtschaft und Arbeit als Landesregulierungsbehörde, Flughafen Leipzig/Halle GmbH, Bundesnetzagentur (Rynek wewnętrzny energii elektrycznej — Dyrektywa 2003/54/WE — Artykuł 20 ust. 1 — Swobodny dostęp stron trzecich do systemów przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Dresden — Niemcy) — Postępowanie dotyczące gospodarowania energią citiworks AG przy udziale: Sächsisches Staatsministerium für Wirtschaft und Arbeit als Landesregulierungsbehörde, Flughafen Leipzig/Halle GmbH, Bundesnetzagentur
   (Sprawa C-439/06) (1)

   (Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Dyrektywa 2003/54/WE - Artykuł 20 ust. 1 - Swobodny dostęp stron trzecich do systemów przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej)
   (2008/C 171/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Dresden
   Strony postępowania dotyczącego gospodarowania energią
   Citiworks AG
   Przy udziale:
   Sächsisches Staatsministerium für Wirtschaft und Arbeit als Landesregulierungsbehörde, Flughafen Leipzig/Halle GmbH, Bundesnetzagentur
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Dresden — Wykładnia art. 20 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176, str. 37) — Prawo krajowe, które wyklucza sieci położone w całości na terenie zakładowym (Betriebsnetze) z zasady swobodnego dostępu stron trzecich do systemów przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej
   Sentencja
   Wykładni art. 20 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisu takiego jak § 110 ust. 1 pkt 1 Gesetz über die Elektriztäts und Gasversorgung (Energiewirtschafstsgesetz) [ustawy o zaopatrzeniu w energię elektryczną i gaz] z dnia 7 lipca 2005 r., który zwalnia niektórych operatorów systemów zaopatrzenia w energię z obowiązku pozostawienia stronom trzecim swobodnego dostępu do tych systemów, z uwagi na fakt, że systemy te znajdują się na przynależnym im terenie zakładowym i służą głównie do przesyłania energii wewnątrz własnego przedsiębiorstwa lub powiązanego z nim przedsiębiorstwa.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-51/15: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2016 r. – PAN Europe/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Dokumenty dotyczące substancji zaburzających gospodarkę hormonalną — Częściowa odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/40

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2016 r. – PAN Europe/Komisja
   (Sprawa T-51/15) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Dokumenty dotyczące substancji zaburzających gospodarkę hormonalną - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001])
   (2016/C 402/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: B. Kloostra, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Buchet, P. Mihaylova i J. Tomkin, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, N. Otte Widgren, E. Karlsson i L. Swedenborg, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 listopada 2014 r. o sygnaturze Ares (2014) 3900631 w zakresie, w jakim Komisja odmawia w niej udzielenia dostępu do dokumentów dotyczących substancji zaburzających gospodarkę hormonalną.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 24 listopada 2014 r. o sygnaturze Ares (2014) 3900631 w zakresie, w jakim Komisja odmawia w niej udzielenia dostępu do dokumentów oznaczonych numerami 9, 13, 14, 15, 16, 17, 17a, 20, 22, 24, 25, 29, 30, 31, 37, 38, 39, 41, 42 i 43 na podstawie art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Pesticide Action Network Europe (PAN Europe).

               4)

               Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa C-435/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia  2 grudnia 2005 r.  w sprawie Investrand B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia 2 grudnia 2005 r. w sprawie Investrand B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-435/05)
   (2006/C 74/04)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 5 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy), z dnia 2 grudnia 2005 r. w sprawie Investrand B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën.
   Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

               Czy w związku z ustanowionym w art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy (1) prawem do odliczenia można przyjąć istnienie bezpośredniego i ścisłego związku między dostarczonymi podatnikowi usługami a przyszłymi, podlegającymi opodatkowaniu transakcjami, jeżeli podatnik nabył te usługi w związku z dochodzeniem wierzytelności wchodzącej w skład jego przedsiębiorstwa, powstałej jednakże w okresie, w którym nie był on jeszcze podatnikiem podatku VAT?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str.1).


title: Sprawa T-291/09: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2009 r. — Carrols przeciwko OHIM — Gambettola (Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/42

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2009 r. — Carrols przeciwko OHIM — Gambettola (Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL)
   (Sprawa T-291/09)
   2009/C 220/87
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Carrols Corp. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Giulio Gambettola (Los Realejos, España)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi wraz załącznikami;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej w zakresie dotyczącym podstaw unieważnienia określonych w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy

      znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL” (zgłoszenie nr 002938801) dla towarów i usług z klas 25, 41 i 43

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Giulio Gambettola

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Graficzny krajowy znak towarowy (nr 2 201 552) zawierający element słowny „Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL” i krajowy znak towarowy „POLLO TROPICAL” (nr 2 201 543), dla usług z klasy 41 („usług świadczonych w restauracjach”).

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Niewłaściwa wykładnia art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-407/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Green Network SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Green Network SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.
   (Sprawa C-407/17)
   (2017/C 338/06)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Green Network SpA

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy „ratio” dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE (1), rozumianej jako „siatka zabezpieczająca” dla ochrony konsumentów, jak też w szczególności jej motyw 10, art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 sprzeciwiają się normie krajowej, która sprowadza ocenę poszanowania konkretnych obowiązków przewidzianych w dyrektywach sektorowych 2009/72/WE (2) i 2009/73/WE (3) dla ochrony użytkowników w ramach stosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, wykluczając w konsekwencji interwencję organu sektorowego – w niniejszym wypadku AEEGSI – mającą na celu zwalczanie naruszeń dyrektywy sektorowej w każdym wypadku, w którym naruszenie mogłoby stanowić również nieprawidłową lub nieuczciwą praktykę handlową?

               2)

               Czy zasadę lex specialis, o której mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, należy postrzegać jako zasadę regulującą stosunki między uregulowaniami (uregulowanie ogólne i uregulowanie sektorowe) czy jako regulującą stosunki między normami (normy ogólne i normy szczególne) lub też stosunki między niezależnymi organami powołanymi do regulacji i monitorowania danych sektorów?

               3)

               Czy pojęcie „kolizji” w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE można uznać za spełnione tylko w wypadku radykalnej sprzeczności między przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych i innymi normami prawa Unii, które regulują szczególne aspekty praktyk handlowych, czy też wystarczy, by rozpatrywane normy ustanawiały regulację różniącą się od uregulowania dotyczącego nieuczciwych praktyk handlowych, która prowadzi do kolizji norm w odniesieniu do danego stanu faktycznego?

               4)

               Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, odnosi się tylko do przepisów zawartych w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz przepisów bezpośrednio ich transponujących czy też obejmuje również przepisy ustawowe i wykonawcze wdrażające zasady prawa europejskiego?

               5)

               Czy zasada lex specialis, przewidziana w motywie 10 i w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, oraz art. 37 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 dyrektywy 2009/73/WE sprzeciwiają się interpretacji odpowiednich krajowych przepisów transponujących w ten sposób, że w każdym wypadku, w którym w sektorze reglamentowanym, który podlega sektorowemu reżimowi prawa ochrony konsumentów przyznającemu uprawnienia regulacyjne i uprawnienia do nakładania kar organowi sektorowemu, wystąpi zachowanie objęte pojęciem „praktyki agresywnej” w rozumieniu art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „agresywnej w każdych okolicznościach” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, ma zawsze zastosowanie uregulowanie ogólne dotyczące nieuczciwych praktyk i to również wtedy, gdy istnieje uregulowanie sektorowe przyjęte dla ochrony (tychże) konsumentów i oparte na przepisach prawa Unii, które w sposób wyczerpujący reguluje wspomniane „praktyki agresywne” i „agresywne w każdych okolicznościach” lub w każdym razie „praktyki nieprawidłowe lub nieuczciwe”?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211, s. 94).


title: Sprawa F-76/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 lutego 2011 r. — AH przeciwko Komisji (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Artykuły 72 do 76a regulaminu pracowniczego — Ogólne przepisy wykonawcze — Stan niesamodzielności — Pozostający przy życiu małżonek emerytowanego urzędnika — Oddalenie wniosku o całkowity zwrot kosztów opieki nad osobą chorą oraz o przyznanie pomocy finansowej — Skarga wniesiona po terminie — Niedopuszczalność)

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/13

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 lutego 2011 r. — AH przeciwko Komisji
   (Sprawa F-76/09) (1)

   (Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - Artykuły 72 do 76a regulaminu pracowniczego - Ogólne przepisy wykonawcze - Stan niesamodzielności - Pozostający przy życiu małżonek emerytowanego urzędnika - Oddalenie wniosku o całkowity zwrot kosztów opieki nad osobą chorą oraz o przyznanie pomocy finansowej - Skarga wniesiona po terminie - Niedopuszczalność)
   2011/C 95/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AH (Wavre, Belgia) (przedstawiciel: J. Temple Lang, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 22 czerwca 2009 r. oddalającej wniosek strony skarżącej o umożliwienie jej skorzystania z całkowitego zwrotu kosztów poniesionych w związku z chorobą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               AH zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009, s. 36.


title: Sprawa T-303/16: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2016 r. – Novartis Europharm/Komisja

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2016 r. – Novartis Europharm/Komisja
   (Sprawa T-303/16)
   (2016/C 296/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis Europharm Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat C. Schoonderbeek)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 kwietnia 2016 r. (C(2016) 2083(final)); oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym decyzja Komisji Europejskiej z dnia 4 kwietnia 2016 r. jest niezgodna z prawem, gdyż stanowi naruszenie wyłącznych praw na rynku produktów leczniczych stosowanych w chorobach sierocych przysługujących Novartis Europharm Ltd. W stosunku do produktu TOBI Podhaler zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (1), ponieważ okres wyłączności rynkowej nie wygasł jeszcze, a przesłanki przyznania odstępstwa w związku z wyłącznością obrotu na rynku zgodnie z art. 8 ust. 3 tegoż rozporządzenia nie są spełnione.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym decyzja Komisji Europejskiej z dnia 4 kwietnia 2016 r. została sporządzona i przyjęta z naruszeniem zasady należytej staranności („Duty of Care”, zwanej również „Principle of Diligence”) w szczególności z uwagi na brak uwzględnienia wszystkich znaczących danych naukowych dotyczących danego produktu medycznego oraz z powodu braku konsultacji z Novartis jako stroną zainteresowaną w ramach naukowej oceny produktu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. L 18, s.1)


title: Sprawa C-217/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 11 maja 2011 r. — Forta Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 11 maja 2011 r. — Forta Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni
   (Sprawa C-217/11)
   2011/C 219/09
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Forta Sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Celnej w Gdyni

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34JWE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych (1) oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego powinien być interpretowany w ten sposób, że do „przepisów technicznych”, których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych?

      (1)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 020 P. 337 — 348), zmieniona przez Dyrektywę 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniającą dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 217, s. 18; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 21 P. 8 — 16).


title: Sprawa C-352/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  5 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-352/05) (1)

   (2006/C 178/52)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005


title: Sprawa T-51/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 22 listopada 2007 r. w sprawie F-109/06 Dittert przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 lutego 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/37

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 22 listopada 2007 r. w sprawie F-109/06 Dittert przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 lutego 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-51/08 P)
   (2008/C 92/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Daniel Dittert (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie F-109/06 Dittert przeciwko Komisji i przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania,

               —

               obciążenie drugiej strony kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu Komisja wnosi o uchylenie wyroku z dnia 22 listopada 2007 r. wydanego w sprawie F-109/06 Dittert przeciwko Komisji, w którym Sąd do spraw Służby Publicznej (Sąd) stwierdził nieważność jej decyzji przyznającej skarżącemu liczbę punktów pierwszeństwa niewystarczającą do awansowania w postępowaniu w sprawie awansu za 2005 r. i jej decyzji ustalającej listę urzędników awansowanych w tym postępowaniu w zakresie, w jakim nie zawiera ona jego nazwiska.
   Na poparcie swego odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty odwoławcze.
   Po pierwsze Komisja podnosi, że Sąd naruszył jej zdaniem art. 45 regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim nadał on udziałowi dyrektora generalnego w postępowaniu w sprawie przyznawania punktów nadmierną wagę ograniczając bezzasadnie uznanie organu powołującego wskutek stwierdzenia, że brak takiego udziału stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania.
   Po drugie Komisja twierdzi, że Sąd wkroczył jej zdaniem w uprawnienia organu powołującego z naruszeniem art. 45 regulaminu pracowniczego i wydał w stosunku do niej nakaz wykraczając poza swe uprawnienia do kontroli sądowej.
   Po trzecie Komisja zarzuca Sądowi brak wystarczającego prawnego uzasadnienia stwierdzenia, zgodnie z którym przyznanie skarżącemu określonej liczby punktów pierwszeństwa przez Komitet do spraw awansu nie stanowiło odpowiedniego remedium dla uchybienia proceduralnego zakwalifikowanego przez Sąd jako „istotne” i polegającego na braku udziału dyrektora generalnego. Twierdzi ona, że Sąd oparł zaskarżony wyrok na zniekształconej zawartości protokołu z posiedzenia Komitetu do spraw awansu.


title: Sprawa T-348/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 kwietnia 2008 r. — SIDE przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc wywozowa w sektorze książek — Brak uprzedniego zgłoszenia — Artykuł 87 ust. 3 lit. d) WE — Czasowy zakres stosowania prawa wspólnotowego — Metoda obliczania kwoty pomocy)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 kwietnia 2008 r. — SIDE przeciwko Komisji
   (Sprawa T-348/04) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc wywozowa w sektorze książek - Brak uprzedniego zgłoszenia - Artykuł 87 ust. 3 lit. d) WE - Czasowy zakres stosowania prawa wspólnotowego - Metoda obliczania kwoty pomocy)
   (2008/C 128/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Société internationale de diffusion et d'édition SA (SIDE) (Vitry-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: N. Coutrelis i V. Giacobbo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J.-P. Keppenne, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues i S. Ramet, następnie G. de Bergues i A.-L. Vendrolini, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności art. 1 zdanie ostatnie decyzji Komisji 2005/262/WE z dnia 20 kwietnia 2004 r. dotyczącej pomocy przyznanej przez Francję na rzecz Coopérative d'exportation du livre français (CELF) (Dz.U. 2005, L 85, str. 27)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 zdanie ostatnie decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2004 r. dotyczącej pomocy przyznanej przez Francję na rzecz Coopérative d'exportation du livre français (CELF).

               2)

               Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Société internationale de diffusion et d'édition SA (SIDE).

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa C-235/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Ried im Innkreis — Austria) — Postępowanie karne przeciwko Rolandowi Langerowi

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/37

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Ried im Innkreis — Austria) — Postępowanie karne przeciwko Rolandowi Langerowi
   (Sprawa C-235/08) (1)

   ()
   2010/C 346/64
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-12/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2010 r. — LECSON Elektromobile GmbH przeciwko Hauptzollamt Dortmund

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2010 r. — LECSON Elektromobile GmbH przeciwko Hauptzollamt Dortmund
   (Sprawa C-12/10)
   2010/C 80/24
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: LECSON Elektromobile GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Dortmund

      Pytanie prejudycjalne

   Czy opisane bliżej w postanowieniu wózki elektryczne należy zaklasyfikować do pozycji 8713, czy do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (1)?

      (1)  Dz.U. L 327, s. 1.


title: Sprawa F-15/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (sąd w składzie jednego sędziego izba) z dnia 15 października 2014 r. – De Bruin przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnik na okresie próbnym — Artykuł 34 regulaminu pracowniczego — Sprawozdanie z okresu próbnego stwierdzające niezdolność urzędnika na okresie próbnym do należytego wypełniania obowiązków — Przedłużenie okresu próbnego — Zwolnienie po okresie próbnym — Podstawy zwolnienia — Wyniki pracy — Szybkość wykonywania pracy — Oczywiste błędy w ocenie — Nieprawidłowość postępowania — Termin wyznaczony komitetowi do spraw sprawozdań na wydanie opinii)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/53

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (sąd w składzie jednego sędziego izba) z dnia 15 października 2014 r. – De Bruin przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-15/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnik na okresie próbnym - Artykuł 34 regulaminu pracowniczego - Sprawozdanie z okresu próbnego stwierdzające niezdolność urzędnika na okresie próbnym do należytego wypełniania obowiązków - Przedłużenie okresu próbnego - Zwolnienie po okresie próbnym - Podstawy zwolnienia - Wyniki pracy - Szybkość wykonywania pracy - Oczywiste błędy w ocenie - Nieprawidłowość postępowania - Termin wyznaczony komitetowi do spraw sprawozdań na wydanie opinii))
   2014/C 421/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Evert Anton De Bruin (Lent, Niederlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Dean i M. Ecker, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu o wypowiedzeniu skarżącemu umowy o pracę po upływie okresu, o który przedłużono jego okres próbny.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               A. De Bruin pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014, s. 40.


title: Sprawa T-310/04: Skarga wniesiona dnia 26 lipca 2004 r. przez Ferrero oHG mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/43

         Skarga wniesiona dnia 26 lipca 2004 r. przez Ferrero oHG mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-310/04)
   (2004/C 262/83)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 26 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przez spółkę Ferrero oHG mbH, z siedzibą we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), reprezentowaną przez M. Schaeffer, prawnik.
   Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą była Cornu SA Fontain.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie R 01540/2002-2 i uznał sprzeciw nr B 245 714;

               —

               obciążenie zgłaszającego znak towarowy kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Cornu SA Fontain

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „FERRO” dla towarów z klasy 30 (krakersy)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na który powołano się w sprzeciwie:

               Skarżąca

               Sporny znak towarowy lub oznaczenie:

               Krajowy słowny znak towarowy „FERRERO” dla towarów z klasy 5, 29, 30, 32 i 33 (czekolada itp.)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania

               Uzasadnienie skargi:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 40/94 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa C-413/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Salamanca (Hiszpania) w dniu 11 września 2012 r. — Asociación de Consumidores Independientes de Castilla y León

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Salamanca (Hiszpania) w dniu 11 września 2012 r. — Asociación de Consumidores Independientes de Castilla y León
   (Sprawa C-413/12)
   2012/C 379/22
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Salamanca

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociación de Consumidores Independientes de Castilla y León

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ochrona zagwarantowana konsumentowi przez dyrektywę Rady 93/13/EWG (1) w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich zezwala mimo tego, że brak jest ku temu podstawy prawnej w wewnętrznym prawie krajowym, Audiencia Provincial, jako krajowemu sądowi apelacyjnemu, na rozpoznanie apelacji wniesionej od orzeczenia sądu pierwszej instancji przyznającego sądowi miejsca zamieszkania pozwanej właściwość miejscową do rozpatrzenia powództwa o zaniechanie, z którym wystąpiło stowarzyszenie konsumentów o ograniczonym zasięgu terytorialnym, niestowarzyszone i niezrzeszone w federacji z innymi stowarzyszeniami, z nieznacznym budżetem i nieznaczną liczbą członków?

               2)

               Czy art. 4, 12, 114 i 169 Traktatu i art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z dyrektywą 93/13 i orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości dotyczącym wysokiego poziomu ochrony interesów konsumentów, jak również obowiązek zapewnienia pełnej skuteczności dyrektyw i zasady równoważności i skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że za właściwy miejscowo do rozpoznania powództwa o zaniechanie stosowania nieuczciwych warunków należy uznać sąd miejsca siedziby tego stowarzyszenia, nie zaś sąd miejsca siedziby pozwanego, jeżeli powództwo zostało wytoczone w obronie zbiorowych lub jednostkowych interesów konsumentów i użytkowników przez stowarzyszenie konsumentów o ograniczonym zasięgu terytorialnym, niestowarzyszone i niezrzeszone w federacji z innymi stowarzyszeniami, z nieznacznym budżetem i nieznaczną liczbą członków?

      (1)  z dnia 5 kwietnia 1993 r., Dz.U. L 95, S. 29.


title: Sprawa T-172/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 czerwca 2008 r. — Atlantic Dawn i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Kwoty połowowe — Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/20

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 czerwca 2008 r. — Atlantic Dawn i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-172/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Kwoty połowowe - Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 183/42)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Atlantic Dawn Ltd (Killybegs, Donegal, Irlandia); Antarctic Fishing Co. Ltd (Killybegs, Donegal); Atlantean Ltd (Killybegs, Donegal); Killybegs Fishing Enterprises Ltd (Killybegs, Donegal); Doyle Fishing Co. Ltd (Killybegs, Donegal); Western Seaboard Fishing Co. Ltd (Killybegs, Donegal); O'Shea Fishing Co. Ltd (Killybegs, Donegal); Aine Fishing Co. Ltd (Burtonport, Donegal); Brendelen Ltd (Greencastle, Donegal); Cavankee Fishing Co. Ltd (Greencastle, Donegal); Ocean Trawlers Ltd (Killybegs, Donegal); Eileen Oglesby (Burtonport, Donegal); Noel McGing (Killybegs, Donegal); Mullglen (Dublin, Irlande); Bradan Fishing Co. Ltd (Sligo, Sligo, Irlandia); Larry Murphy (Castletownbere, Cork, Irlandia); Pauric Conneely (Claregalway, Galway, Irlandia); Thomas Flaherty (Kilronan, Aran Islands, Galway); Carmarose Trawling Co. Ltd (Killybegs, Donegal); Colmcille Fishing Ltd (Killybegs, Donegal) (przedstawiciele: G. Hogan, SC, N. Travers, T. O'Sullivan, BL, i D. Barry, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: K. Banks, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, abogado del Estado)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 147/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. dostosowującego określone kwoty połowowe od 2007 r. do 2012 r. na mocy art. 23 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 46, str. 10)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący, Atlantic Dawn Ltd i inni, pokrywają koszty własne i koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa F-13/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 września 2011 r. — De Nicola przeciwko BEI (Służba publiczna — Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego — Ocena — Awans — Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie — Dopuszczalność)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/37

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 września 2011 r. — De Nicola przeciwko BEI
   (Sprawa F-13/10) (1)

   (Służba publiczna - Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego - Ocena - Awans - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Dopuszczalność)
   2011/C 340/73
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: L. Isola, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: T. Gilliams i F. Martin, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferro, adwokata)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej oddalającej odwołanie skarżącego od oceny jego pracy za rok 2008 r., a także stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za rok 2008 r. Po drugie — żądanie zasądzenia od EBI odszkodowania za poniesione przez skarżącego szkody i zadośćuczynienia za doznane krzywdy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaję w części odrzucona i w części oddalona.

               2)

               Carlo De Nicola pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów Europejskiego Banku Inwestycyjnego.

               3)

               Europejski Bank Inwestycyjny pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010, s. 53.


title: Sprawa T-587/13: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Schwerdt/OHIM – Iberamigo (cat & clean) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego cat & clean – Wcześniejszy hiszpański słowny znak towarowy CLEAN CAT – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Przeszkody w swobodnym przepływie towarów – Artykuł 34 TFUE – Artykuł 16 karty praw podstawowych)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/25

      Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Schwerdt/OHIM – Iberamigo (cat & clean)
      (Sprawa T-587/13) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego cat & clean - Wcześniejszy hiszpański słowny znak towarowy CLEAN CAT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Przeszkody w swobodnym przepływie towarów - Artykuł 34 TFUE - Artykuł 16 karty praw podstawowych)
      (2015/C 073/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Miriam Schwerdt (Porta-Westfalica, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Kruse)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Iberamigo, SA (Rubi, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2013 r. (sprawa R 1799/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Iberamigo, SA a Miriam Schwerdt.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Miriam Schwerdt zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Wykreślenie sprawy T-66/97

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/63

         Wykreślenie sprawy T-66/97 (1)

   (2005/C 217/132)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-66/97, J.T.F.J. Op 't Veld przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 10.5.1997


title: Sprawa C-94/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo (Włochy) w dniu 28 lutego 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Survivalowi Godwinowi

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo (Włochy) w dniu 28 lutego 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Survivalowi Godwinowi
   (Sprawa C-94/11)
   2011/C 139/26
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Bergamo.

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Survival Godwin

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w świetle zasad lojalnej współpracy oraz skuteczności dyrektyw, artykuły 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE (1) przeciwstawiają się możliwości uznania, że zachowanie obywatela państwa trzeciego, którego pobyt w państwie członkowskim jest nielegalny może, z uwagi na sam brak współpracy z jego strony w postępowaniu dotyczącym wydalenia a w szczególności na samo niezastosowanie się do nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji, stanowić przestępstwo i podlegać karze pozbawienia wolności do lat czterech w przypadku niezastosowania się do pierwszego nakazu wydanego przez Questore oraz pozbawienia wolności do lat pięciu w przypadku niezastosowania się do kolejnych nakazów?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa T-622/14: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2014 r. – Lauritzen Holding przeciwko OHIM – IC Companys (IWEAR)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/26

         Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2014 r. – Lauritzen Holding przeciwko OHIM – IC Companys (IWEAR)
   (Sprawa T-622/14)
   2014/C 351/34
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lauritzen Holding AS (Drøbak, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci P. Walsh i S. Dunstan)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: IC Companys A/S (Kopenhaga, Dania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 czerwca 2014 r. w sprawie R 1935/2013-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „IWEAR” dla towarów z klas 18, 25 i 28 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 6 29  806

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wcześniejszy znak towarowy „INWEAR” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy nr 2 1 68  284

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-153/11: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Zenato Azienda Vitivinicola Srl przeciwko OHIM — Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (ZENATO RIPASSA)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Zenato Azienda Vitivinicola Srl przeciwko OHIM — Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (ZENATO RIPASSA)
   (Sprawa T-153/11)
   2011/C 139/46
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Zenato Azienda Vitivinicola Srl (Peschiera del Garda, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Rizzoli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (Werona, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi wraz z załącznikami;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej (pkt 1, 2 i 3 sentencji) w zakresie w jakim na jej mocy uwzględniono odwołanie i sprzeciw a odrzucono w całości zgłoszenie oraz obciążono zgłaszającą kosztami poniesionymi przez wnoszącą sprzeciw w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ZENATO RIPASSA” (zgłoszenie nr 5848015) dla towarów należących do klasy 33 (napoje alkoholowe)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Camera di Commercio Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny włoski znak towarowy „RIPASSO” (zarejestrowany pod numerem 682213) dla towarów należących do klasy 33 („wina, spirytus i likiery”)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia w całości

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Fürstliches Landgericht w dniu 18 marca 2014 r. w postepowaniu dotyczącym Otto Kaufmann AG (Sprawa E-9/14)

text:
               21.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/4

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Fürstliches Landgericht w dniu 18 marca 2014 r. w postepowaniu dotyczącym Otto Kaufmann AG
   (Sprawa E-9/14)
   (2014/C 274/04)
   W dniu 21 marca 2014 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 18 marca 2014 r. złożony do Trybunału EFTA przez Fürstliches Landgericht (Okręgowy Sąd Książęcy, Liechtenstein), dotyczący wydania opinii doradczej w postępowaniu dotyczącym Otto Kaufmann AG, w odniesieniu do następującej kwestii:

               —

               Czy w postanowieniach Porozumienia EOG, w szczególności przepisach dotyczących swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości lub poszczególnych aktach prawa wtórnego (na przykład dyrektywie 2004/18/WE w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi lub dyrektywie 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, które to dyrektywy zostały uwzględnione w przepisach EOG) wymaga się, by wyroki skazujące w odniesieniu do osób prawnych – w przypadku gdy prawo krajowe pozwala na skazywanie osób prawnych w sądzie karnym – były dokładnie rejestrowane, na przykład w rejestrze karnym?


title: Sprawa C-435/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — CHS Tour Services GmbH przeciwko Team4 Travel GmbH (Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Broszura sprzedażowa zawierająca fałszywe informacje — Zakwalifikowanie praktyki handlowej jako „nieuczciwej” — Wypadek, w którym nie można zarzucić przedsiębiorcy żadnego uchybienia wymogom staranności zawodowej)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — CHS Tour Services GmbH przeciwko Team4 Travel GmbH
   (Sprawa C-435/11) (1)

   (Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Broszura sprzedażowa zawierająca fałszywe informacje - Zakwalifikowanie praktyki handlowej jako „nieuczciwej” - Wypadek, w którym nie można zarzucić przedsiębiorcy żadnego uchybienia wymogom staranności zawodowej)
   2013/C 344/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CHS Tour Services GmbH

      Strona pozwana: Team4 Travel GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 5 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.U. L 149, s. 22) — Broszura zawierająca fałszywe informacje — Istnienie lub brak możliwości wykazania przez przedsiębiorcę, że zostały zachowane wymogi staranności zawodowej w celu uniknięcia zakwalifikowania rzeczonej praktyki handlowej jako „nieuczciwej”

      Sentencja

   Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) powinna być interpretowana w ten sposób, że w wypadku gdy praktyka handlowa spełnia wszystkie kryteria ustanowione w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, aby można było zakwalifikować ją jako praktykę wprowadzającą w błąd konsumenta, nie zachodzi konieczność zbadania, czy taka praktyka jest również sprzeczna z wymogami staranności zawodowej na podstawie art. 5 ust. 2 lit. a) rzeczonej dyrektywy, aby można było ją uznać za nieuczciwą i w konsekwencji zakazać jej na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa T-296/11: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2011 r. — Cementos Portland Valderrivas przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/26

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2011 r. — Cementos Portland Valderrivas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-296/11)
   2011/C 238/46
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Skarżące: Cementos Portland Valderrivas, S.A. (Pamplona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Ortiz Blanco)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Storna skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi.

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 marca 2011 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argument

   Przedmiotem skargi jest decyzja Komisji z dnia 30 marca 2011 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 w sprawie COMP/39.520 — Cement i towary cementopodobne.
   Skarżąca podnosi wyłącznie zarzut nieważności decyzji dotyczący naruszenia art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 oraz zasady proporcjonalności.

               —

               Skarżąca twierdzi, po pierwsze, iż informacje wymagane w zaskarżonej decyzji nie mają żadnego związku z naruszeniem, będącym przedmiotem dochodzenia oraz że w związku z tym nie mogą one dostarczyć Komisji żadnego dowodu, który uzasadniałby dochodzenie dotyczące Valderrivas. W konsekwencji skarżąca utrzymuje, że nie zostało spełnione kryterium konieczności, które zgodnie z art. 18 rozporządzenia nr 1/2003 warunkuje wykonanie prawa żądania informacji. Skarżąca twierdzi również, że fakt, iż decyzja nie zawiera żadnego odwołania do takich dowodów, nie może uniemożliwić Sądowi przeprowadzenie niezbędnej kontroli konieczności warunkującej żądanie takich informacji.

               —

               Po drugie, skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zasadą proporcjonalności, ponieważ nakłada na nią niewspółmierne obciążenie w stosunku do potrzeb dochodzenia. Brak proporcjonalności wyraża się w charakterze żądanych informacji, ich niestosowanej ilości i stopniu szczegółowości, w obowiązku opracowania i przedstawienia tych informacji w wymaganej formie i przekazania ich w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa C-391/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Andalucía (Hiszpania) w dniu 20 lipca 2015 r. – Marina del Mediterráneo S.L. i in./Consejería de Obras Públicas y Vivienda de la Junta de Andalucía

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Andalucía (Hiszpania) w dniu 20 lipca 2015 r. – Marina del Mediterráneo S.L. i in./Consejería de Obras Públicas y Vivienda de la Junta de Andalucía
   (Sprawa C-391/15)
   (2015/C 346/07)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Andalucía

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marina del Mediterráneo S.L., Marina del Mediterráneo Duquesa S.L., Marina del Mediterráneo Estepona S.L., Marina del Mediterráneo Este S.L., Marinas del Mediterráneo Torre S.L., Marina del Mediterráneo Marbella S.L., Gómez Palma S.C., Enrique Alemán S.A., Cyes Infraestructuras S.A., Cysur Obras y Medioambiente S.A.

      Strona pozwana: Consejería de Obras Públicas y Vivienda de la Junta de Andalucía

      Pozostali uczestnicy postępowania: Agencia Pública de Puertos de Andalucía, UTE Nassir Bin Abdullah and Sons, S.L., Puerto Deportivo de Marbella, S.A. i Ayuntamiento de Marbella

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle zasad lojalnej współpracy i skuteczności [effet utile] dyrektywy 89/665, art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 89/665 (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one istnieniu przepisów krajowych takich jak te zawarte w art. 310 ust. 2 ustawy 30/2007 z dnia 30 października 2007 r. o zamówieniach publicznych (obecnie art. 40 ust. 2 dekretu królewskiego z mocą ustawy 3/2011 w sprawie przyjęcia ujednoliconego tekstu ustawy o zamówieniach publicznych), w zakresie, w jakim przepisy te bronią dostępu do szczególnego środka odwoławczego w sprawach zamówień publicznych w odniesieniu do postanowień instytucji zamawiającej, takich jak postanowienie o dopuszczeniu oferty złożonej przez oferenta, co do którego został podniesiony zarzut niespełnienia wymogów dotyczących poświadczenia zdolności technicznych i wypłacalności ekonomicznej określonych w przepisach krajowych i w przepisach Unii?

               2)

               Jeżeli na pierwsze pytanie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, czy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 89/665 mają bezpośrednią skuteczność?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33).


title: Sprawa C-514/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-436/10 Hit Groep/Komisja, wniesione w dniu 25 września 2015 r. przez HIT Groep BV

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-436/10 Hit Groep/Komisja, wniesione w dniu 25 września 2015 r. przez HIT Groep BV
   (Sprawa C-514/15 P)
   (2015/C 398/24)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HIT Groep BV (przedstawiciele: G. van der Wal i L. Parret, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie zarzutów wnoszącej odwołanie, uchylenie zaskarżonego wyroku, uwzględnienie (następcze) jej skargi na sporną decyzję (1) i stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie dotyczącym wnoszącej odwołanie, a w szczególności art. 1 pkt 9 lit. b, art. 2 pkt 9 i art. 4 pkt 22, pomocniczo stwierdzenie nieważności grzywny nałożonej na nią na mocy art. 2 pkt 9 spornej decyzji lub jej zmniejszenie w wysokości uznanej przez Trybunał za odpowiednią, a przynajmniej uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpatrzenia przy uwzględnieniu wyroku podlegającego wydaniu przez Trybunał;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym, włącznie z kosztami zastępstwa procesowego.

      Zarzuty i główne argumenty

               a)

               W pkt 174-188 i 224 zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił bezprawne, błędne, niepełne, względnie niezrozumiałe uzasadnienie, naruszył art. 296 ust. 2 TFUE, art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) (zwanej dalej: „kartą”), art. 23 ust. 2 akapit 2 rozporządzenia nr 1/2003, art. 7 ust. 1 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej: EKPC), art. 49 karty i ogólne zasady prawa, w szczególności zasadę proporcjonalności i orzekł w zaskarżonym wyroku, że przy stosowaniu obowiązującego dla wnoszącej odwołanie pułapu w odniesieniu do grzywny na podstawie art. 23 ust. 2 akapit 2 rozporządzenia nr 1/2003 (3) Komisja miała prawo przyjąć jako podstawę obroty wnoszącej odwołanie w roku (obrotowym) 2003 nie naruszając przy tym zasady proporcjonalności; w związku z czym Sąd oddalił skargę wnoszącej (niniejsze) odwołanie i obciążył ją kosztami postępowania.

               b)

               Sąd bezprawnie, błędnie i naruszając art. 296 ust. 2 TFUE, art. 41 ust. 2 lit. c) i art. 49 ust. 3 karty oraz ogólne zasady prawa, w szczególności zasadę proporcjonalności zaniechał dokonania oceny proporcjonalności grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie przez Komisję. W tym zakresie (przynajmniej) wyrok Sądu nie został uzasadniony lub został uzasadniony w sposób niewystarczający (niezrozumiały). W związku z tym Sąd oddalił skargę wnoszącej (niniejsze) odwołanie i obciążył ją kosztami postępowania.

         Wbrew orzeczeniu Sądu odstępstwo od art. 23 ust. 2 akapit 2 rozporządzenia nr 1/2003 (w niniejszej sprawie) jest niedopuszczalne i błędne. Tego rodzaju odstępstwo – w przypadku którego zamiast poprzedniego roku obrotowego (2009) zastosowanie ma w ramach owego przepisu rok obrotowy 2003 – stoi w sprzeczności z tym przepisem i z jego celem. Artykuł 23 ust. 2 akapit 2 rozporządzenia nr 1/2003 ma zapobiegać nałożeniu grzywny w wysokości przekraczającej zdolność płatniczą przedsiębiorstwa w chwili, w której przypisuje się mu odpowiedzialność za naruszenie, i w której Komisja nakłada na nie sankcję finansową. Przepis ten stanowi gwarancję zasady proporcjonalności, która nie jest zapewniona, jeżeli odstępuje się od jego brzmienia.
   Odstępstwo od tego przepisu (jego brzmienia) narusza (w niniejszej sprawie) również art. 7 ust. 1 EKPC, art. 49 Karty i zasadę proporcjonalności (zasadę praworządności i zasadę pewności prawa).
   Wyroki Trybunału, w których dopuszczone zostało odstępstwo od wyraźnego brzmienia art. 23 ust. 2 akapit 2 rozporządzenia nr 1/2003 (wyroki z dnia 7 czerwca 2007 r., Britannia Alloys & Chemicals/Komisja, C-76/06 P, EU:C:2007:326 oraz z dnia 14 maja 2014 r., 1.garantovaná/Komisja, C-90/13 P, EU:C:2014:326) zostały wydane (długo) po wystąpieniu okoliczności faktycznych stanowiących podstawę nałożenia grzywny na wnoszącą odwołanie. Zastosowanie tego orzecznictwa z mocą wsteczną narusza zatem art. 7 ust. 1 EKPC i art. 49 Karty.
   Gdyby odstępstwo od art. 23 ust. 2 zdanie 2 rozporządzenia nr 1/2003 miało być w wyjątkowych przypadkach prawnie dopuszczalne, wymagałoby to dokładnego uzasadnienia. W zaskarżonym wyroku brak jest jednak takiego uzasadnienia, względnie jest ono niewystarczające, co jest niezgodne z art. 7 ust. 1 EKPC i art. 41 ust. 2 lit. c Karty.
   Zagwarantowanie zasady proporcjonalności wymaga, aby sąd unijny (w każdym przypadku), gdy odstąpiono od art. 23 ust. 2 zdanie 2 rozporządzenia nr 1/2003, zbadał (następnie), czy grzywna odpowiada celowi tego przepisu i zasadzie proporcjonalności, czego nie dokonał Sąd w zaskarżonym wyroku (ani Komisja w spornej decyzji), a w każdym razie nie uzasadnił tego lub uzasadnił w niewystarczający sposób.

      (1)  Decyzja Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotycząca postępowania na mocy art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca), zmieniona decyzją Komisji C(2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C(2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r.

      (2)  Dz.U.. 2000, C 364, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa T-55/15: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2015 r. – Certified Angus Beef/OHIM – Certified Australian Angus Beef (CERTIFIED AUSTRALIAN ANGUS BEEF)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/34

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2015 r. – Certified Angus Beef/OHIM – Certified Australian Angus Beef (CERTIFIED AUSTRALIAN ANGUS BEEF)
      (Sprawa T-55/15)
      (2015/C 107/45)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Certified Angus Beef, LLC (Wooster, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Aikens, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Certified Australian Angus Beef Pty Ltd (Surrey Hills, Australia)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Właściciel spornego znaku towarowego: Certified Australian Angus Beef Pty Ltd

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „CERTIFIED AUSTRALIAN ANGUS BEEF” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 095 394

         Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 października 2014 r. w sprawie R 662/2014-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie sprzeciwu w całości;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-137/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 maja 2007 r. — La Perla przeciwko OHIM — Worldgem Brands (NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Wspólnotowy słowny znak towarowy NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC — Wcześniejsze krajowe graficzne i słowne znaki towarowe La PERLA i LA PERLA PARFUMS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 maja 2007 r. — La Perla przeciwko OHIM — Worldgem Brands (NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC)
   (Sprawa T-137/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Wspólnotowy słowny znak towarowy NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC - Wcześniejsze krajowe graficzne i słowne znaki towarowe La PERLA i LA PERLA PARFUMS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94)
   (2007/C 155/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Gruppo La Perla SpA (Bolonia, Włochy)(przedstawiciele: adwokaci R. Morresi i A. Dal Ferro)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo M. Capostagno, następnie O. Montalto, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Worldgem Brands — Gestão e Investimentos Lda dawniej Cielo Brands — Gestão e Investimentos Lda, (Madera, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci G. Bozzola i C. Bellomunno)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 stycznia 2005 r. (sprawa R 537/2004-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Gruppo La Perla SpA a Worldgem Brands — Gestão e Investimentos Lda.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 25 stycznia 2005 r. (sprawa nr R 537/2004-1).

               2)

               Interwenient ponosi poza kosztami własnymi jedną trzecią kosztów skarżącej.

               3)

               Skarżąca ponosi dwie trzecie kosztów własnych.

               4)

               OHIM ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005.