title: Sprawa C-672/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers (Belgia) w dniu 10 września 2019 r. – X/État belge

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers (Belgia) w dniu 10 września 2019 r. – X/État belge
      (Sprawa C-672/19)
      (2019/C 372/27)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil du Contentieux des Étrangers

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X

         Strona pozwana: État belge

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy stwierdzenie zawarte w art. 34 ust. 5 dyrektywy 2016/801 (1), że przewidziany w tym artykule środek odwoławczy jest określany „zgodnie z prawem krajowym”, należy interpretować w ten sposób, że jedynie do ustawodawcy krajowego należy ustanowienie zasad korzystania z tego środka odwoławczego, przy czym sąd krajowy nie jest zobowiązany do sprawdzenia, czy zasady te są zgodne z prawem do skutecznego środka prawnego w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  2)

                              a)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy dla skuteczności w rozumieniu art. 47 karty środka odwoławczego przewidzianego w art. 34 ust. 5 dyrektywy 2016/801 konieczne jest, aby umożliwiał on we wszystkich przypadkach dostęp do nadzwyczajnego postępowania odwoławczego, prowadzonego w sytuacjach wyjątkowo pilnych, jeżeli zainteresowana osoba wykaże, że dochowała należytej staranności i że zachowanie terminów niezbędnych do przeprowadzenia postępowania zwykłego mogłoby utrudnić odbycie rozpatrywanych studiów?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy takiej samej odpowiedzi przeczącej należy udzielić w sytuacji, gdy brak rozstrzygnięcia w skróconym terminie mógłby spowodować nieodwracalną utratę roku studiów przez zainteresowaną osobę?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a) lub b), czy sąd krajowy jest zobowiązany do nadania pierwszeństwa wykładni prawa zgodnej z celem dyrektywy 2016/801, tak aby osiągnąć rozwiązanie zgodne z celem, do którego dąży ta dyrektywa, poprzez wyrażenie zgody na rozpatrzenie w trybie wyjątkowo pilnym wniosku o zawieszenie wykonania decyzji, o której mowa w art. 20 tej dyrektywy, nawet jeśli prace przygotowawcze dotyczące ustawy mogłyby wskazywać, że nie taki był zamiar ustawodawcy?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy środek odwoławczy, o którym mowa w art. 34 ust. 5 dyrektywy 2016/801, w celu zapewnienia zgodności z art. 47 karty zobowiązuje państwa członkowskie do zagwarantowania, aby w pewnych okolicznościach sąd mógł nakazać organowi wydanie wizy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/801 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych, odbycia studiów, szkoleń, udziału w wolontariacie, programach wymiany młodzieży szkolnej lub projektach edukacyjnych oraz podjęcia pracy w charakterze au pair (Dz.U. 2016, L 132, s. 21).


title: Sprawa C-680/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 lipca 2019 r. w sprawie T-405/15, Fulmen/Rada, wniesione w dniu 12 września 2019 r. przez Fulmen

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 lipca 2019 r. w sprawie T-405/15, Fulmen/Rada, wniesione w dniu 12 września 2019 r. przez Fulmen
      (Sprawa C-680/19 P)
      (2019/C 372/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Fulmen (przedstawiciele: adwokaci A. Bahrami i N. Korogiannakis,)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Tytułem głównym:

                  —

                  uchylenie w części zaskarżonego wyroku;

                  —

                  wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie;

                  —

                  zasądzenie od Rady na rzecz Fulmen kwoty 6 456 507 EUR z tytułu szkody majątkowej oraz kwoty 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wraz z odsetkami za zwłokę;

                  —

                  obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

            Tytułem pomocniczym:

                  —

                  uchylenie w części zaskarżonego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Co się tyczy szkody majątkowej, po pierwsze, Sąd naruszył prawo, uchybił zasadzie naprawienia szkody w całości oraz pozbawił skuteczności (effet utile) art. 340 ust. 2 TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych. Pomimo istnienia wystarczająco poważnego i istotnego naruszenia prawa Unii poziom dowodu wymagany przez Sąd uczynił niemożliwym wszelkie naprawienie poniesionej szkody. Po drugie, zaskarżony wyrok jest niezgodny z prawem i zawiera wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie. Po trzecie, Sąd wypaczył dowody i okoliczności faktyczne.
      Jeśli chodzi o szkodę niemajątkową, zaskarżony wyrok nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia w odniesieniu do kryteriów uwzględnionych przy ocenie ex aequo et bono kwoty zadośćuczynienia.


title: Sprawa C-681/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 lipca 2019 r. w sprawie T-406/15, Mahmoudian/Rada, wniesione w dniu 12 września 2019 r. przez Fereydouna Mahmoudiana

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 lipca 2019 r. w sprawie T-406/15, Mahmoudian/Rada, wniesione w dniu 12 września 2019 r. przez Fereydouna Mahmoudiana
      (Sprawa C-681/19 P)
      (2019/C 372/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Fereydoun Mahmoudian (przedstawiciele: adwokaci A. Bahrami, N. Korogiannakis)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Tytułem głównym:

                  —

                  częściowe uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  wydanie prawomocnego orzeczenia w sporze;

                  —

                  nakazanie Radzie zapłaty na rzecz wnoszącego odwołanie kwoty 966 581 EUR tytułem wyrządzonej szkody oraz kwoty 500 000 EUR tytułem wyrządzonej krzywdy, powiększonych o odsetki za zwłokę;

                  —

                  obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

            Posiłkowo:

                  —

                  częściowe uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy do Sądu;

                  —

                  obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Co się tyczy szkody, w pierwszej kolejności Sąd naruszył prawo oraz zasadę naprawienia szkody w całości, a także pozbawił skuteczności (effet utile) art. 340 ust. 2 TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Wymagany przez Sąd poziom dowodu uniemożliwia zasądzenie jakiegokolwiek odszkodowania, pomimo istnienia wystarczająco poważnego i kwalifikowanego naruszenia prawa Unii. W drugiej kolejności zaskarżony wyrok narusza prawo i zawiera sprzeczne uzasadnienie. W trzeciej kolejności Sąd przeinaczył dowody i okoliczności faktyczne.
      Co się tyczy krzywdy, zaskarżony wyrok nie zawiera uzasadnienia dotyczącego kryteriów uwzględnionych w celu oszacowania ex aequo et bono kwoty odszkodowania.


title: Sprawa C-688/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 lipca 2019 r. w sprawie T-53/18, Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 września 2019 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 lipca 2019 r. w sprawie T-53/18, Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 września 2019 r. przez Republikę Federalną Niemiec
      (Sprawa C-688/19 P)
      (2019/C 372/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, R. Kanitz, pełnomocnicy, wspierani przez M. Winkelmüllera, F. van Schewicka, M. Kottmanna, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 lipca 2019 r. w sprawie T-53/18, Niemcy/Komisja,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1995 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie utrzymania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 13341:2005 + A1:2011 dotyczącej naziemnych termoplastycznych zbiorników stacjonarnych do magazynowania olei opałowych lekkich, nafty oraz olei napędowych domowego użytku zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (1),

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1996 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie utrzymania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 12285-2:2005 dotyczącej zbiorników stalowych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (2),

                  —

                  tytułem ewentualnym w odniesieniu do żądań drugiego i trzeciego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania,

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi na poparcie swoich żądań dwa zarzuty:

                  Po pierwsze, zaskarżony wyrok narusza art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 305/2011 (3) w związku z jego art. 17 ust. 5. Sąd nie uwzględnił tego, że na podstawie tych przepisów Komisja była uprawniona i zobowiązana do przyjęcia jednego ze środków zaproponowanych przez Republikę Federalną Niemiec.

                  Po drugie, zaskarżony wyrok narusza art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 305/2011 w związku z jego art. 3 ust. 1 i 2 oraz 17 ust. 3. Sąd nie uwzględnił tego, że na podstawie tych przepisów Komisja była zobowiązana do zbadania, czy sporne normy zagrażają spełnianiu przez obiekty budowlane podstawowych wymagań.

         (1)  Dz.U. 2017, L 288, S. 36

         (2)  Dz.U. 2017, L 288, S. 39.

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U. 2011, L 88, s. 5).


title: Sprawa C-689/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 lipca 2019 r. w sprawie T-660/18, VodafoneZiggo Group BV/Komisja, wniesione w dniu 18 września 2019 r. przez VodafoneZiggo Group BV

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/29

      Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 lipca 2019 r. w sprawie T-660/18, VodafoneZiggo Group BV/Komisja, wniesione w dniu 18 września 2019 r. przez VodafoneZiggo Group BV
      (Sprawa C-689/19 P)
      (2019/C 372/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: VodafoneZiggo Group BV (przedstawiciele: adwokaci W. Knibbeler, A.A.J. Pliego Selie, B.A. Verheijen)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu wydanego w dniu 9 lipca 2019 r. w sprawie T-660/18 (zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”)

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd;

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów niniejszego postępowania nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy odwołania: naruszenie prawa poprzez uznanie przez Sąd, że decyzja Komisji Europejskiej C(2018) 5848 final (zwana dalej „zaskarżoną decyzją”) nie wywoduje wiążących skutków prawnych.
      Część pierwsza zarzutu pierwszego: wymóg, zgodnie z którym krajowy organ regulacyjny „uwzględnia w jak największym stopniu” uwagi przedstawione przez Komisję Europejską w oparciu o art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21 (1) wywołuje wiążące skutki prawne wobec tego organu.
      Część druga zarzutu pierwszego: uwagi przedstawione w oparciu o art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21/WE są równoznaczne z zezwoleniem, ponieważ Komisja Europejska postanawia tym samym zakończyć badanie bez korzystania z prawa veta.
      Część trzecia zarzutu pierwszego: zaskarżonej decyzji nie można uznać za akt przygotowawczy, ponieważ postępowanie prowadzone przez Komisję Europejską jest odrębne od postępowania krajowego i różni się od niego.
      Część czwarta zarzutu pierwszego: Sąd, uznając, że użycie przez Komisję terminu „decyzja” jest „niewłaściwe”, przekroczył swoje kompetencje w zakresie kontroli sądowej.
      Część piąta zarzutu pierwszego: zaskarżone postanowienie jest obarczone brakiem uzasadnienia w odniesieniu do stwierdzenia, że przedmiot zaskarżonej decyzji jest „pozbawiony znaczenia”.
      Zarzut drugi odwołania: błędy proceduralne polegające na nieuwzględnieniu argumentów mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
      Część pierwsza zarzutu drugiego: oparta na argumencie, że zamknięta zastała możliwość przedstawienia uwag przez BEREC.
      Część druga zarzutu drugiego: oparta na argumencie, że zamknięcie możliwości zostania wysłuchanym nie może zostać naprawione przez inne, niezwiązane z nią możliwości bycia wysłuchanym.
      Zarzut trzeci odwołania: naruszenie prawa poprzez uznanie przez Sąd, że prawa podstawowe wnoszącej odwołanie nie zostały naruszone. Wnoszącej odwołanie przysługują prawa podstawowe wynikające z art. 47 Karty Praw podstawowych Unii Europejskiej, w świetle którego powinny być interpretowane jej argumenty i kwestia dopuszczalności. Ponadto postępowanie prejudycjalne nie może zapobiec naruszeniu.

         (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. 2002, L 108, s. 33).


title: Sprawa C-694/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-523/15, Italmobiliare SpA i in./Komisja wniesione w dniu 18 września 2019 r. przez Italmobiliare SpA i in.

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/30

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-523/15, Italmobiliare SpA i in./Komisja wniesione w dniu 18 września 2019 r. przez Italmobiliare SpA i in.
      (Sprawa C-694/19 P)
      (2019/C 372/32)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Italmobiliare SpA, Sirap-Gema SpA, Sirap France SAS, Petruzalek GmbH, Petruzalek Kft., Petruzalek sro, Petruzalek sro (przedstawiciel: F. Moretti, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w całości lub w części i w konsekwencji zniesienie lub zmniejszenie sankcji nałożonych na wnoszące odwołanie, lub,

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, ponowne określenie sankcji w ramach nieograniczonego prawa orzekania, wraz z wynikającymi z tego skutkami w zakresie ważności decyzji.

            W każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      W swym odwołaniu wnoszące je podnoszą cztery zarzuty:

         Zarzut pierwszy: naruszenie art. 101 TFUE, błędne zastosowanie lub niezastosowanie zasad wywodzących się z orzecznictwa dotyczących parental liability presumption (domniemania wywierania decydującego wpływu), nadużycie władzy, brak uzasadnienia, naruszenie przez Sąd praw podstawowych w związku z przypisaniem Italmobiliare odpowiedzialności za przedmiotowe naruszenie. Wnoszące odwołanie zarzucają w szczególności, że takie zastosowanie domniemania, w każdym razie narusza zasady pewności prawa, indywidualizacji kar oraz domniemania niewinności w rozumieniu art. 6 ust. 2 i art. 7 europejskiej konwencji prawa człowieka oraz art. 48 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, podstawowe prawo własności ustanowione w art. 1 protokołu dodatkowego do konwencji, art. 14 konwencji, oraz art. 17 i 21 karty z Nicei, a także zasady niedyskryminacji i równego traktowania.

         Zarzut drugi: naruszenie i/lub błędna interpretacja ze strony Sądu Leniency Notice (komunikatu Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli); niezgodne z prawem zwolnienie z grzywny innej spółki oraz występowanie bezpośredniego interesu po stronie wnoszących odwołanie w uchyleniu wyroku.

         Zarzut trzeci: naruszenie prawa i/lub naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w zakresie w jakim Sąd uznał sankcje za proporcjonalne i odpowiednie.

         Zarzut czwarty: wnoszące odwołanie zwracają się do Trybunału Sprawiedliwości o skorzystanie z nieograniczonego prawa orzekania na podstawie art. 31 rozporządzenia 1/2003 (1) oraz ponowne określenie sankcji wraz z wynikającymi z tego skutkami w odniesieniu do decyzji.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s.1).


title: Sprawa T-568/19: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. – Micreos Food Safety/Komisja

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/32

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. – Micreos Food Safety/Komisja
      (Sprawa T-568/19)
      (2019/C 372/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Micreos Food Safety BV (Wageningen, Niderlandy) (przedstawiciele: S. Pappas, lawyer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego ds. zdrowia i bezpieczeństwa żywności z dnia 17 czerwca 2019 r., które stanowią jedną decyzję i w których Komisja: a) zaniechała ostatecznie przeprowadzenia właściwej procedury komitetowej w odniesieniu do projektu rozporządzenia Komisji „zezwalającego na stosowanie Listex™ P100 w celu ograniczenia występowania Listeria monocytogenes w gotowych do spożycia produktach pochodzenia zwierzęcego” jako środka odkażającego na podstawie rozporządzenia (WE) nr 853/2004 (1); b) odmówiła zbadania takiego wykorzystania Listex™ P100 jako nieodkażającej substancji pomocniczej w przetwórstwie oraz; c) po raz pierwszy zakazała dalszego wprowadzania do obrotu Listex™ P100, który jest obecny na rynku od 2006 r. i jest przeznaczony do stosowania jako substancja pomocnicza w przetwórstwie w zakresie gotowej do spożycia żywności pochodzenia zwierzęcego; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach niniejszego postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że w zakresie, w jakim w zaskarżonej decyzji oddalono wniosek skarżącej o uznanie Listex™ P100 za środek odkażający, decyzję tę wydano bez uprzedniego głosowania w SCoPAFF z naruszeniem art. 289 ust. 1 i art. 291 ust. 2 TFUE oraz art. 5 i 6 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 (2).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji ze względu na to, że wydano ją w oparciu o względy polityczne, mimo iż stanowi ona akt wykonawczy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędnej wykładni art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 853/2004.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia, a w każdym razie niezgodnego z prawem uzasadnienia ze względu na brak rozróżnienia między środkiem odkażającym a nieodkażającą substancją pomocniczą w przetwórstwie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący braku konsultacji ze SCoPAFF w zakresie, w jakim skarżąca wniosła o uznanie Listex™ P100 za nieodkażającą substancję pomocniczą w przetwórstwie.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 168 ust. 3 TFUE ze względu na niezapewnienie za pośrednictwem Listex™ P100 ochrony i prewencji przed Listerią.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 14 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (3) i podstawowej zasady swobodnego przepływu towarów.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia oczekiwań prawnych skarżącej, ponieważ od 2006 r. Listex™ P100 znajdował się na rynku, a w 2016 r. EFSA uznał go za bezpieczny.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. 2004, L 139, s. 55).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. 2011, L 55, s. 13).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. 2002, L 31, s. 1).


title: Sprawa T-606/19: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2019 r. – Bartolomé Alvarado y Grupo Preciados Place/EUIPO – Alpargatas (ALPARGATUS PASOS ARTESANALES)

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/33

      Skarga wniesiona w dniu 5 września 2019 r. – Bartolomé Alvarado y Grupo Preciados Place/EUIPO – Alpargatas (ALPARGATUS PASOS ARTESANALES)
      (Sprawa T-606/19)
      (2019/C 372/34)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: José Fernando Bartolomé Alvarado (Madryt, Hiszpania) i Grupo Preciados Place, SL (Madryt) (przedstawiciel: adwokat P. García Remacha)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Alpargatas SA (São Paulo, Brazylia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy ALPARGATUS PASOS ARTESANALES – unijny znak towarowy nr 14 750 624

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie R 1825/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Uznanie skargi na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2019 r. i doręczonej w dniu 5 lipca 2019 r. za złożoną we właściwym czasie i we właściwej formie; po przeprowadzeniu postępowania wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę i w konsekwencji uchylającego zaskarżoną decyzję, oddalenie wszystkich żądań spółki ALPARGATAS S.A. i pozostawienie w rejestrze znaku towarowego MUE1475064 ze wszystkimi skutkami prawnymi.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Zakwestionowanie zaskarżonej decyzji w odniesieniu do rzeczy osądzonej przywołanej przez stronę skarżącą.

                  —

                  Zakwestionowanie w odniesieniu do dokonanej przez urząd analizy podobieństwa kolidujących ze sobą znaków towarowych.

                  —

                  Decyzja monopolizuje określenie „alpargata”, co jest sprzeczne z orzecznictwem i poglądami samego urzędu.

                  —

                  Brak prawdopodobieństwa skojarzenia i wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-82/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. – TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV/Komisja Europejska, Monsanto Europe, Monsanto Company, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (Odwołanie – Środowisko naturalne – Produkty zmodyfikowane genetycznie – Decyzja Komisji zezwalająca na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87701 x MON 89788 – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Artykuł 10 ust. 1 – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie decyzji wniesiony na podstawie przepisów dotyczących udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska – Odrzucenie zgłoszenia)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. – TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV/Komisja Europejska, Monsanto Europe, Monsanto Company, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)
      (Sprawa C-82/17 P) (1)

      (Odwołanie - Środowisko naturalne - Produkty zmodyfikowane genetycznie - Decyzja Komisji zezwalająca na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87701 x MON 89788 - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Artykuł 10 ust. 1 - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie decyzji wniesiony na podstawie przepisów dotyczących udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska - Odrzucenie zgłoszenia)
      (2019/C 383/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV (przedstawiciele: K. Smith QC, J. Stevenson, Barrister)

         Druga strona postępowania: Komisja Europesjka (przedstawiciele: L. Flynn, G. Gattinara i C. Valero, pełnomocnicy), Monsanto Europe, Monsanto Company (przedstawiciele: początkowo M. Pittie, a następnie P. Honoré i A. Helfer, adwokaci), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV i Sambucus eV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Monsanto Europe i Monsanto Company pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa C-299/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin - Niemcy) – VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte von Medienunternehmen mbH/Google LLC, następca prawny Google Inc. (Odesłanie prejudycjalne – Polityka przemysłowa – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 98/34/WE – Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego – Artykuł 1 pkt 11 – Pojęcie „przepisu technicznego”)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin - Niemcy) – VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte von Medienunternehmen mbH/Google LLC, następca prawny Google Inc.
      (Sprawa C-299/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka przemysłowa - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 98/34/WE - Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego - Artykuł 1 pkt 11 - Pojęcie „przepisu technicznego”)
      (2019/C 383/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte von Medienunternehmen mbH

         Strona pozwana: Google LLC, następca prawny Google Inc.

         Sentencja

      Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który zakazuje jedynie komercyjnym operatorom wyszukiwarek oraz usługodawcom dokonującym analogicznej edycji treści publicznego udostępniania publikacji prasowych, w całości lub w części (z wyjątkiem pojedynczych słów lub bardzo krótkich fragmentów tekstu), stanowi w rozumieniu rozpatrywanego przepisu „przepis techniczny”, którego projekt należało notyfikować uprzednio Komisji na mocy art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 98/34, zmienionej dyrektywą 98/48.

         (1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2017.


title: Sprawa C-347/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam – Niderlandy) – A, B, C, D, E, F, G/Staatssecretaris van Economische Zaken (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona zdrowia – Pakiet higieniczny – Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 – Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 – Higiena żywności pochodzenia zwierzęcego – Mięso drobiowe – Badanie poubojowe tusz – Widoczne zanieczyszczenie tuszy – Podejście oparte na zerowej tolerancji)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/7

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam – Niderlandy) – A, B, C, D, E, F, G/Staatssecretaris van Economische Zaken
      (Sprawa C-347/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona zdrowia - Pakiet higieniczny - Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 - Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 - Higiena żywności pochodzenia zwierzęcego - Mięso drobiowe - Badanie poubojowe tusz - Widoczne zanieczyszczenie tuszy - Podejście oparte na zerowej tolerancji)
      (2019/C 383/06)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Rotterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A, B, C, D, E, F, G

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni pkt 5 i 8 rozdziału IV sekcji II załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „zanieczyszczenia” obejmuje swym zakresem nie tylko zanieczyszczenie odchodami, ale również zanieczyszczenie zawartością wola i żółcią.

                  2)

                  Wykładni pkt 5 i 8 rozdziału IV sekcji II załącznika III do rozporządzenia nr 853/2004 należy dokonywać w ten sposób, że po etapie czyszczenia i przed etapem chłodzenia tusza drobiowa nie może już nosić oznak żadnych widocznych zanieczyszczeń.

                  3)

                  Wykładni pkt 1 części D rozdziału II sekcji I załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 739/2011 z dnia 27 lipca 2011 r., należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby właściwy organ w celu przeprowadzenia kontroli tusz drobiowych usuwał je z linii ubojowej i dokonywał zarówno ich zewnętrznego, jak i wewnętrznego badania, w razie potrzeby przeprowadzając badanie pod tkanką tłuszczową, pod warunkiem że badanie to nie wykracza poza to, co konieczne do zapewnienia skuteczności tej kontroli, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawy połączone C-447/17 P i C-479/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 września 2019 r. – Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej/Guardian Europe Sàrl; Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (C-447/17 P) i Guardian Europe Sàrl/Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej; Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (C-479/17 P) (Odwołanie – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Artykuł 340 akapit drugi TFUE – Przewlekłość postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Unii Europejskiej – Naprawienie szkody, jaką miała ponieść wnosząca odwołanie – Niezastosowanie pojęcia „jednego przedsiębiorstwa” – Szkody majątkowe – Koszty gwarancji bankowej – Związek przyczynowy – Utracone korzyści – Szkoda niemajątkowa – Odpowiedzialność Unii Europejskiej za szkody spowodowane naruszeniem prawa Unii wynikającym z orzeczenia Sądu – Stwierdzenie braku odpowiedzialności)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 września 2019 r. – Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej/Guardian Europe Sàrl; Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (C-447/17 P) i Guardian Europe Sàrl/Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej; Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (C-479/17 P)
      (Sprawy połączone C-447/17 P i C-479/17 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Artykuł 340 akapit drugi TFUE - Przewlekłość postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Unii Europejskiej - Naprawienie szkody, jaką miała ponieść wnosząca odwołanie - Niezastosowanie pojęcia „jednego przedsiębiorstwa” - Szkody majątkowe - Koszty gwarancji bankowej - Związek przyczynowy - Utracone korzyści - Szkoda niemajątkowa - Odpowiedzialność Unii Europejskiej za szkody spowodowane naruszeniem prawa Unii wynikającym z orzeczenia Sądu - Stwierdzenie braku odpowiedzialności)
      (2019/C 383/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Sprawa C-447/17 P

         Wnosząca odwołanie: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Inghelram i K. Sawyer, następnie J. Inghelram, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Guardian Europe Sàrl (przedstawiciele: C. O’Daly, solicitor, i adwokat F. Louis); Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (przedstawiciele: N. Khan, A. Dawes i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

         Sprawa C-479/17 P

         Wnosząca odwołanie: Guardian Europe Sàrl (przedstawiciele: C. O’Daly, solicitor, i adwokat F. Louis)

         Druga strona postępowania: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Inghelram i K. Sawyer, następnie J. Inghelram, pełnomocnicy); Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (przedstawiciele: N. Khan, A. Dawes i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Punkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 czerwca 2017 r., Guardian Europe/Unia Europejska (T-673/15, EU:T:2017:377), zostaje uchylony.

                  2)

                  Odwołanie główne w sprawie C-479/17 P wniesione przez Guardian Europe Sàrl zostaje oddalone.

                  3)

                  Odwołanie wzajemne w sprawie C-479/17 P wniesione przez Unię Europejską, reprezentowaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zostaje oddalone.

                  4)

                  Skarga o odszkodowanie wniesiona przez Guardian Europe Sàrl w zakresie, w jakim zmierza ona do uzyskania odszkodowania w kwocie 936 000 EUR z tytułu szkody majątkowej, jaką spółka ta miała ponieść w związku z zapłatą kosztów gwarancji bankowej po upływie rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia w sprawie, w której wydano wyrok z dnia 27 września 2012 r., Guardian Europe/Komisja (T-82/08, EU:T:2012:494), zostaje oddalona.

                  5)

                  Guardian Europe Sàrl pokrywa własne koszty oraz wszystkie koszty poniesione przez Unię Europejską, reprezentowaną i przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, i przez Komisję Europejską, zarówno w pierwszej instancji, jak i w ramach odwołania w sprawie C-447/17 P oraz w ramach odwołania głównego w sprawie C-479/17 P.

                  6)

                  Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pokrywa własne koszty oraz wszystkie koszty poniesione przez Guardian Europe Sàrl w ramach odwołania wzajemnego w sprawie C-479/17 P.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawy połączone C-612/17 i C-613/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti – Włochy) – Federazione Italiana Golf (FIG)/Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-612/17), Federazione Italiana Sport Equestri (FISE)/Istituto Nazionale di Statistica (ISTAT) (C-613/17) (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 549/2013 – Europejski system rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej – Punkt 20.15 załącznika A – Kontrola sprawowana przez krajowy komitet olimpijski nad krajowymi związkami sportowymi utworzonymi jako instytucje niekomercyjne – Punkt 20.15 zdanie drugie załącznika A – Pojęcie „interwencji publicznej w postaci ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich jednostek prowadzących taki sam rodzaj działalności” – Zakres – Punkt 20.15 zdanie pierwsze załącznika A – Pojęcie „zdolności określania ogólnej polityki lub programu instytucji niekomercyjnej” – Zakres – Punkt 2.39 lit. d), pkt 20.15 lit. d) i pkt 20309 lit. i) zdanie ostatnie załącznika A – Uwzględnienie składek opłacanych przez członków instytucji niekomercyjnej)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/9

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti – Włochy) – Federazione Italiana Golf (FIG)/Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-612/17), Federazione Italiana Sport Equestri (FISE)/Istituto Nazionale di Statistica (ISTAT) (C-613/17)
      (Sprawy połączone C-612/17 i C-613/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 549/2013 - Europejski system rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej - Punkt 20.15 załącznika A - Kontrola sprawowana przez krajowy komitet olimpijski nad krajowymi związkami sportowymi utworzonymi jako instytucje niekomercyjne - Punkt 20.15 zdanie drugie załącznika A - Pojęcie „interwencji publicznej w postaci ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich jednostek prowadzących taki sam rodzaj działalności” - Zakres - Punkt 20.15 zdanie pierwsze załącznika A - Pojęcie „zdolności określania ogólnej polityki lub programu instytucji niekomercyjnej” - Zakres - Punkt 2.39 lit. d), pkt 20.15 lit. d) i pkt 20309 lit. i) zdanie ostatnie załącznika A - Uwzględnienie składek opłacanych przez członków instytucji niekomercyjnej)
      (2019/C 383/08)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte dei Conti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Federazione Italiana Golf (FIG) (C-612/17), Federazione Italiana Sport Equestri (FISE) (C-613/17)

         Strona pozwana: Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-612/17), Istituto Nazionale di Statistica (ISTAT) (C-613/17)

         Sentencja

                  1)

                  Pojęcie „interwencji publicznej w postaci ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich jednostek prowadzących taki sam rodzaj działalności”, o którym mowa w pkt 20.15 zdanie drugie załącznika A do rozporządzenia (UE) nr 549/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków krajowych i regionalnych w Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono każde działanie jednostki sektora publicznego, która ustanawia lub stosuje uregulowanie mające na celu objęcie w sposób niezróżnicowany i jednolity wszystkich jednostek z danej dziedziny działalności ogólnymi, obszernymi i abstrakcyjnymi przepisami lub ogólnymi założeniami, przy czym takie uregulowanie nie może ze względu na swą naturę lub w szczególności „nadmierny” w rozumieniu pkt 20 309 lit. h) załącznika A do rozporządzenia nr 549/2013 charakter dyktować faktycznie ogólnej polityki lub programu jednostek z danej dziedziny działalności.

                  2)

                  Pojęcie „zdolności określania ogólnej polityki lub programu” instytucji niekomercyjnej w rozumieniu pkt 20.15 zdanie pierwsze załącznika A do rozporządzenia nr 549/2013 należy interpretować jako zdolność instytucji rządowej lub samorządowej do wywierania w sposób trwały i ciągły rzeczywistego i istotnego wpływu na definiowanie i realizację celów instytucji niekomercyjnej, jej działalności wraz z aspektami operacyjnymi, a także założeń strategicznych i wytycznych, które instytucja niekomercyjna zamierza realizować przy wykonywaniu tej działalności. W sprawach takich jak rozpatrywane w postępowaniach głównych do sądu krajowego należy zbadanie w świetle wskaźników kontroli określonych w pkt 2.39 lit. a)–e) i pkt 20.15 lit. a)–e) załącznika A do rozporządzenia nr 549/2013, a także w świetle odpowiednich wskaźników kontroli mających zastosowanie do instytucji niekomercyjnych wymienionych w pkt 20 309 załącznika A do tego rozporządzenia, czy instytucja rządowa lub samorządowa, taka jak krajowy komitet olimpijski będący stroną postępowania głównego, sprawuje kontrolę publiczną nad krajowymi związkami sportowymi utworzonymi w formie instytucji niekomercyjnej, takimi jak strony w postępowaniu głównym, poprzez dokonanie w tym celu całościowej oceny, która z natury obejmuje ocenę krytyczną zgodnie z pkt 2.39 zdanie ostatnie, pkt 20.15 zdania od piątego do ósmego i pkt 20 310 załącznika A do tego rozporządzenia.

                  3)

                  Punkt 2.39 lit. d), pkt 20.15 lit. d) i pkt 20 309 lit. i) zdanie ostatnie załącznika A do rozporządzenia nr 549/2013 należy interpretować w ten sposób, że składki płacone przez członków instytucji niekomercyjnej prawa prywatnego, takich jak krajowe związki sportowe będące stroną postępowania głównego, powinny zostać uwzględnione przy ocenie występowania kontroli publicznej. Składki te, niezależnie od prywatnego statusu ich dłużników i ich kwalifikacji prawnej w prawie krajowym, mogą przybierać w ramach wskaźnika kontroli odnoszącego się do stopnia finansowania, o którym mowa w pkt 2.39 lit. d) i pkt 20.15 lit. d) załącznika A do tego rozporządzenia, charakter publiczny, w sytuacji gdy chodzi o wkłady obowiązkowe, które niekoniecznie stanowią świadczenie wzajemne za rzeczywiste korzystanie ze świadczonych usług i są pobierane w interesie publicznym na rzecz krajowych związków sportowych posiadających monopol w dyscyplinach sportowych, za które związki te odpowiadają, w tym znaczeniu, że uprawianie sportu w jego wymiarze publicznym podlega ich wyłącznej władzy, chyba że związki te zachowują kontrolę organizacyjną i budżetową tych składek, co podlega zweryfikowaniu przez sąd krajowy. Gdyby sąd ten doszedł do wniosku, że składki te należy uznać za wkład publiczny, będzie on musiał jeszcze sprawdzić, czy pomimo niemalże całościowego finansowania rozpatrywanych krajowych związków sportowych przez sektor publiczny kontrole prowadzone w odniesieniu do tych przepływów finansowych są wystarczająco restrykcyjne, aby wywierać rzeczywisty i istotny wpływ na ogólną politykę lub program tych związków, czy też te ostatnie zachowują zdolność do określania tej polityki lub tego programu.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa C-676/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Ploiești - Rumunia) – Oana Mădălina Călin/Direcția Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Dâmbovița, Statul Român – Ministerul Finanțelor Publice, Administrația Fondului pentru Mediu (Odesłanie prejudycjalne – Zasady prawa Unii – Autonomia proceduralna – Zasady równoważności i skuteczności – Zasada pewności prawa – Powaga rzeczy osądzonej – Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii – Prawomocne orzeczenie sądu nakładające obowiązek zapłaty podatku niezgodnego z prawem Unii – Skarga o wznowienie postępowania w odniesieniu do takiego orzeczenia sądu – Termin na wniesienie takiej skargi)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/11

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Ploiești - Rumunia) – Oana Mădălina Călin/Direcția Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Dâmbovița, Statul Român – Ministerul Finanțelor Publice, Administrația Fondului pentru Mediu
      (Sprawa C-676/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zasady prawa Unii - Autonomia proceduralna - Zasady równoważności i skuteczności - Zasada pewności prawa - Powaga rzeczy osądzonej - Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii - Prawomocne orzeczenie sądu nakładające obowiązek zapłaty podatku niezgodnego z prawem Unii - Skarga o wznowienie postępowania w odniesieniu do takiego orzeczenia sądu - Termin na wniesienie takiej skargi)
      (2019/C 383/09)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Ploiești

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Oana Mădălina Călin

         Druga strona postępowania: Direcția Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Dâmbovița, Statul Român – Ministerul Finanțelor Publice, Administrația Fondului pentru Mediu

         Sentencja

                  1)

                  Prawo Unii, a w szczególności zasady równoważności i skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że zasadniczo nie sprzeciwia się ono przepisowi krajowemu, w interpretacji nadanej mu w wyroku sądu krajowego, przewidującemu miesięczny termin prekluzyjny na złożenie skargi o wznowienie postępowania dotyczącej ostatecznego orzeczenia sądu wydanego z naruszeniem prawa Unii, który to termin biegnie od dnia doręczenia orzeczenia będącego przedmiotem skargi o wznowienie postępowania.

                  2)

                  Niemniej jednak zasadę skuteczności w związku z zasadą pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym sprzeciwia się ona stosowaniu przez sąd krajowy jednomiesięcznego terminu prekluzyjnego na złożenie skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym orzeczeniem sądu, jeżeli w chwili złożenia takiej skargi o wznowienie postępowania wyrok ustanawiający wspomniany termin nie został jeszcze opublikowany w Monitorul Oficial al României.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa C-683/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Cofemel – Sociedade de Vestuário SA/G-Star Raw CV (Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna i przemysłowa – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Artykuł 2 lit. a) – Pojęcie „utworu” – Prawnoautorska ochrona utworów – Przesłanki – Powiązanie z ochroną wzorów – Dyrektywa 98/71/WE – Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 – Wzory odzieży)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/12

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Cofemel – Sociedade de Vestuário SA/G-Star Raw CV
      (Sprawa C-683/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 2 lit. a) - Pojęcie „utworu” - Prawnoautorska ochrona utworów - Przesłanki - Powiązanie z ochroną wzorów - Dyrektywa 98/71/WE - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Wzory odzieży)
      (2019/C 383/10)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal de Justiça

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Cofemel – Sociedade de Vestuário SA

         Druga strona postępowania: G-Star Raw CV

         Sentencja

      Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by ustawodawstwo krajowe przyznawało ochronę prawnoautorską wzorom takim jak wzory odzieży będące przedmiotem postępowania głównego z uwagi na to, że poza realizowanym przez nie celem użytkowym wywołują one swoisty i odróżniający je z estetycznego punktu widzenia efekt wizualny.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-686/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV/Prime Champ Deutschland Pilzkulturen GmbH (Odesłanie prejudycjalne – Wspólna organizacja rynków produktów rolnych – Owoce i warzywa – Zasady wprowadzania do obrotu – Pojęcie „kraju pochodzenia” – Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 – Artykuł 113a ust. 1 – Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 – Artykuł 76 ust. 1 – Definicje dotyczące niepreferencyjnego pochodzenia towarów – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Artykuł 23 ust. 1 i art. 23 ust. 2 lit. b) – Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 – Artykuł 60 ust. 1 – Rozporządzenie delegowane (UE) 2015/2446 – Artykuł 31 lit. b) – Etapy produkcji, które miały miejsce w innym państwie członkowskim – Etykietowanie żywności – Zakaz etykietowania mogącego wprowadzać konsumenta w błąd – Dyrektywa 2000/13/WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) – Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 – Artykuł 7 ust. 1 lit. a) – Artykuł 1 ust. 4 – Artykuł 2 ust. 3 – Dodatkowe wyjaśnienia)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV/Prime Champ Deutschland Pilzkulturen GmbH
      (Sprawa C-686/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna organizacja rynków produktów rolnych - Owoce i warzywa - Zasady wprowadzania do obrotu - Pojęcie „kraju pochodzenia” - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Artykuł 113a ust. 1 - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Artykuł 76 ust. 1 - Definicje dotyczące niepreferencyjnego pochodzenia towarów - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 23 ust. 1 i art. 23 ust. 2 lit. b) - Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 - Artykuł 60 ust. 1 - Rozporządzenie delegowane (UE) 2015/2446 - Artykuł 31 lit. b) - Etapy produkcji, które miały miejsce w innym państwie członkowskim - Etykietowanie żywności - Zakaz etykietowania mogącego wprowadzać konsumenta w błąd - Dyrektywa 2000/13/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) - Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 - Artykuł 7 ust. 1 lit. a) - Artykuł 1 ust. 4 - Artykuł 2 ust. 3 - Dodatkowe wyjaśnienia)
      (2019/C 383/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV

         Strona pozwana: Prime Champ Deutschland Pilzkulturen GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 113a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Rady nr 361/2008 z dnia 14 kwietnia 2008 r., i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i nr 1234/2007 należy interpretować w ten sposób, że w celu zdefiniowania pojęcia „kraju pochodzenia” stosowanego w tych przepisach należy odnieść się do rozporządzeń w dziedzinie celnej dla określania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, a mianowicie do art. 23 i nast. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny i do art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny.

                  2)

                  Artykuł 23 ust. 1 i art. 23 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 oraz art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 952/2013 w związku z art. 31 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego powinny być interpretowane w ten sposób, że krajem pochodzenia pieczarek hodowlanych jest kraj dokonania ich zbioru w rozumieniu tych przepisów, bez względu na to, iż istotne etapy produkcji miały miejsce w innych państwach członkowskich Unii, a pieczarki hodowlane zostały przewiezione do kraju, w którym dokonywano zbiorów, dopiero na trzy dni lub mniej przed pierwszym zbiorem.

                  3)

                  Ogólny zakaz wprowadzania konsumenta w błąd co do kraju pochodzenia środków spożywczych ustanowiony w art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych i w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 nie ma w odniesieniu do świeżych owoców i warzyw zastosowania do obowiązkowych informacji o kraju pochodzenia zgodnie z art. 113a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 361/2008, i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 1308/2013.

                  4)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie jest obowiązkowe podanie, w celu zapobieżenia wprowadzeniu konsumenta w błąd, zgodnie z zakazem ustanowionym w art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2000/13 oraz w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1169/2011, wyjaśnień dodatkowych względem obowiązkowych informacji o kraju pochodzenia wynikających z art. 113a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem nr 361/2008, i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 1308/2013.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-688/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Bayer Pharma AG/Richter Gedeon Vegyészeti Gyár Nyrt., Exeltis Magyarország Gyógyszerkereskedelmi Kft. (Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Patenty – Dyrektywa 2004/48/WE – Artykuł 9 ust. 7 – Wprowadzenie towarów do obrotu z naruszeniem praw wynikających z patentu – Środki tymczasowe – Następcze unieważnienie patentu – Konsekwencje – Prawo do stosownego odszkodowania z tytułu szkody powstałej w wyniku zastosowania środków tymczasowych)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/14

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Bayer Pharma AG/Richter Gedeon Vegyészeti Gyár Nyrt., Exeltis Magyarország Gyógyszerkereskedelmi Kft.
      (Sprawa C-688/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Patenty - Dyrektywa 2004/48/WE - Artykuł 9 ust. 7 - Wprowadzenie towarów do obrotu z naruszeniem praw wynikających z patentu - Środki tymczasowe - Następcze unieważnienie patentu - Konsekwencje - Prawo do stosownego odszkodowania z tytułu szkody powstałej w wyniku zastosowania środków tymczasowych)
      (2019/C 383/12)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Bayer Pharma AG

         Strona pozwana: Richter Gedeon Vegyészeti Gyár Nyrt., Exeltis Magyarország Gyógyszerkereskedelmi Kft.

         Sentencja

      Artykuł 9 ust. 7 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, w szczególności zawarte w tym przepisie pojęcie „stosowne odszkodowanie”, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym nie można zasądzić na rzecz danej osoby odszkodowania za szkodę, którą poniosła ona na skutek tego, że nie działała w sposób, którego można powszechnie oczekiwać od każdej osoby w celu uniknięcia lub zmniejszenia szkody, i które, w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym, skutkuje brakiem zobowiązania przez sąd osoby wnioskującej o zastosowanie środków tymczasowych do naprawienia szkody spowodowanej tymi środkami także wówczas, gdy patent będący podstawą żądania i zarządzenia tych środków został następnie unieważniony, pod warunkiem że uregulowanie to pozwala sądowi wziąć należycie pod uwagę wszystkie obiektywne okoliczności sprawy, w tym zachowanie stron, w celu ustalenia w szczególności, czy wnioskodawca nie nadużył tych środków.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-709/17 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 września 2019 r. – Komisja Europejska/Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd, European Bicycle Manufacturers Association (Odwołanie – Dumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/776 – Przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin – Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin – Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 – Artykuł 13 – Obejście – Działalność montażowa – Pochodzenie („provenance” i „origine”) części rowerowych – Części wysłane z Chin na Sri Lankę, poddane obróbce w Sri Lance, a następnie wysłane do Pakistanu w celu montażu)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/14

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 września 2019 r. – Komisja Europejska/Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd, European Bicycle Manufacturers Association
      (Sprawa C-709/17 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/776 - Przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin - Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 13 - Obejście - Działalność montażowa - Pochodzenie („provenance” i „origine”) części rowerowych - Części wysłane z Chin na Sri Lankę, poddane obróbce w Sri Lance, a następnie wysłane do Pakistanu w celu montażu)
      (2019/C 383/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França, J.F. Brakeland, oraz A. Demeneix, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd (przedstawiciele: P. Bentley QC), European Bicycle Manufacturers Association (przedstawiciele: J. Beck, Solicitor, L. Ruessmann, avocat)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 października 2017 r., Kolachi Raj Industrial/Komisja (T-435/15, EU:T:2017:712) zostaje uchylony.

                  2)

                  Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd zostaje oddalona.

                  3)

                  Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską oraz European Bicycle Manufacturers Association (EBMA), zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018


title: Sprawa C-28/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof - Austria) – Verein für Konsumenteninformation/Deutsche Bahn AG (Odesłanie prejudycjalne – Wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do przelewów i poleceń zapłaty w euro – Rozporządzenie (UE) nr 260/2012 – Jednolity obszar płatności w euro (SEPA) – Zapłata w drodze polecenia zapłaty – Artykuł 9 ust. 2 – Dostępność płatności – Warunek miejsca zamieszkania)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/15

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof - Austria) – Verein für Konsumenteninformation/Deutsche Bahn AG
      (Sprawa C-28/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do przelewów i poleceń zapłaty w euro - Rozporządzenie (UE) nr 260/2012 - Jednolity obszar płatności w euro (SEPA) - Zapłata w drodze polecenia zapłaty - Artykuł 9 ust. 2 - Dostępność płatności - Warunek miejsca zamieszkania)
      (2019/C 383/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: Verein für Konsumenteninformation

         Druga strona postępowania: Deutsche Bahn AG

         Sentencja

      Artykuł 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on warunkowi umownemu takiemu jak warunek sporny w postępowaniu głównym, który wyklucza zapłatę w drodze polecenia zapłaty wyrażonego w Euro za pośrednictwem schematu poleceń zapłaty ustanowionego na szczeblu Unii Europejskiej (polecenia zapłaty SEPA), jeżeli płatnik nie ma miejsca zamieszkania w tym samym państwie członkowskim co państwo członkowskie, w którym odbiorca ma siedzibę swojej działalności.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-46/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Caseificio Sociale San Rocco Soc. coop. arl i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto (Odesłanie prejudycjalne – Sektor mleka i przetworów mlecznych – Kwoty – Dodatkowa opłata wyrównawcza – Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 – Artykuł 2 – Pobór opłaty wyrównawczej przez skupującego – Dostawy przekraczające dostępną ilość referencyjną producenta – Wysokość ceny mleka – Obowiązkowe odliczanie opłaty – Zwrot nadpłaconej kwoty opłaty wyrównawczej – Rozporządzenie (WE) nr 1392/2001 – Artykuł 9 – Skupujący – Nieprzestrzeganie obowiązku dokonania dodatkowej opłaty wyrównawczej – Producenci – Brak poszanowania obowiązku miesięcznej wpłaty – Ochrona uzasadnionych oczekiwań)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/16

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Caseificio Sociale San Rocco Soc. coop. arl i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
      (Sprawa C-46/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Sektor mleka i przetworów mlecznych - Kwoty - Dodatkowa opłata wyrównawcza - Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 - Artykuł 2 - Pobór opłaty wyrównawczej przez skupującego - Dostawy przekraczające dostępną ilość referencyjną producenta - Wysokość ceny mleka - Obowiązkowe odliczanie opłaty - Zwrot nadpłaconej kwoty opłaty wyrównawczej - Rozporządzenie (WE) nr 1392/2001 - Artykuł 9 - Skupujący - Nieprzestrzeganie obowiązku dokonania dodatkowej opłaty wyrównawczej - Producenci - Brak poszanowania obowiązku miesięcznej wpłaty - Ochrona uzasadnionych oczekiwań)
      (2019/C 383/15)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Caseificio Sociale San Rocco Soc. coop. arl, S.s. Franco e Maurizio Artuso, Claudio Matteazzi, Roberto Tellatin, Sebastiano Bolzon

         Strona pozwana: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1256/1999 z dnia 17 maja 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że stwierdzenie niezgodności uregulowania krajowego regulującego szczegółowe zasady poboru od producentów dodatkowej opłaty wyrównawczej przez skupującego z tym przepisem nie oznacza, iż producenci podlegający temu uregulowaniu nie są już dłużnikami z tytułu tej opłaty.

                  2)

                  Artykuł 2 ust. 4 rozporządzenia nr 3950/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1256/1999, w związku z art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 3950/92 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje, iż zwrot nadpłaty dodatkowej opłaty wyrównawczej powinien przysługiwać priorytetowo producentom, którzy na podstawie przepisu prawa krajowego niezgodnego z art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 3950/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1256/1999, spełnili ciążący na nich obowiązek miesięcznej wpłaty.

                  3)

                  Zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by, w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, kwota dodatkowej opłaty wyrównawczej należnej od producentów, którzy nie spełnili przewidzianego w mającym zastosowanie uregulowaniu krajowym obowiązku dokonywania comiesięcznej wpłaty tej opłaty, została ponownie obliczona.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawy połączone C-64/18, C-140/18, C-146/18 i C-148/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – Zoran Maksimovic (C-64/18), Humbert Jörg Köfler (C-140/18, C-146/18 i C-148/18), Wolfgang Leitner (C-140/18 i C-148/18), Joachim Schönbeck (C-140/18 i C-148/18), Wolfgang Semper (C-140/18 i C-148/18)/Bezirkshauptmannschaft Murtal (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 56 TFUE – Swoboda świadczenia usług – Delegowanie pracowników – Przechowywanie i tłumaczenie dokumentacji płacowej – Zezwolenie na pracę – Sankcje – Proporcjonalność – Grzywny w z góry określonej minimalnej wysokości – Kumulacja – Brak określenia maksymalnego wymiaru – Koszty sądowe – Zastępcza kara pozbawienia wolności)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/17

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – Zoran Maksimovic (C-64/18), Humbert Jörg Köfler (C-140/18, C-146/18 i C-148/18), Wolfgang Leitner (C-140/18 i C-148/18), Joachim Schönbeck (C-140/18 i C-148/18), Wolfgang Semper (C-140/18 i C-148/18)/Bezirkshauptmannschaft Murtal
      (Sprawy połączone C-64/18, C-140/18, C-146/18 i C-148/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Delegowanie pracowników - Przechowywanie i tłumaczenie dokumentacji płacowej - Zezwolenie na pracę - Sankcje - Proporcjonalność - Grzywny w z góry określonej minimalnej wysokości - Kumulacja - Brak określenia maksymalnego wymiaru - Koszty sądowe - Zastępcza kara pozbawienia wolności)
      (2019/C 383/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Zoran Maksimovic (C-64/18), Humbert Jörg Köfler (C-140/18, C-146/18 i C-148/18), Wolfgang Leitner (C-140/18 i C-148/18), Joachim Schönbeck (C-140/18 i C-148/18), Wolfgang Semper (C-140/18 i C-148/18)

         Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Murtal

         Przy udziale: Finanzpolizei

         Sentencja

      Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak uregulowanie rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym w odniesieniu do sytuacji braku przestrzegania obowiązków w dziedzinie prawa pracy dotyczących uzyskania zezwoleń administracyjnych i przechowywania dokumentów płacowych przewidziano nałożenie grzywien:

                  —

                  które nie mogą być niższe od z góry określonej kwoty;

                  —

                  które są nakładane w sposób kumulatywny w odniesieniu do każdego pracownika, którego dotyczy naruszenie, i bez określonego maksymalnego wymiaru;

                  —

                  do których dodaje się, w wypadku oddalenia skargi na decyzję, w której je nałożono, udział w kosztach postępowania w wysokości 20 % ich kwoty; i

                  —

                  które w wypadku braku zapłaty są zamieniane na kary pozbawienia wolności.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa C-71/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret - Dania) – Skatteministeriet/KPC Herning (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Sprzedaż terenu, na którym znajduje się budynek w momencie dostawy – Kwalifikacja – Artykuły 12 i 135 – Pojęcie „terenu budowlanego” – Pojęcie „budynku” – Ocena rzeczywistej sytuacji gospodarczej i handlowej – Ocena elementów obiektywnych – Zamiar stron)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/18

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret - Dania) – Skatteministeriet/KPC Herning
      (Sprawa C-71/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Sprzedaż terenu, na którym znajduje się budynek w momencie dostawy - Kwalifikacja - Artykuły 12 i 135 - Pojęcie „terenu budowlanego” - Pojęcie „budynku” - Ocena rzeczywistej sytuacji gospodarczej i handlowej - Ocena elementów obiektywnych - Zamiar stron)
      (2019/C 383/17)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Vestre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skatteministeriet

         Strona przeciwna: KPC Herning

         Sentencja

      Artykuł 12 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 12 ust. 2 i 3, a także art. 135 ust. 1 lit. j) i k) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że transakcja dostawy terenu, na którym w momencie tej dostawy znajduje się budynek, nie może zostać uznana za dostawę „terenu budowlanego”, gdy owa transakcja jest gospodarczo niezależna od innych świadczeń i nie tworzy z nimi jednej transakcji, nawet gdy zamiarem stron było to, by budynek został w całości lub w części rozebrany w celu zwolnienia miejsca dla nowego budynku.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa C-94/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 września 2019 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – Nalini Chenchooliah/Minister for Justice and Equality (Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii – Artykuł 21 TFUE – Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państwa członkowskiego – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuł 3 ust. 1 oraz art. 15, 27, 28, 30 i 31 – Pojęcie „beneficjenta” – Obywatel państwa trzeciego będący małżonkiem obywatela Unii, który skorzystał ze swobody przemieszczania się – Powrót obywatela Unii do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada i w którym odbywa karę pozbawienia wolności – Wymogi spoczywające na przyjmującym państwie członkowskim na mocy dyrektywy 2004/38/WE w związku z wydaniem decyzji o wydaleniu wspomnianego obywatela państwa trzeciego)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/18

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 września 2019 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – Nalini Chenchooliah/Minister for Justice and Equality
      (Sprawa C-94/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuł 21 TFUE - Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 3 ust. 1 oraz art. 15, 27, 28, 30 i 31 - Pojęcie „beneficjenta” - Obywatel państwa trzeciego będący małżonkiem obywatela Unii, który skorzystał ze swobody przemieszczania się - Powrót obywatela Unii do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada i w którym odbywa karę pozbawienia wolności - Wymogi spoczywające na przyjmującym państwie członkowskim na mocy dyrektywy 2004/38/WE w związku z wydaniem decyzji o wydaleniu wspomnianego obywatela państwa trzeciego)
      (2019/C 383/18)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nalini Chenchooliah

         Druga strona postępowania: Minister for Justice and Equality

         Sentencja

      Artykuł 15 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do decyzji o wydaleniu wydanej wobec obywatela państwa trzeciego z uwagi na to, że obywatelowi temu nie przysługuje już prawo pobytu na podstawie tej dyrektywy, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której obywatel ten zawarł związek małżeński z obywatelem Unii w chwili, gdy ten obywatel Unii korzystał ze swobody przemieszczania się, udając się do przyjmującego państwa członkowskiego i przebywając w nim ze wspomnianym obywatelem państwa trzeciego, a następnie powrócił do państwa członkowskiego, którego ma obywatelstwo. Wynika stąd, że zastosowanie odpowiednich zabezpieczeń ustanowionych w art. 30 i 31 dyrektywy 2004/38 jest wymagane przy wydawaniu takiej decyzji o wydaleniu, w której kontekście nie można w żadnym przypadku nałożyć zakazu wjazdu.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa C-104/18 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2019 r. – Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AȘ/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Joaquín Nadal Esteban (Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) – Zła wiara w chwili dokonania zgłoszenia znaku towarowego)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/19

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2019 r. – Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AȘ/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Joaquín Nadal Esteban
      (Sprawa C-104/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Bezwzględne podstawy unieważnienia - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) - Zła wiara w chwili dokonania zgłoszenia znaku towarowego)
      (2019/C 383/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AȘ (przedstawiciele: J. Güell Serra i E. Stoyanov Edissonov, abogados)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), Joaquín Nadal Esteban (przedstawiciel: J.L. Donoso Romero, abogado)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 30 listopada 2017 r., Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret/EUIPO – Nadal Esteban (STYLO & KOTON) (T-687/16, EU:T:2017:853) zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 czerwca 2016 r. (sprawa R 1779/2015-2).

                  3)

                  Oddala się żądanie unieważnienia prawa do spornego znaku towarowego.

                  4)

                  Joaquín Nadal Esteban i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostają obciążeni, w częściach równych, kosztami postępowania poniesionymi przez Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AȘ zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji w sprawie T-687/16, jak i w postępowaniu odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa C-123/18 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 września 2019 r. – HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH/Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska (Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu – Naprawienie szkody, jaką wnosząca odwołanie miała ponieść wskutek umieszczenia jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej – Pojęcie „wystarczająco istotnego naruszenia normy prawa Unii” – Ocena – Pojęcie „przedsiębiorstwa będącego w posiadaniu lub pod kontrolą” – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/20

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 września 2019 r. – HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH/Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska
      (Sprawa C-123/18 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Naprawienie szkody, jaką wnosząca odwołanie miała ponieść wskutek umieszczenia jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej - Pojęcie „wystarczająco istotnego naruszenia normy prawa Unii” - Ocena - Pojęcie „przedsiębiorstwa będącego w posiadaniu lub pod kontrolą” - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 383/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (przedstawiciel: M. Schlingmann, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i M. Bishop, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Tricot, M. Kellerbauer i C. Zadra, następnie R. Tricot, C. Hödlmayr i C. Zadra, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2017 r., HTTS/Rada (T-692/15, EU:T:2017:890), zostaje uchylony.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-143/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn - Niemcy) – Antonio Romano, Lidia Romano/DSL Bank – filia DB Privat- und Firmenkundenbank AG, dawniej DSL Bank – jednostka operacyjna Deutsche Postbank AG (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2002/65/WE – Umowa o kredyt konsumencki zawarta na odległość – Prawo do odstąpienia od umowy – Korzystanie z prawa do odstąpienia od umowy po pełnym wykonaniu umowy na wyraźne żądanie konsumenta – Przekazanie konsumentowi informacji o prawie do odstąpienia od umowy)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/21

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn - Niemcy) – Antonio Romano, Lidia Romano/DSL Bank – filia DB Privat- und Firmenkundenbank AG, dawniej DSL Bank – jednostka operacyjna Deutsche Postbank AG
      (Sprawa C-143/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2002/65/WE - Umowa o kredyt konsumencki zawarta na odległość - Prawo do odstąpienia od umowy - Korzystanie z prawa do odstąpienia od umowy po pełnym wykonaniu umowy na wyraźne żądanie konsumenta - Przekazanie konsumentowi informacji o prawie do odstąpienia od umowy)
      (2019/C 383/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Bonn

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Antonio Romano, Lidia Romano

         Strona pozwana: DSL Bank – filia DB Privat- und Firmenkundenbank AG, dawniej DSL Bank – jednostka operacyjna Deutsche Postbank AG

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/65/WE z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE w związku z jej art. 1 ust. 1 i w świetle motywu 13 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak interpretowane w orzecznictwie krajowym, które w odniesieniu do umowy dotyczącej usługi finansowej zawartej na odległość między przedsiębiorcą a konsumentem nie wyklucza prawa konsumenta do odstąpienia od umowy w przypadku, gdy umowa ta została wykonana w całości przez obie strony na wyraźne żądanie konsumenta, zanim konsument ten skorzystał ze swego prawa do odstąpienia od umowy. Do sądu odsyłającego należy uwzględnienie wszystkich przepisów prawa krajowego i zastosowanie uznanych w porządku krajowym metod wykładni w celu osiągnięcia rozwiązania zgodnego z tym przepisem i zmienienie w razie potrzeby utrwalonego orzecznictwa krajowego, jeżeli opiera się ono na interpretacji prawa krajowego niezgodnej z tym przepisem.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy 2002/65 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) i art. 6 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że ciążący na przedsiębiorcy, który zawiera na odległość z konsumentem umowę dotyczącą świadczenia usługi finansowej, obowiązek poinformowania w sposób jasny i zrozumiały dla przeciętnego konsumenta właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego, zgodnie z wymogami prawa Unii, zanim konsument ten był związany umową zawartą na odległość lub ofertą, o prawie do odstąpienia od umowy, nie jest naruszony, gdy przedsiębiorca ten informuje tego konsumenta, że prawo do odstąpienia nie ma zastosowania do umowy wykonanej w całości przez obydwie strony na wyraźne żądanie konsumenta, zanim ten ostatni wykona swoje prawo do odstąpienia od umowy, nawet jeżeli informacja ta nie odpowiada uregulowaniu krajowemu, takiemu jak interpretowane w orzecznictwie krajowym, które przewiduje, że w takim wypadku prawo do odstąpienia od umowy znajduje zastosowanie.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa C-145/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État - Francja) – Regards Photographiques SARL/Ministre de l'Action et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 103 ust. 2 lit. a) – Artykuł 311 ust. 1 pkt 2 – Punkt 7 części A załącznika IX – Obniżona stawka VAT – Dzieła sztuki – Pojęcie – Fotografie wykonane przez artystę, drukowane przez niego lub pod jego nadzorem, sygnowane i numerowane oraz wykonane w liczbie ograniczonej do trzydziestu egzemplarzy – Uregulowanie krajowe ograniczające zastosowanie obniżonej stawki VAT tylko do fotografii mających charakter artystyczny)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/22

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État - Francja) – Regards Photographiques SARL/Ministre de l'Action et des Comptes publics
      (Sprawa C-145/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 103 ust. 2 lit. a) - Artykuł 311 ust. 1 pkt 2 - Punkt 7 części A załącznika IX - Obniżona stawka VAT - Dzieła sztuki - Pojęcie - Fotografie wykonane przez artystę, drukowane przez niego lub pod jego nadzorem, sygnowane i numerowane oraz wykonane w liczbie ograniczonej do trzydziestu egzemplarzy - Uregulowanie krajowe ograniczające zastosowanie obniżonej stawki VAT tylko do fotografii mających charakter artystyczny)
      (2019/C 383/22)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Regards Photographiques SARL

         Strona przeciwna: Ministre de l'Action et des Comptes publics

         Sentencja

                  1)

                  Aby można było uznać fotografie za dzieła sztuki mogące korzystać z obniżonej stawki podatku od wartości dodanej (VAT) na podstawie art. 103 ust. 1 i ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 311 ust. 1 pkt 2 tej dyrektywy oraz pkt 7 części A załącznika IX do niej, muszą one spełnić kryteria wymienione w owym pkt 7, to znaczy, muszą być wykonane przez twórcę, wydrukowane przez niego lub pod jego kontrolą, sygnowane i numerowane w granicach do trzydziestu egzemplarzy, z wyłączeniem wszelkich innych kryteriów, w szczególności oceny ich charakteru artystycznego przez właściwy krajowy organ podatkowy.

                  2)

                  Artykuł 103 ust. 1 i 2 lit. a) dyrektywy 2006/112 w związku z art. 311 ust. 1 pkt 2 tej dyrektywy oraz pkt 7 części A załącznika IX do niej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu krajowym, które ogranicza stosowanie obniżonej stawki VAT tylko do fotografii mających charakter artystyczny, w zakresie w jakim istnienie takiego charakteru zależy od oceny właściwego krajowego organu podatkowego, która nie jest dokonywana w granicach obiektywnych, jasnych i precyzyjnych kryteriów ustanowionych przez to uregulowanie krajowe, pozwalających na precyzyjne ustalenie fotografii, na rzecz których wspomniane uregulowanie krajowe zastrzega stosowanie owej obniżonej stawki, w taki sposób, aby uniknąć naruszenia zasady neutralności podatkowej.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-172/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – AMS Neve Ltd; Barnett Waddingham Trustees; Mark Crabtree/Heritage Audio SL; Pedro Rodríguez Arribas (Odesłanie prejudycjalne – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 97 ust. 5 – Jurysdykcja – Powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego – Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, „w którym miało miejsce naruszenie” – Reklamy i oferty sprzedaży zamieszczone na stronie internetowej i w portalach społecznościowych)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/23

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – AMS Neve Ltd; Barnett Waddingham Trustees; Mark Crabtree/Heritage Audio SL; Pedro Rodríguez Arribas
      (Sprawa C-172/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 97 ust. 5 - Jurysdykcja - Powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego - Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, „w którym miało miejsce naruszenie” - Reklamy i oferty sprzedaży zamieszczone na stronie internetowej i w portalach społecznościowych)
      (2019/C 383/23)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: AMS Neve Ltd; Barnett Waddingham Trustees; Mark Crabtree

         Strona pozwana: Heritage Audio SL; Pedro Rodríguez Arribas

         Sentencja

      Artykuł 97 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego [Unii Europejskiej] należy interpretować w ten sposób, że właściciel unijnego znaku towarowego, który uważa się za poszkodowanego wskutek używania przez osobę trzecią oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym w reklamach i ofertach sprzedaży zamieszczonych w Internecie, w odniesieniu do towarów identycznych z tymi, dla których wspomniany znak towarowy został zarejestrowany, lub do nich podobnych, może wnieść powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego przeciwko tej osobie trzeciej do sądu właściwego w sprawach unijnych znaków towarowych państwa członkowskiego, na którego terytorium znajdują się konsumenci i profesjonaliści będący adresatami tych reklam lub ofert sprzedaży, bez względu na fakt, że wspomniana osoba trzecia podjęła decyzje i działania prowadzące do wyświetlenia tych reklam i ofert sprzedaży w innym państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawy połączone C-199/18, C-200/18 i C-343/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato – Włochy) – Pollo del Campo S.c.a., Avi Coop Società Cooperativa Agricola (C-199/18), C.A.F.A.R. – Società Agricola Cooperativa, Società Agricola Guidi di Roncofreddo di Guidi Giancarlo e Nicolini Fausta (C-200/18)/Regione Emilia-Romagna, Azienda Unità Sanitaria Locale 104 di Modena, A.U.S.L. Romagna (C-199/18 i C-200/18) i SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa/Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna (C-343/18) (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 – Artykuł 27 – Urzędowe kontrole pasz i żywności – Finansowanie – Opłaty lub należności z tytułu kontroli urzędowych – Możliwość zwolnienia przez państwa członkowskie niektórych kategorii podmiotów gospodarczych – Minimalne stawki opłat)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/23

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato – Włochy) – Pollo del Campo S.c.a., Avi Coop Società Cooperativa Agricola (C-199/18), C.A.F.A.R. – Società Agricola Cooperativa, Società Agricola Guidi di Roncofreddo di Guidi Giancarlo e Nicolini Fausta (C-200/18)/Regione Emilia-Romagna, Azienda Unità Sanitaria Locale 104 di Modena, A.U.S.L. Romagna (C-199/18 i C-200/18) i SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa/Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna (C-343/18)
      (Sprawy połączone C-199/18, C-200/18 i C-343/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 - Artykuł 27 - Urzędowe kontrole pasz i żywności - Finansowanie - Opłaty lub należności z tytułu kontroli urzędowych - Możliwość zwolnienia przez państwa członkowskie niektórych kategorii podmiotów gospodarczych - Minimalne stawki opłat)
      (2019/C 383/24)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniach głównych

         Strona skarżąca: Pollo del Campo S.c.a., Avi Coop Società Cooperativa Agricola (C-199/18), C.A.F.A.R. – Società Agricola Cooperativa, Società Agricola Guidi di Roncofreddo di Guidi Giancarlo e Nicolini Fausta (C-200/18) i SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa (C-343/18)

         Strona pozwana: Regione Emilia-Romagna, Azienda Unità Sanitaria Locale 104 di Modena, A.U.S.L. Romagna (C-199/18 i C-200/18) i Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna (C-343/18)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 27 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt należy interpretować w ten sposób, że stanowi on, iż państwa członkowskie mają obowiązek nałożenia opłat z tytułu kontroli urzędowych za działania wymienione w załączniku IV, sekcja A, oraz w załączniku V, sekcja A, do tego rozporządzenia również na podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze i działające na rynku pasz, które prowadzą działalność w zakresie uboju i rozbioru mięsa w sposób pomocniczy w stosunku do swej głównej działalności w zakresie hodowli.

                  2)

                  Artykuł 27 rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że nie upoważnia on państwa członkowskiego do stosowania stawek opłat niższych od stawek minimalnych przewidzianych w załączniku IV, sekcja B, i w załączniku V, sekcja B, do rozporządzenia nr 882/2004.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.

         Dz.U. C 268 z 30.7.2018.