title: Sprawa C-313/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana (Włochy) w dniu 28 czerwca 2012 r. — Giuseppa Romeo przeciwko Regione Siciliana

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana (Włochy) w dniu 28 czerwca 2012 r. — Giuseppa Romeo przeciwko Regione Siciliana
   (Sprawa C-313/12)
   2012/C 295/29
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Giuseppa Romeo

      Strona pozwana: Regione Siciliana

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na mocy krajowego uregulowania, które w odniesieniu do wyłącznie wewnętrznych sytuacji odsyła do prawa europejskiego, sąd krajowy może interpretować i stosować przepisy i zasady tego prawa odstępując od nich lub stosując je nieprawidłowo w świetle ich wykładni przyjętej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości?

               2)

               Czy w świetle art. 3. ustawy 241/1990 oraz art. 3 sycylijskiej ustawy regionalnej 10/1991, w związku z art. 1 ustawy 241/90, który zobowiązuje władze włoskie do stosowania zasad prawa Unii Europejskiej, zgodnie z obowiązkiem uzasadnienia aktów prawnych wydawanych przez administrację publiczną wynikającym z art. 296 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, interpretacja i stosowanie wyżej wymienionych przepisów krajowych, które wskazują, że prywatnoprawne akty administracji w dziedzinie świadczeń emerytalnych, czyli akty dotyczące praw podmiotowych, lecz związane, nie muszą być uzasadniane, jest zgodna z prawem Unii Europejskiej i czy taki przypadek stanowi naruszenie podstawowych wymogów proceduralnych decyzji administracyjnej?

               3)

               Czy art. 21g ust. 2 akapit pierwszy ustawy 241/1990, w świetle jego wykładni dokonanej w orzecznictwie administracyjnym, w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia aktu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 tej ustawy i sycylijskiej ustawy regionalnej 10/1991, w związku z obowiązkiem uzasadnienia aktów organów publicznych wskazanym w art. 296 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jest zgodny z art. 1 ustawy 241/1999, który zobowiązuje organy administracji do stosowania zasad prawa Unii Europejskiej, a w konsekwencji czy dopuszczalne i zgodne z prawem jest interpretowanie i stosowanie możliwości uzupełnienia przez organy administracji uzasadnienia decyzji administracyjnej w toku postępowania sądowego?


title: Sprawa F-20/07: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/19

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-20/07)
   (2007/C 223/34)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżący wnosi o:

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek sporządzony przez skarżącego w dniu 31 marca 2006 r. i złożony w dniu 4 kwietnia 2006 r., w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy wniosku skarżącego o zastosowanie w odniesieniu do określenia wysokości i ostatecznie przyznania zwrotu kosztów badania lekarskiego w dniu 28 września 2005 r. artykułu XV pkt 4 załącznika I do przepisów dotyczących ubezpieczenia w razie choroby urzędników Wspólnot Europejskich (zwanych dalej „przepisami”);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek z dnia 31 marca 2006 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności obliczenia nr 58, listy nr 30001052, z dnia 24 marca 2006 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma ADMIN.B.2/MB/nb D(06) 27556 z dnia 30 listopada 2006 r., zawierającego m.in. decyzję organu powołującego w przedmiocie zażalenia wniesionego przez skarżącego w dniu 7 sierpnia 2006 r. i mającego co do zasady ten sam przedmiot co niniejsza skarga;

               —

               zasądzenie od pozwanej, w ramach zwrotu poniesionych przez skarżącego kosztów leczenia w 100 %, o co skarżący wniósł do Wspólnej Kasy Ubezpieczeń w razie Choroby w dniu 31 marca 2006 r., zapłaty na rzecz skarżącego różnicy pomiędzy poniesionym przez niego wydatkiem w wysokości 720,45 EUR a uzyskanym przez niego zwrotem w wysokości 396,36 EUR, względnie innej niższej kwoty, która sąd uzna za słuszną, powiększonej o corocznie kapitalizowane odsetki w wysokości 10 % rocznie, naliczane od dnia 8 kwietnia 2006 r., bądź kapitalizowane w sposób i od dnia, który Sąd uzna za słuszny;

               —

               w razie potrzeby zasądzenie od pozwanej zwrotu skarżącemu kwoty, którą pozwana jest mu dłużna zgodnie z art. XV pkt 4 załącznika I do ww. przepisów w związku z badaniem lekarskim przeprowadzonym w dniu 28 września 2005 r., lecz której mu nie przyznała, powiększonej o corocznie kapitalizowane odsetki w wysokości 10 % rocznie, naliczane od dnia 4 kwietnia 2006 r., bądź kapitalizowane w sposób i od dnia, który Sąd uzna za słuszny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga jest wymierzona przeciwko odmowie przez pozwaną przyznania skarżącemu 100-procentowego zwrotu poniesionych przez niego kosztów leczenia i uwzględnienia w odniesieniu do określenia wysokości i ostatecznie przyznania zwrotu kosztów badania lekarskiego w dniu 28 września 2005 r. artykułu XV pkt 4 załącznika I do ww. przepisów.
   W uzasadnieniu skargi skarżący powołuje trzy następujące zarzuty:

               1)

               całkowity brak uzasadnienia, związany między innymi z całkowitym brakiem oceny, w związku z czym niezrozumiałe jest dlaczego pozwana oddaliła przedmiotowy wniosek skarżącego;

               2)

               oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa, ponieważ zgodnie z art. 72 regulaminu pracowniczego skarżący miał prawo do 100-procentowego zwrotu kosztów leczenia;

               3)

               naruszenie obowiązku starannego działania i zasady dobrej administracji, ponieważ pozwana nie uwzględniła w dostatecznym stopniu interesów skarżącego i dopuściła się szeregu, w kwalifikowanym stopniu niezgodnych z prawem, związanych ze sobą czynności oraz faktów.


title: Sprawa F-47/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2006 r. — Aimi i in. przeciwko Komisji (Urzędnicy — Awans — Przebieg kariery zawodowej — Regulamin pracowniczy w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2004 r. — Przejście do nowej struktury kariery zawodowej — Akt o zasięgu ogólnym — Równość traktowania — Interes prawny)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2006 r. — Aimi i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-47/06) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Przebieg kariery zawodowej - Regulamin pracowniczy w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2004 r. - Przejście do nowej struktury kariery zawodowej - Akt o zasięgu ogólnym - Równość traktowania - Interes prawny)
   (2006/C 331/109)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Nicola Aimi (Evere, Belgia) i inni (przedstawiciele: A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie indywidualnych decyzji dotyczących oddalenia wniosków skarżących o przyjęcie przez organ powołujący przepisów przejściowych zapewniających, w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r. i w latach następnych, równość traktowania oraz zachowanie praw nabytych.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006 r.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  17 listopada 2005 r.  w sprawie C-22/05: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 93/104/WE — Warunki pracy — Organizacja czasu pracy — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/16

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 17 listopada 2005 r.
   w sprawie C-22/05: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 93/104/WE - Warunki pracy - Organizacja czasu pracy - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2006/C 36/30)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-22/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 25 stycznia 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciel: G. Rozet i N. Yerrell] przeciwko Królestwu Belgii [przedstawiciel: M. Wimmer], Trybunał (szósta izba), w składzie: J.-P. Puissochet, pełniący obowiązki prezesa szóstej izby, S. von Bahr i A. Borg Barthet (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wyłączając osoby zatrudnione przez organizatora targów z zakresu stosowania środków krajowych transponujących dyrektywę Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 1 ust. 3 oraz art. 17 tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005


title: Sprawa C-206/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Georg Köck przeciwko Schutzverband gegen unlauteren Wettbewerb (Ochrona konsumentów — Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym — Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące uprzednie zezwolenie dla zapowiedzi wyprzedaży)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Georg Köck przeciwko Schutzverband gegen unlauteren Wettbewerb
   (Sprawa C-206/11) (1)

   (Ochrona konsumentów - Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym - Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące uprzednie zezwolenie dla zapowiedzi wyprzedaży)
   2013/C 63/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Georg Köck

      Strona pozwana: Schutzverband gegen unlauteren Wettbewerb

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22), a w szczególności art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 5 tej dyrektywy — Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące uprzednie zezwolenie dla zapowiedzi wyprzedaży

      Sentencja

   Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) powinna być interpretowana w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie nakazaniu przez sąd krajowy zaprzestania praktyki handlowej nieobjętej załącznikiem I do tej dyrektywy z tego tylko względu, że nie zostało w jej przedmiocie wydane uprzednie zezwolenie przez właściwy organ administracji, bez dokonania przez ów sąd oceny nieuczciwego charakteru owej praktyki na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 5–9 wspomnianej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa F-1/13: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Europolowi

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/33

         Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-1/13)
   2013/C 79/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat J.-J. Ghosez)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę skarżącej na czas nieokreślony i zasądzenie od Europolu kwoty wynoszącej różnicę między kwotą wynagrodzenia, które mogłaby w dalszym ciągu otrzymywać w Europolu a kwotą wszelkich innych świadczeń, które faktycznie pobierała.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 29 lutego 2012 r., w drodze której pozwana poinformowała skarżącą, że nie przedłuży z nią umowy o pracę na czas określony, wygasającej w dniu 31 maja 2012 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej kwoty wynoszącej różnicę między kwotą wynagrodzenia, które byłoby jej należne, gdyby pozostała zatrudniona w jej służbach, a kwotą wynagrodzenia, honorariów, zasiłku dla bezrobotnych lub jakiegokolwiek innego świadczenia zastępczego, które rzeczywiście uzyskiwała od dnia 1 czerwca 2012 r. zamiast wynagrodzenia pobieranego w charakterze członka personelu tymczasowego;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-60/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrchní soud v Praze — Republika Czeska) — postępowanie dotyczące egzekucji kary pieniężnej nałożonej na Mariána Baláža (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2005/214/WSiSW — Stosowanie zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym —  „Sąd właściwy także w sprawach karnych” —  „Unabhängiger Verwaltungssenat” w prawie austriackim — Charakter i zakres kontroli sądu wykonującego państwa członkowskiego)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrchní soud v Praze — Republika Czeska) — postępowanie dotyczące egzekucji kary pieniężnej nałożonej na Mariána Baláža
   (Sprawa C-60/12) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2005/214/WSiSW - Stosowanie zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym - „Sąd właściwy także w sprawach karnych” - „Unabhängiger Verwaltungssenat” w prawie austriackim - Charakter i zakres kontroli sądu wykonującego państwa członkowskiego)
   2014/C 9/07
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Vrchní soud v Praze

      Strona w postępowaniu głównym

   Marián Baláž

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vrchní soud v Praze — Wykładnia art. 1 ust. 1 lit. a) pkt iii) decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym (Dz.U. L 76, s. 16) — Pojęcie sądu właściwego także w sprawach karnych — „Unabhängiger Verwaltungssenat” w prawie austriackim — Pojęcie „możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia” przez sąd w rozumieniu art. 1 lit. a) pkt iii) decyzji ramowej — Zakres

      Sentencja

               1)

               Wyrażenie „sąd właściwy także w sprawach karnych” zawarte w art. 1 lit. a) pkt iii) decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW z dnia z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii, a jego wykładni należy dokonywać w taki sposób, że w zakres tego pojęcia wchodzą wszelkie sądy, które stosują postępowanie posiadające zasadnicze cechy postępowania karnego. Unabhängiger Verwaltungssenat in den Ländern (Austria) spełnia te kryteria i w rezultacie należy uznać, że mieści się w zakresie tego pojęcia.

               2)

               Wykładni art. 1 lit. a) pkt iii) decyzji ramowej 2005/214, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy dokonywać w ten sposób, że uznaje się, że osoba miała możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd właściwy także w sprawach karnych, w sytuacji gdy przed wniesieniem skargi była ona zobowiązana do poszanowania przedsądowego postępowania administracyjnego. Taki sąd powinien być w pełni właściwy, aby rozpoznać sprawę pod kątem zarówno oceny prawnej, jak i oceny okoliczności faktycznych.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa F-127/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2014 r. – Turkington/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym — Brak zakwestionowania propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury w terminie — Brak nowej istotnej okoliczności faktycznej — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2014 r. – Turkington/Komisja
   (Sprawa F-127/14)
   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym - Brak zakwestionowania propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury w terminie - Brak nowej istotnej okoliczności faktycznej - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 034/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stephen Turkington (Trewir, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: J. Currall et G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie przeprowadzenia ponownego obliczenia liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przez stronę skarżącą w ramach systemu emerytalnego Unii zgodnie z nowymi ogólnymi przepisami wykonawczymi do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               S. Turkington pokrywa własne koszty.


title: Sprawy T-537/10 i T-538/10: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2012 r. — Adamowski przeciwko OHIM — Fagumit (FAGUMIT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy Fagumit i graficzny wspólnotowy znak towarowy FAGUMIT — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy FAGUMIT — Względna podstawa unieważnienia — Artykuł 8 ust. 3 i art. 165 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/40

         Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2012 r. — Adamowski przeciwko OHIM — Fagumit (FAGUMIT)
   (Sprawy T-537/10 i T-538/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy Fagumit i graficzny wspólnotowy znak towarowy FAGUMIT - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy FAGUMIT - Względna podstawa unieważnienia - Artykuł 8 ust. 3 i art. 165 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)
   2013/C 26/77
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ursula Adamowski (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. von Schultz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Fabryka Węży Gumowych i Tworzyw sztucznych Fagumit sp. z o.o. (Fagumit) (Wolbrom, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Krekora, T. Targosz i P. Podrecki)

      Przedmiot

   Dwie skargi, odpowiednio, na dwie decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2010 r. (sprawy R 1002/2009-1 i R 1003/2009-1) dotyczące dwóch postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Fabryką Węży Gumowych i Tworzyw Sztucznych Fagumit sp. z o.o. a Ursulą Adamowski.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-537/10 i T-538/10 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Ursula Adamowski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione w postępowaniu przed Sądem przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Fabrykę Węży Gumowych i Tworzyw Sztucznych Fagumit sp. z o.o.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-209/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-209/05) (1)

   (2006/C 224/63)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005


title: Sprawa T-372/11: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2011 r. — Basic przeciwko OHIM– Repsol YPF (basic)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/54

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2011 r. — Basic przeciwko OHIM– Repsol YPF (basic)
   (Sprawa T-372/11)
   2011/C 269/120
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Basic Aktiengesellschaft Lebensmittelhandel (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Altenburg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Repsol YPF, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie R 1440/2010-1;

               —

               oddalenie odwołania w sprawie nr R 1440/2010-1 w związku ze sprzeciwem nr B 1384694

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Oznaczenie graficzne „basic”, w kolorach żółtym, niebieskim i czerwonym, dla towarów i usług należących do klas 3, 4, 5, 16, 18, 21, 25, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 35, 39, 43, 44 i 45 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6752811.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5648159 w odniesieniu do oznaczenia graficznego „BASIC”, dla usług należących do klas 35, 37 i 39.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu dla części kwestionowanych usług w klasie 35 i wszystkich kwestionowanych usług w klasie 39. Sprzeciw został oddalony dla pozostałych usług w klasie 35

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w zakresie, w jakim oddalało sprzeciw dla części usług w klasie 35. Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego dla tych usług zostało odrzucone a odwołanie oddalone dla pozostałych usług w klasie 35.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie przyjęła istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy zgłoszonym znakiem a znakiem przeciwnym.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-87/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/17/WE — Reorganizacja i likwidacja zakładów ubezpieczeń — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-87/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/17/WE - Reorganizacja i likwidacja zakładów ubezpieczeń - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 19/14)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-87/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. Traversa i P. Léouffre) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: E. Dominkovits), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, w trybie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego wniesioną dnia 23 lutego 2004 r., Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, pełniący funkcje prezesa czwartej izby, M. Ilešič (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: L.A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 18 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia zgodności z dyrektywą 2001/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji zakładów ubezpieczeń, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004.


title: Sprawa T-516/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 7 października 2009 r. w sprawie F-122/07 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 grudnia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/40

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 7 października 2009 r. w sprawie F-122/07 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 grudnia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia
   (Sprawa T-516/09 P)
   2010/C 51/75
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               w każdym razie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i bez żadnego wyjątku;

               —

               stwierdzenie, że skarga w pierwszej instancji, w przedmiocie której zostało wydane zaskarżone postanowienie, była całkowicie dopuszczalna w całości i bez żadnego wyjątku;

               —

               tytułem głównym: uwzględnienie w całości i bez żadnego wyjątku żądań wnoszącego odwołanie zawartych w skardze w pierwszej instancji;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz wnoszącego odwołanie wszelkich kosztów poniesionych przez niego w toku całego postępowania we wszystkich instancjach, rozpatrujących sprawę co do istoty.

               —

               pomocniczo: odesłanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przed Sąd do spraw Służby Publicznej rozpoznający w innym składzie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wniósł niniejsze odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 7 października 2009 r., wydanego w sprawie F-122/07. Postanowieniem tym Sąd odrzucił jako w sposób oczywisty niedopuszczalną skargę mającą za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej oddalającej wniosek wnoszącego odwołanie mający na celu spowodowanie wszczęcia dochodzenia w przedmiocie pewnych zdarzeń mających miejsce w latach 2001 i 2003, a także zasądzenie od Komisji odszkodowania za poniesioną szkodę.
   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi zarzut wypaczenia i błędnej oceny okoliczności faktycznych w zaskarżonym postanowieniu, jak również błędnej interpretacji i zastosowania obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa C-277/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Scotland) w Edynburgu — Zjednoczone Królestwo) — The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs przeciwko RBS Deutschland Holdings GmbH (Szósta dyrektywa VAT — Prawo do odliczenia — Nabywanie pojazdów w celu ich wykorzystywania w ramach czynności leasingowych — Rozbieżności pomiędzy systemami podatkowymi dwóch państw członkowskich — Zakaz praktyk stanowiących nadużycie)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Scotland) w Edynburgu — Zjednoczone Królestwo) — The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs przeciwko RBS Deutschland Holdings GmbH
   (Sprawa C-277/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Prawo do odliczenia - Nabywanie pojazdów w celu ich wykorzystywania w ramach czynności leasingowych - Rozbieżności pomiędzy systemami podatkowymi dwóch państw członkowskich - Zakaz praktyk stanowiących nadużycie)
   2011/C 63/10
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Session (Scotland) w Edynburgu

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca apelację: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      Druga strona postępowania: RBS Deutschland Holdings GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Session (Scotland) w Edynburgu — Wykładnia art. 17 ust. 3 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG: szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Czynności dokonywane wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowej — Świadczenie usług leasingu pojazdów samochodowych w Zjednoczonym Królestwie przez niemiecką spółkę zależną banku posiadającego siedzibę w Zjednoczonym Królestwie

      Sentencja

               1)

               W stanie faktycznym takim jak w sprawie przed sądem krajowym art. 17 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może odmówić podatnikowi odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego z tytułu nabycia towarów dokonanego w tym państwie członkowskim, w wypadku gdy towary te zostały wykorzystane do celów czynności leasingowych dokonywanych w innym państwie członkowskim, tylko dlatego, że z tytułu czynności dokonanych w sytuacji, w której powinny być one objęte podatkiem należnym, w tym drugim państwie członkowskim nie został zapłacony podatek od wartości dodanej.

               2)

               Zasada zakazu praktyk stanowiących nadużycie nie sprzeciwia się uprawnieniu do odliczenia podatku od wartości dodanej, o którym mowa w art. 17 ust. 3 lit. a) dyrektywy 77/388, gdy w stanie faktycznym takim jak w sprawie przed sądem krajowym jedno przedsiębiorstwo, mające siedzibę w danym państwie członkowskim, postanowi dokonać, za pośrednictwem swej spółki zależnej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, czynności w zakresie leasingu towarów na rzecz spółki będącej osobą trzecią, mającej siedzibę w tym pierwszym państwie członkowskim, a to w celu uniknięcia sytuacji, w której podatek od wartości dodanej obciążałby opłaty stanowiące wynagrodzenie za dokonanie tych czynności, przy czym czynności te są klasyfikowane w pierwszym państwie członkowskim jako świadczenie usług w zakresie najmu dokonywane w drugim państwie członkowskim, zaś w tym drugim państwie członkowskim — jako dostawa towarów dokonywana w pierwszym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-410/05: Skarga wniesiona w dniu  21 listopada 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/20

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-410/05)
   (2006/C 36/40)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 21 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez G. Zavosa i G. Brauna ze Służby Prawnej, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2001/97/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/308/EWG w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 1 czerwca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, str. 76.


title: Sprawa T-51/13: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2013 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EBI

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/26

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2013 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EBI
   (Sprawa T-51/13)
   2013/C 86/44
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokat B. Christianos)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od EBI na rzecz skarżącej kwoty 536 610,22 EUR tytułem odszkodowania za szkodę jaka wynika z utraty możliwości zawarcia umowy ramowej wraz z odsetkami wyrównawczymi od dnia 31 stycznia 2008 r. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie i odsetkami za zwłokę od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie do dnia pełnej zapłaty,

               —

               zasądzenie od EBI na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 150 000 EUR jako przykładnego odszkodowania wraz z odsetkami wyrównawczymi od dnia 31 stycznia 2008 r. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie i odsetkami za zwłokę od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie do dnia pełnej zapłaty,

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi do Sądu Unii Europejskiej, na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE w związku z art. 266 TFUE, o zasądzenia odszkodowania za szkodę poniesioną w wyniku niezgodnego z prawem działania Europejskiego Banku Inwestycyjnego (zwanego dalej, „EBI”).
   Taka szkoda powstała, jak stwierdzono w wyroku Sądu z dnia 20 września 2011 r. w sprawie T-461/08 Evropaïki Dynamiki przeciwko EBI, w wyniku niezgodnego z prawem odrzucenia przez EBI oferty przedstawionej przez skarżącą w ramach przetargu na zawarcie umowy ramowej dotyczącej świadczenia usług.
   W takim kontekście skarżąca żąda, po pierwsze, odszkodowania za szkodę poniesioną z uwagi na utratę możliwości zawarcia umowy ramowej, jako środek przywrócenia stanu poprzedniego oraz, po drugie, przykładnego odszkodowania za niezgodne z prawem i stanowiące nadużycie działania EBI względem skarżącej.
   Skarżąca twierdzi, że w odniesieniu do jej odszkodowania spełnione są przesłanki pozaumownej odpowiedzialności EBI, zgodnie z interpretacją przyjętą w orzecznictwie.


title: Sprawa C-371/05: Skarga wniesiona w dniu  7 października 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/8

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-371/05)
   (2006/C 10/17)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 7 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. Cattabrigę, X. Lewisa i L. Visaggia, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że wobec okoliczności że Comune di Mantova powierzyła, w sposób bezpośredni i z pominięciem uprzedniego opublikowania odpowiedniego ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, zarządzanie, konserwację i rozwój wewnętrznego systemu informatycznego spółce A.S.I. S.p.A., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie dyrektywy 92/50/EWG, a w szczególności art. 11 i 15 ust. 2 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               1.

               W następstwie wniesionej do niej skargi Komisja dowiedziała się o umowie zawartej w dniu 2 grudnia 1997 r., na podstawie której Comune di Mantova powierzyła, w sposób bezpośredni i z pominięciem uprzedniego opublikowania ogłoszenia o zamówieniu, zarządzanie, konserwację i rozwój wewnętrznego systemu informatycznego spółce Azienda Servizi Informativi (zwanej dalej „A.S.I.”) S.p.A., w której posiada udziały. Umowę tą zawarto na okres piętnastu lat, do 31 grudnia 2012 r.

               2.

               Komisja twierdzi, że powierzenie spółce A.S.I. S.p.A systemu informatycznego Comune di Mantova stanowi zamówienie publiczne na usługi, do którego ma zastosowanie dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (1). W niniejszej sprawie należało zatem zastosować procedurę udzielenia zamówienia zgodnie z postanowieniami tej dyrektywy, a w szczególności dokonać publikacji odpowiedniego ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, zgodnie z art. 11 i 15 ust. 2 tej dyrektywy.

               3.

               Ponadto zdaniem skarżącej władze włoskie nie przedstawiły wystarczających dowodów w celu wykazania, że w świetle ogółu stosunków prawnych łączących Comune i spółkę, której powierzono świadczenie usług, jak również w świetle działalności wykonywanej przez tą ostatnią, sporne powierzenie świadczenia usług stanowi operację całkowicie „wewnętrzną” (lub In House Providing), wyłączoną z zakresu stosowania dyrektyw wspólnotowych dotyczących zamówień publicznych.

      (1)  Dz.U. L 209, str. 1.


title: Sprawa C-578/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Rhimou Chakroun przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken (Prawo do łączenia rodzin — Dyrektywa 2003/86/WE — Pojęcie korzystania z systemu pomocy społecznej — Pojęcie łączenia rodzin — Założenie rodziny)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Rhimou Chakroun przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken
   (Sprawa C-578/08) (1)

   (Prawo do łączenia rodzin - Dyrektywa 2003/86/WE - Pojęcie korzystania z systemu pomocy społecznej - Pojęcie łączenia rodzin - Założenie rodziny)
   2010/C 113/17
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rhimou Chakroun

      Strona pozwana: Minister van Buitenlandse Zaken

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 2 lit. d) i art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 251, s. 12) — Pojęcia korzystania z systemu pomocy społecznej i łączenia rodzin

      Sentencja

               1)

               Zwrot „korzystanie z systemu pomocy społecznej” zawarty w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on państwu członkowskiemu na przyjęcie przepisów o łączeniu rodziny odmawiających go członkowi rodziny rozdzielonej, który wykazał, iż posiada stabilne i regularne środki wystarczające do utrzymania jego oraz członków jego rodziny, lecz który z powodu poziomu dochodów byłby jednak uprawniony do szczególnej pomocy w przypadku szczególnych i indywidualnie ustalonych kosztów niezbędnych do jego utrzymania, zwolnień z podatku przyznanych przez samorząd terytorialny w zależności od dochodów lub środków wspierania dochodów w ramach gminnej polityki minimalnej („minimabeleid”).

               2)

               Dyrektywę 2003/86, a w szczególności jej art. 2 lit. d) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten sprzeciwia się regulacji krajowej, która w celu zastosowania warunków dotyczących dochodów ustanowionych w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/86 dokonuje rozróżnienia w zależności od tego, czy związki rodzinne powstały przed wjazdem czy po wjeździe członka rodziny rozdzielonej na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-180/08 P: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 listopada 2009 r. — Tiralongo przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Nieprzedłużenie umowy o pracę na czas określony — Skarga o odszkodowanie — Źródło szkody — Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/27

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 listopada 2009 r. — Tiralongo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-180/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy o pracę na czas określony - Skarga o odszkodowanie - Źródło szkody - Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej)
   2010/C 11/53
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Giuseppe Tiralongo (Ladispoli, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, R. Sciaudone i S. Frazzani)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata S. Corongiu)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 6 marca 2008 r. w sprawie F-55/07 Tiralongo przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowane w Zbiorze) i mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Giuseppe Tiralongo pokryje własne koszty postępowania, jak również koszty poniesione przez Komisje Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz. U C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-476/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Poal Investments XXI i in. przeciwko Komisji

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/49

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Poal Investments XXI i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-476/14)
   2014/C 261/77
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Poal Investments XXI, SL (Madryt, Hiszpania); Poal Investments XXII, SL (Madryt); Naviera Cabo Vilaboa C-1658, AIE (Madrid) i Naviera Cabo Domaio C 1659, AIE (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-158/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Pracownicy mundurowi administracji publicznej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-158/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Pracownicy mundurowi administracji publicznej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2010/C 179/19
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Martinez del Peral Cagigal i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: B. Plaza Cruz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s.9) i art. 18 lit. a) dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 307, s. 18) utrzymanego w mocy na podstawie art. 27 ust. 1 dyrektywy 2003/88 czytanego łącznie z załącznikiem I część B do tej dyrektywy — Pracownicy mundurowi administracji publicznej

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy w odniesieniu do pracowników mundurowych administracji publicznej, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 1 ust. 3 tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa C-622/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-320/10 Fürstlich Castell’sches Domänenamt Albrecht Fürst zu Castell-Castell przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 listopada 2013 r. przez Castel Frères SAS

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-320/10 Fürstlich Castell’sches Domänenamt Albrecht Fürst zu Castell-Castell przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 listopada 2013 r. przez Castel Frères SAS
   (Sprawa C-622/13 P)
   2014/C 24/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Castel Frères SAS (przedstawiciel: A. von Mühlendahl, H. Hartwig, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Fürstlich Castell’sches Domänenamt Albrecht Fürst zu Castell-Castell

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 września 2013 r. w sprawie T-320/10;

               —

               oddalenie wniesionej przez Fürstlich Castell’sches Domänenamt Albrecht Fürst zu Castell-Castell skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2010 r. w sprawie R 962/2009-2;

               —

               obciążenie Urzędu i innych uczestników postępowania kosztami postępowania przed Sądem i przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, oddalając jej żądanie dotyczące odrzucenia wniesionej do niego skargi z uwagi na „nadużycie prawa”, którego dopuścił się jej przeciwnik procesowy. Wnosząca odwołanie podnosi, że doszło do przeinaczenia dowodu. Jej żądanie oparte jest także na tym, że doszło do błędnego zrozumienia roli nadużycia prawa w postępowaniach przed instytucjami Unii Europejskiej. Ponadto podnosi ona także, że zaskarżony wyrok dotknięty jest brakiem uzasadnienia, ponieważ Sąd nie wskazał przyczyn, dla których oddalił jej żądanie.
   Wnosząca odwołanie twierdzi również, że Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 (1), gdyż uznając, iż należący do wnoszącej odwołanie znak towarowy został nieprawidłowo zarejestrowany, błędnie zastosował obowiązujące kryteria prawne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-406/06: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lutego 2007 r. — Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Oczywisty brak właściwości Trybunału — Przekazanie Sądowi Pierwszej Instancji)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/15

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lutego 2007 r. — Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-406/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Oczywisty brak właściwości Trybunału - Przekazanie Sądowi Pierwszej Instancji)
   (2007/C 95/25)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Landtag Schleswig-Holstein (przedstawiciele: S. Laskowski oraz J. Caspar, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 marca 2006 r. oraz z dnia 23 czerwca 2006 r., na mocy których odmówiono skarżącej dostępu do dokumentu SEC(2005) 420 z dnia 22 marca 2005 r., zawierającego analizę prawną dotyczącą projektu decyzji ramowej będącej przedmiotem dyskusji w Radzie, w sprawie zabezpieczania danych przetwarzanych i przechowywanych w związku ze świadczeniem publicznie dostępnych usług komunikacji elektronicznej lub danych w publicznych sieciach komunikacyjnych w celu zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępczości i przestępstw kryminalnych, w tym terroryzmu (doc. Rady 8958/04 CRIMORG 36 TELECOM 82).
   Sentencja

               1)

               Sprawa C-406/06 Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji zostaje przekazana Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz. U. C 294 z 2.12.2006.


               18.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/15

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-21/14)
   (2014/C 455/10)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 22 października 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera i Clémence’a Perrina, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 4 rozdziału IV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia EOG;

               2.

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 18 lutego 2014 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 18 grudnia 2013 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią („akt prawny”), przywołanej w pkt 4 rozdziału IV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 16 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu.


title: Sprawa T-556/08: Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2015 r. – Slovenská pošta/Komisja (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Słowackie rynki usług przesyłek tradycyjnych i przesyłek hybrydowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE — Wyłączne prawo do doręczania przesyłek hybrydowych — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do bycia wysłuchanym — Określenie rynku — Rozszerzenie monopolu — Artykuł 86 ust. 2 WE — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/20

         Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2015 r. – Slovenská pošta/Komisja
   (Sprawa T-556/08) (1)

   ((Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Słowackie rynki usług przesyłek tradycyjnych i przesyłek hybrydowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE - Wyłączne prawo do doręczania przesyłek hybrydowych - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Określenie rynku - Rozszerzenie monopolu - Artykuł 86 ust. 2 WE - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania))
   (2015/C 155/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Slovenská pošta a.s. (Bańska Bystrzyca, Słowacja) (przedstawiciele: początkowo O. Brouwer, C. Schillemans i M. Knapen, następnie O. Brouwer i P. Schepens, wreszcie O. Brouwer i A. Pliego Selie, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Sauer, A. Tokár i A. Antoniadis, następnie R. Sauer, A. Tokár i C. Vollrath, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Cromwell a.s. (Bratysława, Słowacja); Slovak Mail Services a.s. (Bratysława); Prvá Doručovacia a.s. (Bratysława) (przedstawiciele: początkowo M. Maier i P. Werner, następnie P. Werner, adwokaci); ID Marketing Slovensko s.r.o., dawniej TNT Post Slovensko s.r.o. (Bratysława) (przedstawiciele: początkowo J. Ellison, solicitor, i T. Rybár, adwokat, następnie T. Rybár i I. Pecník, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2008) 5912 wersja ostateczna z dnia 7 października 2008 r. dotyczącej słowackich przepisów prawa pocztowego odnoszących się do usług przesyłek hybrydowych (sprawa COMP/39.562 – Słowackie prawo pocztowe).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Slovenská pošta a.s. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, jak również przez Cromwell a.s., przez Slovak Mail Services a.s., przez Prvá Doručovacia a.s. oraz przez ID Marketing Slovensko s.r.o.

               3)

               Republika Słowacka pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-642/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Cieśla/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/56

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Cieśla/Parlament
   (Sprawa T-642/15)
   (2016/C 048/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wojciech Cieśla (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8463 C Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa C-59/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Nancy (Francja) w dniu 9 lutego 2011 r. — Association Kokopelli przeciwko Graines Baumaux SAS

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Nancy (Francja) w dniu 9 lutego 2011 r. — Association Kokopelli przeciwko Graines Baumaux SAS
   (Sprawa C-59/11)
   2011/C 120/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Nancy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association Kokopelli

      Strona pozwana: Graines Baumaux SAS

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywy Rady 98/95/WE (1), 2002/53/WE (2) i 2002/55/WE (3) oraz dyrektywa Komisji 2009/145 (4) są ważne w świetle następujących praw i zasad podstawowych Unii Europejskiej, mianowicie zasad swobody prowadzenia działalności gospodarczej, proporcjonalności, równości lub zakazu dyskryminacji, swobodnego przepływu towarów oraz w świetle zobowiązań podjętych na podstawie Międzynarodowego traktatu o zasobach genetycznych roślin dla wyżywienia i rolnictwa, w szczególności w zakresie w jakim ustanawiają ograniczenia produkcji i obrotu materiałem siewnym i sadzonkami roślin dawnych?

      (1)  Dyrektywa Rady 98/95/WE z dnia 14 grudnia 1998 r. zmieniająca, w odniesieniu do konsolidacji rynku wewnętrznego odmian roślin modyfikowanych genetycznie oraz genetycznych zasobów roślinnych, dyrektywy 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 66/403/EWG, 69/208/EWG, 70/457/EWG i 70/458/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym zbóż, sadzeniakami ziemniaków, materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych, oraz materiałem siewnym warzyw, oraz w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin uprawnych (Dz.U. 1999 L 25, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych (Dz.U. L 193, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw (Dz.U. L 193, s. 33).

      (4)  Dyrektywa Komisji 2009/145/WE z dnia 26 listopada 2009 r. przewidująca pewne odstępstwa w odniesieniu do zatwierdzania populacji miejscowych i odmian warzyw tradycyjnie uprawianych w poszczególnych miejscach i regionach i zagrożonych erozją genetyczną oraz odmian warzyw niemających wewnętrznej wartości dla plonów o przeznaczeniu handlowym, wyprodukowanych w celu uprawy w określonych warunkach, oraz wprowadzania do obrotu materiału siewnego tych populacji miejscowych i odmian (Dz.U. L 312, s. 44).


title: Sprawa F-73/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2015 r. – AX/EBC (Służba publiczna — Personel EBC — Postępowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Zwolnienie — Prawo do obrony — Dostęp do akt postępowania dyscyplinarnego — Dostęp do informacji i dokumentw dotyczących innych służb — Rozsądny termin — Zgodność z prawem składu komisji dyscyplinarnej — Doradcza rola komisji dyscyplinarnej — Kara surowsza w stosunku do zalecanej — Obowiazek uzasadnienia — Zarządzanie służbą — Oczywisty błąd w ocenie — Proporcjonalność kary — Okoliczności łagodzące — Okoliczności obciążające — Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2015 r. – AX/EBC
   (Sprawa F-73/13) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBC - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Zwolnienie - Prawo do obrony - Dostęp do akt postępowania dyscyplinarnego - Dostęp do informacji i dokumentw dotyczących innych służb - Rozsądny termin - Zgodność z prawem składu komisji dyscyplinarnej - Doradcza rola komisji dyscyplinarnej - Kara surowsza w stosunku do zalecanej - Obowiazek uzasadnienia - Zarządzanie służbą - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność kary - Okoliczności łagodzące - Okoliczności obciążające - Zarzut niezgodności z prawem))
   (2015/C 146/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AX (przedstawiciel: L. Levi, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: M. López Torres i E. Carlini, pełnomocnicy oraz adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącego w następstwie postępowania dyscyplinarnego przeprowadzonego z powodu poważnego przewinienia oraz żądanie zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miał doznać skarżący.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AX pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013, s. 33.


title: Sprawa C-486/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 22 września 2011 r. — Jonathan Rodrigues Esteves przeciwko Seguros Allianz Portugal SA

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 22 września 2011 r. — Jonathan Rodrigues Esteves przeciwko Seguros Allianz Portugal SA
   (Sprawa C-486/11)
   2011/C 355/16
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal da Relação de Guimarães

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jonathan Rodrigues Esteves.

      Strona pozwana: Seguros Allianz Portugal SA.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1a trzeciej dyrektywy 90/323/EWG (1) wprowadzony przez art. 4 piątej dyrektywy 2005/14/WE (2) w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym (takim jak art. 505 i 570 Código Civil), zgodnie z którymi obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za ruch pojazdów samochodowych nie obejmuje odpowiedzialności za szkody na osobie i szkody materialne spowodowane przez rowerzystę w wypadku drogowym, w którym uczestniczyli samochód i rower, pomimo iż wypadek został spowodowany wyłącznie przez zachowanie rowerzysty?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, to znaczy, jeżeli owo wyłączenie odpowiedzialności byłoby sprzeczne z prawem wspólnotowym, to czy wykładnia ww. dyrektyw wspólnotowych jest sprzeczna przepisami krajowymi, które ograniczają lub obniżają owo odszkodowanie z uwzględnieniem winy rowerzysty, z jednej strony, oraz ryzyko związane z pojazdem, z drugiej strony, w przyczynieniu się do zaistnienia wypadku?

      (1)  Dz.U. L 129, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 149, s. 14.


title: Sprawa T-326/13: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2013 r. — Komisja przeciwko Thales développement et coopération

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/7

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2013 r. — Komisja przeciwko Thales développement et coopération
   (Sprawa T-326/13)
   2013/C 298/12
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i B. Conte, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata N. Coutrelisa)

      Strona pozwana: Thales développement et coopération SAS (Vélizy-Villacoublay, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od spółki Thales zwrotu na rzecz Komisji Europejskiej całości kwot otrzymanych tytułem umów NEMECEL i DREAMCAR, to jest z tytułu umowy NEMECEL kwoty głównej 700 335,66 EUR plus należne odsetki, a z tytułu umowy DREAMCAR kwoty głównej 812 821,43 EUR plus należne odsetki;

               —

               obciążenie spółki Thales całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W następstwie dochodzenia przeprowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) Komisja wnosi do Sądu w drodze skargi na podstawie art. 272 TFUE o zasądzenie od strony pozwanej zwrotu na rzecz Komisji całości kwot otrzymanych przez jej dawną spółkę zależną SRTI (SRTI System, Industrial Process Department), przekształconą w SODETEG (Société d’Études Techniques et d’Entreprises Générales SA) a następnie w THALESEC (Thales Engineering and Consulting), w ramach dwóch umów badawczych o nazwach „NEMECEL” i „DREAMCAR”.
   Komisja twierdzi, że wspomniane kwoty zostały pobrane nienależnie w następstwie poważnych nieprawidłowości finansowych, nieprzestrzegania zobowiązań umownych oraz naruszenia podstawowych przepisów prawa. Spółka zależna strony pozwanej w szczególności zgłosiła zawyżone koszty poprzez wystawienie faktur za godziny nieprzepracowane.


title: Sprawa T-416/06 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 lutego 2007 r. — Sumitomo Chemical Agro Europe przeciwko Komisji (Środek tymczasowy — Wniosek o zawieszenie wykonania aktu — Dyrektywa 91/414/EWG — Brak okoliczności niecierpiących zwłoki)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/43

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 lutego 2007 r. — Sumitomo Chemical Agro Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-416/06 R)
   (Środek tymczasowy - Wniosek o zawieszenie wykonania aktu - Dyrektywa 91/414/EWG - Brak okoliczności niecierpiących zwłoki)
   (2007/C 95/89)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sumitomo Chemical Agro Europe SAS (Saint-Didier-au-Mont-d'Or, Francja) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A L. Parpala i B. Doherty, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek zmierzający po pierwsze, do zawieszenie wykonania niektórych przepisów dyrektywy Komisji 2006/132/WE z dnia 11 grudnia 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414 w celu włączenia procymidonu jako substancji czynnej (Dz.U. L 349, str. 22), a po drugie do zarządzenia innych środków tymczasowych.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-558/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 września 2012 r. w sprawie T-278/10 Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 4 grudnia 2012 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 września 2012 r. w sprawie T-278/10 Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 4 grudnia 2012 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-558/12 P)
   2013/C 32/17
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG, Lidl Stiftung & Co. KG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji, jak również kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu z dnia 21 września 2012 r. w sprawie T-278/10, na mocy którego stwierdzono nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 marca 2010 r. (sprawa R 770/2009-1).
   Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty:

               Po pierwsze, powołuje się on na naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ Sąd stwierdził nieważność decyzji Izby Odwoławczej z powodu nieprzeprowadzenia badania wysoce odróżniającego charakteru znaku, na który powołano się w sprzeciwie, mimo że zgodnie z ustaleniem dokonanym przez sam Sąd kolidujące ze sobą znaki towarowe są ogólnie do siebie niepodobne, wobec czego już z tego tylko względu nie może istnieć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

               Po drugie, wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 64 ust. 1 tego rozporządzenia, ponieważ przepisy te zakładają, że Wesergold Getränkeindustrie musiała powołać się na wysoce odróżniający charakter znaku przywołanego na poparcie sprzeciwu, co w sposób oczywisty nie miało miejsca. Wesergold Getränkeindustrie przestała powoływać się na uzyskany w następstwie używania wysoce odróżniający charakter swojego znaku jeszcze na etapie postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów, a najpóźniej na etapie postępowania przed Izbą Odwoławczą. Przeciwne założenie Sądu, że jeszcze na etapie postępowania odwoławczego Wesergold Getränkeindustrie powoływała się na uzyskany w następstwie używania wysoce odróżniający charakter swojego znaku, stanowi oczywiste przeinaczenie okoliczności faktycznych, które nie wymaga przeprowadzenia nowych dowodów.

               Po trzecie, zaskarżony wyrok narusza utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym uchybienie nie powinno prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli w sposób oczywisty nie wpływa na rozstrzygnięcie przyjęte w tej decyzji. Kwestia wysoce odróżniającego charakteru znaku, na który powołano się w sprzeciwie, jest nieistotna nie tylko z powodu wyraźnie stwierdzonego przez Sąd braku podobieństwa oznaczeń, lecz także z tego względu, że Wesergold Getränkeindustrie w dokumentach przedstawionych w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów nie przedstawiła prima facie żadnego dowodu uzyskania przez jej znak wysoce odróżniającego charakteru w następstwie używania. Sąd powinien był zbadać ów przedstawiony w dniu 10 marca 2008 r. oczywiście niewystarczający dowód pod kątem jego adekwatności, aby uniknąć zbędnej przewlekłości postępowania i podwyższenia jego kosztów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-322/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano (Włochy) w dniu 13 czerwca 2013 r. — Ulrike Elfriede Grauel Rüffer przeciwko Katerinie Pokornej

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano (Włochy) w dniu 13 czerwca 2013 r. — Ulrike Elfriede Grauel Rüffer przeciwko Katerinie Pokornej
   (Sprawa C-322/13)
   (2013/C 226/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bolzano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ulrike Elfriede Grauel Rüffer

      Strona pozwana: Katerina Pokorná

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładnia art. 18 i 21 TFUE stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, takich jak sporne w niniejszej sprawie, które przyznają prawo stosowania języka niemieckiego w postępowaniach cywilnych przed sądami prowincji Bolzano tylko obywatelom włoskim zamieszkałym w prowincji Bolzano, a nie obywatelom innych państw członkowskich Unii Europejskiej, niezależnie od tego, czy mieszkają w prowincji Bolzano?


title: Sprawa C-401/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 96/82/WE — Niebezpieczeństwa związane z poważnymi awariami z udziałem substancji niebezpiecznych — Artykuł 11 ust. 1 lit. c) — Sporządzanie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dotyczących środków, jakie należy przedsięwziąć poza terenem zakładów — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/19

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-401/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 96/82/WE - Niebezpieczeństwa związane z poważnymi awariami z udziałem substancji niebezpiecznych - Artykuł 11 ust. 1 lit. c) - Sporządzanie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dotyczących środków, jakie należy przedsięwziąć poza terenem zakładów - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   2009/C 141/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i A. Sipos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: E. Riedl, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, zmienionej dyrektywą 2003/105/WE (Dz.U. 1997, L 10, s. 13) — Niesporządzenie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dotyczących środków, jakie należy przedsięwziąć poza terenem zakładów

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów objętych art. 9 tej dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, zmienionej dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r., Republika Austrii uchybiła ciążącym na niej zobowiązaniom wynikającym z art. 11 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-304/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Directmedia Publishing GmbH przeciwko Albert-Ludwigs-Universität Freiburg (Dyrektywa 96/9/CE — Ochrona prawna baz danych — Prawo sui generis — Pojęcie pobieranie danych )

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Directmedia Publishing GmbH przeciwko Albert-Ludwigs-Universität Freiburg
   (Sprawa C-304/07) (1)

   (Dyrektywa 96/9/CE - Ochrona prawna baz danych - Prawo sui generis - Pojęcie „pobieranie danych’)
   (2008/C 301/17)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Directmedia Publishing GmbH

      Strona pozwana: Albert-Ludwigs-Universität Freiburg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 7 ust. 2 lit. a) dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77, s. 20) — Przejęcie danych z chronionej bazy danych do innej bazy danych, które dokonywane jest element po elemencie, po dokładnym sprawdzeniu danych bez operacji kopiowania — Kwalifikacja takiej czynności przejęcia danych jako „pobrania danych” w rozumieniu dyrektywy 96/9/WE
   Sentencja
   Przejęcie elementów chronionej bazy danych do innej bazy w następstwie przeglądania tej pierwszej na ekranie oraz indywidualnej oceny elementów w niej zawartych może stanowić „pobieranie danych” w rozumieniu art. 7 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych, o ile działanie to stanowi przeniesienie istotnej pod względem jakościowym lub ilościowym części zawartości chronionej bazy danych lub przenoszenie części nieistotnych, które w skutek jego powtarzalnego i systematycznego charakteru mogło doprowadzić do przeniesienia istotnej części tej zawartości; ocena, czy ma to miejsce, należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-446/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 10 sierpnia 2016 r. przez CC od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-9/12 RENV, CC/Parlament

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/22

         Odwołanie wniesione w dniu 10 sierpnia 2016 r. przez CC od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-9/12 RENV, CC/Parlament
   (Sprawa T-446/16 P)
   (2016/C 371/24)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: CC (Bridel, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Maximini)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               w związku z tym uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie F-9/12 RENV (CC/Parlament Europejski) z wyjątkiem pkt 3 sentencji dotyczącego kosztów;

               —

               w związku z tym stwierdzenie powstania odpowiedzialności pozaumownej Parlamentu Europejskiego z tytułu zawinionych uchybień w zarządzaniu listą odpowiednich kandydatów wnoszącej odwołanie i obowiązku naprawienia wynikłej z tego szkody;

               —

               w związku z tym orzeczenie zgodnie z żądaniami wnoszącej odwołanie przedstawionymi w skardze w pierwszej instancji;

               —

               w związku z tym orzeczenie, że:

                           —

                           wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie F-9/12 RENV (CC/Parlament Europejski) zostaje uchylony z wyjątkiem pkt 3 sentencji dotyczącego kosztów,

                           —

                           Parlament Europejski zobowiązany jest do zapłaty wnoszącej odwołanie kwoty 749 449,30 EUR tytułem odszkodowania, obliczonego za okres od grudnia 2003 r. do grudnia 2011 r., plus składki emerytalne, a za okres późniejszy aż do osiągnięcia wieku emerytalnego – miesięcznej zapłaty kwoty netto w wysokości wynagrodzenia ustalonej dla urzędników grupy funkcyjnej AD o zaszeregowaniu AD 9 stopień 2, drugi rok, z uwzględnieniem zwykłego przebiegu kariery zawodowej urzędnika w tej samej grupie zaszeregowania, uzupełnionej o odpowiednie składki emerytalne oraz na ubezpieczenie zdrowotne, wraz z naliczonymi od całości odsetkami za zwłokę według stopy Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o 2 punkty;

                           —

                           dodatkowo Parlament Europejski zobowiązany jest zapłacić wnoszącej odwołanie kwotę 70 000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

                           —

                           Parlament Europejski pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w niniejszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w kwestii zarzutu niedopuszczalności nowych dowodów, na które składają się:

                           —

                           przeinaczenie stanu faktycznego, brak uzasadnienia, naruszenie wymogu bezstronności i prawa do rzetelnego procesu (art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), naruszenie zasady nemo potest venire contra factum proprium oraz przeinaczenie okoliczności faktycznych dotyczących rzekomego przedstawienia nowych dowodów po terminie;

                           —

                           nieuznanie naruszenia przez Parlament obowiązku przejrzystości i lojalnej współpracy wobec Sądu;

                           —

                           oczywisty błąd w ocenie co do zmiany numeracji listy odpowiednich kandydatów EUR/A/151/98 na EUR/A/151.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa w zakresie braku kwalifikacji prawnej i uzasadnienia decyzji sekretarza generalnego z dnia 19 maja 2005 r. i naruszenia wyroku stwierdzającego nieważność Sądu Unii Europejskiej, na które składają się:

                           —

                           brak kwalifikacji prawnej decyzji sekretarza generalnego z dnia 19 maja 2005 r.;

                           —

                           naruszenie wyroku stwierdzającego nieważność T-457/13 P.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący przeinaczenia stanu faktycznego w zakresie pism EPSO.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący przeinaczenia pisma Parlamentu z dnia 15 października 2007 r. z twierdzeniem, że wnosząca odwołanie została poinformowana o zniszczeniu jej akt konkursowych.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa w przedmiocie kwalifikacji prawnej decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2003 r.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia wyroku stwierdzającego nieważność w zakresie obliczenia szkody.


title: Sprawa T-429/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 marca 2006 r.  — Valero Jordana przeciwko Komisji (Urzędnicy — Powołanie — Zmiana grupy zaszeregowania — Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2006 r. — Valero Jordana przeciwko Komisji
   (Sprawa T-429/03) (1)

   (Urzędnicy - Powołanie - Zmiana grupy zaszeregowania - Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)
   (2006/C 108/29)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Gregorio Valero Jordana (Uccle, Belgia) [Przedstawiciele: N. Lhoëst i É. De Schietere de Lophem, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: V. Joris i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy oraz D. Waelbroeck, avocat]
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji z dnia 19 grudnia 2002 r. o ostatecznym zaszeregowaniu skarżącego do grupy A7, szczebel 3 oraz uchylenie, jeśli zachodzi taka potrzeba, decyzji Komisji z dnia 9 września 2003 r. o oddaleniu zażalenia skarżącego, a także pomocniczo, przedłożenie niektórych dokumentów.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004 r.


title: Sprawa T-47/13: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r. — Goldsteig Käsereien Bayerwald przeciwko OHIM — Vieweg (goldstück) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego goldstück — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy GOLDSTEIG — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/20

      Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r. — Goldsteig Käsereien Bayerwald przeciwko OHIM — Vieweg (goldstück)
      (Sprawa T-47/13) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego goldstück - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy GOLDSTEIG - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
      (2014/C 71/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Goldsteig Käsereien Bayerwald GmbH (Cham, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel. A. Poch, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Christin Vieweg (Sonneberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Pröll)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 listopada 2012 r. (sprawa R 2589/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Goldsteig Käsereien Bayerwald GmbH a Christiną Vieweg.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Goldsteig Käsereien Bayerwald GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa T-300/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Fricopan Back przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/27

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Fricopan Back przeciwko Komisji
   (Sprawa T-300/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni iuris))
   (2014/C 431/48)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fricopan Back GmbH Immekath (Klötze, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Volz i B. Wißmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie skutków prawnych decyzji, którą Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa, dotyczące niemieckiej ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-112/08: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/24

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-112/08)
   (2008/C 128/42)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M.A. Rabanal Suárez i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla dostosowania się do dyrektywy 2006/48/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, a w szczególności do art. 68 ust. 3, art. 72, 73 ust. 3, art. 74, 99, 100 i 101, art. 110-114, art. 118 i 119, art. 124-127, art. 129-132, art. 133, art. 136, art. 144 i 145, art. 149, 152, art. 154 ust. 1, art. 155, załącznika V, VI (za wyjątkiem części I), załącznika VII-XII (z wyjątkiem załącznika X, część I, II i III), a w każdym razie poprzez niedoinformowanie Komisji o przyjęciu takich przepisów, Hiszpania uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wyznaczony na dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy 2006/48/WE upłynął dnia 31 grudnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 177, str. 1.


title: Sprawa T-182/10: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2010 r. — AISCAT przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/54

      Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2010 r. — AISCAT przeciwko Komisji
      (Sprawa T-182/10)
      (2010/C 161/85)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Associazione Italiana delle Società Concessionarie per la costruzione e l’esercizio di Autostrade e Trafori stradali (AISCAT) (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: M. Maresca, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 lutego 2010 r.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji Europejskiej z dnia 10 lutego 2010 r., w którym została wykluczona ewentualność naruszenia art. 87 WE (obecnie art. 107 TFUE) przez Republikę Włoską polegającego na powierzeniu przez nią budowy odcinka autostrady (zwanego „Passante di Mestre”) i zarządzania nim bez postępowania przetargowego mieszanej spółce publiczno/prywatnej CAV S.p.A. (spółce akcyjnej utworzonej przez ANAS S.p.A. i region Veneto w równych udziałach) oraz na sfinansowaniu tej budowy poprzez podwyższenie opłat w punktach poboru opłat za przejazd autostradą istniejących na równoległym i konkurencyjnym odcinku autostrady.
      Zdaniem skarżącej Republika Włoska naruszyła art. 87 WE (obecnie art. 107 TFUE) z dwóch powodów:

                  Po pierwsze, fakt, że Republika Włoska udzieliła koncesji na budowę i zarządzanie Passante di Mestre bezpośrednio CAV na podstawie art. 2 ust. 290 ustawy nr 244 z dnia 24 grudnia 2007 r., stanowi pomoc państwa, ponieważ z uwagi na brak przesłanek uzasadniających tzw. zamówienie in-house zamówienie zostało udzielone spółce mieszanej, której przysługuje nienależna przewaga nad konkurencją ze względu na jej cechy charakterystyczne przewidziane w statucie oraz związane z zarządem. W CAV 50 % akcji posiada bowiem ANAS, która mimo że pełni rolę publiczno-prawną jako organ regulacyjny, prowadzi także działalność przedsiębiorstwa (budowa autostrad i zarządzanie nimi) na rynku, który ona sama reguluje, którego uregulowaniom ona sama podlega i w stosunku do którego ona sama jest organem udzielającym koncesji.

                  Po drugie, fakt, że Republika Włoska zaaprobowała porozumienie zawarte między ANAS (w charakterze organu udzielającego koncesji) a CAV w sprawie finansowania Passante di Mestre poprzez podwyższenie opłat w punktach poboru opłat za przejazd autostradą istniejących na równoległym i konkurencyjnym odcinku autostrady, stanowi pomoc państwa na rzecz CAV.

                  Podwyżka opłat stanowiła bowiem instrument, który umożliwił skierowanie ruchu pojazdów silnikowych na nowo budowany odcinek (Passante di Mestre) i jednocześnie spowodował spadek ruchu na konkurencyjnym odcinku (zwanym „Tangenziale di Mestre”) stanowiącym przedmiot wspomnianej podwyżki. Przedmiotem pomocy nie jest zatem kwota wynikająca z podwyżki opłat sama w sobie, lecz korzyść konkurencyjna, jaką CAV z niej czerpie, oraz z drugiej strony strata, jaką poniosły z tego powodu spółki posiadające koncesje w stosunku do Tangenziale di Mestre.