title: Sprawa C-489/18: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — Farmland Kft./Földművelésügyi Miniszter (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 §2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rolnictwo — Systemy wsparcia bezpośredniego — System płatności jednolitych — Wniosek o jednolitą płatność obszarową — Kryteria — Uprawniony użytkownik gruntu rolnego)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/5

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — Farmland Kft./Földművelésügyi Miniszter
      (Sprawa C-489/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 §2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rolnictwo - Systemy wsparcia bezpośredniego - System płatności jednolitych - Wniosek o jednolitą płatność obszarową - Kryteria - Uprawniony użytkownik gruntu rolnego)
      (2019/C 172/05)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Farmland Kft.

         Druga strona postępowania: Földművelésügyi Miniszter

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (sąd administracyjny i pracy dla okręgu Budapeszt, Węgry) postanowieniem z dnia 17 lipca 2018 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.


title: Sprawa C-689/18: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Patron — Grecja) — XT/Elliniko Dimosio (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Podatki wewnętrzne — Zakaz dyskryminującego opodatkowania — Podatek od towarów luksusowych — Pojazdy samochodowe — Zwolnienie z podatku w zależności od daty pierwszego dopuszczenia do ruchu w państwie członkowskim opodatkowania — Brak uwzględnienia daty pierwszego dopuszczenia do ruchu w innym państwie członkowskim)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/5

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Patron — Grecja) — XT/Elliniko Dimosio
      (Sprawa C-689/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki wewnętrzne - Zakaz dyskryminującego opodatkowania - Podatek od towarów luksusowych - Pojazdy samochodowe - Zwolnienie z podatku w zależności od daty pierwszego dopuszczenia do ruchu w państwie członkowskim opodatkowania - Brak uwzględnienia daty pierwszego dopuszczenia do ruchu w innym państwie członkowskim)
      (2019/C 172/06)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Dioikitiko Protodikeio Patron

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XT

         Strona pozwana: Elliniko Dimosio

         Sentencja

      Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, jak to będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu do użytku prywatnego o dużej pojemności silnika, starszego niż dziesięcioletni, licząc od roku, w którym został on po raz pierwszy dopuszczany do ruchu w tym państwie członkowskim jest zwolniony z podatku od towarów luksusowych, bez uwzględnienia ewentualnego wcześniejszego dopuszczania do ruchu w innym państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: sprawa C-8/19 PPU: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad — Bułgaria) — postępowanie karne przeciwko RH (Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Dyrektywa (UE) 2016/343 — Artykuł 4 — Publiczne wypowiedzi o winie — Postanowienie o tymczasowym aresztowaniu — Środki odwoławcze — Procedura kontroli zgodności z prawem tego postanowienia — Poszanowanie domniemania niewinności — Artykuł 267 TFUE — Artykuł 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do bycia wysłuchanym w rozsądnym terminie — Uregulowanie krajowe ograniczające możliwość skierowania przez sądy krajowe do Trybunału wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym lub nakładające na nie obowiązek wydania orzeczenia bez oczekiwania na odpowiedź na ten wniosek — Sankcje dyscyplinarne w wypadku nieprzestrzegania tego uregulowania)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/6

      Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad — Bułgaria) — postępowanie karne przeciwko RH
      (sprawa C-8/19 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa (UE) 2016/343 - Artykuł 4 - Publiczne wypowiedzi o winie - Postanowienie o tymczasowym aresztowaniu - Środki odwoławcze - Procedura kontroli zgodności z prawem tego postanowienia - Poszanowanie domniemania niewinności - Artykuł 267 TFUE - Artykuł 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do bycia wysłuchanym w rozsądnym terminie - Uregulowanie krajowe ograniczające możliwość skierowania przez sądy krajowe do Trybunału wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym lub nakładające na nie obowiązek wydania orzeczenia bez oczekiwania na odpowiedź na ten wniosek - Sankcje dyscyplinarne w wypadku nieprzestrzegania tego uregulowania)
      (2019/C 172/07)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strona w postępowaniu karnym

      RH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 267 TFUE i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu interpretowanemu w orzecznictwie w taki sposób, że skutkuje ono obowiązkiem orzeczenia przez sąd krajowy w przedmiocie zgodności z prawem postanowienia o tymczasowym aresztowaniu bez możliwości skierowania do Trybunału wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym lub oczekiwania na jego odpowiedź.

                  2)

                  Artykuł 4 i 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym w związku z motywem 16 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wymogi wynikające z domniemania niewinności nie stoją na przeszkodzie — gdy właściwy sąd bada uzasadnione podejrzenie, że podejrzany lub oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo, aby orzec w przedmiocie zgodności z prawem postanowienia o tymczasowym aresztowaniu — wyważeniu przez ten sąd przedstawionych mu dowodów obciążających i odciążających ani uzasadnieniu przez niego orzeczenia nie tylko poprzez wskazanie ustalonych okoliczności, lecz także poprzez rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów obrońcy danej osoby, pod warunkiem że w orzeczeniu tym nie przedstawiono aresztowanej osoby jako winnej.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa C-755/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 26 listopada 2018 r. w sprawie T-458/17, Shindler i in./Rada, wniesione w dniu 30 listopada 2018 r. przez Harry’ego Shindlera i in.

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 26 listopada 2018 r. w sprawie T-458/17, Shindler i in./Rada, wniesione w dniu 30 listopada 2018 r. przez Harry’ego Shindlera i in.
      (Sprawa C-755/18 P)
      (2019/C 172/08)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Harry Shindler i in. (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej
      Postanowieniem z dnia 19 marca 2019 r. Trybunał (czwarta izba) w części odrzucił, a w pozostałym zakresie oddalił to odwołanie.


title: Sprawa C-88/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Zărnești (Rumunia) w dniu 7 lutego 2019 r. — Asociația „Alianța pentru combaterea abuzurilor”/TM, UN, Asociația DMPA

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Zărnești (Rumunia) w dniu 7 lutego 2019 r. — Asociația „Alianța pentru combaterea abuzurilor”/TM, UN, Asociația DMPA
      (Sprawa C-88/19)
      (2019/C 172/09)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Judecătoria Zărnești

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca zażalenie: Asociația „Alianța pentru combaterea abuzurilor”

         Strona przeciwna: TM, UN, Asociația DMPA

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 16 dyrektywy 92/43/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że wymaga on od państw członkowskich ustanowienia odstępstw od art. 12, 13, 14 i art. 15 lit. a) i b) również w przypadkach, gdy zwierzęta należące do zagrożonych gatunków opuszczają siedlisko przyrodnicze i znajdują się w jego bezpośrednim sąsiedztwie lub całkowicie poza nim?

         (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7).


title: Sprawa C-96/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Niederösterreich (Austria) w dniu 8 lutego 2019 r. — VO/Bezirkshauptmannschaft Tulln

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Niederösterreich (Austria) w dniu 8 lutego 2019 r. — VO/Bezirkshauptmannschaft Tulln
      (Sprawa C-96/19)
      (2019/C 172/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Niederösterreich

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VO.

         Organ, którego działania dotyczy skarga: Bezirkshauptmannschaft Tulln

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie (UE) nr 165/2014 (1), a w szczególności jego art. 34 ust. 3 zdanie ostatnie i art. 36 ust. 2, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które na kierowców pojazdów samochodowych wyposażonych w tachograf cyfrowy w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, w wypadku braku zaznaczenia poszczególnych dni roboczych na karcie kierowcy [art. 2 ust. 2 lit. f) rozporządzenia], w odniesieniu do których nie przewozi się również wykresówek, nakłada obowiązek — jeśli chodzi o te dni — przewozu ze sobą wystawianych przez pracodawcę potwierdzeń, które muszą spełniać minimalne wymogi formularza sporządzonego przez Komisję zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2006/22/WE (2) oraz wydania ich podczas kontroli?

                  2)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie I:
                  Czy formularz określony przez Komisję w decyzji 2009/959/UE (3) jest nieważny w całości lub w części?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. 2014, L 60, s. 1).

         (2)  Dyrektywa 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylająca dyrektywę Rady 88/599/EWG (Dz.U. 2006, L 102, s. 35)

         (3)  Decyzja Komisji 2009/959/UE z dnia 14 grudnia 2009 r. z dnia 14 grudnia 2009 r. zmieniająca decyzję 2007/230/WE w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym, (Dz.U. 2009, L 330, s. 80)


title: Sprawa C-101/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 11 lutego 2019 r. — Deutsche Homöopathie-Union (DHU) Arzneimittel GmbH & Co. KG/Bundesrepublik Deutschland

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 11 lutego 2019 r. — Deutsche Homöopathie-Union (DHU) Arzneimittel GmbH & Co. KG/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-101/19)
      (2019/C 172/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Homöopathie-Union (DHU) Arzneimittel GmbH & Co. KG

         Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 69 dyrektywy 2001/83/WE (1) w sposób wyczerpujący reguluje dopuszczalną treść ulotki dołączonej do opakowania produktów leczniczych wymienionych w art. 14 ust. 1, czy też może ona zawierać inne informacje w rozumieniu art. 62 dyrektywy 2001/83/WE?

                  2)

                  Czy dane szczegółowe dotyczące dawkowania produktów leczniczych wymienionych w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE mogą stanowić informacje użyteczne dla pacjentów w rozumieniu art. 62 dyrektywy 2001/83/WE?

         (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67), zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. (Dz.U. 2012, L 299, s. 1).


title: Sprawa C-102/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 11 lutego 2019 r. — Deutsche Homöopathie-Union (DHU) Arzneimittel GmbH & Co. KG/Bundesrepublik Deutschland

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 11 lutego 2019 r. — Deutsche Homöopathie-Union (DHU) Arzneimittel GmbH & Co. KG/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-102/19)
      (2019/C 172/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Homöopathie-Union (DHU) Arzneimittel GmbH & Co. KG

         Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 69 dyrektywy 2001/83/WE (1) w sposób wyczerpujący reguluje dopuszczalną treść ulotki dołączonej do opakowania produktów leczniczych wymienionych w art. 14 ust. 1, czy też może ona zawierać inne informacje w rozumieniu art. 62 dyrektywy 2001/83/WE?

                  2)

                  Czy dane szczegółowe dotyczące dawkowania produktów leczniczych wymienionych w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE mogą stanowić informacje użyteczne dla pacjentów w rozumieniu art. 62 dyrektywy 2001/83/WE?

         (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67), zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. (Dz.U. 2012, L 299, s. 1).


title: Sprawa C-118/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 15 lutego 2019 r. — ZS/PVA Landesstelle Salzburg

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 15 lutego 2019 r. — ZS/PVA Landesstelle Salzburg
      (Sprawa C-118/19)
      (2019/C 172/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Salzburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ZS

         Strona przeciwna: PVA Landesstelle Salzburg
      Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 22 marca 2019 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-134/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 10 grudnia 2018 r. w sprawie T-552/15, Bank Refah Kargaran/Rada, wniesione w dniu 18 lutego 2019 r. przez Bank Refah Kargaran

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/12

      Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 10 grudnia 2018 r. w sprawie T-552/15, Bank Refah Kargaran/Rada, wniesione w dniu 18 lutego 2019 r. przez Bank Refah Kargaran
      (Sprawa C-134/19 P)
      (2019/C 172/16)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bank Refah Kargaran (przedstawiciel: J.M. Thouvenin, avocat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  częściowe uchylenie wyroku wydanego w dniu 10 grudnia 2018 r. przez drugą izbę Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-552/15;

                  —

                  tytułem głównym uwzględnienie żądań, które wnoszący odwołanie przedstawił przed Sądem Unii Europejskiej, mianowicie przyznanie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę materialną w wysokości 68 651 319 EUR i za krzywdę w wysokości 52 547 415 EUR;

                  —

                  posiłkowo, odesłanie sprawy do Sądu;

                  —

                  w obu przypadkach obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami poniesionymi w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania strona je wnosząca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa
                  Sąd naruszył prawo poprzez przyjęcie, że niewystarczające uzasadnienie decyzji, której nieważność stwierdzono, nie jest wystarczająco istotnym naruszeniem normy prawnej Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa
                  Sąd naruszył prawo, orzekając, że okoliczność, iż dana strona skarżąca będąca ofiarą niezgodnej z prawem sankcji przyjętej przez Radę Unii Europejskiej wniosła skargę i doprowadziła do uchylenia sankcji, czyni bezcelowym możliwość powoływania się na wystarczająco istotne naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa
                  Sąd naruszył prawo, oddalając zarzut uściślony przez wnoszącego odwołanie w replice bez sprawdzenia, jak wymaga tego orzecznictwo, czy rozwinięcie tego zarzutu w replice wynika ze zwykłej ewolucji debaty zainicjowanej złożeniem skargi w ramach postępowania spornego.

                  4.

                  Zarzuty czwarty i piąty dotyczące naruszenia prawa
                  Sąd naruszył prawo, błędnie interpretując wyrok wydany w sprawie T-24/11 (1) i uznając, że ustalenie, iż Rada naruszyła obowiązek poinformowania skarżącego o zarzucanych mu okolicznościach związanych z powołanym powodem wprowadzenia środków w postaci zamrożenia środków finansowych, nie dowodzi istnienia wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii Europejskiej pociągającego za sobą odpowiedzialność Unii.

                  5.

                  Zarzut szósty dotyczący przeinaczenia treści skargi
                  Sąd przeinaczył treść skargi, uznając w celu stwierdzenia niedopuszczalności argumentu wnoszącego odwołanie, że wnoszący odwołanie nie powołał się na etapie skargi na podnoszoną niezgodność z prawem wynikającą z braku zgodności powodu umieszczenia jego nazwy w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi z kryterium stosowanym przez Radę.

                  6.

                  Zarzut siódmy dotyczący przeinaczenia treści skargi
                  Sąd przeinaczył treść skargi, sprowadzając podniesione przez wnoszącego odwołanie zarzuty dotyczące niezgodności z prawem jedynie do naruszenia obowiązku uzasadnienia.

         (1)  Wyrok z dnia 6 września 2013 r., Bank Refah Kargaran/Rada (T-24/11, EU:T:2013:403).


title: Sprawa C-135/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 20 lutego 2019 r. — Pensionsversicherungsanstalt/CW

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 20 lutego 2019 r. — Pensionsversicherungsanstalt/CW
      (Sprawa C-135/19)
      (2019/C 172/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Pensionsversicherungsanstalt

         Druga strona postępowania rewizyjnego: CW

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1) austriacki zasiłek rehabilitacyjny należy kwalifikować

                              —

                              jako świadczenie z tytułu choroby zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, czy

                              —

                              jako świadczenie z tytułu inwalidztwa zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, czy

                              —

                              jako świadczenie dla bezrobotnych zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. h) rozporządzenia?

                  2)

                  Czy rozporządzenie nr 883/2004 należy w świetle prawa pierwotnego interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie jako dawne państwo miejsca zamieszkania i zatrudnienia jest zobowiązane do wypłaty świadczeń takich jak austriacki zasiłek rehabilitacyjny na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, jeżeli osoba ta większość okresów ubezpieczenia z działów choroba oraz emerytury i renty ukończyła jako pracownik najemny w tym innym państwie członkowskim (co nastąpiło po przeniesieniu tam przed laty miejsca zamieszkania) i od tej pory nie pobierała żadnych świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego i emerytalno-rentowego w byłym państwie miejsca zamieszkania i zatrudnienia?

         (1)  Dz.U. 2004, L 166, s. 1.


title: Sprawa C-157/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-409/16, Makhlouf/Rada, wniesione w dniu 21 lutego 2019 r. przez Ehaba Makhloufa

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-409/16, Makhlouf/Rada, wniesione w dniu 21 lutego 2019 r. przez Ehaba Makhloufa
      (Sprawa C-157/19 P)
      (2019/C 172/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ehab Makhlouf (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uznanie odwołania strony skarżącej za dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-409/16, Ehab Makhlouf/Rada Unii Europejskiej;

            oraz w drodze nowego rozstrzygnięcia:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. (1) i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącego odwołanie;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty:
      Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa polegającego na tym, że Sąd nie uwzględnił prawa wnoszącego odwołanie do bycia wysłuchanym przed przyjęciem nowych środków ograniczających, przyznanego na mocy art. 41 Karty praw podstawowych.
      Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa, przeinaczenia okoliczności faktycznych w ten sposób, że Sąd pominął artykuły prasowe przedstawione przez wnoszącego odwołanie na poparcie jego skargi o stwierdzenie nieważności w celu wykazania, że nie wspierał on reżimu syryjskiego.
      Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa w ten sposób, że Sąd nie orzekł niezgodności z prawem przepisów 27 i 28 decyzji 2013/255/WPZiB (2), zgodnie z którymi przynależność do rodziny Al-Assad lub do rodziny Makhlouf stanowi autonomiczne kryterium uzasadniające nałożenie sankcji, jednocześnie przenosząc ciężar dowodu.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125).

         (2)  Decyzja 2013/255/WPZiB dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2013, L 147, s. 14).


title: Sprawa C-158/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-416/16, Othman/Rada, wniesione w dniu 21 lutego 2019 r. przez Razana Othmana

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-416/16, Othman/Rada, wniesione w dniu 21 lutego 2019 r. przez Razana Othmana
      (Sprawa C-158/19 P)
      (2019/C 172/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Razan Othman (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uznanie odwołania wnoszącego odwołanie za dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-416/16, Razan Othman/Rada Unii Europejskiej;

            oraz w drodze nowego rozstrzygnięcia:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. (1) i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącego odwołanie;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty:
      Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa polegającego na tym, że Sąd nie uwzględnił prawa wnoszącego odwołanie do bycia wysłuchanym przed przyjęciem nowych środków ograniczających, przyznanego na mocy art. 41 Karty praw podstawowych.
      Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa, przeinaczenia okoliczności faktycznych w ten sposób, że Sąd pominął artykuły prasowe przedstawione przez wnoszącego odwołanie na poparcie jego skargi o stwierdzenie nieważności w celu wykazania, że nie wspierał on reżimu syryjskiego.
      Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa w ten sposób, że Sąd nie orzekł niezgodności z prawem przepisów 27 i 28 decyzji 2013/255/WPZiB (2), zgodnie z którymi przynależność do rodziny Al-Assad lub do rodziny Makhlouf stanowi autonomiczne kryterium uzasadniające nałożenie sankcji, jednocześnie przenosząc ciężar dowodu.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125).

         (2)  Decyzja 2013/255/WPZiB dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2013, L 147, s. 14).


title: Sprawa C-159/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-411/16, Othman/Rada, wniesione w dniu 21 lutego 2019 r. przez Syriatel Mobile Telecom

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-411/16, Othman/Rada, wniesione w dniu 21 lutego 2019 r. przez Syriatel Mobile Telecom
      (Sprawa C-159/19 P)
      (2019/C 172/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uznanie odwołania wnoszącej odwołanie za dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-411/16, Syriatel Mobile Telecom/Rada Unii Europejskiej;

            oraz w drodze nowego rozstrzygnięcia:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. (1) i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty:
      Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa polegającego na tym, że Sąd nie uwzględnił prawa wnoszącej odwołanie do bycia wysłuchanym przed przyjęciem nowych środków ograniczających, przyznanego na mocy art. 41 Karty praw podstawowych.
      Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa, przeinaczenia okoliczności faktycznych w ten sposób, że Sąd pominął artykuły prasowe przedstawione przez wnoszącą odwołanie na poparcie jej skargi o stwierdzenie nieważności w celu wykazania, że nie wspierała ona reżimu syryjskiego.
      Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa w ten sposób, że Sąd nie orzekł niezgodności z prawem przepisów 27 i 28 decyzji 2013/255/WPZiB (2), zgodnie z którymi przynależność do rodziny Al-Assad lub do rodziny Makhlouf stanowi autonomiczne kryterium uzasadniające nałożenie sankcji, jednocześnie przenosząc ciężar dowodu.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125).

         (2)  Decyzja 2013/255/WPZiB dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2013, L 147, s. 14).


title: Sprawa C-182/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 lutego 2019 r. — Pfizer Consumer Healthcare Ltd/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 lutego 2019 r. — Pfizer Consumer Healthcare Ltd/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
      (Sprawa C-182/19)
      (2019/C 172/21)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pfizer Consumer Healthcare Ltd

         Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

         Pytania prejudycjalne

      Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/1140 (1) z dnia 8 lipca 2016 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej jest nieważne w zakresie, w jakim dokonuje klasyfikacji do kodu CN 3824, a konkretnie 38249096, produktów, które:

                  (i)

                  składają się z materiału podobnego do bandaży, zawierającego „ogniwa cieplne”, w tym substancje chemiczne,

                  (ii)

                  działają w sposób podobny do kataplazmu, zapewniając jednak dodatkowe korzyści,

                  (iii)

                  poprzez egzotermiczną reakcję chemiczną łagodzą ból, zmniejszają sztywność i wspomagają gojenie się tkanek (co zostało potwierdzone w wielu badaniach klinicznych),

                  (iv)

                  są pakowane w formy lub w opakowania do sprzedaży detalicznej oraz

                  (v)

                  są wyraźnie przedstawiane i wprowadzane do obrotu jako przeznaczone do celów medycznych i wywołujące skutki określone w ppkt (iii) powyżej,
                  na podstawie substancji chemicznych, które nadają im ich zasadniczy charakter, a nie w pozycji 3005 [na podstawie brzmienia odpowiednich pozycji, sekcji lub uwag do działów oraz not wyjaśniających zgodnie z ogólną regułą interpretacji 1, na podstawie ogólnej reguły interpretacji 3(a), wymagającej klasyfikacji zgodnie z najbardziej szczegółowym opisem, lub na innej podstawie]?

         (1)  Dz.U. 2016, L 189, s. 1.


title: Sprawa C-208/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz (Austria) w dniu 4 marca 2019 r. — NK/MS i AS.

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz (Austria) w dniu 4 marca 2019 r. — NK/MS i AS.
      (Sprawa C-208/19)
      (2019/C 172/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NK

         Strona pozwana: MS, AS

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy umowa między architektem a konsumentem, zgodnie z którą architekt zobowiązany jest (wyłącznie) do przygotowania projektu nowego domu jednorodzinnego, w tym sporządzenia planów, stanowi umowę „dotyczącą budowy nowych budynków” w rozumieniu art. 3 ust. 3 lit. f) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1)?

                  2)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
                  Czy umowa między architektem a konsumentem, zgodnie z którą architekt zobowiązany jest (wyłącznie) do przygotowania projektu nowego domu jednorodzinnego według wytycznych i życzeń swoich zleceniodawców i w związku z tym ma sporządzić plany, jest umową dostawy „towarów wyprodukowanych według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowanych” w rozumieniu art. 16 lit. c) oraz art. 2 pkt 3 i 4 dyrektywy 2011/83/UE?

         (1)  Dz.U. 2011, L 304, s. 64.


title: Sprawa C-217/19: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Finlandii

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/20

      Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Finlandii
      (Sprawa C-217/19)
      (2019/C 172/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, E. Ljung Rasmussen, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Finlandii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że przyznając regularnie zezwolenia na wiosenne polowania na samce edredona zwyczajnego (Somateria mollissima) w prowincji Wysp Alandzkich od 2011 r., Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 ust. 4 i art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE (1) z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa;

                  —

                  obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Od 2011 r. rząd regionalny Wysp Alandzkich, autonomicznego regionu Finlandii, co roku ponownie zatwierdza „odstępstwa dotyczące wiosennych polowań” na samce edredona zwyczajnego z całkowitym kontyngentem 2000-3800 ptaków w okresie od dwóch do trzech tygodni w maju. Okres ten pokrywa się z okresem reprodukcji edredona zwyczajnego.
      Artykuł 7 ust.4 dyrektywy 2009/147/WE zakazuje polowań w okresie reprodukcji.
      Finlandia twierdzi, że wiosenne polowanie na edredony zwyczajne na Wyspach Alandzkich jest uzasadnione odstępstwem przewidzianym w art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2009/147/WE. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału na państwach członkowskich spoczywa ciężar udowodnienia, że warunki określone w tym przepisie zostały spełnione.
      Komisja uważa, że Finlandia, po pierwsze, nie wykazała, iż będący odstępstwem system stanowi „legalne wykorzystywanie” w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2009/147/WE. W szczególności Finlandia nie udowodniła w oparciu o rzetelne dowody naukowe, że zapewniono utrzymanie odnośnej populacji edredona zwyczajnego na zadowalającym poziomie.
      Po drugie, Finlandia nie wykazała, że dozwolone wiosenne polowanie dotyczy jedynie wykorzystywania ptaków „w małych ilościach” zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2009/147/WE.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. 2010, L 20, s. 7)


title: Sprawa C-231/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 15 marca 2019 r. — Blackrock Investment Management (UK) Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 15 marca 2019 r. — Blackrock Investment Management (UK) Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
      (Sprawa C-231/19)
      (2019/C 172/24)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Blackrock Investment Management (UK) Limited

         Druga strona postępowania apelacyjnego: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w sytuacji realizacji przez usługodawcę będącego osobą trzecią jednego świadczenia usług zarządzania w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) na rzecz zarządzającego funduszem, które to świadczenie jest wykorzystywane przez owego zarządzającego funduszem zarówno do zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi („SFI”), jak i do zarządzania innymi funduszami, które nie są specjalnymi funduszami inwestycyjnymi („fundusze inne niż SFI”):

                  a)

                  takie jedno świadczenie podlega opodatkowaniu według jednolitej stawki podatku? Jeśli tak, to w jaki sposób należy ustalić ową jednolitą stawkę?; lub

                  b)

                  czy wynagrodzenie z tytułu takiego jednego świadczenia należy rozdzielić w oparciu o kryterium sposobu wykorzystania usług zarządzania (na przykład w drodze uwzględnienia kwoty środków zarządzanych odpowiednio w ramach SFI i funduszy innych niż SFI), tak aby część jednego świadczenia była traktowana jako zwolniona z podatku, a część jako podlegająca opodatkowaniu?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-235/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 marca 2019 r. — United Biscuits (Pensions Trustees) Limited, United Biscuits Pension Investments Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 marca 2019 r. — United Biscuits (Pensions Trustees) Limited, United Biscuits Pension Investments Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
      (Sprawa C-235/19)
      (2019/C 172/25)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: United Biscuits (Pensions Trustees) Limited, United Biscuits Pension Investments Limited

         Druga strona postępowania apelacyjnego: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

         Pytanie prejudycjalne

      Czy świadczenie usług zarządzania funduszami w rodzaju tych świadczonych na rzecz powierników przez a) ubezpieczycieli lub b) podmioty niebędące ubezpieczycielami stanowi „transakcję ubezpieczeniową” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT (1) [dawniej art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy]?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-239/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 marca 2019 r. — Eli Lilly and Company/Genentech Inc.

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 marca 2019 r. — Eli Lilly and Company/Genentech Inc.
      (Sprawa C-239/19)
      (2019/C 172/26)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice (Chancery Division)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Eli Lilly and Company

         Strona pozwana: Genentech Inc.

         Pytania prejudycjalne

      Czy rozporządzenie nr 469/2009 (1) wyklucza udzielenie dodatkowego świadectwa ochronnego właścicielowi patentu podstawowego w odniesieniu do produktu, który jest przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu posiadanego przez osobę trzecią, bez zgody tej osoby?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. 2009, L 152, s. 1).


title: Sprawa C-564/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 lutego 2019 r. — Komisja Europejska/Królestwo Belgii, wspierane przez: Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estońską, Irlandię, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Włoską, Republikę Łotewską, Republikę Litewską, Węgry

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/23

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 lutego 2019 r. — Komisja Europejska/Królestwo Belgii, wspierane przez: Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estońską, Irlandię, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Włoską, Republikę Łotewską, Republikę Litewską, Węgry
      (Sprawa C-564/17) (1)

      (2019/C 172/28)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 328 z 13.11.2017.


title: Sprawa C-399/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — Vereniging Gasopslag Nederland, TAQA Onshore BV, TAQA Piek Gas BV/Autoriteit Consument en Markt, przy udziale: Gas Transport Services BV

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/25

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — Vereniging Gasopslag Nederland, TAQA Onshore BV, TAQA Piek Gas BV/Autoriteit Consument en Markt, przy udziale: Gas Transport Services BV
      (Sprawa C-399/18) (1)

      (2019/C 172/33)
      Język postępowania: niderlandzki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-48/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof w dniu 25 stycznia 2019 r. — X-GmbH/Finanzamt Z

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof w dniu 25 stycznia 2019 r. — X-GmbH/Finanzamt Z
      (Sprawa C-48/19)
      (2019/C 148/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X-GmbH

         Druga strona postępowania: Finanzamt Z

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których podatnik na zlecenie kas chorych udziela ubezpieczonym porad telefonicznych w różnych sprawach dotyczących zdrowia i chorób, można uznać, że wykonywana jest działalność objęta zakresem stosowania art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)?

                  2)

                  Czy w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym w odniesieniu do usług wymienionych w pytaniu pierwszym oraz obrotów realizowanych w ramach „programów wsparcia pacjentów” wystarczy dla potwierdzenia wymaganych kwalifikacji zawodowych, aby konsultacje telefoniczne były przeprowadzane przez „doradców ds. zdrowia” (asystentów medycznych, pielęgniarki) i aby w około jednej trzeciej przypadków angażowano lekarza?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-56/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-113/15, RFA International/Komisja, wniesione w dniu w dniu 25 stycznia 2019 r. przez RFA International, LP

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-113/15, RFA International/Komisja, wniesione w dniu w dniu 25 stycznia 2019 r. przez RFA International, LP
      (Sprawa C-56/19 P)
      (2019/C 148/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: RFA International, LP (przedstawiciele: B. Evtimov, адвокат, M. Krestiyanova, adwokat, D. O’Keeffe, solicitor, N. Tuominen, E. Borovikov, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu;

                  —

                  wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala;

                  —

                  alternatywnie, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości oraz kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsze odwołanie ogranicza się do zakwestionowania ustaleń Sądu w przedmiocie drugiego zarzutu podniesionego w pierwszej instancji przez wnoszącą odwołanie.
      W ramach jego ustaleń Sąd dokonał błędnej wykładni prawnej art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego (1) oraz dopuścił się błędu, zbyt szeroko określając dopuszczalny zakres uznania Komisji przy dokonywaniu oceny złożonych sytuacji na podstawie tych przepisów. Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie zaskarżonego wyroku z następujących powodów.
      Sąd popełnił dwa błędy co do prawa w zakresie wykładni rozporządzenia podstawowego.

                  a)

                  Po pierwsze, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Na podstawie tego przepisu we wszystkich przeglądach, pod warunkiem że okoliczności nie uległy zmianie, Komisja powinna stosować taką samą metodologię jak wykorzystywaną w trakcie postępowania, które doprowadziło do nałożenia cła, z należytym uwzględnieniem art. 2 tego rozporządzenia. Jednak w swojej ocenie odzwierciedlenia ceł antydumpingowych w cenach odsprzedaży Komisja nie poddała tego odzwierciedlenia analizie pod względem ceny odsprzedaży określonej w ramach dochodzenia, które doprowadziło do pierwotnego rozporządzenia, lecz pod względem bieżących kosztów produkcji w Rosji. Stanowi to zmianę metodologii w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Komisja wskazała, że okoliczności uległ znacznej zmianie od pierwotnego dochodzenia, a w szczególności że koszty produkcji rosyjskich eksporterów wzrosły o prawie 100 %. Jednak wzrost kosztów istniał i był już znany w okresie przeprowadzania dochodzenia dotyczącego zwrotu ceł, obejmującym lata 2008–2010.

                  b)

                  Po drugie, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego poprzez zastosowanie błędnego kryterium prawnego. Kryterium prawne sformułowane przez Sąd wymaga, aby dowód na ujęcie ceł antydumpingowych w cenach eksportowych został przeprowadzony wyłącznie za pomocą danych o cenach DDP (2) oraz poprzez wykazanie, że nowe ceny obejmują nie tylko cła antydumpingowe, ale także wszystkie poniesione koszty produkcji. Wymogu takiego nie zawiera ani art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, ani obwieszczenie Komisji dotyczące zwrotu ceł antydumpingowych (3).

            Wreszcie, Sąd dokonał znacząco nieprawidłowych ustaleń faktycznych, uznając, że:

                  a)

                  wzrosty kosztów produkcji uwidoczniły się dopiero podczas pierwszego oraz drugiego okresu dochodzenia dotyczącego zwrotu ceł, a więc stanowiły zmianę okoliczności uzasadniającą zmianę metodologii. W rzeczywistości Komisja wiedziała o wzroście cen już podczas pierwotnego dochodzenia i podczas dochodzeń dotyczących zwrotu ceł przeprowadzonych w latach 2008–2010;

                  b)

                  zmiana metodologii była uzasadniona, aby stworzyć równe warunki konkurencji i uniknąć dyskryminacyjnego traktowania wśród podmiotów podlegających tym samym środkom. W rzeczywistości wszyscy rosyjscy producenci byliby dotknięci tymi samymi wzrostami kosztów.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51).

         (2)  Delivery duty paid (dostarczone, cło opłacone).

         (3)  Dz.U. 2014, C 164, s. 9.


title: Sprawa C-57/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-793/14, Tempus Energy i Tempus Energy Technology/Komisja, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-793/14, Tempus Energy i Tempus Energy Technology/Komisja, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-57/19 P)
      (2019/C 148/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, P. Němečková, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Tempus Energy Ltd, Tempus Energy Technology Ltd, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 15 listopada 2018 r. w sprawie T-793/14, Tempus Energy Ltd i Tempus Energy Technology Ltd/Komisja Europejska, który doręczono Komisji następnego dnia;
                  oraz

                  —

                  oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014)5083 final (1) z dnia 23 lipca 2014 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec systemu pomocy dotyczącego rynku mocy w Zjednoczonym Królestwie;

            ewentualnie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 15 listopada 2018 r. w sprawie T-793/14, Tempus Energy Ltd i Tempus Energy Technology Ltd/Komisja Europejska, który doręczono Komisji następnego dnia;

                  —

                  skierowanie sprawy do Sądu celem rozpatrzenia przezeń zarzutu drugiego podniesionego w pierwszej instancji;

            a w każdym razie obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie opiera się na jednym zarzucie: Sąd dokonał błędnej wykładni art. 108 ust. 3 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, gdy stwierdził, że zgłoszony środek pomocowy budził poważne wątpliwości co do jego zgodności z rynkiem wewnętrznym.
      Zważywszy, że Sąd oparł się na szeregu wskazówek dotyczących poważnych trudności, jedyny zarzut dzieli się na dwie części odnoszące się do dwóch grup wskazówek zbadanych w zaskarżonym wyroku:

                  —

                  część pierwsza: Sąd popełnił błąd, uwzględniając — jako główny wskaźnik wątpliwości — czas trwania i okoliczności kontaktów poprzedzających zgłoszenie, a także złożoność i nowość środka;

                  —

                  część druga: Sad popełnił błąd, zarzucając Komisji brak odpowiedniego dochodzenia w zakresie pewnych aspektów rynku mocy w Zjednoczonym Królestwie.

         (1)  Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 107 i 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej –Przypadki, wobec których Komisja nie wnosi sprzeciwu (Dz.U. 2014, C 348, s. 5).

         (2)  Dz.U. 2015, L 248, s. 9.


title: Sprawa C-74/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa — Juízo Local Cível de Lisboa — Juiz 18 (Portugalia) w dniu 31 stycznia 2019 r. — LE/Transportes Aéreos Portugueses, SA

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa — Juízo Local Cível de Lisboa — Juiz 18 (Portugalia) w dniu 31 stycznia 2019 r. — LE/Transportes Aéreos Portugueses, SA
      (Sprawa C-74/19)
      (2019/C 148/17)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa — Juízo Local Cível de Lisboa — Juiz 18

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: LE

         Strona pozwana: Transportes Aéreos Portugueses, SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zakresem pojęcia „nadzwyczajnych okoliczności”, o którym mowa w motywie 14 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1), można objąć okoliczność, iż jeden pasażer w trakcie danego lotu gryzł innych pasażerów i atakował załogę, która usiłowała go uspokoić, w sposób, który uzasadniał zdaniem dowódcy lotu zmianę trasy lotu w kierunku najbliższego lotniska w celu wysadzenia tego pasażera i jego bagażu, co spowodowało opóźnienie lotu w jego miejscu docelowym?

                  2)

                  Czy „nadzwyczajna okoliczność” zaistniała w trakcie bezpośrednio poprzedzającego lotu obsługiwanego przez ten sam statek powietrzny ma znaczenie dla wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorstwa lotniczego w związku z opóźnieniem wylotu owego statku powietrznego w lot powrotny, na który wpuszczony został na pokład pasażer dochodzący odszkodowania, powód w rozpatrywanej sprawie?

                  3)

                  Czy dojście przez pozwanego przewoźnika lotniczego do wniosku, zgodnie z którym wysłanie innego statku powietrznego nie doprowadziłoby do uniknięcia zaistniałego już opóźnienia i tym samym przekierowania przesiadającego się pasażera, powoda w rozpatrywanej sprawie, na lot zaplanowany na dzień następny, ponieważ ów przewoźnik, pozwany w rozpatrywanej sprawie, wykonuje jedynie jeden lot dziennie do miejsca docelowego wybranego przez pasażera oznacza, że przewoźnik lotniczy, pozwany w rozpatrywanej sprawie, przedsięwziął wszelkie rozsądne środki w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, choć mimo wszystko nie było możliwe uniknięcie zaistniałego opóźnienia?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz. U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-105/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Serron (Grecja) w dniu 8 lutego 2019 r. — WP/Trapeza Peiraios AE

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Serron (Grecja) w dniu 8 lutego 2019 r. — WP/Trapeza Peiraios AE
      (Sprawa C-105/19)
      (2019/C 148/19)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Monomeles Protodikeio Serron (Grecja)

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący sprzeciw, osoba, wobec której wydano nakaz zapłaty: WP

         Druga strona postępowania, wierzyciel: Trapeza Peiraios AE

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że stanowi on normę proceduralną porządku publicznego, która nakłada na sądy krajowe obowiązek uwzględnienia z urzędu — nawet na etapie złożenia wniosku o wydanie nakazu zapłaty — nieuczciwego charakteru warunku w umowie zawartej między dostawcą i konsumentem, mając w szczególności na uwadze: okoliczność, że w greckim porządku prawnym zgodnie z art. 623, 624, 628 i 629 kodeksu postępowania cywilnego (kodikas politikis dikonomias) nie tylko taki obowiązek nie istnieje, ale, co więcej, nakaz zapłaty jest wydawany w ramach niekontradyktoryjnego postępowania po formalnej kontroli dokumentów, w tym umowy o kredyt; okoliczność, że kompetencja do wydania nakazu zapłaty należy do sądu państwa greckiego; oraz okoliczność, że nakaz zapłaty stanowi tytuł natychmiast wykonalny, na podstawie którego dostawca może po upływie trzech (3) dni wszcząć postępowanie egzekucyjne, które nie podlega zawieszeniu?

                  2)

                  Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stanowi on normę proceduralną porządku publicznego, która nakłada na sądy krajowe obowiązek powstrzymania się od wydania nakazu zapłaty, jeżeli przed sądem wydającym nakaz zapłaty zostanie wykazane za pomocą dowodów w postaci dokumentów, iż wierzytelność wynika z ogólnych warunków umownych (OWU), których nieważność została już stwierdzona z uwagi na ich nieuczciwy charakter w drodze wyroków korzystających z powagi rzeczy osądzonej, wydanych w związku z powództwami o zaniechanie wytoczonymi przez związki konsumentów przeciwko dostawcom, i które zostały wymienione w decyzji ministerialnej Z1-798/25-06-2008 (FEK B 1353/11-07-2008), która zawiera rejestr krajowy nieuczciwych warunków [w wersji zmienionej i uzupełnionej decyzją ministerialną Z1–21/17–01–2011, którą rada stanu (Symvoulio tis Epikrateias) uznała za zgodną z prawem w wyroku nr 1210/2010, po tym jak uwzględniono także, z jednej strony, wyroki nr 1219/2001 i 430/2005 sądu kasacyjnego (Areios Pagos), wyroki nr 5253/2003 i 6291/2000 sądu apelacyjnego w Atenach (Efeteio Athinon), wyroki nr 1119/2002 i 1208/1998 sądu kolegialnego pierwszej instancji w Atenach (Polymeles Protodikeio Athinon), które korzystają z powagi rzeczy osądzonej, jak również wyroku nr 961/2007 tego samego sądu kolegialnego (Polymeles Protodikeio Athinon) w części objętej powagą rzeczy osądzonej, a z drugiej strony, okoliczność, że skutki powagi rzeczy osądzonej tych orzeczeń sądowych leżą w nadrzędnym interesie publicznym dla prawidłowego funkcjonowania rynku i dla ochrony konsumentów (art. 10 ust. 2 ustawy 2251/1994); we wspomnianej decyzji ministerialnej ustanowiono „nakaz włączania do umów zawieranych między instytucjami kredytowymi i konsumentami ogólnych warunków umownych, których nieuczciwy charakter został już stwierdzony w orzeczeniach sądowych wydanych w związku z powództwami wytoczonymi przez związki konsumentów” i w decyzji tej wymieniono OWU, których nieważność stwierdzono z uwagi na ich nieuczciwy charakter w następstwie powództw zbiorowych wniesionych przez związki konsumentów przeciwko bankom działającym w charakterze dostawcy], mając w szczególności na uwadze, że w Grecji kompetencja do wydania nakazu zapłaty należy do sądów — mówiąc dokładniej, do Eirinodikeia (sędziów pokoju) i Protodikeia (sądów pierwszej instancji) — oraz że nakaz zapłaty stanowi tytuł natychmiast wykonalny, na podstawie którego dostawca może po upływie trzech (3) dni wszcząć postępowanie egzekucyjne, które nie podlega zawieszeniu?

                  3)

                  Czy art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że powaga rzeczy osądzonej wynikająca z uwzględnienia powództw o zaniechanie wytoczonych przez związki konsumentów przeciwko dostawcom wymaga, tytułem dodatkowego warunku, aby jej skutki obowiązywały erga omnes (zgodnie z art. 10 ust. 20 ustawy 2251/1994), tożsamości stron i tożsamości okoliczności faktycznych i prawnych — jak jest to wymagane w krajowym prawie proceduralnym w art. 324 kodeksu postępowania cywilnego (kodikas politikis dikonomias) — tak że możliwe jest, iż powaga rzeczy osądzonej wynikająca z uwzględnienia powództw zbiorowych o zaniechanie nie będzie mogła rozciągać się na wszystkie przypadki, w których do sądu zostanie wniesiony środek prawny przez konsumenta przeciwko dostawcy, i nie będzie mogła mieć zastosowania do takich przypadków?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-113/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 12 lutego 2019 r. — Luxaviation SA/Ministre de l’Environnement

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 12 lutego 2019 r. — Luxaviation SA/Ministre de l’Environnement
      (Sprawa C-113/19)
      (2019/C 148/20)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour administrative

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Luxaviation SA

         Strona pozwana: Ministre de l’Environnement

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (1), który stanowi, że państwa członkowskie powinny zapewnić zwrot przydziałów [uprawnień] wystawionych przez ich operatorów, należy interpretować w związku z art. 41 karty, który ustanawia zasadę dobrej administracji jako kształtującą po stronie właściwych organów krajowych obowiązek ustanowienia indywidualnego monitorowania obowiązku zwrotu przed upływem terminu do dnia 30 kwietnia danego roku, w wypadku gdy ten sam organ jest właściwy w przedmiocie nadzoru nad ograniczoną liczbą operatorów, w tym przypadku 25 operatorów na poziomie krajowym?

                  2)

                              a.

                              Czy należy interpretować niedokończoną operację zwrotu uprawnień, taką jak w niniejszej sprawie, w której operator oparł się na otrzymaniu elektronicznego potwierdzenia zakończenia procedury zwrotu, jako wzbudzającą u operatora działającego w dobrej wierze, uzasadnione oczekiwanie, że zakończył operację zwrotu przewidzianą w art. 6 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2003/87/WE?

                              b.

                              Czy w świetle odpowiedzi na drugie pytanie można przyjąć, że zasadność tego oczekiwania może być dalej uzasadniona po stronie operatora działającego w dobrej wierze, w przypadku gdy w trakcie poprzedniej procedury zwrotu krajowy organ administracji spontanicznie skontaktował się z nim w celu przypomnienia jemu o tym na kilka dni przed upływem terminów określonych w art. 6 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2003/87/WE, że procedura zwrotu uprawnień nie została jeszcze zakończona, co pozwala temu operatorowi racjonalnie przyjąć, że w roku bieżącym, w braku bezpośredniego kontaktu ze strony tego samego organu administracji w roku następnym, przestrzegał on obowiązków w zakresie zwrotu za rok bieżący?

                              c.

                              Czy w świetle odpowiedzi na dwa poprzednie pytania, analizowane indywidualnie albo łącznie, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań można interpretować w ten sposób, że stanowi ona przypadek siły wyższej, który umożliwia zwolnienie, w całości albo w części, operatora działającego w dobrej wierze z sankcji określonej w art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE?

                  3)

                              a.

                              Czy art. 49 ust. 3 karty, który ustanawia zasadę proporcjonalności, stoi na przeszkodzie ryczałtowemu ustaleniu grzywny za niezwrócenie uprawnień do emisji, o którym mowa w art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, jeżeli przepis ten nie zezwala na nałożenie kary proporcjonalnej do naruszenia popełnionego przez operatora?

                              b.

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy zasadę równości ustanowioną w art. 20 karty, [i] ogólną zasadę dobrej wiary oraz zasadę „fraus omnia corrumpit” należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one nałożeniu kary ryczałtowej na podstawie art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, do której automatycznie dodano opublikowanie, o którym mowa w art. 20 ust. 7 [ustawy z dnia 23 grudnia 2004 r.], podmiot gospodarczy w dobrej wierze, który po prostu dopuścił się zaniedbania, ponieważ w pozostałym zakresie uważał, że wywiązał się ze swojego obowiązku zwrotu uprawnień do emisji w odpowiednim terminie do dnia 30 kwietnia, jest traktowany w taki sam sposób jak operator, który zachowywał się w sposób stanowiący przypadek oszustwa?

                              c.

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy zastosowanie kary ryczałtowej, bez możliwości dostosowania jej przez sąd krajowy, z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jest [podobnie jak] automatyczna sankcja w postaci opublikowania, zgodna z art. 47 karty, który gwarantuje istnienie skutecznego środka prawnego?

                              d.

                              W przypadku odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie — czy potwierdzenie kary pieniężnej o stałej wysokości na podstawie idącej w tym kierunku woli prawodawcy europejskiego, [podobnie jak] automatycznej sankcji w postaci opublikowania, bez zastosowania zasady proporcjonalności, z wyjątkiem przypadków siły wyższej, nie stanowi uchylania się przez sąd krajowego przed domniemaną wolą prawodawcy europejskiego i niepodlegającego kontroli sądowej w świetle art. 47 i art. 49 ust. 3 karty?

                              e.

                              Mając na uwadze odpowiedź udzieloną na poprzednie pytanie, czy brak kontroli sądowej sądu krajowego w kontekście kary ryczałtowej przewidzianej w art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE [podobnie jak] automatycznej kary w postaci opublikowania przewidzianej w art. 20 ust. 7 [ustawy z dnia 23 grudnia 2004 r.] nie musi zrywać zasadniczo owocnego dialogu przyjętego przez CJUE z sądami krajowymi, z wyjątkiem przypadków siły wyższej ściśle wymienionych, równoważnych z bezsilnością skutecznego dialogu ze strony krajowego sądu najwyższego, w którym pozostaje jedynie potwierdzenie kary w przypadku wystąpienia siły wyższej, uznanej za niezweryfikowaną?

                  4)

                  Czy w świetle odpowiedzi na powyższe pytania pojęcie siły wyższej można interpretować w ten sposób, że uwzględnia ono subiektywny rygor po stronie operatora działającego w dobrej wierze, w przypadku gdy zapłata ryczałtowej kary pieniężnej, o której mowa w art. 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, [jak również] automatyczna sankcja pod postacią opublikowania, o której mowa w art. 20 ust. 7 [ustawy z dnia 23 grudnia 2004 r.], stanowi ryzyko finansowe i znaczną stratę kredytową, co może prowadzić do zwolnienia pracowników lub nawet do upadłości tego podmiotu gospodarczego?

         (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).


title: Sprawa C-117/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės (Litwa) w dniu 15 lutego 2019 r. — AB „Linas Agro”/Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės (Litwa) w dniu 15 lutego 2019 r. — AB „Linas Agro”/Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
      (Sprawa C-117/19)
      (2019/C 148/21)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AB Linas Agro

         Strona przeciwna: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy stwierdzenia zawarte w preambule rozporządzenia nr 945/2005 (1), w szczególności w motywach 20–23, że „jeśli rozpatrywany produkt zawiera ponad 28 % azotu w masie, to w konsekwencji zawsze zawiera on również ponad 80 % azotanu amonu w masie” należy uznać za ustanawiające domniemanie umożliwiające stwierdzenie, że jeżeli rozpatrywany produkt (nawóz na bazie azotanu amonu) zawiera co najmniej 28 % azotu (N), to zawartość występującego w nim azotanu amonu (AN) zawsze przekracza 80 %?

                  2)

                  Czy domniemanie to ma zastosowanie do nowych rodzajów rozpatrywanego produktu, które są określone w rozporządzeniu nr 945/2005, tj. do nawozów NPK o zawartości azotu (N) równej lub przekraczającej 28 % masy, stosunku amoniaku do grupy azotanowej wynoszącego w przybliżeniu 1:1 oraz zawartości fosforu (P) lub potasu (K) nieprzekraczającej 12 % masy, np. omawianego w ramach niniejszego sporu nawozu NPK 30-4-4?

                  3)

                  Jeżeli odpowiedź na powyższe pytania jest twierdząca, to czy wspomniane domniemanie ustanowione w rozporządzeniu nr 945/2005 ma wiążącą moc prawną, to znaczy czy można powoływać się na nie przy obejmowaniu nawozów NPK określonych w pkt 17 decyzji komisji ds. sporów podatkowych kodami TARIC oraz, odpowiednio, na potrzeby zastosowania obowiązujących środków (cła antydumpingowego), chociaż przepisy art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 945/2005 (oraz odpowiednio art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 999/2014, które obowiązywało w chwili zakończenia spornych procedur przywozowych) dotyczą nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego nie tyle w odniesieniu do zawartości pierwiastka chemicznego azotu (N) w produkcie, co zawartości związku chemicznego azotanu amonu (AN) i zawartości fosforu i potasu w produkcie?

                  4)

                  Do celów objęcia kodami TARIC nawozów NPK, o których mowa w pkt 17 decyzji komisji ds. sporów podatkowych, oraz odpowiednio do celów zastosowania obowiązujących środków (cła antydumpingowego) — mając na uwadze określone w motywach 35 i 36 rozporządzenia nr 945/2005 cele stosowania obowiązujących środków do nowych rodzajów produktów z uwzględnieniem zasady proporcjonalności i uproszczenia procedury celnej oraz stosowania odpowiednich stawek celnych odpowiadających ilości rozpatrywanego produktu zawartej w związku — czy na domniemanie określone w pkt 16 decyzji komisji ds. sporów podatkowych można powoływać się przy obliczaniu (określaniu) zawartości azotanu amonu w tego rodzaju nawozach? Innymi słowy, czy po określeniu zawartości azotu (N) w nawozach NPK, o których mowa w pkt 17 decyzji komisji ds. sporów podatkowych (na podstawie dokumentów przedłożonych przez importera przy odprawie celnej lub do badań laboratoryjnych), zawartość azotanu amonu oblicza (określa) się z uwzględnieniem stosunku zawartości azotanu amonu (AN) do zawartości azotu (N) określonego w motywie 20 rozporządzenia nr 945/2005, który jest uzależniony od mas atomowych tych składników i który wynosi 2,86, bez przeprowadzania dodatkowych badań laboratoryjnych w celu określenia dokładnej zawartości azotanu amonu?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 945/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu okresowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U 2005, L 160, s. 1).


title: Sprawa C-130/19: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2019 r. — Europejski Trybunał Obrachunkowy/Pinxten

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/24

      Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2019 r. — Europejski Trybunał Obrachunkowy/Pinxten
      (Sprawa C-130/19)
      (2019/C 148/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejski Trybunał Obrachunkowy (przedstawiciele: C. Lesauvage, E. von Bardeleben, J. Vermer, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Karel Pinxten

         Żądania strony skarżącej:

                  —

                  Stwierdzenie, że K. Pinxten przestał czynić zadość zobowiązaniom wynikającym z jego urzędu na mocy art. 285 i 286 TFUE oraz przepisów przyjętych na ich podstawie;

                  —

                  w konsekwencji nałożenie sankcji przewidzianej w art. 286 ust. 6 TFUE, przy czym Trybunał Obrachunkowy pozostawia w gestii Trybunału Sprawiedliwości określenie jej zakresu;

                  —

                  obciążenie K. Pinxtena kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Trybunał Obrachunkowy stawia wobec K. Pinxtena następujące zarzuty:

                  —

                  po pierwsze, korzystania w sposób stanowiący nadużycie ze środków Trybunału Obrachunkowego w celu finansowania działalności niezwiązanej lub niezgodnej z jego funkcją członka;

                  —

                  po drugie, nadużywania i nielegalnego korzystania z przywilejów podatkowych;

                  —

                  po trzecie, dokonywania fałszywych zgłoszeń roszczeń do towarzystwa ubezpieczeniowego w związku z domniemanymi wypadkami z udziałem pojazdu służbowego oddanego do jego dyspozycji;

                  —

                  po czwarte, pełnienia funkcji osoby zarządzającej spółką handlową oraz prowadzenia intensywnej działalności politycznej w ramach partii politycznej, gdy piastował urząd w Trybunale Obrachunkowym;

                  —

                  po piąte, stworzenia sytuacji konfliktu interesów poprzez złożenie oferty usług kierownikowi jednostki badanej.


title: Sprawa C-144/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-680/14, Lupin/Komisja, wniesione w dniu 20 lutego 2019 r. przez Lupin Ltd

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-680/14, Lupin/Komisja, wniesione w dniu 20 lutego 2019 r. przez Lupin Ltd
      (Sprawa C-144/19 P)
      (2019/C 148/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Lupin Ltd (przedstawiciele: S. Smith, A. White, Solicitors, M. Hoskins QC, V. Wakefield, Barrister)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w zakresie w jakim stwierdza on różnicę w traktowaniu pomiędzy Lupin i Krką oraz

                  —

                  zgodnie z art. 61 statutu, wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie, poprzez uchylenie lub obniżenie wymiaru grzywny nałożonej przez Komisję.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Sąd naruszył prawo, orzekając, iż umowa w spawie polubownego rozstrzygnięcia sporu patentowego zawarta pomiędzy Lupinem and Servierem w dniu 30 stycznia 2007 r. stanowiła ograniczenie [konkurencji] ze względu na cel, na podstawie art. 101 ust. 1 TFUE. W szczególności:

                              a.

                              Sąd błędnie zastosował kryterium prawne w celu stwierdzenia naruszenia [konkurencji] ze względu na cel, w szczególności w świetle zasad prawnych określonych w sprawie C-67/13 P, Cartes Bancaire.

                              b.

                              Sąd nie uwzględnił faktu, że wpływ na konkurencję klauzuli o niewprowadzaniu do obrotu i klauzuli o niekwestionowaniu ważności patentu, zawartych w ugodach, jest taki sam niezależnie od istnienia jakichkolwiek zachęt.

                              c.

                              Sąd nie dokonał analizy ani nie wyjaśnił różnicy pomiędzy uzasadnionymi i nieuzasadnionymi płatnościami odwróconymi, co jest sprzeczne z zasadą pewności prawa.

                              d.

                              Sąd błędnie uznał, że istnienie „zachęty” dla spółki działającej w sektorze generycznych produktów leczniczych uzasadnia ustalenie ograniczenia [konkurencji] ze względu na cel. Uzyskanie „korzyści” przez spółkę działającą w sektorze generycznych produktów leczniczych także nie może uzasadniać takiego ustalenia.

                              e.

                              Sąd naruszył prawo, orzekając, że niejednoznaczne sformułowanie ograniczeń zapisanych w ugodzie należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono produkty wykraczające poza zakres zastosowania patentu będącego przedmiotem sporu między stronami.
                              Brak ograniczenia [konkurencji] ze względu na skutek

                  2.

                  Sąd orzekł, że podniesione przez Lupin zarzuty wobec ustaleń Komisji w przedmiocie ograniczenia [konkurencji] ze względu na skutek były bezskuteczne, ponieważ potwierdził on stwierdzone przez Komisję ograniczenie [konkurencji] ze względu na cel. Zgodnie z podniesionym przez Lupin zarzutem drugim w przypadku uchylenia przez Trybunał wyroku w zakresie dotyczącym ustalenia ograniczenia [konkurencji] ze względu na cel Trybunał powinien wydać ostateczne orzeczenie w przedmiocie odwołania wniesionego przez Lupin, uchylając wyrok w zakresie dotyczącym stwierdzenia przez Komisję ograniczenia [konkurencji] ze względu na skutek. W szczególności:

                              a.

                              Komisja naruszyła prawo, opierając się na odwróconych płatnościach lub znaczącej zachęcie.

                              b.

                              Komisja powinna była zbadać kwestię ograniczenia [konkurencji] ze względu na skutek, odwołując się do teorii ograniczeń akcesoryjnych lub zasad określonych w sprawie C-309/99, Wouters, lub w art. 102 TFUE.

                              c.

                              Dokonana przez Komisję dla celów stosowania art. 101 ust. 1 TFUE ocena pozycji rynkowej Serviera została, na podstawie art. 102 TFUE, bezpośrednio zastosowana do jej ustaleń dotyczących pozycji dominującej, w którym to zakresie wyrok został uchylony (sprawa T-691/14, Servier i in./Komisja).
                              Kary

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Sąd dokonał błędnej oceny w odniesieniu do grzywny w zakresie, w jakim stwierdził nowy charakter zarzucanego naruszenia.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym przy ustalaniu wysokości grzywny Sąd błędnie pominął obowiązek uwzględnienia wagi i czasu trwania zarzucanego naruszenia.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym przy ustalaniu wysokości grzywny Sąd błędnie nie uwzględnił wartości wniosków patentowych będących przedmiotem cesji pomiędzy Servierem a Lupinem.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym — podniesionym na wypadek uwzględnienia odwołania Komisji od wyroku Sądu w sprawie T-684/14, Krka — Sąd błędnie orzekł, iż odmienne traktowanie przez Komisję Lupina w porównaniu z traktowaniem Krki nie narusza zasady równego traktowania.


title: Sprawa C-145/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-358/17, Mubarak/Rada, wniesione w dniu 20 lutego 2019 r. przez Mohameda Hosniego Elsayeda Mubaraka

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-358/17, Mubarak/Rada, wniesione w dniu 20 lutego 2019 r. przez Mohameda Hosniego Elsayeda Mubaraka
      (Sprawa C-145/19 P)
      (2019/C 148/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (przedstawiciele: D. Anderson QC, B. Kennelly QC, J. Pobjoy, Barrister, G. Martin, C. Enderby Smith, F. Holmey, Solicitors)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  1.

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  2.

                  rozstrzygnięcie sporu w sposób ostateczny poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów w zakresie, w jakim one dotyczą wnoszącego odwołanie;

                  3.

                  tytułem żądania ewentualnego przekazanie sprawy Sądowi, aby wydał orzeczenie zgodnie z oceną prawną dokonaną przez Trybunał; oraz

                  4.

                  obciążenie Rady kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Sąd prawa, uznając, że Rada nie była zobowiązana do sprawdzenia, czy władze Egiptu przestrzegały praw podstawowych Unii wnoszącego odwołanie.
      Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Sąd prawa, stwierdzając, że Rada nie była zobowiązana do sprawdzenia, czy postępowania sądowe i dochodzenia z udziałem wnoszącego odwołanie dotyczą działań, które naruszają praworządność w Egipcie.
      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Sąd, który uznał, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, opierając się na sprawie nr 8897 (remont prywatnego budynku mieszkalnego).
      Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa, który uznał, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, opierając się na sprawach nr 756 (zarzuty związane z podarunkami gazety Al-Ahram) oraz nr 53 (zarzuty związane z podarunkami Dar El Tahrir).


title: Sprawa C-146/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 21 lutego 2019 r. — SCT, d.d., w upadłości/Republika Słowenii

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 21 lutego 2019 r. — SCT, d.d., w upadłości/Republika Słowenii
      (Sprawa C-146/19)
      (2019/C 148/25)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SCT, d.d., w upadłości

         Strona pozwana: Republika Słowenii

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy można interpretować art. 90 ust. 2 dyrektywy VAT w ten sposób, że zezwala on na odstępstwo od prawa do obniżenia podstawy opodatkowania VAT nawet w przypadku ostatecznego braku płatności, jeżeli ten ostateczny brak płatności jest konsekwencją nieprzyjęcia przez podatnika wymaganego zachowania, na przykład niezgłoszenia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym wszczętym przeciwko dłużnikowi wspomnianego podatnika, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie?

                  2)

                  Czy, nawet w przypadku, gdy takie odstępstwo od prawa do obniżenia podstawy opodatkowania VAT jest dopuszczalne, istnieje również prawo do obniżenia tej podstawy opodatkowania z powodu braku płatności, jeżeli podatnik udowodni, że nawet gdyby zgłosił swoje wierzytelności w postępowaniu upadłościowym, nie zostałyby one zaspokojone, lub jeżeli udowodni, że istniały uzasadnione podstawy, aby zaniechał on zgłoszenia wierzytelności?

                  3)

                  Czy art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT wywiera skutek bezpośredni, nawet jeśli ustawodawca państwa członkowskiego wykroczył poza ramy dopuszczalnych przepisów dotyczących odstępstw określonych w ust. 2 wspomnianego art. 90?


title: Sprawa C-149/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava V (Słowacja) w dniu 22 lutego 2019 r. — postępowanie karne przeciwko R.B.

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava V (Słowacja) w dniu 22 lutego 2019 r. — postępowanie karne przeciwko R.B.
      (Sprawa C-149/19)
      (2019/C 148/26)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Okresný súd Bratislava V

         Uczestnik postępowania głównego

      R.B.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy okoliczność, że organy krajowe nie przekazują osobie zatrzymanej, przebywającej w areszcie, pisemnego pouczenia zawierającego wszystkie (czyli kompletne) informacje określone w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2012/13/UE (w szczególności o prawie dostępu do materiałów sprawy) ani nie umożliwiają zakwestionowania takiego braku informacji zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 2012/13/UE, jest zgodna z art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (zwanej dalej „dyrektywą 2012/13/UE”) (1), z art. 8 ust. 2 dyrektywy 2012/13/UE, z prawem do wolności i bezpieczeństwa osobistego określonym w art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, z prawem do obrony określonym w art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z prawem do rzetelnego procesu sądowego określonym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy takie naruszenie prawa Unii Europejskiej wpływa na każdym etapie postępowania karnego na legalność ograniczenia wolności osobistej w drodze zatrzymania a także dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania?

                  2)

                  Czy przepis krajowy, taki jak § 172 ust. 4 słowackiego kodeksu karnego, sankcjonujący nielegalny handel narkotykami, który uniemożliwia sądowi nałożenie kary pozbawienia wolności w wymiarze poniżej 20 lat i uwzględnienie zasady indywidualizacji kar, jest zgodny z art. 4 decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami (2), z zasadą lojalnej współpracy określoną w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej i z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z art. 82 i 83 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z prawem do rzetelnego procesu sądowego ustanowionym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, z zasadą proporcjonalności kar ustanowioną w art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z zasadami proporcjonalności, jedności, skuteczności oraz nadrzędności prawa Unii? Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ okoliczność, że nielegalnego handlu narkotykami nie dopuściła się organizacja przestępcza w rozumieniu prawa Unii Europejskiej?

         (1)  Dz.U. 2012, L 142, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2004, L 335, s. 8.


title: Sprawa C-420/16 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2019 r. — Balázs-Árpád Izsák, Attila Dabis/Komisja Europejska, Węgry, Republika Grecka, Rumunia, Republika Słowacka (Odwołanie — Prawo instytucjonalne — Inicjatywa obywatelska — Rozporządzenie (UE) nr 211/2011 — Rejestracja proponowanej inicjatywy obywatelskiej — Artykuł 4 ust. 2 lit. b) — Warunek, zgodnie z którym proponowana inicjatywa nie może wykraczać w sposób oczywisty poza kompetencje Komisji Europejskiej w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego w celu wprowadzenia w życie traktatów — Ciężar dowodu — Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna — Artykuł 174 TFUE — Inicjatywa obywatelska „Polityka spójności w regionie na rzecz równości i zachowania kultury regionu” — Zgłoszenie do rejestracji — Odmowa Komisji)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/2

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2019 r. — Balázs-Árpád Izsák, Attila Dabis/Komisja Europejska, Węgry, Republika Grecka, Rumunia, Republika Słowacka
      (Sprawa C-420/16 P) (1)

      (Odwołanie - Prawo instytucjonalne - Inicjatywa obywatelska - Rozporządzenie (UE) nr 211/2011 - Rejestracja proponowanej inicjatywy obywatelskiej - Artykuł 4 ust. 2 lit. b) - Warunek, zgodnie z którym proponowana inicjatywa nie może wykraczać w sposób oczywisty poza kompetencje Komisji Europejskiej w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego w celu wprowadzenia w życie traktatów - Ciężar dowodu - Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna - Artykuł 174 TFUE - Inicjatywa obywatelska „Polityka spójności w regionie na rzecz równości i zachowania kultury regionu” - Zgłoszenie do rejestracji - Odmowa Komisji)
      (2019/C 148/02)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Balázs-Árpád Izsák, Attila Dabis (przedstawiciel: D. Sobor, ügyvéd)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks, K. Talabér-Ritz, H. Krämer i B.-R. Killmann, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciel: M.Z. Fehér, pełnomocnik), Republika Grecka, Rumunia (przedstawiciele: R.H. Radu, C.R. Canțăr, C.M. Florescu, L. Lițu i E. Gane), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 maja 2016 r., Izsák i Dabis/Komisja (T-529/13, EU:T:2016:282), zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2013) 4975 final z dnia 25 lipca 2013 r. dotyczącej wniosku o rejestrację europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Polityka spójności w regionie na rzecz równości i zachowania kultury regionu”.

                  3)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

                  4)

                  Węgry, Rumunia i Republika Słowacka pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa C-728/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Alain Laurent Brouillard (Odwołanie — Służba publiczna — Zatrudnienie — Konkurs — Warunki dopuszczenia do konkursu — Wymagane dyplomy i poziom wykształcenia — Konkurs otwarty EPSO/AD/306/15 — Selekcja wstępna na podstawie dokumentacji — Poziom wykształcenia odpowiadający pełnemu kształceniu prawniczemu ukończonemu w belgijskiej, francuskiej czy luksemburskiej placówce szkolnictwa wyższego — Dyplom master 2 prawa, ekonomii, zarządzania, kierunek prawo prywatne, specjalność prawnik-lingwista — Wydanie w następstwie „zatwierdzenia nabycia doświadczenia” — Odrzucenie kandydatury)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Alain Laurent Brouillard
      (Sprawa C-728/17 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs - Warunki dopuszczenia do konkursu - Wymagane dyplomy i poziom wykształcenia - Konkurs otwarty EPSO/AD/306/15 - Selekcja wstępna na podstawie dokumentacji - Poziom wykształcenia odpowiadający pełnemu kształceniu prawniczemu ukończonemu w belgijskiej, francuskiej czy luksemburskiej placówce szkolnictwa wyższego - Dyplom master 2 prawa, ekonomii, zarządzania, kierunek prawo prywatne, specjalność prawnik-lingwista - Wydanie w następstwie „zatwierdzenia nabycia doświadczenia” - Odrzucenie kandydatury)
      (2019/C 148/06)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Mihaylova i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Alain Laurent Brouillard (przedstawiciel: adwokat H. Brouillard)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-392/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 24 kwietnia 2018 r. w sprawie T-80/18, Bettani/Komisja, wniesione w dniu 13 czerwca 2018 r. przez Maura Bettaniego

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/6

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 24 kwietnia 2018 r. w sprawie T-80/18, Bettani/Komisja, wniesione w dniu 13 czerwca 2018 r. przez Maura Bettaniego
      (Sprawa C-392/18 P)
      (2019/C 148/07)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mauro Bettani (przedstawiciel: adwokat M. Bettani)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 7 marca 2019 r. Trybunał (szósta izba) oddalił odwołanie i orzekł, że Mauro Bettani pokryje własne koszty postępowania.