title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2009 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty. # Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zanieczyszczenia środowiska - Obiekt energetycznego spalania - Ograniczenie emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza. # Sprawa C-252/08.

text:
      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2009 r. – Komisja przeciwko Malcie
      (sprawa C‑252/08)
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Zanieczyszczenia środowiska – Obiekt energetycznego spalania – Ograniczenie emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza
      Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 7)
      Przedmiot

               Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z załącznikami IV część A, VI część A
                  i VII część A oraz art. 12 w związku z załącznikiem VIII część A pkt 2 dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
                  z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego
                  spalania (Dz.U. L 309, s. 1) – Przekroczenie limitów emisji ustalonych dla dwutlenku siarki, tlenków azotu i pyłów – Obiekty
                  Delimara i Marsa.

            Sentencja

                  1)

                  	Nie stosując prawidłowo dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia
                     emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania w ramach działania generatora parowego
                     fazy I elektrowni Delimara i elektrowni Marsa, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1
                     i art. 12 w związku z załącznikami IV część A, VI część A, VII część A i VIII część A pkt 2 tej dyrektywy.

                  2)

                  	Republika Malty zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 1 lipca 2014 r. # Jyoti Ceramic Industries PVT. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Sprawa T-239/12.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. # Suiker Unie GmbH - Zuckerfabrik Anklam przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Finanzgericht Hamburg - Niemcy. # Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 - Artykuł 15 ust. 1 i 3 - Produkty rolne - System refundacji wywozowych - Zróżnicowana refundacja wywozowa - Warunki przyznania - Przywóz produktu do państwa trzeciego przeznaczenia - Uiszczenie należności przywozowych. # Sprawa C-392/10.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba)
      z dnia 19 stycznia 2012 r. (
            *1
         )
      „Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 — Artykuł 15 ust. 1 i 3 — Produkty rolne — System refundacji wywozowych — Zróżnicowana refundacja wywozowa — Warunki przyznania — Przywóz produktu do państwa trzeciego przeznaczenia — Uiszczenie należności przywozowych”
      W sprawie C-392/10
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) postanowieniem z dnia 8 lipca 2010 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 4 sierpnia 2010 r., w postępowaniu:

         Suiker Unie GmbH – Zuckerfabrik Anklam

      przeciwko

         Hauptzollamt Hamburg-Jonas,

      TRYBUNAŁ (piąta izba),
      w składzie: E. Levits, pełniący obowiązki prezesa izby, J.J. Kasel i M. Berger (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: P. Mengozzi,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Suiker Unie GmbH – Zuckerfabrik Anklam przez P.N. Söhngen, Rechtsanwältin,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez P. Rossiego oraz B.R. Killmanna, działających w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102, s. 11), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2003 z dnia 11 marca 2003 r. (Dz.U. L 67, s. 3) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 800/1999”).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy spółką prawa niemieckiego Suiker Unie GmbH – Zuckerfabrik Anklam (zwaną dalej „Suiker Unie”) – następcą prawnym spółki Danisco Zucker GmbH (zwanej dalej „Danisco Zucker”) a Hauptzollamt Hamburg-Jonas (głównym urzędem celnym, zwanym dalej „Hauptzollamt”), w przedmiocie wniosku o zwrot refundacji wywozowej, którą urząd ten przyznał Danisco Zucker w formie zaliczki.

         Ramy prawne

         Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87

               3

               Artykuł 17 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, s. 1) stanowił, iż produkt rolny, za który domagano się zróżnicowanej refundacji wywozowej, „uważa się za przywieziony, jeżeli dokonano formalności celnych związanych z wprowadzeniem do obrotu w państwie trzecim” [tłumaczenie nieoficjalne].

         Rozporządzenie nr 800/1999

               4

               W brzmieniu obowiązującym w momencie zaistnienia okoliczności sprawy rozpatrywanej przed sądem krajowym rozporządzenie nr 800/1999, które zastąpiło rozporządzenie nr 3665/87, przewidywało w motywie 17, że „należy przedstawić dowód, że dany produkt został przywieziony do państwa trzeciego; […] dokonanie przywozowych formalności celnych polega w szczególności na uiszczeniu stosowanych należności przywozowych, aby produkt mógł zostać wprowadzony do obrotu w danym państwie trzecim”.

               5

               Artykuł 15 tego rozporządzenia ma następujące brzmienie:
               „1.   Produkty zostają przewiezione w niezmienionym stanie do państwa trzeciego lub jednego z państw trzecich, do których stosuje się refundacje, w terminie 12 miesięcy od przyjęcia zgłoszenia wywozowego; jednakże można przedłużyć ten termin zgodnie z art. 49.
               2.   Produkty uważa się za przywiezione w stanie niezmienionym, jeżeli nie ma żadnego dowodu, że zostały w jakikolwiek sposób przetworzone.
               Jednakże:

                        —

                        […]

                        —

                        produkty przetworzone przed przywozem uważa się za przywiezione w stanie niezmienionym, pod warunkiem że przetwarzanie jest dokonywane w państwie trzecim, do którego przywożone są wszystkie produkty powstałe z tego przetworzenia.

                  3.   Produkt uważa się za przywieziony, jeżeli formalności celne, w szczególności te, które dotyczą pobrania należności przywozowych w państwie trzecim, zostały dokonane.
               […]”.

               6

               Artykuł 16 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, co następuje:
               „1.   Dowód dokonania przywozowych formalności celnych jest przedstawiany zgodnie z wyborem eksportera w postaci jednego z następujących dokumentów:

                        a)

                        dokumentu celnego lub jego kopii lub fotokopii; [...]

                        b)

                        świadectwa rozładunku i przywozu sporządzone[go] […] zgodnie z zasadami przewidzianymi w załączniku VI rozdział III, przy wykorzystaniu wzoru określonego w załączniku VII. W danym świadectwie muszą być umieszczone data i numer przywozowego dokumentu celnego”.

               7

               Rozdział III załącznika VI do wyżej wymienionego rozporządzenia stanowi w pkt 2 w szczególności, że świadectwa rozładunku i przywozu przewidziane w art. 16 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia wspominają jednocześnie, że „certyfikacja obejmuje również sprawdzenie, czy towary zostały oclone w celu ich ostatecznego przywozu”.

               8

               Artykuł 20 rozporządzenia nr 800/1999 zamieszczony w tytule II rozdział I sekcja 3 zatytułowana „Szczególne środki ochrony interesów finansowych Wspólnoty” tego rozporządzenia przewiduje:
               „1.   W przypadku gdy:

                        a)

                        istnieją poważne wątpliwości dotyczące faktycznego miejsca przeznaczenia produktu;
                        lub

                        b)

                        istnieje podejrzenie, że produkt może zostać ponownie przywieziony do Wspólnoty z powodu różnicy między kwotą refundacji w odniesieniu do wywożonego produktu a kwotą niepreferencyjnej należności przywozowej, stosowanej do identycznego produktu w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego;
                        lub

                        c)

                        istnieją konkretne podejrzenia, że produkt będzie ponownie przywieziony do Wspólnoty w niezmienionym stanie lub po przetworzeniu w państwie trzecim, bez opłat celnych lub po obniżonej stawce należności przywozowych;

                  jednolita stawka refundacji lub część refundacji określona w art. 18 ust. 2 zostaje wypłacona tylko wtedy, gdy produkt opuścił obszar celny Wspólnoty zgodnie z przepisami art. 7, oraz:

                        i)

                        w przypadku refundacji niezróżnicowanej, produkt został przywieziony do państwa trzeciego w ciągu dwunastu miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia wywozowego lub był poddany istotnemu przetworzeniu lub istotnej obróbce w tym terminie, w rozumieniu art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1, zwanego dalej »kodeksem celnym«)];

                        ii)

                        w przypadku refundacji zróżnicowanej w zależności od miejsca przeznaczenia, produkt został przywieziony w niezmienionym stanie w terminie dwunastu miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego w określonym państwie trzecim.

                  Przepisy art. 15 i 16 stosuje się do przywozu do państw trzecich.
               Ponadto właściwe władze państw członkowskich mogą wymagać okazania dodatkowych dowodów dotyczących wszystkich refundacji, potwierdzających, że produkt został faktycznie wprowadzony do obrotu w państwie trzecim przywozu lub został poddany istotnemu przetworzeniu lub istotnej obróbce w rozumieniu art. 24 [kodeksu celnego].
               [...]
               4.   Przepisy ust. 1 stosuje się przed wypłaceniem refundacji.
               Jednakże refundacja jest uważana za nienależną i musi zostać zwrócona, jeżeli właściwe władze stwierdzą, nawet po wypłaceniu refundacji:

                        a)

                        że produkt został zniszczony lub uszkodzony przed wprowadzeniem do obrotu w państwie trzecim lub przed poddaniem go w państwie trzecim istotnej obróbce lub istotnemu przetworzeniu w rozumieniu art. 24 [kodeksu celnego], chyba że eksporter może wykazać, zgodnie z wymogami właściwych organów, że wywóz został dokonany w takich warunkach ekonomicznych, że produkt mógł być należycie wprowadzony do obrotu w państwie trzecim, bez uszczerbku dla przepisów art. 21 ust. 2 akapit drugi;

                        b)

                        że produkt objęty został w państwie trzecim procedurą zawieszenia ceł, 12 miesięcy od dnia wywozu ze Wspólnoty, bez poddania go w państwie trzecim jakiejkolwiek istotnej obróbce lub istotnemu przetworzeniu w rozumieniu art. 24 [kodeksu celnego] i wywóz ten nie został dokonany w ramach normalnej transakcji handlowej;

                        c)

                        że wywieziony produkt został ponownie przywieziony do Wspólnoty, nie będąc uprzednio poddany istotnej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 24 [kodeksu celnego], [że] niepreferencyjna stawka celna w przywozie jest niższa od przyznanej refundacji, a wywóz nie był dokonany w ramach normalnej transakcji handlowej;

                        d)

                        że produkty wymienione w załączniku V są ponownie przywiezione do Wspólnoty:

                                 —

                                 po uprzedniej obróbce lub przetworzeniu w państwie trzecim bez osiągnięcia poziomu przetworzenia przewidzianego w art. 24 [kodeksu celnego], oraz

                                 —

                                 stosuje się do nich obniżoną lub zerową stawkę celną w przywozie raczej niż stawkę niepreferencyjną.

                  [...]”.

         Kodeks celny

               9

               Artykuł 24 kodeksu celnego przewiduje:
               „Towar, w którego produkcję zaangażowany jest więcej niż jeden kraj, jest uznawany za pochodzący z kraju, w którym został poddany ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu”.

         Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne

               10

               W zgłoszeniu eksportowym z dnia 16 maja 2003 r. Danisco Zucker zadeklarowała wywóz do Litwy 23000 kg białego cukru oraz wnioskowała do Hauptzollamt o przyznanie jej w tym zakresie refundacji wywozowej w formie zaliczki. Urząd ten pozytywnie rozpatrzył rzeczony wniosek, wydając decyzję z dnia 2 czerwca 2003 r.

               11

               Pismem z dnia 29 sierpnia 2003 r. Danisco Zucker przekazała Hauptzollamt litewskie dokumenty celne dotyczące spornego wywozu, które zawierały w polu 37 kod 5100, co odpowiada „tymczasowemu dopuszczeniu z ponownym wywozem w formie produktów kompensacyjnych” bez uiszczenia należności przywozowych. Na Litwie biały cukier został przetworzony na napoje chłodzące, a następnie wywieziony na Łotwę i do Estonii.

               12

               Decyzją z dnia 25 listopada 2003 r., zmieniającą poprzednią decyzję, Hauptzollamt zażądał od Danisco Zucker zwrotu refundacji wywozowej przyznanej w formie zaliczki, powiększonej o 10 % – tj. łącznie 12180,18 EUR, ze względu na fakt, iż biały cukier nie został wprowadzony do obrotu na Litwie, a zatem warunki przyznawania zróżnicowanej refundacji wywozowej nie zostały spełnione.

               13

               Po bezskutecznym postępowaniu w sprawie sprzeciwu Danisco Zucker wniosła w dniu 2 listopada 2007 r. skargę do Finanzgericht Hamburg. Podniosła ona, że zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 800/1999 produkt musi wprawdzie zostać przewieziony do państwa trzeciego w stanie niezmienionym, jednak zgodnie z art. 15 ust. 3 tego rozporządzenia produkt uważa się za przywieziony, jeżeli formalności celne, w szczególności te, które dotyczą pobrania należności przywozowych w państwie trzecim, zostały dokonane. Podczas gdy art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 3665/87 stanowił jeszcze, że produkt uważa się za przywieziony dopiero wtedy, gdy formalności celne, które dotyczą dopuszczenia do obrotu w państwie trzecim, zostały dokonane, uregulowanie późniejsze w art. 15 rozporządzenia nr 800/1999 celowo odstępuje od wymogu dopuszczenia do obrotu.

               14

               Danisco Zucker twierdziła, że pojęcie „przywozu” nie zostało zdefiniowane ustawowo oraz że skoro celem refundacji wywozowych jest odciążenie rynku Unii od danych produktów, znaczenie ma jedynie okoliczność, iż przestrzegano formalności celnych. Natomiast okoliczność, czy uiszczono należności celne czy też ich nie uiszczono, jest bez znaczenia.

               15

               Danisco Zucker podniosła wreszcie zarzut, iż jest bez różnicy, czy towar zostaje oclony w państwie trzecim zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego w ramach systemu ceł zwrotnych, czy – jak w niniejszej sprawie – w ramach systemu zawieszeń. Trybunał orzekł uprzednio, iż wystarczającym dowodem przywozu jest oclenie towaru zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego w ramach systemu ceł zwrotnych. Skarżąca, która w międzyczasie stała się następcą prawnym Danisco Zucker zażądała uchylenia decyzji z dnia 25 listopada 2003 r. zmieniającej decyzję poprzednią, jak również decyzji w sprawie sprzeciwu z dnia 1 października 2007 r.

               16

               Hauptzollamt wniósł natomiast o oddalenie skargi. Urząd ten podkreślił, że w spornej sprawie biały cukier, który został oclony wyłącznie zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego bez pobierania należności przywozowych, pozostawał pod dozorem celnym od momentu odprawy celnej do momentu zakończenia uszlachetniania czynnego, w czasie ponownego wywozu produktów kompensacyjnych. Biały cukier nie mógł zatem być przedmiotem swobodnego obrotu w państwie trzecim.

               17

               W tych okolicznościach Finanzgericht Hamburg postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
               „Czy warunek otrzymania refundacji zróżnicowanej, unormowany w art. 15 ust. 1 w związku z ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 […], mianowicie dokonanie przywozowych formalności celnych, jest spełniony, w sytuacji gdy w państwie trzecim przeznaczenia produkt po odprawie celnej zostaje, zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego bez pobierania należności przywozowych, poddany istotnej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 24 [kodeksu celnego], a produkt będący rezultatem tej obróbki lub przetworzenia zostaje wywieziony do państwa trzeciego?”.

         W przedmiocie pytania prejudycjalnego

               18

               Sąd krajowy zapytuje co do zasady, czy warunek otrzymania zróżnicowanej refundacji – mianowicie dokonanie przywozowych formalności celnych – jest spełniony, jeżeli w państwie trzecim przeznaczenia, po odprawie celnej dokonanej zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego bez pobierania należności przywozowych, produkt został poddany istotnej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 24 kodeksu celnego, a produkt będący rezultatem tej obróbki lub przetworzenia został wywieziony do państwa trzeciego.

               19

               Należy stwierdzić w tym względzie, że pojęcie „przywozu”, jak słusznie podkreśla skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym, nie zostało zdefiniowane w rozporządzeniu nr 800/1999. Należy zatem ustalić zakres tego pojęcia w kontekście art. 15 tego rozporządzenia, mając z jednej strony na uwadze cel „zróżnicowanej” refundacji wywozowej, a z drugiej strony brzmienie przepisów rozporządzenia nr 800/1999.

               20

               Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem system zróżnicowanych refundacji wywozowych ma na celu otwarcie rynków danych państw trzecich lub utrzymanie dostępu do nich dla wywozu z Unii Europejskiej, przy czym zróżnicowanie refundacji służy uwzględnieniu swoistych cech każdego z rynków importowych, na których Unia chce odgrywać rolę (wyrok z dnia 18 marca 2010 r. w sprawie C-218/09 SGS Belgium i in., Zb.Orz. s. I-2373, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).

               21

               Z orzecznictwa tego wynika, że racja bytu systemu zróżnicowanych refundacji zostałaby naruszona, gdyby sam rozładunek w państwie trzecim towaru będącego przedmiotem wywozu, w niezmienionym stanie, wystarczył, by przyznać prawo do wypłaty refundacji (ww. wyrok w sprawie SGS Belgium i in., pkt 39). System różnicowanych refundacji, przeciwnie, wymaga – jak podkreśla Komisja – by dany produkt trafiał rzeczywiście i ostatecznie na rynek przeznaczenia, w tym sensie, że może być przedmiotem obrotu na tym rynku. System ten różni się od systemu refundacji o jednolitej stawce.

               22

               Co prawda art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 3665/87, który nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, wciąż wyraźnie wspominał w odróżnieniu od art. 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 800/1999, że „formalności celne związane z wprowadzeniem do obrotu w państwie trzecim” winny zostać dokonane. Jednakże, z jednej strony, motyw 17 rozporządzenia nr 800/1999 stanowi, że dokonanie przywozowych formalności celnych w państwie trzecim polega w szczególności na uiszczeniu stosowanych należności przywozowych, aby produkt mógł zostać wprowadzony do obrotu w danym państwie trzecim.

               23

               Z drugiej strony art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 800/1999 przewiduje, że produkt uważa się za przywieziony, jeżeli formalności celne „w szczególności te, które dotyczą pobrania należności przywozowych w państwie trzecim”, zostały dokonane. Wreszcie załącznik VI do tego rozporządzenia stanowi w rozdziale III pkt 2, że świadectwa rozładunku i przywozu przewidziane w art. 16 ust. 1 lit. b) winny wspominać jednocześnie, że certyfikacja obejmuje również sprawdzenie, czy towary zostały oclone „w celu ich ostatecznego przywozu”.

               24

               Z ogółu powyższych rozważań wynika, że prawodawca Unii, przyjmując art. 15 rozporządzenia nr 800/1999, nie odstąpił od wymogu, by produkt importowany musiał osiągnąć ostatecznie rynek danego państwa trzeciego, aby móc zostać wprowadzonym do obrotu na tymże rynku.

               25

               Należy stwierdzić, że oclenie produktu zgodnie z procedurą „uszlachetniania czynnego” nie ma na celu wprowadzenia tego produktu do obrotu na ryku danego państwa trzeciego. Przeciwnie, istotą procedury uszlachetniania czynnego jest zwolnienie z cła wyłącznie towarów, które zostały wprowadzone na krajowy obszar celny jedynie tymczasowo w celu ich obróbki, naprawy bądź przetworzenia, a następnie powrotnego wywozu (zob. wyrok z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-158/08 Pometon, Zb.Orz. s. I-4695, pkt 24).

               26

               W konsekwencji oclenie produktu, za który dochodzono zróżnicowanej refundacji wywozowej w danym państwie trzecim w ramach procedury „uszlachetniania czynnego”, nie może być traktowane jako stanowiące „przywóz” do tego państwa trzeciego, w rozumieniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 800/1999.

               27

               Wniosku tego nie podważa okoliczność, że dany produkt został w danym państwie trzecim poddany istotnemu przekształceniu, w rozumieniu art. 24 kodeksu celnego. W tym względzie pozostaje stwierdzić, że wybór procedury celnej „uszlachetniania czynnego” oznacza, iż ani sam produkt, ani zawierający go produkt kompensacyjny, nie zostaną wprowadzone do obrotu w danym państwie trzecim.

               28

               Wniosku tego nie podważa również argument, że taka wykładnia art. 15 rozporządzenia nr 800/1999 byłaby sprzeczna z art. 20 tego rozporządzenia, który przewiduje, że w niektórych przypadkach dostarczenie dowodu potwierdzającego, że produkt został poddany istotnemu przetworzeniu w rozumieniu art. 24 kodeksu celnego, może oddalić wątpliwości dotyczące przestrzegania warunków przyznania refundacji wywozowych.

               29

               Jak bowiem podkreśliła Komisja, art. 20 rozporządzenia nr 800/1999, jako klauzula przeciwdziałająca nadużyciom, realizuje inne cele niż art. 15 tego rozporządzenia. Wspomniany art. 20 pozwala zapobiec nieuzasadnionemu żądaniu zwrotu słusznie przyznanej refundacji wywozowej, ale nie stwarza on nowych albo też innych warunków w celu uzyskania refundacji wywozowej. Przepis ten nie znajduje zatem zastosowania w przypadku, w którym – jak w sprawie rozpatrywanej przed sądem krajowym – jest jednoznaczne, że warunki przyznania refundacji wywozowej nie zostały spełnione.

               30

               Mając na względzie powyższe rozważania, należy na postawione pytanie odpowiedzieć, że wykładni art. 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 800/1999 należy dokonywać w taki sposób, iż warunek uzyskania refundacji zróżnicowanej przewidziany w tym przepisie, mianowicie dokonanie przywozowych formalności celnych, nie jest spełniony, jeżeli w państwie trzecim przeznaczenia, po odprawie celnej dokonanej zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego bez pobierania należności przywozowych, produkt zostaje poddany „istotnej obróbce lub przetworzeniu” w rozumieniu art. 24 kodeksu celnego, a produkt będący rezultatem tej obróbki lub przetworzenia zostaje wywieziony do państwa trzeciego.

         W przedmiocie kosztów

               31

               Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:

                     Wykładni art. 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2003 z dnia 11 marca 2003 r., należy dokonywać w taki sposób, iż warunek uzyskania refundacji zróżnicowanej, przewidziany w tym przepisie, mianowicie dokonanie przywozowych formalności celnych, nie jest spełniony, jeżeli w państwie trzecim przeznaczenia, po odprawie celnej dokonanej zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego bez pobierania należności przywozowych, produkt zostaje poddany istotnej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, a produkt będący rezultatem tej obróbki lub przetworzenia zostaje wywieziony do państwa trzeciego.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 marca 1982 r. # Dunstan Curtis przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. # Sprawa 167/80.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 stycznia 2009 r.#Sony Music Entertainment (Germany) GmbH przeciwko Falcon Neue Medien Vertrieb GmbH.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesgerichtshof - Niemcy.#Prawa pokrewne prawu autorskiemu - Prawa producentów fonogramów - Prawo do zwielokrotniania - Prawo do rozpowszechniania - Okres ochrony - Dyrektywa 2006/116/WE - Prawa obywateli państw trzecich.#Sprawa C-240/07.

text:
      Sprawa C‑240/07
      Sony Music Entertainment (Germany) GmbH
      przeciwko
      Falcon Neue Medien Vertrieb GmbH
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof)
      Prawa pokrewne prawu autorskiemu – Prawa producentów fonogramów – Prawo do zwielokrotniania – Prawo do rozpowszechniania – Czas ochrony – Dyrektywa 2006/116/WE – Prawa obywateli państw trzecich
      Streszczenie wyroku
      1.        Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Czas ochrony – Dyrektywa 2006/116 – Zakres stosowania
      (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/116, motyw 3, art. 10 ust. 2)
      2.        Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Czas ochrony – Dyrektywa 2006/116 – Zakres stosowania
      (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/116, motywy 3, 17, art. 10 ust. 2)
      1.        Czas ochrony przewidziany w dyrektywie 2006/116 w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych ma
         na podstawie art. 10 ust. 2 tej dyrektywy zastosowanie także wówczas, gdy dany przedmiot ochrony nigdy nie był chroniony w państwie
         członkowskim, w którym ochrona jest poszukiwana.

      W istocie z brzmienia wspomnianego przepisu wynika, że przewidziana w nim pierwsza alternatywna przesłanka dotyczy wcześniejszego
         istnienia ochrony danego przedmiotu w co najmniej jednym państwie członkowskim. Wspomniany przepis nie wymaga przy tym, aby
         to państwo członkowskie było państwem, w którym poszukiwana jest ochrona przewidziana dyrektywą.

      Ponadto motyw 3 dyrektywy 2006/116 wskazuje, że w celu zapewnienia prawidłowego działania rynku wewnętrznego dyrektywa ta
         służy zharmonizowaniu prawa państw członkowskich w taki sposób, aby czas ochrony był identyczny w całej Wspólnocie Europejskiej.

      W tych okolicznościach wykładnia art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116, zgodnie z którą spełnienie pierwszej alternatywnej przesłanki
         stosowania tego przepisu jest uzależnione od wcześniejszego istnienia ochrony wynikającej z krajowych przepisów państwa członkowskiego,
         w którym poszukiwana jest ochrona przewidziana wspomnianą dyrektywą, nawet jeśli taka ochrona została wcześniej przyznana
         w innym państwie członkowskim, nie jest zgodna ani z samym brzmieniem tego przepisu, ani z celem dyrektywy.

      (por. pkt 22–25; pkt 1 sentencji)
      2.        Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych należy interpretować
         w ten sposób, że czas ochrony przewidziany przez tę dyrektywę znajduje zastosowanie w sytuacji, w której dany utwór lub przedmiot
         był w dniu 1 lipca 1995 r. chroniony jako taki w co najmniej jednym państwie członkowskim na podstawie przepisów krajowych
         tego państwa dotyczących prawa autorskiego lub praw pokrewnych i w której będący obywatelem państwa trzeciego uprawniony z tytułu
         takich praw związanych z tym utworem lub przedmiotem korzystał w tej dacie z ochrony przewidzianej tymi przepisami krajowymi.

      W istocie pojawiająca się w kontekście owego przepisu kwestia, czy przysługujące uprawnionemu będącemu obywatelem państwa
         trzeciego w związku z danym utworem lub przedmiotem prawa pokrewne prawu autorskiemu były chronione w dniu 1 lipca 1995 r.
         w co najmniej jednym państwie członkowskim, winna być oceniana w świetle krajowych przepisów tego państwa członkowskiego,
         a nie w świetle krajowych przepisów państwa członkowskiego, w którym przewidziana tą dyrektywą ochrona jest poszukiwana. Taki
         wniosek znajduje ponadto potwierdzenie w motywach 3 i 17 wspomnianej dyrektywy, które wskazują cel harmonizacji, a zwłaszcza
         cele ustalenia jednakowego początkowego momentu, od którego liczy się czas ochrony praw pokrewnych prawu autorskiemu, i ustanowienia
         identycznego czasu ochrony w całej Wspólnocie w celu zapewnienia prawidłowego działania rynku wewnętrznego.

      Wynika zatem z tego, że w przypadku utworu lub przedmiotu chronionego w dniu 1 lipca 1995 r. w co najmniej jednym państwie
         członkowskim na podstawie krajowych przepisów tego państwa fakt, że uprawniony do takiej ochrony jest obywatelem państwa trzeciego
         i że w państwie członkowskim, w którym czas ochrony przewidziany w dyrektywie 2006/116 jest poszukiwany, nie przysługuje mu
         ochrona na podstawie krajowych przepisów tego ostatniego państwa członkowskiego, nie jest rozstrzygający dla stosowania art. 10
         ust. 2 tej dyrektywy. Istotne jest bowiem to, czy w dniu 1 lipca 1995 r. dany utwór lub przedmiot korzystał z ochrony przyznanej
         na podstawie krajowych przepisów przynajmniej jednego państwa członkowskiego.

      (por. pkt 34; 35, 37; pkt 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 20 stycznia 2009 r.(*)

      Prawa pokrewne prawu autorskiemu – Prawa producentów fonogramów – Prawo do zwielokrotniania – Prawo do rozpowszechniania – Czas ochrony – Dyrektywa 2006/116/WE – Prawa obywateli państw trzecich
      W sprawie C‑240/07
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesgerichtshof
         (Niemcy) postanowieniem z dnia 29 marca 2007 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 16 maja 2007 r., w postępowaniu:

      Sony Music Entertainment (Germany) GmbH
      przeciwko
      Falcon Neue Medien Vertrieb GmbH,
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C.W.A. Timmermans, A. Rosas, K. Lenaerts, J.C. Bonichot i T. von Danwitz, prezesi
         izb, J. Makarczyk, P. Kūris, E. Juhász, G. Arestis (sprawozdawca), L. Bay Larsen i P. Lindh, sędziowie,

      rzecznik generalny: D. Ruiz‑Jarabo Colomer,
      sekretarz: B. Fülöp, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 15 kwietnia 2008 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Sony Music Entertainment (Germany) GmbH przez M. Schaefera, Rechtsanwalt,
      –        w imieniu Falcon Neue Medien Vertrieb GmbH przez R. Nirka oraz E. Schotta, Rechtsanwälte,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez W. Wilsa oraz H. Krämer, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 22 maja 2008 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 10 dyrektywy 2006/116/WE Parlamentu Europejskiego
         i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (Dz.U. L 372, s. 12).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu między Sony Music Entertainment (Germany) GmbH (zwaną dalej „Sony”) a Falcon Neue
         Medien Vertrieb GmbH (zwaną dalej „Falcon”), dotyczącego ochrony niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Artykuł 12 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych
         prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 346, s. 61) przewidywał:

      „Bez uszczerbku dla dalszej harmonizacji prawa wykonawców, producentów fonogramów i organizacji nadawczych określone w niniejszej
         dyrektywie nie wygasają przed upływem terminów ustanowionych w konwencji [o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz
         organizacji nadawczych sporządzona w Rzymie dnia 26 października 1961 r.]. Określone w niniejszej dyrektywie prawa producentów
         pierwszych zapisów filmów nie wygasają przed upływem terminu 20 lat, liczonego od końca roku, w którym dokonano zapisu”.

      4        Okres ochrony, o którym mowa w art. 12 dyrektywy 92/100, został przedłużony do 50 lat na mocy art. 3 dyrektywy Rady 93/98/EWG
         z dnia 29 października 1993 r. w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (Dz.U.
         L 290, s. 9).

      5        Dyrektywa 2006/116 stanowi ujednoliconą wersję dyrektywy 93/98. Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 2006/116 przewiduje:

      „Prawa producentów fonogramów wygasają po upływie pięćdziesięciu lat od momentu sporządzenia utrwalenia […].
      Jednakże niniejszy ustęp nie może powodować, iż na nowo są chronione prawa producentów fonogramów, które przez wygaśnięcie
         czasu trwania ochrony, która im przysługiwała na mocy art. 3 ust. 2 dyrektywy 93/98/EWG w jej wersji sprzed zmiany wprowadzonej
         dyrektywą 2001/29/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. (Dz.U. 167, s. 10)], nie podlegały ochronie w dniu
         22 grudnia 2002 r.”.

      6        Artykuł 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/116 stanowi:

      „1. Jeżeli krajem pochodzenia utworu w rozumieniu konwencji berneńskiej [o ochronie dzieł literackich i artystycznych, zgodnie
         z aktem paryskim sporządzonym w dniu 24 czerwca 1971 r.] jest państwo trzecie, a autor utworu nie jest obywatelem Wspólnoty,
         czas ochrony przyznawanej przez państwa członkowskie wygasa w dniu, w którym wygasa ochrona przyznawana w kraju pochodzenia
         utworu, jednakże ochrona nie może przekroczyć okresu ustanowionego w art. 1.

      2. Czas ochrony ustanowiony w art. 3 ma zastosowanie również do właścicieli praw, którzy nie są obywatelami Wspólnoty, pod
         warunkiem że państwa członkowskie udzielają im ochrony. Jednakże bez uszczerbku dla zobowiązań międzynarodowych państw członkowskich,
         czas ochrony przyznany przez państwa członkowskie wygasa nie później niż w dniu, w którym wygasa czas ochrony przyznany przez
         państwo trzecie, którego obywatelem jest właściciel prawa, a okres ten nie może przekroczyć okresu ustanowionego w art. 3”.

      7        Artykuł 10 ust. 1–3 dyrektywy 2006/116, zatytułowany „Stosowanie w czasie”, brzmi następująco:

      „1.      W przypadku gdy w dniu 1 lipca 1995 r. w państwie członkowskim biegł już czas ochrony dłuższy niż odpowiedni okres przewidziany
         w niniejszej dyrektywie, niniejsza dyrektywa nie powoduje skrócenia tego okresu w tym państwie członkowskim.

      2.      Czas ochrony przewidziany w niniejszej dyrektywie ma zastosowanie do wszystkich utworów i przedmiotów, które podlegały ochronie
         w co najmniej jednym państwie członkowskim w dniu określonym w ust. 1 na podstawie przepisów krajowych dotyczących prawa autorskiego
         lub praw pokrewnych lub które spełniają kryteria ochrony przewidziane w dyrektywie [92/100/EWG].

      3.      Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich działań polegających na korzystaniu z utworu, które miały miejsce
         przed dniem określonym w ust. 1. Państwa członkowskie przyjmują niezbędne przepisy, w szczególności w celu ochrony nabytych
         praw osób trzecich”.

       Uregulowania krajowe
      8        Paragraf 137f Gesetz über Urheberrecht und verwandte Schutzrechte (ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych) z dnia
         9 września 1965 r. (BGBl. 1965 I, s. 1273), zmienionej ustawą z dnia 23 czerwca 1995 r. (BGBl. 1995 I, s. 842) (zwanej dalej
         „UrhG”), stanowi przepis przejściowy w ramach transpozycji dyrektywy 93/98.

      9        Paragraf 137f ust. 2 i 3 UrhG brzmi następująco:

      „2.      Przepisy niniejszej ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 1995 r. stosuje się również do utworów, których ochrona
         wynikająca z tej ustawy wygasła przed dniem 1 lipca 1995 r., lecz przysługuje jeszcze w tym dniu na podstawie przepisów innego
         państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa sygnatariusza porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Zdanie
         pierwsze stosuje się odpowiednio do praw pokrewnych wydawcy pośmiertnych utworów (§ 71), wykonawców (§ 73), producentów fonogramów
         (§ 85), organizacji nadawczych (§ 87) i producentów filmowych (§ 94 i 95).

      3.      Jeżeli zgodnie z ust. 2 na terytorium obowiązywania niniejszej ustawy utwór zostaje ponownie objęty ochroną, to powstałe w ten
         sposób prawa przysługują twórcy. Jednakże korzystanie [z utworu] rozpoczęte przed dniem 1 lipca 1995 r. może być kontynuowane
         w planowanym zakresie. Za korzystanie [z utworu] po dniu 1 lipca 1995 r. przysługuje stosowne wynagrodzenie. Zdania od pierwszego
         do trzeciego stosuje się odpowiednio do praw pokrewnych”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      10      Jak wynika z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, Falcon rozpowszechnia dwa fonogramy z nagraniami utworów
         artysty Boba Dylana. Pierwsza płyta kompaktowa nosi tytuł „Bob Dylan – Blowin’ in the Wind”, druga zaś „Bob Dylan – Gates
         of Eden”.

      11      Na rzeczonych fonogramach znajdują się utwory muzyczne, które ukazały się na albumach „Bob Dylan – Bringing It All Back Home”,
         „The Times They Are A-Changin’ ” oraz „Highway 61 Revisited”. Albumy te zostały opublikowane w USA przed dniem 1 stycznia
         1966 r.

      12      Sony, powódka w postępowaniu przed sądem krajowym, stanowi niemiecki oddział międzynarodowego koncernu o tej samej firmie.

      13      Sony wniosła do właściwego Landgericht o zakazanie spółce Falcon zwielokrotniania lub zezwalania na zwielokrotnianie oraz
         rozpowszechniania lub zezwalania na rozpowszechnianie fonogramów „Bob Dylan – Blowin’ in the Wind” oraz „Bob Dylan – Gates
         of Eden”. Ponadto wniosła o zobowiązanie spółki Falcon do udzielenia informacji oraz o stwierdzenie, że ciąży na niej obowiązek
         naprawienia szkody.

      14      Falcon podnosiła, że w odniesieniu do albumów Boba Dylana nagranych przed 1 stycznia 1966 r. nie istnieją w kraju żadne prawa
         producenta fonogramów.

      15      Landgericht oddalił powództwo Sony. Sąd apelacyjny, do którego odwołała się ta ostatnia, przyznał, że prawa producenta fonogramów
         do spornych nagrań zostały bezwzględnie w sposób skuteczny przeniesione na Sony. Sąd ten oddalił jednak jej apelację, uznając,
         że na podstawie Konwencji genewskiej o ochronie producentów fonogramów przed nieupoważnionym kopiowaniem fonogramów sporządzonej
         dnia 29 października 1971 r., obowiązującej w Niemczech i w USA, producentom fonogramów przysługuje jedynie ochrona wynikająca
         z § 85 UrhG, dotycząca działań mających miejsce po dniu 1 stycznia 1966 r. Sąd apelacyjny stwierdził ponadto, że nagrania
         muzyczne pochodzące sprzed tej daty nie mogą być również chronione na podstawie § 137f UrhG, przepisu przejściowego dostosowującego
         prawo krajowe do dyrektywy 93/98, ponieważ ust. 2 tego artykułu nie znajduje zastosowania do fonogramów powstałych przed dniem
         1 stycznia 1966 r., gdyż nigdy nie były one chronione w Niemczech.

      16      W tych okolicznościach od wyroku sądu apelacyjnego Sony wniosła „Revision” (rewizję) do Bundesgerichtshof, który uznając,
         że rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu zależy od wykładni art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116, postanowił zawiesić postępowanie
         i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)       Czy czas ochrony przewidziany w dyrektywie 2006/116 […], przy spełnieniu warunków określonych w art. 10 ust. 2 dyrektywy,
         ma zastosowanie także wówczas, gdy dany przedmiot ochrony nigdy nie był chroniony w państwie członkowskim, w którym ochrona
         jest poszukiwana?

      2)       W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
      a)      Czy przepisy krajowe państw członkowskich dotyczące ochrony uprawnionych niebędących obywatelami jednego z państw członkowskich
         Wspólnoty stanowią przepisy krajowe w rozumieniu art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 […]?

      b)      Czy zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 […] czas ochrony przewidziany w dyrektywie znajduje zastosowanie także do
         przedmiotów ochrony, które w dniu 1 lipca 1995 r. spełniały wprawdzie kryteria ochrony wynikające z dyrektywy 92/100 […],
         lecz do których prawa przysługują podmiotom niebędącym obywatelami jednego z państw członkowskich Wspólnoty?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
      17      Na wstępie należy stwierdzić, że prawa pokrewne prawu autorskiemu będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym to
         prawa dotyczące zwielokrotniania i rozpowszechniania fonogramów. Bezsporny pozostaje fakt, że prawa te zostały w sposób skuteczny
         przeniesione na Sony.

      18      Z postanowienia odsyłającego wynika ponadto, że na podstawie § 126 UrhG przedsiębiorstwa mające siedzibę w USA mogą poszukiwać
         w Niemczech ochrony przewidzianej wymienioną w pkt 15 niniejszego wyroku konwencją jedynie w odniesieniu do działań mających
         miejsce po dniu 1 stycznia 1966 r., co jednak nie dotyczy fonogramów stanowiących przedmiot postępowania przed sądem krajowym.
         Stosowanie § 137f ust. 2 UrhG nie prowadzi poza tym do przyznania tym fonogramom ochrony na terytorium niemieckim, ponieważ
         przepis ten wymaga, by dany utwór był chroniony na tym terytorium przed dniem 1 lipca 1995 r., co w przypadku spornych fonogramów
         nigdy nie miało miejsca.

      19      Warto również podkreślić, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, jak wynika z jego brzmienia, opiera się
         na twierdzeniu, że przewidziana w prawie Wielkiej Brytanii ochrona obejmuje także fonogramy utrwalone przed dniem 1 stycznia
         1966 r. oraz że rozciąga się ona także na fonogramy amerykańskich producentów opublikowane w USA.

       W przedmiocie pytania pierwszego
      20      W pierwszym pytaniu sąd krajowy zwraca się do Trybunału o wyjaśnienie, czy czas ochrony przewidziany w art. 10 ust. 2 dyrektywy
         2006/116 ma zastosowanie do przedmiotów ochrony, które nigdy nie były chronione w państwie członkowskim, w którym ochrona
         jest poszukiwana.

      21      Zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 czas ochrony praw producentów fonogramów ustanowiony w art. 3 ust. 2 tej dyrektywy
         ma zastosowanie do danego przedmiotu ochrony, jeżeli w dniu 1 lipca 1995 r. podlegał on ochronie w co najmniej jednym państwie
         członkowskim na podstawie przepisów krajowych dotyczących prawa autorskiego i praw pokrewnych lub spełnia on kryteria ochrony
         przewidziane w dyrektywie 92/100.

      22      Tak więc z brzmienia tego art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 wynika, że przewidziana w tym przepisie pierwsza alternatywna
         przesłanka dotyczy wcześniejszego istnienia ochrony danego przedmiotu w co najmniej jednym państwie członkowskim. Wspomniany
         przepis nie wymaga przy tym, aby to państwo członkowskie było państwem, w którym poszukiwana jest ochrona przewidziana dyrektywą
         2006/116.

      23      Warto ponadto zauważyć, że motyw 3 dyrektywy 2006/116 wskazuje na znaczne różnice między prawami krajowymi, które mogą utrudniać
         swobodny przepływ towarów i swobodę świadczenia usług oraz zakłócać konkurencję w ramach wspólnego rynku. W celu zapewnienia
         prawidłowego działania rynku wewnętrznego dyrektywa ta służy zharmonizowaniu prawa państw członkowskich w taki sposób, aby
         czas ochrony był identyczny w całej Wspólnocie Europejskiej.

      24      W tych okolicznościach wykładnia art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116, zgodnie z którą spełnienie pierwszej alternatywnej przesłanki
         stosowania tego przepisu jest uzależnione od wcześniejszego istnienia ochrony wynikającej z krajowych przepisów państwa członkowskiego,
         w którym poszukiwana jest ochrona przewidziana wspomnianą dyrektywą, nawet jeśli taka ochrona została wcześniej przyznana
         w innym państwie członkowskim, nie jest zgodna ani z samym brzmieniem tego przepisu, ani z celem dyrektywy.

      25      Wobec tego na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że czas ochrony przewidziany w dyrektywie 2006/116 ma na podstawie art. 10
         ust. 2 tej dyrektywy zastosowanie także wówczas, gdy dany przedmiot ochrony nigdy nie był chroniony w państwie członkowskim,
         w którym ochrona jest poszukiwana.

       W przedmiocie pytania drugiego lit. a)
      26      W tym pytaniu sąd krajowy pragnie ustalić, czy przepisy krajowe w rozumieniu art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 obejmują również
         przepisy dotyczące ochrony uprawnionych z tytułu prawa autorskiego i praw pokrewnych niebędących obywatelami jednego z państw
         członkowskich Wspólnoty.

      27      Należy wskazać, do czego odniósł się również rzecznik generalny w pkt 64 opinii, że postanowienia art. 10 ust. 2 dyrektywy
         2006/116 koncentrują się na przedmiocie ochrony i znajdują zastosowanie względem wszystkich utworów i przedmiotów, które w dniu
         1 lipca 1995 r. były chronione przez krajowe przepisy dotyczące prawa autorskiego lub praw pokrewnych przynajmniej w jednym
         państwie członkowskim.

      28      W tym względzie z treści wspomnianego art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 wcale nie wynika, by dotyczył on wyłącznie do przepisów
         krajowych dotyczących prawa autorskiego lub praw pokrewnych regulujących ochronę uprawnionych z tytułu takich praw będących
         obywatelami jednego z państw Wspólnoty. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu bowiem państwa członkowskie są zobowiązane przyznać
         czas ochrony przewidziany przez dyrektywę 2006/116 wszystkim utworom lub przedmiotom, które w dniu 1 lipca 1995 r. podlegały
         jako takie ochronie w co najmniej jednym państwie członkowskim.

      29      W ramach stosowania art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 należy zatem zbadać, czy utwór lub przedmiot może zostać uznany za chroniony
         w dniu 1 lipca 1995 r. w co najmniej jednym państwie członkowskim, pomijając kwestię przynależności państwowej uprawnionego
         z tytułu praw pokrewnych prawu autorskiemu w odniesieniu do tego utworu lub przedniotu.

      30      Z postanowienia odsyłającego wynika, że Bundesgerichtshof ma pewne wątpliwości co do tego, czy wykładnia art. 10 ust. 2 dyrektywy
         2006/116 dopuszczająca stosowanie tego przepisu na korzyść uprawnionych z tytułu praw pokrewnych prawu autorskiemu, którzy
         nie są obywatelami jednego z państw Wspólnoty, jest zgodna z art. 7 ust. 2 tej dyrektywy.

      31      W tym zakresie należy stwierdzić, że celem art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 jest doprecyzowanie warunków, pod którymi czas
         ochrony praw pokrewnych prawu autorskiemu przewidziany w tej dyrektywie ma zastosowanie – na zasadach przejściowych – do istniejących
         już sytuacji. Przepis ten przewiduje stosowanie takiego czasu ochrony do utworów i przedmiotów, które w dniu 1 lipca 1995 r.
         korzystały z ochrony przyznanej na podstawie krajowych przepisów dotyczących prawa autorskiego i praw pokrewnych w co najmniej
         jednym państwie członkowskim.

      32      Wspomniany art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 nie ma na celu ustanowienia odstępstwa od art. 7 ust. 2 tej dyrektywy dla wszystkich
         przypadków, w których czas ochrony przewidziany w tej dyrektywie jest poszukiwany przez uprawnionych z tytułu praw pokrewnych
         prawu autorskiemu niebędących obywatelami jednego z państw Wspólnoty w związku z utworem lub przedmiotem, który nie spełnia
         żadnej z dwóch alternatywnych przesłanek przejściowego postanowienia art. 10 ust. 2 tej dyrektywy.

      33      Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 2006/116 ma bowiem na celu uregulowanie ochrony praw pokrewnych prawu autorskiemu w stosunku do
         uprawnionych z tytułu takich niebędących obywatelami jednego z państw Wspólnoty i przewiduje w tym zakresie, że czas ochrony
         ustanowiony w art. 3 tej dyrektywy ma zastosowanie do takich uprawnionych, o ile państwa członkowskie w ogóle przyznają im
         ochronę.

      34      Zważywszy na powyższe, pojawiająca się w kontekście art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 kwestia, czy przysługujące uprawnionemu
         będącemu obywatelem państwa trzeciego w związku z danym utworem lub przedmiotem prawa pokrewne prawu autorskiemu były chronione
         w dniu 1 lipca 1995 r. w co najmniej jednym państwie członkowskim, winna być oceniana w świetle krajowych przepisów tego państwa
         członkowskiego, a nie w świetle krajowych przepisów państwa członkowskiego, w którym przewidziana tą dyrektywą ochrona jest
         poszukiwana. Taki wniosek znajduje ponadto potwierdzenie w motywach 3 i 17 wspomnianej dyrektywy, które wskazują cel harmonizacji,
         a zwłaszcza cele ustalenia jednakowego początkowego momentu, od którego liczy się czas ochrony praw pokrewnych prawu autorskiemu,
         i ustanowienia identycznego czasu ochrony w całej Wspólnocie w celu zapewnienia prawidłowego działania rynku wewnętrznego.

      35      Wynika zatem z tego, że w przypadku utworu lub przedmiotu chronionego w dniu 1 lipca 1995 r. w co najmniej jednym państwie
         członkowskim na podstawie krajowych przepisów tego państwa fakt, że uprawniony do takiej ochrony jest obywatelem państwa trzeciego
         i że w państwie członkowskim, w którym czas ochrony przewidziany w dyrektywie 2006/116 jest poszukiwany, nie przysługuje mu
         ochrona na podstawie krajowych przepisów tego ostatniego państwa członkowskiego, nie stoi na przeszkodzie stosowaniu art. 10
         ust. 2 tej dyrektywy. Istotne jest bowiem to, czy w dniu 1 lipca 1995 r. dany utwór lub przedmiot korzystał z ochrony przyznanej
         na podstawie krajowych przepisów przynajmniej jednego państwa członkowskiego.

      36      Z postanowienia odsyłającego wynika, że w Zjednoczonym Królestwie ochrona przewidziana przez prawo krajowe ma zastosowanie
         do fonogramów, które zostały utrwalone przed dniem 1 stycznia 1966 r., oraz że w dniu 1 lipca 1995 r. fonogramy będące przedmiotem
         postępowania przed sądem krajowym korzystały już z ochrony w tym państwie członkowskim. W tych okolicznościach art. 7 ust. 2
         dyrektywy 2006/116 nie może regulować sytuacji rozstrzyganej w postępowaniu przed sądem krajowym.

      37      W konsekwencji odpowiedź na pytanie drugie lit. a) winna brzmieć, że art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 należy interpretować
         w ten sposób, iż czas ochrony przewidziany przez tę dyrektywę znajduje zastosowanie w sytuacji, w której dany utwór lub przedmiot
         był w dniu 1 lipca 1995 r. chroniony jako taki w co najmniej jednym państwie członkowskim na podstawie przepisów krajowych
         tego państwa dotyczących prawa autorskiego lub praw pokrewnych i w której będący obywatelem państwa trzeciego uprawniony z tytułu
         takich praw związanych z tym utworem lub przedmiotem korzystał w tej dacie z ochrony przewidzianej tymi przepisami krajowymi.

       W przedmiocie pytania drugiego lit. b)
      38      Zważywszy na tę odpowiedź i z uwagi na przedstawione w pkt 19 niniejszego wyroku twierdzenie, na którym opiera się postanowienie
         odsyłające, nie ma potrzeby udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie lit. b).

       W przedmiocie kosztów
      39      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      Czas ochrony przewidziany w dyrektywie 2006/116/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie czasu
            ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych ma na podstawie art. 10 ust. 2 tej dyrektywy zastosowanie także wówczas,
            gdy dany przedmiot ochrony nigdy nie był chroniony w państwie członkowskim, w którym ochrona jest poszukiwana.
      Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy 2006/116 należy interpretować w ten sposób, że czas ochrony przewidziany przez tę dyrektywę znajduje
            zastosowanie w sytuacji, w której dany utwór lub przedmiot był w dniu 1 lipca 1995 r. chroniony jako taki w co najmniej jednym
            państwie członkowskim na podstawie przepisów krajowych tego państwa dotyczących prawa autorskiego lub praw pokrewnych i w której
            będący obywatelem państwa trzeciego uprawniony z tytułu takich praw związanych z tym utworem lub przedmiotem korzystał w tej
            dacie z ochrony przewidzianej tymi przepisami krajowymi.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Trybunału z dnia 8 lutego 1968 r. # Fonderie Acciaierie Giovanni Mandelli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 3-67.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (ósma izba) z dnia 1 lipca 2009 r. # Regionalny Fundusz Gospodarczy S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Pomoc państwa - System pomocy na restrukturyzację przyznanej przez Rzeczpospolitą Polską producentowi stali - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Protokół nr 8 w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali - Stopa oprocentowania zwrotu pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Obowiązek ścisłej współpracy z państwem członkowskim - Artykuł 9 ust. 4 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 794/2004. # Sprawa T-288/06.

text:
         WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (ósma izba)
      z dnia 1 lipca 2009 r. (
            *1
         )
      „Pomoc państwa — System pomocy na restrukturyzację przyznanej przez Rzeczpospolitą Polską producentowi stali — Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Protokół nr 8 w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali — Stopa oprocentowania zwrotu pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Obowiązek ścisłej współpracy z państwem członkowskim — Artykuł 9 ust. 4 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 794/2004”
      W sprawie T-288/06

         Regionalny Fundusz Gospodarczy SA (dawniej Huta Częstochowa SA), z siedzibą w Częstochowie (Polska), reprezentowany przez C. Sadkowskiego oraz D. Sałajewskiego, radców prawnych,
      strona skarżąca,
      przeciwko

         Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. Giolita oraz A. Stobiecką-Kuik, działających w charakterze pełnomocników,
      strona pozwana,
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2006/937/WE z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie pomocy państwa nr C 20/04 (ex NN 25/04) na rzecz Huty Częstochowa SA (Dz.U. 2006, L 366, s. 1), w zakresie w jakim uznaje ona niektóre środki pomocowe za niezgodne ze wspólnym rynkiem i nakazuje Rzeczypospolitej Polskiej ich odzyskanie,
      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (ósma izba),
      w składzie: M. E. Martins Ribeiro, prezes, S. Papasavvas i A. Dittrich (sprawozdawca), sędziowie,
      sekretarz: K. Pocheć, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 4 września 2008 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

         Ramy prawne

               1

               Zgodnie z art. 8 Protokołu nr 2 dotyczącego produktów EWWiS do Układu europejskiego z dnia 16 grudnia 1991 r. ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Rzecząpospolitą Polską z drugiej strony (Dz.U. 1993, L 348, s. 2, zwanego dalej „protokołem nr 2”):
               „1.   Poniższe jest niezgodne z właściwą realizacją Układu, o ile może mieć negatywny wpływ na handel między Polską a Wspólnotą:
               […]

                        iii)

                        pomoc publiczna w jakiejkolwiek formie, z wyjątkiem odstępstw przewidzianych w traktacie EWWiS.

                  […].
               4.   Strony uznają, że w ciągu pierwszych pięciu lat od wejścia w życie niniejszego Układu i na zasadzie wyjątku od postanowień punktu 1 [ppkt] (iii), [Rzeczpospolita] Polska może w wyjątkowych przypadkach udzielać pomocy publicznej dla wyrobów stalowych EWWiS w celach restrukturyzacji, pod warunkiem że:

                        —

                        program restrukturyzacji jest związany z ogólną racjonalizacją i ograniczaniem zdolności produkcyjnych w Polsce,

                        —

                        zapewnia przetrwanie firm korzystających z pomocy w normalnych warunkach rynkowych po zakończeniu okresu restrukturyzacji oraz

                        —

                        wielkość i nasilenie pomocy są ograniczone ściśle do koniecznego minimum dla przetrwania i będą stopniowo znoszone.

                  Rada Stowarzyszenia, biorąc pod uwagę sytuację gospodarczą [Rzeczypospolitej] Polski[ej], zadecyduje, czy okres pięciu lat powinien być przedłużony”.

               2

               Na mocy decyzji Rady Stowarzyszenia UE–Polska nr 3/2002 z dnia 23 października 2002 r. przedłużającej okres przewidziany w art. 8 ust. 4 protokołu nr 2 (Dz.U. 2003, L 186, s. 38), podczas którego Rzeczpospolita Polska mogła wyjątkowo, w odniesieniu do wyrobów stalowych, udzielać pomocy publicznej na restrukturyzację zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 8 ust. 4 protokołu nr 2, został przedłużony o osiem kolejnych lat, licząc od dnia lub do daty przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 2 tej decyzji:
               „[Rzeczpospolita] Polska przedkłada Komisji […] program restrukturyzacji i plany przedsiębiorstwa, które spełniają wymogi określone w art. 8 ust. 4 protokołu [nr] 2 i które zostały ocenione i zatwierdzone przez krajowy organ ds. nadzoru nad pomocą publiczną (Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów)” [tłumaczenie nieoficjalne].

               3

               Protokół 8 w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali załączony do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. 2003, L 236, s. 948, zwany dalej „protokołem nr 8”) zezwolił Rzeczypospolitej Polskiej w drodze odstępstwa od przepisów ogólnych dotyczących pomocy państwa na udzielanie pomocy na restrukturyzację sektora hutnictwa zgodnie z postanowieniami planu restrukturyzacji i na warunkach przewidzianych w tym protokole. Przewiduje on między innymi:

                        „1.

                        Nie naruszając postanowień artykułu 87 [WE] i 88 [WE], pomoc państwa udzielaną przez [Rzeczpospolitą] Polsk[ą] dla celów restrukturyzacji na rzecz określonych części polskiego hutnictwa uznaje się za zgodną ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem iż:

                                 —

                                 okres, o którym mowa w artykule 8 ustęp 4 protokołu nr 2 […], został przedłużony do dnia przystąpienia,

                                 —

                                 postanowienia planu restrukturyzacji, na podstawie którego powyższy protokół został przedłużony, są przestrzegane w ciągu całego okresu 2002–2006,

                                 —

                                 warunki określone w niniejszym protokole są spełnione oraz

                                 —

                                 żadna pomoc państwa dla celów restrukturyzacji nie zostanie wypłacona na rzecz polskiego hutnictwa po dniu przystąpienia.

                        2.

                        […]

                        3.

                        Wyłącznie spółki wymienione w załączniku 1 (dalej jako »spółki objęte pomocą«) kwalifikują się do otrzymania pomocy państwa w ramach programu restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali.

                        4.

                        Spółka objęta pomocą nie może:

                                 a)

                                 w przypadku łączenia z inną spółką, niewymienioną w załączniku 1, przenieść korzyści wynikającej z pomocy udzielonej spółce nią objętej;

                                 b)

                                 w okresie do dnia 31 grudnia 2006 roku przejąć aktywów jakiejkolwiek spółki nie wymienionej w załączniku 1, której upadłość ogłoszono.

                        5.

                        […]

                        6.

                        Całkowita pomoc na cele restrukturyzacji, która ma zostać udzielona spółkom objętym pomocą zostanie określona w uzasadnieniach zawartych w zatwierdzonym planie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali oraz indywidualnych biznes planach zatwierdzonych przez Radę. Jednakże w żadnym przypadku pomoc wypłacona w okresie od 1997 do 2003 roku i jej całkowita wartość nie przekroczy kwoty 3387070000 PLN.
                        […]
                        [Rzeczpospolita] Polska nie udzieli żadnej dodatkowej pomocy państwa na cele restrukturyzacji na rzecz polskiego hutnictwa.

                  […]

                        10.

                        Jakiekolwiek późniejsze zmiany w ogólnym planie restrukturyzacji oraz w indywidualnych planach muszą być zatwierdzone przez Komisję oraz, tam gdzie jest to konieczne, przez Radę.

                  […]

                        18.

                        Jeżeli proces monitorowania wykaże, iż:
                        […]

                                 c)

                                 [Rzeczpospolita] Polska w trakcie okresu restrukturyzacji udzieliła dodatkowej niezgodnej pomocy państwa na rzecz hutnictwa i spółek objętych pomocą w szczególności,

                           uzgodnienia przejściowe zawarte w niniejszym protokole nie wywierają skutku.
                        Komisja podejmie odpowiednie środki, na mocy których każda spółka będzie zobowiązana do zwrotu pomocy otrzymanej z naruszeniem warunków ustanowionych w niniejszym protokole”.

               4

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88] WE (Dz.U. L 83, s. 1) w art. 7 ust. 5 stanowi:
               „W przypadku gdy Komisja stwierdza, że pomoc będąca przedmiotem zgłoszenia nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem, stwierdza w drodze decyzji […], że pomoc nie zostanie wprowadzona w życie”.

               5

               Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (Dz.U. L 140, s. 1) w swym art. 9 stanowi:
               „1.   O ile decyzja szczególna nie stanowi inaczej, stopą procentową zwrotu pomocy państwa udzielonej niezgodnie z art. 88 ust. 3 [WE] jest roczna stopa procentowa ustalona na każdy rok kalendarzowy.
               Jest ona obliczana na podstawie średniej stóp pięcioletnich międzybankowych transakcji swap za wrzesień, październik i listopad roku poprzedniego, plus 75 punktów bazowych. W uzasadnionych przypadkach Komisja może zwiększyć stopę oprocentowania o więcej niż 75 punktów bazowych w odniesieniu do jednego lub [większej liczby] państw członkowskich.
               […]
               4.   W przypadku braku wiarygodnych lub równoważnych danych i w wyjątkowych okolicznościach Komisja może, w ścisłej współpracy z zainteresowanym państwem członkowskim (lub państwami członkowskimi), ustalić stopę procentową zwrotu pomocy państwa dla jednego lub [większej liczby] państw członkowskich na podstawie innej metody i w oparciu o dostępne informacje”.

               6

               W odniesieniu do zasad stosowania stopy procentowej art. 11 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia wyjaśnia:
               „Stopę procentową stosuje się narastająco do dnia zwrotu pomocy [(metoda składana)]. Odsetki narosłe w poprzednim roku podlegają oprocentowaniu w każdym następnym roku”.

         Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu

               7

               Niniejsza sprawa dotyczy restrukturyzacji polskiego producenta stali Huty Częstochowa SA (zwanej dalej „HCz”). Restrukturyzację HCz przeprowadzono w latach 2002–2005. W tym celu aktywa HCz zostały przekazane nowym spółkom:

                        —

                        w 2002 r. utworzono Hutę Stali Częstochowa sp. z o.o. (zwaną dalej „HSCz”) mającą kontynuować produkcję stali HCz. HSCz wydzierżawiła urządzenia HCz do produkcji stali od syndyka i przejęła większość pracowników. Spółką dominującą spółki HSCz było Towarzystwo Finansowe Silesia sp. z o.o., którego 100% akcji znajdowało się w posiadaniu polskiego Skarbu Państwa;

                        —

                        w 2004 r. zostały założone spółki Majątek Hutniczy sp. z o.o. (zwana dalej „MH”) i Majątek Hutniczy Plus (zwana dalej „MH Plus”). Ich 100% akcji znajdowało się w posiadaniu HCz. MH otrzymała aktywa hutnicze HCz, a MH Plus otrzymała pewne inne aktywa konieczne do produkcji;

                        —

                        aktywa niezwiązane z produkcją (zwane „aktywami niehutniczymi”), a także zakład elektroenergetyczny Elsen zostały przekazane spółce Operator ARP sp. z o.o., spółce zależnej od Agencji Rozwoju Przemysłu SA (będącej własnością polskiego Skarbu Państwa), w celu zapłaty wierzytelności publicznoprawnych podlegających restrukturyzacji (podatki i składki na ubezpieczenia społeczne).

               8

               Pismem z dnia 19 maja 2004 r. Komisja poinformowała Rzeczpospolitą Polską, że postanowiła wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające w sprawie pomocy na restrukturyzację przyznanej HCz jako producentowi stali. Decyzja ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu (Dz.U. C 204, s. 6, zwana dalej „decyzją o wszczęciu postępowania”) w autentycznej wersji językowej (język polski) i poprzedzona jej streszczeniem w innych językach urzędowych. Komisja zwróciła się do wszystkich zainteresowanych stron o przedstawienie uwag dotyczących okoliczności faktycznych i analizy prawnej zamieszczonych w decyzji o wszczęciu postępowania. Otrzymała uwagi od Rzeczypospolitej Polskiej i czterech zainteresowanych stron.

               9

               Po przeprowadzeniu postępowania Komisja doszła do wniosku, że wbrew jej początkowym wątpliwościom środki mające na celu restrukturyzację HCz zgodnie z przepisami ustawy o pomocy publicznej dla przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu dla rynku pracy z dnia 30 października 2002 r. (Dz.U. nr 213, poz. 1800, z późn. zm.) nie stanowiły pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Komisja stwierdziła natomiast, że HCz skorzystała na różnych podstawach z pomocy państwa w okresie od 1997 r. do 2002 r. Komisja stwierdziła, że wspomniana pomoc była częściowo zgodna ze wspólnym rynkiem, ale zażądała jej zwrotu w części, którą uznała za niezgodną ze wspólnym rynkiem, czyli kwoty 19699452 PLN (zwanej dalej „sporną pomocą”).

               10

               W dniu 5 lipca 2005 r. Komisja wydała decyzję 2006/937/WE w sprawie pomocy państwa nr C 20/04 (ex NN 25/04) na rzecz Huty Częstochowa SA (Dz.U. 2006, L 366, s. 1, zwaną dalej „decyzją w sprawie pomocy państwa”). Jej art. 3 przewiduje:
               „1.   Pomoc państwa w wysokości 19699452 PLN, jakiej [Rzeczpospolita] Polska udzieliła [HCz] w okresie od 1997 r. do maja 2002 r. w formie pomocy operacyjnej i pomocy na cele restrukturyzacji zatrudnienia, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
               2.   [Rzeczpospolita] Polska podejmie wszelkie niezbędne środki, aby odzyskać od [HCz], Regionalnego Funduszu Gospodarczego, [MH] i [Operatora ARP] pomoc, o której mowa w [ust. 1], udzieloną bezprawnie [HCz]. Wszystkie te przedsiębiorstwa ponoszą solidarną odpowiedzialność za zwrot tej pomocy.
               Zwrot pomocy nastąpi bezzwłocznie i zgodnie z procedurami prawa krajowego, pod warunkiem że zezwalają one na natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji. Do sum podlegających zwrotowi doliczone zostaną odsetki za cały okres od dnia przyznania pomocy [HCz] do jej faktycznego odzyskania. Odsetki naliczone zostaną zgodnie z przepisami określonymi w rozdziale V rozporządzenia […] nr 794/2004.
               3.   […]”.

               11

               Zgodnie z porozumieniem z dnia 30 września 2005 r., które weszło w życie w dniu , ISD Polska sp. z o.o. (działając wówczas pod firmą ZPD Steel sp. z o.o., zwana dalej „ISD”), będąca w 100% spółką zależną Industrial Union of Donbass Corp. (zwanej dalej „IUD”) nabyła od HCz wszystkie akcje MH i MH Plus, a także dziesięciu pozostałych spółek zależnych HCz. Na mocy umowy również z dnia , która weszła w życie w dniu , ISD nabyła od Towarzystwa Finansowego Silesia sp. z o.o. wszystkie akcje HSCz. ISD stała się zatem właścicielem HSCz, MH, MH Plus i dziesięciu pozostałych spółek zależnych HCz.

               12

               Po sprzedaży HCz dokonała zmiany firmy, która obecnie brzmi: Regionalny Fundusz Gospodarczy SA (zwany dalej „skarżącą”). Skarżąca nadal znajduje się w pełni w posiadaniu polskiego Skarbu Państwa, ale jest właścicielem jedynie nielicznych nieruchomości niezwiązanych z hutnictwem.

               13

               Pismem z dnia 17 lutego 2006 r. Komisja zwróciła się do władz polskich o wskazanie stóp oprocentowania zwrotu spornej pomocy przez solidarnych dłużników, o których mowa w art. 3 ust. 2 decyzji w sprawie pomocy państwa. W odpowiedzi z dnia władze polskie zaproponowały stopy oprocentowania zwrotu spornej pomocy i metodę obliczania odsetek. Zaproponowały między innymi jako podstawę w odniesieniu do okresu od 1997 r. do 1999 r. stałą stopę oprocentowania pięcioletnich obligacji Skarbu Państwa wyrażonych w PLN, a w odniesieniu do okresu od 2000 r. do daty przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej stopę oprocentowania dziesięcioletnich obligacji Skarbu Państwa wyrażonych w PLN. Poza tym biorąc pod uwagę sytuację na rynkach kapitałowych w Polsce w tym okresie, która charakteryzowała się bardzo wysokimi, ale szybko spadającymi stopami, władze polskie zażądały, aby stopy te były corocznie uaktualniane i aby odsetki nie były obliczane według metody składanej.

               14

               W skierowanym do polskich władz piśmie z dnia 7 czerwca 2006 r. Komisja stwierdziła, że stopą oprocentowania zwrotu spornej pomocy powinna być w odniesieniu do całego rozpatrywanego okresu stała stopa oprocentowania pięcioletnich obligacji Skarbu Państwa wyrażonych w PLN i że na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 794/2004 ta stopa oprocentowania powinna być obliczana według metody składanej.

         Przebieg postępowania i żądania stron

               15

               Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 18 października 2006 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.

               16

               W odrębnym piśmie zarejestrowanym w sekretariacie Sądu w tym samym dniu skarżąca złożyła wniosek o zastosowanie środków tymczasowych na podstawie art. 242 WE, w celu zawieszenia wykonania art. 3 decyzji w sprawie pomocy państwa. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2006 r. prezes Sądu odrzucił ten wniosek jako niedopuszczalny.

               17

               W związku z częściowym odnowieniem składu sędziowskiego Sądu sprawa została przekazana nowemu sędziemu sprawozdawcy. Został on następnie przydzielony do ósmej izby, wobec czego niniejsza sprawa została przekazana tej izbie.

               18

               Skarżąca nie złożyła repliki w wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 16 marca 2007 r., w związku z czym replika ta nie została załączona do akt sprawy.

               19

               Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (ósma izba) postanowił otworzyć procedurę ustną, zadać stronom pytania na piśmie i wezwać Komisję do przedstawienia określonych dokumentów. Strony uczyniły to w wyznaczonym terminie.

               20

               Podczas rozprawy w dniu 4 września 2008 r. wysłuchano wystąpień stron i ich odpowiedzi na zadane przez Sąd pytania.

               21

               Skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 2 akapit drugi decyzji w sprawie pomocy państwa.

               22

               Komisja wnosi do Sądu o:

                        —

                        odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej;

                        —

                        tytułem żądania ewentualnego — oddalenie skargi jako bezzasadnej;

                        —

                        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

         Co do prawa

         W przedmiocie dopuszczalności

      Argumenty stron

               23

               Komisja podnosi, że skarżąca nie przedstawiła na poparcie swych zarzutów, z naruszeniem wymogów formalnych określonych w art. 44 § 1 regulaminu Sądu, jasnych i precyzyjnych argumentów, które umożliwiłyby Komisji przygotowanie obrony, a Sądowi dokonanie kontroli jej argumentacji.

               24

               W uzasadnieniu swych zarzutów skarżąca przedstawiła tylko trzy ogólne twierdzenia. Niemal całość uzasadnienia skargi znajduje się w jej streszczeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym.

         Ocena Sądu

               25

               Z orzecznictwa wynika, że jeśli skarga wszczynająca postępowanie przedstawia zarzuty nieważności w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny, aby pozwolić stronie pozwanej na przygotowanie obrony, a sądowi wspólnotowemu na dokonanie kontroli sądowej, spełnia ona wymogi minimalne określone w art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 44 § 1 lit. c) regulaminu Sądu (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 17 marca 1994 r. w sprawie T-43/91 Hoyer przeciwko Komisji, RecFP s. I-A-91, II-297, pkt 22).

               26

               W rezultacie nie można stwierdzić niedopuszczalności skargi ze względu na nieprzestrzeganie wymogów zawartych w art. 44 § 1 lit. c) regulaminu, w przypadku gdy w skardze zwięźle przedstawiono stawiane zarzuty i gdy ani strona pozwana, która w odpowiedzi na skargę ustosunkowała się do przedstawionych argumentów, ani sąd wspólnotowy nie znajdowały się w sytuacji niemożności zrozumienia podniesionych w tym zakresie argumentów (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawach połączonych T-97/92 i T-111/92 Rijnoudt i Hocken przeciwko Komisji, RecFP s. I-A-159, II-511, pkt 71).

               27

               W niniejszym przypadku skarga jest wprawdzie bardzo lakoniczna, jednakże spełnia przedstawione powyżej wymogi minimalne. Jak wynika bowiem z zawartej w odpowiedzi na skargę merytorycznej argumentacji co do istoty sprawy, skarga umożliwiła Komisji skuteczną obronę. Pozwala ona także sądowi wspólnotowemu na dokonanie kontroli sądowej.

               28

               W konsekwencji należy oddalić podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności.

         Co do istoty

               29

               Skarżąca podnosi dwa zarzuty, dotyczące naruszenia po pierwsze art. 87 WE i 88 WE, a także art. 7 ust. 5 rozporządzenia nr 659/1999, a po drugie art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 794/2004.

         W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 87 WE i 88 WE, a także art. 7 ust. 5 rozporządzenia nr 659/1999
      — Argumenty stron

               30

               Skarżąca podnosi, że art. 87 WE i 88 WE, a także art. 7 rozporządzenia nr 659/1999 jedynie w dwóch przypadkach zezwalają na wydanie decyzji uznającej pomoc przyznaną przez państwo członkowskie za niezgodną ze wspólnym rynkiem: po pierwsze, gdy pomoc została przyznana po przystąpieniu do Unii Europejskiej, a po drugie, gdy pomoc, mimo że została przyznana przed przystąpieniem państwa członkowskiego do Unii Europejskiej, nadal jest stosowana po dniu przystąpienia.

               31

               Biorąc pod uwagę, że Rzeczpospolita Polska przystąpiła do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. i że decyzja o przyznaniu pomocy HCz pomiędzy 1997 r. a 2002 r. nie była stosowana po przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, Komisja według skarżącej nie miała prawa przeprowadzenia oceny, czy sporna pomoc była zgodna czy też niezgodna ze wspólnym rynkiem, a w związku z tym nie miała prawa wypowiadać się na temat obliczania odsetek za okres od dnia przyznania HCz pomocy do dnia jej rzeczywistego odzyskania. Komisja była upoważniona jedynie do nałożenia obowiązku zwrotu odsetek za okres od dnia (dzień następujący po dniu wejścia w życie traktatu o przystąpieniu) do dnia ich rzeczywistej zapłaty.

               32

               Pomoc przyznana przez Rzeczpospolitą Polską w okresie od 1997 r. do 2002 r. nie mogła wpłynąć na handel wewnątrzwspólnotowy, ponieważ dotyczyła ona rynku państwa, które w dniu przyznania spornej pomocy nie było państwem członkowskim Unii Europejskiej. Poza tym według skarżącej w załączniku 1 do protokołu nr 8 nie wymieniono HCz, a zatem większa część jego postanowień jej nie dotyczy. Wreszcie, w protokole nr 8 nie objęto kontrolą Komisji lat sprzed przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.

               33

               Komisja na wstępie podkreśla, że nie dostrzega związku pomiędzy art. 3 ust. 2 akapit drugi decyzji w sprawie pomocy państwa i wyżej wspomnianymi zarzutami. Poza tym nie zgadza się z argumentacją skarżącej.

         — Ocena Sądu

               34

               Na wstępie należy wyjaśnić związek pomiędzy zarzutem pierwszym a żądaniami przedstawionymi przez skarżącą, które dotyczą jedynie art. 3 ust. 2 akapit drugi decyzji w sprawie pomocy państwa.

               35

               Po pierwsze bowiem, skarżąca podnosi, że wymogi określone w art. 87 WE i 88 WE nie zostały spełnione, ponieważ w czasie właściwym dla okoliczności faktycznych sprawy Rzeczpospolita Polska nie była jeszcze członkiem Unii Europejskiej i protokół nr 8 nie miał zastosowania. Kwestionuje zatem co do zasady możliwość zastosowania przepisów wspólnotowych z zakresu pomocy państwa ratione temporis i ratione personae.

               36

               Po drugie, niezgodność spornej pomocy ze wspólnym rynkiem została stwierdzona w art. 3 ust. 1 decyzji w sprawie pomocy państwa, podczas gdy jedyny zaskarżony przez skarżącą przepis, czyli art. 3 ust. 2 akapit drugi tej decyzji, dotyczy jedynie obliczania odsetek.

               37

               Podczas rozprawy zwrócono się zatem do skarżącej o wyjaśnienie znaczenia jej skargi i żądań. W odpowiedzi skarżąca wskazała co do zasady, że wprawdzie celem jej zarzutu pierwszego jest stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie pomocy państwa w całości, jednakże „z przyczyn politycznych” jej zarząd postanowił wnieść o to, aby w przypadku gdy zarzut ten zostanie uwzględniony, stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie pomocy państwa zostało ograniczone do przepisu dotyczącego odsetek, czyli art. 3 ust. 2 akapit drugi tej decyzji.

               38

               W związku z tym należy rozumieć zarzut pierwszy w ten sposób, że jego celem jest wyłącznie uchylenie odsetek należnych za okres poprzedzający przystąpienie Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.

               39

               Co się tyczy, po pierwsze, możliwości zastosowania ratione temporis przepisów wspólnotowych z zakresu pomocy państwa, strony nie podważają okoliczności, że art. 87 i 88 WE co do zasady nie mają zastosowania do pomocy przyznanej przed przystąpieniem, która nie jest już stosowana po przystąpieniu.

               40

               W związku z powyższym Komisja w celu uzasadnienia swej kompetencji opiera się na protokole nr 8 jako lex specialis. Należy zatem zbadać, czy postanowienia protokołu nr 8 upoważniają Komisję do objęcia spornej pomocy jej kompetencjami kontrolnymi z zakresu pomocy państwa i czy stanowią one wystarczającą podstawę prawną dla zakazania tej pomocy.

               41

               W tym względzie należy przypomnieć, że protokół nr 8 odwołuje się do pomocy przyznanej w okresie od 1997 r. do 2003 r. Zatwierdza on ograniczoną kwotę pomocy na restrukturyzację przyznaną w tym okresie (czyli przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej) określonym przedsiębiorstwom wymienionym w załączniku 1 i zakazuje w zamian przyznawania jakiejkolwiek innej pomocy państwa na restrukturyzację hutnictwa.

               42

               Punkt 6 akapit pierwszy protokołu nr 8 przewiduje w szczególności, że w żadnym przypadku całkowita wartość pomocy wypłaconej w okresie od 1997 r. do 2003 r. nie przekroczy kwoty 3387070000 PLN. Punkt 6 akapit trzeci protokołu nr 8 wyjaśnia, że Rzeczpospolita Polska nie udzieli żadnej dodatkowej pomocy państwa na cele restrukturyzacji polskiego hutnictwa. W związku z tym wbrew twierdzeniom skarżącej zastosowanie z mocą wsteczną protokołu nr 8 jest potwierdzone w jego pkt 6, który dotyczy okresu od 1997 r. do 2003 r.

               43

               W konsekwencji z samej treści protokołu nr 8 wynika, że ma on zastosowanie do pomocy przyznanej przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Celem bowiem protokołu nr 8 jest ustanowienie całościowego systemu odnoszącego się do zatwierdzania pomocy na restrukturyzację polskiego hutnictwa, a nie tylko uniknięcie łączenia pomocy przez przedsiębiorstwa będące jej beneficjentami.

               44

               Z powyższego wynika, że protokół nr 8 stanowi w stosunku do art. 87 WE i 88 WE lex specialis, który rozszerza kontrolę pomocy państwa przeprowadzaną przez Komisję na mocy traktatu WE na pomoc przyznaną na restrukturyzację polskiego hutnictwa w okresie od 1997 r. do 2003 r.

               45

               Co się tyczy, po drugie, argumentu dotyczącego możliwości zastosowania ratione personae protokołu nr 8, zgodnie z którym protokół ten nie dotyczy przedsiębiorstw niewymienionych w załączniku 1, należy stwierdzić, że protokół ten dotyczy polskiego hutnictwa w całości, czyli obejmuje w sposób dorozumiany skarżącą. Oprócz tego bowiem, że pkt 6 akapit trzeci protokołu nr 8 narzuca całkowitą wartość pomocy i wyklucza wszelkie środki pomocowe w nim nieprzewidziane, to pkt 3 tegoż protokołu wyraźnie stanowi, że tylko przedsiębiorstwa wymienione w załączniku 1 (przedsiębiorstwa będące beneficjentami pomocy) mogą skorzystać z pomocy państwa w ramach programu restrukturyzacji polskiego hutnictwa. Gdyby można było przyjąć, że przedsiębiorstwo niewymienione w załączniku 1 może zachować otrzymane przed przystąpieniem nieograniczone kwoty pomocy na restrukturyzację bez obniżania w zamian zdolności produkcyjnych, protokół nr 8 byłby pozbawiony jakiegokolwiek sensu.

               46

               Wreszcie, w zakresie w jakim skarżąca podważa postanowienia zamieszczone w protokole nr 8, skarga jest niedopuszczalna, ponieważ postanowienia protokołu nr 8 wchodzą w zakres prawa pierwotnego.

               47

               W konsekwencji zarzut pierwszy należy oddalić.

         W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 794/2004
      — Argumenty stron

               48

               Skarżąca zarzuca Komisji, że nie określiła w decyzji w sprawie pomocy państwa stopy oprocentowania zwrotu spornej pomocy. Ze względu na brak pięcioletnich międzybankowych stóp transakcji swap w Polsce przed jej przystąpieniem do Unii Europejskiej, zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 794/2004 Komisja i Rzeczpospolita Polska powinny były zawrzeć porozumienie. Takie porozumienie powinno wynikać z decyzji w sprawie pomocy państwa lub innej decyzji wydanej przez Komisję, ponieważ jedynie w taki sposób można byłoby umożliwić podmiotom gospodarczym zobowiązanym do zwrotu pomocy publicznej wszczęcie z organami określającymi stopy oprocentowania sporu co do istoty sprawy.

               49

               Komisja kwestionuje te argumenty.

         — Ocena Sądu

               50

               Wobec tego, że skarżąca podważa metodę obliczania odsetek zawartą w decyzji w sprawie pomocy państwa, należy podnieść, że stwierdzenia zawarte w art. 3 ust. 2 akapit drugi tej decyzji mają charakter w pełni deklaratoryjny, ponieważ ograniczają się do odwołania do stosownych przepisów rozdziału V rozporządzenia nr 794/2004. Metoda obliczania odsetek wynika bowiem z samego rozporządzenia nr 794/2004. Tymczasem skarżąca nie podnosi w odniesieniu do tego rozporządzenia zarzutu niezgodności z prawem.

               51

               W odniesieniu do podnoszonej konieczności zawarcia porozumienia pomiędzy Komisją a Rzecząpospolitą Polską należy stwierdzić, że w motywie 147 decyzji w sprawie pomocy państwa Komisja wyraźnie uznała, że w związku z tym, że dla Polski nie były dostępne pięcioletnie międzybankowe stopy transakcji swap za okres, którego dotyczy przyznanie spornej pomocy, zastosowana stopa procentowa zwrotu pomocy powinna być oparta zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 794/200 na dostępnej stopie procentowej, którą należy uznać za właściwą dla tego okresu.

               52

               Artykuł 9 ust. 4 rozporządzenia nr 794/2004 przewiduje natomiast jedynie, że ustalenia stopy oprocentowania zwrotu pomocy należy dokonać w „ścisłej współpracy” z danym państwem członkowskim, ale nie wymaga zawarcia „porozumienia”.

               53

               W tym względzie z korespondencji pomiędzy Komisją a władzami polskimi, którą Komisja przedstawiła w odpowiedzi na pytanie Sądu, wynika, że ustalenie stopy oprocentowania zwrotu spornej pomocy rzeczywiście zostało dokonane w „ścisłej współpracy” z Rzecząpospolitą Polską. W piśmie z dnia 13 marca 2006 r. polskie władze zaproponowały bowiem jako stopę oprocentowania zwrotu pomocy stopy oprocentowania, odpowiednio, pięcioletnich lub dziesięcioletnich obligacji Skarbu Państwa. Poza tym biorąc pod uwagę sytuację istniejącą na rynkach kapitałowych w Polsce w tym okresie, która charakteryzowała się bardzo wysokimi, ale szybko spadającymi stopami, zażądały, aby stopy te były corocznie uaktualniane i aby odsetki nie były obliczane według metody składanej.

               54

               Komisja przyjęła w zasadniczej części te propozycje. Stwierdziła wprawdzie, że ze względu na spójność zamiast zastosowania dwóch różnych stóp należy w całym okresie od 1997 r. do 2004 r. zastosować tylko stopę oprocentowania obligacji pięcioletnich, jednakże przy ustalaniu stopy procentowej mającej zastosowanie zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 794/2004 Komisja dysponowała pewnym zakresem uznania. Zastosowanie jednej stopy nie zostało zresztą zakwestionowane przez skarżącą.

               55

               Co się tyczy metody stosowania odsetek, a w szczególności obliczania odsetek według metody składanej, prawdą jest, że Komisja odrzuciła argument Rzeczypospolitej Polskiej dotyczący naliczania odsetek od odsetek. Jednakże art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 794/2004 wyraźnie wyjaśnia, że stopa procentowa jest stosowana według metody składanej do dnia zwrotu pomocy i że odsetki narosłe w jednym roku podlegają oprocentowaniu w każdym następnym roku. Poza tym art. 13 rozporządzenia nr 794/2004 przewiduje, że jego art. 9 i 11 stosuje się w związku z każdą decyzją o zwrocie pomocy notyfikowaną po dniu wejścia w życie tego rozporządzenia. Ponieważ rozporządzenie nr 794/2004 weszło w życie w maju 2004 r., miało zatem zastosowanie w momencie wydania decyzji w sprawie pomocy państwa, a w rezultacie Komisja była zobowiązana do zażądania, aby odsetki zostały obliczone według metody składanej.

               56

               W takich okolicznościach i biorąc pod uwagę fakt, że władze polskie zaproponowały sporne stopy referencyjne, nie można stwierdzić, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek ustalenia stopy oprocentowania zwrotu spornej pomocy w ścisłej współpracy Rzecząpospolitą Polską czy też że popełniła oczywisty błąd w ocenie.

               57

               Wreszcie, Komisja nie miała obowiązku wskazać w decyzji w sprawie pomocy państwa stopy oprocentowania zwrotu spornej pomocy, zważywszy, że nie była ona nawet zobowiązana do precyzyjnego określenia głównej kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu i że mogła się ograniczyć do wskazania metod umożliwiających państwu członkowskiemu obliczenie wysokości pomocy [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 31 maja 2006 r. w sprawie T-354/99 Kuwait Petroleum (Nederland) przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-1475, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo].

               58

               Z powyższego wynika, że zarzut dotyczący naruszenia art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 794/2004 należy oddalić.

               59

               Wobec tego, że wszystkie zarzuty skarżącej zostały oddalone, skarga powinna zostać oddalona w całości.

         W przedmiocie kosztów

               60

               Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Wobec tego, że skarżąca przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami zgodnie z żądaniami Komisji.

               Z powyższych względów
               SĄD (ósma izba)
               orzeka, co następuje:

                           1)

                           Skarga zostaje oddalona.

                           2)

                           Regionalny Fundusz Gospodarczy SA zostaje obciążony kosztami postępowania.

                     Martins Ribeiro
                     Papasavvas
                     Dittrich
                     Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 1 lipca 2009 r.
                     Podpisy

            Spis treści

                  Ramy prawne

                  Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu

                  Przebieg postępowania i żądania stron

                  Co do prawa

                  W przedmiocie dopuszczalności

                  Argumenty stron

                  Ocena Sądu

                  Co do istoty

                  W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 87 WE i 88 WE, a także art. 7 ust. 5 rozporządzenia nr 659/1999

                  — Argumenty stron

                  — Ocena Sądu

                  W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 794/2004

                  — Argumenty stron

                  — Ocena Sądu

                  W przedmiocie kosztów

            (
            *1
         )	Język postępowania: polski.