title: Sprawa C-802/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Firma Z / Finanzamt Y [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 90 ust. 1 – Obniżenie podstawy opodatkowania – Zasady określone w wyroku z dnia 24 października 1996 r., Elida Gibbs (C-317/94, EU:C:1996:400) – Dostawy produktów leczniczych – Przyznanie rabatu – Hipotetyczny charakter pytania prejudycjalnego – Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/15

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Firma Z / Finanzamt Y
      (Sprawa C-802/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 90 ust. 1 - Obniżenie podstawy opodatkowania - Zasady określone w wyroku z dnia 24 października 1996 r., Elida Gibbs (C-317/94, EU:C:1996:400) - Dostawy produktów leczniczych - Przyznanie rabatu - Hipotetyczny charakter pytania prejudycjalnego - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2021/C 182/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Firma Z

         Strona przeciwna: Finanzamt Y

         Sentencja

      Artykuł 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że apteka mająca siedzibę w jednym z państw członkowskich nie może obniżyć podstawy opodatkowania, w przypadku gdy dokonuje ona dostaw produktów leczniczych – jako dostaw wewnątrzwspólnotowych zwolnionych z podatku od wartości dodanej w tym państwie członkowskim – na rzecz kasy obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego znajdującej się w innym państwie członkowskim oraz przyznaje osobom objętym owym ubezpieczeniem rabat.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa C-812/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Danske Bank A/S / Skatteverket [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 9 – Podatnik – Pojęcie – Artykuł 11 – Grupa VAT – Zakład główny i oddział spółki znajdujące się w dwóch różnych państwach członkowskich – Zakład główny wchodzący w skład grupy VAT, do której nie należy oddział – Zakład główny świadczący usługi na rzecz oddziału i przypisujący mu koszty tych usług]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/15

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Danske Bank A/S / Skatteverket
      (Sprawa C-812/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 9 - Podatnik - Pojęcie - Artykuł 11 - Grupa VAT - Zakład główny i oddział spółki znajdujące się w dwóch różnych państwach członkowskich - Zakład główny wchodzący w skład grupy VAT, do której nie należy oddział - Zakład główny świadczący usługi na rzecz oddziału i przypisujący mu koszty tych usług)
      (2021/C 182/21)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Danske Bank A/S, Danmark, Sverige Filial

         Strona przeciwna: Skatteverket

         Sentencja

      Artykuł 9 ust. 1 i art. 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że do celów podatku od wartości dodanej (VAT) zakład główny spółki znajdujący się w danym państwie członkowskim, który należy do utworzonej na podstawie owego art. 11 grupy VAT, oraz oddział tej spółki, który ma siedzibę w innym państwie członkowskim, należy uznać za odrębnych podatników, gdy ów zakład główny świadczy na rzecz wspomnianego oddziału usługi, których koszty przypisuje temu oddziałowi.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.20.


title: Sprawa C-941/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě – Republika Czeska) – Samohýl group a.s. / Generální ředitelství cel [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Pozycje taryfowe 3004 i 3808 – Wykładnia – Rozporządzenie (WE) nr 455/2007 – Roztwór do nakrapiania dla kotów zwalczający pchły i kleszcze – Działanie terapeutyczne lub profilaktyczne]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/17

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě – Republika Czeska) – Samohýl group a.s. / Generální ředitelství cel
      (Sprawa C-941/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycje taryfowe 3004 i 3808 - Wykładnia - Rozporządzenie (WE) nr 455/2007 - Roztwór do nakrapiania dla kotów zwalczający pchły i kleszcze - Działanie terapeutyczne lub profilaktyczne)
      (2021/C 182/24)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Krajský soud v Ostravě

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Samohýl group a.s.

         Strona przeciwna: Generální ředitelství cel

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1101/2014 z dnia 16 października 2014 r., należy interpretować w taki sposób, iż produkt w postaci roztworu przeznaczonego dla kotów, który aplikuje się poprzez nakrapianie na skórę („spot on”) za pomocą pipet (0,5 ml), a który zawiera substancję czynną o nazwie fipronil (50 mg w jednej pipecie) oraz substancje pomocnicze takie jak butylohydroksyanizol E320, butylohydroksytoluen E321, alkohol benzylowy i dietylenoglikolowy eter monoetylu, jest – z zastrzeżeniem dokonania przez sąd odsyłający oceny wszystkich znanych mu okoliczności faktycznych – objęty pozycją taryfową 3808 tej nomenklatury jako „środek owadobójczy”.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa C-48/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – UAB „P” / Dyrektor Izby Skarbowej w B. [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 203 – Podatki nienależnie wykazane na fakturze – Dobra wiara wystawcy faktury – Ryzyko utraty wpływów podatkowych – Obowiązki ustanowienia przez państwa członkowskie możliwości korekty podatku nienależnie wykazanego na fakturze – Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/19

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – UAB „P” / Dyrektor Izby Skarbowej w B.
      (Sprawa C-48/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 203 - Podatki nienależnie wykazane na fakturze - Dobra wiara wystawcy faktury - Ryzyko utraty wpływów podatkowych - Obowiązki ustanowienia przez państwa członkowskie możliwości korekty podatku nienależnie wykazanego na fakturze - Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności)
      (2021/C 182/26)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UAB „P”

         Strona przeciwna: Dyrektor Izby Skarbowej w B.

         Sentencja

      Artykuł 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasady proporcjonalności i neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które w konsekwencji wszczęcia procedury kontroli podatkowej nie zezwalają podatnikowi działającemu w dobrej wierze na korektę faktur z nienależnie wykazanym VAT, mimo że odbiorca tych faktur miałby prawo do zwrotu tego podatku, gdyby transakcje wykazane na tych fakturach zostały należycie rozliczone.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa C-112/20: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 marca 2021 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – M.A. / État belge [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2008/115/WE – Artykuł 5 – Decyzja nakazująca powrót – Ojciec małoletniego dziecka, będącego obywatelem Unii Europejskiej – Uwzględnienie dobra dziecka przy wydawaniu decyzji nakazującej powrót]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/20

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 marca 2021 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – M.A. / État belge
      (Sprawa C-112/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2008/115/WE - Artykuł 5 - Decyzja nakazująca powrót - Ojciec małoletniego dziecka, będącego obywatelem Unii Europejskiej - Uwzględnienie dobra dziecka przy wydawaniu decyzji nakazującej powrót)
      (2021/C 182/28)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M.A.

         Strona pozwana: État belge

         Sentencja

      Artykuł 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z art. 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane do należytego uwzględnienia dobra dziecka przed wydaniem decyzji nakazującej powrót zaopatrzonej w zakaz wjazdu, nawet jeśli adresatem tej decyzji jest nie małoletni, lecz jego ojciec.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-648/20 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Westminster Magistrates’ Court – Zjednoczone Królestwo) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko PI [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Artykuł 8 ust. 1 lit. c) – Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego w celu przeprowadzenia postępowania karnego na podstawie środka polegającego na pozbawieniu wolności wydanego przez ten sam organ – Brak kontroli sądowej przed przekazaniem osoby, której dotyczy wniosek – Konsekwencje – Skuteczna ochrona sądowa – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/21

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Westminster Magistrates’ Court – Zjednoczone Królestwo) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko PI
      (Sprawa C-648/20 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 8 ust. 1 lit. c) - Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego w celu przeprowadzenia postępowania karnego na podstawie środka polegającego na pozbawieniu wolności wydanego przez ten sam organ - Brak kontroli sądowej przed przekazaniem osoby, której dotyczy wniosek - Konsekwencje - Skuteczna ochrona sądowa - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2021/C 182/29)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Westminster Magistrates’ Court

         Strona w postępowaniu głównym

      PI

         Sentencja

      Artykuł 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., w związku z art. 47 karty i orzecznictwem Trybunału należy interpretować w ten sposób, że wymogi skutecznej ochrony sądowej, z której powinna korzystać osoba, wobec której wydano europejski nakaz aresztowania w celu przeprowadzenia postępowania karnego, nie są spełnione wówczas, gdy zarówno europejski nakaz aresztowania, jak i orzeczenie sądowe, stanowiące podstawę jego wydania, zostały wydane przez prokuratora, którego można uznać za „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 tej decyzji ramowej, lecz nie mogą podlegać kontroli sądowej w wydającym nakaz państwie członkowskim przed przekazaniem osoby, której dotyczy wniosek, przez wykonujące nakaz państwo członkowskie.

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.


title: Sprawa C-755/19: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – T.H.C. / Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 46 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Odwołanie od decyzji odrzucającej jako niedopuszczalny kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Termin do wniesienia odwołania – Zatrzymanie]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/22

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – T.H.C. / Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
      (Sprawa C-755/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 46 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Odwołanie od decyzji odrzucającej jako niedopuszczalny kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - Termin do wniesienia odwołania - Zatrzymanie)
      (2021/C 182/31)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: T.H.C.

         Strona przeciwna: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

         Sentencja

      Artykuł 46 dyrektywy 2013/32/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które – w sytuacji, gdy dany wnioskodawca został zatrzymany – poddaje odwołanie od decyzji stwierdzającej niedopuszczalność kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej pięciodniowemu zawitemu terminowi obejmującemu święta i dni wolne od pracy, pod warunkiem, po pierwsze, że przestrzegana jest zasada równoważności, oraz po drugie, że rzeczywisty dostęp do gwarancji proceduralnych przyznanych przez prawo Unii wnioskodawcom ubiegającym się o ochronę międzynarodową jest zapewniony w tym terminie.
      Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy uregulowanie krajowe rozpatrywane w postępowaniu głównym spełnia te wymogi.

         (1)  Dz.U. C 423 z 16.12.2019.


title: Sprawa C-378/20: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich – Austria) – Stadtapotheke E / Bezirkshauptmannschaft Linz-Land [Odesłanie prejudycjalne – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 – Prawo do bezstronnego sądu – Wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie nowej apteki publicznej – Obowiązek przedstawienia opinii izbie aptekarskiej – Wolność wyboru zawodu i prawo do podejmowania pracy – Wolność prowadzenia działalności gospodarczej – Prawo własności – Warunki założenia nowej apteki publicznej – Proporcjonalność – Brak wdrożenia prawa Unii – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Oczywisty brak właściwości Trybunału]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/24

      Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich – Austria) – Stadtapotheke E / Bezirkshauptmannschaft Linz-Land
      (Sprawa C-378/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do bezstronnego sądu - Wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie nowej apteki publicznej - Obowiązek przedstawienia opinii izbie aptekarskiej - Wolność wyboru zawodu i prawo do podejmowania pracy - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Prawo własności - Warunki założenia nowej apteki publicznej - Proporcjonalność - Brak wdrożenia prawa Unii - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
      (2021/C 182/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Stadtapotheke E

         Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Linz-Land

         Przy udziale: AW

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (regionalny sąd administracyjny Górnej Austrii, Austria) postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2020 r.

         (1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa C-639/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-796/16, CEDC International / EUIPO – Underberg, wniesione w dniu 26 listopada 2020 r. przez CEDC International sp. z o.o.

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-796/16, CEDC International / EUIPO – Underberg, wniesione w dniu 26 listopada 2020 r. przez CEDC International sp. z o.o.
      (Sprawa C-639/20 P)
      (2021/C 182/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CEDC International sp. z o.o. (przedstawiciel: M. Fijałkowski, radca prawny)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 23 marca 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba rozstrzygająca o dopuszczalności odwołań) orzekł, że odwołanie nie zostało dopuszczone i że CEDC International sp. z o.o. pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-697/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 21 grudnia 2020 r. – W.G. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w L.

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 21 grudnia 2020 r. – W.G. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w L.
      (Sprawa C-697/20)
      (2021/C 182/35)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: W.G.

         Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w L.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) sprzeciwiają się praktyce krajowej, ukształtowanej na podstawie art. 15 ust.4 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.), która wyłącza możliwość uznania za osobnych podatników VAT małżonków prowadzących działalność rolniczą, w ramach gospodarstwa rolnego, przy wykorzystaniu majątku stanowiącego ich wspólność majątkową małżeńską?

                  2)

                  Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze istotne jest, ze zgodnie z praktyką krajową wybór przez jednego z małżonków opodatkowania prowadzonej przez niego działalności na podstawie zasad ogólnych VAT powoduje, że drugi traci status rolnika ryczałtowego?

                  3)

                  Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma to, że możliwe jest wyraźne wyodrębnienie majątku, który każdy z małżonków wykorzystuje samodzielnie i niezależnie dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej?

         (1)  Dz. U. 2006, L 347 s. 1.


title: Sprawa C-698/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 21 grudnia 2020 r.– Gmina Wieliszew przeciwko Syndykowi masy upadłości Spółdzielczego Banku Rzemiosła i Rolnictwa w Wołominie w upadłości likwidacyjnej

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 21 grudnia 2020 r.– Gmina Wieliszew przeciwko Syndykowi masy upadłości Spółdzielczego Banku Rzemiosła i Rolnictwa w Wołominie w upadłości likwidacyjnej
      (Sprawa C-698/20)
      (2021/C 182/36)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gmina Wieliszew

         Strona pozwana: Syndyk masy upadłości Spółdzielczego Banku Rzemiosła i Rolnictwa w Wołominie w upadłości likwidacyjnej

         Pytanie prejudycjalne

      Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (1) z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, w tym w szczególności art. 2 pkt 5, art. 3, 4, 57 ust. 1, art. 70 i 80, a aktualnie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (2) z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 w tym w szczególności, art. 2 pkt 15, art. 37 ust. 1, art. 66, 67 ust. 1, art. 7 4 ust. 1 i art. 89 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie regulacji prawa krajowego, która uniemożliwia podmiotowi, który otrzymał środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, skuteczne dochodzenie na drodze sądowej wyłączenia z masy upadłości tych środków, jeżeli zostały one wpłacone na rachunek bankowy prowadzony w banku, którego upadłość została następnie ogłoszona, albo regulacji prawa krajowego, która nie wyłącza tych środków z masy upadłości upadłego banku?

         (1)  Dz.U. 2006, L 210, s. 25.

         (2)  Dz. U. 2013 L 347, s. 320.


title: Sprawa C-715/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie (Polska) w dniu 18 grudnia 2020 r. – KL przeciwko X sp. z o.o.

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie (Polska) w dniu 18 grudnia 2020 r. – KL przeciwko X sp. z o.o.
      (Sprawa C-715/20)
      (2021/C 182/37)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KL

         Strona pozwana: X sp. z o.o.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 Dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1), a także klauzule nr 1 i nr 4 ww Porozumienia ramowego należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które wprowadza obowiązek pracodawcy podania na piśmie uzasadnienia decyzji o wypowiedzeniu umowy o pracę jedynie w odniesieniu do umów o pracę zawartych na czas nieokreślony, a co za tym idzie poddaje kontroli sądowej zasadność przyczyny wypowiedzenia umów zawartych na czas nieokreślony, nie przewidując jednocześnie takiego obowiązku pracodawcy (tj. wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie) w stosunku do umów o pracę zwartych na czas określony (w związku z czym kontroli sądowej poddaje się jedynie kwestię zgodności wypowiedzenia z przepisami o wypowiadaniu umów)?

                  2)

                  Czy na klauzulę nr 4 ww Porozumienia ramowego oraz ogólną zasadę prawa unijnego dotyczącą zakazu dyskryminacji (art.21 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej) mogą powoływać się strony w sporze sądowym, w którym po obu stronach sporu występują podmioty prywatne, a co za tym idzie czy wskazane wyżej regulacje wywołują skutek horyzontalny?

         (1)  Dz. U. 1999, L 175, s. 43; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 003 P. 368 – 373.


title: Sprawa C-722/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 października 2020 r. w sprawie T-805/19, Ultrasun AG / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 31 grudnia 2020 r. przez Ultrasun AG

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/27

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 października 2020 r. w sprawie T-805/19, Ultrasun AG / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 31 grudnia 2020 r. przez Ultrasun AG
      (Sprawa C-722/20 P)
      (2021/C 182/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Ultrasun AG (przedstawiciele: adwokaci A. Mühlendahl, H. Hartwig)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 25 marca 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-28/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi (Polska) w dniu 15 stycznia 2021 r. – TM przeciwko EJ

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi (Polska) w dniu 15 stycznia 2021 r. – TM przeciwko EJ
      (Sprawa C-28/21)
      (2021/C 182/39)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Łodzi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TM

         Strona pozwana: EJ

         Pytania prejudycjalne

      Czy użyte w art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 roku w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczenia od takiej odpowiedzialności (1) sformułowanie, iż „każde państwo członkowskie podejmuje wszelkie stosowne środki” należy interpretować w ten sposób, że ustawodawstwo państw członkowskich powinno objąć odpowiedzialnością zakładu ubezpieczeń w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej pełny zakres pokrycia szkody – w tym także skutków zdarzenia szkodowego w postaci utraconych korzyści po stronie poszkodowanego?

         (1)  Dz. U. 2009, L 263, s. 11.


title: Sprawa C-44/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2021 r. – Phoenix Contact GmbH & Co. KG / HARTING Deutschland GmbH & Co. KG i Harting Electric GmbH & Co. KG

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2021 r. – Phoenix Contact GmbH & Co. KG / HARTING Deutschland GmbH & Co. KG i Harting Electric GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-44/21)
      (2021/C 182/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: Phoenix Contact GmbH & Co. KG

         Druga strona postępowania: HARTING Deutschland GmbH & Co. KG, Harting Electric GmbH & Co. KG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy okoliczność, że Oberlandesgerichte (wyższe sądy krajowe, Niemcy), które są właściwe do orzekania w ostatniej instancji w postępowaniach w przedmiocie środka tymczasowego, co do zasady odmawiają zastosowania środków tymczasowych z tytułu naruszenia patentów, jeżeli ważność patentu, którego dotyczy spór, nie została potwierdzona w pierwszej instancji w ramach procedury sprzeciwu lub w postępowaniu o unieważnienie, jest zgodne z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE (1)?

         (1)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. 2004, L 157, s. 45).


title: Sprawa C-76/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 lutego 2021 r. – Wacker Chemie AG / Republika Federalna Niemiec reprezentowana przez Umweltbundesamt

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 lutego 2021 r. – Wacker Chemie AG / Republika Federalna Niemiec reprezentowana przez Umweltbundesamt
      (Sprawa C-76/21)
      (2021/C 182/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Wacker Chemie AG

         Druga strona postępowania: Republika Federalna Niemiec

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni definicji zwiększenia zdolności produkcyjnej zawartej w wytycznych ETS Komisji Europejskiej (1), zgodnie z którą instalacja może w wyniku materialnej inwestycji kapitałowej (lub serii dokonywanych stopniowo materialnych inwestycji kapitałowych) funkcjonować przy zdolności, która jest co najmniej 10 % wyższa od początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej sprzed zmiany, należy dokonywać w ten sposób,

                              a)

                              że chodzi o związek przyczynowy między materialną inwestycją kapitałową a zwiększeniem maksymalnej zdolności produkcyjnej, która jest możliwa pod względem technicznym i prawnym, czy też

                              b)

                              [że,] zgodnie z art. 3 lit. i) i l) decyzji 2011/278/UE (2) [chodzi] o porównanie ze średnią 2 największych miesięcznych wielkości produkcji w ciągu pierwszych sześciu miesięcy od rozpoczęcia działalności po zmianie?

                  2)

                  W przypadku gdy właściwa jest hipoteza sformułowana w pytaniu pierwszym lit. b): Czy wykładni art. 3 lit. i) decyzji 2011/278/UE należy dokonywać w ten sposób, że nie chodzi o zakres zwiększenia maksymalnej zdolności produkcyjnej, która jest możliwa pod względem technicznym i prawnym, lecz wyłącznie o uwzględnienie średnich wartości zgodnie z art. 3 lit. l) decyzji 2011/278, niezależnie od tego, czy i w jakim zakresie wynikają one zdokonanej zmiany fizycznej lub z większego wykorzystania zdolności produkcyjnej?

                  3)

                  Czy wykładni pojęcia początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej zawartego w załączniku I do wytycznych ETS należy dokonywać zgodnie z art. 7 ust. 3 decyzji 2011/278/UE?

                  4)

                  Czy wykładni decyzji Komisji Europejskiej o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec zgłoszonego programu pomocy państwa należy dokonywać w ten sposób,

                              a)

                              że na jej mocy stwierdza się kompleksowo zgodność krajowego programu z wytycznymi w sprawie pomocy również w odniesieniu do zawartych w krajowym programie pomocy dalszych odesłań do innych przepisów prawa krajowego, czy też

                              b)

                              że krajowy program pomocy i inne przepisy prawa krajowego muszą ze swojej strony być interpretowane w taki sposób, aby w efekcie były zgodne z wytycznymi w sprawie pomocy?

                  5)

                  W przypadku gdy właściwa jest hipoteza sformułowana w pytaniu czwartym lit. a): Czy decyzja Komisji Europejskiej o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec zgłoszonego programu pomocy państwa wiąże sąd krajowy w odniesieniu do stwierdzonej zgodności z odnośnymi wytycznymi w sprawie pomocy?

                  6)

                  Czy wytyczne Komisji Europejskiej w sprawie pomocy są wiążące dla państwa członkowskiego przy wykładni i stosowaniu zatwierdzonego programu pomocy w związku z tym, że Komisja Europejska odwołuje się do tych wytycznych w decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec zgłoszonego programu pomocy państwa i sprawdza na ich podstawie zgodność zgłoszonej pomocy?

                  7)

                  Czy art. 10a ust. 6 dyrektywy 2003/87/WE (3) w brzmieniu nadanym mu dyrektywą (UE) 2018/410, w myśl którego państwa członkowskie powinny przyjąć środki finansowe w celu wyrównania kosztów pośrednich CO2, ma znaczenie dla wykładni pkt 5 wytycznych ETS, zgodnie z którym pomoc państwa należy ograniczyć do minimum niezbędnego do osiągniecia pożądanego poziomu ochrony środowiska?

         (1)  Komunikat Komisji – Wytyczne w sprawie niektórych środków pomocy państwa w kontekście systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych po 2012 r., Dz.U. 2012, C 158, s. 4.

         (2)  2011/278/UE: Decyzja Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. 2011, L 130, s. 1.

         (3)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz.U. 2003, L 275, s. 32.


title: Sprawa C-83/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 lutego 2021 r. – Airbnb Ireland UC, Airbnb Payments UK Ltd / Agenzia delle Entrate

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 lutego 2021 r. – Airbnb Ireland UC, Airbnb Payments UK Ltd / Agenzia delle Entrate
      (Sprawa C-83/21)
      (2021/C 182/44)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Airbnb Ireland UC, Airbnb Payments UK Ltd

         Druga strona postępowania: Agenzia delle Entrate

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jak należy interpretować zawarte w dyrektywie (UE) 2015/1535 (1) wyrażenia „przepisy techniczne” dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego i „zasada dotycząca usług” społeczeństwa informatycznego, w szczególności, czy wyrażenia te należy interpretować w ten sposób, że obejmują one również środki o charakterze podatkowym, które nie mają bezpośrednio na celu uregulowania konkretnej usługi społeczeństwa informacyjnego, lecz które w każdym razie wpływają na jej rzeczywiste wykonywanie w państwie członkowskim, w szczególności poprzez nałożenie na wszystkie podmioty świadczące usługi pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, w tym również na podmioty niemające siedziby, które świadczą swoje usługi przez Internet, dodatkowych obowiązków mających na celu zapewnienie skutecznego poboru podatków należnych od wynajmujących, takich jak:

                              a)

                              gromadzenie i późniejsze przekazanie organom podatkowym państwa członkowskiego danych dotyczących umów najmu krótkoterminowego zawartych w wyniku działalności pośrednika;

                              b)

                              pobranie u źródła części należnej na rzecz skarbu państwa od kwot wypłacanych wynajmującym przez najemców oraz późniejsze wpłacenie tych kwot na rzecz skarbu państwa?

                  2)

                  Consiglio di stato zwraca się do Trybunału o wyjaśnienie:

                              a)

                              czy ustanowiona w art. 56 TFUE zasada swobody świadczenia usług oraz, w razie uznania, że mają one zastosowanie w niniejszej sprawie, analogiczne zasady wynikające z dyrektyw 2006/123/WE (2) i 2000/31/WE (3) stoją na przeszkodzie środkowi krajowemu, który nakłada na pośredników w obrocie nieruchomościami prowadzących działalność we Włoszech, w tym również na podmioty niemające siedziby, które świadczą swoje usługi w Internecie, obowiązek gromadzenia danych dotyczących zawartych za ich pośrednictwem umów najmu krótkoterminowego, a następnie przekazywania tych danych organom podatkowym w celu poboru podatków bezpośrednich należnych od użytkowników usług?

                              b)

                              czy ustanowiona w art. 56 TFUE zasada swobody świadczenia usług oraz, w razie uznania, że mają one zastosowanie w niniejszej sprawie, analogiczne zasady wynikające z dyrektyw 2006/123/WE i 2000/31/WE stoją na przeszkodzie środkowi krajowemu, który nakłada na pośredników w obrocie nieruchomościami prowadzących działalność we Włoszech, w tym również na podmioty niemające siedziby, które świadczą swoje usługi w Internecie, uczestniczące na etapie dokonywania płatności z tytułu zawartych za ich pośrednictwem umów najmu krótkoterminowego, obowiązek potrącenia – dla celów poboru podatków bezpośrednich należnych od użytkowników usług – podatku u źródła z tytułu tych płatności i jego późniejszej wpłaty na rzecz skarbu państwa?

                              c)

                              w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytania, czy ustanowiona w art. 56 TFUE zasada swobody świadczenia usług oraz, w razie uznania, że mają one zastosowanie w niniejszej sprawie, analogiczne zasady wynikające z dyrektyw 2006/123/WE i 2000/31/WE mogą być jednak ograniczone w sposób zgodny z prawem [Unii Europejskiej] przez środki krajowe takie jak opisane w lit. a) i b) powyżej, biorąc pod uwagę, że pobór podatków bezpośrednich należnych od użytkowników usług jest w przeciwnym razie bezskuteczny?

                              d)

                              czy ustanowiona w art. 56 TFUE zasada swobody świadczenia usług oraz, w razie uznania, że mają one zastosowanie w niniejszej sprawie, analogiczne zasady wynikające z dyrektyw 2006/123/WE i 2000/31/WE mogą zostać ograniczone w sposób zgodny z prawem [Unii Europejskiej] przez środek krajowy nakładający na niemających siedziby we Włoszech pośredników w obrocie nieruchomościami obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego zobowiązanego do wykonania w imieniu i na rachunek pośrednika niemającego siedziby we Włoszech środków krajowych opisanych w lit. b) powyżej ze względu na to, że pobór podatków bezpośrednich należnych od użytkowników usług jest w przeciwnym razie bezskuteczny?

                  3)

                  Czy art. 267 akapit trzeci TFUE należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy jedna ze stron podnosi kwestię dotyczącą wykładni prawa [Unii Europejskiej] (pierwotnego lub wtórnego) wraz z precyzyjnym sformułowaniem treści pytania, sąd zachowuje jednak uprawnienie do sformułowania tego pytania w sposób niezależny, określając w sposób dyskrecjonalny, zgodnie ze swoją najlepszą wiedzą i przekonaniem, odnośne przepisy prawa [Unii Europejskiej], przepisy krajowe, które są z nimi potencjalnie sprzeczne, oraz brzmienie pytania prejudycjalnego, pod warunkiem że nie wykracza to poza granice przedmiotu sporu, czy też sąd musi zaakceptować pytanie w brzmieniu sformułowanym przez stronę występującą z takim wnioskiem?

         (1)  Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. 2015, L 241, s. 1).

         (2)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s. 36).

         (3)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. 2000, L 178, s. 1).


title: Sprawa C-99/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2020 r. w sprawie T-486/18, Danske Slagtermestre / Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 lutego 2021 r. przez Danske Slagtermestre

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/32

      Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2020 r. w sprawie T-486/18, Danske Slagtermestre / Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 lutego 2021 r. przez Danske Slagtermestre
      (Sprawa C-99/21 P)
      (2021/C 182/46)
      Język postępowania: duński

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Danske Slagtermestre (przedstawiciel: H. Sønderby Christensen, advokat)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska i Królestwo Danii

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie postanowienia Sądu z dnia 1 grudnia 2020 r., Danske Slagtermestre/Komisja (T-486/18, niepublikowanego, EU:T:2020:576)

         Zarzuty i główne argumenty

                  —

                  Zarzut pierwszy dotyczy nieprawidłowego zastosowania pojęcia „bezpośredniego oddziaływania”. Na poparcie tego twierdzenia wnoszący odwołanie podnosi, że do tego, aby można było ustalić, iż doszło do bezpośredniego oddziaływania, wystarczy przedstawienie przez Danske Slagtermestre powodów, dla których model stopniowego osiągana gotowości (staircase model) może stawiać (jego) członków w gorszej pozycji konkurencyjnej (zobacz wyrok z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci (1)). Dlatego też Sąd w pkt 102–104 zaskarżonego postanowienia błędnie wskazał, że to do Danske Slagtermestre należało wskazanie w pierwszej instancji, w odniesieniu do konkretnie których z jego członków doszło do bezpośredniego oddziaływania i jakie były konkretnie skutki zastosowania modelu stopniowego osiągana gotowości (staircase model) dla ich pozycji konkurencyjnej.

                  —

                  Zarzut drugi dotyczy błędu wynikającego z faktu, że warunek dotyczący bezpośredniego oddziaływania nie ma zastosowania w przypadku przewidzianym art. 263 akapit czwarty trzecia cześć zdania TFUE. Zaskarżone postanowienie jest więc dotknięte błędem w zakresie, w jakim przedstawiona w jego pkt 103 ocena bezpośredniego oddziaływania zawiera odesłanie do pkt 71–77 tego postanowienia, dotyczących oceny indywidualnego oddziaływania. Jak zaś zostało to przedstawione w pkt 63 i 82 tego postanowienia, pierwszym i ostatnim punkcie poświęconej tej kwestii części postanowienia, dotyczy ona wyłącznie warunku dotyczącego indywidualnego oddziaływania.

                  —

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że Sąd w zaskarżonym postanowieniu pominął to, iż na gruncie kryteriów zastosowanych przez Trybunał w wyroku z 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja /Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci (od C-622/16 P do C-624/16 P, EU:C:2018:873) potwierdzenie znajduje to, że warunek dotyczący bezpośredniego oddziaływania został w niniejszym przypadku spełniony. Skarżący w pierwszej instancji wykazał, że: 1) prowadzona działalność jest podobna; 2) jego członkowie prowadzą działalność na tym samym rynku towarów czy też usług i 3) że jego członkowie prowadzą działalność na tym samym rynku geograficznym, co przedsiębiorstwo będące beneficjentem pomocy. W niniejszej sprawie nie chodzi więc o to, czy prowadzona przez jego członków działalność jest podobna do tej prowadzonej przez beneficjenta pomocy, ale o to, że jest ona identyczna.

                  —

                  Zarzut czwarty został oparty na tym, że Sąd w pkt 103 zaskarżonego postanowienia błędnie użył czasownika „udowodnić” (godgjort), o silniejszym zabarwieniu niż czasowniki „zaprezentować” czy też „przedstawić”. W tym względzie wnoszący odwołanie twierdzi, że błędne jest twierdzenie, iż Danske Slagtermestre nie przedstawił powodów, dla których jego członkowie mieli by podlegać konkurencji zakłóconej przez model stopniowego osiągana gotowości (staircase model). Warunek ten został już spełniony ze względu na to, że wskutek zastosowania tego modelu beneficjent pomocy został zwolniony z kosztów, które normalnie musiał by ponieść w ramach zwykłego zarządu czy prowadzenia normalnej działalności gospodarczej. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie (wyrok z dnia 3 marca 2005 r., Heiser (2)).

                  —

                  Zarzut piąty opiera się na tym, że w każdym razie zaskarżone postanowienie jest dotknięte błędem w ocenie okoliczności faktycznych, a Sąd w jego pkt 71–77 dopuścił się naruszenia prawa. Błąd co do okoliczności faktycznych ma polegać na tym, że Sąd, z jednej strony, wyraża zastrzeżenia co do informacji podanych przez skarżącą w pierwszej instancji, podczas gdy nie kwestionują ich ani Komisja ani rząd duński, oraz, z drugiej strony, odrzuca szereg istotnych informacji, które zostały przedstawione przez skarżącą w skardze i w replice oraz w załącznikach do tych pism procesowych.

         (1)  Od C-622/16 P do C-624/16 P, EU:C:2018:873, pkt 47 i 50.

         (2)  C-172/03, EU:C:2005:130, pkt 55.


title: Sprawa C-106/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 22 lutego 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / BC

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 22 lutego 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / BC
      (Sprawa C-106/21)
      (2021/C 182/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

         Strona przeciwna: BC

         Pytanie prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-107/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 22 lutego 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / ZR

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 22 lutego 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / ZR
      (Sprawa C-107/21)
      (2021/C 182/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Deutsche Lufthansa AG

         Strona pozwana: ZR

         Pytanie prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1.)


title: Sprawa C-110/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-660/19, Universität Bremen / Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych, wniesione w dniu 23 lutego 2021 r. przez Universität Bremen

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/34

      Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-660/19, Universität Bremen / Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych, wniesione w dniu 23 lutego 2021 r. przez Universität Bremen
      (Sprawa C-110/21 P)
      (2021/C 182/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Universität Bremen (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: C. Schmid, profesor uniwersytecki)

         Druga strona postępowania: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych.

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  Uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej (ósma izba) z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-660/19, Universität Bremen/Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych;

                  —

                  Odesłanie sprawy do Sądu celem wydania orzeczenia w sprawie, w miarę możliwości do innej izby;

                  —

                  Stwierdzenie, że reprezentowanie Universität Bremen przez Schmid, profesora uniwersyteckiego Christopha Schmida w sprawie T-660/19 jest skuteczne na podstawie art. 19 akapit siódmy Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

                  —

                  Ewentualnie, stwierdzenie, na wypadek zaprzeczenia skuteczności reprezentacji przez ww. profesora uniwersyteckiego, że Universität Bremen jest uprawniony w sprawie T-660/19, na ówczesnym etapie postępowania, do zlecenia dalszego prowadzenia postępowania przez adwokata spełniającego przesłanki z art. 19 akapity trzy i cztery Statutu;

                  —

                  Zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach dla Sądu w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie przy założeniu, że pozwana niezależnie od rozstrzygnięcia Sądu pokrywa koszty postępowania w pierwszej instancji oraz koszty postępowania w przedmiocie odwołania albo że – ewentualnie – każda ze stron ponosi własne koszty dotychczasowego postępowania; zarządzenie, że dokonany przez skarżącą na rzecz pozwanej zwrot kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu przed Sądem podlega niezwłocznemu zwrotnemu przyznaniu na jej rzecz.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie zarzuca, że w zaskarżonym postanowieniu niesłusznie odrzucono jako oczywiście niedopuszczalną, na podstawie art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem, jego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Ares (2019) 4590599 Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych z dnia 16 lipca 2019 r. z powodu nieskutecznej reprezentacji procesowej Christopha Schmida, wykładowcy uniwersyteckiego. To postanowienie Sądu jest obarczone naruszeniem prawa. Po pierwsze, Sąd nie uwzględnił okoliczności, że zgodnie z prawem ich państwa pochodzenia, wykładowcy uniwersyteccy, którzy mają prawo do reprezentowania podmiotów w postępowaniu sądowym jako pełnomocnicy procesowi, są uprzywilejowani zgodnie z brzmieniem i systematyką art. 19 akapit siódmy Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i nie muszą spełniać przesłanek autonomicznego pojęcia adwokata, o którym mowa w art. 19 akapit trzeci i czwarty Statutu. Po drugie – pomocniczo – Sąd, zgodnie z podstawowym prawem do rzetelnego procesu sądowego, o którym mowa w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 EKPC oraz zgodnie z zasadą proporcjonalności, powinien był w każdym razie odnieść się do problemów związanych z dopuszczalnością; ewentualnie taka wzmianka powinna była przynajmniej zostać zamieszczona na stronie internetowej Sądu, na przykład w „wykazie kontrolnym skargi”.


title: Sprawa C-116/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-243/18, VW / Komisja, wniesione w dniu 25 lutego 2021 r. przez Komisję Europejską

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/35

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-243/18, VW / Komisja, wniesione w dniu 25 lutego 2021 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-116/21 P)
      (2021/C 182/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima, B. Mongin, G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: VW, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 16 grudnia 2020 r. (siódma izba), VW/Komisja w sprawie T-243/18;

                  —

                  oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia prawa w zakresie kryteriów oceny zgodności z prawem wyborów dokonanych przez prawodawcę oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia (pkt 46–49 i pkt 58 zaskarżonego wyroku). Komisja twierdzi, że:

                  —

                  Sąd odstąpił od zasady, zgodnie z którą ocena zgodności z prawem aktu prawnego Unii w świetle praw podstawowych nie może opierać się na twierdzeniach wywiedzionych z konsekwencji tego aktu w konkretnym przypadku;

                  —

                  niezgodność z prawem przepisu regulaminu pracowniczego nie może opierać się na „nieracjonalnym” charakterze wyboru dokonanego przez prawodawcę;

                  —

                  Sąd nie uwzględnił wszystkich czynników charakteryzujących dwie porównywane sytuacje, naruszając zasady ustanowione w wyroku HK/Komisja (C-460/18P).

            Drugi zarzut dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni zasady niedyskryminacji, ponieważ według oceny Sądu, sytuacje, o których mowa w art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego są porównywalne (pkt 50–61 zaskarżonego wyroku). Komisja uważa, że:

                  —

                  data zawarcia małżeństwa nie jest jedynym kryterium rozróżniającym art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego. Rozróżnienie to opiera się na szeregu czynników, których Sąd nie wziął pod uwagę;

                  —

                  Sąd powinien był rozważyć cel minimalnego czasu trwania małżeństwa w obu omawianych przepisach, co uwydatniłoby ich różnice;

                  —

                  dyskryminacja ze względu na wiek nie została wykazana.

            Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych oraz kilku naruszeń obowiązku uzasadnienia (pkt 65–80 i 81–88 zaskarżonego wyroku):

                  —

                  część pierwsza zarzutu dotyczy braku rozstrzygnięcia w przedmiocie renty rodzinnej na podstawie art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

                  —

                  część druga zarzutu dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni celu zapobiegania nadużyciom oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia (pkt 65–80 zaskarżonego wyroku);

                  —

                  część trzecia zarzutu dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni celu polegającego na zapewnieniu równowagi finansowej systemu emerytalno-rentowego Unii (pkt 81–88 zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa C-117/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-315/19, BT / Komisja, wniesione w dniu 25 lutego 2021 r. przez Komisję Europejską

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/36

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-315/19, BT / Komisja, wniesione w dniu 25 lutego 2021 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-117/21 P)
      (2021/C 182/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima, B. Mongin, G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: BT, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Association internationale des anciens de l’Union européenne (AIACE Internationale)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 16 grudnia 2020 r., BT/Komisja w sprawie T-315/19;

                  —

                  oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia prawa w zakresie kryteriów oceny zgodności z prawem wyborów dokonanych przez prawodawcę oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia (pkt 42,49 i pkt 57 zaskarżonego wyroku). Komisja twierdzi, że:

                  —

                  Sąd odstąpił od zasady, zgodnie z którą ocena zgodności z prawem aktu prawnego Unii w świetle praw podstawowych nie może opierać się na twierdzeniach wywiedzionych z konsekwencji tego aktu w konkretnym przypadku;

                  —

                  niezgodność z prawem przepisu regulaminu pracowniczego nie może opierać się na „nieracjonalnym” charakterze wyboru dokonanego przez prawodawcę;

                  —

                  Sąd nie uwzględnił wszystkich czynników charakteryzujących dwie porównywane sytuacje, naruszając zasady ustanowione w wyroku HK/Komisja (C-460/18P).

            Drugi zarzut dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni zasady niedyskryminacji, ponieważ według oceny Sądu, sytuacje, o których mowa w art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego są porównywalne (pkt 51–63 zaskarżonego wyroku). Komisja uważa, że:

                  —

                  data zawarcia małżeństwa nie jest jedynym kryterium rozróżniającym art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego. Rozróżnienie to opiera się na szeregu czynników, których Sąd nie wziął pod uwagę;

                  —

                  Sąd powinien był rozważyć cel minimalnego czasu trwania małżeństwa w obu omawianych przepisach, co uwydatniłoby ich różnice;

                  —

                  dyskryminacja ze względu na wiek nie została wykazana.

            Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych oraz kilku naruszeń obowiązku uzasadnienia (pkt 66–93 zaskarżonego wyroku):

                  —

                  część pierwsza zarzutu dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych, polegającego na odmowie rozróżnienia skutków śmierci urzędnika dla pozostającego przy życiu współmałżonka w zależności od tego, czy małżeństwo zostało zawarte przed służbą czy po niej (pkt 87, 88 zaskarżonego wyroku);

                  —

                  część druga zarzutu dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni celu zapobiegania nadużyciom oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia (pkt 66–84 zaskarżonego wyroku);

                  —

                  część trzecia zarzutu dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni celu polegającego na zapewnieniu równowagi finansowej systemu emerytalno-rentowego Unii (pkt 85–93 zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa C-118/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-442/17 RENV, RN / Komisja, wniesione w dniu 25 lutego 2021 r. przez Komisję Europejską

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/37

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-442/17 RENV, RN / Komisja, wniesione w dniu 25 lutego 2021 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-118/21 P)
      (2021/C 182/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima, B. Mongin, G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: RN, Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 16 grudnia 2020 r., RN/Komisja w sprawie T-442/17 RENV;

                  —

                  oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia prawa przez Sąd poprzez rozszerzenie zakresu swojej właściwości poza przedmiot sporu w przedmiocie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, określony przez sąd odwoławczy (pkt 41–46 zaskarżonego wyroku). Komisja twierdzi, że:

                  —

                  zakres przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie jest pozostawiony ocenie sądu rozpoznającego sprawę po jej przekazaniu do ponownego zbadania;

                  —

                  sąd odwoławczy stwierdził, że art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego odnoszą się do różnych sytuacji. Ponieważ sytuacje te zostały potraktowane w odmienny sposób, orzekł on w sposób dorozumiany, lecz nieunikniony, że nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania;

                  —

                  wyrok Sądu wydany w przedmiocie przekazania do ponownego rozpoznania jest sprzeczny z wyrokiem wydanym w postępowaniu odwoławczym w kwestii, która została ostatecznie rozstrzygnięta w przedmiocie istnienia dyskryminacji.

            Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa w zakresie kryteriów oceny zgodności z prawem wyborów dokonanych przez prawodawcę oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia (pkt 68–71 i pkt 79 zaskarżonego wyroku). Komisja twierdzi, że:

                  —

                  Sąd odstąpił od zasady, zgodnie z którą ocena zgodności z prawem aktu prawnego Unii w świetle praw podstawowych nie może opierać się na twierdzeniach wywiedzionych z konsekwencji tego aktu w konkretnym przypadku;

                  —

                  niezgodność z prawem przepisu regulaminu pracowniczego nie może opierać się na „nieracjonalnym” charakterze wyboru dokonanego przez prawodawcę;

                  —

                  Sąd nie uwzględnił wszystkich czynników charakteryzujących dwie porównywane sytuacje, naruszając zasady ustanowione w wyroku HK/Komisja (C-460/18P).

            Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni zasady niedyskryminacji, ponieważ według oceny Sądu, sytuacje, o których mowa w art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego są porównywalne (pkt 72–85 zaskarżonego wyroku). Komisja uważa, że:

                  —

                  data zawarcia małżeństwa nie jest jedynym kryterium rozróżniającym art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego. Rozróżnienie to opiera się na szeregu czynników, których Sąd nie wziął pod uwagę;

                  —

                  Sąd powinien był rozważyć cel minimalnego czasu trwania małżeństwa w obu omawianych przepisach, co uwydatniłoby ich różnice;

                  —

                  dyskryminacja ze względu na wiek nie została wykazana.

            Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych oraz kilku naruszeń obowiązku uzasadnienia (pkt 87, 88, 90–113 zaskarżonego wyroku):

                  —

                  część pierwsza zarzutu dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych, polegającego na odmowie rozróżnienia skutków śmierci urzędnika dla pozostającego przy życiu współmałżonka w zależności od tego, czy małżeństwo zostało zawarte przed służbą czy po niej (pkt 87, 88 zaskarżonego wyroku);

                  —

                  część druga zarzutu dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni celu zapobiegania nadużyciom oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia (pkt 90–105 zaskarżonego wyroku);

                  —

                  część trzecia zarzutu dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni celu polegającego na zapewnieniu równowagi finansowej systemu emerytalno-rentowego Unii (pkt 106–113 zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa C-120/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 26 lutego 2021 r. – LB / TO

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/39

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 26 lutego 2021 r. – LB / TO
      (Sprawa C-120/21)
      (2021/C 182/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: LB

         Strona pozwana: TO

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego takiego jak § 194 ust. 1 w związku z § 195 Bürgerlichen Gesetzbuch (BGB), w myśl którego prawo do corocznego płatnego urlopu podlega ogólnemu terminowi przedawnienia wynoszącemu trzy lata, którego bieg, z zastrzeżeniem warunków określonych w § 199 ust. 1 BGB, rozpoczyna się wraz z końcem roku urlopowego, jeżeli pracodawca rzeczywiście nie umożliwił pracownikowi skorzystania z prawa do urlopu poprzez stosowne wezwanie i poinformowanie?

         (1)  Dz.U. 2003, L 299, s. 9


title: Sprawa C-122/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 26 lutego 2021 – Get Fresh Cosmetics Limited / Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/39

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 26 lutego 2021 – Get Fresh Cosmetics Limited / Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba
      (Sprawa C-122/21)
      (2021/C 182/54)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Get Fresh Cosmetics Limited

         Druga strona postępowania: Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 87/357/EWG (1) z dnia 25 czerwca 1987 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących produktów, których wygląd wskazuje na przeznaczenie inne niż rzeczywiste, zagrażających zdrowiu lub bezpieczeństwu konsumentów, należy interpretować w ten sposób, że produktami, o których mowa w ust. 1 owego artykułu, są produkty, które nie są wprawdzie środkami spożywczymi, lecz ze względu na swój kształt, zapach, kolor, wygląd, opakowanie, etykiety, pojemność lub wielkość mogą zostać uznane przez konsumentów, w szczególności przez dzieci, za środki spożywcze, a w konsekwencji mogą zostać spożyte przez umieszczenie ich w jamie ustnej, wyssanie lub połknięcie, co wiąże się z zagrożeniem, ponieważ, jak wynika z obiektywnych i uzasadnionych danych, może to skutkować na przykład uduszeniem, zatruciem, przebiciem lub niedrożnością przewodu pokarmowego?

                  2.

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy ciężar dowodu w tym zakresie powinien spoczywać na właściwym organie nadzoru państwa członkowskiego?

         (1)  Dz.U. 1987 L 192, s. 49.


title: Sprawa C-123/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-541/18, Changmao Biochemical Engineering / Komisja, wniesione w dniu 26 lutego 2021 r. przez Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd,

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/40

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-541/18, Changmao Biochemical Engineering / Komisja, wniesione w dniu 26 lutego 2021 r. przez Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd,
      (Sprawa C-123/21 P)
      (2021/C 182/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, dikigoros, P. Billiet, advocaat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA i Caviro Distillerie Srl

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-541/18;

                  —

                  uwzględnienie żądań podniesionych przez wnoszącą odwołanie w jej skardze do Sądu oraz stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia (1), w zakresie w jakim dotyczy ono wnoszącej odwołanie lub tytułem żądania ewentualnego, w całości, zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości; oraz

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przez Sądem w sprawie T-541/18; oraz

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi w celu wydania przez niego orzeczenia w przedmiocie któregokolwiek z zarzutów wnoszącej odwołanie, jeśli uzasadnia to stan postępowania; oraz

                  —

                  stwierdzenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy odwołania: punkty 64, 65 i 74 zaskarżonego wyroku naruszają prawo, gdyż Sąd stwierdził w nich, że zgodność z prawem aktów Unii Europejskiej przyjętych na podstawie art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego (2) nie może być przedmiotem kontroli w świetle protokołu o przystąpieniu Chińskiej Republiki Ludowej do WTO (zwanego dalej „protokołem o przystąpieniu”). Ponadto, zaskarżony wyrok narusza prawo, gdyż Sąd nie uznał w nim, że art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego stanowi wyjątek od art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia podstawowego, który może być stosowany w szczególności do przywozu z Chin do Unii wyłącznie na podstawie postanowień art. 15 lit. a) ppkt ii) i lit. d) protokołu o przystąpieniu tak długo, jak postanowienia te pozostają w mocy. Wykorzystanie przez Komisję Argentyny jako państwa analogicznego w przypadku wnoszącej odwołanie było błędne zarówno na gruncie prawa Unii jak i prawa WTO. Podejście to doprowadziło do ustalenia przez Komisję bardzo wysokiego marginesu dumping w odniesieniu do wnoszącej odwołanie, podczas gdy taki margines w ogóle by nie istniał, gdyby Komisja zamiast tego zastosowała wobec wnoszącej odwołanie przepisy art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia podstawowego.
      Zarzut drugi odwołania: ustalenia Sądu zawarte w pkt 103, 106, 109–112, 114, 116, 117, 120 i 121 zaskarżonego wyroku są obarczone oczywistymi błędami w stosowaniu prawa z uwagi na twierdzenie, że Komisja nie naruszyła art. 3 ust. 1, 2 i 5, art. 11 ust. 2 i 9 rozporządzenia podstawowego oraz ciążącego na niej obowiązku zachowania staranności i zasady dobrej administracji poprzez pominięcie w swej ocenie stanu unijnego sektora kwasu winowego wyników i działalności gospodarczej Distilerie Mazzari, będącej największym, rentownym i najprężniejszym unijnym producentem kwasu winowego, jak również faktu, że nieprzemyślana decyzja inwestycyjna niektórych unijnych producentów kwasu winowego negatywnie wpłynęła na ich wyniki.
      Zarzut trzeci odwołania: ustalenia Sądu zawarte w pkt 138, 139, 145–147, 150 i 152 zaskarżonego wyroku są obarczone oczywistymi błędami w stosowaniu prawa z uwagi na twierdzenie, że Komisja nie naruszyła art. 3 ust. 1, 2 i 5, art. 11 ust. 2 i 9 rozporządzenia podstawowego oraz ciążącego na niej obowiązku zachowania staranności i zasady dobrej administracji poprzez odmowę uwzględnienia działalności Hangzhou Bioking, największego chińskiego eksportera kwasu winowego do Unii jak też wpływu zmian klimatycznych oraz różnic między końcowym przeznaczeniem syntetycznego i naturalnego kwasu winowego w swej ocenie dotyczącej prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody.
      Zarzut czwarty odwołania: Sąd naruszył prawo w pkt 171 i 173–177 zaskarżonego wyroku stwierdzając, że Komisja ujawniła wnoszącej odwołanie w niniejszej sprawie wszystkie najważniejsze ustalenia i fakty w odpowiednim czasie. Gdyby Komisja wywiązała się ze swych obowiązków ciążących na niej na mocy art. 3 ust. 2, art. 11 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 19 ust. 2 i 4, art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia podstawowego jak również art. 6 ust. 4 i 6 ust. 2 Porozumienia antydumpingowego WTO, wnosząca odwołanie przedstawiłaby Komisji użyteczne uwagi, a wynikające z nich ustalenia w przedmiocie zagrożeń dla Unii oraz prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody byłyby inne i korzystne dla wnoszącej odwołanie.
      Ponadto, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo przy ocenie, na podstawie art. 296 TFUE, twierdzeń wnoszącej odwołanie dotyczących (1) braku podstawy prawnej dla zastosowania art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego w spornym rozporządzeniu w pkt 187 zaskarżonego wyroku; (2) stanu unijnego sektora kwasu winowego w pkt 188 zaskarżonego wyroku; oraz (3) prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody oraz znaczenia wyników Hangzhou Bioking’s w pkt 189 zaskarżonego wyroku. Te twierdzenia powinny zostać rozważone w kontekście pierwszego i czwartego zarzutu, poniesionych przez wnoszącą odwołanie w skardze przed Sądem.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/921 z dnia 28 czerwca 2018 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 (Dz.U. 2018, L 164, s. 14).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, 176, s. 21).


title: Sprawa C-128/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 26 lutego 2021 r. – Lietuvos notarų rūmai, M.S., S.Š., D.V., V.P., J.P., D.L.-B., D.P., R.O.I. / Lietuvos Respublikos konkurencijos taryba

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/41

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 26 lutego 2021 r. – Lietuvos notarų rūmai, M.S., S.Š., D.V., V.P., J.P., D.L.-B., D.P., R.O.I. / Lietuvos Respublikos konkurencijos taryba
      (Sprawa C-128/21)
      (2021/C 182/56)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strona w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Lietuvos notarų rūmai, M.S., S.Š., D.V., V.P., J.P., D.L.-B., D.P., R.O.I.

         Druga strona postępowania: Lietuvos Respublikos konkurencijos taryba

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że notariusze w Republice Litewskiej są – przy wykonywaniu czynności dotyczących przyjętych przez izbę notarialną objaśnień rozpatrywanych w niniejszej sprawie – przedsiębiorstwami w rozumieniu art. 101 TFUE?

                  2.

                  Czy art. 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że rozpatrywane w niniejszej sprawie objaśnienia przyjęte przez litewską izbę notarialną stanowią decyzję związku w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE?

                  3.

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy celem lub skutkiem tych objaśnień jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji wewnątrz rynku wewnętrznego w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE?

                  4.

                  Czy – przy orzekaniu w przedmiocie ewentualnego naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE – objaśnienia rozpatrywane w niniejszej sprawie należy oceniać w świetle kryteriów określonych w pkt 97 wyroku Wouters (1)?

                  5.

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte: czy cele wskazane przez skarżących, mianowicie ujednolicenie praktyki notarialnej, wypełnienie luki prawnej, zapewnienie ochrony interesów konsumentów, zagwarantowanie przestrzegania zasad równego traktowania konsumentów i proporcjonalności, jak również zapewnienie notariuszom ochrony przed bezzasadnymi roszczeniami cywilnoprawnymi, stanowią uzasadnione cele na potrzeby dokonywania oceny owych objaśnień w świetle kryteriów określonych w pkt 97 wyroku Wouters?

                  6.

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte: czy należy uznać, że ograniczenia nałożone w tych objaśnieniach nie wykraczają ponad to, co jest niezbędne do zapewnienia realizacji owych uzasadnionych celów?

                  7.

                  Czy art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że można uznać, iż notariusze będący członkami prezydium dopuścili się naruszenia owego artykułu, oraz że można na nich nałożyć kary pieniężne w związku z tym, iż uczestniczyli w przyjęciu objaśnień rozpatrywanych w niniejszej sprawie, wykonując jednocześnie zawód notariusza?

         (1)  Wyrok z dnia 19 lutego 2002 r., C-309/99, EU:C:2002:98.


title: Sprawa C-130/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2020 r. w sprawie T-350/20, Wagenknecht / Komisja, wniesione w dniu 1 marca 2021 r. przez Lukáša Wagenknechta

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/42

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2020 r. w sprawie T-350/20, Wagenknecht / Komisja, wniesione w dniu 1 marca 2021 r. przez Lukáša Wagenknechta
      (Sprawa C-130/21 P)
      (2021/C 182/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Lukáš Wagenknecht (przedstawiciel: A. Koller, advokátka)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie w całości postanowienia Sądu w sprawie T-350/20, Wagenknecht/Komisja;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia obowiązku bezstronności z uwagi na konflikt interesów sędziego Sądu J.C. Laitenbergera wynikający, po pierwsze, z faktu, że do roku 2019 pełnił on funkcję dyrektora generalnego Komisji Europejskiej, i po drugie, że w ramach sprawowania tego stanowiska w 2018 r. w ramach komunikacji z wnoszącym odwołanie wyraził za pośrednictwem swojego rzecznika oficjalny pogląd, w którym stwierdzono, iż Komisja Europejska powinna uniknąć badania pomocy państwa, ewentualnie bezprawnie przyznanej Agrofert Group. Taka sytuacja sprawia obiektywne wrażenie konfliktu interesów sędziego J.C. Laitenbergera, bez względu na to, czy doszło do naruszenia konkretnej zasady konfliktu interesów.
      Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku sumienności sędziów Sądu wynikającego z ich braku zdolności do uznania fundamentalnego znaczenia niniejszej sprawy w związku z zasadniczym instytucjonalnym funkcjonowaniem Unii Europejskiej i jej podstawowymi wartościami oraz do dostosowania postępowania i będącego jego wynikiem postanowienia do tych aspektów.
      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia obowiązku niezależności ósmej izby Sądu ze względu na to, że Sąd przyjął bezkrytycznie strategię procesową Komisji Europejskiej mającą na celu uniknięcie kontroli merytorycznej jej aktów jako instytucji publicznej oraz zrezygnował de facto z kontroli sądowej instytucji Unii Europejskiej, w tym Komisji Europejskiej, w związku ze spoczywającym na nich obowiązkiem przestrzegania zakazu konfliktu interesów w odniesieniu do budżetu Unii.
      Zarzut czwarty dotyczy odmówienia wnoszącemu odwołanie dostępu do wymiaru sprawiedliwości przez Sąd z uwagi na okoliczność, że nie pozwala on na ukaranie instytucji publicznych Unii, w tym Komisji Europejskiej, jeżeli naruszyły one konkretne przepisy prawa Unii i naruszyły podstawowe wartości Unii. Pozbawienie obywateli Unii i ich wybranych przedstawicieli możliwości pozywania takich instytucji w związku z bezczynnością stanowi „odmowę sprawiedliwości”.
      Zarzut piąty dotyczy naruszenia prawa do życia wnoszącego odwołanie, ponieważ Sąd nie zbadał popartego dowodami twierdzenia wnoszącego odwołanie, że jego życie jest zagrożone ze względu na powołanie się na swoje prawa przed Trybunałem Sprawiedliwości, który dotyczy – jakkolwiek pośrednio – konfliktu interesów czeskiego premiera Andreja Babiša.
      Zarzut szósty dotyczy naruszenia prawa do rzetelnego procesu zgodnie z art. 6 ust. 1 EKPC i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na: po pierwsze, brak oceny większości argumentów wnoszącego odwołanie będący wynikiem zignorowania pod względem ilościowym i jakościowym argumentów wnoszącego odwołanie, po drugie, zastosowanie „fauli argumentacyjnych” w odniesieniu do niewielu argumentów wnoszącego odwołanie, polegających na pozytywnej i negatywnej błędnej interpretacji argumentów wnoszącego odwołanie, i po trzecie, brak jakiejkolwiek oceny argumentów wnoszącego odwołanie.
      Zarzut siódmy dotyczy naruszenia podstawowej wartości demokracji ze względu na okoliczność, że ogólne zwlekanie przez instytucje Unii z rozstrzygnięciem problemu konfliktu interesów czeskiego premiera jest dla nich korzystne, ponieważ pozwala Komisji Europejskiej i innym państwom członkowskim łatwiej „wyciągnąć zgodę” od Republiki Czeskiej w Radzie Europejskiej w kwestiach, które leżą w interesie tych innych państw członkowskich i Komisji Europejskiej, lecz nie w interesie Republiki Czeskiej, co w rzeczywistości zmniejsza wartość głosów Republiki Czeskiej jako państwa członkowskiego w Radzie Europejskiej.
      Zarzut ósmy dotyczy naruszenia podstawowej wartości praworządności przez Sąd, jako że oświadczył on, iż członek parlamentu państwa członkowskiego nie ma interesu w zwróceniu się do Trybunału z pytaniem, czy organ wykonawczy Unii (Komisja) przestrzega obowiązków spoczywających na nim na podstawie wiążącego prawodawstwa Unii oraz że podatnik Unii nie ma interesu w zwróceniu się do Trybunału, za pośrednictwem swojego wybranego przedstawiciela, przewodniczącego Stałego Komitetu Republiki Czeskiej, z wnioskiem o kontrolę zgodności z prawem rozdziału środków publicznych oraz tego, czy organ wykonawczy Unii (Komisja) przestrzega i zapewnia przestrzeganie reguł prawidłowego rozdziału pieniędzy podatników.
      Zarzut dziewiąty dotyczy naruszenia przez Sąd podstawowej wartości równości wobec prawa, ponieważ Unia Europejska przestałaby być międzynarodową organizacją przestrzegającą podstawowej wartości równości wobec prawa, jeżeli – jak twierdziła Komisja i co potwierdził Sąd – niektóre osoby i instytucje (krajowe) są związane art. 61 rozporządzenia finansowego (1) i art. 325 ust. 1 TFUE, podczas gdy inne osoby (komisarze) i instytucje (Komisja) w rzeczywistości nie są nimi związani, ponieważ nikt nie mógłby ich pozwać przed Trybunałem Sprawiedliwości w przypadku, gdy te ostatnie osoby i instytucje naruszyłyby wspomniane artykuły poprzez zaniechanie polegające na nieprzestrzeganiu obowiązków wynikających z tych artykułów.
      Zarzut dziesiąty dotyczy naruszenia podstawowej wartości praworządności, ponieważ odmowa działania, co narusza podstawowe wartości Unii, nie może zostać konwalidowana poprzez ciągłą odmowę podjęcia działania przez Komisję.
      Zarzut jedenasty dotyczy naruszenia zasad wspólnych systemom prawnym państw członkowskich, mianowicie zasady zakazu konfliktu interesów urzędników publicznych, w tym członków rządu, która to zasada wiąże się również z rzeczywistym stosowaniem tej zasady, co z kolei zakłada możliwość wniesienia przez osobę mającą interes odmienny od interesów instytucji Unii Europejskiej, w tym Komisji Europejskiej, skargi na bezczynność Komisji z uwagi na niezapewnienie faktycznego stosowania zakazu konfliktu interesów.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (EU, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).


title: Sprawa C-131/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 2 marca 2021 r. – Postępowanie karne przeciwko KI

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/44

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 2 marca 2021 r. – Postępowanie karne przeciwko KI
      (Sprawa C-131/21)
      (2021/C 182/58)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Budai Központi Kerületi Bíróság.

         Strona w postępowaniu głównym

      KI

         Pytania prejudycjalne

      Czy sprzeczne z postanowieniami art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej interpretowanego w świetle art. 4 protokołu dodatkowego nr 7 do Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) z 1950 i stosownego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka jest wszczynanie postępowania karnego, którego przedmiotem są częściowo okoliczności faktyczne, za które na stronę skarżącą nałożono już prawomocnym orzeczeniem w postępowaniu karno-administracyjnym grzywnę in situ, która wobec braku jej zapłaty, została przekształcona w drodze orzeczenia sądowego w karę pozbawienia wolności?


title: Sprawa C-135/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 4 marca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / GD i WT

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/44

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 4 marca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / GD i WT
      (Sprawa C-135/21)
      (2021/C 182/59)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

         Strona przeciwna: GD, WT

         Pytanie prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-138/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-315/19, BT / Komisja, wniesione w dniu 26 lutego 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/45

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-315/19, BT / Komisja, wniesione w dniu 26 lutego 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej
      (Sprawa C-138/21 P)
      (2021/C 182/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Alver, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: BT, Komisja Europejska, Parlament Europejski, Association internationale des anciens de l’Union européenne (AIACE Internationale)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  rozpoznanie sprawy i oddalenie skargi w pierwszej instancji jako bezzasadnej;

                  —

                  obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami poniesionymi przez Radę w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania Rada podnosi cztery zarzuty.
      Zarzut pierwszy, podniesiony tytułem żądania głównego, dotyczy naruszenia prawa w odniesieniu do istnienia różnicy w traktowaniu, dla celów przyznania renty rodzinnej na podstawie art. 18 lub art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, między, z jednej strony, pozostałym przy życiu małżonkiem byłego urzędnika, który zawarł związek małżeński przed zakończeniem służby a, z drugiej strony, pozostałym przy życiu małżonkiem byłego urzędnika, który zawarł związek małżeński po zakończeniu służby. Zdaniem Rady, Sąd nie dokonał oceny porównywalności rozpatrywanych sytuacji pod względem wszystkich charakteryzujących je czynników, w tym w szczególności odpowiednich sytuacji prawnych, w świetle przedmiotu i celu aktu prawnego Unii, który ustanawia rozpatrywane rozróżnienie, czyli regulaminu pracowniczego jako całości. Sąd naruszył zatem prawo, gdy stwierdził, że data zawarcia małżeństwa jest jedynym czynnikiem decydującym o zastosowaniu art. 18 lub art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, podczas gdy tym, co uzasadnia odmienne traktowanie jest zasadnicza różnica, zarówno faktyczna jak i prawna, pomiędzy sytuacją prawną urzędnika zajmującego jedno ze stanowisk, o których mowa w art. 35 regulaminu pracowniczego a sytuacją prawną byłego urzędnika.
      Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy naruszenia prawa w odniesieniu do zakresu kontroli sądowej wyborów dokonanych przez prawodawcę Unii. Sąd odniósł się do istnienia „zwykłego” marginesu swobody prawodawcy Unii, który „oznacza konieczność sprawdzenia, czy nie jest nieracjonalne, aby prawodawca Unii ocenił, że wprowadzona różnica w traktowaniu może być właściwa i konieczna do osiągnięcia zamierzonego celu”. Tymczasem sąd przyznał, że prawodawca Unii, w ramach wykonywania powierzonych mu kompetencji, dysponuje szerokim zakresem uznania w dziedzinach, w których jego działanie wymaga dokonania wyborów o charakterze politycznym, gospodarczym lub społecznym oraz w których jest on zobowiązany do dokonywania złożonych ocen i oszacowań, jak to ma miejsce w przypadku organizacji systemu zabezpieczenia społecznego. Nie chodzi więc o to, czy środek przyjęty w takiej dziedzinie był jedyny lub najlepszy z możliwych. Jedynie bowiem okoliczność, że jest on w sposób oczywisty niewłaściwy w stosunku do celu, który zamierzają osiągnąć właściwe instytucje, może mieć wpływ na zgodność z prawem tego środka. Dokonując kontroli, która wykracza poza oczywiście niewłaściwy charakter rozpatrywanego środka, Sąd zastąpił własną ocenę oceną prawodawcy i tym samym przekroczył granice kontroli zgodności z prawem.
      Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy naruszenia prawa przez Sąd w ramach badania uzasadnionego charakteru różnicy w traktowaniu. Badanie to jest obarczone, po pierwsze, naruszeniem prawa popełnionym przez Sąd w odniesieniu do określenia zakresu kontroli wyborów dokonanych przez prawodawcę. Po drugie, Sąd nie uwzględnił orzecznictwa, zgodnie z którym to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania niezgodności przepisu prawnego z prawem pierwotnym, a nie na instytucjach, które opracowały dany akt prawny, obowiązek wykazania jego zgodności z prawem. Po trzecie, Sąd naruszył prawo, gdy badał uzasadnienie odmiennego traktowania w świetle orzecznictwa, zgodnie z którym ogólne domniemanie oszustwa nie może być wystarczające dla uzasadnienia środka, który narusza cele Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i doszedł do wniosku, że art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego ustanawia „ogólne i niepodważalne domniemanie oszustwa w odniesieniu do małżeństw trwających krócej niż pięć lat”.
      Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa i obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do ustaleń Sądu dotyczących naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na wiek. Po pierwsze, w pkt 61 zaskarżonego wyroku Sąd odwołuje się zarówno do wieku pozostałego przy życiu małżonka, jak i do wieku urzędnika lub byłego urzędnika, naruszając w ten sposób obowiązek uzasadnienia. Następnie stwierdzenie istnienia szczególnej niekorzystnej sytuacji dla osób w określonym wieku lub w określonym przedziale wiekowym zależy między innymi od wykazania, że rozpatrywane przepisy mają niekorzystny wpływ na znacznie większą część osób w określonym wieku niż osób w innym wieku, czego w omawianym wypadku brak. Wreszcie, zakładając, że istnieje różnica w traktowaniu wynikająca pośrednio z wieku byłego urzędnika w chwili zawarcia małżeństwa, Sąd nie zbadał, czy różnica ta jest zgodna z art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych i czy spełnia kryteria określone w art. 52 ust. 1 karty.