title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 listopada 2005 r.#Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii.#Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Środki własne Wspólnot - Należności celne wymagane zgodnie z prawem, które nie zostały pokryte wskutek błędu państwowych organów celnych - Odpowiedzialność finansowa Państw Członkowskich.#Sprawa C-392/02.

text:
      Sprawa C‑392/02
      Komisja Wspólnot Europejskich
      przeciwko
      Królestwu Danii
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środki własne Wspólnot – Należności celne wymagane zgodnie z prawem, które nie zostały pokryte wskutek błędu państwowych organów celnych – Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich
      Opinia rzecznika generalnego L.A. Geelhoeda przedstawiona w dniu 10 marca 2005 r. I ‑ 0000
      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 listopada 2005 r. I ‑ 0000
      Streszczenie wyroku
      Środki własne Wspólnot Europejskich – Ustalenie i udostępnienie przez państwa członkowskie – Obowiązek niezależny od możliwości
            zaksięgowania i retrospektywnego pokrycia należności celnych – Niestwierdzenie tytułu i nieudostępnienie środków nieuzasadnione
            siłą wyższą lub bezwzględną niemożliwością pokrycia należności, której nie można przypisać państwu członkowskiemu – Uchybienie
            zobowiązaniom państwa członkowskiego
      (rozporządzenia Rady nr 1552/89, art. 17 ust. 2, i nr 2913/92, art. 220 ust. 2 lit. b); decyzja Rady 94/728, art. 2 i 8)
      Państwa członkowskie są zobowiązane do stwierdzenia tytułów Wspólnot do środków własnych z chwilą, gdy organy celne znajdują
         się w posiadaniu niezbędnych informacji i mogą w związku z tym obliczyć kwotę należności wynikających z długu celnego i określić
         dłużnika, niezależnie od tego, czy spełnione są przesłanki stosowania art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego
         Wspólnotowy kodeks celny i czy możliwe jest zatem zaksięgowanie i dokonanie retrospektywnego pokrycia danych należności celnych.

      W tych okolicznościach uchybia zobowiązaniom wynikającym z prawa wspólnotowego, a w szczególności z art. 2 i 8 decyzji 94/728
         w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich, państwo członkowskie, które wstrzymuje się od stwierdzenia tytułu
         Wspólnot do środków własnych i od udostępnienia odpowiedniej kwoty Komisji w sytuacji, gdy nie są spełnione przesłanki art. 17
         ust. 2 rozporządzenia nr 1552/89 wykonującego decyzję 88/376 w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, to znaczy w sytuacji,
         gdy kwoty te nie zostały zgromadzone z powodu siły wyższej lub ich uzyskanie jest całkowicie niemożliwe z przyczyn, których
         nie można mu przypisać.

      (por. pkt 66, 68, 70 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 15 listopada 2005 r. (*)

      Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego – Środki własne Wspólnot – Należności celne wymagane zgodnie z prawem, które nie zostały pokryte wskutek błędu państwowych organów celnych – Odpowiedzialność finansowa Państw Członkowskich
      W sprawie C-392/02
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną
         w dniu 7 listopada 2002 r.,

      Komisja Wspólnot Europejskich,  reprezentowana przez H.-P. Hartviga oraz G. Wilmsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Królestwu Danii,  reprezentowanemu przez J. Molde’a, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      popieranemu przez:
      Królestwo Belgii, reprezentowane przez A. Snoecx, działającą w charakterze pełnomocnika,

      Republikę Federalną Niemiec, reprezentowaną przez W.-D. Plessinga, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez D. Sellnera oraz U. Karpensteina,
         Rechtsanwälte,

      Republikę Włoską, reprezentowaną przez I. M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika oraz przez G. de Bellisa, avvocato dello Stato,
         z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      Królestwo Niderlandów, reprezentowane przez H. G. Sevenster oraz J. van Bakel, działające w charakterze pełnomocników,

      Republikę Portugalską, reprezentowaną przez L. Fernandesa, Â. Seiça Nevesa oraz J. A. dos Anjosa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem
         do doręczeń w Luksemburgu,

      Królestwo Szwecji, reprezentowane przez A. Kruse’a, K. Wistranda oraz A. Falka, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń
         w Luksemburgu,

      interwenienci,
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans i A. Rosa i J. Makarczyk prezesi izb, C. Gulmann, A. La Pergola,
         J.-P. Puissochet, S. von Bahr (sprawozdawca), P. Kūris, U. Lõhmus, E. Levits i A. Ó Caoimh, sędziowie,

      rzecznik generalny: L. A. Geelhoed,
      sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 11 stycznia 2005 r.
      po zapoznaniu się opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 10 marca 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Komisja Wspólnot Europejskich żąda w skardze wniesionej do Trybunału stwierdzenia, że nie udostępniając Komisji środków własnych
         w wysokości 140 409,60 DKK i odsetek za zwłokę liczonych od dnia 20 grudnia 1999 r., Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom
         ciążącym na nim na mocy prawa wspólnotowego, a w szczególności naruszyło art. 10 WE oraz art. 2 i 8 decyzji Rady 94/728/WE,
         Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 293, str. 9)

       Ramy prawne
      2       Z art. 2 ust. 1 decyzji 94/728, która zastąpiła decyzję Rady 88/376/EWG, Euratom z dnia 24 czerwca 1988 w sprawie systemu
         środków własnych Wspólnot (Dz.U. 1988 L 185, str. 24) wynika, że na środki własne określone w budżecie Wspólnot składają się:

      –       środki określane jako „tradycyjne” [art. 2 ust. 1 lit a) i b)], pochodzące z następujących źródeł:
      –       podatki, premie, kwoty dodatkowe lub wyrównawcze, kwoty lub czynniki dodatkowe i inne opłaty ustanowione lub do ustanowienia
         przez instytucje Wspólnot w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w ramach wspólnej polityki rolnej;

      –       cła pobierane na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej i inne cła ustanowione lub do ustanowienia przez instytucje Wspólnot w odniesieniu
         do handlu z państwami trzecimi;

      –       środki określane jako VAT [art. 2 ust. 1, lit. c)], pochodzące ze stosowania jednorodnej stawki ważnej dla wszystkich Państw
         Członkowskich do bazy naliczania VAT;

      –       środki określane jako „PNB” lub „źródła uzupełniające” pochodzące ze stosowania stawki - która ma być określona stosownie
         do procedury budżetowej, mając na uwadze sumę wszystkich innych przychodów - do sumy PNB (produkt narodowy brutto) wszystkich
         Państw Członkowskich.

      3       Zgodnie z wskazanym art. 2 ust. 3 „Państwa Członkowskie zatrzymają jako koszty poboru 10% kwot, które mają zostać wpłacone
         zgodnie z ust. 1 lit. a) i b).” Na podstawie art. 2 ust. 3 decyzji Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w
         sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich (Dz. U. L 253, str. 42), stawka ta została podniesiona do 25% w zakresie
         kwot ustanowionych po dniu 31 grudnia 2000 r.

      4       Artykuł 8 decyzji 94/728 stanowi:
      „1.      Środki własne Wspólnot, określonych [określone] w art. 2 ust. 1 lit. a) i b), są pobierane przez Państwa Członkowskie zgodnie
         z przepisami prawa krajowego wprowadzonymi ustawą, rozporządzeniem lub aktem administracyjnym, które w razie potrzeby zostaną
         dostosowane, aby spełniały wymagania określone przez zasady wspólnotowe. Komisja bada w regularnych odstępach czasu przepisy
         prawa krajowego przekazywane jej przez Państwa Członkowskie, przekazuje Państwom Członkowskim korekty, które uważa za niezbędne
         w celu zapewnienia ich zgodności z zasadami wspólnotowymi, oraz składa sprawozdania władzom budżetowym. Państwa Członkowskie
         udostępnią Komisji środki przewidziane w art. 2 ust. 1 lit. a)-d).

      2.      […] Rada, działając jednomyślnie na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjmie przepisy niezbędne
         do zastosowania niniejszej decyzji i umożliwienia inspekcji poboru, udostępniania Komisji i wpłat przychodów, określonych
         w art. 2 i 5.”

      5       W chwili zaistnienia okoliczności leżących u podstaw niniejszej sprawy, przepisy, do których odsyłał art. 8 ust. 2 decyzji
         94/728 zawarte były w rozporządzeniu Rady (EWG, EURATOM) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującym decyzję 88/376 (Dz.
         U. 1989 L 155, str. 1), zmienionym rozporządzeniem Rady (Euratow, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r. (Dz.U. L 175, str.
         3, zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1552/89”, które weszło w życie w dniu 14 lipca 1996 r.

      6       Drugi motyw rozporządzenia nr 1552/89 wskazuje, że „Wspólnota powinna dysponować środkami własnymi, określonymi w art. 2 decyzji
         88/376/EWG, Euratom na możliwie najlepszych warunkach. W tym celu należy ustanowić reguły, według których Państwa Członkowskie
         będą udostępniać Komisji środki własne przyznane Wspólnotom.”

      7       Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 1 a) wskazanego rozporządzenia:
      „1.      Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia tytuł Wspólnot do środków własnych, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b)
         decyzji 88/376/EWG, Euratom, jest ustalony, gdy zostały spełnione warunki przewidziane w regulacjach celnych dotyczących wpisu
         tytułu dochodów budżetowych w rachunkach i powiadamiania dłużnika.

      1 a.      Datą ustalenia tytułu, określoną w ust. 1, jest data wpisu do księgi rachunkowej przewidzianej w regulacjach celnych.
      […]”
      8       Artykuł 9 ust. 1 akapit pierwszy, tego samego rozporządzenia przewiduje, że „zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10, każde
         Państwo Członkowskie zapisuje środki własne na rachunek otwarty w imieniu Komisji przez jego Skarb Państwa lub organ wyznaczony
         przez Państwo Członkowskie.”

      9       Zgodnie z art. 11 rozporządzenia nr 1552/89:
      „Każda zwłoka w dokonaniu wpisu na rachunku, określonym w art. 9 ust. 1 stanowi przyczynę zapłaty przez zainteresowane Państwo
         Członkowskie odsetek według stopy procentowej obowiązującej na rynku pieniężnym Państwa Członkowskiego w terminie wymagalności
         w odniesieniu do krótkoterminowych publicznych operacji finansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe. Stopa ta rośnie
         o 0,25 punktu procentowego za każdy miesiąc zwłoki. Tak powiększona stopa stosowana jest do całego okresu zwłoki.”

      10     Zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 wskazanego rozporządzenia:
      „1.      Państwa Członkowskie podejmują wszystkie wymagane środki w celu zapewnienia, aby kwota odpowiadająca tytułom dochodów budżetowych
         ustalonym na mocy art. 2 została udostępniona Komisji jak określono w niniejszym rozporządzeniu.

      2.      Państwa Członkowskie są zwolnione z obowiązku przekazania do dyspozycji Komisji kwot odpowiadających ustalonym tytułom dochodów
         budżetowych jedynie w przypadku, gdy kwoty te nie zostały zgromadzone z powodu siły wyższej. Ponadto, Państwa Członkowskie
         mogą ignorować obowiązek udostępnienia tych kwot Komisji w szczególnych przypadkach, jeżeli po dokonaniu dokładnej oceny wszystkich
         istotnych okoliczności konkretnego przypadku okaże się, że ich uzyskanie jest całkowicie niemożliwe z przyczyn których nie
         można im przypisać. […]”

      11     Artykuł 201 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks
         celny (Dz.U. L 302, str. 1, zwanego dalej kodeksem celnym) stanowi:

      „1.      Dług celny w przywozie powstaje w wyniku:
      a)      dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom [celnym] przywozowym, lub
      b)      objęcia takiego towaru procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
      2.      Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego..
      12     Zgodnie z art. 204 ust. 1 i 2 kodeksu celnego:
      „1.      Dług celny w przywozie powstaje w wyniku:
      a)      niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze
         stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty, lub

      b)      niedopełnienia jednego z warunków wymaganych do objęcia towaru procedurą lub do zastosowania obniżonych bądź zerowych stawek
         należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie towaru

      w przypadkach innych niż te określone w art. 203, chyba że zostanie potwierdzone, iż uchybienia te nie miały rzeczywistego
         wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej.

      2. Dług celny powstaje w chwili zaprzestania spełniania obowiązku, którego niewykonanie powoduje powstanie długu celnego,
         bądź w chwili objęcia towaru odpowiednią procedurą jeżeli zostało później stwierdzone, że nie dopełniono jednego z warunków
         wymaganych dla objęcia towaru tą procedurą bądź dla zastosowania obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych
         ze względu na jego przeznaczenie.”

      13     W zakresie dotyczącym zaksięgowania i podania do wiadomości dłużnika kwoty należności, art. 217 wskazanego kodeksu przewiduje:
      „1. Każda kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych wynikających z długu celnego, zwana dalej
         »kwotą należności«, obliczana jest przez organy celne, z chwilą gdy znajdą się one w posiadaniu niezbędnych informacji, oraz
         zostaje wpisana do rejestru lub zaewidencjonowana w inny równoważny sposób (zaksięgowanie).

      […]
      Organy celne mogą odstąpić od księgowania kwoty należności, która zgodnie z art. 221 ust. 3 nie może zostać podana do wiadomości
         dłużnika w związku z upływem przewidzianego terminu.

      2. Państwa Członkowskie ustalają szczegółowe zasady księgowania kwot należności. Zasady te mogą być różne w zależności od
         tego, czy organy celne, biorąc pod uwagę warunki, w których powstał dług celny, upewniły się lub nie, czy powyższe kwoty będą
         zapłacone.”

      14     Zgodnie z art. 218 kodeksu celnego:
      „1. Jeżeli dług celny powstaje w wyniku przyjęcia zgłoszenia towaru do innej procedury niż odprawa czasowa z częściowym zwolnieniem
         z należności celnych przywozowych lub w wyniku każdej innej czynności mającej taki sam skutek prawny jak przyjęcie zgłoszenia,
         to jego kwota jest zaksięgowana niezwłocznie po jej obliczeniu i nie później niż w ciągu dwóch dni, licząc od dnia, w którym
         towar został zwolniony.

      […]
      W przypadku powstania długu celnego na warunkach innych niż te określone w ust. 1 zaksięgowania odpowiedniej kwoty należności
         należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne miały możliwość:

      a)      obliczyć kwotę tych należności, i
      b)      określić dłużnika.”
      15     Artykuł 220 kodeksu celnego stanowi:
      „1. Jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana
         kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać
         w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę
         prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Termin ten może zostać przedłużony zgodnie
         z art. 219.

      2. […] zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy:
      […]
      b)      kwota należności prawnie należnych nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie
         mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez płatnika działającego w dobrej wierze i przestrzegającego przepisy obowiązujące
         w zakresie zgłoszenia celnego;

      […]”
      16     Artykuł 221 wskazanego kodeksu stanowi:
      „1. Niezwłocznie po dokonaniu zaksięgowania dłużnik zostaje powiadomiony o kwocie należności zgodnie z odpowiednią procedurą.
      […]
      3.      Powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Jednakże gdy przyczyną
         tego, że organy celne nie mogły określić dokładnej kwoty opłat prawnie należnych, był czyn podlegający postępowaniu sądowemu
         w sprawach karnych, dłużnika można powiadomić po upływie wspomnianego trzyletniego terminu, o ile przewidują to obowiązujące
         przepisy.”

      17     Artykuł 869 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia
         nr 2913/92 (Dz.U. L 253, str. 1) stanowi:

      „Organy celne same podejmują decyzję o nieksięgowaniu niepobranych należności po zwolnieniu towarów:
      […]
      b)      w przypadkach, w których uznają one, że warunki określone w art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu zostały spełnione, pod warunkiem,
         że kwota niepobrana od zainteresowanego podmiotu gospodarczego w odniesieniu do jednej lub większej liczby czynności przywozu
         lub wywozu, ale z powodu jednej pomyłki jest niższa od 2 000 [euro];

      […]”
      18     Na mocy artykułu 1, pkt 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1677/98 z dnia 29 lipca 1998 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG)
         nr 2454/93 (Dz.U. L 212, str. 18), wyraz „2 000 [euro]” zawarty we wskazanym art. 869, lit. b), zostały zastąpione wyrazem
         „50 000 [euro].”

      19     Artykuł 871, akapit pierwszy rozporządzenia nr 2454/93 stanowi:
      „W przypadkach innych niż określone w art. 869, jeżeli organy celne uznają, że warunki ustanowione w art. 220 ust. 2 lit.
         b) zostały spełnione lub mają wątpliwości co do dokładnego zakresu kryteriów [przesłanek] tego przepisu w odniesieniu do danego
         przypadku, organy te przekazują [sprawę] przypadek Komisji, aby mogła zostać podjęta decyzja zgodnie z procedurą przewidzianą
         w art. 872-876. […]”

      20     Zgodnie z art. 873, akapit pierwszy tego rozporządzenia:
      „Po konsultacji grupy ekspertów składającej się z przedstawicieli wszystkich Państw Członkowskich zebranych w ramach Komitetu
         w celu zbadania danego przypadku, Komisja podejmuje decyzję określając, czy badane okoliczności pozwalają czy też nie na nieksięgowanie
         danych należności.”

       Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
      21     Przedsiębiorstwo duńskie (zwane dalej „przedsiębiorstwem importującym”) dokonało przywozu z Chin do Danii zamrożonej fasoli
         szparagowej. Do końca roku 1995, towary te były przed ich ocleniem odsprzedawane hurtownikowi duńskiemu, który dokonywał zgłoszenia
         celnego. Hurtownik ten posiadał certyfikat przeznaczenia końcowego, umożliwiający skorzystanie z zerowej stawki należności
         celnych przywozowych ze względu na szczególne przeznaczenie towaru.

      22     Od dnia 1 stycznia 1996 r. przedsiębiorstwo importujące samo dokonywało formalności związanych z ocleniem towarów. Organy
         celne w Ballerup (Dania) przyjęły zgłoszenie celne tego przedsiębiorstwa bez sprawdzenia, czy posiada ono certyfikat przeznaczenia
         końcowego przedmiotowych towarów i w dalszym ciągu stosowały zerową stawkę należności celnych przywozowych.

      23     W dniu 12 maja 1997 r. organy celne w Vejle (Dania) stwierdziły, że przedsiębiorstwo importujące nie posiadało wskazanego
         certyfikatu i sprostowały dwa zgłoszenia celne, stosując stawkę 16,8 %. Tego samego dnia, przedsiębiorstwo importujące zwróciło
         się do organów celnych w Ballerup, które skorygowały powyższe sprostowania i ponownie zastosowały stawkę zerową, nie wymagając
         przedstawienia certyfikatu przeznaczenia końcowego towarów.

      24     W czasie kontroli następczej dwudziestu pięciu zgłoszeń złożonych pomiędzy 9 lutym 1996 r. a 24 październikiem 1997 r., właściwe
         organy celne stwierdziły, że przedsiębiorstwo importujące nie posiadało certyfikatu wymaganego dla skorzystania z reżimu przeznaczenia
         końcowego. Zażądały one od tego przedsiębiorstwa zapłaty nie uiszczonych należności celnych przywozowych w wysokości 509 707,30 DKK
         (czyli około 69 000 euro).

      25     Po stwierdzeniu, że korekta sprostowań dokonanych w dniu 12 maja 1997 r. mogła wzbudzić uprawnione oczekiwania przedsiębiorstwa
         co do prawidłowości dokonanej procedury celnej, duńskie władze celne skierowały do Komisji pytanie, czy zgodnie z art. 220
         ust. 2 lit. b) kodeksu celnego, uzasadnione było nie uwzględnianie ze skutkiem wstecznym należności celnych przywozowych,
         których zażądano od tego przedsiębiorstwa w związku ze zgłoszeniami celnymi złożonymi po tej dacie, w wysokości 140 409,60 DKK
         (czyli około 19 000 euro). Na mocy decyzji z dnia 19 lipca 1999 r., Komisja udzieliła odpowiedzi twierdzącej.

      26     Komisja stwierdziła w swej decyzji, że dokonaną przez organy celne w Ballerup, w dniu 12 maja 1997 r., korektę sprostowań
         organów celnych z Vejle, należy rozpatrywać jako błąd właściwych władz duńskich, którego nie mógł rozpoznać rozsądnie działający
         zainteresowany.

      27     W piśmie z dnia 21 października 1999 r., Komisja wezwała władze duńskie do udostępnienia Komisji środków własnych w kwocie
         140 409,60 DKK w terminie do pierwszego dnia roboczego następującego po 19-tym dniu drugiego miesiąca po wysłaniu tego pisma,
         a więc do dnia 20 grudnia 1999 r., w braku czego naliczane miały być odsetki za zwłokę przewidziane w obowiązujących przepisach
         wspólnotowych. W piśmie z dnia 15 grudnia 1999 r., rząd duński odmówił udostępnienia Komisji tej kwoty.

      28     W tej sytuacji Komisja wszczęła postępowanie w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom przewidziane w art. 226 WE. Po wezwaniu
         Królestwa Danii do przedstawienia uwag, Komisja wydała w dniu 6 kwietnia 2001 r. uzasadnioną opinię, wzywającą to Państwo
         Członkowskie do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do tej opinii w terminie dwóch miesięcy od jej doręczenia.

      29     Komisja, nie uzyskawszy zadowalającej odpowiedzi na uzasadnioną opinię, wszczęła niniejsze postępowanie.
       W przedmiocie dopuszczalności skargi
      30     Rząd niemiecki podnosi, że Trybunał jest niewłaściwy do rozpoznania niniejszej sprawy, wskazując, że zgodnie z art. 92 ust.
         2 regulaminu, Trybunał może z urzędu zbadać dopuszczalność skargi.

      31     Przedmiotem niniejszej skargi jest żądanie zapłaty odszkodowania ze względu na naruszenie kodeksu celnego. Wobec faktu, że
         tego rodzaju skarga nie jest przewidziana w systemie Traktatu WE, właściwe dla jej rozpoznania byłyby sądy duńskie, zgodnie
         z art. 240 WE.

      32     W tym względzie, należy stwierdzić, że w skardze Komisja zarzuca Królestwu Danii naruszenie przepisów decyzji 94/728 i rozporządzenia
         nr 1552/89 poprzez brak udostępnienia określonej kwoty w ramach środków własnych i odpowiednich odsetek za zwłokę.

      33     W związku z tym, Komisja żąda w niniejszej skardze, aby Trybunał stwierdził, że Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom, które
         na nim ciążą na mocy prawa wspólnotowego, a nie zasądzenia odszkodowania od tego Państwa Członkowskiego.

      34     Mając na uwadze powyższe, skarga jest dopuszczalna.
       Co do istoty sprawy
       Argumenty stron
      35     Komisja podkreśla, że tradycyjne środki własne w rozumieniu art. 2 decyzji 94/728 powstają w chwili powstania długu celnego,
         i że w związku z tym kwota 140 409,60 DKK powinna była zostać udostępniona Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wskazanej decyzji.
         W związku z tym, w braku pozwolenia wymaganego w celu skorzystania z reżimu przeznaczenia końcowego, z art. 2 rozporządzenia
         nr 1552/89 wynika, że władze duńskie powinny były uznać tytuł Wspólnot do tych środków i jednocześnie powinny były również
         prawidłowo zastosować przepisy celne pobierając cło.

      36     Komisja wskazuje, że okoliczność, iż przedsiębiorstwo jest zwolnione z zapłaty należności celnych zgodnie z art. 220 ust.
         2 lit. b) kodeksu celnego nie ma żadnego wpływu na to, czy Państwo Członkowskie powinno samo przekazać daną kwotę Wspólnocie.
         Kodeks celny reguluje bowiem jedynie stosunki pomiędzy podmiotami gospodarczymi a organami państwowymi właściwymi do poboru
         tradycyjnych środków własnych na rachunek Wspólnoty. Stosunki pomiędzy Wspólnotą a Państwami Członkowskimi są regulowane na
         mocy przepisów dotyczących systemu finansowania wspólnotowego, a w szczególności na mocy decyzji 94/728, na mocy przepisów
         wykonawczych, zawartych w rozporządzeniu nr 1552/89 i na mocy ogólnych obowiązków wynikających z art. 10 WE.

      37     Nawet jeśli zaistniał czysto techniczny związek pomiędzy tymi dwoma zespołami przepisów, wobec tego, że rozporządzenie nr 1552/89
         odnosi się do etapów, które następują, zgodnie z kodeksem celnym, przy powstaniu i uzyskaniu długu celnego, to w każdym razie
         odniesienia te nie mogą mieć żadnego związku z kwestią odpowiedzialności finansowej organów państwowych wobec Wspólnoty za
         błędy, które popełniają te państwa przy poborze tradycyjnych środków własnych. Jeżeli Państwo Członkowskie nie uzyska wskazanych
         środków, to będzie ono mogło być zwolnione z obowiązku ich przekazania do dyspozycji Komisji jedynie na podstawie art. 17
         rozporządzenia nr 1552/89, przy spełnieniu określonych przesłanek.

      38     Zawarte w art. 2 rozporządzenia nr 1552/89 odesłanie do kodeksu celnego, w szczególności na etapie zwanym „zaksięgowanie”
         długu celnego, powinno być w sposób oczywisty rozumiane jako odesłanie do obiektywnych przesłanek wymaganych w tym kodeksie
         dla możliwości dokonania zaksięgowania i nie jest związane z kwestią, czy w danym przypadku organy państwowe dokonały skutecznego
         zaksięgowania.

      39     Rząd duński uznaje, że z zasady lojalności zapisanej z art. 10 WE wynika, iż Państwa Członkowskie mają obowiązek zapewnić,
         poprzez efektywną organizację swej administracji, aby środki własne zostały prawidłowo pobrane i udostępnione Wspólnocie w
         terminach przez nią określonych. Jeżeli Państwa Członkowskie naruszają ten obowiązek lojalności, Komisja może wnieść przeciwko
         nim skargę o uchybienie zobowiązaniom ze względu na nienależyte zarządzanie w zakresie pokrycia środków własnych.

      40     Jednakże, w niniejszej sprawie powstaje pytanie, kto powinien ponosić ciężar utraty środków własnych spowodowanej błędami
         administracji, których nie można było uniknąć, jakakolwiek nie byłaby jakość i skuteczność organizacji aparatu administracji.

      41     W tym względzie, rząd duński jest zdania, że z zasady słuszności wynika, że utrata środków własnych powstała wskutek błędów
         administracji powinna obciążać Wspólnotę.

      42     Rząd ten podkreśla, że z art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego wynika, że nie dokonuje się zaksięgowania i w związku z tym
         również zaksięgowania retrospektywnego należności, jeżeli spełnione są przesłanki wskazane w tym przepisie. Jeżeli nie dokonano
         zaksięgowania, to brak jest jakiejkolwiek kwoty podlegającej wpisowi do księgi w rozumieniu art. 2 rozporządzenia nr 1552/89
         i wobec tego nie może wówczas zostać ustalony tytuł Wspólnoty do środków własnych.

      43     Na okoliczność istnienia związku pomiędzy kodeksem celnym a przepisami dotyczącymi środków własnych wskazuje zwłaszcza fakt,
         iż na mocy art. 871 i 873 rozporządzenia nr 2454/93, to Komisja jest właściwa do określenia, czy Państwa Członkowskie mogą
         zrezygnować z dochodzenia od przedsiębiorstw należności celnych przywozowych zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego.
         Prawidłowe wydaje się twierdzenie, że skoro Komisji pozostawiono decyzję, czy Państwa Członkowskie mogą zaniechać dochodzenia
         od przedsiębiorstwa należności celnych przywozowych, to ma to tę przyczynę, że brak uzyskania opłat przywozowych prowadzi
         do utraty środków własnych przez Komisję.

      44     Rząd belgijski podnosi, że wbrew twierdzeniom Komisji, art. 2 ust. 1 i 1 a), rozporządzenia nr 1552/89 należy odczytywać w
         związku z kodeksem celnym. W przeciwnym razie przepis ten byłby pozbawiony znaczenia.

      45     Rząd ten przypomina ponadto, że z art. 869 i 871 rozporządzenia nr 2454/93 wynika, że Państwa Członkowskie, które mają wątpliwości
         co do zakresu kryteriów przepisu art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego mogą przedstawić sprawę Komisji, jeżeli dług celny
         nie przekracza w sumie 50 000 euro, i mają obowiązek przedstawić tę sprawę Komisji, jeżeli dług przekroczy tę kwotę.

      46     Byłoby niezgodne z zasadami obiektywności i bezstronności, gdyby organ, który z jednej strony ocenia błąd władz Państwa Członkowskiego,
         rozstrzygał również z drugiej strony kwestię odpowiedzialności finansowej tego Państwa, związanej z tym samym zachowaniem,
         zakwalifikowanym przez ten organ jako błąd. Taka koncentracja kompetencji pozwalałaby wątpić w obiektywność decyzji, ponieważ
         środki własne musiałyby być ostatecznie udostępniane Komisji niezależnie od jej każdorazowej decyzji.

      47     W zakresie dotyczącym kodeksu celnego i przepisów dotyczących środków własnych rząd niemiecki podnosi, że art. 217 do 219
         wskazanego kodeksu szczegółowo regulują księgowanie należności celnych przywozowych i wywozowych. Te ściśle wewnętrzne czynności
         administracji celnej służą przede wszystkim przyspieszeniu pokrycia należności celnych na rzecz Komisji. Okoliczność ta jest
         powodem, dla którego art. 2 rozporządzenia nr 1552/89 przyjmuje jako kryterium wpis do księgi rachunkowej lub zaksięgowanie.
         Jednakże, dla podmiotów ekonomicznych przepisy te mają jedynie pośrednie znaczenie, ponieważ nie mogą one żądać zaksięgowania
         kwoty należności celnych.

      48     Rząd włoski jest zdania, że z przepisu o tak szerokim i ogólnym znaczeniu jak art. 10 WE nie można wywodzić obowiązku obciążającego
         Państwa Członkowskie w taki sposób, jak uważa Komisja.

      49     Co się tyczy art. 17 rozporządzenia nr 1552/89, przepis ten zakłada, że przedmiotowa należność została zaksięgowana i w związku
         z tym, odpowiedzialność Państwa Członkowskiego jest ograniczona do ewentualnych braków przy poborze należności celnych, które
         zostały już stwierdzone. Przepis ten nie reguluje zatem sytuacji mającej miejsce w niniejszej sprawie, w której zaksięgowanie
         należności celnych nie zostało dokonane z powodu błędu organów państwowych, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez
         Komisję decyzji o zwolnieniu z obowiązku uiszczenia należności celnych ze względu na uprawnione oczekiwania, w rozumieniu
         art. 220 ust. 2 kodeksu celnego.

      50     Rząd niderlandzki podnosi, że obowiązek Państwa Członkowskiego do udostępnienia Komisji - w sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej
         sprawie - kwot, które nie mogły zostać pokryte retrospektywnie nie jest przewidziany w decyzji 94/728 i obowiązku tego nie
         można również z tej decyzji wywieść. Obowiązek taki mógłby wynikać jedynie z wyraźnego przepisu obowiązującego prawa.

      51     Przepisy kodeksu celnego w związku z rozporządzeniem nr 1552/89 i w związku z decyzją 94/728 nie przewidują przepisów na wypadek,
         gdyby nie zostało dokonane zaksięgowanie w okolicznościach przewidzianych w art. 220 ust. 2 lit. b) tego kodeksu.

      52     Rząd portugalski podnosi, że tytuł Wspólnot do środków własnych nie powstaje w chwili zaistnieniu długu celnego, lecz gdy
         spełnione są przesłanki przewidziane w przepisach celnych dotyczących zaksięgowania kwoty należności celnej i powiadomienia
         dłużnika oraz gdy tytuł jest ustalony, zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 1552/89. Jeżeli tytuł ten nie został ustalony lub
         jeżeli ustalenie to zostało uchylone, kwoty, które nie zostały pokryte wskutek błędu powstałego w zakresie kompetencji danej
         administracji nie mogą zostać uiszczone na rzecz Komisji na podstawie rozporządzenia nr 1552/89, lecz tytułem odszkodowania,
         jeżeli prawo wspólnotowe to przewiduje.

      53     Rząd szwedzki podnosi, że przepisy art. 2 ust. 1 lit. b) i 3 decyzji 94/728 pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że to
         Wspólnoty mogą dochodzić należności celnych. W związku z tym, wierzytelność obejmująca należności celne powstaje pomiędzy
         Wspólnotami a każdym dłużnikiem tych należności. Dane Państwo Członkowskie nie staje się w jakimkolwiek stopniu stroną tego
         stosunku między wierzycielem a dłużnikiem. Rola Państwa Członkowskiego ogranicza się do zapewnienia pokrycia wierzytelności
         Wspólnot na rachunek tych ostatnich. Jest to również potwierdzone faktem, że Komisja, a nie Państwo Członkowskie, jest uprawniona
         do stwierdzenia, że nie zaistniała wierzytelność celna, w takim stanie faktycznym, jak ten, który ma miejsce w niniejszej
         sprawie.

       Ocena Trybunału
      54     Na wstępie należy przypomnieć, jak wskazał rzecznik generalny w pkt 7 opinii, iż zgodnie z art. 268 akapitem trzecim WE, budżet
         powinien być zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków, z czego wynika, że deficyt w zakresie środków własnych powinien
         być skompensowany albo poprzez inny środek własny, albo poprzez dostosowanie wydatków.

      55     Należy ponadto przypomnieć, że jak wynika z art. 8 ust. 1 decyzji 94/728, środki własne Wspólnot, określone w art. 2 ust.
         1 lit. a) i b) tej decyzji, są pobierane przez Państwa Członkowskie i że państwa te są zobowiązane do udostępnienia Komisji
         środków własnych Wspólnot. Tytułem kosztów poboru, Państwa Członkowskie zatrzymują, zgodnie z art. 2 ust. 3 wskazanej decyzji,
         10% kwot, które mają zostać wpłacone zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) i b). Stawka ta została ponadto podniesiona do 25% w
         zakresie kwot ustanowionych po dniu 31 grudnia 2000 r., zgodnie z art. 2 ust. 3 decyzji 2000/597.

      56     Należy ponadto wskazać, że w przedmiotowej sprawie nie zakwestionowano ani zaistnienia długu celnego, ani kwoty stanowiącej
         przedmiot sporu.

      57     Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1552/89 stanowi w szczególności, że Państwa Członkowskie powinny stwierdzić tytuł Wspólnot
         do środków własnych „gdy zostały spełnione warunki przewidziane w regulacjach celnych dotyczących wpisu tytułu dochodów budżetowych
         w rachunkach i powiadamiania dłużnika.”

      58     Z brzmienia tego przepisu wynika, że obowiązek Państw Członkowskich do stwierdzenia tytułu Wspólnot do środków własnych powstaje
         gdy spełnione są wskazane przesłanki regulacji celnych i że w związku z tym nie jest konieczne, aby miało miejsce rzeczywiste
         zaksięgowanie.

      59     Jak wynika z art. 217, 218 i 221 kodeksu celnego, przesłanki te są spełnione, jeżeli organy celne znajdą się w posiadaniu
         niezbędnych informacji i mogą w związku z tym obliczyć kwotę należności wynikającą z długu celnego oraz określić dłużnika
         (zob. podobnie wyrok z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C‑460/01 Komisja przeciwko Niderlandom, Zb. Orz. str. I‑2613, pkt
         71 i wyrok w sprawie C‑104/02 Komisja przeciwko Niemcom, Zb. Orz. str. I‑2689, pkt 80).

      60     W tym względzie należy przypomnieć, że Państwa Członkowskie mają obowiązek ustalenia środków własnych Wspólnot (zob. wyrok
         z dnia 16 maja 1991 r. w sprawie C‑96/89 Komisja przeciwko Niderlandom, Rec. str. I‑2461, pkt 38, i ww. wyrok w sprawie Komisja
         przeciwko Niemcom, pkt 45). Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1552/89 powinien być bowiem interpretowany w ten sposób, że
         Państwa Członkowskie nie mogą zaniechać stwierdzania wierzytelności, nawet jeśli je kwestionują. W przeciwnym razie należałoby
         przyjąć, że równowaga finansowa Wspólnot może zostać zachwiana wskutek zachowania jednego z Państw Członkowskich. (zob. podobnie
         ww. wyrok z dnia 16 maja 1991 r. w sprawie Komisja przeciwko Niderlandom, pkt 37 i wyrok z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawie
         C‑348/97 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. str. I‑4429, pkt 64).

      61     Z powyższego wynika, że Państwa Członkowskie są zobowiązane do stwierdzenia tytułu Wspólnot do środków własnych w chwili,
         w której organy celne mogą obliczyć kwotę należności wynikającej z długu celnego i ustalić dłużnika.

      62     Powyższego wniosku nie wzrusza art. 220 ust. 2. lit b) kodeksu celnego. Przepis ten ma na celu ochronę uzasadnionych oczekiwań
         dłużnika odnoszących się do prawidłowości wszystkich czynników wpływających na decyzję, czy nie dokona się retrospektywnego
         zaksięgowania należności celnych [W zakresie dotyczącym art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1697/79 z dnia 24 lipca
         1979 r. w sprawie odzyskiwania, po dokonaniu odprawy celnej, należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były
         wymagane od osoby zobowiązanej do zapłaty za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich
         należności (Dz.U. L 197, str. 1), którego brzmienie zostało przejęte w art. 220 ust. 2, lit. b kodeksu celnego, zob. wyrok
         z dnia 27 czerwca 1991 r. w sprawie C-348/89 Mecanarte, Rec. str. I-3277, pkt 19 i wyrok z dnia 14 listopada 2002 r. w sprawie
         C-251/00 Ilumitrónica, Rec. str. I-10433, pkt. 39]. Wskazany przepis dotyczy sytuacji, w której organy celne Państwa Członkowskiego
         nie mogą dokonać retrospektywnego zaksięgowania danych należności i w związku z tym nie mogą również dokonać retrospektywnego
         pobrania należności, jednakże nie wyłącza on ciążącego na Państwach Członkowskich obowiązku stwierdzenia tytułu Wspólnot do
         środków własnych.

      63     Rozróżnienie pomiędzy przepisami dotyczącymi obowiązku stwierdzenia tytułu Wspólnot do środków własnych a przepisami dotyczącymi
         możliwości poboru należności celnych przez Państwa Członkowskie zostało potwierdzone przez Trybunał w wyroku z dnia 7 września
         1999 r. w sprawie De Haan (C‑61/98, Rec. str. I‑5003). Z wyroku tego wynika, że o ile niedochowanie, przez państwowe organy
         celne, terminów nałożonych we wspólnotowych przepisach celnych może spowodować - w ramach udostępnienia środków własnych -
         obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę przez Państwo Członkowskie na rzecz Wspólnoty, to nie wzrusza to wymagalności długu celnego,
         ani uprawnienia tych organów do dokonania retrospektywnego pokrycia w terminie trzech lat, zgodnie z art. 221 ust. 3 kodeksu
         celnego. Jednocześnie, jeżeli błąd organów celnych Państwa Członkowskiego ma taki skutek, że dłużnik nie musi uiścić kwoty
         danej należności celnej, to nie narusza to ani obowiązku Państwa Członkowskiego do zapłaty odsetek za zwłokę, ani danych tytułów
         Wspólnot do dochodów budżetowych, które powinny były być stwierdzone w ramach udostępnienia środków własnych.

      64     Co się tyczy argumentu rządu duńskiego i belgijskiego wskazującego na fakt, że Komisja wyraziła zgodę, w ramach postępowania
         przewidzianego w art. 871 i 873 rozporządzenia nr 2454/93, na zastosowanie art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego, należy
         przypomnieć, że wskazane postępowanie nie dotyczy obowiązku Państw Członkowskich do stwierdzenia tytułu Wspólnot do środków
         własnych. Ratio legis art. 871 i 873 rozporządzenia nr 2454/93 polega bowiem na zapewnieniu jednolitego stosowania prawa wspólnotowego
         (zob. podobnie ww. wyrok Mecanarte, pkt 33) i - w związku z art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego - na ochronie uprawnionych
         oczekiwań dłużnika (zob. pkt 62 niniejszego wyroku).

      65     Ponadto, interesy finansowe Wspólnot nie stanowią przedmiotu postępowania przewidzianego w art. 871 i 873 rozporządzenia nr 2454/93,
         ponieważ, w każdym stanie sprawy, tytuł Wspólnot do środków własnych powinien być stwierdzony. Okoliczność ta zapewnia, że
         Komisja może działać w sposób niezależny i bezstronny w ramach tego postępowania.

      66     Ponadto, zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1552/89, Państwa Członkowskie są zobowiązane do podjęcia wszystkich
         wymaganych środków w celu zapewnienia, aby kwota odpowiadająca tytułom dochodów budżetowych ustalonym na mocy art. 2 została
         udostępniona Komisji. Państwa Członkowskie są zwolnione z tego obowiązku jedynie w przypadku, gdy kwoty te nie zostały zgromadzone
         z powodu siły wyższej lub jeżeli okaże się, że ich uzyskanie jest całkowicie niemożliwe z przyczyn których nie można im przypisać.

      67     Z orzecznictwa Trybunału wynika, że obowiązki ustalenia wspólnotowych środków własnych, zaksięgowania ich na rzecz Komisji
         w określonym terminie oraz uiszczenia odsetek za zwłokę są ze sobą nierozerwalnie związane. Ponadto, odsetki za zwłokę są
         wymagalne niezależnie od tego, jaka jest przyczyna zwłoki w przekazaniu tych środków na rzecz Komisji. Z powyższego wynika,
         że nie należy rozróżniać przypadku, w którym Państwo Członkowskie ustaliło środki własne i ich nie przekazało, od przypadku,
         w którym państwo to niesłusznie zaniechało ustalenia środków, nawet w braku ścisłego terminu (zob. w szczególności ww. wyrok
         z dnia 16 maja 1991 r. w sprawie Komisja przeciwko Niderlandom, pkt 38).

      68     W związku z tym, Państwa Członkowskie są zobowiązane do stwierdzenia tytułów Wspólnot do środków własnych z chwilą, gdy organy
         celne znajdą się w posiadaniu niezbędnych informacji i mogą w związku z tym obliczyć kwotę należności wynikających z długu
         celnego i określić dłużnika, niezależnie od tego, czy spełnione są przesłanki stosowania art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego
         i czy możliwe jest zatem zaksięgowanie i dokonanie retrospektywnego pokrycia danych należności celnych. W tych okolicznościach,
         Państwo Członkowskie, które wstrzymuje się od stwierdzenia tytułu Wspólnot do środków własnych i od udostępnienia odpowiedniej
         kwoty Komisji, w sytuacji, gdy nie są spełnione przesłanki art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 1552/89, uchybia zobowiązaniom
         wynikającym z prawa wspólnotowego, a w szczególności z art. 2 i 8 decyzji 94/728.

      69     Co się tyczy art. 10 WE, który również został powołany przez Komisję, brak jest konieczności orzekania w przedmiocie stwierdzenia
         uchybienia ogólnym zobowiązaniom zawartym w tym artykule, odrębnego od stwierdzonego powyżej uchybienia bardziej szczegółowym
         zobowiązaniom wspólnotowym, ciążącym na Królestwie Danii w szczególności na podstawie art. 2 i 8 decyzji 94/728.

      70     Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że nie udostępniając Komisji środków własnych w kwocie 140 409,60 DKK oraz odsetek
         za zwłokę liczonych od dnia 20 grudnia 1999 r., Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy prawa wspólnotowego,
         a w szczególności naruszyło art. 2 i 8 decyzji 94/728.

       W przedmiocie kosztów
      71     Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Komisja wniosła o obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania, a Królestwo Danii przegrało sprawę, należy obciążyć je
         kosztami postępowania. Zgodnie z art. 69 ust. 4 akapitem pierwszym regulaminu, Państwa Członkowskie, które wstąpiły do sprawy
         w charakterze interwenienta pokrywają własne koszty.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka co następuje:
      1)      Nie udostępniając Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych w wysokości 140 409,60 DKK i odsetek za zwłokę liczonych
            od dnia 20 grudnia 1999 r., Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy prawa wspólnotowego, a w szczególności
            naruszyło art. 2 i 8 decyzji Rady 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot
            Europejskich.
      2)      Królestwo Danii zostaje obciążone kosztami postępowania.
      3)      Królestwo Belgii, Republika Federalna Niemiec, Republika Włoska, Królestwo Niderlandów, Republika Portugalska i Królestwo
            Szwecji pokrywają własne koszty.
      Podpisy.
      * Język postępowania: duński.


title: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 lutego 2015 r.#Komisja Europejska przeciwko IPK International - World Tourism Marketing Consultants GmbH.#Odwołanie – Decyzja Komisji nakazująca zwrot pomocy finansowej – Wykonanie wyroku Sądu Unii Europejskiej – Rozróżnienie pomiędzy odsetkami za zwłokę a odsetkami wyrównawczymi – Obliczenie odsetek.#Sprawa C-336/13 P.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (siódma izba)
      z dnia 12 lutego 2015 r. (
            *1
         )
      „Odwołanie — Decyzja Komisji nakazująca zwrot pomocy finansowej — Wykonanie wyroku Sądu Unii Europejskiej — Rozróżnienie pomiędzy odsetkami za zwłokę a odsetkami wyrównawczymi — Obliczenie odsetek”
      W sprawie C‑336/13 P
      mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 19 czerwca 2013 r.,

         Komisja Europejska, reprezentowana przez F. Dintilhaca, G. Wilmsa oraz G. Zavvosa, działających w charakterze pełnomocników,
      wnosząca odwołanie,
      w której drugą stroną postępowania jest:

         IPK International – World Tourism Marketing Consultants GmbH, z siedzibą w Monachium (Niemcy), reprezentowana przez C. Pitschasa, Rechtsanwalt,
      strona skarżąca w pierwszej instancji,
      TRYBUNAŁ (siódma izba),
      w składzie: J.C. Bonichot, prezes izby, A. Arabadjiev i J.L. da Cruz Vilaça (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: Y. Bot,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 4 września 2014 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Poprzez swoje odwołanie Komisja Europejska wnosi o stwierdzenie nieważności wyroku Sądu Unii Europejskiej IPK International/Komisja (T‑671/11, EU:T:2013:163, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 14 października 2011 r. [ENTR/R1/HHO/lsa – entre.r.l(2011)1183091] (zwanej dalej „sporną decyzją”) w części, w jakiej ogranicza ona kwotę odsetek do wypłaty na rzecz IPK International – World Tourism Marketing Consultants GmbH (zwanej dalej „IPK”) do 158618,27 EUR.

         Okoliczności powstania sporu

               2

               Niniejszy spór wpisuje się w szereg spraw spornych między tymi samymi stronami, będących, począwszy od 1994 r., przedmiotem wielu postępowań toczących się przed Sądem i Trybunałem. Podłożem tych spraw jest decyzja Komisji z dnia 4 sierpnia 1992 r. przyznająca IPK pomoc finansową. Niemal 13 lat po przyjęciu tej decyzji Komisja, w oparciu o nieprawidłowości proceduralne, decyzją z dnia 13 maja 2005 r. uchyliła przyznanie pomocy finansowej. Następnie instytucja ta w dniu 4 grudnia 2006 r. przyjęła decyzję o zwrocie pomocy, w wykonaniu której IPK w dniu 15 maja 2007 r. zwróciła kwotę 318000 EUR, powiększoną o odsetki za zwłokę.

               3

               Wyrokiem IPK International/Komisja (T‑297/05, EU:T:2011:185) Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 13 maja 2005 r. Uznał on, że Komisja wprawdzie słusznie stwierdziła istnienie nieprawidłowości proceduralnych co do zasady uzasadniających unieważnienie rzeczonej pomocy finansowej, jednakże powyższą decyzję należało unieważnić ze względu na niedochowanie terminu przedawnienia.

               4

               W konsekwencji pismem z dnia 27 lipca 2011 r. IPK zwróciła się do Komisji o zwrot zapłaconych kwot. Sporna kwota została podzielona na trzy transze, a mianowicie: pierwszą transzę w wysokości 212000 EUR niewypłaconą na rzecz IPK, czyli 40% pomocy finansowej przyznanej IPK w 1992 r., drugą transzę w wysokości 318000 EUR, w międzyczasie zwróconą przez IPK, czyli 60% owej pomocy finansowej, oraz trzecią transzę w wysokości 31961,63 EUR, odpowiadającą kwocie odsetek za zwłokę, którą IPK zapłaciła Komisji łącznie ze zwrotem drugiej transzy. IPK zażądała również zapłaty odsetek za zwłokę naliczonych od dnia 1 stycznia 1994 r., dotyczących pierwszej transzy, a od dnia 18 maja 2007 r., czyli od dnia następnego po dacie, w której IPK zwróciła już wypłacone kwoty powiększone o odsetki za zwłokę, dotyczących drugiej transzy.

               5

               W dniu 14 października 2011 r. Komisja wydała i podała do wiadomości IPK sporną decyzję, w której wskazała łączną kwotę, jaka powinna być wypłacona IPK, wraz z odsetkami uznanymi za „odsetki za zwłokę”. Odsetki te, w kwocie 158618,27 EUR, zostały naliczone na podstawie stóp procentowych Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „EBC”) i jego poprzednika, Europejskiego Instytutu Walutowego (zwanego dalej „EIW”), dla głównych operacji refinansowych. Komisja ponadto wskazała, że naliczyła te odsetki w odniesieniu do kwot 318000 EUR i 31 961,63 EUR od dnia 18 maja 2007 r. oraz w odniesieniu do kwoty 212000 EUR od dnia 1 stycznia 1994 r., aż do dnia 31 października 2011 r.

               6

               Pismem z dnia 17 października 2011 r. IPK zakwestionowała zgodność z prawem spornej decyzji i zwróciła się o podanie do jej wiadomości między innymi podstawy prawnej tej decyzji oraz uzasadnienia zakwalifikowania spornych odsetek jako „wyrównawczych”, a nie „za zwłokę”.

               7

               Pismem z dnia 25 października 2011 r. Komisja wyjaśniła w szczególności, że sporna decyzja została wydana na podstawie art. 266 TFUE. Podniosła również, że nie była zobowiązana do zapłaty odsetek za zwłokę, lecz wywnioskowała z orzecznictwa obowiązek zapłaty odsetek wyrównawczych zgodnie z wyrokiem stwierdzającym nieważność.

         Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok

               8

               Pismem zarejestrowanym w sekretariacie Sądu w dniu 22 grudnia 2011 r. IPK wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim kwota odsetek przyznanych IPK ogranicza się do 158618,27 EUR. Sformułowała ona tylko jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i mający na celu zakwestionowanie naliczenia odsetek dokonanego przez Komisję.

               9

               Zaskarżonym wyrokiem Sąd uwzględnił skargę IPK.

               10

               Z pkt 27 tego wyroku wynika, że według IPK Komisja uznała w spornej decyzji obowiązek zapłacenia tej spółce odsetek naliczonych od dnia 1 stycznia 1994 r. w odniesieniu do pierwszej transzy oraz od dnia 18 maja 2007 r. w odniesieniu do dwóch pozostałych transz. IPK wyjaśniła, że ten obowiązek Komisji nie jest przedmiotem niniejszego sporu, efektem czego w tym względzie zaskarżona decyzja stała się ostateczna. W pkt 33 tego wyroku Sąd stwierdził, że Komisja uznała na rozprawie, iż jest winna IPK kwotę 158618,27 EUR tytułem odsetek wyrównawczych.

               11

               W pkt 34 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że twierdzenia Komisji, zgodnie z którymi z jednej strony IPK jest wierzycielem w złej wierze, a z drugiej strony w wyroku IPK International/Komisja (EU:T:2011:185) Sąd stwierdził istnienie niezgodnych z prawem zachowań tej spółki, nie mogą podważyć istnienia wierzytelności głównej ani okoliczności faktycznej, że Komisja jest zobowiązana do zapłaty odsetek.

               12

               W pkt 36 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał, że sporne odsetki, niezależnie od ich dokładnej nazwy, należy naliczać na podstawie stopy procentowej EBC dla głównych operacji refinansowych, powiększonej o 2 pkt. Wyjaśnił on, że to ryczałtowe powiększenie ma na celu uniknięcie bezpodstawnego wzbogacenia, przed wywnioskowaniem z tego w pkt 39 rzeczonego wyroku, iż Komisja niesłusznie nie powiększyła stóp odsetek wyrównawczych.

               13

               W odniesieniu do odsetek za zwłokę w pkt 41 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał, że „utrwalone orzecznictwo [potwierdziło] ciążący na Komisji bezwarunkowy obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę w szczególności w przypadku powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii w odniesieniu do okresu po wydaniu wyroku stwierdzającego tę odpowiedzialność […], a także w przypadku zwrotu nienależnego świadczenia w następstwie wydania wyroku stwierdzającego nieważność”. Stwierdził on następnie, że na ustnym etapie postępowania Komisja przyznała, iż jest zobowiązana do zapłaty odsetek za zwłokę, jakie byłyby należne od dnia ogłoszenia wyroku IPK International/Komisja (EU:T:2011:185), przed stwierdzeniem, że Komisja była zobowiązana do naliczenia od należnej kwoty głównej odsetek za zwłokę, które w tej sprawie, na podstawie zawartego w tej kwestii porozumienia stron, naliczane były od dnia 15 kwietnia 2011 r., niezależnie od okoliczności, że sporna decyzja stanowi jedyną podstawę prawną rozpatrywanej wierzytelności głównej.

               14

               W pkt 42 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że „Komisja była również zobowiązana do naliczania odsetek za zwłokę na podstawie należnej głównej kwoty wraz z naliczonymi wcześniej odsetkami wyrównawczymi”.

         Żądania stron przed Trybunałem

               15

               Komisja wnosi do Trybunału o:

                        —

                        uchylenie zaskarżonego wyroku;

                        —

                        oddalenie skargi wniesionej przez IPK;

                        —

                        obciążenie tej spółki kosztami postępowania w obydwu instancjach.

               16

               IPK wnosi o oddalenie odwołania Komisji i obciążenie jej kosztami postępowania.

         W przedmiocie odwołania

               17

               Na poparcie odwołania Komisja przywołuje sześć zarzutów opartych, po pierwsze, na błędzie co do prawa wynikającym z nieuwzględnienia orzecznictwa Trybunału w zakresie odsetek wyrównawczych, po drugie, na nieuwzględnieniu orzecznictwa dotyczącego rozróżnienia pomiędzy odsetkami wyrównawczymi a odsetkami za zwłokę, po trzecie, na błędzie co do prawa dotyczącym kapitalizacji odsetek wyrównawczych i naliczenia odsetek za zwłokę od dnia 15 kwietnia 2011 r., po czwarte, na błędnej interpretacji spornej decyzji i wcześniejszego wyroku Sądu, a także na przeinaczeniu faktów, po piąte, na niewystarczającym uzasadnieniu i sprzecznej argumentacji, oraz po szóste i ostatnie, na błędzie co do prawa w stosowaniu zasad prawa Unii dotyczących bezpodstawnego wzbogacenia.

               18

               Zarzuty pierwszy, drugi i czwarty dotyczyły podstawy prawnej rozpatrywanej wierzytelności oraz stosowania orzecznictwa dotyczącego odsetek wyrównawczych. Ze względu na to, że kwestia należnych odsetek jest ściśle związana z kwestią podstawy prawnej obowiązku zapłaty ciążącego na Komisji, zarzuty te należy analizować łącznie.

         W przedmiocie błędu co do prawa dotyczącego podstawy prawnej wierzytelności i stosowania orzecznictwa w zakresie odsetek wyrównawczych

      Argumentacja stron

               19

               Komisja powołuje się na błąd co do prawa wynikający z nieuwzględnienia przez Sąd orzecznictwa mającego zastosowanie w zakresie odsetek wyrównawczych. Jej zdaniem Sąd nie przestrzegał orzecznictwa Trybunału wynikającego w szczególności z wyroku Mulder i in./Rada i Komisja (C‑104/89 i C‑37/90, EU:C:2000:38, pkt 214) oraz orzecznictwa Sądu wynikającego w szczególności z wyroku Agraz i in./Komisja (T‑285/03, EU:T:2008:526, pkt 50), zgodnie z którym odsetki wyrównawcze mają za zadanie wyrównanie strat wynikających z inflacji stwierdzonej w państwie członkowskim, w którym wierzyciel ma siedzibę, poprzez naprawienie strat wynikających z deprecjacji pieniądza.

               20

               Komisja twierdzi ponadto, że Sąd nie uwzględnił orzecznictwa dotyczącego rozróżnienia między odsetkami wyrównawczymi i odsetkami za zwłokę. Sąd powinien był bowiem uwzględnić różne funkcje, jakie spełniają te dwa rodzaje odsetek, poprzez ustalenie wyższej stopy odsetek za zwłokę. Ich celem jest bowiem zachęcenie dłużnika do jak najszybszego uregulowania swojego długu, podczas gdy odsetki wyrównawcze służą wyłącznie kompensowaniu utraty wartości majątku.

               21

               Wreszcie Komisja twierdzi, że Sąd oparł się na błędnej interpretacji spornej decyzji i wcześniejszego wyroku Sądu, a także na przeinaczeniu faktów.

               22

               Komisja przyznaje, że w spornej decyzji i na rozprawie uznała ona, iż jest zobowiązana do zaspokojenia wierzytelności wynikającej z pierwotnej decyzji o przyznaniu pomocy „reanimowanej” wyrokiem IPK International/Komisja (EU:T:2011:185) z dnia 15 kwietnia 2011 r. Uważa ona jednak, że ciążący na niej obowiązek zapłaty wynika bezpośrednio z obowiązku wykonania rzeczonego wyroku oraz że z tego względu Sąd błędnie uznał, iż sporna decyzja, w zakresie, w jakim stanowi „uznanie długu”, stanowi jedyną podstawę prawną obowiązku zapłaty kwoty głównej i odsetek. Sąd powinien był uznać, że ten obowiązek zapłaty był oparty na art. 266 TFUE.

               23

               IPK uważa, że Komisja dokonała błędnej interpretacji zaskarżonego wyroku, ponieważ Sąd nie podważył faktu, iż odsetki wyrównawcze mają zrekompensować deprecjację pieniądza. Ponadto IPK podnosi, że deprecjacja ta nie stanowi jedynego parametru do wykorzystania w celu naliczenia odsetek wyrównawczych. Ich funkcją jest również zrekompensowanie utraconych korzyści czy też unikanie bezpodstawnego wzbogacenia.

               24

               IPK uważa również, że okoliczność, iż obliczenie formalnie jest takie samo, jeśli chodzi o te dwa rodzaje rozpatrywanych odsetek, nie uniemożliwia uznania funkcji właściwej każdemu z nich. Ponadto istnieje istotna różnica w naliczaniu odsetek tych dwóch kategorii, ponieważ odsetki wyrównawcze są naliczane wyłącznie na podstawie kwoty długu głównego, natomiast odsetki za zwłokę są naliczane na tejże podstawie, powiększonej o odsetki wyrównawcze należne od daty ogłoszenia wyroku.

               25

               Wreszcie IPK przyznaje, że Sąd powinien był oprzeć się na art. 266 TFUE. Uważa ona jednak, że ten błąd co do prawa jest pozbawiony wpływu na sposób naliczenia rozpatrywanych odsetek.

         Ocena Trybunału

               26

               W pkt 34 i 41 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że sporna decyzja stanowi jedyną podstawę prawną rozpatrywanej wierzytelności głównej.

               27

               Należy jednak przypomnieć, że art. 264 akapit pierwszy TFUE przewiduje, iż w wypadku uwzględnienia skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżony akt jest uznawany za nieważny.

               28

               W niniejszej sprawie wyrok IPK International/Komisja (EU:T:2011:185) z dnia 15 kwietnia 2011 r., którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 13 maja 2005 r. wskazanej w pkt 2 niniejszego wyroku, skutkował ponownym nabraniem mocy przez decyzję o przyznaniu spornej pomocy finansowej z dnia 4 sierpnia 1992 r.

               29

               Ponadto z art. 266 akapit pierwszy TFUE wynika, że instytucja, która wydała uchylony akt, jest obowiązana do podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność tego aktu. Powoduje to między innymi zapłatę należnych kwot i zwrot nienależnie wypłaconych kwot, a także zapłatę odsetek za zwłokę.

               30

               W tym względzie należy podkreślić, że zapłata odsetek za zwłokę stanowi środek zapewniający wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność w rozumieniu art. 266 akapit pierwszy TFUE, jeśli chodzi o ryczałtowe odszkodowanie za pozbawienie korzystania z wierzytelności oraz zachęcenie dłużnika do niezwłocznego wykonania wyroku stwierdzającego nieważność.

               31

               Z powyższego wynika, że nałożony na Komisję obowiązek zapłaty wierzytelności głównej wraz z odsetkami znajduje podstawę nie w wykonaniu spornej decyzji, lecz w wykonaniu wyroku IPK International/Komisja (EU:T:2011:185) z dnia 15 kwietnia 2011 r. na podstawie art. 266 TFUE.

               32

               Należy zatem stwierdzić, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa, uznając w pkt 34 i 41 zaskarżonego wyroku, iż sporna decyzja stanowiła jedyną podstawę rozpatrywanej wierzytelności.

               33

               Jednakże zarzuty skierowane przeciwko uzupełniającym podstawom orzeczenia Sądu nie mogą prowadzić do uchylenia tego orzeczenia i dlatego są nieistotne dla sprawy (zob. podobnie wyroki: Francja/People’s Mojahedin Organization of Iran, C‑27/09 P, EU:C:2011:853, pkt 79; Węgry/Komisja, C‑31/13 P, EU:C:2014:70, pkt 82).

               34

               W niniejszej sprawie uzasadnienie zawarte w pkt 34 zaskarżonego wyroku stanowi odpowiedź na zarzut Komisji, zgodnie z którym wierzyciel jest w złej wierze. W szczególności ostatnie zdanie tego punktu, w którym Sąd stwierdził, że sporna decyzja stanowi jedyną podstawę prawną rozpatrywanej wierzytelności głównej, rozpoczyna się zwrotem „ponadto” i kończy krótką analizę wyroku IPK International/Komisja (EU:T:2011:185) z dnia 15 kwietnia 2011 r. mającą na celu wykazanie, że podejście Komisji stanowi błędną interpretację tego wyroku. To ostatnie zdanie wykazuje zatem charakter uzupełniający.

               35

               Co więcej, w pkt 41 zaskarżonego wyroku Sąd kończy swoją argumentację dotyczącą obowiązku zapłaty przez Komisję odsetek za zwłokę od dnia ogłoszenia wyroku IPK International/Komisja (EU:T:2011:185) z dnia 15 kwietnia 2011 r., wyjaśniając, że – jak zostało wspomniane w pkt 34 zaskarżonego wyroku – stwierdzenie to obowiązuje niezależnie od faktu, iż sporna decyzja stanowi jedyną podstawę prawną rozpatrywanej wierzytelności głównej.

               36

               Ze względu na to, że zarzut dotyczący zasadniczo podstawy prawnej rozpatrywanej wierzytelności odnosi się do względów uzupełniających, w konsekwencji należy go oddalić jako nieistotny.

               37

               Ponadto, jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 93 opinii, przyznanie odsetek wyrównawczych nie należy do środków wykonania wyroku stwierdzającego nieważność w rozumieniu art. 266 akapit pierwszy TFUE, lecz wchodzi w zakres art. 266 akapit drugi TFUE, który odsyła do art. 340 TFUE, czyli do sporów dotyczących odpowiedzialności pozaumownej Unii (zob. podobnie wyrok Komisja/Brazzelli Lualdi i in., C‑136/92 P, EU:C:1994:211, pkt 42). Ta kategoria odsetek ma bowiem na celu rekompensatę czasu, który upłynął do sądowej oceny wysokości szkody, niezależnie od opóźnienia, które można przypisać dłużnikowi.

               38

               Wynika z tego, że Sąd błędnie uznał, iż Komisja była dłużnikiem odsetek zakwalifikowanych jako „wyrównawcze”, podczas gdy tylko odsetki za zwłokę mogą być przyznane w ramach wykonania wyroku IPK International/Komisja (EU:T:2011:185) z dnia 15 kwietnia 2011 r. na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE.

               39

               W konsekwencji zarzuty odwołania dotyczące zasadniczo stosowania orzecznictwa w zakresie odsetek wyrównawczych należy oddalić jako nieistotne.

         W przedmiocie błędu co do prawa dotyczącego kapitalizacji odsetek wyrównawczych i naliczenia odsetek za zwłokę od dnia 15 kwietnia 2011 r.

      Argumentacja stron

               40

               W ramach zarzutu trzeciego można wyodrębnić dwie części. W jednej części tego zarzutu Komisja kwestionuje nałożony na nią obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę od dnia 15 kwietnia 2011 r.

               41

               Skarżąca podkreśla, że co do zasady można żądać odsetek za zwłokę po wezwaniu do usunięcia uchybień, które zostaje zastąpione sentencją Sądu w wypadku zasądzenia. Bez tego zasądzenia Sąd nie mógłby nakazać zapłaty owych odsetek z mocą wsteczną. Komisja kwestionuje zatem fakt, że data 15 kwietnia 2011 r. została utrzymana jako punkt wyjścia obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę, ponieważ taki obowiązek powinien wynikać nie z wyroku IPK International/Komisja (EU:T:2011:185) z dnia 15 kwietnia 2011 r., lecz wyłącznie ze spornej decyzji.

               42

               Wreszcie uwzględnienie tej daty zaprzecza stanowisku przyjętemu przez Sąd, ponieważ ten orzekł, iż obowiązek zwrotu wynika wyłącznie ze spornej decyzji wydanej w dniu 14 października 2011 r.

               43

               W drugiej części trzeciego zarzutu odwołania Komisja twierdzi, że Sąd nie mógł nakazać kapitalizacji odsetek wyrównawczych, ponieważ w wyroku IPK International/Komisja (EU:T:2011:185) z dnia 15 kwietnia 2011 r. nie jest nakazana żadna wyraźna kapitalizacja tych odsetek.

               44

               IPK uważa, że jedynym celem tego ostatniego wyroku była analiza zgodności z prawem spornej decyzji. Fakt, że Sąd nie zbadał skutków prawnych wynikających z tego wyroku, nie zwalnia Komisji z obowiązku zapłaty odsetek zarówno za zwłokę, jak i wyrównawczych. Ponadto spółka ta przypomina, że na ustnym etapie postępowania przed Sądem Komisja przyznała, iż jest zobowiązana do zapłaty odsetek za zwłokę od dnia 15 kwietnia 2011 r.

               45

               IPK dodaje, że odsetki za zwłokę powinny być naliczane na podstawie kwoty wierzytelności głównej powiększonej o odsetki wyrównawcze należne do daty ogłoszenia rzeczonego wyroku.

         Ocena Trybunału

               46

               W odniesieniu do przywołanego błędu co do prawa dotyczącego obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę od dnia 15 kwietnia 2011 r. należy podkreślić, że na ustnym etapie postępowania przed Sądem Komisja przyznała, iż jest zobowiązana do zapłaty odsetek za zwłokę, licząc od tej daty.

               47

               Właściwość Trybunału w ramach odwołania jest ograniczona do oceny prawnego rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów rozpatrywanych w pierwszej instancji. Jedna strona co do zasady nie może więc podnosić po raz pierwszy przed Trybunałem zarzutu, którego nie podniosła przed Sądem, ponieważ prowadziłoby to do umożliwienia Trybunałowi kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia przyjętego przez Sąd w odniesieniu do zarzutów, których ten nie rozpoznał (zob. podobnie wyrok Niemcy/Komisja, C‑544/09 P, EU:C:2011:584, pkt 63). Wynika z tego, że część zarzutu podniesioną po raz pierwszy w tym kontekście należy uznać za niedopuszczalną (zob. podobnie wyrok FENIN/Komisja, C‑205/03 P, EU:C:2006:453, pkt 22).

               48

               Część trzeciego zarzutu odwołania opartą na błędzie co do prawa w odniesieniu do obowiązku przyznania odsetek za zwłokę od dnia 15 kwietnia 2011 r., ze względu na to, że jest nowa, należy odrzucić jako niedopuszczalną.

               49

               Jeśli chodzi o błąd co do prawa dotyczący kapitalizacji odsetek, z pkt 37 i 38 niniejszego wyroku wynika, że odsetek należnych w niniejszej sprawie od Komisji nie można zakwalifikować jako wyrównawczych.

               50

               Jak podkreśla rzecznik generalny w pkt 117 opinii, odsetki te nie stanowią dodatkowego odszkodowania, które sumuje się z wierzytelnością główną i samo w sobie rodzi odsetki.

               51

               Zatem kapitalizacja odsetek, taka jak nakazana przez Sąd w pkt 42 zaskarżonego wyroku, w zakresie, w jakim oparta jest na wyrównawczym charakterze odsetek naliczonych wcześniej, stanowi błąd co do prawa.

               52

               Należy zatem uznać zarzut Komisji w zakresie, w jakim odnosi się on do kapitalizacji odsetek.

               53

               Wprawdzie jeśli uzasadnienie wyroku Sądu obarczone jest naruszeniem prawa Unii, ale sentencja wydaje się zasadna w świetle innych argumentów prawnych, to naruszenie takie nie może skutkować uchyleniem tego wyroku, przy czym w takiej sytuacji uzasadnienie to należy zastąpić innym (zob. podobnie wyrok Comitato „Venezia vuole vivere” i in./Komisja, C‑71/09 P, C‑73/09 P i C‑76/09 P, EU:C:2011:368, pkt 118 i przytoczone orzecznictwo).

               54

               Jak jednak przyznał rzecznik generalny w pkt 120 opinii, żadna szczególna okoliczność niniejszej sprawy nie uzasadnia kapitalizacji odsetek za zwłokę należnych IPK.

               55

               W tych okolicznościach zarzut trzeci należy uznać za zasadny w części opartej na błędzie co do prawa wynikającym z kapitalizacji odsetek i za niedopuszczalny w pozostałym zakresie.

         W przedmiocie niewystarczającego charakteru i sprzeczności uzasadnienia

      Argumentacja stron

               56

               W zarzucie piątym Komisja twierdzi, że Sąd nie odpowiedział na jej argumenty dotyczące kwoty odsetek, ograniczając się w tym zakresie do odesłania do orzecznictwa. Ponadto Sąd zaprzeczył sam sobie, z jednej strony stwierdzając, że odsetki wyrównawcze mają zrekompensować deprecjację pieniądza wynikającą z inflacji, a z drugiej strony ustalając ryczałtowo kwotę przyznanych odsetek wyrównawczych.

               57

               Jeśli chodzi o odsetki za zwłokę, Komisja zarzuca również Sądowi, iż uzasadnienie wyroku jest sprzeczne w zakresie, w jakim za punkt wyjścia zapłaty tych odsetek przyjął on datę 15 kwietnia 2011 r., uznając, że sporna decyzja stanowi jedyną podstawę prawną ciążącego na Komisji obowiązku zapłaty.

               58

               IPK uważa, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest sprzeczne ani niewystarczające.

         Ocena Trybunału

               59

               W odniesieniu, po pierwsze, do uzasadnienia zaskarżonego wyroku dotyczącego naliczenia odsetek wyrównawczych należy stwierdzić, tak jak rzecznik generalny w pkt 98 i 99 opinii, że Sąd punkt po punkcie odpowiedział na argumenty podniesione przed nim przez Komisję.

               60

               Argument oparty na niewystarczającym uzasadnieniu dotyczącym naliczenia odsetek wyrównawczych należy zatem oddalić jako bezzasadny.

               61

               Ponadto z pkt 37 i 38 niniejszego wyroku wynika, że odsetek spornych w niniejszej sprawie nie można zakwalifikować jako odsetek wyrównawczych.

               62

               Zatem argument oparty na tym, że zaskarżony wyrok zawiera sprzeczne uzasadnienie w odniesieniu do naliczenia odsetek wyrównawczych, należy oddalić jako nieistotny.

               63

               Po drugie, w odniesieniu do sprzeczności uzasadnienia wyroku, jeśli chodzi o naliczenie odsetek za zwłokę, z pkt 31 i 32 niniejszego wyroku wynika, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa, uznając, iż sporna decyzja stanowiła jedyną podstawę prawną rozpatrywanej wierzytelności głównej.

               64

               Jednakże błędy co do prawa, jakich dopuścił się Sąd w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia, nie mogą pociągać za sobą uchylenia zaskarżonego wyroku, jeżeli jego sentencja jest zasadna z innych względów prawnych (zob. podobnie wyroki: Komisja/Sytraval i Brink’s France, C‑367/95 P, EU:C:1998:154, pkt 47; a także Biret i Cie/Rada, C‑94/02 P, EU:C:2003:518, pkt 63).

               65

               Z pkt 41 zaskarżonego wyroku wynika, że na ustnym etapie postępowania przed Sądem sama Komisja przyznała, że jest zobowiązana do zapłaty odsetek za zwłokę, jakie byłyby należne od dnia ogłoszenia wyroku IPK International/Komisja (EU:T:2011:185) z dnia 15 kwietnia 2011 r., co oznacza, iż Sąd oparł się na istnieniu porozumienia stron w celu orzeczenia, że rozpatrywane odsetki były należne od daty ogłoszenia tego wyroku.

               66

               Argument oparty na sprzeczności uzasadnienia zaskarżonego wyroku w odniesieniu do naliczenia odsetek za zwłokę w konsekwencji należy oddalić jako nieistotny.

               67

               W związku z tym należy oddalić zarzut piąty odwołania.

         W przedmiocie błędu co do prawa w odniesieniu do stosowania zasad prawa Unii w dziedzinie bezpodstawnego wzbogacenia

      Argumentacja stron

               68

               W zarzucie szóstym Komisja kwestionuje powiększenie o 2 pkt stopy procentowej ustalonej przez EBC. Jej zdaniem Sąd dopuścił się błędu zarówno faktycznego, ponieważ Komisja nie wzbogaciła się, jak i co do prawa, ponieważ zapłata odsetek wyrównawczych miała na celu uniknięcie zubożenia wierzyciela, a nie uniemożliwienie wzbogacenia dłużnika.

               69

               Skarżąca dodaje, że ryczałtowe zastosowanie stopy procentowej dla głównych operacji refinansowych powiększonej o 2 pkt zubożyłoby Unię na korzyść wierzyciela w złej wierze, co byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa Unii w dziedzinie bezpodstawnego wzbogacenia.

               70

               Według IPK przyznanie odsetek wyrównawczych ma na celu nie tylko zrekompensowanie deprecjacji pieniądza, lecz również uniemożliwienie bezpodstawnego wzbogacenia.

         Ocena Trybunału

               71

               Z pkt 29–31 niniejszego wyroku wynika, że nałożony na Komisję obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę wynika z zastosowania art. 266 akapit pierwszy TFUE. Komisja nie może zatem skutecznie utrzymywać, że wykonanie tego obowiązku skutkowałoby bezpodstawnym wzbogaceniem po stronie IPK.

               72

               W konsekwencji szósty zarzut odwołania należy oddalić jako bezzasadny.

               73

               Mając na względzie powyższe rozważania, należy uchylić zaskarżony wyrok wyłącznie w zakresie, w jakim nakazuje on ustalenie odsetek za zwłokę należnych od Komisji na rzecz IPK na podstawie głównej kwoty wierzytelności wraz z naliczonymi wcześniej odsetkami. W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

         W przedmiocie skierowania sprawy do Sądu

               74

               Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może albo skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd, albo sam wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala.

               75

               W niniejszej sprawie Trybunał jest zdania, że dysponuje on wszystkimi informacjami niezbędnymi do orzeczenia w przedmiocie kapitalizacji odsetek żądanej przez IPK.

               76

               Jak bowiem stwierdzono w pkt 54 niniejszego wyroku, nie można uwzględnić żądania kapitalizacji odsetek należnych IPK. W konsekwencji odsetki za zwłokę należne od Komisji na rzecz IPK powinny być naliczone jedynie na podstawie kwoty rozpatrywanej wierzytelności głównej do momentu całkowitego wykonania wyroku IPK International/Komisja (EU:T:2011:185) z dnia 15 kwietnia 2011 r.

         W przedmiocie kosztów

               77

               Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał orzeka wyrokiem kończącym postępowanie w sprawie, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Zgodnie z art. 138 § 3 regulaminu postępowania, w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań każdej ze stron, każda z nich pokrywa własne koszty.

               78

               W niniejszym przypadku, ponieważ żądania obu stron postępowania zostały uwzględnione częściowo, strony pokrywają własne koszty w niniejszej instancji.

               Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) orzeka, co następuje:

                           1)

                           Wyrok Sądu Unii Europejskiej IPK International/Komisja (T‑671/11, EU:T:2013:163) uchyla się w zakresie, w jakim nakazuje on ustalenie odsetek za zwłokę należnych od Komisji Europejskiej na rzecz IPK International – World Tourism Marketing Consultants GmbH na podstawie głównej kwoty wierzytelności wraz z naliczonymi wcześniej odsetkami.

                           2)

                           Odwołanie oddala się w pozostałym zakresie.

                           3)

                           Odsetki za zwłokę należne od Komisji Europejskiej na rzecz IPK International – World Tourism Marketing Consultants GmbH powinny być naliczone wyłącznie na podstawie kwoty wierzytelności głównej.

                           4)

                           Komisja Europejska i IPK International – World Tourism Marketing Consultants GmbH pokrywają własne koszty w niniejszej instancji.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: niemiecki.