title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C- 478/03 Celtec Ltd przeciwko Johnowi Astley'owi i in. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez House of Lords) (Dyrektywa 77/187/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Ochrona praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa — Prawa i obowiązki wynikające dla zbywającego z istniejącej w dacie przejęcia umowy o pracę lub stosunku pracy — Pojęcie „daty przejęcia”)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C- 478/03 Celtec Ltd przeciwko Johnowi Astley'owi i in. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez House of Lords) (1)

   (Dyrektywa 77/187/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Ochrona praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa - Prawa i obowiązki wynikające dla zbywającego z istniejącej w dacie przejęcia umowy o pracę lub stosunku pracy - Pojęcie „daty przejęcia”)
   (2005/C 182/22)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-478/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 10 listopada 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 listopada 2003 r. w postępowaniu: Celtec Ltd przeciwko Johnowi Astley'owi i in., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts (sprawozdawca), N. Colneric, E. Juhász i E. Levits sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 77/187/EWG z dnia 14 lutego 1977 r., w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich, odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części zakładów, należy interpretować w ten sposób, że data przejęcia w rozumieniu tego przepisu odpowiada dacie, w której dokonane jest przejęcie, przez przejmującego od zbywającego, statusu pracodawcy odpowiedzialnego za eksploatację przejętego podmiotu. Data ta jest ściśle określonym momentem, który nie może być przesunięty na inną datę w zależności od woli zbywającego lub przejmującego.

               2.

               Dla celów zastosowania wyżej wskazanego przepisu, umowy o pracę oraz stosunki pracy istniejące w dacie przejęcia, w wyżej przedstawionym rozumieniu, pomiędzy zbywającym a pracownikami przypisanymi do przejmowanego przedsiębiorstwa, uznaje się za przejęte przez przejmującego od zbywającego w wyżej wskazanej dacie, niezależnie od uzgodnień poczynionych w tym względzie przez tych ostatnich.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.01.2004.


title: Sprawa C-284/08: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/32

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-284/08)
   (2008/C 223/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Roels i W. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”) (1), a w każdym razie nieprzedstawiając tych przepisów Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy w odniesieniu do terytorium Gibraltaru.

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transponowanie dyrektywy upłynął w dniu 12 czerwca 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 149, p. 22.


title: Sprawa C-339/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/116/WE — Załącznik do dyrektywy 82/471/EWG — Karma dla zwierząt — Candida guilliermondii — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/15

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-339/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/116/WE - Załącznik do dyrektywy 82/471/EWG - Karma dla zwierząt - Candida guilliermondii - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 183/24)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Cattabriga,, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia i S. Fiorentino, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/116/WE z dnia 23 grudnia 2004 r. zmieniającej załącznik do dyrektywy Rady 82/417/EWG w zakresie włączenia Candida guilliermondii (Dz.U. L 379, str. 81)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/116/WE z dnia 23 grudnia 2004 r. zmieniającej załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG w zakresie włączenia Candida guilliermondii, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-209/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 kwietnia2014 r.  – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Wspólny system podatku od transakcji finansowych — Upoważnienie do wzmocnionej współpracy na podstawie art. 329 ust. 1 TFUE — Decyzja 2013/52/UE — Skarga o stwierdzenie nieważności w związku z naruszeniem art. 327 TFUE i 332 TFUE oraz międzynarodowego prawa zwyczajowego)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 kwietnia2014 r. – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-209/13) (1)

   ((Wspólny system podatku od transakcji finansowych - Upoważnienie do wzmocnionej współpracy na podstawie art. 329 ust. 1 TFUE - Decyzja 2013/52/UE - Skarga o stwierdzenie nieważności w związku z naruszeniem art. 327 TFUE i 332 TFUE oraz międzynarodowego prawa zwyczajowego))
   2014/C 194/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele:: E. Jenkinson i S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy wspierani przez M. Hoskinsa i P. Bakera QC oraz V. Wakefield, Barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A.-M. Colaert, F. Florindo Gijón i A. de Gregorio Merino, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.-C. Halleux i M. Jacobs, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller i K. Petersen, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i J.-S. Pilczer, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik), Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, J. Menezes Leitão i A. Cunha, pełnomocnicy), Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Neergaard i R. van de Westelaken, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B. Smulders i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności – Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/52/UE z dnia 22 stycznia 2013 r. upoważniającej do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych (Dz.U. L 22, s. 11) – Naruszenie art. 327 i 332 TFUE

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Belgii, Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska, Republika Austrii, Republika Portugalska, Parlament Europejski i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-344/13: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2013 r. — Out of the blue przeciwko OHIM — Dubois i in. (FUNNY BANDS)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/43

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2013 r. — Out of the blue przeciwko OHIM — Dubois i in. (FUNNY BANDS)
   (Sprawa T-344/13)
   2013/C 260/77
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Out of the blue KG (Lilienthal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i D. Kipping)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Frédéric Dubois i in. (Lasne, Belgia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 4 kwietnia 2013 r., sprawa R 542/2012-2;

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej;

               —

               w sytuacji gdy F. Dubois przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta, obciążenie interwenienta własnymi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Frédéric Dubois i in.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy zawierający element słowny „FUNNY BANDS” dla towarów i usług z klas 14, 17 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 350 794

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemieckie niezarejestrowane oznaczenie „FUNNY BANDS” dla niektórych towarów, usług i działalności

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (trzeciej izby) z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie C-333/03, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Brak transpozycji dyrektywy 98/50/CE — Przeniesienie przedsiębiorstwa — Utrzymanie praw pracowniczych)

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/3

         Wyrok Trybunału
   (trzeciej izby)
   z dnia 10 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-333/03, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Brak transpozycji dyrektywy 98/50/CE - Przeniesienie przedsiębiorstwa - Utrzymanie praw pracowniczych)
   (2004/C 190/05)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-333/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M.-J. Jojczy) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), której przedmiotem jest stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 98/50/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. zmieniającej dyrektywę 77/187/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części zakładów (Dz.U. L 201, str. 88), lub, w każdym razie, nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy tej dyrektywy, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, pełniący funkcję prezesa trzeciej izby, sędziowie R. Schintgena i N. Colneric (sprawozdawca), rzecznik generalny L. A. Geelhoed, sekretarz R. Grass, wydał 10 czerwca 2004 wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 98/50/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. zmieniającej dyrektywę 77/187/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części zakładów, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy przedmiotowej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Sprawa C-328/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Liguria (Włochy) w dniu 31 maja 2017 r. – Amt Azienda Trasporti e Mobilità SpA i in./Atpl Liguria – Agenzia regionale per il trasporto pubblico locale SpA, Regione Liguria

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Liguria (Włochy) w dniu 31 maja 2017 r. – Amt Azienda Trasporti e Mobilità SpA i in./Atpl Liguria – Agenzia regionale per il trasporto pubblico locale SpA, Regione Liguria
   (Sprawa C-328/17)
   (2017/C 309/31)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale della Liguria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Amt Azienda Trasporti e Mobilità SpA, Atc Esercizio SpA, Atp Esercizio Srl, Riviera Trasporti SpA, Tpl Linea Srl

      Strona pozwana: Atpl Liguria – Agenzia regionale per il trasporto pubblico locale SpA, Regione Liguria

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy nr 89/665/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (1), sprzeciwiają się przepisom krajowym przyznającym możliwość zaskarżenia czynności przetargowych wyłącznie przedsiębiorcom, którzy złożyli wniosek o dopuszczenie do udziału w przetargu, także wówczas gdy w skardze zakwestionowano same podstawy procedury przetargowej, w zakresie w jakim przepisy przetargowe powodują, że nieuzyskanie zamówienia jest wysoce prawdopodobne?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33).


title: Sprawa T-232/12: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2012 r. — Wilmar Trading przeciwko OHIM — Agroekola EOOD (ULTRA CHOCO)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/21

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2012 r. — Wilmar Trading przeciwko OHIM — Agroekola EOOD (ULTRA CHOCO)
   (Sprawa T-232/12)
   2012/C 243/39
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wilmar Trading Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciel: E. Miller, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Agroekola EOOD (Sofia, Bułgaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 marca 2012 r. w sprawie R 87/2012-1; oraz

               —

               zobowiązanie OHIM do rozpatrzenia odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie sprzeciwu nr B001760043 i do prowadzenia sprawy w ramach normalnego toku postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Agroekola EOOD

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ULTRA CHOCO” dla towarów należących do klas 29, 30 i 31 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9221111

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „ultra choco” zarejestrowany w Singapurze pod nr. T0113987B dla towarów należących do klasy 29; niezarejestrowany europejski i bułgarski znak towarowy „ULTRA CHOCO”, na podstawie art. 8 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uznanie odwołania za niezłożone

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 3 lit. a) ppkt ii) i lit. b) oraz art. 8 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2869/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).


title: Sprawa C-130/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2015 r. w sprawie T-547/15, Anastasia-Soultana Gaki/Komisja Europejska wniesione w dniu 1 marca 2016 r. przez Anastasię-Soultanę Gaki

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/25

         Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2015 r. w sprawie T-547/15, Anastasia-Soultana Gaki/Komisja Europejska wniesione w dniu 1 marca 2016 r. przez Anastasię-Soultanę Gaki
   (Sprawa C-130/16 P)
   (2016/C 419/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Anastasia-Soultana Gaki (przedstawiciel: A. Heinen, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. Trybunał Unii Europejskiej (dziesiąta izba) oddalił odwołanie i postanowił, że wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-494/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Essen (Niemcy) w dniu 15 października 2010 r. — Dr. Biner Bähr jako syndyk masy upadłościowej Hertie GmbH przeciwko HIDD Hamburg-Bramfeld B.V. 1

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Essen (Niemcy) w dniu 15 października 2010 r. — Dr. Biner Bähr jako syndyk masy upadłościowej Hertie GmbH przeciwko HIDD Hamburg-Bramfeld B.V. 1
   (Sprawa C-494/10)
   ()
   2011/C 30/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Essen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dr. Biner Bähr jako syndyk masy upadłościowej Hertie GmbH

      Strona pozwana: HIDD Hamburg-Bramfeld B.V. 1

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy Trybunał opowiada się zasadniczo za poglądem reprezentowanym w jego orzecznictwie znajdującym wyraz w wyroku z dnia 2 grudnia 2009 r. w sprawie C-339/07 Seagon przeciwko Deko, Zb.Orz. s. I-00767, zgodnie z którym sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium postępowanie upadłościowe zostało wszczęte, są właściwe na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 (1) do rozpoznania powództwa o unieważnienie czynności prawnej upadłego skierowanego przeciwko pozwanemu wierzycielowi mającemu statutową siedzibę w innym państwie członkowskim, także w sytuacji gdy oprócz roszczenia o unieważnienie czynności prawnej upadłego podnoszone są roszczenia oparte w głównej mierze na normach krajowego prawa spółek dotyczących utrzymania kapitału, które z gospodarczego punktu widzenia są nakierowane na te same — lub dodatkowe — aktywa co roszczenie o unieważnienie czynności prawnej upadłego i są niezależne od wszczęcia postępowania upadłościowego?
               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

               2)

               Czy powództwo o unieważnienie czynności prawnej pozwanego, którego przedmiotem jest jednocześnie i przede wszystkim roszczenie niezależne od postępowania upadłościowego, dochodzone przez syndyka na podstawie prawa spółek i z gospodarczego punktu widzenia nakierowane na te same lub dodatkowe aktywa, objęte jest zakresem wyjątku ratione materiae przewidzianego w art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 44/2001 (2) czy też jurysdykcję międzynarodową należy ustalić zgodnie z rozporządzeniem nr 44/2001, odchodząc od stanowiska prezentowanego w wyroku w sprawie Seagon przeciwko Deko?

               3)

               Czy można przyjąć, że przedmiotem postępowania są umowa lub roszczenia wynikające z umowy w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001, jeżeli strony sporu wiąże jedynie pośredni stosunek polegający na 100 %-wym udziale spółki dominującej grupy w spółkach będących stronami sporu?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa F-69/10: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/75

      Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
      (Sprawa F-69/10)
      ()
      (2010/C 288/142)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego mającego na celu uzyskanie odszkodowania w związku ze szkodą poniesioną w wyniku okoliczności, że pozwana przesłała pismo adwokatowi, który wtedy nie był jeszcze przedstawicielem skarżącego.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu przez Komisję Europejską wniosku z dnia 30 października 2009 r., który skarżący skierował do organu powołującego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności pisma ADMIN.B.2/MB/1s D(09)29814 z dnia 11 listopada 2009 r.;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej zażalenie z dnia 25 stycznia 2010 r. skierowane przez skarżącego do organu powołującego na decyzję o oddaleniu wniosku z dnia 30 października 2009 r. a także stwierdzenie nieważności tej ostatniej decyzji o oddaleniu i uwzględnienie wniosku z dnia 30 października 2009 r.;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma HR.D.2/MB/ls Ares (2010) 251054 z dnia 10 maja 2010 r., zredagowanego w języku francuskim i doręczonego skarżącemu po dniu 17 maja 2010 r. wraz z załączonym tłumaczeniem na język włoski;

                  —

                  nakazanie Komisji naprawienia szkody, niesłusznie poniesionej przez skarżącego z powodu wysłania przez Komisję pisma ADMIN.B.2/MB/ks D(09)20658 z dnia 10 sierpnia 2009 r. adwokatowi Giuseppe Cipressie, poprzez zapłatę na rzecz skarżącego kwoty 10000 EUR bądź takiej wyższej lub niższej kwoty jaką Sąd uzna za właściwą;

                  —

                  nakazanie Komisji dokonania zapłaty na rzecz skarżącego odsetek od wspomnianej kwoty, za okres rozpoczynający się następnego dnia po dniu doręczenia Komisji wniosku z dnia 30 października 2009 r. i dobiegający końca w dniu dokonania rzeczywistej zapłaty kwoty 10000 EUR, w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-362/11: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Santa Maria da Feira — Portugalia) — Serafim Gomes Oliveira przeciwko Lusitânia — Companhia de Seguros, SA (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG, 90/232/EWG i 2005/14/WE — Prawo do odszkodowania z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Odpowiedzialność cywilna ubezpieczonego — Przyczynienie się ofiary do powstania szkody — Ograniczenie prawa do odszkodowania)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/40

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Santa Maria da Feira — Portugalia) — Serafim Gomes Oliveira przeciwko Lusitânia — Companhia de Seguros, SA
   (Sprawa C-362/11) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG, 90/232/EWG i 2005/14/WE - Prawo do odszkodowania z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Odpowiedzialność cywilna ubezpieczonego - Przyczynienie się ofiary do powstania szkody - Ograniczenie prawa do odszkodowania)
   2013/C 225/68
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Judicial de Santa Maria da Feira.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Serafim Gomes Oliveira

      Strona pozwana: Lusitânia — Companhia de Seguros, SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Judicial de Santa Maria da Feira — Wykładnia dyrektyw: Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1), Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. 1984, L 8, s. 17), Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33, a w szczególności jej art. 1a), 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG (czwartej dyrektywy w sprawie ubezpieczenia pojazdów mechanicznych) (Dz.U. L 181, s. 65), i dyrektywy 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającej dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 149, s. 14) — Wypadek pomiędzy samochodem osobowym a rowerem — Część winy, jaką można przypisać kierowcy roweru, niższa niż 20 % — Proporcjonalne obniżenie prawa do odszkodowania — Dopuszczalność

      Sentencja

   Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, druga dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych i trzecia dyrektywa Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym należącym z zakresu prawa odpowiedzialności cywilnej, które pozwalają na ograniczenie prawa ofiary wypadku do dochodzenia odszkodowania z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdu biorącego udział w wypadku na podstawie indywidualnej oceny częściowego przyczynienia się tej ofiary do powstania poniesionej przez nią szkody.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011 .


title: Sprawy połączone C-136/10 i C-178/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 kwietnia 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Curtea de Apel Târgu — Mureș — Rumunia) — Daniel Ionel Obreja przeciwko Ministerul Economiei și Finanțelor, Direcția Generală a Finanțelor Publice a județului Mureș (C-136/10), Ministerul Economiei și Finanțelor, Direcția Generală a Finanțelor Publice a județului Mureș, Administrația Finanțelor Publice Târgu-Mureș przeciwko SC Darmi SRL (C-178/10) (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Podatki wewnętrzne — Artykuł 110 TFUE — Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/7

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 kwietnia 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Curtea de Apel Târgu — Mureș — Rumunia) — Daniel Ionel Obreja przeciwko Ministerul Economiei și Finanțelor, Direcția Generală a Finanțelor Publice a județului Mureș (C-136/10), Ministerul Economiei și Finanțelor, Direcția Generală a Finanțelor Publice a județului Mureș, Administrația Finanțelor Publice Târgu-Mureș przeciwko SC Darmi SRL (C-178/10)
   (Sprawy połączone C-136/10 i C-178/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Podatki wewnętrzne - Artykuł 110 TFUE - Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)
   2011/C 211/11
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Târgu — Mureș

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Daniel Ionel Obreja (C-136/10), Ministerul Economiei și Finanțelor, Direcția Generală a Finanțelor Publice a județului Mureș, Administrația Finanțelor Publice Târgu-Mureș (C-178/10)

      Strona pozwana: Ministerul Economiei și Finanțelor, Direcția Generală a Finanțelor Publice a județului Mureș (C-136/10), SC Darmi SRL (C-178/10)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Târgu-Mureș — Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich — Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w danym państwie członkowskim — Zgodność przepisów krajowych z art. 23 WE, 25 WE i 90 WE — Ewentualne odstępstwo na podstawie art. 174 WE

      Sentencja

   Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-167/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  29 marca 2006 r.  przez Ermioni Komninou, Grigoriosa Ntokosa, Donatosa Pappasa, Vasileiosa Pappasa, Aristeidisa Pappasa, Eleftherię Pappę, Lamprini Pappę, Eirini Pappę, Alexandrę Ntokou, Fotiosa Dimitriou, Zoïę Dimitriou, Petrosa Bolosisa, Despinę Bolosi, Konstantinosa Bolosisa i Thomasa Bolosisa od postanowienia z dnia  13 stycznia 2006 r.  w sprawie T-42/04 Komninou i in. przeciwko Komisji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/34

         Odwołanie wniesione w dniu 29 marca 2006 r. przez Ermioni Komninou, Grigoriosa Ntokosa, Donatosa Pappasa, Vasileiosa Pappasa, Aristeidisa Pappasa, Eleftherię Pappę, Lamprini Pappę, Eirini Pappę, Alexandrę Ntokou, Fotiosa Dimitriou, Zoïę Dimitriou, Petrosa Bolosisa, Despinę Bolosi, Konstantinosa Bolosisa i Thomasa Bolosisa od postanowienia z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie T-42/04 Komninou i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa C-167/06 P)
   (2006/C 131/64)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Ermioni Komninou, Grigorios Ntokos, Donatos Pappas, Vasileios Pappas, Aristeidis Pappas, Eleftheria Pappa, Lamprini Pappa, Eirini Pappa, Alexandra Ntokou, Fotios Dimitriou, Zoï Dimitriou, Petros Bolosis, Despina Bolosi, Konstantinos Bolosis i Thomas Bolosis (przedstawiciel: G. Dellis, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja
   Żądania strony skarżącej

               —

               przyjęcie niniejszej skargi;

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie T-42/04;

               —

               rozpatrzenie skargi wnoszących odwołanie z dnia 10 lutego 2004 r., uznanie jej za dopuszczalną i zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz każdego z wnoszących odwołanie kwoty w wysokości dwustu tysięcy (200 000) EUR o oprocentowaniu ustawowym 8 %, począwszy od dnia wydania wyroku Trybunału do dnia całkowitej zapłaty;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżących w pierwszej instancji i w ramach odwołania oraz, pomocniczo, w przypadku oddalenia niniejszego odwołania, obciążenie strony pozwanej lub w każdym razie każdej ze stron własnymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie w sprawie C-167/06 od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie T-42/04 zostało złożone przez 15 wnioskodawców, zamieszkujących w Parga (departament Preveza, Grecja). W postanowieniu tym Sąd odrzucił jako oczywiście bezzasadną skargę z dnia 10 lutego 2004 r. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skargą z dnia 10 lutego złożoną w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, wnoszący odwołanie pozwali Komisję żądając od niej zadośćuczynienia za krzywdę, której doznali w związku z podejściem Komisji w reakcji na ich doniesienie z dnia 7 lipca 1995 r. w przedmiocie naruszenia przez władze greckie prawa wspólnotowego w dziedzinie ochrony środowiska, a w szczególności art. 3 i 5 dyrektywy 85/337/EWG w ramach projektu budowy wyżej wymienionej stacji oczyszczania biologicznego w miejscu zwanym „Varka”
   Podnoszą oni, że całościowe i ciągłe podejście Komisji wobec nich stanowiło oczywisty przypadek złej administracji. W szczególności:

               1.

               na początku po pierwsze Komisja nie poinformowała ich we właściwym czasie, o stanie zaawansowania rozpatrywania ich doniesienia, ukrywała przed nimi informacje i wprowadziła w błąd co do stanu zaawansowania sprawy; po drugie, Komisja oddaliła ich doniesienie na podstawie uzasadnienia oczywiście sprzecznego z przepisami prawa wspólnotowego w dziedzinie ochrony środowiska oraz orzecznictwem Trybunału; po trzecie, nie przestrzegała ona podstawowych zasad bezstronności, które stosowały się do rozpatrzenia sprawy przez urzędników Komisji;

               2.

               następnie, po tym jak powyżej wspomniane zachowania zostały potwierdzone decyzją Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, nie podjęła ona podstawowych działań w celu zaradzenia powyższym przypadkom złej administracji. Co więcej, w dalszym ciągu rozpatrywała sprawę w sposób przewlekły i nieprzejrzysty: z jednej strony odmówiła przyznania się do popełnienia błędów wobec wnoszących odwołanie, z drugiej strony odmówiła (tak przy złożeniu wniosku o odszkodowanie aż do dnia dzisiejszego) zbadania podstawy doniesienia wnoszących odwołanie oraz zapewnienia jednolitej i właściwej wykładni prawa wspólnotowego.

         Wnoszący odwołanie podnoszą w szczególności, że niezależnie od tego czy stanowisko Komisji w sprawie zastosowanie przepisów dyrektywy 85/337/EWG było błędne, Komisja rażąco naruszyła wspomnianym podejściem swoje podstawowe obowiązki administracyjne wobec wnoszących odwołanie jako obywateli europejskich, a w szczególności, że naruszyła zasady dobrej administracji, bezstronności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, naruszając przy tym również prawo petycji, przyznane wszystkim obywatelom europejskim.
   W zaskarżonym postanowieniu Sąd Pierwszej Instancji zastosował, nie zbadawszy zasadności wniosku o odszkodowanie, art. 111 regulaminu, który stosuje się w tym względzie i orzekł, że: a) skarga jest całkowicie pozbawiona podstawy prawnej oraz b) nie jest konieczne kontynuowanie postępowania przed Sądem, w szczególności poprzez złożenie innych pism oraz organizację procedury ustnej. Odrzucił zatem skargę w całości; ponadto obciążył skarżących nie tylko ich własnymi kosztami, lecz również kosztami poniesionymi przez Komisję. Powyższe postanowienie zostało doręczone adwokatowi ad litem wnoszących niniejsze odwołanie w dniu 25 stycznia 2006 r. za pomocą listu poleconego.
   Zgodnie z brzmieniem powyższego postanowienia, które wnoszący odwołanie uznają za błędne prawnie w rozumieniu art. 225 akapit drugi WE i art. 58 statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, wnoszą odwołanie, przewidziane tymi przepisami oraz art. 56 tego statutu, w sposób dopuszczalny, w terminie, i w oparciu o oczywisty interes prawny. W ramach odwołania, wnioskodawcy zmierzają do wykazania błędów prawnych popełnionych w postanowieniu.
   Błędy te odnoszą się do:

               i.

               okoliczności, iż Sąd całkowicie pominął zbadanie zarzutów i argumentów skarżących w związku w naruszeniem prawa petycji, w kształcie w jakim jest przyznane jako przymiot obywatelstwa europejskiego,

               ii.

               okoliczności, iż Sąd wypaczył w każdym razie treść decyzji rzecznika praw obywatelskich z dnia 18 lipca 2002 r., która stanowiła najbardziej trafny dowód podniesiony przez skarżących w ich skardze lub w każdym razie okoliczność iż Sąd popełnił błąd co do kwalifikacji prawnej tego dowodu,

               iii.

               okoliczności, iż Sąd nie dokonał poprawnej wykładni zasad dobrej administracji, bezstronności i ochrony uzasadnionych oczekiwań i ich poprawnie nie zastosował, co w pewnych przypadkach zmieniło treść środków dowodowych i że w każdym razie dokonał błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych zawartych w skardze, które odnoszą się do naruszenia wyżej wspomnianych zasad,

               iv.

               okoliczności, iż Sąd nie zbadał wniosku o odszkodowanie lub w każdym razie nie zbadał go poprawnie w zakresie, w jakim uznał sporne podejście Komisji za dodatek do odosobnionych i oddzielnych od siebie zachowań, i nie w sposób całościowy, pomimo faktu, że naruszenie przywołanych zasad wspólnotowych i poniesiona przez skarżących szkoda wynikają głównie z całościowego podejścia Komisji w ciągu ośmiu lat.

         Wnoszący odwołanie podnoszą, iż Sąd nie wyciągnął wniosków, które prowadzą w kierunku fundamentalnej zasady, zgodnie z którą Komisja powinna działać słusznie i zgodnie z prawem proceduralnym i że w przypadku błędu musi ponieść konsekwencje finansowe złej administracji. Nieprzestrzeganie podstawowych zasad obowiązujących w działaniu administracji może powodować krzywdę i szkodę, z powodu której obywatele europejscy mogą domagać się zadośćuczynienia i odszkodowania.


title: Sprawy połączone F-20/12 i F-43/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 września 2013 r. — Wurster przeciwko EIGE (Służba publiczna — Personel EIGE — Członek personelu tymczasowego — Procedura oceny zdolności zarządczych pracowników EIGE nowo zatrudnionych na średnim szczeblu zarządczym — Przeniesienie z urzędu na stanowisko poza szczeblem zarządczym — Prawo do bycia wysłuchanym — Zakres stosowania prawa — Odnotowanie z urzędu — Zmiana uzasadnienia dokonana przez sąd z urzędu)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/31

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 września 2013 r. — Wurster przeciwko EIGE
      (Sprawy połączone F-20/12 i F-43/12) (1)

      (Służba publiczna - Personel EIGE - Członek personelu tymczasowego - Procedura oceny zdolności zarządczych pracowników EIGE nowo zatrudnionych na średnim szczeblu zarządczym - Przeniesienie z urzędu na stanowisko poza szczeblem zarządczym - Prawo do bycia wysłuchanym - Zakres stosowania prawa - Odnotowanie z urzędu - Zmiana uzasadnienia dokonana przez sąd z urzędu)
      (2014/C 71/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Barbara Wurster (Wilno, Litwa) (przedstawiciele: początkowo T. Bontinck i S. Woog, avocats, następnie T. Bontinck i S. Greco, avocats)

         Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Mężczyzn i Kobiet (EIGE), (przedstawiciel: M. Velardo, avocat)

         Przedmiot sprawy

      Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji pozwanego w sprawie przeniesienia z urzędu strony skarżącej ze stanowiska kierownika działań na stanowisko naczelnika sekcji, które to stanowisko nie wymaga posiadania kompetencji w zakresie zarządzania. Po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji dyrektor EIGE w sprawie wniosku strony skarżącej o uzyskanie dodatku za sprawowanie funkcji kierowniczych w okresie od dnia 1 czerwca do dnia 30 września 2011 r.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji dyrektor Europejskiego Instytutu ds. Równości Mężczyzn i Kobiet z dnia 8 września 2011 r. w sprawie przeniesienia z urzędu B. Wurster na stanowisko naczelnika sekcji ośrodka zasobów i dokumentacji.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

                  3)

                  Europejski Instytut ds. Równości Mężczyzn i Kobiet pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez B. Wurster.

         (1)  JO C 138 12.5.2012 p. 35; JO C 200 7.7.2012 p. 21.


title: Sprawa C-468/14: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwu Danii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/37/WE — Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych — Artykuł 2 pkt 4 i art. 8 — Zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego — Sprzedawany na wagę „snus” (tytoń do żucia)]

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/12

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwu Danii
   (Sprawa C-468/14) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/37/WE - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych - Artykuł 2 pkt 4 i art. 8 - Zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego - Sprzedawany na wagę „snus” (tytoń do żucia)])
   (2015/C 311/13)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Cattabriga i M. Clausen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning i M. Wolff, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Utrzymując stan prawny, w ramach którego dozwolona jest sprzedaż na wagę wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego (snus), Królestwo Danii uchybiło obowiązkom ciążącym na nim na mocy art. 8 w związku z art. 2 pkt 4 dyrektywy 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych.

               2)

               Królestwo Danii zostaje obciążone kosztami związanymi z postępowaniem.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie T-125/05 R, Umwelt- und Ingenieurtechnik GmbH Dresden przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Procedura udzielenia zamówienia — Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Brak okoliczności niecierpiących zwłoki)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/23

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-125/05 R, Umwelt- und Ingenieurtechnik GmbH Dresden przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Procedura udzielenia zamówienia - Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Brak okoliczności niecierpiących zwłoki)
   (2005/C 205/43)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-125/05 R, Umwelt- und Ingenieurtechnik GmbH Dresden z siedzibą w Dreźnie (Niemcy), reprezentowanej przez H. Robla, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Wilderspin i S. Fries, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, tytułem żądania głównego, wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji w sprawie nieudzielenia skarżącej części nr 2 zamówienia publicznego EuropeAid/119151/D/S/UA pod nazwą „Projekt modernizacji elektrowni jądrowych w południowej Ukrainie” i udzielenia go innemu przedsiębiorstwu, oraz tytułem żądania ewentualnego wniosek o zarządzenie innych środków tymczasowych, Prezes Sądu wydał w dniu 2 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-425/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Rady upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w sprawie połączenia systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych Unii Europejskiej z systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Australii — Wytyczne negocjacyjne — Specjalny komitet — Artykuł 13 ust. 2 TUE, art. 218 ust. 2–4 TFUE i art. 295 TFUE — Równowaga instytucjonalna)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-425/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Rady upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w sprawie połączenia systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych Unii Europejskiej z systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Australii - Wytyczne negocjacyjne - Specjalny komitet - Artykuł 13 ust. 2 TUE, art. 218 ust. 2–4 TFUE i art. 295 TFUE - Równowaga instytucjonalna))
   (2015/C 311/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę stronę skarżącą: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos i D. Warin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Michoel, M. Moore i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i E. Ruffer, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning, L. Volck Madsen i U. Melgaard, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i B. Beutler, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas, G. de Bergues, F. Fize i N. Rouam, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i M. de Ree, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, E. Karlsson, L. Swedenborg i C. Hagerman, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson i M. Holt, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmsa i B. Kennelly’ego, barristers)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność następujących fragmentów sekcji A, zatytułowanej „Procedury negocjacyjne”, załącznika do decyzji Rady z dnia 13 maja 2013 r. upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie połączenia systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych Unii Europejskiej z systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych wprowadzonym w Australii:

                           —

                           pkt 1 zdanie drugie sekcji A, zgodnie z którym „[w] stosownych przypadkach szczegółowe stanowiska negocjacyjne Unii ustala się w ramach specjalnego komitetu, o którym mowa w art. 1 ust. 2, lub w ramach Rady”, i

                           —

                           zawartego w pkt 3 wskazanej sekcji wyrażenia „ustalenie stanowisk negocjacyjnych”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty, w tym koszty związane z postępowaniem, które doprowadziło do wydania postanowienia Komisja/Rada (C-425/13, EU:C:2014:91).

               4)

               Parlament Europejski, jak też Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Rzeczpospolita Polska, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 314 z 18.12.2004.

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/48

         (2005/C 6/92)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

      Dz.U. C 314 z 18.12.2004.

   Wcześniejsze publikacje
   Dz.U. C 300 z 4.12.2004.
   Dz.U. C 273 z 6.11.2004.
   Dz.U. C 262 z 23.10.2004.
   Dz.U. C 251 z 9.10.2004.
   Dz.U. C 239 z 25.9.2004.
   Dz.U. C 228 z 11.9.2004.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-427/11: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Laboratoire Bioderma przeciwko OHIM — Cabinet Continental (BIODERMA)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/21

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Laboratoire Bioderma przeciwko OHIM — Cabinet Continental (BIODERMA)
   (Sprawa T-427/11)
   2011/C 298/40
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoire Bioderma (Lyon, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Teston)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cabinet Continental (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2011 r.;

               —

               oddalenie wniesionego przez spółkę Cabinet Continental powództwa o unieważnienie prawa do zarejestrowanego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM lub wnoszącego o unieważnienie prawa do znaku całością kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą w związku z niniejszą skargą;

               —

               obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do znaku kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „BIODERMA” dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 44 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 136 892.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Laboratoire Bioderma.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Cabinet Continental.

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został wniesiony na podstawie art. 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b), lit. c) i lit. d) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 3 136 892

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i lit. c) oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, ze względu na to, że zaskarżona decyzja jest błędna w odniesieniu, między innymi, do znaczenia rozpatrywanego znaku towarowego w języku greckim i postrzegania rzeczonego znaku towarowego przez greckich odbiorców.


title: Sprawa T-159/05: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Unipor-Ziegel Marketing GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/26

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Unipor-Ziegel Marketing GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-159/05)
   (2005/C 171/43)
   Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki
   W dniu 22 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Unipor-Ziegel Marketing GmbH, z siedzibą w Monachium (Niemcy), reprezentowanej przez adwokatów A. Beschorner i B. Glaser, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Ewald Dörken AG, Herdecke (Niemcy).
   Strona wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 18 lutego 2005 r. w sprawie R 491/04-2-DELTA;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Wpisany do rejestru wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie:

               Słowny znak towarowy DELTA dla towarów z klasy 6 i 19 (Wspólnotowy znak towarowy nr 683458).

               Uprawniony z tytułu wspólnotowego znaku towarowego:

               Ewald Dörken AG

               Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego:

               Skarżąca

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie wniosku o unieważnienie

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

               Zarzuty:

                           —

                           Zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ponieważ zarejestrowany znak towarowy nie może być znakiem towarowym;

                           —

                           Zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ zarejestrowany znak towarowy nie posiada charakteru odróżniającego;

                           —

                           Zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ w odniesieniu do tego znaku istnieje zastrzeżenie swobody używania, a rejestracja stanowi bezprawną monopolizację.


title: Sprawa C-315/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Klagenfurt (Austria) w dniu 9 lipca 2007 r. — A-Punkt Schmuckhandels GmbH przeciwko Claudii Schmidt

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Klagenfurt (Austria) w dniu 9 lipca 2007 r. — A-Punkt Schmuckhandels GmbH przeciwko Claudii Schmidt
   (Sprawa C-315/07)
   (2007/C 269/31)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesgericht Klagenfurt
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A-Punkt Schmuckhandels GmbH

      Strona pozwana: Claudia Schmidt.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy przepisy krajowe, które zabraniają dystrybucji biżuterii ze srebra w drodze odwiedzin u osób prywatnych w celu dystrybucji lub też zbierania zamówień na biżuterię ze srebra o wartości nieprzekraczającej w pojedynczym przypadku 40 EUR, wprowadzają ograniczenie swobodnego przepływu towarów w rozumieniu art. 28 i art. 30 TWE, jeżeli dostęp towarów wspólnotowych do rynku jest możliwy jedynie poprzez dodatkowe obciążenie tych towarów kosztami związanymi ze zmianą struktury dystrybucji oraz zmianę i poszerzenie asortymentu?
               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze:

               2.

               Czy przepisy krajowe, które sprzecznie z art. 28 i 30 TWE zabraniają dystrybucji biżuterii ze srebra o wartości nieprzekraczającej w pojedynczym przypadku 40 EUR poprzez odwiedziny u osób prywatnych w celu dystrybucji lub też zbierania zamówień na taką biżuterię ze srebra, stanowią uzasadniony i proporcjonalny środek, który stoi na przeszkodzie prawu jednostki do rozprowadzania biżuterii ze srebra o wartości nieprzekraczającej w pojedynczym przypadku 40 EUR poprzez odwiedziny u osób prywatnych w celu dystrybucji i zbierania zamówień na biżuterię ze srebra?


title: Sprawa C-447/14 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 marca 2015 r. – Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg, w likwidacji/Komisja Europejska, Saria Bio-Industries AG & Co. KG, SecAnim GmbH, Knochen-und Fett-Union GmbH (KFU)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 marca 2015 r. – Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg, w likwidacji/Komisja Europejska, Saria Bio-Industries AG & Co. KG, SecAnim GmbH, Knochen-und Fett-Union GmbH (KFU)
   (Sprawa C-447/14 P) (1)

   (2015/C 213/39)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014.


title: Sprawa C-2/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia — Włochy) — Azienda Agro-Zootecnica Franchini sarl, Eolica di Altamura Srl przeciwko Regione Puglia (Środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Specjalne obszary ochrony należące do europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000 — Dyrektywy 2009/28/WE i 2001/77/WE — Odnawialne źródła energii — Przepisy krajowe — Zakaz lokalizacji turbin wiatrowych nieprzeznaczonych do własnego użytku — Brak oceny skutków przedsięwzięcia na środowisko naturalne)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia — Włochy) — Azienda Agro-Zootecnica Franchini sarl, Eolica di Altamura Srl przeciwko Regione Puglia
   (Sprawa C-2/10) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Specjalne obszary ochrony należące do europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000 - Dyrektywy 2009/28/WE i 2001/77/WE - Odnawialne źródła energii - Przepisy krajowe - Zakaz lokalizacji turbin wiatrowych nieprzeznaczonych do własnego użytku - Brak oceny skutków przedsięwzięcia na środowisko naturalne)
   2011/C 269/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Azienda Agro-Zootecnica Franchini sarl, Eolica di Altamura Srl

      Strona pozwana: Regione Puglia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia — Wykładnia dyrektyw 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych (Dz.U. L 283, s. 33), Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140, s. 16), Rady 79/409/WE z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1) oraz Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) — Uregulowania krajowe i regionalne zakazujące jakiegokolwiek przedsięwzięcia polegającego na budowie systemów produkcji energii wiatrowej nieprzeznaczonych do własnego użytku znajdujących się na obszarach OZW i OSO należących do sieci „Natura 2000” — Niedokonanie oceny oddziaływania

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory oraz dyrektywę Rady 79/409/WE z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, dyrektywę 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającą i w następstwie uchylającą dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu uregulowań, które zakazują lokalizacji turbin wiatrowych nieprzeznaczonych do własnego użytku na obszarach należących do sieci Natura 2000 bez jakiejkolwiek uprzedniej oceny skutków przedsięwzięcia dla środowiska na obszarze, na którym ma być ono realizowane, o ile przestrzegane są zasady niedyskryminacji i proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa C-642/15 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. – Toni Klement/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Bullerjan GmbH [Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Znak towarowy Unii Europejskiej — Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt pieca — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. – Toni Klement/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Bullerjan GmbH
   (Sprawa C-642/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Znak towarowy Unii Europejskiej - Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt pieca - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku])
   (2017/C 030/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Toni Klement (przedstawiciel: J. Weiser, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik), Bullerjan GmbH.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 września 2015r., Klement/OHIM – Bullerjan (Kształt pieca) (T-211/14, niepublikowany, EU:T:2015:688) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa T-516/15: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – Gruppe Nymphenburg Consult/OHIM (Limbic® Types)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/48

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – Gruppe Nymphenburg Consult/OHIM (Limbic® Types)
   (Sprawa T-516/15)
   (2015/C 354/59)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gruppe Nymphenburg Consult AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Limbic® Types” – zgłoszenie nr 12 316 469

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23.06.2015 w sprawie R 1974/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 12 316 469 „Limbic® Types”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 63, art. 75 zdanie pierwsze i art. 76 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-291/05: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2005 r. przez Mohammada Reza Fardooma i Michaela Ashbrooka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/37

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2005 r. przez Mohammada Reza Fardooma i Michaela Ashbrooka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-291/05)
   (2005/C 229/77)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 25 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Mohammada Reza Fardooma, zamieszkałego w Roodt-sur-Syre (Luksemburg) oraz Michaela Ashbrooka, zamieszkałego w Strassen (Luksemburg), reprezentowanych przez adwokatów Gillesa Bounéoua i Frédérica Frabettiego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji kierownika wydziału „Dialog społeczny”, wydanych w dniu 4 listopada 2004 r. i odmawiających wydania polecenia wyjazdu skarżących, w następstwie ich wniosków złożonych w dniu 9 września 2004 r., w celu uczestnictwa w spotkaniu z komisarzem w dniu 13 września 2004 r.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący zostali zaproszeni, jako przedstawiciele związku zawodowego, na spotkanie z komisarzem w dniu 13 września 2004 r. W celu uczestnictwa w tym spotkaniu skarżący złożyli wcześniej wniosek o wydanie polecenia wyjazdu. Wniosek ten został rozpoznany przez przełożonego dopiero 41 dni później. Uprawniony do wydania takiego polecenia, opierając się na tym opóźnieniu, odmówił wydania poleceń wyjazdu.
   Skarżący żądają uchylenia tej decyzji. Na poparcie ich skargi powołują oni naruszenie art. 24a regulaminu pracowniczego, swobody zrzeszania się w związkach zawodowych, zasady równego traktowania, zasady niedyskryminacji, jak również postępowanie w sposób arbitralny. W tym kontekście skarżący twierdzą, iż złożyli wnioski w terminie i że nie mogą ponosić odpowiedzialności za ich opóźnione rozpoznanie. Ponadto skarżący podnoszą, że wystąpili o wyjazd służbowy bez diet i że tym samym nie mogło być mowy o obciążeniu budżetu instytucji.
   Skarżący również podnoszą naruszenie obowiązku uzasadnienia, jak również obowiązku opieki.


title: Sprawa T-245/05: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/46

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-245/05)
   (2005/C 217/101)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 4 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation z siedzibą w Townson, Maryland (Stany Zjednoczone), reprezentowanej przez P. Harrisa, Solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 19 kwietnia 2005 r. (sprawa R 723/2004-1);

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu nr B499 004

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Barwny graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i żółtym w kształcie narzędzia, zgłoszony dla towarów z klasy 7 (przenośne narzędzia ręczne o napędzie elektrycznym itd.)

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane w obrocie we wszystkich Państwach Członkowskich dla narzędzi o napędzie elektrycznym.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej

               Stwierdzenie nieważności i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów do ponownego rozpoznania

               Podniesione zarzuty:

               Skarżąca twierdzi, że sprzeciw winien zostać uznany za niedopuszczalny, ponieważ nie wskazywał jasno wcześniejszych znaków i oznaczeń, na które się powołano, co stanowiło naruszenie zasady 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/1995 (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303 z 15.12.1995, str. 1)


title: Sprawa C-406/07: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/34

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-406/07)
   (2007/C 269/58)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: D. Triantafyllou)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła:

                           a)

                           zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 i 43 oraz art. 40 i 31 porozumienia o utworzeniu EOG, poprzez przyjęcie mniej korzystnego system opodatkowania dywidend pochodzących z zagranicy niż system przewidziany dla dywidend pochodzenia krajowego, oraz

                           b)

                           zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE i 31 porozumienia o utworzeniu EOG poprzez utrzymanie w mocy przepisów kodeksu podatku dochodowego (ustawa 2238/94, w brzmieniu zmienionym ustawą 3296/2004), na podstawie których spółki osób zagranicznych podlegają w Grecji wyższemu podatkowi, niż podatek ciążący na spółkach krajowych;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że państwa członkowskie nie mogą opodatkowywać dywidend pochodzących przy zastosowaniu wyższej stawki niż stawki stosowane wobec dywidend krajowych.
   Zwolnienie podatkowe przewidziane przez greckie przepisy podatkowe ma na celu uniknięcie podwójnego opodatkowania wypłacanego wspólnikom zysku, niemniej jednak stosowane jest jedynie do dywidend pochodzenia krajowego.
   W związku z tym greckie przepisy podatkowe zniechęcają osoby podlegające w Grecji nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu do inwestowania ich kapitału w spółki mające siedzibę w innym państwie członkowskim.
   Przepisy prawa greckiego stanowią również ograniczenie dla spółek mających siedzibę w innych PA członkowskich, w zakresie, w jakim stanowią przeszkodę w gromadzeniu kapitału w Grecji przez takie spółki.
   Z uwagi na to, że zyski pochodzące z kapitału zagranicznego są mniej korzystnie traktowane pod względem podatkowym niż dywidendy wypłacane przez spółki mające siedzibę w Grecji, udziału spółek mających siedzibę w innych państw członkowskich są mniej interesujące dla inwestorów zamieszkałych w Grecji niż udziały spółek mających siedzibę w Grecji.
   Z powyższego wynika, że przepisy prawne, takie jak sporne, stanowią ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału, zasadniczo zakazane przez art. 56 WE.
   W przypadku osób podlegających w Grecji nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, posiadających za granicą udziały przyznające prawo do wywierania znacznego wpływu na decyzje spółki i określania jej działalności, dochodzi do ograniczenia swobody przedsiębiorczości zakazanej przez art. 43 WE.


title: Sprawa T-170/12: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2012 r. — Beyond Retro przeciwko OHIM — S&K Garments (BEYOND VINTAGE)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/23

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2012 r. — Beyond Retro przeciwko OHIM — S&K Garments (BEYOND VINTAGE)
   (Sprawa T-170/12)
   2012/C 194/39
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Beyond Retro Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: S&K Garments, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawach połączonych R 493/2011-4 i R 548/2011-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM oraz S&K Garments, Inc. ich własnymi kosztami oraz kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: S&K Garments, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: zarejestrowany międzynarodowy słowny znak towarowy „BEYOND VINTAGE” dla towarów i usług należących do klasy 14, 18 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr W 994046

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „BEYOND RETRO” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy nr 5629035 dla towarów i usług należących do klasy 25 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania strony skarżącej w sprawie R 548/2011-4 i uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w sprawie R 493/2011-4

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-423/07: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/21

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-423/07)
   (2007/C 297/35)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Kukovec, pełnomocnik oraz M. Canal Fontcuberta, abogada)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie włączając do robót budowlanych, które stanowią przedmiot koncesji w ogłoszeniu o zamówieniu i specyfikacji zamówienia dotyczących przyznania koncesji na budowę, utrzymanie i zarządzanie przyłączeniami autostrady A-6 z Segowią i Avilą oraz budowę, utrzymanie i zarządzanie odcinkiem tej autostrady Villalba-Adanero, robót na które zostało następnie udzielone zamówienie, Królestwo Hiszpanii nie wypełniło zobowiązań, które ciążą na nim na mocy art. 3 i art. 11 ust. 3, 6, 7, 11 i 12 dyrektywy 93/37/EWG (1) oraz na podstawie zasad traktatu WE, w szczególności zasad równego traktowania i niedyskryminacji;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na mocy dekretu królewskiego nr 1724/1999 z dnia 5 listopada 1999 r. Ministerio de Fomento (ministerstwo infrastruktury i transportu) przyznało koncesję na budowę, utrzymanie i zarządzanie następującymi odcinkami płatnej autostrady: przyłączenie płatnej autostrady A-6 z Segowią oraz przyłączenie płatnej autostrady A-6 z Avilą oraz koncesję na utrzymanie i zarządzanie od 2018 r. płatną autostradą A-6 na odcinku Villalba-Adanero. Przy przyznawaniu tej koncesji udzielone zostało zamówienie na różne inne roboty budowlane, które nie były przedmiotem ogłoszenia, a których wartość przewyższała całkowitą wartość prac, będących przedmiotem ogłoszenia i które znajdowały się częściowo poza obszarem objętym koncesją.
   Po pierwsze, Komisja twierdzi, że Królestwo Hiszpanii udzielając zamówienia na roboty budowlane bez uprzedniego ogłoszenia naruszyło art. 3 dyrektywy 93/37 i w rezultacie art. 11 ust. 3, 6, 7, 11 i 12 tej dyrektywy. Komisja zauważa, że wszystkie roboty budowlane, na które udziela się zamówienia powinny być przedmiotem publikacji w Dzienniku Urzędowym zgodnie z dyrektywą 93/37.
   Po drugie, Komisja uważa, że zarówno w ogłoszeniu o zamówieniu jak i specyfikacji zamówienia nie było jakiejkolwiek informacji, która umożliwiłaby oferentom ubieganie się o roboty budowlane na odcinkach poza przyłączeniami do płatnej autostrady A-6 z Avilą i Segowią, na które udzielono następnie zamówienia. Komisja uznaje zatem, że władze hiszpańskie naruszyły zasadę równego traktowania akceptując ofertę, która w oczywisty sposób nie odpowiadała istotnym warunkom ustanowionym w opublikowanym ogłoszeniu o zamówieniu i specyfikacji zamówienia.

      (1)  Dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, str. 54).


title: Sprawa C-221/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu  15 maja 2006 r.  — Stadtgemeinde Frohnleiten i Gemeindebetriebe Frohnleiten GmbH przeciwko Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 15 maja 2006 r. — Stadtgemeinde Frohnleiten i Gemeindebetriebe Frohnleiten GmbH przeciwko Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft
   (Sprawa C-221/06)
   (2006/C 178/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stadtgemeinde Frohnleiten i Gemeindebetriebe Frohnleiten GmbH

      Strona pozwana: Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft.
   Pytania prejudycjalne
   Czy przepisy art. 10, 12, 23, 25, 49 lub 90 WE sprzeciwiają się przepisowi krajowemu, który za składowanie odpadów na składowisku nakłada podatek (opłata za skażone odpady), który jednocześnie przewiduje zwolnienie z tego podatku za składowanie odpadów, które powstają w trakcie zabezpieczania albo rekultywacji skażonych powierzchni (powierzchni, na których prawdopodobnie wystąpiły skażenia lub wcześniej skażonych miejsc), gdy powierzchnie (powierzchnie, na których prawdopodobnie wystąpiły skażenia lub wcześniej skażone miejsca) są wpisane do urzędowego rejestru [Verdachtsflächenkataster (rejestru powierzchni, na których prawdopodobnie wystąpiły skażenia) lub do Altlastenatlas (spisu wcześniej skażonych miejsc) przewidzianych przez ustawę, przy czym do tych rejestrów mogą być wpisane jedynie powierzchnie znajdujące na terytorium kraju, w związku z czym zwolnienie podatku jest jedynie możliwe w przypadku składowania odpadów pochodzących z powierzchni, na których prawdopodobnie wystąpiły skażenia lub z wcześniej skażonych miejsc położonych na terytorium kraju?


title: Sprawa C-458/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko K.B.

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko K.B.
   (Sprawa C-458/15)
   (2015/C 354/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Saarbrücken.

      Strona w postępowaniu głównym

   K.B.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wpis Liberation Tigers of Tamil Eelam (Tygrysów – Wyzwolicieli Tamilskiego Ilamu, zwanych dalej „LTTE”) na listę przewidzianą w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (1) na okres od 11 sierpnia 2007 r. do 27 listopada 2009 r. włącznie, w szczególności na podstawie decyzji Rady: z dnia 28 czerwca 2007 r. (2007/445/WE) (2), z dnia 20 grudnia 2007 r. (2007/868/WE, w brzmieniu zmienionym sprostowaniem przyjętym tego samego dnia) (3), z dnia 15 lipca 2008 r. (2008/583/WE) (4), z dnia 26 stycznia 2009 r. (2009/62/WE) (5) i na podstawie rozporządzenia (WE) nr 501/2009 z dnia 15 czerwca 2009 r. (6) jest nieważny?

      (1)  Dz.U. L 344, s. 70.

      (2)  Dz.U. L 169, s. 58.

      (3)  Dz.U. L 340, s. 100.

      (4)  Dz.U. L 188, s. 21.

      (5)  Dz.U. L 23, s. 25.

      (6)  Dz.U. L 151, s. 14.


title: Sprawa C-561/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 5 grudnia 2012 r. — Nordecon AS, Ramboll Eesti AS przeciwko Rahandusministeerium

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 5 grudnia 2012 r. — Nordecon AS, Ramboll Eesti AS przeciwko Rahandusministeerium
   (Sprawa C-561/12)
   2013/C 38/17
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Riigikohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące i wnoszące kasację: Nordecon AS, Ramboll Eesti AS

      Strona pozwana, Druga strona postępowania kasacyjnego: Rahandusministeerium (ministerstwo finansów)

      Inny uczestnik postępowania: Maanteeamet (urząd dróg krajowych)

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy art. 30 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że zezwala on instytucji zamawiającej na negocjowanie z oferentami takich ofert, które nie odpowiadają wiążącym wymaganiom ustanowionym w specyfikacjach technicznych zamówienia?

               b)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie a): czy wówczas art. 30 ust. 2 dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że zezwala on instytucji zamawiającej w toku negocjacji po otwarciu ofert na zmianę wiążących wymagań specyfikacji technicznych pod warunkiem, że nie zostanie zmieniony przedmiot zamówienia i zagwarantowane będzie równe traktowanie wszystkich oferentów?

               c)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie b): czy wówczas art. 30 ust. 2 dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z nim jest uregulowanie, na którego podstawie wykluczona jest zmiana wiążących wymagań specyfikacji technicznych w toku negocjacji po otwarciu ofert?

               d)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie a): czy wówczas art. 30 ust. 2 dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że zakazuje się instytucji zamawiającej zakwalifikowania jako najlepszej takiej oferty, która pod koniec negocjacji nie jest zgodna z wiążącymi wymaganiami specyfikacji technicznych?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa T-402/13: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2013 r. — Orange przeciwko Komisji

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/28

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2013 r. — Orange przeciwko Komisji
   (Sprawa T-402/13)
   2013/C 313/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Orange (Paryż, Francja) (przedstawiciele: J.-P. Gunther i A. Giraud, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 czerwca 2013 r. i z dnia 27 czerwca 2013 r., skierowanych do France Télécom i do Orange, jak również do wszystkich spółek kontrolowanych przez nie bezpośrednio lub pośrednio, nakazujących im poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (1). Wspomniane decyzje zostały wydane w ramach postępowania na podstawie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG dotyczącego sektora świadczenia usług zapewnienia łączności z Internetem (sprawa AT.40090)
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad konieczności i proporcjonalności, ponieważ Komisja zarządziła kontrole w zakresie praktyk bardzo podobnych do praktyk wskazanych w decyzji francuskiego organu ochrony konkurencji wydanej zaledwie dziewięć miesięcy wcześniej, mimo że ów francuski organ ochrony konkurencji nie uznał zachowania Orange za antykonkurencyjne. Skarżąca podnosi, że podczas kontroli Komisja nie szukała nowych informacji w stosunku do tych informacji, którymi już dysponowała, co powinna była uczynić zgodnie z orzecznictwem w tej dziedzinie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący arbitralnego charakteru zaskarżonych decyzji, ponieważ Komisja nie dysponowała na tyle poważnymi i szczegółowymi informacjami, aby zastosować środek równie interwencyjny jak kontrola.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-173/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 kwietnia 2011 r. — Football Dataco Ltd, Scottish Premier League Ltd, Scottish Football League i PA Sport UK Limited przeciwko Sportradar GmbH (spółce z siedzibą w Niemczech) i Sportradar AG (spółce z siedzibą w Szwajcarii)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 kwietnia 2011 r. — Football Dataco Ltd, Scottish Premier League Ltd, Scottish Football League i PA Sport UK Limited przeciwko Sportradar GmbH (spółce z siedzibą w Niemczech) i Sportradar AG (spółce z siedzibą w Szwajcarii)
   (Sprawa C-173/11)
   2011/C 194/13
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: Football Dataco Ltd, Scottish Premier League Ltd, Scottish Football League i PA Sport UK Limited.

      Strona pozwana: Sportradar GmbH i Sportradar AG.

      Pytanie prejudycjalne

   W sytuacji, gdy dany podmiot umieszcza dane pochodzące z bazy danych chronionej przez sui generis prawo do bazy danych zgodnie z dyrektywą 96/9/WE (1) na serwerze internetowym należącym do tego podmiotu i znajdującym się w państwie członkowskim A, a w odpowiedzi na żądanie pochodzące od użytkownika w innym państwie członkowskim B serwer ten przesyła wymienione dane do komputera użytkownika, tak że dane te przechowywane są w pamięci tego komputera i wyświetlane na jego ekranie:

               a)

               czy czynność polegająca na przesyłaniu danych stanowi „pobieranie” lub „ponowne wykorzystywanie” przez ten podmiot?

               b)

               czy czynność polegająca na pobieraniu lub ponownym wykorzystywaniu przez ten podmiot ma miejsce:

                           (i)

                           jedynie w państwie A

                           (ii)

                           jedynie w państwie B; czy też

                           (iii)

                           zarówno w państwie A, jak i w państwie B?

      (1)  Dyrektywa 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77, s. 20).


title: Sprawa F-24/08: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Wilms przeciwko Komisji

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/34

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Wilms przeciwko Komisji
   (Sprawa F-24/08)
   (2008/C 116/65)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Günter Wilms (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M. van der Woude, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 kwietnia 2007 r. w zakresie, w jakim nie przyznaje ona skarżącemu żadnego dodatkowego punktu pierwszeństwa w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r., a przyznaje w sumie jeden punkt pierwszeństwa i ogółem 19 punktów oraz żądanie zasądzenia od strony pozwanej wypłaty odszkodowania.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 kwietnia 2007 r. w zakresie, w jakim nie przyznaje skarżącemu żadnego dodatkowego punktu pierwszeństwa w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r., a przyznaje w sumie jeden punkt pierwszeństwa i ogółem 19 punktów;

               —

               obciążenie strony pozwanej wypłatą odszkodowania w wysokości co najmniej 5 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-612/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Souruh przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/25

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Souruh przeciwko Radzie
   (Sprawa T-612/14)
   2014/C 361/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Souruh SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. oraz wszystkich wykonujących ją aktów w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.