title: Sprawa C-176/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-691/14, Servier i in./Komisja, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/37

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-691/14, Servier i in./Komisja, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-176/19 P)
      (2019/C 139/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin, F. Castilla Contreras, J. Norris, C. Vollrath, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Servier SAS, Servier Laboratories Ltd, Les Laboratoires Servier SA, European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA)

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie pkt 1), 2) i 3) sentencji wyroku, w których Sąd stwierdza nieważność: (i) art. 4 decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 — Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim stwierdzono w nim udział Servier w porozumieniach zawartych przez Servier ze spółką Krka; (ii) art. 7 ust. 4 lit. b) decyzji, który określa wysokość grzywny nałożonej na Servier za zawarcie tych porozumień; (iii) art. 6 decyzji, w którym Komisja stwierdza naruszenie przez Servier art. 102 TFUE; (iv) art. 7 ust. 6 decyzji, który określa wysokość grzywny nałożonej na Servier z tytułu tego naruszenia;

                  —

                  uchylenie wyroku w zakresie, w jakim Sąd stwierdził dopuszczalność załączników A 286 i A 287 do skargi oraz załącznika C 29 do repliki (pkt 1461, 1462 i 1463 wyroku);

                  —

                  wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonej przez Servier skargi o stwierdzenie nieważności decyzji i oddalenie wniesionego przez Servier żądania stwierdzenia nieważności art. 4, art. 7 ust. 4 lit. b), art. 6 i art. 7 ust. 6 decyzji oraz uwzględnienie wniesionego przez Komisję żądania stwierdzenia niedopuszczalności załączników A 286 i A 287 do skargi złożonej do Sądu oraz załącznika C 29 do repliki złożonej do Sądu (pkt 1461–1463 wyroku);

                  —

                  obciążenie Servier wszystkimi kosztami niniejszego postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania Komisja podnosi pierwszą grupę zarzutów dotyczących naruszenia art. 101 TFUE [uchylenie pkt 1 i 3 sentencji wyroku w zakresie, w jakim Sąd stwierdza w nich nieważność art. 4 i art. 7 ust. 4 lit. b) decyzji, w których Komisja uznała, że trzy porozumienia zawarte między Servier i in. a spółką Krka stanowiły jedno naruszenie art. 101 TFUE i nałożyła na Servier grzywnę].
      Zarzut pierwszy, zmierzający do uchylenia części wyroku, oparty jest na naruszeniu prawa przez Sąd, gdy uznał on, że Krka nie była źródłem presji konkurencyjnej wywieranej na Servier w okresie obowiązywania rozpatrywanych porozumień.
      Zarzut drugi oparty jest na naruszeniach prawa przez Sąd, gdy uznał on treść i cele umowy licencyjnej za zachętę dla Krka do zaakceptowania ograniczeń płynących z polubownego rozstrzygnięcia sporu.
      Zarzut trzeci oparty jest na naruszeniach prawa przez Sąd przy stosowaniu pojęcia ograniczenia konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE.
      Zarzut czwarty oparty jest na naruszeniu prawa przez Sąd przy badaniu zamiaru stron na potrzeby stosowania art. 101 TFUE.
      Zarzut piąty oparty jest na naruszeniu prawa przez Sąd, gdy uwzględnił on prokonkurencyjny wpływ licencji na rynki, które nie są objęte zakresem naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE stwierdzonego w decyzji.
      Zarzut szósty oparty jest na naruszeniu prawa przez Sąd przy badaniu przedmiotu umowy zbycia.
      Zarzut siódmy oparty jest na naruszeniu prawa przy stosowaniu pojęcia ograniczenia konkurencji ze względu na skutek w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE.
      Poza tym Komisja podnosi drugą grupę zarzutów dotyczących naruszenia art. 102 TFUE (uchylenie pkt 2 i 3 sentencji wyroku w zakresie, w jakim Sąd stwierdza w nich nieważność art. 6 i art. 7 ust. 6 decyzji, w których Komisja uznała, że Servier naruszyła art. 102 TFUE, i nałożyła na Servier grzywnę).
      Zarzut ósmy oparty jest na naruszeniach prawa, których Sąd dopuścił się, analizując uwzględnienie kryterium ceny przy określeniu rynku produktów gotowych.
      Zarzut dziewiąty oparty jest na naruszeniach prawa, których Sąd dopuścił się, analizując uwzględnienie równoważności terapeutycznej przy określeniu rynku produktów gotowych.
      Zarzut dziesiąty oparty jest niedopuszczalności niektórych załączników.
      Zarzut jedenasty oparty jest na naruszeniach prawa, których Sąd dopuścił się, analizując rynek technologii.


title: Sprawa C-201/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-691/14, Servier i in./Komisja, wniesione w dniu 28 lutego 2019 r. przez Servier SAS, Servier Laboratories Ltd, Les Laboratoires Servier SA

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/39

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-691/14, Servier i in./Komisja, wniesione w dniu 28 lutego 2019 r. przez Servier SAS, Servier Laboratories Ltd, Les Laboratoires Servier SA
      (Sprawa C-201/19 P)
      (2019/C 139/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Servier SAS, Servier Laboratories Ltd, Les Laboratoires Servier SA (przedstawiciele: M. Utges Manley, Solicitor, A. Robert, advocate, J. Killick, J. Jourdan, T. Reymond, O. de Juvigny, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA)

         Żądania wnoszących odwołanie

      Tytułem żądania głównego, w kontekście zarzutów 1–5, w których kwestionowane jest istnienie naruszenia art. 101 TFUE:

                  —

                  uchylenie pkt 4, 5 i 6 sentencji wyroku wydanego przez Sąd w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-691/14, Servier/Komisja;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1(b), 2(b), 3(b) i 5(b) i tym samym art. 7(1)(b), 7(2)(b), 7(3)(b) i 7(5)(b) decyzji Komisji nr C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. [AT.39.612 — Peryndopryl (Servier)] lub w przeciwnym razie przekazanie sprawy Sądowi, tak aby wydał on rozstrzygnięcie w przedmiocie skutków odnośnych porozumień;

            Ewentualnie, w kontekście zarzutu 6:

                  —

                  uchylenie pkt 4 i 5 sentencji wyroku w zakresie, w jakim Sąd potwierdza w nim wnioski płynące z decyzji w odniesieniu do istnienia odrębnych naruszeń i kumulacji grzywien w przypadku porozumień Niche i Matrix, i w związku z tym stwierdzenie nieważności art. 1(b), 2(b), 7(1)(b) i 7(2)(b) decyzji;

            I tytułem żądania ewentualnego:

                  —

                  uchylenie pkt 4 i 5 sentencji wyroku oraz stwierdzenie nieważności art. 7(1)(b), 7(2)(b), 7(3)(b) i 7(5)(b) decyzji w kontekście zarzutów 7.1 i 7.2, w których kwestionowana jest zasadność i kwota wszystkich grzywien;

                  —

                  uchylenie pkt 5 sentencji wyroku oraz stwierdzenie nieważności art. 5(b) i 7(5)(b) decyzji w kontekście zarzutu 5.4 dotyczącego czasu trwania zarzucanego naruszenia oraz obliczenia grzywny odnoszącej się do porozumienia zawartego między Servier i Lupin i w konsekwencji — ustalenie grzywny w ramach nieograniczonego prawa orzekania.

            A w każdym razie:

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach zarzutu pierwszego, który jest wspólny dla wszystkich porozumień, za które wymierzono grzywny, Servier twierdzi, że wyrok jest wadliwy pod względem prawnym, ponieważ opiera się na szerokim i niezgodnym z orzecznictwem rozumieniu pojęcia naruszenia ze względu na cel. Wyrok pomija brak doświadczenia i oczywistego ograniczenia oraz opiera się na automatycznie stosowanym kryterium oderwanym od kontekstu i ambiwalentnych skutków rozpatrywanych porozumień ugodowych.
      W ramach zarzutu drugiego, który również jest wspólny dla wszystkich odnośnych porozumień, Servier uważa, że w wyroku zastosowano w błędny sposób orzecznictwo dotyczące pojęcia potencjalnej konkurencji i że opiera się on na nieuzasadnionym odwróceniu ciężaru dowodu.
      Zarzut trzeci dotyczy tego, że porozumienia zawarte w tym samym dniu z Matrix i jego dystrybutorem, Niche, nie są antykonkurencyjne ze względu na cel. Zdaniem Servier Sąd naruszył prawo, kwalifikując te przedsiębiorstwa jako potencjalnych konkurentów i uznając płatności za szkodliwe i niezwiązane z polubownym rozstrzygnięciem sporu.
      W ramach zarzutu czwartego Servier wskazuje na naruszenia prawa dotyczące porozumienia zawartego z Teva, które nie jest antykonkurencyjne ze względu na cel w świetle kontekstu prawnego i ekonomicznego, w który się ono wpisuje, a także w świetle jego ambiwalentnych skutków i komplementarności stron, zważywszy, że Teva, w przeciwieństwie do Servier, jest dystrybutorem generycznych produktów leczniczych w Zjednoczonym Królestwie.
      Zarzut piąty oparty jest na naruszeniach prawa dotyczących porozumienia z Lupin. Sąd powinien był zbadać skutki porozumienia ze względu na jego co najmniej ambiwalentny, jeśli nie prokonkurencyjny zakres. Zarzut ten oparty jest pomocniczo na błędzie, który dotyczy czasu trwania naruszenia, a zatem obliczenia grzywny.
      Pomocniczo Servier wskazuje w ramach zarzutu szóstego, że Sąd powinien był stwierdzić nieważność decyzji w zakresie, w jakim Komisja wymierza w niej karę za porozumienie zawarte z Matrix, poza porozumieniem podpisanym z Niche, podczas gdy nie chodziło tu o odrębne naruszenia.
      W dalszej kolejności pomocniczo zarzut siódmy dotyczy żądania uchylenia wyroku w zakresie, w jakim Sąd potwierdził w nim sposób obliczenia grzywny.


title: Sprawa C-207/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-677/14, Biogaran/Komisja, wniesione w dniu 28 lutego 2019 r. przez Biogaran

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/40

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-677/14, Biogaran/Komisja, wniesione w dniu 28 lutego 2019 r. przez Biogaran
      (Sprawa C-207/19 P)
      (2019/C 139/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Biogaran (przedstawiciele: M. Utges Manley, Solicitor, adwokaci A. Robert, O. de Juvigny, T. Reymond, J. Killick, J. Jourdan)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-677/14;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 (b) (iv), art. 7 (1) (b) i art. 8 decyzji Komisji C(2014) 4955 final [sprawa AT.39612 — Peryndopryl (spółka Servier)], w zakresie w jakim dotyczą one spółki Biogaran;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W zarzucie pierwszym spółka Biogaran podnosi, że wyrok został wydany z naruszeniem prawa, ponieważ uznano w nim, że umowa licencji ma charakter noszący znamiona naruszenia z uwagi na to, że polubowne rozstrzygnięcie sporu ma antykonkurencyjny cel. Zdaniem skarżącej wyrok opiera się na szerokiej koncepcji pojęcia naruszenia ze względu na cel i pomija brak doświadczenia i oczywistego ograniczenia. Wyrok opiera się ponadto na błędnym kryterium prawnym, które pomija zarówno kontekst polubownego rozstrzygnięcia sporu zawartego pomiędzy grupą Servier i spółką Niche, jak i fakt, że ci ostatni nie byli potencjalnymi konkurentami.
      W zarzucie drugim spółka Biogaran podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa zastępując uzasadnienie Komisji swoim własnym uzasadnieniem. Sąd uznał, że domniemana zachęta spółki Biogaran była „decydująca”, ponieważ zadecydowała ona o tym, że spółka Niche nie zdecydowała się na wejście na rynek. Jednakże ani w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, ani w decyzji nie podniesiono ani nie ustalono, że ta zachęta, określona jedynie jako „dodatkowa”, była „decydująca” w przyjęciu przez spółkę Niche warunków polubownego rozstrzygnięcia sporu.
      W zarzucie trzecim spółka Biogaran twierdzi, że Sąd naruszył zasadę proporcjonalności oraz cele art. 101 TFUE uznając jej odpowiedzialność poza odpowiedzialnością spółki dominującej. Ponieważ Sąd orzekł, że spółka dominująca bezpośrednio uczestniczyła w naruszeniu i wykorzystała przysługujące jej uprawnienia kontrolne tak, aby jej spółka zależna przyczyniła się do jej własnego zachowania noszącego znamiona naruszenia, w związku z czym spółka zależna została całkowicie pozbawiona autonomii, to nie może on uznać odpowiedzialności spółki zależnej poza odpowiedzialnością spółki dominującej, chyba że wykroczy poza to, co jest ściśle niezbędne do prawidłowego stosowania reguł konkurencji.
      W zarzucie czwartym spółka Biogaran twierdzi, że wyrok należy uchylić, gdyż potwierdza on zasadę oraz sposób obliczania grzywny, pomimo złożonego i bezprecedensowego charakteru niniejszej sprawy oraz braku jakiejkolwiek decydującej roli spółki Biogaran.


title: Sprawa T-289/15: Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2019 r. — Hamas/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem — Zamrożenie środków finansowych — Możliwość zakwalifikowania władz państwa trzeciego jako właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB — Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Prawo własności)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/42

      Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2019 r. — Hamas/Rada
      (Sprawa T-289/15) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem - Zamrożenie środków finansowych - Możliwość zakwalifikowania władz państwa trzeciego jako właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB - Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Prawo własności)
      (2019/C 139/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Hamas (Doha, Katar) (przedstawiciel: adwokat L. Glock)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo B. Driessen i N. Rouam, następnie B. Driessen i F. Naert, i na koniec B. Driessen, F. Naert i A. Sikora-Kalėda, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre i R. Tricot, następnie F. Castillo de la Torre, L. Baumgart i C. Zadra, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2015/521 z dnia 26 marca 2015 r. dotyczącej aktualizacji i zmiany wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji 2014/438/WPZiB (Dz.U. 2015, L 82, s. 107), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/513 z dnia 26 marca 2015 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 790/2014 (Dz.U. 2015, L 82, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Hamas pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa T-69/16: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Ateknea Solutions Catalonia/Komisja (Klauzula arbitrażowa — Umowy zawarte w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań i rozwoju technologicznego (2002 — 2006) — Zwrot kosztów poniesionych przez stronę skarżącą wraz z odsetkami za zwłokę — Koszty kwalifikowalne — Odpowiedzialność umowna)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/43

      Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Ateknea Solutions Catalonia/Komisja
      (Sprawa T-69/16) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowy zawarte w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań i rozwoju technologicznego (2002 - 2006) - Zwrot kosztów poniesionych przez stronę skarżącą wraz z odsetkami za zwłokę - Koszty kwalifikowalne - Odpowiedzialność umowna)
      (2019/C 139/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ateknea Solutions Catalonia, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Troncoso Ferrer, C. Ruixó Claramunt i S. Moya Izquierdo, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Grønfeldt i M. Siekierzyńska, następnie M. Siekierzyńska i R. Lyal, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 1 258 533,89 EUR lub ewentualnie kwoty 1 025 845,29 EUR.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ateknea Solutions Catalonia, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016.


title: Sprawa T-414/16: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Drex Technologies/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Prawo do poszanowania czci i dobrego imienia — Prawo własności — Domniemanie niewinności — Proporcjonalność)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/43

      Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Drex Technologies/Rada
      (Sprawa T-414/16) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Prawo do poszanowania czci i dobrego imienia - Prawo własności - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność)
      (2019/C 139/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Drex Technologies SA (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Kyriakopoulou, G. Étienne oraz A. Vitro, następnie S. Kyriakopoulou, A. Vitro oraz V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125), i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 62) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Drex Technologies SA pokrywa własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa T-415/16: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Almashreq Investment Fund/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Prawo do poszanowania czci i dobrego imienia — Prawo własności — Domniemanie niewinności — Proporcjonalność)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/44

      Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Almashreq Investment Fund/Rada
      (Sprawa T-415/16) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Prawo do poszanowania czci i dobrego imienia - Prawo własności - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność)
      (2019/C 139/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Almashreq Investment Fund (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Kyriakopoulou, G. Étienne oraz A. Vitro, następnie S. Kyriakopoulou oraz A. Vitro i w końcu S. Kyriakopoulou, A. Vitro oraz V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125), i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 62) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Almashreq Investment Fund pokrywa własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa T-440/16: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Souruh/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Prawo do poszanowania czci i dobrego imienia — Prawo własności — Domniemanie niewinności — Proporcjonalność)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/45

      Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Souruh/Rada
      (Sprawa T-440/16) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Prawo do poszanowania czci i dobrego imienia - Prawo własności - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność)
      (2019/C 139/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Souruh SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Kyriakopoulou, G. Étienne oraz A. Vitro, następnie S. Kyriakopoulou oraz A. Vitro i w końcu S. Kyriakopoulou, A. Vitro oraz V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125), i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 62) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Souruh SA pokrywa własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa T-865/16: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2019 r. — Fútbol Club Barcelona/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie na rzecz niektórych zawodowych klubów piłkarskich — Preferencyjne stawki podatku dochodowego stosowane względem klubów upoważnionych do korzystania ze statusu podmiotu o celu niezarobkowym — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Swoboda przedsiębiorczości — Korzyść)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/46

      Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2019 r. — Fútbol Club Barcelona/Komisja
      (Sprawa T-865/16) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie na rzecz niektórych zawodowych klubów piłkarskich - Preferencyjne stawki podatku dochodowego stosowane względem klubów upoważnionych do korzystania ze statusu podmiotu o celu niezarobkowym - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Swoboda przedsiębiorczości - Korzyść)
      (2019/C 139/44)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Fútbol Club Barcelona (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo J. Roca Sagarra, J. del Saz Cordero, R. Vallina Hoset, A. Sellés Marco i C. Iglesias Megías, następnie J. Roca Sagarra, J. del Saz Cordero, R. Vallina Hoset i A. Sellés Marco, adwokaci)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo A. Gavela Llopis i J. García-Valdecasas Dorrego, następnie A. Gavela Llopis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/2391 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) przyznanej przez Hiszpanię na rzecz określonych klubów piłkarskich (Dz.U. 2016, L 357, s. 1)

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2016/2391 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) przyznanej przez Hiszpanię na rzecz określonych klubów piłkarskich.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Fútbol Club Barcelona.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 30 z 30.01.2017.


title: Sprawa T-169/17: Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2019 r. — Pethke/EUIPO (Służba publiczna — Urzędnicy — Obsadzanie stanowisk — Przeniesienie z urzędu ze stanowiska kierownika wydziału na stanowisko głównego administratora — Artykuł 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Interes służby — Równoważność stanowisk — Dyskryminacja ze względu na płeć — Proporcjonalność — Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie — Niedopuszczalność — Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/46

      Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2019 r. — Pethke/EUIPO
      (Sprawa T-169/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Obsadzanie stanowisk - Przeniesienie z urzędu ze stanowiska kierownika wydziału na stanowisko głównego administratora - Artykuł 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Interes służby - Równoważność stanowisk - Dyskryminacja ze względu na płeć - Proporcjonalność - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Niedopuszczalność - Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi)
      (2019/C 139/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ralph Pethke (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, agent, wspierana przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 270 TFUE i mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora wykonawczego EUIPO z dnia 17 października 2016 r. zmieniającego stanowisko zajmowane przez skarżącego z dyrektora departamentu „Operacje” na stanowisko w ramach departamentu „Obserwatorium” EUIPO, a po drugie naprawienie szkody, jaką miał ponieść skarżący.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Ralph Pethke pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-439/17: Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2019 r. — Yellow Window/EIGE (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie usług w celu realizacji badania nad okaleczaniem żeńskich narządów płciowych — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Obowiązek uzasadnienia — Spójność między komentarzami a punktacją — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/47

      Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2019 r. — Yellow Window/EIGE
      (Sprawa T-439/17) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług w celu realizacji badania nad okaleczaniem żeńskich narządów płciowych - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Spójność między komentarzami a punktacją - Odpowiedzialność pozaumowna)
      (2019/C 139/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Yellow Window (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona przeciwna: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (przedstawiciele: adwokaci V. Ost i M. Vanderstraeten)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EIGE z dnia 8 maja 2017 r. o odrzuceniu oferty, jaką skarżąca złożyła w procedurze udzielenia zamówienia EIGE/2017/OPER/04, a także decyzji o wyborze oferty złożonej przez spółkę Y i o udzieleniu jej tego zamówienia, po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody poniesionej wskutek tych decyzji, a po trzecie, tytułem ewentualnym, żądanie rekompensaty za nieprawidłowości popełnione przy udzieleniu tego zamówienia.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) z dnia 8 maja 2017 r. o odrzuceniu oferty, jaką Yellow Window NV złożyła w procedurze udzielenia zamówienia EIGE/2017/OPER/04, a także decyzji z dnia 8 maja 2017 r. o wyborze oferty złożonej przez spółkę Y w ramach tego przetargu i o udzieleniu jej tego zamówienia.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Yellow Window pokrywa 25 % własnych kosztów, a EIGE pokrywa własne koszty i 75 % kosztów poniesionych przez Yellow Window.

         (1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


title: Sprawa T-450/17: Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2019 r. — Eurosupport — Fineurop support/EIGE (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie usług w celu realizacji badania nad okaleczaniem żeńskich narządów płciowych — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Obowiązek uzasadnienia — Spójność między komentarzami a punktacją — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/48

      Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2019 r. — Eurosupport — Fineurop support/EIGE
      (Sprawa T-450/17) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług w celu realizacji badania nad okaleczaniem żeńskich narządów płciowych - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Spójność między komentarzami a punktacją - Odpowiedzialność pozaumowna)
      (2019/C 139/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eurosupport — Fineurop support Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona przeciwna: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (przedstawiciele: adwokaci V. Ost i M. Vanderstraeten)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EIGE z dnia 8 maja 2017 r. o odrzuceniu oferty, jaką skarżąca złożyła w procedurze udzielenia zamówienia EIGE/2017/OPER/04, a także decyzji o wyborze oferty złożonej przez spółkę Y i o udzieleniu jej tego zamówienia, po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody poniesionej wskutek tych decyzji, a po trzecie, tytułem ewentualnym, żądanie rekompensaty za nieprawidłowości popełnione przy udzieleniu tego zamówienia.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie decyzji Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) z dnia 8 maja 2017 r. o wyborze oferty złożonej przez spółkę Y w procedurze udzielenia zamówienia EIGE/2017/OPER/04 i o udzieleniu jej tego zamówienia zostaje umorzone.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji EIGE z dnia 8 maja 2017 r. o odrzuceniu oferty, jaką Eurosupport –Fineurop support Srl złożyła w ramach tego przetargu.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Eurosupport — Fineurop support pokrywa 25 % własnych kosztów, a EIGE pokrywa własne koszty i 75 % kosztów poniesionych przez Eurosupport –Fineurop support.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa T-107/18: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — Aytekin/EUIPO — Dienne Salotti (Dienne) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dienne — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ENNE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/49

      Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — Aytekin/EUIPO — Dienne Salotti (Dienne)
      (Sprawa T-107/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dienne - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ENNE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 139/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Erkan Aytekin (Ankara, Turcja) (przedstawiciel: adwokat V. Martín Santos)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i G. Sakalaite-Orlovskiene, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Dienne Salotti SRL (Altamura, Włochy) (przedstawiciel: adwokat D. Russo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 grudnia 2017 r. (sprawa R 1444/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między E. Aytekinem a Dienne Salotti.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Erkan Aytekin pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione w związku z niniejszym postępowaniem przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Dienne Salotti Srl.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-216/18: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Pozza/Parlament (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Miejsce wykonywania głównej działalności zawodowej — Przeniesienie do innej instytucji — Decyzja o zaprzestaniu wypłaty dodatku zagranicznego — Właściwość — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/50

      Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Pozza/Parlament
      (Sprawa T-216/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Miejsce wykonywania głównej działalności zawodowej - Przeniesienie do innej instytucji - Decyzja o zaprzestaniu wypłaty dodatku zagranicznego - Właściwość - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 139/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Geoffray Pozza (Waldbillig, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Van Pottelberge i M. Windisch, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 czerwca 2017 r., na mocy której Parlament nie przyznaje już skarżącemu dodatku zagranicznego od dnia podjęcia przez niego obowiązków służbowych.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Geoffray Pozza zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.


title: Sprawa T-263/18: Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2019 r. — Meblo Trade/EUIPO — Meblo Int (MEBLO) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy MEBLO — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Dowód rzeczywistego używania)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/50

      Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2019 r. — Meblo Trade/EUIPO — Meblo Int (MEBLO)
      (Sprawa T-263/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy MEBLO - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Dowód rzeczywistego używania)
      (2019/C 139/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Meblo Trade d.o.o. (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat A. Ivanova)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Meblo Int, proizvodnja izdelkov za spanje d.o.o. (Nova Gorica, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat A. Plesničar)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lutego 2018 r. (sprawa R 883/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Meblo Trade a Meblo Int, proizvodnja izdelkov za spanje.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Meblo Trade d.o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-321/18: Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2019 r. — Serenity Pharmaceuticals/EUIPO — Gebro Holding (NOCUVANT) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NOCUVANT — Wcześniejsze słowne znaki towarowe NOCUTIL — Dowód rzeczywistego używania — Artykuł 47 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/51

      Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2019 r. — Serenity Pharmaceuticals/EUIPO — Gebro Holding (NOCUVANT)
      (Sprawa T-321/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NOCUVANT - Wcześniejsze słowne znaki towarowe NOCUTIL - Dowód rzeczywistego używania - Artykuł 47 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 139/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Serenity Pharmaceuticals LLC (Milford, Pensylwania, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: J. Day, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Gebro Holding GmbH (Fieberbrunn, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Konzett)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2018 r. (sprawa R 584/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Gebro Holding a Allergan, Inc.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Serenity Pharmaceuticals LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa T-459/18: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Lotte/EUIPO — Générale Biscuit-Glico France (PEPERO original) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy PEPERO original — Wcześniejszy trójwymiarowy krajowy znak towarowy — Kształt podłużnego biszkoptu częściowo oblanego czekoladą — Unieważnienie prawa do znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Wcześniejszy znak towarowy tworzony przez kształt samego towaru — Używanie jako znaku towarowego — Brak zmiany charakteru odróżniającego)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/52

      Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Lotte/EUIPO — Générale Biscuit-Glico France (PEPERO original)
      (Sprawa T-459/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy PEPERO original - Wcześniejszy trójwymiarowy krajowy znak towarowy - Kształt podłużnego biszkoptu częściowo oblanego czekoladą - Unieważnienie prawa do znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Wcześniejszy znak towarowy tworzony przez kształt samego towaru - Używanie jako znaku towarowego - Brak zmiany charakteru odróżniającego)
      (2019/C 139/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Lotte Corp. (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciel: adwokat G. Ringeisen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Générale Biscuit-Glico France (Clamart, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Lecomte)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 maja 2018 r. (sprawa R 913/2017-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Générale Biscuit-Glico France a Lotte.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Lotte Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprawa T-870/16: Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — Miserini Johansson/EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Przedłużające się lub powtarzające się nieobecności ze względu na chorobę niebędącą choroba zawodową albo wypadek niebędący wypadkiem przy pracy — Obniżka wynagrodzenia po dwunastu miesiącach nieobecności — Artykuł 33 regulaminu pracowniczego EBI — Postępowanie w sprawie uznania zawodowego podłoża choroby)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/53

      Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — Miserini Johansson/EBI
      (Sprawa T-870/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Przedłużające się lub powtarzające się nieobecności ze względu na chorobę niebędącą choroba zawodową albo wypadek niebędący wypadkiem przy pracy - Obniżka wynagrodzenia po dwunastu miesiącach nieobecności - Artykuł 33 regulaminu pracowniczego EBI - Postępowanie w sprawie uznania zawodowego podłoża choroby)
      (2019/C 139/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Virna Miserini Johansson (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Senes)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: T. Gilliams, G. Faedo i K. Carr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów J. Curralla i B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mająca na celu tytułem żądania głównego: stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 25 stycznia 2016 r. oraz naprawienie szkody i krzywdy związanych z tą decyzją oraz tytułem żądania ewentualnego: naprawienie jedynie szkody i krzywdy, o których mowa w ramach żądania głównego, a także zwrot kosztów związanych z problemami zdrowotnymi powstałymi w wyniku ciężkiego stresu, którego doznała skarżąca, a które to koszty nie zostały jej zwrócone w ramach systemu ubezpieczeń zdrowotnych EBI.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Virna Miserini Johansson zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa T-25/18: Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — PAN Europe/Komisja (Dostęp do dokumentó — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Dokumenty dotyczące substancji zaburzających gospodarkę hormonalną — Cofnięcie decyzji o odmowie udzielenia dostępu — Ujawnienie już po wniesieniu skargi — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/54

      Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — PAN Europe/Komisja
      (Sprawa T-25/18) (1)

      (Dostęp do dokumentó - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Dokumenty dotyczące substancji zaburzających gospodarkę hormonalną - Cofnięcie decyzji o odmowie udzielenia dostępu - Ujawnienie już po wniesieniu skargi - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 139/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: B. Kloostra, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Buchet, I. Naglis i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 7604 z dnia 9 listopada 2017 r. w zakresie, w jakim instytucja ta odmówiła w niej udzielenia dostępu do dokumentów dotyczących substancji zaburzających gospodarkę hormonalną

         Sentencja

                  1)

                  Umarza się postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018


title: Sprawa T-836/17: Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — Sports Group Denmark/EUIPO — K&L (WHISTLER) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/53

      Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — Sports Group Denmark/EUIPO — K&L (WHISTLER)
      (Sprawa T-836/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 139/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sports Group Denmark A/S (Ikast, Dania) (przedstawiciel: adwokat E. Skovbo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: K&L GmbH & Co. Handels-KG (Weilheim, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 października 2017 r. (sprawa R 311/2017-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między K&L a Sports Group Denmark.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Sports Group Denmark A/S zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa T-178/18: Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Région de Bruxelles-Capitale/Komisja Europejska (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ochrony roślin — Substancja czynna glifosat — Ponowne włączenie do załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych 540/2011 — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/55

      Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Région de Bruxelles-Capitale/Komisja Europejska
      (Sprawa T-178/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ochrony roślin - Substancja czynna glifosat - Ponowne włączenie do załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych 540/2011 - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2019/C 139/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Région de Bruxelles-Capitale (przedstawiciele: adwokaci A. Bailleux i B. Magarinos Rey)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, A. Lewis, I. Naglis i G. Koleva, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2324 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2017, L 333, s. 10).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosków Justice Pesticides, la Région wallonne, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), Health & Environment Alliance (HEAL), Nature & Progrès Belgique (Nature & Progrès), SomeOfUs, WeMove Europe (WeMove.EU), Monsanto Europe NV/SA, Monsanto Company, Helm AG, Barclay Chemicals Manufacturing Ltd, Albaugh Europe Sàrl, Albaugh TKI D.O.O. i Albaugh UK Ltd o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Région de Bruxelles-Capitale pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Région de Bruxelles-Capitale, Justice Pesticides, Région wallonne, PAN Europe, HEAL, Nature & Progrès, SomeOfUs, WeMove.EU, Monsanto Europe, Monsanto Company, Helm, Barclay Chemicals Manufacturing, Albaugh Europe, Albaugh TKI D.O.O. i Albaugh UK pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa T-375/18: Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Gollnisch/Parlament (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Prawo instytucjonalne — Parlament Europejski — Prace delegacji poza Unią — Decyzja przewodniczącego delegacji ds. stosunków z Japonią — Lista osób upoważnionych do wzięcia udziału w spotkaniu międzyparlamentarnym w Japonii, na której nie widniało nazwisko skarżącego — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/56

      Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — Gollnisch/Parlament
      (Sprawa T-375/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Prawo instytucjonalne - Parlament Europejski - Prace delegacji poza Unią - Decyzja przewodniczącego delegacji ds. stosunków z Japonią - Lista osób upoważnionych do wzięcia udziału w spotkaniu międzyparlamentarnym w Japonii, na której nie widniało nazwisko skarżącego - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność)
      (2019/C 139/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Villiers-le-Mahieu, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Bonnefoy-Claudet)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i S. Alonso de León, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, skarga na podstawie art. 263 TFUE, mająca na celu, tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego delegacji do spraw stosunków z Japonią z dnia 20 marca 2018 r. wymieniającej osoby upoważnione do uczestnictwa w spotkaniu międzyparlamentarnym w Japonii oraz, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności dwóch dorozumianych decyzji o oddaleniu, a po drugie, skarga na podstawie art. 268 TFUE mająca na celu uzyskanie naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść w wyniku tego aktu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Bruno Gollnisch pokrywa poza własnymi kosztami postępowania koszty poniesione przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprawa T-401/18: Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — SFIE-PE/Parlament (Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawo instytucjonalne — Strajk tłumaczy ustnych — Przyjęte przez Parlament Europejski środki mające na celu wezwanie tłumaczy ustnych do podjęcia pracy — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/57

      Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — SFIE-PE/Parlament
      (Sprawa T-401/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Strajk tłumaczy ustnych - Przyjęte przez Parlament Europejski środki mające na celu wezwanie tłumaczy ustnych do podjęcia pracy - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2019/C 139/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Syndicat des fonctionnaires internationaux et européens — Section du Parlement européen (SFIE-PE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Levi, adwokat)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau i E. Taneva, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek złożony na podstawie art. 263 i 268 TFUE mający na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego ds. personelu Parlamentu z dnia 2 lipca 2018 r. w sprawie wezwania tłumaczy ustnych i tłumaczy konferencyjnych do podjęcia pracy w dniu 3 lipca 2018 r. oraz późniejszych decyzji dyrektora generalnego ds. personelu Parlamentu w sprawie wezwania tłumaczy ustnych i tłumaczy konferencyjnych do podjęcia pracy w dniach 4, 5, 10 i 11 lipca 2018 r. oraz po drugie, zasądzenie od Parlamentu zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną w następstwie tych decyzji, oszacowanego ex aequo et bono na 10 000 EUR.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Nie ma konieczności rozstrzygania w przedmiocie wniosku Rady Unii Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  3)

                  Syndicat des fonctionnaires internationaux et européens — Section du Parlement européen (SFIE-PE) zostaje obciążony kosztami, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych, z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskiem Rady o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  SFIE-PE, Parlament Europejski i Rada pokrywają swoje własne koszty związane z wnioskiem Rady o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprawa T-460/18: Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — eSlovensko Bratislava/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zamówienia publiczne — Potrącenie wierzytelności — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/57

      Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2019 r. — eSlovensko Bratislava/Komisja
      (Sprawa T-460/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zamówienia publiczne - Potrącenie wierzytelności - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 139/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: eSlovensko Bratislava (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat B. Fridrich)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Verheecke, J. Estrada de Solà i F. van den Berghe, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji z dnia 22 czerwca 2018 r. w sprawie odzyskania kwoty 229 711,16 EUR przez potrącenie płatności, jakiej ma dokonać Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA) na rzecz strony skarżącej, z wierzytelnością Komisji wobec eSlovensko.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie rozpatrywanej skargi podlega umorzeniu.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 328 z 17.9.2018.


title: Sprawa T-581/18: Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. — ND (*) i OE (*)/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Podnoszona dyskryminacja między urzędnikami europejskimi a pozostałymi rezydentami krajowymi w odniesieniu do sposobu obliczenia wynagrodzenia netto określającego wskaźnik niektórych świadczeń socjalnych — Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego — Nienadanie biegu skardze — Brak wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niedopuszczalność)

text:
                  15.4.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 139/58

         Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2019 r. —  ND (*1) i  OE (*1)/Komisja
         (Sprawa T-581/18) (1)

         (Skarga o stwierdzenie nieważności - Podnoszona dyskryminacja między urzędnikami europejskimi a pozostałymi rezydentami krajowymi w odniesieniu do sposobu obliczenia wynagrodzenia netto określającego wskaźnik niektórych świadczeń socjalnych - Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego - Nienadanie biegu skardze - Brak wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Niedopuszczalność)
         (2019/C 139/60)
         Język postępowania: francuski

            Strony

            Strona skarżąca:  ND (*1),  OE (*1) (przedstawiciel: adwokat A. Bove)

            Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: D. Martin, pełnomocnik)

            Przedmiot

         Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji z dnia 27 lipca 2018 r., doręczonej skarżącym w dniu 30 lipca 2018 r., na mocy której Komisja nie nadała biegu ich skardze przeciwko miastu Luksemburg, państwu Luksemburg i trybunałowi administracyjnemu w Luksemburgu.

            Sentencja

                     1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                     2)

                      ND (*1) i  OE (*1) zostają obciążeni kosztami postępowania.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

            (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa T-675/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 5 lutego 2019 r. — Trifolio-M i in./EFSA (Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Środki ochrony roślin — Procedura przeglądu zatwierdzenia substancji czynnej azadirachtiny — Oddalenie wniosku o zachowanie poufności — Brak fumus boni juris)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/59

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 5 lutego 2019 r. — Trifolio-M i in./EFSA
      (Sprawa T-675/18 R)
      (Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Środki ochrony roślin - Procedura przeglądu zatwierdzenia substancji czynnej azadirachtiny - Oddalenie wniosku o zachowanie poufności - Brak fumus boni juris)
      (2019/C 139/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Trifolio-M GmbH (Lahnau, Niemcy), Oxon Italia SpA (Mediolan, Włochy) oraz Mitsui AgriScience International (Woluwe-Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i S. Englebert)

         Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciele: D. Detken i S. Gabbi, pełnomocnicy, wspierani przez S. Raesa, adwokata)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 11 września 2018 r. w sprawie wniosków o zachowanie poufności wniosków z wzajemnej weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej azadirachtiny (EFSA1LA1DEC/19777743/2018).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Postanowienie z dnia 20 listopada 2018 r., Trifolio-M i in./EFSA, (T-675/18 R) zostaje uchylone.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-55/19: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2019 r. — Cham Holding i Bena Properties/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/60

      Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2019 r. — Cham Holding i Bena Properties/Rada
      (Sprawa T-55/19)
      (2019/C 139/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Cham Holding Co. SA (Damaszek, Syria) oraz Bena Properties Co. SA (Damaszek) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  w konsekwencji nakazanie Unii Europejskiej naprawienia szkody poniesionej przez skarżących w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

                  —

                  posiłkowo, nakazanie wyznaczenia eksperta w celu ustalenia całkowitego zakresu szkody poniesionej przez skarżących;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżący podnoszą zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące szkody, jaką mieli ponieść i za której wyrządzenie odpowiedzialność ma ponosić Rada Unii Europejskiej.
      Zarzut główny dotyczy niezgodności z prawem spornych środków ograniczających, czyli decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz wydanych następnie aktów wykonawczych do tej decyzji. Po pierwsze, zdaniem skarżących akty te naruszają obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE i w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a po drugie, naruszają prawo własności skarżących oraz prawo do poszanowania ich dobrego imienia. Według skarżących naruszenie to było bezpośrednią przyczyną wyrządzonej im znacznej krzywdy i szkody, polegających, odpowiednio, na naruszeniu ich dobrego imienia oraz na zerwaniu umów, utracie wyposażenia oraz utracie dochodów, w odniesieniu do których mają one prawo do zadośćuczynienia i odszkodowania.
      Zarzut posiłkowy dotyczy natomiast istnienia systemu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-56/19: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2019 r. — Syriatel Mobile Telecom/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/61

      Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2019 r. — Syriatel Mobile Telecom/Rada
      (Sprawa T-56/19)
      (2019/C 139/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  w konsekwencji nakazanie Unii Europejskiej naprawienia w całości szkody poniesionej przez stronę skarżącą w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

                  —

                  posiłkowo, nakazanie wyznaczenia eksperta w celu ustalenia całkowitego zakresu szkody poniesionej przez stronę skarżącą;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące szkody, jaką miała ponieść i za której wyrządzenie odpowiedzialność ma ponosić Rada Unii Europejskiej.
      Zarzut główny dotyczy niezgodności z prawem spornych środków ograniczających, czyli decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz wydanych następnie aktów wykonawczych do tej decyzji. Po pierwsze, zdaniem strony skarżącej akty te naruszają obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE i w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a po drugie, naruszają prawo własności skarżącej oraz prawo do poszanowania jej dobrego imienia. Według strony skarżącej naruszenie to było bezpośrednią przyczyną wyrządzonej jej znacznej krzywdy i szkody, polegających, odpowiednio, na naruszeniu jej dobrego imienia oraz na zerwaniu umów, utracie wyposażenia oraz utracie dochodów, w odniesieniu do których ma ona prawo do zadośćuczynienia i odszkodowania.
      Zarzut posiłkowy dotyczy natomiast istnienia systemu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-57/19: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. — Makhlouf/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/61

      Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. — Makhlouf/Rada
      (Sprawa T-57/19)
      (2019/C 139/64)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  w konsekwencji nakazanie Unii Europejskiej naprawienia w całości szkody poniesionej przez skarżącego w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące szkody, jaką miał ponieść i za której wyrządzenie odpowiedzialność ma ponosić Rada Unii Europejskiej.
      Zarzut główny dotyczy niezgodności z prawem spornych środków ograniczających, czyli decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz wydanych następnie aktów wykonawczych do tej decyzji. Po pierwsze, zdaniem skarżącego akty te naruszają obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE i w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a po drugie, naruszają prawo własności skarżącego oraz prawo do poszanowania jego dobrego imienia. Według skarżącego naruszenie to było bezpośrednią przyczyną wyrządzonej mu znacznej krzywdy i szkody, polegających, odpowiednio, na naruszeniu jego dobrego imienia oraz na zerwaniu umów, utracie wyposażenia oraz utracie dochodów, w odniesieniu do których ma on prawo do zadośćuczynienia i odszkodowania.
      Zarzut posiłkowy dotyczy natomiast istnienia systemu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-58/19: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. — Othman/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/62

      Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. — Othman/Rada
      (Sprawa T-58/19)
      (2019/C 139/65)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Razan Othman (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat, E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  w konsekwencji nakazanie Unii Europejskiej naprawienia w całości szkody poniesionej przez skarżącą w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące szkody, jaką miała ponieść i za której wyrządzenie odpowiedzialność ma ponosić Rada Unii Europejskiej.
      Zarzut główny dotyczy niezgodności z prawem spornych środków ograniczających, czyli decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz wydanych następnie aktów wykonawczych do tej decyzji. Po pierwsze, zdaniem skarżącej akty te naruszają obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE i w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a po drugie, naruszają prawo własności skarżącej oraz prawo do poszanowania jej dobrego imienia. Według skarżącej naruszenie to było bezpośrednią przyczyną wyrządzonej jej znacznej krzywdy i szkody, polegających, odpowiednio, na naruszeniu jej dobrego imienia oraz na zerwaniu umów, utracie wyposażenia oraz utracie dochodów, w odniesieniu do których ma ona prawo do zadośćuczynienia i odszkodowania.
      Zarzut posiłkowy dotyczy natomiast istnienia systemu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-59/19: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. — Makhlouf/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/63

      Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. — Makhlouf/Rada
      (Sprawa T-59/19)
      (2019/C 139/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Skarżący: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi skarżącego;

                  —

                  w konsekwencji, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia całej krzywdy wyrządzonej skarżącemu, której wysokość Sąd określi według zasad słuszności;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące krzywdy, która miała zostać wyrządzona skarżącemu i za którą odpowiedzialność ponosi Rada Unii Europejskiej.
      Zarzut główny dotyczy tego, że sporne środki ograniczające, a mianowicie decyzja Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i dalsze akty wykonawcze są niezgodne z prawem. Po pierwsze, naruszają one obowiązek uzasadnienia określony w art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz po drugie, naruszają prawo własności skarżącego oraz prawo do poszanowania jego dobrego imienia. Powyższe naruszenie stanowi bezpośrednią przyczynę wyrządzenia skarżącemu istotnej krzywdy, polegającej na naruszeniu jego dobrego imienia, którą to krzywdę wyrządzono mu w następstwie wpisu jego nazwiska do wykazów sankcji i w odniesieniu do której przysługuje mu zadośćuczynienie.
      Zarzut posiłkowy dotyczy istnienia reżimu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-61/19: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2019 r. — Drex Technologies/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/64

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2019 r. — Drex Technologies/Rada
      (Sprawa T-61/19)
      (2019/C 139/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Drex Technologies SA (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi skarżącej;

                  —

                  w konsekwencji, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia całej szkody wyrządzonej skarżącej, której wysokość Sąd określi według zasad słuszności;

                  —

                  posiłkowo, wyznaczenie biegłego w celu ustalenia rozmiaru szkody wyrządzonej skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące szkody, która miała zostać wyrządzona skarżącej i za którą odpowiedzialność ponosi Rada Unii Europejskiej.
      Zarzut główny dotyczy tego, że sporne środki ograniczające, a mianowicie decyzja Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i dalsze akty wykonawcze są niezgodne z prawem. Po pierwsze, naruszają one obowiązek uzasadnienia określony w art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz po drugie, naruszają prawo własności skarżącej oraz prawo do poszanowania jej dobrego imienia. Powyższe naruszenie stanowi bezpośrednią przyczynę wyrządzenia skarżącej istotnej krzywdy i szkody wynikających odpowiednio, po pierwsze, z naruszenia jej dobrego imienia, oraz po drugie, rozwiązania umów, utraty mienia i dochodów, w odniesieniu do których przysługuje jej prawo do zadośćuczynienia i odszkodowania.
      Ze swej strony zarzut posiłkowy dotyczy istnienia reżimu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-62/19: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2019 r. — Almashreq Investment Fund/Rada

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/65

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2019 r. — Almashreq Investment Fund/Rada
      (Sprawa T-62/19)
      (2019/C 139/68)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Almashreq Investment Fund (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi skarżącej;

                  —

                  w konsekwencji, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia całej szkody wyrządzonej skarżącej, której wysokość Sąd określi według zasad słuszności;

                  —

                  posiłkowo, wyznaczenie biegłego w celu ustalenia rozmiaru szkody wyrządzonej skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, dotyczące szkody, która miała zostać wyrządzona skarżącej i za którą odpowiedzialność ponosi Rada Unii Europejskiej.
      Zarzut główny dotyczy tego, że sporne środki ograniczające, a mianowicie decyzja Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i dalsze akty wykonawcze, są niezgodne z prawem. Po pierwsze, naruszają one obowiązek uzasadnienia określony w art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz po drugie, naruszają prawo własności skarżącej oraz prawo do poszanowania jej dobrego imienia. Powyższe naruszenie stanowi bezpośrednią przyczynę wyrządzenia skarżącej istotnej krzywdy i szkody wynikających odpowiednio, po pierwsze, z naruszenia jej dobrego imienia, oraz po drugie, rozwiązania umów, utraty mienia i dochodów, w odniesieniu do których przysługuje jej prawo do zadośćuczynienia i odszkodowania.
      Ze swej strony zarzut posiłkowy dotyczy istnienia reżimu odpowiedzialności niezależnej od winy Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-72/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2019 r. — CRIA i CCCMC/Komisja

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/66

      Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2019 r. — CRIA i CCCMC/Komisja
      (Sprawa T-72/19)
      (2019/C 139/69)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: China Rubber Industry Association (CRIA) (Peking, Chiny) i China Chamber of Commerce of Metals, Minerals & Chemicals Importers & Exporters (CCCMC) (Peking) (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1690 z dnia 9 listopada 2018 r. nakładającego ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, oraz zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1579 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/163 oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi @@ zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez zaskarżone rozporządzenie art. 2 lit. d), art. 8 ust. 1, ust. 4 i ust. 7 oraz art. 27 (w związku z art. 10 ust. 6) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/1037 (podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego) (1) ze względu na dokonanie analizy szkody na podstawie „ważonych” danych przedsiębiorstw objętych próbą. Nawet przy założeniu, że ważenie jest dopuszczalne, sposób, w jaki zostało to dokonane, prowadzi do naruszenia art. 8 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 oraz art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 lit. d), art. 8 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 9 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w związku z tym, że włączenie opon bieżnikowanych nie pozwala Komisji na uzyskanie jakiejkolwiek podstawy dla logicznego prowadzenia dochodzenia. Analiza szkody i związku przyczynowego, w której pominięto podział na opony nowe i bieżnikowane, nie jest oparta na pozytywnych dowodach i nie stanowi obiektywnego badania z naruszeniem art. 8 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego przy ocenie skutków cenowych (podcięcie cenowe i zaniżanie cen) oraz określaniu poziomu usuwającego szkodę, ze względu na brak uwzględnienia znacznie wyższego kosztu na kilometr nowej opony w porównaniu z oponą bieżnikowaną oraz ze względu na oparcie się na konstruowanych cenach eksportowych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 i ust. 5 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego poprzez niespójności, sprzeczności i brak pozytywnej lub obiektywnej podstawy dowodowej w ramach analizy związku przyczynowego. W zaskarżonym rozporządzeniu nie zbadano również w odpowiedni sposób innych znanych czynników w celu zapewnienia, by szkoda spowodowana przez te inne czynniki nie została przypisana przywozowi po cenach dumpingowych z naruszeniem art. 8 ust. 1 i ust. 6 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję prawa skarżących do obrony oraz art. 11 ust. 7, art. 29 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 30 ust. 2 i ust. 4 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego poprzez brak ujawnienia i przedstawienia skarżącym dostępu do informacji istotnych dla ustaleń szkody i dumpingu.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia odpowiednich przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/1036 (podstawowego rozporządzenia antydumpingowego) (2) oraz art. 2 ust. 10 lit. b) i art. 2 ust. 7 lit. a) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego poprzez poziom ceł antydumpingowych nałożonych zaskarżonym rozporządzeniem.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. L 176, 30.6.2016., s. 55).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. L 176, 30.6.2016, s. 21).


title: Sprawa T-84/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (We IntelliGence the World)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/67

      Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (We IntelliGence the World)
      (Sprawa T-84/19)
      (2019/C 139/70)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (We IntelliGence the World) — zgłoszenie nr 15 225 246

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie R 1062/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i MasterCard International Incorporated własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-87/19: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2019 r. — Broughton/Eurojust

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/68

      Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2019 r. — Broughton/Eurojust
      (Sprawa T-87/19)
      (2019/C 139/71)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Jon Broughton (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat D.C. Coppens)

         Strona pozwana: Eurojust

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności podważanych decyzji Eurojust 62/2018/AD z dnia 20 listopada 2018 r., AD 2018-26 i AD 2018-27 z dnia 4 maja 2018 r. oraz decyzji w sprawie windykacji środków z dnia 4 maja 2018 r. na podstawie art. 270 TFUE;

                  —

                  stwierdzenie, że francuski należy uznać za drugi język J. Broughtona, a niderlandzki za jego trzeci język;

                  —

                  stwierdzenie, że zarządzona wobec skarżącego windykacja jest niezgodna z prawem i nakazanie jej zaprzestania oraz stwierdzenie, że skarżący musi otrzymać zwrot kwot pobranych przez Eurojust;

                  —

                  stwierdzenie, że Eurojust musi przywrócić skarżącego do takiej samej sytuacji prawnej, w jakiej znajdował się przed wydaniem zaskarżonych decyzji;

                  —

                  obciążenie Eurojustu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy skierowany przeciwko wszystkim podważanym decyzjom:

                              —

                              dochodzenie nie zostało przeprowadzone w sposób obiektywny i staranny;

                              —

                              okoliczności stanowiące podstawę podważanych decyzji nie zostały ustalone w oparciu o staranne i bezstronne dochodzenie;

                              —

                              decyzja jest bezzasadna pod względem faktycznym;

                              —

                              interesy skarżącego nie zostały wystarczająco uwzględnione, z naruszeniem zasady „równości broni”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący, skierowany przeciwko nakazom AD 2018-26 i AD 2018-27: decyzje są bezzasadne pod względem faktycznym

                              —

                              fakty leżące u podstaw decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla decyzji;

                              —

                              fakty zostały nieprawidłowo ustalone;

                              —

                              dowody zostały nieprawidłowo ocenione.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący decyzji o windykacji należności

                              —

                              decyzja jest bezzasadna pod względem faktycznym;

                              —

                              decyzja jest niewystarczająco uzasadniona.


title: Sprawa T-88/19: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (currencymachineassistant)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/69

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (currencymachineassistant)
      (Sprawa T-88/19)
      (2019/C 139/72)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (currencymachineassistant) — zgłoszenie nr 15 225 071

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie R 1059/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i MasterCard International Incorporated własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-89/19: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (robodealer)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/70

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (robodealer)
      (Sprawa T-89/19)
      (2019/C 139/73)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (robodealer) — zgłoszenie nr 15 225 212

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie R 1058/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i MasterCard International Incorporated własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-90/19: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (currencyassistant)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/72

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2019 r. — Cinkciarz.pl/EUIPO — MasterCard International (currencyassistant)
      (Sprawa T-90/19)
      (2019/C 139/74)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (currencyassistant) — zgłoszenie nr 15 224 876

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie R 1057/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i MasterCard International Incorporated własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.