title: Sprawa F-1/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 kwietnia 2013 r. — Andersen przeciwko Trybunałowi Rozrachunkowemu (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie w stan spoczynku z powodu niezdolności do pracy — Artykuł 78 regulaminu pracowniczego — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/86

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 kwietnia 2013 r. — Andersen przeciwko Trybunałowi Rozrachunkowemu
   (Sprawa F-1/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie w stan spoczynku z powodu niezdolności do pracy - Artykuł 78 regulaminu pracowniczego - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)
   2013/C 225/198
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hanrik Andersen (Hals, Dania) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i A. Thymen)

      Strona pozwana: Trybunał Rozrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Kennedy, N. Scafarto i B. Schäfer, przedstawiciele)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego o oddaleniu wniosku o przyznanie rekompensaty za straty poniesione, zdaniem skarżącego, w wyniku przeniesienia go w stan spoczynku z powodu niezdolności do pracy.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna i w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               H. Andersen pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Trybunał Rozrachunkowy Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012, s. 29.


title: Sprawa C-4/06 P: Postanowienie Trybunału z dnia 20 września 2006 r. — Jamal Ouariachi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/21

         Postanowienie Trybunału z dnia 20 września 2006 r. — Jamal Ouariachi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-4/06 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)
   (2006/C 294/35)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Jamal Ouariachi (przedstawiciel: F. Blanmailland, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Dintilhac i G. Boudot, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 26 października 2005 r. w sprawie T-124/04 Ouariachi przeciwko Komisji oddalającego jako oczywiście bezzasadną skargę o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody i krzywdy doznane w związku z czynem niedozwolonym popełnionym przez pracownika Delegacji Unii Europejskiej w Chartumie (Sudan).
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Koszty postępowania ponosi J. Ouariachi.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.02.2006.


title: Sprawa T-333/12: Postanowienie Sądu z dnia 5 grudnia 2012 r. — Soltau przeciwko Komisji

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/27

         Postanowienie Sądu z dnia 5 grudnia 2012 r. — Soltau przeciwko Komisji
   (Sprawa T-333/12) (1)

   2013/C 32/50
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawa C-132/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel te Brussel (Belgia) w dniu 5 marca 2007 r. — Beeecham Group PLC, SmithKline Beecham PLC, Glaxo Group Ltd, Stafford-Miller Ltd, GlaxoSmithKline Consumer Healthcare NV, GlaxoSmithKline Consumer Healthcare BV przeciwko Andacon NV

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel te Brussel (Belgia) w dniu 5 marca 2007 r. — Beeecham Group PLC, SmithKline Beecham PLC, Glaxo Group Ltd, Stafford-Miller Ltd, GlaxoSmithKline Consumer Healthcare NV, GlaxoSmithKline Consumer Healthcare BV przeciwko Andacon NV
   (Sprawa C-132/07)
   (2007/C 117/17)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank van Koophandel te Brussel (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Beeecham Group PLC, SmithKline Beecham PLC, Glaxo Group Ltd, Stafford-Miller Ltd, GlaxoSmithKline Consumer Healthcare NV, GlaxoSmithKline Consumer Healthcare BV

      Strona pozwana: Andacon NV
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1891/04 (1) należy interpretować w ten sposób, że zabrania się właściwym organom celnym przekazania informacji zgodnie art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1383/03 (2) lub umożliwienia przeprowadzenia inspekcji zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit 2 rozporządzenia nr 1383/03, dopóki wniosek o podjęcie działania złożony przed 1 lipca 2004 r. nie zostanie uzupełniony oświadczeniem wskazanym w art. 6 rozporządzenia nr 1383/03? Czy, innymi słowy, oświadczenie to jest formalną przesłanką skuteczności wniosku o podjęcie działania?

               2)

               Czy art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1383/03 należy interpretować w ten sposób, że umożliwił on organom celnym w Antwerpii przedłożenie uprawnionej ze znaku towarowego sześciu próbek towarów w celu ustalenia, czy chodzi o towary podrobione, przy czym tego przedstawienia próbek nie należy utożsamiać z ogólną inspekcją w rozumieniu art. 9 ust. 3 akapit 2 rozporządzenia nr 1383/03, w ramach której możliwa jest dokładna weryfikacja pochodzenia i pierwotnego pochodzenia towarów, ani z ogólną analizą techniczną pobranych próbek na podstawie art. 9 ust. 3 ostatnie zdanie rozporządzenia nr 1383/03? Jeżeli odpowiedź będzie pozytywna, to czy to przedłożenie powinno było być dokonane w terminie trzech dni roboczych określonym w art. 4 ust. 1 rozporządzenia?

               3)

               Czy rozporządzenie nr 1383/03 stoi na przeszkodzie temu, aby belgijscy funkcjonariusze celni przekazywali uzyskane w ramach stosowania rozporządzenia informacje na innej drodze, niż określa to rozporządzenie — między innymi w art. 9 ust. 2 i art. 9 ust. 3 akapit 1 rozporządzenia — np. w ramach przesłuchania świadków podjętego na podstawie postanowienia belgijskich sądów lub w ramach przedłożenia dokumentów?

               4)

               Czy rozporządzenie nr 1383/03 stoi na przeszkodzie temu, aby informacje pozyskane przy stosowaniu art. 4 ust. 2 (zob. pytanie drugie) i art. 9 ust. 2 i 3 — inne od informacji wskazanych w art. 9 ust. 3 akapit 1 — lub przy przeprowadzaniu przesłuchania świadków na podstawie postanowienia belgijskiego sędziego, lub przy przedłożeniu dokumentów (zob. pytanie trzecie) zostały użyte w ramach postępowania, które nie służy stwierdzeniu wystąpienia podrobionych towarów, np. w ramach postępowania zwalczania importu równoległego?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1891/2004 z dnia 21 października 2004 r. ustalające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa.

      (2)  Dz.U. L 196 z 2.8.2003, str. 7.


title: Sprawa C-652/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 października 2011 r. w sprawie T-19/06 Mindo Srl przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 19 grudnia 2011 r. przez Mindo Srl

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 października 2011 r. w sprawie T-19/06 Mindo Srl przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 19 grudnia 2011 r. przez Mindo Srl
   (Sprawa C-652/11 P)
   2012/C 49/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mindo Srl (przedstawiciele: C. Osti, A. Prastaro, G. Mastrantonio, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie w całości wyroku z dnia 5 października 2011 r. w sprawie T-19/06 Mindo Srl przeciwko Komisji Europejskiej, i, co za tym idzie

               —

               odesłanie sprawy Sądowi celem ponownego jej rozpatrzenia ze względu na to, że zaskarżony wyrok pozbawił Mindo prawa do pełnej kontroli sądowej w pierwszej instancji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie oparte zostało na dwóch następujących zarzutach naruszenia przepisów postępowania:

               Sąd Unii Europejskiej twierdzi, że Mindo nie ma interesu prawnego w kontynuacji niniejszego postępowania ze względu na to, iż nie odniesie żadnej korzyści ani z uchylenia zaskarżonego wyroku ani w związku z powództwem Alliance One International Inc. („Alliance One”) o zwrot części zapłaconej grzywny, ani w związku z powództwami odszkodowawczymi osób trzecich.

               Po pierwsze wnosząca odwołanie twierdzi, że należy uchylić powyższe stwierdzenia ze względu na to, iż naruszają one mające zastosowanie przepisy, opierają się na przeinaczonych okolicznościach faktycznych, a w każdym razie rozumowanie, które do nich doprowadziło, jest niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne.

               Po drugie wnosząca odwołanie twierdzi, że należy uchylić zaskarżony wyrok ze względu na to, iż pozbawia on Mindo prawa dostępu do sądu (a w konsekwencji prawa do pełnej kontroli sądowej), lub też, w przypadku, gdy należy rozumieć zaskarżony wyrok jako stwierdzający, że Mindo i Alliance One powinny były wnieść razem skargę w pierwszej instancji, ze względu na naruszenie ich prawa do obrony.


title: Sprawa T-439/11: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Sport-pari przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Białorusi — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Błąd w ocenie)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/28

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Sport-pari przeciwko Radzie
   (Sprawa T-439/11) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Białorusi - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Błąd w ocenie))
   (2015/C 034/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sport-pari ZAO (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci V. Vaitkutė Pavan, A. Smaliukas, E. Matulionyte i T. Milašauskas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf i E. Paasivirta, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25), rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1), decyzji Rady 2011/666/WPZiB z dnia 10 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 265, s. 17), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1000/2011 z dnia 10 października 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 265, s. 8), decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 285, s. 1), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 307, s. 7) w zakresie, w jakim te akty dotyczą strony skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi, rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi, decyzji Rady 2011/666/WPZiB z dnia 10 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1000/2011 z dnia 10 października 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi, a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczą one Sport-pari ZAO.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Sport-pari.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa T-419/11: Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – ETAD/Komisja (Pomoc państwa — Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/19

         Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – ETAD/Komisja
   (Sprawa T-419/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 222/22)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Etaireia Akiniton Dimosiou AE (ETAD), dawniej Ellinika Touristika Akinita AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Frangakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, H. van Vliet i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Elliniko Kazino Kerkyras AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Frangakis)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Koinopraxia Touristiki Loutrakiou AE OTA – Loutraki AE – Klab Otel Loutraki Kazino Touristikes kai Xenodocheiakes Epicheiriseis AE (Loutraki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/716/UE z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji [środek pomocy państwa C 16/10 (ex NN 22/10, ex CP 318/09)] (Dz.U. L 285, s. 25).

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w sprawie skargi,

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Etaireia Akiniton Dimosiou AE (ETAD) et d’Elliniko Kazino Kerkyras AE.

               3)

               Koinopraxia Touristiki Loutrakiou AE OTA – Loutraki AE – Klab Otel Loutraki Kazino Touristikes kai Xenodocheiakes Epicheiriseis AE supporterapokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011


title: Sprawa C-54/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Liung Hong Yangowi

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Liung Hong Yangowi
   (Sprawa C-54/12)
   2012/C 98/35
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di Pace di Revere

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Liung Hong Yang

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji?

               2)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegające jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie?

               3)

               Jeśli zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, to jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu?

      (1)  Dz.U L 348, s. 98.


title: Wykreślenie sprawy C-238/04

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/20

         Wykreślenie sprawy C-238/04 (1)

   (2005/C 45/44)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-238/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.7.2004


title: Sprawa T-639/11: Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2012 r. — Heads! przeciwko OHIM (HEADS) (Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji — Wycofanie wniosku o rejestrację — Umorzenie postępowania)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/34

         Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2012 r. — Heads! przeciwko OHIM (HEADS)
   (Sprawa T-639/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji - Wycofanie wniosku o rejestrację - Umorzenie postępowania)
   2012/C 366/68
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Heads! GmbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz i T. Bösling)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 października 2011 r. w sprawie R 2348/2010-1, dotyczącą wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego „HEADS” jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012.


title: Sprawa T-180/07: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2007 r. — Promomadrid Desarrollo Internacional de Madrid przeciwko OHIM (MADRIDEXPORTA)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/41

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2007 r. — Promomadrid Desarrollo Internacional de Madrid przeciwko OHIM (MADRIDEXPORTA)
   (Sprawa T-180/07)
   (2007/C 155/74)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Promomadrid Desarrollo Internacional de Madrid, S.A. (Madryt) (przedstawiciel: Aznar Alonso, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2007 r. odrzucająca zgłoszenie nr 4.659.553 złożonego wspólnotowego znaku towarowego MADRIDEXPORTA dla towarów i usług z klas 16, 35, 36, 38, 39, 41 i 42 jest niezgodna z rozporządzeniem Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               stwierdzenie, iż zamiast art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 do zgłoszenia złożonego wspólnotowego znaku towarowego MADRIDEXPORTA nr 4.659.553 zastosowanie ma art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94;

               —

               obciążenie strony pozwanej i w miarę możliwości interwenienta w kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: złożony znak towarowy „MADRIDEXPORTA” (zgłoszenie nr 4.659.553) dla towarów i usług z klas 16, 35, 36, 38, 39, 41 i 42.

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-278/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 2001/88/WE oraz 2001/93WE — Ochrona świń — Policja sanitarna — Brak transpozycji)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C-278/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 2001/88/WE oraz 2001/93WE - Ochrona świń - Policja sanitarna - Brak transpozycji)
   (2005/C 271/15)
   język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-278/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, wniesioną w dniu 29 czerwca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Braun i A. Bordes) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnik: A. Tiemann), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, M. Ilešič i E. Levits (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2001/88/WE z dnia 23 października 2001 r. oraz dyrektywy Komisji 2001/93/WE z dnia 9 listopada 2001 r., obie zmieniające dyrektywę 91/630/EWG ustanawiającą minimalne normy ochrony świń, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych dyrektyw.

               2.

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 228 z 11.9.2004


title: Sprawa T-335/09: Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2011 r. — Groupement Adriano, Jaime Ribeiro, Conduril przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Program MEDA I — Umowa o finansowaniu — Upoważnienie udzielone Unii Europejskiej w celu ściągnięcia wierzytelności należnych Królestwu Maroka od podmiotu trzeciego — Nota obciążeniowa — Ponaglenie — Akty nierozerwalnie związane z umową — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/25

         Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2011 r. — Groupement Adriano, Jaime Ribeiro, Conduril przeciwko Komisji
   (Sprawa T-335/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Program MEDA I - Umowa o finansowaniu - Upoważnienie udzielone Unii Europejskiej w celu ściągnięcia wierzytelności należnych Królestwu Maroka od podmiotu trzeciego - Nota obciążeniowa - Ponaglenie - Akty nierozerwalnie związane z umową - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2011/C 370/41
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupement Adriano, Jaime Ribeiro, Conduril — Construção, ACE (Porto, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci A. Pinto Cardoso i L. Fuzeta da Ponte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.-M. Rouchaud-Joët i S. Delaude, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata R. Farię da Cunhę)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, noty obciążeniowej nr 3230905272 wystawionej przez Komisję dnia 12 czerwca 2009 r., a po drugie, pisma z dnia 3 sierpnia 2009 r., którym Komisja nakazała zapłatę żądanej w nocie obciążeniowej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Groupement Adriano, Jaime Ribeiro, Conduril — Construção, ACE.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-397/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  18 listopada 2005 r.  — Fédération de l'hospitalisation privée przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 listopada 2005 r. — Fédération de l'hospitalisation privée przeciwko Komisji
   (Sprawa T-397/03) (1)

   (2006/C 22/46)

      Język postępowania: francuski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004


title: Sprawa T-175/14: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Walter Hundhausen przeciwko Komisji

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/48

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Walter Hundhausen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-175/14)
   2014/C 142/62
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Walter Hundhausen GmbH (Schwerte, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszonej w drodze zaproszenia do zgłaszania uwag (Dz.U. 2014, C 37, s. 73) decyzji pozwanej o wszczęciu formalnego postępowania na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie pomocy państwa SA.33995 C (2013) – Niemcy, wsparcie dla produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dla przedsiębiorstw energochłonnych dopłaty na podstawie ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca zasadniczo podnosi następujące zarzuty:

               1.

               Naruszenie podstawowych przepisów postępowania

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że pozwana niewystarczająco uzasadniła zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE swoją decyzję w sprawie wszczęcia formalnego postępowania kontrolnego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE. Decyzja wszczynająca postępowanie nie zawiera jakiejkolwiek odnośnej materialnej oceny, opartej na podstawach faktycznych i prawnych z punktu widzenia istnienia przesłanek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               2.

               Naruszenie traktatów

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że decyzja Komisji wszczynająca postępowanie narusza art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście wyjaśnia, że Trybunał orzekł już w swoim wyroku z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C-379/98 PreussenElektra, Rec. 2001, s. I 2099, że Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (ustawa o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, zwana dalej „EEG”) nie przyznaje żadnej pomocy państwa. EEG obowiązuje nadal niezmiennie w swoim zasadniczym kształcie. W szczególności nie uległy zmianie aspekty istotne dla oceny z punktu widzenia pomocy państwa. To samo odnosi się względem decyzji pozwanej z dnia 22 maja 2002 r. (Dz.U. C 164, s. 5), mocą której pozwana stwierdziła, że EEG nie stanowi żadnej pomocy państwa.

                           —

                           Następnie skarżąca utrzymuje, że zmniejszenie dopłaty EEG nie spełnia przesłanek pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście w szczególności twierdzi, że zmniejszenie dopłaty EEG nie stanowi żadnego przysporzenia, jakiego przedsiębiorstwo nie otrzymałoby w normalnych warunkach rynkowych, że nie posiada charakteru selektywnego, że w jej przypadku nie chodzi o pomoc przyznaną przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych oraz że nie prowadzi ani do zakłócenia konkurencji, ani nie ma negatywnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               3.

               Zgodność ze wspólnym rynkiem

                           —

                           W wypadku, gdyby Sąd stanął na stanowisku, że ma miejsce pomoc państwa, to w myśl opinii skarżącej byłaby ona zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) i c) TFUE.


title: Sprawa C-364/05: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 26 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/52

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 26 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-364/05) (1)

   (2006/C 326/107)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Sprawa T-634/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 9 grudnia 2011 r. przez Mario Paulo da Silva Tenreirę od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-72/10, da Silva Tenreiro przeciwko Komisji

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/40

         Odwołanie wniesione w dniu 9 grudnia 2011 r. przez Mario Paulo da Silva Tenreirę od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-72/10, da Silva Tenreiro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-634/11 P)
   2012/C 32/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mario Paulo da Silva Tenreiro (Kraainem, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.–N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               orzeczenie, że

                           —

                           wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-72/10 da Silva Tenreiro przeciwko Komisji, oddalający skargę wnoszącego odwołanie, zostaje uchylony;

               —

               w drodze nowego rozstrzygnięcia:

               —

               orzeczenie, że

                           —

                           decyzja Komisji Europejskiej odrzucająca kandydaturę wnoszącego odwołanie na wolne stanowisko dyrektora Dyrekcji E „Wymiar sprawiedliwości” w Dyrekcji Generalnej (DG) „Wymiar sprawiedliwości, wolność i bezpieczeństwo”, a także decyzja powołująca na to stanowisko panią K, są nieważne;

                           —

                           Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi 4 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej w ten sposób, że oddalił on zarzut dotyczący nadużycia władzy mimo poważnych poszlak wskazujących na takie nadużycie, na które powoływał się skarżący, podczas gdy odwrócenie ciężaru dowodu powinno zostać stwierdzone z poszanowaniem zasady równości stron przed Sądem.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia równości broni stron poprzez odmowę nakazania przedłożenia między innymi sprawozdania z oceny p. K za okres, w którym wykonywała obowiązki dyrektora dyrekcji „Bezpieczeństwo” DG „Wymiar sprawiedliwości, wolność i bezpieczeństwo”, podczas gdy organ powołujący uzasadniał odrzucenie jej kandydatury na to stanowisko prawdopodobną niezdatnością w świetle jej pracy świadczonej w charakterze p.o. dyrektora, przy czym należy pamiętać o tym, że może zostać powołana na stanowisko dyrektora dyrekcji „Wymiar Sprawiedliwości” tej samej DG z uwzględnieniem tego samego doświadczenia na stanowisku dyrektora.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący przeinaczenia faktów, co polega na tym, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, iż chodzi tu o dwa odrębne postępowania mające na celu obsadzenie stanowiska dyrektora („Wymiar Sprawiedliwości” i „Bezpieczeństwo”) i że wynik jednego z nich nie ma wpływu na wynik drugiego.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności, praw do obrony i obowiązku uzasadnienia, co nastąpiło w ten sposób, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie ustosunkował się do zarzutu — podniesionego przez wnoszącego odwołanie na rozprawie — oczywistego błędu w ocenie, opierając się na siatce oceny, którą posługiwała się komisja preselekcyjna, o której wnoszący odwołanie dowiedział się z załącznika do odpowiedzi na skargę, a Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że nie jest konieczna druga wymiana pism.


title: Sprawa T-313/05: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2005 r. przez Microsoft Corporation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/16

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2005 r. przez Microsoft Corporation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-313/05)
   (2005/C 257/31)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Microsoft Corporation z siedzibą w Waszyngtonie (Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: J.-F. Bellis, lawyer i I. Forrester, QC)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich.
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 1 czerwca 2005 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W następstwie decyzji Komisji z dnia 24 marca 2004 r., będącej przedmiotem postępowania w sprawie T-201/04 (1), zgodnie z którą skarżąca została zobowiązana, w celu zapewnienia kompatybilności z Windows, do wyjawienia specyfikacji technicznej niektórych protokołów Windows, Komisja poinformowała skarżącą pismem z dnia 1 czerwca 2005 r., iż w jej opinii, skarżąca jest zobowiązana do umożliwienia dystrybucji osobom trzecim, nie będącym licencjobiorcami, programów komputerowych w formacie kodu źródłowego, stworzonych przez konkurentów na podstawie wyjawionych specyfikacji technicznych protokołów Windows, o ile programy te nie zawierają wynalazku skarżącej, spełniającego kryteria nowości i innowacyjności.
   Skarżąca kwestionuje stanowisko Komisji zawarte w piśmie z dnia 1 czerwca 2005 r. twierdząc, iż rozpowszechnianie przedmiotowych programów komputerowych w formacie kodu źródłowego zapewniłoby podmiotom nie będącym licencjobiorcami dostęp do tajemnic handlowych, bez możliwości zapewnienia skarżącej ich poufności w okresie, gdy podlegają warunkom licencji, tak jak ma to miejsce, w przypadku licencjobiorców.
   Zdaniem skarżącej pismo z dnia 1 czerwca 2005 r. stanowi bezprawne pozbawienie skarżącej jej prawa własności, a Komisja nie posiadała uprawnienia do nałożenia na skarżącą obowiązków wykraczających poza zakres wymagany decyzją z dnia 24 marca 2004 r., podczas gdy powołane pismo służy rzekomo wykonaniu tej decyzji.
   Skarżąca podnosi ponadto, iż pismo z dnia 1 czerwca 2005 r. narusza zasadę proporcjonalności, gdyż wykracza poza to, co jest niezbędne dla usunięcia nadużyć stwierdzonych w decyzji z dnia 24 marca 2004 r.
   Ponadto, skarżąca twierdzi, iż określony w piśmie z dnia 1 czerwca 2005 r. wymóg badania nowości i stopnia innowacyjności narusza zasadę pewności prawa, gdyż jest niejasny, niedokładny oraz trudny do zastosowania w sposób wiarygodny, w kontekście tajemnicy handlowej.
   W końcu, skarżąca utrzymuje, iż pismo z dnia 1 czerwca 2005 r. narusza zasady międzynarodowego prawa publicznego wiążące Wspólnotę, bowiem ustanawia wymóg wyjawienia informacji objętych prawem własności na skalę światową, posiada zatem charakter ekstraterytorialny.

      (1)  Dz.U. L 179 z 10.07.2004 r., str. 18.


title: Sprawa T-97/12: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/29

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-97/12)
   2012/C 151/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami przytoczonymi w sprawie T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 13


title: Sprawa C-43/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/23

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-43/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2006/C 131/41)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: V. Kreuschitz, D. Martin i H. Kreppel, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec [Przedstawiciel: U. Forsthoff, pełnomocnik]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niedokonanie w przewidzianym terminie transpozycji dyrektywy Rady 2000/78 z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. L 303, str. 16)
   Sentencja

               1)

               Nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, co dotyczy dyskryminacji ze względu na religie lub przekonania, niepełnosprawność, jak również orientacje seksualną. Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy niniejszej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec jest obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005


title: Sprawa T-116/06: Skarga wniesiona w dniu  13 kwietnia 2006 r.  — Oakley przeciwko OHIM

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/17

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2006 r. — Oakley przeciwko OHIM
   (Sprawa T-116/06)
   (2006/C 154/46)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Oakley, Inc. (Foothill Ranch, Stany Zjednoczone) [Przedstawiciel: adwokat Michaela Huth-Dierig]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem po stępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vinticinque Ltd (Hailsham, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie R 682/2004-1,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarejestrowany wspólnotowy

      znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „O STORE” dla usług z klasy 35 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 074 599

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Venticinque Ltd.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy „THE O STORE” dla towarów i usług z klas 18 i 25

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe stwierdzenie nieważności wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania zarówno skarżącej, jak i Venticinque Ltd

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ towary i usługi nie są do siebie absolutnie podobne, a w odniesieniu do pozostających w konflikcie znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd z uwagi na to, że charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego „THE O STORE” jest bardzo ograniczony. Ponadto nie dostarczono jakiegokolwiek dowodu, że „THE O STORE” jest w jakikolwiek sposób znany lub utrwalony na rynku francuskim.


               2.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/21

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Trybunał Stanu Księstwa Liechtenstein dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie Liechtensteinische Gesellschaft für Umweltschutz (stowarzyszenie na rzecz ochrony środowiska w Liechtensteinie) przeciwko gminie Vaduz
   (Sprawa E-3/15)
   (2015/C 217/07)
   W dniu 22 stycznia 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 20 stycznia 2015 r. przez Trybunał Stanu Księstwa Liechtenstein (Staatsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein) dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Liechtensteinische Gesellschaft für Umweltschutz (stowarzyszenie na rzecz ochrony środowiska w Liechtensteinie) przeciwko gminie Vaduz w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy dyrektywa 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko ma w Księstwie Liechtensteinu zastosowanie do procedur OOŚ, które w dalszym ciągu, na mocy przepisów przejściowych, opierają się na ustawie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (Gesetz über die Umweltverträglichkeitsprüfung) z dnia 10 marca 1999 r. („dawna wersja ustawy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko”)?

               2.

               Jeżeli tak, czy w niniejszym przypadku ma miejsce bezprawne ograniczenie prawa skargi organizacji środowiskowych przewidzianego na mocy art. 11 dyrektywy 2011/92/UE w związku z art. 20 dawnej wersji ustawy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli rząd podejmuje ogólną decyzję odnośnie do zgodności przedsięwzięcia z zasadami ochrony środowiska zgodnie z art. 16 dawnej wersji ustawy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w oddzielnym postępowaniu, ale pozostawia rozstrzygnięcie zasadniczych kwestii dotyczących zgodności przedsięwzięcia z zasadami ochrony środowiska w formie warunków późniejszym procedurom udzielania zezwoleń w ramach przepisów szczególnych?

               3.

               Jeżeli tak, czy art. 11 dyrektywy 2011/92/UE wywiera skutek bezpośredni w związku z przedmiotową procedurą OOŚ, co stanowi podstawę indywidualnej skargi do Trybunału Stanu?

               4.

               Jaka byłaby konsekwencja prawna naruszenia prawa skargi w niniejszym przypadku zgodnie z przedmiotową dyrektywą w odniesieniu do pytań 2 i 3?


title: Sprawa C-533/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Työtuomioistuin (Finlandia) w dniu 9 października 2013 r. — Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry przeciwko Öljytuote ry, Shell Aviation Finland Oy

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Työtuomioistuin (Finlandia) w dniu 9 października 2013 r. — Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry przeciwko Öljytuote ry, Shell Aviation Finland Oy
   (Sprawa C-533/13)
   2013/C 352/18
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Työtuomioistuin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Auto — ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry

      Strona pozwana: Öljytuote ry, Shell Aviation Finland Oy

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/104/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że na władze krajowe włącznie z sądami nałożony jest mający trwałe zastosowanie obowiązek zapewnienia dostępnymi im środkami, że nie obowiązują, względnie nie są stosowane krajowe przepisy lub postanowienia układów zbiorowych pracy naruszające przepisy dyrektywy?

               b)

               Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, wedle których korzystanie z pracowników tymczasowych jest dopuszczalne jedynie w wyszczególnionych przypadkach, takich jak wyrównanie okresów zwiększonego natężenia pracy lub w przypadku prac, które nie mogą zostać wykonane przez stałych pracowników przedsiębiorstwa? Czy długoterminowe korzystanie z pracowników tymczasowych obok pracowników stałych przedsiębiorstwa w ramach zwykłych zadań pracowniczych przedsiębiorstwa może zostać zakwalifikowane jako zakazane korzystanie z pracowników tymczasowych?

               c)

               Jeżeli krajowe przepisy zostaną uznane za sprzeczne z dyrektywą, jakimi środkami dysponuje sąd, aby osiągnąć cele dyrektywy, gdy chodzi o układ zbiorowy pracy wiążący podmioty prywatne?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej; Dz.U. L 327, s. 9.


title: Sprawa F-38/11: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/22

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-38/11)
   2011/C 179/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego, który został przeniesiony w dniu 1 września 2009 r. z Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej do Parlament Europejskiego, w ramach postępowania w sprawie awansu w 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 4 stycznia 2011 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AD7 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2009 r.;

               —

               jeśli zaistnieje taka konieczność, stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD7 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2009 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-370/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 9 lipca 2015 r. przez CJ od wyroku wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-159/12 i F-161/12 CJ/ECDC

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/51

         Odwołanie wniesione w dniu 9 lipca 2015 r. przez CJ od wyroku wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-159/12 i F-161/12 CJ/ECDC
   (Sprawa T-370/15 P)
   (2015/C 311/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie:
      CJ (Agios Stefanos, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

      Druga strona postępowania: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawach połączonych F-159/12 i F-161/12 CJ/ECDC, w zakresie, w jakim w wyroku tym:

                           —

                           oddalono skargę w sprawie F-159/12 w części i obciążono wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami;

                           —

                           oddalono skargę w sprawie F-161/12 w całości i obciążono wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez ECDC;

                           —

                           zasądzono od wnoszącego odwołanie na rzecz Sądu kwotę 2  000 EUR w celu zwrotu części kosztów, których można było uniknąć, a które Sąd musiał ponieść;

               —

               w rezultacie, w wypadku, gdy odwołanie zostanie uznane za zasadne:

                           —

                           stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 24 lutego 2012 r.;

                           —

                           zasądzenie od ECDC zadośćuczynienia, oszacowanego ex aequo et bono na 80  000 EUR za krzywdę doznaną przez wnoszącego odwołanie i podniesioną w pierwszym zarzucie skargi w sprawie F-161/12;

                           —

                           zasądzenie od ECDC zadośćuczynienia, oszacowanego ex aequo et bono na 56  800 EUR za krzywdę doznaną przez wnoszącego odwołanie i podniesioną w incydentalnych żądania odszkodowawczych przedstawionych w trakcie postępowania w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie ECDC wszystkimi kosztami postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd naruszył zasadę kontradyktoryjności, gdy odrzucił ze względu na niedopuszczalność replikę skarżącego z uwagi na to, iż replika ta, jak również załączniki do niej nie wiązały się bezpośrednio z niektórymi załącznikami odpowiedzi na skargę przedstawioną przez ECDC.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd nie wydał orzeczenia w przedmiocie żądań incydentalnych podniesionych po raz pierwszy w ramach postępowania i dotyczących naprawienia krzywdy spowodowanej niektórymi oświadczeniami zawartymi w odpowiedzi na skargę przedstawioną przez ECDC.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd naruszył przepisy art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego, gdy orzekł, że nie może zbadać prawdziwości twierdzeń na temat złego zarządzania finansami ECDC, ponieważ zostały już one zbadane przez OLAF.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Sąd dokonał błędnej wykładni:

                           —

                           art. 47 lit. b) pkt (ii) w związku z art. 86 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”), gdy orzekł, że skarżący mógł zostać zwolniony z pracy ze względu na niesubordynację bez postępowania dyscyplinarnego;

                           —

                           art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w świetle terminów przyznanych skarżącemu do przedstawienia swojego stanowiska przed zwolnieniem z pracy;

                           —

                           art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, gdy uwzględnił jako dowody oskarżenia, zgodnie z którymi skarżący popełnił czyny karalne, podczas gdy nie był on nigdy ani ścigany karnie, ani skazany za takie czyny przez sąd karny;

                           —

                           ciążącego na pracodawcy obowiązku staranności, orzekając, że ECDC nie musiał przyznać skarżącemu pewnego zakresu prawa do obrony w trakcie dochodzenia administracyjnego na podstawie załącznika IX do regulaminu pracowniczego.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Sąd dokonał błędnej wykładni zarzutów pierwszego, piątego i ósmego oraz wniosków.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, ze Sąd dokonał błędnej kwalifikacji prawnej niektórych okoliczności faktycznych.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że Sąd przeinaczył niektóre dowody.


20150731023616742015/C 270/035542013CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL201506113311Sprawy połączone C-554/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Z. Zh./Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie/I. O. (Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Dyrektywa 2008/115/WE – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego – Artykuł 7 ustęp 4 – Pojęcie zagrożenia dla porządku publicznego – Okoliczności, w których państwa członkowskie mogą odstąpić od wyznaczenia terminu dobrowolnego wyjazdu lub wyznaczyć termin krótszy niż siedem dni)
 ---documentbreak--- C2702015PL310120150611PL00033131Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Z. Zh./Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie/I. O.
   (Sprawy połączone C-554/13) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2008/115/WE — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego — Artykuł 7 ustęp 4 — Pojęcie zagrożenia dla porządku publicznego — Okoliczności, w których państwa członkowskie mogą odstąpić od wyznaczenia terminu dobrowolnego wyjazdu lub wyznaczyć termin krótszy niż siedem dni)”2015/C 270/03Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Z. Zh., Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, I. O

      Sentencja

            1)

            Artykuł 7 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce krajowej, zgodnie z którą przyjmuje się, że obywatel państwa trzeciego, który nielegalnie przebywa na terytorium państwa członkowskiego, stanowi zagrożenie dla porządku publicznego w rozumieniu tego przepisu, jedynie na tej podstawie, że obywatel ten jest podejrzewany o popełnienie czynu podlegającego w prawie krajowym karze jako występek lub zbrodnia lub został skazany za popełnienie takiego czynu.

            2)

            Artykuł 7 ust. 4 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku obywatela państwa trzeciego nielegalnie przebywającego na terytorium państwa członkowskiego, który jest podejrzewany o popełnienie czynu podlegającego w prawie krajowym karze jako występek lub zbrodnia lub został skazany za popełnienie takiego czynu, istotne dla oceny kwestii, czy obywatel ten stanowi zagrożenie dla porządku publicznego w rozumieniu tego przepisu, są inne elementy, takie jak rodzaj i waga czynu, czas, jaki upłynął od jego popełnienia, jak również fakt, że w chwili zatrzymania przez organy krajowe obywatel ten był trakcie opuszczania terytorium tego państwa członkowskiego. Znaczenie dla tej oceny będzie miała również, w stosownym przypadku, każda okoliczność dotycząca wiarygodności podejrzenia popełnienia przez danego obywatela państwa trzeciego zarzucanego mu występku lub zarzucanej mu zbrodni.

            3)

            Artykuł 7 ust. 4 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że skorzystanie z przewidzianej w tym przepisie możliwości odstąpienia od wyznaczenia terminu dobrowolnego wyjazdu, w przypadku gdy obywatel państwa trzeciego stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, nie wymaga ponownego badania elementów, które były już zbadane w celu stwierdzenia istnienia tego zagrożenia. Wszystkie przepisy lub praktyka państwa członkowskiego w tej dziedzinie powinny jednak gwarantować indywidualne ustalanie, czy brak terminu dobrowolnego wyjazdu jest zgodny z prawami podstawowymi tego obywatela.

      (
         1
      )	Dz.U. C 9 z 11.1.2014.


title: Sprawa T-724/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 lipca 2015 r. – European Children’s Fashion Association i Instituto de Economía Pública/Komisja i EACEA [Skarga o stwierdzenie nieważności — Klauzula arbitrażowa — Program działań „Lifelong Learning (2007-2013)” — Program „Brand & Merchandising manager for SMEs in the childrens’ product sector” — Wstępne pismo informacyjne — Nota obciążeniowa — Tożsamość strony pozwanej — Częściowa niedopuszczalność]

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/28

         Postanowienie Sądu z dnia 22 lipca 2015 r. – European Children’s Fashion Association i Instituto de Economía Pública/Komisja i EACEA
   (Sprawa T-724/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Klauzula arbitrażowa - Program działań „Lifelong Learning (2007-2013)” - Program „Brand & Merchandising manager for SMEs in the childrens’ product sector” - Wstępne pismo informacyjne - Nota obciążeniowa - Tożsamość strony pozwanej - Częściowa niedopuszczalność])
   (2015/C 320/44)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: European Children’s Fashion Association (Walencja, Hiszpania) i Instituto de Economía Pública, SL (Walencja) (przedstawiciel: A. Haegeman, adwokat)

      Strony pozwane: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i S. Lejeune, pełnomocnicy) i Agencja Wykonawcza do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) (przedstawiciele: H. Monet i A. Jaume, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, wniosek na podstawie art. 272 TFUE mający na celu stwierdzenie niezasadności żądania EACEA o zwrot subwencji wypłaconych skarżącej ad. 1 na podstawie porozumienia zawartego w celu realizacji projektu „Brand & Merchandising manager for SMEs in the childrens’ product sector”, a tytułem żądania ewentualnego wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, wstępnego pisma informacyjnego EACEA z dnia 1 sierpnia 2014 r. informującego skarżącą ad. 1, że jest ona zobowiązana do zwrotu kwoty 82  378,81 EUR w wyniku audytu rzeczonego projektu, a po drugie, noty obciążeniowej nr 3241401420 wystawionej przez EACEA w dniu 5 sierpnia 2014 r. w celu odzyskania powyższej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim jest skierowana przeciwko Komisji Europejskiej.

               2)

               European Children’s Fashion Association i Instituto de Economía Pública, SL pokrywają koszty postępowania w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa C-269/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-539/10, Acino AG (wcześniej Acino Pharma GmbH) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 maja 2013 r. przez Acino AG

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-539/10, Acino AG (wcześniej Acino Pharma GmbH) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 maja 2013 r. przez Acino AG
   (Sprawa C-269/13 P)
   2013/C 215/10
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Acino AG (przedstawiciele: R. Buchner i E. Burk, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie T-539/10 w związku z naruszeniem prawa Unii oraz stwierdzenie nieważności decyzji drugiej strony postępowania K(2010) 2203, K(2010) 2205, K(2010) 2210 i K(2010) 2218 z dnia 29 marca 2010 r. oraz decyzji K(2010) 6430, K(2010) 6432, K(2010) 6434 i K(2010) 6435 z dnia 16 września 2010 r. dotyczących produktów leczniczych Clopidogrel Acino — Clopidogrel, Clopidogrel ratiopharm — Clopidogrel, Clopidogrel Hexal — Clopidogrel i Clopidogrel ratiopharm GmbH — Clopidogrel

               —

               Obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Dla celów uzasadnienia odwołania wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów.
   W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi naruszenie i nieprawidłowe zastosowanie art. 20 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (1) w związku z art. 116, 117 dyrektywy (WE) nr 2001/83 (2) oraz zasady ostrożności. Sąd nieprawidłowo przyjął, że wskazane w zaskarżonych decyzjach Komisji naruszenia zasad i wytycznych dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych uzasadniają praktyczne, nieobalone domniemanie potencjalnych wad jakościowego i ilościowego składu produktów leczniczych.
   Drugi zarzut dotyczy błędnej oceny prawnej okoliczności faktycznych ustalonych przez Sąd. Sąd nie uwzględnił, że Komisja, poprzez ogólne odesłanie do „utracenia zaufania” wskutek naruszenia zasad i wytycznych dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych, uchybiła obowiązkowi dochowania staranności i uzasadnienia, ponieważ nie przedłożyła istotnych, ani spójnych wskazówek ilościowego lub jakościowego naruszenia w zakresie produktów leczniczych.
   Zarzut trzeci dotyczy błędnego zastosowania zasady proporcjonalności. Wnosząca odwołanie przedstawiła udokumentowane dowody, zgodnie z którymi zagrożenie dla zdrowia związane z wytwarzanymi produktami leczniczymi mogło zostać wykluczone, w związku z czym w szczególności nakazana przez Komisję następczo zmiana dopuszczenia oraz wycofanie produktu nie były konieczne i proporcjonalne.
   Zarzut czwarty dotyczy błędnej weryfikacji swobodnego uznania. Sąd doszedł w związku z błędną „absolutyzacją” zasad i wytycznych dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych do nieprawidłowego wniosku, że Komisja w oczywisty sposób nie przekroczyła swego zakresu uznania uzasadniając decyzje jedynie nieodwołalnie zaistniałą „utratą zaufania”.
   Ostatni zarzut dotyczy braku uwzględnienia wymogów uzasadnienia na podstawie art. 81 ust. 1 rozporządzenia nr 726/2004/WE. Komisja w ogóle nie rozpatrzyła w uzasadnieniu decyzji udokumentowanych dowodów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie, w związku z czym decyzje są formalnie niekompletne i niezgodne z prawem.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków; Dz.U. L 136, s. 1.

      (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi; Dz.U. L 311, s. 67.


title: Sprawa T-350/05: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2005 — Republika Finlandii/Komisja

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/32

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2005 — Republika Finlandii/Komisja
   (Sprawa T-350/05)
   (2005/C 281/58)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Finlandii [Przedstawiciel: Tuula Pynnä]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wydanej i notyfikowanej dnia 8 lipca 2005 r., w której Komisja, wbrew obowiązkowi lojalnej współpracy ustanowionemu w art. 10 WE i orzecznictwu Trybunału Sprawiedliwości dotyczącemu płatności warunkowych, odmówiła wszczęcia negocjacji z Republiką Finlandii dotyczących warunkowych płatności należności celnych nałożonych z mocą wsteczną, których zapłaty przez Finlandię wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi do dnia zapłaty Komisja domaga się w postępowaniu w sprawie naruszenia nr 2003/2180, wszczętym na podstawie art. 226 WE.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że w sprawie tej nie zachodzi obowiązek działania w rozumieniu art. 232 WE. Finlandia skierowała do Komisji pismo na podstawie tego artykułu, w którym w myśl zasady lojalnej współpracy ustanowionej w art. 10 WE oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich dotyczącego płatności warunkowych zwróciła się o wydanie decyzji o wszczęciu negocjacji na temat płatności spornych należności celnych i stosownych odsetek za zwłokę w sposób warunkowy, do czasu wydania przez Trybunał orzeczenia w tej sprawie.
   Finlandia uważa, iż przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła Traktat WE lub reguły prawne związane z jego stosowaniem w rozumieniu art. 230 WE akapit drugi odmawiając, wbrew zasadzie lojalnej współpracy ustanowionej w art. 10 WE i orzecznictwu Trybunału Sprawiedliwości dotyczącemu płatności warunkowych, wszczęcia negocjacji dotyczących warunkowych płatności należności celnych nałożonych z mocą wsteczną, których zapłaty przez Finlandię wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi do dnia zapłaty Komisja domaga się na podstawie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (1) w postępowaniu w sprawie naruszenia nr 2003/2180, a także, iż decyzja odmowna narusza art. 253 WE ze względu na brak uzasadnienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, z 31.5.2000, str. 1).


title: Sprawa T-89/15: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – Niagara Bottling/EUIPO (NIAGARA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy NIAGARA – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/50

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – Niagara Bottling/EUIPO (NIAGARA)
      (Sprawa T-89/15) (1)

      ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy NIAGARA - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2016/C 211/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Niagara Bottling LLC (Ontario, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Jakab, A. Schifko i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 grudnia 2014 r. (sprawa R 784/2014-5) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego NIAGARA.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Niagara Bottling LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa F-79/11: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/47

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-79/11)
   2011/C 311/86
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Odszkodowanie za rzekomo poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za rzekomo doznaną krzywdę ze względu na niewykonanie wyroku F-128/07.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR z uwagi na utracone szanse wskutek niepodjęcia działań w zakresie wykonania wyroku;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 5 000 EUR z uwagi na krzywdę doznaną w związku z brakiem jakiejkolwiek informacji ze strony Komisji na temat działań, jakie miała zamiar podjąć celem wykonania wyroku stwierdzającego nieważność;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-472/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Alstom Power Hydro przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 18 ust. 4 — Krajowe przepisy wyznaczające trzyletni termin przedawnienia na zwrot nadpłaty VAT)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Alstom Power Hydro przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-472/08) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 18 ust. 4 - Krajowe przepisy wyznaczające trzyletni termin przedawnienia na zwrot nadpłaty VAT)
   2010/C 63/21
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alstom Power Hydro

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 18 ust. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 23) — Przepisy krajowe ustanawiające trzyletni termin na wniesienie wniosku o zwrot nadpłaconego podatku

      Sentencja

   Art. 18 ust. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, takim jak przepisy będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, wyznaczającym trzyletni termin przedawnienia na wystąpienie z wnioskiem o zwrot nadpłaty podatku od wartości dodanej nienależnie pobranej przez organy administracji skarbowej tego państwa..

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa T-354/07: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2007 r. — Pfizer przeciwko OHIM — ISDIN (FOTOPROTECTOR ISDIN)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/63

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2007 r. — Pfizer przeciwko OHIM — ISDIN (FOTOPROTECTOR ISDIN)
   (Sprawa T-354/07)
   (2007/C 269/115)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Pfizer Ltd (Sandwich, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck, T. Dolde, oraz M. Hawkins, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Isdin, SA (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie R 567/2006-1; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „FOTOPROTECTOR ISDIN” dla towarów należących między innymi do klasy 5 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 075 597

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Isdin, SA

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Krajowy słowny znak towarowy „ISTIN” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień w zakresie, w jakim unieważniono wspólnotowy znak towarowy

      Podniesione zarzuty: Naruszenie przysługującego stronie skarżącej na mocy art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94 prawa do bycia wysłuchanym oraz naruszenie art. 52 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.


title: Sprawa C-151/11: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 22 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Condor Flugdienst GmbH przeciwko Jürgenowi Dörschelowi

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/14

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 22 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Condor Flugdienst GmbH przeciwko Jürgenowi Dörschelowi
   (Sprawa C-151/11) (1)

   2011/C 340/26
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa C-119/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Société fiduciaire nationale d’expertise comptable przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la fonction publique (Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 2006/123/WE — Artykuł 24 — Wykluczenie wszelkich całkowitych zakazów dotyczących informacji handlowych dostarczanych przez zawody regulowane — Zawód eksperta księgowego — Zakaz akwizycji)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Société fiduciaire nationale d’expertise comptable przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la fonction publique
   (Sprawa C-119/09) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuł 24 - Wykluczenie wszelkich całkowitych zakazów dotyczących informacji handlowych dostarczanych przez zawody regulowane - Zawód eksperta księgowego - Zakaz akwizycji)
   2011/C 152/05
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société fiduciaire nationale d’expertise comptable

      Strona pozwana: Ministre du budget, des comptes publics et de la fonction publique

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État (Francja) — Wykładnia dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36), a w szczególności jej art. 24 odnoszącego się do informacji handlowych dostarczanych przez zawody regulowane — Praktyki handlowe takie jak akwizycja — Wykluczenie w odniesieniu do zawodów regulowanych, o których mowa w dyrektywie, wszelkich zakazów o charakterze generalnym, niezależnie od formy danej praktyki handlowej, czy też możliwość utrzymania przez państwa członkowskie zakazów o charakterze generalnym w odniesieniu do określonych praktyk handlowych, takich jak akwizycja?

      Sentencja

   Artykuł 24 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, które całkowicie zakazują przedstawicielom zawodu regulowanego, takiego jak zawód eksperta księgowego, podejmowania działań akwizycyjnych.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa C-272/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 5 czerwca 2014 r. – Skatteministeriet przeciwko Baby Dan A/S

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 5 czerwca 2014 r. – Skatteministeriet przeciwko Baby Dan A/S
   (Sprawa C-272/14)
   2014/C 253/27
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteministeriet

      Strona pozwana: Baby Dan A/S

      Pytania prejudycjalne

   Czy wrzeciona posiadające szczególne, opisane powyżej właściwości należy klasyfikować do pozycji CN 7318, czy też do pozycji CN 8302?


title: Sprawa C-435/09: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-435/09)
   2010/C 24/46
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek, J.-B. Laignelot i C.A.H.M. ten Dam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania

               1)

               stwierdzenie, że nieprzyjmując przepisów niezbędnych dla prawidłowego i pełnego wykonania,
               : art. 4 ust. 2 i 3 w związku z załącznikami II i III,
               : art. 4 ust. 1 w związku z załącznikiem I pkt 8 lit. a), pkt 18 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b) oraz
               : art. 4 ust. 2 i 3 w związku z załącznikami II i III oraz załącznika III jako takiego,
               dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1), w brzmieniu nadanym jej przez dyrektywę Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r.,
               Belgia nie wywiązała się z zobowiązań ciążących na niej na mocy tej dyrektywy.

               2.

               obciążenie Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu Komisja powołała się na następujące względy:

               a)

               W odniesieniu do ustawodawstwa Regionu Flamandzkiego Komisja stwierdza, że jeżeli chodzi o określenie obowiązku poddania projektów wymienionych w załączniku II do dyrektywy ocenie wpływu na środowisko, zgodnie z art. 5-10 dyrektywy, ustawodawstwo to nie bierze pod uwagę wszystkich relewantnych kryteriów wskazanych w załączniku III do dyrektywy. Rząd flamandzki nie wykazał, jakoby wskazane przez niego alternatywne procedury stosowane do przedmiotowych projektów spełniały wymogi art. 2 i art. 5-10 dyrektywy.

               b)

               W odniesieniu do ustawodawstwa Regionu Walońskiego Komisja stwierdza po pierwsze, że dla projektów wymienionych w pkt 18 lit. a) załącznika I (Zakłady przemysłowe do produkcji pulpy z drewna lub podobnych materiałów włóknistych) ustawodawstwo to określa próg, podczas gdy dyrektywa takiego progu nie przewiduje, a dla projektów wymienionych w pkt 8 lit. a) załącznika I (porty śródlądowe) określa próg wyrażony liczbą statków a nie liczbą ton, jak tego dokonuje dyrektywa. Po drugie Komisja stwierdza, że w ustawodawstwie Regionu Walońskiego art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy nie został prawidłowo transponowany.

               c)

               W odniesieniu do ustawodawstwa Regionu Bruksela-stolica Komisja stwierdza po pierwsze, że dokonując transpozycji art. 4 ust. 3 dyrektywy w ustawodawstwie tym nie wzięto pod uwagę wszystkich kryteriów selekcji wymienionych w załączniku III dyrektywy i że wskazane przez rząd Brukseli alternatywne sposoby oceny nie mają wszystkich cen wskazanych w dyrektywie. Po drugie Komisja stwierdza, że ustawodawstwo to nie dokonuje transpozycji załącznika III jako takiego.

      (1)  Dz.U. L 175, s. 40.


title: Sprawa C-608/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 września 2011 r. w sprawie T-267/10, Land Wien przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 listopada 2011 r. przez Land Wien

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/43

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 września 2011 r. w sprawie T-267/10, Land Wien przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 listopada 2011 r. przez Land Wien
      (Sprawa C-608/11 P)
      (2012/C 25/80)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Land Wien (przedstawiciel: W.G. Schärf, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie żąda

                  —

                  zmiany przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej postanowienia Sądu Unii Europejskiej (szósta izba) z dnia 20 września 2011 r. w sprawie T-267/10 w ten sposób, aby uwzględnić w całości żądania;

                  —

                  obciążenia Komisji Europejskiej kosztami postępowania w pierwszej i drugiej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie skierowane jest przeciwko postanowieniu Sądu z dnia 20 września 2011 r., mocą którego Sąd oddalił skargę skarżącego i wnoszącego odwołanie dotyczącą zasadniczo żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 25 marca 2010 r. o umorzeniu postępowania w sprawie skargi złożonej do niej przez skarżącą, dotyczącej projektu rozbudowy bloków 3 i 4 elektrowni jądrowej Mochovce (Republika Słowacka), jak również żądania stwierdzenia bezczynności Komisji w rozumieniu art. 265 TFUE, ze względu na nieprzekazanie stronie skarżącej wszystkich żądanych dokumentów dotyczących tego projektu, z naruszeniem rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1).
      Sąd naruszył traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej poprzez niedokonanie jego wykładni w świetle traktatu z Lizbony. Sąd pominął, że traktat z Lizbony podniósł określone w art. 42 Karty praw podstawowych prawo dostępu do dokumentów do rangi prawa podlegającego pod rozstrzygnięcie sądowe, na którym to prawie wnoszący odwołanie może się bezpośrednio oprzeć w celu uzyskania od Komisji wszystkich informacji, jakie otrzymała ona w związku z rozbudową elektrowni jądrowej Mochovce.
      Wbrew stanowisku Sądu, pismo Komisji w odpowiedzi na zapytanie skarżącego i wnoszącego odwołanie stanowi decyzję podlegającą zaskarżeniu w rozumieniu art. 263 TFUE. Wynika to z utrwalonego orzecznictwa Trybunału, a w szczególności z wyroku z dnia 11 listopada 1981 r. w sprawie 60/81 IBM.

         (1)  Dz.U. L 145, s. 43


title: Sprawa T-358/14: Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Hoteles Catalonia/OHIM – Fundació Catalunya-La Pedrera, fundació especial (HOTEL CATALONIA LA PEDRERA)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/26

         Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Hoteles Catalonia/OHIM – Fundació Catalunya-La Pedrera, fundació especial (HOTEL CATALONIA LA PEDRERA)
   (Sprawa T-358/14) (1)

   (2015/C 228/36)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-519/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 29 września 2011 r. przez Sandro Goziego od wyroku wydanego w dniu 20 lipca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-116/10 Gozi przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/41

         Odwołanie wniesione w dniu 29 września 2011 r. przez Sandro Goziego od wyroku wydanego w dniu 20 lipca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-116/10 Gozi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-519/11 P)
   2011/C 347/73
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sandro Gozi (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Passalacqua i G. Calcerano)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrekcji generalnej do spraw zasobów ludzkich i bezpieczeństwa — dyrekcji D — HR.D.2/MB/dh Ares (2010) — Y96985 z dnia 6 sierpnia 2010 r.;

               —

               ustalenie i stwierdzenie, że przysługuje mu prawo do zwrotu kosztów i w efekcie nakazanie zapłaty na jego rzecz kwoty 24480 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy decyzji, na mocy której Komisja odmówiła zwrotu kosztów w kwocie 24 480 EUR poniesionych przez wnoszącego odwołanie w ramach postępowania karnego we Włoszech.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi zarzut dotyczący faktu, że wydaje się, iż zaskarżony wyrok jest obarczony wadami prawnymi i pod pewnymi względami jego uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczne, ponieważ nie da się go pogodzić z celami i brzmieniem art. 24 regulaminu pracowniczego. Ponadto wyrok jest sprzeczny z orzecznictwem, które zostało w nim przytoczone i z ustaleniami faktycznymi dotyczącymi przebiegu postępowania przed Komisją.


title: Sprawa F-16/10: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2010 r. — Almeida Campos i in. przeciwko Radzie

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/55

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2010 r. — Almeida Campos i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa F-16/10)
   2010/C 134/92
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: A. M. Almeida Campos (Bruksela, Belgia) i in. (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżących do grupy zaszeregowania AD12 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r., a w razie potrzeby, decyzji o awansowaniu do tej grupy w ramach tego samego postępowania w sprawie awansu urzędników, których nazwiska zostały wymienione w wykazach osób awansowanych opublikowanych w KP nr 97/09 z dnia 27 kwietnia 2009 r. i w KP nr 93/09 z dnia 13 maja 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżących do grupy zaszeregowania AD12 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji o awansowaniu do grupy zaszeregowania AD12 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r. urzędników, których nazwiska zostały wymienione w wykazach osób awansowanych opublikowanych w KP nr 97/09 z dnia 27 kwietnia 2009 r. i w KP nr 93/09 z dnia 13 maja 2009 r.;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-364/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — Miguel Fradera Torredemer, Teresa Torredemer Marcet, Enrique Fradera Ohlsen, Alicia Fradera Torredemer przeciwko Corporación Uniland SA

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — Miguel Fradera Torredemer, Teresa Torredemer Marcet, Enrique Fradera Ohlsen, Alicia Fradera Torredemer przeciwko Corporación Uniland SA
   (Sprawa C-364/12) (1)

   2013/C 108/51
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawa C-546/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 maja 2015 r. – Ralf Schräder/Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO), Jørn Hansson [Odwołanie — Wspólnotowa ochrona odmian roślin — Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) — Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 — Artykuły 20 i 76 — Rozporządzenie (WE) nr 874/2009 — Artykuł 51 — Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie unieważnienia wspólnotowego prawa do ochrony — Zasada badania z urzędu — Postępowanie przed Izbą Odwoławczą CPVO — Istotne dowody]

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 maja 2015 r. – Ralf Schräder/Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO), Jørn Hansson
   (Sprawa C-546/12 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowa ochrona odmian roślin - Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) - Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 - Artykuły 20 i 76 - Rozporządzenie (WE) nr 874/2009 - Artykuł 51 - Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie unieważnienia wspólnotowego prawa do ochrony - Zasada badania z urzędu - Postępowanie przed Izbą Odwoławczą CPVO - Istotne dowody])
   (2015/C 236/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ralf Schräder (przedstawiciel: T. Leidereiter, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (przedstawiciel: M. Ekvad, pełnomocnik, wspierany przez A. von Mühlendahla, Rechtsanwalt), Jørn Hansson (przedstawiciel: G. Würtenberger, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ralf Schräder zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.