title: Sprawa C-602/13: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia – Hiszpania) – Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA/Fernando Quintano Ujeta, María Isabel Sánchez García (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Stosunek umowny między przedsiębiorcą a konsumentem — Umowa kredytu hipotecznego — Warunek dotyczący odsetek za zwłokę — Warunek dotyczący wcześniejszej spłaty — Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką — Miarkowanie kwoty odsetek — Uprawnienia sądu krajowego)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/2

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia – Hiszpania) – Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA/Fernando Quintano Ujeta, María Isabel Sánchez García
   (Sprawa C-602/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Stosunek umowny między przedsiębiorcą a konsumentem - Umowa kredytu hipotecznego - Warunek dotyczący odsetek za zwłokę - Warunek dotyczący wcześniejszej spłaty - Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką - Miarkowanie kwoty odsetek - Uprawnienia sądu krajowego))
   (2015/C 320/02)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa:
      Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

      Strona pozwana:
      Fernando Quintano Ujeta, María Isabel Sánchez García

      Sentencja

               1)

               Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu krajowych przepisów przewidujących miarkowanie odsetek za zwłokę w ramach umowy kredytu hipotecznego, o ile te przepisy krajowe:

                           —

                           nie przesądzają o ocenie przez sąd krajowy, przed którym toczy się postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką w tej umowie, „nieuczciwego” charakteru warunku dotyczącego odsetek za zwłokę, oraz

                           —

                           nie stanowią przeszkody dla uchylenia przez sąd tego warunku, jeżeli stwierdzi on, że warunek ma „nieuczciwy” charakter, w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Dyrektywę 93/13 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli sąd krajowy stwierdzi „nieuczciwy” charakter – w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 – warunku umownego uzgodnionego z konsumentem przez przedsiębiorcę, okoliczność, że warunek ten nie został wykonany nie stoi jako taka na przeszkodzie temu, by sąd krajowy wyciągnął wszelkie konsekwencje wynikające z „nieuczciwego” charakteru tego warunku.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa T-178/16: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – Policolor/EUIPO – CWS-Lackfabrik Conrad W. Schmidt (Policolor)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/65

      Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – Policolor/EUIPO – CWS-Lackfabrik Conrad W. Schmidt (Policolor)
      (Sprawa T-178/16)
      (2016/C 211/80)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Policolor SA (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat M. Comanescu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: CWS-Lackfabrik Conrad W. Schmidt GmbH & Co. KG (Düren-Merken, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Policolor” – zgłoszenie nr 10 277 176

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie R 346/2015-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO z dnia 16 grudnia 2014 r. w sprawie sprzeciwu nr B 1 991 457;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu interwenienta wobec rejestracji unijnego znaku towarowego nr 10 277 176;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed izbą odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 75 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-128/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 stycznia 2008 r. — Japan Tobacco przeciwko OHIM — Torrefacção Camelo (CAMELO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego CAMELO — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CAMEL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego i brak prawdopodobieństwa działania na ich szkodę — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak naruszenia zasad postępowania odwoławczego — Artykuł 74 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 stycznia 2008 r. — Japan Tobacco przeciwko OHIM — Torrefacção Camelo (CAMELO)
   (Sprawa T-128/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego CAMELO - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CAMEL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego i brak prawdopodobieństwa działania na ich szkodę - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak naruszenia zasad postępowania odwoławczego - Artykuł 74 rozporządzenia nr 40/94)
   (2008/C 64/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Japan Tobacco, Inc. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci A. Ortiz López, S. Ferrandis González i E. Ochoa Santamaría)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Torrefacção Camelo Lda (Campo Maior, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci A. De Sampaio, I. Carvalho Franco i C. de Almeida Carvalho)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lutego 2006 r. (sprawa R 669/2003-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Japan Tobacco, Inc. a Torrefacção Camelo Lda.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Japan Tobacco, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Torrefacção Camelo Lda ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa C-622/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-220/13, Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Scuola Elementare Maria Montessori Srl

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-220/13, Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Scuola Elementare Maria Montessori Srl
   (Sprawa C-622/16 P)
   (2017/C 038/21)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Scuola Elementare Maria Montessori Srl (przedstawiciele: E. Gambaro, F. Mazzocchi, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Włoska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku oddalającego skargę wniesiona przez Scuola Elementare Maria Montessori i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2013/284/UE (1) w zakresie, w jakim uznaje, że nie jest konieczne nakazanie odzyskania pomocy przyznanej w formie zwolnienia z ICI (podatku komunalnego od nieruchomości), a także w zakresie, w jakim uznaje, że środki dotyczące zwolnienia z IMU (podatku gminnego) nie wchodzą w zakres stosowania art. 107 ust. 1 TFUE;

               —

               w każdym przypadku, uchylenie wyroku w zakresie dotyczącym motywów uzasadnienia skargi, które Trybunał uzna za zasadne i zasługujące na uwzględnienie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego, złożonego z czterech części, Scuola Elementare Maria Montessori podnosi naruszenie i niewłaściwe zastosowanie art. 108 TFUE, art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (2) i obowiązku lojalnej współpracy, o którym mowa w art. 4 ust. 3 TUE, a także błędną wykładnię pojęcia całkowitej niemożliwości, błędną kwalifikację prawną okoliczności faktycznych, przeinaczenie niektórych dowodów i sprzeczność w uzasadnieniu, ponieważ Sąd stwierdził, że Komisja nie popełniła błędu, nie nakazując Republice Włoskiej odzyskania kwot dotyczących zwolnień podatkowych, z których korzystały w ramach systemu ICI podmioty niekomercyjne o szczególnym przeznaczeniu, a które Komisja uznała za niezgodne z prawem i rynkiem wewnętrznym.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego Scuola Elementare Maria Montessori podnosi naruszenie i błędne zastosowanie art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Sąd stwierdził, że zwolnienie z IMU, który od 2012 r. zastąpił system ICI, nie wchodzi w zakres pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

      (1)  Decyzja Komisji 2013/284/UE z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.20829 [C 26/2010, ex NN 43/2010 (ex CP 71/2006)] Program dotyczący zwolnienia z podatku komunalnego od nieruchomości stosowanego do nieruchomości użytkowanych przez podmioty niekomercyjne do określonych celów wdrożonej przez Włochy (Dz.U 2013, L 166, s. 24).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-20/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dopuszczalność skargi — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 56 WE — Artykuł 40 porozumienia EOG — Skarbowe papiery dłużne — Preferencyjne traktowanie podatkowe — Względy uzasadniające — Zwalczanie oszustw podatkowych — Zwalczanie unikania opodatkowania)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-20/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dopuszczalność skargi - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 56 WE - Artykuł 40 porozumienia EOG - Skarbowe papiery dłużne - Preferencyjne traktowanie podatkowe - Względy uzasadniające - Zwalczanie oszustw podatkowych - Zwalczanie unikania opodatkowania)
   2011/C 160/03
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal oraz A. Caeiros, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, C. Guerra Santos oraz J. Menezes Leitão, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 WE i art. 40 EOG — Skarbowe papiery dłużne — Preferencyjne traktowanie podatkowe papierów dłużnych wyemitowanych przez państwo portugalskie

      Sentencja

               1)

               Wprowadzając w ramach wyjątkowego reżimu dotyczącego zalegalizowania sytuacji podatkowej składników majątkowych, które nie znajdowały się na terytorium portugalskim w dniu 31 grudnia 2004 r. („regime excepcional de regularização tributária de elementos patrimoniais que não se encontrem no território português em 31 de Dezembro de 2004”), ustanowionego ustawą nr 39 A/2005 z dnia 29 lipca 2005 r., preferencyjne traktowanie podatkowe skarbowych papierów dłużnych wyemitowanych wyłącznie przez państwo portugalskie, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 WE i art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-311/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2009 r. — Fitoussi przeciwko OHIM — Loriot (IBIZA REPUBLIC) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego IBIZA REPUBLIC — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający pięcioramienną gwiazdę wpisaną w okrąg — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2009 r. — Fitoussi przeciwko OHIM — Loriot (IBIZA REPUBLIC)
   (Sprawa T-311/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego IBIZA REPUBLIC - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający pięcioramienną gwiazdę wpisaną w okrąg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   2009/C 193/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Fitoussi (Vincennes, Francja) (przedstawiciele: adwokaci K. Manhaeve, T. van Innis i G. Glas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Bianchi, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bernadette Nicole J. Loriot (Ibiza, Hiszpania)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 maja 2008 r. (sprawa R 1135/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Paulem Fitoussim a Bernadette Nicole J. Loriot.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Paul Fitoussi zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-175/07, Sprawa C-176/07, Sprawa C-177/07, Sprawa C-178/07, Sprawa C-179/07, Sprawa C-180/07, Sprawa C-181/07, Sprawa C-182/07, Sprawa C-183/07, Sprawa C-184/07: Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez tribunal de grande instance de Nanterre (Francja) w dnniu 2 kwietnia 2007 r. — 1. S.A. SAFBA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 2. S.A. Sucreries et Raffineries d'Erstein przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 3. SA Sucreries & Distilleries de Souppes — Ouvré Fils przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 4. SA Sucrerie de Bourgogne przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 5. Sucrerie Bourdon przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 6. S.A. des Sucreries du Marquenterre przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 7. Cristal Union przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 8. S.A. Lesaffre Frères przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 9. Société Vermendoise Industries przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 10. S.A. Sucreries de Toury et Usines annexes przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/19

         Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez tribunal de grande instance de Nanterre (Francja) w dnniu 2 kwietnia 2007 r. — 1. S.A. SAFBA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 2. S.A. Sucreries et Raffineries d'Erstein przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 3. SA Sucreries & Distilleries de Souppes — Ouvré Fils przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 4. SA Sucrerie de Bourgogne przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 5. Sucrerie Bourdon przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 6. S.A. des Sucreries du Marquenterre przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 7. Cristal Union przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 8. S.A. Lesaffre Frères przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 9. Société Vermendoise Industries przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers, 10. S.A. Sucreries de Toury et Usines annexes przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects oraz Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers
   (Sprawa C-175/07 - Sprawa C-176/07 - Sprawa C-177/07 - Sprawa C-178/07 - Sprawa C-179/07 - Sprawa C-180/07 - Sprawa C-181/07 - Sprawa C-182/07 - Sprawa C-183/07 - Sprawa C-184/07)
   (2007/C 117/32)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de grande instance de Nanterre
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: S.A. SAFBA (C-175/07), S.A. Sucreries et Raffineries d'Erstein (C-176/07), SA Sucreries & Distilleries de Souppes — Ouvré Fils (C-177/07), SA Sucrerie de Bourgogne (C-178/07), Sucrerie Bourdon (C-179/07), S.A. des Sucreries du Marquenterre (C-180/07), Cristal Union (C-181/07), S.A. Lesaffre Frères (C-182/07), Société Vermendoise Industries (C-183/07), S.A. Sucreries de Toury et Usines annexes (C-184/07)

      Strona pozwana: Directeur général des douanes et droits indirects et Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy rozporządzenie Komisji nr 314/2002 (1) jest nieważne z powodu naruszenia art. 15 rozporządzenia rady nr 1260/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (2) oraz zasady proporcjonalności, w związku z tym że nie przewiduje wyłączenia, przy obliczaniu nadwyżki przeznaczonej do wywozu ilości cukru zawartej w produktach przetworzonych wyeksportowanych bez wypłaty refundacji wywozowych?

               2.

               W razie odpowiedzi przeczącej na to pytanie:
               Czy rozporządzenie nr 1686/2005 (3) jest nieważne z powodu naruszenia rozporządzenia Komisji nr 314/2002, art. 15 rozporządzenia Rady nr 1260/2001 oraz zasady równości i proporcjonalności, w związku z tym że określa opłatę produkcyjną od cukru obliczoną na podstawie „średniej straty ”na tonę eksportu, nie uwzględniającej ilości wyeksportowanych bez refundacji, podczas gdy ilości te są wliczane do sumy przyjętej w celu obliczania całkowitej straty do sfinansowania?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru (Dz.U. L 50, str. 40).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalające kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 (Dz.U. L 271, str. 12).


title: Sprawa T-661/14: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Łotwa/Komisja [EFOGR, EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Ryczałtowa korekta finansowa — Wzajemna zgodność — Wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska — Normy — Artykuł 5 ust. 1 i załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 — Artykuł 6 ust. 1 i załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 73/2009]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/29

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Łotwa/Komisja
   (Sprawa T-661/14) (1)

   ([EFOGR, EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Ryczałtowa korekta finansowa - Wzajemna zgodność - Wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska - Normy - Artykuł 5 ust. 1 i załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 - Artykuł 6 ust. 1 i załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 73/2009])
   (2016/C 305/40)
   Język postępowania: łotewski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Łotewska (przedstawiciele: I. Kalniņš i D. Pelše, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sauka i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji wykonawczej Komisji 2014/458/UE z dnia 9 lipca 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2014, L 205, s. 62), w zakresie, w jakim wyłącza z finansowania Unii niektóre wydatki poniesione przez Republikę Łotewską, w wysokości 739 393,95 EUR, z powodu niezgodności z przepisami Unii.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2014/458/UE z dnia 9 lipca 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), jako że wyłącza z finansowania Unii niektóre wydatki poniesione przez Republikę Łotewską, w wysokości 739 393,95 EUR, z powodu niezgodności z przepisami Unii.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa C-167/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 11 maja 2009 r. — Stichting Natuur en Milieu, Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Greenpeace Nederland, Vereniging van Verontruste Burgers van Voorne przeciwko Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland, zainteresowane osoby trzecie: E.On Benelux i Burgemeester en Wethouders Rotterdam

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 11 maja 2009 r. — Stichting Natuur en Milieu, Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Greenpeace Nederland, Vereniging van Verontruste Burgers van Voorne przeciwko Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland, zainteresowane osoby trzecie: E.On Benelux i Burgemeester en Wethouders Rotterdam
   (Sprawa C-167/09)
   2009/C 193/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting Natuur en Milieu, Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Greenpeace Nederland, Vereniging van Verontruste Burgers van Voorne

      Strona pozwana: Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland
   Zainteresowane osoby trzecie: E.On Benelux i Burgemeester en Wethouders Rotterdam

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy obowiązek wykładni zgodnej z dyrektywą oznacza, że transponowane poprzez Wet milieubeheer zobowiązania dyrektywy 96/61 (1) dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (obecnie dyrektywy 2008/1 (2) dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli) można i należy interpretować w ten sposób, że przy wydawaniu decyzji w sprawie wniosku o udzielenie pozwolenia w ramach prawa ochrony środowiska krajowy poziom emisji SO2 i NOx określony w dyrektywie 2001/81/WE (3) w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (zwanej dalej dyrektywą NEC) należy uwzględnić w pełnym zakresie, w szczególności odnośnie zobowiązań wynikających z art. 9 ust. 4 dyrektywy 2008/1?

               2.

                           a)

                           Czy ciążący na państwie członkowskim obowiązek zaniechania stanowienia przepisów, które mogłyby w poważnym stopniu poddać w wątpliwość realizację celu ustanowionego w dyrektywie, obowiązuje również w okresie od 27 listopada 2002 r. do 31 grudnia 2010 r. określonego w art. 4 ust. 1 dyrektywy NEC?

                           b)

                           Czy podczas wskazanego okresu od 27 listopada 2002 r. do 31 grudnia 2010 r. na danym państwie członkowskich ciążą pozytywne zobowiązania obok wskazanego obowiązku zaniechania lub też zamiast niego, jeżeli po upływie tego okresu wystąpi przekroczenie lub zagrożenie przekroczenia krajowego poziomu emisji SO2 lub NOx wedle dyrektywy NEC?

                           c)

                           Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytania 2 a) i 2 b) ma znaczenie, że z wniosku o wydanie w ramach prawa ochrony środowiska pozwolenia na instalację, która przyczynia się do przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia krajowego poziomu emisji SO2 lub NOx wedle dyrektywy NEC, wynika, że instalacja rozpocznie działalność najwcześniej w 2011 r.?

               3.

                           a)

                           Czy zobowiązania wskazane w pytaniu 2 prowadzą do tego, że państwo członkowskie powinno odmówić pozwolenia w ramach prawa ochrony środowiska, o które wniesiono, lub uzależnić je od bardziej rygorystycznych warunków lub ograniczeń, gdy nie jest zapewnione, że instalacja, dla której wniesiono o pozwolenie, nie przyczyni się do przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia krajowych poziomów emisji SO2 lub NOx? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie znaczenie ma kwestia, w jakim zakresie instalacja przyczyni się do tego przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia?

                           b)

                           Czy z dyrektywy NEC wynika, że państwo członkowskie, również przy przekroczeniu lub zagrożeniu przekroczenia krajowych poziomów emisji SO2 lub NOx, dysponuje zakresem swobodnego uznania, by osiągnąć cele ustanowione w dyrektywie w ten sposób, że zamiast odmowy pozwolenia lub uzależnienia go od dalszych warunków lub ograniczeń, przyjmuje inne środki, jak np. zastosowane gdzie indziej środki wyrównawcze?

               4.

               Czy w zakresie, w którym na państwie członkowskim ciążą obowiązki w rozumieniu pytań 2 i 3, jednostka może powoływać się przed sądami krajowymi na te obowiązki?

               5.

                           a)

                           Czy jednostka może powołać się bezpośrednio na art. 4 dyrektywy NEC?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy bezpośrednie powołanie [tego przepisu] jest możliwe od dnia 27 listopada 2002 r., czy też dopiero od dnia 31 grudnia 2010 r.? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie ma znaczenie, że z wniosku o udzielenie pozwolenia w ramach prawa ochrony środowiska wynika, że instalacja rozpocznie działalność najwcześniej w roku 2011?

               6.

               Czy w przypadku, w którym udzielenie pozwolenia w ramach prawa ochrony środowiska lub inne środki przyczyniają się do przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia krajowego poziomu emisji SO2 lub NOx wedle dyrektywy NEC, jednostka może wywieść z art. 4 tej dyrektywy:

                           a)

                           ogólne roszczenie o ustanowienie przez dane państwo członkowskie pakietu środków prowadzących do ograniczenia do 2010 r. krajowych rocznych emisji SO2 i NOx do poziomu nieprzekraczającego krajowego poziomu emisji określonego w dyrektywie NEC lub, gdyby się to nie udało, pakietu środków prowadzących tak szybko, jak to możliwe do późniejszego ograniczenia emisji do tego poziomu;

                           b)

                           konkretne roszczenia o przyjęcie przez dane państwo członkowskie szczególnych środków w odniesieniu do danej instalacji — np. w formie odmowy pozwolenia lub uzależnienia pozwolenia od dalszych warunków lub ograniczeń — przyczyniających się do ograniczenia do 2010 r. krajowych rocznych emisji SO2 i NOx do poziomu nieprzekraczającego krajowego poziomu emisji ustanowionego w dyrektywie NEC lub, gdyby się to nie udało, szczególnych środków prowadzących tak szybko, jak to możliwe do późniejszego ograniczenia emisji do tego poziomu?

                           c)

                           Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytania 6 a) i 6 b) ma znaczenie, w jakim zakresie instalacja przyczyni się do przekroczenia emisji lub do zagrożenia ich przekroczenia?

      (1)  Dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26)

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Wersja skodyfikowana) (Dz.U. L 24, s. 8)

      (3)  Dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (Dz.U. L 309, s. 22)


title: Sprawa T-122/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2009 r. — Outokumpu i Luvata przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek miedzianych rur przemysłowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Grzywny — Rozmiar właściwego rynku — Okoliczności obciążające — Powrót do naruszenia)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2009 r. — Outokumpu i Luvata przeciwko Komisji
   (Sprawa T-122/04) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek miedzianych rur przemysłowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Grzywny - Rozmiar właściwego rynku - Okoliczności obciążające - Powrót do naruszenia)
   2009/C 153/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Outokumpu Oyj (Espoo, Finlandia); i Luvata Oy, dawniej Outokumpu Copper Products Oy (Espoo) (przedstawiciele: J. Ratliff, barrister, F. Distefano i J. Luostarinen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: É. Gippini Fournier, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Z jednej strony skarga o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżące na mocy art. 2 lit. b) decyzji Komisji C (2003) 4820 wersja ostateczna z dnia 16 grudnia 2003 r. w przedmiocie procedury stosowania art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.240 — Rury przemysłowe), a z drugiej strony żądanie wzajemne Komisji podwyższenia kwoty wspomnianej grzywny.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Outokumpu Oyj i Luvata Oy zostają obciążane kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-346/08: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Przedstawienie dzwoneczka z czerwoną wstążeczką)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/18

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Przedstawienie dzwoneczka z czerwoną wstążeczką)
   (Sprawa T-346/08)
   (2008/C 260/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (Kilchberg, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, E. Schalast i G. Hild)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 czerwca 2008 r. (sprawa R 943/2007-4);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający dzwoneczek z czerwoną wstążeczką, zgłoszony dla towarów z klasy 30 (zgłoszenie nr 4 770 831).

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy ma wymagane minimum charakteru odróżniającego i nie jest objęty koniecznością pozostawienia do swobodnego używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-849/14 P: Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2015 r. – De Nicola/EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Ocena roczna — Przepisy wewnętrzne — Postepowanie odwoławcze — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/40

         Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2015 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa T-849/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Ocena roczna - Przepisy wewnętrzne - Postepowanie odwoławcze - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
   (2015/C 381/47)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: G. Nuvoli i E. Raimond, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sadu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2014 r., De Nicola/EBI (F-59/09 RENV, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:248).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa C-307/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di cassazione (Włochy) w dniu 21 lutego 2014 r. – Agenzia delle Entrate/Aquapur Multiservizi SpA

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di cassazione (Włochy) w dniu 21 lutego 2014 r. – Agenzia delle Entrate/Aquapur Multiservizi SpA
   (Sprawa C-307/14)
   (2016/C 027/02)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte Suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: Aquapur Multiservizi SpA

      Pytania prejudycjalne

   Postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa C-32/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg – Niemcy) – Petra Würker przeciwko Familienkasse Nürnberg [Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Zasiłki rodzinne — Artykuły 77 i 78 — Świadczenia dla dzieci pozostających na utrzymaniu emerytów lub rencistów oraz dla sierot — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Świadczenia rodzinne — Artykuł 67 — Członkowie rodziny zamieszkujący w innym państwie członkowskim — Pojęcie „emerytury lub renty”  — Osoba uprawniona do renty wychowawczej przyznanej na podstawie przepisów niemieckich po śmierci rozwiedzionego małżonka tej osoby uprawnionej ( „Erziehungsrente” )]

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg – Niemcy) – Petra Würker przeciwko Familienkasse Nürnberg
   (Sprawa C-32/13) (1)

   ([Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Zasiłki rodzinne - Artykuły 77 i 78 - Świadczenia dla dzieci pozostających na utrzymaniu emerytów lub rencistów oraz dla sierot - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Świadczenia rodzinne - Artykuł 67 - Członkowie rodziny zamieszkujący w innym państwie członkowskim - Pojęcie „emerytury lub renty” - Osoba uprawniona do renty wychowawczej przyznanej na podstawie przepisów niemieckich po śmierci rozwiedzionego małżonka tej osoby uprawnionej („Erziehungsrente”)])
   2014/C 112/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Sozialgericht Nürnberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Petra Würker

      Strona pozwana: Familienkasse Nürnberg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Sozialgericht Nürnberg – Wykładnia art. 77 i 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i do ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) oraz art. 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1) – Prawo emeryta lub rencisty do świadczeń rodzinnych – Pojęcie emerytury lub renty – Renta wychowawcza po śmierci rozwiedzionego małżonka („Erziehungsrente”)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 77 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że świadczenie takie jak renta wychowawcza określona w § 47 ust. 1 Sozialgesetzbuch, Sechstes Buch (księgi szóstej kodeksu socjalnego), która przyznawana jest w wypadku śmierci rozwiedzionemu małżonkowi zmarłego do celów wychowywania dzieci tego rozwiedzionego małżonka, nie może być traktowane na równi z „emeryturą, rentą inwalidzką, rentą z tytułu wypadku przy pracy lub z tytułu choroby zawodowej” w rozumieniu tego przepisu wspominanego rozporządzenia.

               2)

               Artykuł 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że świadczenie takie jak renta wychowawcza określona w § 47 ust. 1 Sozialgesetzbuch, Sechstes Buch jest objęte pojęciem „emerytury lub renty” w rozumieniu tego art. 67.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa T-11/08: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Kwang Yang Motor przeciwko OHIM — Honda Giken Kogyo (wyobrażenie silnika spalinowego wewnętrznego spalania) (Wzory wspólnotowe — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający silnik spalinowy wewnętrznego spalania — Wcześniejszy wzór krajowy — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Widoczne cechy części składowej produktu złożonego — Brak innego całościowego wrażenia — Poinformowany użytkownik — Stopień swobody twórcy — Artykuły 4, 6 i 25 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/36

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Kwang Yang Motor przeciwko OHIM — Honda Giken Kogyo (wyobrażenie silnika spalinowego wewnętrznego spalania)
   (Sprawa T-11/08) (1)

   (Wzory wspólnotowe - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający silnik spalinowy wewnętrznego spalania - Wcześniejszy wzór krajowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Widoczne cechy części składowej produktu złożonego - Brak innego całościowego wrażenia - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Artykuły 4, 6 i 25 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2011/C 311/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kwang Yang Motor Co., Ltd. (Kaohsiung, Tajwan) (przedstawiciele: P. Rath, W. Festl-Wietek i M. Wetzel, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: T. Musmann, H. Timmann, M. Büttner i S. von Petersdorff-Campen, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2007 r. (sprawa R 1380/2006-3) wydanej w ramach postępowania o unieważnienie wzoru wspólnotowego, którego stronami byli Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha i Kwang Yang Motor, Co., Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kwang Yang Motor Co., Ltd zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008


title: Sprawa T-447/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 sierpnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu w dniu 18 czerwca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-143/11 Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               5.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 291/5

         Odwołanie wniesione w dniu 22 sierpnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu w dniu 18 czerwca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-143/11 Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-447/13 P)
   2013/C 291/06
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości i bez wyjątku zaskarżonego postanowienia;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie jest skierowane przeciwko postanowieniu wydanemu przez Sąd do spraw Służby Publicznej w dniu 18 czerwca 2013 r., odrzucającemu jako oczywiście niedopuszczalną skargę mającą za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej oddalającej wniosek złożony przez wnoszącego odwołanie w dniu 16 sierpnia 2011 r. o zapłatę kwoty 3 316,31 EUR tytułem kosztów poniesionych w postępowaniu, w którym zapadł wyrok Sądu z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie F-81/09 Marcuccio przeciwko Komisji.
   Na poparcie żądań wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Całkowity brak uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w szczególności ze względu na przekłamanie i przeinaczenie okoliczności faktycznych.

               2)

               Wykładnia i zastosowanie błędne, niepoprawne i nielogiczne:

                           —

                           pojęcia wniosku złożonego na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

                           —

                           art. 91 regulaminu pracowniczego oraz nieuzasadnione i nielogiczne pominiecie dotyczącego tego orzecznictwa;

                           —

                           pojęcia ciążącego na instytucji Unii Europejskiej obowiązku podjęcia środków w celu wykonania wyroku wydanego przez sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Całkowity brak przeprowadzenia postępowania dowodowego i uzasadnienia oraz pominięcie orzeczenia w przedmiocie wniosku przedstawionego w niniejszej sprawie przez wnoszącego odwołanie.

               4)

               Błędna wykładnia i zastosowanie art. 14 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, skutkujące oczywistym naruszeniem zasady prawa dostępu do właściwego sądu określonego ustawą, przewidzianej między innymi przez art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-370/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 sierpnia 2008 r. — Data I/O GmbH przeciwko Bundesfinanzdirektion Südost

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 sierpnia 2008 r. — Data I/O GmbH przeciwko Bundesfinanzdirektion Südost
   (Sprawa C-370/08)
   (2008/C 285/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Data I/O GmbH

      Strona pozwana: Bundesfinanzdirektion Südost
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uwagę 5B do działu 84 Nomenklatury Scalonej Wspólnej Taryfy Celnej w załączniku I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) w brzmieniu załącznika do rozporządzenia Komisji WE nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że pozwala ona na objęcie pozycją 8471 Nomenklatury Scalonej złącza pośredniego, które służy do stworzenia elektrycznego połączenia pomiędzy automatyczną maszyną programującą oraz elektronicznymi komponentami do zaprogramowania?

               2)

               Jeżeli na pytanie to należy udzielić odpowiedzi przeczącej: czy wymienione złącze pośrednie może zostać objęte pozycją 8471 Nomenklatury Scalonej, jeśli zawiera ono tak zwany Memory-Chip, w którym zapisany jest proces programowania, i z którego może on zostać odtworzony?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 327, s. 1.


title: Sprawa C-410/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg w dniu 22 września 2008 r. — Swiss Caps AG przeciwko Hauptzollamt Singen

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg w dniu 22 września 2008 r. — Swiss Caps AG przeciwko Hauptzollamt Singen
   (Sprawa C-410/08)
   (2008/C 313/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Baden-Württemberg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Swiss Caps AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Singen
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pozycję 1517 Nomenklatury Scalonej [załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. — Nomenklatura Scalona (CN) (1)] należy interpretować w ten sposób, że preparaty z tylko jednego — skoncentrowanego — oleju lub tłuszczu, do którego dodano jedynie witaminę E i który nie został przetworzony, należy zaklasyfikować do tej pozycji?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy pozycję 1517 Nomenklatury Scalonej należy interpretować w ten sposób, że dodatek koncentratu witaminy E (koncentrat d-alfa-tokoferolu) w ilości 22,8 mg w stosunku do 600 mg koncentratu olejowego z ryb (Incromega EPA SR 500 TG) prowadzi do wykluczenia tego produktu z klasyfikacji do powyższej pozycji?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:
               Czy ogólną regułę interpretacji Nomenklatury Scalonej 5 należy interpretować w ten sposób, że otoczki kapsułki składające się z 212,8 mg żelatyny, 77,7 mg glicerolu i 159,6 mg wody oczyszczonej i zawierające substancje będące suplementem żywnościowym należy uznać za opakowanie?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie:
               Czy pozycję 1517 Nomenklatury Scalonej należy interpretować w ten sposób, że otoczka kapsułki składająca się z 212,8 mg żelatyny, 77,7 mg glicerolu i 159,6 mg wody oczyszczonej prowadzi do wykluczenia rzeczonej kapsułki z klasyfikacji do tej pozycji?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 1.


title: Sprawa C-343/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Koophandel te Gent (Belgia) w dniu 19 lipca 2012 r. — Euronics Belgium CVBA przeciwko Kamera Express BV i Kamera Express Belgium BVBA

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Koophandel te Gent (Belgia) w dniu 19 lipca 2012 r. — Euronics Belgium CVBA przeciwko Kamera Express BV i Kamera Express Belgium BVBA
   (Sprawa C-343/12)
   2012/C 303/28
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Koophandel te Gent

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Euronics Belgium CVBA

      Strona pozwana: Kamera Express BV, Kamera Express Belgium BVBA

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 101 ustawy o praktykach rynkowych i ochronie konsumenta, który ma na celu między innymi ochronę konsumenta i brzmi następująco: „Art. 101 § 1. Zakazuje się przedsiębiorstwom oferowania i sprzedaży towarów ze stratą.
   Za sprzedaż ze stratą uważa się każdą sprzedaż po cenie, która nie równa się co najmniej cenie, za którą przedsiębiorstwo zakupiło towar lub którą musiałoby zapłacić przy ponownym nabyciu, po odliczeniu ewentualnych obniżek, które zostały przyznane i ostatecznie uzyskane. W przypadku stwierdzenia sprzedaży ze stratą nie uwzględnia się obniżek, które są przyznawane — wyłącznie lub nie — za inne zobowiązania ze strony przedsiębiorstwa niż zakup towarów”, jest sprzeczny z dyrektywą 2005/29/WE (1), gdyż zabrania on sprzedaży ze stratą, podczas gdy dyrektywa ta, jak się wydaje, nie zakazuje tego rodzaju praktyki sprzedaży i ustawa belgijska może być bardziej wymagająca niż przepisy dyrektywy i niż zakaz, o którym mowa w art. 4 dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22)


title: Sprawa F-57/15: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2015 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/46

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2015 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-57/15)
   (2015/C 213/75)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r. (DGE) oraz stwierdzenie nieważności decyzji potwierdzającej przeniesienie nabytych przez skarżącą uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii na podstawie nowych DGE.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 września 2014 r. w sprawie obliczenia dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, nabytych przez skarżącą przed rozpoczęciem służby, w ramach ich przeniesienia do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-515/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 26 listopada 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Vítorowi Manuelowi dos Santos Palhocie, Mário de Moura Gonçalvesowi, Fernando Luísowi das Neves Palhocie, Termiso Lda

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 26 listopada 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Vítorowi Manuelowi dos Santos Palhocie, Mário de Moura Gonçalvesowi, Fernando Luísowi das Neves Palhocie, Termiso Lda
   (Sprawa C-515/08)
   (2009/C 44/49)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Postępowanie karne przeciwko Vítorowi Manuelowi dos Santos Palhocie, Mário de Moura Gonçalvesowi, Fernando Luísowi das Neves Palhocie, Termiso Lda
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 8 ustawy z dnia 5 marca 2002 r. oraz art. 3, 4 i 5 królewskiego rozporządzenia z dnia 29 marca 2002 r. (rozporządzenia wykonawczego) naruszają art. 49 i 50 traktatu WE nakładając na zagranicznych pracodawców, którzy pragną delegować pracowników, obowiązek uprzedniego przedłożenia zgłoszenia oddelegowania organowi właściwemu ds. nadzoru nad prawem zabezpieczeń społecznych oraz posiadania dokumentów porównywalnych z belgijskimi indywidualnymi obliczeniami wzgl. odcinkami wynagrodzenia, co uniemożliwia, względnie co najmniej utrudnia, dostęp do belgijskiego rynku pracy?


title: Sprawy połączone T-101/05 i T-111/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — BASF i UCB przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki w sektorze witamin — Chlorek cholinowy (witamina B 4) — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Grzywny — Skutek odstraszający — Powrót do naruszenia — Współpraca podczas postępowania administracyjnego — Jednolite i ciągłe naruszenie)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — BASF i UCB przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-101/05 i T-111/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki w sektorze witamin - Chlorek cholinowy (witamina B 4) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Grzywny - Skutek odstraszający - Powrót do naruszenia - Współpraca podczas postępowania administracyjnego - Jednolite i ciągłe naruszenie)
   (2008/C 22/75)
   Język postępowania: angielski i francuski
   Strony

      Strona skarżąca: BASF AG (Ludwigshafen, Niemcy) (przedstawiciele: N. Levy, barrister, J. Temple-Lang, solicitor, i adwokat C. Feddersen) oraz UCB SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Bourgeois, J.-F. Bellis i M. Favart)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: w sprawie T-101/05 A. Whelan i F. Amato oraz w sprawie T-111/05 początkowo O. Beynet i F. Amato, a następnie X. Lewis i F. Amato, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie lub obniżenie grzywien nałożonych na skarżące w decyzji Komisji 2005/566/WE z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE oraz art. 53 Porozumienia o EOG (Sprawa COMP/E-2/37.533 — Chlorek cholinowy) (streszczenie decyzji w Dz.U. 2005, L 190, str. 22)
   Sentencja wyroku

               1)

               Sprawę T-112/05 Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji należy rozłączyć od spraw T-101/05 i T-111/05 do celów wydania wyroku.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. b) i f) decyzji Komisji 2005/566/WE z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o EOG (Sprawa COMP/E-2/37.533 — Chlorek choliny) w zakresie, w jakim uwzględniono w nim, że naruszenie zarzucane BASF AG i UCB SA objęło okres przed dniem 29 listopada 1994 r. w przypadku BASF i przed dniem 14 marca 1994 r. w przypadku UCB.

               3)

               W sprawie T-101/05 kwota grzywny nałożona na BASF została ustalona w wysokości 35,024 miliona EUR.

               4)

               W sprawie T-111/05 kwota grzywny nałożona na UCB została ustalona w wysokości 1,870 miliona EUR.

               5)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               6)

               W sprawie T-101/05 każda strona poniesie własne koszty.

               7)

               W sprawie T111/05 Komisja poniesie oprócz własnych kosztów także 90 % kosztów poniesionych przez UCB.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa C-44/05: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/15

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-44/05)
   (2005/C 82/31)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 3 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez E. Traversę i M. Huttena, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/30/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty, a w każdym razie nie zawiadamiając o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 28 września 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 85 z 28.3.2002, str. 40


title: Sprawa T-315/12: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2012 r. — Tubes Radiatori przeciwko OHIM — Antrax It (grzejniki promiennikowe)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/21

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2012 r. — Tubes Radiatori przeciwko OHIM — Antrax It (grzejniki promiennikowe)
   (Sprawa T-315/12)
   2012/C 273/35
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tubes Radiatori Srl (Resana, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Verea, K. Muraro i M. Balestriero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Antrax It Srl (Resana, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie R 953/2011-3 i w konsekwencji ustalenie i stwierdzenie ważności wzoru wspólnotowego nr 000169 370-0002 należącego do TUBES RADIATORI srl, który jest nowy i ma charakter indywidualny;

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 2 maja 1991 r.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Grzejniki promiennikowe — wzór wspólnotowy nr 169 370-0002

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Antrax It Srl

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Naruszenie art. 4, 9 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych a w szczególności podstawy unieważnienia, o której mowa w art. 25 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia ze względu na brak charakteru indywidualnego w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. b) tego samego rozporządzenia

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 4, 5, 6 rozporządzenia nr 6/2002


title: Sprawa C-478/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-348/11 Gbagbo przeciwko Radzie, wniesione w dniu 21 września 2011 r. przez Laurenta Gbagbo

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/2

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-348/11 Gbagbo przeciwko Radzie, wniesione w dniu 21 września 2011 r. przez Laurenta Gbagbo
   (Sprawa C-478/11 P)
   2012/C 6/03
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Laurent Gbagbo (przedstawiciele: adwokaci L. Bourthoumieux, J. Vergès, R. Dumas i M. Ceccaldi)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               orzeczenie, że skarga Laurenta Gbagbo jest dopuszczalna;

               —

               uchylenie postanowienia z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-348/11 i stwierdzenie, że nie doszło o prekluzji;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi w celu umożliwienia wnoszącemu odwołanie powołania się na swoje prawa;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania na podstawie art. 69 i 73 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi następujące zarzuty:

               —

               Siła wyższa w postaci wojny przerywająca prekluzję. Wydarzenia, z którymi wnoszący odwołanie zetknął się w od listopada 2010 r. w Wybrzeżu Kości Słoniowej, stanowią wypadek siły wyższej w rozumieniu art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z uwagi stan wojny, którego skutkiem było przerwanie terminów prekluzji w odniesieniu do aktów przyjętych wobec niego przez Radę.

               —

               Obecny wypadek siły wyższej w postaci wojny stanowi dla wnoszącego odwołanie przeszkodę w korzystaniu z możliwości swobodnego wykonywania prawa do zaskarżenia aktów, które w sposób oczywisty naruszają prawa podstawowe.

               —

               Prawa i wolności podstawowe są nadrzędne w stosunku do zasady pewności prawa. Przytaczając zasadę pewności prawa w celu stwierdzenia niedopuszczalności żądania wnoszącego odwołanie, Sąd naruszył jego zdaniem prawo podstawowe dostępu do sądu i praw do obrony. Wnoszący odwołanie został w ten sposób pozbawiony prawa do bycia wysłuchanym przez właściwy sąd.

               —

               Brak możliwości powołania się wobec wnoszącego odwołanie na termin uwzględniający odległość i termin do wniesienia skargi w wypadku wojny. Na termin uwzględniający odległość i termin do wniesienia skargi nie można powołać się przeciwko osobie zamieszkującej w państwie, w którym toczy się wojna. Takie terminy mają zastosowanie jedynie w czasie pokoju i na kontynencie europejskim. Tymczasem wnoszący odwołanie przebywa na innym kontynencie i z tego powodu ścisłe stosowanie art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem w niniejszej sprawie stanowi bezsprzecznie naruszenie art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               —

               Nadrzędność art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem niweczy wszelki obowiązek doręczenia w postaci przewidzianej w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który stanowi, że termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg od daty notyfikowania lub publikacji aktu, lub, w razie ich braku, od daty powzięcia przez zainteresowanego wiadomości o tym akcie. Tymczasem art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem, w oderwaniu od tego obowiązku notyfikowania, nie bierze pod uwagę dnia, w którym skarżący rzeczywiście powziął wiadomość o akcie, ograniczając w ten literę i ducha art. 263 TFUE. Dlatego, zdaniem wnoszącego odwołanie, art. 102 podważa prawa ustanowione i chronione traktatem, który ma nadrzędną wartość prawną i do którego stosowania są zobowiązane instytucje składające się na Unię Europejską. W konsekwencji, skoro zaskarżone akty nie były notyfikowane wnoszącemu odwołanie i to z naruszeniem art. art. 263 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, termin do wniesienia skargi mógł rozpocząć bieg dopiero w chwili, gdy powziął on wiadomość o przyjętych wobec niego aktach.

               —

               Poważne naruszenie podstawowych praw i wolności. Zasada pewności prawa, tak jak przedstawia ją przez Sąd, poważnie podważa pewność prawa jako całość, skoro na jednostki zamieszkałe poza Unią Europejską i zamieszkałe w państwie objętym wojną nakładane są sankcje, przeciwko którym nie mogą skutecznie wykonywać praw do wniesienia środka zaskarżenia, ponieważ nie wiedzą o istnieniu sankcji.

               —

               Subsydiarnie wnoszący odwołanie żąda stwierdzenia nieważności aktów przyjętych w stosunku do niego przez Radę z powodu powagi naruszenia podstawowych praw i wolności. Skoro zaskarżone akty naruszają podstawowe wolności chronione różnymi traktatami międzynarodowymi, Trybunał powinien stwierdzić ich nieważność w zakresie w jakim ich niezgodność z prawem stoi w sprzeczności z ustalonym europejskim porządkiem i z tego powodu, że nie można powołać się przeciwko wnoszącemu odwołanie na żaden termin do wniesienia skargi ze względu na powagę naruszenia chronionych praw i wolności podstawowych.


title: Sprawa C-342/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — SICAV KBC Select Immo przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — SICAV KBC Select Immo przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État
   (Sprawa C-342/11)
   2011/C 269/68
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strona skarżąca: SICAV KBC Select Immo

      Strona pozwana Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy razem z sytuacją przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (OPCVM) należy brać pod uwagę sytuację udziałowców?

               2)

               Jeżeli tak to w jakich warunkach sporne pobranie podatku u źródła mogłoby być uważane za zgodne z zasadą swobodnego przepływu kapitału?


title: Sprawa C-445/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Danske Slagterier przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Środki o skutku równoważnym — Policja sanitarna — Wymiana międzywspólnotowa — Świeże mięso — Kontrole weterynaryjne — Odpowiedzialność pozaumowna państwa członkowskiego — Termin przedawnienia — Ustalenie szkody)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Danske Slagterier przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-445/06) (1)

   (Środki o skutku równoważnym - Policja sanitarna - Wymiana międzywspólnotowa - Świeże mięso - Kontrole weterynaryjne - Odpowiedzialność pozaumowna państwa członkowskiego - Termin przedawnienia - Ustalenie szkody)
   2009/C 113/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danske Slagterier

      Strona pozwana: Republika Federalna NIemiec

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 28 WE i art. 5 ust. 1 lit. o) i art. 6 ust. 1 lit. b) pkt iii) dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie w sprawie problemów zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzenia do obrotu świeżego mięsa (Dz.U., 121, s. 2012), zmienionej dyrektywą 91/497/EWG Rady z dnia 29 lipca 1991 r. (Dz.U. L 268, s. 69), w związku z art. 5 ust. 1, art. 7 i 8 dyrektywy Rady 89/622/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (Dz.U. L 395, s. 13) — Wykładnia prawa wspólnotowego w zakresie odpowiedzialności pozaumownej państwa członkowskiego za naruszenie prawa wspólnotowego — Termin przedawnienia — Ustalenie szkody podlegającej naprawieniu i wymogów ciążących na poszkodowanym

      Sentencja

               1)

               Jednostki poszkodowane przez nieprawidłową transpozycję i zastosowanie dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzenia do obrotu świeżego mięsa, zmienionej dyrektywą Rady 91/497/EWG z dnia 29 lipca 1991 r., i dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego mogą powołać się na prawo swobodnego przepływu towarów w celu wskazania na odpowiedzialność państwa za naruszenie prawa.

               2)

               Prawo wspólnotowe nie wymaga, by z chwilą gdy Komisja wszczyna postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 226 WE, bieg terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody z tytułu odpowiedzialności państwa za naruszenie zobowiązań ciążących na nim na mocy prawa wspólnotowego został przerwany lub zawieszony na czas trwania postępowania.

               3)

               Prawo wspólnotowe nie sprzeciwia się temu, by termin przedawnienia na wniesienie skargi z tytułu odpowiedzialności państwa za nieprawidłową transpozycję dyrektywy rozpoczynał swój bieg z datą wystąpienia pierwszych szkodliwych konsekwencji tej nieprawidłowej transpozycji, podczas gdy dalsze szkodliwe jej skutki są możliwe do przewidzenia, nawet jeśli ta data poprzedza prawidłową transpozycję tej dyrektywy.

               4)

               Prawo wspólnotowe nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu przepisów krajowych, które stanowią, iż jednostka nie może uzyskać naprawienia szkody, której wystąpieniu w sposób zamierzony lub przez niedbalstwo nie zapobiegła za pomocą środków prawnych, pod warunkiem że wykorzystania środków prawnych można w sposób rozsądny wymagać od poszkodowanego, czego ocena należy do sądu krajowego, w świetle ogółu okoliczności rozpatrywanej przed nim sprawy. Prawdopodobieństwo, że sąd krajowy przedstawi wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 234 WE, lub istnienie skargi o uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego zawisłej przez Trybunałem nie mogą jako takie stanowić wystarczającego powodu, by stwierdzić, że skorzystanie ze środka prawnego nie jest rozsądne.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-564/08 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — SGL Carbon AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG — Rynek produktów na bazie węgla i grafitu mających zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej — Art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Właściwy obrót i właściwy udział w danym rynku — Wartość użytku własnego — Zasada równego traktowania — Zasada proporcjonalności)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — SGL Carbon AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-564/08 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG - Rynek produktów na bazie węgla i grafitu mających zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej - Art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Właściwy obrót i właściwy udział w danym rynku - Wartość użytku własnego - Zasada równego traktowania - Zasada proporcjonalności)
   2010/C 11/09
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: SGL Carbon AG (przedstawiciel: M. Klusmann, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre oraz W. Mölls, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 8 października 2008 r. w sprawie T-68/04 SGL Carbon AG przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę skarżącej zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2004/420/WE z dnia 3 grudnia 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie kartelu na rynku produktów na bazie węgla i grafitu mających zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej lub, tytułem ewentualnym, obniżenia grzywny nałożonej na skarżącą — Brak wzięcia pod uwagę argumentacji strony skarżącej dotyczącej uwzględnienia wartości użytku własnego przy obliczaniu obrotu i udziału w rynku zainteresowanych przedsiębiorstw, gdyż została ona uznana za nowy, niedopuszczalny zarzut — Naruszenie zasad proporcjonalności i równego traktowania

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               SGL Carbon AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa F-98/14: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/50

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-98/14)
   (2014/C 431/79)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Częściowe stwierdzenie nieważności dwóch komunikatów Rady do personelu w zakresie, w jakim dokonują powiązania między prawem do zwrotu kosztów podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia oraz do czasu podróży a dodatkiem zagranicznym czy dodatkiem z tytułu zamieszkiwania za granicą oraz zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania wraz z odsetkami za rzekomo poniesioną szkodę i rzekomo doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 270 TFUE, decyzji zawartej w komunikacie do personelu (CP) 13/14 (decyzja nr 2/2014) z dnia 9 stycznia 2014 r., która zmieniła warunki obliczania czasu podróży w związku z wejściem w życie w dniu 1 stycznia 2014 r. art. 7 załącznika V do regulaminu pracowniczego, jak również w komunikacie do personelu (CP) 9/14 (decyzja nr 12/24), która zmieniła system kosztów podróży w związku z wejściem w życie w dniu 1 stycznia 2014 r. art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, zmienionych rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 1023/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej oraz Warunki zatrudnienia innych pracowników, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym nr L 287 z dnia 29 października 2013 r. Żądanie stwierdzenia nieważności ogranicza się do części tych CP, które dokonują powiązania między prawem do zwrotu kosztów podróży oraz do czasu podróży a dodatkiem zagranicznym czy dodatkiem z tytułu zamieszkiwania za granicą, jak również art. 6 CP 9/14, który wprowadził nowe kryteria określania miejsca pochodzenia;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kwoty 1 65  596, 42 EUR z tytułu poniesionej szkody, jak również kwoty 40  000 EUR z tytułu doznanej krzywdy;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odsetek za zwłokę i kompensacyjnych w wysokości 6,75 z tytułu krzywdy i szkody;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa T-427/12: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Austria/Komisja (Pomoc państwa — Sektor bankowy — Pomoc przyznana przez Niemcy i Austrię na rzecz Bayerische Landesbank w ramach jego restrukturyzacji — Decyzja stwierdzająca zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków — Uchylenie pierwotnej decyzji zredagowanej w innym języku niż język państwa członkowskiego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt podlegający zaskarżeniu — Dopuszczalność — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/13

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Austria/Komisja
   (Sprawa T-427/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Sektor bankowy - Pomoc przyznana przez Niemcy i Austrię na rzecz Bayerische Landesbank w ramach jego restrukturyzacji - Decyzja stwierdzająca zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków - Uchylenie pierwotnej decyzji zredagowanej w innym języku niż język państwa członkowskiego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt podlegający zaskarżeniu - Dopuszczalność - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 090/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Austrii (przedstawiciele: C. Pesendorfer, M. Windisch, W. Peschorn i S. Ullreich, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 lit. d) i ust. 2 decyzji Komisji C (2012) 5062 wersja ostateczna z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa S.A.28487 (C 16/2009 ex 254/2009), przyznanej przez Republikę Federalną Niemiec i Republikę Austrii na rzecz Bayerische Landesbank, a także o stwierdzenie nieważności, w wyniku uchylenia wspomnianej decyzji przez art. 1 decyzji Komisji (UE) 2015/657 z dnia 5 lutego 2013 r. dotyczącej pomocy państwa SA.28487 (C 16/2009 ex N 254/2009) przyznanej przez Niemcy i Austrię na rzecz Bayerische Landesbank (JO 2015, L 109, p. 1), art. 2 ust. 1 lit. d) i ust. 2 tej ostatniej decyzji

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 373 z 1.12.2012.


title: Sprawa T-327/05: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2005 r. — Thierry przeciwko Komisji

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/27

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2005 r. — Thierry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-327/05)
   (2005/C 281/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michel Thierry (Howald, Luksemburg) [Przedstawiciele: G. Bounéou i F. Frabetti, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie listy urzędników awansowanych za rok 2004 w zakresie, w jakim lista ta nie obejmuje nazwiska skarżącego oraz, pośrednio, aktów przygotowujących tę decyzję;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podważa decyzję Komisji o nieawansowaniu go na stopień A5 w roku 2004. Podnosi, że nowy system awansowania na podstawie punktów pierwszeństwa przyznawanych urzędnikom, zastosowany przez Komisję w niniejszej sprawie, przykłada zbyt wielką wagę do stażu jako kryterium awansu. Skarżący uważa zatem, iż w jego przypadku nie przystąpiono do porównania zasług z naruszeniem art. 45 regulaminu pracowniczego, ogólnych przepisów wykonawczych do tego artykułu, instrukcji administracyjnej dotyczącego oceny i awansów, jak również zasady niedyskryminacji. Z tego samego powodu podnosi także naruszenie zakazu arbitralnego postępowania, obowiązku uzasadnienia, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, reguły „patere legem quam ipse fecisti”, jak również nadużycie władzy.


title: Sprawa C-262/88 INT: Wniosek o wykładnię wyroku z dnia 17 maja 1990 r w sprawie C-262/88 Barber, przedstawiony w dniu 26 maja 2010 r. przez Manuela Enrique Peinada Guitarta

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/18

         Wniosek o wykładnię wyroku z dnia 17 maja 1990 r w sprawie C-262/88 Barber, przedstawiony w dniu 26 maja 2010 r. przez Manuela Enrique Peinada Guitarta
   (Sprawa C-262/88 INT)
   2011/C 63/35
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona przedstawiająca wniosek: Manuel Enrique Peinado Guitart
   Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) stwierdził niedopuszczalność wniosku o wykładnię.


title: Sprawa T-471/10: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2010 r. — Gill przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/22

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2010 r. — Gill przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-471/10)
   2011/C 103/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Brendan Gill (Lifford, Irlandia) (przedstawiciele: A.M. Collins SC, N.J. Travers, barrister oraz D.P. Barry, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji doręczonej Irlandii pismem C(2010) 4752 z dnia 13 lipca 2010 r., doręczonej skarżącemu w dniu 16 lipca 2010 r., oddalającej wnioski w przedmiocie poprawy warunków bezpieczeństwa polegających na wydłużeniu statku „Brendelen” i na zastąpieniu go nowym trawlerem morskim, wydanej w miejsce decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2010 r. dotyczącej powyższych wniosków w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu kierunkowego POP IV w celu uwzględnienia poprawy warunków bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, higieny, jakości produktów i warunków pracy jednostek pływających o długości całkowitej większej niż 12 metrów (Dz.U. L 90, str. 48), której nieważność w części dotyczącej skarżącego stwierdzono mocą wyroku Sądu z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych T-218/03 do T-240/03 Boyle i inni przeciwko Komisji (Zb.Orz., str. II-1699).

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący niniejszą skargą żąda na podstawie art. 263 TFUE stwierdzenia nieważności decyzji Komisji doręczonej Irlandii pismem C(2010) 4752 z dnia 13 lipca 2010 r., doręczonej skarżącemu w dniu 16 lipca 2010 r., oddalającej wnioski w przedmiocie poprawy warunków bezpieczeństwa polegających na wydłużeniu statku „Brendelen” i na zastąpieniu go nowym trawlerem morskim, wydanej w miejsce decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2010 r. dotyczącej powyższych wniosków w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu kierunkowego POP IV w celu uwzględnienia poprawy warunków bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, higieny, jakości produktów i warunków pracy jednostek pływających o długości całkowitej większej niż 12 metrów (Dz.U. L 90, str. 48), której nieważność w części dotyczącej skarżącego stwierdzono mocą wyroku Sądu z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych T-218/03 do T-240/03 Boyle i inni przeciwko Komisji (Zb.Orz., str. II-1699).
   Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze, strona skarżąca podnosi, że strona pozwana działała bez podstawy prawnej. Artykuł 4 ust. 2 decyzji Rady 97/413/WE z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie celów i szczególnych zasad restrukturyzacji sektora rybołówstwa wspólnotowego, w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zasobami i ich eksploatacją (Dz.U. L 175, str. 27), stanowi nadal odpowiednią podstawę prawną zaskarżonej decyzji i w ten Komisja nie miała podstawy prawnej do wydania decyzji jako decyzji ad hoc.
   Po drugie, strona skarżąca uważa, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne. Podnosi ona, że zgodnie z decyzją Rady 97/143/WE, zaskarżona decyzja, powinna była zostać wydana zgodnie z procedurą komitetu zarządzającego oraz że dokonując wyboru formy decyzji ad hoc, Komisja działała z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych.
   Po trzecie, strona skarżąca twierdzi, że Komisja dokonując błędnej wykładni art. 4 ust. 2 decyzji Rady 97/143/WE przekroczyła swoje uprawnienia, w szczególności, opierając się kryteriach pozbawionych znaczenia i pomijając definicję pojęcia „nakład połowowy” ustanowioną w decyzji Rady nr 97/413/WE oraz w przepisach wspólnotowych w dziedzinie rybołówstwa obowiązujących w momencie składania przez skarżącego wniosku o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa w grudniu 2001 r.
   Ponadto skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja zawiera liczne oczywiste błędy w ocenie jego wniosku o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa. W szczególności skarżący twierdzi, że decyzja Komisji o oddaleniu jego wniosku z tego względu, iż powierzchnia pokładu głównego nowej jednostki jest większa niż powierzchnia pokładu głównego Brendelen jest oczywiście błędna, jak również założenie, zgodnie z którym nowa jednostka będzie miała większy „nakład połowowy” niż Brendelen, nawet po wydłużeniu.
   Wreszcie, skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła prawo do równego traktowania. Podnosi on, że oddalenie wniosku przez Komisję z powodu większej powierzchni pokładu głównego nowej jednostki stanowi istotną różnicę w traktowaniu, równoznaczną z niedopuszczalną dyskryminacją w porównaniu z zupełnie innym podejściem przyjętym przez Komisję przy rozpatrywaniu niektórych wniosków o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa, uwzględnionych w decyzji Komisji nr 2003/245, a także w odniesieniu to jednego z wniosków, początkowo oddalonego mocą tej decyzji a następnie uwzględnionego w decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., doręczonej jako dokument C(2010) 4765.


title: Sprawa T-209/10: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2010 r. — Deutscher Ring przeciwko OHIM (Deutscher Ring Sachversicherungs-AG)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/54

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2010 r. — Deutscher Ring przeciwko OHIM (Deutscher Ring Sachversicherungs-AG)
   (Sprawa T-209/10)
   2010/C 179/92
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutscher Ring Sachversicherungs-AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Busse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie R 1290/2009-1 i zarejestrowanie zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Deutscher Ring Sachversicherungs-AG” dla usług należących do klasy 36.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszony wspólnotowy znak towarowy posiada odróżniający charakter i nie jest wyłącznie opisowy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. 2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa C-297/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Postępowanie karne przeciwko X

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/45

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Postępowanie karne przeciwko X
   (Sprawa C-297/09) (1)

   2010/C 63/79

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa T-278/13: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2013 r. — Now Wireless przeciwko OHIM — Starbucks (HK) (now)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/50

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2013 r. — Now Wireless przeciwko OHIM — Starbucks (HK) (now)
   (Sprawa T-278/13)
   2013/C 207/82
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Now Wireless Ltd (Guildford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: T. Alkin, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Starbucks (HK) Ltd (Hongkong, Chiny)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; oraz

               —

               stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji nr 1421700 wspólnotowego znaku towarowego ze względu na brak używania;

               —

               obciążenie właściciela zarejestrowanego znaku kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „now” dla usług z klasy 35, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 421 700

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Starbucks (HK) Ltd

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-402/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 maja 2017 r. w sprawie T-403/15, JYSK sp. z o.o./Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 lipca 2017 r. przez JYSK sp. z o.o.

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/29

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 maja 2017 r. w sprawie T-403/15, JYSK sp. z o.o./Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 lipca 2017 r. przez JYSK sp. z o.o.
   (Sprawa C-402/17 P)
   (2017/C 309/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: JYSK sp. z o.o. (przedstawiciel: H. Sønderby Christensen, advokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie żąda, by wyrok Sądu stwierdzający niedopuszczalność jego skargi na tej podstawie, że decyzja Komisji C (2015) 3228 final z dnia 1 maja 2015 r. nie dotyczy go bezpośrednio i indywidualnie, został uchylony ze względu na to, że narusza zasadę skutecznej ochrony sądowej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie twierdzi, że pośredni dostęp do Trybunału w drodze odesłania prejudycjalnego ze strony sądów polskich nie daje ochrony przewidzianej w art. 6 ust. 1 europejskiej konwencji praw człowieka.
   Wnoszący odwołanie utrzymuje, że wspomniana decyzja Komisji dotyczy go bezpośrednio i indywidualnie.


title: Sprawa C-606/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Sundsvall – Szwecja) – OKG AB/Skatteverket (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/96/WE — Artykuły 4 i 21 — Dyrektywa 2008/118/WE — Dyrektywa 92/12/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Zakres stosowania — Uregulowanie państwa członkowskiego — Pobieranie podatku od mocy cieplnej reaktorów jądrowych)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/4

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Sundsvall – Szwecja) – OKG AB/Skatteverket
   (Sprawa C-606/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/96/WE - Artykuły 4 i 21 - Dyrektywa 2008/118/WE - Dyrektywa 92/12/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Zakres stosowania - Uregulowanie państwa członkowskiego - Pobieranie podatku od mocy cieplnej reaktorów jądrowych))
   (2015/C 381/03)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Kammarrätten i Sundsvall

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: OKG AB

      Strona pozwana: Skatteverket

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 2 i art. 21 ust. 5 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje nałożenie podatku od mocy cieplnej reaktorów jądrowych, ponieważ podatek taki nie jest objęty zakresem stosowania tej dyrektywy.

               2)

               Dyrektywę Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania należy interpretować w ten sposób, że podatek pobierany od mocy cieplnej reaktora jądrowego nie stanowi podatku akcyzowego w rozumieniu tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.