title: Sprawa C-48/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 listopada 2021 r. w sprawie T-612/17, Google i Alphabet/Komisja, wniesione w dniu 20 stycznia 2022 r. przez Google LLC i Alphabet.

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/10

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 listopada 2021 r. w sprawie T-612/17, Google i Alphabet/Komisja, wniesione w dniu 20 stycznia 2022 r. przez Google LLC i Alphabet.
      (Sprawa C-48/22 P)
      (2022/C 191/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Google LLC, Alphabet, Inc. (przedstawiciele: T. Graf, Rechtsanwalt, R. Snelders, advocaat, C. Thomas, avocat, A. Bray, avocate, M. Pickford QC, oraz D. Gregory i H. Mostyn, Barristers)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Computer & Communications Industry Association, Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Urząd Nadzoru EFTA, Bureau européen des unions de consommateurs (BEUC), Infederation Ltd, Kelkoo, Verband Deutscher Zeitschriftenverleger eV, Visual Meta GmbH, BDZV – Bundesverband Digitalpublisher und Zeitungsverleger eV, dawniej Bundesverband Deutscher Zeitungsverleger eV, Twenga

         Żądania strony wnoszącej odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku,

                  —

                  stwierdzenie nieważności spornej decyzji (1) lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez nie w ramach niniejszego postępowania i postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszące je podnoszą cztery zarzuty.
      Zarzut pierwszy: Sąd dopuścił się naruszenia prawa, utrzymując w mocy sporną decyzję mimo tego, że Komisja nie zastosowała w tej decyzji kryterium prawnego dotyczącego istnienia obowiązku zapewnienia dostępu w odniesieniu do porównywarek produktów.

                  —

                  Sąd niezgodnie z prawem odszedł od treści decyzji przyjmując, że przesłanki istnienia tego obowiązku świadczenia zostały spełnione.

                  —

                  Sąd dopuścił się naruszenia prawa uznając, że przesłanki istnienia tego obowiązku świadczenia nie miały zastosowania.

            Zarzut drugi: Sąd dopuścił się naruszenia prawa utrzymując w mocy decyzję mimo tego, że Komisja nie zidentyfikowała w niej zachowania niebędącego konkurencją pozacenową.

                  —

                  Sąd błędnie uznał, że istotne okoliczności dotyczące prawdopodobnych skutków zachowania Google pozwalały na ustalenie, czy spółka ta konkurowała inaczej niż cenowo.

                  —

                  Sąd niezgodnie z prawem przeformułował treść decyzji, podając dodatkowe powody, dla których zachowanie Google miało odbiegać od konkurencji pozacenowej.

                  —

                  Podane przez Sąd dodatkowe powody, dla których Google nie konkurowała pozacenowo, są zdaniem wnoszących odwołanie nieważne pod względem prawnym.

            Zarzut trzeci: Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy kontroli związku przyczynowego pomiędzy zarzucanym nadużyciem a jego prawdopodobnymi skutkami.

                  —

                  Sąd błędnie uznał, że obowiązek przeprowadzenia analizy kontrfaktycznej spoczywał na Google, nie na Komisji.

                  —

                  Sąd błędnie uznał, że scenariusz kontrfaktyczny w stosunku do nadużycia polegającego na połączeniu dwóch zgodnych z prawem praktyk polega na wyeliminowaniu tych dwóch praktyk.

                  —

                  Przyjęcie przez Sąd tego podejścia skutkuje wadliwością oceny zarówno skutków, jak i obiektywnych uzasadnień.

            Zarzut czwarty: Sąd dopuścił się naruszenia prawa orzekając, że Komisja nie musiała analizować tego, czy dane zachowanie mogło spowodować wykluczenie równie skutecznych konkurentów.

         (1)  Decyzji Komisji C(2017) 4444 final z dnia 27 czerwca 2017 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 102 TFUE i art. 54 Porozumienia EOG [sprawa AT.39740 – Wyszukiwarka Google (Shopping)]


title: Sprawa T-118/22: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2022 r. – OM/Komisja

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/32

      Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2022 r. – OM/Komisja
      (Sprawa T-118/22)
      (2022/C 191/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OM (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 kwietnia 2021 r., zgodnie z którą skarżący nie został wybrany w ramach postępowania w sprawie naboru COM/2020/10396 i został poinformowany o powołaniu innego kandydata

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej jego zażalenie z dnia 25 listopada 2021 r., zarejestrowane w dniu 26 listopada 2021 r. pod sygnaturą Ares(2021)7297231;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia ogłoszenia o naborze COM/2020/10396 w zakresie, w jakim nie dokonano oceny umiejętności i zdolności skarżącego w odniesieniu do przewidzianej w ogłoszeniu siatki.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia porządku obrad podanego do wiadomości kandydatów w odniesieniu do tematów, na które miano im zadawać pytania podczas rozmowy kwalifikacyjnej, ponieważ skarżącemu nie zadano pytania dotyczącego głównej analizy, o której przygotowanie został poproszony, co również doprowadziło do naruszenia jego uzasadnionych oczekiwań.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nierównego traktowania w zakresie, w jakim pytania, które komisja rekrutacyjna przewidziała do zadania kandydatom, nie zostały mu zadane, a inne pytania, które mu zadano, nie odpowiadały tej wcześniej ustalonej liście. Skarżący podnosi w tym względzie, że nie daje to gwarancji, że zostały one przedstawione również innym kandydatom. Skarżący podnosi ponadto, że jego rozmowa trwała krócej niż oczekiwano, co mogło postawić go w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z innymi kandydatami, i że nie można wykluczyć, iż mógłby osiągnąć lepszy wynik, gdyby został wysłuchany w odniesieniu do wszystkich aspektów egzaminu ustnego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący oczywiście błędnego i nieadekwatnego charakteru treści karty oceny w stosunku do odpowiedzi udzielonych przez skarżącego podczas rozmowy kwalifikacyjnej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący braku współpracy ze strony Komisji i naruszenia obowiązku dobrej administracji.


title: Sprawa C-49/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 24 stycznia 2022 r. – Austrian Airlines AG/TW

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 24 stycznia 2022 r. – Austrian Airlines AG/TW
      (Sprawa C-49/22)
      (2022/C 191/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Austrian Airlines AG

         Druga strona postępowania odwoławczego: TW

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) (rozporządzenie nr 261/2004) należy interpretować w ten sposób, że za zmianę planu podróży, na porównywalnych warunkach, do miejsca docelowego, którą obsługujący przewoźnik lotniczy musi zaoferować w przypadku odwołania lotu, należy uważać również lot repatriacyjny realizowany w ramach władczej działalności państwa, jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy nie może uzasadnić prawa do przewozu pasażera, ale w tym celu mógłby zarejestrować pasażera oraz pokryć koszty, a ostatecznie realizuje lot tym samym samolotem i w tych samych godzinach lotu, które byłyby pierwotnie przewidziane dla odwołanego lotu, na podstawie umowy zawartej z państwem?

                  2)

                  Czy art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że pasażerowi, który sam rejestruje się na lot repatriacyjny, wskazany w pytaniu pierwszym, i uiszcza w tym celu obowiązkową opłatę na rzecz państwa z tytułu kosztów, przysługuje prawo do zwrotu tych wydatków wobec przewoźnika lotniczego, wynikające bezpośrednio z rozporządzenia nr 261/2004, nawet jeśli koszty nie składają się wyłącznie z kosztów samego lotu?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-131/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 lutego 2022 r. – flightright GmbH/Swiss International Air Lines AG

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 lutego 2022 r. – flightright GmbH/Swiss International Air Lines AG
      (Sprawa C-131/22)
      (2022/C 191/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: flightright GmbH

         Strona pozwana: Swiss International Air Lines AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zachodzi nadzwyczajna okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1) w sytuacji, gdy występują warunki meteorologiczne uniemożliwiające lot, niezależnie od tego, jakie to konkretnie warunki?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze – czy warunki meteorologiczne można uznać za nadzwyczajne w zależności od regionalnej i sezonowej częstotliwości ich występowania w danym miejscu i czasie?

                  3)

                  Czy zachodzi nadzwyczajna okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w sytuacji, gdy decyzja kierownictwa lotów w stosunku do konkretnego samolotu w konkretnym dniu powoduje, że dochodzi do powstania dużego opóźnienia, przełożenia lotu na następny dzień albo odwołania jednego lub więcej lotów tego samolotu, a to niezależnie od przyczyn podjęcia takiej decyzji?

                  4)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie – czy przyczyna podjęcia takiej decyzji sama w sobie musi mieć charakter nadzwyczajny, a więc być tego rodzaju, że nie trzeba się liczyć z możliwością jej wystąpienia?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1)


title: Sprawa C-214/22: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/25

      Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga
      (Sprawa C-214/22)
      (2022/C 191/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, A. Azéma, I. Zaloguin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że nie przyjmując najpóźniej do dnia 4 października 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania art. 8 ust. 7, art. 9 i art. 10 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (1), a w każdym razie nie informując Komisji o przyjęciu takich przepisów, Luksemburg uchybił zobowiązaniem, które na nim ciążą na mocy art. 12 tej dyrektywy;

                  —

                  nałożenie na Luksemburg, stosownie do postanowień art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 7 096,50 EUR dziennie za każdy dzień opóźnienia od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie z tytułu uchybienia obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji art. 8 ust. 7, art. 9 i art. 10 ust. 2 dyrektywy 2014/42;

                  —

                  obciążenie Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej umożliwia państwom członkowskim łatwiejsze odzyskiwanie korzyści uzyskanych przez przestępców w ramach przestępczości zorganizowanej na dużą skalę. Państwa członkowskie powinny były dokonać transpozycji dyrektywy do dnia 4 października 2016 r. Komisja wszczęła przeciwko Luksemburgowi postępowanie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w listopadzie 2016 r., a w marcu 2019 r. wydała uzasadnioną opinię. Tymczasem do dnia wniesienia skargi w niniejszej sprawie Luksemburg nie notyfikował Komisji całkowitej transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego.

         (1)  Dz.U. 2014, L 127, s. 39.


title: Sprawa C-142/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 2 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko OE

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 2 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko OE
      (Sprawa C-142/22)
      (2022/C 191/26)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Postępowanie karne przeciwko

      OE

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 27 decyzji ramowej (1) należy interpretować w ten sposób, że orzeczenie o przekazaniu osoby tworzy stosunek prawny między nią, wykonującym nakaz państwem i wnioskującym państwem w ten sposób, że wszelkie kwestie uznane za ostatecznie rozstrzygnięte w tym orzeczeniu należy również uznać za rozstrzygnięte dla celów postępowania w sprawie uzyskania zgody na dalsze ściganie lub ukaranie za inne przestępstwa?

                  2)

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi, że art. 27 nie wymaga takiej wykładni, to czy krajowa norma proceduralna narusza zasadę skuteczności, jeżeli skutkuje uniemożliwieniem osobie zainteresowanej powołania się – w kontekście wniosku o wydanie zgody – na stosowne orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zapadłe w okresie następującym po wydaniu postanowienia o przekazaniu?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa T-131/22: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Impossible Foods (IMPOSSIBLE BURGER)

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/33

      Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Impossible Foods (IMPOSSIBLE BURGER)
      (Sprawa T-131/22)
      (2022/C 191/42)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz, M. Goldmann i C. Elkemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Impossible Foods Inc. (Redwood City, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „IMPOSSIBLE BURGER” – unijny znak towarowy nr 17 968 798

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie R 973/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 70 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 95 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-688/19: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – VeriGraft/Eismea [Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” – Wypowiedzenie umowy – Wykroczenie zawodowe – Status beneficjenta dotacji lub osoby działającej w imieniu beneficjenta lub na jego rachunek]

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/26

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – VeriGraft/Eismea
      (Sprawa T-688/19) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” - Wypowiedzenie umowy - Wykroczenie zawodowe - Status beneficjenta dotacji lub osoby działającej w imieniu beneficjenta lub na jego rachunek)
      (2022/C 191/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VeriGraft AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci P. Hansson i A. Johansson)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Innowacji i ds. MŚP (przedstawiciele: A. Galea, pełnomocnik, wspierana przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia bezskuteczności wypowiedzenia przez Agencję Wykonawczą ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (EASME) umowy o udzielenie dotacji dotyczącej projektu „Spersonalizowanych żył pochodzących z inżynierii tkankowej jako pierwszego leczenia dla pacjentów z przewlekłą niewydolnością żylną-P-TEV” (Personalized Tissue Engineered Veins as the first Cure for Patients with Chronic Venous Insufficiency-P-TEV), zawartej w ramach instrumentu wsparcia innowacji w małych i średnich przedsiębiorstwach programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” (2014–2020).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się bezskuteczność wypowiedzenia przez Agencję Wykonawczą ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw umowy o udzielenie dotacji dotyczącej projektu „Spersonalizowanych żył pochodzących z inżynierii tkankowej jako pierwszego leczenia dla pacjentów z przewlekłą niewydolnością żylną-P-TEV” (Personalized Tissue Engineered Veins as the first Cure for Patients with Chronic Venous Insufficiency-P-TEV), oznaczonej numerem referencyjnym 778620.

                  2)

                  Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Innowacji i ds. MŚP zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa T-615/20: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Mood Media Netherlands/EUIPO – Tailoradio (MOOD MEDIA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy MOOD MEDIA – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/2001] – Dowód rzeczywistego używania]

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/26

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Mood Media Netherlands/EUIPO – Tailoradio (MOOD MEDIA)
      (Sprawa T-615/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy MOOD MEDIA - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/2001] - Dowód rzeczywistego używania)
      (2022/C 191/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mood Media Netherlands BV (Naarden, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A.-M. Pecoraro)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Tailoradio Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Franzosi, A. Sobol, F. Santonocito i S. Bernardini)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2016 r. (sprawa R 378/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Elho Business & Sport a El Corte Inglés.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 24 lipca 2020 r. (sprawa R 1767/2019-1).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Mood Media Netherlands BV.

                  4)

                  Tailoradio Srl pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa T-140/21: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Apologistics/EUIPO – Kerckhoff (apo discounter.de) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy apo-discounter.de – Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Dowód rzeczywistego używania]

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/27

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Apologistics/EUIPO – Kerckhoff (apo discounter.de)
      (Sprawa T-140/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy apo-discounter.de - Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Dowód rzeczywistego używania)
      (2022/C 191/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apologistics GmbH (Markkleeberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Hug)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Markus Kerckhoff (Bergisch Gladbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 grudnia 2020 r. (sprawa R 1439/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między M. Kerckhoffem a Apologistics.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Apologistics GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.


title: Sprawa C-627/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 11 października 2021 r. – S.H./Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Sibiu, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 11 października 2021 r. – S.H./Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Sibiu, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov
      (Sprawa C-627/21)
      (2022/C 191/08)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Alba Iulia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: S.H.

         Druga strona postępowania: Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Sibiu, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zasadę neutralności w dziedzinie VAT (a także motyw 30) oraz art. 16, 184, 186, 187, 188 i 192 dyrektywy 112/2006/WE (1) można interpretować w ten sposób, że są one zgodne z przepisami krajowymi dotyczącymi korekty podatku podlegającego odliczeniu od dóbr inwestycyjnych [w szczególności art. 305 ust. 4 lit. a) Legea nr. 227/2015 privind Codul fiscal (ustawy nr 227/2015 – kodeks podatkowy), pkt 79 ust. 14 lit. b) Normele metodologice de aplicare a Legii nr. 227/2015 privind Codul fiscal (przepisów wykonawczych do ustawy nr 227/2015 – kodeks podatkowy), przyjętych w drodze H.G. nr. 1/2016 (rozporządzenia rządu nr 1/2016) w wykonaniu przepisów art. 305 ust. 4 lit. a) kodeksu podatkowego w związku z art. 316 ust. 11 lit. e) ustawy nr 227/2015 – kodeks podatkowy], jak również z praktyką organów podatkowych mającą wpływ na pierwotną możliwość odliczenia VAT zapłaconego z tytułu nabycia dóbr inwestycyjnych poprzez obowiązek dokonania przez podatnika korekty in minus VAT podlegającego odliczeniu ze względu na to, że organ podatkowy unieważnił z urzędu jego rejestrację dla celów VAT przez określony okres z powodu braku prowadzenia działalności gospodarczej w odniesieniu do czasu, przez jaki dobra inwestycyjne nie były przedmiotem świadczenia usług lub dostawy towarów w okresie między unieważnieniem z urzędu a ponowną rejestracją dla celów VAT?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006 L 347, p. l).


title: Sprawa C-84/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 8 lutego 2022 r. – Right to Know CLG/An Taoiseach

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 8 lutego 2022 r. – Right to Know CLG/An Taoiseach
      (Sprawa C-84/22)
      (2022/C 191/17)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlande)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Right to Know CLG

         Druga strona postępowania: An Taoiseach

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy protokoły z formalnych posiedzeń organu władzy wykonawczej państwa członkowskiego, na których członkowie rządu mają spotykać się i działać jako ciało kolegialne należy zakwalifikować na potrzeby wniosku o udostępnienie informacji dotyczących środowiska w nich zawartych, jako „materiały przeznaczone do wewnętrznego komunikowania się [wewnętrzną komunikację]”, czy też jako „działania [obrady]” organu władzy publicznej w rozumieniu, odpowiednio, art. 4 ust. 1 lit. e) i art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (1)?

                  2)

                  Czy zakres zasady powagi rzeczy osądzonej (w rozumieniu wynikającym z Köbler C-224/01 (2), EU:C:2003:513 i późniejszego orzecznictwa) wykracza poza sentencję wcześniejszego wyroku i obejmuje ponadto ustalenia faktyczne i prawne poczynione w rzeczonym wcześniejszym wyroku? Innymi słowy: czy zakres zasady powagi rzeczy osądzonej jest ograniczony do zakazu ne bis in idem [action estoppel], czy też obejmuje on również powagę okoliczności osądzonej [issue estoppel]?

                  3)

                  Czy, w toczącym się postępowaniu kontradyktoryjnym w przedmiocie zarzucanej niezgodności z dyrektywą 2003/4/WE, które dotyczy konkretnego wniosku o udzielenie informacji dotyczących środowiska, jeżeli skarżący/wnioskodawca uzyskał uchylenie decyzji, przy czym podniesione zarzuty oparte na prawie Unii zostały częściowo oddalone a częściowo uwzględnione, prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności, ma pierwszeństwo przed krajową zasadą powagi rzeczy osądzonej mającej za podstawę zarzut okoliczności osądzonej [issue estoppel], która zobowiązuje sąd krajowy do uniemożliwienia takiemu skarżącemu/wnioskodawcy – w ramach nowego postępowania zmierzającego do wydania kolejnego orzeczenia w przedmiocie tego samego roszczenia – zaskarżenie tego kolejnego orzeczenia na podstawie zarzutów opartych na prawie Unii, które zostały wcześniej oddalone, lecz w tych okolicznościach nie były przedmiotem odwołania?

                  4)

                  Czy na odpowiedź na pytanie trzecie ma wpływ na okoliczność, że: (i) do Trybunału nie zwrócono się z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym; (ii) żadna ze stron w postępowaniu przed sądem krajowym nie powołała się na właściwe orzecznictwo Trybunału?

         (1)  Dz.U. 2003, L 41, s. 26.

         (2)  Wyrok z dnia 30 września 2003 r. (EU:C:2003:513)


title: Sprawa C-775/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 15 grudnia 2021 r. – Blue Air Aviation SA/UCMR – ADA Asociaţia pentru Drepturi de Autor a Compozitorilor

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 15 grudnia 2021 r. – Blue Air Aviation SA/UCMR – ADA Asociaţia pentru Drepturi de Autor a Compozitorilor
      (Sprawa C-775/21)
      (2022/C 191/09)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację i pozwana w pierwszej instancji: Blue Air Aviation SA

         Strona przeciwna w postępowaniu apelacyjnym i powodowa w pierwszej instancji: Societatea Națională de Transport Feroviar de Călători (SNTFC) „CFR Călători” SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1) należy interpretować w ten sposób, że rozpowszechnianie utworu muzycznego lub fragmentu utworu muzycznego w komercyjnym samolocie, w którym znajdują się pasażerowie, podczas startu, lądowania lub w jakimkolwiek momencie lotu za pomocą ogólnego systemu nagłośnienia samolotu, stanowi publiczne udostępnianie w rozumieniu tego przepisu, w szczególności (choć nie wyłącznie) w świetle kryterium charakteru zarobkowego tego udostępniania?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy obecność na pokładzie samolotu systemu nagłośnienia wymaganego na mocy przepisów dotyczących bezpieczeństwa ruchu lotniczego stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia wzruszalnego domniemania publicznego udostępniania utworów muzycznych na pokładzie tego samolotu?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie:

                  3)

                  Czy obecność na pokładzie samolotu systemu nagłośnienia wymaganego na mocy przepisów dotyczących bezpieczeństwa ruchu lotniczego i oprogramowania umożliwiającego odtwarzanie fonogramów (zawierających chronione utwory muzyczne) za pomocą tego systemu stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia wzruszalnego domniemania publicznego udostępniania utworów muzycznych na pokładzie tego samolotu?

         (1)  Dz.U. 2001, L 167, s. 10.


title: Sprawa C-91/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in.

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in.
      (Sprawa C-91/22)
      (2022/C 191/18)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fenice – Qualità per l’ambiente SpA

         Strona pozwana: Ministero della Transizione Ecologica, Ministero dello Sviluppo Economico, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę?

                  2.

                  Czy, w przeciwnym razie, prywatny podmiot gospodarczy bezpośrednio poszkodowany wykluczeniem z przydziału uprawnień CO2 na podstawie postępowania przeprowadzonego wspólnie przez Komisję Europejską i Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE oraz wspierania zarządzania planowanych działania protokołu z Kioto) może przed Trybunałem Unii Europejskiej, na mocy art. 263 ust. 4 TFU, zakwestionować decyzję przyjętą przez Komisję Europejską w sprawie odmowy wpisania instalacji do wykazu zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33?

                  3)

                  Czy pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie C-682/17, ExxonMobil Production Deutschland GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland, w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE przez Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie, Niemcy) postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., obejmuje również sytuacje, w których instalacja wytwarza w niewielkiej części energię elektryczną kogeneratywną, nie wysokosprawną, charakteryzującą się wieloma źródłami energii cieplnej innymi niż kogeneracja, posiadającą cechy wymagane do przyznania bezpłatnych uprawnień emisyjnych?

                  4)

                  Czy taka wykładania definicji „wytwórcy energii elektrycznej” jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa unijnego dotyczącymi przestrzegania warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi w przypadku oferowania zachęt i proporcjonalności środka, w przypadku gdy całkowicie wyklucza on instalację charakteryzujący się wieloma źródłami energii, bez wyodrębniania wartości emisji w odniesieniu do źródeł ciepła innych niż kogeneracja, w pełni uprawnionych do uzyskania przewidzianych korzyści?

         (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2019, L 59, s. 8).


title: Sprawa T-134/22: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2022 r. – OO/EBI

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/34

      Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2022 r. – OO/EBI
      (Sprawa T-134/22)
      (2022/C 191/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OO (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie z dnia 6 grudnia 2021 r., doręczonej skarżącej w tej samej dacie (ARES CS-PERS/S&G/ER1 W2021–00710/CO/ps);

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 lutego 2021 r. (sygn.: RH/OPR/2012–0251), która nigdy nie została doręczona skarżącej;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 maja 2021 r. (CS-PERS/HROPS/BAP/2021–0360), doręczonej doradcy skarżącej w dniu 8 czerwca 2021 r. wraz z pismem z dnia 27 lutego 2012 r.;

                  —

                  obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonych decyzji, naruszenia art. 31 regulaminu wewnętrznego EBI, art. 6 i 11 protokołu nr 5 w sprawie statutu EBI, braku podstawy prawnej i niezgodności z prawem, na podstawie art. 277 TFUE, pkt. 2.1.1 przepisów administracyjnych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów regulujących ratione temporis delegowanie pracowników EBI, jednostronnej modyfikacji umowy sprzecznej z zasadami ogólnymi dotyczącymi równości stron w stosunkach umownych, jak również naruszenie obowiązku dbałości.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy.


title: Sprawa T-143/22: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2022 r. – OP/Parlament

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/36

      Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2022 r. – OP/Parlament
      (Sprawa T-143/22)
      (2022/C 191/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OP (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie decyzji z dnia 7 czerwca 2021 r. i z dnia 10 stycznia 2022 r. albo stwierdzenie, że są nieważne i nie wywołują skutków prawnych ich nieważności;

                  —

                  w konsekwencji przyznanie skarżącej prawa do renty rodzinnej w rozumieniu art. 79 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej

                  —

                  w związku z tym, przyznanie panu [poufne] (1) prawa do renty sierocej zgodnie z art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. W przeciwnym razie, w niezbędnym zakresie, przyznanie panu [poufne] renty sierocej przewidzianej w art. 80 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

                  —

                  w każdym razie obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), wynikającej z naruszenia zasady równości traktowania i dyskryminacji ze względu na wiek.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenie prawa przy stosowaniu art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, wynikającego z nieuwzględnienia szczególnej sytuacji skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego z uwagi na dyskryminację ze względu na niepełnosprawność.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa przy stosowaniu art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

                  6.

                  Zarzut szósty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący naruszenia obowiązku dbałości przez administrację.

         (1)  Dane poufne utajnione.


title: Sprawa C-34/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent (Belgia) w dniu 17 stycznia 2022 r. – VN/Belgische Staat

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent (Belgia) w dniu 17 stycznia 2022 r. – VN/Belgische Staat
      (Sprawa C-34/22)
      (2022/C 213/28)
      Język postępowania: nierlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VN

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 21 ust. 1 pkt 5o WIB 1992 [kodeksu podatków dochodowych z 1992 r.], w brzmieniu nadanym przez art. 170 Wet van 25 april 2014 houdende diverse bepalingen [ustawy z dnia 25 kwietnia 2014 r. zawierającej różne uregulowania], narusza przepisy art. 56 i 63 TFUE oraz art. 36 i 40 Porozumienia EOG, jako, że przedmiotowy przepis co prawda obowiązuje bez rozróżnienia krajowych i zagranicznych usługodawców, to jednak wymaga on nie tylko, aby spełnione były wymogi analogiczne, jak te przewidziane w art. 2 KB/WIB 1992 [królewskiego rozporządzenia wykonawczego do WIB 1992], które są de facto właściwe rynkowi belgijskiemu, ale przede wszystkim, aby takie analogiczne wymogi były ustanowione przez władze publiczne danego państwa członkowskiego EOG, co wykracza poza lokalny nadzór ostrożnościowy i system gwarancji depozytów zgodnie z dyrektywą nr 94/19/WE (1) i tym samym poważnie utrudnia zagranicznym usługodawcom oferowanie ich usług w Belgii?

         (1)  Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, Dz.U. 1994, L 135, s. 5.


title: Sprawa C-257/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 14 kwietnia 2022 r. – CD/Ministerstvo vnitra České republiky, Odbor azylové a migrační politiky

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 14 kwietnia 2022 r. – CD/Ministerstvo vnitra České republiky, Odbor azylové a migrační politiky
      (Sprawa C-257/22)
      (2022/C 266/17)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Krajský soud v Brně

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CD

         Strona pozwana: Ministerstvo vnitra České republiky, Odbor azylové a migrační politiky

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 4 ust. 2 i 3 oraz art. 5 in fine dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE (1) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z art. 2, art. 4 i art. 19 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby przy dokonywaniu oceny, czy decyzja o zobowiązaniu do powrotu zgodnie z art. 6 dyrektywy 2008/115/WE nie spowoduje naruszenia zasady non-refoulement, zastosować pojęcie bezpiecznego kraju pochodzenia zgodnie z art. 36 i 37 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (2) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w połączeniu z zawężoną definicją zasady non-refoulement, obejmującą wyłącznie zakaz niewłaściwego traktowania w rozumieniu art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności?

         (1)  Dz.U. 2008, L 348, s. 98.

         (2)  Dz.U. 2013, L 180, s. 60.


title: Sprawa C-270/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Ravenna (Włochy) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – G.D., A.R., C.M./Ministero dell'Istruzione, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Ravenna (Włochy) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – G.D., A.R., C.M./Ministero dell'Istruzione, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)
      (Sprawa C-270/22)
      (2022/C 266/18)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Ravenna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: G.D., A.R., C.M.

         Strona pozwana: Ministero dell'Istruzione, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w wyroku Motter Trybunał wymaga odstąpienia od stosowania przepisów krajowych dotyczących zaliczania dotychczasowych okresów pracy przy ustalaniu stażu pracy przy okazji zatrudnienia na stałe (tzw. „rekonstrukcji kariery zawodowej”) nauczycieli, w przypadku gdy przepisy te nie są „in concreto” korzystniejsze dla nauczyciela, który był wcześniej zatrudniony na podstawie umów na czas określony, w porównaniu z rekonstrukcją kariery zawodowej na podstawie art. 485 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 297/1994 i związanych z nim przepisów? Czy też w wyroku Motter Trybunał stwierdził w sposób ogólny i abstrakcyjny, a zatem w drodze stwierdzenia mającego zastosowanie do każdego konkretnego przypadku, że rekonstrukcja kariery zawodowej dokonana zgodnie z przepisami krajowymi jest zgodna z klauzulą 4, w związku z czym sąd krajowy nie będzie musiał odstąpić od stosowania art. 485 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 297/1994 i związanych z nim przepisów, ponieważ zostały one uznane za zgodne w tej kwestii z prawem [Unii Europejskiej]?

                  2)

                  Posiłkowo do poprzedniego pytania (to znaczy jedynie w przypadku, gdyby uznano, że prawo Unii wymaga odstąpienia w sposób wybiórczy od stosowania art. 485, który należałoby zatem uznać za przepis „korzystniejszy”) – czy klauzulę 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43), należy interpretować w ten sposób, że wspomniana klauzula wymaga, aby w przepisach krajowych traktowano na równi – do celów zaliczenia stażu pracy na czas określony nauczyciela, który stał się pracownikiem mianowanym – pracę tymczasową wykonywaną przez nauczyciela zatrudnionego na czas określony, bez żadnego minimalnego progu dotyczącego znaczenia liczby dni przepracowanych w każdym roku szkolnym? Czy też przeciwnie, przepisy krajowe wykluczające znaczenie pracy nauczycieli zatrudnionych na czas określony, cechującej się tymczasowym charakterem (krótkie i sporadyczne okresy zastępstw), w przypadku gdy nie była ona wykonywana w każdym roku szkolnym przez co najmniej 180 dni lub od dnia 1 lutego do końca rady klasyfikacyjnej [art. 11 ust. 14 ustawy nr 124/1999, zgodnie z którym „(u)stęp 1 art. 489 tekstu jednolitego należy rozumieć w ten sposób, że uważa się, iż praca nauczyciela zatrudnionego na czas określony świadczona, począwszy od roku szkolnego 1974/1975, była wykonywana przez pełny rok szkolny, jeśli trwała co najmniej 180 dni lub jeśli praca ta była wykonywana nieprzerwanie od dnia 1 lutego do zakończenia czynności rady klasyfikacyjnej”], są zgodne z klauzulą 4?

                  3)

                  Również posiłkowo do pytania pierwszego (to znaczy jedynie w przypadku, gdyby uznano, że prawo Unii wymaga odstąpienia w sposób wybiórczy od stosowania art. 485, który należałoby zatem uznać za przepis „korzystniejszy”) – czy wspomniana klauzula 4 wymaga uznania, że praca na czas określony wykonywana w wymiarze czasu pracy mniejszym niż wymiar przewidziany dla pracy na czas nieokreślony ma takie samo znaczenie pod względem stażu pracy z chwilą, gdy nauczyciel stał się pracownikiem mianowanym? Jeśli nie, sąd odsyłający zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o wypowiedzenie się w przedmiocie minimalnej długości czasu pracy (np. niepełny wymiar czasu pracy na czas nieokreślony), po przekroczeniu której rzeczona klauzula 4 wymagałaby takiego uznania w prawie krajowym.
                  Z innego, analogicznego punktu widzenia sąd odsyłający zwraca się zatem do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy prawo krajowe – które wyklucza, aby praca wykonywana w ułamkowym wymiarze etatu poniżej progu tygodniowego wymiaru czasu pracy w przypadku niepełnego wymiaru czasu pracy, przysługującego porównywalnemu nauczycielowi, miała znaczenie do celów uznania stażu pracy wykonywanej przed mianowaniem przez nauczyciela, który stał się pracownikiem mianowanym – jest zgodne ze wspomnianą klauzulą 4?
                  Posiłkowo do powyższego ostatniego pytania cząstkowego sąd odsyłający zwraca się zatem do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy prawo krajowe – które przewiduje uwzględnienie „pro rata temporis” do celów uznania stażu pracy wykonywanej przed mianowaniem przez nauczyciela, który stał się pracownikiem mianowanym, w odniesieniu do pracy wykonywanej w ułamkowym wymiarze etatu poniżej progu tygodniowego wymiaru czasu pracy w przypadku niepełnego wymiaru czasu pracy, przysługującego porównywalnemu nauczycielowi – jest zgodne z rzeczoną klauzulą 4?


title: Sprawa C-276/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Edil Work 2 S.r.l., S.T.S.r.l/STE S.a.r.l.

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Edil Work 2 S.r.l., S.T.S.r.l/STE S.a.r.l.
      (Sprawa C-276/22)
      (2022/C 266/19)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Edil Work 2 S.r.l., S.T.S.r.l

         Druga strona postępowania: STE S.a.r.l.

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 49 i 54 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, w którym spółka (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) została pierwotnie utworzona, stosowało do niej przepisy prawa krajowego dotyczące działania spółki i zarządzania nią, w przypadku gdy spółka ta, po przeniesieniu siedziby i ponownym jej utworzeniu zgodnie z prawem państwa członkowskiego, na terytorium którego przeniesiono siedzibę, zachowuje miejsce prowadzenia swojej działalności w państwie członkowskim pochodzenia, a dana czynność zarządu wpływa w sposób decydujący na działalność spółki?


title: Sprawa C-289/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 3 maja 2022 r. – A.T.S. 2003 Vagyonvédelmi és Szolgáltató Zrt. (w likwidacji)/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 3 maja 2022 r. – A.T.S. 2003 Vagyonvédelmi és Szolgáltató Zrt. (w likwidacji)/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-289/22)
      (2022/C 266/20)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A.T.S. 2003 Vagyonvédelmi és Szolgáltató Zrt. (w likwidacji)

         Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 167, 168 lit. a) i 178 lit. a) dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że jeżeli organ podatkowy stwierdzi w odniesieniu do któregokolwiek z uczestników łańcucha świadczeń naruszenie uregulowania szczególnego dotyczącego zobowiązań zaciągniętych na mocy umowy podpisanej z podatnikiem lub na mocy umów podpisanych pomiędzy członkami łańcucha, lub naruszenie jakiegokolwiek innego uregulowania, takie naruszenie stanowi samo w sobie zdarzenie wystarczające do tego, jako obiektywna okoliczność, aby wykazać istnienie oszustwa podatkowego, nawet wówczas gdy działalność uczestników łańcucha we wszystkich aspektach jest zgodna z prawem, czy też przeciwnie, organ podatkowy musi również i w tym przypadku wskazać, na czym polega oszustwo podatkowe oraz który uczestnik łańcucha i przez jakie działanie dopuścił się tego oszustwa? W tym kontekście i w przypadku stwierdzenia naruszenia czy konieczne jest, aby organ podatkowy badał związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem obowiązków normatywnych regulujących działalność gospodarczą, a prawem do odliczenia podatnika, a tym samym, czy jedynie w przypadku wykazania takiego związku można odmówić podatnikowi wykonania prawa do odliczenia VAT?

                  2)

                  Czy z uwagi na przytoczone artykuły dyrektywy VAT, jak również z uwagi na prawo do sprawiedliwego procesu ustanowione jako zasada podstawowe w art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i ze względu na podstawowe zasady proporcjonalności i pewności prawa, można wymagać od podatnika w ramach ogólnego obowiązku kontrolnego, aby sprawdził, czy wcześniejszy uczestnicy łańcucha świadczeń wykonali obowiązki ustanowione w drodze uregulowań szczególnych przy wykonywaniu fakturowanych świadczeń i spełnili przesłanki, aby działać zgodnie z prawem? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy chodzi o obowiązek ciągły podatnika w trakcie trwania stosunku prawnego, a jeżeli tak, to z jaką częstotliwością powinien on go wykonywać?

                  3)

                  Czy art. 167, 168 lit. a) i 178 lit. a) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że jeżeli podatnik stwierdzi, iż którykolwiek z uczestników łańcucha świadczeń nie wykonał swych zobowiązań, po stronie podatnika powstaje obowiązek nie korzystania z przysługującego mu prawa do odliczenia zapłaconego VAT pod sankcją, iż zastosowanie odliczenia VAT zostanie zakwalifikowane jako unikanie opodatkowania?

                  4)

                  Czy wspomniane artykuły dyrektywy VAT w związku z zasadami pewności prawa i neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że przy badaniu i kwalifikacji oszukańczego charakteru łańcucha, jak również przy ustalaniu istotnych okoliczności faktycznych i ocenie dowodów na to wskazujących, organ podatkowy nie może pomijać przepisów uregulowania szczególnego dotyczącego fakturowanych świadczeń, w szczególności przepisów regulujących prawa i obowiązki stron?

                  5)

                  Czy zgodna z przytoczonymi artykułami dyrektywy VAT, jak również z prawem do sprawiedliwego procesu ustanowionego w art. 47 Karty, a także z podstawową zasadą pewności prawa jest praktyka organu podatkowego polegająca na tym, że w wyniku kontroli prawa do odliczenia dotyczącego transakcji gospodarczej dokonanej w ramach działalności usługodawczej, można podważyć rzeczywiste istnienie wspomnianej transakcji gospodarczej, udokumentowanej za pomocą faktur, umów i innych dokumentów księgowych na podstawie ustaleń dokonanych przez organ kontrolny w trakcie kontroli, oświadczeń złożonych w trakcie kontroli przez osoby kontrolowane, jak również w oparciu o oświadczenia wydane przez pracowników zatrudnionych za pomocą agencji pracy tymczasowej odnośnie tego, co myślą o ich stosunku pracy, jak kwalifikują go prawnie i kogo uważają za swego pracodawcę?

                  6)

                  Czy zgodna z przytoczonymi artykułami dyrektywy VAT, jak również z prawem do sprawiedliwego procesu ustanowionego w art. 47 Karty, a także z podstawową zasadą pewności prawa jest praktyka organu podatkowego polegająca na tym, że wybór podatnika prowadzenia swojej działalności gospodarczej w taki sposób, który umożliwia mu obniżenie w maksymalny sposób jej kosztów, jest kwalifikowany jako sprzeczne z prawem wykonywanie jego uprawnień, i na tej podstawie organ podstawkowy korzysta z prawo do przekwalifikowania umów w taki sposób, iż tworzy ona umowę pomiędzy stronami, które uprzednio nie były związane umową?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-292/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez sad Varna (Bułgaria) w dniu 4 maja 2022 r. – Teritorialna direktsia Mitnitsa -Varna/„NOVA TARGOVSKA KOMPANIA 2004” AD

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez sad Varna (Bułgaria) w dniu 4 maja 2022 r. – Teritorialna direktsia Mitnitsa -Varna/„NOVA TARGOVSKA KOMPANIA 2004” AD
      (Sprawa C-292/22)
      (2022/C 266/21)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad Varna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: Teritorialna direktsia Mitnitsa -Varna

         Druga strona postępowania kasacyjnego:„NOVA TARGOVSKA KOMPANIA 2004” AD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Według jakich kryteriów towar taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, a mianowicie rafinowany, bielony i dezodoryzowany olej palmowy o nazwie handlowej PALM FAT MP 36–39, który podczas jego technologicznej produkcji był „mieszany, filtrowany, chłodzony, hartowany i pakowany” wyłącznie za pomocą procesów fizycznych, które nie modyfikują go chemicznie, należy zaklasyfikować do pozycji 1511, czy pozycji 1517 działu 15 CN?

                  2)

                  Jakie znaczenie ma pojęcie „teksturowanie”, które zostało użyte do opisania procesu, w którym zgodnie z wyjaśnieniem pozyskuje się produkty określane w pozycji 1517 Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów jako „tłuszcze piekarskie”?

                  3)

                  Jeżeli „olej palmowy i jego frakcje, nawet rafinowany, ale niemodyfikowany chemicznie” został poddany „procesowi teksturowania”, czy jest to wystarczający powód, aby wykluczyć zaklasyfikowanie go do pozycji 1511?

                  4)

                  Czy wobec braku określenia w CN, notach wyjaśniających do CN i notach wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego norm, metod, kryteriów i wartości referencyjnych do badania konsystencji oleju palmowego i potwierdzania jego przetworzenia poprzez „teksturowanie” dopuszczalne jest, by właściwe władze celne – do celów klasyfikacji celnej towarów odpowiednio do pozycji 1511 względnie do pozycji 1517 – samodzielnie opracowały i stosowały analityczne metody robocze, takie jak zastosowany w tym wypadku RAP 66, wersja 02/17.11.2020, do potwierdzenia teksturowania tłuszczów przy pomocy penetracji, która oparta jest na oficjalnie opublikowanej metodzie AOCS Cc-16-[60]?
                  Jeśli nie jest to dopuszczalne, to jakie normy, metody, kryteria i wartości referencyjne można stosować do badania produktu w celu potwierdzenia, że został on poddany „procesowi teksturowania” lub stanowi „tłuszcz piekarski”?

                  5)

                  Czy Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/1602 z dnia 11 października 2018 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że produkty opisane jako „tłuszcze piekarskie” otrzymane z rafinowanego oleju palmowego poprzez teksturowanie należy zaklasyfikować do pozycji 1517 tej nomenklatury, a w szczególności do podpozycji 1517 90 99?

         (1)  Dz.U. 1987, L 256, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2018, L 273, s. 1.


title: Sprawa T-913/16: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2022 r. –Fininvest i Berlusconi/EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC – Ocena nabycia znacznych pakietów akcji – Sprzeciw wobec nabycia znacznego pakietu akcji – Brak mocy wstecznej – Powaga rzeczy osądzonej – Stosowanie krajowych przepisów transponujących – Prawo do obrony – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym – Nowy zarzut – Pierwszeństwo prawa Unii – Prawo do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/19

      Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2022 r. –Fininvest i Berlusconi/EBC
      (Sprawa T-913/16) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC - Ocena nabycia znacznych pakietów akcji - Sprzeciw wobec nabycia znacznego pakietu akcji - Brak mocy wstecznej - Powaga rzeczy osądzonej - Stosowanie krajowych przepisów transponujących - Prawo do obrony - Prawo dostępu do akt - Prawo do bycia wysłuchanym - Nowy zarzut - Pierwszeństwo prawa Unii - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
      (2022/C 266/22)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Finanziaria d’investimento Fininvest SpA (Fininvest) (Rzym, Włochy) i Silvio Berlusconi (Rzym) (przedstawiciele: R. Vaccarella, A. Di Porto, M. Carpinelli, A. Saccucci, B. Nascimbene, N. Ghedini i A. Baldaccini, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Hernández Saseta i G. Buono, pełnomocnicy, wspierani przez M. Lamandini, adwokata)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC ECB/SSM/2016–7LVZJ6XRIE7VNZ4UBX81/4 z dnia 25 października 2016 r., na mocy której EBC odmówił zezwolenia na nabycie pakietu akcji przez Fininvest i S. Berlusconiego w instytucji kredytowej Banca Mediolanum SpA.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Finanziaria d’investimento Fininvest SpA (Fininvest) i Silvio Berlusconi pokrywają oprócz kosztów własnych również koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawy T-30/19 i T-72/19: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – CRIA i CCCMC/Komisja [Dumping – Subwencje – Przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chin – Ostateczne cło antydumpingowe – Ostateczne cło wyrównawcze – Skarga o stwierdzenie nieważności – Legitymacja procesowa – Bezpośrednie oddziaływanie – Indywidualne oddziaływanie – Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych – Interes prawny – Szkoda dla przemysłu Unii – Obiektywna ocena – Związek przyczynowy – Obliczenie podcięcia cenowego i marginesu szkody – Obiektywne porównanie cen – Skonstruowane ceny importowe – Ceny naliczane pierwszym niezależnym nabywcom – Różnica w poziomie handlu – Złożone oceny ekonomiczne – Dogłębność kontroli sądowej – Wskaźniki szkody – Ważenie danych – Dostęp do danych dochodzeń nieobjętych klauzulą poufności – Prawo do obrony]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/20

      Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – CRIA i CCCMC/Komisja
      (Sprawy T-30/19 i T-72/19) (1)

      (Dumping - Subwencje - Przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Ostateczne cło wyrównawcze - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja procesowa - Bezpośrednie oddziaływanie - Indywidualne oddziaływanie - Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych - Interes prawny - Szkoda dla przemysłu Unii - Obiektywna ocena - Związek przyczynowy - Obliczenie podcięcia cenowego i marginesu szkody - Obiektywne porównanie cen - Skonstruowane ceny importowe - Ceny naliczane pierwszym niezależnym nabywcom - Różnica w poziomie handlu - Złożone oceny ekonomiczne - Dogłębność kontroli sądowej - Wskaźniki szkody - Ważenie danych - Dostęp do danych dochodzeń nieobjętych klauzulą poufności - Prawo do obrony)
      (2022/C 266/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: China Rubber Industry Association (CRIA) (Pekin, Chiny), China Chamber of Commerce of Metals, Minerals & Chemicals Importers & Exporters (CCCMC) (Pekin) (przedstawiciele: R. Antonini, B. Maniatis i E. Monard, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Gustafsson i G. Luengo, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Marangoni SpA (Rovereto, Włochy) (przedstawiciele: C. Bouvarel, A. Coelho Dias i O. Prost, adwokaci)

         Przedmiot

      W sprawie T-30/19, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1579 z dnia 18 października 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/163 (Dz.U. 2018, L 263, s. 3) oraz, w sprawie T-72/19, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1690 z dnia 9 listopada 2018 r. nakładającego ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, oraz zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1579 (Dz.U. 2018, L 283, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-30/19 i T-72/19 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1579 z dnia 18 października 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/163 w zakresie, w jakim nakłada ostateczne cła antydumpingowe na przywóz produktów wytwarzanych przez następujących producentów eksportujących:

                              —

                              Chaoyang Long March Tyre Co. Ltd;

                              —

                              Triangle Tyre Co. Ltd;

                              —

                              Shandong Wanda Boto Tyre Co. Ltd;

                              —

                              Qingdao Doublestar Tire Industrial Co. Ltd;

                              —

                              Ningxia Shenzhou Tire Co. Ltd;

                              —

                              Guizhou Tyre Co. Ltd;

                              —

                              Aeolus Tyre Co. Ltd;

                              —

                              Shandong Huasheng Rubber Co. Ltd;

                              —

                              Chongqing Hankook Tire Co. Ltd;

                              —

                              Prinx Chengshan (Shandong) Tire Co. Ltd;

                              —

                              Jiangsu Hankook Tire Co. Ltd;

                              —

                              Shandong Linglong Tire Co. Ltd;

                              —

                              Shandong Jinyu Tire Co., Ltd;

                              —

                              Sailun Jinyu Group Co. Ltd;

                              —

                              Shandong Kaixuan Rubber Co. Ltd;

                              —

                              Weifang Yuelong Rubber Co. Ltd;

                              —

                              Weifang Shunfuchang Rubber And Plastic Products Co. Ltd;

                              —

                              Shandong Hengyu Science & Technology Co. Ltd;

                              —

                              Jiangsu General Science Technology Co. Ltd;

                              —

                              Double Coin Group (Jiang Su) Tyre Co. Ltd;

                              —

                              Hefei Wanli Tire Co. Ltd;

                              —

                              Giti Tire (Anhui) Company Ltd;

                              —

                              Giti Tire (Fujian) Company Ltd;

                              —

                              Giti Tire (Hualin) Company Ltd;

                              —

                              Giti Tire (Yinchuan) Company Ltd;

                              —

                              Qingdao GRT Rubber Co. Ltd.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1690 z dnia 9 listopada 2018 r. nakładającego ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, oraz zmieniającego rozporządzenie wykonawcze 2018/1579 w zakresie, w jakim nakłada ostateczne cła wyrównawcze na przywóz produktów wytworzonych, po pierwsze, przez producentów eksportujących wymienionych w pkt 2 sentencji niniejszego wyroku, a po drugie, przez Zhongce Rubber Group Co., Ltd.

                  4)

                  W pozostałym zakresie żądania skargi zostają oddalone.

                  5)

                  Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez China Rubber Industry Association (CRIA) i China Chamber of Commerce of Metals, Minerals & Chemicals Importers & Exporters (CCCMC), z wyjątkiem kosztów związanych z interwencjami.

                  6)

                  Marangoni SpA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez CRIA i CCCMC w związku z interwencjami.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa T-718/20: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Wizz Air Hungary/Komisja (TAROM; pomoc na ratowanie) [Pomoc państwa – Transport lotniczy – Środek wsparcia przyjęty przez Rumunię – Pomoc na ratowanie spółki TAROM – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Skarga o stwierdzenie nieważności – Status zainteresowanego – Naruszenie praw proceduralnych – Dopuszczalność – Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji – Środek mający na celu uniknięcie trudności społecznych lub zaradzenie niedoskonałości rynku – Zasada udzielenia pomocy „pierwszy i ostatni raz” – Wpływ wcześniejszej pomocy przyznanej przed przystąpieniem Rumunii do Unii – Poważne trudności – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/22

      Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Wizz Air Hungary/Komisja (TAROM; pomoc na ratowanie)
      (Sprawa T-718/20) (1)

      (Pomoc państwa - Transport lotniczy - Środek wsparcia przyjęty przez Rumunię - Pomoc na ratowanie spółki TAROM - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Status zainteresowanego - Naruszenie praw proceduralnych - Dopuszczalność - Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji - Środek mający na celu uniknięcie trudności społecznych lub zaradzenie niedoskonałości rynku - Zasada udzielenia pomocy „pierwszy i ostatni raz” - Wpływ wcześniejszej pomocy przyznanej przed przystąpieniem Rumunii do Unii - Poważne trudności - Obowiązek uzasadnienia)
      (2022/C 266/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Wizz Air Hungary Zrt.) (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, S. Rating i I.G. Metaxas Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (L. Flynn, V. Bottka i I. Barcew, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W skardze wniesionej na podstawie art. 263 TFUE skarżąca przedstawiła żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2020) 1160 z dnia 24 lutego 2020 r., dotyczącej pomocy państwa SA.56244 (2020/N) – Rumunia – Pomoc na ratowanie TAROM (Dz.U. 2020, C 310, s. 3), w której Komisja Europejska, po pierwsze, nie wniosła zastrzeżeń wobec środka pomocy przyznanego przez Rumunię spółce Compania Nationala de Transporturi Aeriene Romane „TAROM SA” w postaci pożyczki w wysokości 175 952 000 lejów rumuńskich (RON) (około 36 660 000 EUR), podlegającej zwrotowi z upływem okresu sześciu miesięcy, a po drugie, uznała tę pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Wizz Air Hungary Zrt.) zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa T-364/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Essity Hygiene and Health/EUIPO (Przedstawienie liścia) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/27

      Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Essity Hygiene and Health/EUIPO (Przedstawienie liścia)
      (Sprawa T-364/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 266/33)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Essity Hygiene and Health AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat U. Wennermark)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i A. Bosse, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 marca 2021 r. (sprawa R 2196/2017-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego liść jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 320 z 9.8.2021.


title: Sprawa T-375/21: Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Leinfelder Uhren München/EUIPO – Schafft (Przedstawienie figury geometrycznej) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku – Umorzenie postępowania]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/28

      Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Leinfelder Uhren München/EUIPO – Schafft (Przedstawienie figury geometrycznej)
      (Sprawa T-375/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 266/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Leinfelder Uhren München GmbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Lüft)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Nicolás Gómez i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Thomas Schafft (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Sandulache)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2021 r. (sprawy połączone R 1931/2018-2 i R 1936/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku między Thomasem Schafftem a Leinfelder Uhren München.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Thomas Schafft zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 329 z 16.8.2021.


title: Sprawa T-645/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Bloom/Parlament i Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wspólna polityka rybołówstwa – Rozporządzenie (UE) 2021/1139 – Europejski Fundusz Morski, Rybacki i Akwakultury – Wsparcie finansowe udzielane w ramach zarządzania dzielonego z państwami członkowskimi – Operacje lub wydatki niekwalifikowalne – Odstępstwa od niekwalifikowalności – Stowarzyszenie chroniące środowisko morskie – Akt ustawodawczy – Brak indywidualnego oddziaływania – Brak bezpośredniego oddziaływania – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Niedopuszczalność]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/28

      Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Bloom/Parlament i Rada
      (Sprawa T-645/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka rybołówstwa - Rozporządzenie (UE) 2021/1139 - Europejski Fundusz Morski, Rybacki i Akwakultury - Wsparcie finansowe udzielane w ramach zarządzania dzielonego z państwami członkowskimi - Operacje lub wydatki niekwalifikowalne - Odstępstwa od niekwalifikowalności - Stowarzyszenie chroniące środowisko morskie - Akt ustawodawczy - Brak indywidualnego oddziaływania - Brak bezpośredniego oddziaływania - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Niedopuszczalność)
      (2022/C 266/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Bloom (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokatki C. Saynac i L. Chovet-Ballester)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Ricci i I. Terwinghe, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i A. Nowak Salles, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1139 z dnia 7 lipca 2021 r. ustanawiającego Europejski Fundusz Morski, Rybacki i Akwakultury oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) 2017/1004 (Dz.U. 2021, L 247, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Bloom pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

                  4)

                  Komisja pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 481 z 29.11.2021.


title: Sprawa T-59/22 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 maja 2022 r. – Conserve Italia i Conserves France/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek warzyw w puszkach – Decyzja nakładająca grzywnę – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/29

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 maja 2022 r. – Conserve Italia i Conserves France/Komisja
      (Sprawa T-59/22 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek warzyw w puszkach - Decyzja nakładająca grzywnę - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 266/36)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Conserve Italia – Consorzio Italiano fra cooperative agricole Soc. coop. agr. (San Lazzaro di Savena, Włochy), Conserves France (Tarascon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Di Via, M. Petite, L. Tresoldi i E. Belli)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Baches Opi, F. Jimeno Fernández i C. Sjödin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji C(2021) 8259 final z dnia 19 listopada 2021 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-101/22 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 maja 2022 r. – OG i in./Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Rozporządzenie (UE) 2021/2288 – Unijne cyfrowe zaświadczenie COVID – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/30

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 maja 2022 r. – OG i in./Komisja
      (Sprawa T-101/22 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Rozporządzenie (UE) 2021/2288 - Unijne cyfrowe zaświadczenie COVID - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 266/37)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: OG, OH, OI, OJ (przedstawiciel: adwokat D. Gómez Fernández)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W oparciu o art. 278 i 279 TFUE skarżący wnoszą o zawieszenia wykonania rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/2288 z dnia 21 grudnia 2021 r. zmieniającego załącznik do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 w odniesieniu do okresu uznawania zaświadczeń o szczepieniu wydawanych w formacie unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID wskazującego na zakończenie serii szczepień pierwotnych (Dz.U. L 458, s. 459).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-211/22: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2022 r. – Grecja/Komisja

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/30

      Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2022 r. – Grecja/Komisja
      (Sprawa T-211/22)
      (2022/C 266/38)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: E. Leftheriotou, A.-E. Vasilopoulou i K. Konsta)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (1) w części, w której nakłada ona korekty finansowe na Republikę Grecką w kwocie brutto 43 525 011,74 EUR i w kwocie netto, ze względu na zmniejszenia płatności, w wysokości 43 156 228,16 EUR w następstwie dochodzenia XC/2018/001/GR dotyczącego stosowania zasady wzajemnej zgodności w latach składania wniosków 2016/2017 (lata budżetowe 2016 i 2017, strony od 72 do 124 sprawozdania zbiorczego)

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zmniejszenie do 5 % nałożonej w niej stawki korekty oraz

                  —

                  w każdym razie zmniejszenie nałożonej kwoty korekty finansowej netto do wysokości 12 225 532,12 EUR

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Republikę Grecką.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów. Zarzuty od pierwszego do czwartego dotyczą ustaleń, na których Komisja opiera sporną decyzję, podczas gdy zarzuty piąty i szósty odnoszą się do obliczenia spornej korekty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku podstawy prawnej w celu poddania ustaleń Komisji kluczowym kontrolom a ponadto naruszenia zasady pewności prawa oraz braku uzasadnienia.

                  2.

                  W części pierwszej zarzutu drugiego skarżąca podnosi brak właściwości rzeczowej służb Komisji, które nałożyły korektę finansową, a w części drugiej podnosi ona naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ korekty zostały nałożone na podstawie ustaleń, które w żaden sposób nie mogłyby prowadzić do nałożenia kar na beneficjentów pomocy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania przepisów prawa Unii oraz błędu w ocenie okoliczności faktycznych popełnionego przez Komisję przy dokonywaniu swych pozostałych ustaleń.

                  4.

                  W zarzucie czwartym, dotyczącym ustaleń Komisji odnoszących się do kluczowego mechanizmu kontroli „Składanie sprawozdań dotyczących ustaleń podczas kontroli”, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została przyjęta z naruszeniem zasad lojalnej współpracy i pewności prawa (część pierwsza) oraz na podstawie błędu dotyczącego okoliczności faktycznych w zakresie wniosków wyciągniętych przez Komisję (część druga).

                  5.

                  W zarzucie piątym skarżąca podnosi, że Komisja zastosowała korektę na podstawie błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 12 ust. 6 i 7 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 (Dz.U. 2014, L 255, s. 18, część pierwsza zarzutu), a także z naruszeniem at. 34 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 908/2014 (Dz.U. 2014, L 255, s. 59) i zasady zakazu rozszerzania zakresu zastrzeżeń skierowanych wobec państwa członkowskiego w trakcie procedury rozliczania (część druga).

                  6.

                  Wreszcie zarzut szósty dotyczy naruszenia prawa przy obliczaniu spornej korekty finansowej netto oraz braku zastosowania zmniejszeń ze względu na wcześniejsze zastosowanie korekt finansowych do tych samych wydatków, jak wydatki, które są przedmiotem spornej korekty finansowej, co stanowi naruszenie wytycznych Komisji.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2022/222 z dnia 16 lutego 2022 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowana jako dokument nr C(2022) 830] (Dz.U. 2022, L 37, s. 63).


title: Sprawa T-308/22: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2022 r. – celotec/EUIPO – Decotec Printing (DECOTEC)

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/31

      Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2022 r. – celotec/EUIPO – Decotec Printing (DECOTEC)
      (Sprawa T-308/22)
      (2022/C 266/39)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: celotec GmbH & Co. KG (Sendenhorst, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci E. Warnke i J. Römelt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Decotec Printing, SA (Barcelona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy DECOTEC – unijny znak towarowy nr 10 948 032

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2022 r. w sprawie R 1025/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-313/22: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2022 r. – Abramovich/Rada

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/32

      Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2022 r. – Abramovich/Rada
      (Sprawa T-313/22)
      (2022/C 266/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Roman Arkadyevich Abramovich (Nemchinovo, Rosja) (przedstawiciele: T. Bontinck, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/429 (1) z dnia 15 marca 2022 r. w zakresie, w jakim zawiera ona nazwisko skarżącego w załączniku do decyzji Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/427 (2) z dnia 15 marca 2022 r. w zakresie, w jakim zawiera ono nazwisko skarżącego w załączniku do rozporządzenia Rady (UE) nr 2014/269 z dnia 17 marca 2014 r.;

                  —

                  zasądzenie od Rady kwoty 1 000 000 EUR tytułem środka tymczasowego na rzecz fundacji charytatywnej, która jest w trakcie tworzenia w ramach sprzedaży Chelsea FC, z korzyścią dla ofiar konfliktów, tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę doznaną przez skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i ciążącego na administracji obowiązku uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do uzasadnienia Rady.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i zasady równego traktowania w odniesieniu do przyjęcia środków ograniczających wobec skarżącego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw podstawowych i nieuzasadnionej ingerencji w prawa podstawowe skarżącego zagwarantowane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2022/429 z dnia 15 marca 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 87 I, s. 44).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/427 z dnia 15 marca 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 87 I, s. 1).


title: Sprawa C-85/21: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – WY/Steiermärkische Landesregierung [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Obywatelstwo Unii – Artykuły 20 i 21 TFUE – Zakres stosowania – Automatyczna utrata obywatelstwa państwa członkowskiego przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej – Oczywisty brak właściwości Trybunału]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/7

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – WY/Steiermärkische Landesregierung
      (Sprawa C-85/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Obywatelstwo Unii - Artykuły 20 i 21 TFUE - Zakres stosowania - Automatyczna utrata obywatelstwa państwa członkowskiego przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
      (2022/C 266/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WY

         Druga strona postępowania: Steiermärkische Landesregierung

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedłożone przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (regionalny sąd administracyjny w Styrii, Austria) postanowieniem z dnia 3 lutego 2021 r.

         (1)  Dz.U. C 148 z 26.4.2021.