title: Sprawa T-63/22: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2022 r. – Brooks England/EUIPO – Brooks Sports (BROOKS ENGLAND)

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/33

      Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2022 r. – Brooks England/EUIPO – Brooks Sports (BROOKS ENGLAND)
      (Sprawa T-63/22)
      (2022/C 148/44)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Brooks England Ltd (Smethwick, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Feltrinelli)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Brooks Sports, Inc. (Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „BROOKS ENGLAND” – zgłoszenie nr 3 298 321

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 listopada 2021 r. w sprawie R 2432/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i w konsekwencji nakazanie, aby sporny znak towarowy został zarejestrowany dla wszystkich kwestionowanych towarów;

                  —

                  jako żądanie posiłkowe, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części i nakazanie, aby sporny znak towarowy został zarejestrowany przynajmniej dla kwestionowanych towarów w klasie 18;

                  —

                  nakazanie EUIPO zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez powoda w związku z wcześniejszym i obecnym postepowaniem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez błędną ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku spornego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego;

                  —

                  Naruszenie 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez błędną ocenę dowodu używania wcześniejszego znaku towarowego;

                  —

                  Naruszenie 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez błędną ocenę porównania towarów;

                  —

                  Naruszenie 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez błędną ocenę porównania znaków towarowych i prawdopodobieństwa skojarzenia.


title: Sprawa C-56/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 28 stycznia 2022 r. – PL/État belge

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 28 stycznia 2022 r. – PL/État belge
      (Sprawa C-56/22)
      (2022/C 148/22)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: PL

         Strona pozwana: État belge

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii, a przede wszystkim przepisy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i dyrektywa 2008/115/WE (1), ma zastosowanie do stosowanej przez państwo członkowskie praktyki umożliwiającej mu zalegalizowanie na miejscu pobytu cudzoziemca przebywającego tam nielegalnie? Jeżeli tak, to czy art. 5, 6, i 13 dyrektywy 2008/115/WE w związku z jej [motywami 6 i 24] oraz art. 1, 7, 14, 20, 21, 24 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że gdy państwo członkowskie rozważa przyznanie obywatelowi państwa trzeciego, przebywającemu nielegalnie na jego terytorium, niezależnego zezwolenia na pobyt lub innego zezwolenia upoważniającego go do pobytu, ze względów charytatywnych, humanitarnych lub innych, państwo to może, po pierwsze, wymagać, aby ten obywatel dowiódł uprzednio, że złożenie przez niego wniosku w państwie pochodzenia jest niemożliwie, a po drugie, zaniechać ustanowienia w swoich przepisach przesłanek i kryteriów, a fortiori obiektywnych, pozwalających uzasadnić te względy charytatywne, humanitarne lub inne (czy to w zakresie dopuszczalności – poprzez wymaganie wykazania wyjątkowych okoliczności, bez określenia ich przy tym, czy to w sferze badania sprawy co do istoty – poprzez nieustanowienie żadnego obiektywnego kryterium, które umożliwiłoby zdefiniowanie względów, w szczególności humanitarnych, uzasadniających wydanie zezwolenia na pobyt), co sprawia, że sposób rozpatrzenia takiego wniosku jest nieprzewidywalny, a nawet arbitralny? Jeżeli kryteria te nie muszą być określone w przepisach, to czy w przypadku odmowy, okoliczność, że jedyny przewidziany środek zaskarżenia dotyczy wyłącznie zgodności z prawem i nie obejmuje jakichkolwiek względów związanych z celowością, nie narusza prawa do skutecznego środka prawnego?”.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98).


title: Sprawa T-672/19: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Companhia de Seguros Índico SA/Komisja [Zamówienia publiczne – Rozporządzenie finansowe – Wykluczenie z postępowań w sprawie udzielenia zamówień publicznych i z przyznawania subwencji finansowanych z budżetu ogólnego Unii i z EFR przez okres trzech lat – Zasada dobrej wiary – Nadużycie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Proporcjonalność]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/22

      Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Companhia de Seguros Índico SA/Komisja
      (Sprawa T-672/19) (1)

      (Zamówienia publiczne - Rozporządzenie finansowe - Wykluczenie z postępowań w sprawie udzielenia zamówień publicznych i z przyznawania subwencji finansowanych z budżetu ogólnego Unii i z EFR przez okres trzech lat - Zasada dobrej wiary - Nadużycie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność)
      (2022/C 148/29)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Companhia de Seguros Índico SA (Maputo, Mozambik) (przedstawiciele): R. Oliveira, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Melo Sampaio, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 18 lipca 2019 r. w sprawie wykluczenia skarżącej przez okres trzech lat z uczestnictwa z postępowaniach w sprawie udzielenia zamówień publicznych i przyznawania subwencji finansowanych z ogólnego budżetu Unii Europejskiej i Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) oraz wyboru w celu wykonania funduszów Unii a także publikacji informacji dotyczących tego wykluczenia.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Companhia de Seguros Índico SA zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-69/22: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2022 r. – Eurecna/Komisja

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/34

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2022 r. – Eurecna/Komisja
      (Sprawa T-69/22)
      (2022/C 148/45)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Eurecna SpA (Wenecja, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Sciaudone)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o wyrównaniu wierzytelności zawartej w piśmie Komisji z dnia 25 listopada 2021 r., na podstawie którego Komisja przystąpiła do odzyskania kwoty 22 139,05 EUR z kwoty 417 234,68 EUR wypłaconej w ramach projektu sfinansowanego przez Unię Europejską i uznanej za podlegającą odzyskaniu w związku z domniemanymi nieprawidłowościami popełnionymi na etapie rozliczenia; i

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, który dzieli się na cztery argumenty.

                  1.

                  Jedyny zarzut dotyczący nieistnienia spornej wierzytelności.

                              —

                              W tym względzie skarżąca powołuje się na naruszenie zasady dobrej administracji i staranności w działaniu administracyjnym w związku z kontrolą księgową przeprowadzoną przez Ernst & Young (EY); naruszenie prawa do obrony w związku z kontrolą księgową przeprowadzoną przez EY; naruszenie zasady dobrej administracji ze względu na nieprzestrzeganie obowiązku bezstronności w działaniu administracyjnym; i błędną interpretację umowy w sprawozdaniu sporządzonym przez EY.


title: Sprawa C-64/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 2 lutego 2022 r. – AB/Land Hessen

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 2 lutego 2022 r. – AB/Land Hessen
      (Sprawa C-64/22)
      (2022/C 148/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AB

         Druga strona postępowania: Land Hessen

         przy udziale: SCHUFA Holding AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 77 ust. 1 w związku z art. 78 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) (zwanego dalej „RODO”) należy interpretować w ten sposób, że rozstrzygnięcie organu nadzorczego, o którym organ ten informuje zainteresowanego,

                              a)

                              ma charakter odpowiadający rozpatrzeniu petycji? Skutkowałoby to tym, że sądowa kontrola decyzji organu nadzorczego w sprawie skargi na podstawie art. 78 ust. 1 RODO ograniczałaby się zasadniczo do tego, czy organ rozpatrzył skargę, prawidłowo zbadał przedmiot skargi i poinformował skarżącego o wyniku kontroli.
                              lub

                              b)

                              należy rozumieć jako wydaną przez organ publiczny decyzję co do istoty sprawy? Skutkowałoby to tym, że decyzja organu nadzorczego w sprawie skargi musiałaby zostać zbadana przez sąd w pełnym zakresie pod względem merytorycznym zgodnie z art. 78 ust. 1 RODO, przy czym w konkretnym przypadku – na przykład w przypadku zredukowania zakresu uznania do zera – organ nadzorczy mógłby zostać zobowiązany przez sąd również do konkretnego działania w rozumieniu art. 58 RODO.

                  2)

                  Czy przechowywanie danych przez prywatne biuro informacji kredytowej, w którym dane osobowe z rejestru publicznego takiego jak „krajowe bazy danych” w rozumieniu art. 79 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) 2015/848 (2) są przechowywane bez konkretnego powodu, aby w przypadku zapytania móc udzielić informacji, jest zgodne z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  3)

                              a)

                              Czy zasadniczo dopuszczalne jest istnienie prywatnych równoległych baz danych (w szczególności baz danych biura informacji kredytowej), które są tworzone obok państwowych baz danych i w których dane z państwowych baz danych (w niniejszym przypadku ogłoszeń upadłościowych) są przechowywane dłużej, niż jest to przewidziane w ścisłych ramach rozporządzenia 2015/848 w związku z prawem krajowym?

                              b)

                              W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3a) – czy z prawa do bycia zapomnianym przewidzianego w art. 17 ust. 1 lit. d) RODO wynika, że dane te powinny zostać usunięte, jeżeli okres przetwarzania danych przewidziany dla rejestru publicznego już upłynął?

                  4)

                  Jeżeli art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. f) RODO może stanowić jedyną podstawę prawną dla przechowywania danych przez prywatne biuro informacji kredytowej również w odniesieniu do danych przechowywanych w rejestrach publicznych, to czy należy przyjąć istnienie uzasadnionego interesu biura informacji kredytowej już wtedy, gdy biuro to przejmuje dane z rejestru publicznego bez konkretnego powodu, tak aby dane te były następnie dostępne w przypadku zapytania?

                  5)

                  Czy kodeksy postępowania zatwierdzone przez organy nadzorcze zgodnie z art. 40 RODO i przewidujące terminy kontroli i usunięcia danych dłuższe niż terminy przechowywania w rejestrach publicznych mogą zawieszać konieczność dokonywania wyważenia interesów zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. f) RODO?

         (1)  Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) (Dz.U. L 119, s. 1).

         (2)  Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 141, s. 19).


title: Sprawa C-485/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – XXXX/HR Rail SA [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2000/78/WE – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność – Zwolnienie pracownika, który stał się trwale niezdolny do wykonywania najważniejszych czynności na danym stanowisku – Pracownik zatrudniony na okres próbny – Artykuł 5 – Racjonalne usprawnienia dla osób niepełnosprawnych – Obowiązek przeniesienia na inne stanowisko – Dopuszczenie pod warunkiem nienakładania na pracodawcę nieproporcjonalnie wysokiego obciążenia]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/3

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – XXXX/HR Rail SA
      (Sprawa C-485/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Zwolnienie pracownika, który stał się trwale niezdolny do wykonywania najważniejszych czynności na danym stanowisku - Pracownik zatrudniony na okres próbny - Artykuł 5 - Racjonalne usprawnienia dla osób niepełnosprawnych - Obowiązek przeniesienia na inne stanowisko - Dopuszczenie pod warunkiem nienakładania na pracodawcę nieproporcjonalnie wysokiego obciążenia)
      (2022/C 148/04)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XXXX

         Druga strona postępowania: HR Rail SA

         Sentencja

      Artykuł 5 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „racjonalnych usprawnień dla osób niepełnosprawnych” w rozumieniu tego przepisu wymaga, by pracownikowi – w tym pracownikowi zatrudnionemu na okres próbny – który ze względu na swą niepełnosprawność został uznany za niezdolnego do wykonywania najważniejszych czynności na zajmowanym przez siebie stanowisku, przydzielono inne stanowisko, w odniesieniu do którego wykazuje on wymagane kompetencje, zdolności i dyspozycyjność, pod warunkiem że środek taki nie nakłada na pracodawcę nieproporcjonalnie wysokich obciążeń.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2021.


title: Sprawa T-791/19: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Sped-Pro/Komisja [Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek usług kolejowych przewozów towarowych – Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji – Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 – Rozsądny termin – Interes Unii w dalszym rozpatrywaniu skargi do Komisji – Określenie organu najbardziej właściwego do rozpatrzenia skargi – Kryteria – Oczywisty błąd w ocenie – Systemowe lub ogólne nieprawidłowości w zakresie poszanowania państwa prawnego – Ryzyko naruszenia praw składającego skargę do Komisji w przypadku jej odrzucenia – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/23

      Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Sped-Pro/Komisja
      (Sprawa T-791/19) (1)

      (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek usług kolejowych przewozów towarowych - Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji - Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 - Rozsądny termin - Interes Unii w dalszym rozpatrywaniu skargi do Komisji - Określenie organu najbardziej właściwego do rozpatrzenia skargi - Kryteria - Oczywisty błąd w ocenie - Systemowe lub ogólne nieprawidłowości w zakresie poszanowania państwa prawnego - Ryzyko naruszenia praw składającego skargę do Komisji w przypadku jej odrzucenia - Obowiązek uzasadnienia)
      (2022/C 148/30)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Sped-Pro S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: radca prawny M. Kozak)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Szczodrowski, L. Wildpanner i P. van Nuffel, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 6099 final z dnia 12 sierpnia 2019 r. (sprawa AT.40459 – Kolejowe przewozy towarowe w Polsce – PKP Cargo), w której Komisja odrzuciła skargę złożoną do niej przez skarżącą w sprawie podnoszonych naruszeń art. 102 TFUE na rynku usług kolejowych przewozów towarowych w Polsce.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2019) 6099 final z dnia 12 sierpnia 2019 r. (sprawa AT.40459 – Kolejowe przewozy towarowe w Polsce – PKP Cargo).

                  2)

                  Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Sped-Pro S.A.

                  3)

                  Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa T-91/22: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Ruhorimbere/Rada

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/42

      Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Ruhorimbere/Rada
      (Sprawa T-91/22)
      (2022/C 148/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Éric Ruhorimbere (Mbuji-Mayi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. (1). w zakresie, w jakim pozostawia ona nazwisko skarżącego w pozycji 8 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. (2). w zakresie, w jakim pozostawia ono nazwisko skarżącego w pozycji 8 załącznika I do tego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-90/22, Kande Mupompa/Rada, lub do nich podobne.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. zmieniająca decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021. L 443, s. 75).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021, L 443, s. 3).


title: Sprawa T-73/22: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2022 r. – Walsall Conduits/EUIPO – Liberty Engineering (Willenhall) (WALSALL CONDUITS)

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/34

      Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2022 r. – Walsall Conduits/EUIPO – Liberty Engineering (Willenhall) (WALSALL CONDUITS)
      (Sprawa T-73/22)
      (2022/C 148/46)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Walsall Conduits Ltd (Liverpool, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat C. Bey)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Liberty Engineering (Willenhall) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „WALSALL CONDUITS” – zgłoszenie nr 16 369 944

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 listopada 2021 r. w sprawie R 575/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie sprzeciwu jako zasadnego i odrzucenie zgłoszenia spornego znaku towarowego w całości; ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wydział Sprzeciwów EUIPO

                  —

                  obciążenie EUIPO i Shifter (Willenhall) Limited kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącego w postępowaniu przed Pierwszą Izbą Odwoławczą EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 41 ust. 1 i art. 47 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-709/20: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – OJ/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Konkurs EPSO/AD/380/19 – Decyzja odmawiająca przedłużenia dat testów w ramach konkursu – Terminy wyznaczone na zdanie egzaminu kwalifikacyjnego w centrum egzaminacyjnym – Prawo do rzetelnej procedury – Obowiązek dbałości – Równość traktowania]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/23

      Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – OJ/Komisja
      (Sprawa T-709/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Konkurs EPSO/AD/380/19 - Decyzja odmawiająca przedłużenia dat testów w ramach konkursu - Terminy wyznaczone na zdanie egzaminu kwalifikacyjnego w centrum egzaminacyjnym - Prawo do rzetelnej procedury - Obowiązek dbałości - Równość traktowania)
      (2022/C 148/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: OJ (przedstawiciel: adwokat H.-E. von Harpe)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Hohenecker i I. Melo Sampaio, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE, dotyczące w istocie stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 30 stycznia 2020 r., w której urząd ten odmówił przedłużenia daty egzaminu kwalifikacyjnego w ramach konkursu EPSO/AD/380/19.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  OJ zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa T-75/22: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2022 r. – Prigożyn/Rada

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/35

      Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2022 r. – Prigożyn/Rada
      (Sprawa T-75/22)
      (2022/C 148/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jewgienij Wiktorowicz Prigożyn (Sankt Petersburg, Rosja) (przedstawiciel: adwokat M. Cessieux)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi Jewgienija Wiktorowicza Prigożyna za dopuszczalną i

            w odniesieniu do skarżącego

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/2197 z dnia 13 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2020/1999 w sprawie środków ograniczających stosowanych w sytuacji poważnych pogwałceń i naruszeń praw człowieka;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/2195 z dnia 13 grudnia 2021 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2020/1998 w sprawie środków ograniczających stosowanych w sytuacji poważnych pogwałceń i naruszeń praw człowieka
                  w zakresie, w jakim oba te akty wskazują go jako finansującego Grupę Wagnera;

                  —

                  orzeczenie, że w każdym razie nazwisko Jewgienija Wiktorowicza Prigożyna należy usunąć bezzwłocznie z zaskarżonych aktów;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postepowania zgodnie z art. 87 i 91 regulaminu postepowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia. Skarżący podtrzymuje, że Rada nie dochowała obowiązku uzasadnienia zaskarżonych aktów, nie przedstawiając żadnego konkretnego dowodu uzasadniającego umieszczenie nazwiska skarżącego w treści zaskarżonych aktów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy. Skarżący twierdzi w tym względzie, że z uwagi na brak dowodu uzasadniającego uznanie go za „finansującego Grupę Wagnera”, Rada mogła wskazać go jedynie pośrednio w powodach umieszczenia Grupy Wagnera w wykazie, wypaczając w ten sposób pierwotny cel realizowany przez ten środek.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Skarżący utrzymuje, że nie finansuje Grupy Wagnera i że nie istnieje żadne powiązanie pomiędzy nim a tym podmiotem.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw podstawowych. Skarżący podnosi, że umieszczając jego nazwisko w treści powodów umieszczenia Grupy Wagnera w wykazie, Rada naruszyła art. 10, 6 i 13 europejskiej konwencji praw człowieka.


title: Sprawa C-85/22: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/17

      Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii
      (Sprawa C-85/22)
      (2022/C 148/24)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Gr. Kolewa, C. Hermes)

         Strona pozwana: Republika Bułgarii

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  1)

                  ustalenie, że Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom określonym w art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie siedlisk przyrodniczych”), ponieważ:

                              —

                              nie wyznaczyła w możliwie najkrótszym terminie, lecz nie później niż w ciągu sześciu lat, jako specjalnych obszarów ochrony (zwanych dalej „SOO”), 194 z łącznie 229 terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, zgodnie z decyzjami 2009/93/WE, 2009/91/WE i 2009/92/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. i z decyzją 2013/23/UE z dnia 16 listopada 2012 r.;

                              —

                              systematycznie i trwale nie spełnia swojego zobowiązania do określenia specyficznych dla obszarów szczegółowych założeń ochrony;

                              —

                              systematycznie i trwale nie spełnia swojego zobowiązania do określenia niezbędnych środków ochronnych, które spełniałyby wymogi ekologiczne dotyczące rodzajów siedlisk przyrodniczych określonych w załączniku I oraz gatunków określonych w załączniku II, spotykanych w tym rejonie, i

                              —

                              nie dokonała prawidłowej transpozycji art. 6 ust. 1 do krajowego ustawodawstwa;

                  2)

                  obciążenie Bułgarii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza sprawa dotyczy nieprawidłowej transpozycji art. 6 ust. 1 i nieprawidłowego stosowania art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 1 dyrektywy w sprawie siedlisk przyrodniczych przez Bułgarię.
      Artykuł 4 ust. 4 dyrektywy w sprawie siedlisk przyrodniczych wymaga, inter alia, jeśli dany teren został uznany za teren mający znaczenie dla Wspólnoty zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2, by odpowiednie państwo członkowskie wyznaczyło ten teren jako SOO w możliwie najkrótszym terminie, lecz nie później niż w ciągu sześciu lat. W wyroku wydanym w sprawie C-849/19, Komisja/Grecja (EU:C:2020:1047), Trybunał wyjaśnił, że państwa członkowskie są również zobowiązane do określenia konkretnych założeń ochrony każdego SOO. Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy w sprawie siedlisk przyrodniczych stanowi, że w ramach SOO państwa członkowskie tworzą konieczne środki ochronne obejmujące, jeśli zaistnieje taka potrzeba, odpowiednie plany zagospodarowania opracowane specjalnie dla tych terenów bądź zintegrowane z innymi planami rozwoju oraz odpowiednie środki ustawowe, administracyjne lub umowne, odpowiadające ekologicznym wymaganiom typów siedlisk przyrodniczych, wymienionych w załączniku I, lub gatunków, wymienionych w załączniku II, żyjących na tych terenach.
      Komisja jest zdania, że Republika Bułgarii nie wykonała swoich zobowiązań wynikających z wyżej wspomnianych przepisów dotyczących: określenia SOO w wymaganym terminie; określenia specyficznych dla obszarów szczegółowych założeń ochrony; określenia niezbędnych środków ochronnych; oraz prawidłowej transpozycji do krajowego ustawodawstwa art. 6 ust. 1 dyrektywy w sprawie siedlisk przyrodniczych.

         (1)  Dz.U. 1992, L 206, s. 7.


title: Sprawa C-487/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – Philips Orăştie S.R.L./Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili [Odesłanie prejudycjalne – Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 179 i 183 – Prawo do odliczenia VAT – Zasady – Potrącenie lub zwrot nadwyżki VAT – Dodatkowe zobowiązania płatnicze – Zasada neutralności podatkowej – Zasady równoważności i skuteczności]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/4

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – Philips Orăştie S.R.L./Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
      (Sprawa C-487/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Harmonizacja ustawodawstw podatkowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 179 i 183 - Prawo do odliczenia VAT - Zasady - Potrącenie lub zwrot nadwyżki VAT - Dodatkowe zobowiązania płatnicze - Zasada neutralności podatkowej - Zasady równoważności i skuteczności)
      (2022/C 148/05)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Alba Iulia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Philips Orăştie S.R.L.

         Strona przeciwna: Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

         Sentencja

      Artykuł 179 akapit pierwszy i art. 183 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasadę równoważności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują mniej korzystne zasady proceduralne dotyczące postępowań o zwrot podatku od wartości dodanej (VAT) opartych na naruszeniu wspólnego systemu VAT w porównaniu z zasadami mającymi zastosowanie do podobnych postępowań opartych na naruszeniu prawa wewnętrznego dotyczącego podatków i opłat innych niż VAT.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa C-109/22: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2022 r. – Komisja Europejska/Rumunia

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/18

      Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2022 r. – Komisja Europejska/Rumunia
      (Sprawa C-109/22)
      (2022/C 148/25)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae, E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rumunia

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków niezbędnych w celu zastosowania się do wyroku Trybunału w sprawie C-301/17, Komisja/Rumunia (1), Rumunia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy 260 ust. 1 TFUE;

                  —

                  nałożenie na Rumunię, zgodnie z art. 260 ust. 2 TFUE okresowej kary pieniężnej w kwocie 29 781,30 EUR za naruszenie obowiązku przyjęcia środków niezbędnych w celu zastosowania się do wyroku w sprawie C-301/17, Komisja/Rumunia, za każdy dzień opóźnienia począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia przyjęcia wszystkich środków niezbędnych w celu zastosowania się do wyroku w sprawie C-301/17, Komisja/Rumunia;

                  —

                  nałożenie na Rumunię, zgodnie z art. 260 ust. 2 TFUE ryczałtu w wysokości 3 311,50 EUR dziennie, pomnożonego przez liczbę dni upływających między dniem następującym po dniu ogłoszenia wyroku w sprawie C-301/17, Komisja/Rumunia, a dniem, w którym Rumunia przyjmie wszystkie środki niezbędne do zastosowania się do tego wyroku lub – gdyby Rumunia nie miała przyjąć tych środków – dniem ogłoszenia wyroku Trybunału w niniejszej sprawie, z zastrzeżeniem przekroczenia minimalnej kwoty ryczałtu w wysokości 1 643 000 EUR;

                  —

                  obciążenie Rumuni kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga wniesiona przez Komisję Europejską przeciwko Rumunii dotyczy naruszenia przez to państwo członkowskie obowiązku przyjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zastosowania się do wyroku Trybunału w sprawie C-301/17, gdyż 44 składowiska odpadów z 68 składowisk odpadów, których dotyczy ten wyrok nie zostały jeszcze zamknięte zgodnie z dyrektywą Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (2).
      Komisja twierdzi, że w celu uzasadnienia niezastosowania się do wyroku Trybunału Rumunia nie może powołać się na sytuacje czysto wewnętrzne, takie jak konieczność przeprowadzenia badań wykonalności, przeprowadzenie wywłaszczenia, postępowań administracyjnych lub niepodjęcie koniecznych działań ze strony podmiotów gospodarczych, zarządzających odnośnymi składowiskami odpadów.
      W rezultacie Komisja proponuje z uwagi na niezastosowanie się do wyroku Trybunału nałożenie na Rumunię okresowej kary pieniężnej w kwocie 29 781,30 EUR za każdy dzień opóźnienia począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia przyjęcia wszystkich środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku w sprawie C-301/17. Dla zapewnienia, że postępy poczynione przez Rumunię będą mogły być monitorowane, sprawdzane i uwzględniane Komisja proponuje, aby kara pieniężna za każdy dzień zwłoki była obliczana za każdy 6-miesięczny okres zwłoki w przyjęciu środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku Trybunału w sprawie C-301/17, z zastosowaniem degresywnej formuły, zgodnie z którą całkowita kwota za dany okres zostaje pomniejszona o odsetek, odpowiadający proporcjonalnie liczbie wysypisk odpadów, które zostały dostosowane do przepisów dyrektywy 1999/31.
      Komisja wnosi ponadto o nałożenie na Rumunię ryczałtu w wysokości 3 311,50 EUR dziennie, pomnożonego przez liczbę dni upływających między dniem następującym po dniu ogłoszenia wyroku w sprawie C-301/17 a dniem, w którym Rumunia przyjmie wszystkie środki niezbędne do zastosowania się do tego wyroku lub – gdyby Rumunia nie miała przyjąć tych środków – dniem ogłoszenia wyroku Trybunału w niniejszej sprawie, z zastrzeżeniem przekroczenia minimalnej kwoty ryczałtu w wysokości 1 643 000 EUR.
      Wysokość tej kary została określona z uwzględnieniem wagi naruszenia, czasu jego trwania, a także konieczności zapewnienia skutku odstraszającego kar, na podstawie zdolności płatniczej tego państwa członkowskiego poprzez zastosowanie współczynnika „n”.

         (1)  Wyrok z dnia 18 października 2018 r., Komisja/Rumunia (C-301/17, EU:C:2018:846).

         (2)  Dz.U.1999, L 182, s. 1.


title: Sprawa C-499/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – DIMCO Dimovasili M.I.K.E./Ypourgos Perivallontos kai Energeias [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 97/23/WE – Urządzenia ciśnieniowe – Oznakowanie CE – Wprowadzanie do obrotu i wprowadzanie do użytku – Ograniczenia mające na celu zapewnienie ochrony ludzi – Artykuły 34 i 36 TFUE – Uregulowanie krajowe nakładające ograniczenia dotyczące sposobu instalowania gazowych przewodów rurowych]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/5

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – DIMCO Dimovasili M.I.K.E./Ypourgos Perivallontos kai Energeias
      (Sprawa C-499/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 97/23/WE - Urządzenia ciśnieniowe - Oznakowanie CE - Wprowadzanie do obrotu i wprowadzanie do użytku - Ograniczenia mające na celu zapewnienie ochrony ludzi - Artykuły 34 i 36 TFUE - Uregulowanie krajowe nakładające ograniczenia dotyczące sposobu instalowania gazowych przewodów rurowych)
      (2022/C 148/06)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Symvoulio tis Epikrateias

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DIMCO Dimovasili M.I.K.E.

         Druga strona postępowania: Ypourgos Perivallontos kai Energeias

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 1 pkt 1.1 dyrektywy 97/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 maja 1997 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących urządzeń ciśnieniowych, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r., i załącznik I do tej dyrektywy w związku z jej art. 2 ust. 2 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w celu zagwarantowania bezpieczeństwa ludzi, w szczególności na wypadek zjawisk sejsmicznych, ustanawia pewne warunki dotyczące sposobu instalowania urządzeń ciśnieniowych, takich jak przewody rurowe przeznaczone do przesyłu gazu, w tym urządzeń opatrzonych oznakowaniem CE, pod warunkiem że uregulowanie to nie skutkuje koniecznością wprowadzania jakichkolwiek zmian do takich urządzeń i nie stwarza przeszkody zakazanej na mocy art. 34 i 36 TFUE.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa T-76/22: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2022 r. – Schwa-Medico/EUIPO – Med-El Elektromedizinische Geräte (STIWELL)

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/36

      Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2022 r. – Schwa-Medico/EUIPO – Med-El Elektromedizinische Geräte (STIWELL)
      (Sprawa T-76/22)
      (2022/C 148/48)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Schwa-Medico, Medizinische Apparate, Vertriebsgesellschaft mbH (Ehringshausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Fortunet i P. Marchiset)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Med-El Elektromedizinische Geräte GesmbH (Innsbruck, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „STIWELL” – unijny znak towarowy nr 4 072 542

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie R 1383/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim odmówiono w niej uwzględnienia wniosku o wygaśnięcie prawa do unijnego znaku towarowego STIWELL nr 4 072 542 dla towarów „urządzenia do stymulacji nerwowo-mięśniowej” z klasy 10 i w zakresie w jakim odmówiono w niej ustalenia daty, w której nastąpiło wygaśnięcie prawa do znaku dla wszystkich towarów na dzień przypadający pieć lat po dacie publikacji rejestracji tego znaku towarowego w Biuletynie Znaków Towarowych Unii Europejskiej (dzień 21 lutego 2011 r.);

                  —

                  obciążenie EUIPO i spółki Med-El kosztami związanymi z niniejszą skargą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i niewystarczające uzasadnienie decyzji w zakresie w jakim Izba Odwoławcza dokonała błędnej analizy pojęcia rzeczywistego używania znaku towarowego nie przystępując do całościowej oceny biorącej pod uwagę wszystkie czynniki i opierającej się na wszystkich okolicznościach faktycznych;

                  —

                  Naruszenie 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i niewystarczające uzasadnienie decyzji w zakresie w jakim Izba Odwoławcza dokonała błędnej analizy pojęcia rzeczywistego używania znaku towarowego oceniając specyfikę towarów w odniesieniu do działalności właściciela znaku towarowego a nie w odniesieniu do opisu towarów;

                  —

                  Naruszenie 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i niewystarczające uzasadnienie decyzji w zakresie w jakim Izba Odwoławcza dokonała błędnej analizy pojęcia rzeczywistego używania znaku towarowego przyjmując sprzeczne uzasadnienie co do domniemanej specyfiki wspomnianych towarów;

                  —

                  Błąd Izby Odwoławczej co do ustalenia daty wygaśnięcia, co do faktu przyjęcia wymogu uzasadnionego powodu i błędnej interpretacji tego uzasadnionego powodu.


title: Sprawa C-116/22: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/19

      Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-116/22)
      (2022/C 148/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

         Żądania strony skarżącej

                  1.

                  Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec

                              —

                              naruszyła art. 4 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG (1) przez to, że nie wyznaczyła jako specjalnych obszarów ochrony 88 z 4 606 obszarów, dla których upłynął sześcioletni termin określony w tym przepisie;

                              —

                              naruszyła art. 4 ust. 4 dyrektywy 92/43 przez to, że dla 88 z przedmiotowych 4 606 obszarów nie ustaliła celów ochrony, a poza tym przy ustalaniu celów ochrony stosuje ogólnie i strukturalnie praktykę, która nie spełnia prawnych wymogów tego przepisu;

                              —

                              naruszyła art. 6 ust. 1 dyrektywy 92/43 przez to, że dla 737 z przedmiotowych 4 606 obszarów nie określiła żadnych środków ochrony, a poza tym przy określaniu środków ochrony stosuje ogólnie i strukturalnie praktykę, która nie spełnia prawnych wymogów tego przepisu;

                  2.

                  obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze Komisja Europejska zarzuca Republice Federalnej Niemiec, że nie podjęła ona działań wymaganych przez dyrektywę 92/43/EWG w odniesieniu do wyznaczenia i zarządzania swoją siecią Natura 2000.
      Po pierwsze, to państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniu ciążącemu na nim na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy, ponieważ w chwili rozstrzygającej dla uchybienia zobowiązaniom traktatowym nie wyznaczyła jako specjalnych obszarów ochrony 88 z 4 606 obszarów, dla których upłynął sześcioletni termin określony w tym przepisie.
      Po drugie, Republika Federalna Niemiec uchybiła ciążącemu na niej na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy zobowiązaniu do ustalenia wystarczająco konkretnych celów ochrony, ponieważ nie ustaliła żadnego celu ochrony dla 88 z 4 606 rozpatrywanych obszarów, a poza tym przy ustalaniu celów ochrony stosuje ogólnie i strukturalnie praktykę, która nie spełnia prawnych wymogów tego przepisu. Zgodnie z art. 4 ust. 4 wspomnianej dyrektywy cele ochrony powinny być określone ilościowo i być mierzalne, wyraźnie rozróżniać cel „odtworzenia” i cel „zachowania” istotnych elementów ochrony danego obszaru i być ustalone w wiążących aktach prawnych. Niemiecka praktyka dotycząca celów ochrony nie spełnia tych wymogów.
      Po trzecie, to państwo członkowskie postępuje sprzecznie z ciążącym na nim na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy zobowiązaniem do określenia koniecznych środków ochrony. Republika Federalna Niemiec nie określiła środków ochrony w odniesieniu do 737 z 4 606 rozpatrywanych obszarów, a ponadto przy określaniu środków ochrony naruszyła, w sposób ogólny i strukturalny, wymóg art. 6 ust. 1 dyrektywy, zgodnie z którym środki ochrony powinny być oparte na wystarczająco konkretnych celach ochrony.

         (1)  Dyrektywa Rady z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7).


title: Sprawa T-92/22: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Amisi Kumba/Rada

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/42

      Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Amisi Kumba/Rada
      (Sprawa T-92/22)
      (2022/C 148/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriel Amisi Kumba (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. (1). w zakresie, w jakim pozostawia ona nazwisko skarżącego w pozycji 2 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. (2). w zakresie, w jakim pozostawia ono nazwisko skarżącego w pozycji 2 załącznika I do tego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-90/22, Kande Mupompa/Rada, lub do nich podobne.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. zmieniająca decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021. L 443, s. 75).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021, L 443, s. 3).


title: Sprawa C-522/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – OE/VY [Odesłanie prejudycjalne – Ważność – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja do rozpoznania pozwu lub wniosku o rozwód – Artykuł 18 TFUE – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Artykuł 3 ust. 1 lit. a) tiret piąte i szóste – Różnica między długością okresów pobytu wymaganych do ustalenia sądu właściwego – Rozróżnienie między rezydentem będącym obywatelem państwa członkowskiego siedziby sądu rozpoznającego sprawę a rezydentem niebędącym obywatelem tego państwa – Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową – Brak]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/5

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – OE/VY
      (Sprawa C-522/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ważność - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja do rozpoznania pozwu lub wniosku o rozwód - Artykuł 18 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 3 ust. 1 lit. a) tiret piąte i szóste - Różnica między długością okresów pobytu wymaganych do ustalenia sądu właściwego - Rozróżnienie między rezydentem będącym obywatelem państwa członkowskiego siedziby sądu rozpoznającego sprawę a rezydentem niebędącym obywatelem tego państwa - Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową - Brak)
      (2022/C 148/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: OE

         Strona pozwana: VY

         Sentencja

      Ustanowioną w art. 18 TFUE zasadę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się miejsce zwykłego pobytu powoda lub wnioskodawcy, taka jak przewidziana w art. 3 ust. 1 lit. a) tiret szóste rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, była uzależniona od minimalnego okresu pobytu powoda lub wnioskodawcy, bezpośrednio przed wniesieniem pozwu lub wniosku, krótszego o sześć miesięcy od przewidzianego w art. 3 ust. 1 lit. a) tiret piąte tego rozporządzenia na tej podstawie, iż zainteresowany jest obywatelem tego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.


title: Sprawa T-93/22: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Ramazani Shadary/Rada

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/43

      Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Ramazani Shadary/Rada
      (Sprawa T-93/22)
      (2022/C 148/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Emmanuel Ramazani Shadary (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. (1). w zakresie, w jakim pozostawia ona nazwisko skarżącego w pozycji 9 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. (2). w zakresie, w jakim pozostawia ono nazwisko skarżącego w pozycji 9 załącznika I do tego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-90/22, Kande Mupompa/Rada, lub do nich podobne.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. zmieniająca decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021. L 443, s. 75).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021, L 443, s. 3).


title: Sprawa T-736/20: Postanowienie Sądu z dnia 11 lutego 2022 r. – OP/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Nabór – Otwarty konkurs EPSO/AST/147/19 – Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu – Obowiązek uzasadnienia – Równość traktowania]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/24

      Postanowienie Sądu z dnia 11 lutego 2022 r. – OP/Komisja
      (Sprawa T-736/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Nabór - Otwarty konkurs EPSO/AST/147/19 - Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania)
      (2022/C 148/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: OP (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Melo Sampaio i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej otwartego konkursu EPSO/AST/147/19 z dnia 5 lutego 2020 r. o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej tego konkursu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej.

                  2)

                  OP zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 79 z 8.3.2021.


title: Sprawa C-564/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – PF, MF/Minister for Agriculture, Food and the Marine, Sea Fisheries Protection Authority [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rybołówstwa – Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 – System kontroli – Artykuł 33 ust. 2 lit. a) i art. 34 – Zapis dotyczący połowów i nakładu połowowego – Przekazanie Komisji Europejskiej informacji dotyczących ilości złowionego homarca – Możliwość wykorzystania danych innych niż dane zawarte w dzienniku połowowym – Racjonalna i oparta na podstawie naukowej metoda przetwarzania i weryfikacji danych – Zamykanie łowisk]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/6

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – PF, MF/Minister for Agriculture, Food and the Marine, Sea Fisheries Protection Authority
      (Sprawa C-564/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rybołówstwa - Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 - System kontroli - Artykuł 33 ust. 2 lit. a) i art. 34 - Zapis dotyczący połowów i nakładu połowowego - Przekazanie Komisji Europejskiej informacji dotyczących ilości złowionego homarca - Możliwość wykorzystania danych innych niż dane zawarte w dzienniku połowowym - Racjonalna i oparta na podstawie naukowej metoda przetwarzania i weryfikacji danych - Zamykanie łowisk)
      (2022/C 148/08)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: PF, MF

         Druga strona postępowania: Minister for Agriculture, Food and the Marine, Sea Fisheries Protection Authority

         Sentencja

      Artykuł 33 ust. 2 lit. a) i art. 34 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/812 z dnia 20 maja 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że organ kontroli danego państwa członkowskiego nie jest zobowiązany do przekazywania Komisji Europejskiej jedynie danych wpisanych przez kapitanów statków rybackich do dziennika połowowego, zgodnie z art. 14 i 15 tego rozporządzenia, lecz może stosować racjonalną i opartą na podstawie naukowej metodę, taką jak metoda „spędzonego czasu”, do przetwarzania takich danych w celu zapewnienia dokładności danych liczbowych dotyczących połowów, które przekazuje Komisji.

         (1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.


title: Sprawa T-67/21: Postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2022 r. – ultra air/EUIPO – Donaldson Filtration Deutschland (ultrafilter international) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku i stwierdzenia jego wygaśnięcia – Słowny unijny znak towarowy ultrafilter international – Wniosek o konwersję na zgłoszenie krajowego znaku towarowego – Bezprzedmiotowość postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/24

      Postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2022 r. – ultra air/EUIPO – Donaldson Filtration Deutschland (ultrafilter international)
      (Sprawa T-67/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku i stwierdzenia jego wygaśnięcia - Słowny unijny znak towarowy ultrafilter international - Wniosek o konwersję na zgłoszenie krajowego znaku towarowego - Bezprzedmiotowość postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 148/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ultra air GmbH (Hilden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. König)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Markakis, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Donaldson Filtration Deutschland GmbH (Haan, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Siebertz)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 listopada 2020 r. (sprawa R 271/2020-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy ultra air a Donaldson Filtration Deutschland.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  ultra air GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa C-595/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – UE/ShareWood Switzerland AG, VF [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Prawo właściwe dla zobowiązań umownych – Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 (Rzym I) – Umowy konsumenckie – Wybór prawa właściwego – Artykuł 6 ust. 4 lit. c) – Wyłączenie umów, których przedmiotem jest prawo rzeczowe na nieruchomości lub prawo do korzystania z nieruchomości – Umowa sprzedaży obejmująca umowę dzierżawy i umowę o świadczenie usług, dotycząca drzew zasadzanych wyłącznie w celu ich wycięcia z zyskiem]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/7

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – UE/ShareWood Switzerland AG, VF
      (Sprawa C-595/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Prawo właściwe dla zobowiązań umownych - Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 (Rzym I) - Umowy konsumenckie - Wybór prawa właściwego - Artykuł 6 ust. 4 lit. c) - Wyłączenie umów, których przedmiotem jest prawo rzeczowe na nieruchomości lub prawo do korzystania z nieruchomości - Umowa sprzedaży obejmująca umowę dzierżawy i umowę o świadczenie usług, dotycząca drzew zasadzanych wyłącznie w celu ich wycięcia z zyskiem)
      (2022/C 148/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: UE

         Strona przeciwna: ShareWood Switzerland AG, VF

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 4 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) należy interpretować w ten sposób, że umowa sprzedaży obejmująca umowę dzierżawy i umowę o świadczenie usług, dotycząca drzew zasadzanych na gruncie dzierżawionym wyłącznie w celu ich wycięcia z zyskiem, nie stanowi „umowy, której przedmiotem jest prawo rzeczowe na nieruchomości lub prawo do korzystania z nieruchomości” w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.


title: Sprawa T-94/22: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Mutondo/Rada

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/44

      Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Mutondo/Rada
      (Sprawa T-94/22)
      (2022/C 148/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Kalev Mutondo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. (1). w zakresie, w jakim pozostawia ona nazwisko skarżącego w pozycji 10 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. (2). w zakresie, w jakim pozostawia ono nazwisko skarżącego w pozycji 10 załącznika I do tego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-90/22, Kande Mupompa/Rada, lub do nich podobne.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. zmieniająca decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021. L 443, s. 75).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021, L 443, s. 3).


title: Sprawa C-156/21: Wyrok Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 16 lutego 2022 r. – Węgry/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności – Rozporządzenie (UE, Euratom) 2020/2092 – Ogólny system warunkowości służący ochronie budżetu Unii – Ochrona budżetu Unii Europejskiej w przypadku naruszeń zasad państwa prawnego w państwach członkowskich – Podstawa prawna – Artykuł 322 ust. 1 lit. a) TFUE – Podnoszone obejście art. 7 TUE i art. 269 TFUE – Podnoszone naruszenia art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2 i art. 13 ust. 2 TUE, a także zasad pewności prawa, proporcjonalności i równości państw członkowskich wobec traktatów]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/7

      Wyrok Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 16 lutego 2022 r. – Węgry/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-156/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE, Euratom) 2020/2092 - Ogólny system warunkowości służący ochronie budżetu Unii - Ochrona budżetu Unii Europejskiej w przypadku naruszeń zasad państwa prawnego w państwach członkowskich - Podstawa prawna - Artykuł 322 ust. 1 lit. a) TFUE - Podnoszone obejście art. 7 TUE i art. 269 TFUE - Podnoszone naruszenia art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2 i art. 13 ust. 2 TUE, a także zasad pewności prawa, proporcjonalności i równości państw członkowskich wobec traktatów)
      (2022/C 148/10)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: Z. Fehér i M.M. Tátrai, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i S. Żyrek, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, R. Crowe, U. Rösslein, T. Lukácsi i A. Pospíšilová Padowska, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Rebasti, A. Tamás i A. Sikora-Kalėda, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, M. Jacobs i L. Van den Broeck, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo M. Søndahl Wolff i J. Nymann-Lindegren, następnie M. Søndahl Wolff i V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i R. Kanitz, pełnomocnicy), Irlandia (przedstawiciele: M. Browne, J. Quaney i A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez D. Fennelly’ego, BL), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo J. Rodríguez de la Rúa Puig i S. Centeno Huerta, następnie J. Rodríguez de la Rúa Puig i A. Gavela Llopis, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: A.-L. Desjonquères, A.-C. Drouant i E. Leclerc, pełnomocnicy), Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: początkowo A. Germeaux i T. Uri, następnie A. Germeaux, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: H. Leppo i S. Hartikainen, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: O. Simonsson, J. Lundberg, C. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, H. Shev, M. Salborn Hodgson, H. Eklinder i R. Shahsavan Eriksson, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Calleja Crespo, J.-P. Keppenne, J. Baquero Cruz i A. Tokár, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Węgry pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Irlandia, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów, Rzeczpospolita Polska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 138 z 19.04.2021.


title: Sprawa T-459/21: Postanowienie Sądu z dnia 11 lutego 2022 r. – Calrose Rice / EUIPO – Ricegrowers (Sunwhite) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Sunwhite – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Sunwhite – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/25

      Postanowienie Sądu z dnia 11 lutego 2022 r. – Calrose Rice / EUIPO – Ricegrowers (Sunwhite)
      (Sprawa T-459/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Sunwhite - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Sunwhite - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 148/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Calrose Rice (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat H. Raychev)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Hamel i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ricegrowers Ltd (Leeton, Nouvelle-Galles du Sud, Australia) (przedstawiciele: adwokaci C. Menebröcker i C. Böhmer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 czerwca 2021 r. (sprawa R 2465/2020-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ricegrowers a Calrose Rice.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Calrose Rice zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania.

         (1)  Dz.U. C 382 z 20.9.2021.


title: Sprawa T-81/22: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2022 r. – Euranimi/Komisja

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/37

      Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2022 r. – Euranimi/Komisja
      (Sprawa T-81/22)
      (2022/C 148/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Association of Non-Integrated Metal Importers & distributors (Euranimi) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Campa, D. Rovetta, P. Gjørtler i V. Villante, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/2012 z dnia 17 listopada 2021 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Indii i Indonezji (1) opublikowanego w Dzienniku Urzędowym z dniu 18 listopada 2021 r., w odniesieniu do środków przyjętych w kontekście postępowania antydumpingowego AD670;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy wskazuje na naruszenie art. 3 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 (2) w związku z oceną łączną skutków przywozu z państw, których dotyczy postępowanie – naruszenie prawa strony skarżącej do obrony – oczywisty błędu w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi wskazuje na naruszenie art. 3 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036, w zakresie oceny szkody i związku przyczynowego zarówno dla produktów z Indii jak i Indonezji – oczywisty błąd w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci wskazuje na błędną ocenę interesu Unii uzasadniającego nałożenie ceł antydumpingowych.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/2012 z dnia 17 listopada 2021 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Indii i Indonezji (Dz.U. 2021 L 410, s. 153).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016 L 176, s. 21).


title: Sprawa T-95/22: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Kanyama/Rada

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/44

      Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Kanyama/Rada
      (Sprawa T-95/22)
      (2022/C 148/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Célestin Kanyama (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. (1). w zakresie, w jakim pozostawia ona nazwisko skarżącego w pozycji 4 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. (2). w zakresie, w jakim pozostawia ono nazwisko skarżącego w pozycji 4 załącznika I do tego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-90/22, Kande Mupompa/Rada, lub do nich podobne.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. zmieniająca decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021. L 443, s. 75).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021, L 443, s. 3).


title: Sprawa T-82/22: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2022 r. – Bambu Sales/EUIPO (BAMBU)

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/38

      Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2022 r. – Bambu Sales/EUIPO (BAMBU)
      (Sprawa T-82/22)
      (2022/C 148/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bambu Sales, Inc. (Secaucus, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Stein)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „BAMBU” – zgłoszenie nr 18 105 815

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 grudnia 2021 r. w sprawie R 1702/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-464/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2022 r. – Faller i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Zmiana warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Comirnaty – Brak interesu prawnego – Brak bezpośredniego oddziaływania – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/26

      Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2022 r. – Faller i in./Komisja
      (Sprawa T-464/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Zmiana warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Comirnaty - Brak interesu prawnego - Brak bezpośredniego oddziaływania - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2022/C 148/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sonja Faller (Bressanone, Włochy) i 74 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat R. Holzeisen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.R. Killmann i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej C(2021) 4034 final z dnia 31 maja 2021 r. w sprawie zmiany przyznanego decyzją C(2020) 9598(final) warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Comirnaty – Szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (ze zmodyfikowanymi nukleozydami).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosków TR i innych osób fizycznych, których nazwiska zostały wymienione w załączniku II, YI i innych osób fizycznych, których nazwiska zostały wymienione w załączniku II, EW i innych osób fizycznych, których nazwiska zostały wymienione w załączniku II, Arnošta Komáreka i innych osób fizycznych, których nazwiska zostały wymienione w załączniku II, o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Sonja Faller i inne osoby fizyczne, których nazwiska zostały wymienione w załączniku I, zostają obciążone kosztami postępowania.

                  4)

                  TR i inne osoby fizyczne, których nazwiska zostały wymienione w załączniku II, YI i inne osoby fizyczne, których nazwiska zostały wymienione w załączniku II, EW i inne osoby fizyczne, których nazwiska zostały wymienione w załączniku II, A. Komárek i inne osoby fizyczne, których nazwiska zostały wymienione w załączniku II, pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 368 z 13.9.2021.


title: Sprawa C-157/21: Wyrok Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 16 lutego 2022 r. – Rzeczpospolita Polska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności – Rozporządzenie (UE, Euratom) 2020/2092 – Ogólny system warunkowości służący ochronie budżetu Unii – Ochrona budżetu Unii Europejskiej w przypadku naruszeń zasad państwa prawnego w państwach członkowskich – Podstawa prawna – Artykuł 322 ust. 1 lit. a) TFUE – Artykuł 311 TFUE – Artykuł 312 TFUE – Podnoszone obejście art. 7 TUE i art. 269 TFUE – Podnoszone naruszenia art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 13 ust. 2 TUE, art. 296 akapit drugi TFUE, Protokołu (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności oraz zasad przyznania, pewności prawa, proporcjonalności i równości państw członkowskich wobec traktatów – Podnoszone nadużycie władzy]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/8

      Wyrok Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 16 lutego 2022 r. – Rzeczpospolita Polska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-157/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE, Euratom) 2020/2092 - Ogólny system warunkowości służący ochronie budżetu Unii - Ochrona budżetu Unii Europejskiej w przypadku naruszeń zasad państwa prawnego w państwach członkowskich - Podstawa prawna - Artykuł 322 ust. 1 lit. a) TFUE - Artykuł 311 TFUE - Artykuł 312 TFUE - Podnoszone obejście art. 7 TUE i art. 269 TFUE - Podnoszone naruszenia art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 13 ust. 2 TUE, art. 296 akapit drugi TFUE, Protokołu (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności oraz zasad przyznania, pewności prawa, proporcjonalności i równości państw członkowskich wobec traktatów - Podnoszone nadużycie władzy)
      (2022/C 148/11)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i S. Żyrek, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i M.M. Tátrai, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Crowe, F. Drexler, U. Rösslein, T. Lukácsi i A. Pospíšilová Padowska, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Rebasti, A. Tamás i A. Sikora-Kalėda, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Belgii (przedstawiciele: M. Jacobs, C. Pochet i L. Van den Broeck, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo M. Søndahl Wolff i J. Nymann-Lindegren, następnie M. Søndahl Wolff i V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i R. Kanitz, pełnomocnicy), Irlandia (przedstawiciele: M. Browne, J. Quaney i A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez D. Fennelly’ego, BL), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo J. Rodríguez de la Rúa Puig i S. Centeno Huerta, następnie J. Rodríguez de la Rúa Puig i A. Gavela Llopis, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: A.-L. Desjonquères, A.-C. Drouant i E. Leclerc, pełnomocnicy), Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: początkowo A. Germeaux i T. Uri, następnie A. Germeaux, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: H. Leppo i S. Hartikainen, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: O. Simonsson, J. Lundberg, C. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, H. Shev, M. Salborn Hodgson, H. Eklinder i R. Shahsavan Eriksson, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Calleja Crespo, J.-P. Keppenne, J. Baquero Cruz i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Rzeczpospolita Polska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Irlandia, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 138 z 19.04.2021.


title: Sprawa T-739/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 lutego 2022 r. – Eurecna/Komisja [Środek tymczasowy – Zamówienia publiczne na usługi – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/26

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 lutego 2022 r. – Eurecna/Komisja
      (Sprawa T-739/21 R)
      (Środek tymczasowy - Zamówienia publiczne na usługi - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 148/36)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Eurecna SpA (Wenecja, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Sciaudone)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i S. Romoli, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze wniesiony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenia wykonania decyzji Komisji z dnia 10, 16 i 30 września 2021 r. w sprawie potrącenia wierzytelności wobec strony skarżącej, a po drugie, żądanie nakazania Komisji zapłaty odpowiednich kwot na rzecz strony skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-96/22: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Kampete/Rada

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/45

      Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Kampete/Rada
      (Sprawa T-96/22)
      (2022/C 148/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ilunga Kampete (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. (1). w zakresie, w jakim pozostawia ona nazwisko skarżącego w pozycji 1 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. (2). w zakresie, w jakim pozostawia ono nazwisko skarżącego w pozycji 1 załącznika I do tego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-90/22, Kande Mupompa/Rada, lub do nich podobne.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. zmieniająca decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021. L 443, s. 75).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021, L 443, s. 3).


title: Sprawa C-674/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 września 2021 r. w sprawie T-566/20, Residencial Palladium/EUIPO – Palladium Gestión (Palladium Hotel Garden Beach), wniesione w dniu 10 listopada 2021 r. przez Residencial Palladium, S.L.

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 września 2021 r. w sprawie T-566/20, Residencial Palladium/EUIPO – Palladium Gestión (Palladium Hotel Garden Beach), wniesione w dniu 10 listopada 2021 r. przez Residencial Palladium, S.L.
      (Sprawa C-674/21 P)
      (2022/C 148/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Residencial Palladium, S.L. (przedstawiciel: adwokat D. Solana Giménez)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Palladium Gestión, S.L.
      Postanowieniem z dnia 22 lutego 2022 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i nakazał Residencial Palladium, S.L. pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa T-53/22 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 11 lutego 2022 r. – Collard / Parlament i ID [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Prawo instytucjonalne – Członek Parlamentu – Zawieszenie i wykluczenie posła z jego grupy politycznej – Wniosek o zawieszenie wykonania – Uchybienie wymogom formalnym – Niedopuszczalność]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/27

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 11 lutego 2022 r. – Collard / Parlament i ID
      (Sprawa T-53/22 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu - Zawieszenie i wykluczenie posła z jego grupy politycznej - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność)
      (2022/C 148/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gilbert Collard (Vauvert, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Kuchukian)

         Strona pozwana: Parlament Europejski, Grupa polityczna „Tożsamość i Demokracja” (ID)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji prezydium grupy politycznej „Tożsamość i Demokracja” (ID) Parlamentu z dnia 22 stycznia 2022 r., na podstawie której skarżący został zawieszony w działalności tej grupy i decyzji członków grupy politycznej ID z dnia 25 stycznia 2022 r., na podstawie której został on wykluczony z tej grupy.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-675/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 10 listopada 2021 r. – Strong Charon, Soluções de Segurança, S.A./2045-Empresa de Segurança, S.A., FL

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 10 listopada 2021 r. – Strong Charon, Soluções de Segurança, S.A./2045-Empresa de Segurança, S.A., FL
      (Sprawa C-675/21)
      (2022/C 148/13)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal de Justiça.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Strong Charon, Soluções de Segurança, S.A.

         Druga strona postępowania: 2045-Empresa de Segurança, S.A., FL

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy można stwierdzić, że brak stosunku umownego między następującymi po sobie usługodawcami stanowi przesłankę świadczącą o tym, że nie doszło do przejęcia w rozumieniu dyrektywy 2001/23/WE (1), mimo iż – podobnie jak inne przesłanki – przesłanka ta nie jest sama w sobie decydująca i nie powinna być rozpatrywana odrębnie (wyrok z dnia 11 marca 1997 r., Ayse Süzen, C-13/95, pkt 11) (2)?

                  2)

                  Czy w przypadku działalności takiej jak ochrona obiektów przemysłowych – w której nowy usługodawca przejął tylko jednego z czterech pracowników wchodzących w skład jednostki gospodarczej (w związku z czym nie przejął większości pracowników), brak jest okoliczności faktycznych pozwalających na stwierdzenie, że dany pracownik posiadał szczególne kompetencje i szczególną wiedzę, tak że można by uznać, iż zasadnicza część personelu, pod względem kompetencji, została przeniesiona na usługodawcę i nie zostały przeniesione żadne składniki niematerialne – można stwierdzić, że nie dochodzi do przejęcia jednostki gospodarczej, nawet jeśli klient nadal oddaje do dyspozycji nowego usługodawcy określony sprzęt (alarmy, telewizję przemysłową, komputer), zważywszy, po pierwsze, na stosunkowo niską wartość gospodarczą inwestycji, jaką ten sprzęt stanowi w całej operacji, a po drugie na to, że żądanie od klienta wymiany owego sprzętu nie byłoby racjonalne z ekonomicznego punktu widzenia (wyrok z dnia 27 lutego 2020 r., Grafe i Pohle, C-298/18, pkt 32) (3)?

                  3)

                  Jeżeli „kwestię tę powinien ocenić w konkretnym przypadku sąd krajowy w świetle kryteriów wypracowanych przez Trybunał [(…) wyrok z dnia 7 sierpnia 2018 r., Colino Siguënza, C-472/16, EU:C:2018:646, pkt 45 (4)][;] (wyrok Grafe i Pohle, pkt 27)], a także celów dyrektywy 2001/23, wymienionych między innymi w jej motywie 3”, czy należy wziąć pod uwagę, że wspomniana „[d]yrektywa […] nie ma na celu wyłącznie ochrony interesów pracowników przy przejęciu przedsiębiorstwa, lecz powinna zapewnić sprawiedliwe wyważenie z jednej strony interesów pracowników, a z drugiej strony – interesów przejmującego” (pkt 26 wyroku ISS Facility Services NV z dnia 26 marca 2020 r. w sprawie C-344/18 (5), w którym powtórzono stwierdzenie zawarte już w wyroku Alemo-Herron z dnia 18 lipca 2013 r., C-426/11 (6), pkt 25)?

         (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. 2001, L 82, s. 16).

         (2)  EU:C:1997:141

         (3)  EU:C:2020:121

         (4)  EU:C:2018:646

         (5)  EU:C:2020:239

         (6)  EU:C:2013:521


title: Sprawa T-97/22: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Ilunga Luyoyo/Rada

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/45

      Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Ilunga Luyoyo/Rada
      (Sprawa T-97/22)
      (2022/C 148/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. (1). w zakresie, w jakim pozostawia ona nazwisko skarżącego w pozycji 3 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. (2). w zakresie, w jakim pozostawia ono nazwisko skarżącego w pozycji 3 załącznika I do tego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-90/22, Kande Mupompa/Rada, lub do nich podobne.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. zmieniająca decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021. L 443, s. 75).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021, L 443, s. 3).


title: Sprawa T-83/22: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2022 r. – Selimfiber/EUIPO – Qureshi (SPETRA)

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/38

      Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2022 r. – Selimfiber/EUIPO – Qureshi (SPETRA)
      (Sprawa T-83/22)
      (2022/C 148/51)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Selimfiber Co. Ltd (Gimpo-si, Republika Korei) (przedstawiciele: adwokaci J. Klaus i M. Odink)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mohammad Sohail Qureshi (Bradford, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „SPETRA” – zgłoszenie nr 18 271 624

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 listopada 2021 r. w sprawie R 684/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami powstałymi w związku z niniejszą skargą oraz innymi poniesionymi kosztami; ewentualnie, w przypadku przystąpienia do sprawy w charakterze interwenienta przez drugą stronę przed EUIPO, obciążenie jej i strony pozwanej solidarnie tymi kosztami.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.