title: Sprawa C-367/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich (Austria) w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Corinna Prinz-Stremitzer, Susanne Sokoll-Seebacher

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich (Austria) w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Corinna Prinz-Stremitzer, Susanne Sokoll-Seebacher
      (Sprawa C-367/12)
      (2012/C 331/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Corinna Prinz-Stremitzer, Susanne Sokoll-Seebacher

         Pozostali uczestnicy postępowania: Tanja Lang, Susanna Zehetner

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy obowiązek działania zgodnie z prawem wynikający z art. 16 europejskiej karty praw podstawowych lub obowiązek przejrzystości wynikający z art. 49 TFUE sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporny w postępowaniach przed sądem krajowym przepis § 10 ust. 2 pkt 3 Apothekengesetz (ustawy o aptekach, zwanej dalej „ApG”), który nie reguluje przynajmniej w podstawowym zakresie już w ustawie kryterium zapotrzebowania na założenie nowej apteki publicznej, lecz pozostawia konkretyzację właściwych elementów jego treści krajowej judykaturze, z tego względu, że nie można w związku z tym wykluczyć, że określone krajowe podmioty oraz podmioty te łącznie uzyskują w stosunku do obywateli innych państw członkowskich znaczną korzyść konkurencyjną?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy art. 49 TFUE sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu takiemu jak § 10 ust. 2 pkt 3 ApG, które ustanawia dla zasadniczego kryterium oceny zapotrzebowania sztywny limit 5 500 osób, w odniesieniu do którego w ustawie nie jest przewidziana jakakolwiek możliwość odstępstwa od tej podstawowej zasady, z tego względu, że w związku z tym de facto nie wydaje się (w sposób automatyczny) zagwarantowane spójne osiągnięcie celu w rozumieniu pkt 98 — 101 wyroku Trybunału z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawach połączonych C-570/07 i C-571/07 (1)?

                  3)

                  W przypadku także odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy art. 49 TFUE lub art. 47 europejskiej karty praw podstawowych sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu takiemu jak § 10 ust. 2 pkt 3 ApG, z którego w następstwie orzecznictwa wyższych sądów krajowych dotyczącego oceny zapotrzebowania wynikają dalsze szczegółowe kryteria — jak czasowe pierwszeństwo złożenia wniosku, skutek toczącego się postępowania w postaci wyłączenia możliwości składania wniosku dla późniejszych zainteresowanych; dwuletni termin wyłączający możliwość uwzględniania nowych wniosków w razie uprzedniego odrzucenia wniosku, kryteria dotyczące ustalania „stałych mieszkańców” z jednej strony i „osób napływowych” z drugiej strony oraz dotyczące oddzielenia potencjału klientów w razie nakładania się czterokilometrowego obszaru działania dwóch lub więcej aptek itp., z tego względu, że wskutek tego nie jest możliwe przewidywalne stosowanie tego przepisu w ciągu rozsądnego terminu jako reguły i w związku z tym (zob. wyrok Trybunału z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawach połączonych C-570/07 i C-571/07, pkt 98 — 101 i 114 — 125) można stwierdzić, że nie są one odpowiednie z punktu widzenia konieczności spójności osiągnięcia celu lub nie jest de facto zagwarantowana odpowiednia opieka farmaceutyczna lub istnieje tendencja do dyskryminacji krajowych zainteresowanych w relacjach między nimi oraz między nimi i innymi zainteresowanymi pochodzącymi z innych państw członkowskich?

         (1)  Wyrok z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawach połączonych C-570/07 i C-571/07, Zb.Orz. 2010, I-04629


title: Sprawa C-110/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 28 — Pojęcie środków równoważnych z ograniczeniami ilościowymi w przywozie — Zakaz ciągnięcia przyczep motorowerem, motocyklem, motocyklem trzykołowym i pojazdem czterokołowym na terytorium jednego z państw członkowskich — Bezpieczeństwo ruchu drogowego — Dostęp do rynku — Przeszkoda — Proporcjonalność)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-110/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 28 - Pojęcie „środków równoważnych z ograniczeniami ilościowymi w przywozie’ - Zakaz ciągnięcia przyczep motorowerem, motocyklem, motocyklem trzykołowym i pojazdem czterokołowym na terytorium jednego z państw członkowskich - Bezpieczeństwo ruchu drogowego - Dostęp do rynku - Przeszkoda - Proporcjonalność)
   (2009/C 82/02)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Recchia i F. Amato, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I.M. Braguglia, pełnomocnik i M. Fiorilli, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE — Prawo krajowe zakazujące ciągnięcia przyczepy pojazdom silnikowym za wyjątkiem traktorów
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa T-481/10: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Département du Gers przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/50

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Département du Gers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-481/10)
   ()
   2010/C 346/98
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Département du Gers (Auch, Francja) (przedstawiciele: S. Mabile i J.-P. Mignard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2010/429/UE z dnia 28 lipca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON 88017 x MON 810 (MON-88Ø17-3 x MON ØØ81Ø-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przedstawione przez skarżącą są takie same lub zasadniczo podobne do podniesionych w ramach sprawy T-478/10 Département du Gers przeciwko Komisji.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-443/02 (wniosek Tribunale di Pordenone o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Nicolas Schreiber (Artykuł 28 WE — Dyrektywa 98/8/WE — Wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych — Przepisy krajowe wymagające zezwolenia na wprowadzenie do obrotu tabliczek z drewna czerwonego cedru mających naturalne właściwości antymolowe)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-443/02 (wniosek Tribunale di Pordenone o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Nicolas Schreiber (1)

   (Artykuł 28 WE - Dyrektywa 98/8/WE - Wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych - Przepisy krajowe wymagające zezwolenia na wprowadzenie do obrotu tabliczek z drewna czerwonego cedru mających naturalne właściwości antymolowe)
   (2004/C 228/17)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-443/02, mającej za przedmiot, skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Tribunale di Pordenone (Włochy) w ramach toczącego się przed tym sądem postępowania karnego przeciwko Nicolasowi Schreiberowi, wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w kwestii wykładni dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123 z 24.4.1998 str. 1), a także artykułu 28 WE, Trybunał (pierwsza izba), w składzie P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. Rosas, S. von Bahr, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Art. 3 ust. 2 lit. ii) dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych nie stoi na przeszkodzie temu, by Państwo Członkowskie wymagało uprzedniego zezwolenia na wprowadzenie na rynek tabliczek z drewna czerwonego cedru mających naturalne właściwości antymolowe.
               Tabliczki takie nie mogą zostać uznane za produkt zawierający jedynie „substancję bazową”, w taki sposób by mogły być wprowadzone do obrotu we Włoszech bez wcześniejszego zezwolenia czy rejestracji, ale winny zostać uznane za „produkt biobójczy” w rozumieniu dyrektywy 98/8.

               2)

               Art. 4 ust. 1 dyrektywy 98/8 nie stoi na przeszkodzie temu, by Państwo Członkowskie wymagało uprzedniego zezwolenia na wprowadzenie na rynek tabliczek z drewna czerwonego cedru mających naturalne właściwości antymolowe, które zostały zgodnie z prawem wprowadzone na rynek w innym Państwie Członkowskim bez konieczności uzyskania zezwolenia lub rejestracji w tym ostatnim państwie.

               3)

               Fakt wymagania przez Państwo Członkowskie uprzedniego zezwolenia na wprowadzenie na rynek tabliczek z drewna czerwonego cedru mających naturalne właściwości antymolowe, które zostały zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w innym Państwie Członkowskim bez konieczności uzyskania zezwolenia lub rejestracji w tym ostatnim państwie, stanowi środek o skutku równoważnym sprzeczny z art. 28 WE, który może jednakże zostać uznany za uzasadniony ze względów dotyczących ochrony zdrowia publicznego na podstawie art. 30 WE.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003.


title: Sprawa C-466/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 22 października 2007 r. — Dietmar Klarenberg przeciwko Ferrotron Technologies GmbH

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 22 października 2007 r. — Dietmar Klarenberg przeciwko Ferrotron Technologies GmbH
   (Sprawa C-466/07)
   (2008/C 8/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesarbeitsgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dietmar Klarenberg

      Strona pozwana: Ferrotron Technologies GmbH
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przejęcie części przedsiębiorstwa lub zakładu przez innego pracodawcę w rozumieniu art. 1 pkt 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (1) ma miejsce jedynie wtedy, gdy część przedsiębiorstwa bądź zakładu jest nadal prowadzona przez nowego pracodawcę jako niezależna pod względem organizacyjnym część przedsiębiorstwa lub zakładu?

      (1)  Dz.U. L 82, str. 16.


title: Sprawa T-361/12: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Premiere Polish przeciwko OHIM — Donau Kanol (ECOFORCE)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/11

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Premiere Polish przeciwko OHIM — Donau Kanol (ECOFORCE)
   (Sprawa T-361/12)
   2012/C 319/21
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Premiere Polish Co., Ltd (Cheltenham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Jones i M. Carter, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Donau Kanol GmbH & Co KG (Ried im Traunkreis, Austria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie R 851/2011-4;

               —

               dopuszczenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 8777005 w całości lub, posiłkowo, przekazanie sprawy do Izby Odwoławczej; oraz

               —

               obciążnie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ECOFORCE” dla towarów z klasy 3 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8777005

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Donau Kanol GmbH & Co KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 7243173 „ECO FORTE” dla towarów z klas 1, 3 i 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 października 2004 r. w sprawie T-144/02, Richard J. Eagle i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pracownicy zatrudnieni przez wspólne przedsiębiorstwo JET — Równe traktowanie — Nieprzyznanie statusu członka personelu tymczasowego — art. 152 EWEA — Rozsądny termin — Poniesiona szkoda majątkowa)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 5 października 2004 r.
   w sprawie T-144/02, Richard J. Eagle i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pracownicy zatrudnieni przez wspólne przedsiębiorstwo JET - Równe traktowanie - Nieprzyznanie statusu członka personelu tymczasowego - art. 152 EWEA - Rozsądny termin - Poniesiona szkoda majątkowa)
   (2004/C 314/39)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-144/02 Richard J. Eagle, zamieszkały w Oxon (Zjednoczone Królestwo), oraz dwunastu pozostałych skarżących, których nazwiska są zamieszczone w załączniku do wyroku, reprezentowani przez D. Bearda, barrister, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i L. Escobar Guerrero, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), wspieranej przez Radę Unii Europejskiej (pełnomocnicy: J.-P. Hix i A. Pilette), mającej za przedmiot wniosek o odszkodowanie za szkodę majątkową, rzekomo poniesioną w związku z niezatrudnieniem w charakterze członka personelu tymczasowego Wspólnot celem świadczenia pracy w ramach wspólnego przedsiębiorstwa Joint European Torus (JET), Sąd (pierwsza izba), w składzie: B. Vesterdorf, prezes, M. Jaeger i H. Legal, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 5 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Komisja zostaje zobowiązana do naprawienia szkody pieniężnej poniesionej przez każdego ze skarżących w związku z tym, iż nie zostali oni zatrudnieni w charakterze członków personelu tymczasowego Wspólnot celem świadczenia pracy w ramach wspólnego przedsiębiorstwa Joint European Torus (JET).

               2)

               Strony przekażą Sądowi w terminie sześciu miesięcy od daty wydania niniejszego wyrok ustaloną w drodze ugody sumę odszkodowań należnych z tytułu naprawienia poniesionej szkody.

               3)

               W razie braku ugody, strony prześlą Sądowi, w tym samym terminie, swoje wnioski w przedmiocie oszacowania szkody.

               4)

               Zastrzega się rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.7.2002.


title: Sprawa C-68/11: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/8

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-68/11)
   2011/C 145/10
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i S. Mortoni, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że dopuszczając do przekraczania w trakcie wielu, kolejnych lat dopuszczalnych wartości stężenia pyłu PM10 w powietrzu w wielu strefach i aglomeracjach w odniesieniu do jakości powietrza na całym włoskim terytorium, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego, które na niej ciążą na niej na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu (1), a następnie na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystego powietrza dla Europy (2);

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 dyrektywy 1999/30/WE państwa członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby stężenie pyłu PM10 w powietrzu nie przekraczało wartości dopuszczalnych ustanowionych w załączniku III sekcja I z zachowaniem podanych w nim terminów. Termin mający znaczenie w niniejszej sprawie przypadał na dzień 1 stycznia 2005 r.
   Dokonana przez Komisję ocena rocznych sprawozdań przekazanych w latach 2005–2007, ujawniła przekroczenie dopuszczalnych wartości stężenia pyłu PM10 w powietrzu w wielu strefach i aglomeracjach miejskich. Poza tym z najnowszych, przekazanych przez Włochy danych, dotyczących 2009 r., wynika, że stan przekroczenia dopuszczalnych wartości dziennego i rocznego stężenia utrzymuje się w 70 strefach.
   Wynika stąd, że Włochy uchybiły zobowiązaniom, które na nich ciążą na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy 1999/30 w odniesieniu do danych stref i lat.

      (1)  Dz.U. L 163 z 29.6.1999, s. 41

      (2)  Dz.U. L 152 z 11.6.2008, s. 1


title: Sprawa T-491/13: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2013 r. — Perfetti Van Melle Benelux przeciwko OHIM — Kraft Foods Global Brands (TRIDENT PURE)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/60

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2013 r. — Perfetti Van Melle Benelux przeciwko OHIM — Kraft Foods Global Brands (TRIDENT PURE)
   (Sprawa T-491/13)
   2013/C 344/110
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Perfetti Van Melle Benelux BV (Breda, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani, G. Ghisletti i F. Braga)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kraft Foods Global Brands LLC (Northfield, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 lipca 2013 r. wydanej w sprawie R 706/2012-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami powstałymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „TRIDENT PURE” dla towarów należących do klasy 30 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 352 642

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Czarno-biały graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „PURE WHITE” dla towarów należących do klasy 30 — Wspólnotowy znak towarowy nr 6 771 869; czarno-biały graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „mentos PURE FRESH PURE BREATH” dla towarów należących do klasy 30 — Wspólnotowy znak towarowy nr 8 813 487; graficzny znak towarowy w kolorach białym, jasnoniebieskim, niebieskim i zielonym zawierający element słowny „PURE” dla towarów należących do klasy 30 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 291 634; słowny znak towarowy „PURE FRESH” dla towarów należących do klasy 30 — francuski znak towarowy nr 63 431 610; graficzny znak towarowy w różnych odcieniach niebieskiego i białego zawierający elementy słowne „mentos PURE FRESH” dla towarów należących do klasy 30 — Zgłoszenie międzynarodowe nr 932 886 ze skutkami dla Bułgarii, Republiki Czeskiej, Danii, Niemiec, Grecji, Hiszpanii, Francji, Węgier, Polski, Portugalii, Słowenii, Słowacji, Finlandii i Szwecji; czarno-biały graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „mentos PURE FRESH” dla towarów należących do klasy 30 — włoski znak towarowy nr 1 280 532; graficzny znak towarowy w różnych odcieniach niebieskiego i białego zawierający elementy słowne „mentos PURE FRESH” dla towarów należących do klasy 30 — znak towarowy Benelux nr 820 421; czarno-biały graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „mentos PURE WHITE” dla towarów należących do klasy 30 — znak towarowy Benelux nr 864 652

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego


title: Sprawa T-387/13: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Federación Nacional de Cafeteros de Colombia/OHIM – Hautrive (COLOMBIANO HOUSE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego COLOMBIANO HOUSE — Wcześniejsze chronione oznaczenie geograficzne Café de Colombia — Artykuły 13i 14 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/31

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Federación Nacional de Cafeteros de Colombia/OHIM – Hautrive (COLOMBIANO HOUSE)
   (Sprawa T-387/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego COLOMBIANO HOUSE - Wcześniejsze chronione oznaczenie geograficzne Café de Colombia - Artykuły 13i 14 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   (2015/C 363/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Federación Nacional de Cafeteros de Colombia (Bogota, Kolombia) (przedstawiciele: adwokaci A. Pomares Caballero i M. Pomares Caballero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Bertoli i Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nadine Hélène Jeanne Hautrive (Chatou, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Beaumont)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 maja 2013 r. (sprawa R 757/2012-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Federación Nacional de Cafeteros de Colombia a Nadine Hélène Jeanne Hautrive.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 maja 2013 r. (sprawa R 757/2012-5).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Federación Nacional de Cafeteros de Colombia.

               3)

               Nadine Hélène Jeanne Hautrive pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa F-59/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 czerwca 2008 r. — Feral przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/74

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 czerwca 2008 r. — Feral przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-59/07) (1)

   (2008/C 209/138)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w związku z zawarciem ugody.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007, s. 51.


title: Sprawa C-144/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 26 marca 2015 r. – Staatssecretaris van Financiën/Customs Support Holland BV

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 26 marca 2015 r. – Staatssecretaris van Financiën/Customs Support Holland BV
   (Sprawa C-144/15)
   (2015/C 198/28)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Customs Support Holland BV

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy pozycję CN 2304 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona również koncentrat białka sojowego, który powstaje poprzez usunięcie pozostałych tłuszczów, węglowodanów (lub błonników) i substancji szkodliwych ze stałych pozostałości (tak zwana śruta sojowa) powstałych przy uzyskiwaniu oleju sojowego i poprzez tę ekstrakcję zostaje uzdatniony do stosowania jako dodatek do mieszanki odżywczej dla bardzo młodych cieląt?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy koncentrat białka sojowego uzyskiwany w sposób opisany w pytaniu pierwszym jest objęty pozycją CN 2308, czy też pozycją CN 2309?


title: Sprawa C-87/05: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/19

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-87/05)
   (2005/C 93/35)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 18 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Schimę i D. Recchia, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2003/12/WE (1) z dnia 3 lutego 2003 r. w sprawie ponownej klasyfikacji protez piersi w ramach dyrektywy 93/42/EWG (2) dotyczącej wyrobów medycznych, a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Repubbliki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 sierpnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 28 z 04.02.2003, str. 43

      (2)  Dz.U. L 169 z 12.07.1993, str. 1


title: Sprawa T-517/10: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2010 r. — Pharmazeutische Fabrik Evers przeciwko OHIM — Ozone Laboratories Pharma (HYPOCHOL)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/31

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2010 r. — Pharmazeutische Fabrik Evers przeciwko OHIM — Ozone Laboratories Pharma (HYPOCHOL)
   (Sprawa T-517/10)
   ()
   2011/C 13/60
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pharmazeutische Fabrik Evers GmbH & Co. KG (Pinneberg, Niemcy) (przedstawiciele: R. Kasse i R. Möller, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ozone Laboratories Pharma SA (Bukareszt, Rumunia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 września 2010 r. w sprawie R 1332/2009-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Ozone Laboratories Pharma SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „HYPOCHOL” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5718069

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy nr 1171145 „HITRECHOL” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009 spowodowane przyjęciem przez Izbę Odwoławczą błędnego założenia, że w przypadku znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd ze względu na brak podobieństwa pomiędzy oznaczeniami.


title: Sprawa C-399/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 7 czerwca 2013 r. w sprawie T-93/11 Stichting Corporate Europe Observatory przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 11 lipca 2013 r. przez Stichting Corporate Europe Observatory

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 7 czerwca 2013 r. w sprawie T-93/11 Stichting Corporate Europe Observatory przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 11 lipca 2013 r. przez Stichting Corporate Europe Observatory
   (Sprawa C-399/13 P)
   2013/C 274/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stichting Corporate Europe Observatory (przedstawiciel: S. Crosby, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               uwzględnienie odwołania, uchylenie wyroku Sądu z dnia 7 czerwca 2013 r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 grudnia 2012 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu odwoławczym, jak również w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie nieważności przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca twierdzi, że Sąd trzykrotnie dopuścił się naruszenia prawa.

               1)

               Naruszenie prawa polegające na orzeczeniu, że „Vademecum dostępu do dokumentów” DG ds. handlu nie miało na celu wywołania skutków zewnętrznych;

               2)

               Naruszenie prawa polegające na wyłączeniu domniemania, zgodnie z którym dokumenty powinny być dostępne dla wielu osób;

               3)

               Naruszenie prawa polegające na orzeczeniu, że nie miała miejsce domniemana rezygnacja z poufności.


title: Sprawa T-684/13: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – Copernicus-Trademarks/OHIM – Bolloré (BLUECO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BLUECO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BLUECAR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Żądanie zmiany decyzji przedstawione przez interwenienta — Artykuł 65 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/42

         Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – Copernicus-Trademarks/OHIM – Bolloré (BLUECO)
   (Sprawa T-684/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BLUECO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BLUECAR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Żądanie zmiany decyzji przedstawione przez interwenienta - Artykuł 65 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 389/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Copernicus-Trademarks Ltd (Borehamwood, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci L. Pechan i S. Körber)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bolloré SA (Érgue-Gaberic, Francja) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo B. Fontaine, następnie O. Legrand)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2013 r. (sprawa R 2029/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bolloré SA a Copernicus-Trademarks Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Przedstawione przez Bolloré SA żądanie mające na celu zmianę zaskarżonej decyzji zostaje odrzucone.

               3)

               Copernicus-Trademarks Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-20/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2008 r. — Grammatikopoulos przeciwko OHIM — National Academy of Recording Arts and Sciences (GRAMMY)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/66

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2008 r. — Grammatikopoulos przeciwko OHIM — National Academy of Recording Arts and Sciences (GRAMMY)
   (Sprawa T-20/06) (1)

   (2008/C 209/117)

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa T-248/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 kwietnia 2008 r. w sprawie F-73/07, Doktor przeciwko Radzie, wniesione w dniu 23 czerwca 2008 r. przez Františka Doktora

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/52

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 kwietnia 2008 r. w sprawie F-73/07, Doktor przeciwko Radzie, wniesione w dniu 23 czerwca 2008 r. przez Františka Doktora
   (Sprawa T-248/08 P)
   (2008/C 223/91)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: František Doktor (Bratysława, Słowacja)(przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej wydanego w dniu 16 kwietnia 2008 r. w sprawie F-73/07;

               —

               uwzględnienie wniosków o stwierdzenie nieważności oraz o zadośćuczynienie i odszkodowanie wniesionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji całością kosztów związanych ze skargą o stwierdzenie nieważności oraz z odwołaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (TFP) z dnia 16 kwietnia 2008 r., wydanego w sprawie F-73/07 Doktor przeciwko Radzie, oddalającego skargę, w której żądał on po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Rady w sprawie rozwiązania umowy z wnoszącym odwołanie na koniec okresu próbnego oraz po drugie odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu doznanych — zdaniem wnoszącego odwołanie — uszczerbku dla kariery zawodowej, szkody finansowej i krzywdy.
   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi, że TFP i) przeinaczył niektóre okoliczności faktyczne, opierając w szczególności szereg swoich stwierdzeń na błędnej ocenie merytorycznej przedstawionych mu akt sprawy; ii) naruszył prawo do obrony wnoszącego odwołanie, nie uwzględniając lub nie odnosząc się do szeregu dowodów lub argumentów mu przedstawionych; oraz iii) dwukrotnie naruszył prawo przy wykładni prawa wspólnotowego w kwestii prawa wnoszącego odwołanie do odbycia okresu próbnego w normalnych warunkach oraz możliwości uzupełnienia przez administrację uzasadnienia niekorzystnego aktu na etapie procedury pisemnej przed sądem wspólnotowym.


title: Sprawa C-195/10: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/32

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-195/10) (1)

   ()
   2011/C 30/55
   Język postępowania: estoński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie C-56/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/29/WE — Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 9 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-56/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/29/WE - Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2005/C 31/08)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C-55/04, Komisja Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez K. Banks i M. Huttunena przeciwko Republice Finlandii, reprezentowanej przez A. Guimaraes-Purokoski, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego w trybie art. 226 WE, wniesioną w dniu 10 lutego 2004 r., Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes, J.-P. Puissochet i J. Malenovský (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 grudnia 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004.


title: Sprawa C-104/14: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali/Federazione Italiana Consorzi Agrari Soc. coop. arl – Federconsorzi, w postępowaniu układowym, Liquidazione giudiziale dei beni ceduti ai creditori della Federazione Italiana Consorzi Agrari Soc. coop. arl – Federconsorzi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 288 akapit trzeci TFUE — Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych — Dyrektywa 2000/35/WE — Artykuły 2, 3 i 6 — Dyrektywa 2011/7/UE — Artykuły 2, 7 i 12 — Ustawodawstwo państwa członkowskiego, które może zmienić na niekorzyść wierzyciela państwa odsetki od wierzytelności wcześniejszej niż wymienione dyrektywy)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/20

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali/Federazione Italiana Consorzi Agrari Soc. coop. arl – Federconsorzi, w postępowaniu układowym, Liquidazione giudiziale dei beni ceduti ai creditori della Federazione Italiana Consorzi Agrari Soc. coop. arl – Federconsorzi
   (Sprawa C-104/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 288 akapit trzeci TFUE - Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych - Dyrektywa 2000/35/WE - Artykuły 2, 3 i 6 - Dyrektywa 2011/7/UE - Artykuły 2, 7 i 12 - Ustawodawstwo państwa członkowskiego, które może zmienić na niekorzyść wierzyciela państwa odsetki od wierzytelności wcześniejszej niż wymienione dyrektywy))
   (2015/C 138/26)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali

      Strona pozwana: Federazione Italiana Consorzi Agrari Soc. coop. arl – Federconsorzi, w postępowaniu układowym, Liquidazione giudiziale dei beni ceduti ai creditori della Federazione Italiana Consorzi Agrari Soc. coop. arl – Federconsorzi

      Sentencja

   Artykuł 288 akapit trzeci TFUE oraz art. 3 ust. 3 i art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, a także art. 7 i 12 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych powinny być interpretowane w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 6 ust. 3 lit. b) pierwszej z wyżej wymienionych dyrektyw, mogło przed terminem transpozycji drugiej z wyżej wymienionych dyrektyw przyjąć przepisy ustawowe takie jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które mogą zmienić na niekorzyść wierzyciela państwa odsetki od wierzytelności przysługującej z tytułu wykonania umowy zawartej przed dniem 8 sierpnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa T-80/05: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Hinricha Bavendama i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/36

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Hinricha Bavendama i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-80/05)
   (2005/C 143/69)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 17 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Hinricha Bavendama, zamieszkałego w Bremie (Niemcy), Günthera Früchtnichta, zamieszkałego w Bremie (Niemcy), Hinricha Geerkena, zamieszkałego w Bremie (Niemcy), Hansa Jürgena Weyhausena-Brinkmanna, zamieszkałego w Bremie (Niemcy), Curta-Hildebranda v. Einsiedel, zamieszkałego w Lipsku (Niemcy), Christiny Gräfin von Schall-Riaucour, zamieszkałej w Ahlen-Vorhelm (Niemcy), Franza-Albrechta Metternicha-Sandora, Prinz von Ratibor und Corvey, zamieszkałego w Höxter (Niemcy), Christopha Prinz zu Schleswig-Holstein, zamieszkałego w Thumby (Niemcy) oraz miasta Schloß Holte-Stukenbrock (Niemcy), reprezentowanych przez T. Giesena, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG (1)decyzji Komisji z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie przyjęcia wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty

                           1.

                           w kontynentalnym regionie biogeograficznym

                           2.

                           w atlantyckim regionie biogeograficznym

                     ogłoszonej pod numerami C(2004) 4031 i C(2004) 4032, w zakresie w jakim wywiera ona skutki na własność lub zwierzchność terytorialną skarżących;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący są właścicielami całego terenu względnie znacznych części terenów, które na mocy zaskarżonej decyzji zostały uznane za tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, co ogranicza prawa własności skarżących.
   Skarżący podnoszą, że kryteria wyboru objęcia wykazem terenów mających znaczenie dla Wspólnoty nie zostały spełnione, ponieważ rozstrzygające o wyborze typy i gatunki siedlisk przyrodniczych albo nie występują w ogóle albo nie występują w odpowiednim stopniu reprezentatywności.
   Skarżący twierdzą ponadto, że:

               —

               naruszone zostały istotne przepisy proceduralne zawarte w art. 6 ust. 2, 3 i 4 lub art. 4 dyrektywy 92/43/EWG,

               —

               zachodzi uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, ponieważ błędna była już decyzja o wyborze podjęta na poziomie krajowym, stanowiąca podstawę sporządzenia wykazu, oraz

               —

               miało miejsce nadużycie swobodnego uznania, ponieważ Komisja objęła wykazem wszystkie bez wyjątku tereny zaproponowane jej przez Republikę Federalną Niemiec.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7).


               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/1

         2010/C 274/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 260 z 25.9.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 246 z 11.9.2010.

      Dz.U. C 234 z 28.8.2010.

      Dz.U. C 221 z 14.8.2010.

      Dz.U. C 209 z 31.7.2010.

      Dz.U. C 195 z 17.7.2010.

      Dz.U. C 179 z 3.7.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa F-66/10: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2010 r. — De Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/74

      Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2010 r. — De Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji
      (Sprawa F-66/10)
      ()
      (2010/C 288/139)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jorge De Britto Patricio-Dias (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Massaux)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 r. w zakresie w jakim został on zaklasyfikowany w trzeciej (III) grupie wyników w pracy i zostały mu przyznane 2 punkty awansu.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego nr R/98/10 z dnia 12 maja 2010 r. i w razie potrzeby sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 r.;

                  —

                  nakazanie zapłaty przez pozwaną kwoty oszacowanej ex aequo et bono na 25000 EUR;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-219/10: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2014 r. – Autogrill España przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową za granicą — Decyzja kwalifikująca ten system jako pomoc państwa, uznająca tę pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Pojęcie pomocy państwa — Selektywny charakter — Określenie kategorii przedsiębiorstw uprzywilejowanych przez dany środek — Brak — Naruszenie art. 87 ust. 1 WE)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/19

         Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2014 r. – Autogrill España przeciwko Komisji
   (Sprawa T-219/10) (1)

   ((Pomoc państwa - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową za granicą - Decyzja kwalifikująca ten system jako pomoc państwa, uznająca tę pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Selektywny charakter - Określenie kategorii przedsiębiorstw uprzywilejowanych przez dany środek - Brak - Naruszenie art. 87 ust. 1 WE))
   (2014/C 462/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Autogrill España, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan i R. Calvo Salinero, a następnie J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro i R. Calvo Salinero, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 oraz art. 4 decyzji Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 oraz art. 4 decyzji Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-338/14: Postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2015 r. – UNIC/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólne działania na rzecz wspomagania trwałego rozwoju na płaszczyźnie gospodarczej, społecznej i środowiska w państwach rozwijających się — Ogólne preferencje taryfowe przyznane na rzecz skóry przetworzonej i częściowo przetworzonej pochodzącej z Indii, Pakistanu i Etiopii — Oddalenie wniosku o tymczasowe wstrzymanie przyznawania ogólnych preferencji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/20

         Postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2015 r. – UNIC/Komisja
   (Sprawa T-338/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólne działania na rzecz wspomagania trwałego rozwoju na płaszczyźnie gospodarczej, społecznej i środowiska w państwach rozwijających się - Ogólne preferencje taryfowe przyznane na rzecz skóry przetworzonej i częściowo przetworzonej pochodzącej z Indii, Pakistanu i Etiopii - Oddalenie wniosku o tymczasowe wstrzymanie przyznawania ogólnych preferencji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2015/C 096/26)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Unione nazionale industria conciaria (UNIC) (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fratini i M. Bottino)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. De Meester i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 19 marca 2014 r., skierowanego do skarżącej i oddalającego jej wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiocie tymczasowego wstrzymania ogólnych preferencyjnych systemów taryfowych przyznanych na rzecz Republiki Indii, Islamskiej Republiki Pakistanu i Federalnej Demokratycznej Republiki Etiopii w odniesieniu do nieprzetworzonych i częściowo przetworzonych wyrobów skórzanych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie złożonego przez Republikę Włoską wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Unione nazionale industria conciaria (UNIC) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa T-246/17: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2017 r. – Lackmann Fleisch und Feinkostfabrik/EUIPO (Национальный Продукт)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/42

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2017 r. – Lackmann Fleisch und Feinkostfabrik/EUIPO (Национальный Продукт)
   (Sprawa T-246/17)
   (2017/C 195/56)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH (Bühl, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Lingenfelser)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Национальный Продукт” – zgłoszenie nr 14 747 513

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie R 1017/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-392/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2006 r. MMT przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin na wniesienie skargi — Zarzut niedopuszczalności)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2006 r. MMT przeciwko Komisji
   (Sprawa T-392/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin na wniesienie skargi - Zarzut niedopuszczalności)
   (2006/C 331/95)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: MMT Mecklenburg-Strelitzer Montage- und Tiefbau GmbH (Neustrelitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R.-J. Kurschus, M. Zimmermann, M. Grehsin i C. Kupke,)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross i T. Scharf, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2003/595/WE z dnia 5 marca 2003 r. w sprawie systemu pomocy stosowanego w Niemczech wiążącego się z przyznaniem pomocy na wspieranie sprzedaży i wywozu produktów z landu Meklemburgia-Pomorze Przednie (Dz.U. L 202, str. 15) w zakresie, w jakim w decyzji tej uznano wsparcie finansowe przewidziane w wytycznych kraju związkowego Meklemburgia-Pomorze Przednie dla wspólnych biur na terenie państw posiadających oficjalny status państwa kandydującego do członkostwa w Unii Europejskiej za bezprawną pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.


title: Sprawa T-94/15: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2015 r. – Binca Seafoods/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/30

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2015 r. – Binca Seafoods/Komisja
   (Sprawa T-94/15)
   (2015/C 155/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Binca Seafoods GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: H. Schmidt, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1358/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do pochodzenia zwierząt akwakultury ekologicznej, praktyk gospodarskich w sektorze akwakultury, paszy dla zwierząt i produktów akwakultury ekologicznej oraz substancji dopuszczonych do stosowania w akwakulturze ekologicznej (Dz.U. L 365 s. 97).

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 16 (gwarancja wolności prowadzenia działalności gospodarczej), 20 (zasada równego traktowania) i 21 (zasada niedyskryminacji) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez arbitralnie nierówne traktowanie.
               Skarżąca podnosi, że Komisja Europejska przewidziała w rozporządzeniu wykonawczym środki przejściowe i przepisy szczególne dla innych akwakultur ekologicznych, ale w sposób arbitralny zaniechała przedłużenia kończącego się w dniu 1 stycznia 2015 r. okresu przejściowego określonego w art. 95 ust. 11 rozporządzenia nr 889/2008 (1).
               Komisja Europejska wiedziała, że wprawdzie Pangasius od momentu tarła podlega pełnej hodowli ekologicznej, niemniej składanie ikry dokonywane przez samice hodowane w akwakulturach ekologicznych musi zostać wywołane poprzez podanie hormonów. Z uwagi na to, że nie jest to zgodne z ogólnymi przepisami przewidzianymi w przyszłym prawie Unii dotyczącym akwakultur, a inne metody wywoływania tarła są jeszcze w trakcie rozwoju, potrzebne jest przedłużenie okresu przejściowego.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie uprawnienia wykonawczego Rady
               Skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła uprawnienie Rady do tak ostrożnego rozwoju ram prawa Unii dotyczącego akwakultur ekologicznych, aby uwzględnić dotychczasowe postępy w ekologicznych technikach produkcji poprzez ustalenie terminu wygaśnięcia przepisów przejściowych, nie powodując jednak tego, że powstałe i zgodne z uznanymi regułami ekologicznie poświadczone akwakultury zostaną wyparte z rynku wskutek wygaśnięcia przepisów z 2009 r.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie prawa do wolności handlu światowego
               Komisja Europejska świadomie zdecydowała się nie uwzględnić wspólnie opracowanych zasad zawartych w Codex Alimentarius, chociaż nie kwestionowała zastosowania obecnych w tym kodeksie ogólnych reguł, popierając wspólnie z innymi członkami Codex Alimentarius ich sformułowanie stanowiące, że młode powstałe z nieekologicznego rozmnażania mogą być umieszczane w ekologicznych akwakulturach, jeżeli nie mogą one zostać rozmnożone w hodowli ekologicznej. Unia Europejska nie może wystąpić przeciwko temu porozumieniu bez naruszenia swoich zobowiązań wynikających z Porozumienia WTO w sprawie barier technicznych w handlu.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250, s. 1).


title: Sprawa C-172/05 P: Postanowienie Trybunału z dnia 13 czerwca 2006 r. — Ornella Mancini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Stanowisko lekarza konsultanta — Ogłoszenie o naborze — Analiza porównawcza zasług — Skład komisji ds. naboru — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/15

         Postanowienie Trybunału z dnia 13 czerwca 2006 r. — Ornella Mancini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-172/05 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Stanowisko lekarza konsultanta - Ogłoszenie o naborze - Analiza porównawcza zasług - Skład komisji ds. naboru - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   (2006/C 224/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Ornella Mancini (Przedstawiciele: E. Boigelot, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy oraz B. Wägenbaur, avocat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 3 lutego 2005 r. w sprawie Mancini przeciwko Komisji (sprawa T-137/03), w którym to Sąd oddalił skargę, której przedmiotem było żądanie uchylenia decyzji Komisji nieuwzględniającej kandydatury wnoszącego odwołanie na stanowisko lekarza konsultanta przy „Służbie medycznej w Brukseli”, a także decyzji o powołaniu na to stanowisko innego kandydata, oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna i w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Koszty postępowania ponosi skarżący.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005.


title: Sprawa F-15/16: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2016 r. – ZZ/ESDZ

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/52

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2016 r. – ZZ/ESDZ
   (Sprawa F-15/16)
   (2016/C 191/75)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie zezwolenia skarżącemu na publikację artykułu w braku dokonania zmian w przedstawionym tekście.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w razie konieczności decyzji oddalającej zażalenie.

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-282/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 13 czerwca 2007 r. — Etat belge przeciwko SA Truck Center

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 13 czerwca 2007 r. — Etat belge przeciwko SA Truck Center
   (Sprawa C-282/07)
   (2007/C 199/33)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Liège (neuvième chambre).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Etat belge

      Strona pozwana: SA Truck Center
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 105 pkt 3 lit. b) oraz art. 107 § 2 pkt 9 [arrêté royal d'exécution du code des impôts sur le revenu (CIR 1992) (królewskie rozporządzenie wykonawcze do kodeksu podatków dochodowych w wersji z 1992 r.)] wydane na podstawie art. 266 CIR 1992, w związku z art. 23 belgijsko-luksemburskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, naruszają art. 73 (obecnie art. 56) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską przewidujący swobodny przepływ kapitału przez to, że zastrzegając zaniechanie poboru zaliczek na podatek od dochodów kapitałowych, przewidziane w art. 107 § 2 pkt 9, wyłącznie dla odsetek przekazanych na rzecz spółek będących rezydentami, po pierwsze, zniechęcają w konsekwencji spółki będące rezydentami do pożyczania kapitału od spółek z siedzibą w innym państwie członkowskim, a po drugie, stanowią dla spółek z siedzibą w innym państwie członkowskim przeszkodę w inwestowaniu kapitału — w drodze udzielania pożyczek — w spółki z siedzibą w Belgii?


title: Sprawa T-222/16: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2016 r. – Hansen Medical/EUIPO – Covidien (MAGELLAN)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/47

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2016 r. – Hansen Medical/EUIPO – Covidien (MAGELLAN)
   (Sprawa T-222/16)
   (2016/C 270/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hansen Medical, Inc. (Mountain View, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R. Kunze, solicitor, adwokaci G. Würtenberger, T. Wittmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Covidien AG (Neuhausen am Rheinfall, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Covidien AG

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MAGELLAN” – unijny znak towarowy nr 5 437 711

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lutego 2016 w sprawach połączonych R 3092/2014-2 i R 3118/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 15, art. 51 ust. 1 lit. a), art. 57 ust. 1, art. 63 ust. 2, art. 64, art. 75, art. 76 ust. 2 oraz art. 77 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-569/16: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2017 r. – OU/Komisja (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Postępowanie dyscyplinarne — Zawieszenie — Wstrzymanie wypłaty części wynagrodzenia — Kara nagany — Zwrot — Artykuł 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/26

         Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2017 r. – OU/Komisja
   (Sprawa T-569/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel kontraktowy - Postępowanie dyscyplinarne - Zawieszenie - Wstrzymanie wypłaty części wynagrodzenia - Kara nagany - Zwrot - Artykuł 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego))
   (2017/C 195/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: OU (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Sformułowany na podstawie art. 270 TFUE wniosek zmierzający, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 13 marca 2015 r. oddalającej wniosek skarżącego o zwrot części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana przez okres sześciu miesięcy począwszy od dnia 15 stycznia 2007 r., oraz po drugie, do zwrotu tych kwot wraz z odsetkami.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 13 marca 2015 r., którą to decyzją Komisja Europejska oddaliła wniosek OU o zwrot części jego wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana na mocy decyzji Komisji z dnia 14 grudnia 2006 r.

               2)

               Komisja Europejska zostaje zobowiązana do zwrotu OU części jego wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana na mocy decyzji z dnia 14 grudnia 2006 r.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-141/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-813/14: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Liu/OHIM – DSN Marketing (Etui na komputery przenośne) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający etui na komputer przenośny — Identyczne wcześniejsze wzory — Podstawa unieważnienia — Brak nowości w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Ujawnienie wcześniejszych wzorów przed datą pierwszeństwa — Artykuł 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 6/2002]

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/28

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Liu/OHIM – DSN Marketing (Etui na komputery przenośne)
   (Sprawa T-813/14) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający etui na komputer przenośny - Identyczne wcześniejsze wzory - Podstawa unieważnienia - Brak nowości w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Ujawnienie wcześniejszych wzorów przed datą pierwszeństwa - Artykuł 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 6/2002])
   (2016/C 007/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Min Liu (Kanton, Chiny) (przedstawiciele: początkowo adwokaci R. Bailly, S. Zhang i Y. Zhang, następnie adwokat Y. Zhang)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: DSN Marketing Ltd (Crawley, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2014 r. (sprawa R 1864/2013-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między DSN Marketing Ltd a Minem Liu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Min Liu zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa T-228/17: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2017 r. – Zehjiang Jndia Piepline Industry/Komisja

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2017 r. – Zehjiang Jndia Piepline Industry/Komisja
   (Sprawa T-228/17)
   (2017/C 195/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zehjiang India Piepline Industry Co. Ltd (Wenzhou, Chiny) (przedstawiciel: S. Hirsbrunner, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/141 z dnia 26 stycznia 2017 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych doczołowo łączników rur i przewodów rurowych ze stali nierdzewnej, nawet obrobionych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu (Dz.U. 2017, L 22, s. 14) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji oraz ewentualnych interwenientów popierających żądania Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, poprzez który utrzymuje, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie stwierdzając, iż spawane doczołowo łączniki rur i przewodów rurowych ze stali nierdzewnej (SSBWF) odpowiadające amerykańskim i unijnym normom technicznym są zamienne.

                           —

                           Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek dokonania oceny odpowiednich dowodów, w zakresie w jakim figurujące w zaskarżonym rozporządzeniu stwierdzenia odnoszące się do zamienności produktów są błędne, sprzeczne ze sobą lub mylące. W szczególności błędne jest stwierdzenie, zgodnie z którym jedyny współpracujący importer nie przedstawił odpowiednich dowodów.

                           —

                           Komisja popełniła błąd przyjmując, że SSBWF były certyfikowane podwójnie, zgodnie z normami amerykańskimi i unijnymi. Oparła się w tym zakresie jedynie na przedstawionych w ostatniej chwili bezzasadnych twierdzeniach skarżącego w postepowaniu administracyjnym, które powołano po raz pierwszy dopiero w zaskarżonym rozporządzeniu.

               2.

               Zarzut drugi, poprzez który utrzymuje, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia w odniesieniu do kwestii dostosowania wartości normalnej, oraz oparła się na wewnętrznie sprzecznym rozumowaniu.

                           —

                           Komisja popełniła błąd opierając się na danych dotyczących kosztów i produkcji przemysłu unijnego w celu określenia odpowiedniego poziomu dostosowania. Z nieuzasadnionych powodów odrzuciła propozycję dostosowania w oparciu o dane z chińskich rynków.

                           —

                           W tym względzie zaskarżone rozporządzenie narusza art. 20 rozporządzenia podstawowego i art. 296 TFUE, a ponadto nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia.

               3.

               Zarzut trzeci, poprzez który twierdzi, że definicja okresu odniesienia zawiera oczywisty błąd w ocenie.

                           —

                           Komisja postąpiła w sposób arbitralny nie uwzględniając alternatywnego okresu, pomimo iż powinna być w posiadaniu odpowiednich danych w związku z poprzednim dochodzeniem.

               4.

               Zarzut czwarty, poprzez który utrzymuje, że procedura prowadząca do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia była niezgodna z ogólnymi zasadami prawa Unii, takimi jak zasada dobrej administracji, zasada przejrzystości i zasada poszanowania prawa skarżącej do obrony.

                           —

                           Komisja nie przekazała skarżącej „dostępnych informacji” w odpowiednim czasie po ujawnieniu tymczasowych ustaleń. Kiedy Komisja wreszcie ujawniła te informacje oraz wszystkie inne dane i informacje po raz pierwszy w momencie ujawnienia ostatecznych ustaleń, nie pozostawiła ona skarżącej wystarczającego czasu na przeprowadzenie ich miarodajnej analizy.

                           —

                           Naruszyła prawo do obrony skarżącej nie pozwalając jej na przedstawienie uwag dotyczących kluczowych ustaleń, które powołano po raz pierwszy dopiero w zaskarżonym rozporządzeniu, i które oparte są na przedstawionych w ostatniej chwili niesprawdzonych twierdzeniach skarżącego w postępowaniu administracyjnym.

               5.

               Zarzut piąty, poprzez który utrzymuje, że zaskarżone rozporządzenie, przyjęte w dniu 26 stycznia 2017 r., w sposób błędny określa stawkę cła antydumpingowego dla skarżącej w oparciu o przepisy rozporządzenia podstawowego, które ustanawia wyjątkową metodę państwa analogicznego do celów obliczania wartości normalnej dla przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy Unia upoważniona była do stosowania takiego wyjątkowego traktowania tylko do dnia 11 grudnia 2016 r.

                           —

                           Unia Europejska związała się szczegółowymi postanowieniami Protokołu przystąpienia Chin do WTO poprzez decyzję Rady w sprawie zatwierdzenia tego przystąpienia. Komisja, jako instytucja Unii, wykonując swe kompetencje zobowiązana jest do przestrzegania zobowiązań międzynarodowych podjętych przez Unię.

                           —

                           Zaskarżone rozporządzenie jest ponadto niezgodne z ciążącym na Unii obowiązkiem kształtowania jej zasad antydumpingowych w zgodzie z prawem międzynarodowym, w szczególności kiedy przyjmowane przez nią przepisy mają na celu właśnie wykonanie umowy międzynarodowej zawartej przez Unię.


title: Sprawa C-93/15 P: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2015 r. – Banco Privado Português, SA – em liquidação, Massa Insolvente do Banco Privado Português, SA – em liquidação/Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc przyznana przez Republikę Portugalską na rzecz instytucji finansowej w postaci gwarancji państwowej zabezpieczającej pożyczkę — Decyzja uznająca pomoc państwa za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/7

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2015 r. – Banco Privado Português, SA – em liquidação, Massa Insolvente do Banco Privado Português, SA – em liquidação/Komisja Europejska
   (Sprawa C-93/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc przyznana przez Republikę Portugalską na rzecz instytucji finansowej w postaci gwarancji państwowej zabezpieczającej pożyczkę - Decyzja uznająca pomoc państwa za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne))
   (2015/C 429/09)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Banco Privado Português, SA – em liquidação, Massa Insolvente do Banco Privado Português, SA – em liquidação (przedstawiciele: M. Ferreira Santos i R Leandro Vasconcelos, advogadas)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i L. Flynn, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               Banco Privado Português SA i Massa Insolvente do Banco Privado Português SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa C-396/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Bari (Włochy) w dniu 12 października 2009 r. — Interedil Srl w likwidacji przeciwko Fallimento Interedil Srl, Banca Intesa Gestione Crediti Spa

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Bari (Włochy) w dniu 12 października 2009 r. — Interedil Srl w likwidacji przeciwko Fallimento Interedil Srl, Banca Intesa Gestione Crediti Spa
   (Sprawa C-396/09)
   2009/C 312/35
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale ordinario di Bari

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Interedil Srl w likwidacji

      Strona pozwana: Fallimento Interedil Srl, Banca Intesa Gestione Crediti Spa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni terminu „główny ośrodek podstawowej działalności”, zawartego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 (1) z dnia 29 maja 2000 r. należy dokonywać zgodnie z prawem wspólnotowym lub prawem krajowym i w tym pierwszym przypadku co termin ten oznacza i jakie są decydujące czynniki lub elementy dla określenia „głównego ośrodka podstawowej działalności”?

               2)

               Czy domniemanie ustanowione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000, w rozumieniu którego „w przypadku spółek […] domniemywa się, że głównym ośrodkiem ich podstawowej działalności jest siedziba określona w statucie, chyba że zostanie przeprowadzony dowód przeciwny” może być obalone poprzez ustalenie, że przedsiębiorstwo prowadzi faktyczną działalność gospodarczą w państwie innym niż państwo statutowej siedziby spółki czy też aby obalić to domniemanie konieczne jest stwierdzenie, że spółka nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej w państwie, w którym znajduje się jego siedziba statutowa?

               3)

               Czy występowanie w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym znajduje się siedziba statutowa spółki nieruchomości należących do spółki, umowy najmu dotyczącej dwóch kompleksów hotelowych zawartej między spółką będącą dłużnikiem i inną spółką, a także umowy zawartej przez spółkę z instytucją bankową stanowią elementy pozwalające uznać, że domniemanie ustanowione w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 na rzecz „siedziby statutowej” spółki zostaje obalone i czy okoliczności te wystarczają, aby uznać, że spółka posiada „oddział” w tym państwie w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) 1346/2000?

               4)

               Jeżeli stanowisko przyjęte przez Corte di Cassazione w przedmiocie jurysdykcji w ww. postanowieniu nr 10606/2005 oparte jest na wykładni art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 różniącej się od wykładni Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, czy art. 382 kodeksu postępowania cywilnego, w rozumieniu którego orzeczenie Corte di Cassazione w przedmiocie jurysdykcji jest ostateczne i wiążące stoi na przeszkodzie stosowaniu tego przepisu wspólnotowego w wykładni przyjętej przez Trybunał Sprawiedliwości?

      (1)  Dz.U. L 160, s. 1.


title: Sprawa C-446/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England & Wales), wydanym dnia 13 października 2004 r., w sprawie Test Claimants in the FII Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England & Wales), wydanym dnia 13 października 2004 r., w sprawie Test Claimants in the FII Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue
   (Sprawa C-446/04)
   (2005/C 6/51)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 22 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division, Wielka Brytania, wydanym w dniu 13 października 2004 r. w sprawie Test Claimants in the FII Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue.
   High Court of Justice zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy jest niezgodne z art. 43 lub 56 WE, aby Państwo Członkowskie utrzymywało w mocy i stosowało środki, które zwalniają od podatku dochodowego od osób prawnych dywidendy otrzymane przez spółkę mającą stałą siedzibę w tym Państwie Członkowskim („spółka mająca siedzibę”) od innej spółki mającej siedzibę i które poddają dywidendy otrzymane przez spółkę mającą siedzibę w tym Państwie od spółek mających stałą siedzibę w innym Państwie Członkowskim („spółki nie mające siedziby”) podatkowi dochodowemu od osób prawnych (po udzieleniu zwolnienia od podwójnego opodatkowania dla każdego podatku potrącanego u źródła dochodu, który należy zapłacić od dywidendy i, pod pewnymi warunkami, dla podstawowego podatku zapłaconego przez spółki nie mające siedziby z tytułu ich zysków w kraju ich siedziby?)

               2)

               Jeśli Państwo Członkowskie posiada system, który w pewnych okolicznościach nakłada obowiązek płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych („zaliczka”) od wypłaty dywidend przez spółkę mającą siedzibę jej udziałowcom i przyznaje kredyt podatkowy udziałowcom zamieszkałym w tym Państwie Członkowskim w związku z tymi dywidendami, to czy jest niezgodne z art. 43 lub art. 56 WE lub art. 4 ust. 1 lub art. 6 dyrektywy Rady 90/435/WE (1), aby Państwo Członkowskie utrzymywało w mocy i stosowało środki zezwalające spółce mającej siedzibę na wypłatę dywidend udziałowcom bez obowiązku zapłaty zaliczki, o ile otrzymała ona dywidendy od spółek mających siedzibę w tym Państwie Członkowskim (bezpośrednio lub pośrednio poprzez inne spółki mające siedzibę w tym Państwie Członkowskim), a nie zezwalające spółce mającej siedzibę na wypłatę dywidend bez obowiązku zapłaty zaliczki, o ile otrzymała ona dywidendy od spółek nie mających siedziby?

               3)

               Czy jest niezgodne z przepisami prawa WE przywołanymi w pytaniu 2 powyżej, aby Państwo Członkowskie utrzymywało w mocy i stosowało środki, które przewidują, że należności wynikające z obowiązku zapłaty zaliczki są potrącane z należności wynikających z obowiązku zapłaty w tym Państwie Członkowskim przez spółkę płacącą dywidendę oraz inne spółki będące członkami grupy mającej siedzibę w tym Państwie Członkowskim podatku dochodowego od osób prawnych od ich zysków:

                           a)

                           ale które nie przewidują żadnej formy potrącenia należności wynikających z obowiązku zapłaty zaliczki lub jakiejkolwiek równoważnej rekompensaty (takiej jak zwrot zaliczki) z tytułu otrzymanych zysków, tak w tym Państwie, jak i w innych Państwach Członkowskich, przez spółki będące członkami grupy, które nie mają siedziby w tym Państwie Członkowski, i/lub

                           b)

                           które przewidują, że jakiekolwiek zwolnienie od podwójnego opodatkowania, z którego korzysta spółka mająca siedzibę w tym Państwie Członkowskim zmniejsza obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych, z którego mogą być potrącone należności wynikające z obowiązku zapłaty zaliczki?

               4)

               Jeśli Państwo Członkowskie posiada środki, które w pewnych okolicznościach zezwalają spółkom mającym siedzibę, jeśli dokonają takiego wyboru, na uzyskanie zwrotu zaliczki zapłaconej z tytułu podziału zysków pomiędzy udziałowców, w przypadku gdy te płatności zostały otrzymane przez spółkę mającą siedzibę od spółek nie mających siedziby, to czy jest niezgodne z art. 43 lub 56 WE lub art. 4 ust. 1 lub art. 6 dyrektywy Rady 90/435/EWG aby środki te:

                           a)

                           zobowiązywały spółki mające siedzibę do płatności zaliczek a następnie do ich uzyskania ich zwrotu; i

                           b)

                           nie zezwalały udziałowcom spółek mających siedzibę na skorzystanie z kredytu podatkowego, który otrzymaliby oni od dywidendy wypłaconej przez spółkę mającą siedzibę, która sama nie otrzymała dywidend od spółek nie mających siedziby?

               5)

               Jeśli, przed dniem 31 grudnia 1993 r. Państwo Członkowskie przyjęło środki opisane w pytaniach 1 i 2, a po tej dacie przyjęło dalsze środki opisane w pytaniu 4, i jeżeli te ostatnie środki stanowią ograniczenie zakazane przez art. 56 Traktatu WE, to czy to ograniczenie należy traktować jako nowe ograniczenie, nieistniejące przed dniem 31 grudnia 1993 r.?

               6)

               W przypadku, gdy jakikolwiek ze środków wymienionych w pytaniach 1–5 jest niezgodny z jakimkolwiek ze wspomnianych tutaj przepisów prawa wspólnotowego, to czy w okolicznościach, gdy spółka mająca siedzibę lub inne spółki będące członkami tej samej grupy spółek wnoszą następujące roszczenia dotyczące stosownych naruszeń:

                           i)

                           roszczenie o zwrot podatku dochodowego od osób prawnych bezprawnie pobranego w okolicznościach, do których nawiązuje pytanie 1;

                           ii)

                           roszczenie o przywrócenie (lub odszkodowanie za stratę) ulg potrącanych z podatku dochodowego od osób prawnych bezprawnie pobranego w okolicznościach, do których nawiązuje pytanie 1;

                           iii)

                           roszczenie o zwrot (lub odszkodowania za) zaliczek, które nie mogły być potrącone z należności wynikających z obowiązku zapłaty przez spółkę podatku dochodowego od osób prawnych lub w żaden inny sposób zrekompensowane, a które, nie zostałyby zapłacone (lub zostałyby zrekompensowane) gdyby nie fakt naruszenia;

                           iv)

                           roszczenie, w przypadkach, gdy zaliczki zostały potrącone z należności wynikających z obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych, z tytułu utraty korzystania ze środków finansowych między datą zapłaty zaliczki a tym potrąceniem;

                           v)

                           roszczenie o zwrot podatku dochodowego od osób prawnych zapłaconego przez spółkę lub przez inną spółkę będącą członkiem grupy, gdy na którąkolwiek z tych spółek został nałożony obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych poprzez zrzeczenie się innych ulg, aby umożliwić potrącenie należności wynikających z obowiązku zapłaty zaliczki z należności wynikających z obowiązku zapłaty podatku od osób prawnych (ograniczenia nałożone na potrącanie zaliczek powodujące obowiązek zapłaty pozostałego podatku dochodowego od osób prawnych);

                           vi)

                           roszczenie o odszkodowanie z tytułu utraty korzystania ze środków finansowych, z uwagi na wcześniejszą niż miałoby to miejsce w innym przypadku zapłatę podatku dochodowego od osób prawnych lub z tytułu ulg, które zostały następnie utracone w okolicznościach opisanych w punkcie (v) powyżej;

                           vii)

                           roszczenie spółki mającej siedzibę o zapłatę (lub odszkodowanie) nadwyżki z tytułu zaliczek, które spółka przekazała innej spółce będącej członkiem grupy, a które pozostały bez rekompensaty, gdy ta spółka została sprzedana, uległa podziałowi lub ogłosiła upadłość;

                           viii)

                           roszczenie, gdy zaliczka została zapłacona, a następnie uzyskano jej zwrot według przepisów opisanych w pytaniu 4, o odszkodowanie z tytułu utraty korzystania ze środków finansowych między datą zapłaty zaliczki a datą, w której nastąpił jej zwrot;

                           ix)

                           roszczenie o odszkodowanie, gdy spółka mająca siedzibę dokonała wyboru, co do uzyskania zwrotu zaliczki według uzgodnień opisanych w pytaniu 4 i wypłaciła odszkodowania udziałowcom z powodu niemożności uzyskania kredytu podatkowego zwiększając kwotę dywidendy,

                     co do każdego z roszczeń przedstawionych powyżej, należy uważać, za:

                           roszczenie o zwrot sum niesłusznie pobranych, które wynikają i pozostają w związku z naruszeniem powyższych przepisów prawa wspólnotowego; lub

                           roszczenie o odszkodowanie, które musi spełnić warunki przedstawione w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pecheur i Factortame, lub

                           roszczenie o zapłatę sumy odpowiadającej korzyści, która została niesłusznie odmówiona?

               7)

               W przypadku, gdy odpowiedź na jakąkolwiek część pytania 6 jest taka, że dane roszczenie jest roszczeniem o zapłatę sumy odpowiadającej korzyści, która została niesłusznie odmówiona:

                           a)

                           czy takie roszczenie jest konsekwencją lub pozostaje w związku z prawem przyznanym na podstawie powyższych przepisów prawa wspólnotowego; lub

                           b)

                           czy muszą być spełnione warunki dla uzyskania odszkodowania ustanowione w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pecheur i Factortame, lub

                           c)

                           czy jakiekolwiek inne warunki muszą być spełnione?

               8)

               Czy dla odpowiedzi na pytania 6 lub 7 ma to jakiekolwiek znaczenie że, według prawa krajowego, wspomniane w pytaniu 6 roszczenia zostały wniesione jako roszczenia o przywrócenie stanu poprzedniego lub zostały lub muszą być wniesione jako roszczenia o odszkodowanie?

               9)

               Jakie wskazówki, o ile jakiekolwiek, Trybunał Sprawiedliwości uważa za odpowiednie w niniejszej sprawie co się tyczy okoliczności, jakie sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę, aby ustalić czy nastąpiło wystarczająco poważne naruszenie w rozumieniu wyroku w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pecheur i Factortame, w szczególności, czy biorąc pod uwagę stan orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w sprawie wykładni odpowiednich przepisów wspólnotowych, czy naruszenie było dopuszczalne lub, czy w określonej sprawie istnieje wystarczający związek przyczynowy, aby ustanowić „bezpośredni związek przyczynowy” w rozumieniu tego wyroku?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/435/EWG w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich (Dz.U. L 225 z 20.8.1990, str. 6).


title: Sprawa C-361/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 września 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Słowacka [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 7 — Świadczenie z tytułu starości — Dodatek bożonarodzeniowy — Zasada dotycząca miejsca zamieszkania]

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 września 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Słowacka
   (Sprawa C-361/13) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 7 - Świadczenie z tytułu starości - Dodatek bożonarodzeniowy - Zasada dotycząca miejsca zamieszkania])
   (2015/C 371/02)
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Tokár, D. Martin oraz F. Schatz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-295/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Darmstadt – Niemcy) – H, działający jako syndyk masy upadłości spółki G.T. GmbH/H.K. (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, w którym wszczęto postępowanie upadłościowe, w odniesieniu do powództwa związanego z upadłością przeciwko pozwanemu mającemu miejsce zamieszkania w państwie trzecim — Powództwo przeciwko członkowi zarządu spółki mające na celu zwrot kwot wypłaconych po wystąpieniu niewypłacalności tej spółki lub po stwierdzeniu jej nadmiernego zadłużenia)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Darmstadt – Niemcy) – H, działający jako syndyk masy upadłości spółki G.T. GmbH/H.K.
   (Sprawa C-295/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, w którym wszczęto postępowanie upadłościowe, w odniesieniu do powództwa związanego z upadłością przeciwko pozwanemu mającemu miejsce zamieszkania w państwie trzecim - Powództwo przeciwko członkowi zarządu spółki mające na celu zwrot kwot wypłaconych po wystąpieniu niewypłacalności tej spółki lub po stwierdzeniu jej nadmiernego zadłużenia))
   (2015/C 046/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Darmstadt

      Strony w postępowaniu głównym

      Powód: H, działający jako syndyk masy upadłości spółki G.T. GmbH

      Strona pozwana: H.K.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium wszczęto postępowanie upadłościowe dotyczące majątku spółki, są właściwe na podstawie tego przepisu do rozpoznania powództwa – takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym – wniesionego przez syndyka masy upadłości tej spółki przeciwko członkowi zarządu wspomnianej spółki i mającego na celu zwrot kwot wypłaconych po wystąpieniu niewypłacalności tej spółki lub po stwierdzeniu jej nadmiernego zadłużenia.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 należy interpretować w ten sposób, że sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium wszczęto postępowanie upadłościowe dotyczące majątku spółki, są właściwe do rozpoznania powództwa – takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym – wniesionego przez syndyka masy upadłości tej spółki przeciwko członkowi zarządu wspomnianej spółki i mającego na celu zwrot kwot wypłaconych po wystąpieniu niewypłacalności tej spółki lub po stwierdzeniu jej nadmiernego zadłużenia, jeżeli ten członek zarządu nie ma miejsca zamieszkania w państwie członkowskim, lecz w państwie będącym stroną konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w dniu 30 października 2007 r., której zawarcie zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2009/430/WE z dnia 27 listopada 2008 r., tak jak w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.