title: Sprawa T-432/14: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2014 r. – Remolcadores Nosa Terra i Hospital Povisa przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/58

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2014 r. – Remolcadores Nosa Terra i Hospital Povisa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-432/14)
   2014/C 253/78
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Remolcadores Nosa Terra (Vigo, Hiszpania) i Hospital (Vigo) Povisa (przedstawiciel: adwokat J. Otero Novas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy zwrotu korzyści, które zgodnie z ta decyzją należą do skarżących spółek jako członków różnych zgrupowań interesów gospodarczych (ZIG) oraz

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zaskarżona jest ta sama decyzja, co w sprawie T-515/13 Hiszpania przeciwko Komisji.
   Na poparcie skargi skarżące opierają się na następujących okolicznościach faktycznych:

               1.

               Hiszpański system leasingu podatkowego (Sistema Español de Arrendamiento Financiero, SEAF) stanowi pewną całość, w której poszczególne środki, same w sobie zgodne lub niezgodne z prawem według oceny Komisji, są elementami niezbędnymi do osiągnięcia zawarcia umów na budowę statków z hiszpańskimi stoczniami.

               2.

               Jakkolwiek bezpośrednie korzyści uznane za niezgodne z prawem przez Komisję zostały przyznane uczestniczącym ZIG, cały system został tak pomyślany i wdrożony, by korzyści te przenieść na wszystkich uczestników systemu: stocznie, ZIG, przedsiębiorstwa żeglugowe-armatorów, organizujące banki i spółki pośredniczące dla różnych transakcji.

               3.

               W swojej decyzji Komisja nakazała państwu odzyskanie niezgodnej z prawem pomocy, ale jedynie od ZIG, wyłączając obciążenie zwrotem pozostałych uczestników systemu.

               4.

               Nie podano uzasadnienia, dlaczego w tej sprawie zastosowano opcję zwrotu, ani dlaczego zwrotem tym obciążono wyłącznie ZIG.

               5.

               Decyzja o obciążeniu zwrotem wyłącznie ZIG miała inne podstawy niż te uzasadniające przyznanie Komisji uprawnienia do nakazania tego zwrotu.


title: Sprawa T-10/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2007 r. — Portela & Companhia przeciwko OHIM — Torrens Cuadrado i Gilbert Sanz (Bial) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Bial — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Dowód istnienia wcześniejszego znaku towarowego — Współistnienie wcześniejszych znaków towarowych — Zarzut zmieniający przedmiot sporu — Dowody przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem — Koszty poniesione w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/43

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2007 r. — Portela & Companhia przeciwko OHIM — Torrens Cuadrado i Gilbert Sanz (Bial)
   (Sprawa T-10/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Bial - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Dowód istnienia wcześniejszego znaku towarowego - Współistnienie wcześniejszych znaków towarowych - Zarzut zmieniający przedmiot sporu - Dowody przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem - Koszty poniesione w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów)
   (2008/C 22/79)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Portela & Companhia, SA (S. Mamede do Coronado, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J. Conceição Pimenta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik)

      Uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Juan Torrens Cuadrado i Josep Gilbert Sanz (Gava, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2005 r. (sprawa R 897/2004-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Juanem Torrensem Cuadradem i Josepem Gilbertem Sanzem a Portela & Companhia, SA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 września 2005 r. (sprawa R 897/2004-1) w zakresie, w jakim obciążono w niej skarżącą kwotą 600 EUR z tytułu kosztów poniesionych przez Juana Torrensa Cuadrada i Josepa Gilberta Sanza w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Portela & Companhia, SA poniesie, oprócz kosztów własnych, również połowę kosztów poniesionych przez OHIM.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-355/09: Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r. — Reber przeciwko OHIM — Wedl & Hofmann (Walzer Traum) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Walzer Traum — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Walzertraum — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Równość traktowania)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/18

         Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r. — Reber przeciwko OHIM — Wedl & Hofmann (Walzer Traum)
   (Sprawa T-355/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Walzer Traum - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Walzertraum - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania)
   2013/C 63/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Reber Holding GmbH & Co. KG (Bad Reichenhall, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler i M. Geitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Wedl & Hofmann GmbH (Mills/Hall w Tyrolu, Austria) (przedstawiciel: adwokat T. Raubal)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2009 r. (sprawa R 623/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Reber Holding GmbH & Co. KG a Wedl & Hofmann GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Reber Holding GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Wykreślenie sprawy T-312/99

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/44

         Wykreślenie sprawy T-312/99 (1)

   (2004/C 228/104)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 11 maja 2004 r. prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-312/99, Technische Handelsonderneming Van Dooren B. V., popieranej przez Królestwo Niderlandów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


title: Sprawa C-147/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hovrätten för Nedre Norrland — Szwecja) — ÖFAB, Östergötlands Fastigheter AB przeciwko Frankowi Kootowi, Evergreen Investments AB (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Sąd właściwy — Jurysdykcja szczególna, „gdy przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy” i  „gdy przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu” )

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/14

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hovrätten för Nedre Norrland — Szwecja) — ÖFAB, Östergötlands Fastigheter AB przeciwko Frankowi Kootowi, Evergreen Investments AB
   (Sprawa C-147/12) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Sąd właściwy - Jurysdykcja szczególna, „gdy przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy” i „gdy przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu”)
   2013/C 260/23
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Hovrätten för Nedre Norrland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ÖFAB, Östergötlands Fastigheter AB

      Strona pozwana: Frank Koot, Evergreen Investments AB

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hovrätten för Nedre Norrland Sundsvall — Wykładnia art. 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Włączenie lub wyłączenie wszystkich postępowań w sprawie odszkodowania do zakresu jurysdykcji szczególnej, gdy przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenie wynikające z umowy lub gdy przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego — Postępowanie sądowe wszczęte w państwie członkowskim A przeciwko osobie fizycznej zamieszkałej w państwie członkowskim B, która była członkiem zarządu spółki akcyjnej z siedzibą w państwie członkowskim A, jak również przeciwko spółce akcyjnej z siedzibą w państwie członkowskim B, która posiadała większość akcji w spółce z siedzibą w państwie członkowskim A — Pozew mający na celu stwierdzenie odpowiedzialności członka zarządu spółki akcyjnej za zobowiązania tej spółki wynikające z braku podjęcia formalnych działań przez członka zarządu celem kontroli sytuacji ekonomicznej spółki — Pozew mający na celu stwierdzenie odpowiedzialności właściciela spółki akcyjnej za działania osoby trzeciej w wypadku, gdy spółka w dalszym ciągu prowadzi działalność, mimo że jest niedokapitalizowana i mimo prawnego obowiązku jej likwidacji

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „czynu niedozwolonego lub podobnego do czynu niedozwolonego albo roszczeń wynikających z takiego czynu”, znajdujące się w art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono powództwa, takie jak w postępowaniu głównym, wytoczone przez wierzyciela spółki akcyjnej i zmierzające do pociągnięcia do odpowiedzialności za długi tej spółki, po pierwsze, jej członka zarządu, i po drugie, jej akcjonariusza, ponieważ pozwolili oni na dalszą działalność tej spółki w sytuacji, gdy była ona niedokapitalizowana i powinna była zostać postawiona w stan likwidacji.

               2)

               Pojęcie „miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę”, znajdujące się w art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli chodzi o powództwa zmierzające do pociągnięcia członka zarządu i akcjonariusza spółki akcyjnej do odpowiedzialności za długi tej spółki, rzeczone miejsce znajduje się w miejscu, z którym powiązane są działalność prowadzona przez rzeczoną spółkę oraz sytuacja finansowa związana z tą działalnością.

               3)

               Okoliczność, iż sporna wierzytelność została przeniesiona przez pierwotnego wierzyciela na inną osobę, nie ma wpływu — w okolicznościach takich jak w sprawie głównej — na określenie sądu właściwego na podstawie art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Sprawa C-46/05: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/10

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-46/05)
   (2005/C 93/19)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 7 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Nicolę Yerrell, działającą w charakterze pełnomocnika z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Irlandii.
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               a)

               stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2000/79/CE z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczącej Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA) (1) lub nie zapewniając wprowadzenia wymaganych środków w drodze porozumienia przez partnerów społecznych, a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy Traktatu WE;

               b)

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 1 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. nr L 302 z 01.12.2000, str. 57


title: Sprawa C-175/06: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 27 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Tribunale civile di Genova — Włochy) — Alessandro Tedesco przeciwko Tomasoni Fittings Srl, RWO Marine Equipment Ltd

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/31

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 27 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Tribunale civile di Genova — Włochy) — Alessandro Tedesco przeciwko Tomasoni Fittings Srl, RWO Marine Equipment Ltd
   (Sprawa C-175/06) (1)

   (2007/C 315/52)

      Język postępowania: włoski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa C-440/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 97/271/EWG — Zanieczyszczenia i substancje szkodliwe — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuły 3 i 4)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/19

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-440/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 97/271/EWG - Zanieczyszczenia i substancje szkodliwe - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuły 3 i 4)
   (2007/C 315/32)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 i 4 dyrektywy Rady 97/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, str. 40) — Niezapewnienie odpowiedniego oczyszczania ścieków komunalnych w 24 aglomeracjach
   Sentencja

               1)

               Nie zapewniając by aglomeracje Artemidy, Chrysoupoli, Ingoumenitsy, Heraklionu (Kreta), Katerini, Korpi, Lefkimmi, Litochoro (Pierie), Malii, Markopoulo, Megary, Nea Kydonii (Kreta), Naupaktosu, Nea Makri, Parikii (Paros), Paros-Galatas, Rafiny, Tesalonik (strefa turystyczna), Tropili, Zante, Aleksandrii (Ematia), Edessy, i Kalymnosu były wyposażone, w zależności od przypadku, w systemy zbierania ścieków komunalnych zgodne z wymogami art. 3 dyrektywy Rady 97/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych i/lub w systemy oczyszczania ścieków komunalnych zgodne z wymogami art. 4 tej dyrektywy, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tych artykułów.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-156/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 28 marca 2013 r. — Digibet Ltd, Gert Albers przeciwko Westdeutsche Lotterie GmbH & Co. OHG

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 28 marca 2013 r. — Digibet Ltd, Gert Albers przeciwko Westdeutsche Lotterie GmbH & Co. OHG
   (Sprawa C-156/13)
   2013/C 189/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Digibet Ltd, Gert Albers

      Strona pozwana: Westdeutsche Lotterie GmbH & Co. OHG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy występuje niespójne ograniczenie działalności sektora gier losowych,

                           —

                           jeżeli z jednej strony w państwie członkowskim o strukturze federalnej organizacja publicznych gier losowych w Internecie i pośrednictwo w nich są zgodnie z prawem obowiązującym w zdecydowanej większości krajów związkowych zasadniczo zakazane i mogą zostać wyjątkowo dozwolone — bez przysługującego roszczenia — jedynie w odniesieniu do loterii i zakładów sportowych w celu stworzenia odpowiedniej alternatywy do oferty nielegalnych gier losowych oraz zapobieżenia ich rozwojowi i rozprzestrzenianiu się,

                           —

                           gdy z drugiej strony w jednym z krajów związkowych tego państwa członkowskiego zgodnie z prawem obowiązującym w tym kraju w przypadku spełnienia określonych obiektywnych przesłanek każdemu obywatelowi Unii oraz każdej zrównanej z nim osobie prawnej musi zostać udzielone zezwolenie na dystrybucję zakładów sportowych w Internecie, co w konsekwencji może ograniczyć przydatność obowiązujących w pozostałych krajach związkowych ograniczeń dystrybucji zakładów losowych w Internecie przyjętych dla osiągnięcia uzasadnionych celów dobra publicznego?

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie pierwsze zależy od tego, czy odmienny stan prawny w jednym kraju związkowym uchyla lub znacznie narusza przydatność obowiązujących w pozostałych krajach związkowych ograniczeń gier losowych do osiągnięcia realizowanych przez te przepisy uzasadnionych celów dobra publicznego?
               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

               3)

               Czy niespójność ta zostanie usunięta przez to, że kraj związkowy z odmienną regulacją przejmie ograniczenia dotyczące gier losowych obowiązujące w pozostałych krajach związkowych, chociaż dotychczasowe, bardziej korzystne uregulowania dotyczące gier losowych w Internecie będą w tym kraju związkowym obowiązywać nadal w wieloletnim okresie przejściowym z uwagi na udzielone tam już koncesje, ponieważ zezwoleń tych nie można cofnąć lub można cofnięte jedynie za zapłatą trudnych do poniesienia przez ten kraj związkowy odszkodowań?

               4)

               Czy odpowiedź na trzecie pytanie zależy od tego, czy w wieloletnim okresie przejściowym ograniczenia dotyczące gier losowych obowiązujące w pozostałych krajach związkowych utracą swoją przydatność lub też ich przydatność zostanie znacznie ograniczona?


title: Sprawa C-681/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Bundeswettbewerbsbehörde, Bundeskartellanwalt przeciwko Schenker und Co AG i in. (Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 101 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 5 i art. 23 ust. 2 — Subiektywne warunki nałożenia grzywny — Wpływ opinii prawnej lub decyzji wydanej przez krajowy organ ochrony konkurencji — Uprawnienie krajowego organu ochrony konkurencji do stwierdzenia naruszenia prawa konkurencji Unii Europejskiej bez nałożenia grzywny)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/22

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Bundeswettbewerbsbehörde, Bundeskartellanwalt przeciwko Schenker und Co AG i in.
   (Sprawa C-681/11) (1)

   (Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 101 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 5 i art. 23 ust. 2 - Subiektywne warunki nałożenia grzywny - Wpływ opinii prawnej lub decyzji wydanej przez krajowy organ ochrony konkurencji - Uprawnienie krajowego organu ochrony konkurencji do stwierdzenia naruszenia prawa konkurencji Unii Europejskiej bez nałożenia grzywny)
   2013/C 225/36
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bundeswettbewerbsbehörde, Bundeskartellanwalt

      Strona pozwana: Schenker und Co AG, ABX Logistics (Austria) GmbH, Logwin Invest Austria GmbH, Logwin Road + Rail Austria GmbH, Alpentrans Spedition und Transport GmbH, Kapeller Internationale Spedition GmbH, Johann Strauss GmbH, Wildenhofer Spedition und Transport GmbH, DHL Express (Austria) GmbH, G. Englmayer Spedition GmbH, Internationale Spedition Schneckenreither Gesellschaft mbH, Leopold Schöffl GmbH & Co KG, Express-Interfracht Internationale Spedition GmbH, Rail Cargo, A. Ferstl Speditionsgesellschaft mbH, Spedition, Lagerei und Beförderung von Gütern mit Kraftfahrzeugen Alois Herbst GmbH & Co KG, Johann Huber Spedition und Transportgesellschaft mbH, Keimelmayr Speditions- u. Transport GmbH, „Spedpack”-Speditions- und Verpackungsgessellschaft mbH, Thomas Spedition GmbH, Koch Spedition GmbH, Maximilian Schludermann, działający w charakterze syndyka masy upadłościowej Kubicargo Speditions GmbH, Kühne + Nagel GmbH, Lagermax Internationale Spedition Gesellschaft mbH, Morawa Transport GmbH, Johann Ogris Internationale Transport- und Speditions GmbH, Traussnig Spedition GmbH, Treu SpeditionsgesmbH, Spedition Anton Wagner GmbH, Gebrüder Weiss GmbH, Marehard u. Wuger Internat. Speditions- u. Logistik GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof (Wiedeń) — Wykładnia przepisów prawa Unii dotyczącego karteli, a w szczególności art. 101 TFUE — Grzywna nałożona na przedsiębiorstwa transportowe uczestniczące w kartelu cenowym — Popełniony przez te przedsiębiorstwa błąd co do zgodności kartelu z prawem

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 101 TFUE należy dokonywać w taki sposób, że przedsiębiorstwo, które dopuściło się jego naruszenia, nie może uniknąć obciążenia grzywną, jeśli naruszenie to wynika z błędu w ocenie zgodności z prawem danego zachowania popełnionego przez to przedsiębiorstwo ze względu na treść opinii prawnej sporządzonej przez adwokata lub też decyzji wydanej przez krajowy organ ochrony konkurencji.

               2)

               Wykładni art. 101 TFUE oraz art. 5 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] należy dokonywać w taki sposób, iż w przypadku ustalenia, że doszło do naruszenia art. 101 TFUE, krajowe organy ochrony konkurencji mogą wyjątkowo ograniczyć się do stwierdzenia naruszenia, nie nakładając jednocześnie grzywny, w przypadku gdy dane przedsiębiorstwo wzięło udział w krajowym programie współpracy.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa T-143/07: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2007 r. — UMG Recordings przeciwko OHIM — Osman (MOTOWN)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/41

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2007 r. — UMG Recordings przeciwko OHIM — Osman (MOTOWN)
   (Sprawa T-143/07)
   (2007/C 140/67)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: UMG Recordings, Inc. (Santa Monica, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri, A. Castán Pérez-Gómez, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jimmy Osman (Londyn, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie R-523/2006-2 (wraz załączonymi dokumentami) za dopuszczalną oraz wniesioną w terminie i właściwej formie oraz wydanie po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wyroku stwierdzającego nieważność tej decyzji i wyraźne obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia: Wspólnotowy słowny znak towarowy „MOTOWN” dla towarów i usług w klasach 9, 25, 41 i 42 - zgłoszenie nr 206 243

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: UMG Recordings

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia wspólnotowego znaku towarowego: Jimmy Osman

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do spornych usług należących do klasy 42 i oddalenie wniosku, w zakresie w jakim dotyczył usług należących do klasy 41

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania wniesionego przez Jimmy'ego Osmana

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 ust. 1 i art. 50 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/49
   Skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza dokonała błędnej oceny dowodów przywołanych na okoliczność używania jej znaku towarowego w odniesieniu do usług należących do klasy 41.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza nie uwzględniła faktu, iż sporny znak towarowy był przedmiotem czynności stanowiących używanie w odniesieniu do spornych usług, zarówno przez właściciela zarejestrowanego znaku towarowego, jak i za jego zgodą przez osoby trzecie.
   Po drugie, w opinii skarżącej Izba Odwoławcza potraktowała „usługi dyskotekowe” oraz „organizację wydarzeń muzycznych” w ten sam sposób, nie biorąc pod uwagę faktu, że należą one do odmiennych kategorii usług.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że zakładając nawet, iż nie brała ona bezpośredniego lub pośredniego udziału w świadczeniu „usług dyskotekowych” lub „organizacji wydarzeń muzycznych” należało rozstrzygnąć, że świadczyła ona szczególne usługi, przynależne do wyżej wymienionych kategorii, oraz że świadczenie tych „dodatkowych usług” umożliwiło spełnienie obowiązku używania jej znaku towarowego w odniesieniu do tzw. ogólnych kategorii usług (mianowicie spornych usług).


title: Sprawa C-577/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien (Austria) w dniu 10 grudnia 2012 r. — Michaela Hopfgartner

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien (Austria) w dniu 10 grudnia 2012 r. — Michaela Hopfgartner
   (Sprawa C-577/12)
   2013/C 79/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Michaela Hopfgartner

      Pozwany organ: Finanzamt Wien

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo Unii, a w szczególności postanowienia dotyczące swobodnego świadczenia usług (art. 56 i nast. TFUE), sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym przedłużenie prawa do zasiłku rodzinnego jest przyznawane — oprócz innych przesłanek — tylko wtedy, gdy miejsce wykonywania działalności wolontaryjnej w zakresie pomocy praktycznej znajduje się w kraju?


title: Sprawa T-411/05: Skarga wniesiona w dniu  18 listopada 2005 r.  — Gerolf Annemans przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/32

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2005 r. — Gerolf Annemans przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-411/05)
   (2006/C 36/69)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Gerolf Annemans (Antwerpia, Belgia) [Przedstawiciel: adwokat C. Symons]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Składający skargę do Komisji zwraca się do Sądu, zgodnie z art. 231 ust. 1 WE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 września 2005 r. (sprawa COMP/39.225).

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wyjaśnia, że ze względu na naruszenie art. 81 WE i 82 WE na rynku szerokopasmowych połączeń internetowych dla użytkowników finalnych, wniósł do Komisji skargę na Belgacom i Telenet.
   Komisja poinformowała skarżącego, że na tym etapie nie dostrzega ona w przedstawionych przezeń okolicznościach powodu, aby wszcząć dochodzenie, a także o czasowym charakterze jej stanowiska, opierającego się na informacjach, jakimi aktualnie dysponują jej służby, dopóki skarżący nie będzie chciał ewentualnie przedstawić informacji uzupełniających.
   Po pierwsze, skarżący twierdzi, że poszukiwanie dowodów na poparcie jego skargi do Komisji nie jest jego zadaniem, lecz należy — na podstawie przedstawionych przez skarżącego istotnych przypuszczeń — do samej Komisji.
   W opinii skarżącego wyjaśnienie Komisji, zgodnie z którym operatorzy ustalają często oferowane ceny w zależności od (wysokości cen) lidera danego rynku, nie jest przekonującą odpowiedzią na pytanie, czy niemal zupełny brak różnicy w cenach internetu oferowanych przez Belgacom i Telenet jest mającym miejsce na wolnym rynku czystym przypadkiem, czy też skutkiem naruszenia art. 81 WE.
   Skarżący twierdzi także, że wskazane przezeń w skardze do Komisji wyższe ceny w Belgii same w sobie nie świadczą naturalnie o naruszeniu art. 82 WE, lecz nie świadczą także o jego braku. Komisja nie może także na tej podstawie wykluczyć, że uważane przez skarżącą za winne przedsiębiorstwa naruszyły art. 82 WE.
   Skarżący wyjaśnia następnie, że Komisja popełnia błąd, wątpiąc w pozycję dominującą Belgacomu i Telenetu na rynku belgijskim. Skarżący wskazuje, że ci dwaj operatorzy stosują niemal te same wysokie ceny i zajmują wspólnie około 90 % belgijskiego rynku szerokopasmowego dostępu do internetu. Skarżący twierdzi także, że nie należy wyciągać żadnych wniosków z istnienia na rynku konkurencyjnych i tańszych połączeń internetowych o niższej prędkości przesyłania danych. W opinii skarżącego Komisja zaprzecza samej sobie, twierdząc z jednej strony, że Belgisch Instituut voor Postdiensten en Telecommunicatie (BIPT) gwarantuje konkurencję na rynku,, a z drugiej strony, że instytucja ta bada obecnie, czy konkurencja na rynku belgijskim jest rzeczywiście zapewniona.
   Skarżący twierdzi wreszcie, że Komisja nie wykazała, dlaczego ma w tym przypadku do czynienia z brakiem wystarczającego interesu wspólnotowego.


title: Sprawa C-388/05: Skarga wniesiona w dniu  24 listopada 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/5

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-388/05)
   (2006/C 22/09)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 24 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez A. Aresu i D. Recchia, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że

                           a)

                           przed dniem 28 grudnia 1998 r., datą wyznaczenia specjalnego obszaru ochrony „Valloni di steppe pedegarganiche”, nie podejmując odpowiednich działań w celu uniknięcia zanieczyszczenia lub pogorszenia warunków siedlisk lub zakłóceń wpływających na ptactwo, które miały istotne skutki w odniesieniu do planu nazwanego „patto d'area” i przewidzianych w nim przedsięwzięć, które mogły oddziaływać na siedliska i gatunki w obrębie IBA nr 94 (z listy IBA 89) „Promontorio del Gargano” i faktycznie pogorszyły warunki siedlisk oraz spowodowały zakłócenia wpływające na ptactwo w obrębie ww. IBA, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 4 dyrektywy Rady 79/409/EWG (1) z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa;

                           b)

                           po dniu 28 grudnia 1998 r., dacie wyznaczenia specjalnego obszaru ochrony „Valloni e steppe pedegarganiche”, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 2-4 i art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG (2) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Nie podejmując odpowiednich działań w celu uniknięcia zanieczyszczenia lub pogorszenia warunków siedlisk lub zakłóceń wpływających na ptactwo, które miały istotne skutki w odniesieniu do planu nazwanego „patto d'area” i przewidzianych w nim przedsięwzięć na obszarze wyznaczonym później jako specjalny obszar ochrony „Valloni e steppe pedegarganiche”, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 4 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa oraz następnie po 28 grudnia 1998 r. zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 2-4 i art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

      (1)  Dz.U. L 103 z 25.04.1979 str. 1

      (2)  Dz.U. L 206 z 22.7.1992, str. 7.


title: Sprawa T-198/12: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/19

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-198/12)
   2012/C 200/39
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i A. Wiedmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012)1348 wersja ostateczna z dnia 1 marca 2012 r. dotyczącej przepisów krajowych zgłoszonych przez federalny rząd Niemiec utrzymujących dopuszczalne wartości dla ołowiu, baru, arsenu, antymonu, rtęci, nitrozoamin i substancji zdolnych do tworzenia nitrozoamin w zabawkach po wejściu w życie dyrektywy 2009/48/WE w sprawie bezpieczeństwa zabawek
               w zakresie, w jakim nie zatwierdza się przepisów zgłoszonych w celu utrzymania dopuszczalnych wartości dla arsenu, antymonu, rtęci (art. 1 ust. 1),
               w zakresie, w jakim przepisy zgłoszone w celu utrzymania dopuszczalnych wartości dla ołowiu i baru zatwierdza się czasowo jedynie do dnia 21 lipca 2013 r. (art. 1 ust. 2 i 3);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo:

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia postanowień traktatowych w rozumieniu art. 263 akapit pierwszy alternatywa trzecia w związku z art. 114 TFUE z powodu niedopuszczalności ograniczenia czasowego w odniesieniu do ołowiu i baru
               Skarżąca podnosi, że w zakresie, w jakim Komisja zatwierdziła przepisy zgłoszone w celu utrzymania dopuszczalnych wartości dla ołowiu i baru czasowo jedynie do dnia 21 lipca 2013 r., zaskarżona decyzja narusza postanowienia traktatowe w rozumieniu art. 263 akapit pierwszy alternatywa trzecia TFUE, gdyż to ograniczenie czasowe stanowi obejście regulacji terminów i zatwierdzania zawartej w art. 114 TFUE.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych w rozumieniu art. 263 akapit drugi alternatywa druga TFUE z powodu naruszenia obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 296 akapit drugi TFUE w odniesieniu do czasowego ograniczenia zatwierdzenia dotyczącego ołowiu i baru
               Skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła swój obowiązek uzasadnienia na podstawie art. 296 akapit drugi TFUE a tym samym istotny wymóg proceduralny w rozumieniu art. 263 akapit drugi alternatywa druga TFUE w zakresie, w jakim zatwierdziła przepisy zgłoszone w celu utrzymania dopuszczalnych wartości dla ołowiu i baru czasowo jedynie do dnia 21 lipca 2013 r.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący nadużycia władzy w rozumieniu art. 263 akapit drugi alternatywa czwarta TFUE poprzez czasowe ograniczenie zatwierdzenia dotyczącego ołowiu i baru

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia postanowień traktatowych w rozumieniu art. 263 akapit drugi alternatywa trzecia TFUE z powodu nieuwzględnienia kryterium oceny zgodnie z art. 114 ust. 4 i 6 TFUE w odniesieniu do antymonu, arsenu i rtęci
               Skarżąca podnosi, że w zakresie, w jakim Komisja zajęła stanowisko, że rząd niemiecki nie wykazał, iż dyrektywa 2009/48/WE (1) nie daje już odpowiedniego poziomu ochrony, względnie że jest szkodliwa dla zdrowia, stanowi to naruszenie postanowień traktatowych w rozumieniu art. 263 akapit drugi alternatywa trzecia TFUE, gdyż Komisja nie uwzględniła zgodnie z art. 114 ust. 4 i 6 TFUE kryterium oceny, czy i w jakim zakresie należy zatwierdzić utrzymanie przepisów krajowych po przyjęciu środka harmonizującego ze względu na ważne wymogi w rozumieniu art. 36 TFUE.
               Skarżąca uważa, że zgodnie z wyrokiem Trybunału w sprawie C-3/00 Dania przeciwko Komisji kryterium stanowi to, czy składające wniosek państwo członkowskie wykazało, że przepisy krajowe gwarantują wyższy poziom ochrony zdrowia publicznego niż wspólnotowy środek harmonizujący i że nie wykraczają poza to, co niezbędne do osiągnięcia tego celu.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia postanowień traktatowych w rozumieniu art. 263 akapit drugi alternatywa trzecia TFUE z powodu błędnego pod względem faktycznym i prawnym zastosowania art. 114 ust. 4 i 6 TFUE w odniesieniu do antymonu, arsenu i rtęci
               Skarżąca podnosi, że w zakresie, w jakim Komisja zajęła stanowisko, że rząd niemiecki nie wykazał, iż przepisy krajowe gwarantują wyższy poziom ochrony niż dyrektywa 2009/48/WE, zaskarżona decyzja narusza również art. 114 ust. 4 i 6 TFUE a tym samym postanowienia traktatowe w rozumieniu art. 263 akapit drugi alternatywa trzecia TFUE, gdyż przepisy krajowe określające dopuszczalne wartości arsenu, antymonu i rtęci w związku z zabawkami faktycznie gwarantują wyższy poziom ochrony zdrowia dzieci niż dyrektywa 2009/48/WE, nie wykraczają poza to, co niezbędne do osiągnięcia tego celu, a do tego rząd niemiecki w odpowiedni sposób wykazał to zgodnie z orzecznictwem Trybunału.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie bezpieczeństwa zabawek (Dz.U. L 170, s. 1).


title: Sprawa C-163/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Rethimnis (Grecja) w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Dimitrios G. Ladakis, Andreas M. Birtas, Konstantinos G. Kyriakopoulos, Emmanouil V. Klamponis, Sofokis E. Mastorakis przeciwko Dimos Geropotamou

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Rethimnis (Grecja) w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Dimitrios G. Ladakis, Andreas M. Birtas, Konstantinos G. Kyriakopoulos, Emmanouil V. Klamponis, Sofokis E. Mastorakis przeciwko Dimos Geropotamou
   (Sprawa C-163/08)
   (2008/C 171/33)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Monomeles Protodikeio Rethimnis
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dimitrios G Ladakis, Andreas M. Birtas, Konstantinos G. Kyriakopoulos, Emmanouil V. Klamponis, Sofokis E. Mastorakis.

      Strona pozwana: Dimos Geropotamou
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 5 oraz klauzulę 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175 z dnia 10 lipca 1999 r., str. 42), należy interpretować w ten sposób, że prawo wspólnotowe nie zezwala państwu członkowskiemu, na przyjęcie w ramach wykonania tego porozumienia ramowego przepisów, gdy a) w ramach krajowego porządku prawnego istnieją już, ustanowione przed wejściem w życie tej dyrektywy, równoważne rozwiązania prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, b) wskutek przepisów ustanowionych w wykonaniu porozumienia ramowego, dochodzi do obniżenia ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym.

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w sytuacji gdy w krajowym porządku prawnym, w chwili wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE istniały już równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, takie jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, ustanowienie przepisu prawnego uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 11 dekretu prezydenckiego nr 164/2001, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, w rozumieniu klauzuli 8 ust 1 i 3 porozumienia ramowego, zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym:

                           a)

                           gdy przepis prawa mający na celu wykonanie porozumienia ramowego, zostanie ustanowiony po upływie terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 1999/70/WE, lecz jego zakresem stosowania rationae temporis objęte są wyłącznie umowy o pracę i stosunki pracy obowiązujące w czasie jego wejścia w życie lub które wygasły we wskazanym okresie przed jego wejściem w życie, ale po upływie terminu na transpozycję dyrektywy, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie mają ograniczonego czasowo zakresu stosowania i obejmują wszystkie umowy o pracę na czas określony, które zostały zawarte, obowiązywały, lub wygasły w dniu wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE i upływu terminu na jej transpozycję,

                           b)

                           gdy ramami zastosowania takiego przepisu mającego na celu wykonanie porozumienia ramowego, objęte są wyłącznie umowy o pracę lub stosunki pracy na czas określony, które by zostać uznane za kolejne w rozumieniu wspomnianych uregulowań muszą spełnić kumulatywnie następujące przesłanki:

                                       i)

                                       upływ między nimi okresu nie przekraczającego trzech miesięcy,

                                       ii)

                                       ich łączny czas trwania wynosi co najmniej 24 miesiące w chwili wejścia w życie tych przepisów, niezależnie od tego ile razy były ponownie zawierane lub łączny okres zatrudnienia na ich podstawie w wymiarze co najmniej 18 miesięcy w okresie 24 miesięcy liczonym od umowy pierwotnej, w przypadku co najmniej trzykrotnego ponownego zawarcia umowy po umowie pierwotnej, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie przewidywały takich warunków obejmując wszystkie (kolejne) umowy o pracę na czas określony, niezależnie od minimalnego okresu zatrudnienia i minimalnej liczby dotyczącej ponownego zawierania umowy,

                           c)

                           gdy omawiany przepis prawny mający na celu wykonanie porozumienia ramowego przewiduje, jako konsekwencję prawną w celu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony i zapobiegania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem ex nunc, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne przewidują kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem od momentu ich pierwotnego zawarcia (ex tunc)?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, gdy w krajowym porządku prawnym istniały przed wejściem w życie dyrektywy 1999/70/WE równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które stanowi integralną część tej dyrektywy, takie jak rozpatrywany w sprawie przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920, czy przyjęcie przepisu uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany przed sądem krajowym art. 7 dekretu prezydenckiego nr 164/2004, gdy przewiduje on jako jedyny środek ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, przed nadużyciami, obowiązek wypłaty przez pracodawcę wynagrodzenia i odprawy w przypadku zatrudnienia z naruszeniem prawa na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony, uwzględniając okoliczność, że

                           a)

                           obowiązek wypłaty wynagrodzenia i odprawy jest przewidziany w prawie krajowym dla każdego stosunku pracy i nie ma w szczególności na celu przeciwdziałania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego, oraz

                           b)

                           zastosowanie obowiązującego wcześniej równoważnego rozwiązania prawnego ma skutek prawny w postaci uznania kolejnych umów o pracę na czas określony za umowę na czas nieokreślony, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony w krajowym porządku prawnym, w rozumieniu klauzuli 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania czy dokonując interpretacji prawa krajowego w sposób zgodny z dyrektywą 1999/70/WE sąd krajowy musi odmówić stosowania przepisów sprzecznych z taką dyrektywą, zawartych w uregulowaniu ustawodawczym przyjętym w wykonaniu porozumienia ramowego, które jednakże przewiduje obniżenie ogólnego poziomu ochrony, w krajowym porządku prawnym, pracowników zatrudnionych na czas określony, takich jak art. 7 i 11 dekretu prezydenckiego nr 163/2004, i zastosować w ich miejsce przepisy zawarte w równoważnych uregulowaniach krajowych, istniejących przed wejściem w życie dyrektywy, takie jak art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920?

               5)

               W razie uznania przez sąd krajowy, że co do zasady, w odniesieniu do pracy na czas określony ma zastosowanie przepis (w niniejszej sprawie art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920) który stanowi równoważne rozwiązanie prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, będącego integralną częścią dyrektywy 1999/70/WE, i na podstawie tego przepisu, stwierdzenie że zawarcie umów o pracę nastąpiło na czas określony bez obiektywnego powodu związanego z naturą, typem lub charakterystyką umowy lub świadczonych czynności, prowadzi do uznania, że umowa taka jest umową o pracę na czas nieokreślony:

                           a)

                           czy wykładania i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których okoliczność, że jako podstawa prawna umowy o pracę na czas określony został wskazany przepis o zatrudnieniu na podstawie umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia sezonowych, periodycznych, tymczasowych, wyjątkowych i dodatkowych potrzeb socjalnych, w każdym wypadku stanowi obiektywny powód zawarcia umów o pracę na czas określony, nawet jeśli w rzeczywistości zaspokojone potrzeby są „zwyczajne i stałe”, są zgodne jest z prawem wspólnotowym;

                           b)

                           czy wykładnia i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których przepis zakazujący przekształcenia umowy o pracę zawartej w sektorze publiczny na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, należy interpretować w ten sposób, że w sektorze publicznym jest w każdym wypadku bezwzględnie zabronione przekształcenie umowy o pracę lub stosunku pracy na czas określony w umowę o pracę lub stosunek pracy na czas nieokreślony, również gdy został on z naruszeniem prawa zawarty na czas określony, jako że w rzeczywistości zaspokajane nim potrzeby są „zwyczajne i stałe”, a sąd krajowy nie ma możliwości w takim wypadku wskazania rzeczywistego charakteru spornego stosunku prawnego oraz prawidłowej jego kwalifikacji jako umowy na czas nieokreślony, są zgodne z prawem wspólnotowym? Czy też zakaz taki powinien zostać ograniczony wyłącznie do umów o pracę na czas określony, które zostały rzeczywiście zawarte w celu zaspokojenia tymczasowych, nieprzewidzianych, niecierpiących zwłoki, wyjątkowych lub podobnych potrzeb, z wyłączeniem przypadków, gdy w rzeczywistości umowy zostały zawarte w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb?


title: Sprawa C-177/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 9 kwietnia 2013 r. przez Marka Marszałkowskiego od wyroku Sądu (pierwszej izby) z dnia 4 lutego 2013 r. w sprawie T-159/11, Marszałkowski przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory i modele) — Mar-Ko Fleischwaren GmbH & Co. KG

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/4

         Odwołanie wniesione w dniu 9 kwietnia 2013 r. przez Marka Marszałkowskiego od wyroku Sądu (pierwszej izby) z dnia 4 lutego 2013 r. w sprawie T-159/11, Marszałkowski przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory i modele) — Mar-Ko Fleischwaren GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-177/13 P)
   2013/C 207/06
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Marek Marszałkowski (Przedstawiciel: C. Sadkowski, radca prawny)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Mar-Ko Fleischwaren GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu I Instancji i stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 11 stycznia 2011 r. (sprawa R 760/2011-4) i nakazanie OHIM dokonania rejestracji zgłoszonego w imieniu wnoszącego odwołanie znaku Marko Walichnowy w zakresie dotyczącym towarów wymienionych w odwołaniu oraz obciążenie drugiej strony w postępowaniu odwoławczym kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji;

               —

               ewentualnie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten Sąd, zgodnie z art. 61 akapit pierwszy zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca zarzuca Sądowi naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 48 § 2 regulaminu Sądu.
   W odniesieniu do naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 strona skarżąca podnosi, że Sąd

               —

               naruszył prawo nie rozważając w sposób właściwy kwestii czy towary objęte wnioskiem o rejestrację spornych znaków towarowych są do siebie podobne;

               —

               naruszył prawo przez błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) stwierdzając, że istnieje podobieństwo między spornymi znakami;

               —

               naruszył prawo stwierdzając, że słowo MARKO stanowi element dominujący znaku towarowego „Walichnowy Marko”;

               —

               naruszył prawo nie określając właściwego kręgu odbiorców, co do którego istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd i wskazując, że takie prawdopodobieństwo istnieje w odczuciu przeciętnego polskiego konsumenta;

               —

               naruszył prawo nie uwzględniając renomy znaku towarowego „Walichnowy Marko” oraz faktu korzystania przez niego z pierwszeństwa na terytorium Polski począwszy od 1995 r.;

               —

               naruszył prawo nie uwzględniając stopnia uwagi przeciętnego konsumenta towarów oznaczanych spornymi znakami towarowymi oraz tego czy mogłoby to zmniejszyć zaistnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

         W odniesieniu do naruszenia art. 48 § 2 regulaminu Sądu strona skarżąca podnosi, że w pkt. 26 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie przyjął, że strona skarżąca dopiero na rozprawie sprecyzowała, że zgłoszony znak towarowy jest zarejestrowany w Polsce od 1995 r.


title: Sprawa F-91/10: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2010 r. — AK przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/40

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2010 r. — AK przeciwko Komisji
   (Sprawa F-91/10)
   ()
   2011/C 13/79
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AK (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek strony skarżącej o odszkodowanie z tytułu szkody poniesionej z powodu niesporządzenia sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej i o wszczęcie dochodzenia administracyjnego w celu ustalenia okoliczności mobbingu oraz żądanie naprawienia poniesionej szkody i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej oddalenia wniosku złożonego przez stronę skarżącą w dniu 24 listopada 2009 r. mającego na celu odszkodowanie za szkodę poniesioną z powodu niesporządzenia sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej za okresy lat 2001–2002, 2004, 2005 i 2008 oraz wszczęcie dochodzenia administracyjnego w celu stwierdzenia okoliczności mobbingu;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej, po pierwsze, kwoty 53 000 EUR za utratę szansy na awans do grupy zaszeregowania A5 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r. poza uregulowaniem jej praw do emerytury poprzez uiszczenie odpowiednich składek, po drugie, kwoty 400 EUR miesięcznie (odpowiadającej 70 % różnicy pomiędzy pobieraną przez nią rentą inwalidzką a rentą, którą pobierałaby, gdyby została awansowana w 2003 r.) i, po trzecie, kwoty 35 000 EUR z tytułu doznanej krzywdy wynikającej z utrzymywania jej nieprawidłowej sytuacji administracyjnej mimo w szczególności wyroków Sądu z dnia 20 kwietnia 2005 r. i z dnia 6 października 2009 r. oraz wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 grudnia 2007 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-103/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2010 r. — Allen i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Personel zatrudniony w ramach projektu JET — Skarga o odszkodowanie — Rozsądny termin — Przekroczenie terminu)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/72

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2010 r. — Allen i in. przeciwko Komisji
      (Sprawa F-103/09) (1)

      (Służba publiczna - Personel zatrudniony w ramach projektu JET - Skarga o odszkodowanie - Rozsądny termin - Przekroczenie terminu)
      (2010/C 288/136)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: John Allen (Horspath, Zjednoczone Królestwo) i inni (przedstawiciele: P. Lasok, QC, I. Hutton oraz B. Lask, barristers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżących w związku z okolicznością, że pozwana nie zatrudniła ich jako członków personelu tymczasowego w okresie, podczas którego pracowali we wspólnym przedsiębiorstwie JET.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  J. Allen i 110 pozostałych skarżących, których nazwiska znajdują się na liście skarżących zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010, s. 51.


title: Sprawa C-407/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/58

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-407/12) (1)

   2013/C 225/121
   Język postępowania: słoweński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa C-585/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 13 grudnia 2010 r. — Niels Møller przeciwko Haderslev Kommune

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 13 grudnia 2010 r. — Niels Møller przeciwko Haderslev Kommune
   (Sprawa C-585/10)
   2011/C 38/10
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Niels Møller

      Strona pozwana: Haderslev Kommune

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepis pkt 6.6 lit. c) załącznika I dyrektywy Rady 96/6l/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli należy interpretować w ten sposób, że w jego zakres wchodzą miejsca dla loszek?


title: Sprawa C-84/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Sonos Europe BV/Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycje 8517, 8518, 8519, 8527 i 8543 — Autonomiczny aparat przeznaczony do odczytywania, odbierania i odtwarzania w streamingu cyfrowych plików audio w formie wzmocnionego dźwięku]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/14

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Sonos Europe BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-84/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycje 8517, 8518, 8519, 8527 i 8543 - Autonomiczny aparat przeznaczony do odczytywania, odbierania i odtwarzania w streamingu cyfrowych plików audio w formie wzmocnionego dźwięku])
   (2016/C 156/19)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sonos Europe BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zamieszczoną w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienioną kolejno rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. oraz rozporządzeniem Komisji nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że autonomiczny aparat przeznaczony do odczytywania, odbierania i odtwarzania w streamingu cyfrowych plików audio w formie wzmocnionego dźwięku tego rodzaju, jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, należy, z zastrzeżeniem należącej do sądu odsyłającego oceny całości okoliczności faktycznych, sklasyfikować w ramach pozycji 8519 tej nomenklatury.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa C-128/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Antoine Boxus, Willy Roua przeciwko Région wallonne

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Antoine Boxus, Willy Roua przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-128/09)
   2009/C 153/35
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Antoine Boxus, Willy Roua

      Strona pozwana: Région wallonne

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1.5 dyrektywy 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1) może być interpretowany w ten sposób, iż wyklucza on ze swego zakresu zastosowania akty ustawodawcze — takie jak dekret Regionu Walonii z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie kilku pozwoleń, których wydanie uzasadnione jest nadrzędnymi względami interesu ogólnego — które ograniczają się do stwierdzenia istnienia „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”, przyznając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwolenie środowiskowe oraz poszczególne pozwolenia dotyczące czynności i robót wymienionych w akcie ustawodawczym i które „zatwierdzają” pozwolenia, w przypadku których stwierdzone jest istnienie „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”?

               2)

                           a)

                           Czy art. 1, 5, 6, 7, 8 i 10a dyrektywy 85/337/EWG zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE (2) oraz dyrektywą 2003/35/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady wykluczają możliwość, aby w danym systemie prawnym pozwolenie na zrealizowanie przedsięwzięcia, w przypadku którego wymagane jest przeprowadzenie oceny jego wpływu na środowisko naturalne było wydawane w drodze aktu ustawodawczego, który nie jest zaskarżalny w procedurze odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, pozwalającej zakwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji przyznającej uprawnienie do realizacji tego przedsięwzięcia?

                           b)

                           Czy art. 9 konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (4) należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań objętych przepisami art. 6 w każdej kwestii z zakresu przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

                           c)

                           Czy w świetle konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., art. 10a dyrektywy 85/337/EWG, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE, należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz.U. L 73, s. 5).

      (3)  Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE — Oświadczenie Komisji (Dz.U. L 156, s. 17).

      (4)  Decyzja Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124, s.1)


title: Sprawa T-275/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Drahtwerk St. Ingbert i in. przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/28

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Drahtwerk St. Ingbert i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-275/14)
   2014/C 223/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Drahtwerk St. Ingbert GmbH (St. Ingbert, Niemcy), DWK Drahtwerk Köln GmbH (Kolonia, Niemcy), Kalksteingrube Auersmacher GmbH (Völklingen, Niemcy), Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH (Dillingen, Niemcy), Stahlguss Saar GmbH (St. Ingbert) i Zentralkokerei Saar GmbH (Dillingen) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i H. Janssen, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 grudnia 2013 r. w przedmiocie postępowania w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C)(ex 2013/NN) – Niemcy, Wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych, C(2013) 4424 final

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG i szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią przyznania zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo. Mające znaczenie dla kwalifikacji tych środków okoliczności faktyczne miały zdaniem strony skarżącej zostać ustalone w postępowaniu między Komisją a Republiką Federalną Niemiec. Zdaniem strony skarżącej rozwiane zostały wszelkie wątpliwości, które powinna była stwierdzić Komisja w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1).

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że Komisja nie uwzględniła art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa ze względu na to, iż, weryfikując dokonaną na wstępnym etapie badania kwalifikację EEG jako pomocy, przeprowadziła postępowanie w przedmiocie nowej pomocy na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999, zamiast postępowania w przedmiocie pomocy istniejącej na podstawie art. 17 i nast. rozporządzenia nr 659/1999. W tym względzie skarżące podnoszą w szczególności, że Komisja w decyzji z dnia 22 maja 2002 r. nie zakwalifikowała EEG 2000 jako pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na brak przeniesienia zasobów państwowych. Ich zdaniem zmiany, jakie zaszły pomiędzy EEG 2000 a EEG 2012, są pozbawione znaczenia w kontekście wydania przez Komisję decyzji z dnia 22 maja 2002 r. Komisja mogła podnieść kwestę zmiany interpretacji przepisów prawa w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 1 TFUE, bez angażowania w to postępowanie skarżących.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych oraz prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżące podnoszą również, że pozwana przyjęła zaskarżoną decyzję nie dając im możliwości zajęcia stanowiska w sprawie będącej jej przedmiotem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-435/17: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2017 r. – Grendene/EUIPO – Hipanema (HIPANEMA)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/54

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2017 r. – Grendene/EUIPO – Hipanema (HIPANEMA)
   (Sprawa T-435/17)
   (2017/C 283/83)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grendene, SA (Sobral, Brazylia) (przedstawiciel: adwokat J.L. de Castro Hermida)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hipanema (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Hipanema

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „HIPANEMA” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 154 586

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 stycznia 2017 r. w sprawie R 629/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zastąpienie jej decyzją uznającą pokrewieństwo towarów oznaczonych spornym znakiem towarowym oraz towarów objętych wcześniejszymi znakami towarowymi wnoszącego sprzeciw w zakresie niezbędnym dla stwierdzenia podobieństwa tych towarów w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej;

               —

               po stwierdzeniu podobieństwa tych towarów, porównanie kolidujących ze sobą oznaczeń na płaszczyźnie słownej, czego nie uczyniono ani w trakcie postępowania w sprawie sprzeciwu, ani w ramach administracyjnego postępowania odwoławczego, orzeczenie, że kolidujące ze sobą oznaczenia są identyczne na płaszczyźnie fonetycznej i semantycznej oraz podobne na płaszczyźnie graficznej, stwierdzenie niemożności niezakłóconego współistnienia kolidujących znaków towarowych i wreszcie odmowę przyznania ochrony w Unii międzynarodowemu znakowi towarowemu „HIPANEMA” dla klasy 14. Ewentualnie, jeżeli Sąd uzna, że nie jest właściwy do rozstrzygania tych kwestii, przekazanie sprawy izbie odwoławczej EUIPO ze zobowiązaniem jej do przyjęcia podobieństwa towarów oznaczonych kolidującymi znakami towarowymi.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-490/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Freistaat Bayern/Verlag Esterbauer GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona prawna baz danych — Dyrektywa 96/9/WE — Artykuł 1 ust. 2 — Zakres stosowania — Bazy danych — Mapy topograficzne — Niezależność elementów tworzących bazę danych — Możliwość oddzielenia tych elementów bez naruszenia wartości ich zawartości informacyjnej — Uwzględnienie przeznaczenia mapy topograficznej dla użytkownika)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Freistaat Bayern/Verlag Esterbauer GmbH
   (Sprawa C-490/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona prawna baz danych - Dyrektywa 96/9/WE - Artykuł 1 ust. 2 - Zakres stosowania - Bazy danych - Mapy topograficzne - Niezależność elementów tworzących bazę danych - Możliwość oddzielenia tych elementów bez naruszenia wartości ich zawartości informacyjnej - Uwzględnienie przeznaczenia mapy topograficznej dla użytkownika))
   (2015/C 429/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Freistaat Bayern

      Strona pozwana: Verlag Esterbauer GmbH

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych należy interpretować w ten sposób, że dane geograficzne, które zostały oddzielone przez podmiot trzeci z mapy topograficznej w celu produkcji i sprzedaży innej mapy, zachowują po ich oddzieleniu wystarczającą wartość informacyjną, aby mogły zostać zakwalifikowane jako „niezależne elementy”„bazy danych” w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa C-211/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Torino (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2016 r. – Bimotor SpA/Agenzia delle Entrate - Direzione Provinciale di Torino

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Torino (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2016 r. – Bimotor SpA/Agenzia delle Entrate - Direzione Provinciale di Torino
   (Sprawa C-211/16)
   (2016/C 251/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Provinciale di Torino

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Bimotor SpA

      Druga strona postępowania: Agenzia delle Entrate - Direzione Provinciale di Torino

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepisy wspólnotowe dotyczące VAT (szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r., zmieniona dyrektywą 2002/38/WE (2) i dyrektywą 2006/112/WE (3)) sprzeciwiają się uregulowaniu państwa członkowskiego – takiemu jak art. 34 ust. 1 ustawy nr 388 z dnia 23 grudnia 2000 r. – na mocy którego zwrot lub potrącenie roszczenia z tytułu VAT są dopuszczone, przez jeden rok podatkowy, nie w całości lecz jedynie w ramach określonego wcześniej maksymalnego limitu?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 9, t. 1, s. 23).

      (2)  Dyrektywa Rady 2002/38/WE z dnia 7 maja 2002 r. zmieniająca oraz tymczasowo zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do systemu podatku od wartości dodanej stosowanego do usług radiowych i telewizyjnych oraz niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną (Dz.U. L 128, s. 41 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 9, t. 1, s. 358).

      (3)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie T-265/03 Helm Düngemittel GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc żywnościowa — Częściowe zatrzymanie gwarancji dostawy — Żądanie zwrotu zatrzymanych kwot — Klauzula arbitrażowa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/18

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 9 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-265/03 Helm Düngemittel GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc żywnościowa - Częściowe zatrzymanie gwarancji dostawy - Żądanie zwrotu zatrzymanych kwot - Klauzula arbitrażowa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność)
   (2005/C 229/37)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-265/03 Helm Düngemittel GmbH, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), reprezentowana przez adwokata W.Waschmanna, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G Berscheid i M. Niejahr, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej podobno w piśmie Komisji z dnia 23 maja 2003 r. dotyczącym częściowego zatrzymania wniesionej przez skarżącą gwarancji dostawy w związku ze spóźnioną dostawą nawozu w ramach pomocy żywnościowej na rzecz Korei Północnej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2519/97 z dnia 16 grudnia 1997 r. ustanawiającym ogólne zasady pozyskiwania produktów, jakie mają być dostarczone na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96 jako wspólnotowa pomoc żywnościowa (Dz.U. L 346, str. 23), Sąd (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, J. Azizi i E. Cremona, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 9 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 239 z 4.10.2003


title: Sprawa C-214/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 11 marca 2008 r. w sprawie T-301/05, Guigard przeciwko Komisji, wniesione w dniu 22 maja 2008 r. przez Philippe'a Guigarda

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/19

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 11 marca 2008 r. w sprawie T-301/05, Guigard przeciwko Komisji, wniesione w dniu 22 maja 2008 r. przez Philippe'a Guigarda
   (Sprawa C-214/08 P)
   (2008/C 223/31)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Philippe Guigard (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności odwołania,

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w dniu 11 marca 2008 r. w sprawie T-301/05,

               —

               uwzględnienie żądań stwierdzenia nieważności i zasądzenia odszkodowania przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji

               —

               obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji kosztami postępowania wynikłymi w związku ze skargą o stwierdzenie nieważności i w związku z odwołaniem

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi zasadniczo trzy zarzuty na poparcie swego odwołania.
   W ramach pierwszego zarzutu, składającego się z dwóch części, wnosząca odwołanie podnosi po pierwsze, że Sąd dokonał błędnej wykładni czwartej konwencji z Lomé (1).
   Błąd polegał po pierwsze na tym, że Sąd orzekł, iż zgodnie z art. 313 ust. 2 lit. k konwencji z Lomé krajowy organ zarządzający decyduje o zatrudnieniu konsultantów i innych ekspertów technicznych, bez uwzględniania kompetencji Komisji w zakresie kontroli budżetowej i zarządu funduszami, przyznanej jej na mocy tej konwencji i bez uwzględnienia obowiązku Komisji udzielenia krajowemu organowi zarządzającemu technicznej pomocy przy negocjowaniu kontraktów.
   Po drugie błąd Sądu polega na stwierdzeniu, że wniosek krajowego organu zarządzającego do Komisji o zatwierdzenie decyzji w przedmiocie przedłużenia umowy wnoszącego odwołanie powinno zawierać wyraźne odniesienie do art. 314 konwencji z Lomé, by zaczął biec ustanowiony w tym przepisie termin 30-u dni, chociaż tego rodzaju wymóg z tego przepisu nie wynika. Zdaniem wnoszącego odwołanie, gdyby Sąd dokonał prawidłowej interpretacji wskazanego przepisu, powinien on był stwierdzić, że Komisja nie dochowała tego terminu.
   W ramach zarzutu drugiego, wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok jest wadliwy ze względu na ewidentną sprzeczność w swym uzasadnieniu, ponieważ Sąd orzekł, w zakresie zarzutu naruszenia art. 317 lit. a) konwencji z Lomé, iż z jednej strony zarzut ten jest wniesiony po terminie, a z drugiej strony jest on zasadniczo tożsamy z zarzutem naruszenia art. 313 ust. 2 lit. k) konwencji. Zdaniem wnoszącego odwołanie, ten sam zarzut nie może zostać odrzucony jako niedopuszczalny i oddalony jako niezasadny.
   W ramach zarzutu trzeciego, wnoszący odwołanie podnosi, że Trybunał naruszył jego prawo do obrony, po pierwsze poprzez brak uwzględnienia wszystkich argumentów, które wnoszący odwołanie podniósł na rozprawie, i po drugie poprzez przeinaczenie zakresu zarzutu wnoszącego odwołanie dotyczącego naruszenia zasad staranności, dobrej administracji i zasad ochrony uprawnionych oczekiwań.

      (1)  Czwarta konwencja zawarta pomiędzy państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) a Europejską Wspólnotą Gospodarczą, podpisana w Lomé w dniu 15 grudnia 1989 r. (przyjęta na mocy decyzji Rady i Komisji 91/400/EWWiS, EWG z dnia 25 lutego 1991 r. w sprawie wniosków czwartej Konwencji AKP-EWG, Dz.U. L 229, s. 1) zmieniona umową podpisaną na Mauritiusie w dniu 4 listopada 1995 r. (Dz.U. L 156, s. 3).


title: Sprawa T-42/13: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2013 r. — 1. garantovaná przeciwko Komisji

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/30

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2013 r. — 1. garantovaná przeciwko Komisji
   (Sprawa T-42/13)
   2013/C 79/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: 1. garantovaná a.s. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciele: M. Powell, solicitor; G. Forwood, barrister; M. Staroň i P. Hodál, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie COMP/39.396 — węglik wapnia, w zakresie, w którym:

                           —

                           zastosowano stawkę 4.5% do okresów, w których Sąd i) zawiesił zastosowanie art. 2 decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w sprawie COMP/39.396 — Węglik wapnia i odczynniki na bazie magnezu przeznaczone dla sektora stalowego i gazowego w zakresie dotyczącym skarżącej oraz ii) zawiesił obowiązek przedłożenia przez skarżącą gwarancji bankowej celem uniknięcia natychmiastowego pobrania grzywny nałożonej na mocy art. 2 owej decyzji;

                           —

                           określono kwotę pozostałą do zapłaty w dniu 25 stycznia 2013 r. obejmującą grzywnę oraz odsetki za zwłokę w wysokości 20 293 586,60 EUR;

                           —

                           informuje, że do dnia 25 stycznia 2013 r. skarżąca ma obowiązek wstępnie uiścić kwotę 20 293 586,60 EUR albo przedłożyć akceptowalną gwarancję finansową obejmującą ową kwotę.

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku jakiejkolwiek podstawy prawnej nałożenia odsetek za okres objęty decyzją w przedmiocie środków tymczasowych, w związku z tym, że decyzja w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 20 października 2009 r. zawiesiła stosowanie art. 2 decyzji C(2009) 5791 w zakresie dotyczącym skarżącej. Grzywna jako taka nie stała się „należna” w rozumieniu art. 79 lit. c) zasad wykonania (1). Zgodnie z zasadą accessorium sequitur principale odsetki związane z grzywną mogą zostać naliczane dopiero z chwilą, z którą grzywna staje się należna.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań skarżącej w związku z zastosowaniem w okresie objętym decyzją w przedmiocie środków tymczasowych karnych odsetek za zwłokę w wysokości 4.5%, jako że decyzja w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 2 marca 2011 r. zawiesiła obowiązek przedłożenia przez skarżącą gwarancji bankowej celem uniknięcia natychmiastowego pobrania grzywny nałożonej na mocy art. 2 owej decyzji C(2009) 5791. Stawiało to skarżącą w takiej samej sytuacji, w jakiej znajdowałaby się, gdyby przedłożyła gwarancję bankową. Skarżąca miała zatem prawo do oparcia się na uzasadnionych oczekiwaniach wzbudzonych pismem Komisji z dnia 24 lipca 2009 r. informującym o decyzji C(2009) 5791, że odsetki związane z grzywną będą naliczane wedle stawki określonej w art. 86 ust. 5 zasad wykonania.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący pozbawienia środków tymczasowych skuteczności poprzez zastosowanie karnych odsetek za zwłokę w wysokości 4.5% do okresów objętych decyzją w przedmiocie środków tymczasowych, ponieważ ratio legis dwóch stawek określonych w art. 86 ust. 2 lit. b) i art. 86 ust. 5 zasad wykonania leży w nakłanianiu przedsiębiorstw do przedłożenia gwarancji bankowych oraz, z drugiej strony w karaniu za odmowę uiszczenia grzywny w chwili, gdy staje się wymagalna lub za odmowę przedłożenia właściwej gwarancji bankowej. Skarżąca nie powinna być karana poprzez nałożenie karnej stawki odsetek za brak przedłożenia gwarancji bankowej w okolicznościach gdy i) Sąd zawiesił stosowanie grzywny oraz ii) orzekł, że przedłożenie gwarancji bankowej było dla skarżącej obiektywnie niemożliwe.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności poprzez zastosowanie karnych odsetek w wysokości 4.5% do okresów objętych decyzją w przedmiocie środków tymczasowych. Nieproporcjonalne jest karanie skarżącej poprzez stosowanie odsetek wedle stawki przewidzianej w art. 86 ust. 2 lit. b) zasad wykonania w okolicznościach, w których i) grzywna nie jest wykonalna oraz ii) sąd Unii stwierdził, że skarżąca nie może uiścić grzywny lub przedłożyć właściwej gwarancji bankowej.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1) ze zmianami.


title: Sprawa T-102/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 grudnia 2007 r. w sprawie F-27/07, Sundholm przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 lutego 2008 r. przez Asę Sundholm

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/38

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 grudnia 2007 r. w sprawie F-27/07, Sundholm przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 lutego 2008 r. przez Asę Sundholm
   (Sprawa T-102/08 P)
   (2008/C 107/64)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Asa Sundholm (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie F-27/07;

               —

               Wydanie orzeczenia w trybie nowych przepisów i uczynienie tego, co powinien był zrobić sąd pierwszej instancji, a mianowicie stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej sprawozdanie z przebiegu kariery skarżącej za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., wydanej w celu wykonania orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 kwietnia 2005 r.

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania za obie instancje

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie domaga się uchylenia wyroku Sądu do Spraw Służby Publicznej (SSP), oddalającego skargę, w której wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej sprawozdanie z przebiegu kariery skarżącej za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., przy czym nieważność pierwszego sprawozdania za ten okres została stwierdzona wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 kwietnia 2005 r. (1)

   Na poparcie odwołania strona wnosząca je przytacza jedyny zarzut dotyczący naruszenia prawa, a mianowicie naruszenia art. 233 WE oraz nieprzestrzegania prawa wspólnotowego dotyczącego szczególnego obowiązku uzasadnienia.
   Podnosi, że SSP naruszył prawo poprzez pominięcie zakresu wyroku SPI z dnia 20 kwietnia 2005 r. oraz naruszenie art. 233 WE w ten sposób, że uznał, iż przy wykonywaniu wyroku AIPN, uwzględniając jego uzasadnienie jak również upływ czasu, nie była zobowiązana przedstawić szerszego uzasadnienia zgodnie z obowiązkiem, jaki zdaniem wnoszącej odwołanie ciąży na administracji, a polega na szczególnym uzasadnieniu sprawozdania z przebiegu kariery sporządzonego z opóźnieniem w celu wykonania wyroku Sądu.
   Ponadto twierdzi, że SSP naruszył bezwzględną powagę rzeczy osądzonej przez SPI poprzez przyjęcie, że zwykłe usunięcie bezprawnie wziętych pod uwagę komentarzy stanowi prawidłowe sprostowanie oceny przyznanej wnoszącej odwołanie.

      (1)  Wyrok Sądu w sprawie T-86/04 Sundholm przeciwko Komisji, niepublikowany w Zbiorze.


               3.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/14

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-10/13)
   2013/C 287/10
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 28 czerwca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Markusa Schneidera, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie dokonując w wyznaczonym terminie prawidłowego wdrożenia art. 2 ust. 1 lit. a)–d) i art. 2 ust. 2 lit. a)–b) aktu prawnego przywołanego w pkt 21b załącznika XVIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Niniejsza skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 20 sierpnia 2012 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawie nieprawidłowego wdrożenia art. 2 ust. 1 lit. a)–d) i art. 2 ust. 2 lit. a)–b) aktu prawnego przywołanego w pkt 21b załącznika XVIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy) (wyżej wymieniona dyrektywa).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia dyrektywy, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2 ust. 1 lit. a)–d) i art. 2 ust. 2 lit. a)–b) dyrektywy.


title: Sprawa T-43/05: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Camper, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/26

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Camper, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-43/05)
   (2005/C 106/58)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 31 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Camper, S.L. z siedzibą w Inca, Majorka (Hiszpania), reprezentowanej przez I. Temiño Cenicerosa przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również JC AB z siedzibą w Mölnlycke (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uwzględnienie skargi na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) w sprawie R 170/2004-1 odrzucającą odwołanie wniesione przeciwko odmowie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego 1.954.601 w klasie 25;

               —

               uznanie za możliwą rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 1.954.601 „BROTHERS BY CAMPER” dla wszystkich produktów w klasie 25;

               —

               nakazanie, aby każda ze stron poniosła własne koszty oraz po połowie koszty wspólne.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Znak graficzny „BROTHERS by CAMPER” dla towarów i usług w klasach 18, 25 i 39 (skóra, odzież, obuwie, nakrycia głowy, transport ...) — zgłoszenie nr 1 954 601

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               JC AB

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Szwedzki, fiński i duński znak graficzny „Brothers” dla towarów w klasie 25 (odzież, obuwie, nakrycia głowy)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu w zakresie, w jakim oparty był na wcześniejszej szwedzkiej rejestracji. Sprzeciw podtrzymany odnośnie do części kwestionowanych towarów, tzn. „Odzież, obuwie, nakrycia głowy” w klasie 25, w zakresie, w jakim oparty był na wcześniejszej duńskiej i fińskiej rejestracji.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania skarżącej

               Podniesione zarzuty:

               Sporne znaki towarowe nie są podobne do tego stopnia, aby istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94.