title: Sprawa C-550/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Madrid (Hiszpania) w dniu 17 lipca 2019 r. – EV/Obras y Servicios Públicos S.A. i Acciona Agua, S.A.

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Madrid (Hiszpania) w dniu 17 lipca 2019 r. – EV/Obras y Servicios Públicos S.A. i Acciona Agua, S.A.
      (Sprawa C-550/19)
      (2020/C 77/20)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EV

         Strona pozwana: Obras y Servicios Públicos S.A., Acciona Agua, S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy klauzulę 4 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), które zostało włączone do wspólnotowego porządku prawnego przez dyrektywę Rady 99/70 (1) i dyrektywę 2001/23, należy interpretować w ten sposób, że art. 24 ust. 2 układu zbiorowego pracy dla sektora budowlanego stanowi, iż niezależnie od okresu obowiązywania umowy o wykonanie danych robót budowlanych zawartej na zasadach ogólnych, nie będzie miał zastosowania art. 15 ust. 1 lit. a) akapit pierwszy ET [kodeksu pracy], a zatem pracownicy w dalszym ciągu będą pracownikami zatrudnionymi „na czas wykonywania robót budowlanych”, zarówno we wskazanych tam przypadkach, jak i w przypadku przejścia zakładu pracy na nowego pracodawcę, o którym mowa w art. 44 ET lub zmiany pracodawcy, o której mowa w art. 27 układu zbiorowego pracy, przy czym nie ma obiektywnego powodu, który uzasadniałby, że jest to sprzeczne z uregulowaniem krajowym, w którym art. 15 ust. 1 lit. a) ET stanowi, iż „umowy te nie mogą być zawarte na okres dłuższy niż trzy lata, który może zostać przedłużony o dwanaście miesięcy na podstawie krajowego sektorowego układu zbiorowego lub, w przypadku jego braku, na podstawie sektorowego układu zbiorowego niższego szczebla. Po upływie tych terminów pracownicy nabywają status stałych pracowników przedsiębiorstwa”?

                  2)

                  Czy klauzulę 4 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), które zostało włączone do wspólnotowego porządku prawnego przez w dyrektywę Rady 99/70 i dyrektywę 2001/23, należy interpretować w ten sposób, że art. 24 ust. 4 układu zbiorowego pracy dla sektora budowlanego stanowi, iż w przypadku wykonywania pracy na różnych stanowiskach pracy na podstawie dwóch lub więcej umów na czas wykonywania robót budowlanych zawartych z tym samym przedsiębiorstwem lub grupą przedsiębiorstw w okresie i w terminie wskazanym w art. 15 ust. 5 ET, nie prowadzi to do zmiany charakteru zatrudnienia na podstawie tego przepisu, zarówno we wskazanych tam przypadkach, jak i w przypadku przejścia zakładu pracy na nowego pracodawcę, o którym mowa w art. 44 ET lub zmiany pracodawcy, o której mowa w art. 27 układu zbiorowego pracy, przy czym nie ma obiektywnego powodu, który uzasadniałby, że jest to sprzeczne z uregulowaniem krajowym, w którym art. 15 ust. 5 ET stanowi, iż „bez uszczerbku dla ust. 1 lit. a) i ust. 2 i 3 niniejszego artykułu pracownicy zatrudnieni przez co najmniej dwadzieścia cztery miesiące w okresie trzydziestu miesięcy, niezależnie od tego, czy było to wynikiem kontynuacji pracy na tym samym lub innym stanowisku, w tym samym przedsiębiorstwie lub grupie przedsiębiorstw, na podstawie co najmniej dwóch tymczasowych umów o pracę, bez względu na to, czy nastąpiło to bezpośrednio pomiędzy zainteresowanymi stronami czy za pośrednictwem agencji pacy tymczasowej, zgodnie z identycznymi bądź odmiennymi warunkami umownymi, nabywają status pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony. Postanowienia akapitu wcześniejszego mają zastosowanie także w przypadku przejścia zakładu pracy na nowego pracodawcę lub zmiany pracodawcy na podstawie przepisów ustawy lub postanowień układów zbiorowych pracy”?

                  3)

                  Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/23 (2) należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie wyłączeniu zawartemu w układzie zbiorowym pracy dla sektora budowlanego, zgodnie z którym prawa i obowiązki, jakich musi przestrzegać nowy pracodawca, który będzie prowadził działalność będącą przedmiotem zamówienia publicznego,
                        ograniczone są jedynie do tych, które wynikają z ostatniej umowy zawartej przez pracownika z pracodawcą
                     , który występuje z umowy o zamówienie publiczne i nie stanowi to obiektywnego powodu, który uzasadniałby, że jest to rozwiązanie sprzeczne z uregulowaniem krajowym, w którym art. 44 ET stanowi o przejęciu wszystkich praw i obowiązków bez ograniczenia do ostatniej umowy?

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).

         (2)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. 2001, L 82, s. 16).


title: Sprawa C-586/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-179/16 RENV, L'Oréal/EUIPO – Guinot, wniesione w dniu 1 sierpnia 2019 r. przez L'Oréal

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-179/16 RENV, L'Oréal/EUIPO – Guinot, wniesione w dniu 1 sierpnia 2019 r. przez L'Oréal
      (Sprawa C-586/19 P)
      (2020/C 77/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: L'Oréal (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan, P. Péters)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Guinot
      Postanowieniem z dnia 7 października 2019 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówiła przyjęcia odwołania do rozpoznania.


title: Sprawa C-587/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-180/16 RENV, L'Oréal/EUIPO – Guinot, wniesione w dniu 1 sierpnia 2019 r. przez L'Oréal

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-180/16 RENV, L'Oréal/EUIPO – Guinot, wniesione w dniu 1 sierpnia 2019 r. przez L'Oréal
      (Sprawa C-587/19 P)
      (2020/C 77/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: L'Oréal (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan, P. Péters)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Guinot
      Postanowieniem z dnia 7 października 2019 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówiła przyjęcia odwołania do rozpoznania.


title: Sprawa C-588/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-181/16 RENV, L'Oréal/EUIPO – Guinot, wniesione w dniu 1 sierpnia 2019 r. przez L'Oréal

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-181/16 RENV, L'Oréal/EUIPO – Guinot, wniesione w dniu 1 sierpnia 2019 r. przez L'Oréal
      (Sprawa C-588/19 P)
      (2020/C 77/23)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: L'Oréal (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan, P. Péters)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Guinot
      Postanowieniem z dnia 7 października 2019 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówiła przyjęcia odwołania do rozpoznania.


title: Sprawa C-589/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-182/16 RENV, L'Oréal/EUIPO – Guinot, wniesione w dniu 1 sierpnia 2019 r. przez L'Oréal

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-182/16 RENV, L'Oréal/EUIPO – Guinot, wniesione w dniu 1 sierpnia 2019 r. przez L'Oréal
      (Sprawa C-589/19 P)
      (2020/C 77/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: L'Oréal (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan, P. Péters)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Guinot
      Postanowieniem z dnia 7 października 2019 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówiła przyjęcia odwołania do rozpoznania.


title: Sprawa C-664/19 P: Odwołanie wniesione w dniu 4 września 2019 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o. o. od wyroku Sądu (Ósma izba) z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie T-117/18, Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/17

      Odwołanie wniesione w dniu 4 września 2019 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o. o. od wyroku Sądu (Ósma izba) z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie T-117/18, Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO
      (Sprawa C-664/19 P)
      (2020/C 77/26)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o. o. (Przedstawiciel: C. Rogula, adwokat)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2019 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanowił, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania


title: Sprawa C-761/19: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – Komisja Europejska/Węgry

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/17

      Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – Komisja Europejska/Węgry
      (Sprawa C-761/19)
      (2020/C 77/27)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Cattabriga i Zs. Teleki, działający w charakterze pełnomocników)

         Strona pozwana: Węgry

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że Węgry uchybiły obowiązkom ciążącym na nich na podstawie art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/109/WE (1), ponieważ nie umożliwiły dopuszczenia do Izby weterynarzy obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt długoterminowy, wykluczając ich w ten sposób z zawodu weterynarza i pozbawiając możliwości zatrudnienia lub wykonywania działalności na własny rachunek w zawodzie weterynarza;

                  —

                  obciążenie Węgier kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  W dniu 3 stycznia 2017 r. do Komisji wniesiono skargę na podstawie Magyar Állatorvosi Kamaráról valamint az állatorvosi szolgáltatói tevékenység végzéséről szóló 2012. évi CXXVII. törvény (ustawy CXXVII z 2012 r. w sprawie węgierskiej Izby weterynarzy i wykonywania świadczeń związanych z usługami weterynaryjnymi) w związku z wymogiem, zgodnie z którym – poza innymi wymogami – członkiem Izby weterynarzy może być jedynie obywatel państwa będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Skarżący jest obywatelem państwa trzeciego posiadającym „zezwolenie na pobyt długoterminowy” na Węgrzech od 2007 r. i w 2014 r. otrzymał dyplom Állatorvostudományi Egyetemen (uniwersytetu nauk weterynaryjnych) w Budapeszcie. Jego wniosek o dopuszczenie do Izby weterynarzy został oddalony ze względu na to, że nie spełniał wyżej wspomnianych wymogów prawnych. Na Węgrzech dopuszczenie do Izby weterynarzy jest wymagane dla celów wykonywania zawodu weterynarza albo w charakterze pracownika, albo w ramach prowadzenia działalności na własny rachunek.

                  2.

                  W dniu 20 lipca 2018 r. Komisja wszczęła przeciwko Węgrom procedurę w sprawie stwierdzenia uchybienia w związku z wyżej wymienionym przepisem węgierskiej ustawy o weterynarzach. W ramach tej procedury Komisja zarzuciła Węgrom uchybienie obowiązkom określonym w art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/109/WE.

                  3.

                  W swojej odpowiedzi rząd węgierski stwierdził, że wykonywanie zawodu weterynarza jest objęte wyjątkiem określonym w art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/109/WE, ponieważ może być połączone z wykonywaniem władzy publicznej o charakterze innym niż wyłącznie okazjonalny.

                  4.

                  Komisja nie uznała za przekonujące argumentów podniesionych przez rząd węgierski w udzielonej odpowiedzi i, w konsekwencji, w dniu 25 stycznia 2019 r. przedstawiła uzasadnioną opinię, w której podtrzymała wcześniejsze stanowisko.

                  5.

                  W dniu 29 marca 2019 r. rząd węgierski skierował do Komisji odpowiedź na uzasadnioną opinię, w której podtrzymał wcześniejsze stanowisko.

                  6.

                  Komisja stwierdziła, że wykonywanie zawodu weterynarza w charakterze pracownika lub w ramach działalności na własny rachunek na Węgrzech nie jest objęte wyjątkiem określonym w art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/109/WE. Czynności weterynarzy, które Węgry łączą z wykonywaniem funkcji publicznych, nie wymagają zdaniem Komisji bezpośredniego i szczególnego uczestnictwa w wykonywaniu władzy publicznej i nie są koniecznie lub nieodłącznie związane z tym zawodem, ponieważ albo mają charakter wyłącznie przygotowawczy i akcesoryjny, albo powinny być wykonywane na podstawie umowy lub pod kontrolą organu publicznego.

                  7.

                  Mając na względzie powyższe, w dniu 25 lipca 2019 r. Komisja postanowiła przekazać sprawę przed Trybunał w celu rozstrzygnięcia, czy Węgry uchybiły obowiązkom ciążącym na nich na mocy dyrektywy 2003/109/WE.

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. L 16 z 23.1.2004, s. 44).


title: Sprawa C-805/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 31 października 2019 r. – CT/VINI GmbH

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 31 października 2019 r. – CT/VINI GmbH
      (Sprawa C-805/19)
      (2020/C 77/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Salzburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: CT

         Strona pozwana: VINI GmbH

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE (1) dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy zawarty w § 10 ust. 2 Urlaubsgesetz (ustawy o urlopie, Austria), zgodnie z którym ekwiwalent za niewykorzystany urlop za bieżący (ostatni) rok pracy nie przysługuje, jeżeli pracownik porzuca pracę bez zachowania terminu wypowiedzenia, nie znajduje zastosowania?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9)


title: Sprawa C-810/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 4 listopada 2019 r. – Flightright GmbH/Qatar Airways

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 4 listopada 2019 r. – Flightright GmbH/Qatar Airways
      (Sprawa C-810/19)
      (2020/C 77/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Flightright GmbH

         Strona pozwana: Qatar Airways

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy „[bezpośredni] lot łączony” w rozumieniu art. 2 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) występuje również wówczas, gdy w przypadku lotów objętych jedną rezerwacją oraz przewidujących międzylądowanie w przesiadkowym porcie lotniczym znajdującym się poza terytorium Unii Europejskiej zaplanowano dłuższy pobyt w miejscu międzylądowania, a dalszy lot objęty rezerwacją nie jest najbliższym dostępnym lotem?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                              Czy art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie dotyczy także przewozu pasażerów lotem, w odniesieniu do którego odlot nie odbywa się z lotniska znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego, lecz lot ten stanowi część jednej rezerwacji, która obejmuje także lot z lotniska na terytorium państwa członkowskiego, nawet jeżeli nie jest to bezpośredni lot łączony?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-815/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 6 listopada 2019 r. – Natumi GmbH/Land Nordrhein-Westfalen

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 6 listopada 2019 r. – Natumi GmbH/Land Nordrhein-Westfalen
      (Sprawa C-815/19)
      (2020/C 77/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Natumi GmbH

         Druga strona postępowania: Land Nordrhein-Westfalen

         Przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 28 w związku z pkt 1.3 załącznika IX rozporządzenia (WE) nr 889/2008 (1) należy interpretować w ten sposób, że glon Lithothamnium calcareum może być stosowany jako składnik w przetwórstwie żywności ekologicznej?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie:

                              Czy stosowanie obumarłych glonów jest również dozwolone?

                  3.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie drugie:

                              Czy w przypadku produktu, który zawiera (obumarłe) glony Lithothamnium calcareum jako składnik i który jest oznaczony jako „bio”, mogą być stosowane określenia „zawierający wapń”, „zawierający bogate w wapń wodorosty morskie” lub „zawierający wysokiej jakości wapń z wodorostów morskich Lithothamnium”?

         (1)  Rozporządzenie Komisji z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. 2008, L 250, s. 1).


title: Sprawa C-826/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 13 listopada 2019 r. – WZ/Austrian Airlines AG

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 13 listopada 2019 r. – WZ/Austrian Airlines AG
      (Sprawa C-826/19)
      (2020/C 77/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WZ

         Strona pozwana: Austrian Airlines AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 261/2004”) (1) należy interpretować w ten sposób, że stosuje się go do dwóch lotnisk położonych w bezpośrednim sąsiedztwie centrum miasta, jednak tylko jedno z nich znajduje się na obszarze miasta, a drugie w sąsiednim kraju związkowym?

                  2)

                  Czy art. 5 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku lądowania na innym lotnisku docelowym w tej samej miejscowości, w tym samym mieście lub w tym samym regionie pasażerowi przysługuje prawo do odszkodowania z tytułu odwołania lotu?

                  3)

                  Czy art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku lądowania na innym lotnisku w tej samej miejscowości, w tym samym mieście lub w tym samym regionie pasażerowi przysługuje prawo do odszkodowania z tytułu dużego opóźnienia?

                  4)

                  Czy art. 5, 7 i 8 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy pasażer poniósł stratę czasu wynoszącą co najmniej trzy godziny w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych Sturgeon i in. (2), C-402/07 i C-432/07, należy obliczyć opóźnienie w taki sposób, że zależy ono od chwili lądowania na innym lotnisku docelowym, czy od chwili transportu na lotnisko, do którego została zrobiona rezerwacja lub na inne pobliskie miejsce uzgodnione z pasażerem?

                  5)

                  Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, który wykonuje loty w systemie obrotowym, może powoływać się na zdarzenie, w tym konkretnym przypadku zmniejszenie częstotliwości lądowań na skutek burzy, które miało miejsce w czasie trzeciej rotacji wstecz względem rozpatrywanego lotu?

                  6)

                  Czy art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku lądowania na innym lotnisku docelowym przewoźnik lotniczy musi sam z siebie zaoferować pasażerowi transport do innego miejsca, czy też w ten sposób, że to pasażer musi zwrócić się o taki transport?

                  7)

                  Czy art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 3 i art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że pasażerowi przysługuje prawo do odszkodowania z tytułu naruszenia przewidzianych w art. 8 i art. 9 obowiązków udzielenia pomocy i zapewnienia opieki?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2010, C 24, s. 4.


title: Sprawa C-868/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 27 listopada 2019 r. – M-GmbH/Finanzamt für Körperschaften.

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 27 listopada 2019 r. – M-GmbH/Finanzamt für Körperschaften.
      (Sprawa C-868/19)
      (2020/C 77/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Berlin-Brandenburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M-GmbH

         Strona pozwana: Finanzamt für Körperschaften

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 11 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą 2006/112/WE”) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisowi § 2 ust. 2 pkt 2 Umsatzsteuergesetz (niemieckiej ustawy o podatku obrotowym, zwanej dalej „UStG”) w zakresie, w jakim na mocy tego przepisu spółka osobowa (tutaj: GmbH & Co. KG [spółka komandytowa, w której komplementariuszem jest spółka z o.o.]), w której oprócz podmiotu dominującego wspólnikami są nie tylko osoby, które pod względem finansowym są włączone do przedsiębiorstwa podmiotu dominującego zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 UStG, nie może być spółką zależną w ramach grupy podatkowej VAT?

                  2)

                  W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                              a)

                              Czy art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE (1), w świetle zasad proporcjonalności i neutralności, należy interpretować w ten sposób, że może on uzasadniać wyłączenie spółek osobowych tego rodzaju, o których mowa w pierwszym pytaniu prejudycjalnym z grupy podatkowej VAT z tego względu, że w prawie krajowym nie istnieje w przypadku spółek osobowych wymóg zachowania określonej formy w odniesieniu do zawarcia i zmiany umowy spółki i że w przypadku umów mających charakter wyłącznie ustny mogą istnieć w indywidualnych przypadkach trudności w wykazaniu włączenia pod względem finansowym spółki zależnej do przedsiębiorstwa podmiotu dominującego?

                              b)

                              Czy stosowaniu art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE stoi na przeszkodzie sytuacja, gdy ustawodawca krajowy nie miał zamiaru zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania już w chwili przyjęcia danego środka?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s.1.


title: Sprawa C-875/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 września 2019 r. w sprawie T-27/18 RENV, FV przeciwko Radzie, wniesione w dniu 28 listopada 2019 r. przez FV

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 września 2019 r. w sprawie T-27/18 RENV, FV przeciwko Radzie, wniesione w dniu 28 listopada 2019 r. przez FV
      (Sprawa C-875/19 P)
      (2020/C 77/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: FV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku z dnia 19 września 2019 r. (T-27/18 RENV) i orzeczenie zgodnie z żądaniami wnoszącej odwołanie sformułowanymi w pierwszej instancji, a co za tym idzie, stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny sporządzonego w odniesieniu do wnoszącej odwołanie za rok 2013;

                  —

                  Obciążenie Rady całością kosztów obu instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny za rok 2013. W ramach zarzutu odwołania wnosząca odwołanie podnosi, po pierwsze, naruszenie przez Sąd obowiązku przeprowadzenia kontroli i obowiązku uzasadnienia oraz przeinaczenie danych zawartych w aktach sprawy, a po drugie, naruszenie zasad zawartych w przewodniku przeprowadzania ocen, obowiązku uzasadnienia i obowiązku staranności, a także oczywisty błąd w ocenie.
      Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd naruszył zasady zawarte w przewodniku przeprowadzania ocen, wymagając istnienia i przedstawienia zaświadczeń lekarskich i uznając, że jej nieobecności nie były usprawiedliwione i mogły w sposób ważny stanowić element brany pod uwagę w ramach oceny rocznej. Wnosząca odwołanie twierdzi ponadto, że decyzja o koniecznym, czy wręcz automatycznym uwzględnieniu jej nieobecności lub spóźnień celem przyjęcia w stosunku do niej negatywnej oceny jest niezgodna z prawem. Wreszcie podnosi ona, że Rada nigdy nie zakwestionowała zdrowotnych przyczyn jej nieobecności lub spóźnień ani też nie sankcjonowała usprawiedliwienia nieobecności przez przyjęcie środków administracyjnych; zatwierdzała też wnioski o usprawiedliwienie ex post spóźnień. Sąd zaprzeczył więc sam sobie i przeinaczył dane zawarte w aktach sprawy.
      W dalszej kolejności wnosząca odwołanie wskazuje, że brak regularnej obecności w miejscu pracy nie oznacza sam z siebie braku stałego wysiłku. Co więcej, nie zastosowano względem wnoszącej odwołanie żadnego zindywidualizowanego systemu godzin pracy. Podobnie, ogólny komentarz kwalifikujący „poczucie obowiązku” jako wyjątkowe, może przełożyć się wyłącznie na ocenę „doskonałą”. Co się tyczy oceny „jakości pracy”, uzasadnienie sprawozdania z oceny nie odnosiło się, zdaniem wnoszącej odwołanie, do samego poziomu świadczonej przez niej pracy. Wreszcie, jeśli chodzi o „zdolność do pracy w zespole” i „stosunki międzyludzkie”, Sąd pominął w przekonaniu wnoszącej odwołanie szereg elementów zawartych w aktach sprawy. Tym samym Sąd miał przeinaczyć dane zawarte w aktach sprawy, popełnić błędy w interpretacji i uzasadnieniu, naruszyć zasady zawarte w przewodniku przeprowadzania ocen i nie dopełnić obowiązku przeprowadzenia w sposób ważny i poprawny kontroli oczywistego błędu w ocenie.
      Wreszcie, wnosząca odwołanie twierdzi, że w zaskarżonym wyroku pominięte zostały kwestie znęcania się na podłożu zawodowym i nękania psychicznego, których była ona ofiarą. Sąd miał też naruszyć obowiązek staranności w ten sposób, że nie uwzględnił interesu wnoszącej odwołanie, a jedynie podnoszony interes służby.


title: Sprawa C-877/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 września 2019 r. w sprawie T-153/17, FV przeciwko Radzie, wniesione w dniu 28 listopada 2019 r. przez FV

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 września 2019 r. w sprawie T-153/17, FV przeciwko Radzie, wniesione w dniu 28 listopada 2019 r. przez FV
      (Sprawa C-877/19 P)
      (2020/C 77/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: FV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku z dnia 19 września 2019 r. (T-153/17);

                  —

                  Orzeczenie zgodnie z żądaniami wnoszącej odwołanie sformułowanymi w pierwszej instancji, a co za tym idzie, stwierdzenie nieważności sprawozdań z oceny sporządzonych w odniesieniu do wnoszącej odwołanie za lata 2014 i 2015, przyjętych definitywnie w dniu 5 grudnia 2016 r.;

                  —

                  Obciążenie Rady całością kosztów obu instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdań z oceny za lata 2014 i 2015.
      W ramach zarzutu odwołania wnosząca odwołanie podnosi, po pierwsze, naruszenie przez Sąd obowiązku przeprowadzenia kontroli i obowiązku uzasadnienia oraz przeinaczenie danych zawartych w aktach sprawy, a po drugie, naruszenie zasad zawartych w przewodniku przeprowadzania ocen, obowiązku uzasadnienia i obowiązku staranności, a także oczywisty błąd w ocenie.
      Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie i przeinaczył fakty uznając, że jej rzekomo niestosowne zachowanie było jedynym powodem, dla którego administracja przyznała jej ocenę „dostateczną” z tytułu „poczucia obowiązku”, podczas gdy rubryka ta jest zdefiniowana w przewodniku przeprowadzania ocen jako „zaangażowanie zainteresowanego w pracę, jego gotowość do wypełniania zadań aktywnie i konstruktywnie”.
      Ponadto wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd nie zbadał prawidłowo zmniejszenia zakresu jej zadań. Choroba lub praca w niepełnym wymiarze czasu pracy nie mogą bowiem uzasadniać odebrania części zadań urzędnikowi, co więcej – bez jego zgody.
      Poza tym wnosząca odwołanie kwestionuje dokonane przez Sąd oceny dotyczące zmiany biura i stanowiska oraz jej zachowania w roku 2014, a także wskazuje, że stanowią one przeinaczenie danych zawartych w aktach sprawy.
      Wreszcie, w przekonaniu wnoszącej odwołanie w zaskarżonym wyroku Sąd nie skrytykował braku staranności, w szczególności w odniesieniu do urzędnika, którego zdrowie psychiczne jest nadwyrężone, ani nie zastosował art. 59 ust. 1 akapit trzeci regulaminu pracowniczego urzędników.


title: Sprawa C-894/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 września 2019 r. w sprawie T-47/18, UZ/Parlament, wniesione w dniu 3 grudnia 2019 r. przez Parlament

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 września 2019 r. w sprawie T-47/18, UZ/Parlament, wniesione w dniu 3 grudnia 2019 r. przez Parlament
      (Sprawa C-894/19 P)
      (2020/C 77/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Montebello-Demogeot, I. Lázaro Betancor, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: UZ

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  w konsekwencji, oddalenie skargi w pierwszej instancji;

                  —

                  postanowienie, że każda ze stron pokrywa własne koszty postęowania odwoławczego;

                  —

                  obciążenie UZ kosztami postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      W pierwszym zarzucie odwołania, dotyczącym naruszenia prawa, przeinaczenia stanu faktycznego oraz braku uzasadnienia, Parlament twierdzi, że Sąd nieprawidłowo przyjął, że prowadzone dochodzenia cechowały się brakiem obiektywnej bezstronności. Okoliczność, że jeden z prowadzących dochodzenie miał wcześniej ograniczoną znajomość faktów nie mogła powodować uzasadnionej wątpliwości co do jego bezstronności, ponieważ wątpliwość tę mógł zneutralizować udział w tym samym dochodzeniu większej liczby je prowadzących. Sąd rozpatrujący sprawę co do istoty nawet nie wziął tej okoliczności pod uwagę. Wreszcie Sąd nie zbadał ani nie uzasadnił, w jaki sposób domniemany brak obiektywnej bezstronności mógł w tym kontekście prowadzić do odmiennego rezultatu, zgodnie z wymaganiami orzecznictwa.
      Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa, przeinaczenia stanu faktycznego oraz braku uzasadnienia we wniosku stwierdzającym naruszenie zasady równości broni podczas prac komisji dyscyplinarnej. Parlament podnosi, że sąd rozpatrujący sprawę co do istoty pominął elementy stanu faktycznego, błędnie orzekając, że organ powołujący był reprezentowany przez dwie osoby, podczas gdy skarżąca korzystała z równoważnych praw, gdyż towarzyszył jej adwokat. Parlament uważa, że Sąd niesłusznie oddalił się od własnego orzecznictwa dotyczącego stosowania zasady równości broni w sprawach administracyjnych i zaniechał zbadania, czy w braku tej domniemanej nieprawidłowości procedura mogłaby doprowadzić do odmiennego rezultatu.
      W zarzucie trzecim, dotyczącym naruszenia prawa, przeinaczenia stanu faktycznego oraz braku uzasadnienia we wniosku przyjmującym naruszenie prawa skarżącej do bycia wysłuchaną, Parlament podnosi, że skarżąca została należycie wysłuchana, po pierwsze ustnie, na podstawie upoważnienia organu powołującego, a po drugie, poprzez przekazania swoich uwag na piśmie po przesłuchaniu. Ponieważ upoważnienie jest przewidziane w wewnętrznym uregulowaniu i stosuje się je tylko wtedy, gdy wydający upoważnienie organ powołujący nie jest w stanie działać osobiście z powodów służbowych, Sąd naruszył prawo, uznając, że nie przestrzegano art. 22 załącznika IX do regulaminu pracowniczego. Ponadto Parlament zarzuca błędne zakwalifikowanie obniżenia zaszeregowania z grupy AD 13 do AD 12 jako surową karę, powodującą utratę stanowiska kierowniczego. Wreszcie Parlament podnosi, że sąd rozpoznający sprawę co do istoty nie zbadał, czy w sytuacji gdyby skarżąca została przesłuchana bezpośrednio przez organ powołujący, byłaby w stanie przedstawić elementy inne niż te zawarte w aktach oraz w jakim zakresie decyzja organu powołującego rzeczywiście mogłaby się różnić.


title: Sprawa C-896/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Qorti Ċivili Prim’Awla — Ġurisdizzjoni Kostituzzjonali (Malta) w dniu 5 grudnia 2019 r. – Repubblika/Il-Prim Ministru.

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Qorti Ċivili Prim’Awla — Ġurisdizzjoni Kostituzzjonali (Malta) w dniu 5 grudnia 2019 r. – Repubblika/Il-Prim Ministru.
      (Sprawa C-896/19)
      (2020/C 77/38)
      Język postępowania: maltański

         Sąd odsyłający

      Qorti Ċivili Prim’Awla — Ġurisdizzjoni Kostituzzjonali

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Repubblika

         Strona przeciwna: Il-Prim Ministru

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, rozpatrywane oddzielnie lub łącznie, należy rozumieć w ten sposób, że mają one zastosowanie w odniesieniu do ważności pod względem prawnym art. 96, 96A i 100 Konstytucji Malty?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy uprawnienia premiera w procesie powoływania członków wymiaru sprawiedliwości na Malcie należy uznać za zgodne z art. 19 ust. 1 TUE i art. 47 karty praw podstawowych, zważywszy również na art. 96A Konstytucji, który wszedł w życie w 2016 r.?

                  3)

                  Jeżeli uprawnienia premiera są niezgodne z tymi postanowieniami, czy fakt ten należy uwzględnić w odniesieniu do przyszłych nominacji, czy też powinien on mieć również wpływ na wcześniejsze nominacje?


title: Sprawa C-930/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers (Belgia) w dniu 20 grudnia 2019 r. – X/Państwo belgijskie

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers (Belgia) w dniu 20 grudnia 2019 r. – X/Państwo belgijskie
      (Sprawa C-930/19)
      (2020/C 77/41)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil du Contentieux des Étrangers

         Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

         Strona pozwana: Państwo belgijskie

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (1) narusza art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z tego względu, że przewiduje, iż rozwód, unieważnienie małżeństwa lub ustanie zarejestrowanego związku partnerskiego nie prowadzi do utraty prawa pobytu przez członków rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, w szczególności jeżeli istnieją szczególnie trudne okoliczności, na przykład fakt bycia ofiarą przemocy domowej w trakcie trwania małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego, jednak wyłącznie pod warunkiem, że zainteresowani są pracownikami najemnymi lub osobami pracującymi na własny rachunek, lub posiadają wystarczająceśrodki dla siebie i członków ich rodziny, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim przez okres pobytu oraz są objęci ogólnym ubezpieczeniem zdrowotnym w przyjmującym państwie członkowskim, lub są członkami rodziny, już ustanowionej w przyjmującym państwie członkowskim, osoby, która spełnia te wymagania, podczas gdy art. 15 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (2), który przewiduje tę samą możliwość utrzymania prawa pobytu, nie poddaje jej temu ostatniemu warunkowi?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s.77).

         (2)  Dz.U. 2003, L 251, s. 12.


title: Sprawa C-940/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 30 grudnia 2019 r. – Les Chirurgiens-Dentistes de France, Confédération des Syndicats médicaux français, Fédération des Syndicats pharmaceutiques de France, Syndicat des Biologistes, Syndicat des Médecins libéraux, Union dentaire, Conseil national de l’Ordre des Chirurgiens-Dentistes, Conseil national de l’Ordre des Masseurs-Kinésithérapeutes, Conseil national de l’Ordre des Infirmiers/Ministre des Solidarités et de la Santé, Ministre de l’Enseignement supérieur, de la Recherche et de l’Innovation, Premier ministre

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 30 grudnia 2019 r. – Les Chirurgiens-Dentistes de France, Confédération des Syndicats médicaux français, Fédération des Syndicats pharmaceutiques de France, Syndicat des Biologistes, Syndicat des Médecins libéraux, Union dentaire, Conseil national de l’Ordre des Chirurgiens-Dentistes, Conseil national de l’Ordre des Masseurs-Kinésithérapeutes, Conseil national de l’Ordre des Infirmiers/Ministre des Solidarités et de la Santé, Ministre de l’Enseignement supérieur, de la Recherche et de l’Innovation, Premier ministre
      (Sprawa C-940/19)
      (2020/C 77/42)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Les Chirurgiens-Dentistes de France, Confédération des Syndicats médicaux français, Fédération des Syndicats pharmaceutiques de France, Syndicat des Biologistes, Syndicat des Médecins libéraux, Union dentaire, Conseil national de l’Ordre des Chirurgiens-Dentistes, Conseil national de l’Ordre des Masseurs-Kinésithérapeutes, Conseil national de l’Ordre des Infirmiers

         Druga strona postępowania: Ministre des Solidarités et de la Santé, Ministre de l’Enseignement supérieur, de la Recherche et de l’Innovation, Premier ministre

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 4f ust. 6 dyrektywy 2005/36/WE z dnia 7 września 2005 r. (1). wyklucza, by państwo członkowskie wprowadziło możliwość częściowego dostępu do jednego z zawodów, do których ma zastosowanie mechanizm automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych przewidziany w przepisach tytułu III rozdział III tej dyrektywy?

         (1)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. 2005, L 255, s. 22).


title: Sprawa C-948/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 31 grudnia 2019 r. – UAB „Manpower Lit”/E.S., M.L., M.P., V.V. i R.V.

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 31 grudnia 2019 r. – UAB „Manpower Lit”/E.S., M.L., M.P., V.V. i R.V.
      (Sprawa C-948/19)
      (2020/C 77/43)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: UAB „Manpower Lit”

         Druga strona postępowania: E.S., M.L., M.P., V.V. i R.V.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jaki zakres należy nadać terminowi „przedsiębiorstwo publiczne” w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/104 (1)? Czy agencje Unii Europejskiej takie jak [Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE)] należy uznać za „przedsiębiorstwa publiczne” w rozumieniu dyrektywy 2008/104?

                  2)

                  Które podmioty (agencja pracy tymczasowej, przedsiębiorstwo użytkownika, przynajmniej jeden z nich lub ewentualnie oba) podlegają, zgodnie z art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/104, kryterium prowadzenia działalności gospodarczej? Czy obszary działalności i funkcje EIGE, określone w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1922/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. (2), należy uznać za działalność gospodarczą, zgodnie z definicją (rozumieniem) tego pojęcia w świetle art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/104?

                  3)

                  Czy art. 1 ust. 2 i 3 dyrektywy 2008/104 można interpretować w ten sposób, że może on wyłączyć z zakresu stosowania dyrektywy te publiczne i prywatne agencje pracy tymczasowej lub przedsiębiorstwa użytkowników, które nie są zaangażowane w stosunki, o których mowa w art. 1 ust. 3 dyrektywy, i nie prowadzą działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy?

                  4)

                  Czy przepisy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/104 dotyczące praw pracowników tymczasowych do podstawowych warunków pracy i zatrudnienia, w szczególności w zakresie wynagrodzenia, powinny mieć pełne zastosowanie do agencji Unii Europejskiej, które podlegają szczególnym unijnym przepisom prawa pracy oraz art. 335 i 336 TFUE?

                  5)

                  Czy prawo państwa członkowskiego (art. 75 litewskiego kodeksu pracy) transponujące przepisy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/104 w odniesieniu do wszystkich przedsiębiorstw zatrudniających pracowników tymczasowych (w tym instytucji UE) narusza zasadę autonomii administracyjnej instytucji UE ustanowioną w art. 335 i 336 TFUE oraz zasady obliczania i wypłaty wynagrodzeń określone w regulaminie pracowniczym urzędników Unii Europejskiej?

                  6)

                  Czy w związku z tym, że wszystkie stanowiska (stanowiska pracy), na które pracownicy są zatrudniani bezpośrednio przez EIGE, obejmują zadania, które mogą być wykonywane wyłącznie przez pracowników zatrudnionych na podstawie regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, odpowiednie stanowiska (stanowiska pracy) pracowników tymczasowych można uznać za „to samo stanowisko (te same stanowiska)” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/104?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej (Dz.U. 2008, L 327, s. 9).

         (2)  Dz.U. 2006, L 403, s. 9.


title: Sprawa C-950/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 17 grudnia 2019 r. – A

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 17 grudnia 2019 r. – A
      (Sprawa C-950/19)
      (2020/C 77/44)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Helsingin hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: A

         Druga strona postępowania: Patentti- ja rekisterihallituksen tilintarkastuslautakunta

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 22a ust. 1 (wprowadzony dyrektywą 2014/56/UE (1)) dyrektywy 2006/43/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że kluczowy partner firmy audytorskiej zajmuje stanowisko, o którym mowa w tym ustępie, wraz z zawarciem umowy o pracę?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy art. 22a ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że kluczowy partner firmy audytorskiej zajmuje stanowisko, o którym mowa w tym ustępie, gdy rozpoczyna pracę na tym stanowisku?

         (1)  Dz.U. 2014, L 158, s. 196.

         (2)  Dyrektywa 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylająca dyrektywę Rady 84/253/EWG (Dz.U. 2006, L 157, s. 87).


title: Sprawa C-3/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rīgas rajona tiesa (Łotwa) w dniu 7 stycznia 2020 r. – postępowanie karne przeciwko AB, CE, SIA „MM investīcijas”

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rīgas rajona tiesa (Łotwa) w dniu 7 stycznia 2020 r. – postępowanie karne przeciwko AB, CE, SIA „MM investīcijas”
      (Sprawa C-3/20)
      (2020/C 77/45)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Rīgas rajona tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

      AB, CE, SIA „MM investīcijas”

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy artykuł 11 lit. a) i art. 22 akapit pierwszy Protokołu (nr 7) do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej znajdują zastosowanie do funkcji członka Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego, wykonywanej przez prezesa banku centralnego jednego z państw członkowskich, a mianowicie prezesa Banku Łotwy, AB?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy immunitet w postępowaniu karnym przyznany na mocy tych przepisów przysługuje tej osobie również po zwolnieniu przez nią stanowiska [po zakończeniu kadencji] prezesa banku centralnego państwa członkowskiego, a jednocześnie stanowiska członka Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego.

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy immunitet ten obejmuje swoim zakresem jedynie „immunitet jurysdykcyjny”, o którym mowa w art. 11 lit. a) Protokołu (nr 7) do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, czy też obejmuje on również całość postępowania karnego, w tym doręczenie aktu oskarżenia oraz czynności dochodzeniowo-śledcze zmierzające do zebrania dowodów? W wypadku, gdyby immunitet ten obejmował całość postępowania karnego, czy okoliczność ta ma wpływ na wykorzystanie zebranych dowodów ?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 11 lit. a) Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej w związku z art. 17 tego protokołu pozwala organowi prowadzącemu postępowanie przygotowawcze, a na etapie postępowania jurysdykcyjnego składowi orzekającemu, ocenić, czy postępowanie dotyczy interesów Unii Europejskiej, a jedynie w wypadku stwierdzenia, że takie interesy występują w sprawie– to znaczy jeżeli czyny zarzucane AB są związane z funkcjami sprawowanymi przez niego w instytucji Unii Europejskiej – na zwrócenie się do tej instytucji, to jest do Europejskiego Banku Centralnego, z wnioskiem o uchylenie przysługującego mu immunitetu?

                  5)

                  Czy występowanie interesu Unii Europejskiej, na potrzeby stosowania Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, musi być zawsze bezpośrednio związane z decyzjami lub czynnościami podjętymi w ramach funkcji sprawowanych przez urzędnika w instytucji Unii Europejskiej? Czy wobec tego można wobec takiego urzędnika wszcząć postępowanie karne, jeżeli zarzucane mu czyny nie są związane z funkcjami sprawowanymi przez niego w instytucji Unii Europejskiej, ale z działaniami podejmowanymi w ramach jego funkcji krajowych?


title: Sprawa C-4/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 7 stycznia 2020 r. – „Alti” OOD/Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Płowdiw pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 7 stycznia 2020 r. – „Alti” OOD/Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Płowdiw pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
      (Sprawa C-4/20)
      (2020/C 77/46)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen administratiwen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację:„Alti” OOD

         Strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Płowdiw pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 205 dyrektywy 2006/112/WE (1) [Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej] i zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że solidarna odpowiedzialność zarejestrowanego podmiotu – odbiorcy podlegającej opodatkowaniu dostawy za niezapłacony przez jego dostawcę VAT, obejmuje, poza głównym zobowiązaniem dostawcy z tytułu VAT, także akcesoryjne zobowiązanie do zapłaty odszkodowania za opóźnione wykonanie w wysokości odsetek ustawowych od kwoty głównej, naliczanych od daty opóźnienia dłużnika do daty wydania decyzji w wyniku kontroli podatkowej, w której stwierdzono to opóźnienie, odpowiednio – do daty wykonania zobowiązania?

                  2)

                  Czy art. 205 dyrektywy 2006/112 i zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one krajowego uregulowania prawnego takiego jak art. 16 ust. 3 Danyczno-osiguritelen procesualen kodeks (kodeksu postępowania w sprawach podatkowych i zabezpieczenia społecznego), zgodnie z którym odpowiedzialność osoby trzeciej za podatki niezapłacone przez podatnika obejmuje te podatki oraz odsetki?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-24/20: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2020 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/35

      Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2020 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-24/20)
      (2020/C 77/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, J. Norris i I. Naglis, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Rady (UE) 2019/1754 (1) z dnia 7 października 2019 r. w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 4 decyzji 2019/1754 w zakresie, w jakim zawiera on odniesienia do państw członkowskich, lub posiłkowo, stwierdzenie nieważności art. 4 w całości, jeżeli odniesienia do państw członkowskich są nierozerwalnie związane z pozostałą częścią tego przepisu;

                  —

                  utrzymanie w mocy skutków tych części decyzji 2019/1754, których nieważność zostanie stwierdzona, w szczególności przypadków jakiegokolwiek skorzystania z upoważnienia udzielonego na mocy art. 3, wdrożonych przed dniem ogłoszenia wyroku przez państwa członkowskie, które są obecnie stronami porozumienia lizbońskiego z 1958 r., do momentu wejścia w życie decyzji Rady Unii Europejskiej w rozsądnym terminie, który nie powinien przekroczyć sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w tej sprawie.

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: naruszenie art. 218 ust. 6 i art. 293 ust. 1 TFUE, zasady kompetencji powierzonych ustanowionej w art. 13 ust. 2 TUE oraz zasady równowagi instytucjonalnej oraz przysługującemu Komisji prawa inicjatywy prawodawczej w ten sposób, że zaskarżona decyzja została przyjęta bez wniosku ze strony Komisji.
      Zarzut drugi: posiłkowo, naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 207 TFUE oraz brak uzasadnienia, gdyż Rada przekroczyła zakres swoich kompetencji poprzez udzielenie upoważnienia, które ma charakter ogólny, stały i nie zostało należycie uzasadnione.

         (1)  Dz.U. 2019, L 271, s. 12.


title: Sprawa C-115/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal correctionnel de Saint-Brieuc - Chambre détachée de Guingamp - Francja) – Procureur de la République/Tugdual Carluer, Yann Latouche, Dominique Legeard, Thierry Leleu, Dimitri Pinschof, Brigitte Plunian, Rozenn Marechal

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/36

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal correctionnel de Saint-Brieuc - Chambre détachée de Guingamp - Francja) – Procureur de la République/Tugdual Carluer, Yann Latouche, Dominique Legeard, Thierry Leleu, Dimitri Pinschof, Brigitte Plunian, Rozenn Marechal
      (Sprawa C-115/18) (1)

      (2020/C 77/48)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.04.2018.


title: Sprawa C-297/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark - Austria) – postępowanie wszczęte przez: Humbert Jörg Köfler, Wolfgang Leitner, Joachim Schönbeck, Wolfgang Semper/Bezirkshauptmannschaft Murtal, z udziałem: Finanzpolizei

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/36

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark - Austria) – postępowanie wszczęte przez: Humbert Jörg Köfler, Wolfgang Leitner, Joachim Schönbeck, Wolfgang Semper/Bezirkshauptmannschaft Murtal, z udziałem: Finanzpolizei
      (Sprawa C-297/18) (1)

      (2020/C 77/49)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa C-712/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark - Austria) – postępowanie wszczęte przez ZR, AR, BS/Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld, z udziałem: Finanzpolizei

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/37

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark - Austria) – postępowanie wszczęte przez ZR, AR, BS/Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld, z udziałem: Finanzpolizei
      (Sprawa C-712/18) (1)

      (2020/C 77/50)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa C-713/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark - Austria) – postępowanie wszczęte przez ZR, BS, AR/Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld, z udziałem: Finanzpolizei.

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/37

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark - Austria) – postępowanie wszczęte przez ZR, BS, AR/Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld, z udziałem: Finanzpolizei.
      (Sprawa C-713/18) (1)

      (2020/C 77/51)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa C-138/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark - Austria) – postępowanie wszczęte przez DY/Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld, z udziałem: Finanzpolizei

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/37

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark - Austria) – postępowanie wszczęte przez DY/Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld, z udziałem: Finanzpolizei
      (Sprawa C-138/19) (1)

      (2020/C 77/52)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-139/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark - Austria) – postępowanie wszczęte przez DY

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/38

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark - Austria) – postępowanie wszczęte przez DY
      (Sprawa C-139/19) (1)

      (2020/C 77/53)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: SprawaC-154/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas - Cypr) – Kypriaki Kentriki Archi/GA

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/38

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas - Cypr) – Kypriaki Kentriki Archi/GA
      (SprawaC-154/19) (1)

      (2020/C 77/54)
      Język postępowania: grecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-227/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark - Austria) – postępowanie wszczęte przez DX/Bürgermeister der Stadt Graz, z udziałem: Finanzpolizei

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/38

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark - Austria) – postępowanie wszczęte przez DX/Bürgermeister der Stadt Graz, z udziałem: Finanzpolizei
      (Sprawa C-227/19) (1)

      (2020/C 77/55)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-334/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart - Niemcy) – Eurowings GmbH/GD, HE, IF

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/39

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart - Niemcy) – Eurowings GmbH/GD, HE, IF
      (Sprawa C-334/19) (1)

      (2020/C 77/56)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-672/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers - Belgia) – X/État belge

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/39

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers - Belgia) – X/État belge
      (Sprawa C-672/19) (1)

      (2020/C 77/57)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawy połączone T-786/16 i T-224/18: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – PV/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Mobbing – Szereg decyzji przyjętych przez Komisję, które są niekorzystne dla skarżącego – Wnioski o udzielenie wsparcia – Postępowanie dyscyplinarne – Wydalenie ze służby – Cofnięcie wydalenia ze służby – Nowe postępowanie dyscyplinarne – Ponowne wydalenie ze służby)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/40

      Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – PV/Komisja
      (Sprawy połączone T-786/16 i T-224/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Mobbing - Szereg decyzji przyjętych przez Komisję, które są niekorzystne dla skarżącego - Wnioski o udzielenie wsparcia - Postępowanie dyscyplinarne - Wydalenie ze służby - Cofnięcie wydalenia ze służby - Nowe postępowanie dyscyplinarne - Ponowne wydalenie ze służby)
      (2020/C 77/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PV (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid, B. Mongin i I. Melo Sampaio, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu: po pierwsze, stwierdzenie, że skarżący był ofiarą mobbingu; po drugie, stwierdzenie nieważności, tytułem żądania głównego w sprawie T-786/16: sprawozdań z oceny skarżącego za lata 2014, 2015 i 2016, decyzji dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Tłumaczeń Ustnych Komisji z dni 31 maja i 5 lipca 2016 r. dotyczących potrąceń z wynagrodzenia skarżącego oraz decyzji z dnia 28 listopada 2016 r. oddalającej zażalenia złożone na te decyzje, pisma z dnia 21 czerwca 2016 r., w którym Urząd Administrowania i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) poinformował skarżącego, że jest on zobowiązany do zapłaty długu w wysokości 33 593,88 EUR, decyzji PMO z dnia 11 lipca 2016 r. o zawieszeniu wypłaty wynagrodzenia skarżącemu od dnia 1 lipca 2016 r. a także decyzji z dnia 17 stycznia 2017 r. oddalającej zażalenie złożone na te decyzje, decyzji z dnia 26 lipca 2016 r. o wydaleniu ze służby, pisma dyrektora generalnego DG ds. Tłumaczeń Ustnych Komisji z dnia 31 lipca 2016 r. informującego o zamiarze uznania jego nieobecności w okresie od dnia 2 czerwca do dnia 31 lipca 2016 r. za nieusprawiedliwione i dokonania odpowiednich potrąceń z jego wynagrodzenia, pisma PMO z dnia 21 września 2016 r. informującego skarżącego o globalnym długu oraz, że jest on zobowiązany do zapłaty długu w wysokości 42 704,74 EUR i decyzji z dnia 17 stycznia 2017 r. oddalającej zażalenie złożone na to pismo, noty obciążeniowej z dnia 20 lipca 2017 r. i decyzji z dnia 29 listopada 2017 r. oddalającej zażalenie złożone na tę notę oraz postępowania dyscyplinarnego CMS 13/087 a w sprawie T-224/18, decyzji o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego CMS 17/025, e-maili wzywających skarżącego do udziału w postępowaniu w sprawie oceny za lata 2016 i 2017, decyzji z dnia 24 lipca 2017 r. o przywróceniu skarżącego do pracy w następstwie cofnięcia dotyczącej go decyzji o wydaleniu ze służby i decyzji z dnia 15 stycznia 2018 r. oddalającej zażalenie złożone na tę decyzję, decyzji PMO z dnia 12 września 2017 r. potrącającej notę obciążeniową z dnia 20 lipca 2017 r. z zaległych wynagrodzeń skarżącego za okres od dnia 1 sierpnia 2016 r. do dnia 30 września 2017 r., decyzji oddalającej zażalenie złożone na tę decyzję i decyzji o zawieszeniu wypłaty wynagrodzenia skarżącemu ze skutkiem od dnia 1 października 2017 r. oraz, tytułem żądania ewentualnego, w sprawie T-786/16, opinii lekarskich z dnia 27 czerwca i 10 października 2014 r., decyzji oddalających wnioski o udzielenie wsparcia z dnia 23 października 2014 r., 20 stycznia, 20 marca i 30 lipca 2015 r. oraz 15 marca i 18 maja 2016 r., decyzji o potrąceniu z wynagrodzeń z dnia 9 lutego, 30 marca, 5 maja, 24 czerwca, 1 października i 12 listopada 2015 r., 15 stycznia, 22 kwietnia, 31 maja i 5 lipca, 11 lipca i 15 września 2016 r. oraz decyzji oddalających zażalenia złożone na te decyzje, pism o zadłużeniu z dnia 10 marca, 11 maja, 10 czerwca, 11 sierpnia, 13 listopada i 9 grudnia 2015 r. oraz 18 lipca 2016 r., decyzji oddalających zażalenia złożone na postępowania w sprawie oceny z dnia 12 marca, 11 sierpnia i 13 października 2015 r. oraz z 7 czerwca i 21 września 2016 r., notatek lekarskich sporządzonych przez lekarza kontrolującego Komisji, stwierdzających niestawiennictwo na badaniu lekarskim w dniach 16 i 18 lipca, 8 sierpnia, 4 września i 4 grudnia 2014 r., 4 lutego, 13 kwietnia, 4 czerwca, 11 sierpnia, 14 października i 4 grudnia 2015 r., 5 lutego, 22 marca, 18 kwietnia, 3 czerwca, 30 czerwca i 25 lipca 2016 r., decyzji oddalającej zażalenie z dnia 14 lipca 2016 r. dotyczącej nieusprawiedliwionej nieobecności w dniach 16 i 17 marca 2016 r.; oraz, po trzecie, w obu sprawach T-786/16 i T-224/18, uzyskanie naprawienia poniesionej w ocenie skarżącego szkody i zadośćuczynienia za doznaną w jego ocenie krzywdę.

         Sentencja

                  1)

                     Skargi zostają oddalone.

                  2)

                     PV zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami postępowań w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego w sprawach T-224/18 R i T-224/18 R II.

         (1)  Dz.U. C 123 z 9.4.2018.


title: Sprawa T-168/17: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – CBA Spielapparate- und Restaurantbetrieb/Komisja (Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty związane z postępowaniem administracyjnym dotyczącym domniemanej pomocy państwa przyznanej przez władze austriackie na rzecz posiadaczy koncesji na podstawie ustawy o grach losowych – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu – Nadrzędny interes publiczny – Obowiązek uzasadnienia – Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/41

      Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – CBA Spielapparate- und Restaurantbetrieb/Komisja
      (Sprawa T-168/17) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty związane z postępowaniem administracyjnym dotyczącym domniemanej pomocy państwa przyznanej przez władze austriackie na rzecz posiadaczy koncesji na podstawie ustawy o grach losowych - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Nadrzędny interes publiczny - Obowiązek uzasadnienia - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 77/59)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Schuster)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar, F. Erlbacher i K. Blanck, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i D. Moore, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i E. Rebasti, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 249 final z dnia 13 stycznia 2017 r. oddalającej wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących postępowania w sprawie pomocy państwa, zarejestrowanego pod sygnaturą SA.40224 [2014/CP], na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     CBA Spielapparate- und Restaurantbetrieb pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-19/18: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2020 r. – Litwa/Komisja (EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Wydatki poniesione przez Litwę – Korekty finansowe ryczałtowe i jednorazowe – Rozwój obszarów wiejskich – System kontroli wzajemnej zgodności – Kontrole administracyjne – Kontrola na miejscu – Jakość kontroli – Status wnioskodawcy – Sztucznie stworzone warunki – Racjonalność kosztów – Wydatki poniesione w ramach przedsięwzięć – Analiza ryzyka – Czynniki ryzyka – Tolerancja w zakresie kar nieprzewidziana w przepisach Unii – Zbyt łagodny system oceny i kar – Roczne dane statystyczne z kontroli)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/42

      Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2020 r. – Litwa/Komisja
      (Sprawa T-19/18) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Litwę - Korekty finansowe ryczałtowe i jednorazowe - Rozwój obszarów wiejskich - System kontroli wzajemnej zgodności - Kontrole administracyjne - Kontrola na miejscu - Jakość kontroli - Status wnioskodawcy - Sztucznie stworzone warunki - Racjonalność kosztów - Wydatki poniesione w ramach przedsięwzięć - Analiza ryzyka - Czynniki ryzyka - Tolerancja w zakresie kar nieprzewidziana w przepisach Unii - Zbyt łagodny system oceny i kar - Roczne dane statystyczne z kontroli)
      (2020/C 77/60)
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: R. Dzikovič, V. Vasiliauskienė, M. Palionis i A. Dapkuvienė, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sauka, A. Steiblytė i J. Jokubauskaitė, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Pavliš, O. Serdula, J. Vláčil i S. Šindelková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 292, s. 61) w zakresie, w jakim przewiduje zastosowanie wobec Republiki Litewskiej korekty finansowej w wysokości 9 745 705,88 EUR dotyczącej wydatków z tytułu EFRROW i korekty finansowej w wysokości 546 351,91 EUR dotyczącej wydatków z tytułu EFRG i EFRROW.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Republika Litewska pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Republika Czeska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa T-292/18: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – Portugalia/Komisja (EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Wydatki poniesione przez Portugalię – Artykuły 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 – Artykuł 54 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 – Pojęcie „sądu krajowego”)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/43

      Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – Portugalia/Komisja
      (Sprawa T-292/18) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Portugalię - Artykuły 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Artykuł 54 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 - Pojęcie „sądu krajowego”)
      (2020/C 77/61)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, P. Estêvão, J. Saraiva de Almeida i P. Barros da Costa, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Rechena i A. Sauka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/304 z dnia 27 lutego 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2018, L 59, s. 3) w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania Unii kwotę 1 052 101,05 EUR odnoszącą się do wydatków zadeklarowanych przez Republikę Portugalską.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Republika Portugalska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa T-402/18: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – Aquino i in./Parlament (Służba publiczna – Strajk tłumaczy ustnych – Przyjęte przez Parlament Europejski środki mające na celu wezwanie tłumaczy ustnych do podjęcia pracy – Brak podstawy prawnej – Odpowiedzialność – Krzywda)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/43

      Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – Aquino i in./Parlament
      (Sprawa T-402/18) (1)

      (Służba publiczna - Strajk tłumaczy ustnych - Przyjęte przez Parlament Europejski środki mające na celu wezwanie tłumaczy ustnych do podjęcia pracy - Brak podstawy prawnej - Odpowiedzialność - Krzywda)
      (2020/C 77/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Roberto Aquino (Bruksela, Belgia) oraz 25 innych skarżących, których nazwiska są wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau, T. Lazian i E. Taneva, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer et R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie na podstawie art. 270 TFUE po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora generalnego Parlamentu ds. personelu z dnia 2 lipca 2018 r. wzywającej tłumaczy ustnych i konferencyjnych do podjęcia pracy w dniu 3 lipca 2018 r. oraz późniejszych decyzji dyrektora generalnego Parlamentu ds. personelu wzywających tłumaczy ustnych i konferencyjnych do podjęcia pracy w dniach 4, 5, 10 i 11 lipca 2018 r. oraz, po drugie, zadośćuczynienia za krzywdę oszacowaną ex aequo et bono na 1 000 EUR na osobę, jakiej skarżący w swej ocenie doznali w wyniku tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora generalnego Parlamentu Europejskiego ds. personelu z dnia 2 lipca 2018 r. wzywającej tłumaczy ustnych i konferencyjnych do podjęcia pracy w dniu 3 lipca 2018 r.

                  2)

                     Parlament zostaje zobowiązany do wypłaty po 500 EUR Barbarze Carli-Ganotis, Claudine de Seze, Marii Corinie Diaconu Olszewski, Marii Provata, Irènie Sevastikoglou i Benedetcie Tissi.

                  3)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                     Parlament pokrywa własne koszty a także koszty poniesione przez skarżące wezwane do pracy na podstawie decyzji z dnia 2 lipca 2018 r., w tym koszty postępowania w przedmiocie zarządzenia środka tymczasowego i koszty związane z interwencją Rady Unii Europejskiej.

                  5)

                     Skarżący wezwani do pracy na podstawie decyzji, wydanych po wniesieniu skargi pokrywają własne koszty postępowania.

                  6)

                     Rada pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprawa T-598/18: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – Grupo Textil Brownie/EUIPO – The Guide Association (BROWNIE) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BROWNIE – Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BROWNIES, BROWNIE, Brownies i Brownie – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/44

      Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – Grupo Textil Brownie/EUIPO – The Guide Association (BROWNIE)
      (Sprawa T-598/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BROWNIE - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BROWNIES, BROWNIE, Brownies i Brownie - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 77/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Grupo Textil Brownie, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci D. Pellisé Urquiza i J.C. Quero Navarro)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Capostagno, A. Folliard-Monguiral i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: The Guide Association (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: T. St Quintin, barrister, i M. Jhittay, solicitor)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lipca 2018 r. (sprawa R 2680/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Guide Association a Grupo Textil Brownie.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Grupo Textil Brownie, SL zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-697/18: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – Aldi/EUIPO – Titlbach (ALTISPORT) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy ALTISPORT – Wcześniejsze słowne znaki towarowe, międzynarodowy i unijny, ALDI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Porównanie towarów i usług – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/45

      Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – Aldi/EUIPO – Titlbach (ALTISPORT)
      (Sprawa T-697/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy ALTISPORT - Wcześniejsze słowne znaki towarowe, międzynarodowy i unijny, ALDI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Porównanie towarów i usług - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 77/64)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i M. Minkner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis i A. Söder, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Aleš Titlbach (Meziboří, Czechy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 września 2018 r. (sprawa R 2683/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Aldi a A. Titlbachem.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 września 2018 r. (sprawa R 2683/2017-4) w zakresie, w jakim ona dotyczy „zabawek” należących do klasy 28 Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa T-42/19: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – Volkswagen/EUIPO (CROSS) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CROSS – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/46

      Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – Volkswagen/EUIPO (CROSS)
      (Sprawa T-42/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CROSS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 77/65)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Thiering i L. Steidle)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Schneider, S. Hanne i E. Markakis, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 listopada 2018 r. (sprawa R 2500/2017-1), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego CROSS jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Volkswagen AG pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa T-239/19: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – Vinos de Arganza/EUIPO – Nordbrand Nordhausen (ENCANTO) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ENCANTO – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BELCANTO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/47

      Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – Vinos de Arganza/EUIPO – Nordbrand Nordhausen (ENCANTO)
      (Sprawa T-239/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ENCANTO - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BELCANTO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 77/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vinos de Arganza, SL (Toral de los Vados, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Broschat García)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Nordbrand Nordhausen GmbH (Nordhausen, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 stycznia 2019 r. (sprawa R 392/2018-1), dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Nordbrand Nordhausen a Vinos de Arganza.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Vinos de Arganza, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa T-559/19: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – Julius Sämann/EUIPO – Maharishi Vedic University (Przedstawienie drzewa) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego drzewo – Wcześniejsze graficzne, unijny i międzynarodowe, znaki towarowe przedstawiające „drzewo magiczne” – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak naruszenia renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/48

      Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – Julius Sämann/EUIPO – Maharishi Vedic University (Przedstawienie drzewa)
      (Sprawa T-559/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego drzewo - Wcześniejsze graficzne, unijny i międzynarodowe, znaki towarowe przedstawiające „drzewo magiczne” - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 77/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Julius Sämann Ltd (Thayngen, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokat D. Parrish)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: K. Kompari, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Maharishi Vedic University Ltd (Mgarr, Malta) (przedstawiciel: adwokat L. Prehn)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 maja 2019 r. (sprawa R 1743/2018-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Julius Sämann a Maharishi Vedic University.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Julius Sämann Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa T-751/18: Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2020 r. – Daimler/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Cofnięcie poświadczonych oszczędności CO2 – System ekoinnowacji – Rozporządzenie (WE) nr 443/2009 – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 725/2011 – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Niedopuszczalność)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/49

      Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2020 r. – Daimler/Komisja
      (Sprawa T-751/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Cofnięcie poświadczonych oszczędności CO2 - System ekoinnowacji - Rozporządzenie (WE) nr 443/2009 - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 725/2011 - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność)
      (2020/C 77/69)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Wimmer, C. Arhold i G. Ollinger)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i A. Becker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji Ares(2018) 5413709 z dnia 22 października 2018 r. informującego o cofnięciu oszczędności CO2 wynikających z zastosowania ekoinnowacji, przypisanych do pojazdów Daimler AG wyposażonych w wysokosprawne alternatory Bosch HED EL 7–150 i 175 plus.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     Daimler AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa T-125/19: Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2020 r. – Clem & Jo Optique/EUIPO – C&A (C&J) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/50

      Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2020 r. – Clem & Jo Optique/EUIPO – C&A (C&J)
      (Sprawa T-125/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 77/70)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Clem & Jo Optique SARL (Cormicy, Francja) (przedstawiciele: N. Hausmann, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo, H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: C&A AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Aznar Alonso)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2018 r. (sprawa R 1252/2018-4), dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między C&A a Clem & Jo Optique.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     Clem & Jo Optique SARL zostaje obciążona kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                     C&A AG pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.