title: Sprawa C-275/08: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/28

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-275/08)
   (2008/C 223/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Wilms i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 6 w związku z art. 9 dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. (1) w ten sposób, że Datenzentrale Baden-Württemberg udzieliła zamówienia publicznego dotyczącego przekazania i monitorowania aplikacji oprogramowania bez przeprowadzenia procedury udzielania zamówienia z ogłoszeniem o przetargu na płaszczyźnie europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem niniejszej skargi jest zawarcie umowy o dostawę aplikacji oprogramowania stosowanego do rejestracji pojazdów pomiędzy Datenzentrale Baden-Württemberg a Anstalt für Kommunale Datenverarbeitung in Bayern (AKDB). Udzielenie zamówienia miało miejsce w procedurze negocjacyjnej bez ogłoszenia o przetargu, w której prowadzono negocjacje wyłącznie z AKDB.
   Zdaniem Komisji fakt, że umowa ta była już przedmiotem procedury odwoławczej w rozumieniu dyrektywy 89/665 EWG, nie ma znaczenia dla stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ponieważ pomiędzy procedurą odwoławczą przed sądami krajowymi a postępowaniem w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 226 WE, zarówno w odniesieniu do celu, jak również stron i przebiegu postępowania, istnieją zasadnicze różnice.
   Wspomniana umowa stanowi zamówienie publiczne na dostawy w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 93/36/EWG. Wartość zamówienia według wiadomości Komisji wynosi około 1 mln EUR i przekracza zatem znacznie próg określony w dyrektywie. Datenzentrale jest osobą prawną prawa publicznego, założoną w szczególnym, publicznie użytecznym celu koordynacji i wspierania elektronicznego przetwarzania danych w administracji publicznej. Ponadto jest ona w większej części kontrolowana przez kraj związkowy Badania-Wirtembergia, który mianuje ponad połowę członków rady nadzorczej. Jest ona zatem instytucją zamawiającą w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 93/36/EWG, która przy udzielaniu zamówień publicznych objętych zakresem stosowania dyrektywy jest zobowiązana do stosowania przewidzianych w niej procedur. Fakt, że Datenzentrale i AKDB są osobami prawnymi prawa publicznego, nie ma znaczenia dla stosowania dyrektywy 93/36/EWG.
   Zgodnie z wiedzą Komisji brak jest okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie zamówienia publicznego z wolnej ręki, przykładowo w postaci procedury negocjacyjnej bez uprzedniego ogłoszenia zamówienia. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału procedura negocjacyjna ma charakter wyjątkowy i może być stosowana w „niektórych, dokładnie określonych” przypadkach. Ciężar dowodu nadzwyczajnych okoliczności spoczywa na tym państwie członkowskim, które chce się na nie powołać. Ponieważ jednak pozwana nie wypełniła obowiązku przeprowadzenia dowodu, Komisja musiała dojść do wniosku, że zawierając wspomnianą umowę bez przeprowadzenia procedury udzielenia zamówienia publicznego z ogłoszeniem na płaszczyźnie europejskiej, Republika Federalna Niemiec naruszyła art. 6 w związku z art. 9 dyrektywy 93/36/EWG koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy.

      (1)  Dz.U. L 199, s. 1.


title: Sprawa T-160/10: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2011 r. — J przeciwko Parlamentowi

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/18

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2011 r. — J przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-160/10)
   2011/C 238/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: J (Marchtrenk, Austria) (przedstawiciel: A. Auer, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 marca 2010 r. w sprawie odrzucenia petycji skarżącego nr 1673/2009 z dnia 19 listopada 2009 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji komisji petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 marca 2010 r., w której stwierdziła ona niedopuszczalność petycji skarżącego dotyczącej rzekomego zajęcia przez władze austriackie różnorodnych dokumentów i dzieł.
   Na poparcie skargi skarżący podnosi zarzut naruszenia prawa do złożenia petycji. Zajęcie dzieł przez władze austriackie stanowi jego zdaniem naruszenie prawa własności w rozumieniu art. 6 ust. 1 TFUE oraz art. 17 ust. 1 i art. 51 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa F-47/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2016 r. – Darchy/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Dodatki rodzinne — Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Dzieci małżonki skarżącej — Wypłata z mocą wsteczną)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/62

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2016 r. – Darchy/Komisja
   (Sprawa F-47/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Dodatki rodzinne - Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Dzieci małżonki skarżącej - Wypłata z mocą wsteczną))
   (2016/C 098/80)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marie-Pierre Darchy (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. S. Bohr i A.C. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej w sprawie wniosku o przyznanie z mocą wsteczną dodatku na dzieci pozostające na utrzymaniu na rzecz dwojga dzieci małżonki skarżącej, które zamieszkują w jej gospodarstwie domowym co drugi tydzień, począwszy od dnia zawarcia ich małżeństwa oraz żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marie-Pierre Darchy pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015, s. 35.


title: Sprawa T-392/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — Gagliardi przeciwko OHIM — Norma Lebensmittelfilialbetrieb (MANŪ MANU MANU) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MANŪ MANU MANU — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MANOU — Odmowa rejestracji — Zakres i zmiana decyzji izby odwoławczej — Ograniczenie wniosku o rejestrację — Częściowe wycofanie sprzeciwu — Interes prawny we wniesieniu sprzeciwu — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Zakres dowodu używania — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — Gagliardi przeciwko OHIM — Norma Lebensmittelfilialbetrieb (MANŪ MANU MANU)
   (Sprawa T-392/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MANŪ MANU MANU - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MANOU - Odmowa rejestracji - Zakres i zmiana decyzji izby odwoławczej - Ograniczenie wniosku o rejestrację - Częściowe wycofanie sprzeciwu - Interes prawny we wniesieniu sprzeciwu - Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego - Zakres dowodu używania - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 331/81)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Salvatore Gagliardi (Monsummano Terme, Włochy) (przedstawiciele: A. Schmitt, P. Biavati, S. Corona)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Buffolo, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Rojahn)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2004 r. (sprawa R 154/2002-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG a Salvatorem Gagliardim.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowy i wzory) (OHIM) z dnia 15 czerwca 2004 r. w zakresie, w jakim odrzucono wniosek o rejestrację znaku towarowego MANŪ MANU MANU po pierwsze dla towarów „obuwie” i „nakrycia głowy”, należących do klasy 25, oraz po drugie dla towarów należących do klas 18 i 24.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz w jednej trzeciej koszty poniesione przez skarżącego.

               4)

               Skarżący, Salvatore Gagliardi, pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

               5)

               Interwenient, Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG, ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa T-25/09: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2009 r. — Johnson & Johnson przeciwko OHIM — Simca (YourCare)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/62

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2009 r. — Johnson & Johnson przeciwko OHIM — Simca (YourCare)
   (Sprawa T-25/09) (1)

   2009/C 282/117

      Język postępowania: włoski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz. U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-432/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 22 sierpnia 2011 r. — Cartiaux Service Plus SA przeciwko Państwu belgijskiemu

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 22 sierpnia 2011 r. — Cartiaux Service Plus SA przeciwko Państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-432/11)
   2012/C 13/04
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Namur

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Cartiaux Service Plus SA

      Strona pozwana: Państwo belgijskie
   Postanowieniem z dnia 9 listopada 2011 r. Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-103/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 4 marca 2014 r. – Bronius Jakutis i Kretingalės kooperatinė ŽŪB przeciwko Nacionalinė mokėjimo agentūra prie Žemės ūkio ministerijos and Lietuvos valstybė

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 4 marca 2014 r. – Bronius Jakutis i Kretingalės kooperatinė ŽŪB przeciwko Nacionalinė mokėjimo agentūra prie Žemės ūkio ministerijos and Lietuvos valstybė
   (Sprawa C-103/14)
   2014/C 142/34
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus apygardos administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bronius Jakutis, Kretingalės kooperatinė ŽŪB

      Strona pozwana: Nacionalinė mokėjimo agentūra prie Žemės ūkio ministerijos, Lietuvos valstybė

      Pozostali uczestnicy postępowania: Lietuvos Respublikos Vyriausybė, Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerija

      Pytania prejudycjalne

               1.

               W odniesieniu do oceny, w świetle art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 (1) w związku z art. 7 i 121 tego rozporządzenia, poziomu płatności bezpośrednich w starych i nowych państwach członkowskich Unii Europejskiej:

                           a)

                           Czy art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 121 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że oznacza on, iż w 2012 r. poziom przekraczających 5 000 EUR płatności bezpośrednich w starych państwach członkowskich Unii Europejskiej wynosi 90%?

                           b)

                           Jeśli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy oznacza to, że w 2012 r. poziom płatności bezpośrednich w nowych i starych państwach członkowskich Unii Europejskiej nie wyrównał się, w świetle brzmienia i celów art. 10 ust. 1 i art. 121 rozporządzenia nr 73/2009?

                           c)

                           Czy art. 10 ust. 1 in fine rozporządzenia nr 73/2009 („[…] z uwzględnieniem wszelkich zmniejszeń zastosowanych na mocy art. 7 ust. 1”) oraz dokument roboczy Komisji DS/2011/14/REV 2, w którym w celach porównawczych określono inną podstawę płatności bezpośrednich – w nowych państwach członkowskich Unii Europejskiej poziom płatności bezpośrednich oceniany jest bez uprzedniego zastosowania modulacji (90% zgodnie z art. 121), podczas gdy w starych państwach członkowskich Unii Europejskiej modulacja została zastosowana (100% minus 10% zgodnie z art. 7 ust. 1) – są sprzeczne z aktem akcesyjnym oraz z zasadami prawa Unii Europejskiej, a w szczególności z zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań, dobrej administracji, uczciwej konkurencji i niedyskryminacji, a także z celami wspólnej polityki rolnej określonymi w art. 39 TFUE?

               2.

               W odniesieniu do niezgodności art. 101 ust. 1 oraz art. 132 ust. 2 akapit ostatni in fine rozporządzenia nr 73/2009, a także wydanych na ich podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej, z aktem akcesyjnym i zasadami Unii Europejskiej:

                           a)

                           Czy art. 10 ust. 1 in fine rozporządzenia nr 73/2009 („[…] z uwzględnieniem wszelkich zmniejszeń zastosowanych na mocy art. 7 ust. 1”) oraz art. 132 ust. 2 akapit ostatni in fine („[…] z uwzględnieniem od roku 2012 zastosowania art. 7 w związku z art. 10”), a także dokument roboczy Komisji DS/2011/14/REV 2 oraz decyzja wykonawcza Komisji C(2012) 4391 final, które zostały wydane na podstawie wskazanych przepisów, są sprzeczne z traktatem akcesyjnym, który nie przewiduje modulacji płatności bezpośrednich ani zmniejszenia krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich w nowych państwach członkowskich Unii Europejskiej, ani też roku, w którym ma nastąpić zrównanie płatności bezpośrednich w nowych i starych państwach członkowskich Unii Europejskiej?

                           b)

                           Czy art. 10 ust. 1 i art. 132 ust. 2 akapit ostatni in fine rozporządzenia nr 73/2009, a także dokument roboczy Komisji DS/2011/14/REV 2 oraz decyzja wykonawcza Komisji C(2012) 4391 final – w zakresie, w jakim w świetle ich brzmienia i celów modulacja płatności bezpośrednich oraz obniżenie krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich mają zastosowanie w 2012 r. w nowych państwach członkowskich Unii Europejskiej, które otrzymują znacznie mniejsze wsparcie niż stare państwa członkowskie Unii Europejskiej – są sprzeczne z zasadami prawa Unii Europejskiej, między innymi z zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań, uczciwej konkurencji i niedyskryminacji, a także z celami wspólnej polityki rolnej określonymi w art. 39 TFUE, a w szczególności z celem zwiększenia wydajności rolnictwa?

                           c)

                           Czy zmiana art. 132 ust. 2 akapit ostatni in fine rozporządzenia nr 73/2009 („z uwzględnieniem od roku 2012 zastosowania art. 7 w związku z art. 10”), która została wprowadzona w ramach procedury sprostowania (Dz.U. 2010, L 43, s. 7) (zmiana, w ramach której wprowadzono modyfikację o charakterze nietechnicznym oraz istotnie zmieniono treść tego przepisu, stanowiąc, że zrównanie płatności bezpośrednich w nowych i starych państwach członkowskich ma nastąpić w 2012 r.), narusza zasady prawa Unii Europejskiej, między innymi zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa, dobrej administracji i niedyskryminacji?

                           d)

                           Czy słowo „dydis” [„poziom”] użyte w art. 1c zawartym w rozdziale 6.A („Rolnictwo”) pkt 27 b) załącznika II do aktu akcesyjnego ma to samo znaczenie co słowo „lygis” [„poziom”] użyte w art.132 ust. 2 akapit ostatni rozporządzenia nr 73/2009?

               3.

               Czy decyzja wykonawcza Komisji i dokument roboczy Komisji DS/2011/14/REV 2, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i które nie zawierają wystarczającego uzasadnienia (zostały one przyjęte wyłącznie w oparciu o założenie, że w 2012 r. poziom płatności bezpośrednich w nowych i starych państwach członkowskich został wyrównany), są sprzeczne z aktem akcesyjnym i czy naruszają one zasady prawa Unii Europejskiej, miedzy innymi zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz dobrej administracji? Jeśli tak, to czy należy stwierdzić nieważność art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji, jako sprzecznego z rozporządzeniem nr 73/2009 i aktem akcesyjnym?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, L 30, s.16).


title: Sprawa T-203/17: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2017 r. – GY/Komisja

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/32

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2017 r. – GY/Komisja
   (Sprawa T-203/17)
   (2017/C 195/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: GY (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej EPSO/AD/293/14 z dnia 23 grudnia 2016 r., mocą której strona skarżąca nie została dopuszczona do oceny zintegrowanej;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej kwoty oszacowanej ex aequo et bono na 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez komisję konkursową obowiązku uzasadnienia w związku z tym, że nie przedstawiła stronie skarżącej kryteriów oceny, które przyjęła w celu wykonania wyroku z dnia 20 lipca 2016 r., GY/Komisja, F-123/15, EU:F:2016:160.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez komisję konkursową ogłoszenia o konkursie, w zakresie w jakim arbitralnie ograniczyła swoją ocenę doświadczenia zawodowego skarżącego, opierając się w odniesieniu do trzech zagadnień jedynie na długości tego doświadczenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący licznych oczywistych błędów w ocenie popełnionych przez komisję konkursową, które miały wpływ na niezgodność z prawem decyzji przyznającej mu tylko 17 punktów na 56 (przy ustaleniu progu na 22 punkty).


title: Sprawy połączone C-288/09 i C-289/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — British Sky Broadcasting Group plc (C-288/09), Pace plc (C-289/09) przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs (Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Urządzenia do odbioru i dekodowania satelitarnej telewizji cyfrowej z funkcją zapisu — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 12 ust. 5 lit. a) pkt i) oraz art. 12 ust. 6 — Ważność w czasie wiążącej informacji taryfowej)

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — British Sky Broadcasting Group plc (C-288/09), Pace plc (C-289/09) przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawy połączone C-288/09 i C-289/09) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Urządzenia do odbioru i dekodowania satelitarnej telewizji cyfrowej z funkcją zapisu - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 12 ust. 5 lit. a) pkt i) oraz art. 12 ust. 6 - Ważność w czasie wiążącej informacji taryfowej)
   2011/C 179/03
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: British Sky Broadcasting Group plc (C-288/09), Pace plc (C-289/09)

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Wykładnia Nomenklatury scalonej — Pozycje nr 8528 71 13 (Aparatura z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierająca modem dostępu do Internetu i posiadająca funkcję wymiany interaktywnej, nadająca się do odbioru sygnałów telewizyjnych [(set-top boxes with communication function)] i nr 8521 90 00 [„Pozostałe” obejmujące urządzenia bez ekranu przystosowane do odbioru sygnałów telewizyjnych, tak zwane „set-top boksy”; które zawierają urządzenie wykonujące funkcję zapisu lub odtwarzania (na przykład dysk twardy lub napęd DVD)] — „Set top boksy” („STB”) przeznaczone do odbioru i dekodowania sygnału telewizji cyfrowej przez satelitę, z funkcją komunikacji i wyposażone w dysk twardy

      Sentencja

               1)

               Wykładni Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. i rozporządzeniem Komisji 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. należy dokonywać w ten sposób, iż set-top boksy z funkcją komunikacyjną i napędem dysku twardego takie jak Sky+ box model DRX 280 są objęte podpozycją 8528 71 13 pomimo uwag wyjaśniających do Nomenklatury scalonej.

               2)

               Wykładni art. 12 ust. 5 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. oraz art. 12 ust. 1 i ust. 2 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 12/97 z dnia 18 grudnia 1996 r. należy dokonywać w ten sposób, iż organy celne są zobowiązane do wydawania wiążących informacji taryfowych, które są zgodne z uwagami wyjaśniającymi do Nomenklatury scalonej. Jeżeli pomiędzy organami tymi oraz podmiotami gospodarczymi brak jest porozumienia w przedmiocie zgodności tych not z Nomenklaturą scaloną i w przedmiocie klasyfikacji towarów, do podmiotów gospodarczych należy odwołanie się do właściwego organu zgodnie z art. 243 rozporządzenia nr 2913/92 w brzmieniu zmienionym. Sąd, do którego wystąpiono orzeka w przedmiocie klasyfikacji towaru, w razie potrzeby po zadaniu Trybunałowi pytania prejudycjalnego na warunkach przewidzianych w art. 267 TFUE. Ponadto państwo członkowskie, któremu podlegają wspomniane organy ma możliwość wystąpienia do komitetu przewidzianego w art. 247 rozporządzenia nr 2913/92 w brzmieniu zmienionym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 rozporządzenia nr 2658/87 zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r.

               3)

               Wykładni art. 12 ust. 5 lit. a) pkt i) rozporządzenia nr 2913/92 zmienionego rozporządzeniem nr 82/97 należy dokonywać w ten sposób, iż rozporządzenie nr 1549/2006 musi być uważane za rozporządzenie w rozumieniu tego przepisu. Wiążąca informacja taryfowa, która stała się sprzeczna z Nomenklaturą scaloną z powodu wejścia w życie rozporządzenia nr 1549/2006, utraciła ważność po dniu, w którym weszło ono w życie.

               4)

               Wykładni art. 12 ust. 6 rozporządzenia nr 2913/92 zmienionego rozporządzeniem nr 82/97 należy dokonywać w ten sposób, że gdy zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 2658/87 zmienionego rozporządzeniem nr 254/2000 przyjmowane jest rozporządzenie zmieniające Nomenklaturę scaloną, które nie określa terminu, w jakim osoba, której udzielono tracącej ważność wiążącej informacji taryfowej, może mimo tego posługiwać się nią dalej, osoba ta nie może dalej się nią posługiwać.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa T-24/10: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2010 r. — CECA S.A. przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/43

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2010 r. — CECA S.A. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-24/10)
   2010/C 100/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CECA SA (La Garenne Colombes, Francja) (przedstawiciele: J. Joshua, Barrister, adwokat E. Aliende Rodríguez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i 2 decyzji Komisji C(2009) 8682 z dnia 11 listopada 2009 r w części, w jakiej dotyczy ona skarżącej, a w każdym razie stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 w zakresie, w jakim stanowi on, że skarżąca uczestniczyła w naruszeniu dotyczącym sektora stabilizatorów cynowych w okresie od dnia 16 marca 1994 r. do dnia 31 marca 1996 r.,

               —

               uchylenie grzywien nałożonych na skarżącą w art. 2;

               —

               w przypadku, gdy Sąd nie uchyli w całości grzywien, istotne obniżenie ich wysokości w ramach nieograniczonego kompetencji orzeczniczej Sądu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 11 listopada 2009 r w sprawie COMP/38.589–Stabilizatory termiczne, w której Komisja uznała, że skarżąca uczestniczyła w dwóch odrębnych naruszeniach art. 81 WE (obecnie art. 101 TFUE), z których jedno dotyczyło sektora stabilizatorów cynowych, a drugie — sektora ESBO, i nałożyła grzywnę w odniesieniu do każdej kategorii produktu.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze, wskazuje, że — w przypadku właściwego zastosowania art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) — postępowanie w sprawie Akzo (2) nie zawiesiło biegu terminu, a uprawnienia Komisji do nałożenia grzywien uległy przedawnieniu w odniesieniu do obydwu naruszeń z uwagi na dziesięcioletni okres wynikający z zasady „podwójnego przedawnienia”. Skarżąca uważa, iż Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że postępowanie przed Sądem w sprawie Akzo spowodowało zawieszenie biegu terminu, i niesłusznie uznała, iż dziesięcioletni termin przedawnienia określony w art. 25 ust. 5 wyżej wymienionego rozporządzenia mógł zostać przedłużony w niniejszej sprawie.

               Po drugie, skarżąca twierdzi, że Komisja nie wykazała uzasadnionego interesu w dokonaniu deklaratywnego ustalenia naruszeń, w odniesieniu do których nie miała kompetencji do nałożenia grzywien. Skarżąca podnosi, że w rzeczywistości art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 pozwala Komisji na deklaratywne ustalenie, iż doszło do popełnienia naruszenia, w przypadku gdy nie nakłada grzywny, pod warunkiem że został wykazany uzasadniony interes Komisji.

               Po trzecie, i niezależnie od dwóch poprzednich zarzutów, skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności deklaratywnego ustalenia poczynionego w art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym uczestniczyła ona w naruszeniu dotyczącym sektora stabilizatorów cynowych w okresie od dnia 16 marca 1994 r. do dnia 31 marca 1996 r., i kwestionuje by Komisja wykazała istnienie uzasadnionego interesu w dokonaniu tegoż ustalenia.

               Po czwarte, w przypadku gdy Sąd nie uchyli w całości grzywien, skarżąca twierdzi, że Komisja nie wykazała trwania naruszenia po dniu 23 lutego 1999 r., a zatem grzywna nałożona w związku z drugim okresem istnienia kartelu powinna zostać obniżona w celu odzwierciedlenia krótszego okresu trwania naruszeń.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1)

      (2)  Wyrok Sądu z dnia 17 września 2007 r. w sprawach połączonych T-125/03 i T-253/03 Akzo Nobel Chemicals i Akcros Chemicals przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-3523.


title: Sprawa C-386/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 12 lipca 2016 r. – UAB Toridas/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos i Kauno apskrities valstybinė mokesčių inspekcija

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 12 lipca 2016 r. – UAB Toridas/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos i Kauno apskrities valstybinė mokesčių inspekcija
   (Sprawa C-386/16)
   (2016/C 343/47)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu w przedmiocie środka zaskarżenia: UAB Toridas

      Druga strona postępowania: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos, Kauno apskrities valstybinė mokesčių inspekcija

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 138 ust. 1, art. 140 lit. a) lub art. 141 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z m.in. art. 33 i art. 40 tejże dyrektywy powinny być interpretowane w ten sposób, że w okolicznościach takich jak obecnie rozpatrywane (w postępowaniu głównym) dostawa towarów przez podatnika z siedzibą w pierwszym państwie członkowskim musi podlegać zwolnieniu na podstawie tychże przepisów w przypadku, w którym przed zawarciem transakcji dostawy nabywca (tj. osoba zarejestrowana jako podatnik w drugim państwie członkowskim) wyraża zamiar natychmiastowej sprzedaży tych towarów przed wywiezieniem ich z pierwszego państwa członkowskiego podatnikowi z siedzibą w trzecim państwie członkowskim, do którego przedmiotowe towary są transportowane (wysyłane) do tegoż trzeciego państwa członkowskiego?

               2)

               Czy na odpowiedź na pytanie 1 wpływa okoliczność, że część towarów uległa przetworzeniu stosownie do poleceń podatnika z siedzibą (zarejestrowanego do celów podatkowych) w drugim państwie członkowskim przed ich wywozem do trzeciego państwa członkowskiego?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-656/11 R: Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 16 lutego 2012 r. — Morison Menon Chartered Accountants i in. przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/13

         Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 16 lutego 2012 r. — Morison Menon Chartered Accountants i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-656/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2012/C 109/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Morison Menon Chartered Accountants (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie), Morison Menon Chartered Accountants — Dubai Office (Dubaj) i Morison Menon Chartered Accountants — Sharjah Office (Szardża, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci H. Viaene, T. Ruys i D. Gillet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.M. Joséphidès i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania po pierwsze rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11) oraz po drugie decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71) w zakresie w jakim na mocy tych aktów w wykazie osób i podmiotów, których fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone umieszczono podmiot o nazwie „Morison Menon Chartered Accountant”.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-577/08: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — Progres przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/65

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — Progres przeciwko Komisji
   (Sprawa T-577/08)
   (2009/C 44/110)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Proges srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Falcetta)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i wszelkich środków z niej wynikających oraz naprawienie szkody;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga dotyczy odmownej decyzji Komisji przyznania skarżącej, na podstawie przetargu ENV.G.1/SER/2008/0050, realizacji przedsięwzięcia, którego przedmiotem było stworzenie modeli zagospodarowania terenów, z uwzględnieniem w szczególności oddziaływania na środowisko.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że:

               —

               twierdzenie zawarte w decyzji, zgodnie z którym projekt skarżącej skupiał się wyłącznie na modelu DPSIR nie jest zgodne z prawdą, ale że w każdym razie ogłoszenie o przetargu wyraźnie wymaga spójnego posługiwania się „wskaźnikami instytucjonalnymi, społecznymi, gospodarczymi i ekologicznymi dotyczącymi dynamiki zagospodarowania terenów” podczas gdy DPSIR jest instrumentem, który jest wykorzystywany w skali międzynarodowej w celu zarządzania tymi wskaźnikami i ich integracji. Ponadto DPSIR został stworzony i wykorzystywany z sukcesem przez samą Europejską Agencję Środowiska. Propozycja skarżącej jest zatem jedynie wykorzystaniem modelu DPSIR uaktualnionego zgodnie z innowacyjną metodologią, stosowanego z sukcesem w ramach licznych przedsięwzięć Organizacji Narodów Zjednoczonych i IUCN (Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Jej Zasobów);

               —

               wbrew twierdzeniom zaskarżonej decyzji, zostało wyraźnie wskazane w projekcie skarżącej, ze zostanie stworzony model zagospodarowania łączący różne modele wynikające z ramowego programu w dziedzinie badań VI;

               —

               nie istnieje żaden powód pozwalający wątpić w zaangażowanie dyrektora skarżącej w realizację przedsięwzięcia;

               —

               reprezentatywność geograficzna słusznie nie została przewidziana w ogłoszeniu o przetargu, ponieważ przedsięwzięcie nie dotyczy rozwoju, integracji czy spójności wewnątrzeuropejskiej. Nie sposób w szczególności zrozumieć na jakiej podstawie europejskie doświadczenia miły by być uważane pod kątem oceny spółki, jako bardziej znaczące niż doświadczenia we współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych i IUCN przedstawione przez skarżącą.


title: Sprawa C-402/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou – Cypr) – Cypra Ltd przeciwko Kypriaki Dimokratia (Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Zdrowie zwierząt – Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 – Produkty pochodzenia zwierzęcego przeznaczone do spożycia przez ludzi – Urzędowe kontrole – Wyznaczenie urzędowego lekarza weterynarii – Ubój zwierząt)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou – Cypr) – Cypra Ltd przeciwko Kypriaki Dimokratia
      (Sprawa C-402/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Zdrowie zwierząt - Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 - Produkty pochodzenia zwierzęcego przeznaczone do spożycia przez ludzi - Urzędowe kontrole - Wyznaczenie urzędowego lekarza weterynarii - Ubój zwierząt)
      (2015/C 016/06)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Anotato Dikastirio Kyprou

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Cypra Ltd

         Strona pozwana: Kypriaki Dimokratia

         Sentencja

      Przepisy rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one zasadniczo temu, by właściwy organ określił termin, w którym ubój zwierząt ma nastąpić, przy uwzględnieniu konieczności wyznaczenia urzędowego lekarza weterynarii w celu sprawowania kontroli uboju, i odmówił skierowania urzędowego lekarza weterynarii w dniach i godzinach wskazanych przez ubojnię, chyba że przeprowadzenie uboju w taki dzień jest obiektywnie konieczne, co powinno zostać ustalone przez sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa T-109/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — Spa Monopole (SPA THERAPY) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPA THERAPY — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SPA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — Spa Monopole (SPA THERAPY)
   (Sprawa T-109/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPA THERAPY - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SPA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 113/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca:: L'Oréal SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Baud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci E. Cornu, L. De Brouwer i D. Moreau)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 stycznia 2007 r. (sprawa R 468/2005-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV a L’Oréal S.A.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               L’Oréal SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa C-291/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel te Brussel (Belgia) w dniu 27 lipca 2009 r. — Francesco Guarnieri & Cie przeciwko V.O.F. Vandevelde Eddy

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel te Brussel (Belgia) w dniu 27 lipca 2009 r. — Francesco Guarnieri & Cie przeciwko V.O.F. Vandevelde Eddy
   (Sprawa C-291/09)
   2009/C 267/56
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van Koophandel te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Francesco Guarnieri & Cie

      Strona pozwana: V.O.F. Vandevelde Eddy

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 28, 29 i 30 Traktatu z dnia 25 marca 1957 r. ustanawiającego Wspólnotę Europejską zakazują, by skarżąca mająca przynależność państwową Monako, która wniosła w Belgii powództwo o zapłatę rachunków za dostawę szklanek Twister i świeczek wraz z dodatkami, została na wniosek pozwanej mającej belgijską przynależność państwową zobowiązana do złożenia zabezpieczenia kosztów postępowania i odszkodowań, które mogą od niej zostać zasądzone?


title: Sprawa T-175/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lutego 2007 r. — Gordon przeciwko Komisji (Urzędnicy — Skarga o uchylenie — Sprawozdanie z przebiegu kariery — Całkowita i trwała niezdolność do pracy — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania — Skarga o odszkodowanie — Niedopuszczalność)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lutego 2007 r. — Gordon przeciwko Komisji
   (Sprawa T-175/04) (1)

   (Urzędnicy - Skarga o uchylenie - Sprawozdanie z przebiegu kariery - Całkowita i trwała niezdolność do pracy - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania - Skarga o odszkodowanie - Niedopuszczalność)
   (2007/C 82/69)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Donal Gordon (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo M. Byrne, solicitor, następnie J. Sambon, P.-P. Van Gehuchten i P. Reyniers, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji z dnia 11 grudnia 2003 r. oddalającej zażalenie wniesione na decyzję z dnia 28 kwietnia 2003 r. potwierdzającą sprawozdanie z przebiegu kariery skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz wniosek o odszkodowanie celem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Nie ma potrzeby orzekać w przedmiocie wniosku o uchylenie.

               2)

               Skarga o odszkodowanie zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004 r.


title: Sprawy połączone C-411/09 do C-420/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Nanterre — Francja) — Tereos, Vermandoise Industries SA, Sucreries de Toury et Usines annexes SA, Roquette Frères SA, Sucreries & Distilleries de Souppes — Ouvré Fils SA, Cristal Union, Lesaffre Frères SA, Sucrerie Bourdon, SAFBA, Sucreries du Marquenterre SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Nanterre — Francja) — Tereos, Vermandoise Industries SA, Sucreries de Toury et Usines annexes SA, Roquette Frères SA, Sucreries & Distilleries de Souppes — Ouvré Fils SA, Cristal Union, Lesaffre Frères SA, Sucrerie Bourdon, SAFBA, Sucreries du Marquenterre SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers
   (Sprawy połączone C-411/09 do C-420/09) (1)

   2010/C 148/40

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-81/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 20 lutego 2015 r. – Kapnoviomichania Karelia ΑΕ/Ypourgos Oikonomikon

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/42

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 20 lutego 2015 r. – Kapnoviomichania Karelia ΑΕ/Ypourgos Oikonomikon
   (Sprawa C-81/15)
   (2015/C 138/56)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kapnoviomichania Karelia ΑΕ

      Strona pozwana: Ypourgos Oikonomikon

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa 92/12/EWG (1), interpretowana w świetle ogólnych zasad prawa Unii, w szczególności zasady skuteczności, pewności prawa i proporcjonalności powinna być interpretowana w ten sposób, że stoi na przeszkodzie stosowaniu w przypadku takim jak niniejszy przepisów ustawodawczych państwa członkowskiego, takich jak art. 108 kodeksu celnego, zgodnie z którymi można uznać, że uprawniony właściciel składu podatkowego towarów, które opuściły jego skład podatkowy w ramach procedury zawieszenia poboru podatku i zostały nielegalnie wycofane z tej procedury w wyniku przemytu ponosi solidarną odpowiedzialność z tytułu zapłaty kar administracyjnych za przemyt niezależnie od kwestii, czy w chwili popełnienia naruszenia był on właścicielem towarów zgodnie z przepisami prawa prywatnego oraz kwestii, czy między sprawcami przemytu, biorącymi udział w takim obrocie towarami a uprawnionym właścicielem składu podatkowego występuje stosunek umowny, z którego można wywnioskować, że sprawcy przemytu działali z jego upoważnienia?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1).


title: Sprawa C-390/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienie Regeringsrätten, wydanego dnia 7 września 2004 r., w sprawie GöteborgsOperan AB przeciwko Skatteverket

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienie Regeringsrätten, wydanego dnia 7 września 2004 r., w sprawie GöteborgsOperan AB przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-390/04)
   (2004/C 273/33)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Regeringsrätten (Naczelny Sąd Administracyjny) (Szwecja) wydanego dnia 7 września 2004 r. w sprawie GöteborgsOperan AB przeciwko Skatteverket, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 13 września 2004 r.
   Regeringsrätten zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy jest zgodne z postanowieniami art. 17 i 19 ust. 1 akapit pierwszy, drugie tiret szóstej dyrektywy (1), aby subwencje, o których mowa w tym ostatnim przepisie, były uwzględniane przy ustalaniu prawa do odliczenia od podatku naliczonego również w takich przypadkach, gdy podatek naliczony dotyczy towarów i usług, które jedynie są wykorzystane w przypadku transakcji, dla których podatek od wartości dodanej w innej sytuacji podlega odliczeniu?
               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest pozytywna, to wnioskuje się o odpowiedź na kolejne pytanie.

               2)

               Czy jest zgodne z postanowieniem o subwencjach w art. 19 ust. 1 akapit pierwszy, drugie tiret szóstej dyrektywy, aby z powodu niezakłócania konkurencji lub z innego powodu to postanowienie miało zastosowanie jedynie do pewnych sektorów szczególnie wybranych przez Państwo Członkowskie?

               3)

               Czy postanowienie o subwencjach w art. w 19 ust. 1 akapit pierwszy, drugie tiret szóstej dyrektywy dotyczy również takiego wsparcia ekonomicznego, jakie organ regionalny udziela w sposób stały przedsiębiorstwu będącemu całkowitą własnością tego organu regionalnego w celu prowadzenia działalności kulturalnej, która mogłaby być prowadzona bezpośrednio przez organ regionalny? Czy ma to znaczenie, że wsparcie jest wypłacane przez inne przedsiębiorstwo, które jest własnością organu regionalnego i spółką matką pierwszego przedsiębiorstwa?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Sprawa T-413/11: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2011 r. — Welte — Wenu przeciwko OHIM — Komisja (Przedstawienie okręgu składającego się z 12 gwiazd na niebieskim tle)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/20

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2011 r. — Welte — Wenu przeciwko OHIM — Komisja (Przedstawienie okręgu składającego się z 12 gwiazd na niebieskim tle)
   (Sprawa T-413/11)
   2011/C 298/36
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Welte — Wenu GmbH (Neu-Ulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kahl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 12 maja 2011 r. — sprawa R 1590/2010-1;

               —

               oddalenie odwołania Unii Europejskiej od decyzji Wydziału Unieważnień wydanej w przedmiocie wniosku o unieważnienie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego EDS EUROPEAN DRIVESHAFT SERVICES (i tym samym samego wniosku);

               —

               obciążenie Unii Europejskiej kosztami postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku i postępowania odwoławczego, a pozwanego kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy zawierający okrąg składający się z 12 gwiazd na niebieskim tle dla towarów z klas 7 i 12 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 180 800

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Komisja Europejska

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Wspólnotowy znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem art. 7 rozporządzenia nr 207/2009.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Wniosek o unieważnienie rejestracji spornego wspólnotowego znaku towarowego został oddalony.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odwołanie zostało uwzględnione i rejestracja spornego znaku została unieważniona.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. g), h) i i) oraz art. 55 i 76 rozporządzenia nr 207/2009, art. 6 ter ust. 1 lit. c) konwencji paryskiej, a także zasady 37 lit. b) ppkt iv) rozporządzenia nr 2868/95, ponieważ wspólnotowy znak towarowy nie został zarejestrowany z naruszeniem art. 7 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-628/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 października 2010 r. w sprawie T-24/05 Alliance One International, Inc., Standard Commercial Tobacco Co., Inc., Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 29 grudnia 2010 r. przez Alliance One International, Inc., Standard Commercial Tobacco Company, Inc.

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 października 2010 r. w sprawie T-24/05 Alliance One International, Inc., Standard Commercial Tobacco Co., Inc., Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 29 grudnia 2010 r. przez Alliance One International, Inc., Standard Commercial Tobacco Company, Inc.
   (Sprawa C-628/10 P)
   2011/C 72/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Alliance One International, Inc., Standard Commercial Tobacco Company, Inc. (przedstawiciele: M. Odriozola Alén, abogado, A. João Vide, abogada)

      Druga strona postępowania: Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd, Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 października 2010 r. w sprawie T–24/05 w zakresie, w jakim Sąd oddala w nim zarzuty nieważności oparte na oczywistym błędzie w ocenie przy stosowaniu art. 101 ust. 1 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 (1), na braku dostatecznego uzasadnienia i naruszeniu zasady równego traktowania w przedmiocie ustalenia, że Alliance One International, Inc., poprzednio Standard Commercial Corp. i Standard Commercial Tobacco Co., ponosiły solidarną odpowiedzialność;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 października 2004 r. w sprawie COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie i odpowiednie obniżenie nałożonej na nie grzywny oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Po pierwsze wnoszące odwołanie podnoszą, że Komisja i Sąd w niewłaściwy sposób zastosowały art. 101 ust. 1 traktatu TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 poprzez uznanie SCC i SCT odpowiedzialnymi za naruszenie popełnione przez WWTE. W szczególności wnoszące odwołanie twierdzą, że sprawowanie wspólnej kontroli nie jest wystarczające do wykazania, że były w stanie wywierać decydujący wpływ na zachowanie WWTE w okresie przed majem 1998 r. W każdym razie nawet jeśli możliwe byłoby przypisanie odpowiedzialności w ten sposób w celu określenia podmiotu gospodarczego należałoby uwzględnić obydwie spółki dominujące sprawujące wspólną kontrolę. Tytułem żądania ewentualnego wnoszące odwołanie podnoszą, że poprzez brak dostatecznego uzasadnienia uznania ich za odpowiedzialne Komisja a następnie Sąd naruszyły art. 296 TFUE. Ponadto w odniesieniu do okresu po maju 1998 r. wyrok Sądu pozbawia wnoszące odwołanie ich praw wynikających z ogólnych zasad prawa Unii, praw zawartych w EKPC i w Karcie praw podstawowych będącej obecnie częścią traktatu lizbońskiego a zatem mającej tę samą moc prawną, co prawo pierwotne.
   Po drugie wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył art. 48 § 2 regulaminu postępowania przed nim, prawo do obrony wnoszących odwołanie i art. 296 TFUE umożliwiając Komisji podniesienie nowego argumentu i zmianę jej żądań w odpowiedzi na pisemne pytanie. Wnoszące odwołanie następnie podnoszą, że Sąd nie może wyjaśniać w wyroku (a zatem ex post facto) rozumowania przyjętego w decyzji Komisji.
   Wreszcie, wnoszące odwołanie utrzymują, że traktując korzystniej inne przedsiębiorstwa Sąd naruszył zasadę równego traktowania ustanowioną w art. 20 Karty praw podstawowych. Z jednej strony wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo przy określaniu metody przypisywania odpowiedzialności, w szczególności przez przyjęcie metody dwojakiej podstawy, która posłużyła do dyskryminacji przedsiębiorstw według zasadności ich odwołania, lecz ponadto nie ustaliła wzorca. Z drugiej strony wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd zastosował metodę zmierzającą do przypisania odpowiedzialności w sposób dyskryminujący nie zastosowawszy testu dwojakiej podstawy do Universal Corporation i Universal Leaf lub nie zastosowawszy w odniesieniu do SCC i SCTC metody zastosowanej do Universal Corporation i Universal Leaf.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Wykreślenie sprawy T-52/04

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/60

         Wykreślenie sprawy T-52/04 (1)

   (2004/C 262/112)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 6 lipca 2004 r. prezes trzeciej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-52/02: Luis Escobar Guerrero przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-609/13: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2013 r. — BlackRock przeciwko OHIM (SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/33

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2013 r. — BlackRock przeciwko OHIM (SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY)
   (Sprawa T-609/13)
   2014/C 24/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BlackRock, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister, K. Gilbert i M. Blair, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 września 2013 r. w sprawie R 572/2013-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY” dla usług z klas 35 i 36 — zgłoszenie nr 11 144 748

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-326/06: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/29

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-326/06)
   (2006/C 224/54)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Enegren i R. Vidal Puig, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2001/86/WE z dnia 8 października 2001 r. uzupełniającej statut spółki europejskiej w odniesieniu do uczestnictwa pracowników (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2001/86/WE upłynął w dniu 8 października 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 284 str.22


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2004 w sprawie C-469/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Zasiłek z tytułu przerwy w pracy zawodowej — Warunek miejsca zamieszkania — Dyskryminacja pośrednia ze względu na przynależność państwową — Art. 39 WE — Art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 — Art. 73 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 7 września 2004
   w sprawie C-469/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Zasiłek z tytułu przerwy w pracy zawodowej - Warunek miejsca zamieszkania - Dyskryminacja pośrednia ze względu na przynależność państwową - Art. 39 WE - Art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 - Art. 73 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71)
   (2004/C 262/15)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-469/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: H. Michard) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnicy: A. Snoecx oraz E. Dominkovits) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego z art. 226 WE, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, J.-P. Puissochet, J. N. Cunha Rodrigues, R. Schintgen i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Uzależniając przyznanie i wypłacenie zasiłku z tytułu przerwy w pracy zawodowej, przewidzianego w prawie krajowym, od warunku, żeby dana osoba miała siedzibę lub miejsce zamieszkania w Belgii, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 39 WE, art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty oraz art. 73 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003.


title: Sprawa C-383/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 11 lipca 2016 r. – Vion Livestock BV/Staatssecretaris van Economische Zaken

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 11 lipca 2016 r. – Vion Livestock BV/Staatssecretaris van Economische Zaken
   (Sprawa C-383/16)
   (2016/C 371/03)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vion Livestock BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 4 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań (1) (rozporządzenie nr 1/2005) w związku z przepisami dotyczącymi dziennika podróży w załączniku II do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przewozu zwierząt do państwa trzeciego obejmują one dla organizatora przewozu lub opiekuna obowiązek prowadzenia dziennika podróży do miejsca przeznaczenia w tym państwie trzecim?

               2)

               Czy art. 5 i 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 817/2010 z dnia 16 września 2010 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do wymagań dotyczących przyznania refundacji wywozowych związanych z dobrostanem żywego bydła w czasie transportu (2) (rozporządzenia nr 817/2010) w związku z art. 4 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że należy żądać zwrotu refundacji wywozowych, jeżeli dziennik podróży nie jest prowadzony do miejsca przeznaczenia w państwie trzecim w tego względu, że przewoźnik wykonał przewidziany w pkt 7 załącznika II do rozporządzenia nr 1/2005 obowiązek przekazania dziennika podróży urzędowemu lekarzowi weterynarii w miejscu wyjścia [z terytorium Unii]?

               3)

               Czy art. 5 i 7 rozporządzenia nr 817/2010 w związku z art. 4 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że należy żądać zwrotu refundacji wywozowych, jeżeli eksporter nie może wykazać, że spełnił wymogi rozporządzenia nr 1/2005 w sytuacji, w której lekarz weterynarii nie może sprawdzić w ramach kontroli, które ma przeprowadzić zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 817/2010 w państwie trzecim, czy plan podróży (dziennik podróży) jest zadowalający, tj. czy zastosowano się do przepisów rozporządzenia nr 1/2005, (i w konsekwencji nie może on również potwierdzić, że wynik tej kontroli jest zadowalający) z tego względu, że przewoźnik przekazał dziennik podróży urzędowemu lekarzowi weterynarii w miejscu wyjścia [z terytorium Unii]?

      (1)  Dz.U. 2005, L 3, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2010, L 245, s. 16.


title: Sprawa C-309/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 września 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 września 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-309/08) (1)

   2010/C 11/33

      Język postępowania: polski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa F-31/11: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2011 r. — ZZ przeciwko CEDEFOP

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/33

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2011 r. — ZZ przeciwko CEDEFOP
   (Sprawa F-31/11)
   2011/C 186/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektor CEDEFOP o zakończeniu zatrudnienia skarżącego i żądanie naprawienia poniesionej szkody i doznanej krzywdy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 kwietnia 2010 r. dyrektor CEDEFOP o zakończeniu zatrudnienia skarżącego;

               —

               zasądzenie od CEDEFOP wypłaty — z tytułu naprawienia szkody ze względu na brak przywrócenia do pracy lub do chwili ewentualnego przywrócenia do pracy — różnicy między z jednej strony wynagrodzeniem i emeryturą, które otrzymywałby, gdyby pozostał na służbie po dniu 15 listopada 2010 r., a z drugiej strony ewentualnymi wynagrodzeniami lub zasiłkiem dla bezrobotnych oraz emeryturą, które otrzymywałby po tym dniu;

               —

               zasądzenie od CEDEFOP wypłaty kwoty wycenionej tymczasowo na 35 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               obciążenie CEDEFOP kosztami postępowania.


title: Sprawa T-509/10: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2010 r. — Manufacturing Support & Procurement Kala Naft przeciwko Radzie

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/57

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2010 r. — Manufacturing Support & Procurement Kala Naft przeciwko Radzie
   (Sprawa T-509/10)
   ()
   2010/C 346/111
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran (Teheran, Iran) (przedstawiciele: F. Esclatine i S. Perrotet, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 26 lipca 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w całości;

               —

               obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca będąca spółką handlową prowadzącą działalność w dziedzinie przemysłu naftowego wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2010/413/WPZiB (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 (2) dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej, w zakresie w jakim nazwa skarżącej umieszczona jest w wykazie osób, podmiotów i jednostek, których środki finansowe i zasoby gospodarcze zostały na podstawie tego przepisu zamrożone.
   W uzasadnieniu skarżąca podnosi osiem zarzutów dotyczących:

               —

               naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ Rada oparła się na niejasnych, nieprecyzyjnych i niemożliwych do sprawdzenia okolicznościach;

               —

               naruszenia praw podstawowych skarżącej, w zakresie w jakim i) skarżąca była zobowiązana w celu obrony do przedstawienia dowodu negatywnego na to, że nie przyczyniła się do rozwoju irańskiego programu jądrowego ii) skarżącej przysługiwał bardzo krótki termin na przedstawienie wniosku o ponowne zbadanie oraz iii) skarżąca była pozbawiona przysługującego jej prawa do skutecznej ochrony sądowej i prawa własności z uwagi na to, iż skarżąca nie miała dostępu do informacji znajdujących się w aktach jej sprawy;

               —

               braku kompetencji, ze względu to, że Rada była kompetentna tylko do przyjęcia środków dodatkowych do rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1929 (2010); tymczasem rezolucja ta nie stanowi żadnego środka dotyczącego przemysłu naftowego;

               —

               nadużycia władzy, ponieważ zaskarżona decyzja hamuje wszystkie operacje wykonywane przez skarżącą na terytorium Unii Europejskiej, w tym zakup nieistotnego sprzętu wykraczając w ten sposób poza to, co przewidziano w art. 4 zaskarżonej decyzji;

               —

               naruszenia prawa, ponieważ wprowadzenie do obrotu produktów podwójnego zastosowania nie może uzasadnić środka w postaci zamrożenia funduszy danej jednostki, gdyż owa jednostka nie przyczynia się w rzeczywistości do rozwoju irańskiego programu jądrowego;

               —

               istotnej nieprawidłowości ustaleń faktycznych ze względu na to, że skarżąca nie zakupiła żadnych towarów, które mogą dotyczyć irańskiego programu jądrowego;

               —

               oczywistego błędu w ocenie ze względu na to, że ograniczenia prawa własności skarżącej i jej prawa do prowadzenia działalności gospodarczej nie są uzasadnione żadnym interesem ogólnym i są nieproporcjonalne do zamierzonego celu;

               —

               brak podstawy prawnej dla zaskarżonego rozporządzenia w konsekwencji stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

      (1)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25).


title: Sprawa T-128/16: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2016 r. – SureID/EUIPO (SUREID)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/29

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2016 r. – SureID/EUIPO (SUREID)
   (Sprawa T-128/16)
   (2016/C 175/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SureID Inc. (Hillsboro, Oregon, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: B. Brandreth, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SUREID” – zgłoszenie nr 13 698 675

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2016 r. w sprawie R 1478/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przed Izbą Odwoławczą i przed Sądem.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-418/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 7 lipca 2010 r. w sprawie T-60/09 Herhof-Verwaltungsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM: Stabilator sp. z o.o., wniesione w dniu 23 sierpnia 2010 r. przez Herhof-Verwaltungsgesellschaft mbH

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 7 lipca 2010 r. w sprawie T-60/09 Herhof-Verwaltungsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM: Stabilator sp. z o.o., wniesione w dniu 23 sierpnia 2010 r. przez Herhof-Verwaltungsgesellschaft mbH
      (Sprawa C-418/10 P)
      ()
      (2010/C 288/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Herhof-Verwaltungsgesellschaft mbH (przedstawiciele: adwokaci A. Zinnecker i S. Müller)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Stabilator sp. z o.o.

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie T-60/09;

                  —

                  wydanie wyroku kończącego postępowanie w sprawie, uwzględniając żądania wnoszącej odwołanie przedstawione przez nią w pierwszej instancji;

                  —

                  ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i skierować sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  obciążenie kosztami drugiej strony postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1)

                  Wnosząca odwołanie podnosi, po pierwsze, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wewnętrznie sprzeczne: Sąd uznaje z jednej strony, że Izba Odwoławcza ograniczyła się do zbadania, jakiego rodzaju przedsiębiorstwa oferują sporne towary i usługi, a w konsekwencji mogła popełnić błąd w ocenie przy określaniu kręgu tych przedsiębiorstw w wyniku zbyt zawężającej interpretacji wykazu towarów i usług zarejestrowanego dla wcześniejszego znaku towarowego spowodowanej postrzeganiem owych towarów i usług jako całości. Po drugie, stwierdza on, że kwestia, czy Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie, może zostać rozstrzygnięta jedynie po przeprowadzeniu analizy „ustaleń Izby Odwoławczej dotyczących każdego z towarów i każdej z usług, dla których dokonano zgłoszenia” i podejmuje następnie takie badanie, mimo że nie zostało ono przeprowadzone przez Izbę Odwoławczą, dochodząc do wniosku, że Izba Odwoławcza nie popełniła błędu w ocenie. Ta niespójność działa na niekorzyść wnoszącej odwołanie, ponieważ Sąd w ramach przeprowadzanych przez niego szczegółowych porównań zawsze odwołuje się ostatecznie do „całościowego porównania” dokonanego przez Izbę Odwoławczą na podstawie rodzajów działalności, prowadząc w konsekwencji również w tym zakresie do zawężającej interpretacji wykazu towarów i usług objętych wcześniejszą rejestracją.

                  2)

                  Po drugie, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ, opierając się na całościowym porównaniu dokonanym przez Izbę Odwoławczą na podstawie rodzajów działalności, w ramach każdego przeprowadzonego przez niego szczegółowego porównania zawężająco interpretuje wykazy towarów i usług kolidujących ze sobą znaków i w rezultacie wypacza treść tych wykazów i okoliczności, które należy z nich wywieść, takie jak charakter, przeznaczenie, sposób używania i adresaci danych towarów lub usług.

                  3)

                  Po trzecie, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył art. 65 rozporządzenia nr 207/2009 i regulamin postępowania, a w szczególności wspólnotową zasadę prawa do bycia wysłuchanym, która znajduje wyraz we wspomnianych przepisach, uznając niektóre z przedłożonych mu dokumentów za niedopuszczalne, mimo że wnosząca odwołanie nie mogła się na nie powołać w postępowaniu przed OHIM, ponieważ nie mogła przewidzieć, że OHIM dokona porównania towarów i usług zamieszczonych na wykazach w sposób całościowy, a nie szczegółowy.


title: Sprawa C-158/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Johan van Leendert Holding BV przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Johan van Leendert Holding BV przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
   (Sprawa C-158/10) (1)

   2011/C 211/39
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa T-200/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  9 listopada 2005 r.  — Regione autonoma della Sardegna przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Środki władz włoskich mające na celu naprawienie szkód spowodowanych chorobą niebieskiego języka owiec [blue tongue] — Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 listopada 2005 r. — Regione autonoma della Sardegna przeciwko Komisji
   (Sprawa T-200/04) (1)

   (Pomoc państwa - Środki władz włoskich mające na celu naprawienie szkód spowodowanych chorobą niebieskiego języka owiec [blue tongue] - Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym)
   (2006/C 48/57)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Regione autonoma della Sardegna [Przedstawiciele: D. Dodaro i S. Cianciullo, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2004)471 wersja ostateczna z dnia 16 marca 2004 r. dotyczącej systemu pomocy, który Włochy zamierzają wprowadzić na rzecz spółdzielni przetwórczych i handlowych w celu naprawienia szkód spowodowanych chorobą niebieskiego języka (blue tongue) (art. 5 ustawy nr 22 Regionu Sardynii z dnia 17 listopada 2000 r.)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.08.2004


title: Sprawa C-108/07 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 kwietnia 2008 r. — Ferrero Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Cornu SA Fontain (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FERRO — Sprzeciw uprawnionego do wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego FERRERO — Dowód na charakter wysoce odróżniający wcześniejszego znaku towarowego)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 kwietnia 2008 r. — Ferrero Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Cornu SA Fontain
   (Sprawa C-108/07 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FERRO - Sprzeciw uprawnionego do wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego FERRERO - Dowód na charakter wysoce odróżniający wcześniejszego znaku towarowego)
   (2008/C 142/12)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Ferrero Deutschland GmbH (przedstawiciel: M. Schaeffer, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Rassat, pełnomocnik), Cornu SA Fontain
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie T-310/04 Ferrero Deutschland przeciwko OHIM i Cornu, mającej za przedmiot skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie R 540/2002-4 dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ferrero OHG mbH a Cornu SA Fontain — Wykładnia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. (Dz.U. L 1994, str. 1) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do dwóch znaków towarowych — Przeciętny stopień podobieństwa między znakami towarowymi — Niewielki stopień podobieństwa między towarami — Odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego
   Sentencja

               1)

               Uchyla się wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie T-310/04 Ferrero Deutschland przeciwko OHIM i Cornu.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie R 540/2002-4.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) oraz Cornu SA Fontain ponoszą koszty postępowania odwoławczego.

               4)

               Ferrero Deutschland GmbH ponosi koszty własne związane z postępowaniem w pierwszej instancji z wyłączeniem kosztów interwencji Cornu SA Fontain.

               5)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) ponosi koszty własne związane z postępowaniem w pierwszej instancji z wyłączeniem kosztów interwencji Cornu SA Fontain.

               6)

               Cornu SA Fontain ponosi koszty własne oraz koszty wniesionej przezeń interwencji poniesione przez Ferrero Deutschland GmbH oraz przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa F-80/07: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Economidis przeciwko Komisji

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/31

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Economidis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-80/07)
   (2007/C 235/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Ioannis Economidis (Woluwé-St-Etienne, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, J.-N. Louis, A. Coolen i E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej reorganizacji dyrekcji generalnej RTD w zakresie, w jakim dotyczy ona obsadzenia w szczególności stanowisk kierowników wydziałów F.1 „Aspekty horyzontalne i koordynacja” i F.5 „Biotechnologia zdrowia”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W październiku 2006 r., w ramach reorganizacji DG RTD, Komisja powołała panów H i X na stanowiska kierowników wydziałów F.1 i F.5. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2006 r. wydanym w sprawie F-122/05 Economidis przeciwko Komisji (1) Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 23 grudnia 2004 r. dotyczącej powołania pana H. na stanowisko kierownika wydziału „Biotechnologia i genomika stosowana”, będącego jednym z wydziałów tejże DG sprzed reorganizacji.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi po pierwsze naruszenie art. 233 WE, w zakresie, w jakim ze względu na reorganizację tej DG Komisja twierdzi, że wykonanie przez nią wyroku z dnia 14 grudnia 2006 r. jest niemożliwe. Zdaniem skarżącego, jako że stwierdzona została nieważność decyzji z dnia 23 grudnia 2004 r. pan H. nie mógł był zostać ponownie powołany na kierownika wydziału w ramach reorganizacji odnośnej DG.
   Ponadto skarżący podnosi, że zachodzi jedna z dwóch ewentualności: albo wydział „Biotechnologia i genomika stosowania” wciąż istnieje, tyle tylko, że pod inną nazwą i realizuje na nowo określone zadania, albo też wydział ten został zlikwidowany. W pierwszym przypadku administracja ma obowiązek wykonania wyroku z dnia 14 grudnia; w drugim — administracja powinna była wszcząć procedurę w sprawie obsadzenia stanowisk kierowników wydziałów, które miała objąć reorganizacja i umożliwić skarżącemu złożenie swojej kandydatury. Nie przeprowadzając procedury w sprawie obsadzenia stanowiska pozwana naruszyła art. 4, 7, 27 i 29 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz zasadę przewidywalności kariery.

      (1)  Dz.U. C 331 z 30.12.2006, str. 47.


title: Sprawa F-21/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 marca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o odszkodowanie — Niezgodność z prawem — Przesłanie pisma dotyczącego kosztów postępowania adwokatowi, który reprezentował skarżącego w tym postępowaniu — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej — Artykuł 94 regulaminu postępowania)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/28

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 marca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-21/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o odszkodowanie - Niezgodność z prawem - Przesłanie pisma dotyczącego kosztów postępowania adwokatowi, który reprezentował skarżącego w tym postępowaniu - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej - Artykuł 94 regulaminu postępowania)
   2012/C 138/59
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, adwokat A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego mającego na celu uzyskanie odszkodowania w związku z okolicznością, że pozwana wysłała pismo dotyczące skarżącego adwokatowi, który już nie był jego przedstawicielem.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Luigi Marcuccio zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

               3)

               Zasądza się zapłatę przez L. Marcuccio na rzecz Sądu do spraw Służby Publicznej kwoty 2000 EUR.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010, s. 57.


title: Sprawa T-398/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 lipca 2011 r. — Fapricela przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Decyzja Komisji nakładająca grzywnę — Gwarancja bankowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Szkoda finansowa — Brak wyjątkowych okoliczności — Brak pilnego charakteru)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/20

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 lipca 2011 r. — Fapricela przeciwko Komisji
   (Sprawa T-398/10 R)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Decyzja Komisji nakładająca grzywnę - Gwarancja bankowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Szkoda finansowa - Brak wyjątkowych okoliczności - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 282/41
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Fapricela — Indústria de Trefilaria, S.A. (Ançã, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci M. Gorjão-Henriques i S. Roux)
   Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, P. Costa de Oliveira i V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Marques Mendesa)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2011) 4387, wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.344 — Stal sprężająca), a także wniosek o zwolnienie z obowiązku ustanowienia gwarancji bankowej w celu uniknięcia natychmiastowego ściągnięcia grzywny nałożonej na podstawie art. 2 rzeczonej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-688/14: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Airport Handling przeciwko Komisji

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Airport Handling przeciwko Komisji
   (Sprawa T-688/14)
   2014/C 388/32
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Airport Handling SpA (Somma Lombardo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Cafari Panico i F. Scarpellini)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji C(2014) 4537 wersja ostateczna z dnia 9 lipca 2014 r., na której podstawie Komisja Europejska wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w przypadku SA.21420 (2014/NN) w odniesieniu do spółki Airport Handling S.p.A.;

               —

               ewentualnie, na wypadek gdyby uwzględnione zostały tylko niektóre zarzuty podniesione w niniejszej skardze, stwierdzenie częściowej nieważności wyżej wymienionej decyzji;

               —

               w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia i błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE

                           —

                           Skarżąca powołuje się na wadę decyzji polegającą na tym, że Komisja błędnie przyjęła, iż Airport Handling S.p.A. jest następcą SEA Handling na podstawie domniemanego stosunku ciągłości gospodarczej między obiema spółkami i wskutek tego błędnego założenia wydała decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego.

               2.

               Zarzut drugi także dotyczący naruszenia i błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że decyzja jest o tyle błędna, o ile Komisja przyjęła, iż zasilenie kapitału Airport Handling S.p.A. może stanowić pomoc państwa niezgodną z rynkiem i na podstawie tego błędnego założenia wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek przeprowadzenia bezstronnego i starannego badania informacji będących w jej posiadaniu i nie uczyniła zadość wymogowi wyważenia wchodzących w grę interesów.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 listopada 2004 r. w sprawie T-393/02 Henkel KGaA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Trójwymiarowy znak towarowy — Kształt białego i przezroczystego flakonu — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/19

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 24 listopada 2004 r.
   w sprawie T-393/02 Henkel KGaA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Trójwymiarowy znak towarowy - Kształt białego i przezroczystego flakonu - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 31/38)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-393/02, Henkel KGaA, z siedzibą w Düsseldorfie (Niemcy), reprezentowanej przez adwokat C. Osterrieth, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez U. Pfleghara i G. Schneidera, działających w charakterze pełnomocników, mającej za przedmiot skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2002 r. (sprawa R 313/2001-4), dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia, na które składa się forma białego i przezroczystego flakonu, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 24 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 października 2002 r. (sprawa R 313/2001-4) jest nieważna.

               2)

               Strona pozwana zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003.