title: Sprawa C-484/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Fiscale eenheid Koninklijke Ahold NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Pierwsza i szósta dyrektywa VAT — Zasada neutralności podatkowej i proporcjonalności — Zasady dotyczące zaokrąglania kwot podatku VAT — Zaokrąglanie w dół od poszczególnego artykułu)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Fiscale eenheid Koninklijke Ahold NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-484/06) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Pierwsza i szósta dyrektywa VAT - Zasada neutralności podatkowej i proporcjonalności - Zasady dotyczące zaokrąglania kwot podatku VAT - Zaokrąglanie w dół od poszczególnego artykułu)
   (2008/C 223/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fiscale eenheid Koninklijke Ahold NV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 11 część A ust. 1 lit. a) i art. 22 ust. 3 lit. b) zdanie pierwsze i ust. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstwa państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s.1) oraz art. 2 ust. 1 i 2 pierwszej dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. L 71, s. 1301) — Zasady dotyczące zaokrąglania kwot podatku od wartości dodanej
   Sentencja

               1)

               W braku szczególnego uregulowania wspólnotowego, to do państw członkowskich należy ustalenie zasad i metod zaokrąglania kwot podatku VAT, przy czym państwa te są zobowiązane w trakcie tego ustalania do przestrzegania zasad, na których opiera się wspólny system tego podatku, w szczególności zasady neutralności podatkowej oraz zasady proporcjonalności.

               2)

               Prawo wspólnotowe, na chwilę obecną, nie zawiera żadnego szczególnego obowiązku, na podstawie którego państwa członkowskie są zobowiązane do zezwolenia podatnikom na zaokrąglanie kwot podatku VAT w dół od poszczególnego artykułu.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-100/06: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2007 r. — Rajani (Dear!Net Online) przeciwko OHIM — Artoz-Papier (ATOZ)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/12

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2007 r. — Rajani (Dear!Net Online) przeciwko OHIM — Artoz-Papier (ATOZ)
   (Sprawa T-100/06)
   (2007/C 235/21)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Deepak Rajani (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Dustmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Artoz-Papier AG (Lenzburg, Szwajcaria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 stycznia 2006 r. (sprawa R 1126/2004-2);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Deepak Rajani

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny wspólnotowy znak towarowy „ATOZ” dla usług należących do klas 35 i 41 — zgłoszenie nr 1 319 961

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Artoz-Papier AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowy i krajowy znak towarowy „ARTOZ” dla usług należących do klas 35 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 43 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, w zakresie w jakim przyjęła ona nieprawidłową wykładnię daty rejestracji znaku towarowego. Zdaniem skarżącego taka ultra vires wykładnia prawa wspólnotowego, krajowego i międzynarodowego stanowi nadużycie władzy. Skarżący twierdzi ponadto, że decyzja Izby Odwoławczej jest niezgodna z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Wreszcie skarżący utrzymuje, że zarówno Wydział Sprzeciwów jak i Izba Odwoławcza dopuściły się istotnego naruszenia gwarancji procesowych z art. 73 i 79 rozporządzenia nr 40/94, z uwagi na brak uzasadnienia i naruszenie prawa do bycia wysłuchanym


title: Sprawa C-83/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Kronoply GmbH & Co. KG, Kronotex GmbH & Co. KG, Zellstoff Stendal GmbH, Republice Federalnej Niemiec, Land Sachsen-Anhalt (Odwołanie — Pomoc państwa — Artykuł 88 ust. 2 i 3 WE — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Przesłanki dopuszczalności — Dopuszczalne podstawy stwierdzenia nieważności — Pojęcie strony zainteresowanej — Stosunek konkurencji — Wpływ — Rynek zaopatrzenia)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Kronoply GmbH & Co. KG, Kronotex GmbH & Co. KG, Zellstoff Stendal GmbH, Republice Federalnej Niemiec, Land Sachsen-Anhalt
   (Sprawa C-83/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 88 ust. 2 i 3 WE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Przesłanki dopuszczalności - Dopuszczalne podstawy stwierdzenia nieważności - Pojęcie strony zainteresowanej - Stosunek konkurencji - Wpływ - Rynek zaopatrzenia)
   2011/C 204/09
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Gross i V. Kreuschitz, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Kronoply GmbH & Co. KG, Kronotex GmbH & Co. KG (przedstawiciele: R. Nierer i L. Gordalla, Rechtsanwälte), Zellstoff Stendal GmbH (przedstawiciele: T. Müller-Ibold i K. Karl, Rechtsanwälte), Republika Federalna Niemiec, Land Sachsen-Anhalt

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie T-388/02 Kronoply i Kronotex przeciwko Komisji, z tego względu, że Sąd uznał za dopuszczalną (choć ostatecznie oddalił) skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2002 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec pomocy przyznanej Zellstoff Stendal przez władze niemieckie na budowę fabryki ścieru drzewnego — Błędna ocena przesłanek dopuszczalności skargi zmierzającej do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji opartej na art. 88 ust. 3 WE, wniesionej przez zainteresowaną stronę w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska i spółka Zellstoff Stendal GmbH pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa T-279/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EBC (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Świadczenie usług doradczych i informatycznych na rzecz EBC — Odrzucenie oferty i decyzja o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Podstawa wyłączenia — Sytuacja, w której organ władzy krajowej powinien udzielić zezwolenia — Skarga w części oczywiście pozbawiona podstaw prawnych a w części oczywiście niedopuszczalna)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/15

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EBC
   (Sprawa T-279/06) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Świadczenie usług doradczych i informatycznych na rzecz EBC - Odrzucenie oferty i decyzja o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Podstawa wyłączenia - Sytuacja, w której organ władzy krajowej powinien udzielić zezwolenia - Skarga w części oczywiście pozbawiona podstaw prawnych a w części oczywiście niedopuszczalna)
   2009/C 233/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i N Keramidas, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. von Lindeiner i G. Gruber, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego („EBC”) z dnia 31 lipca 2006 r. o odrzuceniu oferty przedstawionej przez skarżącą w ramach procedury negocjacyjnej dotyczącej usług doradztwa i rozwoju technologii informatycznych na rzecz EBC oraz decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa F-77/12: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/18

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-77/12)
   2012/C 319/32
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat R. Nedin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie niedopuszczenia skarżącej do egzaminów w ramach konkursu EPSO/AD/208/11.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji oddalającej zażalenie z dnia 18 stycznia 2012 r. i decyzji komisji konkursowej z dnia 10 maja 2012 r., ponieważ są one wbrew zasadom równego traktowania i równości szans, oraz usunięcie skutków prawnych zaskarżonych decyzji.


title: Sprawa F-117/07: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2007 r. — Kolountzios przeciwko Komisji

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/48

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2007 r. — Kolountzios przeciwko Komisji
   (Sprawa F-117/07)
   (2007/C 315/93)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Kolountzios (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 maja 2007 r. oddalającej żądanie skarżącego dotyczące obliczenia wartości uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącego przed wstąpieniem do służby Komisji w drachmach, w greckich zakładach ubezpieczeń społecznych TMSEDE i ELPP, w oparciu o zaktualizowaną średnią stawkę przeliczeniową określoną przez Komisję w celu uwzględniania fluktuacji drachmy w okresie składkowym;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący, urzędnik w grupie zaszeregowania AD 12, stopień 4, podnosi trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy niezgodności z prawem ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego (w szczególności art. 7 ust. 3) i w razie potrzeby niezgodności z prawem tego przepisu regulaminu pracowniczego.
   Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów dotyczących wprowadzenia euro (Dz.U. L 162, str. 1).
   Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasad pewności prawa, równości traktowania oraz niedyskryminacji.


title: Sprawa T-122/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 października 2008 r. — Helkon Media przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Program wspierający rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus) — Wniosek o udzielenie wsparcia finansowego — Istnienie klauzuli arbitrażowej — Potrącenie — Niedopuszczalność)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 października 2008 r. — Helkon Media przeciwko Komisji
   (Sprawa T-122/06) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Program wspierający rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus) - Wniosek o udzielenie wsparcia finansowego - Istnienie klauzuli arbitrażowej - Potrącenie - Niedopuszczalność)
   (2008/C 301/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Helkon Media AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: U. Karpenstein, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Wilms i I. Kaufmann-Bühler, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na podstawie art. 238 WE mająca na celu nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej, do której zapłaty Komisja jest zdaniem skarżącej zobowiązana na mocy umowy dotyczącej wspólnotowego wsparcia finansowego przyznanego projektowi „Dark Blue World” (Projekt 2002-4212-0103DI010006DE).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Helkon Media AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006 r.


title: Sprawa C-50/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/337/EWG — Ciążący na właściwym organie ds. ochrony środowiska obowiązek dokonania oceny skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Różne właściwe organy — Konieczność zapewnienia oceny wzajemnej zależności pomiędzy czynnikami mogącymi ulec naruszeniu bezpośrednio lub pośrednio — Zastosowanie dyrektywy do robót rozbiórkowych)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-50/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/337/EWG - Ciążący na właściwym organie ds. ochrony środowiska obowiązek dokonania oceny skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Różne właściwe organy - Konieczność zapewnienia oceny wzajemnej zależności pomiędzy czynnikami mogącymi ulec naruszeniu bezpośrednio lub pośrednio - Zastosowanie dyrektywy do robót rozbiórkowych)
   2011/C 130/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver, C. Clyne i J.B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O’Hagan, pełnomocnik, G. Simons SC, D. McGrath, BL)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 2, 3 i 4 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40) — Obowiązek opisania i ocenienia bezpośrednich i pośrednich skutków przedsięwzięcia dla elementów wymienionych w art. 3 dyrektywy

      Sentencja

               1)

               Irlandia:

                           —

                           nie dokonując transpozycji art. 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. i dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r.,

                           —

                           poprzez brak zagwarantowania, aby nastąpiło całkowite spełnienie wymogów ustanowionych w art. 2–4 dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, w zakresie, w jakim irlandzkie organy do spraw zagospodarowania przestrzennego i agencja ochrony środowiska posiadają kompetencje decyzyjne w zakresie przedsięwzięć, oraz

                           —

                           w wyniku wyłączenia robót rozbiórkowych z zakresu przepisów transponujących tę dyrektywę 85/337, zmienioną dyrektywą 2003/35,

                     uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-390/05: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 — Substancje zubażające warstwę ozonową)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/16

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-390/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 - Substancje zubażające warstwę ozonową)
   (2006/C 331/27)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: N. Dafniou, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 16 ust. 5 i 6 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. L 244, str. 1) — Odzysk, recykling, regeneracja i niszczenie substancji regulowanych — Brak określenia minimalnych wymogów co do kwalifikacji personelu odpowiedzialnego — Brak przedstawienia Komisji sprawozdania dotyczącego programów odnoszących się do wymaganych kwalifikacji
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając niezbędnych przepisów w celu określenia wymogów w zakresie minimalnych kwalifikacji personelu odpowiedzialnego za odzysk, recykling, regenerację i niszczenie substancji, które zubażają warstwę ozonową, nie przedstawiając Komisji najpóźniej do dnia 31 grudnia 2001 r. sprawozdania zawierającego dane na temat dostępnych urządzeń i ilości zużytych substancji regulowanych odzyskanych, poddanych recyklingowi, regeneracji lub zniszczonych oraz nie podejmując wszelkich środków ostrożności w celu zapewnienia corocznych kontroli pod kątem wycieków ze stacjonarnych urządzeń zawierających płyn chłodniczy w ilości powyżej 3 kg, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 16 ust. 5 i 6 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 330 z 24.12.2005.


title: Sprawa C-624/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-325/10 Iliad i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 2 grudnia 2013 r. przez Iliad SA, Free infrastructure, Free SAS

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-325/10 Iliad i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 2 grudnia 2013 r. przez Iliad SA, Free infrastructure, Free SAS
   (Sprawa C-624/13 P)
   2014/C 39/16
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Iliad, Free infrastructure, Free SAS (przedstawiciel: adwokat T. Cabot)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Francuska, Rzeczpospolita Polska, Département des Hauts-de-Seine

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie w całości wyroku wydanego przez Sąd w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-325/10 Iliad, Free infrastructure i Free przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji przez spółki Iliad, Free infrastructure i Free poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 września 2009 r. C(2009) 7426 wersja ostateczna dotyczącej rekompensaty kosztów związanych z powierzeniem usługi publicznej polegającej na stworzeniu i obsłudze ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej w departamencie Hauts-de-Seine (pomoc państwa N 331/2008 — Francja), jeżeli Trybunał uzna, że stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia;

               —

               skierowanie sprawy do Sądu, jeżeli Trybunał uzna, że stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania, w przypadku gdy Trybunał orzeknie w sprawie;

               —

               stwierdzenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, jeżeli Trybunał skieruje sprawę do Sądu do ponownego rozpoznania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swoich odwołań wnoszące odwołanie podnoszą sześć zarzutów.
   W pierwszej kolejności wnoszące odwołanie uważają, że Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie ustosunkował się do części zarzutu opartego na naruszeniu przez Komisję spoczywającego na niej obowiązku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE, odnoszącej się do wskazówki, która wynika z zobowiązań zaciągniętych przez władze francuskie i która świadczy o poważnych trudnościach napotkanych przez Komisję, na podstawie których Komisja była zobowiązana wszcząć takie formalne postępowanie wyjaśniające.
   W drugiej kolejności czynią one zarzut Sądowi, że naruszył prawo przy obliczaniu czasu trwania postępowania w zakresie wstępnego dochodzenia przeprowadzonego przez Komisję. Z jednej strony uważają one, że zgłoszenie dokonane przez Francję nie mogło zostać uznane za kompletne w wymaganym terminie i w związku z tym nie powinno było zostać wzięte pod uwagę. Z drugiej strony stoją one na stanowisku, że Sąd naruszył prawo, uznając żądanie przedstawienia „ewentualnych” uwag skierowane przez Komisję do władz francuskich jako żądanie udzielenia dodatkowych informacji w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1).
   W trzeciej kolejności wnoszące odwołanie powołują się na bezwzględną przeszkodę procesową w związku z naruszeniem prawa przez Sąd, ponieważ nie stwierdził on z urzędu, iż Komisja nie mogła uznać spornej pomocy za zgodną z traktatem, gdyż zgłoszenie tej pomocy powinno było zostać uznane za wycofane na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Jako że władze francuskie nie odpowiedziały bowiem w odpowiednich terminach na żądania udzielenia dodatkowych informacji, sporne zgłoszenie powinno było zostać wycofane na podstawie art. 5 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia. W konsekwencji zdaniem wnoszących odwołanie Komisja nie była uprawniona do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonego środka, co Sąd powinien był stwierdzić z urzędu w zaskarżonym orzeczeniu.
   W czwartej kolejności podnoszą one, że Sąd naruszył prawo przy ocenie zawodności rynku. Owo naruszenie prawa wynika z faktu, że Sąd zastosował test powszechności zamiast testu zawodności rynku wynikającego z orzecznictwa w wyroku w sprawie Olsen, który to test polega na sprawdzeniu, czy konkurenci świadczą usługę analogiczną, a nie usługę powszechną.
   W piątej kolejności wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo w ramach zastosowania w czasie przepisów prawa Unii Europejskiej do celów oceny zawodności rynku. Naruszenie prawa wynika z jednej strony ze zbadania zawodności rynku ograniczonej do danych odnoszących się do lat 2004 i 2005, zaś z drugiej strony z braku prospektywnej analizy rynku, aby sprawdzić, czy występowanie zawodności rynku jest udowodnione dla całego okresu powierzenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym.
   Wreszcie wnoszące odwołanie zarzucają Sądowi szereg sprzeczności w uzasadnieniu wyroku.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 maja 2016 r. w sprawie E-19/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu (Uchybienie zobowiązaniom państwa EOG/EFTA – Systemy uprzedniego zezwolenia na prowadzenie działalności i transgraniczne świadczenie usług – Dyrektywa 2006/123/WE – Art. 31 Porozumienia EOG – Art. 36 Porozumienia EOG – Uzasadnienie – Proporcjonalność)

text:
               2.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 66/30

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 10 maja 2016 r.
   w sprawie E-19/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Uchybienie zobowiązaniom państwa EOG/EFTA – Systemy uprzedniego zezwolenia na prowadzenie działalności i transgraniczne świadczenie usług – Dyrektywa 2006/123/WE – Art. 31 Porozumienia EOG – Art. 36 Porozumienia EOG – Uzasadnienie – Proporcjonalność)
   (2017/C 66/09)
   W sprawie E-19/15, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu – WNIOSEK o stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy krajowe dotyczące systemów uprzedniego zezwolenia w odniesieniu do przedsiębiorstw pragnących prowadzić działalność lub świadczyć usługi transgraniczne w Liechtensteinie, Księstwo Liechtensteinu naruszyło swoje zobowiązania wynikające z artykułów 9, 10, 13 i 16 aktu prawnego przywołanego w pkt 1 załącznika X do Porozumienia EOG (dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz że naruszyło swoje zobowiązania wynikające z art. 31 i 36 Porozumienia EOG w zakresie, w jakim prowadzenie działalności oraz świadczenie usług transgranicznych nie są objęte zakresem wspomnianego aktu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen oraz Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 10 maja 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Księstwo Liechtensteinu naruszyło zobowiązania wynikające z art. 9, 10, 13 i 16 aktu prawnego przywołanego w pkt 1 załącznika X do Porozumienia EOG (dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego porozumienia:

                           a)

                           na skutek utrzymania w mocy art. 7 krajowej ustawy o handlu, który ustanawia system uprzedniego zezwolenia w odniesieniu do przedsiębiorstw zamierzających prowadzić działalność w Liechtensteinie;

                           b)

                           na skutek utrzymania w mocy art. 8 ust. 1 krajowej ustawy o handlu w zakresie, w jakim nakłada się w nim warunki, które nie są jasne i jednoznaczne, na potrzeby udzielania uprzedniego zezwolenia przedsiębiorstwom zamierzającym prowadzić działalność w Liechtensteinie (a mianowicie warunek posiadania niezbędnego personelu oraz warunek posiadania odpowiedniej znajomości języka niemieckiego);

                           c)

                           na skutek braku zagwarantowania, że warunki uprzedniego zezwolenia określone w krajowej ustawie o handlu nie powielają wymogów ani kontroli, które są równoważne i zasadniczo porównywalne w odniesieniu do celu, któremu usługodawca podlega już w innym państwie EOG;

                           d)

                           na skutek braku zagwarantowania jasnych procedur i formalności dotyczących uprzedniego zezwolenia na mocy krajowej ustawy o handlu; oraz

                           e)

                           na skutek utrzymania w mocy art. 21 krajowej ustawy o handlu, w którym wprowadzono wymóg, by przedsiębiorstwa zgłaszały z wyprzedzeniem zamiar świadczenia usług transgranicznych w Liechtensteinie.

               2.

               Orzeka, że w zakresie, w jakim świadczenie usług objęte krajową ustawą o handlu nie wchodzi w zakres aktu prawnego przywołanego w pkt 1 załącznika X do Porozumienia EOG (dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, Księstwo Liechtensteinu naruszyło swoje zobowiązania wynikające z art. 31 i 36 Porozumienia EOG:

                           a)

                           na skutek utrzymania w mocy art. 7 krajowej ustawy o handlu; oraz

                           b)

                           na skutek utrzymania w mocy art. 21 krajowej ustawy o handlu;

               3.

               Obciąża Księstwo Liechtensteinu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-358/06: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 11 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/29

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 11 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-358/06) (1)

   (2007/C 183/53)

      Język postępowania: grecki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 14.10.2006.


title: Sprawa C-54/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — JPMorgan Chase Bank, NA, J.P. Morgan Securities Limited przeciwko Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), Anstalt des öffentlichen Rechts

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — JPMorgan Chase Bank, NA, J.P. Morgan Securities Limited przeciwko Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), Anstalt des öffentlichen Rechts
   (Sprawa C-54/11) (1)

   2011/C 311/49
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 120 z 16.4.2011.


title: Sprawa C-307/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 sierpnia 2009 r. — Vicoplus SC PUH przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 sierpnia 2009 r. — Vicoplus SC PUH przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
   (Sprawa C-307/09)
   2009/C 267/62
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vicoplus SC PUH

      Strona pozwana: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i 50 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych takich jak art. 2 Wet arbeid vreemdelingen w związku z art. 1e ust. 1 lit. c) rozporządzenia wykonującego Wet arbeid vreemdelingen, zgodnie z którymi dla oddelegowania pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71/WE (1) wymagane jest pozwolenie na pracę?

               2)

               Na podstawie jakich kryteriów należy ustalać czy ma miejsce oddelegowanie pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71/WE?

      (1)  Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. L 18, s. 1).


title: Sprawa C-283/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 75/442/EWG — Artykuł pierwszy — Pojęcie odpadu — Złom przeznaczony do wykorzystania w działalności stalowniczej — Paliwa uzyskane z odpadów wysokiej jakości — Niewłaściwa transpozycja)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-283/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 75/442/EWG - Artykuł pierwszy - Pojęcie „odpadu’ - Złom przeznaczony do wykorzystania w działalności stalowniczej - Paliwa uzyskane z odpadów wysokiej jakości - Niewłaściwa transpozycja)
   (2009/C 44/20)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Zadra i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik i G. Fiengo, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442 z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, s. 39), zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78, s. 32) — Paliwa uzyskane z odpadów (RDF) i złom przeznaczony do wykorzystania w działalności stalowniczej i metalurgicznej — Wyłącznie z zakresu zastosowania ustawy krajowej dokonującej transpozycji
   Sentencja

               1)

               Ustanawiając i utrzymując w mocy przepisy takie jak:

                           —

                           art. 1 ust. 25-27 i ust. 29 lit. a) ustawy nr 308 z dnia 15 grudnia 2004 r. uprawniającej rząd do reformy, koordynacji i uzupełnienia ustawodawstwa w zakresie środowiska i środków bezpośredniego stosowania oraz

                           —

                           art. 1 ust. 29 lit. b) ustawy nr 308 z dnia 15 grudnia 2004 r. oraz art. 183 ust. 1 lit. s) i art. 229 ust. 2 dekretu z mocą ustawy nr 152 z dnia 3 kwietnia 2006 r. ustanawiającego normy w dziedzinie środowiska,

                     na podstawie których odpowiednio niektóre rodzaje złomu przeznaczone do wykorzystania w działalności stalowniczej i metalurgicznej oraz paliwo z odpadów wysokiej jakości (CDR Q) zostały z góry wyłączone z zakresu zastosowania włoskich przepisów dotyczących odpadów transponujących dyrektywę Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienioną dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 1 lit. a) tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa C-283/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 lutego 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (England and Wales) – Zjednoczone Królestwo] – M. S./P. S. [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 — Artykuł 41 ust. 1 — Uznawanie wykonywania orzeczeń oraz współpraca w zakresie zobowiązań alimentacyjnych — Wykonywanie orzeczenia w państwie członkowskim — Złożenie wniosku bezpośrednio do właściwego organu państwa członkowskiego wykonania — Przepisy krajowe zobowiązujące do zwrócenia się do organu centralnego państwa członkowskiego wykonania]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/22

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 lutego 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (England and Wales) – Zjednoczone Królestwo] – M. S./P. S.
   (Sprawa C-283/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 - Artykuł 41 ust. 1 - Uznawanie wykonywania orzeczeń oraz współpraca w zakresie zobowiązań alimentacyjnych - Wykonywanie orzeczenia w państwie członkowskim - Złożenie wniosku bezpośrednio do właściwego organu państwa członkowskiego wykonania - Przepisy krajowe zobowiązujące do zwrócenia się do organu centralnego państwa członkowskiego wykonania])
   (2017/C 104/32)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice, Family Division (England and Wales)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: M. S.

      Strona pozwana: P. S.

      Sentencja

               1)

               Przepisy rozdziału IV rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych, a w szczególności art. 41 ust. 1 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że wierzyciel świadczeń alimentacyjnych, który uzyskał orzeczenie na swoją korzyść w jednym z państw członkowskich i który zamierza doprowadzić do wykonania tego orzeczenia w innym państwie członkowskim, może przedstawić wniosek bezpośrednio do właściwego organu tego ostatniego państwa członkowskiego, takiego jak wyspecjalizowany sąd, i nie może być zobowiązany do złożenia wniosku do takiego sądu za pośrednictwem organu centralnego państwa członkowskiego wykonania.

               2)

               Państwa członkowskie są zobowiązane zapewnić pełną skuteczność prawa przewidzianego w art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 4/2009, zmieniając stosownie do okoliczności swe przepisy proceduralne. Sąd krajowy powinien w każdym razie zastosować tenże art. 41 ust. 1, odstępując w miarę potrzeby od stosowania niezgodnych przepisów prawa krajowego, i umożliwić w rezultacie wierzycielowi świadczeń alimentacyjnych złożenie wniosku bezpośrednio do właściwego organu państwa członkowskiego wykonania, nawet jeżeli nie przewiduje tego prawo krajowe.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa T-609/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (ORGANIC PROTEIN RICH PLANT COMPLEX FROM OUR OWN PRODUCTION)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/24

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (ORGANIC PROTEIN RICH PLANT COMPLEX FROM OUR OWN PRODUCTION)
   (Sprawa T-609/14)
   2014/C 361/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 czerwca 2014 r. w sprawie R 123/2014-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „ORGANIC PROTEIN RICH PLANT COMPLEX FROM OUR OWN PRODUCTION” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 – zgłoszenie nr 11 922 986

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               przekroczenie granic swobodnego uznania poprzez wydanie decyzji w oparciu o względy związane z prawem konkurencji.


title: Sprawa F-117/14: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/56

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-117/14)
   (2015/C 007/70)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis, R. Metz i D. Verbeke)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przez skarżącego w systemie emerytalnym instytucji Unii Europejskiej na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 marca i 20 maja 2014 r. w sprawie ustalenia liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przez skarżącego przed podjęciem służby w Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-343/11: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2011 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/41

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2011 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-343/11)
   2011/C 252/91
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, M. de Ree, B. Koopman i C. Schillemans, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji wykonawczej Komisji 2011/244/UE z dnia 15 kwietnia 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim art. 1 tej decyzji dotyczy Niderlandów i wyłączenia z finansowania kwoty 22 691 407,79 EUR reprezentującej wydatki zadeklarowane w latach 2006-2008 w ramach programów operacyjnych i uznania organizacji producentów;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W decyzji 2011/244/UE Komisja potraktowała wszystkie koszty z tytułu nadruków na opakowaniach, niezależnie od ich rodzaju i przeznaczenia, jako ogólne koszty produkcji w rozumieniu załącznika II do rozporządzenia nr 1433/2003 (1) i w związku z tym nie uwzględniła tych kosztów w ramach finansowania ze środków wspólnotowych. Rząd niderlandzki zajmuje stanowisko, zgodnie z którym umieszczanie na opakowaniach nadruku odzwierciedlającego markę lub znak towarowy organizacji producentów, służące promocji, musi zostać uznane za promocję ogólną lub promocje oznakowań jakościowych i promocję marek lub znaków towarowych organizacji producentów. Zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia nr 1433/2003 koszty takich wydatków mogą zostać jak najbardziej uwzględnione w ramach finansowania.
   Ponadto decyzją 2011/244/UE Komisja wyłączyła całkowicie z finansowania programy operacyjne realizowane przez organizację producentów FresQ w sezonie sprzedaży 2004-2007, w oparciu o uzasadnienie, że ta organizacja producentów nie spełnia wymogów uznania określonych w rozporządzeniu nr 2200/96 (2) i w rozporządzeniu nr 1432/2003. Komisja oparła tę ocenę na stwierdzeniu, iż pewne filie organizacji producentów FresQ są nastawione wyłączenie na produkcję jednego producenta i że w wyniku utraty wpływu przez tego producenta na organizację filii FresQ nie spełnia już swojej centralnej funkcji w zakresie zbytu i określania cen. Rząd niderlandzki kwestionuje to stanowisko oraz płynącą z niego konsekwencję, iż władze niderlandzkie powinny były odwołać uznanie udzielone organizacji producentów FresQ.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 (3) i art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 (4), w związku z art. 15 rozporządzenia nr 2200/96 i art. 8 w związku z pkt 8 i 9 załącznika I do rozporządzenia nr 1433/2003 na skutek potraktowania wydatków z tytułu nadruków na opakowaniach jako ogólne koszty produkcji i w konsekwencji wyłączenia ich z finansowania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 i art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005, w związku z art. 11 rozporządzenia nr 2200/96 i art. 6 i 7 rozporządzenia nr 1432/2003 na skutek sformułowania wniosku, iż kryteria uznania nie zostały spełnione przez organizację producentów FresQ.

               3)

               Ewentualnie zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 i art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005, w związku z art. 21 rozporządzenia nr 1432/2003, na skutek okoliczności, że wsparcie otrzymane przez FresQ w sezonie sprzedaży 2004-2007 nie zostało uwzględnione w ramach współfinansowania przez Wspólnotę.

               4)

               Dodatkowo ewentualnie zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 i art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 oraz zasady proporcjonalności, ponieważ wysokość korekty finansowej jest niewspółmierna w stosunku do rzeczywistego ryzyka finansowego ponoszonego przez Fundusz Rolny.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1433/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej (Dz.U. L 203, s. 25)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (Dz.U. L 297, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s. 103)

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1)


title: Sprawa C-230/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Metropolitan SpA, dawniej Metropolitan Srl

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/16

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Metropolitan SpA, dawniej Metropolitan Srl
   (Sprawa C-230/13 P)
   2013/C 207/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Metropolitan SpA, dawniej Metropolitan Srl (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Comitato „Venezia vuole vivere”

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i w konsekwencji

                           —

                           stwierdzenie nieważności, o ile będzie to wymagane oraz w granicach interesu skarżących, decyzji Komisji Europejskiej nr 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania udzielonych obniżek i wymaga zwiększenia wysokości domniemanych obniżek podlegających odzyskaniu o odsetki za okresy rozpatrywane w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

                  Zarzut pierwszy: błędny charakter postanowienia z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że rozpatrywane środki ze względu na swój odszkodowawczy charakter nie stanowiły korzyści dla beneficjentów.

                  Zarzut drugi: błędny charakter postanowienia z powodu braku wykluczenia lub przynajmniej dokonania oceny możliwości, iż rozpatrywane środki wpłyną na konkurencję i wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.

                  Zarzut trzeci: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 2 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE) i w art. 87ust. 3 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE).

                  Zarzut czwarty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE).

                  Zarzut piaty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 3) lit. d) i e) (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) i e) TFUE).

                  Zarzut szósty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE).

                  Zarzut siódmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia istnienia pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 WE (obecnie art. 108 ust. 3 TFUE) i art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1).

                  Zarzut ósmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do nakazu odzyskania.

                  Zarzut dziewiąty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do naliczenia odsetek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa F-77/06: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — Colovea przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/16

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — Colovea przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-77/06)
   (2006/C 237/28)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Fotini Colovea (Luksemburg, Luksemburg) (Przedstawiciel: J. Choucroun, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 września 2005 r., potwierdzonej w dniu 19 kwietnia 2006 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca została zatrudniona przez Parlament Europejski w dniu 1 maja 1981 r. w charakterze członka personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania B5. W dniu 4 sierpnia 2005 r. złożyła wniosek o pracę w niepełnym wymiarze czasu w przygotowaniu do emerytury na podstawie art. 55a regulaminu pracowniczego oraz art. 4 załącznika IVa do regulaminu pracowniczego. Przy obliczaniu części wynagrodzenia podstawowego, do którego skarżąca jest uprawniona, administracja nie uwzględniła lat służby skarżącej uprawniających do emerytury sprzed zatrudnienia w Parlamencie Europejskim.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty:

               —

               pierwszy dotyczy naruszenia art. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               drugi dotyczy naruszenia obowiązku staranności;

               —

               trzeci dotyczy naruszenia obowiązku ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-153/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodne świadczenie usług — Artykuł 49 WE i art. 36 porozumienia EOG — Opodatkowanie bezpośrednie — Podatek dochodowy — Zwolnienie podatkowe ograniczone do wygranych z loterii i gier losowych organizowanych przez pewne podmioty i jednostki krajowe)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-153/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodne świadczenie usług - Artykuł 49 WE i art. 36 porozumienia EOG - Opodatkowanie bezpośrednie - Podatek dochodowy - Zwolnienie podatkowe ograniczone do wygranych z loterii i gier losowych organizowanych przez pewne podmioty i jednostki krajowe)
   2009/C 282/17
   Język postępowania: hiszpański

      Strona

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE i art. 36 EOG — Przepisy krajowe na podstawie których kwoty wygrane w grach liczbowych i grach hazardowych zorganizowanych zagranicą, w przeciwieństwie do niektórych gier liczbowych i hazardowych zorganizowanych w Hiszpanii, podlegają podatkowi dochodowemu

      Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy przepisy podatkowe zwalniające z podatku wygrane pochodzące z uczestnictwa w loteriach, grach i zakładach organizowanych w Królestwie Hiszpanii przez pewne podmioty publiczne i jednostki mające siedzibę w tym państwie członkowskim i wykonujące działalność o charakterze socjalnym lub dobroczynnym w celach niezarobkowych, podczas gdy zwolnienia tego nie przyznano w zakresie wygranych pochodzących z loterii, gier i zakładów organizowanych przez podmioty i jednostki mające siedziby w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego i wykonujące działalność tego samego rodzaju, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 WE oraz art. 36 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Królestwo Hiszpanii ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa T-642/13: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2015 r. – Wolverine International/OHIM – BH Stores (cushe) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy cushe — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SHE i wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe she — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/37

         Wyrok Sądu z dnia 15 października 2015 r. – Wolverine International/OHIM – BH Stores (cushe)
   (Sprawa T-642/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy cushe - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SHE i wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe she - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 398/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wolverine International, LP (George Town, Kajmany, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Plesser i R. Heine)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: BH Store BV (Curaçao, Curaçao, terytorium zależne Niderlandów) (przedstawiciel: adwokat T. Dolde)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 września 2013 r. (sprawa R 1269/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między BH Store BV a Wolverine International, LP.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wolverine International, LP zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez BH Store BV w związku z postępowaniem przed Wydziałem Unieważnień Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Wniosek BH Store BV dotyczący zasądzenia od skarżącej kosztów, które spółka ta poniosła w związku z postępowaniem przed Wydziałem Unieważnień OHIM zostaje oddalony.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa C-328/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/48/WE — Poszanowanie praw własności intelektualnej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-328/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/48/WE - Poszanowanie praw własności intelektualnej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 92/15)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: W. Wils, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak wydania przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, str. 45 i — sprostowanie — L 195, str. 16)
   Sentencja

               1)

               Nie wydając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-185/14: Postanowienie Sądu z dnia 7 stycznia 2015 r. – Freitas/Parlament i Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności – Dyrektywa 2013/55/UE – Dyrektywa 2005/36/WE – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Wykluczenie notariuszy powoływanych na mocy urzędowego aktu organów publicznych z zakresu stosowania dyrektywy 2005/36 – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/36

      Postanowienie Sądu z dnia 7 stycznia 2015 r. – Freitas/Parlament i Rada
      (Sprawa T-185/14) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2013/55/UE - Dyrektywa 2005/36/WE - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Wykluczenie notariuszy powoływanych na mocy urzędowego aktu organów publicznych z zakresu stosowania dyrektywy 2005/36 - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2015/C 073/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: José Freitas (Porto, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J.-P. Hordies)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i A. Tamás, pełnomocnicy) oraz Rada Unii Europejskiej (przedstwiciele: P. Mahnič Bruni i M. Moore, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniającej dyrektywę 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz.U. L 354, s. 132).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w zakresie dotyczącym złożonych przez Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Portugalską, Rumunię, Komisję Europejską, Ordem dos Notários i Conseil national des barreaux wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

                  3)

                  José Freitas pokryje koszty własne, a także koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawy połączone C-271/14 i C-273/14: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – LFB Biomédicaments SA, Association des déficitaires en Alpha 1 Antitrypsine (Association ADAAT Alpha 1-France) (C-271/14), Pierre Fabre Médicament SA (C-273/14)/Ministre des Finances et des Comptes publics, Ministre des Affaires sociales et de la Santé (Odesłanie prejudycjalne — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 89/105/EWG — Artykuł 6 pkt 3 i 5 — Wykreślenie produktów leczniczych z wykazu leków gotowych, których koszty są pokrywane dodatkowo, oprócz zryczałtowanych kosztów świadczeń szpitalnych — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/14

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – LFB Biomédicaments SA, Association des déficitaires en Alpha 1 Antitrypsine (Association ADAAT Alpha 1-France) (C-271/14), Pierre Fabre Médicament SA (C-273/14)/Ministre des Finances et des Comptes publics, Ministre des Affaires sociales et de la Santé
   (Sprawy połączone C-271/14 i C-273/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 89/105/EWG - Artykuł 6 pkt 3 i 5 - Wykreślenie produktów leczniczych z wykazu leków gotowych, których koszty są pokrywane dodatkowo, oprócz zryczałtowanych kosztów świadczeń szpitalnych - Obowiązek uzasadnienia))
   (2015/C 198/18)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: LFB Biomédicaments SA, Association des déficitaires en Alpha 1 Antitrypsine (Association ADAAT Alpha 1-France) (C-271/14), Pierre Fabre Médicament SA (C-273/14)

      Strona pozwana: Ministre des Finances et des Comptes publics, Ministre des Affaires sociales et de la Santé

      Sentencja

   Artykuł 6 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych należy interpretować w ten sposób, że obowiązek uzasadnienia przewidziany w pkt 3 i 5 tego artykułu ma zastosowanie do decyzji, która ogranicza warunki zwrotu lub zmniejsza poziom pokrycia kosztów produktu leczniczego poprzez wykluczenie go z wykazu leków gotowych, których koszty są pokrywane w ramach obowiązkowych systemów ubezpieczenia zdrowotnego dodatkowo, oprócz kosztów świadczeń szpitalnych, których pokrycie jest zapewnione w ramach ryczałtów odnoszących się do pobytu i świadczeń zdrowotnych.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-133/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 2 kwietnia 2008 r. — Intercontainer Interfrigo (ICF) SC przeciwko Balkenende Oosthuizen BV i MIC Operations BV

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 2 kwietnia 2008 r. — Intercontainer Interfrigo (ICF) SC przeciwko Balkenende Oosthuizen BV i MIC Operations BV
   (Sprawa C-133/08)
   (2008/C 158/15)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Intercontainer Interfrigo (ICF) SC

      Strona pozwana: Balkenende Oosthuizen BV i MIC Operations BV
   Pytania prejudycjalne
   W odniesieniu do podstawy uzasadnienia wyroku wskazanej w pkt 3.6 lit. i):

               a)

               Czy art. 4 ust. 4 Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych (1) należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to odnosi się jedynie do umów czarterowych na jeden rejs i wszelkie inne rodzaje umów czarterowych nie są objęte tym postanowieniem?

               b)

               Jeżeli na pytanie a) zostanie udzielona odpowiedź pozytywna, czy art. 4 ust. 4 Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych należy interpretować w ten sposób, że wówczas gdy przedmiotem innego rodzaju umów czarterowych jest również przewóz towarów, dana umowa jest w zakresie dotyczącym tego przewozu objęta zakresem stosowania tego postanowienia, a w pozostałym zakresie właściwe prawo jest ustalane w oparciu o art. 4 ust. 2 tej konwencji?

               c)

               Jeżeli na pytanie b) zostanie udzielona odpowiedź pozytywna, na podstawie którego z dwóch wymienionych porządków prawnych należy dokonać oceny zarzutu przedawnienia roszczeń wynikających z umowy?

               d)

               Jeżeli zasadniczym przedmiotem umowy jest przewóz towarów, czy wówczas nie należy uwzględniać podziału wskazanego w pytaniu b), a właściwe prawo mające zastosowanie do wszystkich części umowy należy w takiej sytuacji ustalić na podstawie art. 4 ust. 4 Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych?
               W odniesieniu do podstawy uzasadnienia wyroku wskazanej w pkt 3.6 lit. ii):

               e)

               Czy szczególną regulację ustanowioną w art. 4 ust. 4 zdanie drugie Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych należy interpretować w ten sposób, że domniemań zawartych w art. 4 ust. 2, 3 i 4 nie stosuje się dopiero wówczas, gdy z całokształtu okoliczności wynika, że wskazane w tych postanowieniach kryteria zastosowania łączników nie mogą być w rzeczywistości miarodajne, czy też już wówczas, gdy z okoliczności tych wynika, że występuje przewaga łączników związanych z innym państwem?

      (1)  Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych otwarta do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 r.


title: Sprawa C-348/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Court of Appeal (England Wales) (Civil Division) (Anglia i Walia) (Wydział Cywilny), wydanego dnia 17 czerwca 2004 r., w sprawie Boehringer Ingelheim KG i inni przeciwko Swingward Ltd i inni

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Court of Appeal (England Wales) (Civil Division) (Anglia i Walia) (Wydział Cywilny), wydanego dnia 17 czerwca 2004 r., w sprawie Boehringer Ingelheim KG i inni przeciwko Swingward Ltd i inni
   (Sprawa C-348/04)
   (2004/C 273/22)
   Dnia 12 sierpnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) wydanego dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawie Boehringer Ingelheim KG i inni przeciwko Swingward Ltd i inni.
   Court of Appeal zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Produkty we wtórnych opakowaniach zewnętrznych („reboxed products”)

               1.

               W przypadku, gdy równoległy importer wprowadza na rynek jednego z Państw Członkowskich produkt farmaceutyczny importowany z innego Państwa Członkowskiego w oryginalnym opakowaniu wewnętrznym, lecz w nowym opakowaniu zewnętrznym z nadrukiem w języku Państwa Członkowskiego przywozu („produkt we wtórnym opakowaniu zewnętrznym”):

                           a)

                           czy ciężar dowodu, iż nowe opakowanie spełnia wszystkie wymogi określone wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, z dnia 11 lipca 1996, w sprawach połączonych C-427/93, C-429/93 oraz C-436/93 Bristol-Myers Squibb p. Paranova, spoczywa na importerze, czy też to właściciel znaku towarowego winien wykazać, iż owe wymogi nie zostały spełnione, czy może ciężar dowodu obciąża strony w zależności od okoliczności sprawy, a jeśli tak, to w jaki sposób?

                           b)

                           czy pierwszy wymóg, określony uprzednio powołanym wyrokiem w sprawie Bristol-Myers Squibb p. Paranova, zgodnie z wykładnią przyjętą w sprawach C-379/97 Upjohn p. Paranova oraz C-143/00 Boehringer p. Swingward, mianowicie taki, iż należy wykazać, że wtórne opakowanie produktu jest konieczne po to, aby jego rzeczywisty dostęp do rynku nie był ograniczany, odnosi się jedynie do faktu zmiany zewnętrznego opakowania (jak orzekł Sąd EFTA w sprawie E-3/02 Paranova Inc p. Merck Co Inc), czy też odnosi się on do konkretnego sposobu i stylu opakowania wtórnego, przyjętego przez równoległego importera, a jeżeli tak to w jaki sposób?

                           c)

                           czy czwarty wymóg, określony uprzednio powoływanym wyrokiem w spawie Bristol-Myers Squibb p. Paranova, mianowicie taki, że wygląd produktu we wtórnym opakowaniu nie powinien narażać na szkodę renomy znaku towarowego lub jego właściciela, zostaje naruszony jedynie wówczas, gdy opakowanie jest uszkodzone, niskiej jakości lub nieschludne, czy też w szerszym rozumieniu, poprzez każde działanie, które szkodzi renomie znaku towarowego?

                           d)

                           jeżeli odpowiedź na pytanie 1c) jest taka, że każde działanie, które szkodzi renomie znaku towarowego narusza czwarty wymóg określony uprzednio powoływanym wyrokiem w spawie Bristol-Myers Squibb p. Paranova i jeżeli (i) znak towarowy nie jest umieszczony na nowym opakowaniu zewnętrznym („de-branding”) lub też (ii) równoległy importer stosuje równocześnie swoje własne logo lub znak firmowy lub identyfikację graficzną czy też identyfikację graficzną wykorzystywaną dla większej liczby różnych produktów na nowym opakowaniu zewnętrznym („co-branding”), czy wymienione formy wzornictwa opakowań winny być uznane za szkodzące renomie znaku towarowego, czy też jest to kwestia faktyczna do rozpatrzenia przed sądem krajowym?

                           e)

                           jeżeli odpowiedź na pytanie 1d) jest taka, że jest to kwestia faktyczna, na której ze stron spoczywa ciężar dowodu?

         Produkty z nową etykietą zewnętrzną („overstickered products”)

               2.

               W przypadku, gdy równoległy importer wprowadza na rynek jednego z Państw Członkowskich produkt farmaceutyczny importowany z innego Państwa Członkowskiego w oryginalnym opakowaniu wewnętrznym i zewnętrznym, do którego dołącza zewnętrzną etykietę z nadrukiem w języku Państwa Członkowskiego przywozu („overstickered products”):

                           a)

                           czy wszystkie pięć wymogów, określonych uprzednio powoływanym wyrokiem w sprawie Bristol-Myers Squibb p. Paranova, znajduje zastosowanie w tym przypadku?

                           b)

                           jeżeli odpowiedź na pytanie 2a) jest twierdząca, czy ciężar dowodu, iż opakowanie z nową etykietą zewnętrzną spełnia wszystkie wymogi określone uprzednio powoływanym wyrokiem w sprawie Bristol-Myers Squibb p. Paranova, spoczywa na równoległym importerze, czy też to właściciel znaku towarowego winien wykazać, iż owe wymogi nie zostały spełnione, czy może ciężar dowodu obciąża strony w zależności od okoliczności sprawy, a jeśli tak, to w jaki sposób?

                           c)

                           jeżeli odpowiedź na pytanie 2a) jest twierdząca, czy pierwszy wymóg określony powoływanym uprzednio wyrokiem w sprawie Bristol-Myers Squibb p. Paranova, zgodnie z wykładnią przyjętą w sprawach Upjohn p. Paranova i Boehringer p. Swingward, mianowicie taki, że należy wykazać, że ponowne opakowanie produktu jest konieczne po to, aby jego rzeczywisty dostęp do rynku nie był ograniczany, odnosi się jedynie do faktu umieszczenia nowej etykiety na opakowaniu zewnętrznym, czy też również do konkretnego sposobu i stylu wykonania etykiety przyjętego przez równoległego importera?

                           d)

                           jeżeli odpowiedź na pytanie 2a) jest twierdząca, czy czwarty wymóg określony uprzednio powoływanym wyrokiem w sprawie Bristol-Myers Squibb p. Paranova, mianowicie taki, że wygląd produktu ponownie opakowanego nie powinien narażać na szkodę renomy znaku towarowego lub jego właściciela, zostaje naruszony jedynie wówczas, gdy opakowanie jest uszkodzone, niskiej jakości lub nieschludne, czy też w szerszym rozumieniu, poprzez każde działanie szkodzące renomie znaku towarowego?

                           e)

                           jeżeli odpowiedź na pytanie 2a) jest twierdząca, a odpowiedź na pytanie 2d) jest taka, że każde działanie szkodzące renomie znaku towarowego narusza czwarty wymóg, czy z tych samych powodów szkodzi renomie znaku towarowego jeżeli (i) dodatkowa etykieta jest umieszczona na zewnętrznym opakowaniu w taki sposób, że częściowo lub całkowicie zasłania jeden ze znaków właściciela marki lub też (ii) dodatkowa etykieta nie stwierdza, że dany znak towarowy należy do właściciela lub (iii) nazwa równoległego importera jest wydrukowana wielkimi literami?

         Zawiadomienie

               3.

               W przypadku, gdy równoległy importer nie zawiadomił o zmianie opakowania produktu, zgodnie z piątym wymogiem określonym wyrokiem w sprawie Bristol-Myers Squibb p. Paranova, a tym samym naruszył prawa właściciela znaku(-ów) towarowego(-owych), czy z tego li tylko powodu:

                           a)

                           każda kolejna czynność przywozu owego produktu jest naruszeniem, czy też naruszenie trwa jedynie do momentu, kiedy właściciel dowiedział się o produkcie, a mający zastosowanie termin zawiadomienia upłynął bezskutecznie?

                           b)

                           właściciel znaku towarowego jest uprawniony do dochodzenia swych roszczeń pieniężnych (to jest – naprawienia szkody i przekazanie wszystkich zysków odniesionych w wyniku naruszenia) z tytułu poniesionej szkody powstałej skutkiem działań importera, na tych samych zasadach jak gdyby towar został podrobiony?

                           c)

                           zasądzenie odszkodowania pieniężnego na rzecz właściciela znaku towarowego, w przypadku naruszenia jego praw przez takie działania importera, podlega zasadzie proporcjonalności?

                           d)

                           w przypadku odpowiedzi przeczącej, na jakich zasadach winna być oszacowana wartość odszkodowania, biorąc pod uwagę fakt, iż produkt został wprowadzony na rynek w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego przez samego właściciela lub za jego zgodą?


title: Sprawa T-91/08: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/28

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-91/08)
   (2008/C 142/50)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/126172/C/SER/CY dotyczącego udzielenia zamówienia zatytułowanego „Development and restructuring of telecommunications infrastracture — Training, Capacity Building and Project management”, opublikowanego wyłącznie w języku angielskim w dniu 12 grudnia 2007 r. lub zbliżonej dacie na stronie internetowej http://ec.europa.eu/europaid/tender/data/ oraz stwierdzenie nieważności pkt 5 i 28 tego ogłoszenia;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca twierdzi, że sporne ogłoszenie o zamówieniu jest niezgodne z prawem z następujących powodów:

               —

               po pierwsze, publikując sporne ogłoszenie o zamówieniu Komisja przekroczyła lub naruszyła podstawę prawną swej decyzji, w szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 389/2006 z dnia 27 lutego 2006 r. ustanawiające instrument wsparcia finansowego w celu stymulowania rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy (1),

               —

               po drugie ogłoszenie to jest sprzeczne lub niezgodne z art. 299 WE w brzmieniu zmienionym przez art. 19 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (2) (zwanego dalej „aktem o przystąpieniu z 2003 r.”) i z protokołem nr 10 w sprawie Cypru załączonym do aktu o przystąpieniu z 2003 r. (3), oraz

               —

               po trzecie, wspomniane ogłoszenie jest sprzeczne lub niezgodne z obowiązkami wynikającymi z przepisów obowiązującego prawa międzynarodowego i rezolucji 541(1983) i 550(1984) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych,

               —

               po czwarte, wspomniane ogłoszenie jest sprzeczne lub niezgodne z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii Europejskiej i państwami członkowskimi, ustanowioną w art. 10 WE, oraz

               —

               po piąte, ogłoszenie to nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym.

      (1)  Dz.U. L 65, str. 5.

      (2)  Dz.U. L 236, str. 33.

      (3)  Dz.U. L 236, str. 955.


title: Sprawy połączone T-391/03 i T-70/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 6 lipca 2006 r. — Yves Franchet i Daniel Byk przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Eurostat — Odmowa dostępu — Kontrola i dochodzenie — Postępowania sądowe — Prawo do obrony)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 6 lipca 2006 r. — Yves Franchet i Daniel Byk przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawy połączone T-391/03 i T-70/04) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) - Eurostat - Odmowa dostępu - Kontrola i dochodzenie - Postępowania sądowe - Prawo do obrony)
   (2006/C 212/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Skarżący: Yves Franchet i Daniel Byk (Luksemburg, Luksemburg), (reprezentanci: G. Vandersanden i L. Levi, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (reprezentanci: D. Maidani, J.-F. Pasquier i P. Aalto, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz Komisji, odmawiających skarżącym dostępu do pewnych dokumentów dotyczących dochodzenia w sprawie Eurostatu
   Sentencja:

               1)

               Skargi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 sierpnia 2003 r. oraz dorozumianej decyzji oddalającej wnioski skarżących z dnia 21 i 29 października 2003 r. zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) z dnia 1 października 2003 r. w części odmawiającej dostępu do wszystkich komunikatów OLAF skierowanych do Komisji innych niż ten, o którym mowa w komunikacie prasowym z dnia 19 maja 2003 r., jak również decyzji Komisji z dnia 19 grudnia 2003 r. w części odmawiającej dostępu do załączników do sprawozdania Służby Audytu Wewnętrznego z dnia 7 lipca 2003 r.

               3)

               W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone jako bezzasadne.

               4)

               Komisja poniesie jedną trzecią kosztów skarżących. Skarżący pokrywają pozostałą część swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 21 z 14.1.2004


title: Sprawa T-532/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 11 września 2015 r. przez Z od wyroku wydanego w dniu 30 czerwca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-64/13, Z/Trybunał Sprawiedliwości

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/39

         Odwołanie wniesione w dniu 11 września 2015 r. przez Z od wyroku wydanego w dniu 30 czerwca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-64/13, Z/Trybunał Sprawiedliwości
   (Sprawa T-532/15 P)
   (2016/C 016/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Z (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               orzeczenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               w związku z tym – uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2015 r. wydanego w sprawie F-64/13, Z/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

               —

               wydanie orzeczenia uwzględniającego żądania zawarte w piśmie wszczynającym postępowanie w sprawie F-64/13;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania;

               —

               zastrzeżenie dla strony wnoszącej odwołanie wszelkich pozostałych praw, roszczeń, żądań i środków prawnych

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania strona je wnosząca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia elementarnych praw do obrony.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa w ten sposób, że zarzut braku kompetencji komitetu rozpoznającego zażalenia i niezgodności z prawem art. 4 decyzji Trybunału z dnia 4 maja 2004 r. (1) został oddalony z oczywistym naruszeniem zasady legalności, wykładni literalnej oraz hierarchii norm prawa Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego, w szczególności w odniesieniu do ograniczonej kontroli przez Sąd do spraw Służby Publicznej (zwanego dalej SSP) treści sprawozdań z oceny.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa w ten sposób, że w zaskarżonym wyroku SSP nie zajął stanowiska w przedmiocie wniosku o zastosowanie środków dowodowych i środków organizacji postępowania.

               5.

               Zarzut piaty, dotyczący nieuzasadnionej odmowy zweryfikowania zasadności krytycznych uwag wyrażonych przez stronę wnoszącą odwołanie oraz nieuwzględnienie opinii wyrażonych przez komitet do spraw oceny.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia prawa w ten sposób, że w zaskarżonym wyroku SSP przyjął, że strona wnosząca odwołanie miała obowiązek złożenia wniosku w trybie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w celu uzyskania odszkodowania w związku z opóźnieniem w sporządzeniu sprawozdania z oceny.

      (1)  Decyzja Trybunału Sprawiedliwości z dnia 4 maja 2004 r. o wykonywaniu uprawnień, które Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej powierza organowi powołującemu oraz uprawnień, które Warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej powierzają organowi upoważnionemu do zawierania umów


title: Sprawa C-147/07: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/34

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-147/07)
   (2007/C 95/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, J. Hottiaux, J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 4 dyrektywy Rady 98/83 z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi we Francji nie jest zgodna z przepisami dyrektywy 98/83, ponieważ ustanowione przez nią progi są regularnie przekraczane w odniesieniu do azotanów i pestycydów w departamentach Deux-Sèvres, Charente-Maritime i Vendée.

      (1)  Dz.U. L 330, str. 32.


title: Sprawa C-238/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 1 lipca 2009 r. — Handelsmaatschappij J. van Hilst i in. przeciwko The Jaguar Collection Limited i in.

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 1 lipca 2009 r. — Handelsmaatschappij J. van Hilst i in. przeciwko The Jaguar Collection Limited i in.
   (Sprawa C-238/09)
   2009/C 312/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Handelsmaatschappij J. van Hilst i in.

      Strona pozwana: The Jaguar Collection Limited i in.
   Na mocy postanowienia z dnia 20 lipca 2009 Trybunał wykreślił sprawę z rejestru.


title: Sprawa T-238/15: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2015 r. – Novartis/OHIM – Meda (Zimara)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/23

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2015 r. – Novartis/OHIM – Meda (Zimara)
   (Sprawa T-238/15)
   (2015/C 228/28)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Meda AB (Solna, Szwecja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Meda AB

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Zimara” – zgłoszenie nr 9 782 764

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie R 636/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-5/07: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/20

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-5/07)
   (2007/C 42/38)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/109/WE (1) z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynąl w dniu 23 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. 2004, L 16 str. 44.


title: Sprawa C-556/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 28 października 2013 r. — UAB Litaksa przeciwko BTA Insurance Company SE

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 28 października 2013 r. — UAB Litaksa przeciwko BTA Insurance Company SE
   (Sprawa C-556/13)
   2014/C 24/06
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: UAB Litaksa

      Druga strona postępowania: BTA Insurance Company SE

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 dyrektywy 90/232/EWG (1), zmieniony przez art. 4 dyrektywy 2005/14/WE (2), należy interpretować w ten sposób, że strony umowy ubezpieczenia nie mogą wprowadzić do takiej umowy ograniczenia terytorialnego ochrony ubezpieczeniowej osoby ubezpieczonej (stosować różnych składek ubezpieczeniowych w zależności od terytorium, na jakim pojazd jest użytkowany — tj. w zależności od tego, czy chodzi o użytkowanie na całym terytorium Unii Europejskiej, czy tylko w Republice Litewskiej), mimo że nie dochodzi w ten sposób do jakiegokolwiek ograniczania zakresu ochrony osób poszkodowanych w wypadkach, a innymi słowy — zdefiniować użytkowania pojazdu poza Republiką Litewską, w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jako czynnika zwiększającego ryzyko ubezpieczeniowe uzasadniające konieczność zapłaty dodatkowej składki ubezpieczeniowej?

               2)

               Czy zasadę swobodnego przepływu osób i pojazdów na całym obszarze Unii Europejskiej oraz ogólną zasadę równości (niedyskryminacji) obowiązującą w prawie Unii należy interpretować w ten sposób, że do naruszenia tych zasad przez strony wskazanej wyżej umowy ubezpieczenia dochodzi w sytuacji, gdy ryzyko ubezpieczeniowe zostaje powiązane z terytorium, na jakim użytkowany jest pojazd?

      (1)  Trzecia dyrektywa Rady z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33, wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 6, t. 1, s. 249)

      (2)  Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniająca dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 149, s. 14).


title: Sprawa T-254/12: Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – Kühne + Nagel International i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Międzynarodowe usługi spedycyjne drogą lotniczą — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Dodatkowe opłaty i mechanizmy ustalania cen mające wpływ na cenę końcową — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Błędy w ocenie — Czas trwania naruszenia — Kwota grzywny — Punkt 13 wytycznych z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Wartość sprzedaży — Okoliczności łagodzące — Proporcjonalność — Prawo do obrony)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/25

         Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – Kühne + Nagel International i in./Komisja
   (Sprawa T-254/12) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Międzynarodowe usługi spedycyjne drogą lotniczą - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Dodatkowe opłaty i mechanizmy ustalania cen mające wpływ na cenę końcową - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Błędy w ocenie - Czas trwania naruszenia - Kwota grzywny - Punkt 13 wytycznych z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Wartość sprzedaży - Okoliczności łagodzące - Proporcjonalność - Prawo do obrony))
   (2016/C 136/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kühne + Nagel International AG (Feusisberg, Szwajcaria), Kühne + Nagel Management AG (Feusisberg), Kühne + Nagel Ltd (Uxbridge, Zjednoczone Królestwo), Kühne + Nagel Ltd (Shanghaj, Chiny) i Kühne + Nagel Ltd (Hongkong, Chiny) (przedstawiciele: U. Denzel, C. Klöppner i C. von Köckritz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Hödlmayr, N. von Lingen i G. Meessen, następnie C. Hödlmayr, G. Meessen i A. Dawes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. C(2012) 1959 final dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39462 – Usługi spedycyjne) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, a posiłkowo żądanie zmiany wysokości grzywien, jakie zostały nałożone na skarżące we wskazanej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd (z siedzibą w Uxbridge), Kühne + Nagel Ltd (z siedzibą w Szanghaju) i Kühne + Nagel Ltd (z siedzibą w Hongkongu) zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.