title: Sprawa F-43/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 19 września 2007 r. — Tuomo Talvela przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2004 r. — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia sprawozdania — Dochodzenie administracyjne)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/68

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 19 września 2007 r. — Tuomo Talvela przeciwko Komisji
   (Sprawa F-43/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2004 r. - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia sprawozdania - Dochodzenie administracyjne)
   (2007/C 269/123)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Tuomo Talvela (Oslo, Norwegia) (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Służba publiczna — uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery skarżącego w postępowaniu za 2004 r. oraz wniosek o odszkodowanie
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006 r., str. 38.


title: Sprawa C-244/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Koblenz (Niemcy) w dniu  31 maja 2006 r.  — Dynamic Medien Vertriebs GmbH przeciwko Avides Media AG

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Koblenz (Niemcy) w dniu 31 maja 2006 r. — Dynamic Medien Vertriebs GmbH przeciwko Avides Media AG
   (Sprawa C-244/06)
   (2006/C 178/40)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Koblenz
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dynamic Medien Vertriebs GmbH.

      Strona pozwana: Avides Media AG.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy zasada swobodnego przepływu towarów w rozumieniu art. 28 WE sprzeciwia się niemieckiemu przepisowi prawa ustanawiającemu zakaz sprzedaży wysyłkowej nośników obrazu (DVD, wideo) niezawierających oznakowania, które wskazywałoby na ich poddanie niemieckiej kontroli z zakresu ochrony małoletnich?
   Czy w szczególności, zakaz sprzedaży wysyłkowej tego rodzaju nośników obrazu stanowi środek o skutku równoważnym w rozumieniu art. 28 WE?
   Jeżeli udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, to czy mając na uwadze dyrektywę 31/2000/WE (1), tego rodzaju zakaz jest uzasadniony na podstawie art. 30 WE również wówczas, jeżeli nośnik obrazu został poddany kontroli z zakresu ochrony małoletnich w innym państwie członkowskim UE i jest odpowiednio oznaczony, czy też kontrola innego państwa członkowskiego UE stanowi łagodniejszy środek w rozumieniu tego przepisu?

      (1)  Dz.U. L 178, str. 1


title: Sprawy połączone T-102/07 i T-120/07: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — Freistaat Sachsen i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez Niemcy w formie objęcia udziału i gwarancji dla pożyczek — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Ogólny system pomocy zatwierdzony przez Komisję — Pojęcie przedsiębiorstwa przeżywającego trudności — Wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności — Kwota pomocy — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/37

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — Freistaat Sachsen i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-102/07 i T-120/07) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez Niemcy w formie objęcia udziału i gwarancji dla pożyczek - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Ogólny system pomocy zatwierdzony przez Komisję - Pojęcie przedsiębiorstwa przeżywającego trudności - Wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności - Kwota pomocy - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 100/57
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Freistaat Sachsen (Niemcy) (przedstawiciele: C. von Donat i G. Quardt, adwokaci) (sprawa T-102/07); MB Immobilien Verwaltungs GmbH (Neukirch, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo G. Brüggen, następnie A. Seidl, K. Lengert i W. Sommer, adwokaci); i MB System GmbH & Co. KG (Nordhausen, Niemcy) (przedstawiciele: G. Brüggen, adwokat) (sprawa T-120/07)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Gross i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/492/WE z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej środków pomocy państwa C 38/2005 (ex NN 52/2004) wdrożonych przez Niemcy na rzecz grupy Biria (Dz.U. L 183, s. 27).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2007/492/WE z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej środków pomocy państwa C 38/2005 (ex NN 52/2004) wdrożonych przez Niemcy na rzecz grupy Biria.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego w sprawie T-120/07.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-492/04: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Lasertec Gesellschaft für Stanzformen mbH przeciwko Finanzamt Emmendingen (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swobodny przepływ kapitału — Swoboda przedsiębiorczości — Podatki — Podatek dochodowy od osób prawnych — Umowa pożyczki pomiędzy spółkami — Pożyczkobiorca będący spółką rezydentem — Udzielająca pożyczki spółka będąca wspólnikiem lub akcjonariuszem mająca siedzibę w państwie trzecim — Pojęcie znaczny udział — Spłata odsetek z tytułu pożyczki — Kwalifikacja — Ukryta wypłata zysku)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/7

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Lasertec Gesellschaft für Stanzformen mbH przeciwko Finanzamt Emmendingen
   (Sprawa C-492/04) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Swobodny przepływ kapitału - Swoboda przedsiębiorczości - Podatki - Podatek dochodowy od osób prawnych - Umowa pożyczki pomiędzy spółkami - Pożyczkobiorca będący spółką rezydentem - Udzielająca pożyczki spółka będąca wspólnikiem lub akcjonariuszem mająca siedzibę w państwie trzecim - Pojęcie „znaczny udział’ - Spłata odsetek z tytułu pożyczki - Kwalifikacja - Ukryta wypłata zysku)
   (2007/C 155/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Baden-Württemberg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lasertec Gesellschaft für Stanzformen mbH

      Strona pozwana Finanzamt Emmendingen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Baden-Württemberg — Wykładnia art. 56 ust. 1, 57 ust. 1 i 58 WE — Krajowe przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Opodatkowanie jako ukrytej wypłaty zysku spłaty odsetek przez spółkę będącą rezydentem tytułem wynagrodzenia za pożyczony kapitał na rzecz spółki będącej wspólnikiem lub akcjonariuszem mającej siedzibę w państwie trzecim
   Sentencja
   Przepis krajowy, na podstawie którego odsetki z tytułu pożyczki zapłacone przez spółkę kapitałową będącą rezydentem na rzecz wspólnika lub akcjonariusza nierezydenta posiadającego znaczny udział w kapitale tej spółki, są w pewnych warunkach uważane za ukrytą wypłatę zysku, podlegającą opodatkowaniu po stronie spółki będącej pożyczkobiorcą, zdecydowanie wywiera wpływ na korzystanie ze swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 i nast. WE. Nie można powoływać tych przepisów w sytuacji dotyczącej spółki państwa trzeciego.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005.


title: Sprawa T-229/14: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Norma Lebensmittelfilialbetrieb/OHIM – Yorma’s (Yorma Eberl) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Yorma Eberl — Wcześniejsze wspólnotowe i krajowe słowne znaki towarowe NORMA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/24

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Norma Lebensmittelfilialbetrieb/OHIM – Yorma’s (Yorma Eberl)
   (Sprawa T-229/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Yorma Eberl - Wcześniejsze wspólnotowe i krajowe słowne znaki towarowe NORMA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 262/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Norma Lebensmittelfilialbetrieb Stiftung & Co. KG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Yorma's AG (Deggendorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Weiß i C. Muck)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2014 (sprawa R 532/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Norma Lebensmittelfilialbetrieb Stiftung & Co. KG a Yorma’s AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Norma Lebensmittelfilialbetrieb Stiftung & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-339/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 7 lipca 2010 r. — Krasimir Asparuchow Estow, Monika Ljusien Iwanowa i Kemko International EAD przeciwko Ministerski sywet na Republika Byłgarija

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 7 lipca 2010 r. — Krasimir Asparuchow Estow, Monika Ljusien Iwanowa i Kemko International EAD przeciwko Ministerski sywet na Republika Byłgarija
   (Sprawa C-339/10)
   ()
   2011/C 13/26
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Wyrchowen administratiwen syd (naczelny sąd administracyjny).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asparuchow Estow, Monika Ljusien Iwanowa i Kemko International EAD

      Strona pozwana: Ministerski sywet na Republika Byłgarija (rada ministrów Republiki Bułgarii)
   Postanowieniem z dnia 12 listopada 2010 r. Trybunał (ósma izba) uznał się oczywiście niewłaściwym do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Wyrchowen administratiwen syd (naczelny sąd administracyjny) (Bułgaria).


title: Sprawa T-502/15: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2015 r. – Hiszpania/Komisja

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/36

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2015 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-502/15)
   (2015/C 346/41)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Banciella Rodríguez-Miñón)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie dotyczącym Królestwa Hiszpanii oraz;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   W odniesieniu do wspólnoty autonomicznej Katalonii:

               1.

               Zastosowana korekta ryczałtowa w kwocie netto 609 337,80 EUR i wykorzystana metoda obliczania są niezgodne z art. 31 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej i z wytycznymi zawartymi w dokumencie Komisji VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r. (wytyczne dotyczące obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR) oraz z dokumentem AGRI-64043–2005 (komunikat Komisji dotyczący postępowania przez Komisję w kontekście rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR z brakami ustalonymi w ramach wdrożonego przez państwa członkowskie systemu kontroli wymogów wzajemnej zgodności), ponieważ nie jest celowe zastosowanie ryczałtowego oszacowania, jako że Królestwo Hiszpanii przedstawiło dokładną ocenę rzeczywistego ryzyka dla funduszu. Środki zastosowane przez Komisję są nie tylko błędne, lecz także nieproporcjonalne i nieuzasadnione.

               2.

               Sumowanie jednorazowej korekty w wysokości 609 337,80 EUR z ogólną korektą ryczałtową wynoszącą 2 % oraz metoda obliczenia są sprzeczne z art. 31 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 i z dokumentami Komisji o wytycznych dotyczących stosowania korekt finansowych, ponieważ nie należy stosować i łączyć dwóch metod obliczeniowych jednocześnie w odniesieniu do tego samego naruszenia. Takie podejście jest nie tylko niespójne pod względem prawnym, lecz także nieproporcjonalne i nieuzasadnione.

               3.

               Korekta zastosowana w odniesieniu do roku składania wniosków 2009, roku budżetowego 2011 i 2012 narusza art. 31 ust. rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005, stanowi naruszenie zasady lojalnej współpracy i narusza prawo do obrony Królestwa Hiszpanii w zakresie, w jakim Komisja niesłusznie rozszerzyła korektę finansową na okres po 24 miesiącach poprzedzających wydanie komunikatu, podczas gdy ponadto braki zostały już skorygowane przez Królestwo Hiszpanii.

         W odniesieniu do wspólnoty autonomicznej Wysp Kanaryjskich podniesiono następujący zarzut:

               4.

               Zastosowana korekta ryczałtowa w kwocie 1 689 689,03 EUR i wykorzystana metoda obliczania są niezgodne z art. 31 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 i z wytycznymi zawartymi w dokumencie Komisji AGRI/D/40474/2010-REV 1.


title: Sprawa C-479/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek VAT — Stosowanie stawki obniżonej — Dostawa książek cyfrowych lub elektronicznych)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska
   (Sprawa C-479/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Stosowanie stawki obniżonej - Dostawa książek cyfrowych lub elektronicznych))
   (2015/C 138/09)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Soulay oraz F. Dintilhac, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i J. S. Pilczer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: M. Jacobs oraz J. C. Halleux, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Stosując stawkę obniżoną podatku od wartości dodanej do dostawy książek cyfrowych lub elektronicznych Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 96 i 98 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/88/UE z dnia 7 grudnia 2010 r., w związku z załącznikami II i III do rzeczonej dyrektywy i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112.

               2)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Belgii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-497/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Art. 28 WE — Środki o skutku równoważnym — Sprzedaż wysyłkowa dodatków spożywczych — Zakaz)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/17

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-497/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Art. 28 WE - Środki o skutku równoważnym - Sprzedaż wysyłkowa dodatków spożywczych - Zakaz)
   (2005/C 6/31)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-497/03, mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom na podstawie art. 226 WE, wniesioną dnia 24 listopada 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J.C. Schieferer i B. Schima) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnicy: E. Riedl), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, J.N. Cunha Rodrigues i M. Ilešič (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Zakazując, w art. 50 ust. 2 Gewerbeordnung, sprzedaży wysyłkowej dodatków spożywczych, Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom, które spoczywają na niej na mocy art. 28 WE.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004.


title: Sprawa C-61/06: Skarga wniesiona w dniu  3 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/13

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-61/06)
   (2006/C 86/24)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 3 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Schizmę i D. Recchię, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Storna skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie złożywszy przed dniem 1 czerwca 2004 r. rocznego sprawozdania dotyczącego promowania biopaliw, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2003/30/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych;

               2.

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Sprawozdanie, do którego odnosi się art. 4 ust. 1 dyrektywy winno było zostać przekazane Komisji przed dniem 1 lipca 2004 r. Do dnia dzisiejszego Komisja nie otrzymała od władz włoskich żadnej informacji.
   W związku z powyższym Komisja twierdzi, iż do chwili obecnej Włochy nie przekazały do wiadomości Komisji, wymaganego art. 4 ust. 1 dyrektywy, sprawozdania dotyczącego promowania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych.

      (1)  Dz.U. Dz 123, str. 42


title: Sprawa C-41/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 25 stycznia 2017 r. – Isabel González Castro/Mutua Umivale i Prosegur España S.L.

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 25 stycznia 2017 r. – Isabel González Castro/Mutua Umivale i Prosegur España S.L.
   (Sprawa C-41/17)
   (2017/C 121/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Isabel González Castro

      Strona pozwana: Mutua Umivale y Prosegur España S.L.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 dyrektywy 92/85/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że praca nocna, do której nie powinny być zobowiązane pracownice, o których mowa w art. 2, a zatem również pracownice w okresie karmienia piersią, obejmuje nie tylko pracę wykonywaną w całości w godzinach nocnych, ale również pracę zmianową, jeżeli niektóre zmiany, jak w niniejszej sprawie, mają miejsce w godzinach nocnych?

               2)

               Czy w sporze, którego przedmiotem jest istnienie sytuacji ryzyka dla pracownicy w okresie karmienia piersią, mają zastosowanie przepisy szczególe dotyczące ciężaru dowodu z art. 19 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE (2) – transponowanego do porządku hiszpańskiego między innymi w drodze art. 96 ust. 1 ustawy 36/2011 – w związku z wymogami zawartymi w art. 5 dyrektywy 92/85/WE – transponowanego do porządku hiszpańskiego w drodze art. 26 Ley de Prevención de Riesgos Laborales – do celów udzielenia urlopu pracownicy w okresie karmienia piersią i ewentualnie przyznania świadczenia związanego z taką sytuacją w porządku krajowym zgodnie z art. 11 ust. 1 tej samej dyrektywy 92/85/EWG?

               3)

               Czy art. 19 ust. 1 wspomnianej dyrektywy 2006/54/WE należy interpretować w ten sposób, że „okolicznościami pozwalającymi domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji” pracownicy w okresie karmienia piersią – w sporze, którego przedmiotem jest istnienie sytuacji ryzyka dla pracownicy w okresie karmienia piersią ze zwolnieniem z obowiązku świadczenia pracy, przewidzianym w art. 5 dyrektywy 92/85/EWG i transponowanym do porządku hiszpańskiego w drodze art. 26 Ley de Prevención de Riesgos Laborales – są następujące sytuacje: 1) pracownica świadczy pracę w systemie pracy zmianowej jako pracownik ochrony, przy czym praca podczas niektórych zmian jest wykonywana w godzinach nocnych i jednoosobowo a ponadto 2) wykonując obchody i zajmując się nagłymi sytuacjami (czyny zabronione, pożary i inne incydenty), a to wszystko w sytuacji, gdy 3) w miejscu pracy nie wykazano istnienia odpowiedniego pomieszczenia do karmienia piersią lub ewentualnie do mechanicznego odciągnięcia mleka matki?

               4)

               W razie potwierdzenia „okoliczności pozwalających domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji” stosownie do art. 19 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE w związku z art. 5 dyrektywy 92/85/EWG – transponowanym do porządku hiszpańskiego w drodze art. 26 Ley de Prevención de Riesgos Laborales – w sporze, którego przedmiotem jest istnienie sytuacji ryzyka dla pracownicy w okresie karmienia piersią ze zwolnieniem z obowiązku świadczenia pracy: Czy można wymagać od pracownicy w okresie karmienia piersią, by – dla celów otrzymania urlopu zgodnie z ustawodawstwem krajowym transponującym art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 92/85/EWG – udowodniła, że dostosowanie warunków pracy lub czasu pracy nie jest technicznie lub obiektywnie możliwe albo nie można go racjonalnie wymagać oraz że nie jest technicznie lub obiektywnie możliwe przeniesienie do innej pracy albo nie można go racjonalnie wymagać? Czy też przeciwnie, udowodnienie takich okoliczności należy do pozwanych (pracodawcy i podmiotu wypłacającego świadczenie z zabezpieczenia społecznego związanego z zawieszeniem umowy o pracę)?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (Dz.U. 1992, L 348, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 5, t.2, s. 110.

      (2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).


title: Sprawa C-171/05 P: Postanowienie Trybunału z dnia  23 lutego 2006 r.  — Laurent Piau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Federacji Związków Piłki Nożnej (FIFA) (Odwołanie — Swoboda świadczenia usług — Konkurencja — Regulamin w sprawie działalności agentów zawodników — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście niezasadne)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/3

         Postanowienie Trybunału z dnia 23 lutego 2006 r. — Laurent Piau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Federacji Związków Piłki Nożnej (FIFA)
   (Sprawa C-171/05 P) (1)

   (Odwołanie - Swoboda świadczenia usług - Konkurencja - Regulamin w sprawie działalności agentów zawodników - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście niezasadne)
   (2006/C 154/06)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Laurent Piau [Przedstawiciel: adwokat M. Fauconnet]

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: A. Bouquet i O. Beynet, pełnomocnicy], Federacja Związków Piłki Nożnej (FIFA) [Przedstawiciele: adwokaci F. Louis i A. Vallery]
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie T-193/02 Piau przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 kwietnia 2002 r. oddalającej wniosek złożony przez wnoszącego odwołanie, dotyczący regulaminu Międzynarodowej Federacji Związków Piłki Nożnej (FIFA) regulującego działalność agentów zawodników.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               L. Piau zostaje obciążony kosztami niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.06. 2005


title: Sprawa C-302/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London – Zjednoczone Królestwo) – J D Wetherspoon PLC przeciwko Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs (Pierwsza i szósta dyrektywa VAT — Zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności — Reguły w zakresie zaokrąglania kwot podatku VAT — Metody i poziom zaokrąglania)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London – Zjednoczone Królestwo) – J D Wetherspoon PLC przeciwko Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-302/07) (1)

   (Pierwsza i szósta dyrektywa VAT - Zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności - Reguły w zakresie zaokrąglania kwot podatku VAT - Metody i poziom zaokrąglania)
   2009/C 102/06
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   VAT and Duties Tribunal, London

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J D Wetherspoon PLC

      Strona pozwana: Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – VAT and Duties Tribunal, London – Wykładnia art. 11 część A ust. 1 lit. a), art. 12 ust. 3 lit. a) i art. 22 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) oraz art. 2 akapit pierwszy i drugi pierwszej dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. 71, s. 1301) – Reguły dotyczące zaokrąglania kwot podatku od wartości dodanej

      Sentencja

               1)

               Prawo wspólnotowe, na obecnym etapie jego rozwoju, nie zawiera szczególnego przepisu w zakresie metody zaokrąglania kwot podatku od wartości dodanej. W braku szczególnego uregulowania wspólnotowego to do państw członkowskich należy ustalenie zasad i metod zaokrąglania kwot podatku od wartości dodanej, przy czym państwa te są zobowiązane w trakcie tego ustalania do przestrzegania zasad, na których opiera się wspólny system tego podatku, w szczególności zasady neutralności podatkowej oraz zasady proporcjonalności. W szczególności prawo wspólnotowe z jednej strony nie sprzeciwia się stosowaniu krajowego przepisu wymagającego zaokrąglenia w górę kwot podatku od wartości dodanej, gdy ułamek najmniejszej rozpatrywanej jednostki monetarnej jest równy lub wyższy od 0,5, a z drugiej strony nie wymaga, by podatnikom zezwalano na zaokrąglanie w dół kwot podatku od wartości dodanej, gdy kwota ta zawiera ułamek najmniejszej krajowej jednostki monetarnej.

               2)

               W przypadku sprzedaży po cenie zawierającej podatek od wartości dodanej, w braku szczególnych przepisów wspólnotowych, do każdego z państw członkowskich należy ustalenie, w granicach wyznaczonych prawem wspólnotowym, a w szczególności z poszanowaniem zasad neutralności podatkowej i proporcjonalności, poziomu, na którym można lub należy dokonać zaokrąglenia kwoty podatku od wartości dodanej zawierającej ułamek najmniejszej krajowej jednostki monetarnej.

               3)

               Ponieważ przedsiębiorcy obliczający ceny ich sprzedaży towarów i dostawy usług zawierające podatek od wartości dodanej znajdują się w innej sytuacji niż przedsiębiorcy dokonujący tych samych czynności po cenach bez podatku od wartości dodanej, ci pierwsi nie mogą powoływać się na zasadę neutralności podatkowej w celu żądania zezwolenia na dokonywanie zaokrąglania w dół na poziomie rodzaju towaru i na poziomie transakcji kwot należnego podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007


title: Sprawa T-262/14: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2014 r. – Bionecs przeciwko OHIM – Fidia Farmaceutici (BIONECS)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/25

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2014 r. – Bionecs przeciwko OHIM – Fidia Farmaceutici (BIONECS)
   (Sprawa T-262/14)
   2014/C 235/35
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bionecs GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: M. Knitter, prawnik)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fidia Farmaceutici SpA (Abano Terme, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 lutego 2014 r. wydanej w sprawie 1179/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BIONECS” dla towarów i usług z klas 5, 29 i 35 – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 6 50  638.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „BIONECT” dla towarów z klasy 5, zarejestrowany jako międzynarodowy znak towarowego pod nr 7 15  915.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe podtrzymanie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-626/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Troszczynski/Parlament (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Członek Parlamentu Europejskiego — Odzyskanie środków przez potrącenie dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/33

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Troszczynski/Parlament
   (Sprawa T-626/16 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Członek Parlamentu Europejskiego - Odzyskanie środków przez potrącenie dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 121/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mylène Troszczynski (Noyon, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Ceccaldi)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Alonso de León, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE mający na celu zawieszenie decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 23 czerwca 2016 r. dotyczącej dokonania zwrotu przez skarżącą kwoty w wysokości 56 554 EUR oraz noty debetowej nr 2016-888, wystawionej w następstwie tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-154/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin — Niemcy) — Ahmed Mahamdia przeciwko Algierskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja sądowa w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę — Umowa zawarta z ambasadą państwa trzeciego — Immunitet państwa pracodawcy — Pojęcie filii, agencji lub innego oddziału w rozumieniu art. 18 ust. 2 — Zgodność umowy przyznającej właściwość sądom państwa trzeciego z art. 21)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin — Niemcy) — Ahmed Mahamdia przeciwko Algierskiej Republice Ludowo-Demokratycznej
   (Sprawa C-154/11) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja sądowa w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę - Umowa zawarta z ambasadą państwa trzeciego - Immunitet państwa pracodawcy - Pojęcie filii, agencji lub innego oddziału w rozumieniu art. 18 ust. 2 - Zgodność umowy przyznającej właściwość sądom państwa trzeciego z art. 21)
   2012/C 295/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesarbeitsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ahmed Mahamdia

      Strona pozwana: Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesarbeitsgericht Berlin — Wykładnia art. 18, 19 i 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Określenie jurysdykcji w celu rozpoznania sporu dotyczącego ważności rozwiązania stosunku pracy skarżącego, obywatela państwa członkowskiego i państwa trzeciego, zatrudnionego jako kierowca w państwie członkowskim, którego obywatelstwo posiada, w ambasadzie państwa trzeciego, którego obywatelstwo również posiada, na podstawie umowy o pracę przewidującej jurysdykcję sądów tego ostatniego państwa

      Sentencja

               1)

               Artykuł 18 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że ambasada państwa trzeciego położona na terytorium państwa członkowskiego jest „oddziałem” w rozumieniu tego przepisu dla potrzeb sporu wynikłego na tle umowy o pracę zawartej przez tę ambasadę w imieniu państwa wysyłającego, jeżeli obowiązki wykonywane przez pracownika nie obejmują wykonywania władzy publicznej. Zadaniem sądu krajowego rozpoznającego sprawę jest ustalenie dokładnego charakteru obowiązków wykonywanych przez pracownika.

               2)

               Artykuł 21 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że umowa o udzielenie jurysdykcji zawarta przed powstaniem sporu objęta jest tym przepisem, o ile daje ona pracownikowi możliwość wytoczenia powództwa zarówno przed sądy mające zazwyczaj jurysdykcję na mocy przepisów szczególnych zawartych w art. 18 i 19 rozporządzenia, jak i przed inne sądy, w tym — w odpowiednim wypadku — sądy położone poza Unią Europejską.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.2011.


title: Sprawa T-188/14: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Grundig Multimedia/OHIM (GentleCare) (Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GentleCare – Względna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Równość traktowania)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/29

      Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Grundig Multimedia/OHIM (GentleCare)
      (Sprawa T-188/14) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GentleCare - Względna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania)
      (2015/C 073/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Grundig Multimedia AG (Stansstad, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci S. Walter i M. Neuner)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 stycznia 2014 r. (sprawa R 739/2013-5) potwierdzającą odrzucenie zgłoszenia słownego oznaczenia GentleCare jako wspólnotowego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Grundig Multimedia AG zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa T-410/05: Skarga wniesiona w dniu  14 listopada 2005 r.  Eerola przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/34

         Skarga wniesiona w dniu14 listopada 2005 r. Eerola przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-410/05)
   (2006/C 48/68)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eerola (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis oraz E. Marschal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji odmawiającej przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, będący obywatelem fińskim, został mianowany urzędnikiem Komisji z dniem 1 października 2004 r. Komisja odmówiła przyznania mu dodatku zagranicznego, ponieważ w okresie referencyjnym od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. skarżący zamieszkiwał w Belgii.
   Skarżący kwestionuje tę decyzję podnosząc w uzasadnieniu swojej skargi, że okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r., w którym pracował on jako doradca naukowy Akademii Finlandii, nie może być brany pod uwagę, ponieważ Akademia Finlandii nie ma własnej osobowości prawnej i stanowi element państwa Finlandii. Na tej podstawie skarżący podnosi zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 załącznika VII regulaminu pracowniczego oraz zarzut naruszenia prawa.


title: Wykreślenie sprawy T-385/02

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/64

         Wykreślenie sprawy T-385/02 (1)

   (2005/C 217/136)

      (Język postępowania: angielski)

   Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2005 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-385/02 Marta Andreasen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003


title: Sprawa T-355/06: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Koninklijke BAM Groep przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/23

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Koninklijke BAM Groep przeciwko Komisji
   (Sprawa T-355/06)
   (2007/C 20/34)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke BAM Groep NV (przedstawiciele: adwokaci B.W. Biesheuvel i J.K. de Pree)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), w każdym wypadku w zakresie w jakim zostało w niej stwierdzone, że BAM dopuściła się naruszenia art. 81 WE, w zakresie w jakim z tego powodu nałożono na BAM grzywnę, w zakresie w jakim BAM zostaje wezwana do zaniechania tego naruszenia i do powstrzymywania się w przyszłości od wszelkich wymienionych w art. 1 działań i praktyk, jak również od wszelkich działań lub praktyk o takim samym lub podobnym celu lub skutku oraz w zakresie w jakim decyzja ta jest skierowana do BAM;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), na mocy której wymierzono jej grzywnę z tytułu naruszenia art. 81 WE.
   Na poparcie skargi skarżąca powołuje się na to, że Komisja naruszyła art. 81 WE oraz art. 7 i 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, przyjmując, że skarżąca dopuściła się naruszenia art. 81 WE. Jej zdaniem Komisja niesłusznie przypisała skarżącej jako spółce matce naruszenie podobno popełnione przez spółkę zależną.
   Pomocniczo skarżąca twierdzi, że Komisja ustaliła w nieprawidłowy sposób wysokość nałożonej na nią grzywny. Komisja wymierzyła grzywnę, która opierała się na okresie wynoszącym dwa lata i pięć miesięcy, w trakcie którego skarżąca miała posiadać 100 % udziałów w spółce BAM NBM, podczas gdy okres ten wynosił właściwie tylko jeden rok i pięć miesięcy.


title: Sprawa T-311/08: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2008 r. — Fitoussi przeciwko OHIM — Loriot (IBIZA REPUBLIC)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/32

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2008 r. — Fitoussi przeciwko OHIM — Loriot (IBIZA REPUBLIC)
   (Sprawa T-311/08)
   (2008/C 272/59)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Paul Fitoussi (Vincennes, Francja) (przedstawiciele: K. Manhaeve, T. van Innis i G. Glas, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bernadette Nicole J. Loriot (Ibiza, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 7 maja 2008 r. w sprawie R 1135/2007-2;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bernadette Nicole J. Loriot

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „IBIZA REPUBLIC”dla towarów należących do klas 25, 41, 43 — zgłoszenie nr 3 868 072

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżący

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny krajowy znak towarowy w kształcie pięcioramiennej gwiazdy otoczonej kołem dla towarów należących do klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 w zakresie w jakim i) wcześniejszy znak towarowy składa się z wizerunku pięcioramiennej gwiazdy otoczonej kołem a nie tylko gwiazdy ii) wcześniejszy znak towarowy jest znakiem samoistnie silnym i nie znakiem towarowym posiadającym niewielki charakter odróżniający iii) element graficzny wcześniejszego znaku dominuje nad elementem słownym a nie vice versa.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 czerwca 2005 r. w sprawie T-254/04 Spyridon de Athanassios Pappas przeciwko Komitetowi Regionów Unii Europejskiej (Urzędnicy — Nabór — Stanowisko Sekretarza Generalnego Komitetu Regionów — Wykonanie wyroku Sądu uchylającego decyzję o powołaniu — Unieważnienie przez instytucję zawiadomienia o wolnym stanowisku i otwarcie nowego postępowania rekrutacyjnego)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/42

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 29 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-254/04 Spyridon de Athanassios Pappas przeciwko Komitetowi Regionów Unii Europejskiej (1)

   (Urzędnicy - Nabór - Stanowisko Sekretarza Generalnego Komitetu Regionów - Wykonanie wyroku Sądu uchylającego decyzję o powołaniu - Unieważnienie przez instytucję zawiadomienia o wolnym stanowisku i otwarcie nowego postępowania rekrutacyjnego)
   (2005/C 217/92)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-254/04 Spyridon de Athanassios Pappas, zamieszkały w Kraainem (Belgia), reprezentowany przez adwokata X. Goustę, przeciwko Komitetowi Regionów (pełnomocnik: P. Cervilla, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Komitetu Regionów z dnia 8 października 2003 r. w sprawie unieważnienia postępowanie rekrutacyjne 2000/C 28 A/01 na stanowisko Sekretarza Generalnego Komitetu Regionów i otwarcia nowego postępowania rekrutacyjnego na to stanowisko, Sąd (trzecia izba), w składzie: M. Jeager, prezes, V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 29 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, a w części oddalona jako wyraźnie pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa C-355/13: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale dell'Umbria — Włochy) — Umbra Packaging srl przeciwko Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale di Perugia (Odesłanie prejudycjalne — Regulamin postępowania — Artykuł 53 § 2 i art. 99 — Odpowiedź na pytanie prejudycjalne, którą można wywieść w sposób jednoznaczny z orzecznictwa — Wniosek oczywiście niedopuszczalny — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE (dyrektywa o zezwoleniach) — Artykuł 3 — Nałożenie opłaty z tytułu zezwolenia rządowego w przypadku umowy abonamentu telefonicznego — Brak stosowania opłaty w przypadku karty telefonicznej prepaid — Artykuł 102 TFUE)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/24

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale dell'Umbria — Włochy) — Umbra Packaging srl przeciwko Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale di Perugia
   (Sprawa C-355/13) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Regulamin postępowania - Artykuł 53 § 2 i art. 99 - Odpowiedź na pytanie prejudycjalne, którą można wywieść w sposób jednoznaczny z orzecznictwa - Wniosek oczywiście niedopuszczalny - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/20/WE (dyrektywa o zezwoleniach) - Artykuł 3 - Nałożenie opłaty z tytułu zezwolenia rządowego w przypadku umowy abonamentu telefonicznego - Brak stosowania opłaty w przypadku karty telefonicznej prepaid - Artykuł 102 TFUE)
   2014/C 52/42
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale dell'Umbria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Umbra Packaging srl

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale di Perugia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione Tributaria Regionale dell'Umbria — Wykładnia art. 3 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21) i art. 102 TFUE — Krajowe przepisy nakładające opłatę na operatorów telefonii komórkowej — Nałożenie opłaty z tytułu zezwolenia rządowego w przypadku umowy abonamentu telefonicznego — Brak stosowania opłaty w przypadku karty telefonicznej prepaid

      Sentencja

   Artykuł 3 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie krajowym uregulowaniom takim jak przepis dotyczący opłaty z tytułu działalności wykonywanej w ramach koncesji rządowej.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-358/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords — Zjednoczone Królestwo) — Aventis Pasteur SA przeciwko OB (Dyrektywa 85/374/EWG — Odpowiedzialność za produkty wadliwe — Artykuł 3 i 11 — Błąd w kwalifikacji producenta — Postępowanie sądowe — Wniosek w przedmiocie wstąpienia producenta w miejsce pierwotnego pozwanego — Upływ terminu przedawnienia)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords — Zjednoczone Królestwo) — Aventis Pasteur SA przeciwko OB
   (Sprawa C-358/08) (1)

   (Dyrektywa 85/374/EWG - Odpowiedzialność za produkty wadliwe - Artykuł 3 i 11 - Błąd w kwalifikacji „producenta” - Postępowanie sądowe - Wniosek w przedmiocie wstąpienia producenta w miejsce pierwotnego pozwanego - Upływ terminu przedawnienia)
   2010/C 24/17
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   House of Lords

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aventis Pasteur SA

      Strona pozwana: OB

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — House of Lords — Wykładnia dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz.U. L 210, s. 29) — Sprawa wszczęta przeciwko spółce błędnie uważanej za wytwórcę rzekomo wadliwego produktu — Możliwość wstąpienia nowego podmiotu w miejsce strony pozwanej po upływie dziesięcioletniego terminu przedawnienia zgodnie z art. 11 dyrektywy — Błędne przypisanie cech „producenta” w rozumieniu art. 3 dyrektywy podmiotowi wskazanemu jako strona pozwana w postępowaniu w czasie biegu dziesięcioletniego terminu.

      Sentencja

   Wykładni art. 11 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe należy dokonać w ten sposób, że sprzeciwia się temu, aby uregulowanie krajowe, które zezwala na zmianę strony pozwanej w toku postępowania sądowego, było stosowane w taki sposób, który pozwala na wstąpienie, po upływie terminu w nim ustanowionego, „producenta” w rozumieniu art. 3 tej dyrektywy w miejsce strony pozwanej do postępowania sądowego wszczętego w tym terminie przeciwko innemu niż on podmiotowi.
   Jednakże z jednej strony wykładni omawianego art. 11 należy dokonać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy uznał, iż w postępowaniu sądowym wszczętym w terminie w nim ustanowionym przeciwko spółce zależnej w 100 % od „producenta” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 85/374 ta spółka może wstąpić w miejsce wspomnianego producenta, w przypadku gdy sąd stwierdzi, że wprowadzenie do obrotu danego produktu zostało w rzeczywistości dokonane przez producenta.
   Z drugiej strony wykładni art. 3 ust. 3 dyrektywy 85/374 należy dokonać w ten sposób, że w przypadku gdy poszkodowany zastosowaniem rzekomo wadliwego produktu nie mógł racjonalnie zidentyfikować producenta tego produktu przed podniesieniem swych roszczeń wobec jego dostawcy, wówczas dostawcę należy uznać za producenta, szczególnie w celu zastosowania art. 11 tej dyrektywy, jeżeli nie poinformował poszkodowanego z własnej inicjatywy i w staranny sposób o tożsamości producenta lub swego dostawcy, a dokonanie oceny w tym zakresie należy, w świetle danych okoliczności, do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa T-574/14: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2014 r. – EAEPC przeciwko Komisji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/47

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2014 r. – EAEPC przeciwko Komisji
   (Sprawa T-574/14)
   2014/C 409/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC) Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Buendía Sierra, L. Ortiz Blanco, Á. Givaja Sanz i M. Araujo Boyd)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie COMP/AT.36957 Glaxo Wellcome;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej własnymi kosztami, a także kosztami, jakie EAEPC może ponieść w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi w swej skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 3654 final z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie COMP/AT.36957 – Glaxo Wellcome, w której Komisja oddaliła złożoną przez stronę skarżącą skargę, odmawiając tym samym kontynuacji dochodzenia w sprawie domniemanego naruszenia przez spółkę Glaxo Wellcome SA, obecnie GlaxoSmithKline SA, art. 101 TFUE, w świetle wyroków: z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-168/01 GlaxoSmithKline Services przeciwko Komisji, Zb.Orz. EU:T:2006:265, i z dnia 6 października 2009 r. w sprawach połączonych C-501/06 P, C-513/06 P, C-515/06 P i C-519/06 P GlaxoSmithKline Services przeciwko Komisji, Zb.Orz., EU:2009:610).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, naruszając tym samym art.101, 105 i 266 TFUE, a także art. 7 rozporządzenia nr 1/2003 (1), poprzez uznanie, że skutek wyroku w sprawach połączonych GlaxoSmithKline Services przeciwko Komisji (EU:C:2009:610) polegał na stwierdzeniu nieważności początkowej decyzji z roku 2001 i uznaniu, że zaistniałą sytuację należy traktować tak, jak gdyby Komisja nigdy nie wydała decyzji z 2001 r. Strona skarżąca podnosi ponadto, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia oraz ciążący na niej obowiązek wysłuchania stanowiska strony skarżącej w tej kwestii przed wydaniem ostatecznej decyzji.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że w zaskarżonej decyzji został naruszony art. 101 TFUE lub że Komisja naruszyła ciążący na niej na mocy art. 296 TFUE obowiązek uzasadnienia przy ocenie istnienia w niniejszej sprawie interesu Unii. Strona skarżąca podnosi dalej, że Komisja naruszyła podstawowe prawo strony skarżącej do bycia wysłuchaną.

               3.

               W zarzucie trzecim strona skarżąca utrzymuje, że w zaskarżonej decyzji nie zostały przeanalizowane wszystkie zagadnienia faktyczne i prawne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102TFUE] (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-450/05: Skarga wniesiona w dniu  21 grudnia 2005 r.  — Automobiles Peugeot i Peugeot Nederland przeciwko Komisji

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/25

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2005 r. — Automobiles Peugeot i Peugeot Nederland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-450/05)
   (2006/C 74/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Automobiles Peugeot SA (Paryż, Francja) i Peugeot Nederland NV (Utrecht, Niderlandy) [Przedstawiciele: O. d'Ormesson, N. Zacharie, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sentencji decyzji wraz z uzasadnieniem;

               —

               ewentualnie, zmiana art. 3 decyzji wraz z jego uzasadnieniem poprzez obniżenie grzywny w wysokości 49,5 mln EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005)3683 wersja ostateczna z dnia 5 października 2005 r., wydanej w ramach postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE (sprawy 36.623, 36.820 i 37.275 — SEP i in. przeciwko Automobiles Peugeot SA), w której Komisja uznała, iż stosowane przez skarżące praktyki mające na celu ograniczenie wywozu pojazdów silnikowych ograniczają konkurencję. Zaskarżona decyzja dotyczyła w szczególności indywidualnych środków podejmowanych przez skarżące względem koncesjonerów, jak system premii dla koncesjonerów, zachowawcza strategia kampanii promocyjnych, ograniczone zaopatrzenie koncesjonerów, bezpośrednie polecenia. Tytułem żądania ewentualnego skarżące wnoszą ponadto o obniżenie kwoty grzywny nałożonej przez Komisję.
   Na poparcie swych żądań skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła w decyzji postanowienia art. 81 ust. 1 Traktatu WE, ponieważ uznała środki podjęte przez skarżące za mogące zaliczać się do „porozumień” w rozumieniu tego artykułu.
   Tytułem żądania ewentualnego skarżące podnoszą zarzuty oparte na błędach faktycznych, błędnej ocenie faktów oraz naruszeniu prawa w związku z uznaniem przez Komisję, że system wynagradzania koncesjonerów miał cel antykonkurencyjny w rozumieniu art. 81 ust. 1 Traktatu WE. Skarżące kwestionują ponadto ocenę czasu trwania naruszenia przeprowadzoną przez Komisję w zaskarżonej decyzji, ponieważ ich zdaniem Komisja popełniła błąd faktyczny oraz dokonała błędnej oceny faktów, co według skarżących doprowadziło do wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia decyzji.
   Kolejny zarzut dotyczy rzekomego niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym analizy skutków środków, których podjęcie zarzuciła Komisja. W ramach tego zarzutu skarżące zarzucają ponadto Komisji popełnienie błędów faktycznych, dokonanie błędnej oceny faktów oraz przyjęcie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia decyzji.
   Na poparcie ewentualnego żądania mającego na celu obniżenie kwoty grzywny nałożonej przez Komisję skarżące podnoszą zarzut oparty na naruszeniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 oraz wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (1) w zastosowaniu tych przepisów przez Komisję.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, Dz.U. C 9 z 14.1.1998, str .3.


title: Sprawa T-322/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Musumeci przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/36

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Musumeci przeciwko Komisji
   (Sprawa T-322/08)
   (2008/C 272/70)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Antonio Musumeci (Bagnara Calabra, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-447/11: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2014 r. –Catinis przeciwko Komisji [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) 1049/2001 — Dokumenty dotyczące prowadzonego przez OLAF dochodzenia w sprawie wykonania projektu modernizacji infrastruktury w Syrii — Odmowa udzielenia dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, dochodzenia czy audytu]

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/23

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2014 r. –Catinis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-447/11) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) 1049/2001 - Dokumenty dotyczące prowadzonego przez OLAF dochodzenia w sprawie wykonania projektu modernizacji infrastruktury w Syrii - Odmowa udzielenia dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, dochodzenia czy audytu])
   2014/C 212/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lian Catinis (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF-u) z dnia 10 czerwca 2011 r. o odmowie, po pierwsze, uwzględnienia podnoszonego żądania zamknięcia prowadzonego przez OLAF dochodzenia w sprawie wykonania projektu modernizacji infrastruktury w Syrii, a po drugie, udzielenia dostępu do określonych dokumentów akt tego dochodzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lian Catinis zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa C-46/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Datenschutzkommission (Austria) w dniu 28 stycznia 2013 r. — H przeciwko E

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Datenschutzkommission (Austria) w dniu 28 stycznia 2013 r. — H przeciwko E
   (Sprawa C-46/13)
   2013/C 147/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Datenschutzkommission

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: H

      Strona pozwana: E

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 lit. c) dyrektywy 2006/24/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, której dotyczy zatrzymywanie danych w rozumieniu dyrektywy, nie należy do kategorii „upoważnionego personelu” w rozumieniu tego przepisu i nie może jej być przyznane prawo dostępu do jej własnych danych przysługujące wobec dostawcy ogólnie dostępnych usług łączności lub publicznej sieci łączności?

               2)

               Czy art. 13 ust. 1 lit. c) i d) dyrektywy 95/46/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że prawo osoby fizycznej, której dotyczy zatrzymywanie danych w rozumieniu dyrektywy 2006/24/WE, do uzyskania dostępu do jej własnych danych na podstawie art. 12 lit. a) tej dyrektywy przysługujące wobec dostawcy ogólnie dostępnych usług łączności lub publicznej sieci łączności może zostać wyłączone lub ograniczone?

               3)

               W razie udzielenia co najmniej częściowo odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 7 lit. c) dyrektywy 2006/24/WE jest zgodny z prawem podstawowym, o którym mowa w art. 8 ust. 2 zdanie drugie karty praw podstawowych, a tym samym jest ważny?

      (1)  Dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE, Dz.U. L 105, s. 54.

      (2)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, Dz.U. L 281, s. 31.


title: Sprawa T-97/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2007 r. — Gnemmi i Aguiar przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 — Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2007 r. — Gnemmi i Aguiar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-97/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 - Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   (2007/C 170/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Laura Gnemmi (Hünsdorf, Luksemburg) i Eugénia Aguiar (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo G. Bounéou i F. Frabetti, następnie F. Frabetti, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy.)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności, tytułem roszczenia głównego, postępowania w sprawie oceny za okres 2001/2002 w części dotyczącej skarżących, a tytułem żądania ewentualnego — sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżących z tego postępowania
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w części oczywiście bezzasadna, a w pozostałej części oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej

               2)

               Skarżący poniosą swoje własne koszty

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-136/11: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — pelicantravel.com przeciwko OHIM — Pelikan (pelikan) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy pelikan — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak złej wiary zgłaszającego — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/19

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — pelicantravel.com przeciwko OHIM — Pelikan (pelikan)
   (Sprawa T-136/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy pelikan - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak złej wiary zgłaszającego - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 38/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: pelicantravel.com s.r.o. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat M. Chlipala)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Pelikan Vertriebsgesellschaft mbH & Co. KG (Hanower, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 grudnia 2010 r. (sprawa R 1428/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienie prawa do znaku między pelicantravel.com s.r.o. a Pelikan Vertriebsgesellschaft mbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               pelicantravel.com s.r.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa C-522/09: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Rumunii

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/20

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Rumunii
   (Sprawa C-522/09)
   2010/C 51/31
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i L. Bouyon, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rumunia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wyznaczając w sposób wystarczający, pod względem liczby lub powierzchni, jako obszarów specjalnej ochrony obszarów najbardziej odpowiednich dla ochrony gatunków ptactwa wymienionych w załączniku I do dyrektywy 79/409/EWG (1), jak również gatunków wędrownych, które powracają na jej terytorium, Rumunia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 i 2 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rumunii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa z późniejszymi zmianami reguluje ochronę wszystkich gatunków dzikiego ptactwa występujących naturalnie na europejskim terytorium państw członkowskich. Zobowiązania wynikające z dyrektywy mają zastosowanie do Rumunii począwszy od daty przystąpienia (1 stycznia 2007 r.). W rezultacie Rumunia zobowiązana jest zakończyć zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 wyznaczanie obszarów specjalnej ochrony na swoim terytorium.
   Po zbadaniu obszarów specjalnej ochrony wyznaczonych przez władze rumuńskie Komisja stwierdziła, że takie wyznaczenie najbardziej odpowiednich obszarów jako obszarów specjalnej ochrony nie jest wystarczające pod względem liczby i powierzchni.
   W niniejszej sprawie obszary wyznaczone przez Rumunię jako obszary specjalnej ochrony zostały zbadane w oparciu o wykaz obszarów o znaczeniu dla ornitofauny sporządzony przez organizację BirdLife International i w oparciu o podobną analizę opracowaną przez Societatea Ornitologică Română. Procedura dotycząca wyznaczania stref o znaczeniu dla ornitofauny w Rumunii zakończyła się w 2007 r. i doprowadziła do wyznaczenia 130 obszarów o tym charakterze.
   Spośród łącznej liczby 130 obszarów o znaczeniu dla ornitofauny, mających powierzchnię wynoszącą 4 157 500 ha, władze rumuńskie wyznaczyły jako obszary specjalnej ochrony tylko 108 obszarów o powierzchni 2 998 700 ha, z których zaledwie 38 zostało uznanych w całości za obszary specjalnej ochrony.
   Ponadto 21 obszarów o znaczeniu dla ornitofauny, mających powierzchnię wynoszącą 341 013 ha, nie zostało jeszcze wyznaczonych jako obszary specjalnej ochrony w Rumunii, a wielkość 71 wyznaczonych obszarów specjalnej ochrony znacząco odbiega od wielkości obszarów przeznaczonych pod ochronę ornitofauny.
   Poza tym jakkolwiek 71 obszarów o znaczeniu dla ornitofauny nie zostało w całości zarejestrowanych jako obszary specjalnej ochrony, a postępowanie w sprawie wyznaczenia nie dotyczy 21 obszarów o znaczeniu dla ornitofauny, władze rumuńskie nie dostarczyły żadnego wykazu ani nie poinformowały o żadnej metodzie naukowej, które usprawiedliwiałyby takie różnice pomiędzy obszarami o znaczeniu dla ornitofauny i wyznaczonymi obszarami specjalnej ochrony.
   Z takiego braku wyznaczenia, a także z częściowego wyznaczenia odnośnych obszarów o znaczeniu dla ornitofauny wynika brak środków ochrony gatunków wymienionych w załączniku I do dyrektywy 79/409/EWG i gatunków wędrownych, co stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 79/409.
   Komisja twierdzi więc, że z powodu wyznaczenia obszarów specjalnej ochrony niewystarczającego pod względem liczby lub powierzchni Rumunia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 79/409.

      (1)  Dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1).


title: Sprawa C-259/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Rechtbank Rotterdam z dnia 8 czerwca 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko OMNI Metal Service

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Rechtbank Rotterdam z dnia 8 czerwca 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko OMNI Metal Service
   (Sprawa C-259/05)
   (2005/C 243/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 20 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Rechtbank Rotterdam z dnia 8 czerwca 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko OMNI Metal Service.
   Rechtbank Rotterdam zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy odpady kabli, których niniejsza sprawa dotyczy (częściowo o średnicy 15 cm) można sklasyfikować jako „złom elektroniczny, np. przewody itp.” zgodnie z kodem GC 020 zielonego wykazu? (1)

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy zestawienie materiałów z zielonego wykazu, które samo w sobie nie znajduje się w tym wykazie można lub też należy traktować jako materiał z zielonego wykazu i czy to zestawienie materiałów może być przewożone w celu odzysku, nie podlegając przy tym procedurze zgłoszenia?

               3.

               Czy w związku z tym wymagane jest, by odpady te były oferowane lub przewożone oddzielnie?

      (1)  Załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (Dz.U. 1993 L 30, str. 1)


title: Sprawa C-423/06: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2006 — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/28

         Skarga wniesiona w dniu 16 października 2006 — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-423/06)
   (2006/C 326/58)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do zapewnienia zgodności z dyrektywą Rady 74/556/EWG z dnia 4 czerwca 1974 r. ustanawiającą szczegółowe przepisy dotyczące środków przejściowych odnoszących się do handlu i dystrybucji produktów toksycznych i działalności w tym zakresie, związanych z profesjonalnym wykorzystaniem tych produktów, z działalnością pośredników włącznie (1), lub, w każdym razie, nie przekazując Komisji informacji o wspomnianych przepisach, Rzeczpospolita Polska nie dopełniła obowiązków spoczywających na niej w mocy art. 7 tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 74/556/EWG upłynął w dniu 30 kwietnia 2004.

      (1)  Dz.U. L 307 z 18.11.1974, str. 1.


title: Wykreślenie sprawy C-326/04

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/11

         Wykreślenie sprawy C-326/04 (1)

   (2005/C 229/22)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 12 maja 2005 r. prezes piątej izby Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-326/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.09.2004


title: Sprawa T-503/09: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2009 r. — Cybergun przeciwko OHIM — Umarex Sportwaffen (AK 47)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/36

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2009 r. — Cybergun przeciwko OHIM — Umarex Sportwaffen (AK 47)
   (Sprawa T-503/09)
   2010/C 51/69
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cybergun (Bondoufle, Francja) (przedstawiciel: S. Guyot, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Umarex Sportwaffen GmbH & Co. KG (Arnsberg, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 8 października 2009 r. zakresie, w jakim unieważniono w niej znak towarowy AK 47;

               —

               zgodnie z art. 87 § 2 i art. 91 regulaminu Sądu, obciążenie OHIM kosztami postępowania obejmującymi koszty poniesione przez skarżącą w ramach niniejszego postępowania, w szczególności koszty tłumaczenia dokumentów, wynagrodzenia jej adwokata oraz w razie potrzeby pobytu i podróży; wnioskuje się, aby Trybunał oszacował tę kwotę na 20 000 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „AK 47” dla towarów i usług z klas 9, 28 i 38 (wspólnotowy znak towarowy nr 4528378)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Cybergun

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Umarex Sportwaffen GmbH & Co. KG

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie rozpatrywanego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] i art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009].


title: Sprawa T-320/14: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Sephora/OHIM – Mayfield Trading (Przedstawienie dwóch falowanych pionowych linii) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego dwie falowane pionowe linie — Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe przedstawiające falowaną pionową linię — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/33

         Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Sephora/OHIM – Mayfield Trading (Przedstawienie dwóch falowanych pionowych linii)
   (Sprawa T-320/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego dwie falowane pionowe linie - Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe przedstawiające falowaną pionową linię - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 016/40)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sephora (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat H. Delabarre)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Mayfield Trading Ltd (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 lutego 2014 r. (sprawa R 1577/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sephora a Mayfield Trading Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sephora zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa F-17/11: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/33

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-17/11)
   2011/C 186/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: A. Blot, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o nieprzedłużeniu zawartej ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem żądania głównego: stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o nieprzedłużeniu zawartej ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego, wynikającej w dorozumiany sposób z pisma z dnia 28 kwietnia 2010 r. i, w razie potrzeby, decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie;

               —

               w konsekwencji przywrócenie skarżącej na stanowisko;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty, tytułem naprawienia szkody, kwoty, której wysokość zostaje tymczasowo określona jako 27 000 EUR, podwyższonej o odsetki za zwłokę w ustawowej wysokości od momentu wydania oczekiwanego wyroku;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty, tytułem zadośćuczynienia krzywdzie, kwoty, której wysokość zostaje tymczasowo określona ex aequo et bono jako 15 000 EUR (piętnaście tysięcy EUR), podwyższonej o odsetki za zwłokę w ustawowej wysokości od momentu wydania oczekiwanego wyroku;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-245/13: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2013 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/27

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2013 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-245/13)
   2013/C 189/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: D. Wyatt, QC, V. Wakefield, Barrister, i C. Murrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie w odniesieniu do pozycji w załączniku dotyczącej ekstrapolacji korekty w wysokości 5,19 % wydatków poniesionych w Irlandii Północnej w roku finansowym 2010 wynoszącej 16 513 582,57 EUR (Dz.U. L 67, s. 31); i

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Pierwszy zarzut dotyczy tego, iż Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd co do okoliczności faktycznych oraz nie wzięła pod uwagę względów dotyczących rozmiarów możliwych strat dla funduszy UE w objętym wnioskiem roku 2009 wynikających z błędów przy określaniu kwalifikującego się obszaru w 2005 r. mających wpływ na początkowy przydział uprawnień oraz (w konsekwencji) nie uwzględniła okoliczności, iż w dużej większości przypadków nadmiernych płatności na rzecz rolników ryzyko dla funduszy ograniczało się do około 22 % wydatków, czyli proporcji wydatków obejmujących „element powierzchni”.

               2)

               Drugi zarzut dotyczy tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd co do okoliczności faktycznych błędnie przyjmując, iż Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development (departament rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich Irlandii Północnej „DARD”) zastosował nieprawidłowo lub w ogóle nie zastosował przepisów dotyczących nienależnych płatności, sankcji oraz celowej niezgodności oraz że w konsekwencji Komisja przypisała zbyt duże znaczenie względom dotyczącym rozmiarów możliwych strat dla funduszy UE lub nie wzięła pod uwagę tych względów. W szczególności Komisja:

                           —

                           niesłusznie zarzuciła rzekomo „systematyczne” przeliczanie uprawnień przez DARD;

                           —

                           niesłusznie twierdziła, iż błędy popełnione w 2005 r. mogły mieć rzeczywisty wpływ na historyczny element wartości uprawnień;

                           —

                           przyjęła błędną metodę obliczania nadmiernych płatności;

                           —

                           przyjęła błędne podejście w stosunku do sankcji, zwłaszcza:

                                       —

                                       przyjmując błędny sposób obliczania sankcji; oraz

                                       —

                                       niesłusznie twierdząc, iż sankcję należy wymierzyć za każdy rok w przypadkach gdy sankcja miała zastosowanie w 2005 r. lecz nie w kolejnych latach objętych wnioskiem — w niniejszym przypadku w 2009 r. — kiedy to nadmierna płatność wynikała z tego samego błędu co błąd za który wymierzono sankcję w 2005 r.

                           —

                           przyjęła błędne podejście do celowej niezgodności.


title: Sprawa T-181/16: Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER PRECISE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER PRECISE — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna — Artykuł 126 regulaminu postępowania]

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/19

         Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER PRECISE)
   (Sprawa T-181/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER PRECISE - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna - Artykuł 126 regulaminu postępowania])
   (2017/C 269/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Guinot (Paryż) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. (sprawa R 2911/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Guinot a L’Oréal.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               L’Oréal zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa T-530/14: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2014 r. – Verein StHD przeciwko OHIM (czarna szarfa)

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/54

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2014 r. – Verein StHD przeciwko OHIM (czarna szarfa)
   (Sprawa T-530/14)
   2014/C 303/64
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verein Sterbehilfe Deutschland (Verein StHD) (Zürich, Szwajcaria) (przedstawiciel: P. Brauns, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               częściowe odrzucenie zgłoszenia zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 6 24  483 z dnia 13 sierpnia 2013 r. i stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 maja 2014 r. w sprawie R 1940/2013-4;

               —

               zarządzenie dopuszczenia do rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 6 24  483 (także) w odniesieniu do następujących usług:

                           —

                           35: Zbieranie i zestawianie artykułów prasowych według tematów; rozpowszechnianie ogłoszeń reklamowych; rozpowszechnianie materiałów reklamowych [ulotki, prospekty, druki, próbki];

                           —

                           41: Publikowanie książek; ogólna praca publiczna związana z tematem „śmierci” poprzez organizowanie imprez jak seminaria, podróże dyskusyjne i inne imprezy o charakterze edukacyjnym; Wydawanie i publikowanie pism na temat „śmierci”;

                           —

                           44: Porady farmaceutyczne; usługi medyczne; porady zdrowotne; usługi opieki nad chorymi; usługi terapeutyczne; usługi psychologa;

                           —

                           45: świadczone przez podmioty trzecie osobiste i socjalne usługi dotyczące potrzeb indywidualnych, mianowicie porady rodzinne, opieka kliniczna, opieka nad niepełnosprawnymi, eutanazja, wspieranie w chwili śmierci, asysta w chwili śmierci, asysta w chwili śmierci poprzez doradztwo, otucha i wsparcie dla osób dotkniętych tym problemem i osób świadczących opiekę, ogólne porady życiowe przy szczególnym uwzględnieniu tematu „śmierci”, usługi dzienne, nocne czuwanie, opieka na okrągło, usługi w niedziele i dni święte, doradztwo na terenie całej federacji, opieka zewnętrzna na terenie całej federacji;

               —

               obciążenia pozwanego kosztami postępowania w sprawie odwołania R 1940/2013-4 oraz kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający czarną szarfę dla usług z klas 35, 41, 44 i 45 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 6 24  483

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odrzucenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-201/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Anonymi Geniki Etairia Tsimenton Iraklis (AGET Iraklis)/Ypourgos Ergasias, Koinonikis Asfalisis kai Koinonikis Allilengyis (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 98/59/WE — Zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich dotyczących zwolnień grupowych — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 16 — Wolność prowadzenia działalności gospodarczej — Uregulowanie krajowe, w którym przyznano organowi administracji uprawnienie do sprzeciwienia się zwolnieniom grupowym po dokonaniu oceny warunków na rynku pracy, sytuacji przedsiębiorstwa i interesu gospodarki krajowej — Poważny kryzys gospodarczy — Szczególnie wysoka krajowa stopa bezrobocia)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Anonymi Geniki Etairia Tsimenton Iraklis (AGET Iraklis)/Ypourgos Ergasias, Koinonikis Asfalisis kai Koinonikis Allilengyis
   (Sprawa C-201/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 98/59/WE - Zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich dotyczących zwolnień grupowych - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 16 - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Uregulowanie krajowe, w którym przyznano organowi administracji uprawnienie do sprzeciwienia się zwolnieniom grupowym po dokonaniu oceny warunków na rynku pracy, sytuacji przedsiębiorstwa i interesu gospodarki krajowej - Poważny kryzys gospodarczy - Szczególnie wysoka krajowa stopa bezrobocia))
   (2017/C 053/12)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Anonymi Geniki Etairia Tsimenton Iraklis (AGET Iraklis)

      Strona pozwana: Ypourgos Ergasias, Koinonikis Asfalisis kai Koinonikis Allilengyis

      przy udziale: Enosi Ergazomenon Tsimenton Chalkidas

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym pracodawca – wobec braku porozumienia z przedstawicielami pracowników dotyczącego projektu zwolnienia grupowego – może dokonać takiego zwolnienia jedynie pod warunkiem, że właściwy krajowy organ publiczny, któremu należy notyfikować ten projekt, nie przyjął, w terminie określonym we wspomnianym uregulowaniu i po rozpatrzeniu akt sprawy oraz dokonaniu oceny warunków na rynku pracy, sytuacji przedsiębiorstwa i interesu gospodarki krajowej, uzasadnionej decyzji w sprawie nieudzielenia zezwolenia na dokonanie zamierzonych zwolnień w całości lub w części. Jednakże odmienna sytuacja ma miejsce, gdy okaże się, co powinien w danym wypadku rozpatrzyć sąd odsyłający, że – przy uwzględnieniu trzech kryteriów oceny, do których odsyła to uregulowanie, i konkretnego stosowania tego uregulowania przez wspomniany organ publiczny pod kontrolą właściwych sądów – wspomniane uregulowanie skutkuje pozbawieniem przepisów tej dyrektywy ich skuteczności (effet utile).
               Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak wskazane w zdaniu pierwszym akapit pierwszy niniejszego punktu.

               2)

               Ewentualne istnienie w państwie członkowskim kontekstu charakteryzującego się poważnym kryzysem gospodarczym i szczególnie wysoką stopą bezrobocia nie ma wpływu na odpowiedzi zawarte w pkt 1 niniejszej sentencji.

      (1)  Dz.U. C 221 z 6.7.2015.