title: Sprawa T-311/14: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2014 r. – Seca Benelux i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/35

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2014 r. – Seca Benelux i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-311/14)
   2014/C 194/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: Seca Benelux SPRL (Bruksela, Belgia), Groupe Seca SA (Valenciennes, Francja) i Seca Ingénierie SAS (Valenciennes) (przedstawiciel: E. van Nuffel d’Heynsbroeck, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 21 lutego 2014 r. o nieprzyjęciu ich oferty, którą złożyły w odniesieniu do udzielenia zamówienia na pomoc w technicznym zarządzeniu budynkami Parlamentu Europejskiego w Strasburgu (przetarg nr INLO.AO-2013-003-STR-UGIMS-03) i o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi;

               —

               przed wydaniem wyroku, nakazanie przedstawienia przez Parlament następujących dokumentów:

                           —

                           wykazu głównych usług podobnych świadczonych przez innego oferenta w ciągu ostatnich trzech lat z podaniem kwot, dat oraz odbiorców, publicznych lub prywatnych;

                           —

                           dokumentu lub dokumentów potwierdzających wykształcenie i kwalifikacje zawodowe personelu proponowanego przez innego oferenta do wykonania zamówienia i zawierających dane wymagane na stronach 11-27 specyfikacji technicznych oraz w protokole z obowiązkowej wizyty na miejscu i odpowiedzi na pytania oferentów;

                           —

                           dokumentu lub dokumentów potwierdzających, że Parlament rzeczywiście zweryfikował, czy wszystkie dane dotyczące wykształcenia i kwalifikacji zawodowych personelu proponowanego do wykonania zamówienia przez innego oferenta, które Parlament otrzymał, były zgodne z dokumentacją zamówienia, a w szczególności ze stronami 11-27 specyfikacji technicznych oraz protokołem z obowiązkowej wizyty na miejscu i odpowiedzi na pytania oferentów;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niezweryfikowania kryteriów wyboru, z naruszeniem przepisów art. 110 ust. 1 rozporządzenia nr 966/2012 (1) i art. 148 rozporządzenia delegowanego nr 1268/2012 (2), dokumentacji zamówienia i zasady dobrej administracji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący popełnienia oczywistego błędu w ocenie zdolności technicznych oferentów, z naruszeniem art. 110 ust. 1 rozporządzenia nr 966/2012, art. 146 ust. 2 i art. 148 rozporządzenia delegowanego nr 1268/2012 i zasad określonych w dokumentacji zamówienia, a także zasady dobrej administracji i zasady równego traktowania oferentów.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s. 1).


title: Sprawa C-458/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal administratif de Caen (1 izba) wydanym dnia 5 października 2004 r. w sprawie Chambre de commerce et d'industrie de Flers-Argentan przeciwko Directeur des services fiscaux, Dircofi Ouest

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal administratif de Caen (1 izba) wydanym dnia 5 października 2004 r. w sprawie Chambre de commerce et d'industrie de Flers-Argentan przeciwko Directeur des services fiscaux, Dircofi Ouest
   (Sprawa C-458/04)
   (2005/C 19/22)
   Język postępowania: francuski
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich złożony został, postanowieniem tribunal administratif de Caen (1 izba) wydanym dnia 5 października 2004 r. w sprawie Chambre de commerce et d'industrie de Flers-Argentan przeciwko Directeur des services fiscaux, Dircofi Ouest, które wpłynęło do sekretariatu Trybunału w dniu 29 października 2004 r., wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
   Tribunal administratif de Caen (1 izba) zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy wewnętrzne transfery finansowe stanowią dla celów obliczania części podlegającej odliczeniu subwencje w rozumieniu art. 19 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (1)

      (1)  Szósta dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z 13.06.1977, str. 1).


title: Sprawa C-134/10: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/18

      Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
      (Sprawa C-134/10)
      (2010/C 161/25)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis i C. Vrignon, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że poprzez niedokonanie prawidłowej transpozycji art. 31 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (1), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy przepisów wspomnianej dyrektywy i art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojej skargi Komisja Europejska podnosi trzy zarzuty, wskazując brak proporcjonalności zaskarżonych przepisów krajowych, w szczególności jeżeli chodzi o procedurę i kryteria wyznaczania kanałów radiowych i telewizyjnych korzystających ze statusu upowszechniania zwanego „must carry”.
      W pierwszej kolejności Komisja zarzuca stronie pozwanej, że nie określiła w sposób jasny i przewidywalny celów interesu ogólnego umożliwiających przyznanie tego statusu. Nadawcy nie mogą wobec tego poznać z wyprzedzeniem charakteru i zakresu warunków, które muszą spełnić, oraz ciążących na nich obowiązków w zakresie świadczenia usługi publicznej.
      W drugiej kolejności Komisja wskazuje jednocześnie brak przejrzystości dotyczący przebiegu postępowania w sprawie wydania zezwolenia, zwiększoną swobodę uznania organów władzy, w zakresie w jakim przepisy krajowe wydają się zobowiązywać zainteresowanych nadawców do upowszechniania wszystkich rozpowszechnianych przez nie kanałów, nie zaś wyłącznie kanałów służących celom interesu ogólnego, oraz dyskryminujący charakter wymogu posiadania przez nadawców siedziby na terytorium kraju.
      Wreszcie w trzeciej kolejności skarżąca wskazuje nieprzestrzeganie zakresu zastosowania art. 31 dyrektywy o usłudze powszechnej, w odniesieniu do podporządkowania upowszechniania istnieniu znaczącej liczby użytkowników końcowych sieci łączności.

         (1)  Dz.U. L 108, s. 51.


				|

		52012DC0433

			KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY Strategia na rzecz zrównoważonej konkurencyjności branży budowlanej i jej przedsiębiorstw /* COM/2012/0433 final */

			   	KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY
Strategia na rzecz zrównoważonej
konkurencyjności branży budowlanej i jej przedsiębiorstw
1. Wprowadzenie
Budownictwo odgrywa istotną rolę w
gospodarce europejskiej. Generuje prawie 10 % PKB i zatrudnia 20 mln ludzi,
zwłaszcza w mikroprzedsiębiorstwach i małych
przedsiębiorstwach. Branża budowlana jest również jednym z
największych konsumentów produktów pośrednich (surowców, chemikaliów,
sprzętu elektrycznego i elektronicznego itp.) oraz usług
powiązanych. Ze względu na znaczenie gospodarcze tej branży jej
funkcjonowanie może mieć znaczący wpływ na rozwój
całej gospodarki.
Jakość prac budowlanych ma
również bezpośredni wpływ na jakość życia
Europejczyków. Charakterystyka energetyczna budynków oraz efektywne
gospodarowanie zasobami w produkcji, transporcie i stosowaniu produktów
przeznaczonych do budowy budynków i infrastruktury wywiera istotny wpływ w
dziedzinach energetyki, zmiany klimatu i środowiska.
Konkurencyjność przedsiębiorstw
budowlanych jest zatem istotną kwestią nie tylko w kontekście
wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w ogóle, ale również dla zapewnienia
zrównoważonego funkcjonowania sektora.
Budownictwo może w znacznym stopniu
przyczynić się do tworzenia miejsc pracy[1] poprzez zwiększenie swojej
aktywności w pewnych bardzo obiecujących dziedzinach, jak renowacja
budynków oraz infrastruktura, korzystając np. ze wsparcia odpowiedniej
polityki, stymulującej popyt, ale również sprzyjającej
inwestycjom. Dlatego też branża budowlana odgrywa istotną
rolę w realizacji strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego,
trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu
społecznemu. Ponadto w komunikacie Komisji „Plan działania w zakresie
energii do roku 2050”[2]
wskazuje się, że wyższy poziom efektywności energetycznej w
nowych i istniejących budynkach ma kluczowe znaczenie dla
przekształcenia systemu energetycznego UE.
Zrównoważona branża budowlana ma do
odegrania kluczową rolę w osiągnięciu długoterminowego
celu UE przewidującego ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o 80–95 %.
Zgodnie z Planem działania prowadzącym do przejścia na
konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r.[3] racjonalny pod względem
kosztów wkład budownictwa w tym zakresie pozwoliłby na ograniczenie
emisji o ok. 40–50 % do 2030 r. i o ok. 90 % do 2050 r. Konieczne inwestycje
przyczyniłyby się w znacznym stopniu do konkurencyjności
europejskiej branży budowlanej. Branża ma też do odegrania
znaczącą rolę, jeśli chodzi o przystosowanie się do
zmiany klimatu oraz odporność na klęski naturalne i katastrofy
spowodowane przez człowieka poprzez propagowanie długoterminowych
inwestycji zabezpieczonych przed klęskami i katastrofami.
Sektor budownictwa boryka się jednak z
szeregiem problemów strukturalnych, takich jak niedobór wykwalifikowanych
pracowników w wielu przedsiębiorstwach, niska atrakcyjność dla
młodych ludzi ze względu na warunki pracy, ograniczony potencjał
innowacji i zjawisko pracy nierejestrowanej. W szerszym kontekście
obecną sytuację w branży charakteryzują trzy zasadnicze
zjawiska.
Po pierwsze budownictwo jest jedną z
branż, które najbardziej ucierpiały w wyniku kryzysu finansowego i
gospodarczego (od stycznia 2008 r. do listopada 2011 r. skala prowadzonych prac
budowlanych, w tym dotyczących infrastruktury, w 27 państwach UE
zmniejszyła się o 16 %[4]).
Po drugie coraz większa jest konkurencja ze strony pozaeuropejskich
podmiotów gospodarczych, nie tylko na rynkach międzynarodowych, ale
również na rynku wewnętrznym, w szczególności w odniesieniu do
inwestycji infrastrukturalnych. Konkurenci z zewnątrz nie zawsze
działają uczciwie – koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa UE
często są znacznie wyższe niż koszty przedsiębiorstw
pozaeuropejskich. Po trzecie – kwestie energii i ochrony środowiska
doprowadziły do wytworzenia się nowej dynamiki pomiędzy
przedsiębiorstwami i pobudziły szereg różnych inicjatyw sektora
publicznego, które stały się kluczowymi czynnikami w konkurencji
rynkowej. Przedsiębiorstwa budowlane osiągnęły już
znaczne postępy, lecz realizacja celów UE w zakresie klimatu, energii i
ochrony środowiska będzie wymagała przeprowadzenia w branży
znacznych zmian, co będzie trudne bez wsparcia w postaci odpowiedniej
polityki.
W niniejszym
komunikacie określono główne wyzwania, z którym branża budowlana
mierzy się obecnie i będzie musiała się zmierzyć do
2020 r. w zakresie inwestycji, kapitału ludzkiego, wymogów w zakresie
ochrony środowiska, regulacji i dostępu do rynków; przedstawiono
też propozycje inicjatyw zmierzających do wsparcia branży w tym
zakresie. W perspektywie krótkoterminowej nacisk położono na
potrzebę wspierania wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w budownictwie w
obliczu kryzysu. W dłuższej perspektywie czasowej wyzwania, przed
którymi stoi branża, będą wymagać harmonijnego i
skoordynowanego podejścia na poziomie europejskim w celu poprawy
funkcjonowania łańcucha wartości, w szczególności poprzez
dobrowolne partnerstwa między sektorem prywatnym i publicznym oraz, w
miarę potrzeb, odpowiednie ramy prawne.
2. Aktualna sytuacja i główne
wyzwania
Skutkiem różnorodności
działalności w poszczególnych sektorach budownictwa są
różnice pod względem realiów społeczno-gospodarczych,
organizacyjnych, kulturowych i technicznych, a także pod względem
przystosowania do nowych uregulowań i możliwości rynkowych
Pewne wyzwania o
charakterze ogólnoświatowym mogą stać się czynnikami
sprzyjającymi trwałemu wzrostowi w perspektywie
średniookresowej, o ile już dziś podjęte zostaną
odpowiednie działania. Może to doprowadzić do rozwoju wachlarza
usług o istotnym znaczeniu dla zdrowia i bezpieczeństwa,
efektywności energetycznej, budownictwa ekologicznego, odporności na
klęski i katastrofy, mikroklimatu pomieszczeń, ponownego
używania, odzysku i recyklingu materiałów oraz projektowania
dostosowanego do poszczególnych przypadków. Właściwe działania w
obliczu tych wyzwań mogą również stworzyć nowe
możliwości rynkowe.
2.1 Ogólny kontekst makroekonomiczny
Budownictwo
zostało szczególnie mocno dotknięte przez kryzys finansowy –
popyt spadł drastycznie, szczególnie w sektorze prywatnego budownictwa
mieszkaniowego, ale również na innych rynkach, np. infrastruktury. W
poszczególnych państwach członkowskich występują różne
tendencje. W niektórych z nich „pęknięcie bańki” budownictwa
mieszkaniowego stało się i nadal pozostaje jednym z czynników poważnie
ograniczających działalność w tym sektorze[5]. W innych − branża
ucierpiała głównie z powodu skurczenia się rynku kredytów.
Ograniczenie wydatków publicznych ze względu na kryzys będzie nadal
wywierać niekorzystny wpływ na skalę inwestycji w infrastrukturę.
Niektóre
państwa w reakcji na kryzys inwestowały w pakiety zachęt,
na przykład w postaci wstępnych inwestycji w projekty
infrastrukturalne, obniżonej stawki podatku VAT na budowę nowych lub
remonty istniejących budynków, preferencyjnych stóp procentowych kredytów
hipotecznych itp. Jednakże trwały wpływ na
konkurencyjność branży będą mieć tylko takie
podejścia, które obejmują środki służące
podnoszeniu umiejętności i kwalifikacji, innowacjom i „zielonej”
gospodarce. To wszystko uwydatnia potrzebę odpowiedniego
kształtowania polityki, która pobudzi wzrost gospodarczy i zatrudnienie w
perspektywie krótkoterminowej, ale także restrukturyzację branży
budowlanej w dłuższym horyzoncie czasowym.
2.2 Jakość funkcjonowania
łańcucha wartości
Rynki branży
budowlanej, jak i sama branża, charakteryzują się dużym
rozdrobnieniem – działa na nich wiele mikroprzedsiębiorstw,
występują duże różnice między państwami
członkowskimi w jakości funkcjonowania branży, a szerzenie
dobrych praktycznych wzorców jest bardzo trudne. Lepsza integracja
łańcucha wartości znacznie zwiększyłaby zakres
możliwych innowacyjnych efektów zewnętrznych współpracy.
Coraz bardziej odczuwalne będzie
zapotrzebowanie na wykwalifikowaną siłę roboczą –
zarówno na placu budowy, jak i w mniejszym stopniu przy produkcji wyrobów
budowlanych. Od chwili obecnej do 2020 r. ogromna liczba wykwalifikowanych
pracowników – ok. dwóch trzecich wszystkich osób zatrudnionych w budownictwie,
przemyśle i transporcie – odejdzie na emeryturę[6] i trzeba będzie ich
zastąpić. Chroniczny niedobór wykwalifikowanej siły roboczej
można wyjaśnić z jednej strony niską
atrakcyjnością sektora dla młodych ludzi, a z drugiej strony
rosnącym zapotrzebowaniem na specjalistyczne kwalifikacje, które to
zapotrzebowanie z trudem zaspokaja obecny system kształcenia i
szkoleń (a także rynek pracy). Przejście do gospodarki
niskoemisyjnej i efektywnie korzystającej z zasobów spowoduje też
znaczne zmiany strukturalne w branży budowlanej, która będzie musiała
się dostosować i przewidywać potrzeby w zakresie
umiejętności i kompetencji w tych dziedzinach. Jest to szczególnie
istotne w kontekście przygotowania pracowników do prac przy „budynkach o
niemal zerowym zużyciu energii”, zarówno w przypadku ich budowy, jak i
renowacji. Wdrażanie technologii wspomagających oraz elastyczna
organizacja pracy będzie również wymagać zmian w zakresie
umiejętności i kwalifikacji wymaganych w budownictwie.
Wydatki na badania i innowacje pozostają dość niskie w porównaniu z poziomem wydatków
przemysłu w ogóle. Można to jednak wytłumaczyć dużym
zapotrzebowaniem na siłę roboczą oraz faktem, że
przedsiębiorstwa budowlane są zainteresowane głównie
włączeniem do swojej działalności dostępnych, opracowanych
niezależnie rozwiązań technicznych. Branża
prawdopodobnie zwiększy nakład działań w dziedzinie
badań i innowacji, aby rozwiązać problem wysokiego zużycia
surowców (np. minerałów metalicznych i niemetalicznych, substancji
chemicznych i drewna) oraz wytwarzania dużych ilości odpadów. Ponadto
w przemyśle opracowuje się coraz więcej materiałów, które
są łatwiejsze do gromadzenia i ponownego użycia, a także
systemów lub rozwiązań budowlanych ułatwiających
rozbiórkę konstrukcji i ponowne wykorzystanie materiałów.
Działania te są zgodne z nowymi podstawowymi wymogami wymienionymi w
rozporządzeniu o wyrobach budowlanych, dotyczącymi
zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych, jak również z
inicjatywą na rzecz surowców, poprzez ewentualne opracowanie najlepszych
praktyk w zakresie gromadzenia i przetwarzania odpadów, zwłaszcza odzysku
i powtórnego wykorzystywania cennych materiałów z odpadów, a także
poprzez wspieranie badań dotyczących zachęt ekonomicznych do
recyklingu i odzyskiwania. Jednakże inicjatywy unijne i krajowe powinny
zmierzać do przyspieszenia przyswajania innowacyjnych rozwiązań
i najlepszych praktyk.
2.3 Gospodarka niskoemisyjna
Jak zapowiedziano w przekształconej
wersji dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków[7], wprowadzenie budynków o niemal
zerowym zużyciu energii[8]
będzie poważnym wyzwaniem dla branży budowlanej. Rynek ma kilka
lat na przystosowanie się, ale konieczne jest wsparcie dla wszystkich
uczestników rynku, począwszy od organów publicznych (które muszą
wdrożyć przepisy z dwuletnim wyprzedzeniem) po przedsiębiorstwa
budowlane, projektantów, deweloperów itp. Przystosowanie będzie także
wymagane w obszarach takich jak struktury finansowania, zamówienia publiczne,
edukacja i marketing.
Jakkolwiek budynki niskoenergetyczne
są coraz liczniejsze, nadal nie osiągnięto masy krytycznej, a
działania w kierunku poprawy efektywności energetycznej i integracji
odnawialnych źródeł energii postępują wolno. Egzekwowanie
ram regulacyjnych wraz z odpowiednią polityką fiskalną powinno
przyczynić się do osiągnięcia masy krytycznej.
Również w dziedzinie renowacji
istniejących budynków konieczne są dalsze działania dla
zwiększenia oszczędności energii. Ponadto stosunkowo nieliczne
spośród istniejących budynków są poddawane generalnym remontom. Dlatego też w „Strategii na rzecz konkurencyjnego,
zrównoważonego i bezpiecznego sektora energetycznego”[9], „Planie działania
prowadzącym do przejścia na konkurencyjną gospodarkę
niskoemisyjną do 2050 r.”[10]
i „Planie działania w zakresie energii do roku 2050”[11] kładzie się nacisk
na konieczność intensywniejszych działań w dziedzinie
budynków, szczególnie sprzyjania renowacjom. Działania w
tym kierunku będą musiały być kontynuowane.
Infrastruktura transportowa ma ogromny wpływ na środowisko naturalne, a także
generuje znaczne zużycie energii i surowców oraz duże ilości
odpadów. Sieci infrastruktury muszą w większym stopniu wpisywać
się w dążenie do bardziej zrównoważonej ekologicznie
Europy.
2.4 Konkurencja między
przedsiębiorstwami budowlanymi w UE i na rynkach międzynarodowych
Konkurencja na rynkach UE uległa poprawie
dzięki stosowaniu dyrektyw o zamówieniach publicznych, wdrożeniu
dyrektywy o usługach oraz przyjęciu europejskich norm
dotyczących projektowania i budownictwa („eurokodów”). Jednakże
przedsiębiorstwa unijne nie zawsze uczestniczą w tej konkurencji na
równych prawach, szczególnie w porównaniu z przedsiębiorstwami
pozaeuropejskimi, które często podlegają mniej rygorystycznym
wymogom socjalnym i w zakresie ochrony środowiska, a także
korzystają z pomocy państwa. Państwa członkowskie powinny
zadbać o to, aby przedsiębiorstwa unijne i spoza UE mogły
konkurować o zamówienia publiczne na równych prawach, nie
narażając jednocześnie na szwank osiągnięć UE w
sferze socjalnej i ochrony środowiska.
Jeszcze trudniejsza jest sytuacja na rynkach
międzynarodowych. Przemysł często napotyka poważne
trudności nie tylko z technicznego punktu widzenia, ale również pod
względem warunków konkurencji w innych krajach, np. w Chinach, które
ograniczają możliwości dostępu do tych rynków.
Ponieważ jednak według przewidywań tempo wzrostu europejskich
rynków budowlanych będzie wolniejsze niż w przypadku rynków
wschodzących, branża będzie musiała rozwijać i
utrzymywać silniejszą perspektywę globalną. Dla firm
budowlanych z UE ważne jest, aby państwa trzecie umożliwiły
im konkurowanie o zamówienia na swoich rynkach UE powinna zwiększyć
swój potencjał w celu angażowania państw spoza UE w negocjacje
na temat większego otwarcia ich rynków handlowych oraz rynków
zamówień, badania ewentualnych przypadków praktyk dyskryminujących w
dziedzinie zamówień publicznych oraz rozpoczęcia konsultacji z
władzami danego państwa w celu rozwiązania sporów
dotyczących dostępu do rynku.
3. Europejska strategia na rzecz
zrównoważonej konkurencyjności branży budowlanej
W odpowiedzi na
kluczowe wyzwania przedstawione powyżej określona została
europejska strategia na najbliższe dziesięciolecie. Ma
ona stanowić uzupełnienie strategii opracowanych na własną
rękę przez przedsiębiorstwa w branży budowlanej w celu
poprawy ich konkurencyjności i stawienia czoła wyzwaniom
społecznym.
Strategia ta
koncentruje się na pięciu podstawowych celach, którymi są: a) stymulowanie korzystnych warunków inwestycyjnych; b) zapewnienie
branży budowlanej lepszych podstaw w zakresie kapitału ludzkiego; c)
poprawa w zakresie efektywnego gospodarowania zasobami efektywności
środowiskowej i możliwości biznesowych; d) wzmocnienie
wewnętrznego rynku budownictwa; e) wspieranie pozycji konkurencyjnej
unijnych przedsiębiorstw budowlanych na rynkach światowych.
Każdy cel obejmuje różne kluczowe wyzwania – np. korzystne warunki
inwestycyjne są niezbędne dla stymulowania wzrostu, badań i
innowacji oraz gospodarki niskoemisyjnej. Podobnie solidne podstawy w zakresie
kapitału ludzkiego mają zasadnicze znaczenie dla poprawy
funkcjonowania łańcucha wartości oraz wprowadzania innowacyjnych
rozwiązań, w szczególności dla gospodarki niskoemisyjnej. W
strategii proponuje się zarówno zalecenia zmierzające do
rozwiązania krótko- i średnioterminowych problemów gospodarczych i
trudności w zakresie zatrudnienia, przed jakimi stoi branża
budowlana, jak i zalecenia o perspektywie długofalowej, mające
zapewnić trwałe skutki w zakresie konkurencyjności sektora.
3.1 Stymulowanie korzystnych warunków
inwestycyjnych
Renowacja budynków
i projekty w zakresie sieci transeuropejskich mogą ożywić wzrost
w sektorze budownictwa, a jednocześnie pomóc w osiągnięciu celów
europejskiej polityki energetycznej i transportowej oraz polityki
spójności. Ponadto zwalczanie opóźnień w płatnościach
korzystnie wpłynie na sytuację finansową przedsiębiorców
budowlanych, w szczególności rzemieślników i małych firm
budowlanych, a także ich dostęp do kredytów. W perspektywie
długoterminowej branża budowlana powinna zwiększyć
swoją zdolność do innowacji w celu poprawy swojej
wydajności oraz zwiększenia wartości dodanej i efektywności
środowiskowej na wszystkich poziomach łańcucha wartości.
3.1.1 Środki krótkoterminowe
Szczególny nacisk
należy położyć na zachęcanie do działalności
w zakresie renowacji budynków i konserwacji infrastruktury, która
odpowiada za istotną część ogólnego zatrudnienia i
produkcji w budownictwie. W szczególności obecne tempo renowacji budynków[12] i stosowane praktyki w
zakresie poprawy efektywności energetycznej są niewystarczające,
aby osiągnąć cele UE na 2020 r. w zakresie
oszczędności energii. Przyjęcie proponowanych poziomów
docelowych – remontowania rocznie 3 % budynków administracji centralnej[13] (dwukrotnie więcej
niż obecnie), jak również 2 % ogółu budynków[14] w sposób zapewniający
zachowanie optymalnego poziomu kosztów, nie tylko przyczyniłoby się
do osiągnięcia zakładanych celów, ale także
zapewniłoby wzrost gospodarczy i zatrudnienie na poziomie lokalnym w
całej UE. Jednakże przyjęcie tych zmian wymaga
przezwyciężania szeregu barier prawnych, gospodarczych i finansowych.
Po pierwsze
państwa członkowskie powinny we właściwy sposób
wdrożyć i egzekwować dyrektywę w sprawie charakterystyki
energetycznej budynków[15].
W niektórych państwach członkowskich niski poziom ambicji i brak
egzekwowania kodeksów efektywności energetycznej budynków niweczy
dążenie do energooszczędności budynków i nie pozwala
stymulować budownictwa.
Zachęty podatkowe[16] i środki wsparcia
finansowego są dobrze przyjmowane przez
podmioty gospodarcze i pobudzają renowację istniejących
budynków. Istnieją jednak znaczne różnice pomiędzy
poszczególnymi programami krajowymi i ich skutecznością. Z tego
względu wymiana doświadczeń mogłaby być bardzo pomocna
w zrozumieniu – z różnych punktów widzenia – potencjalnych skutków, a
także zagrożeń związanych z niewłaściwym
wdrażaniem oraz niezamierzonych konsekwencji. Należy również
zapewnić wzajemne uzupełnianie się tych programów krajowych z
unijnymi i prywatnymi funduszami i instrumentami finansowymi w celu
optymalizacji efektu dźwigni.
UE zapewnia wsparcie i finansowanie poprzez
zastosowanie różnych mechanizmów; państwa członkowskie powinny
je w większym stopniu wykorzystywać. Fundusze strukturalne i
Fundusz Spójności (2007-2013) mogą być wykorzystywane do
inwestycji w zakresie efektywności energetycznej i energii odnawialnej nie
tylko w przypadku budynków publicznych i komercyjnych, ale również w
istniejącym budownictwie mieszkaniowym. Ponadto instrumenty
inżynierii finansowej, takie jak JESSICA, oferują
możliwości inwestowania w projekty urbanistyczne i rewitalizacyjne o
małej skali, które nie mogłyby być finansowane za pomocą
normalnych mechanizmów rynkowych. Fundusze kapitałowe i gwarancje
kredytowe udzielane przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), Europejski Bank
Odbudowy i Rozwoju (EBOR) i Europejski Fundusz na rzecz Efektywności
Energetycznej (EFEE) wraz z instrumentami wsparcia opracowywania projektów dla
odbiorców końcowych, takimi jak ELENA, również oferują
możliwości zwiększenia skuteczności publicznych dotacji.
Jednym ze sposobów
pobudzenia inwestycji w zasobooszczędną renowację jest rozwój
usług według modelu „projekt, budowa, eksploatacja” dla projektów
remontowych na małą skalę z umownymi gwarancjami
wykonania. Ten segment rynku staje się coraz bardziej
interesujący nie tylko dla przedsiębiorstw usług energetycznych,
ale także dla wyspecjalizowanych małych przedsiębiorstw, które
potencjalnie mogłyby również oferować gwarancje wykonania w
odniesieniu do rozmaitych usług budowlanych. Interwencje publiczne
mogłyby wspierać rozwój takich usług, w szczególności w
odniesieniu do zamówień publicznych oraz w sektorze mieszkalnictwa, a
także rozwój produktów ubezpieczeniowych, które mogłyby pokrywać
ryzyko techniczne związane z gwarancjami wykonania. W szczególności
władze publiczne powinny zapewnić włączenie aktywnego
zarządzania energią i inteligentnego pomiaru w prace renowacyjne.
Istotne jest
wreszcie, by przedsiębiorstwa budowlane mogły korzystać ze
swoich własnych zasobów finansowych w rozsądnych terminach. Nowa
dyrektywa w sprawie opóźnień w płatnościach[17] wprowadza bardziej
rygorystyczne przepisy, w szczególności poprzez harmonizację terminów
płatności dokonywanych przez władze publiczne na rzecz
przedsiębiorstw, zwiększenie odsetek ustawowych za zwłokę i
umożliwienie przedsiębiorstwom uzyskania zwrotu poniesionych kosztów
odzyskania należności. W kontekście zmiany dyrektyw UE w
zakresie zamówień publicznych Komisja zaproponowała, aby państwa
członkowskie mogły w swoich przepisach umożliwiać
podwykonawcom żądanie dokonania płatności bezpośrednio
przez instytucję zamawiającą w przypadku dostaw, robót i
usług świadczonych na rzecz głównego wykonawcy w ramach
wykonania zamówienia.
 Komisja: ·                         przedstawi do końca 2012 r. analizę różnych unijnych i krajowych instrumentów finansowych wspierających efektywność energetyczną w budynkach, w tym ewentualnie zalecenia co do sposobów lepszego wykorzystywania finansowania publicznego do wspierania renowacji budynków; ·                         przedstawi w 2013 r. wstępne wnioski z trwającego projektu pilotażowego mającego na celu analizę możliwości wprowadzania mechanizmów ubezpieczeniowych, które mogłyby obejmować umowne gwarancje wykonania i usługi transgraniczne, zwłaszcza dla małych przedsiębiorców budowlanych; ·                         rozpocznie w 2012 r. kampanię informacyjną dla przedsiębiorstw w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych we wszystkich państwach członkowskich; ·                         wdroży w 2012 r., w związku z dyrektywą w sprawie opóźnień w płatnościach, projekt pilotażowy w zakresie szybkiego i efektywnego egzekwowania zaległych należności przez MŚP prowadzące działalność transgraniczną. Wzywa się państwa członkowskie do: ·                         opracowania lub udoskonalenia odpowiednich programów remontów, konserwacji i renowacji, zakładających ambitne cele w zakresie zrównoważonego rozwoju, obejmujących zbadanie możliwości stosowania odpowiednich instrumentów podatkowych i finansowych (obniżona stawka VAT, dotacje ukierunkowane itp.) oraz mechanizmów kredytowych dla projektów w zakresie renowacji zakładających ambitne cele w zakresie zrównoważonego rozwoju; ·                         wspierania wykorzystywania instrumentów finansowych i instrumentów wsparcia opracowywania projektów, oferowanych przez fundusze strukturalne, EBI, EBOR oraz EFEE dla małych projektów w zakresie remontów obejmujących umowne gwarancje wykonania budowy, w tym przedpłat środków z funduszy strukturalnych na budynki efektywne energetycznie.
3.1.2 Środki średnio- i
długoterminowe
W nowym wniosku dotyczącym polityki
spójności UE na lata 2014-2020[18]
kładzie się jeszcze większy nacisk na wspieranie inwestycji
związanych z celami UE w zakresie klimatu i energii oraz proponuje
się prawie dwukrotne zwiększenie kwoty przydzielonej na
zrównoważoną energię w bieżącym okresie. Proponuje
się, aby znaczna część środków z funduszy
strukturalnych i Funduszu Spójności była przeznaczana na inwestycje
wspierające przejście do gospodarki niskoemisyjnej, w
szczególności w zakresie efektywności energetycznej i odnawialnych
źródeł energii, w tym na renowacje budynków; instrumenty finansowe
będą najprawdopodobniej odgrywały w przyszłości istotniejszą
rolę w odpowiednio dostosowanych inwestycjach w zakresie efektywności
energetycznej i odnawialnych źródeł energii w infrastrukturze
komunalnej i budownictwie.
Rozwój
proponowanej przez Komisję Europejską „sieci bazowej”,
zapewniającej efektywne multimodalne połączenia transportowe
pomiędzy stolicami państw UE i innymi głównymi miastami,
portami, portami lotniczymi i głównymi ośrodkami gospodarczymi, ma
zasadnicze znaczenie dla gospodarki. Komisja Europejska przedstawiła w
dniu 19 października 2011 r. nowy pakiet środków zmierzających
do stworzenia korzystnych ram dla rozwoju transeuropejskich sieci
transportowych (TEN-T). Pakiet ten obejmuje zmienione wytyczne dla
transeuropejskich sieci transportowych, instrument „Łącząc
Europę” o łącznym budżecie w wysokości 50 mld EUR oraz
wniosek dotyczący wcześniejszego wdrożenia obligacji
projektowych we współpracy z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym.
Celem jest
powstanie najpóźniej do dnia 31 grudnia 2050 r. sieci kompleksowej,
natomiast sieć bazowa ma być zrealizowana priorytetowo do dnia 31
grudnia 2030 r. Korytarze sieci bazowej, według wniosku przedstawionego
przez Komisję Europejską w dniu 19 października 2011 r., oraz
związane z nimi „platformy” połączą zaangażowane
państwa członkowskie i inne zainteresowane podmioty, tj.
zarządców i użytkowników infrastruktury, w celu zagwarantowania
koordynacji, współpracy i przejrzystości. Oprócz tych wniosków
sprawna realizacja transgranicznych odcinków sieci będzie wymagać
minimalnego wzajemnego dostosowania krajowych procedur administracyjnych.
W dziedzinie badań i innowacji
należy łączyć działania koncentrujące się na
technologii[19]
z badaniami społeczno-ekonomicznymi w zakresie instrumentów rynkowych po
stronie popytu (szkolenia, zamówienia publiczne, normalizacja, ubezpieczenia
itp.), aby przyspieszyć przejście od badań do wykorzystania
innowacyjnych rozwiązań. Będzie to wymagało szerszego
partnerstwa z różnymi grupami interesów w ramach inicjatyw, które
będą finansowane poprzez różne instrumenty finansowe UE w celu
osiągnięcia szerszej perspektywy rynkowej i stworzenia masy
krytycznej. Pod tym względem istniejące inicjatywy, np. partnerstwo
publiczno-prywatne na rzecz energooszczędności budynków, inicjatywy w
zakresie dziedzictwa kulturowego, inteligentnych miast i
społeczności, a także inicjatywa reFINE (badania w
zakresie przyszłych sieci infrastrukturalnych w Europie) mogłyby
stanowić odpowiednią podstawę dla rozwoju takich partnerstw.
Polityka spójności UE może dostarczyć wsparcia dla badań i
innowacji w tych dziedzinach w ramach programów krajowych, a także
będzie nadal kładła duży nacisk na zwiększenie
konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw, w tym
wykorzystywanie przez nie technologii informacyjno-komunikacyjnych. W
szczególności opracowanie strategii innowacji w dziedzinie inteligentnej
specjalizacji, zaproponowane przez Komisję jako warunek wstępny dla
wykorzystania funduszy strukturalnych w kolejnym okresie programowania
2014–2020, przyczyni się do oferowania wsparcia funduszy strukturalnych w
sposób bardziej ukierunkowany i przyjęcia strategicznego podejścia do
wykorzystania potencjału inteligentnego wzrostu we wszystkich regionach[20].
 Komisja: ·                         zaproponowała w ramach polityki spójności na lata 2014–2020, aby znaczna część środków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności była skutecznie przeznaczana na inwestycje wspierające przejście do gospodarki niskoemisyjnej, w szczególności na efektywność energetyczną i odnawialne źródła energii, w tym na renowacje budynków, i będzie nadal zachęcać wykorzystywanie funduszy obrotowych w tej dziedzinie w celu zapewnienia efektu dźwigni finansowej; ·                         opracuje zestaw podstawowych wymogów obowiązujących w przypadku prac budowlanych na transgranicznych odcinkach projektów TEN w celu zapewnienia minimalnego dostosowania na poziomie technicznym odpowiednich krajowych procesów wydawania zezwoleń; ·                         zorganizuje wiosną 2013 r. konferencję dotyczącą innowacyjności w sektorze budownictwa w celu zidentyfikowania luk technologicznych w całym łańcuchu wartości oraz określenia planu działań w celu ich usunięcia. Wzywa się państwa członkowskie do: ·                         rozwoju wspólnych skoordynowanych inicjatyw z innymi państwami członkowskimi i sektorem prywatnym, łączących badania, rozwój techniczny, innowacyjne zamówienia publiczne, certyfikację, ubezpieczenia, klastry międzyregionalne itp. w celu przyspieszenia wprowadzania na rynek nowych osiągnięć wiedzy i technologii na szczeblu UE i na szczeblu regionalnym. UE będzie wspierać te inicjatywy w ramach programu Horyzont 2020 oraz programu na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw i MŚP na lata 2014–2020, nie tylko w formie dotacji bezpośrednich, ale również instrumentów finansowych służących poprawie dostępu MŚP do finansowania kapitałowego i dłużnego. Władze krajowe i regionalne wzywa się do zagwarantowania skutecznego i komplementarnego korzystania z różnych źródeł wsparcia oferowanych przez UE, w tym środków z polityki spójności, o ile odnośne programy operacyjne pozwalają na korzystanie z takich środków.
3.2. Zapewnienie branży budowlanej
lepszych podstaw w zakresie kapitału ludzkiego
Istnieje obecnie
znaczny niedobór wykwalifikowanych pracowników w przedsiębiorstwach
prowadzących prace budowlane oraz, w mniejszym stopniu, w przemyśle
wyrobów budowlanych. Ponadto systemy kształcenia i szkolenia w Europie
bardzo się różnią stopniem centralizacji lub decentralizacji,
strukturą oferty szkoleniowej, rolą partnerów społecznych,
strukturami finansowania i treścią programów nauczania.
Trzeba lepiej
przewidywać przyszłe zapotrzebowanie na umiejętności i
kwalifikacje, zachęcić odpowiednią liczbę uczniów do wyboru
określonych zawodów budowlanych oraz stworzyć warunki do powstania
lepszego środowiska pracy i odpowiedniego zarządzania karierą
zawodową w celu osiągnięcia większej mobilności
pracowników budowlanych oraz powszechniejszego świadczenia usług transgranicznych.
Trzeba w tym względzie brać pod uwagę skutki starzenia się
siły roboczej w UE oraz szczególną sytuację branży
budowlanej w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy.
3.2.1 Środki krótkoterminowe
Inicjatywa „BUILD
UP Skills” w zakresie rozwoju kwalifikacji pracowników budownictwa, realizowana
w ramach programu „Inteligentna energia dla Europy”, ma na celu dostosowanie
systemu kształcenia i szkolenia zawodowego do potrzeb w zakresie
umiejętności i kwalifikacji pod kątem efektywności
energetycznej i odnawialnych źródeł energii. Inicjatywa „BUILD UP
Skills” umożliwi określenie krajowych planów działania w
zakresie kwalifikacji do roku 2020; będzie również wspierać
tworzenie programów szkoleń i certyfikacji o dużej skali oraz
określanie profilu kwalifikacji w celu ulepszenia istniejących
struktur w stosownych przypadkach, przy wsparciu takich instrumentów
finansowania jak Europejski Fundusz Społeczny oraz Program „Uczenie
się przez całe życie” i mający go zastąpić
program „Erasmus dla wszystkich”. Doprowadzi ona do zwiększenia liczby
wykwalifikowanych pracowników budowlanych na rynku i spowoduje, że
właściciele budynków będą bardziej skłonni do
inwestowania w udoskonalenia służące oszczędności
energii.
Inicjatywa ta
mogłaby także służyć jako podstawa określania
programów nauczania i szkoleń lub zapotrzebowania na kwalifikacje w innych
obszarach związanych z budownictwem i zrównoważonym rozwojem (np.
uprzemysłowienie procesu budowlanego, stosowanie innowacyjnych lub
niekonwencjonalnych wyrobów i technologii budowlanych, wykorzystywanie
technologii informatycznych w systemach zarządzania budynkami itp.).
 Komisja: ·                         przeprowadzi ocenę inicjatywy „BUILD UP Skills”, a w szczególności oceni, czy wskazane jest rozszerzenie zakresu pierwszej inicjatywy w celu objęcia nią dodatkowych kategorii pracowników budownictwa lub innych potrzeb w zakresie kwalifikacji w odniesieniu do procesu budowy i zrównoważonego rozwoju. Państwa członkowskie, organizacje branży budowlanej i instytucje edukacyjne proszone są o: ·                         negocjowanie układów zbiorowych w celu wsparcia rozwoju umiejętności w odniesieniu do inicjatywy „BUILD UP Skills” lub innych podobnych programów.
3.2.2 Środki średnio- i
długoterminowe
Branża
budowlana powinna poprawić swoją zdolność do
określenia i przewidywania potrzeb w zakresie umiejętności z
perspektywy strategicznej i do dostosowywania na tej podstawie programów
szkolenia i określania profili kwalifikacji. W niektórych państwach
istnieją platformy służące identyfikacji przyszłych
potrzeb w zakresie zatrudnienia i umiejętności, mające
pośredni wpływ na budownictwo. Inicjatywa na szczeblu europejskim,
przy wsparciu dialogu społecznego, pozwoliłaby na usprawnienie
wymiany informacji na temat tych potrzeb, w tym gotowości branży do
stosowania praktyk służących efektywnemu wykorzystywaniu zasobów
i projektowaniu budynków zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a
także sprzyjałaby zaspokajaniu tych potrzeb przez systemy
kształcenia.
W
tym kontekście Komisja Europejska będzie wspierać
przeprowadzenie przez europejskich partnerów społecznych studium
wykonalności w sprawie utworzenia europejskiej rady sektorowej ds.
umiejętności. Europejskie rady sektorowe
ds. umiejętności to sieci krajowych obserwatoriów rynku pracy i
analizy umiejętności na poziomie branżowym, które pod
kierownictwem przedstawicieli sektorów, europejskich partnerów społecznych
i z udziałem przedstawicieli podmiotów świadczących usługi
edukacyjne i szkoleniowe prowadzą wymianę informacji i dobrych
praktyk w celu opracowywania zaleceń dotyczących ewolucji potrzeb w
zakresie umiejętności i miejsc pracy.
Również
w 2012 r. Komisja przeprowadzi badania wykonalności dotyczące
możliwości wprowadzenia w budownictwie zgodnym z zasadą
zrównoważonego rozwoju sojuszy na rzecz umiejętności sektorowych
pomiędzy instytucjami kształcenia i szkolenia zawodowego,
przedsiębiorstwami i innymi zainteresowanymi stronami, z myślą o
tworzeniu odpowiednich, zaktualizowanych i nowych programów nauczania i
szkolenia oraz innowacyjnych sposobów świadczenia kształcenia i
szkolenia zawodowego.
Promowanie i
wdrażanie instrumentów opracowanych w kontekście unijnej polityki w
zakresie kształcenia ustawicznego powinno zachęcać do
mobilności wykwalifikowanych pracowników. W dyrektywie w sprawie
delegowania pracowników ustanowiono podstawowy zbiór jasno określonych
warunków zatrudnienia, które muszą być spełnione przez
usługodawcę w państwie przyjmującym, celem zapewnienia
minimalnego poziomu ochrony pracowników. Dyrektywa zapewnia zatem odpowiedni poziom
ochrony pracowników delegowanych. W celu uniknięcia nadużyć i
obchodzenia przepisów oraz zapobieżenia „dumpingowi społecznemu”,
kiedy to usługodawcy spoza przyjmującego państwa
członkowskiego mogą dzięki stosowaniu niższych standardów
pracy oferować niższe ceny niż lokalni usługodawcy,
należy poprawić egzekwowanie dyrektywy w sprawie delegowania
pracowników, w szczególności poprzez szersze informowanie o wymaganych
warunkach pracy, skuteczniejszą współpracę administracyjną
i wymianę informacji pomiędzy organami kontrolnymi, skuteczniejsze
kontrole i wprowadzenie odpowiedzialności solidarnej za wynagrodzenia
pracowników delegowanych.
Na koniec
należy wspomnieć, że branża stoi w obliczu dwojakiego
wyzwania ze względu na zmiany demograficzne. Z jednej strony firmy
budowlane w UE powinny poszukiwać strategii służących
zrekompensowaniu malejącej liczby młodych ludzi podejmujących
pracę w branży i dużej liczby pracowników przechodzących w
kolejnych latach na emeryturę; z drugiej strony należy poprawić
warunki pracy dla wydłużenia średniego trwania życia. To
podwójne wyzwanie wymaga stworzenia bardziej atrakcyjnego środowiska pracy
i zwrócenia w przyszłości większej uwagi na kwestie zdrowia i
bezpieczeństwa, aby uniknąć wcześniejszego przechodzenia na
emeryturę z powodu wypadków przy pracy lub chorób zawodowych.
 Komisja: ·                         będzie promować w kontekście dialogu społecznego UE inicjatywy mające na celu dostosowanie kształcenia i szkolenia zawodowego do przyszłych potrzeb w zakresie kwalifikacji i umiejętności w branży budowlanej, w tym w odniesieniu do efektywnego gospodarowania zasobami, określając podstawowe wymogi w zakresie umiejętności w poszczególnych sektorach i ułatwiając wzajemne uznawanie kwalifikacji; ·                         będzie wspierać europejskich branżowych partnerów społecznych w sektorze budownictwa w celu stworzenia europejskiej rady sektorowej ds. umiejętności w branży budowlanej; ·                         będzie ich zachęcać do rozwijania inicjatyw w obszarach takich jak efektywność energetyczna w budynkach, zdrowie i bezpieczeństwo, normy jakości i szkolenia, w tym praktyki zawodowe dla młodych ludzi. Inicjatywy te mogą mieć formę kampanii informacyjnych i szkoleń i obejmować, w zależności od kontekstu krajowego, wspólne zarządzanie funduszami; ·                         za pośrednictwem programu „Uczenie się przez całe życie” przeprowadzi badania wykonalności sojuszy na rzecz umiejętności sektorowych w budownictwie zgodnym z zasadą zrównoważonego rozwoju, tj. partnerstw pomiędzy instytucjami kształcenia i szkolenia zawodowego, przedsiębiorstwami i innymi zainteresowanymi stronami, z myślą o tworzeniu odpowiednich programów nauczania lub kwalifikacji w ramach nauczania i szkolenia zawodowego oraz innowacyjnych sposobów świadczenia tego rodzaju edukacji.   Państwa członkowskie, partnerów społecznych z branży budowlanej i instytucje edukacyjne wzywa się do: ·                         szybkiego działania w celu przyjęcia proponowanej dyrektywy[21] w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług; ·                         ustanawiania partnerstw na rzecz wspierania odpowiednich systemów kształcenia i szkolenia zawodowego na poziomie krajowym i regionalnym, zaspokajających obecne i nowe potrzeby w branży budowlanej, w szczególności w celu zwiększenia zdolności zarządzania oraz stosowania technologii informacyjno-komunikacyjnych; ·                         rozpoczęcia i wspierania kampanii służących zwiększeniu atrakcyjności branży budowlanej dla utalentowanych ludzi.
3.3 Poprawa w zakresie efektywnego
wykorzystania zasobów, efektywności środowiskowej i
możliwości biznesowych
W „Planie
działania na rzecz zasobooszczędnej Europy”[22] opisano znaczny wpływ
budownictwa na zasoby naturalne, energetykę, środowisko i zmianę
klimatu. Znaczące udoskonalenia w działalności budowlanej i
pracach budowlanych w całym ich cyklu życia mogą przyczynić
się do konkurencyjności branży budowlanej oraz do
oszczędnego zużycia energii i zasobów w budynkach, m.in. do tego, aby
we wszystkich nowych budynkach zużycie energii było bliskie zeru, a
korzystanie z zasobów było oszczędne.
Udoskonalenia w
działalności budowlanej i robotach budowlanych otwierają nowe
możliwości dla przedsiębiorców, w szczególności dla
MŚP, ponieważ potrzebne działania mogą zależeć od
warunków lokalnych i wymagać indywidualnych rozwiązań. Jak
wspomniano już w Planie działania na rzecz zasobooszczędnej
Europy, Komisja przedstawi w 2013 r. komunikat dotyczący
zrównoważonego budownictwa, w którym określi w dokładniejszy i
szerszy sposób działania na rzecz wsparcia efektywnego gospodarowania
zasobami w branży.
Dla lepszego
zrozumienia i upowszechnienia koncepcji budownictwa zgodnego z zasadą
zrównoważonego rozwoju konieczne będzie opracowanie zharmonizowanych
wskaźników, kodeksów i metod oceny efektywności środowiskowej w
odniesieniu do wyrobów, procesów i prac budowlanych. Powinny one zapewnić
spójną i wzajemnie uznawaną interpretację wyników i utrzymanie
właściwego funkcjonowania wewnętrznego rynku wyrobów i
usług budowlanych.
Komisja
zaproponuje koncepcje wzajemnego uznawania lub harmonizacji różnych
istniejących metod oceny, również w celu zapewnienia ich
większej operacyjności i przystępności dla
przedsiębiorstw budowlanych, branży ubezpieczeniowej i inwestorów. Inicjatywa ta będzie opierać się na
istniejących platformach, takich jak sieć Europejskiego Komitetu
Normalizacyjnego dla branży budowlanej (CEN Construction Sector Network),
przewodnikach, np. przewodniku WCB „Life Cycle Thinking and Assessment”
(„Myślenie w kategoriach cyklu życia i jego ocena”) oraz europejskich
projektach badawczych takich jak SuperBuildings i Open House.
Praca ta
będzie się ponadto przyczyniać do rozwoju bardziej
systematycznego podejścia do oceny wymiaru zrównoważenia projektów,
które mają być finansowane przez programy wsparcia publicznego, w tym
ogólnounijnych modeli analizy kosztów i korzyści. Projekty pilotażowe
opracowywane w ramach zielonych zamówień publicznych i polityki
regionalnej dałyby instytucjom planującym i zamawiającym
odpowiednie narzędzia, w szczególności w odniesieniu do renowacji
istniejących budynków i udoskonalania infrastruktury transportowej.
W ramach
konsultacji publicznych przedstawiciele branży zgłaszali, że
niektóre projekty budowlane mogą napotykać trudności spowodowane
krajowym procesem zatwierdzania, np. opóźnienia ze względu na
sprzeciw opinii publicznej, kwestie wywłaszczenia i potrzebę
uzyskania różnych zezwoleń, w tym tych dotyczących ochrony
środowiska. Kwestie te zostały poruszone w kontekście
trwającego przeglądu dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na
środowisko[23],
który ma na celu między innymi uproszczenie i usprawnienie
obowiązujących procedur i będzie przez to mieć pozytywny
wpływ w tym zakresie, gdyż ocena oddziaływania na
środowisko stanowi element procesu udzielania zezwolenia.
Większość przeszkód wynika z różnych przepisów krajowych i
procedur administracyjnych regulujących udzielanie zezwoleń.
Może to utrudnić tworzenie równych warunków działania oraz
rozpowszechnianie technologii środowiskowych. Jakkolwiek uznaje się,
że przepisy krajowe często obejmują dziedziny należące
do zakresu wyłącznej kompetencji państw członkowskich (np.
kwestie własnościowe), Komisja będzie zachęcać do
wymiany informacji i promowania najlepszych praktyk, np. poprzez dobrowolne
przyjmowanie kodeksów postępowania dotyczących takich kwestii, jak
czas trwania i etapy procesu udzielania zezwoleń lub ustanowienie
procedury arbitrażu między organami administracji.
Wreszcie cel
przewidujący ponowne wykorzystywanie, recykling lub odzyskiwanie 70 %
odpadów z budowy i rozbiórek do 2020 r. zgodnie z dyrektywą ramową w
sprawie odpadów otwiera cenne możliwości gospodarcze dla budowy
łańcucha wartości. Lepsze i jaśniejsze definicje odpadów,
zharmonizowane warunki rejestrowania transportu odpadów i zharmonizowane
przepisy dotyczące właściwości wyrobów budowlanych
dotyczące wykorzystania materiałów, ich trwałości i
zgodności z zasadami ochrony środowiska mogłyby być
korzystne dla przemysłu.
 Komisja: ·                         przedstawi inicjatywy mające na celu poprawę wzajemnego uznawania efektywności środowiskowej oraz metod oceny ryzyka, w szczególności w kontekście unijnej działalności normalizacyjnej i systemów ubezpieczeń; ·                         będzie wspierać rozwój ogólnounijnego modelu kosztów i korzyści w cyklu życia dla zielonych zamówień publicznych oraz zasad zrównoważonego rozwoju w polityce regionalnej; ·                         zajmie się problemem utrudnień wynikających z przepisów krajowych regulujących proces zatwierdzania dużych projektów budowlanych w celu zidentyfikowania dobrych praktyk mogących usprawnić procedury (np. kodeksy postępowania w procesie udzielania zezwoleń, procedura arbitrażowa pomiędzy administracjami); ·                         opracuje zharmonizowane zasady dotyczące deklaracji właściwości użytkowych wyrobów budowlanych w odniesieniu do zrównoważonego wykorzystywania zasobów naturalnych w kontekście rozporządzenia dotyczącego wyrobów budowlanych. Państwa członkowskie wzywa się do: ·                         oceny działania różnych podsektorów budownictwa pod kątem konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju na poziomie krajowym i regionalnym.
3.4 Wzmocnienie wewnętrznego rynku w
branży budowlanej
Branża
budowlana podlega licznym regulacjom na wielu poziomach (np. na poziomie
produktów, robót budowlanych, kwalifikacji zawodowych, bezpieczeństwa i
higieny pracy, wpływu na środowisko); wiele z tych aspektów
należy do zakresu kompetencji państw członkowskich. Dla
zapewnienia lepszego funkcjonowania rynku wewnętrznego wyrobów i usług
budowlanych ważne jest, aby ramy prawne były maksymalnie jasne i
przewidywalne oraz aby koszty administracyjne były proporcjonalne w
stosunku do realizowanych celów.
Będzie to
wymagać bardziej systematycznej analizy różnych podejść
regulacyjnych i przepisów administracyjnych dotyczących wdrożenia
prawodawstwa UE dotyczącego branży budowlanej. Analiza ta
wykaże, w jaki sposób różne akty prawne UE oddziałują
wzajemnie na szczeblu europejskim i krajowym oraz czy potrzebne jest
doprecyzowanie lub dodatkowe środki służące zmniejszeniu
obciążeń administracyjnych podmiotów gospodarczych i poprawie
funkcjonowania rynku wewnętrznego w branży. W odniesieniu do
usług transgranicznych przeprowadzono w latach 2011-2012 „kontrole
skuteczności”, w toku których oceniono wzajemny wpływ różnych
aktów prawnych UE mających znaczenie dla przedsiębiorstw budowlanych,
wykryto pewne nieprawidłowości w stosowaniu unijnych przepisów oraz
ustalono, jakich doprecyzowań należy dokonać i jakie nowe
środki wprowadzić. Wynikiem tego będą zalecenia w celu
przyspieszenia procesu wzajemnego zbliżania różnych krajowych i
regionalnych podejść regulacyjnych.
Proces ten mogłyby ułatwić
eurokody. Stanowią one zestaw norm projektowania i najbardziej aktualnych
kodeksów postępowania dotyczących wszystkich głównych
materiałów budowlanych, wszystkich istotnych dziedzin inżynierii
budowlanej oraz szerokiej gamy rodzajów konstrukcji i produktów. Jest to
narzędzie elastyczne, ponieważ każdy kraj ma możliwość
dostosowania eurokodów do własnych warunków oraz wyników oceny ryzyka pod
względem klimatu, zagrożenia sejsmicznego, tradycji, itp. Komisja
gorąco zachęca państwa członkowskie UE do stosowania
eurokodów jako krajowych kodeksów projektowania[24], tak by zapewnić
odporność budynków na klęski i katastrofy.
Działania w zakresie komunikacji i
rozpowszechniania informacji, takie jak portal internetowy BUILD UP[25], mogą również
wspierać wdrażanie prawodawstwa oraz wykorzystywanie nowych
rozwiązaniach rynkowych.
 Komisja: ·                         przeprowadzi tzw. „kontrole sprawności” prawodawstwa UE w celu wykrycia nadmiernych obciążeń administracyjnych, pokrywania się zakresów przepisów, luk, niespójności i przestarzałych środków; ·                         w ramach działań następczych związanych z komunikatem w sprawie wdrożenia dyrektywy usługowej „Partnerstwo na rzecz nowego wzrostu w dziedzinie usług”[26] skoncentruje się na budownictwie jako na jednym z obszarów priorytetowych; ·                         przedstawi sprawozdanie z wdrażania eurokodów w państwach członkowskich w odpowiedzi na zalecenie Komisji 2003/887/WE; na podstawie wyników tego sprawozdania przedstawi następnie propozycje działań w celu ulepszenia lub, w razie potrzeby, egzekwowania stosowania eurokodów w zamówieniach publicznych oraz innych instrumentow, takich jak krajowe oceny ryzyka i plany zarządzania. Państwa członkowskie wzywa się do: ·                         opracowania skutecznych narzędzi nadzoru rynku w odniesieniu do wdrażania prawodawstwa europejskiego w ramach stosowania rozporządzenia (WE) nr 765/2008.
3.5 Wspieranie pozycji konkurencyjnej
unijnych przedsiębiorstw budowlanych na rynkach światowych
Od 2006 r., w
ramach prowadzonych międzynarodowych negocjacji handlowych, UE w coraz
większym stopniu stara się uzyskiwać ambitne zobowiązania
ze strony innych partnerów handlowych w zakresie dostępu do rynku w
kontekście handlu usługami i zamówień publicznych,
zwłaszcza w dziedzinie robót budowlanych. Jednym z najnowszych
osiągnięć jest otwarcie dostępu do umów koncesyjnych w
Korei dla dostawców z UE, przewidziane w umowie o wolnym handlu między UE
a Koreą.
Specjalistyczne
fora międzykontynentalne z Afryką i Ameryką
Łacińską w zakresie budownictwa zgodnego z zasadą
zrównoważonego rozwoju mogłyby doprowadzić do modyfikacji
zamówień publicznych na tych rynkach w kierunku uwzględniania kryteriów
jakości funkcjonowania, zrównoważonego rozwoju i efektywności
kosztowej.
Partnerstwo UE i Afryki na rzecz
infrastruktury transportowej[27]
oferuje możliwości poprawy połączeń
transkontynentalnych i stworzenia bardziej niezawodnego i bezpiecznego systemu
transportu.
Jeśli chodzi o
finansowanie infrastruktury, realizacja odpowiednich środków mogłaby
ponadto być wspierana przez różne unijne instrumenty finansowe i
fundusze współpracy.
W ramach
inicjatywy UE „Małe przedsiębiorstwo, wielki świat” mali
wyspecjalizowani przedsiębiorcy budowlani otrzymają odpowiednie
informacje, doradztwo i pomoc w uzyskiwaniu dostępu do
międzynarodowych rynków i szukaniu potencjalnych partnerów handlowych.
Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) również ułatwia
opracowywanie nowych modeli biznesowych dla MŚP, w szczególności w
zakresie umiędzynarodowienia działalności.
Istnieje znaczne zainteresowanie
wykorzystywaniem eurokodów EN poza UE ze strony państw, które chcą
zastąpić lub uaktualnić swoje normy krajowe w oparciu o
zaawansowane technicznie kodeksy lub które są zainteresowane prowadzeniem
handlu z państwami członkowskimi Unii Europejskiej i EFTA. Znaczne
postępy w tym względzie poczyniono w ramach dialogu regulacyjnego
UE–Rosja.
 Komisja: ·                         zaproponowała inicjatywę legislacyjną[28] w celu zapewnienia otwarcia rynków zamówień w państwach trzecich i równych reguł gry dla przedsiębiorstw UE i ich zagranicznych konkurentów; ·                         będzie w dalszym ciągu nalegać na zagwarantowanie przez państwa partnerskie uczestniczące w negocjacjach handlowych ambitnych zobowiązań w zakresie dostępu do rynków, zarówno handlowych, jak i zamówień publicznych; ·                         będzie współpracować z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym na rzecz zwiększenia możliwości stosowania instrumentów finansowych UE w celu wsparcia powiązań transkontynentalnych; ·                         zapewni wsparcie finansowe pomocy technicznej, aby ułatwić małym wyspecjalizowanym przedsiębiorcom budowlanym umiędzynarodowienie działalności; ·                         będzie rozwijać współpracę z krajami trzecimi, szczególnie w Afryce i Ameryce Łacińskiej, ale również w kontekście dialogu regulacyjnego pomiędzy UE a Rosją, polityki sąsiedztwa UE i partnerstwa eurośródziemnomorskiego, w zakresie zrównoważonego budownictwa w dziedzinie zamówień publicznych, w szczególności poprzez zachęcanie tych partnerów do wykorzystania eurokodów jako narzędzia wdrażania ich przepisów budowlanych. Państwa członkowskie wzywa się do: ·                         podjęcia szybkich kroków w celu przyjęcia proponowanego nowego rozporządzenia[29] w sprawie dostępu towarów i usług z krajów trzecich do wewnętrznego rynku zamówień publicznych w UE, a także procedur wspierania negocjacji w sprawie dostępu towarów i usług z UE do rynków zamówień publicznych krajów trzecich.
4. Wdrożenie strategii i
zarządzanie nią
Do niniejszego
komunikatu dołączony jest plan działań
określający szczegółowo oczekiwane wyniki poszczególnych
zaleceń, podział kompetencji pomiędzy Komisję
Europejską, państwa członkowskie i organizacje branżowe
oraz harmonogram realizacji strategii.
Wdrożenie
strategii wymaga usprawnienia i koordynacji wielu aktualnie realizowanych
inicjatyw na poziomie unijnym, krajowym i sektorowym, aby zapewnić
większą synergię i zmaksymalizować ich rezultaty w
perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej. Podstawą
powinna być struktura zarządzania łącząca
koordynację i monitorowanie z perspektywy zarówno tematycznej, jak i
strategicznej, w tym:
·
trójstronne forum strategiczne wysokiego szczebla
(z udziałem Komisji, państw członkowskich i przedstawicieli
branży), które przedstawiałoby uwagi na temat inicjatyw UE
mających wpływ na budownictwo oraz na temat wdrażania strategii,
a następnie wydawałoby zalecenia na temat wszelkich niezbędnych
korekt strategii lub podjęcia nowych inicjatyw;
·
stworzenie grup tematycznych
złożonych z przedstawicieli państw członkowskich oraz
reprezentantów branży, zainteresowanych konkretnymi priorytetami
strategii. Grupy powinny współdziałać z istniejącymi
europejskimi sieciami i projektami i będą nadzorowane przez
służby Komisji odpowiedzialne za tematy poruszane przez poszczególne
grupy.
Taka struktura
pozwoli zarówno na uzyskiwanie strategicznych wytycznych z UE, jak i na oddolne
inicjatywy państw członkowskich i podsektorów branży budowlanej.
Należy wzmocnić współpracę pomiędzy podsektorami i w
obrębie całego łańcucha wartości w celu sprostania
globalnym wyzwaniom.
5. Wnioski
Biorąc pod uwagę
znaczenie branży budowlanej dla PKB i zatrudnienia w UE, jak również
jej rolę w realizacji niektórych zasadniczych celów w zakresie klimatu,
środowiska naturalnego i energii, konkurencyjność tego sektora
jest stałym priorytetem polityki.
Ponadto, szczególnie
w czasie kryzysu finansowego i gospodarczego, polityka UE w zakresie zmiany
klimatu, efektywności energetycznej i odnawialnych źródeł
energii, zwłaszcza w kontekście polityki na rzecz trwałego
wspierania renowacji budynków, powinna być postrzegana jako szansa
ożywienia działalności gospodarczej i zatrudnienia w
budownictwie.
W niniejszym
komunikacie określono obszary o potencjale rozwojowym dla
przedsiębiorstw budowlanych, często w ramach istniejących
strategii politycznych i instrumentów. Pełna realizacja tych strategii UE
powinna na przykład zachęcić do długoterminowych inwestycji
w sieci transeuropejskie, badania i innowacje oraz w zapewnienie lepszych
podstaw w zakresie kapitału ludzkiego, co pozwoli na zwiększenie
konkurencyjności branży budowlanej zarówno na rynku wewnętrznym
UE, jak i na rynkach międzynarodowych. Powinny temu towarzyszyć jasne
i spójne ramy prawne i zharmonizowane metody oceny funkcjonowania pod
kątem zrównoważonego rozwoju w celu zapewnienia właściwego
funkcjonowania wewnętrznego rynku wyrobów i usług budowlanych.
Powodzenie
proponowanej strategii zależy od zaangażowania państw
członkowskich i zainteresowanych stron na różnych poziomach:
·
trójstronne forum strategiczne wysokiego szczebla
powinno mieć wyraźnie określone zadanie – przeprowadzenie
krytycznej oceny działania branży budowlanej;
·
państwa członkowskie i zainteresowane
strony powinny zapewnić odpowiednie powiązania z krajowymi i
branżowymi planami w dziedzinie budownictwa;
·
państwa członkowskie i zainteresowane
strony w branży budowlanej powinny ułatwiać transfer
doświadczeń i dobrych praktyk z grup tematycznych, tak by
osiągnąć ich operacyjną realizację w
przedsiębiorstwach budowlanych;
·
wszelkie działania w ramach polityki powinny
być monitorowane i oceniane w oparciu o szereg wskaźników.
ZAŁĄCZNIK – PLAN DZIAŁANIA
Działania krótkoterminowe
(2012-2014 r.) – odniesienie w sekcjach 3.1.1 i 3.2.1 komunikatu
 Działania || Wynik || Kontekst polityczny || Główny podmiot odpowiedzialny || Horyzont czasowy
 Analiza różnych unijnych i krajowych instrumentów finansowych wspierających efektywność energetyczną w budynkach || Sprawozdanie Komisji Europejskiej i zalecenia w sprawie wsparcia finansowego na rzecz efektywności energetycznej w budynkach || Dyrektywa 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków / Plan działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii 2011 || Komisja Europejska || W toku – zakończenie w 2013 r.
 Instrumenty fiskalne i kredytowe na rzecz projektów w zakresie renowacji proporcjonalne do celów w zakresie zrównoważonego rozwoju, jakie mają być osiągnięte || Dokument roboczy służb KE w sprawie wdrażania przez państwa członkowskie środków w zakresie efektywności energetycznej (w tym instrumentów fiskalnych i mechanizmów kredytowych w sektorze budowlanym) na podstawie krajowych planów działania państw członkowskich na rzecz racjonalizacji zużycia energii || Dyrektywa 2006/32/WE w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych / dyrektywa 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków || Komisja Europejska || 2012-2013 r.
 Projekt pilotażowy dotyczący ubezpieczeń i gwarancji wykonania || Wstępne zalecenia dotyczące systemów ubezpieczeń obejmujących gwarancje wykonania przez małych wykonawców robót budowlanych || Nowy projekt pilotażowy ze wsparciem Parlamentu Europejskiego (rozpoczęty w 2012 r.) || Komisja Europejska || 2013 r.
 Kampania informacyjna na temat nowej dyrektywy w sprawie opóźnień w płatnościach || Zwiększenie wiedzy na temat praw wykonawców dotyczących terminów płatności || Dyrektywa 2011/7/EU || Komisja Europejska || 2012 r.
 Projekt pilotażowy dotyczący szybkiego i skutecznego egzekwowania zaległych należności przez MŚP działające transgranicznie || Zwiększenie świadomości praw wykonawców dotyczących terminów płatności || Dyrektywa 2011/7/EU || Komisja Europejska || 2012-2013 r.
 Ocena inicjatywy „BUILD UP Skills” w celu jej rozszerzenia na inne kategorie pracowników budownictwa i inne potrzeby w zakresie kwalifikacji || Sprawozdanie z oceny || Program „Inteligentna Energia – Program dla Europy” || Komisja Europejska || 2013-2014 r.
 Instrumenty inżynierii finansowej i pomoc na rzecz rozwoju projektów remontów o małej skali z umownymi gwarancjami wykonania budowy || Sprawozdanie państw członkowskich na temat instrumentów i mechanizmów finansowych || Fundusze strukturalne || Państwa członkowskie || 2012-2014 r.
 Uwzględnienie planów działania w ramach „BUILD UP Skills” w priorytetach finansowania z Europejskiego Funduszu Społecznego na lata 2014-2020 || Wykorzystywanie planów działania w ramach „BUILD UP Skills” dzięki finansowaniu z EFS || Polityka energetyczna Polityka regionalna Polityka zatrudnienia || Komisja Europejska państwa członkowskie || 2012-2013 r.
Działania średnio- i
długoterminowe (2014-2020 r.)
1. Stymulowanie
korzystnych warunków inwestycyjnych – odniesienia w sekcji 3.1.2 komunikatu
 Działania || Wynik || Kontekst polityczny || Podmioty odpowiedzialne || Horyzont czasowy
 Minimalne dostosowanie na poziomie technicznym krajowych procesów udzielania zezwoleń na odcinki transgraniczne TEN || Wspólne specyfikacje techniczne UE || Transeuropejskie sieci transportowe || Komisja Europejska || 2014-2016 r.
 Zidentyfikowanie luk technologicznych w łańcuchu wartości w branży budowlanej oraz opracowanie planu działania w celu usunięcia tych luk || Konferencja i zalecenia dotyczące priorytetów w zakresie innowacji w budownictwie || Polityka innowacyjności || Komisja Europejska || 2013 r.
 Wspólne skoordynowane inicjatywy państw członkowskich i podmiotów prywatnych, łączące badania – innowacje – zamówienia publiczne, certyfikację, ubezpieczenia, klastry międzyregionalne itd. w celu przyśpieszenia procesu zdobywania nowej wiedzy i technologii na poziomie unijnym i regionalnym || Projekty || Horyzont 2020 COSME Fundusze polityki spójności UE || Państwa członkowskie || 2014-2020 r.
2. Poprawa
podstaw w zakresie kapitału ludzkiego - odniesienia w sekcji 3.2.2
komunikatu
 Działania || Wynik || Kontekst polityczny || Podmioty odpowiedzialne || Horyzont czasowy
 Inicjatywy w ramach dialogu społecznego UE zmierzające do dostosowania kształcenia i szkolenia zawodowego do przyszłych potrzeb w zakresie kwalifikacji w budownictwie, określania podstawowych wymogów w zakresie umiejętności w poszczególnych sektorach oraz ułatwiania wzajemnego uznawania kwalifikacji || Badanie w celu stworzenia platformy informacyjnej || Dialog społeczny UE || Komisja Europejska || 2012-2014 r.
 Utworzenie rady sektorowej UE ds. umiejętności w zakresie budownictwa w celu rozwoju inicjatyw w dziedzinie efektywnego gospodarowania energią i zasobami w budynkach, zdrowia i bezpieczeństwa, norm jakościowych, praktyk, wspólnego zarządzania funduszami przez partnerów społecznych itp. || Rada sektorowa UE ds. umiejętności || Dialog społeczny UE || Komisja Europejska || 2013-2016 r.
 Sojusz na rzecz umiejętności sektorowych UE w zrównoważonym budownictwie || Partnerstwa mające na celu innowacyjne tworzenie odpowiednio dostosowanych programów nauczania lub kwalifikacji uzyskiwanych w zakresie kształcenia i szkolenia zawodowego || Inicjatywa „Nowe umiejętności w nowych miejscach pracy” || Komisja Europejska || 2013-2016 r.
 Szybkie działanie w celu przyjęcia proponowanej dyrektywy w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników || Przyjęcie nowej dyrektywy UE || Dyrektywa 96/71 || Rada i Parlament Europejski || 2012-2014 r.
 Partnerstwa na rzecz systemów kształcenia i szkolenia zawodowego na poziomie krajowym i regionalnym w celu zaspokojenia bieżących i nowo pojawiających się potrzeb branży budowlanej, w szczególności w dziedzinie ICT || Ukierunkowane partnerstwa w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego || Krajowe polityki w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego || Organizacje branżowe || 2013-2016 r.
 Kampanie zwiększające atrakcyjność branży budowlanej w celu przyciągania talentów || Kampanie informacyjne ||   || Organizacje branżowe || 2012-2020 r.
3. Poprawa w zakresie efektywnego
wykorzystania zasobów, efektywności środowiskowej i
możliwości biznesowych - odniesienia w sekcji 3.3 komunikatu
 Działania || Wynik || Kontekst polityczny || Podmioty odpowiedzialne || Horyzont czasowy
 Wzajemne uznawanie metod oceny parametrów ekologicznych budynków[30] || Unijny system oceny oddziaływania budynków na środowisko i specyfikacje techniczne UE || Polityka UE dot. efektywnego gospodarowania zasobami oraz polityka UE w dziedzinie normalizacji || Komisja Europejska || 2014-2016 r.
 Wzajemne uznawanie metod oceny ryzyka z uwzględnieniem efektów działalności środowiskowej, w szczególności w kontekście unijnej działalności normalizacyjnej i systemów ubezpieczeniowych || Specyfikacje techniczne UE || Polityka normalizacyjna UE || Komisja Europejska || 2014-2018 r.
 Ogólnounijna metodyka obliczania kosztów cyklu życia (Life Cycle Costs, LCC) w odniesieniu do budynków na rzecz zielonych zamówień publicznych[31] || Wytyczne UE dotyczące obliczania kosztów cyklu życia w dziedzinie zamówień publicznych || Zielone zamówienia publiczne || Komisja Europejska || 2014-2016 r.
 Zwiększenie skali stosowania zielonych zamówień publicznych w polityce regionalnej w nadchodzącym okresie programowania[32] || Dalsze promowanie kryteriów zielonych zamówień publicznych związanych z budownictwem w projektach finansowanych przez UE || Polityka regionalna || Komisja Europejska || 2014-2020 r.
 Ocena przeszkód wynikających z krajowego prawodawstwa w zakresie procesów wydawania zezwoleń na duże projekty budowlane || Wnioski operacyjne z przeglądu dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko Wytyczne dotyczące usprawnienia procedur oceny oddziaływania na środowisko projektów z zakresu infrastruktury energetycznej, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania || Ocena oddziaływania na środowisko i krajowe procesy wydawania zezwoleń || Komisja Europejska || 2013-2016 r.
 Zharmonizowane zasady dotyczące deklaracji właściwości użytkowych wyrobów budowlanych w odniesieniu do zrównoważonego wykorzystywania zasobów[33] || Zharmonizowane przepisy UE oraz zaktualizowane i zharmonizowane normy europejskie || ENTR / Rozporządzenie w sprawie wyrobów budowlanych || Komisja Europejska || 2013-2018 r.
 Ocena działania podsektorów budownictwa pod kątem konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju na poziomie krajowym i regionalnym || Sprawozdania || Krajowe polityki w dziedzinie budownictwa || Państwa członkowskie ||
4. Wzmocnienie
wewnętrznego rynku w branży budowlanej - odniesienia w sekcji 3.4
komunikatu
 Działania || Wynik || Kontekst polityczny || Główny podmiot odpowiedzialny || Horyzont czasowy
 „Kontrole sprawności” prawodawstwa UE w celu wykrycia nadmiernych obciążeń administracyjnych, zbiegu przepisów, luk, niespójności i przestarzałych środków || Sprawozdania z oceny i zalecenia dotyczące prawodawstwa UE || Inteligentne regulacje || Komisja Europejska || 2013-2015 r.
 Przegląd wdrażania eurokodów w państwach członkowskich i propozycje środków w zakresie egzekwowania użycia eurokodów w zamówieniach publicznych oraz inne instrumenty, takie jak krajowe oceny ryzyka i plany zarządzania. || Sprawozdanie dotyczące innych kluczowych norm w zakresie projektów budowlanych i ewentualne zlecenie normalizacyjne || Zalecenie KE w sprawie eurokodów 2003/887/WE || Komisja Europejska || 2013-2014 r.
 Nadzór rynkowy w odniesieniu do wdrażania prawodawstwa europejskiego || Ograniczenie liczby skarg ze strony przemysłu || Rozporządzenie 765/2008/WE || Państwa członkowskie ||
5 Wspieranie
pozycji konkurencyjnej unijnych przedsiębiorstw budowlanych na rynkach
światowych - odniesienia w sekcji 3.5 komunikatu
 Działania || Wynik || Kontekst polityczny || Główny podmiot odpowiedzialny || Horyzont czasowy
 Negocjacje zobowiązań handlowych dotyczących dostępu do rynków handlowych i rynków zamówień publicznych państw trzecich || Umowy handlowe gwarantujące dostęp do rynku produktom i usługom budowlanym || Polityka handlowa UE || Komisja Europejska || W toku
 Zwiększenie możliwości w zakresie stosowania unijnych instrumentów finansowych, np. pochodzących z Europejskiego Banku Inwestycyjnego, w celu wsparcia połączeń transkontynentalnych || Ukierunkowane informacje na temat stosowania instrumentów finansowych UE || Np. partnerstwo UE-Afryka na rzecz infrastruktury transportowej || Komisja Europejska || 2013-2016 r.
 Wsparcie finansowe pomocy technicznej na rzecz umiędzynarodowienia działalności małych wyspecjalizowanych przedsiębiorców budowlanych || Pomoc techniczna dla małych przedsiębiorstw z UE || Komunikat „Małe przedsiębiorstwo, wielki świat” || Komisja Europejska || 2012-2015 r.
 Rozwój współpracy z Afryką, Ameryką Łacińską, Rosją i krajami sąsiadującymi w zakresie zrównoważonego budownictwa w zamówieniach publicznych || Forum międzynarodowe || Dialog zagraniczny i regulacyjny UE || Komisja Europejska || 2013-2015 r.
 Podjęcie szybkich kroków w celu przyjęcia proponowanego nowego rozporządzenia w sprawie dostępu towarów i usług z państw trzecich do rynku zamówień publicznych w UE, a także procedur wspierania negocjacji w sprawie dostępu towarów i usług z UE do rynków zamówień publicznych państw trzecich || Przyjęcie rozporządzenia UE || Wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie wzajemności w dostępie do rynku || Państwa członkowskie || 2012-2014 r.
[1]               Szacuje się, że do 2020 r. w budownictwie
można utworzyć 275 000 nowych miejsc pracy. CEDEFOP „Skills, Demand
and Supply”, 2010, s. 96 – http://www.cedefop.europa.eu/en/files/3052_en.pdf.
[2]               COM(2011) 885/2.
[3]               COM(2011) 112.
[4]               Komunikat prasowy Eurostatu 169/2011 z dnia 17 listopada
2011 r.
[5]               Na przykład między 1. kwartałem 2007 r. a
2. kwartałem 2011 r. wskaźnik produkcji skorygowany o dni robocze
spadł w Hiszpanii o 49 %, a w Irlandii o 76 % – źródło:
Eurostat.
[6]               CEDEFOP
„Skills, Demand and Supply”, 2010, s. 93 – http://www.cedefop.europa.eu/en/files/3052_en.pdf.
[7]               Dyrektywa 2010/31/UE Parlamentu Europejskiego z dnia 19
maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków
[8]               Więcej informacji na temat odpowiednich przepisów
można znaleźć w dyrektywie 2010/31/UE, art. 2 ust. 2 i art. 9.
[9]               COM 2010 (639) wersja ostateczna.
[10]             COM 2011 (112) wersja ostateczna.
[11]             COM 2011 (885) wersja ostateczna.
[12]             Średnie tempo renowacji istniejących budynków w
UE wynosi 1,2% rocznie. .
[13]             Tekst będący wynikiem kompromisu pomiędzy
Parlamentem Europejskim i Radą, dotyczącego nowej dyrektywy w sprawie
efektywności energetycznej (jeszcze niezatwierdzony)
[14]             Plan działania na rzecz zasobooszczędnej Europy
[COM(2011)571].
[15]             Dyrektywa 2010/31/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w
sprawie charakterystyki energetycznej budynków (przekształcenie), Dz. U. L
153 z 18.6.2010, s. 13.
[16]             Np. obniżone stawki VAT, preferencyjne stopy
procentowe, podatki od emisji CO2 i zużycia energii, dotacje
ukierunkowane itp.
[17]             Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE w
sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach
handlowych (przekształcenie), Dz.U. L 48 z 23.2.2011, s. 1.
[18]             COM (2011) 615 wersja ostateczna.
[19]             Powinny one obejmować szeroki wachlarz dziedzin
takich jak technologie związane z nowymi materiałami, stosowanie
technologii informacyjno-komunikacyjnych, recykling i odzysk odpadów z budowy i
rozbiórki, komfort w budynkach itp.
[20]             http://ipts.jrc.ec.europa.eu/activities/research-and-innovation/s3platform.cfm.
[21]             COM(2012) 131 wersja ostateczna.
[22]             COM (2011) 571 wersja ostateczna.
[23]             Dyrektywa 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych
przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na
środowisko naturalne (z późniejszymi zmianami)
[24]             Zalecenie Komisji 2003/887/WE z dnia 11 grudnia 2003 r.
[25]             www.buildup.eu .
[26]             COM(2012) 261 wersja ostateczna
[27]             COM (2009) 301 wersja ostateczna.
[28]             COM (2012) 124 wersja ostateczna.
[29]             Ibid.
[30]             Bardziej szczegółowy opis działania znajdzie
się w komunikacie w sprawie projektowania budynków zgodnie z zasadą
zrównoważonego rozwoju w 2013 r.
[31]             Bardziej szczegółowy opis działania znajdzie
się w komunikacie w sprawie projektowania budynków zgodnie z zasadą
zrównoważonego rozwoju w 2013 r.
[32]             Bardziej szczegółowy opis działania znajdzie
się w komunikacie w sprawie projektowania budynków zgodnie z zasadą
zrównoważonego rozwoju w 2013 r.
[33]             Bardziej szczegółowy opis działania znajdzie
się w komunikacie w sprawie projektowania budynków zgodnie z zasadą
zrównoważonego rozwoju w 2013 r.


title: Sprawa T-109/06: Skarga wniesiona w dniu  12 kwietnia 2006 r.  — Vodafone España i Vodafone Group przeciwko Komisji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/46

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2006 r. — Vodafone España i Vodafone Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-109/06)
   (2006/C 131/85)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Vodafone España, SA (Madryt, Hiszpania) i Vodafone Group plc (Newbury, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciele: J. Flynn, QC, E. McKnight i K. Fountoukakos-Kyriakakos, Solicitors]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w jej piśmie z dnia 30 stycznia 2006 r. adresowanym do hiszpańskiej CMT oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich zawartej w jej piśmie z dnia 30 stycznia 2006 r. adresowanym do hiszpańskiej Comisión del Mercado de Telecomunicaciones (komisji ds. rynku telekomunikacji, zwanej dalej „CMT”), przyjętej na podstawie art. 7 dyrektywy 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (zwanej dalej „dyrektywą ramową”) (1).
   Na podstawie zaskarżonej decyzji Komisja zaakceptowała, z końcem pierwszej fazy dochodzenia, o którym mowa w art. 7 dyrektywy ramowej i bez otwierania dodatkowego dwumiesięcznego dochodzenia zgodnie z art. 7 ust. 4 („drugiej fazy”), proponowany środek przekazany do jej wiadomości przez CMT, na podstawie którego CMT tymczasowo postanowiła:

               i)

               uznać, że Vodafone i dwa inne przedsiębiorstwa (Telefonica i Amena) wspólnie korzystają ze znaczącej pozycji na rynku, utrzymując kolektywną pozycję dominującą w zakresie sprzedaży hurtowej dostępu i inicjowania połączeń w publicznych sieciach telefonii komórkowej w Hiszpanii; oraz

               ii)

               nałożyć na trzy przedsiębiorstwa obowiązek sprostania rozsądnemu zapotrzebowaniu na dostęp do ich sieci oraz zaoferowania rozsądnych warunków świadczenia usług dostępu.

         Skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 dyrektywy ramowej, z tego względu, że Komisja powinna była otworzyć drugą fazę dochodzenia, ponieważ

               i)

               powinna była zdać sobie sprawę, że CMT nie mogła, odwołując się do dowodu i rozumowania zawartego w proponowanym środku, uzasadnić stwierdzenia dotyczącego wspólnej znaczącej pozycji na rynku;

               ii)

               powinna była powziąć poważne wątpliwości co do tego, czy CMT prawidłowo zastosowała koncepcję znaczącej pozycji na rynku zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji; oraz

               iii)

               powinna była powziąć poważne wątpliwości co do tego, czy CMT zebrała i poddała analizie wszelkie istotne dla sprawy dowody.

         Ponadto, skarżące utrzymują, że zaskarżona decyzja prowadzi do nierównego traktowania przedsiębiorstw znajdujących się w porównywalnej sytuacji i wprowadza bariery w jednolitym rynku, gdyż nie jest zgodna z innymi decyzjami przyjętymi na podstawie art. 7 dyrektywy ramowej.
   Wreszcie, skarżące twierdzą, że nie otwierając drugiej fazy dochodzenia i pozbawiając je możliwości wypowiedzenia się w toku pierwszej fazy dochodzenia Komisji w przedmiocie dodatkowych informacji, które Komisja uzyskała od CMT, Komisja naruszyła ich uprawnienia proceduralne.

      (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz. U. 2002 L 108, str. 33).


title: Sprawa T-13/10: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2010 r. — Goutier przeciwko OHIM — Rauch (ARANTAX)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/35

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2010 r. — Goutier przeciwko OHIM — Rauch (ARANTAX)
   (Sprawa T-13/10)
   2010/C 80/58
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Klaus Goutier (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. Happe)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Norbert Rauch (Herzogenaurach, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 listopada 2009 r. (sprawa R 1769/2008-4) w zakresie odrzucenia w następstwie uchylenia zaskarżonej decyzji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla następujących usług:

                           —

                           klasa 35 — usług doradztwa podatkowego, sporządzanie zeznań podatkowych, prowadzenie ksiąg rachunkowych, usług biegłego rachunkowego, doradztwo gospodarcze, doradztwo w zarządzaniu przedsiębiorstwem;

                           —

                           klasa 36 — sporządzanie ekspertyz i oszacowań podatkowych, operacje połączenia i przejęcia przedsiębiorstw, a mianowicie doradztwo finansowe przy zakupie lub sprzedaży przedsiębiorstwa oraz przy przejmowaniu udziałów w przedsiębiorstwie;

                           —

                           klasa 43 — doradztwo prawne i reprezentacja prawna, badania prawne;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ARANTAX” dla usług z klas 35, 36 i 42 (zgłoszenie nr 4 823 084)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Norbert Rauch

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy „atarax” nr 30 168 707 dla towarów i usług z klas 9, 35, 37, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-7/16: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2016 r. – La tarte tropézienne/OHIM (LA TARTE TROPÉZIENNE 1955. SAINT-TROPEZ)

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/22

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2016 r. – La tarte tropézienne/OHIM (LA TARTE TROPÉZIENNE 1955. SAINT-TROPEZ)
   (Sprawa T-7/16)
   (2016/C 090/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: La tarte tropézienne (Cogolin, Francja) (przedstawiciel: adwokat T. Cuche)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „LA TARTE TROPÉZIENNE 1955. SAINT-TROPEZ” – wniosek o objęcie ochroną nr 1 212 405

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 października 2015 r. w sprawie R 720/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie, że ochrona w Unii Europejskiej międzynarodowej rejestracji nr 1.212.405 jest ważna dla celów oznaczania następujących towarów: „mąki i zbóż; cukru, miodu; melasy; drożdży; proszku do pieczenia; przypraw korzennych; makaronów do ciast; ciast; ciast mrożonych; naleśników [cienkich]”;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 października 2015 r. w zakresie, w jakim odmówiono w niej ochrony w Unii Europejskiej międzynarodowej rejestracji nr 1.212.405 dla następujących towarów: „mąki i zbóż; cukru, miodu; melasy; drożdży; proszku do pieczenia; przypraw korzennych; makaronów do ciast; ciast; ciast mrożonych; naleśników [cienkich]”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-501/10: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Raffaele Russo (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry hazardowe — Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji — Wydanie 16300 dodatkowych koncesji — Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości — Zasada pewności prawa — Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji — Przepisy krajowe — Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów — Dopuszczalność — Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją — Zakaz w przepisach krajowych — Dopuszczalność)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/12

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Raffaele Russo
   (Sprawa C-501/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry hazardowe - Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji - Wydanie 16 300 dodatkowych koncesji - Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości - Zasada pewności prawa - Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji - Przepisy krajowe - Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów - Dopuszczalność - Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją - Zakaz w przepisach krajowych - Dopuszczalność)
   2012/C 151/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Santa Maria Capua Vetere

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Raffaele Russo

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Santa Maria Capua Vetere — Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Działalność polegająca na przyjmowaniu zakładów — Przepisy krajowe uzależniające wykonywanie tej działalności od uzyskania zezwolenia i licencji bezpieczeństwa publicznego — Ochrona udzielana podmiotom prawa, które uzyskały zezwolenia i licencje dzięki procedurom ich udzielenia, z których niezgodnie z prawem wykluczono inne podmioty gospodarcze z tego samego sektora — Zgodność z art. 43 i 49 WE

      Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 49 WE, jak również zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które z naruszeniem prawa Unii wykluczyło określoną kategorię podmiotów gospodarczych z możliwości uzyskania koncesji na wykonywanie danej działalności gospodarczej i które zmierza do zaradzenia temu naruszeniu, organizując przetarg na znaczną liczbę nowych koncesji, chroniło pozycję rynkową uzyskaną przez działające już podmioty gospodarcze, w szczególności poprzez ustanowienie minimalnych odległości między punktami zakładanymi przez nowych koncesjonariuszy a punktami działających już podmiotów.

               2)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, by nakładano sankcje za prowadzenie bez koncesji lub zezwolenia policji zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów na osoby powiązane z podmiotem, który został wykluczony z przetargu z naruszeniem prawa Unii, nawet po przeprowadzeniu nowego przetargu mającego zaradzić temu naruszeniu prawa Unii, ponieważ wspomniany przetarg i wynikające z niego udzielenie nowych koncesji nie zaradziły skutecznie niezgodnemu z prawem wykluczeniu wspomnianego podmiotu z poprzedniego przetargu.

               3)

               Z art. 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania, obowiązku przejrzystości oraz zasady pewności prawa wynika, że warunki i zasady przetargu, takiego jak przetarg będący przedmiotem sporu w sprawach przed sądem krajowym, a w szczególności przepisy przewidujące cofnięcie koncesji wydanych na zakończenie takiego przetargu, takie jak przepisy zawarte w art. 23 ust. 2 lit. a) i ust. 3 projektu umowy między autonomiczną administracją monopoli państwowych a podmiotem otrzymującym koncesję dotyczącą gier hazardowych w zakresie imprez innych niż wyścigi konne, powinny być sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, a ocena tego należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-83/10: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Riva Fire przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/65

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Riva Fire przeciwko Komisji
   (Sprawa T-83/10)
   2010/C 100/96
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Riva Fire SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Merola, M. Pappalardo, T. Ubaldi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji w całości, w przypadku gdy postępowanie wstępne wykaże, że okoliczności faktyczne i prawne, na których oparto sporną decyzję nie zostały przedstawione kolegium komisarzy w ramach procesu legislacyjnego dotyczącego tej decyzji;

               —

               w każdym razie stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji, w zakresie w jakim stwierdza ona, ze skarżąca uczestniczyła w trwałym porozumieniu lub uzgodnionych praktykach dotyczących prętów zbrojeniowych do betonu w sztabach lub na szpuli, których przedmiotem lub celem było ustalanie cen i ograniczanie lub kontrola produkcji bądź sprzedaż na wspólnym rynku;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji w zakresie w jakim nakłada ona na skarżącą grzywnę w wysokości 26,9 miliona EUR.

         Tytułem zarzutu ewentualnego:

               —

               obniżenie kwoty grzywny w wysokości 26,9 miliona EUR nałożonej na skarżącą mocą art. 2 spornej decyzji oraz ustalenie nowej kwoty grzywny.

         A w każdym razie,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C(2009) 7492 wersja ostateczna, z dnia 30 września 2009 r., dotyczącej postępowania na podstawie art. 65 traktatu EWWiS (sprawa COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu) uzupełnionej i zmienionej mocą decyzji C(2009) 9912 wersja ostateczna, z dnia 8 grudnia 2009 r. W uzasadnieniu skargi podnosi ona osiem zarzutów nieważności decyzji.
   W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że Komisja nie ma kompetencji, w zakresie stwierdzenia naruszenia art. 65 ust. 1 EWWiS w odniesieniu do okoliczności faktycznych wchodzących w zakres zastosowania tego przepisu po wygaśnięciu mocy obowiązującej traktatu EWWiS oraz zastosowania sankcji na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia WE nr 1/2003 (1), jako że przepisy te odnoszą się do naruszeń art. 81 i 82 WE (obecnie art. 101 i 102 TFUE).
   W ramach z drugiego zarzutu skarżąca twierdzi, że sporna decyzji narusza art. 10 ust. 3 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 17 (2) i art. 14 ust. 1i 3 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ nie wynika z tej decyzji by Komisja przeprowadziła rutynową konsultuję w ramach komitetu konsultacyjnego, wymaganą na mocy ww. przepisów, oraz że ów komitet otrzymał wszelkie informacje niezbędne w celu dokonania dogłębnej merytorycznej oceny naruszenia zarzucanego przedsiębiorstwom, będącym adresatami decyzji.
   W zarzucie trzecim skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 36 akapit pierwszy EWWiS w zakresie w jakim odmawiając ujawnienia kryteriów, jakimi posłużyła się w celu ustalenia wysokości stosowanej grzywny ograniczyła możliwość adresatów zarzutów w zakresie przedstawienia swych uwag.
   W zarzucie czwartym skarżąca zauważa, że sporna decyzji w brzmieniu całkowicie zmienionym przez Komisję narusza art. 10 i 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 (3), jak również prawo do obrony zainteresowanych przedsiębiorstw, ponieważ w następstwie stwierdzenia nieważności pierwotnej decyzji Komisji przez Sąd, Komisja wydała ponownie sporną decyzję, nie doręczając zainteresowanym przedsiębiorstwom nowego zawiadomienia o przedstawianiu zarzutów.
   W ramach zarzutu piątego skarżąca powołuje się na braki uzasadnienia i jego wewnętrzną sprzeczność w zakresie w jakim z jednej strony Komisja ogranicza do terytorium Republiki Włoskiej właściwy rynek geograficzny, a z drugiej strony utrzymuje, że rzekome porozumienie może oddziaływać na handel wspólnotowy dla celów stosowania zasady lex mitioris.
   W zarzucie szóstym skarżąca podnosi, że analiza Komisji przedstawiona w decyzji jest obarczona błędną oceną okoliczności faktycznych wynikającą z błędnego stosowania art. 65 EWWiS, jeśli chodzi o rozmaite aspekty zarzucanego naruszenia, a w szczególności o części porozumienia dotyczące ustalenia ceny wyjściowej prętów zbrojeniowych do betonu, ustalania składnika ceny związanego z większym przekrojem, jak również ograniczeń lub kontroli produkcji bądź sprzedaży.
   W zarzucie siódmym skarżąca twierdzi, że sporna decyzja jest błędna i niedostatecznie uzasadniona (również z powodu braku pouczenia) w zakresie w jakim naruszenie zostało jej przypisane w całości.
   W ramach zarzutu ósmego skarżąca powołuje się na naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 oraz obwieszczenia Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien z 1996 r., a także wytycznych Komisji w zakresie ustalania wysokości grzywien z 1998 r.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz. U. L, z dnia 4.1.2003. s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady nr 17., pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U. 13, s. 204)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (Dz.U. L 123, s. 18)


title: Sprawa T-371/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 lipca 2006 r. — AITEC i in. przeciwko Komisji

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/14

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 lipca 2006 r. — AITEC i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-371/05) (1)

   (2006/C 237/25)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005