title: Sprawa T-269/12: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2012 r. — Makro autoservicio mayorista przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/30

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2012 r. — Makro autoservicio mayorista przeciwko Komisji
   (Sprawa T-269/12)
   2012/C 243/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Makro autoservicio mayorista, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: P. De Baere i P. Muñiz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 22 wersja ostateczna z dnia 18 stycznia 2010 r. stwierdzającej, że zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych jest zasadne, a umorzenie tych należności nie jest zasadne w konkretnym przypadku (REM 02/08), doręczonej skarżącej pismem z dnia 19 kwietnia 2012; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym

                           —

                           należności celne przywozowe zostały zaksięgowane z naruszeniem art. 220 ust. 2 lit. b) Wspólnotowego kodeksu celnego (1), ponieważ pozwana błędnie stwierdziła, że przepisy antydumpingowe skierowane przeciwko przywozom z krajów trzecich mają automatycznie zastosowanie do towarów będących w swobodnym obrocie w unii celnej UE-Turcja, skutkiem czego pozwana nie poinformowała podmiotów gospodarczych, że rozpatrywane rozporządzenie antydumpingowe ma również zastosowanie do towarów będących w swobodnym obrocie w unii celnej UE-Turcja. Ewentualnie, organy tureckie popełniły błąd, potwierdzając że cła antydumpingowe nałożone na towary pochodzące z krajów trzecich nie mają zastosowania do towarów będących w swobodnym obrocie w unii celnej UE-Turcja. Skarżąca podnosi następnie, iż hiszpańskie organy celne również popełniły błąd, przyjmując że towary ze świadectwem A.TR nie mogły być przedmiotem jakichkolwiek dodatkowych należności lub środków ochrony rynku, w związku z czym nie poinformowały podmiotów gospodarczych, że dokonywane przez nie przywozy z Turcji mogły być przedmiotem środków polityki handlowej, nawet, jeśli towary te znajdowały się w swobodnym obrocie.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym

                           —

                           błąd popełniony przez właściwe organy celne nie mógł być w sposób racjonalny wykryty przez dłużnika działającego w dobrej wierze, który zastosował się do wszelkich wymogów ustanowionych w obowiązujących przepisach w zakresie zgłoszenia celnego.

               3)

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym

                           —

                           skarżąca znajduje się w szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 239 Wspólnotowego kodeksu celnego oraz nie można jej przypisać oszustwa, ani oczywistego zaniedbania zgodnie z tym przepisem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).


title: Sprawa T-274/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 października 2006 r. — Ritek i Prodisc Technology przeciwko Radzie (Dumping — Płyty kompaktowe jednokrotnego zapisu pochodzące z Tajwanu — Określenie marginesu dumpingu — Wybór asymetrycznej metody obliczania — Struktura cen eksportowych różniąca się w zależności od nabywcy, regionu lub okresu — Technika zwana zerowaniem)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/11

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 października 2006 r. — Ritek i Prodisc Technology przeciwko Radzie
   (Sprawa T-274/02) (1)

   (Dumping - Płyty kompaktowe jednokrotnego zapisu pochodzące z Tajwanu - Określenie marginesu dumpingu - Wybór asymetrycznej metody obliczania - Struktura cen eksportowych różniąca się w zależności od nabywcy, regionu lub okresu - Technika zwana zerowaniem)
   (2006/C 310/18)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ritek Corp. (Hsin-Chu, Tajwan) i Prodisc Technology Inc. (Taipei Hsien, Tajwan) (przedstawiciele: początkowo adwokaci K. Adamantopoulos, V. Akritidis i D. De Notaris, a następnie K. Adamantopoulos i J. Branton, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Marquardt, pełnomocnik, i adwokat G. Berrisch)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: T. Scharf i S. Meany, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1050/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz płyt kompaktowych jednokrotnego zapisu, pochodzących z Tajwanu (Dz.U. L 160, str. 2).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ritek Corp. i Prodisc Technology Inc. zostają obciążone ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa C-460/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 31 lipca 2017 r. – Valériane SNC/Ministre de l'Action et des Comptes Publics

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 31 lipca 2017 r. – Valériane SNC/Ministre de l'Action et des Comptes Publics
   (Sprawa C-460/17)
   (2017/C 347/16)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valériane SNC.

      Strona pozwana: Ministre de l'Action et des Comptes Publics.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 17 szóstej dyrektywy VAT z dnia 17 maja 1977 r. (1), której przepisy zostały co do zasady powtórzone w art. 168 dyrektywy z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) należy interpretować w ten sposób, że aby odmówić podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty podatku od wartości dodanej, który jest obowiązany zapłacić z tytułu własnych transakcji, podatku zawartego na fakturach odpowiadających towarom lub usługom, w odniesieniu do których organ podatkowy ustalił, że rzeczywiście nie zostały temu podatnikowi dostarczone lub świadczone, należy w każdym przypadku ustalić, czy ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że w związku z tą transakcją popełniono oszustwo w zakresie podatku od wartości dodanej i że oszustwo to popełniono z inicjatywy wystawcy faktury, odbiorcy lub osoby trzeciej?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


               7.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/26

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2010 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Liechtensteinowi
   (Sprawa E-9/10)
   2010/C 271/06
   Skarga przeciwko Liechtensteinowi została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 26 lipca 2010 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Markusa Schneidera, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, rue Belliard/Belliardstraat 35, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania aktu przywołanego w pkt 1 załącznika VII do Porozumienia EOG (dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmieniona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1430/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. zmieniającym załączniki II i III do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 755/2008 z dnia 31 lipca 2008 r. zmieniającym załącznik II do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 ust. 1 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Księstwa Liechtensteinu kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Liechtenstein do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie nieprzyjęcia środków niezbędnych do pełnego wdrożenia aktu EOG będącego odpowiednikiem zmienionej dyrektywy Unii Europejskiej 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych lub niepowiadomienia Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach.

               —

               Nieprzyjęte przez Liechtenstein środki dotyczą uznawania kwalifikacji zawodowych z zakresu rzemiosła uzyskanych w innych krajach EOG.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie otrzymał informacji o pełnym wdrożeniu aktu do prawa krajowego od rządu Liechtensteinu oraz że nie posiada żadnych innych informacji pozwalających to stwierdzić.

               —

               Rząd Liechtensteinu nie zakwestionował opóźnienia w pełnym wdrożeniu aktu.


title: Sprawa C-263/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augustākās tiesas Senāts w dniu 26 maja 2011 r. — Ainārs Rēdlihs przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augustākās tiesas Senāts w dniu 26 maja 2011 r. — Ainārs Rēdlihs przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-263/11)
   2011/C 226/31
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augustākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ainārs Rēdlihs

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy osoba fizyczna, która nabyła towary (las) na swoje własne potrzeby i dokonuje dostawy towarów w celu złagodzenia skutków siły wyższej (na przykład wichury), jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (1) i art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy 77/388/EWG (2), który podlega obowiązkowi zapłaty podatku od wartości dodanej? Innymi słowy, czy taka dostawa towarów stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu ww. przepisów prawa Unii Europejskiej?

               2)

               Czy jest zgodny z zasadą proporcjonalności przepis, zgodnie z którym na osobę, która nie zgłosiła się do rejestru podatników podatku od wartości dodanej, można z tego powodu nałożyć grzywnę w wysokości równej kwocie podatku zwykle należnego od wartości dostarczonych towarów, mimo iż osoba ta nie miałaby obowiązku zapłaty podatku, gdyby zgłosiła się do rejestru?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)

      (2)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)


title: Sprawa T-117/12: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2012 r. — ANKO przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/18

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2012 r. — ANKO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-117/12)
   2012/C 138/35
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO Anonymos Etairia Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że zawieszenie zapłaty nakazane przez Komisję Europejską w odniesieniu do kwot należnych od niej skarżącej z tytułu projektów PERFORM i OASIS stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 637 117,17 EUR z tytułu projektu PERFORM, powiększonej o odsetki przewidziane w klauzuli II.5 ust. 5 załącznika II do umowy głównej począwszy od dnia doręczenia niniejszej skargi;

               —

               nakazanie Komisji, by stwierdziła, że skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu kwoty 56 390,00 EUR, którą instytucja ta wypłaciła skarżącej tytułem projektu OASIS; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy odpowiedzialności Komisji w ramach umów: a) nr 215952 dotyczącej wykonania projektu ‘A soPhisticatEd multi-paRametric system FOR the continuous effective assessment and Monitoring of motor status in Parkinson’s disease and other neurodegenerative diseases (PERFORM)’ oraz b) nr 215754 dotyczącej wykonania projektu ‘Open architecture for Accessible Services Integration and Standardisation (OASIS)’ na podstawie art. 272 TFUE.
   W szczególności skarżąca utrzymuje, że choć wykonała w pełni i należycie swoje zobowiązania umowne, Komisja zawiesiła płatności na rzecz ANKO, nie mając do tego prawa i z naruszeniem wspomnianych umów oraz zasady dobrej wiary. Z tego powodu skarżąca utrzymuje, że z jednej strony należy nakazać Komisji zapłatę kwoty 637 117,17 EUR z tytułu projektu PERFORM, powiększonej o odsetki przewidziane w klauzuli II.5 ust. 5 załącznika II do umowy głównej oraz z drugiej strony należy stwierdzić, że skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu kwoty 56 390,00 EUR otrzymanej tytułem projektu OASIS.


title: Sprawa C-548/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons – Belgia) – État belge/Biologie Dr Antoine SPRL

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons – Belgia) – État belge/Biologie Dr Antoine SPRL
   (Sprawa C-548/16) (1)

   (2017/C 300/34)
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa T-556/17: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Staropilsen/EUIPO – Pivovary Staropramen (STAROPILSEN; STAROPLZEN)

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/43

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Staropilsen/EUIPO – Pivovary Staropramen (STAROPILSEN; STAROPLZEN)
   (Sprawa T-556/17)
   (2017/C 347/56)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Staropilsen s. r. o. (Pilzno, Republika Czeska) (przedstawiciel: A. Kodrasová)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pivovary Staropramen s. r. o. (Praga, Republika Czeska)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „STAROPILSEN; STAROPLZEN” – unijny znak towarowy nr 9 034 893

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2017 r. w sprawie R 236/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-435/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 26 września 2012 r. — ACI Adam BV i in. przeciwko Stichting de Thuiskopie i in.

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 26 września 2012 r. — ACI Adam BV i in. przeciwko Stichting de Thuiskopie i in.
   (Sprawa C-435/12)
   2012/C 399/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ACI Adam BV, Alpha International BV, AVC Nederland BV, BAS Computers & Componenten BV, Despec BV, Dexxon Data Media and Storage BV, Fuji Magnetics Nederland, Imation Europe BV, Maxell Benelux BV, Philips Consumer Electronics BV, Sony Benelux BV, Verbatim GmbH

      Strona pozwana: Stichting de Thuiskopie, Stichting Onderhandelingen Thuiskopie vergoeding

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 2 lit. b) — ewentualnie w związku z art. 5 ust. 5 — dyrektywy 2001/29 (1) należy interpretować w ten sposób, że wymienione tam ograniczenie prawa autorskiego ma zastosowanie do zwielokrotnień spełniających wymogi wymienione w tym przepisie niezależnie od tego, czy egzemplarze utworów, które zostały zwielokrotnione, znalazły się w dyspozycji danej osoby fizycznej w sposób dozwolony, czyli bez naruszenia praw autorskich uprawnionych, czy też owo ograniczenie dotyczy tylko zwielokrotnień egzemplarzy, jakie dana osoba miała do dyspozycji bez naruszenia praw autorskich?

               2)

                           a)

                           Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze potwierdzi ostatnią hipotezę, to czy zastosowanie „testu trzystopniowego” na podstawie art. 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29 może prowadzić do rozszerzenia zakresu stosowania ograniczenia ustanowionego w art. 5 ust. 2, czy też stosowanie testu może prowadzić wyłącznie do zawężenia zakresu tego ograniczenia?

                           b)

                           Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze potwierdzi ostatnią hipotezę, to czy przepis prawa krajowego mający na celu nałożenie godziwego wynagrodzenia z tytułu zwielokrotnień sporządzanych przez osobę fizyczną do użytku prywatnego a nie na cele handlowe bezpośrednie lub pośrednie, niezależnie od tego, że sporządzenie odpowiednich zwielokrotnień na podstawie art. 5 ust. 2 dyrektywy 2001/29 jest dozwolone — a przepis ten nie narusza prawa zakazu i roszczenia odszkodowawczego uprawnionego — stoi w sprzeczności z art. 5 dyrektywy 2001/29 lub jakimkolwiek innym przepisem prawa Unii?
                           Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie w świetle „testu trzystopniowego” na podstawie art. 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29 ma znaczenie, że środki technologiczne zapobiegające sporządzaniu niedozwolonych kopii do użytku prywatnego nie są (jeszcze) dostępne?

               3)

               Czy dyrektywa 2004/48 (2) ma zastosowanie do sporu takiego jak w postępowaniu głównym, w którym — po tym jak państwo członkowskie na podstawie art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 nałożyło na producentów i importerów nośników przeznaczonych do zwielokrotniania utworów zobowiązanie do odprowadzenia przewidzianej w tym przepisie godziwej rekompensaty i postanowiło, że należy ją wpłacić wyznaczonej przez to państwo członkowskie organizacji, której powierzono pobór i dystrybucję godziwej rekompensaty — podmiot zobowiązany do zapłaty wnosi, aby w kontekście określonych spornych okoliczności mających znaczenie dla określenia godziwej rekompensaty sąd dokonał ustaleń obciążających wskazaną organizację, która się przeciw temu broni?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).

      (2)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45).


title: Sprawa C-45/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 30 stycznia 2012 r. — Onafts — Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés przeciwko Radii Hadj Ahmed

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 30 stycznia 2012 r. — Onafts — Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés przeciwko Radii Hadj Ahmed
   (Sprawa C-45/12)
   2012/C 109/11
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Onafts — Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés

      Strona pozwana: Radia Hadj Ahmed

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w sytuacji, w której obywatelka państwa trzeciego (w niniejszej sprawie, obywatelka algierska) uzyskała w okresie krótszym niż przed pięciu laty dokument pobytowy w państwie członkowskim (w niniejszej sprawie, w Belgii), aby dołączyć — poza ramami małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego — do obywatela innego państwa członkowskiego (w niniejszej sprawie, obywatela francuskiego), z którym ma dziecko (obywatela francuskiego), jest ona objęta podmiotowym zakresem zastosowania rozporządzenia nr 1408/71 (1) jako członek rodziny pracownika będącego obywatelem państwa członkowskiego dla potrzeb uzyskania gwarantowanych świadczeń rodzinnych na inne dziecko będące obywatelem państwa trzeciego (w niniejszej sprawie, obywatelem algierskim) po ustaniu jej wspólnego zamieszkiwania z ojcem dziecka będącego obywatelem francuskim?

               2)

               W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy w sytuacji, o której mowa w pierwszym pytaniu, z uwagi na obecność w jej gospodarstwie domowym dziecka będącego obywatelem francuskim, ta obywatelka państwa trzeciego lub jej dziecko będące obywatelem państwa trzeciego objęci są podmiotowym zakresem zastosowania rozporządzenia nr 1408/71 jako członkowie rodziny pracownika będącego obywatelem państwa członkowskiego dla celów przyznania gwarantowanych świadczeń rodzinnych dziecku będącemu obywatelem algierskim?

               3)

               W razie odpowiedzi przeczących na powyższe pytania, czy w sytuacji, o której mowa w pierwszym pytaniu, ta obywatelka państwa trzeciego korzysta, na mocy art. 13 ust. 2 i 14 dyrektywy 2004/38 (2) w związku z art. 12 WE (obecnie art. 18 TFUE) z takich samych przepisów prawa co obywatele Belgii dopóty, dopóki nie zostanie jej cofnięte prawo pobytu i w ten sposób wykluczone jest zastosowanie wobec niej przez państwo belgijskie warunku wymaganego okresu pobytu dla przyznania gwarantowanych świadczeń rodzinnych, ponieważ spełnienie tego warunku nie jest wymagane od świadczeniobiorców belgijskich?

               4)

               W razie odpowiedzi przeczących na powyższe pytania, czy w sytuacji, o której mowa w pierwszym pytaniu, ta obywatelka państwa trzeciego, jako matka obywatela UE, korzysta na mocy art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z zasady równego traktowania i w ten sposób wykluczone jest zastosowanie wobec niej przez państwo belgijskie warunku wymaganego okresu pobytu dla przyznania zagwarantowanych świadczeń rodzinnych na inne jej dziecko, będące obywatelem państwa trzeciego, ponieważ spełnienie warunku wymaganego okresu zamieszkania nie jest wymagane w stosunku do dziecka będącego obywatelem UE?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).

      (2)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Sprawa T-18/16: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2016 r. – DMC/OHIM – Etike’ International (De Giusti Orgoglio)

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2016 r. – DMC/OHIM – Etike’ International (De Giusti Orgoglio)
   (Sprawa T-18/16)
   (2016/C 090/35)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: DMC Srl (San Vendemiano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat B. Osti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Etike’ International Srl (Baronissi, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „De Giusti Orgoglio” – zgłoszenie nr 9 499 468

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie R 1764/2013-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji, ponieważ jest ona pozbawiona podstaw faktycznych i prawnych;

               —

               nakazanie zwrotu kosztów i opłat;

               —

               nakazanie przedstawienia akt sprawy dotyczących postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 0017579763 i odwołania nr R 1764/2013-5.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 października 2004 r. w sprawie C-255/01 (wniosek Symvoulio tis Epikrateias o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Panagiotis Markopoulos i in. przeciwko Ypourgos Anaptyxis i in. (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Ósma dyrektywa 84/253/EWG — Art. 11 i 15 — Zatwierdzanie osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowej kontroli dokumentów rachunkowych — Możliwość zatwierdzenia osób, które nie złożyły z wynikiem pozytywnym egzaminu z kwalifikacji zawodowych — Warunki zatwierdzania obywateli innych Państw Członkowskich)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 7 października 2004 r.
   w sprawie C-255/01 (wniosek Symvoulio tis Epikrateias o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Panagiotis Markopoulos i in. przeciwko Ypourgos Anaptyxis i in. (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Ósma dyrektywa 84/253/EWG - Art. 11 i 15 - Zatwierdzanie osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowej kontroli dokumentów rachunkowych - Możliwość zatwierdzenia osób, które nie złożyły z wynikiem pozytywnym egzaminu z kwalifikacji zawodowych - Warunki zatwierdzania obywateli innych Państw Członkowskich)
   (2004/C 300/02)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-255/01, mającej za przedmiot wniosek złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) na skutek postanowienia z dnia 12 czerwca 2001 r., który wpłynął do Trybunału dnia 3 lipca 2001 r., o wydanie na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w postępowaniu Panagiotis Markopoulos i in. przeciwko Ypourgosowi Anaptyxisowi, Soma Orkoton Elegkton, przy udziale: Georgiosa Samothrakisa i in. i Christosa Panagiotidisa, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, S. von Bahr i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M.-F. Contet, wydał w dniu 7 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Art. 15 ósmej dyrektywy Rady 84/253/EWG z dnia 10 kwietnia 1984 wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu EWG w sprawie zatwierdzania osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych pozwala wszystkim Państwom Członkowskim zatwierdzać osoby, które spełniają warunki przewidziane w tym artykule, a mianowicie te, które posiadają kwalifikacje w zainteresowanym Państwie Członkowskim do dokonywania ustawowej kontroli dokumentów, o których mowa w art. 1 ust. 1 i które ją wykonywały do dnia określonego w art. 15, bez potrzeby poddawania ich obowiązkowi uprzedniego złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu z kwalifikacji zawodowych.
               Jednakże artykuł ten sprzeciwia się, aby Państwo Członkowskie korzystało z uprawnienia, przewidzianego w tym artykule, po upływie rocznego terminu, który zaczyna swój bieg począwszy od dnia zastosowania przepisów krajowych wdrażających tę dyrektywę i w każdym razie po dniu 1 stycznia 1990 r.

               2)

               Art. 11 ósmej dyrektywy 84/253 pozwala przyjmującemu Państwu Członkowskiemu na zatwierdzenie podmiotów, już zatwierdzonych w innym Państwie Członkowskim, do dokonywania przez nich działalności polegającej na ustawowej kontroli dokumentów rachunkowych bez potrzeby poddania ich egzaminowi z kwalifikacji zawodowych, jeżeli kompetentne władze tego przyjmującego Państwa Członkowskiego uznają ich kwalifikacje za równoważne z tymi, które wymagane są przez ustawodawstwo krajowe ich Państwa Członkowskiego, zgodnie z tą dyrektywą.

      (1)  Dz.U. C 289 z 13.10.2001.


title: Sprawa T-93/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/64

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-93/07) (1)

   (2008/C 301/121)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa T-342/10: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2010 — Hartmann przeciwko OHIM — Mölnlycke Health Care (MESILETTE)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/49

      Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2010 — Hartmann przeciwko OHIM — Mölnlycke Health Care (MESILETTE)
      (Sprawa T-342/10)
      ()
      (2010/C 288/92)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Paul Hartmann (Heidenheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Aicher)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mölnlycke Health Care AB (Göteborg, Szwecja)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie R 1222/2009-2 oraz

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Mölnlycke Health Care AB

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „MESILETTE” dla towarów należących do klasy 5 — zgłoszenie nr 6494025

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja w Niemczech słownego znaku towarowego „MEDINETTE” pod numerem 1033551 dla towarów należących do klasy 25; rejestracja międzynarodowa słownego znaku towarowego „MEDINETTE” pod numerem 486204 dla towarów należących do klasy 25

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 poprzez dokonanie przez Izbę błędnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, w szczególności podobieństwa oznaczeń.


title: Sprawa C-83/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n °1 de Pontevedra — Hiszpania) — Aurora Sousa Rodríguez, Yago López Sousa, Rodrigo Puga Lueiro, Luis Rodríguez González, María del Mar Pato Barreiro, Manuel López Alonso, Yaiza Pato Rodríguez przeciwko Air France (Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 2 lit. l) — Odszkodowanie na rzecz pasażerów w przypadku odwołania lotu — Pojęcie odwołania (lotu) — Artykuł 12 — Pojęcie dalszego odszkodowania — Odszkodowanie na mocy prawa krajowego)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Pontevedra — Hiszpania) — Aurora Sousa Rodríguez, Yago López Sousa, Rodrigo Puga Lueiro, Luis Rodríguez González, María del Mar Pato Barreiro, Manuel López Alonso, Yaiza Pato Rodríguez przeciwko Air France
   (Sprawa C-83/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 2 lit. l) - Odszkodowanie na rzecz pasażerów w przypadku odwołania lotu - Pojęcie odwołania (lotu) - Artykuł 12 - Pojęcie dalszego odszkodowania - Odszkodowanie na mocy prawa krajowego)
   2011/C 355/06
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Mercantil no 1 de Pontevedra

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aurora Sousa Rodríguez, Yago López Sousa, Rodrigo Puga Lueiro, Luis Rodríguez González, María del Mar Pato Barreiro, Manuel López Alonso, Yaiza Pato Rodríguez

      Strona pozwana: Air France

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Mercantil no 1 de Pontevedra — Wykładnia art. 2 lit. l), art. 8, 9 i 12 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1) — Pojęcie odwołania lotu — Usterki techniczne — Pojęcie dalszego odszkodowania — Uprawnienie do odszkodowania na mocy przepisów krajowych

      Sentencja

               1)

               Pojęcie odwołania (lotu) określone w art. 2 lit. l) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania krajowego dotyczy ono nie tylko sytuacji, gdy odlot danego samolotu wcale nie następuje, ale obejmuje również przypadek, w którym ten samolot wprawdzie wystartował, ale następnie z jakichkolwiek względów był zmuszony zawrócić na lotnisko wylotu, a jego pasażerowie zostali przeniesieni na inne loty.

               2)

               Pojęcie dalszego odszkodowania, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia nr 261/2004, należy interpretować w ten sposób, że pozwala sądowi krajowemu zasądzić, na warunkach przewidzianych w konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego lub w prawie krajowym, odszkodowanie z tytułu poniesionej szkody, w tym krzywdy, w związku z niewykonaniem umowy przewozu lotniczego. Pojęcie dalszego odszkodowania nie może natomiast służyć sądowi krajowemu za podstawę prawną nakazania przewoźnikowi lotniczemu zwrotu na rzecz pasażerów, których lot był opóźniony lub odwołany, wydatków, jakie musieli oni ponieść w związku z uchybieniem przez tego przewoźnika lotniczego obowiązkom zapewnienia pomocy i opieki, które na nim ciążą na mocy art. 8 i 9 wspomnianego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-55/14: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2014 r. — Genossenschaftskellerei Rosswag-Mühlhausen przeciwko OHIM (Lembergerland)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/16

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2014 r. — Genossenschaftskellerei Rosswag-Mühlhausen przeciwko OHIM (Lembergerland)
   (Sprawa T-55/14)
   2014/C 78/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Genossenschaftskellerei Rosswag-Mühlhausen eG (Vaihingen an der Enz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Steffan)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie R 566/2013-1 dotyczącej zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 11 134 947;

               —

               w zakresie objętym decyzją Izby Odwoławczej z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie R 566/2013-1 zobowiązanie pozwanego do dokonania rejestracji zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Lembergerland” dla towarów z klasy 33 ‒ zgłoszenie nr 11 134 947

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-75/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, Christopher Mellor przeciwko Secretary of State for Communities and Local Government (Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Obowiązek upublicznienia uzasadnienia decyzji o niepoddawaniu przedsięwzięcia ocenie)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, Christopher Mellor przeciwko Secretary of State for Communities and Local Government
   (Sprawa C-75/08) (1)

   (Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Obowiązek upublicznienia uzasadnienia decyzji o niepoddawaniu przedsięwzięcia ocenie)
   2009/C 153/22
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Christopher Mellor, The Queen

      Strona pozwana: Secretary of State for Communities and Local Government

      Przedmiot

   Wykładnia art. 4 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40) — Obowiązek upublicznienia uzasadniania decyzji o niepoddawaniu ocenie przedsięwzięcia należącego do klas przedsięwzięć wymienionych w załączniku II do dyrektywy

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on, by decyzja wskazująca na brak konieczności poddania ocenie oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia ujętego w załączniku II do wspomnianej dyrektywy sama zawierała powody, dla których właściwe władze postanowiły o braku konieczności tej oceny. Jednakże w razie żądania zainteresowanej osoby właściwe władze administracyjne mają obowiązek przekazać jej uzasadnienie podjęcia takiej decyzji lub właściwe informacje i dokumenty w odpowiedzi na zgłoszone żądanie.

               2)

               W razie gdy decyzja państwa członkowskiego o niepoddawaniu ocenie oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia ujętego w załączniku II do dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, zgodnie z art. 5–10 wspomnianej dyrektywy wskazuje powody stanowiące jej podstawę, uzasadnienie wymienionej decyzji jest wystarczające, jeżeli powody, które podaje, wraz z danymi, o których zainteresowani już powzięli wiadomość, i ewentualnie wraz z uzupełnieniem o dodatkowe niezbędne informacje, które właściwe władze administracyjne są zobowiązane im przedstawić na ich żądanie, umożliwiają im dokonanie oceny zasadności zaskarżenia tej decyzji.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008


title: Sprawa T-238/09: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2009 r. — Sniace, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/28

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2009 r. — Sniace, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-238/09)
   2009/C 193/44
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sniace, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: F. J. Moncholí Fernández, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie niniejszej skargi za złożoną na podstawie art. 230 WE i za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności i bezskuteczności art. 1 decyzji z dnia 10 marca 2009 r. w zakresie, w jakim w paragrafie drugim uznaje się za sprzeczne ze wspólnym rynkiem następujące pomoce udzielone przez Hiszpanię na rzecz Sniace: i porozumienie zawarte w dniu 8 marca 1996 r. pomiędzy Sniace a Tesorería General de la Seguridad Social [Centralną Kasą Zabezpieczenia Społecznego] dotyczącego zmiany rozłożenia spłaty zadłużenia; ii) wykonanie porozumienia podpisanego w dniu 5 listopada 1993 r. pomiędzy Sniace a FOGASA, oraz iii) porozumienie zawarte w dniu 31 października 1995 r. pomiędzy Sniace i FOGASA.

               —

               stwierdzenie nieważności i bezskuteczności art. 2 i 3 decyzji z dnia 10 marca 2009 r., które w akapicie drugim zobowiązują Hiszpanię do:

                           i)

                           otrzymania od beneficjenta pomocy ich zwrotu wraz z odsetkami w sposób niezwłoczny i skuteczny;

                           ii)

                           poinformowanie Komisji w terminie dwóch miesięcy o całkowitej wysokości kwoty pomocy do zwrotu, przyjętych i przewidzianych środkach w celu wykonania decyzji, przedstawienie dowodów, iż nakazano beneficjentom zwrot pomocy;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżonym aktem jest decyzja Komisji C(2009) 1479 ostateczna z dnia 10 marca 2009 r. dotycząca środka pomocowego nr C5/2000 (wcześniej NN 118/1997) udzielonego przez Hiszpanię stronie skarżącej (SNIACE), zmieniającej decyzję 1999/395/WE z dnia 28 października 1998 r. W decyzji tej uznano za bezprawne i sprzeczne ze wspólnym rynkiem środki pomocowe udzielone z Fondo de Garantía Salarial (FOGASA) [Fuduszu Gwarancji Płac] oraz z Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) [Centralnej Kasy Zabezpieczenia Społecznego] na rzecz SNIACE, ponieważ porozumienia o spłacie zadłużenia podpisane pomiędzy SNIACE i FOGASA oraz porozumienie o zmianie rozłożenia spłaty zadłużenia zawarte pomiędzy SNIACE i TGSS nie spełniały warunków rynku w odniesieniu na zastosowaną stopę odsetkową. (1)

   W zaskarżonej decyzji uznano za sprzeczne ze wspólnym rynkiem środki pomocowe wymienione w drugim zdaniu zarzutów i głównych argumentów.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi, po pierwsze, że przy ocenie zawartych w niniejszej sprawie porozumień i przyjmując, że ani FOGASA ani TGSS nie postąpiły w identyczny sposób, w jaki zachowałby się prywatny wierzyciel, Komisja w sposób nieprawidłowy dokonała wykładni obowiązującego uregulowania. Skarżąca twierdzi w tym zakresie, że stanowisko pozwanej opiera się a porównaniu pozycji prywatnego wierzyciela BANESTO z pozycją FOGASA, i dokonaniu uogólnienia polegającego na rozciągnięciu w sposób nieuzasadniony działania BANESTO na każdego prywatnego wierzyciela.
   W każdym razie skarżąca twierdzi, że działając jako wierzyciel publiczny postąpiłaby w identyczny sposób jak BANESTO.
   SNIACE zarzuca również naruszenie obowiązku uzasadnienia. Wskazuje w szczególności, że Komisja w żaden sposób nie uzasadnia „niebezpieczeństwa zakłócenia konkurencji”, które ma kluczowe znaczenie dla uznania danej pomocy za pomoc państwa.

      (1)  Zobacz wyroki wydane w sprawach C-342/96 Hiszpania przeciwko Komisji (Rec. 1999; s. I-2459), oraz C-525/04 P Hiszpania przeciwko Komisji (Zb.Orz 2007; s. I-9947) a także T-36/99 Lentzig AG przeciwko Komisji (Rec. 2004; s. II-3597).


title: Sprawa T-49/10: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2010 r. — Footwear przeciwko OHIM — Reno Schuhcentrum (swiss cross FOOTWEAR)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/56

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2010 r. — Footwear przeciwko OHIM — Reno Schuhcentrum (swiss cross FOOTWEAR)
   (Sprawa T-49/10)
   2010/C 100/82
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: The Footwear Co. Ltd (Chai Wan, Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci G. Griss i C. Loidl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Reno Schuhcentrum GmbH (Thaleischweiler-Fröschen, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 4 grudnia 2009 r. w sprawie R 1705/2008-4;

               —

               oddalenie sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów z klas 25 i 28 w całości;

               —

               nakazanie Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego dokonanie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „swiss cross FOOTWEAR” dla towarów z klas 25 i 28 (zgłoszenie nr 4 686 549)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Reno Schuhcentrum GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „criss cross” nr 302 29 875 dla towarów z klas 14, 18, 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-376/10: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2010 r. — Mamoli Robinetteria przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/63

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2010 r. — Mamoli Robinetteria przeciwko Komisji
      (Sprawa T-376/10)
      ()
      (2010/C 288/113)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Mamoli Robinetteria SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Capelli i M. Valcada)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji Europejskiej C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39092 — Instalacje sanitarne) w części, w której stwierdzono naruszenie przez Mamoli Robinetteria spa art. 101 TFUE, i w związku z tym art. 2 tej decyzji w części, w której na Mamoli Robinetteria spa nałożono obowiązek zapłaty grzywny w wysokości 10 % łącznego obrotu uzyskanego w roku 2009, a następnie obniżonej do 1 041 531 EUR z uwagi na szczególną sytuację Mamoli.

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 2 Komisji Europejskiej C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39092 — Instalacje sanitarne), obliczenie na nowo grzywny i jej obniżenie do kwoty równej 0,3 % obrotu Mamoli Robinetteria uzyskanego w roku 2003 lub do kwoty niższej od nałożonej grzywny, którą Sąd uzna za odpowiednią.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej sprawie zaskarżona zostaje ta sama decyzja co w sprawach: T-364/10 Duravit i in. przeciwko Komisji oraz T-368/10 Rubinetteria Cisal przeciwko Komisji.
      Na poparcie skargi strona skarżąca przytacza następujące zarzuty.
      Naruszenie prawa do obrony, zasady kontradyktoryjności i zasady równego traktowania w zakresie, w jakim inni uczestnicy postępowania mogli przedstawić argumenty obronne w odniesieniu do okoliczności, o których nie została poinformowana Mamoli. Ponadto kwestionowane jest to, że zarzuty zostały sformułowane na podstawie dokumentów zaklasyfikowanych jako poufne, do których obrona nie miała wglądu.
      Naruszenie zasady legalności art. 101-105 TFUE oraz art. 23 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (1). W tej kwestii skarżąca podnosi, że w braku aktu prawodawcy europejskiego Komisja nie jest uprawniona do przewidzenia, że przedsiębiorstwom zostaje przyznane częściowe lub całkowite zwolnienie z grzywny, oraz do oparcia na takim komunikacie postępowania kartelowego, które zostaje zakończone wymierzeniem znaczących sankcji.
      Naruszenie art. 101 TFUE i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003.
      Skarżąca utrzymuje w tym względzie, że w trakcie dochodzenia Komisja popełniła istotne błędy, ignorując specyfikę rynku włoskiego (np. strukturę, charakterystyczne cechy, rolę sprzedawców hurtowych) i sprowadzając sytuację panującą na rynku włoskim do sytuacji występującej na rynku niemieckim. Tego rodzaju błąd podważył wnioski Komisji co do istnienia na rynku włoskim kartelu w zakresie ustalania cen. Ponadto wskutek zarzucanych błędów Komisja nie uczyniła zadość ciążącemu na niej obowiązkowi dowodu.
      W odniesieniu do kwoty grzywny skarżąca twierdzi, że Komisja nie oceniła prawidłowo jej faktycznego zachowania i jej wpływu w ramach zakwestionowanego naruszenia, nie uwzględniła w należyty sposób trudnej sytuacji ekonomicznej, w której się ona znajduje.
      Skarżąca utrzymuje, że jakkolwiek Komisja zrozumiała, iż Mamoli rzeczywiście znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, która zagraża zdolności płatniczej przedsiębiorstwa, wydała ona decyzję, która nie jest w stanie osiągnąć celu wskazanego w jej preambule.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-482/15: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2015 r. – Ahrend Furniture/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/51

         Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2015 r. – Ahrend Furniture/Komisja
   (Sprawa T-482/15) (1)

   (2016/C 059/59)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-503/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Ruiz Sacristán i Arias Mosquera/Komisja i SRB

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/36

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Ruiz Sacristán i Arias Mosquera/Komisja i SRB
   (Sprawa T-503/17)
   (2017/C 347/46)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Jaime Ruiz Sacristán (Cuauhtemoc, Meksyk), José María Arias Mosquera (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruiz de la Torre Esporrín i B. Fernández García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności następujących aktów:

               —

               Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08), podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.

               —

               Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-560/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 września 2015 r. przez LM od postanowienia wydanego w dniu 14 lipca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-109/14 LM/Komisja

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/32

         Odwołanie wniesione w dniu 28 września 2015 r. przez LM od postanowienia wydanego w dniu 14 lipca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-109/14 LM/Komisja
   (Sprawa T-560/15 P)
   (2015/C 414/42)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: LM (Ispra, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Ribolzi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 14 lipca 2015 r. (sprawa F-109/14), w którym oddalono jako oczywiście bezzasadną skargę o zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącej odwołanie wypłaty tytułem przysługującej jej renty rodzinnej 35 % emerytury pobieranej przez jej byłego małżonka w chwili śmierci.
   Na poparcie swoich żądań wnosząca odwołanie podnosi, że sąd do spraw Służby Publicznej nie zbadał żądania podwyższenia renty na podstawie art. 25 Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz Traktatu z Lizbony, w którym zapisano prawo osób starszych do godnego i niezależnego życia i do udziału w życiu społecznym i kulturalnym.


title: Sprawa T-493/10: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2010 r. — Persia International Bank przeciwko Radzie

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/54

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2010 r. — Persia International Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-493/10)
   ()
   2010/C 328/83
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Persia International Bank plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Gadhia, S. Ashley, solicitors, D. Anderson, QC, i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 2 tabeli B załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 (1) w zakresie, w jakim odnosi się on do strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 4 tabeli B załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB (2) w zakresie, w jakim odnosi się on do strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 (3) nie ma zastosowania do strony skarżącej; i

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie strona skarżąca zwraca się o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady nr 668/2010 oraz decyzji Rady 2010/413/WPZiB w zakresie, w jakim strona skarżąca widnieje w wykazie osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, których fundusze i zasoby gospodarcze są zamrożone zgodnie z tym uregulowaniem. Ponadto strona skarżąca wnosi na podstawie art. 277 TFUE o stwierdzenie niemożności stosowania art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007.
   Zarzuty i główne argumenty, na które powołuje się strona skarżąca, są identyczne z powołanymi w sprawie T-492/10 Melli Bank przeciwko Radzie lub do nich podobne.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25).

      (2)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2007 dotyczące środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 103, s. 1).


title: Sprawa C-135/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 18 marca 2013 r. — Szatmári Malom Kft. przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 18 marca 2013 r. — Szatmári Malom Kft. przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Sprawa C-135/13)
   2013/C 171/26
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Szatmári Malom Kft.

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy okoliczność, że przedsiębiorca bez zwiększania istniejącej wydajności i po zamknięciu dawnych zakładów chce otworzyć nowy zakład, można objąć pojęciem ogólnej poprawy wyników gospodarstwa rolnego określonym w art. 26 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (1)?

               2)

               Czy inwestycję, której dokona skarżąca, można uznać za inwestycję mającą na celu ogólną poprawę wyników przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 20 lit. b) ppkt iii) i art. 28 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005?

               3)

               Czy § 6 ust. 3 rozporządzenia FVM nr 47/2008 z dnia 17 kwietnia jest zgodny z art. 28 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie, w jakim w odniesieniu do zakładów młynarskich, wsparcie przyznawane jest tylko na transakcje mające na celu modernizację istniejącej wydajności? Czy omawiane rozporządzenie umożliwia krajowemu prawodawcy wykluczenie wsparcia w odniesieniu do określonych rodzajów rozwoju ze względów ekonomicznych?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277, s. 1).


title: Sprawa C-394/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 12 maja 2015 r. w sprawie T-562/12 John Dalli/Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 lipca 2015 r. przez Johna Dalliego

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/43

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 12 maja 2015 r. w sprawie T-562/12 John Dalli/Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 lipca 2015 r. przez Johna Dalliego
   (Sprawa C-394/15 P)
   (2015/C 311/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: John Dalli (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i S. Rodrigues)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości symbolicznego 1 EUR oraz odszkodowania tymczasowo oszacowanego na 1 9 13  396 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnosi:

               —

               pierwszy zarzut, w którym utrzymuje, że Sąd orzekł ultra petita, zmieniając przedmiot sporu;

               —

               drugi zarzut, w którym twierdzi, że nie podano uzasadnienia;

               —

               trzeci zarzut, w którym twierdzi, że doszło do naruszeń proceduralnych, które negatywnie wpłynęły na interesy wnoszącego odwołanie, w tym jego prawo do obrony;

               —

               czwarty zarzut, w którym podnosi pewne przeinaczenia faktów i dowodów; oraz

               —

               piąty zarzut, w którym kwestionuje wykładnię lub stosowanie prawa europejskiego przez Sąd.


title: Sprawa C-366/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München — Niemcy) — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko Adolf Darbo AG (Harmonizacja ustawodawstw — Dyrektywa 95/2/WE — Część A załącznika III — Dyrektywa 2001/113/WE — Część II akapit drugi załącznika I — Dżem ekstra o zawartości rozpuszczalnej masy suchej 58 % zawierający sorbinian potasu (E 202) jako substancję konserwującą — Termin dżem niskosłodzony )

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/23

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München — Niemcy) — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko Adolf Darbo AG
   (Sprawa C-366/08) (1)

   (Harmonizacja ustawodawstw - Dyrektywa 95/2/WE - Część A załącznika III - Dyrektywa 2001/113/WE - Część II akapit drugi załącznika I - Dżem ekstra o zawartości rozpuszczalnej masy suchej 58 % zawierający sorbinian potasu (E 202) jako substancję konserwującą - Termin „dżem niskosłodzony”)
   2009/C 267/39
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht München

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

      Strona pozwana: Adolf Darbo AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht München — Wykładnia części A załącznika III do dyrektywy 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące (Dz.U. L 61, s. 1) i części II akapit drugi załącznika I do dyrektywy Rady 2001/113/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. odnoszącej się do dżemów owocowych, galaretek i marmolady oraz słodzonego purée z kasztanów przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. 2002, L 10, s. 67) — Termin „dżem niskosłodzony”

      Sentencja

   Termin „dżemy niskosłodzone” wymieniony w części A załącznika III do dyrektywy 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące, zmienionej dyrektywą 98/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 października 1998 r., obejmuje dżemy zakwalifikowane jako „dżem” i „dżem ekstra”, w których zawartość cukru jest znacznie obniżona w stosunku do wartości referencyjnej 60 %. Produkty zakwalifikowane jako „dżem ekstra”, w których zawartość cukru wynosi 58 %, nie mogą być uznane za niskosłodzone w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa T-633/15: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2015 r. – JT International/OHIM – Habanos (PUSH)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/70

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2015 r. – JT International/OHIM – Habanos (PUSH)
   (Sprawa T-633/15)
   (2016/C 027/88)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: JT International SA (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, oraz K. Gilbert i M. Gilbert, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Corporación Habanos, SA (Hawana, Kuba)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „PUSH” – zgłoszenie nr 11 639 903

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 sierpnia 2015 r. w sprawie R 3046/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM oraz drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;


title: Sprawa T-518/09: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2009 r. — Ecoceane przeciwko EMSA

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2009 r. — Ecoceane przeciwko EMSA
   (Sprawa T-518/09)
   2010/C 80/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ecoceane (Paryż, Francja) (przedstawiciel: S. Spalter, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi wniesionej przez Ecoceane za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji EMSA z dnia 28 października 2009 r. odrzucającej ofertę złożoną przez Ecoceane;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EMSA o udzieleniu zamówienia (2009/S 42-060271) oraz złożonego w jej imieniu podpisu;

               —

               zasądzenie od EMSA na rzecz Ecoceane — skarżącej — odszkodowania w kwocie 224 744 EUR;

               —

               zasądzenie od EMSA na rzecz Ecoceane — skarżącej — kwoty 25 000 EUR tytułem kosztów i wydatków poniesionych w związku ze skargą;

               —

               obciążenie EMSA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 października 2009 r., którą po zakończeniu postępowania przetargowego w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego na świadczenie usług w zakresie interwencji statków zapewniających wsparcie przy zwalczaniu zanieczyszczenia węglowodorami, EMSA odrzuciła jej ofertę, a także decyzji EMSA o udzieleniu zamówienia wyłonionemu w przetargu oferentowi oraz złożonego w imieniu EMSA podpisu. Skarżąca wnosi także o naprawienie szkód wyrządzonych w wyniku wydania zaskarżonej decyzji.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   Po pierwsze twierdzi ona, że odmawiając przekazania żądanych przez skarżącą informacji, a mianowicie protokołu oceny ofert zawierającego informacje dotyczące przebiegu procedury, przyczyn odrzucenia jej oferty, oceny ofert przy zastosowaniu stóp procentowych wynikających ze specyfikacji istotnych warunków zamówienia, a także informacji na temat charakterystyki i zalet oferty złożonej przez wyłonionego w tym przetargu oferenta EMSA naruszyła art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego nr 1605/2002/WE (1) oraz art. 149 ust. 3 rozporządzenia nr 2342/2002/WE (2), jako że nie przedstawiła zgodnego z tymi przepisami uzasadnienia decyzji o odrzuceniu oferty.
   Po drugie skarżąca utrzymuje, iż dodatkowe kryteria analizy i oceny ofert określone przez EMSA w specyfikacji istotnych warunków zamówienia nie były obiektywne ani uzasadnione w kontekście przedmiotu przetargu. Dobór dodatkowych kryteriów odpowiadał zatem z góry określonej technologii, przez co nie umożliwiał zapewnienia równego dostępu oferentom postępującym w sposób innowacyjny i stanowił naruszenie wspólnotowych zasad równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości, przewidzianych w art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego nr 1605/2002/WE.
   Po trzecie skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła zasady traktowania oferentów w sposób równy, niedyskryminujący i przejrzysty, ponieważ odmówiła wizytacji głoszonego przez Ecoceane statku do zwalczania zanieczyszczenia środowiska naturalnego, chociaż zgodziła się na przeprowadzenie takich wizytacji w odniesieniu do innych oferentów. Co więcej, wspomniane zasady strona pozwana naruszyła także przez to, że odmówiła wysłuchania skarżącej przez komitet ds. oceny ofert złożony z co najmniej trzech członków, którzy byliby obecni w przez cały czas trwania posiedzenia, zgodnie z art. 146 rozporządzenia nr 2343/2002/WE.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że EMSA dopuściła się oczywistych błędów w ocenie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1), zmienione rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 1261/2005 z dnia 20 lipca 2005 r. (Dz.U. L 201, s. 3)


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 września 2004 r. w sprawie C-414/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof): Spedition Ulustrans, Uluslararasi Nakliyat ve. Tic. A.S. Istanbul przeciwko Finanzlandesdirektion für Oberösterreich (Wspólnotowy Kodeks Celny — Art. 202 — Powstanie długu celnego — Nielegalne wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty — Pojęcie dłużnika takiego długu — Rozszerzenie odpowiedzialności na pracodawcę z tytułu długu pracownika, który popełnił nieprawidłowości przy wykonywaniu obowiązków celnych)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 23 września 2004 r.
   w sprawie C-414/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof): Spedition Ulustrans, Uluslararasi Nakliyat ve. Tic. A.S. Istanbul przeciwko Finanzlandesdirektion für Oberösterreich (1)

   (Wspólnotowy Kodeks Celny - Art. 202 - Powstanie długu celnego - Nielegalne wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty - Pojęcie dłużnika takiego długu - Rozszerzenie odpowiedzialności na pracodawcę z tytułu długu pracownika, który popełnił nieprawidłowości przy wykonywaniu obowiązków celnych)
   (2004/C 284/04)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-414/02, mającej za przedmiot skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) postanowieniem z dnia 6 listopada 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 19 listopada 2002 r., wniosek o wydanie, w ramach sporu zawisłego przed tym sądem między Spedition Ulustrans, Uluslararasi Nakliyat ve. Tic. A.S. Istanbul a Finanzlandesdirektion für Oberösterreich orzeczenia w trybie prejudycjalnym, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), R. Schintgen i F. Macken, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 23 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Art. 202 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w taki sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 79 ust. 2 Zollrechts-Durchführungsgesetz (ustawa wykonawcza dotycząca prawa celnego), który stanowi, że w przypadku nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty towaru podlegającego należnościom przywozowym, pracodawca odpowiada jak dłużnik solidarny z tytułu długu celnego pracownika, który dokonał wspomnianego wprowadzenia wykonując zadania powierzone mu przez pracodawcę, pod warunkiem, że przepis ten wymaga, aby pracodawca uczestniczył we wprowadzeniu towarów i jednocześnie wiedział lub powinien był wiedzieć, że przedmiotowe wprowadzenie jest nielegalne.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Sprawa T-123/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – BSH Bosch und Siemens Hausgeräte przeciwko OHIM – Arçelik (AquaPerfect)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/34

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – BSH Bosch und Siemens Hausgeräte przeciwko OHIM – Arçelik (AquaPerfect)
   (Sprawa T-123/14)
   2014/C 129/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat S. Biagosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Arçelik AS (Stambuł, Turcja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie R 314/2013-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Arçelik AS

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „AquaPerfect” dla towarów z klasy 7 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 330 454

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 9 444 118„waterPerfect” dla towarów z klasy 7

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zakwestionowanej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-195/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Pierre Mulhaupt, jako nadzorca sądowy Société Civile Immobilière Senior Home (SCI)

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Pierre Mulhaupt, jako nadzorca sądowy Société Civile Immobilière Senior Home (SCI)
   (Sprawa C-195/15)
   (2015/C 254/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: Pierre Mulhaupt, jako nadzorca sądowy Société Civile Immobilière Senior Home (SCI)

                  Pozostali uczestnicy postępowania:

               Gemeinde Wedemark,
               Hannoversche Volksbank eG

      Pytania prejudycjalne

   Czy pojęcie prawa rzeczowego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (1), obejmuje regulację krajową, taką jak zawarta w § 12 Grundsteuergesetz (ustawy o podatku gruntowym) w związku z § 77 ust. 2 zdanie pierwsze Abgabenordnung (ordynacji podatkowej), zgodnie z którą wierzytelności z tytułu podatku gruntowego ciążą z mocy ustawy na nieruchomości jako ciężar publiczny i właściciel jest w konsekwencji zobowiązany do znoszenia egzekucji z tej nieruchomości?

      (1)  Dz.U. L 160, s. 1.


title: Wykreślenie sprawy C-418/03

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/10

         Wykreślenie sprawy C-418/03 (1)

   (2004/C 239/20)
   Postanowieniem z dnia 13 lipca 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-418/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa T-563/12: Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2015 r. – Central Bank of Iran/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Błąd w ocenie — Prawo własności — Prawo do dobrego imienia — Proporcjonalność)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/22

         Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2015 r. – Central Bank of Iran/Rada
   (Sprawa T-563/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do dobrego imienia - Proporcjonalność))
   (2015/C 155/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Central Bank of Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: M. Lester, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58) w zakresie dotyczącym pozostawienia nazwy skarżącego, po przeprowadzonym przeglądzie, w wykazie zawartym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39 ), i po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16) w zakresie, w jakim pozostawiło ono nazwę skarżącego, po przeprowadzonym przeglądzie, w wykazie zawartym w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Central Bank of Iran zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa C-175/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Ralph Prankl (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Dyrektywa 92/12/EWG — Ogólne warunki dotyczące wyrobów objętych podatkiem akcyzowym — Opodatkowanie towarów pochodzących z przemytu — Towary dopuszczone do konsumpcji w jednym państwie członkowskim i wysłane do innego państwa członkowskiego — Ustalenie właściwego państwa członkowskiego — Prawo państwa tranzytu do opodatkowania wspomnianych towarów)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/21

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Ralph Prankl
   (Sprawa C-175/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Dyrektywa 92/12/EWG - Ogólne warunki dotyczące wyrobów objętych podatkiem akcyzowym - Opodatkowanie towarów pochodzących z przemytu - Towary dopuszczone do konsumpcji w jednym państwie członkowskim i wysłane do innego państwa członkowskiego - Ustalenie właściwego państwa członkowskiego - Prawo państwa tranzytu do opodatkowania wspomnianych towarów))
   (2015/C 138/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strona w postępowaniu głównym

   Ralph Prankl

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 1 i 2, a także art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zmienionej dyrektywą Rady 92/108/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy towary objęte podatkiem akcyzowym, przemycone na terytorium jednego państwa członkowskiego, są transportowane bez dokumentu towarzyszącego przewidzianego w art. 7 ust. 4 wspomnianej dyrektywy do innego państwa członkowskiego, na którego terytorium zostają wykryte przez właściwe organy, to państwa członkowskie tranzytu nie są uprawnione także do pobrania podatku akcyzowego od kierowcy samochodu ciężarowego, który dokonał wspomnianego transportu, z tego względu, że przechowywał on wspomniane towary do celów handlowych na ich terytorium.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa C-449/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawie T-63/08 Cementir Italia Srl przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 września 2010 r. przez Cementir Italia Srl

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawie T-63/08 Cementir Italia Srl przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 września 2010 r. przez Cementir Italia Srl
   (Sprawa C-449/10 P)
   ()
   2010/C 317/37
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cementir Italia Srl (przedstawiciele: T. Salonico, G. Barone i A. Marega, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku (1) i stwierdzenie nieważności decyzji (2) w zakresie, w jakim negują charakter odszkodowawczy i kompensacyjny spornego środka, uznając go natomiast za pomoc państwa nielegalną i niezgodną, lub

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim neguje, iż nakaz odzyskania zawarty w decyzji jest sprzeczny z zasadą uzasadnionych oczekiwań, i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim nakazuje Republice Włoskiej niezwłoczne odzyskanie pomocy wraz z odsetkami; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie utrzymuje, że zaskarżony wyrok jest wadliwy i powinien w konsekwencji zostać uchylony z następujących powodów:

               —

               naruszenie art. 107 i 108 TFUE, a ponadto sprzeczne uzasadnienie i oczywisty błąd wynikający z wypaczenia dowodów przedstawionych w odniesieniu do interpretacji spornego środka jako pomocy państwa a nie jako środka kompensującego na rzecz wnoszącego odwołanie. Sąd błędnie dokonał zawężającej interpretacji przepisów i orzecznictwa krajowego przywołanego przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji, które wykazują, że sporny środek nie stanowi pomocy państwa, lecz zachowuje charakter odszkodowawczy przewidziany pierwotnie przez ustawodawcę włoskiego w 1962 r. i uznany przez Komisję i Sąd.

               —

               Naruszenie art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (3) oraz sprzeczne i niewystarczające uzasadnienie, jeżeli chodzi o stwierdzenie przez Sąd, że nakaz odzyskania zawarty w decyzji nie jest sprzeczny z zasadą uzasadnionych oczekiwań. Wyrok Sądu jest błędny i brak mu odpowiedniego uzasadnienia w zakresie, w którym neguje, iż przedłużające się milczenie Komisji co do wyjaśnień dostarczonych przez władze włoskie pod koniec roku 1991 odnośnie do faktu, że pierwsze przedłużenie taryfy Tereni zachowuje pierwotny charakter odszkodowawczy, stanowi okoliczność uzasadniającą powstanie u wnoszącego odwołanie uzasadnionego oczekiwania co do faktu, że przedłużenia taryfy Terni, wśród nich spornego środka, nie stanowią pomocy państwa.

      (1)  Wyrok z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie T-63/08 Cementir Italia przeciwko Komisji.

      (2)  Decyzja Komisji 2008/408/WE z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 36/A/06 (ex NN 38/06) przyznanej przez Włochy na rzecz ThyssenKrupp, Cementir oraz Nuova Terni Industrie Chimiche (Dz.U. L 144, s. 37).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-595/15: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2015 r. – Europäischer Tier- und Naturschutz i Giesen/Komisja

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/62

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2015 r. – Europäischer Tier- und Naturschutz i Giesen/Komisja
   (Sprawa T-595/15)
   (2016/C 027/79)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Europäischer Tier- und Naturschutz e.V. (Much, Niemcy) i Horst Giesen (Much) (przedstawiciel: P. Brockmann, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 sierpnia 2015 r., doręczonej w dniu 24 sierpnia 2015 r.,
               w związku z tworzeniem europejskiego prawa stowarzyszeń w postaci jej propozycji ustawy, która już nie jest opublikowana, lub zmienionego wariantu w dopuszczalnych ramach, w której to propozycji wspomniana instytucja postawiła na równi transgraniczną działalność o niematerialnych celach ze stowarzyszeniami o celach zarobkowych, ewentualnie
               w związku z harmonizacją krajowego prawa w zakresie gromadzenia się i stowarzyszania się w odniesieniu do transgranicznej działalności o niematerialnych celach,

               —

               i tym samym nakazanie Komisji Europejskiej przywrócenia stanu zgodnego z prawem w rozumieniu art. 266 TFUE, przy czym instytucja ta jest obowiązana zaniechać dalszych pogorszeń w rozumieniu żądań 1 i 2, mogących uniemożliwić lub utrudnić przywrócenie tego stanu, oraz

               —

               obciążenie Komisji i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca krytykuje zaniechanie stworzenia europejskiego prawa stowarzyszeń i usunięcia istniejącej dyskryminacji oraz naruszenie zbiorowej i indywidualnej wolności stowarzyszania się.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty:

               1.

               zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 europejskiej Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ogólnych zasad prawa w rozumieniu art. 6 ust. 3 TUE i art. 20 międzynarodowej Karty praw człowieka ONZ

               2.

               zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do równości wobec prawa (art. 20 karty i art. 14 EKPC) ze szkodą dla wartości niematerialnych i stowarzyszeń o niematerialnych celach

               3.

               zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w rozumieniu art. 41 karty

               4.

               zarzut czwarty dotyczący ograniczenia zakresu praw do wolności poprzez zaniechanie i wykładnię stanowiącą nadużycie zgodnie z art. 52 i 54 karty


title: Sprawa T-401/09: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/30

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-401/09)
   2009/C 297/44
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, niezależnie od jej formy, w której strona pozwana oddala wniosek z dnia 24 maja 2009 r. złożony przez stronę skarżącą i przekazany stronie pozwanej.

               —

               stwierdzenie nieważności pisma sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 czerwca 2009 r.

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kwoty 10 000 EUR (słownie: dziesięciu tysięcy EUR), lub innej kwoty wyższej bądź niższej w zależności od uznania Sąd, z tytułu odszkodowania.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Motywy i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszego postępowania jest odmowa strony pozwanej uznania żądania zasądzenia odszkodowania za szkodę jaka miałaby wynikać z doręczenia adwokatowi, który nie byłby już uprawniony do otrzymania go, odwołania wniesionego przez Komisję od orzeczenia Sądu do spraw Służby Publicznej, w którym uwzględniono częściowo żądania strony skarżącej.
   Na poparcie swoich żądań strona skarżąca podnosi całkowity brak uzasadnienia, naruszenie obowiązku dobrej administracji, a także naruszenie prawa i wystąpienie oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa T-510/08: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2008 r. — Toqueville przeciwko OHIM — Schiesaro (TOCQUEVILLE 13)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/35

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2008 r. — Toqueville przeciwko OHIM — Schiesaro (TOCQUEVILLE 13)
   (Sprawa T-510/08)
   (2009/C 19/66)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Toqueville Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Bariatti, I. Palombella i E. Cucchiara)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Marco Schiesaro (Mediolan, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 sierpnia 2008 r. w sprawie R 829/2008-2 Toqueville Srl przeciwko M. Schiesarowi;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „TOCQUEVILLE 13” (wspólnotowy znak towarowy nr 1.406.982) dla towarów i usług należących do klas 25, 41 i 42

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Marco Schiesaro

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie spornego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania i oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienie odwołania na decyzję Wydziału Unieważnień

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 73i 78 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, art. 2 i 9 rozporządzenia (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego oraz art. 50 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie (WE) nr 40/94.


title: Sprawa T-630/15: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2015 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/21

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2015 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja
   (Sprawa T-630/15)
   (2016/C 059/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Scandlines Danmark ApS (Kopenhaga, Dania), Scandlines Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 lipca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.39078 (2014/N) (Dania) w zakresie finansowania projektu Fehmarn Belt Fixed Link oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżące podnoszą cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na tym, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa stwierdzając, iż finansowanie przyznane Femern A/S na poprawę krajowego połączenia kolejowego nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFEU.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na tym, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa stwierdzając, iż przyznana Femern A/S pomoc na projekt Fixed Link jest zgodna z rynkiem wewnętrznym na mocy art. 107 ust. 3 lit. b) TFEU. Komisja dopuściła się naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie stwierdzając, że projekt Fehmarn Belt Fixed Link stanowi przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania oraz że przyznana nań pomoc jest konieczna i proporcjonalna. Komisja dopuściła się również naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie w zakresie dotyczącym zapobiegania niepożądanemu zakłócaniu konkurencji, zastosowania kryterium służącego wyważeniu interesów oraz użycia gwarancji państwowych.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na tym, że Komisja uchybiła swemu obowiązkowi wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego. Zdaniem skarżących istnieją dowody występowania poważnych trudności w zakresie czasu trwania wstępnego postępowania wyjaśniającego i towarzyszących mu okoliczności. Skarżące ponoszą ponadto, że przeprowadzona przez Komisję analiza finansowania przyznanego Femern A/S na poprawę krajowego połączenia kolejowego, wspólnego europejskiego zainteresowania projektem Fehmarn Belt Fixed, konieczności i proporcjonalności pomocy oraz, wreszcie, zapobiegania niepożądanemu zakłócaniu konkurencji i zastosowania kryterium służącego wyważeniu interesów, była niewystarczająca i niekompletna.

               4.

               Zarzut czwarty, oparty na tym, że Komisja uchybiła swemu obowiązkowi uzasadnienia. Ten brak uzasadnienia dotyczy finansowania przyznanego Femern A/S na poprawę krajowego połączenia kolejowego, wspólnego europejskiego zainteresowania projektem Fehmarn Belt Fixed, konieczności i proporcjonalności pomocy oraz, wreszcie, zapobiegania niepożądanemu zakłócaniu konkurencji i zastosowania kryterium służącego wyważeniu interesów.