title: Sprawa T-623/16: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2018 r. – Volkswagen / EUIPO – Paalupaikka (MAIN AUTO WHEELS) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MAIN AUTO WHEELS – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe VW – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001)}

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/33

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2018 r. – Volkswagen / EUIPO – Paalupaikka (MAIN AUTO WHEELS)
      (Sprawa T-623/16) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MAIN AUTO WHEELS - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe VW - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001)})
      (2018/C 399/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H.P. Schrammek, C. Drzymalla, S. Risthaus i J. Engberding)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Paalupaikka Oy (Iisalmi, Finlande)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2016 r. (sprawa R 2189/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Volkswagen a Paalupaikka.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Volkswagen AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa C-450/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Gerona (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2018 r. – WA / Instituto Nacional de la Seguridad Social

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Gerona (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2018 r. – WA / Instituto Nacional de la Seguridad Social
      (Sprawa C-450/18)
      (2018/C 399/26)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social de Gerona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WA

         Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zasadę równego traktowania, zakazującą jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć, potwierdzoną w art. 157 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w dyrektywie Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, zmienionej dyrektywą 2002/73 (1) zmieniającej powyższą dyrektywę i ujednoliconej dyrektywą 2006/54/WE (2) z dnia 5 lipca 2006 r., narusza przepis ustawy krajowej (a mianowicie art. 60 ust. 1 Ley General de Seguridad Social – hiszpańskiej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), która przyznaje prawo do dodatku do świadczenia [z tego systemu], ze względu na wkład demograficzny w ten system, kobietom, które miały dzieci biologiczne lub przysposobione i otrzymują na jakichkolwiek zasadach z tego systemu zabezpieczenia społecznego świadczenia składkowe z tytułu emerytury, wdowieństwa lub trwałej niezdolności do pracy, lecz nie przyznaje wspomnianego prawa mężczyznom znajdującym się w identycznej sytuacji?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/73/WE z dnia 23 września 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. 2002, L 269, s. 15).

         (2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).


title: Sprawa C-346/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 września 2018 r. – Christoph Klein / Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec (Odwołanie – Artykuł 340 akapit drugi TFUE – Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej – Dyrektywa 93/42/EWG – Wyroby medyczne – Artykuł 8 ust. 1 i 2 – Postępowanie w sprawie klauzuli ochronnej – Zgłoszenie przez państwo członkowskie decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu wyrobu medycznego – Brak decyzji Komisji Europejskiej – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Związek przyczynowy między zachowaniem instytucji a podnoszoną szkodą – Dowód istnienia szkody i jej zakresu)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/9

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 września 2018 r. – Christoph Klein / Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-346/17 P) (1)

      ((Odwołanie - Artykuł 340 akapit drugi TFUE - Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej - Dyrektywa 93/42/EWG - Wyroby medyczne - Artykuł 8 ust. 1 i 2 - Postępowanie w sprawie klauzuli ochronnej - Zgłoszenie przez państwo członkowskie decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu wyrobu medycznego - Brak decyzji Komisji Europejskiej - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Związek przyczynowy między zachowaniem instytucji a podnoszoną szkodą - Dowód istnienia szkody i jej zakresu))
      (2018/C 399/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Christoph Klein (przedstawiciel: H.-J. Ahlt, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen, A. Sipos i A. C. Becker, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 września 2016 r., Klein/Komisja (T-309/10 RENV, niepublikowany, EU:T:2016:570), zostaje częściowo uchylony w zakresie, w jakim stwierdzono w nim, że Christoph Klein nie wykazał istnienia bezpośredniego i wystarczającego związku przyczynowego mogącego skutkować powstaniem odpowiedzialności Unii Europejskiej.

                  2)

                  W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

                  3)

                  Skarga Christopha Kleina o odszkodowanie w związku ze szkodą, jaką miał on ponieść w następstwie naruszenia przez Komisję Europejską zobowiązań ciążących na niej na podstawie art. 8 dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, zostaje oddalona.

                  4)

                  Christoph Klein i Komisja Europejska pokrywają własne koszty związane z postępowaniami zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

                  5)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty związane z postępowaniami w pierwszej instancji.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa C-79/17: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich – Austria) – Procedury wszczęte przez Gmalieva s.r.o. i in. (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Swoboda świadczenia usług – Gry losowe – Monopol w zakresie gier losowych w państwie członkowskim – Przepisy krajowe zakazujące eksploatacji automatów do gier w braku uprzedniego zezwolenia organów administracyjnych)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/12

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich – Austria) – Procedury wszczęte przez Gmalieva s.r.o. i in.
      (Sprawa C-79/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Monopol w zakresie gier losowych w państwie członkowskim - Przepisy krajowe zakazujące eksploatacji automatów do gier w braku uprzedniego zezwolenia organów administracyjnych))
      (2018/C 399/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gmalieva s.r.o., Celik KG, PBW GmbH, Antoaneta Claudia Gruber, Play For Me GmbH, Haydar Demir

         Przy udziale: Landespolizeidirektion Oberösterreich

         Sentencja

      Do sądu krajowego należy ustalenie w świetle wskazówek przedstawionych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności w wyroku z dnia 30 kwietnia 2014 r., Pfleger i in. (C-390/12, EU:C:2014:281), czy krajowe przepisy ustanawiające monopol w dziedzinie gier losowych, tego rodzaju, jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym należy uznać za spójne w świetle art. 56 i nast. TFUE, gdy w krajowym postępowaniu sądowym ustalono, że:

                  —

                  uzależnienie od gier nie stanowi problemu społecznego wymagającego działania ze strony państwa;

                  —

                  zakazane gry losowe nie są uważane za działanie kryminalne, lecz jedynie za naruszenie administracyjne;

                  —

                  wpływy państwa z gier losowych wynoszą w skali roku ponad 500 mln EUR, czyli 0,4 % rocznego budżetu państwa, oraz

                  —

                  środki reklamy posiadaczy koncesji w dużej mierze mają również na celu zachęcenie do gier losowych osób dotychczas nieuczestniczących w takich grach.

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa C-36/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/31

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka
      (Sprawa C-36/18) (1)

      (2018/C 399/40)
      Język postępowania: grecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa T-313/17: Wyrok Sądu z dnia 3 października 2018 r. – Wajos / EUIPO (Kształt pojemnika) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego — Kształt pojemnika — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/55

      Wyrok Sądu z dnia 3 października 2018 r. – Wajos / EUIPO (Kształt pojemnika)
      (Sprawa T-313/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt pojemnika - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2018/C 427/70)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Wajos GmbH (Dohr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Schneiders, R. Krillke i B. Schneiders)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Graul i M. Fischer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2017 r. (sprawa R 1526/2016-1) dotycząca rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt pojemnika jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 15 lutego 2017 r. (sprawa R 1526/2016-1).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa C-620/18: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2018 r. – Węgry / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/31

      Skarga wniesiona w dniu 2 października 2018 r. – Węgry / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-620/18)
      (2018/C 427/40)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, M.M. Tátrai i G. Tornyai, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 z dnia 28 czerwca 2018 r. zmieniającej dyrektywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1); ewentualnie:

                  —

                  stwierdzenie nieważności przepisów art. 1 pkt 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 wprowadzających lit. c) i akapit trzeci do art. 3 ust. 1 dyrektywy 96/71/WE w nowym brzmieniu,

                  —

                  stwierdzenie nieważności przepisów art. 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 wprowadzających ust. 1a do art. 3 dyrektywy 96/71/WE,

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 2 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957,

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957; oraz

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Rząd węgierski opiera skargę na pięciu zarzutach:

                  1.

                  W pierwszej kolejności rząd węgierski podnosi w skardze, że zaskarżona dyrektywa nie została przyjęta na właściwej podstawie prawnej, ponieważ ze względu na jej cel i treść dyrektywa ta — niezgodnie z zakresem upoważnienia ustawowego zawartego w odniesieniu do swobody świadczenia usług w art. 53 ust. 1 TFUE i art. 62 TFUE, podanych w dyrektywie jako podstawa prawna — ma wyłącznie, a przynajmniej w głównej mierze na celu ochronę pracowników, w związku z czym prawodawca Unii powinien ją wydać na podstawie art. 153 TFUE, a przynajmniej w oparciu głównie o tę podstawę prawną (pierwszy zarzut skargi).

                  2.

                  W drugiej kolejności, zdaniem rządu węgierskiego zaskarżona dyrektywa jest niezgodna z art. 153 TFUE ust. 5, który wyłącza uprawnienie prawodawcze Unii w odniesieniu do uregulowań dotyczących wynagrodzeń w dziedzinie stosunków pracy, w związku z czym prawodawca Unii, stanowiąc, że wynagrodzenie pracowników powinno odpowiadać przepisom obowiązującym w państwie członkowskim delegowania, przyjął unormowanie, które odnosi się zasadniczo do wynagrodzenia w ramach stosunku pracy. Prawodawca Unii wybrał wskazane w zaskarżonej dyrektywie podstawy prawne, ponieważ dostrzegł, że – w braku kompetencji Unii – była to jedyna możliwość uregulowania sprawy wynagrodzeń, która stanowi jeden z zasadniczych elementów omawianej dyrektywy, i w ten sposób dopuścił się nadużycia władzy (drugi zarzut skargi).

                  3.

                  W trzeciej kolejności, rząd węgierski uważa, że zaskarżona dyrektywa jest niezgodna z art. 56 TFUE, gwarantującym swobodę świadczenia usług, gdyż obowiązki i ograniczenia nałożone przez tę dyrektywę na przedsiębiorstwa mające siedzibę w państwie członkowskim, delegujące pracowników do innego państwa członkowskiego w ramach świadczenia usług, są dyskryminujące, zbędne i nieproporcjonalne w stosunku do zamierzonego przez nie celu. Ponadto przepisy zaskarżonej dyrektywy w zakresie transportu naruszają art. 58 ust. 1 TFUE (trzeci zarzut skargi).

                  4.

                  W czwartej kolejności, rząd węgierski uważa, że zaskarżona dyrektywa jest niezgodna z art. 56 TFUE, gwarantującym swobodę świadczenia usług, gdyż wyłącza ona ze swego zakresu stosowania realizowanie tej swobody w odniesieniu do korzystania z prawa do strajku czy podejmowania innych działań objętych systemami stosunków pracy w państwach członkowskich, jak również z prawa do negocjowania, zawierania i egzekwowania umów zbiorowych i podejmowania działań zbiorowych (czwarty zarzut skargi).

                  5.

                  W piątej kolejności, zaskarżona dyrektywa jest niezgodna z rozporządzeniem (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (2), a także z zasadami pewności prawa i jasności norm prawnych, gdyż zmienia stosowanie rozporządzenia nr 593/2008 bez zmiany treści jego przepisów, powodując w ten sposób istotny brak pewności prawnej co do prawidłowego stosowania tego rozporządzenia. Narusza także zasady jasności norm prawnych, a – co za tym idzie – pewności prawa, z racji braku określenia zawartego w zaskarżonej dyrektywie pojęcia wynagrodzenia oraz braku pewności co do wykładni tego pojęcia (zarzut piąty skargi).

         (1)  Dz.U. 2018, L 173, s. 16.

         (2)  Dz.U. 2008, L 177, s. 6.


title: Sprawa C-522/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 9 sierpnia 2018 r. – DŚ przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Jaśle

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 9 sierpnia 2018 r. – DŚ przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Jaśle
      (Sprawa C-522/18)
      (2018/C 427/12)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DŚ

         Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Jaśle

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 zdanie 2 w związku z art. 4 ust. 3 zdanie 3 i art. 2 TUE, art. 267 akapit 3 TFUE oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że do naruszenia zasady nieusuwalności sędziów będącej elementem zasady skutecznej ochrony sądowej oraz zasady państwa prawnego dochodzi w każdym przypadku obniżenia przez ustawodawcę krajowego wieku przejścia w stan spoczynku (wieku emerytalnego) sędziów sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego (na przykład z 70 lat do 65 lat) i zastosowania nowego niższego wieku emerytalnego do sędziów w służbie czynnej, bez pozostawienia decyzji o skorzystaniu z niższego wieku emerytalnego wyłącznie w gestii zainteresowanego sędziego?

                  2)

                  Czy art. 19 ust. 1 zdanie 2 w związku z art. 4 ust. 3 zdanie 3 i art. 2 TUE, art. 267 akapit 3 TFUE oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że naruszona zostaje zasada państwa prawnego oraz standard niezawisłości wymagany dla zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w sprawach unijnych, gdy krajowy ustawodawca z naruszeniem zasady nieusuwalności sędziów obniża zwykły wiek, do którego sędzia sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego może zajmować stanowisko sędziowskie z 70 lat do 65 lat, uzależniając możliwość dalszego zajmowania tego stanowiska od uznaniowej zgody organu władzy wykonawczej?

                  3)

                  Czy art. 2 w związku z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że dyskryminacją ze względu na wiek jest obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku (wieku emerytalnego) sędziów sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego oraz uzależnienie możliwości dalszego zajmowania stanowiska sędziowskiego przez dotychczasowego sędziego tego sądu, który osiągnął nowy niższy wiek przejścia w stan spoczynku, od zgody organu władzy wykonawczej?

                  4)

                  Czy art. 2, art. 9 oraz art. 11 dyrektywy 2000/78 w związku z art. 21 oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że w przypadku dyskryminacji ze względu na wiek sędziów sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego, polegającej na obniżeniu wieku przejścia w stan spoczynku (wieku emerytalnego) z dotychczasowych 70 do 65 lat, sąd ten – orzekając w dowolnej sprawie w składzie z udziałem sędziego dotkniętego skutkami takich dyskryminujących przepisów krajowych, który nie wyraził woli skorzystania z nowego wieku emerytalnego – przy rozstrzyganiu kwestii wstępnej dotyczącej składu orzekającego ma obowiązek odmówić zastosowania przepisów krajowych sprzecznych z dyrektywą 2000/78 oraz jedyny skuteczny sposób zapewnienia skutecznej ochrony sądowej uprawnień sędziego wynikających z prawa unijnego?

                  5)

                  Czy art. 19 ust. 1 zdanie 2 w związku z art. 4 ust. 3 zdanie 3 i art. 2 TUE, art. 267 TFUE oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że państwo prawne należy traktować jako tak fundamentalną wartość Unii Europejskiej, że w przypadku wątpliwości w przedmiocie zgodności z tą wartością oraz wynikającą z niej zasadą skutecznej ochrony sądowej – w zakresie dotyczącym niezależności i niezawisłości sądów oraz orzekających w nich sędziów – przepisów krajowych obniżających wiek przejścia w stan spoczynku (wiek emerytalny) sędziów w sposób opisany w pytaniach nr 1-2, sąd krajowy musi mieć uprawnienie do zawieszenia z urzędu stosowania przepisów krajowych godzących w zasadę nieusuwalności sędziów w odniesieniu do wszystkich sędziów objętych zakresem zastosowania tych przepisów?

         (1)  Dz.U. L 303, s. 16; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 004 P. 79 – 85


title: Sprawa T-374/17: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2018 r. – Cuervo y Sobrinos 1882 / EUIPO – A. Salgado Nespereira (Cuervo y Sobrinos LA HABANA 1882) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy Cuervo y Sobrinos LA HABANA 1882 — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe CUERVO Y SOBRINO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/55

      Wyrok Sądu z dnia 10 października 2018 r. – Cuervo y Sobrinos 1882 / EUIPO – A. Salgado Nespereira (Cuervo y Sobrinos LA HABANA 1882)
      (Sprawa T-374/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Cuervo y Sobrinos LA HABANA 1882 - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe CUERVO Y SOBRINO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001])
      (2018/C 427/71)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Cuervo y Sobrinos 1882, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Ferrandis González I V. Balaguer Fuentes, następnie adwokat S. Ferrandis González)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Crawcour i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: A. Salgado Nespereira, SA (Ourense, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 29 marca 2017 r. (sprawa R 1141/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między A. Salgado Nespereira a Cuervo y Sobrinos 1882.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Skarga wzajemna zostaje oddalona.

                  3)

                  Cuervo y Sobrinos 1882, SL pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez EUIPO.

                  4)

                  A. Salgado Nespereira, SA pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa C-628/18: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/32

      Skarga wniesiona w dniu 5 października 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii
      (Sprawa C-628/18)
      (2018/C 427/41)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf, G. von Rintelen, B. Rous Demiri)

         Strona pozwana: Republika Słowenii

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie przyjmując (wszystkich) przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającej dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1034 z dnia 23 czerwca 2016 r. zmieniającej dyrektywę 2014/65/UE w sprawie rynków instrumentów finansowych, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 93 dyrektywy 2014/65/UE, w brzmieniu nadanym art. 1 dyrektywy (UE) 2016/1034,

                  —

                  zasądzenie od Republiki Słowenii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 7 224 EUR za każdy dzień, licząc od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie z uwagi na naruszenie obowiązku zgłoszenia środków transponujących dyrektywy 2014/65/UE i 2016/1034/UE,

                  —

                  zasądzenie od Republiki Słowenii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE ryczałtu w kwocie dziennej w wysokości 1 978 EUR pomnożonego przez liczbę dni trwania naruszenia, a w kwocie nie niższej niż 496 000 EUR, oraz

                  —

                  obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z art. 93 dyrektywy 2014/65/UE, w brzmieniu nadanym art. 1 dyrektyw 2016/1034/UE państwa członkowskie były zobowiązane do przyjęcia i publikacji do dnia 3 lipca 2017 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy oraz niezwłocznego przekazania Komisji tekstu tych przepisów. Ponieważ Republika Słowenii do dnia upływu tego terminu nie zgłosiła Komisji środków transponujących wskazane dyrektywy, Komisja wniosła skargę do Trybunału.
      W swojej skardze Komisja wnosi do Trybunału o zasądzenie od Republiki Słowenii ryczałtu oraz okresowej kary pieniężnej.
      Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 lipca 2017 r.


title: Sprawa T-435/17: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Grendene / EUIPO – Hipanema (HIPANEMA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy HIPANEMA — Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe Ipanema i iPANEMA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa towarów — Komplementarność estetyczna — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/56

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Grendene / EUIPO – Hipanema (HIPANEMA)
      (Sprawa T-435/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy HIPANEMA - Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe Ipanema i iPANEMA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa towarów - Komplementarność estetyczna - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2018/C 427/72)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Grendene, SA (Sobral, Brazylia) (przedstawiciel: adwokat J.L. de Castro Hermida)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Hipanema (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Witukiewicz Sebban)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 stycznia 2017 r. (sprawa R 629/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Grendene a Hipanema.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Grendene, SA, zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.


title: Sprawa T-591/18: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2018 r. – ZD / Parlament

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/97

      Skarga wniesiona w dniu 2 października 2018 r. – ZD / Parlament
      (Sprawa T-591/18)
      (2018/C 427/128)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZD (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o zawieszeniu jej w pełnieniu obowiązków;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, naruszenia prawa do obrony i zasady dobrej administracji, ponieważ nie została ona wysłuchana przez administrację, zanim wydała decyzję, mimo że wysłuchanie było możliwe bez szkody dla interesu dochodzenia ani służby.

                  2.

                  Zarzut drugi, naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ zarzut poważnego przewinienia służbowego, na którym oparto zaskarżoną decyzję, jest lakoniczny, mętny, nie jest uzasadniony ani poparty precyzyjnymi informacjami ukazującymi istnienie wystarczających podejrzeń, mogących prowadzić do wniosku, że skarżąca dopuściła się uchybień obowiązków wynikających z regulaminu pracowniczego..

                  3.

                  Zarzut trzeci, naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ administracja mogła podjąć mniej dotkliwe środki, spełniające jednocześnie wymogi dochodzenia.

                  4.

                  Zarzut czwarty, naruszenia obowiązku staranności, ponieważ, po pierwsze, administracja nie zestawiła wagi interesów skarżącej z interesem służby, a w szczególności tego, że skarżąca pracuje dla Parlamentu od piętnastu lat, ma znakomite stosunki z przełożonymi i daje podstawy do bardzo dobrych sprawozdań z oceny, a po drugie, że ta decyzja, która została szybko nagłośniona w mediach, uderza w jej osobowość i dobre imię.


title: Sprawa C-637/18: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/33

      Skarga wniesiona w dniu 12 października 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry
      (Sprawa C-637/18)
      (2018/C 427/42)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Petersen i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Węgry

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy postanowień art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, (1) poprzez brak przestrzegania każdego roku od dnia 1 stycznia 2005 r. w systematyczny i trwały sposób dziennych wartości dopuszczalnych mających zastosowanie do koncentracji pyłu zawieszonego PM10 na obszarach strefy Budapesztu (HU0001) i doliny Sajó (HU0008).

                  —

                  Stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy postanowień art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, poprzez brak przestrzegania każdego roku od dnia 11 czerwca 2011 r., za wyjątkiem 2014 r., w systematyczny i trwały sposób dziennych wartości dopuszczalnych mających zastosowanie do koncentracji pyłu zawieszonego PM10 na obszarach strefy Peczu (HU0006).

                  —

                  Stwierdzenie, że Węgry od dnia 11 czerwca 2010 r. uchybiają zobowiązaniu ustanowionemu w art. 23 ust. 1 w związku z załącznikiem XV dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, przewidzianego w szczególności w akapicie drugim wspomnianego artykułu, zgodnie z którym okres przekraczania dopuszczalnych wartości ma być jak najkrótszy.

                  —

                  Obciążenie Węgier kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Od dnia 1 stycznia 2005 r. dzienne wartości dopuszczalne PM10 były przekraczane w dwóch obszarach jakości powietrza, a od dnia 11 czerwca 2011 r., dodatkowo w jednym obszarze. Pomimo takiego naruszenia art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI dyrektywy 2008/50, Węgry, wbrew postanowieniom art. 23 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2008/50, nie przyjęły żadnego stosownego środka w ramach planów jakości powietrza, aby okres przekraczania dopuszczalnych wartości był jak najkrótszy.
      Nieskuteczność spornych środków wynika min. z okresu przekraczania dopuszczalnych wartości, poziomu i ich ewolucji, oraz ze szczegółowego badania planów jakości powietrza przyjętych przez organy węgierskie.

         (1)  Dz.U. 2008, L 152, s. 1.


title: Sprawa C-532/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Niemcy) w dniu 14 sierpnia 2018 r. – GN, reprezentowana przez ojca HM / ZU jako syndyk masy upadłości Niki Luftfahrt GmbH

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Niemcy) w dniu 14 sierpnia 2018 r. – GN, reprezentowana przez ojca HM / ZU jako syndyk masy upadłości Niki Luftfahrt GmbH
      (Sprawa C-532/18)
      (2018/C 427/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: GN, reprezentowana przez ojca HM

         Strona pozwana: ZU jako syndyk masy upadłości Niki Luftfahrt GmbH

         Pytania prejudycjalne

      Czy „wypadkiem” w rozumieniu art. 17 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego sporządzonej w Montrealu dnia 28 maja 1999 r., podpisanej w dniu 9 grudnia 1999 r. przez Wspólnotę Europejską na podstawie art. 300 ust. 2 WE i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE (1) z dnia 5 kwietnia 2001 r. (zwana dalej konwencją montrealską), stanowiącym podstawę odpowiedzialności przewoźnika, jest sytuacja, w której kubek z gorącą kawą odstawiony na stoliku umocowanym na poprzedzającym fotelu w samolocie znajdującym się w locie z nieznanej przyczyny zsuwa się i przewraca, powodując odniesienie przez pasażera poparzeń?

         (1)  Decyzja Rady z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska) (Dz.U. 2001, L 194, s. 38).


title: Sprawa T-732/17: Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2018 r. – Dreute / Parlament (Służba publiczna — Urzędnicy — Oddelegowanie w interesie służby — Przeniesienie — Utrata interesu prawnego — Częściowe umorzenie postępowania — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/74

      Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2018 r. – Dreute / Parlament
      (Sprawa T-732/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Oddelegowanie w interesie służby - Przeniesienie - Utrata interesu prawnego - Częściowe umorzenie postępowania - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2018/C 427/100)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Olivier Dreute (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Darie i R. Ignătescu, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie mające na celu z jednej strony stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu z dnia 30 stycznia 2017 r. dotyczącej przeniesienia skarżącego w ramach tej instytucji, po drugie, decyzji Przewodniczącego Parlamentu z dnia 20 lipca 2017 r. oddalającej zażalenie skarżącego oraz, w zakresie koniecznym dla sprawy, decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu z dnia 12 lipca 2017 r. dotyczącej oddelegowania skarżącego w interesie służby do Komisji Europejskiej, zaś z drugiej strony – naprawienie szkody, jaką miał ponieść skarżący.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Sekretarza Generalnego z dnia 12 lipca 2017 r.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu z dnia 30 stycznia 2017 r. oraz decyzji z dnia 20 lipca 2017 r. oddalającej zażalenie wniesione od tej decyzji przez Olivera Dreutego zostaje umorzone.

                  3)

                  Żądanie odszkodowawcze zostaje oddalone jako prawnie oczywiście bezzasadne.

                  4)

                  Oliver Dreute zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa T-448/17: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Sevenfriday / EUIPO – Seven (SEVENFRIDAY) ({Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SEVENFRIDAY — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SEVEN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/57

      Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Sevenfriday / EUIPO – Seven (SEVENFRIDAY)
      (Sprawa T-448/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SEVENFRIDAY - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SEVEN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 427/73)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sevenfriday AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciel(-e): adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Seven SpA (Leinì, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Trevisan)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 maja 2017 r. (sprawa R 2291/2016-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seven a Sevenfriday.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sevenfriday AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa C-644/18: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/34

      Skarga wniesiona w dniu 13 października 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
      (Sprawa C-644/18)
      (2018/C 427/43)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i K. Petersen, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  1)

                  stwierdzenie, że przekraczając w sposób systematyczny i ciągły wartości stężenia PM10, które to przekroczenie nadal ma miejsce,

                              a)

                              w odniesieniu do dopuszczalnej wartości dobowej:

                                          —

                                          od 2008 r. w następujących strefach: IT1212 (strefa Doliny Sacco); IT1215 (aglomeracja Rzymu); IT1507 (dawna strefa IT1501, strefa rehabilitacji – obszar Neapolu i Caserty); IT0892 (Emilia-Romania, równina zachodnia); strefa IT0893 (Emilia-Romania, równina wschodnia); IT0306 (aglomeracja Mediolanu); IT0307 (aglomeracja Bergamo); IT0308 (aglomeracja Brescii); IT0309 (Lombardia, nizina o wysokim stopniu urbanizacji A); IT0310 (Lombardia, nizina o wysokim stopniu urbanizacji B); IT0312 (Lombardia, dolina D); IT0119 (Nizina Piemoncka); strefa IT0120 (wzgórze Piemontu);

                                          —

                                          od 2009 r. w następujących strefach: IT0508 i IT0509 (dawna strefa IT0501, aglomeracja Wenecja-Treviso); IT0510 (dawna strefa IT0502, aglomeracja Padwy); IT0511 (dawna strefa IT0503, aglomeracja Vicenzy), IT0512 (dawna strefa IT0504, aglomeracja Werony); IT0513 e IT0514 (dawna strefa IT0505; strefa A1 – prowincja Wenecja Euganejska);

                                          —

                                          w strefie IT0907 (strefa Prato Pistoia) od 2008 r. do 2013 r. i, ponownie, od 2015 r.; w strefach IT0909 (strefa Doliny Arno, Pisano i wyżyny Lukki) i IT0118 (aglomeracja Turynu) od 2008 r. do 2012 r. oraz, ponownie, od 2014 r.; w strefach IT1008 ((strefa dorzecza Terni) i IT1508 (dawna strefa IT1504, strefa górzystego nabrzeża Benewentu), od 2008 r. do 2009 r. oraz, ponownie, od 2011 r; w strefie IT1613 (Apulia – strefa przemysłowa), w 2008 r. oraz, ponownie, od 2011 r; w strefie IT1911 (aglomeracja Palermo), od 2008 r. do 2012 r., w 2014 r. i od 2016 r; oraz

                              b)

                              w odniesieniu do dopuszczalnej wartości rocznej w strefach:
                              IT1212 (dolina Sacco od 2008 r. i bez przerwy co najmniej do 2016 r.; IT0508 i IT0509 (dawna strefa IT0501, aglomeracja Wenecja-Treviso) w 2009r., w 2011 r. i od 2015 r.; IT0511 (dawna strefa IT0503, aglomeracja Vicenzy), w 2011, w 2012 r. i od 2015 r.; IT0306 (aglomeracja Mediolanu), IT0308 (aglomeracja Brescii), IT0309 (Lombardia, nizina o wysokim stopniu urbanizacji A) i IT0310 (Lombardia, nizina B) od 2008 r. do 2013 r. i od 2015 r.; IT0118 (aglomeracja Turynu) od 2008 r. do 2012 r. i od 2015 r., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniu ciążącemu na niej na podstawie art. 13 w związku z załącznikiem XI do dyrektywy 2008/50/WE; oraz

                  2)

                  stwierdzenie, że nie podejmując od dnia 1 czerwca 2010 r. odpowiednich działań w celu zapewnienia przestrzegania dopuszczalnych wartości określonych dla PM10 w strefach wskazanych w pkt 1 niniejszych żądań, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 23 ust. 1 dyrektywy, samego w sobie oraz w związku z pkt A załącznika XV do tej dyrektywy, a w szczególności przewidzianemu w art. 23 ust. 1 akapit drugi dyrektywy obowiązkowi sprawienia, aby okres przekroczenia był jak najkrótszy; oraz

                  3)

                  obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W zarzucie pierwszym skargi Komisja podnosi, że otrzymane dane o stężeniu PM10 w powietrzu świadczą o występowaniu systematycznego i ciągłego naruszenia art. 13 w związku z załącznikiem XI do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. 2015, L 50, s. 1). Zgodnie z tymi połączonymi przepisami poziom stężenia wspomnianych substancji nie może przekraczać określonych dobowych i rocznych wartości dopuszczalnych. W niektórych strefach wspomniane wartości dopuszczalne były przekroczone bez przerwy przez ponad dziesięć lat.
      W zarzucie drugim skargi Komisja twierdzi, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, o których jest mowa w art. 23 ust. 1 dyrektywy, samym w sobie i w związku z pkt A załącznika XV do dyrektywy 2008/50/WE. W istocie, po pierwsze, plany dotyczące jakości powietrza przyjęte w następstwie przekroczenia wartości dopuszczalnych stężenia PM10 nie pozwalają ani na osiągnięcie wspomnianych wartości dopuszczalnych, ani na ograniczenie ich przekroczenia do jak najkrótszego okresu. Po drugie, wiele z tych planów nie zawiera informacji określonych w pkt A załącznika XV do dyrektywy, których wskazanie jest obowiązkowe zgodnie z art. 23 ust. 1 akapit trzeci tejże dyrektywy.


title: Sprawa T-775/17: Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2018 r. – Estampaciones Rubí/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności i na bezczynność — Pomoc państwa — Korzyści podatkowe przyznane przez jednostkę samorządu terytorialnego państwa członkowskiego — System pomocy uznany za niezgodny z rynkiem wewnętrznym — Wykonanie decyzji — Obowiązek zbadania indywidualnej sytuacji beneficjentów — Brak stanowiska Komisji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/75

      Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2018 r. – Estampaciones Rubí/Komisja
      (Sprawa T-775/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i na bezczynność - Pomoc państwa - Korzyści podatkowe przyznane przez jednostkę samorządu terytorialnego państwa członkowskiego - System pomocy uznany za niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Wykonanie decyzji - Obowiązek zbadania indywidualnej sytuacji beneficjentów - Brak stanowiska Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/101)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Estampaciones Rubí, SAU (Vitoria-Gasteiz, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci D. Armesto Macías i K. Caminos García)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Tytułem głównym, wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji zawartych w dokumentach z dnia 4 grudnia 2012 r. i z dnia 26 marca 2013 r. zatytułowanych, odpowiednio, „Baskijskie spory podatkowe – postępowanie o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom 2007/2215 – nieoficjalna wiadomość w odpowiedzi na pismo z dnia 7 listopada (Álava)” i „Baskijskie spory podatkowe – postępowanie o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom 2007/2215 (Álava) – nieoficjalna wiadomość w odpowiedzi na pisma przekazane w dniach 22 lutego oraz 4 i 12 marca 2013 r. (Álava)” oraz, tytułem ewentualnym, oparte na art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Komisja bezprawnie uchyliła się od odpowiedzi na żądanie skarżącej sformułowane w jej piśmie z dnia 28 lipca 2017 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w całości.

                  2)

                  Estampaciones Rubí, SAU pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa T-449/17: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Sevenfriday / EUIPO – Seven (SEVENFRIDAY) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SEVENFRIDAY — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SEVEN — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Wcześniejszy graficzny znak towarowy 7SEVEN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/57

      Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Sevenfriday / EUIPO – Seven (SEVENFRIDAY)
      (Sprawa T-449/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SEVENFRIDAY - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SEVEN - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Wcześniejszy graficzny znak towarowy 7SEVEN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2018/C 427/74)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sevenfriday AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Mostardini, F. Mellucci, S. Pallavicini i G. Bellomo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Seven SpA (Leinì, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Trevisan)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 maja 2017 r. (sprawa R 2292/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seven a Sevenfriday.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sevenfriday AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9. 2017.


title: Sprawa T-592/18: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. – Wywiał-Prząda / Komisja

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/98

      Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. – Wywiał-Prząda / Komisja
      (Sprawa T-592/18)
      (2018/C 427/129)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Katarzyna Wywiał-Prząda (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      orzeczenie

                  —

                  stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 23 listopada 2017 r. o odmowie przyznania mu dodatku zagranicznego;

                  —

                  obciążenia Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, podniesiony tytułem głównym, naruszenia art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, zinterpretowanego w wyroku z dnia 21 czerwca 2007 r., Komisja /Hosman-Chevalier (C-424/05 P, EU:C:2007:367), ponieważ okres zamieszkiwania przez nią w Belgii w odnośnym okresie, w którym miała status dyplomatyczny, należy traktować tak jak sytuację „wynikającą z pracy wykonywanej dla innego państwa lub dla organizacji międzynarodowej”.

                  2.

                  Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, w razie gdyby nie można było pominąć tego okresu, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ponieważ należy w każdym razie uznać, że nie było jej zamiarem, by jej obecność w Belgii, nierozerwalnie związana z misją dyplomatyczną jej męża, posiadała stały charakter właściwy pojęciu zwykłego miejsca zamieszkania.


title: Sprawa T-815/17: Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2018 r. – Správa železniční dopravní cesty / Komisja i INEA (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc finansowa — Będący przedmiotem wspólnego zainteresowania projekt w zakresie transeuropejskich sieci transportowych i energetycznych — Usługi wstępnego planowania w odniesieniu do nowej linii kolei dużych prędkości Drezno-Praga — Decyzja dotycząca kosztów kwalifikowalnych — Błędne określenie strony pozwanej — Bak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/76

      Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2018 r. – Správa železniční dopravní cesty / Komisja i INEA
      (Sprawa T-815/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc finansowa - Będący przedmiotem wspólnego zainteresowania projekt w zakresie transeuropejskich sieci transportowych i energetycznych - Usługi wstępnego planowania w odniesieniu do nowej linii kolei dużych prędkości Drezno-Praga - Decyzja dotycząca kosztów kwalifikowalnych - Błędne określenie strony pozwanej - Bak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/102)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Správa železniční dopravní cesty, státní organizace (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat F. Korbel)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux i Z. Malůšková, pełnomocnicy), Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (przedstawiciele: I. Ramallo i I. Barcew, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma INEA z dnia 11 października 2017 r. dotyczącego ostatecznego rozliczenia finansowego i kwalifikowalności kwot dochodzonych w ramach pomocy finansowej Unii przyznanej na rzecz będącego przedmiotem wspólnego zainteresowania projektu „Usługi dotyczące wstępnego planowania nowej linii kolei dużych prędkości Drezno-Praga”.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postepowanie w przedmiocie przedstawionych przez Republikę Czeską i Rzeczpospolitą Polską żądań o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

                  3)

                  Správa železniční dopravní cesty, státní organizace pokrywa własne koszty, a także koszty poiesione przez Komisję Europejską oraz Agencję Wykonawczą ds. Innowacyjności i Sieci.

                  4)

                  Správa železniční dopravní cesty, státní organizace, Komisja, INEA, Republika Czeska i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty związane z żądaniami dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze interwenientów.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa T-427/17: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Wilhelm Sihn jr. / EUIPO – in-edit (Camele’on) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Camele’on — Wcześniejsze słowne, międzynarodowy i krajowy, znaki towarowe CHAMELEON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/58

      Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Wilhelm Sihn jr. / EUIPO – in-edit (Camele’on)
      (Sprawa T-427/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Camele’on - Wcześniejsze słowne, międzynarodowy i krajowy, znaki towarowe CHAMELEON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2018/C 427/75)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wilhelm Sihn jr. GmbH & Co. KG (Niefern-Öschelbronn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Twelmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: in-edit Sàrl (Mondorf-les-Bains, Luksemburg)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2017 r. (sprawa R 570/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Wilhelm Sihn jr. a in-edit.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Wilhelm Sihn jr. GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 330 z 2.10.2017.


title: Sprawa C-662/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – E.G. / Republika Słowenii (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny europejski system azylowy – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 46 ust. 2 – Środek zaskarżenia od decyzji odmawiającej przyznania statusu uchodźcy, lecz przyznającej status ochrony uzupełniającej – Dopuszczalność – Brak wystarczającego interesu, w sytuacji gdy status ochrony uzupełniającej przyznany przez państwo członkowskie daje takie same prawa i korzyści jak wynikające ze statusu uchodźcy na podstawie prawa Unii i prawa krajowego – Znaczenie indywidualnej sytuacji wnioskodawcy do celów badania tożsamości rzeczonych praw i korzyści)

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/17

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – E.G. / Republika Słowenii
      (Sprawa C-662/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólny europejski system azylowy - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 46 ust. 2 - Środek zaskarżenia od decyzji odmawiającej przyznania statusu uchodźcy, lecz przyznającej status ochrony uzupełniającej - Dopuszczalność - Brak wystarczającego interesu, w sytuacji gdy status ochrony uzupełniającej przyznany przez państwo członkowskie daje takie same prawa i korzyści jak wynikające ze statusu uchodźcy na podstawie prawa Unii i prawa krajowego - Znaczenie indywidualnej sytuacji wnioskodawcy do celów badania tożsamości rzeczonych praw i korzyści))
      (2018/C 455/25)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: E.G.

         Strona pozwana: Republika Słowenii

         Sentencja

      Artykuł 46 ust. 2 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że status ochrony uzupełniającej, przyznany przez ustawodawstwo państwa członkowskiego takie jak w sprawie w postępowaniu głównym, nie oferuje „t[ych] sam[ych] praw[…] i korzyści co prawa i korzyści zapewniane przez status uchodźcy na mocy prawa unijnego i prawa krajowego” w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym sąd tego państwa członkowskiego nie może odrzucić środka zaskarżenia wniesionego przeciwko decyzji uznającej wniosek za bezzasadny w odniesieniu do nadania statusu uchodźcy, lecz przyznającej status ochrony uzupełniającej jako niedopuszczalnego z powodu braku wystarczającego interesu wnioskodawcy w kontynuacji postępowania, jeżeli zostanie ustalone, że zgodnie z właściwym ustawodawstwem krajowym prawa i korzyści wynikające z obu tych statusów ochrony międzynarodowej nie są rzeczywiście tożsame.
      Taki środek zaskarżenia nie może zostać odrzucony jako niedopuszczalny nawet w razie stwierdzenia, w świetle konkretnej sytuacji wnioskodawcy, że nadanie statusu uchodźcy nie przyniosłoby mu więcej praw i korzyści niż udzielenie statusu ochrony uzupełniającej, jeżeli wnioskodawca nie powołuje się lub jeszcze się nie powołuje na prawa, które są przyznawane na mocy statusu uchodźcy, lecz nie są przyznawane lub przyznawane są jedynie w mniejszym zakresie na mocy statusu ochrony uzupełniającej.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa C-669/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2018 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Artykuł 4 ust. 1 – Załączniki II i III – Wyznaczenie specjalnych obszarów ochrony (SOO) – Morświn]

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/8

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2018 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-669/16) (1)

      ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Artykuł 4 ust. 1 - Załączniki II i III - Wyznaczenie specjalnych obszarów ochrony (SOO) - Morświn])
      (2018/C 455/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Norris-Usher i C. Hermes, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: G. Brown, pełnomocnik, wspierana przez R. Palmera i M. Armitage’a, barristers)

         Sentencja

                  1)

                  Nie proponując i nie przekazując w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory oraz z załącznikami II i III do niej, wykazu wskazującego wystarczającą liczbę terenów, na których występuje morświn (Phocoena phocoena), i nie przyczyniając się w tej mierze, zgodnie z art. 3 ust. 2 tej dyrektywy, do tworzenia sieci Natura 2000 proporcjonalnie do występowania na swoim terytorium siedlisk tego gatunku, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie tych przepisów.

                  2)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 63 z 27.02.2017.


title: Sprawa C-425/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Niemcy) – Günter Hartmann Tabakvertrieb GmbH & Co. KG / Stadt Kempten [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych – Dyrektywa 2014/40/UE – Zakaz wprowadzania do obrotu tytoniu do stosowania doustnego – Pojęcie „tytoniu do żucia” i „tytoniu do stosowania doustnego” – Pasta składająca się z drobno mielonego tytoniu (Thunder Chewing Tabacco) i perforowane porcjowane bibułkowe saszetki wypełnione drobno posiekanym tytoniem (Thunder Frosted Chewing Bags)]

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/14

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Niemcy) – Günter Hartmann Tabakvertrieb GmbH & Co. KG / Stadt Kempten
      (Sprawa C-425/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych - Dyrektywa 2014/40/UE - Zakaz wprowadzania do obrotu tytoniu do stosowania doustnego - Pojęcie „tytoniu do żucia” i „tytoniu do stosowania doustnego” - Pasta składająca się z drobno mielonego tytoniu (Thunder Chewing Tabacco) i perforowane porcjowane bibułkowe saszetki wypełnione drobno posiekanym tytoniem (Thunder Frosted Chewing Bags)])
      (2018/C 455/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Günter Hartmann Tabakvertrieb GmbH & Co. KG

         Druga strona postępowania: Stadt Kempten

         przy udziale: Landesanwaltschaft Bayern

         Sentencja

      Artykuł 2 pkt 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE w związku z art. 2 pkt 6 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wyroby tytoniowe przeznaczone do żucia w rozumieniu tych przepisów stanowią tylko te wyroby tytoniowe, które mogą być właściwie konsumowane jedynie poprzez ich żucie, czego ustalenie należy do sądu krajowego na podstawie ogółu obiektywnych cech charakterystycznych właściwych dla danych wyrobów, takich jak ich skład, konsystencja, forma przedstawienia i, w odpowiednim przypadku, ich rzeczywiste stosowanie przez konsumentów.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-0422/18: Postanowienie Trybunału pierwsza izba izba) z dnia 27 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – FR / Ministero dell'interno – Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione internazionale presso la prefettura U.T.G di Milano (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 46 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 18, artykuł 19 ust. 2 i artykuł 47 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Decyzja oddalająca wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Uregulowanie krajowe przewidujące drugą instancję sądową – Skutek zawieszający z mocy prawa nadany wyłącznie środkowi zaskarżenia wniesionemu do sądu pierwszej instancji)

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/18

      Postanowienie Trybunału pierwsza izba izba) z dnia 27 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – FR / Ministero dell'interno – Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione internazionale presso la prefettura U.T.G di Milano
      (Sprawa C-0422/18) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 46 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 18, artykuł 19 ust. 2 i artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Decyzja oddalająca wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - Uregulowanie krajowe przewidujące drugą instancję sądową - Skutek zawieszający z mocy prawa nadany wyłącznie środkowi zaskarżenia wniesionemu do sądu pierwszej instancji))
      (2018/C 455/27)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Milano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: FR

         Strona pozwana/Druga strona postępowania: Ministero dell'interno – Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione internazionale presso la prefettura U.T.G di Milano

         przy udziale: Pubblico Ministero

         Sentencja

      Prawo Unii, a w szczególności postanowienia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, przewidującemu postępowanie odwoławcze od wydanego w pierwszej instancji wyroku potwierdzającego decyzję właściwego organu administracji oddalającą wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, bez skutku zawieszającego z mocy prawa, lecz umożliwiającemu sądowi, który wydał ów wyrok, wstrzymanie jego wykonania na wniosek zainteresowanego po zbadaniu zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu od tego wyroku, nie zaś istnienia ryzyka poważnej i niepowetowanej szkody, którą wnioskodawca poniósłby w wyniku jego wykonania.

         (1)  Dz.U. C 311 z 3.9.2018


title: Sprawa C-503/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2018 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 95/60/WE – Banderolowanie olejów napędowych i nafty – Tankowanie prywatnych rekreacyjnych jednostek pływających

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/15

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2018 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-503/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 95/60/WE - Banderolowanie olejów napędowych i nafty - Tankowanie prywatnych rekreacyjnych jednostek pływających)
      (2018/C 455/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat i J. Tomkin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Brandon, pełnomocnik, wspierany przez M. Gray’a, barrister)

         Sentencja

                  1)

                  Dopuszczając używanie banderolowanego paliwa do celów prywatnej żeglugi nawigacyjnej, nawet jeżeli paliwo to nie podlega zwolnieniu od podatku akcyzowego ani obniżeniu tego podatku, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie dyrektywy Rady 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty.

                  2)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-605/18: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. – ZF / Komisja

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/27

      Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. – ZF / Komisja
      (Sprawa T-605/18)
      (2018/C 455/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZF (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 listopada 2017 r. ustalającej uprawnienia emerytalne skarżącego ze skutkiem od dnia 6 marca 2015 r. oraz decyzji z dnia 31 stycznia 2018 r. w sprawie zwrotu tak zwanych nienależnych kwot;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący na bezprawności cofnięcia aktu prawnego przyznającego prawa podmiotowe, ponieważ uprawnienia skarżącego zostały ustalone w chwili podjęcia służby w ESDZ w dniu 1 października 2011 r. zgodnie z art. 15 ust. 1 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej. Skarżący uważa zatem, że albo ta decyzja była zgodna z prawem i nie mogła zostać cofnięta, albo była niezgodna z prawem, a wtedy cofnięcie mogło nastąpić jedynie w rozsądnym terminie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, polegającego na tym, że decyzja o zatrudnieniu skarżącego jako członka personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania AD12, stopień 8, z określonym stażem pracy w dniu 1 listopada 2007 r. była decyzją zgodną z prawem oraz z umową wiążącą strony i nie mogła zostać cofnięta i zastąpiona decyzją stosującą współczynnik korygujący powodujący znaczne obniżenie wynagrodzenia skarżącego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Komisję przy podejmowaniu decyzji o wykonywaniu przez skarżącego obowiązków na poziomie kierownika działu.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ zaskarżone decyzje są pozbawione właściwego uzasadnienia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 85 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej z uwagi na to, że skarżący nie mógł zostać poinformowany o jakiejkolwiek nieprawidłowości decyzji ustalającej jego prawa w chwili podjęcia służby w ESDZ.


title: Sprawa T-628/18: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2018 r. – E.J. Papadopoulos / EUIPO (fripan VIENNOISERIE CAPRICE Pur Beurre)

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/31

      Skarga wniesiona w dniu 22 października 2018 r. – E.J. Papadopoulos / EUIPO (fripan VIENNOISERIE CAPRICE Pur Beurre)
      (Sprawa T-628/18)
      (2018/C 455/41)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Viomichania mpiskoton kai eidon diatrofis E.J. Papadopoulos S.A. (Moschato-Tawros, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci C. Chrysanthis, P.–V. Chardalia i A. Vasilogamvrou)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Europastry, SA (Sant Cugat del Vallès, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fripan VIENNOISERIE CAPRICE Pur Beurre – zgłoszenie nr 13 125 265

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 sierpnia 2018 r. w sprawie R 493/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz Europastry, SA – jeżeli przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta – kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-632/18: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – ZM i in. / Rada

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/32

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – ZM i in. / Rada
      (Sprawa T-632/18)
      (2018/C 455/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZM, ZN et ZO (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wywołujących niekorzystne skutki dla poszczególnych skarżących, polegających na decyzjach organu powołującego o nieprzyznaniu zwrotu wydatków na edukację za rok 2017/2018, które to decyzje znalazły wieloraki wyraz w zależności od właściwych każdemu ze skarżących okoliczności:

                              —

                              bądź decyzji indywidualnej (a konkretnie wiadomości elektronicznej) zawierającej właśnie odmowę zwrotu;

                              —

                              bądź oznaczenia jako „processed” na profilu w Sysper, co skarżący uznał za decyzję odmowną, gdyż rozliczenie wynagrodzenia, które się następnie pojawiło w kolejnym miesiącu (najwcześniej 10. dnia miesiąca, gdyż jest to dzień przekazywania rozliczeń wynagrodzenia) nie wykazuje żadnego zwrotu lub wyłącznie zwrot kosztów transportu;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

                  —

                  Zarzut pierwszy, naruszenia art. 3 ust. 1 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących zwrotu kosztów leczenia, w zakresie, w jakim zmiana interpretacji przez pozwaną naruszała prawa nabyte, uzasadnione oczekiwania, pewność prawa i zasadę dobrej administracji.

                  —

                  Zarzut drugi, naruszenia praw dziecka, prawa do życia rodzinnego i prawa do edukacji.

                  —

                  Zarzut trzeci, naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji.

                  —

                  Zarzut czwarty, braku skutecznego wyważenia interesów skarżących i braku poszanowania zasady proporcjonalności, którymi obarczona jest zaskarżona decyzja.


title: Sprawa T-682/18: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2018 r. – Twitter / EUIPO – Hachette Filipacchi Presse (PERISCOPE)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/55

      Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2018 r. – Twitter / EUIPO – Hachette Filipacchi Presse (PERISCOPE)
      (Sprawa T-682/18)
      (2019/C 25/72)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Twitter, Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: I. Fowler, solicitor, i J. Schmitt, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hachette Filipacchi Presse SA (Levallois Perret, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „PERISCOPE” – zgłoszenie nr 13 837 794

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 września 2018 r. w sprawie R 2315/2016-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że a) wcześniejszy francuski znak towarowy nr 3 366 460 był rzeczywiście używany dla „oprogramowania i programów komputerowych” z klasy 9 i że b) istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy rozpatrywanymi znakami towarowymi dla towarów i usług z klas 9, 41, 42 i 45;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą w razie wstąpienia przez nią do postępowania w charakterze interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-667/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 25 października 2018 r. – Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone / Ministerraad

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 25 października 2018 r. – Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone / Ministerraad
      (Sprawa C-667/18)
      (2019/C 25/27)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Grondwettelijk Hof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone

         Strona przeciwna: Ministerraad

         Pytanie prejudycjalne

      Czy pojęcie „dochodzenia [w niderlandzkiej wersji językowej dyrektywy: postępowania sądowego]” zawarte w art. 201 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie to obejmuje pozasądowe i sądowe postępowania mediacyjne, takie jak uregulowane w art. 1723/1 – 1737 belgijskiego Gerechtelijk Wetboek (kodeksu postępowania cywilnego)?

         (1)  Dz.U. 2009, L 335, s. 1.


title: Sprawa T-399/11 RENV: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Banco Santander i Santusa / Komisja Pomoc państwa – Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w spółkach mających rezydencję podatkową za granicą – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Selektywność – System odniesienia – Odstępstwo – Odmienne traktowanie – Uzasadnienie odmiennego traktowania – Przedsiębiorstwa będące beneficjentami środka – Uzasadnione oczekiwania

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/35

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Banco Santander i Santusa / Komisja
      (Sprawa T-399/11 RENV) (1)

      (Pomoc państwa - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w spółkach mających rezydencję podatkową za granicą - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Selektywność - System odniesienia - Odstępstwo - Odmienne traktowanie - Uzasadnienie odmiennego traktowania - Przedsiębiorstwa będące beneficjentami środka - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 25/44)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Banco Santander, SA (Santander, Hiszpania) i Santusa Holding, SL (Boadilla del Monte, Hizpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: T. Henze, pełnomocnik), Irlandia (przedstawiciele: początkowo G. Hodge i E. Creedon, następnie G. Hodge i D. Browne, pełnomocnicy) i Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 oraz art. 4 decyzji Komisji 2011/282/WE z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 135, s. 1)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Banco Santander, SA i Santusa Holding, SL zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec, Irlandia i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-679/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Vlaams Gewest, reprezentowany przez Vlaamse regering w osobie Vlaamse Minister van Begroting, Financiën en Energie, Vlaams Gewest, reprezentowany przez Vlaamse regering w osobie Vlaamse Minister van Omgeving, Natuur en Landbouw / Johannes Huijbrechts Odesłanie prejudycjalne – Swoboda przepływu kapitału – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek od spadku – Zrównoważona gospodarka leśna – Zwolnienie – Ochrona obszarów leśnych

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/13

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Vlaams Gewest, reprezentowany przez Vlaamse regering w osobie Vlaamse Minister van Begroting, Financiën en Energie, Vlaams Gewest, reprezentowany przez Vlaamse regering w osobie Vlaamse Minister van Omgeving, Natuur en Landbouw / Johannes Huijbrechts
      (Sprawa C-679/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przepływu kapitału - Ograniczenia - Przepisy podatkowe - Podatek od spadku - Zrównoważona gospodarka leśna - Zwolnienie - Ochrona obszarów leśnych)
      (2019/C 25/15)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Vlaams Gewest, reprezentowany przez Vlaamse regering w osobie Vlaamse Minister van Begroting, Financiën en Energie, Vlaams Gewest, reprezentowany przez Vlaamse regering w osobie Vlaamse Minister van Omgeving, Natuur en Landbouw

         Druga strona postępowania: Johannes Huijbrechts

         Sentencja

      Artykuł 63 TFUE należy intepretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak uregulowanie stanowiące przedmiot sporu w postępowaniu głównym, które w odniesieniu do lasów nabytych w drodze dziedziczenia przyznaje korzyść podatkową, pod warunkiem że są one zarządzane w zrównoważony sposób, zgodnie z wymogami sformułowanymi w prawie krajowym, lecz ogranicza tę korzyść do lasów położonych na terytorium owego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa T-687/18: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2018 r. – Pilatus Bank / EBC

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/59

      Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2018 r. – Pilatus Bank / EBC
      (Sprawa T-687/18)
      (2019/C 25/76)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pilatus Bank plc (Ta’Xbiex, Malta) (przedstawiciele: adwokaci O. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern)

         Strona pozwana: EBC

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 10 września 2018 r., zgodnie z którą wszystkie komunikaty Pilatus Bank plc do EBC muszą być przedkładane za pośrednictwem „Właściwej Osoby” lub zawierać w załączniku potwierdzenie „Właściwej Osoby”;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku jakiejkolwiek podstawy prawnej w prawie krajowym lub Unii dla decyzji EBC.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez EBC materialnoprawnych i proceduralnych praw strony skarżącej przysługujących jej na podstawie rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu nadzorczego, karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz praworządności, w szczególności prawa dostępu do akt, prawa do odwołania, prawa do bycia reprezentowanym przez doradcę zewnętrznego oraz prawa do poufności informacji wymienianych z doradcą.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez EBC przysługującego stronie skarżącej prawa do skutecznego środka prawnego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez EBC zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez EBC zasady proporcjonalności.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący dopuszczenia się przez EBC nadużycia uprawnień.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez EBC wymogu odpowiedniego uzasadnienia decyzji.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przez EBC przysługującego stronie skarżącej prawa do bycia wysłuchaną.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia przez EBC zasady, zgodnie z która nie można powoływać się na swoje własne uchybienie (zasady nemo auditur).


title: Sprawa T-700/18: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2018 r. – Kalypso Media Group / EUIPO – Wizards of the Coast (DUNGEONS)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/62

      Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2018 r. – Kalypso Media Group / EUIPO – Wizards of the Coast (DUNGEONS)
      (Sprawa T-700/18)
      (2019/C 25/81)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kalypso Media Group GmbH (Worms, Niemcy) (przedstawiciel: T. Boddien, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wizards of the Coast LLC (Pawtucket, Rhode Island, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „DUNGEONS” – zgłoszenie nr 13 271 838

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 września 2018 r. w sprawie R 599/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-736/18: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2018 r. – Runnebaum Invest / EUIPO – Berg Toys Beheer (Bergsteiger)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/43

      Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2018 r. – Runnebaum Invest / EUIPO – Berg Toys Beheer (Bergsteiger)
      (Sprawa T-736/18)
      (2019/C 65/55)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Runnebaum Invest GmbH (Diepholz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Prinz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Berg Toys Beheer BV (Ede, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Bergsteiger – zgłoszenie nr 15 145 791

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 pżdziernika2018 r. w sprawie R 572/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-272/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – K.M. Zyla / Staatssecretaris van Financiën Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ pracowników – Równość traktowania – Podatki dochodowe – Składki na zabezpieczenie społeczne – Pracownik, który wyjechał z państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia w trakcie roku kalendarzowego – Zastosowanie zasady pro rata temporis do obniżki kwoty podlegającej pobraniu na poczet składek

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/8

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – K.M. Zyla / Staatssecretaris van Financiën
      (Sprawa C-272/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Równość traktowania - Podatki dochodowe - Składki na zabezpieczenie społeczne - Pracownik, który wyjechał z państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia w trakcie roku kalendarzowego - Zastosowanie zasady pro rata temporis do obniżki kwoty podlegającej pobraniu na poczet składek)
      (2019/C 93/09)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: K.M. Zyla

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

         Sentencja

      Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które stanowi, że w ramach ustalania wysokości należnych od pracownika składek na zabezpieczenie społeczne obniżka kwoty podlegającej pobraniu przypadająca na te składki, do której pracownik jest uprawniony za dany rok kalendarzowy, jest proporcjonalna do okresu, podczas którego ten pracownik był ubezpieczony w systemie zabezpieczenia społecznego tego państwa członkowskiego, co wyłącza z tej rocznej obniżki kwotę proporcjonalną do okresu, w którym pracownik ten nie był ubezpieczony w tym systemie i zamieszkiwał w innym państwie członkowskim, i nie prowadził w nim działalności zawodowej.

         (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.