title: Sprawa T-142/22: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2022 r. – Landesbank Baden-Württemberg/SRB

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/54

      Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2022 r. – Landesbank Baden-Württemberg/SRB
      (Sprawa T-142/22)
      (2022/C 198/79)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: H. Berger i M. Weber, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 grudnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante Landesbank Baden-Württemberg na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/2021/82) wraz z jej załącznikami;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

            Tytułem żądania ewentualnego, w przypadku gdyby Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie istnieje w obrocie prawnym ze względu na użycie przez pozwaną niewłaściwego języka urzędowego i że w związku z tym skarga o stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalna ze względu na brak przedmiotu sporu, skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie istnieje w obrocie prawnym;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez decyzję art. 81 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (1) w związku z art. 3 rozporządzenia Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. (2). oraz ogólnej zasady równego traktowania ponieważ nie został on sporządzony w języku niemieckim, który jest językiem urzędowym stosowanym wobec skarżącej i odstępuje od użycia języka niemieckiego, używanego w decyzjach względem innych niemieckich instytucji kredytowych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez decyzję obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 ust. 2 TFUE oraz art. 41 ust. 1 i 2 lit. c) Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ zawiera liczne braki w uzasadnieniu, w szczególności w odniesieniu do zastosowania przez pozwaną licznych ustawowych uprawnień dyskrecjonalnych, a także jest nielogiczna i nieprzejrzysta.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez decyzję wymogu skutecznej ochrony sądowej przewidzianego w art. 47 ust. 1 karty, ponieważ kontrola sądowa tej decyzji jest praktycznie niemożliwa, a tym samym udaremniona jest skuteczna ochrona sądowa skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (3), ponieważ przepis ten dopuszcza obiektywnie niewłaściwe i nieproporcjonalne rozróżnienie między członkami instytucjonalnego systemu ochrony („IPS”) oraz relatywizację wskaźnika IPS.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez decyzję m.in. art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (4) oraz wymogu obliczania składek w sposób adekwatny do ryzyka, ponieważ zastosowano w niej mnożnik 5/9 w odniesieniu do wskaźnika IPS dla skarżącej. Zróżnicowanie między instytucjami na poziomie wskaźnika IPS jest, ze względu na kompleksowe działanie ochronne IPS, sprzeczne z systemem i arbitralne.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez art. 6, 7 i 9 oraz załącznik I rozporządzenia delegowanego w szczególności ze względu na to, że naruszają one wymóg obliczania składek w sposób adekwatny do ryzyka, zasadę proporcjonalności i wymóg pełnego uwzględnienia okoliczności faktycznych.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez decyzję swobody prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą na podstawie art. 16 karty oraz zasady proporcjonalności, ponieważ zastosowane mnożniki korekty ryzyka nie są zgodne z ponadprzeciętnym profilem ryzyka skarżącej.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przez decyzję art. 16 i 20 karty, jak również zasady proporcjonalności i prawa do dobrej administracji z powodu oczywistych błędów w wykonywaniu licznych uprawnień dyskrecjonalnych przez pozwaną.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE (5) oraz wymogu obliczania składek w sposób adekwatny do ryzyka przez art. 20 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie rozporządzenia delegowanego.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, 17, s. 385).

         (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1).

         (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).


title: Sprawa C-774/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 28 września 2021 r. w sprawie T-648/20, NB/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 10 grudnia 2021 r. przez NB

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 28 września 2021 r. w sprawie T-648/20, NB/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 10 grudnia 2021 r. przez NB
      (Sprawa C-774/21 P)
      (2022/C 198/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: NB (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i N. Maes)

         Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego postanowienia

            Wydanie nowego orzeczenia w sprawie, a w nim:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o odmowie awansu do grupy zaszeregowania AST 10 w ramach postępowania w sprawie awansu/zmiany zaszeregowania za lata 2014–2018;

                  —

                  W każdym wypadku obciążenie pozwanej kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie twierdzi, że doszło do popełnienia oczywistego błędu w ocenie polegającego na odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.
      Twierdzi też, że procedura ustanowiona przez instytucję w celu realizacji reformy regulaminu pracowniczego z 2014 r. w odniesieniu do zaszeregowania/awansu z grupy zaszeregowania AST 9 do grupy zaszeregowania AST 10 jest niezgodna z prawem.


title: Sprawa T-465/21: Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – Ionfarma/EUIPO – LG Electronics (AION) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego AION – Wcześniejsze graficzny krajowy znak towarowy ION i słowny znak towarowy IONFARMA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak podobieństwa towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/46

      Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – Ionfarma/EUIPO – LG Electronics (AION)
      (Sprawa T-465/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego AION - Wcześniejsze graficzny krajowy znak towarowy ION i słowny znak towarowy IONFARMA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 198/67)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ionfarma, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Lapinskaite i J. Ivanauskas, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2021 r. (sprawa R 2223/2020-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ionfarma a LG Electronics.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ionfarma, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 382 z 20.9.2021.


title: Sprawa T-511/20: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Zardini/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/371/19 – Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu – Kryteria oceny doświadczenia zawodowego – Zgodność stosowanych przez komisję kryteriów z ogłoszeniem o konkursie]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/36

      Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Zardini/Komisja
      (Sprawa T-511/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/371/19 - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu - Kryteria oceny doświadczenia zawodowego - Zgodność stosowanych przez komisję kryteriów z ogłoszeniem o konkursie)
      (2022/C 198/50)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Alessandro Zardini (Marano di Valpollicella, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Lilamand i I. Melo Sampaio, pełnomocnicy, których wspomagał adwokat A. Dal Ferro)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji komisji konkursowej z dnia 31 października 2019 r. oddalającej wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie niedopuszczenia go do kolejnego etapu konkursu otwartego EPSO/AD/371/19, a po drugie, decyzji organu powołującego z dnia 7 maja 2020 r. oddalającej zażalenie skarżącego na tamtą decyzję.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej z dnia 31 października 2019 r. oddalającej wniosek o ponowne rozpatrzenie wykluczenia Alessandra Zardiniego z konkursu EPSO/AD/371/19.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawa C-819/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Aachen (Niemcy) w dniu 22 grudnia 2021 r. – Staatsanwaltschaft Aachen

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Aachen (Niemcy) w dniu 22 grudnia 2021 r. – Staatsanwaltschaft Aachen
      (Sprawa C-819/21)
      (2022/C 198/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Aachen (sąd krajowy w Akwizgranie, Niemcy)

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: Staatsanwaltschaft Aachen (prokuratura w Akwizgranie, Niemcy)

         Druga strona postępowania: M.D.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sąd wykonującego państwa członkowskiego, do którego zwrócono się o stwierdzenie wykonalności, może na podstawie art. 3 ust. 4 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW (1) w związku z art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odmówić uznania wyroku innego państwa członkowskiego i wykonania kary orzeczonej w tym wyroku zgodnie z art. 8 tej decyzji ramowej, jeżeli istnieją przesłanki wskazujące na to, że stosunki panujące w tym państwie członkowskim – w chwili wydania orzeczenia, które ma zostać wykonane, lub dotyczących go późniejszych orzeczeń – są niezgodne z prawem podstawowym do rzetelnego procesu sądowego, ponieważ w tym państwie członkowskim system sądownictwa jako taki nie jest już zgodny z zapisaną w art. 2 TUE zasadą państwa prawnego?

                  2)

                  Czy sąd wykonującego państwa członkowskiego, do którego zwrócono się o stwierdzenie wykonalności, może na podstawie art. 3 ust. 4 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r., w związku z zapisaną w art. 2 TUE zasadą państwa prawnego, odmówić uznania wyroku innego państwa członkowskiego i wykonania kary orzeczonej w tym wyroku zgodnie z art. 8 tej decyzji ramowej, jeżeli istnieją przesłanki wskazujące na to, że system sądownictwa tego państwa członkowskiego – w chwili wydania orzeczenia w sprawie stwierdzenia wykonalności – nie jest już zgodny z zapisaną w art. 2 TUE zasadą państwa prawnego?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy przed odmową uznania wyroku sądu innego państwa członkowskiego i wykonania kary orzeczonej tym wyrokiem z powołaniem się na art. 3 ust. 4 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. w związku z art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na to, że istnieją przesłanki wskazujące na to, że stosunki w tym państwie członkowskim są niezgodne z prawem podstawowym do rzetelnego procesu sądowego, gdyż sam system sądownictwa w tym państwie członkowskim nie jest już zgodny z zasadą państwa prawnego, należy jeszcze zbadać, czy te niezgodne z prawem podstawowym do rzetelnego procesu sądowego stosunki wywarły w danym postępowaniu konkretny skutek, który okazał się niekorzystny dla skazanego/skazanych?

                  4)

                  W zakresie, w jakim na pytanie pierwsze lub drugie zostanie udzielona odpowiedź przecząca z takim skutkiem, że wydanie rozstrzygnięcia, czy stosunki w danym państwie członkowskim są niezgodne z prawem podstawowym do rzetelnego procesu sądowego ze względu na to, że system sądownictwa w tym państwie jako taki nie jest już zgodny z zasadą państwa prawnego, nie należy do sądów państw członkowskich, lecz do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości:
                  czy w dniu 7 sierpnia 2018 r. lub w dniu 16 lipca 2019 r. system sądownictwa w Rzeczypospolitej Polskiej był, względnie, czy obecnie jest, zgodny z zapisaną w art. 2 TUE zasadą państwa prawnego?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (Dz.U. 2008, L 327, s. 27).


title: Sprawa T-556/20: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – D & A Pharma/Komisja i EMA [Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Wniosek o wydanie pozwolenia na warunkowe dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Hopveus – hydroksymaślan sodu – Decyzja odmowna Komisji – Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 – Postępowanie – Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi – Wniosek o opinię specjalnej naukowej grupy doradczej – Bezstronność członków komitetu ekspertów ad hoc – Oczywiste błędy w ocenie – Równość traktowania]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/36

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – D & A Pharma/Komisja i EMA
      (Sprawa T-556/20) (1)

      (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Wniosek o wydanie pozwolenia na warunkowe dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Hopveus – hydroksymaślan sodu - Decyzja odmowna Komisji - Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 - Postępowanie - Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi - Wniosek o opinię specjalnej naukowej grupy doradczej - Bezstronność członków komitetu ekspertów ad hoc - Oczywiste błędy w ocenie - Równość traktowania)
      (2022/C 198/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Debregeas et associés Pharma (D & A Pharma) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci N. Viguié i D. Krzisch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wils i A. Sipos, pełnomocnicy), Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: S. Marino, S. Drosos, C. Bortoluzzi i H. Kerr, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarżąca na podstawie art. 263 TFUE wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 6 lipca 2020 r. odmawiającej wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Hopveus – hydroksymaślan sodu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Debregeas et associés Pharma (D & A Pharma) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa C-831/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 października 2021 r. w sprawie T-510/20, Fachverband Spielhallen eV i LM / Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 grudnia 2021 r. przez Fachverband Spielhallen eV i LM

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/18

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 października 2021 r. w sprawie T-510/20, Fachverband Spielhallen eV i LM / Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 grudnia 2021 r. przez Fachverband Spielhallen eV i LM
      (Sprawa C-831/21 P)
      (2022/C 198/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Fachverband Spielhallen eV, LM (przedstawiciele: A. Bartosch i R. Schmidt, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

         Żądania wnoszących o odwołanie

      Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-510/20

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd;

                  —

                  zastrzeżenie wydania postanowienia w przedmiocie kosztów w orzeczeniu kończącym postępowanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnoszą jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE.
      Sąd oddalił skargę w sprawie T-510/20 wyłącznie na tej podstawie, że środek będący przedmiotem skargi nie mógł przynieść korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Unii w sprawach podatkowych elementy traktowania preferencyjnego i selektywności należy zawsze rozpatrywać łącznie. Określenie selektywności zawsze zakłada określenie standardowego systemu podatkowego. Bez ustalenia tego faktu nie można zatem stwierdzić, czy istniała korzyść ekonomiczna. Sąd nie zbadał jednak zwykłego przypadku podatkowego i dlatego nie mógł stwierdzić, że przedmiotowy środek nie przynosi korzyści gospodarczej. Dlatego też zaskarżona decyzja jest obarczona poważnym naruszeniem prawa.


title: Sprawa T-579/20: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Genekam Biotechnology/Komisja [Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Projekt Fibrogelnet – Odzyskanie wierzytelności – Mechanizm ochrony przed ryzykiem – Wierzytelność rzeczywiście odzyskana w funduszu gwarancyjnym – Decyzja określająca obowiązek o charakterze pieniężnym, stanowiąca tytuł egzekucyjny – Artykuł 299 TFUE – Właściwość organu wydającego akt – Zaprzestanie przez skarżącą uczestnictwa w projekcie – Koszty kwalifikowalne – Sprawozdania i elementy podlegające dostarczeniu]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/37

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Genekam Biotechnology/Komisja
      (Sprawa T-579/20) (1)

      (Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Projekt Fibrogelnet - Odzyskanie wierzytelności - Mechanizm ochrony przed ryzykiem - Wierzytelność rzeczywiście odzyskana w funduszu gwarancyjnym - Decyzja określająca obowiązek o charakterze pieniężnym, stanowiąca tytuł egzekucyjny - Artykuł 299 TFUE - Właściwość organu wydającego akt - Zaprzestanie przez skarżącą uczestnictwa w projekcie - Koszty kwalifikowalne - Sprawozdania i elementy podlegające dostarczeniu)
      (2022/C 198/52)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Genekam Biotechnology AG (Duisbourg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Hertwig)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. André, J. Estrada de Solà i R. Pethke, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2020) 5548 final z dnia 7 sierpnia 2020 r. określającej obowiązek o charakterze pieniężnym, stanowiącej tytuł egzekucyjny wobec skarżącej i dotyczącej kwoty 119 659,55 EUR wraz z odsetkami za zwłokę, z tytułu dotacji, jaką otrzymała ona w ramach projektu Fibrogelnet.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Genekam Biotechnology AG zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 414 z 30.11.2020.


title: Sprawa C-697/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – W.G./Dyrektor Izby Skarbowej w L. [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 9 – Podatnik – Artykuły 295 i 296 – System ryczałtowy dla rolników – Małżonkowie prowadzący działalność rolniczą przy wykorzystaniu majątku objętego małżeńską wspólnością majątkową – Możliwość uznania tych małżonków za odrębnych podatników VAT – Rezygnacja przez jedno z małżonków ze statusu rolnika ryczałtowego i wybór przez nie opodatkowania prowadzonej działalności na zasadach ogólnych VAT – Utrata przez drugie z małżonków statusu rolnika ryczałtowego]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/8

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – W.G./Dyrektor Izby Skarbowej w L.
      (Sprawa C-697/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 9 - Podatnik - Artykuły 295 i 296 - System ryczałtowy dla rolników - Małżonkowie prowadzący działalność rolniczą przy wykorzystaniu majątku objętego małżeńską wspólnością majątkową - Możliwość uznania tych małżonków za odrębnych podatników VAT - Rezygnacja przez jedno z małżonków ze statusu rolnika ryczałtowego i wybór przez nie opodatkowania prowadzonej działalności na zasadach ogólnych VAT - Utrata przez drugie z małżonków statusu rolnika ryczałtowego)
      (2022/C 198/11)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: W.G.

         Druga strona postępowania: Dyrektor Izby Skarbowej w L.

         Sentencja

      Artykuły 9, 295 i 296 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że:

                  —

                  stoją one na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, która wyklucza możliwość uznania małżonków prowadzących działalność rolniczą w ramach jednego gospodarstwa przy wykorzystaniu majątku objętego małżeńską wspólnością majątkową za odrębnych podatników podatku od wartości dodanej (VAT), w przypadku gdy każde z tych małżonków prowadzi działalność gospodarczą w sposób samodzielny;

                  —

                  nie stoją one na przeszkodzie temu, by w okolicznościach, w których małżonkowie prowadzą tę działalność rolniczą w ramach systemu ryczałtowego dla rolników, wybór przez jedno z małżonków opodatkowania prowadzonej przez nie działalności na zasadach ogólnych VAT powodował utratę przez drugie z nich statusu rolnika ryczałtowego, jeżeli po zbadaniu konkretnej sytuacji skutek ten okaże się konieczny w celu przeciwdziałania ryzyku nadużyć i oszustw, którego nie można wykluczyć poprzez przedstawienie przez małżonków odpowiednich dowodów, lub jeżeli prowadzenie tej działalności przez owych małżonków w sposób samodzielny i tak, że każde z nich czyni to na podstawie zasad ogólnych VAT, nie powoduje trudności administracyjnych w porównaniu z sytuacją współistnienia po stronie wspomnianych małżonków dwóch różnych statusów.

         (1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.


title: Sprawa T-338/20: Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2022 r. – KI/eu-LISA [Skarga o stwierdzenie nieważności i o zadośćuczynienie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Wewnętrzna reorganizacja służb eu-LISA – Obsadzenie stanowisk w drodze przeniesienia z urzędu – Interes służby – Zgodność między grupą zaszeregowania a stanowiskiem – Brak niekorzystnego aktu – Niedopuszczalność]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/47

      Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2022 r. – KI/eu-LISA
      (Sprawa T-338/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o zadośćuczynienie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Wewnętrzna reorganizacja służb eu-LISA - Obsadzenie stanowisk w drodze przeniesienia z urzędu - Interes służby - Zgodność między grupą zaszeregowania a stanowiskiem - Brak niekorzystnego aktu - Niedopuszczalność)
      (2022/C 198/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KI (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) (przedstawiciele: K. Czekalowski i M. Chiodi, pełnomocnicy, których wspomagali adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji eu-LISA z dnia 15 lipca 2019 o przeniesieniu skarżącego z urzędu na inne stanowisko w następstwie wewnętrznej reorganizacji służb agencji, a także zadośćuczynienia doznanej przez skarżącego z tego tytułu krzywdzie.

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.

                  2)

                  KI zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-145/22: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2022 r. – CEDC International/EUIPO – Underberg (Kształt źdźbła trawy w butelce)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/56

      Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2022 r. – CEDC International/EUIPO – Underberg (Kształt źdźbła trawy w butelce)
      (Sprawa T-145/22)
      (2022/C 198/80)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CEDC International sp. z o.o. (Oborniki Wielkopolskie, Polska) (przedstawiciel: M. Fijałkowski, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Underberg AG (Dietlikon, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt źdźbła trawy w butelce) – zgłoszenie nr 33 266

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie R 1954/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o podstawy sprzeciwu wniesionego na gruncie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Sądem i Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-17/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 7 stycznia 2022 r. – HTB Neunte Immobilien Portfolio geschlossene Investment UG & Co. KG/Müller Rechtsanwaltsgesellschaft mbH

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 7 stycznia 2022 r. – HTB Neunte Immobilien Portfolio geschlossene Investment UG & Co. KG/Müller Rechtsanwaltsgesellschaft mbH
      (Sprawa C-17/22)
      (2022/C 198/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: HTB Neunte Immobilien Portfolio geschlossene Investment UG & Co. KG

         Strona pozwana: Müller Rechtsanwaltsgesellschaft mbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                              a.

                              Czy z wykładni art. 6 ust. 1 lit. b) i f) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (1) wynika, że w przypadku publicznej spółki osobowej już sam udział w spółce w charakterze wspólnika nieodpowiadającego osobiście za zobowiązania spółki i odpowiadającego jedynie w niewielkim zakresie oraz nieprowadzącego spraw spółki wystarcza, aby stwierdzić istnienie „uzasadnionego interesu” w uzyskaniu informacji o wszystkich wspólnikach uczestniczących pośrednio w spółce poprzez powiernika, ich danych kontaktowych oraz ich udziale w publicznej spółce osobowej oraz wywieść z umowy spółki odpowiednie zobowiązanie umowne,

                              b.

                              czy też uzasadniony interes ogranicza się w takich okolicznościach do uzyskania od spółki informacji o takich pośrednio uczestniczących podmiotach, które nie odpowiadają za zobowiązania spółki tylko w niewielkim zakresie, lecz posiadają udział minimalny, który pozwala na to, aby przynajmniej w rachubę wchodziła możliwość wpływania na los spółki?

                  2.

                              a

                              Czy wystarczy, w przypadku przyjęcia takiego nieograniczonego roszczenia (pytanie 1a), dla nienaruszenia jego wewnętrznej granicy w postaci nadużycia prawa lub dla dokonania odstępstwa od ograniczenia, w przypadku ograniczonego roszczenia informacyjnego (pytanie 1b), zamiar nawiązania kontaktu w celu poznania się, wymiany poglądów lub podjęcia negocjacji w przedmiocie kupienia udziałów w spółce,

                              b

                              czy też interes w uzyskaniu informacji można rozważać jako istotny dopiero wtedy, gdy żądanie ich przekazania następuje z powołaniem się na wyraźny zamiar nawiązania kontaktu z innymi wspólnikami w celu wezwania ich do koordynacji z uwagi na konkretnie wskazane powody, które wymagają ukształtowania wspólnej woli w ramach uchwał wspólników?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa T-661/20: Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – NV/eu-LISA [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Personel eu-LISA – Postępowanie dyscyplinarne – Kara dyscyplinarna – Nagana – Przepisy wykonawcze dotyczące dochodzeń administracyjnych – Zarzut niezgodności z prawem – Artykuł 110 regulaminu pracowniczego – Brak zasięgnięcia opinii komitetu pracowniczego – Prawo obrony i prawo do bycia wysłuchanym – Artykuły 12, 12a, 17 i 19 regulaminu pracowniczego – Błąd w ocenie – Zasada dobrej administracji – Artykuł 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego – Obowiązek dbałości – Odpowiedzialność – Krzywda]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/38

      Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – NV/eu-LISA
      (Sprawa T-661/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Personel eu-LISA - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Nagana - Przepisy wykonawcze dotyczące dochodzeń administracyjnych - Zarzut niezgodności z prawem - Artykuł 110 regulaminu pracowniczego - Brak zasięgnięcia opinii komitetu pracowniczego - Prawo obrony i prawo do bycia wysłuchanym - Artykuły 12, 12a, 17 i 19 regulaminu pracowniczego - Błąd w ocenie - Zasada dobrej administracji - Artykuł 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Obowiązek dbałości - Odpowiedzialność - Krzywda)
      (2022/C 198/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: NV (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) (przedstawiciele: M. Chiodi, pełnomocnik, którego wspierają adwokaci D. Waelbroeck oraz A. Duron)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji eu-LISA z dnia 3 lutego 2020 r. o nałożeniu na skarżącego kary nagany, a po drugie, o naprawienie krzywdy, jakiej skarżący miał doznać w wyniku tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  NV zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.


title: Sprawa T-146/22: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2022 r. – Ryanair/Komisja

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/56

      Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2022 r. – Ryanair/Komisja
      (Sprawa T-146/22)
      (2022/C 198/81)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F.-C. Laprévote, V. Blanc, D. Pérez de Lamo i S. Rating)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 16 lipca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.57116 – COVID-19: Gwarancja państwa i pożyczka państwowa na rzecz KLM; i

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie zdefiniowała w odpowiedni sposób beneficjenta, (i) uznawszy, że KLM był jedynym beneficjentem pomocy udzielonej przez Niderlandy, (ii) i nie zapewniwszy tego, by z pomocy przyznanej wcześniej grupie Air France-KLM nie mógł skorzystać KLM, ani by oddziaływała ona na KLM pośrednio.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja narusza konkretne postanowienia TFUE i ogólne zasady prawa Unii, które leżały u podstaw liberalizacji unijnego transportu lotniczego od końca lat 1980. (czyli niedyskryminacji, swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja dopuściła się nadużycia władzy i błędnie zastosowała art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE oraz swoje tymczasowe ramy pomocy, (i) nie rozpatrzywszy kwestii poważnego zakłócenia gospodarki niderlandzkiej i (ii) nie dokonawszy wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej negatywnymi skutkami dla warunków wymiany handlowej i utrzymania niezakłóconej konkurencji („test bilansujący”).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja nie wszczęła formalnego dochodzenia pomimo istnienia „poważnych trudności” i naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia, który ciąży na niej na mocy art. 296 ust. 2 TFUE.


title: Sprawa C-18/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 7 stycznia 2022 r. – Ökorenta Neue Energien Ökostabil IV geschlossene Investment GmbH & Co. KG/WealthCap Photovoltaik 1 GmbH Co.KG, WealthCap PEIA Komplementär GmbH, WealthCap Investorenbetreuung GmbH

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 7 stycznia 2022 r. – Ökorenta Neue Energien Ökostabil IV geschlossene Investment GmbH & Co. KG/WealthCap Photovoltaik 1 GmbH Co.KG, WealthCap PEIA Komplementär GmbH, WealthCap Investorenbetreuung GmbH
      (Sprawa C-18/22)
      (2022/C 198/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Ökorenta Neue Energien Ökostabil IV geschlossene Investment GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: WealthCap Photovoltaik 1 GmbH Co.KG, WealthCap PEIA Komplementär GmbH, WealthCap Investorenbetreuung GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                              a.

                              Czy z wykładni art. 6 ust. 1 lit. b) i f) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (1) wynika, że w przypadku publicznej spółki osobowej już sam udział w spółce w charakterze wspólnika nieodpowiadającego osobiście za zobowiązania spółki i odpowiadającego jedynie w niewielkim zakresie oraz nieprowadzącego spraw spółki wystarcza, aby stwierdzić istnienie „uzasadnionego interesu” w uzyskaniu informacji o wszystkich wspólnikach uczestniczących pośrednio w spółce poprzez powiernika, ich danych kontaktowych oraz ich udziale w publicznej spółce osobowej oraz wywieść z umowy spółki odpowiednie zobowiązanie umowne,

                              b.

                              czy też uzasadniony interes ogranicza się w takich okolicznościach do uzyskania od spółki informacji o takich pośrednio uczestniczących podmiotach, które nie odpowiadają za zobowiązania spółki tylko w niewielkim zakresie, lecz posiadają udział minimalny, który pozwala na to, aby przynajmniej w rachubę wchodziła możliwość wpływania na los spółki?

                  2.

                              a

                              Czy wystarczy, w przypadku przyjęcia takiego nieograniczonego roszczenia (pytanie 1a), dla nienaruszenia jego wewnętrznej granicy w postaci nadużycia prawa lub dla dokonania odstępstwa od ograniczenia, w przypadku ograniczonego roszczenia informacyjnego (pytanie 1b), zamiar nawiązania kontaktu w celu poznania się, wymiany poglądów lub podjęcia negocjacji w przedmiocie kupienia udziałów w spółce,

                              b

                              czy też interes w uzyskaniu informacji można rozważać jako istotny dopiero wtedy, gdy żądanie ich przekazania następuje z powołaniem się na wyraźny zamiar nawiązania kontaktu z innymi wspólnikami w celu wezwania ich do koordynacji z uwagi na konkretnie wskazane powody, które wymagają ukształtowania wspólnej woli w ramach uchwał wspólników?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa T-147/22: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2022 r. – Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret/EUIPO – Yadex International (pinar KURUYEMIŞ)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/57

      Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2022 r. – Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret/EUIPO – Yadex International (pinar KURUYEMIŞ)
      (Sprawa T-147/22)
      (2022/C 198/82)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret AŞ (Karatay/Konya, Turcja) (przedstawiciele: adwokaci M. López Camba i A. Lyubomirova Geleva)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Yadex International GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „pinar KURUYEMIŞ” – zgłoszenie nr 18 160 742

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2022 r. w sprawie R 1148/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję uwzględniająca sprzeciw B 3110022;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą;

                  —

                  obciążenie Yadex International GmbH kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-730/20: Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – ON/Komisja [Służba publiczna – Personel kontraktowy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Odmowa z mocą wsteczną – Zwrot nienależnych kwot – Artykuł 85 regulaminu pracowniczego – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/38

      Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – ON/Komisja
      (Sprawa T-730/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Odmowa z mocą wsteczną - Zwrot nienależnych kwot - Artykuł 85 regulaminu pracowniczego - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie)
      (2022/C 198/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ON (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i A.-C. Simon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W skardze na podstawie art. 270 TFUE skarżący wnosi, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 marca 2020 r. w sprawie zobowiązania go do zwrotu kwoty 38 897,39 EUR tytułem zwrotu kwot wypłaconych, lecz nienależnych z powodu błędnej wypłaty dodatku zagranicznego od chwili jego zatrudnienia, a po drugie, o naprawienie szkody, jaką poniósł w wyniku spóźnionej korekty tej błędnej wypłaty przez Komisję.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  ON zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021


title: Sprawa C-711/20: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Generální ředitelství cel/TanQuid Polska Sp. z o. o. [Odesłanie prejudycjalne – Podatek akcyzowy – Dyrektywa 92/12/WE – Artykuł 4 – Przepływ towarów objętych procedurą zawieszenia poboru podatku akcyzowego – Warunki – Artykuły 6 i 20 – Dopuszczenie wyrobów do konsumpcji – Sfałszowanie urzędowych dokumentów towarzyszących – Naruszenie lub nieprawidłowości popełnione w trakcie przepływu wyrobów akcyzowych objętych procedurą zawieszenia poboru podatku akcyzowego – Nieprawidłowe wyprowadzenie produktów z procedury zawieszenia – Odbiorca niewiedzący o przepływie – Oszustwo popełnione przez osobę trzecią – Artykuł 13 lit. a) i art. 15 ust. 3 – Obowiązkowa gwarancja w zakresie przepływu – Zakres]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/9

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Generální ředitelství cel/TanQuid Polska Sp. z o. o.
      (Sprawa C-711/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek akcyzowy - Dyrektywa 92/12/WE - Artykuł 4 - Przepływ towarów objętych procedurą zawieszenia poboru podatku akcyzowego - Warunki - Artykuły 6 i 20 - Dopuszczenie wyrobów do konsumpcji - Sfałszowanie urzędowych dokumentów towarzyszących - Naruszenie lub nieprawidłowości popełnione w trakcie przepływu wyrobów akcyzowych objętych procedurą zawieszenia poboru podatku akcyzowego - Nieprawidłowe wyprowadzenie produktów z procedury zawieszenia - Odbiorca niewiedzący o przepływie - Oszustwo popełnione przez osobę trzecią - Artykuł 13 lit. a) i art. 15 ust. 3 - Obowiązkowa gwarancja w zakresie przepływu - Zakres)
      (2022/C 198/12)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Generální ředitelství cel

         Strona przeciwna: TanQuid Polska Sp. z o. o.

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zmienioną dyrektywą Rady 94/74/WE z dnia 22 grudnia 1994 r., należy interpretować w ten sposób, że wysyłka na podstawie dokumentu towarzyszącego i obowiązkowej gwarancji przez uprawnionego właściciela składu wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu stanowi przepływ wyrobów objętych procedurą zawieszenia poboru podatku akcyzowego w rozumieniu art. 4 lit. c) tej dyrektywy, niezależnie od tego, czy z uwagi na stanowiące oszustwo zachowanie osób trzecich właściwy odbiorca wskazany w tym dokumencie towarzyszącym i w tej gwarancji nie wiedział, że owe wyroby zostały do niego wysłane, do chwili gdy ów fakt lub inna nieprawidłowość lub naruszenie zostaną stwierdzone przez właściwe organy danego państwa członkowskiego.
      Okoliczność, że obowiązkowa gwarancja ustanowiona przez uprawnionego właściciela składu dla celów tej wysyłki wskazuje nazwę uprawnionego odbiorcy, ale już nie jego status zarejestrowanego podmiotu gospodarczego, nie ma wpływu na zgodność z prawem takiego przepływu.

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa T-757/20: Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – OT/Parlament [Służba publiczna – Urzędnicy – Kara dyscyplinarna – Nagana – Artykuł 21a regulaminu pracowniczego – Błąd w ocenie]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/39

      Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – OT/Parlament
      (Sprawa T-757/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Kara dyscyplinarna - Nagana - Artykuł 21a regulaminu pracowniczego - Błąd w ocenie)
      (2022/C 198/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OT (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz i S. Rodrigues)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Lázaro Betancor i M. Windisch, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 19 grudnia 2019 r. nakładającej na skarżącego karę nagany

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 19 grudnia 2019 r. nakładającej na OT karę nagany.

                  2)

                  Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.


title: Sprawa T-148/22: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2022 r. – Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret/EUIPO – Yadex International (pinar KURUYEMIŞ)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/58

      Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2022 r. – Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret/EUIPO – Yadex International (pinar KURUYEMIŞ)
      (Sprawa T-148/22)
      (2022/C 198/83)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret AŞ (Karatay/Konya, Turcja) (przedstawiciele: adwokaci M. López Camba i A. Lyubomirova Geleva)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Yadex International GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „pinar KURUYEMIŞ” – zgłoszenie nr 18 161 596

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2022 r. w sprawie R 1149/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję uwzględniająca sprzeciw B 003 110 050;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą;

                  —

                  obciążenie Yadex International GmbH kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-766/20: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – PrenzMarien/EUIPO – Molson Coors Brewing Company (UK) (STONES) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy STONES – Częściowe wygaśnięcie prawa do znaku – Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Rzeczywiste używanie w Unii – Artykuł 19 ust. 1 i art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/39

      Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – PrenzMarien/EUIPO – Molson Coors Brewing Company (UK) (STONES)
      (Sprawa T-766/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy STONES - Częściowe wygaśnięcie prawa do znaku - Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Rzeczywiste używanie w Unii - Artykuł 19 ust. 1 i art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625)
      (2022/C 198/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PrenzMarien GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kloth, R. Briske i D. Habel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Raponi i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Molson Coors Brewing Company (UK) Ltd (Burton Upon Trent, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci H.-M. Elo i E. Hodge)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2020 r. (sprawa R 274/2020-2), dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między PrenzMarien a Molson Coors Brewing Company (UK).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  PrenzMarien GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.


title: Sprawa T-150/22: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2022 r. – Lilly Drogerie/EUIPO – Lillydoo (LILLYDOO kids)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/59

      Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2022 r. – Lilly Drogerie/EUIPO – Lillydoo (LILLYDOO kids)
      (Sprawa T-150/22)
      (2022/C 198/84)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lilly Drogerie d.o.o. Belgrade (Stari Grad) (Belgrad, Serbia) (przedstawiciel: adwokat E. Bojinova-Miller)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lillydoo GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego LILLYDOO kids – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 495 352

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2022 r. w sprawach połączonych R 903/2021-2 i R 1298/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach niniejszego postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-21/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Opolu (Polska) w dniu 07 stycznia 2022 r. – OP

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Opolu (Polska) w dniu 07 stycznia 2022 r. – OP
      (Sprawa C-21/22)
      (2022/C 198/29)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Opolu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OP

         Druga strona postępowania: Notariusz Justyna Gawlica

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 22 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba niebędąca obywatelem Unii Europejskiej uprawniona jest do dokonania wyboru swojego prawa ojczystego jako prawa, któremu podlega ogół spraw dotyczących spadku?

                  2)

                  Czy art. 75 w zw. z art. 22 powołanego rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której umowa bilateralna łącząca państwo członkowskie z państwem trzecim nie reguluje wyboru prawa w sprawie spadkowej, ale wskazuje prawo właściwe w sprawie spadkowej, obywatel takiego państwa trzeciego zamieszkujący państwo członkowskie związane ową umową bilateralną może dokonać wyboru prawa?

         (1)  Dz. U. 2012, L 201, s. 107


title: Sprawa T-113/21: Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – Team Beverage/EUIPO (Beverage Analytics) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Beverage Analytics – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/40

      Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – Team Beverage/EUIPO (Beverage Analytics)
      (Sprawa T-113/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Beverage Analytics - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 198/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Team Beverage AG (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 grudnia 2020 r. (sprawa R 727/2020-5) dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego Beverage Analytics jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 grudnia 2020 r. (sprawa R 727/2020-5) w zakresie, w jakim odmówiono w niej rejestracji oznaczenia słownego Beverage Analytics jako znaku towarowego Unii Europejskiej dla „oprogramowania do tworzenia stron internetowych” i „zarejestrowanych programów systemów operacyjnych dla komputerów”, należących do klasy 9 Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków towarowych z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, oraz w odniesieniu do usług „tworzenia i utrzymywania stron internetowych dla osób trzecich”, „przenoszenia danych lub dokumentów z fizycznych nośników danych na elektroniczne nośniki danych”, „monitorowania systemów komputerowych poprzez zdalny dostęp w celu zapewnienia ich prawidłowego funkcjonowania”, „doradztwa w zakresie projektowania stron internetowych”, „skanowania dokumentów”, „powielania programów komputerowych”, „kontroli jakości”, „odzyskiwania danych komputerowych” oraz „badania lub prac badawczych dotyczących maszyn, aparatury i przyrządów” należących do klasy 42.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa T-727/20: Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Kirimova/EUIPO [Skarga o stwierdzenie nieważności – Reprezentowanie przez adwokata lub radcę prawnego niebędącego osobą trzecią niezależną od strony skarżącej – Niedopuszczalność]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/48

      Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Kirimova/EUIPO
      (Sprawa T-727/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Reprezentowanie przez adwokata lub radcę prawnego niebędącego osobą trzecią niezależną od strony skarżącej - Niedopuszczalność)
      (2022/C 198/69)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nigar Kirimova (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: A. Parassina i A. García López, adwokaci)

         Strona pozwany: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Predonzani i A. Söder, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora wykonawczego EUIPO z dnia 30 września 2020 r. oddalającej wniosek skarżącej o przyznanie odstępstwa od wymogu posiadania obywatelstwa jednego z państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), od którego zależy wpisanie przez ten urząd na listę zawodowych pełnomocników.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Nigar Kirimova zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 163 z 3.5.2021.


title: Sprawa T-151/22: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2022 r. – General Wire Spring/EUIPO (GENERAL PIPE CLEANERS)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/59

      Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2022 r. – General Wire Spring/EUIPO (GENERAL PIPE CLEANERS)
      (Sprawa T-151/22)
      (2022/C 198/85)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: General Wire Spring Co. (McKees Rocks, Pensylwania, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat E. Carrillo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego GENERAL PIPE CLEANERS – zgłoszenie nr 1 577 530

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2022 r. w sprawie R 1452/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie strony skarżącej i nie stwierdzono częściowej nieważności decyzji EUIPO w związku z odmową rejestracji unijnego znaku towarowego (rejestracja międzynarodowa) objętego zgłoszeniem nr 1 577 530 GENERAL PIPE CLEANERS w odniesieniu do zakwestionowanych towarów z klas 7 i 9.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-22/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 7 stycznia 2022 r.– T. S.A. przeciwko Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 7 stycznia 2022 r.– T. S.A. przeciwko Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji
      (Sprawa C-22/22)
      (2022/C 198/30)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: T. S.A.

         Strona pozwana: Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

         Pytanie prejudycjalne

      Czy artykuł 20 ust. 2 w związku z artykułem 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych) (1) oraz art. 11 i art. 20 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, które zakazuje wyłącznie nadawcom telewizyjnym umieszczania w ich audycjach dla dzieci reklam, nie obejmując tym zakazem nadawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie?

         (1)  Dz. U. 2010, L 95, s. 1


title: Sprawa C-723/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Galapagos BidCo. S.a.r.l./DE, w charakterze syndyka masy upadłościowej Galapagos S.A., Hauck Aufhäuser Fund Services S.A., Prime Capital S.A. [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) 2015/848 – Postępowanie upadłościowe – Artykuł 3 ust. 1 – Jurysdykcja międzynarodowa – Przeniesienie głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika do innego państwa członkowskiego po złożeniu wniosku o wszczęcie głównego postępowania upadłościowego]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Galapagos BidCo. S.a.r.l./DE, w charakterze syndyka masy upadłościowej Galapagos S.A., Hauck Aufhäuser Fund Services S.A., Prime Capital S.A.
      (Sprawa C-723/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) 2015/848 - Postępowanie upadłościowe - Artykuł 3 ust. 1 - Jurysdykcja międzynarodowa - Przeniesienie głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika do innego państwa członkowskiego po złożeniu wniosku o wszczęcie głównego postępowania upadłościowego)
      (2022/C 198/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Galapagos BidCo. S.a.r.l.

         Druga strona postępowania: DE, w charakterze syndyka masy upadłości Galapagos S.A., Hauck Aufhäuser Fund Services S.A., Prime Capital S.A.

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, sąd państwa członkowskiego, do którego wpłynął wniosek o wszczęcie głównego postępowania upadłościowego, zachowuje wyłączną jurysdykcję do wszczęcia takiego postępowania, jeżeli główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika zostaje przeniesiony do innego państwa członkowskiego po złożeniu tego wniosku, lecz przed wydaniem przez ten sąd rozstrzygnięcia w jego przedmiocie. W konsekwencji i w zakresie, w jakim rozporządzenie to ma nadal zastosowanie do rzeczonego wniosku, sąd innego państwa członkowskiego, do którego wniesiono następnie wniosek zawierający takie samo żądanie, nie może co do zasady stwierdzić swojej jurysdykcji w celu wszczęcia głównego postępowania upadłościowego, dopóki pierwszy sąd nie wydał rozstrzygnięcia i nie stwierdził braku swojej jurysdykcji.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa C-41/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Erfurt (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2022 r. – XXX/Helvetia schweizerische Lebensversicherungs-AG

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Erfurt (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2022 r. – XXX/Helvetia schweizerische Lebensversicherungs-AG
      (Sprawa C-41/22)
      (2022/C 198/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Erfurt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: XXX

         Strona pozwana: Helvetia schweizerische Lebensversicherungs-AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności art. 15 ust. 1 dyrektywy 90/619/EWG (1), art. 31 dyrektywy 92/96/EWG (2) oraz art. 35 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE (3) w związku z art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie przepisom krajowym lub orzecznictwu, zgodnie z którym to na ubezpieczającym, po skorzystaniu przezeń z prawa do odstąpienia od umowy, spoczywa ciężar podniesienia okoliczności faktycznych i ciężar dowodu dla celu obliczenia pożytków uzyskanych przez samego ubezpieczyciela? Czy zgodnie z prawem Unii, a w szczególności z zasadą skuteczności, istnieje w przypadku zgodności z prawem takiego rozkładu ciężaru podniesienia okoliczności faktycznych i ciężaru dowodu wymóg, aby ubezpieczającemu w zamian przysługiwały w stosunku do ubezpieczyciela roszczenia o udzielenie informacji lub inne ułatwienia w dochodzeniu jego praw?

                  2)

                  Czy zabronione jest powoływanie się przez ubezpieczyciela – który nie poinformował ubezpieczającego o przysługującym mu prawie do odstąpienia od umowy lub też przekazał mu błędne w tym zakresie informacje – przeciwko wynikającym z tego praw ubezpieczającego, takim jak w szczególności prawo odstąpienia od umowy, na przedawnienie, nadużycie prawa lub upływ czasu?

                  3)

                  Czy zabronione jest powoływanie się przez ubezpieczyciela – który nie przekazał ubezpieczonemu żadnych informacji konsumenckich lub też przekazał mu w tym zakresie informacje, które były błędne lub niepełne – przeciwko wynikającym z tego praw ubezpieczającego, takim jak w szczególności prawo odstąpienia od umowy, na przedawnienie, nadużycie prawa lub upływ czasu?

         (1)  Dyrektywa Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, ustanawiająca przepisy ułatwiające skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług i zmieniająca dyrektywę 79/267/EWG (Dz.U. 1990, L 330, s. 50).

         (2)  Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących sie do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa dotyczaca ubezpieczeń na życie (Dz.U. 1992, L 360, s. 1).

         (3)  Dyrektywa 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotycząca ubezpieczeń na życie (Dz.U. 2002, L 345, s. 1).


title: Sprawa C-726/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – CT, Ferme de la Sarte SPRL/Région wallonne [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rolna (WPR) – Finansowanie przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 – Artykuł 17 ust. 1 lit. b) – Pomoc inwestycyjna dotycząca przetwórstwa, wprowadzania do obrotu lub rozwoju produktów rolnych objętych załącznikiem I do traktatu FUE – Pojęcie „produktów rolnych” – Pojęcia „drzew żywych i pozostałych roślin; bulw, korzeni i podobnych” oraz „kwiatów ciętych i liści ozdobnych” – Darnina w zwojach do krycia zielonych dachów]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/10

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – CT, Ferme de la Sarte SPRL/Région wallonne
      (Sprawa C-726/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna (WPR) - Finansowanie przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 - Artykuł 17 ust. 1 lit. b) - Pomoc inwestycyjna dotycząca przetwórstwa, wprowadzania do obrotu lub rozwoju produktów rolnych objętych załącznikiem I do traktatu FUE - Pojęcie „produktów rolnych” - Pojęcia „drzew żywych i pozostałych roślin; bulw, korzeni i podobnych” oraz „kwiatów ciętych i liści ozdobnych” - Darnina w zwojach do krycia zielonych dachów)
      (2022/C 198/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CT, Ferme de la Sarte SPRL

         Strona pozwana: Région wallonne

         Sentencja

      Artykuł 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim pojęcie „produktów rolnych objętych załącznikiem I do traktatu [FUE]” obejmuje rośliny wykorzystywane do krycia zielonych dachów, takie jak darnina w zwojach, w związku z czym dotyczące ich inwestycje materialne mogą korzystać z pomocy w ramach środka wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, o którym mowa w tym przepisie.

         (1)  Dz.U. C 79 z 8.3.2021.


title: Sprawa T-153/22: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2022 r. – Volkswagen/EUIPO – XTG (XTG)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/60

      Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2022 r. – Volkswagen/EUIPO – XTG (XTG)
      (Sprawa T-153/22)
      (2022/C 198/86)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Machei i G. Orsoni)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: XTG S.A. (Wrocław, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „XTG” – zgłoszenie nr 18 120 223

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie R 1387/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz, w stosownym przypadku, interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-114/21: Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2022 r. – Growth Finance Plus/EUIPO (doglover) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/48

      Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2022 r. – Growth Finance Plus/EUIPO (doglover)
      (Sprawa T-114/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 198/70)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Growth Finance Plus AG (Gommiswald, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat H. Twelmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2020 r. r. (sprawa R 720/2020-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego doglover jako unijnego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa C-43/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 18 stycznia 2022 r. – Prokurator Generalny

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 18 stycznia 2022 r. – Prokurator Generalny
      (Sprawa C-43/22)
      (2022/C 198/32)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prokurator Generalny

         Pozostali uczestnicy postępowania: D. J., D[X]. J., Ł. J. i S. J., Wojewódzkie Pogotowie Ratunkowe w K.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi i art. 5 ust. 1-3 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 i 51 ust. 1 Karty Praw Podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi minister sprawiedliwości państwa członkowskiego może, na podstawie kryteriów, które nie zostały podane do publicznej wiadomości, z jednej strony delegować sędziego do sądu cywilnego wyższej instancji, właściwego do rozpoznawania spraw z zakresu prawa Unii, na czas określony albo na czas nieokreślony, zaś z drugiej strony w każdym czasie, na podstawie decyzji, która nie zawiera uzasadnienia, odwołać sędziego z tego delegowania?

                  2)

                  W wypadku odpowiedzi pozytywnej na pytanie pierwsze: czy art. 19 ust. 1 akapit drugi i art. 5 ust. 1-3 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 i 51 ust. 1 Karty Praw Podstawowych należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpoznający środek odwoławczy od orzeczenia sądu, w którego składzie bierze udział sędzia delegowany w taki sposób, jak opisany w pytaniu pierwszym, ma obowiązek z urzędu zbadać, czy sąd taki jest sądem niezawisłym i bezstronnym również w wypadku, gdy rozpoznawana sprawa nie jest sprawą z zakresu prawa Unii?

                  3)

                  W wypadku odpowiedzi pozytywnej na pytanie drugie: czy art. 19 ust. 1 akapit drugi i art. 5 ust. 1-3 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 i 51 ust. 1 Karty Praw Podstawowych należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na sąd państwa członkowskiego obowiązek uchylenia prawomocnego orzeczenia sądu w każdym przypadku stwierdzenia, że w rozpoznaniu sprawy uczestniczył taki sędzia delegowany, a sąd z jego udziałem nie był niezawisły i bezstronny, za pomocą środka prawnego służącego wzruszaniu prawomocnych orzeczeń, takiego jak skarga nadzwyczajna, czy też skutki takiego naruszenia należą do zakresu autonomii proceduralnej państwa członkowskiego?


title: Sprawa C-125/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Irlandia [Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Współpraca sądowa w sprawach karnych – Wzajemne uznawanie wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej – Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW – Brak przyjęcia środków niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej – Brak powiadomienia Komisji Europejskiej]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/11

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Irlandia
      (Sprawa C-125/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Wzajemne uznawanie wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej - Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW - Brak przyjęcia środków niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej - Brak powiadomienia Komisji Europejskiej)
      (2022/C 198/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Tomkin i S. Grünheid, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: M. Browne, M. Lane i J. Quaney, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray, SC)

         Sentencja

                  1)

                  Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności –w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej i nie przekazując Komisji Europejskiej treści tych przepisów, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 29 ust. 1 i 2 tej decyzji ramowej.

                  2)

                  Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 148 z 26.4.2021.


title: Sprawa C-47/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 21 stycznia 2022 r. – Apotheke B./Bundesamt für Sicherheit im Gesundheitswesen (BASG)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 21 stycznia 2022 r. – Apotheke B./Bundesamt für Sicherheit im Gesundheitswesen (BASG)
      (Sprawa C-47/22)
      (2022/C 198/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Apotheke B.

         Druga strona postępowania: Bundesamt für Sicherheit im Gesundheitswesen (BASG)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              a)

                              Czy art. 80 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2001/83 (1) należy interpretować w ten sposób, że wynikający z tego przepisu wymóg jest spełniony nawet wtedy, gdy – tak jak ma to miejsce w postępowaniu głównym – posiadacz pozwolenia na dystrybucję otrzymuje produkty lecznicze od innych podmiotów, które na mocy przepisów krajowych są również upoważnione lub uprawnione do dostarczania produktów leczniczych dla ludności, same jednak nie są posiadaczami takiego pozwolenia lub są zwolnione od obowiązku uzyskiwania takiego pozwolenia na mocy art. 77 ust. 3 tej dyrektywy, a produkty lecznicze otrzymywane są jedynie na niewielką skalę?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1. a), czy dla celów spełnienia wymogu przewidzianego w art. 80 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2001/83 ma znaczenie, czy dostawa produktów leczniczych otrzymywanych w sposób, taki jak opisany w postępowaniu głównym i w pytaniu 1. a), następuje wyłącznie do podmiotów upoważnionych lub uprawnionych do dostarczania produktów leczniczych dla ludności, czy też do takich, które same są posiadaczami pozwolenia na dystrybucję?

                  2)

                              a)

                              Czy art. 79 lit. b) oraz art. 80 lit. g) w związku z pkt 2.2 wytycznych w sprawie dobrej praktyki dystrybucyjnej należy interpretować w ten sposób, że wymogi dotyczące personelu są spełnione również wtedy, gdy – tak jak ma to miejsce w postępowaniu głównym – osoba odpowiedzialna jest (fizycznie) nieobecna w zakładzie przez okres czterech godzin, jednak w tym czasie jest osiągalna telefonicznie?

                              b)

                              Czy dyrektywę 2001/83, a w szczególności jej art. 79 i 80 lit. g) w związku z pkt 2.3 ust. 1 wytycznych w sprawie dobrej praktyki dystrybucyjnej, należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w tych przepisach, względnie wytycznych, wymogi dotyczące personelu są spełnione wtedy, gdy – tak jak ma to miejsce w postępowaniu głównym – w przypadku nieobecności osoby odpowiedzialnej, tak jak przedstawiono to w pytaniu 2. a), obecni w zakładzie pracownicy, w szczególności podczas kontroli przeprowadzonej przez właściwy organ państwa członkowskiego, nie są w stanie sami udzielić informacji na temat pisemnych procedur dotyczących dziedzin podlegających ich kompetencji?

                              c)

                              Czy dyrektywę 2001/83, a w szczególności jej art. 79 i 80 lit. g) w związku z pkt 2.3 ust. 1 wytycznych w sprawie dobrej praktyki dystrybucyjnej, należy interpretować w ten sposób, że przy ocenie, czy na wszystkich szczeblach hurtowej dystrybucji dostępna jest odpowiednia liczba kompetentnych pracowników, należy uwzględnić również – tak jak ma to miejsce w postępowaniu głównym – działania zlecane podmiotom zewnętrznym (względnie działania wykonywane przez osoby trzecie na zlecenie) i czy wspomniana dyrektywa stoi na przeszkodzie opinii biegłego w celu dokonania tej oceny czy wręcz wymaga uzyskania takiej opinii?

                  3)

                  Czy dyrektywę 2001/83, a w szczególności jej art. 77 ust. 6 i art. 79, należy interpretować w ten sposób, że pozwolenie na prowadzenie działalności hurtownika produktów leczniczych należy cofnąć również w przypadku stwierdzenia niespełnienia wymogu przewidzianego w art. 80 tej dyrektywy, takiego jak w postępowaniu głównym w przypadku otrzymania produktów leczniczych z naruszeniem art. 80 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, jeśli jednak wymóg ten jest następnie ponownie spełniony, a w każdym razie w chwili wydania decyzji przez właściwy organ państwa członkowskiego, względnie sąd, przed którym wytoczono powództwo? Jeśli nie: Jakie inne wymogi prawa Unii obowiązują w odniesieniu do tej oceny, a w szczególności, kiedy pozwolenie należy (jedynie) zawiesić zamiast cofnąć?

         (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311 s. 6) w wersji wynikającej z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1043 z dnia 15 lipca 2020 r. (Dz.U. 2020, L 231, s. 12).


title: Sprawa C-126/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Irlandia [Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Współpraca sądowa w sprawach karnych – Wzajemne uznawanie decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania – Decyzja ramowa 2009/829/WSiSW – Brak przyjęcia środków niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej – Brak powiadomienia Komisji Europejskiej]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/11

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Irlandia
      (Sprawa C-126/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Wzajemne uznawanie decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania - Decyzja ramowa 2009/829/WSiSW - Brak przyjęcia środków niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej - Brak powiadomienia Komisji Europejskiej)
      (2022/C 198/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Tomkin i S. Grünheid, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: M. Browne, M. Lane i J. Quaney, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray, SC)

         Sentencja

                  1)

                  Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej Rady 2009/829/WSiSW z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zasady wzajemnego uznawania do decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania i nie przekazując Komisji Europejskiej treści tych przepisów, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 27 tej decyzji ramowej.

                  2)

                  Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 148 z 26.4.2021.


title: Sprawa T-115/21: Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2022 r. – Growth Finance Plus/EUIPO (catlover) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/49

      Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2022 r. – Growth Finance Plus/EUIPO (catlover)
      (Sprawa T-115/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 198/71)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Growth Finance Plus AG (Gommiswald, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat H. Twelmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2020 r. r. (sprawa R 717/2020-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego catlover jako unijnego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa T-154/22: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2022 r. – Volkswagen/EUIPO – XTG (XTG)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/61

      Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2022 r. – Volkswagen/EUIPO – XTG (XTG)
      (Sprawa T-154/22)
      (2022/C 198/87)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Machei i G. Orsoni)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: XTG S.A. (Wrocław, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „XTG” – zgłoszenie nr 18 120 217

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie R 1385/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz, w stosownym przypadku, interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-130/21 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2022 r. – Lukáš Wagenknecht/Komisja Europejska [Odwołanie – Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Zwalczanie nadużyć finansowych – Wieloletnie ramy finansowe – Domniemany konflikt interesów po stronie premiera Republiki Czeskiej – Wniosek o uniemożliwienie mu spotkania z kolegium komisarzy europejskich – Wniosek o zaprzestanie płatności bezpośrednich z budżetu Unii na rzecz określonych grup rolno-spożywczych – Skarga na bezczynność – Niepodjęcie działań zarzucane Komisji Europejskiej – Skład Sądu Unii Europejskiej – Domniemany brak bezstronności – Niedopuszczalność skargi – Zajęcie stanowiska – Legitymacja procesowa czynna – Interes prawny]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/12

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2022 r. – Lukáš Wagenknecht/Komisja Europejska
      (Sprawa C-130/21 P) (1)

      (Odwołanie - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Zwalczanie nadużyć finansowych - Wieloletnie ramy finansowe - Domniemany konflikt interesów po stronie premiera Republiki Czeskiej - Wniosek o uniemożliwienie mu spotkania z kolegium komisarzy europejskich - Wniosek o zaprzestanie płatności bezpośrednich z budżetu Unii na rzecz określonych grup rolno-spożywczych - Skarga na bezczynność - Niepodjęcie działań zarzucane Komisji Europejskiej - Skład Sądu Unii Europejskiej - Domniemany brak bezstronności - Niedopuszczalność skargi - Zajęcie stanowiska - Legitymacja procesowa czynna - Interes prawny)
      (2022/C 198/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Lukáš Wagenknecht (przedstawiciel: A. Koller, advokátka)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i M. Salyková, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Lukaš Wagenknecht pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.


title: Sprawa T-155/22: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2022 r. – Korporaciya „Masternet”/EUIPO – Stayer Ibérica (STAYER)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/61

      Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2022 r. – Korporaciya „Masternet”/EUIPO – Stayer Ibérica (STAYER)
      (Sprawa T-155/22)
      (2022/C 198/88)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZAO Korporaciya „Masternet” (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat N. Bürglen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Stayer Ibérica, SA (Pinto, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „STAYER” – unijny znak towarowy nr 9 498 015

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie R 931/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.