title: Sprawa C-135/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Janko Rottmann przeciwko Freistaat Bayern (Obywatelstwo Unii — Artykuł 17 WE — Obywatelstwo państwa członkowskiego nabyte przez urodzenie — Obywatelstwo innego państwa członkowskiego nabyte przez nadanie — Utrata obywatelstwa państwa pochodzenia z uwagi na nadanie nowego obywatelstwa — Utrata ze skutkiem wstecznym obywatelstwa nabytego przez nadanie z uwagi na dopuszczenie się podstępnych zabiegów przy jego nabywaniu — Bezpaństwowość skutkująca utratą statusu obywatela Unii)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Janko Rottmann przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-135/08) (1)

   (Obywatelstwo Unii - Artykuł 17 WE - Obywatelstwo państwa członkowskiego nabyte przez urodzenie - Obywatelstwo innego państwa członkowskiego nabyte przez nadanie - Utrata obywatelstwa państwa pochodzenia z uwagi na nadanie nowego obywatelstwa - Utrata ze skutkiem wstecznym obywatelstwa nabytego przez nadanie z uwagi na dopuszczenie się podstępnych zabiegów przy jego nabywaniu - Bezpaństwowość skutkująca utratą statusu obywatela Unii)
   2010/C 113/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Janko Rottmann

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 17 traktatu WE — Nabycie obywatelstwa państwa członkowskiego powodujące ostateczną utratę obywatelstwa państwa pochodzenia — Utrata ze skutkiem wstecznym nowego obywatelstwa z uwagi na podstępne zabiegi towarzyszące jego nabywaniu — Bezpaństwowość zainteresowanego skutkująca utratą obywatelstwa Unii

      Sentencja

   Prawo Unii, a konkretnie art. 17 WE, nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie cofnęło obywatelowi Unii Europejskiej nabyte przez nadanie obywatelstwo tego państwa, jeżeli zostało ono uzyskane na skutek podstępu, pod warunkiem że taka decyzja o cofnięciu obywatelstwa została wydana z poszanowaniem zasady proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa C-433/09: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-433/09)
   2010/C 24/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Triantafyllou, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi o

               —

               stwierdzenie, że włączając podatek od unormowanego zużycia paliwa do podstawy opodatkowania podatkiem VAT pobieranym w Austrii przy dostawie pojazdu mechanicznego, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 78 i art. 79 dyrektywy 2006/112/WE (1) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja kwestionuje włączenie podatku od unormowanego zużycia paliwa (Normverbrauchsabgabe) do podstawy opodatkowania podatkiem VAT pobieranym w Republice Austrii przy dostawie pojazdu mechanicznego.
   Zdaniem Komisji, podatek od unormowanego zużycia paliwa stanowi w zasadzie jednorazowy podatek od rejestracji, ponieważ jego podstawowym kryterium jest rejestracja pojazdu mechanicznego w Republice Austrii. Z tego względu orzecznictwo Trybunału w sprawie C-98/05 (2), wedle którego tego rodzaju podatek nie powinien być włączony do podstawy opodatkowania podatkiem VAT ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej; Dz.U. L 347, s. 1

      (2)  Wyrok z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie C-98/05 De Danske Bilimportører, Rec. s. I-4945.


title: Sprawa C-606/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Grattan plc przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/34

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Grattan plc przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-606/11) (1)

   2013/C 9/58
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa T-530/08: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Diputación Foral de Guipúzcoa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/47

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Diputación Foral de Guipúzcoa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-530/08)
   (2009/C 32/91)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (przedstawiciele: Ignacio Sáenz-Cortabarría Fernández i Marta Morales Isasi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pisma wydanego przez Dyrekcję Generalną ds. Konkurencji Komisji Europejskiej nr D/53778 [COMP/H4/NM/ed D(2008) 247] z dnia 2 października 2008 r. w zakresie, w jakim Komisja nakłada w nim obowiązek zastosowania składanej stopy procentowej przy odzyskiwaniu odsetek, o których mowa w decyzjach 2002/894/WE i 2002/540/WE z dnia 11 lipca 2001 r. (sprawa 2007/2215), a także

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak te podniesione w sprawie T-529/08 Diputación Foral de Álava przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-524/13: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Euromed przeciwko OHIM — DC Druck-Chemie (EUROSIL)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/21

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Euromed przeciwko OHIM — DC Druck-Chemie (EUROSIL)
   (Sprawa T-524/13)
   2013/C 352/40
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Euromed, SA (Mollet del Vallès, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes Coca)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: DC Druck-Chemie GmbH (Ammerbuch-Altingen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie R 1829/2012-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: DC Druck-Chemie GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „EUROSIL” dla pewnych towarów z klasy 1 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 540 049

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „EUROSIL-85” dla towarów z klasy 5 — wspólnotowy znak towarowy nr 6 140 099; słowny znak towarowy „EUROSIL-85” dla towarów z klasy 5 — hiszpański znak towarowy nr 2 785 209

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-218/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 lutego 2012 r. — Dagher przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej — Skreślenie z wykazu osób i podmiotów — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Umorzenie postępowania)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/12

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 lutego 2012 r. — Dagher przeciwko Radzie
   (Sprawa T-218/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej - Skreślenie z wykazu osób i podmiotów - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Umorzenie postępowania)
   2012/C 109/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Habib Roland Dagher (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciele: adwokaci J.Y. Dupeux i F. Dressen)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek o nakazanie Radzie i Republice Włoskiej wydania skarżącemu wizy, po drugie, wniosek o zawieszenie wykonania rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 85/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U L 28, s. 32) i decyzji Rady 2011/71/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 28, s. 60), a po trzecie, żądanie naprawienia szkody, jaką miał ponieść skarżący.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Sprawa T-434/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Arbuzov przeciwko Radzie

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/42

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Arbuzov przeciwko Radzie
   (Sprawa T-434/14)
   2014/C 282/56
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Sergej Arbuzov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: M. Machytková i P. Radošovský, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26) i decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 111, s. 91) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego; oraz

               —

               obciążenie Rady jej własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności, prawa do rzetelnego procesu oraz prawa do obrony

                           —

                           W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi między innymi, że na mocy decyzji wykonującej Rady 2014/216/WPZiB jego nazwisko zostało umieszczone w wykazie zawartym w załączniku do decyzji Rady 2014/119/WPZiB zanim wszczęto śledztwo w sprawie zarzucanej mu działalności przestępczej na Ukrainie.

                           —

                           Skarżący następnie stwierdza, że naruszono przysługujące mu prawo do rzetelnego procesu ze względu na naruszenie prawnej zasady domniemania niewinności. Ponadto skarżący podnosi, że Rada nie poinformowała go o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie ani o powodach przyjęcia wobec niego środków ograniczających. Nie umożliwiła mu też zapoznania się z tymi faktami w rozsądnym terminie po przyjęciu wspomnianych środków. Wreszcie, skarżący twierdzi, że nie mógł skutecznie przedstawić swego stanowiska na temat zaskarżonej decyzji, ani skorzystać z prawa do obrony bezpośrednio po jej wydaniu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy przez Radę

                           —

                           Skarżący powołuje się na braki formalne przyjętego przez Radę zaskarżonego środka. Zdaniem skarżącego sformułowane w kategoriach prawa karnego uzasadnienie przyjęcia środków jest niewystarczające i wyraźnie nie zawiera rzeczywistych powodów politycznych – podanych jedynie w preambule do środków w sposób ogólny – ani powodów dotyczących zarzucanego naruszenia praw człowieka. Skarżący następnie podnosi, że Rada nadużyła władzy, ponieważ oficjalnie podane uzasadnienie przyjęcia środków nie jest objęte zakresem, w którym Rada jest uprawniona do przyjmowania takich środków.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa własności

                           —

                           Skarżący twierdzi w tym zakresie, że sankcja jest nieproporcjonalna i prowadzi do naruszenia gwarancji ustanowionych przez prawo międzynarodowe w zakresie ochrony prawa własności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do integralności osoby oraz do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, a także naruszenia zasady niedyskryminacji

                           —

                           W tym zakresie skarżący podnosi, że przyjęty środek stanowi akt naruszający prawo do integralności osoby oraz jego sferę rodzinną i prywatną.

                           —

                           Według skarżącego doszło do naruszenia jego reputacji i godności w wyniku tego, że w podważonej decyzji i w decyzji wykonującej został on de facto oskarżony przez Radę o przesyłanie ukraińskich środków publicznych zagranicę oraz o naruszenie praw człowieka, chociaż żadne z tych przestępstw nigdy nie zostało skarżącemu udowodnione, a w momencie umieszczenia jego nazwiska w wykazie nie było nawet prowadzone przeciwko niemu żadne śledztwo w sprawie popełnienia takich przestępstw.

                           —

                           Ponadto skarżący twierdzi, że przyjęty przez Radę środek jest dyskryminujący, ponieważ nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie bez żadnego rzeczywistego powodu, natomiast wykaz nie zawiera nazwisk osób, które powinny być w nim umieszczone ze względu na ich działalność przeciwko interesom państwa ukraińskiego.


title: Sprawa T-615/14: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Fútbol Club Barcelona przeciwko OHIM (przedstawienie escudo)

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/22

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Fútbol Club Barcelona przeciwko OHIM (przedstawienie escudo)
   (Sprawa T-615/14)
   2014/C 372/28
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fútbol Club Barcelona (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 maja 2014 r. oraz decyzji eksperta z dnia 23 maja 2013 r. zgodnie z art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 z powodu naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) oraz ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 poprzez (i) stwierdzenie istnienia charakteru odróżniającego graficznego znaku towarowego zgłoszonego pod nr 11 764 354 i w związku z tym niemożności stosowania bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji z art. art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009; (ii) opublikowanie zgłoszenia znaku towarowego, tak aby po dopełnieniu pozostałych formalności możliwe było zarejestrowanie znaku towarowego.

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania zgodnie z art. 87 § 2 rozporządzenia nr 207/2009.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający escudo dla towarów i usług z klas 16, 25 i 41 – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 11 764 354

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-347/14: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2016 r. – Janukowycz/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Ujęcie nazwiska skarżącego — Dostosowanie żądań — Śmierć skarżącego — Niedopuszczalność — Dowód zasadności umieszczenia w wykazie — Skarga oczywiście zasadna)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/44

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2016 r. – Janukowycz/Rada
   (Sprawa T-347/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ujęcie nazwiska skarżącego - Dostosowanie żądań - Śmierć skarżącego - Niedopuszczalność - Dowód zasadności umieszczenia w wykazie - Skarga oczywiście zasadna))
   (2016/C 335/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Olga Stanisławiwna Janukowycz, jako spadkobierczyni Wiktora Wiktorowycza Janukowycza (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo E. Finnegan i J.-P. Hix, następnie J.-P. Hix i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bartelt i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26 i sprostowania: Dz.U. 2014, L 70, s. 35; Dz.U. 2014, L 350, s. 15), zmienionej decyzją wykonawczą Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującą decyzję 2014/119 (Dz.U. 2014, L 111, s. 91 i sprostowanie: Dz.U. 2014, L 350, s. 16) i rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 1 i sprostowania: Dz.U. 2014, L 70, s. 36; Dz.U. L 350, s. 15), zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującego rozporządzenie nr 208/2014 (Dz.U. 2014, L 111, s. 33 i sprostowanie: Dz.U. 2014, L 350, s. 16) oraz, po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119 (Dz.U. 2015, L 24, s. 16) i rozporządzenia Rady (UE) 2015/138 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającego rozporządzenie nr 208/2014 (Dz.U. L 24, s. 1), a także decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119 (Dz.U. 2015, L 62, s. 25) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 62, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą W. Wiktorowycza Janukowycza.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność, w ich wersjach pierwotnych, decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim akty te dotyczą Wiktora Wiktorowycza Janukowycza.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Olgę Stanisławiwną Janukowycz, jako spadkobierczynię W. Wiktorowycza Janukowycza, w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w skardze.

               4)

               Olga Stanisławiwna Janukowycz zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Radę w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w piśmie dostosowującym żądania.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-507/15: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2015 – Polska przeciwko Komisji

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/44

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2015 – Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-507/15)
   (2015/C 354/54)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. (notyfikowanej jako dokument nr C(2015)4076) wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz. UE L 182, s. 39), w części wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej kwoty 1 42  446,05 EUR oraz 5 5 3 75  053,74 EUR, wydatkowane przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 (1) oraz naruszenia zasady pewności prawa i zasady uzasadnionych oczekiwań poprzez zastosowanie korekty finansowej w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i błędną wykładnię prawa, pomimo że wydatki zostały dokonane przez władze polskie zgodnie z przepisami unijnymi.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 poprzez zastosowanie korekty ryczałtowej w wysokości rażąco nadmiernej w stosunku do ryzyka ewentualnej straty finansowej dla budżetu Unii.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549).


title: Sprawa C-199/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Rita Hoffmeyer i Rudolf Meyer/TUIfly GmbH.

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Rita Hoffmeyer i Rudolf Meyer/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-199/17)
   (2017/C 221/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rita Hoffmeyer, Rudolf Meyer

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa C-137/14: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/16

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-137/14)
   2014/C 159/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (1) (zwanej dalej „dyrektywą 2011/92”) oraz art. 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (2) (zwanej dalej „dyrektywą 2010/75”), w ten sposób, że

               —

               uznała, iż przepisy dyrektywy 2011/92 zasadniczo nie przyznają żadnych praw podmiotowych, przez co w znacznej mierze wyłączyła ich dochodzenie na drodze sądowej przez jednostki [§ 113 ust. 1 Vervaltungsgerichtsordnung (ustawy o ustroju sądów administracyjnych)];

               —

               ograniczyła możliwość stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na uchybienia proceduralne do wypadków całkowitego braku wymaganej oceny oddziaływania na środowisko lub braku wymaganej oceny wstępnej [§ 4 ust.1 Umwelt-Rechtsbehelfsgesetz (ustawy o środkach zaskarżenia w dziedzinie środowiska, zwanej dalej „UmwRG”)] oraz do wypadku, w którym strona skarżąca udowodni, że dane uchybienie proceduralne miało wpływ rozstrzygniecie zawarte w decyzji [§ 46 Verwaltungsverfahrengesetz (ustawy o postępowaniu administracyjnym, zwanej dalej „VwVfG”)] i że sytuacja prawna strony skarżącej uległa zmianie;

               —

               ograniczyła czynną legitymację procesową i zakres kontroli sądowej do zarzutów, które zostały podniesione w terminie przewidzianym na zgłaszanie zarzutów w postępowaniu administracyjnym, które doprowadziło do wydania decyzji (§ 2 ust. 3 UmwRG i § 73 ust. 6 VwVfG), oraz

               —

               w odniesieniu do postępowań wszczętych po dniu 25 czerwca 2005 r. i zakończonych przed dniem 12 maja 2011 r. ograniczyła czynną legitymację procesową organizacji ochrony środowiska do przepisów, które przyznają prawa jednostkom (§ 2 ust. 1 w związku z § 5 ust. 1 UmwRG);

               —

               w odniesieniu do postępowań wszczętych po dniu 25 czerwca 2005 r. i zakończonych przed dniem 12 maja 2011 r. ograniczyła zakres kontroli sądowej środków zaskarżenia wnoszonych przez organizacje ochrony środowiska do przepisów, które przyznają prawa jednostkom (§ 2 ust. 1 w dawnym brzmieniu w związku z § 5 ust. 1 UmwRG);

               —

               generalnie wyłączyła wszelkie postępowania administracyjne wszczęte przed dniem 25 czerwca 2005 r. z zakresu zastosowania UmwRG (§ 5 ust.1 UmwRG).

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca podniosła zasadniczo następujące zarzuty:
   Strona pozwana naruszyła obowiązek lojalnej współpracy zarówno pod względem temporalnym, jak i co do istoty. Podjęcie próby wyciągnięcia wniosków z wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie C-115/09 (3) zajęło jej bowiem ponad 18 miesięcy. W odniesieniu do istoty przepisy przyjęte przez stronę pozwaną są niewystarczające oraz stoją w sprzeczności z przytoczonym wyżej orzeczeniem, a także z wyrokiem Trybunału w sprawie Altrip (4).
   W odniesieniu do ochrony sądowej przyznanej jednostkom Republika Federalna Niemiec w dalszym ciągu ogranicza wszelką kontrolę sądową do zgodności z przepisami przyznającymi prawa podmiotowe w rozumieniu tzw. „Schutznormtheorie” (teorii przepisu ochronnego). Dalsze ograniczenia dotyczą zarówno ochrony prawnej jednostek, jak i organizacji. I tak w UmwRG przewidziano możliwość stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu pozwolenia jedynie w wypadku, gdy ocena oddziaływania na środowisko nie została przeprowadzona, ale nie w wypadku, gdy ocena ta została przeprowadzona w nieprawidłowy sposób.
   Ponadto w Niemczech przewidziano możliwość stwierdzenia nieważności wydanej z naruszeniem przepisów proceduralnych decyzji w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko, która to decyzja została zaskarżona przez jednostki, jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże konkretnie, że bez owego naruszenia przepisów proceduralnych treść tej decyzji byłaby inna i gdy naruszenie przepisów proceduralnych ma istotny wpływ na materialnoprawną sytuację strony skarżącej.
   Co więcej, w postępowaniach sądowych wykluczone jest podnoszenie przez organizacje zarzutów, które nie zostały podniesione już w postępowaniu administracyjnym. Wreszcie UmwRG w nowym brzmieniu oraz odnośne orzecznictwo sądów niemieckich nie spełniają, w odniesieniu do kluczowych kwestii, wymogów dyrektywy 2011/92, które zostały doprecyzowane w wyrokach Trybunału w sprawach Trianel i Altrip.
   Ponadto z temporalnego zakresu zastosowania UmwRG wykluczono postępowania, które zostały wszczęte przed wejściem w życie tej dyrektywy.
   Te istotne ograniczenia generalnie stoją w sprzeczności z celem dyrektywy 2011/92, jakim jest zapewnienie szerokiej ochrony sądowej zgodnie z art. 9 ust. 2 i 3 konwencji z Aarhus.

      (1)  Dz.U. 2012, L 26, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 334, s. 17.

      (3)  Wyrok BUND, C-115/09, EU:C:2011:289.

      (4)  Wyrok Altrip, C-72/12, EU:C:2013:712.


title: Sprawa T-464/14 P: Postanowienie Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Nieminen/Rada [Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowania w sprawie awansu (2010 i 2011) — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 12 — Prawo do rzetelnego procesu — Prawo do obrony — Zakres kontroli sądowej w pierwszej instancji — Oczywisty błąd w ocenie — Brak naruszenia prawa i przeinaczenia — Odwołanie oczywiście pozbawione podstawy prawnej]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/58

         Postanowienie Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Nieminen/Rada
   (Sprawa T-464/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowania w sprawie awansu (2010 i 2011) - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 12 - Prawo do rzetelnego procesu - Prawo do obrony - Zakres kontroli sądowej w pierwszej instancji - Oczywisty błąd w ocenie - Brak naruszenia prawa i przeinaczenia - Odwołanie oczywiście pozbawione podstawy prawnej])
   (2015/C 389/66)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Risto Nieminen (Kraainem, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. de Abreu Caldas, D. de Abreu Caldas i J.N. Louis, następnie J.N. Louis)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i E. Rebasti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r., Nieminen/Rada (F-81/12, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:50)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Risto Nieminen zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa T-269/17: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Clean Sky 2 Joint Undertaking/Revoind Industriale

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/32

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Clean Sky 2 Joint Undertaking/Revoind Industriale
   (Sprawa T-269/17)
   (2017/C 231/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Clean Sky 2 Joint Undertaking (CSJU) (przedstawiciele: B. Mastantuono, pełnomocnik oraz adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Revoind Industriale Srl (Oricola, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz CSJU kwoty 433 485,93 EUR tytułem umowy o udzielenie dotacji dla partnerów nr 325954 „ESICAPIA-Experimental Subsonic Investigation of a Complete Aircraft Propulsion system Installation and Architecture power plant optimization” oraz kwoty 2 244,63 EUR tytułem odsetek za zwłokę obliczonych według stopy 3,5 % należnych za okres od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia 1 kwietnia 2017 r.;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty kwoty 41,57 EUR dziennie tytułem odsetek licząc od dnia 2 kwietnia 2017 r. do dnia całkowitej spłaty wierzytelności oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wywiązała się ze swych zobowiązań umownych, nie realizując projektu ESICAPIA oraz nie przedstawiając CSJU stosownych sprawozdań i wyników wymaganych na podstawie art. II.2 załącznika II do umowy o udzielenie dotacji.
   Ponadto strona pozwana nie wykonała prac, których zakres został określony w załączniku I, skutkiem czego uchybiła swym zobowiązaniom wynikającym z art. II.3 lit. a), e) i h) załącznika II do umowy o udzielenie dotacji.
   W związku z powyższym strona skarżąca rozwiązała umowę o udzielenie dotacji na podstawie art II.38 załącznika II do tej umowy i wystosowała notę obciążeniową dotyczącą zaliczki w wysokości 433 485,93 EUR wcześniej wypłaconej przez koordynatora projektu stronie pozwanej na podstawie postanowień umowy o udzielenie dotacji. W konsekwencji wypłacona zaliczka, pozostaje własnością strony skarżącej do dnia całkowitej spłaty wierzytelności.
   Zdarzenia powodujące powstanie zobowiązania po stornie Revoind Industriale S.r.l. jako beneficjenta umowy o udzielenie dotacji, są w znacznej mierze bezsporne w niniejszej sprawie, gdyż zarzuty strony pozwanej mają charakter ogólny, niepełny i nie zostały poparte dowodami, w związku z czym są całkowicie bezzasadne.
   W konsekwencji strona skarżąca ma prawo domagać się zwrotu i wypłaty kwot uiszczonych na rzecz strony pozwanej tytułem zaliczki, powiększonych o odsetki za zwłokę.


title: Sprawa C-352/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln — Niemcy) — Brigitte Bosmann przeciwko Bundesagentur für Arbeit — Familienkassse Aachen (Zabezpieczenie społeczne — Świadczenia rodzinne — Zawieszenie prawa do świadczeń — Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 10 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 — Obowiązujące przepisy prawne — Przyznanie świadczeń w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, które nie jest państwem właściwym)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln — Niemcy) — Brigitte Bosmann przeciwko Bundesagentur für Arbeit — Familienkassse Aachen
   (Sprawa C-352/06) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Świadczenia rodzinne - Zawieszenie prawa do świadczeń - Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 10 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 - Obowiązujące przepisy prawne - Przyznanie świadczeń w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, które nie jest państwem właściwym)
   (2008/C 171/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Köln
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Brigitte Bosmann

      Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit — Familienkassse Aachen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Köln — Wykładnia art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) — Wykładnia art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 74, str. 1) — Wykładnia art. 39 WE — Wykładnia zasad ogólnych — Prawo do zasiłku na dzieci pozostające na utrzymaniu — Zawieszenie świadczeń wypłacanych w państwie miejsca zamieszkania — Prawo do świadczeń tego samego rodzaju w państwie miejsca zatrudnienia
   Sentencja

               1)

               Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. 1971 nie stoi na przeszkodzie temu, aby pracownik migrujący, który podlega systemowi zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, otrzymywał na podstawie ustawodawstwa krajowego państwa członkowskiego miejsca zamieszkania świadczenia rodzinne w tym państwie.

               2)

               Do sądu krajowego należy ustalenie, czy kwestia tego, że pracownik, znajdujący się w sytuacji takiej jak skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym, powraca po każdym dniu pracy do gospodarstwa domowego, znajdującego się w danym państwie członkowskim, ma znaczenie dla oceny, czy taki pracownik spełnia warunki przyznania spornego świadczenia rodzinnego w tym państwie na podstawie jego ustawodawstwa.

      (1)  Dz.U. C 281 z dnia 18.11.2006.


title: Sprawy połączone C-393/04 i C-41/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Liège, Belgia) — Air Liquide Industries Belgium SA przeciwko Ville de Seraing (C-393/04) i Province de Liège (C-41/05) (Pomoc państwa — Pojęcie — Zwolnienie od podatku gminnego i regionalnego — Skutki artykułu 88 ust. 3 WE — Opłaty o skutku równoważnym — Podatki wewnętrzne)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Liège, Belgia) — Air Liquide Industries Belgium SA przeciwko Ville de Seraing (C-393/04) i Province de Liège (C-41/05)
   (Sprawy połączone C-393/04 i C-41/05) (1)

   (Pomoc państwa - Pojęcie - Zwolnienie od podatku gminnego i regionalnego - Skutki artykułu 88 ust. 3 WE - Opłaty o skutku równoważnym - Podatki wewnętrzne)
   (2006/C 212/06)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Liège, Tribunal de première instance de Liège
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Air Liquide Industries Belgium SA

      Strona pozwana: Ville de Seraing (C-393/04) i Province de Liège (C-41/05)
   Przedmiot
   Wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Liège, Tribunal de première instance de Liège — Wykładnia art. 25, 87 i 90 WE — Pomoc państwa — Zwolnienie od podatku gminnego i regionalnego od siły napędowej wyłącznie silników stosowanych w stacjach gazu ziemnego, z wyłączeniem silników stosowanych do innych gazów technicznych
   Sentencja

               1)

               Zwolnienie od gminnego lub regionalnego podatku od siły napędowej wyłącznie silników stosowanych w stacjach gazu ziemnego, z wyłączeniem silników stosowanych do innych gazów technicznych może być zakwalifikowane jako pomoc państwa w rozumieniu art. 87 WE. Do sądów krajowych należy ocena, czy spełnione zostały przesłanki wystąpienia pomocy państwa.

               2)

               Ewentualna bezprawność zwolnienia podatkowego tego rodzaju jak zwolnienie będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, w świetle przepisów wspólnotowych z dziedziny pomocy państwa nie wpływa na zgodność z prawem samego podatku w ten sposób, że przedsiębiorstwa zobowiązane do zapłaty podatku nie mogą w celu uniknięcia jego zapłaty bądź uzyskania jego zwrotu powoływać się na przed sądem krajowym na niezgodność przyznanego zwolnienia z prawem.

               3)

               Podatek od siły napędowej, nakładany w szczególności na silniki stosowane przy dostawie gazu technicznego odbywającej się przez gazociągi wysokociśnieniowe nie stanowi opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 WE.

               4)

               Podatek od siły napędowej, nakładany w szczególności na silniki stosowane przy dostawie gazu technicznego odbywającej się przez gazociągi wysokociśnieniowe nie stanowi dyskryminującego podatku wewnętrznego w rozumieniu art. 90 WE.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004

      Dz.U. C 93 z 16.4.2005


title: Sprawa C-417/08: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/25

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-417/08)
   (2008/C 301/39)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A.A. Gilly Gilzy U. Wölker, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (1) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 143, s. 56.


title: Sprawa C-232/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 25 czerwca 2009 r. — Dita Danosa przeciwko SIA LKB Līzings

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 25 czerwca 2009 r. — Dita Danosa przeciwko SIA LKB Līzings
   (Sprawa C-232/09)
   2009/C 220/37
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts, Republika Łotewska.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dita Danosa.

      Strona pozwana: SIA LKB Līzings.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy członków organów zarządzających spółek kapitałowych należy uznać za objętych pojęciem pracownika w rozumieniu prawa wspólnotowego?

               2)

               Czy art. 10 dyrektywy 92/85/EWG (1) i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich sprzeciwiają się art. 224 ust. 4 litewskiego kodeksu handlowego, który pozwala na odwołanie członków zarządu spółek kapitałowych bez żadnych ograniczeń, w szczególności niezależnie od ciąży kobiety?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), (Dz.U. L 348, s.1).


title: Sprawa T-530/15: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2015 r. – Huhtamaki i Huhtamaki Flexible Packaging Germany/Komisja

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/32

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2015 r. – Huhtamaki i Huhtamaki Flexible Packaging Germany/Komisja
   (Sprawa T-530/15)
   (2015/C 406/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Huhtamaki Oyj (Espoo, Finlandia) i Huhtamaki Flexible Packaging Germany GmbH & Co. KG (Ronsberg, Niemcy) (przedstawiciele: H. Meyer-Lindemann, C. Graf York von Wartenburg i L. Titze, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 decyzji Komisji C(2015)4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że Huhtamaki Oyj naruszyła art. 101 TFUE, uczestnicząc w okresie wskazanym w art. 1 ust. 2 lit. d) decyzji Komisji w jednolitym i ciągłym naruszeniu składającym się z szeregu odrębnych naruszeń w sektorze tacek z pianki polistyrenowej wykorzystywanych jako opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej i obejmującym terytorium Hiszpanii od początku naruszenia oraz terytorium Portugalii od dnia 8 czerwca 2000 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3 decyzji Komisji C(2015)4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że skarżące naruszyły art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, uczestnicząc w okresach wskazanych w art. 1 ust. 3 lit. c) decyzji Komisji w jednolitym i ciągłym naruszeniu składającym się z szeregu odrębnych naruszeń w sektorze tacek z pianki polistyrenowej oraz sztywnych tacek wykorzystywanych jako opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej i obejmującym terytoria Belgii, Danii, Finlandii, Niemiec, Luksemburga, Niderlandów, Norwegii i Szwecji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 5 decyzji Komisji C(2015)4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że Huhtamaki Oyj naruszyła art. 101 TFUE, uczestnicząc w okresach wskazanych w art. 1 ust. 5 lit. d) decyzji Komisji w jednolitym i ciągłym naruszeniu składającym się z szeregu odrębnych naruszeń w sektorze tacek z pianki polistyrenowej wykorzystywanych jako opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej i obejmującym terytorium Francji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 3 decyzji Komisji C(2015)4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej w zakresie, w jakim Komisja nakłada w niej na skarżące grzywnę w łącznej kwocie 1 0 8 06  000 EUR;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 5 decyzji Komisji C(2015)4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej w zakresie, w jakim Komisja nakłada w niej na Huhtamaki Oyj grzywnę w wysokości 4 7 56  000 EUR;

               —

               ewentualnie, znaczne obniżenie kwoty grzywien nałożonych na skarżące;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, ponieważ dopuściła się oczywistych błędów w ustaleniach faktycznych oraz oczywistych naruszeń prawa, a także naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, gdy uznała, że skarżące uczestniczyły w działaniach dotyczących tacek z pianki polistyrenowej oraz sztywnych tacek w „Europie Północno-Zachodniej” w okresie od dnia 13 czerwca 2002 r. do dnia 20 czerwca 2006 r., które mogą być uznane – gdy są rozpatrywane indywidualnie – odpowiednio za odrębne naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE i art. 53 porozumienia EOG.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, ponieważ dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, a także naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, gdy uznała, że skarżące uczestniczyły w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze tacek z pianki polistyrenowej oraz sztywnych tacek w „Europie Północno-Zachodniej” w okresie od dnia 13 czerwca 2002 r. do dnia 20 czerwca 2006 r.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła zasady proporcjonalności i równego traktowania, swoje wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, jak również obowiązek uzasadnienia, gdyż przy ustalaniu grzywien, jakie miały zostać nałożone na skarżące, nie uwzględniła indywidualnych okoliczności, które uzasadniały obniżenie grzywien dla skarżących;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 101 TFUE oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, gdy uznała, że Huhtamaki Oyj poniesie solidarną odpowiedzialność jako nadrzędna spółka holdingowa grupy, a zatem jako pośrednia spółka dominująca, za zarzucany udział jej byłych pośrednich spółek zależnych (a) w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze tacek z pianki polistyrenowej wykorzystywanych jako opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej na terytorium Francji od dnia 3 września 2004 r. do dnia 24 listopada 2005 r. oraz (b) w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze tacek z pianki polistyrenowej wykorzystywanych jako opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej na terytoriach Hiszpanii i Portugalii (zwanych łącznie „Europą Południowo-Zachodnią”) od dnia 7 grudnia 2000 r. do dnia 18 stycznia 2005 r. Huhtamaki Oyj nie wywierała decydującego wpływu na Huhtamaki France SA ani na Huhtamaki Embalagens Portugal SA w omawianych okresach.


title: Sprawa T-485/10: Wyrok Sądu z dnia 17 października 2012 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — J. C. Ribeiro (MISS B) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MISS B — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy miss H — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy Miss H — Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe Miss H. — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/6

         Wyrok Sądu z dnia 17 października 2012 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — J. C. Ribeiro (MISS B)
   (Sprawa T-485/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MISS B - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy miss H - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy Miss H - Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe Miss H. - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 373/09
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: V. Melgar i P. Guimarães, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: J. C. Ribeiro, SGPS, SA (Vergada, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat A. Freire Pinto)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 sierpnia 2010 r. (sprawa R 1526/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG a J. C. Ribeiro, SGPS, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez OHIM.

               3)

               J. C. Ribeiro, SGPS, SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa F-128/12: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/73

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-128/12)
   2013/C 26/150
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci A. Salerno i B. Cortese)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przystąpieniu, na podstawie art. 85 ust. 2 regulaminu pracowniczego, do odzyskania wszelkich kwot dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, wypłaconych skarżącemu bez podstawy prawnej, a nie tylko tych wypłaconych mu bez podstawy prawnej w okresie ostatnich pięciu lat

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 9 grudnia 2011 r. w zakresie, w jakim decyzja ta, na podstawie drugiego zdania art. 85 ust. 2 regulaminu pracowniczego, żąda zwrotu wszystkich kwot otrzymanych bez podstawy prawnej począwszy od września 1999 r. a nie tylko kwot otrzymanych bez podstawy prawnej w okresie pięciu ostatnich lat w związku z faktem, że organ powołujący uznał, iż strona skarżąca umyślnie wprowadziła w błąd administrację;

               —

               w niezbędnym zakresie stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa F-51/10: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2010 r. — Bermejo Garde przeciwko EKES

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/42

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2010 r. — Bermejo Garde przeciwko EKES
   (Sprawa F-51/10)
   ()
   2010/C 246/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Moises Bermejo Garde (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Przedmiot i opis sporu

   Z jednej strony stwierdzenie nieważności ogłoszenia o wakacie CES nr 43/09 dotyczącego powołania na stanowisko dyrektora w Dyrekcji do spraw Ogólnych oraz wszystkich decyzji podjętych w oparciu o to ogłoszenie. Z drugiej strony nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego kwoty pieniężnej tytułem odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o wakacie CES nr 43/09 dotyczącego powołania na stanowisko dyrektora w Dyrekcji do spraw Ogólnych;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji podjętych w oparciu o ogłoszenie o wakacie CES nr 43/09;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kwoty 1000 EUR tytułem odszkodowania;

               —

               obciążenie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-15/09: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 26 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/28

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 26 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-15/09) (1)

   2010/C 51/47

      Język postępowania: czeski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa F-4/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba Publiczna — Artykuł 34 § 1 i 6 regulaminu postępowania — Skarga wniesiona za pośrednictwem faksu w terminie — Własnoręczny podpis adwokata różniący się od złożonego na oryginale skargi wysłanym pocztą — Wniesienie skargi po terminie — Oczywista niedopuszczalność — Brak)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/86

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-4/12) (1)

   (Służba Publiczna - Artykuł 34 § 1 i 6 regulaminu postępowania - Skarga wniesiona za pośrednictwem faksu w terminie - Własnoręczny podpis adwokata różniący się od złożonego na oryginale skargi wysłanym pocztą - Wniesienie skargi po terminie - Oczywista niedopuszczalność - Brak)
   2013/C 225/199
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat A. Dal Ferra)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji o oddaleniu wniosku skarżącego o przesłanie mu wszystkich kodów dostępu do stron internetowych Komisji, dostępnych dla wszystkich urzędników tej instytucji, w związku z wyrokiem Sądu do spraw Służby publicznej z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06, którym stwierdzono nieważność decyzji wspomnianej instytucji o przeniesieniu skarżącego w stan spoczynku ze względu na niezdolność do pracy.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               L. Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 28.


title: Sprawa C-571/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 10 grudnia 2014 r. – Timberland Europe BV/Inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Rotterdam Rijnmond

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 10 grudnia 2014 r. – Timberland Europe BV/Inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Rotterdam Rijnmond
      (Sprawa C-571/14)
      (2015/C 073/19)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Noord-Holland.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Timberland Europe BV.

         Druga strona postępowania: Inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Rotterdam Rijnmond.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 (1) jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy ono (C) z siedzibą w Wietnamie i (F) z siedzibą w Chińskiej Republice Ludowej, z powodu naruszenia art. 2 ust. 7 lit. b) i art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (2) (zwanego dalej: „rozporządzeniem podstawowym”), jako że Komisja nie zbadała złożonych przez ww. eksportujących producentów wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych albo indywidualne traktowanie?

                  2)

                  Czy rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy ono producentów wskazanych w pytaniu pierwszym, z powodu naruszenia art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi rozporządzenia podstawowego, jako że Komisja nie wydała decyzji w terminie trzech miesięcy od momentu rozpoczęcia dochodzenia?

                  3)

                  Czy rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy ono (A), należącej do (B), z siedzibą w Wietnamie i (D), należącej do (E), z siedzibą w Chińskiej Republice Ludowej, z powodu naruszenia art. 2 ust. 7 lit. b) i art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, jako że Komisja nie wydała decyzji w terminie trzech miesięcy od momentu rozpoczęcia dochodzenia?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2003 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, s. 1; polskie wyd. specj. rozdział 11 tom 10, s. 45)


title: Sprawa C-546/08: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/22

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-546/08)
   (2009/C 32/39)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Dejmek i M. Sundén, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. (1) w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu lub, w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło swoim zobowiązaniom na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 309, s. 15.


title: Sprawa T-482/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria przeciwko Komisji

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/51

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-482/14)
   2014/C 261/80
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero, A. Lamadrid de Pablo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-457/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 marca 2009 r. — Intel przeciwko Komisji

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 marca 2009 r. — Intel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-457/08) (1)

   2009/C 113/92

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-530/16: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2016 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/24

         Skarga wniesiona w dniu 18 października 2016 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-530/16)
   (2017/C 014/30)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: W. Mölls i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że:

                           —

                           poprzez niepodjęcie środków niezbędnych do zapewnienia niezależności władzy bezpieczeństwa od przedsiębiorstwa kolejowego, zarządcy infrastruktury, wnioskodawcy oraz podmiotu zamawiającego, oraz

                           —

                           poprzez niepodjęcie środków niezbędnych do zapewnienia niezależności organu dochodzeniowego od przedsiębiorstwa kolejowego i zarządcy infrastruktury kolejowej,

                     Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy odpowiednio art. 16 ust. 1 i 21 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (1);

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja zarzuca Rzeczpospolitej Polskiej, że ta nieprawidłowo transponowała do polskiego ustawodawstwa zasadę niezależności pod względem organizacyjnym, prawnym i decyzyjnym organu dochodzeniowego (tj. Państwowej Komisji Badania Wypadków Kolejowych (PKBWK), jak wymaga tego art. 21 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE. PKBWK nie otrzymała statutu gwarantującego jej tą niezależność. Komisja zarzuca, że PKBWK jest integralną częścią ministerstwa do spraw transportu bez jakichkolwiek gwarancji niezależności od niego i od zarządcy infrastruktury. Ponadto, PKBWK nie działa we własnym imieniu, minister do spraw transportu powołuje i odwołuje przewodniczącego PKBWK i jego zastępcę, jak również jej sekretarza oraz stałych i doraźnych członków. Wreszcie, minister do spraw transportu nie udostępnił PKBWK poprzez stosowny układ odpowiednich zasobów umożliwiających temu organowi wykonywanie swoich zadań.
   Komisja zarzuca również Rzeczypospolitej Polskiej nieprawidłowe wdrożenie art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE poprzez brak zapewnienia niezależności władzy bezpieczeństwa (tj. Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego) pod względem organizacyjnym, prawnym i decyzyjnym od jakiegokolwiek przedsiębiorstwa kolejowego, zarządcy infrastruktury, wnioskodawcy oraz podmiotu zamawiającego.

      (1)  Dz.U. L 164, s. 44; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 07 Tom 008 P. 227 – 250


title: Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez sąd okręgowy w Oslo (Oslo Tingrett) w dniu 26 marca 2010 r. , w sprawie Periscopus AS przeciwko Oslo Børs ASA i Erik Must AS (Sprawa E-1/10)

text:
               25.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/19

         Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez sąd okręgowy w Oslo (Oslo Tingrett) w dniu 26 marca 2010 r., w sprawie Periscopus AS przeciwko Oslo Børs ASA i Erik Must AS
   (Sprawa E-1/10)
   2010/C 320/08
   W dniu 31 marca 2010 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 26 marca 2010 r. złożony przez Sąd Okręgowy w Oslo (Oslo Tingrett), o wydanie w sprawie Periscopus AS przeciwko Oslo Børs ASA i Erik Must AS opinii doradczej dotyczącej następującej kwestii:
   Czy nakazanie oferentowi składającemu publiczną ofertę, by zaoferował cenę przekraczającą cenę, którą już zapłacił lub też zgodził się zapłacić w okresie sześciu miesięcy poprzedzających termin powstania obowiązku złożenia oferty, jest zgodne z art. 5 ust. 4 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/25/WE, zważywszy na fakt, że cena rynkowa w czasie, kiedy powstał obowiązek złożenia oferty przewyższa cenę, którą w przeciwnym wypadku oferent byłby zobowiązany zaoferować zgodnie z (norweską) ustawą o obrocie papierami wartościowymi?


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-409/02 P: Jan Pflugradt przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (Odwołanie — Personel Europejskiego Banku Centralnego — Umowny charakter stosunku pracy — Zmiana zakresu obowiązków określonych w umowie o pracę)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-409/02 P: Jan Pflugradt przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (1)

   (Odwołanie - Personel Europejskiego Banku Centralnego - Umowny charakter stosunku pracy - Zmiana zakresu obowiązków określonych w umowie o pracę)
   (2004/C 300/27)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-409/02 P, mającej za przedmiot odwołanie na podstawie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione dnia 18 listopada 2002 r., Jan Pflugradt (adwokat: N. Pflüger), w której drugą stroną postępowania był: Europejski Bank Centralny (pełnomocnicy: V. Saintot i T. Gilliams, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), K. Lenaerts i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               J. Pflugradt zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Sprawa T-616/13: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2013 r. — AIC przeciwko OHIM — ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/35

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2013 r. — AIC przeciwko OHIM — ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła)
   (Sprawa T-616/13)
   2014/C 24/65
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AIC S.A. (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: radca prawny J. Radłowski)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ACV Manufacturing (Seneffe, Belgia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 września 2013 r. w sprawie R 293/2012-3;

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania i kosztami poniesionymi przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór produktu opisanego jako „wkłady wymienników ciepła” — zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 1 137 152-0001

      Właściciel wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: ACV Manufacturing

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: podniesiono, że wzór nie spełnia wymogów art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 i 6, a w szczególności art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie zakwestionowanego zarejestrowanego wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych.


title: Sprawa T-217/10: Postanowienie Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Rautaruukki przeciwko OHIM — Vigil Pérez (MONTERREY)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/20

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Rautaruukki przeciwko OHIM — Vigil Pérez (MONTERREY)
   (Sprawa T-217/10) (1)

   2011/C 113/42
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-183/13: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2013 r. — Skype przeciwko OHIM — British Sky Broadcasting i Sky IP International (SKYPE)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/28

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2013 r. — Skype przeciwko OHIM — British Sky Broadcasting i Sky IP International (SKYPE)
   (Sprawa T-183/13)
   2013/C 171/54
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skype (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: I. Fowler, Solicitor, adwokat J. Schmitt i J. Mellor, QC)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) i Sky International Ltd (Isleworth)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2013 r. w sprawie R 2398/2010-4;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SKYPE” — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3 660 065 dla usług z klasy 38

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „SKY” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 41 — zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy nr 3 203 411

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich wskazanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-107/08: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/21

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-107/08)
   (2008/C 107/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Schima, A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dokonania transpozycji dyrektywy 2005/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. zmieniającej dyrektywę 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych (1) oraz nie przekazując ich do wiadomości Komisji Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 przywołanej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 11 sierpnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 191, s. 59.


title: Sprawa C-291/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Deutsche Post AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec; przypozwana MDG Magdeburger Dienstleistungs- und Verwaltungs GmbH

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Deutsche Post AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec; przypozwana MDG Magdeburger Dienstleistungs- und Verwaltungs GmbH
   (Sprawa C-291/06)
   (2006/C 261/15)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Köln (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.

      Przypozwana: MDG Magdeburger Dienstleistungs- und Verwaltungs GmbH
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 47 ust. 2 w zw. z art. 95 TWE w zw. z art. 12 tiret piąte w zw. z art. 7 ust. 1 dyrektywy 97/67/WE w brzmieniu nadanym przez dyrektywę 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy operator świadczący usługi powszechne stosuje taryfy specjalne dla podmiotów gospodarczych, które dostarczają wstępnie posortowane przesyłki do sieci pocztowej za pośrednictwem centrum obsługi listów (Briefzentrum), operator ten jest zobowiązany do stosowania tych samych taryf także względem przedsiębiorstw, które odbierają przesyłki pocztowe u nadawcy i dostarczają je wstępnie posortowane do sieci pocztowej w tym samym punkcie dostępu i na tych samych warunkach co podmioty gospodarcze, bez możliwości udzielenia przez operatora świadczącego usługi powszechne odmowy ze względu na to, iż jest on zobowiązany do świadczenia usług powszechnych?

      (1)  Dz.U. L 176, str. 21


title: Sprawa T-411/10: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Laufen Austria przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/57

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Laufen Austria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-411/10)
   ()
   2010/C 301/91
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Laufen Austria AG (Wilhelmsburg, Austria) (przedstawiciel: E. Navarro Varona, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 czerwca 2010 r. w zakresie grzywny nałożonej na Laufen Austria (zarówno rozważanej indywidualnie jak i solidarnie z Roca Sanitario) ze względu na rzekome naruszenie art. 101 TFUE i w rezultacie

               —

               obniżenie nałożonej na Laufen Austria grzywny rozważanej indywidualnie jak i solidarnie z Roca Sanitario, zgodnie z odpowiednimi punktami niniejszej skargi, w zakresie w jakim Sąd uzna to za właściwe z uwagi na wskazane względy lub inne względy, które mogą zostać podniesione przez Sąd oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Laufen Austria.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzja zaskarżona w ramach niniejszego postępowania jest tożsama z decyzją stanowiącą przedmiot skargi w sprawie T-408/10 Roca Sanitario przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w ww. skardze.
   Strona skarżąca twierdzi w szczególności, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie w zakresie, w jakim uznano w niej, iż skarżąca nie działała na rynku w sposób autonomiczny i w jakim stwierdzono, że Roca Sanitario ponosi odpowiedzialność za jej zachowanie.
   W tym względzie i tytułem żądania ewentualnego skarżąca twierdzi, że doszło do naruszenia art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu oraz zasady odpowiedzialności indywidualnej za naruszenia i zasady proporcjonalności w odniesieniu do kwoty grzywny nałożonej indywidualnie na skarżącą za rzekomo popełnione naruszenie przed jej nabyciem przez Roca Sanitario. Omawiana kwota przekracza 10 % jej obrotu za rok gospodarczy poprzedzający wydanie zaskarżonej decyzji i została ustalona w niewłaściwy sposób.


title: Sprawa T-507/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  23 listopada 2005 r. /Ruiz Bravo-Villasante przeciwko Komisji (Urzędnicy — Żądanie uchylenia decyzji — Termin na wniesienie skargi — Niedopuszczalność)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2005 r./Ruiz Bravo-Villasante przeciwko Komisji
   (Sprawa T-507/04) (1)

   (Urzędnicy - Żądanie uchylenia decyzji - Termin na wniesienie skargi - Niedopuszczalność)
   (2006/C 36/68)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Ruiz Bravo-Villasante (Madryt, Hiszpania) [Przedstawiciel: Fuertes Suárez, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji komisji konkursowej w konkursie COM/B/2/02 przyznającej skarżącemu za egzamin ustny dyskwalifikującą go ocenę i wykluczającej go z listy laureatów.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005


title: Sprawa T-145/08: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Atlas Air (ATLAS)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/19

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Atlas Air (ATLAS)
   (Sprawa T-145/08)
   (2008/C 158/31)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Atlas Transport GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Hildebrandt, K. Schmidt-Hern i B. Weichhaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Atlas Air, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone Ameryki)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 stycznia 2008 r. (sprawa R 1023/2007-1);

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „ATLAS” dla towarów i usług z klas 9, 36 i 39 (wspólnotowy znak towarowy nr 2 970 788)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżący

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Atlas Air

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: w szczególności graficzny znak towarowy „ATLASAiR” zarejestrowany w krajach Beneluksu dla towarów z klasy 39 (nr 555 184)

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego dla usług z klasy 39

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odrzucenie odwołania wniesionego przez skarżącego jako niedopuszczalnego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 59 zdanie trzecie rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ uzasadnienie odwołania musi spełniać ściśle określone wymogi i zawarte uzasadnienie nie powinno było zostać uznane za niewystarczające. Dalej analogicznie naruszenie art. 61 rozporządzenia nr 40/94 w związku z zasadą 20 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ postępowanie przed OHIM bezwzględnie podlegało zawieszeniu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, str. 1).


title: Sprawa C-9/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 7 stycznia 2011 r. — Waypoint Aviation SA przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 7 stycznia 2011 r. — Waypoint Aviation SA przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances
   (Sprawa C-9/11)
   2011/C 95/06
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Waypoint Aviation SA

      Strona pozwana: Państwo belgijskie — SPF Finances

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 traktatu WE stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego takiego jak art. 29 pkt 2) lit. d) ustawy z dnia 11 kwietnia 1983 r. z tego względu, że:
               z jednej strony przepis ten umożliwia przyznanie prawa zaliczenia na poczet podatku fikcyjnej zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych beneficjentom przychodów w zakresie wierzytelności lub pożyczek udzielonych centrum koordynacyjnemu w rozumieniu arrêté royal nr 187 z dnia 30 grudnia 1982 r. w sprawie tworzenia centrów koordynacyjnych, gdy spółka, która korzysta ze środków pożyczonych przez centrum koordynacyjne lub za jego pośrednictwem w celu nabycia dobra materialnego, którego używa ona w Belgii do prowadzenia swej działalności zawodowej, powierza prawo jego używania spółce, która należy do tej samej grupy spółek i która ma siedzibę w Belgii, podczas gdy z drugiej strony przepis ten nie umożliwia przyznania prawa zaliczenia na poczet podatku, gdy ta sama spółka powierza prawo używania tego samego dobra materialnego spółce, która również należy do tej samej grupy spółek, lecz ma siedzibę w innym państwie członkowskim niż Belgia?

               2)

               Czy artykuł 10 traktatu WE w związku z art. 49 traktatu WE należy rozumieć jako zakazujący dokonania takiej wykładni przepisu takiego jak art. 29 pkt 2) lit. d) ustawy z dnia 11 kwietnia 1983 r., która uzależnia przyznanie prawa zaliczenia na poczet podatku fikcyjnej zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych beneficjentom przychodów w zakresie wierzytelności lub pożyczek udzielonych centrum koordynacyjnemu w rozumieniu arrêté royal nr 187 z dnia 30 grudnia 1982 r. w sprawie tworzenia centrów koordynacyjnych od spełnienia warunku, że prawo używania dobra materialnego finansowanego za pomocą owych wierzytelności lub pożyczek nie zostanie przyznane członkowi grupy mającemu siedzibę w innym państwie przez żadną spółkę należącą do grupy, a nie tylko przez spółkę, która nabywa dobro materialne dzięki temu finansowaniu i która używa go w Belgii do prowadzenia swej działalności zawodowej?