title: Sprawa C-238/07 P: Postanowienie Trybunału z dnia 19 października 2007 r. — Derya Beyatli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Służba publiczna — Otwarty konkurs dla obywateli Republiki Cypryjskiej — Ogłoszenie o konkursie — Termin — Zażalenie — Pismo zaadresowane do szefa przedstawicielstwa Komisji na Cyprze)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/30

         Postanowienie Trybunału z dnia 19 października 2007 r. — Derya Beyatli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-238/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Otwarty konkurs dla obywateli Republiki Cypryjskiej - Ogłoszenie o konkursie - Termin - Zażalenie - Pismo zaadresowane do szefa przedstawicielstwa Komisji na Cyprze)
   (2008/C 51/51)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Derya Beyatli (przedstawiciel: A. Demetriades, dikigorosd)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i M. H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 5 marca 2007 r. w sprawie T-455/04 Beyatli i Candan przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/A/1/03 mającego na celu utworzenie rezerwy zastępców administratorów posiadających obywatelstwo cypryjskie, o niedopuszczeniu skarżących do egzaminów ustnych tego konkursu — Termin na wniesienie skargi stosownie do art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               D. Beyatli zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa C-531/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landessozialgericht, Darmstadt — Niemcy) — Angela Strehl przeciwko Bundesagentur für Arbeit Nürnberg

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landessozialgericht, Darmstadt — Niemcy) — Angela Strehl przeciwko Bundesagentur für Arbeit Nürnberg
   (Sprawa C-531/11) (1)

   2012/C 73/48
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie C-28/04 Tod's SpA i Tod's France SARL przeciwko Heyraud S.A. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Paris) (Równość traktowania — Zasada niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową — Prawa autorskie i prawa pokrewne)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 30 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-28/04 Tod's SpA i Tod's France SARL przeciwko Heyraud S.A. (1) (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Paris)
   (Równość traktowania - Zasada niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową - Prawa autorskie i prawa pokrewne)
   (2005/C 205/07)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C- 28/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez tribunal de grande instance de Paris (Francja) postanowieniem z dnia 5 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 28 stycznia 2004 r., w postępowaniu: Tod's SpA i Tod's France SARL przeciwko Heyraud SA z udziałem Technisynthèse, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, R. Silva de Lapuerta, M. R. Schintgen, P.Kūris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: M. R. Grass, wydał w dniu 30 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Wykładni art. 12 WE, który ustanawia podstawową zasadę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, należy dokonywać w taki sposób, że uzależnienie dopuszczalności żądania przez autora ochrony praw autorskich w Państwie Członkowskim udzielonej przez przepisy tego Państwa Członkowskiego od spełnienia kryterium identyfikacji opartego na państwie pochodzenia dzieła, pozostaje z nim w sprzeczności.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20. 3.2004


title: Sprawa F-29/16: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2016 r. – ZZ i in./Komisja

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/53

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2016 r. – ZZ i in./Komisja
   (Sprawa F-29/16)
   (2016/C 335/69)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: C. Cortese, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie wstrzymania wypłaty części renty wydanej przez Komisję na podstawie art. 85 regulaminu pracowniczego w odniesieniu do kwoty 22 368,13 EUR, która ma być potrącona z przyznanej stronie skarżącej renty rodzinnej, a także z renty sierocej przyznanej trzem dzieciom strony skarżącej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Administracji i Rozliczania Należności Indywidualnych (PMO.4) z dnia 17 sierpnia 2015 r. w sprawie zwrotu kwot wypłaconych nienależnie tytułem renty rodzinnej i renty sierocej, odnoszącej się do uprawnień ZZ i jej dwóch małoletnich córek, a także w razie potrzeby wyraźnej decyzji o oddaleniu zażalenia;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Administracji i Rozliczania Należności Indywidualnych (PMO.4) z dnia 17 sierpnia 2015 r. w sprawie zwrotu kwot wypłaconych nienależnie tytułem renty rodzinnej i renty sierocej, odnoszącej się do uprawnień X, a także w razie potrzeby dorozumianej decyzji o oddaleniu zażalenia;

               —

               nakazanie Komisji naprawienia krzywdy i szkody wyrządzonych stronie skarżącej ze względu na naruszenie przysługującego jej prawa do dobrej administracji, a także obowiązku staranności administracji w odniesieniu do strony skarżącej, w wysokości, odpowiednio:

                           —

                           różnicy między wynagrodzeniem pobranym przez ZZ jako członka personelu tymczasowego EFSA w grupie zaszeregowania AD 9 a wynagrodzeniem, które pobierałby on jako urzędnik Komisji w grupie zaszeregowania AD 12 przez okres jednego roku;

                           —

                           kwoty dochodzonego od strony skarżącej w zaskarżonej decyzji zwrotu, powiększonej o różnicę między kwotą rent ustaloną w zawiadomieniu o zmianie nr 2 a kwotą ustaloną w zawiadomieniu o zmianie nr 3, licząc od wywołania skutków przez zawiadomienie nr 3 do chwili, gdy rodzina będzie mogła ponownie zamieszkać w miejscu poprzedniego zamieszkania, który to okres można rzetelnie oszacować na jeden rok od rozstrzygnięcia niniejszej sprawy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-117/10: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2010 r. — Van Soest przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/66

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2010 r. — Van Soest przeciwko Komisji
   (Sprawa F-117/10)
   ()
   2011/C 30/131
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Van Soest (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji kończącej postępowanie w sprawie naboru skarżącego, będącego laureatem konkursu wpisanym na listę rezerwy kadrowej, ze względu na to, że nie posiada on dyplomu ukończenia szkoły średniej dającego dostęp do studiów wyższych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji HRB.2/TV/iu (2010) 6293,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji HRD.2/AL/db Ares(2010) 511204 oddalającej zażalenie skarżącego na ww. decyzję,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-680/14: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Lupin przeciwko Komisji

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/33

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Lupin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-680/14)
   (2014/C 439/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lupin Ltd (Maharashtra, Indie) (przedstawiciele: M. Pullen, R. Fawcett-Feuillette, M. Boles, Solicitors, V. Wakefield, Barrister i M. Hoskins QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie w jakim stwierdza ona naruszenie art. 101 TFUE przez Lupin; i/lub

               —

               uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na Lupin; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca żąda stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie AT.39612 – Perindopril (Servier).
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo stwierdzając, że skarżąca popełniła naruszenie ze względu na cel art. 101 TFEU. Skarżąca twierdzi, że:

                           —

                           twierdzenie Komisji jest niezgodne z prawem, gdyż stosuje ona zupełnie nowe i nieprawidłowe kryterium prawne. W szczególności wymaga ono zapłaty „silnej zachęty”, co zdaniem skarżącej nie odzwierciedla istniejącego orzecznictwa oraz jest błędne z prawnego punktu widzenia;

                           —

                           podejście Komisji nie uwzględnia ani nie zapewnia skuteczności nie tylko celom prawa konkurencji, lecz również celom prawa patentowego oraz nowoczesnej procedury cywilnej. Zdaniem skarżącej Komisja powinna była ocenić kwestię ograniczenia ze względu na cel na podstawie doktryny dodatkowych ograniczeń i/lub odnosząc się do zasad uznanych w wyroku Wouters. Brak takiego działania stanowi naruszenie prawa.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo twierdząc, że skarżąca dokonała naruszenia ze względu na skutek art. 101 TFEU. Skarżąca uważa, że podejście Komisji przy ustalaniu, czy ugoda w sprawie patentów stanowiła naruszenie ze względu na skutek odznacza się takimi samymi brakami jak jej podejście w związku z naruszeniem ze względu na cel.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja bezpodstawnie nałożyła grzywnę na skarżącą, a nałożona grzywna była ewentualnie zbyt wysoka i powinna być obniżona. Skarżąca podnosi, że:

                           —

                           zarzucane nieprawidłowe działanie było nowe i nie mogło być ukarane grzywną, ewentualnie wyłącznie symboliczną grzywną;

                           —

                           grzywna nie odzwierciedla wagi i czasu trwania zarzucanego naruszenia oraz jest nieuzasadniona;

                           —

                           Komisja nie uwzględniła wartości własności intelektualnej przeniesionej przez skarżącą na Servier;

                           —

                           Komisja naruszyła zasadę równego traktowania w związku z grzywną nałożoną na Krka.


title: Sprawa C-43/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Nomarchiaki Aftodioikisi Aitoloakarnanias i in. przeciwko Ypourgos Perivallontos i in. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywy 85/337/EWG, 92/43/EWG, 2000/60/WE i 2001/42/WE — Wspólnotowe działanie w dziedzinie polityki wodnej — Przekierowanie biegu rzeki — Pojęcie „terminu” dla ustanowienia planów gospodarowania wodami dla obszarów dorzeczy)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Nomarchiaki Aftodioikisi Aitoloakarnanias i in. przeciwko Ypourgos Perivallontos i in.
   (Sprawa C-43/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywy 85/337/EWG, 92/43/EWG, 2000/60/WE i 2001/42/WE - Wspólnotowe działanie w dziedzinie polityki wodnej - Przekierowanie biegu rzeki - Pojęcie „terminu” dla ustanowienia planów gospodarowania wodami dla obszarów dorzeczy)
   2012/C 355/03
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nomarchiaki Aftodioikisi Aitoloakarnanias, Dimos Agriniou, Dimos Oiniádon, Emporiko kai Viomichaniko Epimelitirio Aitoloakarnanias, Enosi Agrotikon Synetairismon Agriniou, Aitoliki Etaireia Prostasias Topiou kai Perivallontos, Elliniki Ornithologiki Etaireia, Elliniki Etaireia gia tin prostasia tou Perivallontos kai tis Politistikis Klironomias, Dimos Mesologiou, Dimos Aitolikou, Dimos Inachou, Topiki Enosi Dimon kai Koinotiton Nomou Aitoloakarnanias, Pagkosmio Tameio gia ti Fysi WWF Ellas

      Strona pozwana: Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion ergon, Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis, Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Anaptyxis, Antagonistikotitas kai Naftilias, Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon, Ypourgos Politismou

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327, s. 1) — Roboty mające na celu przekierowanie biegu rzeki — Pojęcie terminu dla ustanowienia planów gospodarowania wodami dla obszarów dorzeczy w rozumieniu art. 13 ust. 6 dyrektywy

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 13 ust. 6 i art. 24 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej należy dokonywać w ten sposób, że wyznaczają one odpowiednio dzień 22 grudnia 2009 r. jako datę upływu terminu udzielonego państwom członkowskim na opublikowanie planów gospodarowania wodami w dorzeczach i dzień 22 grudnia 2003 r. jako najpóźniejszą datę upływu terminu na transpozycję przez państwa członkowskie tej dyrektywy, w szczególności jej art. 3-6, 9, 13 i 15.

               2)

               Wykładni dyrektywy 2000/60 należy dokonywać w ten sposób, że:

                           —

                           nie stoi ona zasadniczo na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zezwala, przed dniem 22 grudnia 2009 r., na transfer wody z jednego dorzecza do innego lub z jednego obszaru dorzecza do innego bez uprzedniego przyjęcia przez właściwe organy krajowe planów gospodarowania wodami dla odnośnych obszarów dorzeczy;

                           —

                           taki transfer nie może poważnie zagrażać osiągnięciu celów wyznaczonych przez tę dyrektywę;

                           —

                           niemniej jednak wspomniany transfer w zakresie, w jakim może powodować niekorzystne dla wody skutki takie jak wymienione w art. 4 ust. 7 tej dyrektywy, może zostać zatwierdzony, przynajmniej jeśli spełnione są przesłanki, o których mowa w lit. a)-d) tego przepisu; oraz

                           —

                           niemożność zaspokojenia przez zasoby wodne zawarte w docelowym dorzeczu lub obszarze dorzecza jego zapotrzebowania na wodę pitną, do produkcji energii lub do nawadniania nie stanowi warunku koniecznego, aby taki transfer wody był zgodny z tą dyrektywą, o ile spełnione są wymienione wcześniej przesłanki.

               3)

               Zatwierdzenie przez parlament krajowy planów gospodarowania wodami w dorzeczach, takich jak plany sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, bez przeprowadzenia procedur informowania, konsultacji i udziału społeczeństwa, nie wchodzi w zakres stosowania art. 14 dyrektywy 2000/60, a w szczególności art. 14 ust. 1.

               4)

               Wykładni dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., a w szczególności art. 1 ust. 5 tej dyrektywy, należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona ustawie takiej jak ustawa 3481/2006 przyjęta przez parlament grecki w dniu 2 sierpnia 2006 r., która zatwierdziła projekt częściowego przekierowania wód rzeki taki jak projekt sporny w postępowaniu przed sądem krajowym w oparciu o ocenę oddziaływania na środowisko dla tego projektu stanowiącą podstawę decyzji administracyjnej wydanej po przeprowadzeniu postępowania zgodnego z przewidzianymi w tej dyrektywie obowiązkami poinformowania i udziału społeczeństwa, pomimo że w postępowaniu sądowym stwierdzona została nieważność tej decyzji, o ile ustawa ta stanowi szczególny akt ustawodawczy, tak iż cele tej dyrektywy mogą być osiągnięte w procesie ustawodawczym. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy obie te przesłanki zostały spełnione.

               5)

               Projekt częściowego przekierowania wód rzeki taki jak projekt sporny w postępowaniu przed sądem krajowym nie powinien być uznany za plan lub program wchodzący w zakres stosowania dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko.

               6)

               Obszary wymienione w krajowym wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty przekazanym Komisji na podstawie art. 4 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory i następnie ujęte w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty przyjętym decyzją Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującą na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz podlegających ochronie terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty były objęte, po notyfikacji tej decyzji zainteresowanemu państwu członkowskiemu, zakresem ochrony przewidzianym w tej dyrektywie, jeszcze zanim wspomniana decyzja została opublikowana. W szczególności, po takiej notyfikacji, zainteresowane państwo członkowskie było również zobowiązane podjąć środki ochronne przewidziane w art. 6 ust. 2-4 tej dyrektywy.

               7)

               Wykładni dyrektywy 92/43, a w szczególności jej art. 6 ust. 3 i 4, należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, aby na realizację projektu przekierowania wód, który nie jest konieczny dla zachowania obszaru specjalnej ochrony lub bezpośrednio z zachowaniem go związany, ale który może na ten obszar specjalnej ochrony w istotny sposób oddziaływać, wydane zostało pozwolenie, jeśli brak jest informacji lub wiarygodnych i aktualnych danych dotyczących ptactwa występującego na tym obszarze.

               8)

               Wykładni dyrektywy 92/43 należy dokonywać w ten sposób, że powody przyjęcia projektu przekierowania wód, związane po pierwsze, z nawadnianiem i, po drugie, z zapotrzebowaniem na wodę pitną, mogą stanowić nadrzędny interes publiczny uzasadniający realizację przedsięwzięcia wywierającego negatywny wpływ na integralność terenów, których ono dotyczy. Jeżeli przedsięwzięcie to narusza integralność terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty obejmującego typ siedliska przyrodniczego lub zamieszkanego przez gatunek o znaczeniu priorytetowym, jego realizacja może co do zasady być uzasadniona względami związanymi z zapotrzebowaniem na wodę pitną. Natomiast nawadnianie nie należy, co do zasady, do względów odnoszących się do zdrowia ludzkiego i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniających przedsięwzięcie takie jak projekt sporny w postępowaniu przed sądem krajowym.

               9)

               Zgodnie z dyrektywą 92/43, a w szczególności z jej art. 6 ust. 4 akapit pierwszy zdanie pierwsze, dla ustalenia, czy środki kompensujące są odpowiednie, należy wziąć pod uwagę zasięg przekierowania wód i zakres prac, którego ono wymaga.

               10)

               Dyrektywa 92/43, a w szczególności jej art. 6 ust. 4 akapit pierwszy, interpretowana w świetle celu polegającego na zrównoważonym rozwoju, ustanowionego w art. 6 WE, zezwala w odniesieniu do obszarów wchodzących w skład sieci Natura 2000 na przekształcenie naturalnego ekosystemu rzecznego w stworzony przez człowieka ekosystem rzeczny i jeziorny, o ile spełnione są przesłanki określone w tym przepisie dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-679/16: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2016 r. – Athletic Club/Komisja

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/56

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2016 r. – Athletic Club/Komisja
   (Sprawa T-679/16)
   (2016/C 419/73)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Athletic Club (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Lucas Murillo de la Cueva i J. Luis Carrasco)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C (2016) 4046 wersja ostateczna z dnia 4 lipca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) udzielonej przez Hiszpanię na rzecz określonych klubów piłkarskich w zakresie dotyczącym Athletic Club;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 i 5 decyzji Komisji C (2016) 4046 wersja ostateczna z dnia 4 lipca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) udzielonej przez Hiszpanię na rzecz określonych klubów piłkarskich w zakresie, w jakim nakazano w niej zwrot pomocy udzielonej, jak podniesiono, na rzecz Athletic Club oraz zniesienie opodatkowania od osób prawnych w odniesieniu do klubów działających bez celu zarobkowego, którym objęty był Athletic Club;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji C (2016) 4046 wersja ostateczna z dnia 4 lipca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) udzielonej przez Hiszpanię na rzecz określonych klubów piłkarskich. W zakresie dotyczącym strony skarżące owa pomoc polegała na uldze podatkowej uzyskanej przez nią w rozpatrywanym okresie, jako że była ona objęta opodatkowaniem jako stowarzyszenie działające bez celu zarobkowego, a nie ogólnym opodatkowaniem od osób prawnych.
   Na poparcie swej skargi strona skarżąca podniosła pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           W tym względzie podniesiono, że w geograficznych ramach odniesienia (Vizcaya) środek rozpatrywany w decyzji nie może zostać uznany za selektywny, ponieważ wszystkie kluby piłkarskie są osobami prawnymi bez celu zarobkowego poddanymi tym samym regulacjom i rodzajom podatku od osób prawnych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust.1 TFUE

                           —

                           W tym względzie podniesiono, że różnica w opodatkowaniu pomiędzy osobami prawnymi działającymi bez celu zarobkowego a spółkami akcyjnymi jest uzasadniona zasadniczymi odmiennościami istniejącymi pomiędzy tymi dwoma typami osób prawnych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           W tym względzie podniesiono, że środek rozpatrywany w decyzji nie zakłóca konkurencji i nie wpływa na handel między państwami członkowskimi.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 108 TFUE i art. 1 lit. b) ppkt i), art. 17, art. 18 i art. 19 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 Rady z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).

                           —

                           W tym względzie podniesiono, że nawet wówczas, gdyby środek badany w decyzji miał zostać uznany za pomoc państwa, należałoby w każdym razie traktować go jako pomoc istniejącą.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 296 TFUE i art. 41 ust. 1 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                           —

                           W tym względzie podniesiono, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na brak uzasadnienia, jako że nie zbadano w niej zasadniczych elementów definicji pomocy państwa i nie ustosunkowano się do umotywowanych twierdzeń stron, w związku z czym naruszono zasadnicze wymogi ciężaru dowodu.


title: Sprawy połączone T-240/12 i T-211/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2014 r. – Eni przeciwko Komisji (Konkurencja  — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki  — Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo styrenowego  — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE  — Częściowe stwierdzenie nieważności i zmiana przez Sąd decyzji Komisji  — Ponowne podjęcie postępowania  — Nowe pismo w sprawie przedstawienia zarzutów  — Zakończenie postępowania  — Umorzenie postępowania)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/36

         Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2014 r. – Eni przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-240/12 i T-211/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo styrenowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Częściowe stwierdzenie nieważności i zmiana przez Sąd decyzji Komisji - Ponowne podjęcie postępowania - Nowe pismo w sprawie przedstawienia zarzutów - Zakończenie postępowania - Umorzenie postępowania))
   2014/C 135/46
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Eni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: G. M. Roberti i I. Perego, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, G. Conte, R. Striani i T. Vecchi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawie T-240/12 – żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, zawartej rzekomo w piśmie z dnia 23 kwietnia 2012 r., informującej skarżącą o zamiarze podjęcia na nowo przez Komisję postępowania i wydania nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, a w sprawie T-211/13 – żądanie stwierdzenia nieważności dwóch decyzji Komisji C (2013) 1200 wersja ostateczna z dnia 26 lutego 2013 r. i C (2013) 1199 wersja ostateczna z dnia 27 lutego 2013 r. o podjęciu na nowo postępowania i skierowania do skarżącej pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w sprawie AT. 40032 – BR/ESBR – Powrót do naruszenia, w następstwie częściowego stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 – Kauczuk butadienowy i kauczuk styrenowo-butadienowy otrzymany w wyniku polimeryzacji emulsyjnej)

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-240/12 i T-211/13 zostają połączone do celów niniejszego postanowienia.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszych skarg zostaje umorzone.

               3)

               Eni SpA i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa T-502/10: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2010 r. — Département du Gers przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/54

         Skarga wniesiona w dniu 18 października 2010 r. — Département du Gers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-502/10)
   ()
   2010/C 346/105
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Département du Gers (przedstawiciele: S. Mabile i J.-P. Mignard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2010/428/UE z dnia 28 lipca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 159122x1507xNK603 (DAS-59122-7xDAS-Ø15Ø7xMON-ØØ6Ø3-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przedstawione przez skarżącą są takie same lub zasadniczo podobne do podniesionych w ramach sprawy T-478/10 Département du Gers przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-394/12: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2012 r. — Alfastar Benelux przeciwko Radzie

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/30

      Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2012 r. — Alfastar Benelux przeciwko Radzie
      (Sprawa T-394/12)
      (2012/C 331/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alfastar Benelux SA (Ixelles, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. Keramidas i N. Korogiannakis)

         Strona pozwana: Rada Uni Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej o odrzuceniu oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na otwarte zamówienie publiczne UCA 218 07 na „Świadczenie usług obsługi technicznej — usługi help desk oraz naprawy na miejscu komputerów osobistych, drukarek i urządzeń peryferyjnych Sekretariatu Generalnego Rady” (Dz.U. 2008/S 91-122796), przekazanej skarżącej ponownie pismem poleconym z dnia 18 czerwca 2012 r. w następstwie stwierdzenia nieważności poprzedniej decyzji o udzieleniu zamówienia z dnia 1 grudnia 2008 r. przez Sąd wyrokiem w sprawie T-57/09 Alfastar Benelux przeciwko Radzie;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty skarżącej odszkodowania z tytułu szkody poniesionej w wyniku wspomnianego postępowania w sprawie zamówienia publicznego;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję specyfikacji zamówienia, gdyż użycie personelu przeprowadzkowego do wykonywania pomocy technicznej, jak przewidziano w zwycięskiej ofercie, jest sprzeczne z tą specyfikacją.

                  2)

                  Zarzut drugi dotyczy nieważności zaskarżonej decyzji w wyniku licznych błędów w ocenie, odnoszących się w szczególności do certyfikacji zwycięskiego oferenta, kwalifikacji jego personelu w porównaniu do personelu skarżącej, oceny za transfer wiedzy oraz oceny za liczbę pracowników proponowaną przez oferentów.

                  3)

                  Zarzut trzeci dotyczy pomieszania przez komisję przetargową kryteriów wyboru i udzielenia zmówienia oraz etapów postępowania o udzielenie zamówienia.

                  4)

                  Zarzut czwarty dotyczy różnych niespójności i błędnych informacji w ogłoszeniu o zamówieniu.

                  5)

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia przez pozwaną przepisu art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego (1) w szczególności w odniesieniu do weryfikacji kryteriów wyboru.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).


title: Sprawa C-75/06: Skarga wniesiona w dniu  6 lutego 2006 r.  r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/16

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2006 r. r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-75/06)
   (2006/C 86/29)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 6 lutego 2006 r. r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Carmel O'Reilly i Piedade Costa, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Portugalskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (1), a w każdym razie nie powiadamiając o ich wprowadzeniu Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Republice Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transponowania dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 6 lutego 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 31 str.18


title: Sprawa F-15/12: Postanowienie Sądu do Spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 kwietnia 2012 r. — Collado przeciwko Komisji

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/25

         Postanowienie Sądu do Spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 kwietnia 2012 r. — Collado przeciwko Komisji
   (Sprawa F-15/12)
   2012/C 184/57
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa C-66/06: Skarga wniesiona w dniu  6 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/1

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-66/06)
   (2006/C 108/01)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżącą: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Simonetti i X. Lewis, pełnomocnicy, adwokat F. Louis i C. O'Daly, solicitor)
   Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając, zgodnie z art. 2 ust 1 art. 4 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy Rady 85/377/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, wszelkich przepisów w celu zapewnienia, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne należące do kategorii, do których odnosi się załącznik II pkt 1 lit. a), b), c), i f) podlegają wymaganiom w celu uzyskania zezwolenia na inwestycję i ocenie w odniesieniu do ich skutków na podstawie art. 5 — 10 przywołanej dyrektywy, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Posługiwanie się jednolitymi, bezwzględnie obowiązującymi progami w zakresie rozmiaru

   Komisja jest zdania, iż nie ustanawiając w odniesieniu do kategorii przedsięwzięć uregulowanych w załączniku II pkt 1 lit. a), b), c) dyrektywy, przepisów koniecznych do osiągnięcie skutków przewidzianych w jej art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2 i 3, Irlandia dokonała niepełnej transpozycji dyrektywy w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne.
   Zgodnie z art. 4 ust. 2 państwa członkowskie mogą ustalić za pomocą badania indywidualnego lub „progów i kryteriów ustalonych przez państwo członkowskie”, które kategorie przedsięwzięć wymienione w załączniku II podlegają ocenie skutków wywieranych na środowisko naturalne. Bez względu na zastosowany przez państwo członkowskie mechanizm wyboru, winien on spełniać wymogi art. 4 ust. 3 tj. uwzględniać kryteria selekcji wymienione w załączniku II. Do przywołanych kryteriów selekcji należą, dla przykładu, rozmiar przedsięwzięcia, zbieżność z innymi przedsięwzięciami, lokalizacja, ekologiczna wrażliwość obszaru geograficznego, jego wpływ na obszary o znaczeniu historycznym, kulturowym i archeologicznym.
   Irlandzka regulacja dokonująca transpozycji dyrektywy, odnosząca się do przedsięwzięć uregulowanych w załączniku II pkt 1 lit. a), b) i c), opiera się niemniej jednak na jednolitym, bezwzględnie obowiązującym progu w zakresie rozmiaru, bez możliwości oceny jakichkolwiek innych cech przedsięwzięcia.

      Intensywna hodowla ryb

   Regulacja dokonująca transpozycji dyrektywy, dopuszcza w odniesieniu do eksperymentalnej hodowli ryb możliwość dokonania oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne „o ile minister uzna, iż konkretna hodowla rybna może znacząco oddziaływać na środowisko”. Regulacja ta niemniej jednak nie formułuje żadnego odwołania do kryteriów selekcji zawartych w załączniku II przywołanej dyrektywy. Tym samym minister, o którym mowa, nie jest związany wyraźnym obowiązkiem uwzględnienia proponowanej lokalizacji tego rodzaju eksperymentalnej hodowli ryb, ani też żadnego innego spośród kryteriów selekcji w celu ustalenia czy ocena skutków wywieranych na środowisko naturalne jest konieczna.
   Komisja zauważa, iż Irlandia uznaje potrzebę ustanowienia przepisów odwołujących się wyraźnie do kryteriów selekcji z załącznika III, regulujących przedsięwzięcia z zakresu hodowli ryb. Niemniej jednak, o ile wiadomo Komisji, żadna nowelizacja nie została uchwalona, ani podana do jej wiadomości.


title: Sprawa T-498/11: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi – Procedura przetargowa – Odnowienie strony internetowej – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Udzielenie zamówienia innemu oferentowi – Skarga o stwierdzenie nieważności – Obowiązek uzasadnienia – Kryteria udzielania zamówienia – Oczywiste błędy w ocenie – Wniosek o odszkodowanie)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/31

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
      (Sprawa T-498/11) (1)

      ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Odnowienie strony internetowej - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Skarga o stwierdzenie nieważności - Obowiązek uzasadnienia - Kryteria udzielania zamówienia - Oczywiste błędy w ocenie - Wniosek o odszkodowanie))
      (2014/C 395/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis, M. Dermitzakis i N. Theologou)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i F. Moro, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokatów P. Wytincka i T. Ruysa)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej o odrzuceniu złożonej przez skarżącą oferty dotyczącej świadczenia usług w zakresie modernizacji strony internetowej Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF-u), jak również decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, a po drugie, żądanie naprawienia szkody.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa C-78/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 22 lutego 2011 r. — Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) przeciwko Federación de Asociaciones Sindicales (FAGSA) i inni

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 22 lutego 2011 r. — Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) przeciwko Federación de Asociaciones Sindicales (FAGSA) i inni
   (Sprawa C-78/11)
   2011/C 152/18
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Strona pozwana: Federación de Asociaciones Sindicales (FAGSA), Federación de Trabajadores Independientes de Comercio (FETICO), Federación Estatal de Trabajadores del Comercio, Hostelería, Turismo y Juego de UGT oraz Federación del Comercio, Hostelería y Turismo de CC.OO.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy stoi na przeszkodzie takiej wykładni przepisów prawa krajowego, zgodnie z którą, jeżeli czasowa niezdolność do pracy wystąpi w sposób nieoczekiwany w trakcie urlopu, to taki urlop nie może zostać przerwany w celu późniejszego wykorzystania go w pełni lub w pozostałej części w innym terminie?

      (1)  Dz.U. L 299, s. 9.


title: Sprawa T-6/14: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2014 r. – Banco de Santander i in. przeciwko Komisji

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/36

         Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2014 r. – Banco de Santander i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-6/14)
   2014/C 102/57
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco de Santander, SA (Santander, Hiszpania); Santander Investment, SA (Santander, Hiszpania); oraz Naviera Séneca, AIE (Las Palmas de Gran Canaria, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo i A. Biondi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną wewnętrznym nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


               10.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/8

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2011 r. przez Królestwo Norwegii przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-11/11)
   2011/C 325/04
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 29 sierpnia 2011 r. przez Królestwo Norwegii, reprezentowane przez Ketila BØE MOENA, adwokata, Urząd Prokuratora Generalnego, oraz Beate GABRIELSEN, doradcę, Departament Prawny, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, działających w charakterze pełnomocników Królestwa Norwegii.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 205/11/COL z dnia 29 czerwca 2011 r. oraz

               2)

               obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               W decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 205/11/COL z dnia 29 czerwca 2011 r. stwierdzono, że trzy środki przewidziane w Umowie dodatkowej, zawartej w 2009 r. przez władze norweskie i spółkę Hurtigruten, stanowiły pomoc państwa niezgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG w rozumieniu art. 61 ust. 1 tego porozumienia w zakresie, w jakim stanowią formę nadmiernej rekompensaty za usługi publiczne.

               —

               Skarżący domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

               —

               Skarżący twierdzi między innymi, że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           popełnił oczywisty błąd prawny lub w ocenie, orzekając, że przedmiotowe środki stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG,

                           —

                           popełnił oczywisty błąd prawny lub w ocenie na podstawie art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG,

                           —

                           naruszył zasadę pewności prawa, przyjmując zaskarżoną decyzję oraz

                           —

                           przyjmując zaskarżoną decyzję, nie przedstawił odpowiednich przyczyn wymaganych na podstawie art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale.


title: Sprawa C-252/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Intel Corporation Inc. przeciwko Cpm United Kingdom Limited (Dyrektywa 89/104/EWG — Znaki towarowe — Artykuł 4 ust. 4 lit. a) — Znaki towarowe cieszące się renomą — Ochrona przed używaniem identycznego lub podobnego późniejszego znaku towarowego — Używanie powodujące lub mogące powodować czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego bądź też działające lub mogące działać na ich szkodę)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Intel Corporation Inc. przeciwko Cpm United Kingdom Limited
   (Sprawa C-252/07) (1)

   (Dyrektywa 89/104/EWG - Znaki towarowe - Artykuł 4 ust. 4 lit. a) - Znaki towarowe cieszące się renomą - Ochrona przed używaniem identycznego lub podobnego późniejszego znaku towarowego - Używanie powodujące lub mogące powodować czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego bądź też działające lub mogące działać na ich szkodę)
   (2009/C 19/07)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Intel Corporation Inc.

      Strona pozwana: Cpm United Kingdom Limited
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (Civil Division) — Wykładnia art. 4 ust. 4 lit. a) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1) — Wcześniejszy znak towarowy cieszący się renomą — Kryteria, które należy uwzględnić w celu ustalenia istnienia związku w rozumieniu wyroku w sprawie C-408/01 Adidas-Salomon AG i Adidas-Benelux BV
   Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 4 lit. a) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że istnienie między wcześniejszym renomowanym znakiem towarowym a późniejszym znakiem towarowym związku w rozumieniu wyroku z dnia 23 października 2003 r. w sprawie C-408/01 Adidas-Salomon i Adidas Benelux winno być oceniane całościowo, przy uwzględnieniu wszystkich czynników mających znaczenie w okolicznościach danej sprawy.

               2)

               Okoliczność, że późniejszy znak towarowy przywodzi przeciętnemu, właściwie poinformowanemu, dostatecznie uważnemu i rozsądnemu konsumentowi na myśl wcześniejszy znak towarowy, jest jednoznaczna z istnieniem między kolidującymi ze sobą znakami związku w rozumieniu wyżej wymienionego wyroku w sprawie Adidas-Salomon i Adidas Benelux.

               3)

               Okoliczność, że:

                           —

                           wcześniejszy znak towarowy dla pewnych określonych kategorii towarów i usług cieszy się dużą renomą i

                           —

                           te towary i usługi nie są podobne lub nie są w znacznym stopniu podobne do towarów i usług, dla których został zarejestrowany późniejszy znak towarowy, i

                           —

                           wcześniejszy znak towarowy jest niepowtarzalny w odniesieniu do jakichkolwiek towarów lub usług,

                     nie zakłada bezwzględnie istnienia między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi związku w rozumieniu wyżej wymienionego wyroku w sprawie Adidas-Salomon i Adidas Benelux.

               4)

               Artykuł 4 ust. 4 lit. a) dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że używanie późniejszego znaku towarowego powodujące lub mogące powodować czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego bądź też działające lub mogące działać na ich szkodę winno być oceniane całościowo, przy uwzględnieniu wszystkich czynników mających znaczenie w okolicznościach danej sprawy.

               5)

               Okoliczność, że:

                           —

                           wcześniejszy znak towarowy dla pewnych określonych kategorii towarów i usług cieszy się dużą renomą i

                           —

                           te towary i usługi nie są podobne lub nie są w znacznym stopniu podobne do towarów i usług, dla których został zarejestrowany późniejszy znak towarowy, i

                           —

                           wcześniejszy znak towarowy jest niepowtarzalny w odniesieniu do jakichkolwiek towarów lub usług, i

                           —

                           późniejszy znak towarowy przywodzi przeciętnemu, właściwie poinformowanemu, dostatecznie uważnemu i rozsądnemu konsumentowi na myśl wcześniejszy znak towarowy,

                     nie wystarczy, aby dowieść, że używanie późniejszego znaku towarowego powoduje lub może powodować czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego bądź też działa lub może działać na ich szkodę w rozumieniu art. 4 ust. 4 lit. a) dyrektywy 89/104.

               6)

               Artykuł 4 ust. 4 lit. a) dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           używanie późniejszego znaku towarowego może działać na szkodę charakteru odróżniającego wcześniejszego renomowanego znaku towarowego, nawet jeśli ten ostatni nie jest niepowtarzalny;

                           —

                           pierwsze użycie późniejszego znaku towarowego może wystarczyć, aby spowodować szkodę dla charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego;

                           —

                           przedstawienie dowodu na okoliczność, że używanie późniejszego znaku towarowego działa lub może działać na szkodę charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego, wymaga wykazania zmiany rynkowego zachowania przeciętnego konsumenta towarów lub usług, dla których wcześniejszy znak towarowy jest zarejestrowany, będącej konsekwencją używania późniejszego znaku towarowego lub dużego prawdopodobieństwa, że taka zmiana nastąpi w przyszłości.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa C-305/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Statio — Włochy) — Consorzio Nazionale Interuniversitario per le Scienze del Mare (CoNISMa) przeciwko Regione Marche (Zamówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 2004/18 — Pojęcia przedsiębiorcy budowlanego, dostawcy i usługodawcy — Pojęcie wykonawcy — Uniwersytety i instytuty badawcze — Konsorcjum utworzone przez uniwersytety i organy administracji publicznej — Zasadniczy cel statutowy o charakterze niezarobkowym — Dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielanie zamówienia publicznego)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Statio — Włochy) — Consorzio Nazionale Interuniversitario per le Scienze del Mare (CoNISMa) przeciwko Regione Marche
   (Sprawa C-305/08) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Dyrektywa 2004/18 - Pojęcia przedsiębiorcy budowlanego, dostawcy i usługodawcy - Pojęcie wykonawcy - Uniwersytety i instytuty badawcze - Konsorcjum utworzone przez uniwersytety i organy administracji publicznej - Zasadniczy cel statutowy o charakterze niezarobkowym - Dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielanie zamówienia publicznego)
   2010/C 51/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Statio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Consorzio Nazionale Interuniversitario per le Scienze del Mare (CoNISMa)

      Strona pozwana: Regione Marche

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Wykluczenie z postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego na usługi w zakresie opracowania danych geofizycznych podmiotów o charakterze niezarobkowym, działających w celach badawczych, takich jak uniwersytety

      Sentencja

               1)

               Przepisy dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w szczególności art. 1 ust. 2 lit. a) oraz art. 8 akapity pierwszy i drugi, które odwołują się do pojęcia „wykonawca”, należy rozumieć w ten sposób, że zezwalają one na udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na usługi podmiotom, które nie mają zasadniczo celu zarobkowego, nie posiadają struktury organizacyjnej przedsiębiorstwa i nie są w sposób stały obecne na rynku, takim jak uniwersytety i instytuty badawcze, jak również zgrupowania powołane przez uniwersytety i organy administracji publicznej.

               2)

               Dyrektywę 2004/18 należy interpretować w ten sposób, iż niezgodna z nią jest wykładnia przepisów krajowych, takich jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które zakazują podmiotom niemającym zasadniczo celu zarobkowego, takim jak uniwersytety i instytuty badawcze, udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, podczas gdy prawo krajowe zezwala takim podmiotom na oferowanie usług objętych tym zamówieniem.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa C-673/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea Constituțională a României (Rumunia) w dniu 30 grudnia 2016 r. – Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociația Accept/Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea Constituțională a României (Rumunia) w dniu 30 grudnia 2016 r. – Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociația Accept/Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării
   (Sprawa C-673/16)
   (2017/C 104/43)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea Constituțională a României

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociația Accept

      Druga strona postępowania: Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy określenie „współmałżonek” zawarte w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE (1) w związku z art. 7, 9, 21 i 45 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, obejmuje współmałżonka tej samej płci, pochodzącego z państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, obywatela Unii Europejskiej, z którym obywatel zawarł legalne małżeństwo na podstawie przepisów prawa państwa członkowskiego innego niż przyjmujące państwo członkowskie?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 3 ust. 1 i [art.] 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE w związku z art. 7, 9, 21 i 45 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wymagają, aby przyjmujące państwo członkowskie przyznało prawo pobytu na swoim terytorium lub na okres przekraczający 3 miesiące współmałżonkowi tej samej płci obywatela Unii Europejskiej?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy współmałżonek tej samej płci, pochodzący z państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, obywatela Unii Europejskiej, z którym obywatel zawarł legalne małżeństwo na podstawie przepisów prawa państwa członkowskiego innego niż przyjmujące państwo członkowskie, może zostać zakwalifikowany jako „wszelki inny członek rodziny” na podstawie art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE lub „partner, z którym obywatel Unii pozostaje w stałym, należycie poświadczonym związku” na podstawie art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE, co odpowiada obowiązkowi państwa przyjmującego ułatwienia wjazdu i pobytu tego współmałżonka, nawet jeżeli państwo przyjmujące nie uznaje małżeństw pomiędzy osobami tej samej płci, ani nie przewiduje żadnej innej alternatywnej formy prawnego uznania, takiej jak związki zarejestrowane?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy art. 3 ust. 2 i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE w związku z art. 7, 9, 21 i 45 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wymagają, aby przyjmujące państwo członkowskie przyznało prawo pobytu na swoim terytorium lub na okres przekraczający 3 miesiące współmałżonkowi tej samej płci obywatela Unii Europejskiej?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U 2004, L 158, s. 77).


title: Sprawa T-106/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — CPEM przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Nota debetowa — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt potwierdzający — Niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie — Skarga w sposób oczywisty pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — CPEM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-106/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Nota debetowa - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt potwierdzający - Niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Skarga w sposób oczywisty pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2009/C 220/66
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre de promotion de l'emploi par la micro-entrepise (Marsylia, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Bonnefoi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności noty debetowej nr 3240912189 z dnia 17 grudnia 2007 r. dotyczącej decyzji Komisji C(2007) 4645 z dnia 4 października 2007 r. znoszącej pomoc przyznaną z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) na podstawie decyzji C (1999) 2645 z dnia 17 sierpnia 1999 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o stwierdzenie nieważności zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               2)

               Wniosek o odszkodowanie zostaje odrzucony jako pozbawiony w sposób oczywisty jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               3)

               Centre de Promotion de l’Emploi par la Micro-Entreprise (CPEM) zostaje obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego

      (1)  Dz. U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-17/09: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Komisja przeciwko Niemcom

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/26

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Komisja przeciwko Niemcom
   (Sprawa C-17/09)
   (2009/C 69/48)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że z powodu udzielenia przez miasto Bonn i Müllverwertungsanlage Bonn GmbH zamówienia publicznego na usługi w zakresie usuwania odpadów organicznych i odpadów zielonych, bez przeprowadzenia procedury udzielenia zamówienia z europejskim ogłoszeniem o przetargu, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej ma mocy przepisów art. 8 w związku z tytułami III — VI dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (1),

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem niniejszej skargi jest umowa o odpłatne świadczenie usług w zakresie usuwania odpadów organicznych i odpadów zielonych zawarta pomiędzy miastem Bonn i Müllverwertungsanlage Bonn GmbH (zwaną dalej „MVA GmbH”), z jednej strony, a prywatnym przedsiębiorstwem zajmującym się usuwaniem odpadów EVB Entsorgung und Verwertung Bonn GmbH & Co. KG (zwanym dalej „EVB”), z drugiej. MVA GmbH jest przedsiębiorstwem komunalnym, którego kapitał w 93,46 % posiada Stadtwerke Bonn GmbH — spółka w 100 % zależna od miasta Bonn — a w 6,54 % bezpośrednio miasto Bonn. W umowie tej EVB zobowiązało się, po pierwsze, do zbierania, wstępnego sortowania oraz do dostarczania odpadów z gospodarstw domowych w celu ich usuwania do zakładu przetwarzania odpadów miasta Bonn, a po drugie, do usuwania we własnych urządzeniach kompostujących odpadów organicznych i odpadów zielonych zebranych na obszarze miasta Bonn, w zamian za roczne wynagrodzenie w wysokości 6 milionów DEM.
   Mimo że powyższa umowa stanowiła publiczne zamówienie na usługi w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 92/50/EWG, została ona zawarta z EVB bezpośrednio, bez przeprowadzania formalnej procedury udzielenia zamówienia publicznego i bez europejskiego ogłoszenia o przetargu. Umowa bezspornie dotyczy świadczenia usług usuwania odpadów w rozumieniu kategorii 16 załącznika I A do tej dyrektywy i przekracza znaczenie próg, od którego dyrektywa znajduje zastosowanie.
   Wbrew stanowisku rządu federalnego małe znaczenie ma kwestia, czy poza usługami kompostowania umowa dotyczy również innych usług świadczonych przez miasto lub MVA GmbH na rachunek EVB. Zasadniczy charakter ma natomiast okoliczność, że umowa nakłada na EVB wiążące zobowiązanie wobec miasta polegające na świadczeniu usług kompostowania za zapłatą wynagrodzenia. Nie można twierdzić, że usługi te mają charakter pomocniczy lub są bez znaczenia na gruncie umowy, gdyż stanowią one jeden z głównych elementów negocjowanych przez strony i są również ważną częścią uzgodnionego wolumenu świadczeń pod względem ekonomicznym.
   Komisja nie może również zgodzić się z podnoszonym przez rząd federalny argumentem, zgodnie z którym miasto Bonn miało prawo, na gruncie art. 11 ust. 3 lit. b) dyrektywy 92/50/EWG, udzielić zamówienia na usługi kompostowania w ramach procedury negocjacyjnej, bez wcześniejszej publikacji ogłoszenia o zamówieniu. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału przepis ten należy interpretować ściśle, a ciężar wykazania rzeczywistego wystąpienia wyjątkowych okoliczności uzasadniających odstępstwo spoczywa na stronie, która się na niego powołuje. Ponieważ rząd federalny nie wykazał w sposób wystarczający, że EVB przysługiwało wyłączne prawo świadczenia spornych usług kompostowania, ani jaka była podstawa prawna tej wyłączności, nie można uznać, że zostały spełnione przesłanki zastosowania odstępstwa z art. 11 ust. 3 lit. b) dyrektywy 92/50/EWG.

      (1)  Dz.U. L 209, s. 1.


title: Sprawa C-285/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale di Oristano na podstawie postanowienia z dnia 14 czerwca 2004 r. w sprawie Medda Ignazio przeciwko Banco Napoli SpA i Regione Autonomia della Sardegna

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale di Oristano na podstawie postanowienia z dnia 14 czerwca 2004 r. w sprawie Medda Ignazio przeciwko Banco Napoli SpA i Regione Autonomia della Sardegna
   (Sprawa C-285/04)
   (2004/C 217/31)
   Dnia 1 lipca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Oristano, wydanego dnia 14 czerwca 2004 r. w sprawie Medda Ignazio przeciwko Banco Napoli SpA i Regione Autonomia della Sardegna.
   Tribunale di Oristano zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące ważności decyzji Komisji Europejskiej nr 97/612/WE (1) w świetle następujących jej wad prawnych:

               a)

               brak kompetencji Komisji do wydania zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 32 w związku z art. 33, 34, 35, 36, 37 i 38 TUE,

               b)

               naruszenie przepisów regulujących przebieg postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 1 TUE,

               c)

               naruszenie przepisów regulujących przebieg postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 i 3 TUE,

               d)

               wadliwość uzasadnienia decyzji w rozumieniu art. 253 w związku z art. 88 ust. 3 i 87 ust 1 TUE,

               e)

               naruszenie i nieprawidłowe zastosowanie „procedur przewidzianych dla pomocy gospodarstwom rolnym znajdującym się w trudnościach” i „wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy publicznej na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorców w trudnościach”,

               f)

               naruszenie zasady ochrony zaufania.

      (1)   Dz.U. L 248 z 11 września 1997 r., str. 27.


title: Sprawa T-479/15: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2015 r. – Lotte/OHIM – Kuchenmeister (KOALA LAND)

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/38

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2015 r. – Lotte/OHIM – Kuchenmeister (KOALA LAND)
   (Sprawa T-479/15)
   (2015/C 337/43)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lotte Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokaci M. Knitter i S. Schicker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Kuchenmeister GmbH (Soest, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „KOALA LAND” – zgłoszenie nr 10 766 723

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 czerwca 2015 r. w sprawie R 815/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, doręczonej skarżącej w dniu 23 czerwca 2015 r., wydanej w postępowaniu w sprawie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego 10 766 723 „KOALA LAND”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 22 ust. 3 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-258/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 26 maja 2011 r. — Peter Sweetman, Irlandia, Attorney General, Minister for the Environment, Heritage and Local Government przeciwko An Bord Pleanala

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 26 maja 2011 r. — Peter Sweetman, Irlandia, Attorney General, Minister for the Environment, Heritage and Local Government przeciwko An Bord Pleanala
   (Sprawa C-258/11)
   2011/C 226/29
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Peter Sweetman, Irlandia, Attorney General, Minister for the Environment, Heritage and Local Government

      Strona pozwana: An Bord Pleanala

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jakie kryteria prawne powinny zastosować właściwe władze przy ocenie prawdopodobieństwa, że plan lub przedsięwzięcie objęte zakresem regulacji art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej (1) mogą „niekorzystnie wpłynąć na [integralność] danego teren[u]”?

               2)

               Czy zastosowanie zasady ostrożności skutkuje tym, że wskazany plan lub przedsięwzięcie nie mogą zostać zatwierdzone, jeżeli prowadziłby do powstania trwałej i nieodwracalnej szkody dla całego rozpatrywanego siedliska bądź jego części?

               3)

               Jaka jest zależność — o ile w ogóle ona istnieje — między art. 6 ust. 4 a podjęciem decyzji na podstawie art. 6 ust. 3, że plan lub przedsięwzięcie nie wpłyną niekorzystnie na integralność danego terenu?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r., Dz.U. L 206., s. 7


title: Sprawa T-451/15: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2015 r. – AlzChem/Komisja

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/45

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2015 r. – AlzChem/Komisja
   (Sprawa T-451/15)
   (2015/C 320/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AlzChem AG (Trostberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Borsos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej Ares (2015) 2176662 z dnia 26 maja 2015 r. wydanej na wniosek nr GESTDEM 2015/1640 zgodnie z art. 4 przepisów wykonawczych do rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji,

               —

               obciążenie komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do zastosowania ogólnego domniemania jako reakcji na regulację wprowadzającą odstępstwo dotyczące ochrony celu dochodzenia prowadzonego przez UE; skarżąca podnosi w tym względzie następujące naruszenia:

                           —

                           naruszenie prawa przez Komisję dotyczące zastosowania ogólnych odstępstw;

                           —

                           naruszenie prawa przez Komisję dotyczące ochrony celu dochodzenia;

                           —

                           naruszenie prawa przez Komisję i oczywisty błąd w ocenie nadrzędnego interesu publicznego w zapewnieniu skutecznej kontroli sądowej (art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej);

                           —

                           naruszenie prawa przez Komisję dotyczące zastosowania podstawowego prawa dostępu do dokumentów.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do zastosowania odstępstwa dotyczącego ochrony interesów handlowych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia odnośnie do odmowy dostępu do jawnej wersji lub dostępu do dokumentów na miejscu.


title: Sprawa T-481/09: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (maxi BRICO CENTER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego maxi BRICO CENTER — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/27

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (maxi BRICO CENTER)
   (Sprawa T-481/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego maxi BRICO CENTER - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 232/48
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. López Ronda, G. Macias Bonilla, H. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal, następnie adwokat F. Brandolini Kujman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i G. Mannucci, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bricocenter Italia Srl (Rozzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Ghidini, M. Mergati i C. Signorini)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 września 2009 r. (sprawa R 1046/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ATB Norte, SL a Bricocenter Italia Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 września 2009 r. (sprawa R 1046/2008-4) w zakresie dotyczącym uwzględnienia odwołania Bricocenter Italia Srl w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą w odniesieniu do usług „reklama”, „zarządzanie w działalności handlowej” i „administrowanie działalności handlowej” objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ATB Norte, SL, Bricocenter Italia i OHIM pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-283/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — ASML Netherlands BV przeciwko Semiconductor Industry Services GmbH (SEMIS) (Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Uznawanie i wykonywanie — Artykuł 34 pkt 2 — Orzeczenie wydane zaocznie — Podstawa odmowy — Pojęcie pozwanego, który nie wdał się w spór, mającego możliwość złożenia środka zaskarżenia od orzeczenia — Brak doręczenia orzeczenia)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — ASML Netherlands BV przeciwko Semiconductor Industry Services GmbH (SEMIS)
   (Sprawa C-283/05) (1)

   (Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Uznawanie i wykonywanie - Artykuł 34 pkt 2 - Orzeczenie wydane zaocznie - Podstawa odmowy - Pojęcie pozwanego, który nie wdał się w spór, mającego „możliwość” złożenia środka zaskarżenia od orzeczenia - Brak doręczenia orzeczenia)
   (2006/C 331/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ASML Netherlands BV

      Strona pozwana: Semiconductor Industry Services GmbH (SEMIS)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 34 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, str. 1) — Uznanie orzeczenia wydanego zaocznie — Możliwość złożenia środka zaskarżenia od orzeczenia przez pozwanego, który nie wdał się w spór — Brak prawidłowego doręczenia
   Sentencja
   Wykładni art. 34 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że pozwany ma „możliwość” złożenia środków zaskarżenia od orzeczenia zaocznego zapadłego w jego sprawie tylko wówczas, gdy faktycznie poznał treść orzeczenia, doręczonego mu w odpowiednim terminie, umożliwiającym przygotowanie obrony przed sądem państwa pochodzenia.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005 r.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 września 2004 r. w sprawie C-304/01: Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Wspólna polityka rybołówstwa — Rozporządzenie (WE) nr 1162/2001 — Odnowienie zasobów morszczuka — Warunki kontroli działalności statków rybackich — Wybór podstawy prawnej — Zasada niedyskryminacji — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie C-304/01: Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Wspólna polityka rybołówstwa - Rozporządzenie (WE) nr 1162/2001 - Odnowienie zasobów morszczuka - Warunki kontroli działalności statków rybackich - Wybór podstawy prawnej - Zasada niedyskryminacji - Obowiązek uzasadnienia)
   (2004/C 262/01)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-304/01, której przedmiotem była skarga o stwierdzenie nieważności z art. 230 WE, wniesiona dnia 2 sierpnia 2001 r., Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. van Rijn i S. Pardo Quintillán), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, J. N. Cunha Rodrigues, N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 9 września 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Pozew zostaje odrzucony.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 13.10.2001.


title: Sprawa C-418/14: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – Polska) – ROZ-ŚWIT Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy Henryk Ciurko, Adam Pawłowski spółka jawna/Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu (Odesłanie prejudycjalne — Podatek akcyzowy — Dyrektywa 2003/96/WE — Zróżnicowane stawki podatku akcyzowego dla paliw silnikowych i paliw do ogrzewania — Przesłanka stosowania stawki dla paliw do ogrzewania — Złożenie miesięcznego zestawienia oświadczeń, zgodnie z którymi nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych — Stosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych w wypadku braku złożenia tego zestawienia — Zasada proporcjonalności)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/7

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – Polska) – ROZ-ŚWIT Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy Henryk Ciurko, Adam Pawłowski spółka jawna/Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu
   (Sprawa C-418/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek akcyzowy - Dyrektywa 2003/96/WE - Zróżnicowane stawki podatku akcyzowego dla paliw silnikowych i paliw do ogrzewania - Przesłanka stosowania stawki dla paliw do ogrzewania - Złożenie miesięcznego zestawienia oświadczeń, zgodnie z którymi nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych - Stosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych w wypadku braku złożenia tego zestawienia - Zasada proporcjonalności))
   (2016/C 287/08)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ROZ-ŚWIT Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy Henryk Ciurko, Adam Pawłowski spółka jawna

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienioną dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na podstawie których sprzedawcy paliw są zobowiązani do złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, oraz

               —

               sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie, do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości.

      (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.


title: Sprawa C-435/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r.– (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Maurowi Barlettcie (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodne świadczenie usług — Gry losowe — Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości — Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/5

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r.– (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Maurowi Barlettcie
   (Sprawa C-435/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodne świadczenie usług - Gry losowe - Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości - Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 270/06)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem odsyłającym

   Mauro Barletta

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie dla przepisów krajowych dotyczących gier losowych, takich jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują organizację nowego przetargu dotyczącego koncesji na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości z powodu reorganizacji systemu poprzez dostosowanie czasu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla krajowego przepisu ograniczającego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga od koncesjonariusza gier losowych, aby z chwilą zakończenia działalności z powodu wygaśnięcia koncesji, nieodpłatnie zbył użytkowanie stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeśli ograniczenie to wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celu do jakiego faktycznie zmierza ów przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa C-76/12: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/16

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-76/12)
   2012/C 133/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy system podatkowy, który zwalnia z podatku dywidendy wypłacane przez spółkę francuską funduszom inwestycyjnym mającym siedzibę we Francji, podczas gdy te same dywidendy wypłacane funduszom inwestycyjnym mającym siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego są objęte podatkiem u źródła, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze Komisja kwestionuje odmienne traktowanie pod względem podatkowym dywidend wypłacanych przez spółki francuskie przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), w zależności od tego, czy UCITS są rezydentami we Francji, czy też nie. Jeden z elementów systemu podatkowego UCITS będących rezydentami we Francji polega na braku opodatkowania po ich stronie dywidend wypłacanych przez spółki francuskie. Natomiast na podstawie art. 119a ust. 2 powszechnego kodeksu podatkowego pobór u źródła stosuje się do dywidend wypłacanych przez spółki francuskie na rzecz UCITS niebędących rezydentami. Komisja jest zdania, że odmienne traktowanie pod względem podatkowym stosowane do UCITS będących rezydentami i do UCITS niebędących rezydentami, podczas gdy znajdują się one w sytuacji obiektywnie porównywalnej, niezależnie od tego, w jakim państwie są rezydentami, stanowi ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału, oraz że to ograniczenie nie jest uzasadnione skutecznością kontroli podatkowych ani koniecznością zapewnienia zrównoważonego rozdziału kompetencji podatkowych.
   Komisja przypomina, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wyrażonym w szczególności w wyrokach w sprawie Komisja przeciwko Włochom (wyrok z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-540/07) oraz w sprawie Komisja przeciwko Niemcom (wyrok z dnia 20 października 2011 r. w sprawie C-284/09) Trybunał orzekł, iż państwa członkowskie, które obejmują dywidendy wypłacane spółkom mającym siedzibę w innych państwach członkowskich systemem podatkowym mniej korzystnym niż stosowany do dywidend wypłacanych spółkom będącym rezydentami, przy czym to odmienne traktowanie nie jest uzasadnione obiektywnie odmiennymi sytuacjami lub nadrzędnymi względami interesu ogólnego, uchybiły zobowiązaniom, jakie na nich ciążą na podstawie swobody przepływu kapitału.


title: Sprawa C-264/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — Kaimer GmbH & Co. Holding KG, Sanha Kaimer GmbH & Co. KG, Sanha Italia Srl przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Wartość dowodowa oświadczeń złożonych w ramach polityki łagodzenia sankcji)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — Kaimer GmbH & Co. Holding KG, Sanha Kaimer GmbH & Co. KG, Sanha Italia Srl przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-264/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Wartość dowodowa oświadczeń złożonych w ramach polityki łagodzenia sankcji)
   2012/C 295/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kaimer GmbH & Co. Holding KG, Sanha Kaimer GmbH & Co. KG, Sanha Italia Srl (przedstawiciel: J. Brück, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania:
      Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-379/06 Kaimer i in. przeciwko Komisji, mocą którego Sąd częściowo oddalił skargę skarżących mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie kartelu w sektorze złączy miedzianych i ze stopów miedzi lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywny nałożonej na skarżących — Przeinaczenie dowodów — Błędna ocena wartości dowodowej oświadczeń złożonych w ramach polityki łagodzenia sankcji — Naruszenie art. 6 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone

               2)

               Kaimer GmbH & Co. Holding KG, Sanha Kaimer GmbH & Co. KG i Sanha Italia Srl zostają obciążone kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa C-390/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuł 3 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 do 3 i 5 oraz załączniki I i II — Początkowy brak wskazania obszarów wrażliwych — Pojęcie eutrofizacja — Kryteria — Ciężar dowodu — Data właściwa dla dokonania oceny dowodów — Wprowadzenie obowiązku zbiórki — Wprowadzenie bardziej rygorystycznego oczyszczania ścieków odprowadzanych do obszarów wrażliwych)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-390/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuł 3 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 do 3 i 5 oraz załączniki I i II - Początkowy brak wskazania obszarów wrażliwych - Pojęcie „eutrofizacja” - Kryteria - Ciężar dowodu - Data właściwa dla dokonania oceny dowodów - Wprowadzenie obowiązku zbiórki - Wprowadzenie bardziej rygorystycznego oczyszczania ścieków odprowadzanych do obszarów wrażliwych)
   2010/C 24/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Gibbs i V. Jackson, pełnomocnicy oraz D. Anderson QC i S. Ford, Barrister)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Portugalii (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i M. J. Lois, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 3 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1, 2, 3 i 5 oraz załącznik II dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40) — Brak wskazania określonych obszarów, które powinny zostać określone jako wrażliwe z powodu eutrofizacji i brak wprowadzenia bardziej rygorystycznego oczyszczania ścieków odprowadzanych do oczyszczalni ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej ponad 10 000 w obszarach wrażliwych lub w obszarach, które powinny zostać wskazane jako wrażliwe

      Sentencja

               1)

               Nie poddając bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu ścieków odprowadzanych do oczyszczalni ścieków komunalnych w Craigavon (oczyszczalnie ścieków w Ballynacor i Bullay’s Hill) oraz w Magherafelt, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 5 ust. 2, 3 i 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa koszty poniesione przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii.

               4)

               Republika Portugalii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007