               5.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/11

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Borgarting lagmannsrett z dnia 23 listopada 2017 r. w sprawie Nye Kystlink AS przeciwko Color Group AS i Color Line AS
   (Sprawa E-10/17)
   (2018/C 119/12)
   W dniu 24 listopada 2017 r. do kancelarii Trybunału wpłynęło pismo z dnia 23 listopada 2017 r. skierowane do Trybunału EFTA, w którym Borgarting lagmansrett (sąd apelacyjny Borgarting) zwraca się z wnioskiem o wydanie opinii doradczej w sprawie Nye Kystlink AS przeciwko Color Group AS i Color Line AS w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy z zasady równoważności w prawie EOG wynika, że krajowy przepis regulujący przedawnienie, który określa odrębny roczny termin przedawnienia dla wytaczania powództw o odszkodowanie za przestępstwo stwierdzone prawomocnym wyrokiem karnym, należy stosować odpowiednio w ramach powództwa o odszkodowanie za naruszenie art. 53 i 54 Porozumienia EOG stwierdzonego ostateczną decyzją Urzędu Nadzoru EFTA o nałożeniu grzywny?

               2.

               Czy zasada skuteczności w prawie EOG nie ogranicza prawa państw EOG do trzyletniego terminu przedawnienia na występowanie z powództwem o odszkodowanie za naruszenie art. 53 i 54 Porozumienia EOG, gdy ten termin przedawnienia jest powiązany z obowiązkiem prowadzenia dochodzenia po stronie poszkodowanego, co może prowadzić do upływu terminu przedawnienia zanim Urząd Nadzoru EFTA podejmie decyzję w sprawie naruszenia art. 53 i 54 Porozumienia EOG na podstawie powództwa wniesionego przez poszkodowanego?

               3.

               Jakie elementy należy uznać za ważne przy ocenie tego, czy zastosowanie krajowego terminu przedawnienia, jak wspomniano w pytaniu 2, jest zgodne z zasadą skuteczności w prawie EOG w sprawach z dziedziny konkurencji mających charakter i zakres jak w niniejszej sprawie?


title: Sprawa C-304/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 lutego 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek: American Express Co. / The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (UE) 2015/751 — Opłaty interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę — Artykuł 1 ust. 5 — Zrównanie trójstronnego systemu kart płatniczych z czterostronnym systemem kart płatniczych — Przesłanki — Wydawanie przez trójstronny system kart płatniczych instrumentów płatniczych opartych na karcie „wraz z partnerem w ramach co-brandingu lub za pośrednictwem agenta” — Artykuł 2 pkt 18 — Pojęcie „trójstronnego systemu kart płatniczych” — Ważność]

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 lutego 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek: American Express Co. / The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury
   (Sprawa C-304/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) 2015/751 - Opłaty interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę - Artykuł 1 ust. 5 - Zrównanie trójstronnego systemu kart płatniczych z czterostronnym systemem kart płatniczych - Przesłanki - Wydawanie przez trójstronny system kart płatniczych instrumentów płatniczych opartych na karcie „wraz z partnerem w ramach co-brandingu lub za pośrednictwem agenta” - Artykuł 2 pkt 18 - Pojęcie „trójstronnego systemu kart płatniczych” - Ważność])
   (2018/C 123/02)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Queen, na wniosek: American Express Co.

      Strona przeciwna: The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury

      przy udziale: Diners Club International Limited, MasterCard Europe SA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/751 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę należy interpretować w ten sposób, że w kontekście porozumienia zawartego między partnerem w ramach co-brandingu lub agentem a trójstronnym systemem kart płatniczych nie jest konieczne, aby ten partner lub agent działali jako wydawca w rozumieniu art. 2 pkt 2 tego rozporządzenia, żeby wskazany system został uznany za system wydający instrumenty płatnicze oparte na karcie wraz z partnerem w ramach co-brandingu lub za pośrednictwem agenta i w rezultacie został uznany za czterostronny system kart płatniczych w rozumieniu pierwszego z tych przepisów.

               2)

               Analiza drugiego pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 1 ust. 5 i art. 2 pkt 18 rozporządzenia 2015/751.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa C-17/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Mureş (Romania) w dniu 9 stycznia 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Virgilowi Mailatowi, Delii Elenie Mailat, Apcom Select SA

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Mureş (Romania) w dniu 9 stycznia 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Virgilowi Mailatowi, Delii Elenie Mailat, Apcom Select SA
   (Sprawa C-17/18)
   (2018/C 123/16)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Mureş

      Strony w postępowaniu głównym

   Virgil Mailat, Delia Elena Mailat, Apcom Select SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zawarcie umowy, na której mocy jedna spółka oddaje w najem innej spółce nieruchomość, w której poprzednio prowadzona była szczególna działalność polegająca na publicznym wydawaniu posiłków w restauracji, wraz ze wszystkimi środkami trwałymi i składnikami inwentarza, w wypadku gdy spółka przejmująca nieruchomość kontynuuje tę samą działalność polegającą na publicznym wydawaniu posiłków w restauracji pod tą samą nazwą co wykorzystywana wcześniej, stanowi przekazanie działalności w rozumieniu art. 19 i art. 29 dyrektywy 2006/112/WE (1)?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy opisana transakcja stanowi świadczenie usług, które można uznać za wynajem nieruchomości w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy VAT lub złożone świadczenie usług, którego nie można uważać za wynajem nieruchomości podlagający opodatkowaniu z mocy ustawy?

      (1)  Dz.U. 2006 L 347, s. 1.


title: Sprawa T-118/16: Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2018 r. – Deutsche Post / EUIPO – bpost (BEPOST) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BEPOST — Wcześniejsze graficzny unijny znak towarowy ePost i słowny krajowy znak towarowy POST — Niezarejestrowany znak towarowy lub inne oznaczenie używane w obrocie handlowym POST — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 201/1001] — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) — Brak działania na szkodę renomy i brak rozmycia — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001) — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem}

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/16

         Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2018 r. – Deutsche Post / EUIPO – bpost (BEPOST)
   (Sprawa T-118/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BEPOST - Wcześniejsze graficzny unijny znak towarowy ePost i słowny krajowy znak towarowy POST - Niezarejestrowany znak towarowy lub inne oznaczenie używane w obrocie handlowym POST - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 201/1001] - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) - Brak działania na szkodę renomy i brak rozmycia - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001) - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem})
   (2018/C 123/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Hamacher i G. Müllejans)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, G. Sakalaite-Orlovskiene i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: bpost NV (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Hubert i K. Ongena, następnie adwokaci H. Dhondt i J. Cassiman)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2016 r. (sprawa R 3107/2014-1) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Deutsche Post a bpost.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Post AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016


title: Sprawa T-919/16: Postanowienie Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Collins/Parlament (Przywileje i immunitety — Członek Parlamentu Europejskiego — Decyzja o nieutrzymaniu przywilejów i immunitetów — Skarga oczywiście niedopuszczalna — Oczywisty brak właściwości — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/21

         Postanowienie Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Collins/Parlament
   (Sprawa T-919/16) (1)

   ((Przywileje i immunitety - Członek Parlamentu Europejskiego - Decyzja o nieutrzymaniu przywilejów i immunitetów - Skarga oczywiście niedopuszczalna - Oczywisty brak właściwości - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna))
   (2018/C 123/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jane Maria Collins (Hotham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: I. Anderson, solicitor)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alonso de León i M. Dean, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie na podstawie art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2016 r. o nieutrzymaniu przywilejów i immunitetów skarżącej, po drugie, żądanie na podstawie art. 268 TFUE mające na celu uzyskanie odszkodowania za rzekomo poniesioną przez nią przy tej okazji szkodę, a po trzecie, żądanie, aby Trybunał rozstrzygnął wniosek o utrzymanie przywilejów i immunitetów skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jane Maria Collins pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


title: Sprawa T-436/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2018 r. – AEIM i Kazenas/Komisja (Skarga o odszkodowanie — Przedawnienie — Brak dowodu szkody — Skarga, która oczywiście podlega odrzuceniu)

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/21

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2018 r. – AEIM i Kazenas/Komisja
   (Sprawa T-436/16) (1)

   ((Skarga o odszkodowanie - Przedawnienie - Brak dowodu szkody - Skarga, która oczywiście podlega odrzuceniu))
   (2018/C 123/28)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: L’application électronique industrielle moderne (AEIM) (Algrange, Francja) i Philippe Kazenas (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: B. Wizel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Delaude i S. Lejeune, następnie S. Delaude, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżący mieli ponieść wskutek czynów korupcyjnych popełnionych przez pracownika Komisji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               L’Application électronique industrielle moderne (AEIM) i Philippe Kazenas zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa T-786/16: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2017 r. – PV/Komisja

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/22

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2017 r. – PV/Komisja
   (Sprawa T-786/16)
   (2018/C 123/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: PV (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

         a w konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji z dnia 31 maja 2016 r. i z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie dokonania potrąceń z wynagrodzenia, w odniesieniu do których skarżący złożył odpowiednio zażalenia na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w dniu 29 lipca 2016 r. (R/492/16) i w dniu 30 lipca 2016 r. (R/493/16), które zostały oddalone w dniu 28 listopada 2016 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji z dnia 15 września 2016 r. i z dnia 11 lipca 2016 r. w sprawie dokonania potrąceń z wynagrodzenia i zerowania wynagrodzenia od lipca 2016 r., w odniesieniu do których skarżący złożył zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w dniu 19 września 2016 r. (R/496/16), które zostało oddalone w dniu 17 stycznia 2017 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 21 września 2016 r. informującej skarżącego o zglobalizowanym długu w wysokości 42 704,74 EUR w stosunku do Komisji, w odniesieniu do której złożył on zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w dniu 8 listopada 2016 r. (R/556/16), które zostało oddalone w dniu 17 stycznia 2017 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej noty obciążeniowej nr 32441709991 z dnia 20 lipca 2017 r. na kwotę 42 704,74 EUR, wymagającej zapłaty spornego długu w wysokości 42 704,74 EUR, w odniesieniu do której zostało złożone zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w dniu 31 lipca 2017 r. (R/346/17), które zostało oddalone w dniu 29 listopada 2017 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 lipca 2016 r. o wydaleniu ze służby, wydanej przez trójstronny organ powołujący, na którą skarżący złożył zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w dniu 3 października 2016 r. (R/510/16), które zostało oddalone w dniu 2 lutego 2017 r., a także insi stwierdzenie nieważności postepowania dyscyplinarnego CMS 13/087 we wszystkich jego aspektach;

               —

               nakazanie naprawienia szkody poniesionej w wyniku mobbingu w DG EMPLOI, DG BUDGET, DG INTERPRETARIAT oraz wspólnie przez służby medyczne, PMO i DG HR, gdy pierwsza sytuacja nosząca znamiona mobbingu sięga października 2008 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich sprawozdań z oceny skarżącego za lata 2014, 2015 r. i 2016 r. ze względu na mobbing w DG SCIC;

         oraz przyznanie następującego odszkodowania na podstawie art. 340 TFUE:

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę w wysokości 889 000 EUR i odszkodowania za szkody materialne w wysokości 132 828,67 EUR poniesione przez skarżącego, wynikające z tych zaskarżonych decyzji, szacowane, z zastrzeżeniem aktualizacji wyceny, na kwotę 1 021 828,67 EUR, powiększone o odsetki od opóźnienie aż do dnia ostatecznej spłaty;

         pomocniczo, w związku z mobbingiem i korzystaniem z „fałszywych intelektualistów”, co sprawia, że takie nieprawidłowości nie mogą być tolerowane przez porządek prawny Unii:

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich innych żądanych potrąceń z wynagrodzenia za okres od marca 2015 r. do lipca 2016 r. – czyli 12 decyzji z: 9/2/2015 r., 30/3/2015 r., 5/5/2015 r., 24/6/2015 r., 1/10/2015 r., 12/11/2015 r., 15/1/2016 r., 22/4/2016 r., 31/5/2016 r., 5/7/2016 r., 15/9/2016 r. i z 11/7/2016 r., a także wszystkich rozstrzygnięć odmownych w przedmiocie jego wniosków o uchylenie, czyli decyzji: R/1110/14 z 11/3/2015 r., R/225/15 z 3 lipca 2015 r., R/292/15 z 23 lipca 2015 r., R/376/15 z 18 sierpnia 2015 r., R/419/15 z 25 września 2015 r., R/496/15 z 23 października 2015 r., R/787/15 i R/788/16 i R/71/16 z 21 marca 2016 r., R/282/16 z 12 września 2016 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji oddalających, które dotyczą zażaleń w przedmiocie postępowań w sprawie oceny, czyli decyzji: R/ll00/14 z 12 marca 2015 r., R/313/15 z 11 sierpnia 2015 r., R/676/15 z 13 października 2015 r., R/127/16 i R/128/16 z 7 czerwca 2016 r. i R/342/16 z 21 września 2016 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich rozstrzygnięć odmownych w przedmiocie wniosków o udzielenie wsparcia na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego, odpowiednio, z dnia 23 października 2014 r., z dnia 20 stycznia 2015 r., z dnia 20 marca 2015 r., z dnia 30 lipca 2015 r. (wniosek D/322/15), z dnia 15 marca 2016 r.(wniosek D/776/15) i z dnia 18 maja 2016 r.

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich nieuzasadnionych „opinii lekarskich” dr [X] z dni 16 i 18 lipca 2018 r., 8 sierpnia 2014 r., 4 września 2014 r., 4 grudnia 2014 r., 4 lutego 2015 r., 13 kwietnia 2015 r., 4 czerwca 2015 r., 11 sierpnia 2015 r., 14 października 2015 r., 4 grudnia 2015 r., 5 lutego 2016 r., 22 marca 2016 r., 18 kwietnia 2016 r., 3 czerwca 2016 r., 30 czerwca 2016 r. i z dnia 25 lipca 2016 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności „opinii lekarskich” dr [X] z dnia 27 czerwca 2014 r. i dr [Y] z dnia 10 października 2014 r., które odesłały skarżącego do sprawców mobbingu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie R/182/16 z dnia 14 lipca 2016 r., złożone w dniu 22 marca 2016 r. w przedmiocie nieusprawiedliwionej nieobecności z 16 i 17 marca 2016 r. w jego domu;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich wezwań do zapłaty, odpowiednio, z dni: 10 marca 2015 r., 11 maja 2015 r., 10 czerwca 2015 r., 11 sierpnia 2015 r., 13 listopada 2015 r., 9 grudnia 2015 r., 18 lipca 2016 r., a także pism informujących o nocie obciążeniowej z dnia 21 czerwca 2016 r. i z dnia 21 września 2016 r.

         w każdym razie

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1, 3, 4 i 31 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1e ust. 2 i 12a Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”)), który ustanawia zakaz mobbingu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 21a, 22b i 23 regulaminu pracowniczego dotyczących zakazu popełniania bezprawnych czynów.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady staranności i udzielania wsparcia z naruszeniem art. 24 regulaminu pracowniczego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 59 i błędnej wykładni art. 60 regulaminu pracowniczego.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 41 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, dotyczących odpowiednio bezstronnego traktowania i prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do obrony, a także art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego w sprawie prawa do bycia wysłuchanym przez organ powołujący przed skierowaniem sprawy do komisji dyscyplinarnej i zgodnie z orzecznictwem Kerstens/Komisja (wyrok z dnia 14 lutego 2017 r., Kerstens/Komisja, T-270/16 P, niepublikowany, EU:T:2017:74).

         Strona skarżąca żąda również przyznania odszkodowania w wysokości 889 000 EUR tytułem doznanej krzywdy oraz w wysokości 132 828,67 EUR tytułem poniesionej szkody materialnej zgodnie z art. 340 TFUE.


title: Sprawa C-643/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 lutego 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek: American Express Co. / The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa (UE) 2015/2366 — Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego — Artykuł 35 ust. 1 — Wymogi dotyczące dostępu do systemów płatności obowiązujące w stosunku do posiadających zezwolenie lub zarejestrowanych dostawców usług płatniczych — Artykuł 35 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) — Brak możliwości stosowania tych wymogów do systemów płatności, w których skład wchodzą wyłącznie dostawcy usług płatniczych należący do grupy — Stosowanie rzeczonych wymogów do trójstronnych systemów kart płatniczych, które zawarły porozumienia w sprawie co-brandingu lub porozumienia agencyjne — Ważność]

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 lutego 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek: American Express Co. / The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury
   (Sprawa C-643/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa (UE) 2015/2366 - Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego - Artykuł 35 ust. 1 - Wymogi dotyczące dostępu do systemów płatności obowiązujące w stosunku do posiadających zezwolenie lub zarejestrowanych dostawców usług płatniczych - Artykuł 35 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) - Brak możliwości stosowania tych wymogów do systemów płatności, w których skład wchodzą wyłącznie dostawcy usług płatniczych należący do grupy - Stosowanie rzeczonych wymogów do trójstronnych systemów kart płatniczych, które zawarły porozumienia w sprawie co-brandingu lub porozumienia agencyjne - Ważność])
   (2018/C 123/06)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Queen, na wniosek: American Express Co.,

      Strona przeciwna: The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury

      przy udziale: Diners Club International Limited, MasterCard Europe SA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 35 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającej dyrektywę 2007/64/WE, należy interpretować w ten sposób, że trójstronny system kart płatniczych, który zawarł porozumienie w sprawie co-brandingu z partnerem w ramach co-brandingu nie jest pozbawiony możliwości skorzystania z wyłączenia przewidzianego w tym przepisie, a w rezultacie nie jest objęty wymogami ustanowionymi w art. 35 ust. 1 tej dyrektywy, w przypadku gdy partner ten nie jest dostawcą usług płatniczych i nie świadczy usług płatniczych w tym systemie w stosunku do oferty produktów co-brandingu. Natomiast trójstronny system kart płatniczych, który korzysta z pośrednictwa agenta przy świadczeniu usług płatniczych, nie może skorzystać z tego wyłączenia i w rezultacie podlega wymogom ustanowionym w tymże art. 35 ust. 1.

               2)

               Analiza drugiego pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 35 dyrektywy 2015/2366.

      (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawa T-47/18: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2018 r. – UZ / Parlament

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/24

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2018 r. – UZ / Parlament
   (Sprawa T-47/18)
   (2018/C 123/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: UZ (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Orzeczenie, że

               —

               stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 27 lutego 2017 r. o wymierzeniu jej kary dyscyplinarnej w postaci obniżenia zaszeregowania z grupy AD13 stopień 3 do grupy AD12 stopień 3 z dniem 1 marca 2017 r. oraz odebrania wszystkich punktów za osiągnięcia zdobytych w grupie zaszeregowania AD13;

               —

               stwierdza się nieważność decyzji o oddaleniu jej wniosku o udzielenie wsparcia;

               —

               Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 3 i 22 załącznika IX do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), polegającego na tym, że organ powołujący nie wysłuchał strony skarżącej w celu uzasadnienia swojej decyzji na podstawie art. 3 załącznika IX, ani też przed oddaleniem jej wniosku o udzielenie wsparcia na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 9, 10 i 16 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, w zakresie w jakim zaskarżona decyzja dyscyplinarna narusza zasadę proporcjonalności i nakłada na skarżącą ogólną sankcję nieprzewidzianą w załączniku IX do regulaminu pracowniczego, czyli obniżenie zaszeregowania, odebranie punktów za osiągnięcia i wykluczenie z funkcji kierowniczych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieprawidłowości prac komisji dyscyplinarnej, polegających na tym, że nie tylko skierowano do niego nieprawidłowo sprawę bez uprzedniego wysłuchania strony skarżącej, ale w dodatku przez cały czas trwania postępowania nie przestrzegał on prawa do obrony.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 24 regulaminu pracowniczego, w szczególności ponieważ organ powołujący nie wysłuchał strony skarżącej przed oddaleniem jej wniosku o udzielenie wsparcia.


title: Sprawa C-144/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale Calabria – Włochy) – Lloyd's of London / Agenzia Regionale per la Protezione dell'Ambiente della Calabria (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Artykuły 49 i 56 TFUE — Dyrektywa 2004/18/WE — Podstawy wykluczenia z udziału w postępowaniu przetargowym — Usługi ubezpieczeniowe — Uczestnictwo kilku syndykatów Lloyd’s of London w tym samym postępowaniu przetargowym — Podpisanie ofert przez przedstawiciela ogólnego Lloyd’s of London na dany kraj — Zasady przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji — Proporcjonalność)

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale Calabria – Włochy) – Lloyd's of London / Agenzia Regionale per la Protezione dell'Ambiente della Calabria
   (Sprawa C-144/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Artykuły 49 i 56 TFUE - Dyrektywa 2004/18/WE - Podstawy wykluczenia z udziału w postępowaniu przetargowym - Usługi ubezpieczeniowe - Uczestnictwo kilku syndykatów Lloyd’s of London w tym samym postępowaniu przetargowym - Podpisanie ofert przez przedstawiciela ogólnego Lloyd’s of London na dany kraj - Zasady przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji - Proporcjonalność))
   (2018/C 123/07)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale Calabria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lloyd's of London

      Strona przeciwna: Agenzia Regionale per la Protezione dell'Ambiente della Calabria

      Sentencja

   Zasady przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji wynikające z art. 49 i 56 TFUE oraz przewidziane w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które nie pozwala na wykluczenie dwóch „syndykatów” Lloyd’s of London z uczestnictwa w tym samym przetargu publicznym na usługi ubezpieczeniowe z tego tylko powodu, że każda z ich odnośnych ofert została podpisana przez ogólnego przedstawiciela Lloyd’s of London na to państwo członkowskie, lecz umożliwia z kolei ich wykluczenie, jeżeli okaże się na podstawie jednoznacznych dowodów, że ich oferty nie zostały sformułowane w sposób niezależny.

      (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa T-54/18: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2018 r. – Fashion Energy / EUIPO – Retail Royalty (1st AMERICAN)

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/25

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2018 r. – Fashion Energy / EUIPO – Retail Royalty (1st AMERICAN)
   (Sprawa T-54/18)
   (2018/C 123/32)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fashion Energy Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokaci T. Müller, F. Togo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Retail Royalty Co. (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego 1st AMERICAN – zgłoszenie nr 8 622 078

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie R 693/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zawieszenie postępowania na podstawie art. 69 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem do chwili wydania ostatecznej i wiążącej decyzji w sprawie wniosku o stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego 005066113, na który powołano się w sprzeciwie;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie zasady audi alteram partem;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-62/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Aeris Invest / SRB

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/25

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Aeris Invest / SRB
   (Sprawa T-62/18)
   (2018/C 123/33)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Aeris Invest Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci R. Vallina Hoset, A. Sellés Marco, C. Iglesias Megías i A. Lois Perreau de Pinninck)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w sprawie 43/2017 z dnia 28 listopada 2017 r., a także decyzji potwierdzającej SRB/CM01/ARES(2017)4898090 z dnia 6 września 2017 r.; oraz

               —

               obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 90 rozporządzenia 806/2014 i art. 4 rozporządzenia 1049/2001 przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w decyzji SRB/ES/2017/01 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów (zwana dalej „decyzją w sprawie dostępu”) w zakresie, w jakim z jednej strony, uregulowano w niej ultra vires prawo dostępu do dokumentów i z drugiej strony i wprowadzono wyjątki od tego prawa nieprzewidziane w rozporządzeniu 1049/2001. Ponieważ podstawa prawna tej decyzji komisji odwoławczej nie znajduje zastosowania zgodnie z art. 277 TFUE, należy stwierdzić nieważność tej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez komisję odwoławczą w zaskarżonej decyzji art. 296 TFUE w zakresie, w jakim poprzestała ona na niejasnych i ogólnych twierdzeniach, że ujawnienie pełnego tekstu planu z 2016 r., decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i sprawozdania z wyceny narusza art. 4 ust. 1 lit. a) i art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1049/2001.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez komisję odwoławczą w zaskarżonej decyzji art. 15 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 1049/2001 w zakresie, w jakim (i) polityka restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych nie jest ważnym wyjątkiem w celu ograniczenia podstawowego prawa dostępu do dokumentów; (ii) nie zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 1049/2001; oraz (iii) ocena rozpatrywanych interesów sprawia, że konieczne jest udzielenie dostępu do żądanych dokumentów.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez komisję odwoławczą w zaskarżonej decyzji art. 15 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1049/2001 w zakresie, w jakim udzielenie pełnego dostępu do decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, sprawozdania z wyceny i planu z 2016 r.: (i) nie szkodzi interesom handlowym osób fizycznych lub prawnych; oraz (ii) w każdym wypadku, wyważenie rozpatrywanych interesów przemawia za udzieleniem dostępu do tych dokumentów

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez komisję odwoławczą w zaskarżonej decyzji art. 15 TFUE i art. 88 rozporządzenia 806/2014 ze względu na odmówienie dostępu do informacji nieobjętych tajemnicą zawodową, ponieważ (i) nie istnieje domniemanie poufności na podstawie art. 88 rozporządzenia 806/2014 i art. 339 TFUE; oraz (ii) nawet gdyby wspomniane domniemanie poufności istniało, nie miałoby zastosowania, gdyż dokumentów żądano w celu wykorzystania ich w ramach postępowania sądowego.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący nadużycia władzy przez komisję odwoławczą w zakresie, w jakim odmówiła stronie skarżącej w zaskarżonej decyzji pełnego dostępu do planu z 2016 r., twierdząc, że jest on „w całości objęty wyjątkami przewidzianymi w art. 4 ust. 1 lit. a), tiret trzecie, art. 4 ust. 1 lit. c) i art. 4 ust. 2 [decyzji w sprawie dostępu]”, gdy w rzeczywistości istnieje uzasadnione podejrzenie, że jedynym celem wspomnianej odmowy jest ukrycie błędów, braków i niedociągnięć, którymi obarczony jest wspomniany plan.


title: Sprawa T-235/17: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Dometic Sweden / EUIPO (MOBILE LIVING MADE EASY) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MOBILE LIVING MADE EASY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia nr 2017/1001)}

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/29

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Dometic Sweden / EUIPO (MOBILE LIVING MADE EASY)
   (Sprawa T-235/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MOBILE LIVING MADE EASY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia nr 2017/1001)})
   (2018/C 166/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dometic Sweden AB (Solna, Szwecja) (przedstawiciele: R. Furneaux i E. Humphreys, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Sakalaite-Orlovskiene i J. Ivanauskas, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lutego 2017 r. (sprawa R 1832/2016-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MOBILE LIVING MADE EASY jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dometic Sweden AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa C-524/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Luce Menciemu [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Brak zapłaty należnego VAT — Sankcje — Przepisy krajowe przewidujące sankcję administracyjną i sankcję karną za ten sam czyn — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 50 — Zasada ne bis in idem — Karnoprawny charakter sankcji administracyjnej — Tożsamość czynu — Artykuł 52 ust. 1 — Ograniczenia w stosowaniu zasady ne bis in idem — Przesłanki]

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Luce Menciemu
   (Sprawa C-524/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Brak zapłaty należnego VAT - Sankcje - Przepisy krajowe przewidujące sankcję administracyjną i sankcję karną za ten sam czyn - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Karnoprawny charakter sankcji administracyjnej - Tożsamość czynu - Artykuł 52 ust. 1 - Ograniczenia w stosowaniu zasady ne bis in idem - Przesłanki])
   (2018/C 166/02)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bergamo

      Strony w postępowaniu głównym

   Luca Menci

      przy udziale: Procura della Repubblica

      Sentencja

               1)

               Artykuł 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, na podstawie których można wszcząć postępowanie karne przeciwko osobie z tytułu braku zapłaty podatku od wartości dodanej należnego w ustawowych terminach, podczas gdy na tę samą osobę za ten sam czyn nałożono już niepodlegającą zaskarżeniu sankcję administracyjną o charakterze karnym w rozumieniu tegoż art. 50, pod warunkiem, że przepisy te:

                           —

                           zmierzają do realizacji celu interesu ogólnego, który uzasadnia taką kumulację postępowań i sankcji, czyli zwalczanie przestępstw w dziedzinie podatku od wartości dodanej, a owe postępowania i sankcje powinny służyć celom dodatkowym,

                           —

                           zawierają zasady zapewniające koordynację ograniczającą do tego, co ściśle niezbędne, dodatkowy ciężar ponoszony przez zainteresowane osoby w wyniku kumulacji postępowań, oraz

                           —

                           przewidują zasady pozwalające zapewnić, że surowość wszystkich nałożonych sankcji zostaje ograniczona do tego, co jest ściśle niezbędne w stosunku do wagi danego przestępstwa.

               2)

               Do sądu krajowego należy zapewnienie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, że ciężar wynikający konkretnie dla danej osoby ze stosowania przepisów krajowych spornych w postępowaniu głównym oraz dopuszczonej przez te przepisy kumulacji postępowań i sankcji nie jest nadmierny w stosunku do wagi popełnionego przestępstwa.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawy połączone C-688/15 i C-109/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – postępowania wszczęte przez Agnieškę Anisimovienė i in. (C-688/15) oraz „Indėlių ir investicijų draudimas” VĮ (C-109/16) (Odesłanie prejudycjalne — Systemy gwarancji depozytów i rekompensat dla inwestorów — Dyrektywa 94/19/WE — Artykuł 1 pkt 1 — Depozyty — Sytuacje przejściowe w ramach normalnych operacji bankowych — Dyrektywa 97/9/WE — Artykuł 2 ust. 2 akapit drugi — Środki finansowe należne inwestorom bądź należące do nich i posiadane w ich imieniu w związku z operacjami inwestycyjnymi — Instytucja kredytowa emitująca papiery wartościowe — Środki finansowe wpłacone przez jednostki do tej instytucji kredytowej tytułem subskrypcji przyszłych papierów wartościowych — Stosowanie dyrektywy 2004/39/WE — Upadłość rzeczonej instytucji przed wyemitowaniem danych papierów wartościowych — Przedsiębiorstwo publiczne odpowiedzialne za systemy gwarancji depozytów i rekompensat dla inwestorów — Możliwość powołania się na dyrektywy 94/19/WE i 97/9/WE względem tego przedsiębiorstwa)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – postępowania wszczęte przez Agnieškę Anisimovienė i in. (C-688/15) oraz „Indėlių ir investicijų draudimas” VĮ (C-109/16)
   (Sprawy połączone C-688/15 i C-109/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Systemy gwarancji depozytów i rekompensat dla inwestorów - Dyrektywa 94/19/WE - Artykuł 1 pkt 1 - Depozyty - Sytuacje przejściowe w ramach normalnych operacji bankowych - Dyrektywa 97/9/WE - Artykuł 2 ust. 2 akapit drugi - Środki finansowe należne inwestorom bądź należące do nich i posiadane w ich imieniu w związku z operacjami inwestycyjnymi - Instytucja kredytowa emitująca papiery wartościowe - Środki finansowe wpłacone przez jednostki do tej instytucji kredytowej tytułem subskrypcji przyszłych papierów wartościowych - Stosowanie dyrektywy 2004/39/WE - Upadłość rzeczonej instytucji przed wyemitowaniem danych papierów wartościowych - Przedsiębiorstwo publiczne odpowiedzialne za systemy gwarancji depozytów i rekompensat dla inwestorów - Możliwość powołania się na dyrektywy 94/19/WE i 97/9/WE względem tego przedsiębiorstwa))
   (2018/C 166/03)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agnieška Anisimovienė i in.

      przy udziale: bankas „Snoras” AB, w likwidacji, „Indėlių ir investicijų draudimas” VĮ, bankas „Finasta” AB (C-688/15)
   „Indėlių ir investicijų draudimas” VĮ

      przy udziale: Alvydas Raišelis, bankas „Snoras” AB, w likwidacji (C-109/16)

      Sentencja

               1)

               Przepisy, po pierwsze, dyrektywy 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów, a po drugie, dyrektywy 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/14/WE z dnia 11 marca 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że roszczenia dotyczące środków finansowych, którymi obciążone zostały rachunki należące do jednostek w instytucji kredytowej i przekazanych na rachunki otwarte w imieniu tej instytucji tytułem subskrypcji przyszłych papierów wartościowych, które miała ona wyemitować, w wypadku gdy emisja tych papierów nie została jednak przeprowadzona w związku z upadłością tej instytucji, są objęte zarówno systemami rekompensat dla inwestorów przewidzianymi przez dyrektywę 97/9, jak też systemami gwarancji depozytów przewidzianymi przez dyrektywę 94/19.

               2)

               Artykuł 2 ust. 3 dyrektywy 97/9 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której roszczenia wchodzą w zakres zarówno systemów gwarancji depozytów przewidzianych w dyrektywie 94/19, jak też systemów rekompensat dla inwestorów przewidzianych w dyrektywie 97/9, i w której ustawodawca krajowy nie zaliczył takich roszczeń do systemu objętego jedną lub drugą z tych dyrektyw, sąd rozpatrujący sprawę nie może samodzielnie zdecydować na podstawie tego przepisu, z którego systemu mogą skorzystać osoby mające te roszczenia. Natomiast w takiej sytuacji to do tych osób należy wybór rekompensaty z jednego lub drugiego systemu przewidzianego w prawie krajowym w celu transponowania tych dyrektyw.

               3)

               Po pierwsze, art. 1 pkt 1 dyrektywy 94/19, zmienionej dyrektywą 2009/14, a po drugie art. 1 pkt 4 oraz art. 2 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 97/9 należy interpretować w ten sposób, że jednostki mogą powoływać się na te przepisy przed sądem krajowym na poparcie roszczeń o rekompensatę wobec przedsiębiorstwa publicznego odpowiedzialnego w państwie członkowskim za systemy gwarancji depozytów i rekompensat dla inwestorów.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.

      Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa C-101/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 lutego 2018 r. – Idi Srl / Arcadis – Agenzia Regionale Campana Difesa Suolo

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 lutego 2018 r. – Idi Srl / Arcadis – Agenzia Regionale Campana Difesa Suolo
   (Sprawa C-101/18)
   (2018/C 166/25)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Idi Srl

      Druga strona postępowania: Arcadis – Agenzia Regionale Campana Difesa Suolo

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z art. 45 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2004/18/WE (1) traktowanie za „postępowanie w toku” samego złożenia przez dłużnika do właściwego organu sądowego wniosku o wszczęcie postępowania układowego?

               2)

               Czy jest zgodne z wyżej wymienionym przepisem uznanie, że przyznanie przez dłużnika, iż znajduje się w stanie niewypłacalności i zamiar złożenia przez niego wniosku o wszczęcie postępowania układowego „in blanco” (którego szczególne cechy przedstawiono powyżej) stanowi podstawę wykluczenia z procedury udzielania zamówień publicznych, przyjmując w ten sposób szeroką wykładnię pojęcia „postępowanie w toku” w rozumieniu prawa wspólnotowego (art. 45 dyrektywy) i krajowego (art. 38 decreto legislativo nr 163 z 2006 r.)?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-229/16: Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2018 r. – Pio De Bragança / EUIPO – Ordem de São Miguel da Ala (QUIS UT DEUS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy QUIS UT DEUS — Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego — Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/29

         Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2018 r. – Pio De Bragança / EUIPO – Ordem de São Miguel da Ala (QUIS UT DEUS)
   (Sprawa T-229/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy QUIS UT DEUS - Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego - Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2018/C 166/38)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Duarte Pio De Bragança (Sintra, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J. Sardinha)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Ordem de São Miguel da Ala (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J. Motta Veiga)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 lutego 2016 r. (sprawa R 621/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Duarte Pio De Bragança a Ordem de São Miguel da Ala.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każde ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa T-183/18: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2018 r. – VL i in. / Parlament

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/38

         Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2018 r. – VL i in. / Parlament
   (Sprawa T-183/18)
   (2018/C 166/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: VL, VM, VN i VO (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, M. Gherghinaru i J. Probst)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stronie pozwanej przedstawienia, zgodnie z art. 89 regulaminu postępowania przed Sądem, nagrania z danej sesji plenarnej;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi o odszkodowanie, a w związku z tym,

                           i.

                           nakazanie stronie pozwanej naprawienia poniesionej przez VL majątkowej i niemajątkowej szkody wyrządzonej bezprawnym zachowaniem i niedbalstwem pozwanej;

                           ii.

                           nakazanie stronie pozwanej naprawienia poniesionej przez VM, VN i VO majątkowej i niemajątkowej szkody wyrządzonej bezprawnym zachowaniem i niedbalstwem strony pozwanej;

               —

               przeprowadzenie rozprawy przy drzwiach zamkniętych zgodnie z art. 31 statutu Trybunału Sprawiedliwości UE i art. 109 regulaminu postępowania przed Sądem, o ile Sąd uzna za konieczne przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że:

               —

               strona pozwana naruszyła art. 31 i 35 karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ogólnie ogólnego obowiązku staranności, gdyż nie zapewniła, by VL skorzystał z prawa do rzetelnych i sprawiedliwych warunków pracy i właściwej opieki zdrowotnej i pomocy medycznej;

               —

               z racji bezprawnego zachowania strony pozwanej VL poniósł szkodę majątkową polegającą na znacznym obniżeniu swych (obecnych i przyszłych) zarobków zawodowych oraz szkodę niemajątkową wynikającą z nieodwracalnego i poważnego pogorszenia swego fizycznego i psychicznego stanu, złamania kariery politycznej i naukowej oraz bardzo znacznego pogorszenia życia towarzyskiego i osobistego;

               —

               z racji bezprawnego zachowania strony pozwanej VM poniósł szkodę majątkową w postaci utraty zarobku; oraz

               —

               z racji bezprawnego zachowania strony pozwanej VM, VN i VO ponieśli szkodę majątkową polegającą na poniesieniu szeregu kosztów administracyjnych i prawnych oraz miesięcznych wydatków na opiekę oraz doznali szkody niemajątkowej.


title: Sprawa C-537/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Garlsson Real Estate SA, w likwidacji; Stefano Ricucci; Magiste International SA / Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/6/WE — Manipulacje na rynku — Sankcje — Przepisy krajowe przewidujące sankcję administracyjną i sankcję karną za ten sam czyn — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 50 — Zasada ne bis in idem — Karnoprawny charakter sankcji administracyjnej — Tożsamość czynu — Artykuł 52 ust. 1 — Ograniczenia w stosowaniu zasady ne bis in idem — Przesłanki)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Garlsson Real Estate SA, w likwidacji; Stefano Ricucci; Magiste International SA / Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
   (Sprawa C-537/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/6/WE - Manipulacje na rynku - Sankcje - Przepisy krajowe przewidujące sankcję administracyjną i sankcję karną za ten sam czyn - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Karnoprawny charakter sankcji administracyjnej - Tożsamość czynu - Artykuł 52 ust. 1 - Ograniczenia w stosowaniu zasady ne bis in idem - Przesłanki))
   (2018/C 166/14)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Garlsson Real Estate SA, w likwidacji; Stefano Ricucci, Magiste International SA

      Druga strona postępowania: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które dopuszczają możliwość prowadzenia postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej o charakterze karnym wobec osoby, która popełniła czyn zabroniony polegający na dokonywaniu manipulacji na rynku, za który to czyn owa osoba została już skazana prawomocnym wyrokiem sądu karnego, o ile tylko kara orzeczona w owym wyroku skazującym, mając na uwadze szkodliwość społeczną popełnionego przestępstwa, stanowi skuteczną, proporcjonalną i odstraszającą reakcję na nie.

               2)

               Zasada ne bis in idem wyrażona w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przyznaje jednostkom prawo, na które mogą one powołać się bezpośrednio w ramach sporu takiego jak spór rozpatrywany w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-187/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 marca 2018 r. – Komisja Europejska przeciwko Republika Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 92/50/EWG i 2004/18/WE — Zamówienia publiczne na usługi — Drukarnia państwowa — Wytwarzanie dokumentów tożsamości i innych dokumentów urzędowych — Udzielanie zamówień przedsiębiorstwu prawa prywatnego bez uprzedniego skorzystania z postępowania o udzielenie zamówienia — Szczególne środki bezpieczeństwa — Ochrona podstawowych interesów państw członkowskich)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 marca 2018 r. – Komisja Europejska przeciwko Republika Austrii
   (Sprawa C-187/16) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 92/50/EWG i 2004/18/WE - Zamówienia publiczne na usługi - Drukarnia państwowa - Wytwarzanie dokumentów tożsamości i innych dokumentów urzędowych - Udzielanie zamówień przedsiębiorstwu prawa prywatnego bez uprzedniego skorzystania z postępowania o udzielenie zamówienia - Szczególne środki bezpieczeństwa - Ochrona podstawowych interesów państw członkowskich))
   (2018/C 166/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Tokár i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: M. Fruhmann, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Udzielając zamówień na usługi w zakresie wytwarzania paszportów z chipem, paszportów tymczasowych, dokumentów pobytowych, dowodów osobistych, dokumentów prawa jazdy w formacie karty bankomatowej i dowodów rejestracyjnych w formacie karty bankomatowej bezpośrednio Österreichische Staatsdruckerei GmbH bez przeprowadzenia przetargu na poziomie Unii Europejskiej i utrzymując w mocy przepisy krajowe przewidujące obowiązek udzielania przez instytucje zamawiające zamówień na te usługi bezpośrednio tej spółce – bez przeprowadzenia przetargu na poziomie Unii, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 2 i art. 8 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi w związku z art. 11–37 tej dyrektywy oraz na mocy art. 14 i 20 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z art. 23–55 tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Austrii pokrywa własne koszty oraz cztery piąte kosztów Komisji Europejskiej. Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa C-551/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – J. Klein Schiphorst / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen [Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską — Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuły 7, 63 i 64 — Świadczenia z tytułu bezrobocia — Bezrobotny udający się do innego państwa członkowskiego — Zachowanie prawa do świadczeń — Czas trwania]

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – J. Klein Schiphorst / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-551/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską - Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuły 7, 63 i 64 - Świadczenia z tytułu bezrobocia - Bezrobotny udający się do innego państwa członkowskiego - Zachowanie prawa do świadczeń - Czas trwania])
   (2018/C 166/15)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: J. Klein Schiphorst

      Druga strona postępowania: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

      Sentencja

   Artykuł 64 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie środkowi krajowemu, takiemu jak rozpatrywany w sprawie głównej, nakładającemu na właściwą instytucję obowiązek oddalania co do zasady każdego wniosku o przedłużenie okresu eksportu świadczeń z tytułu bezrobocia powyżej trzech miesięcy, chyba że wspomniana instytucja uzna, iż odmowa uwzględnienia tego wniosku prowadziłaby do nieracjonalnego skutku.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa C-133/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 20 lutego 2018 r. – Sea Chefs Cruise Services GmbH / Ministre de l’Action et des Comptes publics

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 20 lutego 2018 r. – Sea Chefs Cruise Services GmbH / Ministre de l’Action et des Comptes publics
   (Sprawa C-133/18)
   (2018/C 166/26)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sea Chefs Cruise Services GmbH

      Strona przeciwna: Ministre de l’Action et des Comptes publics

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. (1) powinny być interpretowane w ten sposób, że wprowadzają zasadę prekluzji, co oznacza, że podatnik z jednego państwa członkowskiego żądający zwrotu podatku od wartości dodanej od państwa członkowskiego, w którym nie ma siedziby działalności gospodarczej, nie może uzupełnić swojego wniosku o zwrot w postępowaniu przed sądem rozpoznającym sprawy podatkowe, jeżeli uchybił terminowi na odpowiedź na żądanie informacji ze strony urzędu, zgodnie z przepisami ust. 1 tego samego artykułu, czy też, przeciwnie, należy je interpretować w ten sposób, że taki podatnik w ramach przysługującego mu prawa do odwołania przewidzianego w art. 23 dyrektywy oraz w świetle zasady neutralności i zasady proporcjonalności podatku od wartości dodanej, może uzupełnić swój wniosek w postępowaniu przed sądem właściwym w sprawach podatkowych?

      (1)  Dyrektywa Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określająca szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (Dz.U. L 44, s. 23).


title: Sprawa T-822/16: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2018 r. – Kik Textilien und Non-Food / EUIPO – FF Group Romania (_kix) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego _kix — Cofnięcie zaskarżonej decyzji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania — Artykuł 173 § 1 i 2 regulaminu postępowania — Interwencja drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą — Odpowiedź na skargę złożona po terminie)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/30

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2018 r. – Kik Textilien und Non-Food / EUIPO – FF Group Romania (_kix)
   (Sprawa T-822/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego _kix - Cofnięcie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania - Artykuł 173 § 1 i 2 regulaminu postępowania - Interwencja drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą - Odpowiedź na skargę złożona po terminie))
   (2018/C 166/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: KiK Textilien und Non-Food GmbH (Bönen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Körber i L. Pechan)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Zajfert i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: FF Group Romania SRL (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat A. Cavescu)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2016 r. (sprawa R 2323/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy KiK Textilien und Non-Food a FF Group Romania.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez KiK Textilien und Non-Food GmbH.

               3)

               FF Group Romania pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-244/16 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2018 r. – Industrias Químicas del Vallés, SA / Komisja Europejska [Odwołanie — Środki ochrony roślin — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/408 — Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin i ustalenie wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia — Włączenie do tego wykazu substancji czynnej metalaksyl — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych — Osoba, której akt dotyczy indywidualnie]

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2018 r. – Industrias Químicas del Vallés, SA / Komisja Europejska
   (Sprawa C-244/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/408 - Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin i ustalenie wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia - Włączenie do tego wykazu substancji czynnej metalaksyl - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych - Osoba, której akt dotyczy indywidualnie])
   (2018/C 166/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Industrias Químicas del Vallés, SA (przedstawiciele: C. Fernández Vicién, C. Vila Gisbert i I. Moreno-Tapia Rivas, abogadas)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Galindo Martín i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Industrias Químicas del Vallés SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa C-138/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 22 lutego 2018 r. – Skatteministeriet / Estron A/S

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 22 lutego 2018 r. – Skatteministeriet / Estron A/S
   (Sprawa C-138/18)
   (2018/C 166/27)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteministeriet

      Strona pozwana: Estron A/S

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy uwagę 2 lit. a) do działu 90 Nomenklatury scalonej (1) w związku z ogólnymi regułami interpretacji CN nr 1 i 6, należy interpretować w ten sposób, że „części i akcesoria, które są towarami objętymi dowolną pozycją niniejszego działu lub działu 84, 85 lub 91” to towary objęte czterocyfrowymi pozycjami tych działów, czy uwagę tę należy rozumieć w ten sposób, że odnosi się ona również do podpozycji (pierwsze sześć cyfr) w działach 84, 85, 90 i 91?

               2.

               Czy złącza takie jak te będące przedmiotem niniejszego postępowania powinny zostać zaklasyfikowane do podpozycji CN 8544 42 90, podpozycji CN 9021 40 00 czy też podpozycji CN 9021 90 10?

               3.

               Czy uwagę 1 lit. m) do sekcji XVI należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, gdy towar jest objęty działem 90, nie może być on również objęty działami 84 i 85?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 1987 L 256, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 2 tom 2 s. 382-386).


title: Sprawa C-256/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Deichmann SE / Hauptzollamt Duisburg [Odesłanie prejudycjalne — Dopuszczalność — Antydumping — Ważność rozporządzenia wydanego w wykonaniu wyroku Trybunału stwierdzającego nieważność wcześniejszych rozporządzeń — Obowiązek wykonania — Podstawa prawna — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 14 — Określenie kryteriów poboru ceł antydumpingowych przez państwa członkowskie — Nakaz zawieszenia zwrotu ceł antydumpingowych przez krajowe organy celne — Podjęcie postępowania prowadzącego do przyjęcia rozporządzeń, co do których stwierdzono nieważność — Artykuł 10 — Brak mocy wstecznej — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 221 — Przedawnienie — Artykuł 236 — Zwrot nienależnych ceł]

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Deichmann SE / Hauptzollamt Duisburg
   (Sprawa C-256/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dopuszczalność - Antydumping - Ważność rozporządzenia wydanego w wykonaniu wyroku Trybunału stwierdzającego nieważność wcześniejszych rozporządzeń - Obowiązek wykonania - Podstawa prawna - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 14 - Określenie kryteriów poboru ceł antydumpingowych przez państwa członkowskie - Nakaz zawieszenia zwrotu ceł antydumpingowych przez krajowe organy celne - Podjęcie postępowania prowadzącego do przyjęcia rozporządzeń, co do których stwierdzono nieważność - Artykuł 10 - Brak mocy wstecznej - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 221 - Przedawnienie - Artykuł 236 - Zwrot nienależnych ceł])
   (2018/C 166/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Deichmann SE

      Strona przeciwna: Hauptzollamt Duisburg

      Sentencja

   Analiza przedłożonego pytania nie wykazała istnienia żadnej okoliczności, która mogłyby wpłynąć na ważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/223 z dnia 17 lutego 2016 r. ustanawiającego procedurę oceny niektórych wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych i o indywidualne traktowanie składanych przez producentów eksportujących z Chin i Wietnamu i wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa C-568/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürtingen – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Faizowi Rasoolowi [Odesłanie prejudycjalne — Usługi płatnicze — Dyrektywa 2007/64/WE — Artykuł 3 lit. e) i o) — Artykuł 4 pkt 3 — Załącznik — Punkt 2 — Zakres stosowania — Eksploatacja terminali wielofunkcyjnych umożliwiających wypłatę gotówki w salonach gier hazardowych — Spójność praktyki karnej organów krajowych — Przepadek kwot uzyskanych z nielegalnej działalności — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 17]

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/14

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürtingen – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Faizowi Rasoolowi
   (Sprawa C-568/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Usługi płatnicze - Dyrektywa 2007/64/WE - Artykuł 3 lit. e) i o) - Artykuł 4 pkt 3 - Załącznik - Punkt 2 - Zakres stosowania - Eksploatacja terminali wielofunkcyjnych umożliwiających wypłatę gotówki w salonach gier hazardowych - Spójność praktyki karnej organów krajowych - Przepadek kwot uzyskanych z nielegalnej działalności - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 17])
   (2018/C 166/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Nürtingen

      Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

   Faiz Rasool

      przy udziale: Rasool Entertainment GmbH

      Sentencja

   Artykuł 4 punkt 3 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE w związku z pkt 2 załącznika do niej należy interpretować w ten sposób, że oferowana klientom przez podmiot prowadzący salony gier usługa wypłaty gotówki za pośrednictwem terminali wielofunkcyjnych zainstalowanych w tych salonach gier nie stanowi „usługi płatniczej” w rozumieniu tej dyrektywy, jeżeli podmiot ten nie dokonuje żadnej transakcji na rachunkach płatniczych tych klientów, a prowadzona przez niego w związku z tym działalność ogranicza się do udostępniania tych terminali i zaopatrywania ich w gotówkę.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-130/17: Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2018 r. – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Dyrektywa 2009/73/WE — Decyzja Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia z przepisów Unii zasad korzystania z gazociągu OPAL dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/31

         Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2018 r. – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo / Komisja
   (Sprawa T-130/17) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Decyzja Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia z przepisów Unii zasad korzystania z gazociągu OPAL dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2018/C 166/40)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Jeżewski)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie przeglądu warunków wyłączenia gazociągu OPAL, przyznanych na podstawie dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. 2003, L 176, s. 57), z zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz z regulacji taryfowej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

               4)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

               5)

               Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo, Komisja, Republika Federalna Niemiec, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, OPAL Gastransport GmbH & Co. KG i Gazprom Eksport LLC pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa T-187/18: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2018 r. – VP / Cedefop

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/39

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2018 r. – VP / Cedefop
   (Sprawa T-187/18)
   (2018/C 166/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: VP (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejskie centrum kształcenia zawodowego (Cedefop)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 12 maja 2017 r. oddalającej podanie strony skarżącej o przedłużenie umowy o pracę na czas nieokreślony;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 1 grudnia 2017 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej z dnia 9 sierpnia 2017 r. na decyzję z dnia 12 maja 2017 r.;

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez stronę skarżącą, szacowaną ex aequo et bono na kwotę 100 000 (sto tysięcy) EUR;

               —

               zasądzenie odszkodowania za szkodę poniesioną przez stronę skarżącą; oraz

               —

               zasądzenie zwrotu wszystkich kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty, podnosząc, że: decyzja strony pozwanej o nieprzedłużeniu umowy o pracę strony skarżącej została wydana z naruszeniem prawa do bycia wysłuchanym, obowiązku staranności, obowiązku uzasadnienia oraz z naruszeniem obowiązku wysłuchania bezpośredniego przełożonego; decyzja ta jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie oraz wadliwa z powodu nadużycia władzy.


title: Sprawa C-575/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 marca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Czeska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 51 TFUE — Udział w wykonywaniu władzy publicznej)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 marca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Czeska
   (Sprawa C-575/16) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 51 TFUE - Udział w wykonywaniu władzy publicznej))
   (2018/C 166/18)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller, J. Vláčil i A. Kasalická, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wprowadzając wymóg obywatelstwa dla dostępu do zawodu notariusza, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej zgodnie z art. 49 TFUE.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 23.1.2017.


title: Sprawa T-134/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 marca 2018 r. – Hércules Club de Fútbol / Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dostęp do dokumentów — Dokumenty dotyczące postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz trzech profesjonalnych klubów piłkarskich — Prawo do obrony — Odmowa dostępu — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/32

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 marca 2018 r. – Hércules Club de Fútbol / Komisja
   (Sprawa T-134/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dostęp do dokumentów - Dokumenty dotyczące postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz trzech profesjonalnych klubów piłkarskich - Prawo do obrony - Odmowa dostępu - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru))
   (2018/C 166/41)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hércules Club de Fútbol, SAD (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci S. Rating i Y. Martínez Mata)

      Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Stromsky, G. Luengo i P. Němečková, następnie J. Baquero Cruz, G. Luengo i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE o nakazanie Komisji udzielenia dostępu do dokumentów zawartych w aktach dotyczących pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol SAD, Hércules Club de Fútbol i Elche Club de Fútbol SAD w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego i mają podstawowe znaczenie dla właściwej obrony jego interesów.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawy połączone C-596/16 i C-597/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 marca 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Enzo Di Puma / Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) (C-596/16); Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) / Antonio Zecca (C-597/16) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/6/WE — Wykorzystywanie informacji poufnych — Sankcje — Przepisy krajowe przewidujące sankcję administracyjną i sankcję karną za ten sam czyn — Powaga rzeczy osądzonej prawomocnego wyroku sądu karnego w postępowaniu administracyjnym — Prawomocny wyrok sądu karnego uniewinniający od zarzutu wykorzystywania informacji poufnych — Skuteczność sankcji — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 50 — Zasada ne bis in idem — Karnoprawny charakter sankcji administracyjnej — Tożsamość czynu — Artykuł 52 ust. 1 — Ograniczenia w stosowaniu zasady ne bis in idem — Przesłanki)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/15

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 marca 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Enzo Di Puma / Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) (C-596/16); Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) / Antonio Zecca (C-597/16)
   (Sprawy połączone C-596/16 i C-597/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/6/WE - Wykorzystywanie informacji poufnych - Sankcje - Przepisy krajowe przewidujące sankcję administracyjną i sankcję karną za ten sam czyn - Powaga rzeczy osądzonej prawomocnego wyroku sądu karnego w postępowaniu administracyjnym - Prawomocny wyrok sądu karnego uniewinniający od zarzutu wykorzystywania informacji poufnych - Skuteczność sankcji - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Karnoprawny charakter sankcji administracyjnej - Tożsamość czynu - Artykuł 52 ust. 1 - Ograniczenia w stosowaniu zasady ne bis in idem - Przesłanki))
   (2018/C 166/19)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Enzo Di Puma (C-596/16); Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) (C-597/16)

      Druga strona postępowania: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) (C-596/16); Antonio Zecca (C-597/16)

      Sentencja

   Wykładni art. 14 ust. 1 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) w związku z art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie dopuszczają możliwości prowadzenia postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej po wydaniu przez sąd karny prawomocnego wyroku uniewinniającego, stwierdzającego, iż zarzucany czyn nie wypełnia znamion przestępstwa określonego w przepisach dotyczących wykorzystywania informacji poufnych, który to czyn stanowił podstawę wszczęcia tego postępowania administracyjnego.

      (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa C-147/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Almería (Hiszpania) w dniu 23 lutego 2018 r. – Banco Mare Nostrum S.A. / Ignacio Jesús Berenguel Nieto y Carmen Sonia Salinas López

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Almería (Hiszpania) w dniu 23 lutego 2018 r. – Banco Mare Nostrum S.A. / Ignacio Jesús Berenguel Nieto y Carmen Sonia Salinas López
   (Sprawa C-147/18)
   (2018/C 166/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Almería

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banco Mare Nostrum, S.A.

      Strona przeciwna: Ignacio Jesús Berenguel Nieto y Carmen Sonia Salinas López

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy stwierdzenie braku mocy wiążącej nieuczciwego warunku, w rozumieniu dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), uzyskane w wyroku, stoi na przeszkodzie zastosowaniu wszystkich skutków uznanych w wyroku [Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 grudnia 2016 r., Gutiérrez Naranjo i in., C-154/15, C-307/15 i C-308/15]?

               2)

               Czy na zastosowanie skutku związanego ze zwrotem pobranych kwot, wynikającego z warunku uznanego za nieuczciwy w rozumieniu dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, ma wpływ zasada dyspozycyjności, zasada, zgodnie z którą ciężar udowodnienia spoczywa na stronach, zasada powagi rzeczy osądzonej i zakaz reformationis in peius, lub czy jest ono ograniczone albo uniemożliwione przez powyższe zasady?

               3)

               Czy uprawnienia sądu drugiej instancji są ograniczone przez fakt, że w wyroku sądu pierwszej instancji uznano ograniczony skutek stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku, jednak apelacja od tego wyroku nie została wniesiona przez konsumenta, lecz przez przedsiębiorcę określającego ogólne warunki umowy w celu zakwestionowania nieuczciwego charakteru warunku lub jakiegokolwiek skutku w przypadku stwierdzenia, że warunek jest nieuczciwy?

               4)

               Czy uprawnienia sądu drugiej instancji obejmują możliwość zastosowania wszystkich skutków przewidzianych w dyrektywie Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. oraz w orzecznictwie, które stanowi jej rozwinięcie, nawet w przypadku, gdy w pierwszym podniesionym żądaniu konsument nie wnosił o stwierdzenie wszystkich skutków wynikających ze stwierdzenia nieuczciwego charakteru spornej klauzuli?

      (1)  Dz.U. L 95 z 21.4.1993.


title: Sprawa T-108/18: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Universität Koblenz – Landau/ Komisja i Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/32

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Universität Koblenz – Landau/ Komisja i Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego
   (Sprawa T-108/18)
   (2018/C 166/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Universität Koblenz – Landau) (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciele: C. von der Lühe i I. Michel, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej opatrzonej sygnaturą akt OF/2016/0720-EACEA UKOLD z dnia 21 grudnia 2017 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej opatrzonej sygnaturą akt OF/2016/0720 z dnia 7 lutego 2018 r.;

               —

               zawieszenie egzekucji wynikającej z decyzji pozwanej opatrzonej sygnaturą akt OF/2016/0720 z dnia 21 grudnia 2017 r. i z decyzji opatrzonej sygnaturą akt OF/2016/0720 z dnia 7 lutego 2018 r. jak również noty debetowej pozwanej nr 3241802552 z dnia 13 lutego 2018 r. do momentu prawomocnego zakończenia postępowania ze skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji; oraz

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym
               Skarżąca podnosi zarzut, że ostateczna decyzja została wydana pomimo okoliczności, że znany był fakt, iż skarżąca w sposób niezawiniony i w momencie wydania decyzji nie miała obiektywnej możliwości przedłożenia dokumentów stanowiących dowód prawidłowego wykorzystania środków. Ponadto niezawiniona i obiektywna niemożliwość zebrania informacji i dokumentów poświadczających miała czasowy charakter.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania prawa europejskiego
               Dalej decyzje w przedmiocie zwrotu stanowią naruszenie art. 5 ust. 4 TFUE oraz art. 135 ust. 4 rozporządzenia finansowego oraz porozumienia zawartego między stronami, ponieważ nie zachodzą przesłanki faktyczne dla żądania zwrotu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego uzasadnienia środków w sprawie zwrotu kwot
               Decyzje w przedmiocie zwrotu środków zawierają jedynie powierzchowne i ogólne rozważania bez pogłębionej analizy odnoszącej się do poszczególne przypadku i z tego względu jest niejasne pod względem treści.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.
               Żądanie zwrotu całkowitej kwoty może mieć miejsce jako ultima ratio wyłącznie przy spełnieniu szczególnych wyjątkowych okoliczności, które nie zachodzą w niniejszym przypadku.


title: Sprawa C-154/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Labour Court (Irlandia) w dniu 27 lutego 2018 r. – Tomás Horgan, Claire Keegan / Minister for Education & Skills, Minister for Finance, Minister for Public Expenditure & Reform, Ireland and the Attorney General

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Labour Court (Irlandia) w dniu 27 lutego 2018 r. – Tomás Horgan, Claire Keegan / Minister for Education & Skills, Minister for Finance, Minister for Public Expenditure & Reform, Ireland and the Attorney General
   (Sprawa C-154/18)
   (2018/C 166/29)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   The Labour Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Tomás Horgan, Claire Keegan

      Druga strona postępowania: Minister for Education & Skills, Minister for Finance, Minister for Public Expenditure & Reform, Ireland and the Attorney General

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wprowadzenie przez państwo członkowskie, działające w charakterze pracodawcy, mniej korzystnej siatki płac dla nowo zatrudnionych nauczycieli szkół publicznych w sytuacji, gdy wynagrodzenie już zatrudnionych nauczycieli pozostaje niezmienione stanowi dyskryminację pośrednią ze względu na wiek w rozumieniu art. 2 [ust. 2] lit. b) dyrektywy 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), jeśli:

                           (a)

                           zmieniona siatka płac i wcześniejsza siatka płac znajdują zastosowanie do wszystkich nauczycieli w obu odpowiednich kategoriach niezależnie od wieku;

                           (b)

                           w momencie rozpoczęcia zatrudnienia i zaszeregowania nauczycieli do danej siatki płac struktura wiekowa grupy otrzymującej wyższe wynagrodzenie nie różniła się od struktury wiekowej grupy otrzymującej niższe wynagrodzenie;

                           (c)

                           wprowadzenie zmienionej siatki płac doprowadziło do istotnej różnicy w wysokości wynagrodzeń między dwiema grupami nauczycieli wykonującymi pracę o tej samej wartości;

                           (d)

                           średni wiek nauczycieli zaszeregowanych w ramach mniej korzystnej siatki płac jest niższy od średniego wieku nauczycieli zaszeregowanych w ramach wcześniejszej siatki płac;

                           (e)

                           w momencie wprowadzenia mniej korzystnej siatki płac statystyki państwowe wskazywały, że 70 % nowo zatrudnionych nauczycieli miało 25 lat lub mniej, i wykazano, że jest to typowa struktura wiekowa nowo zatrudnionych nauczycieli szkół publicznych w każdym roku oraz

                           (f)

                           nauczyciele szkół publicznych, którzy rozpoczęli pracę w 2011 r. lub później są w wyraźnie mniej korzystnej sytuacji finansowej niż ich koledzy zatrudnieni przed 2011 r.?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy wprowadzenie mniej korzystnej siatki płac można obiektywnie uzasadnić wymogiem osiągnięcia średnioterminowego i długoterminowego strukturalnego cięcia kosztów w administracji publicznej, biorąc pod uwagę ograniczenia budżetowe, z jakimi borykało się państwo stało lub konieczność utrzymywania dobrych stosunków między pracodawcą a już pełniącymi służbę urzędnikami?

               3)

               Czy odpowiedź na pytanie drugie mogłaby być inna, gdyby państwo mogło osiągnąć porównywalne oszczędności, zmniejszając wynagrodzenia wszystkich nauczycieli w mniej drastyczny sposób niż obniżając wyłącznie wynagrodzenia nowo zatrudnionych nauczycieli?

               4)

               Czy odpowiedzi na pytania drugie i trzecie mogłyby być inne, gdyby decyzja o nieobniżaniu siatki płac dla już zatrudnionych nauczycieli została podjęta zgodnie ze zbiorowym układem pracy zawartym przez Rząd jako pracodawcą a związkami zawodowymi reprezentującymi urzędników, w którym Rząd zobowiązał się nie obniżać dodatkowo wynagrodzenia już pełniącym służbę urzędnikom, którym już wcześniej obniżono wynagrodzenie, i w świetle konsekwencji dla stosunków między pracodawcą a pracownikami, jakie wynikałyby z nieprzestrzegania tego układu zbiorowego, biorąc pod uwagę, że nowa siatka płac wprowadzona w 2011 r. nie była częścią tego układu zbiorowego?

      (1)  Dz.U. 2000, L 303, s. 16.