title: Sprawa C-227/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden – Niderlandy) – Jan Theodorus Arts / Veevoederbedrijf Alpuro BV [Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — System płatności jednolitych — Hodowca cieląt, który zawarł umowę integracyjną — Klauzula umowna, na podstawie której płatność jednolita zostaje przekazana przedsiębiorstwu integracyjnemu — Dopuszczalność]

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/9

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden – Niderlandy) – Jan Theodorus Arts / Veevoederbedrijf Alpuro BV
   (Sprawa C-227/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - System płatności jednolitych - Hodowca cieląt, który zawarł umowę integracyjną - Klauzula umowna, na podstawie której płatność jednolita zostaje przekazana przedsiębiorstwu integracyjnemu - Dopuszczalność])
   (2018/C 005/11)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie: Jan Theodorus Arts

      Druga strona postępowania: Veevoederbedrijf Alpuro BV

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwia się ono klauzuli umownej stanowiącej, że kwota wsparcia, o którą hodowca cieląt ma prawo ubiegać się w ramach systemu płatności jednolitych, będzie przekazywana przedsiębiorstwu integracyjnemu, w sytuacji gdy przekazanie tego wsparcia wpisuje się w ramy wzajemnych korzyści i zobowiązań wynegocjowanych przez strony umowy.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa T-706/17: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2017 r. – UP / Komisja

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/49

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2017 r. – UP / Komisja
   (Sprawa T-706/17)
   (2018/C 005/67)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: UP (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

         w konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 kwietnia, w której DG RRHH oddaliła wniosek skarżącej o pracę w niepełnym wymiarze godzin ze względów medycznych;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 lipca 2017 r., w której oddalono zażalenie;

               —

               nakazanie naprawienia szkody majątkowej i krzywdy wyrządzonych skarżącej w następstwie przyjęcia tych decyzji, w kwocie, z zastrzeżeniem ponownej wyceny, 8 800 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzut i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut, podzielony na dwie części:
   Część pierwsza dotyczy naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji, a także naruszenia prawa do bycia wysłuchanym w zakresie, w jakim organ powołujący oparł się na uregulowaniach dotyczących sytuacji odmiennych od sytuacji strony skarżącej, bez wysłuchania jej ani umożliwienia jej przedstawienia uwag mogących wywrzeć wpływ na treść decyzji, i w konsekwencji naruszenia przysługującego skarżącej prawa do obrony.
   Część druga dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności, a także istnienia oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, jakiego dopuścił się organ powołujący, w zakresie, w jakim mógł on rozpatrzyć świadczenie z tytułu niezdolności do pracy w świetle ogólnych reguł zwrotu określonych we wspólnych zasadach. Strona skarżąca jest zdania, że żaden z przepisów regulaminu nie stoi na przeszkodzie łączeniu wspomnianych świadczeń z dochodami z działalności zawodowej ze względu na to, że jej sytuacja medyczna i stopień niezdolności nie odpowiada kryteriom niezdolności ze względów medycznych określonej w regulaminie pracowniczym.


title: Sprawa C-561/17 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 września 2017 r. przez Rzeczpospolitą Polskę od postanowienia Sądu (Ósma izba) z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie T-137/16, Uniwersytet Wrocławski / Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/18

         Odwołanie wniesione w dniu 22 września 2017 r. przez Rzeczpospolitą Polskę od postanowienia Sądu (Ósma izba) z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie T-137/16, Uniwersytet Wrocławski / Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)
   (Sprawa C-561/17 P)
   (2018/C 005/26)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Uniwersytet Wrocławski, Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości postanowienia Sądu Unii Europejskiej (ósma izba) z dnia 13 czerwca 2017 r., Uniwersytet Wrocławski / Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA), T-137/16;

               —

               odesłanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania;

               —

               orzeczenie, że każda ze stron pokrywa własne koszty;

               —

               przydzielenie sprawy Wielkiej Izbie, zgodnie z art. 16 trzeci akapit Statutu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Po pierwsze, Rzeczpospolita Polska zarzuca zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 19 akapit trzeci i czwarty Statutu przez jego błędną wykładnię. Zaskarżone postanowienie opiera się na linii orzeczniczej sądów unijnych, wedle której wymóg niezależności prawnika, wywodzony z art. 19 Statutu, związany jest bezwzględnie z brakiem istnienia pomiędzy prawnikiem a jego klientem jakiegokolwiek stosunku pracy. Zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej ta linia orzecznicza jest zasadniczo błędna i powinna zostać zrewidowana.
   Ponadto, zaskarżone postanowienie, opierając się na dotychczasowej linii orzeczniczej sądów unijnych, równocześnie wykracza poza granice wyznaczone przez to orzecznictwo. W zaskarżonym postanowieniu wymóg niezależności został bowiem powiązany już nie tylko z brakiem stosunku pracy, ale również z brakiem stosunku cywilnoprawnego oraz brakiem ryzyka wywierania przez środowisko zawodowe prawnika jakiegokolwiek wpływu na wyrażaną przez niego opinię prawną.
   Skutkiem takiego podejścia jest daleko idące ograniczenie prawa do ochrony przed sądami unijnymi. Jest to przy tym ograniczenie oparte na bardzo niejasnych i uznaniowych kryteriach, niemające żadnej wyraźnej podstawy w przepisach prawa unijnego oraz nie służące żadnym zrozumiałym celom
   Po drugie, Rzeczpospolita zarzuca zaskarżonemu postanowieniu naruszenie zasady pewności prawa. Zaskarżone postanowienie wprowadza nową, niedookreśloną przesłankę niezależności pełnomocnika, dotyczącą braku ryzyka wpływu środowiska zawodowego, nie dając przy tym żadnych wskazówek co do sposobu jej oceny. W rezultacie strona nie jest w stanie stwierdzić, czy wybrany przez nią pełnomocnik spełnia warunek niezależności i czy jej skarga zostanie uznana za dopuszczalną.
   Po trzecie, Rzeczpospolita zarzuca zaskarżonemu postanowieniu brak wystarczającego uzasadnienia pozwalającego na zrozumienie przyczyn, dla których Sąd uznał, że pełnomocnik nie spełnia wymogu niezależności i odrzucił podpisaną przez niego skargę.
   W szczególności Sąd nie wyjaśnił, dlaczego relację taką jak ta łącząca pełnomocnika z Uniwersytetem Wrocławskim należy zrównać ze stosunkiem zatrudnienia mimo braku podporządkowania. Ponadto Sąd nie wyjaśnił, z jakich względów w ogóle uwzględnił okoliczności inne niż odnoszące się do świadczenia przez pełnomocnika pomocy prawnej. Sąd nie wyjaśnił też, jak w przypadku umowy cywilnoprawnej należy rozumieć pojęcie środowiska zawodowego i jakiego rodzaju wpływ wywiera ono na pełnomocnika. Ponadto z zaskarżonego postanowienia nie wynika, jakiego rodzaju ryzyko wiąże się z tego typu umową oraz na czym polega ograniczenie niezależności, ze względu na które konieczne było wykluczenie pełnomocnika.


title: Sprawa T-245/15: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Kłymenko / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Obowiązek uzasadnienia — Podstawa prawna — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do obrony — Prawo własności — Prawo do dobrego imienia — Proporcjonalność — Ochrona praw podstawowych równorzędna z ochroną praw podstawowych zagwarantowaną w Unii — Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/28

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Kłymenko / Rada
   (Sprawa T-245/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Obowiązek uzasadnienia - Podstawa prawna - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony - Prawo własności - Prawo do dobrego imienia - Proporcjonalność - Ochrona praw podstawowych równorzędna z ochroną praw podstawowych zagwarantowaną w Unii - Zarzut niezgodności z prawem))
   (2018/C 005/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ołeksandr Wiktorowicz Kłymenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: początkowo B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, oraz R. Gherson, solicitor, następnie B. Kennelly, J. Pobjoy, R. Gherson oraz T. Garner, solicitor, wreszcie adwokat M. Phelippeau

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro oraz J.P. Hix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62, s. 25) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62, s. 1); po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 76) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 1); oraz po trzecie, decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 34) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 1), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób, podmiotów i organów podlegających tym środkom ograniczającym.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ołeksandr Wiktorowicz Kłymenko pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-722/16: Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2017 r. – Mapei / EUIPO – Steenfabrieken Vandersanden (zerø) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego zero — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ZERO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/38

         Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2017 r. – Mapei / EUIPO – Steenfabrieken Vandersanden (zerø)
   (Sprawa T-722/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego zero - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ZERO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 005/51)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mapei SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokat F. Caricato, następnie adwokat M. Fazzini)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Steenfabrieken Vandersanden NV (Bilzen, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Muyldermans i P. Maeyaert)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lipca 2016 r. (sprawa R 2371/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Steenfabrieken Vandersanden a Mapei.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Mapei SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa C-298/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Teodor Ispas, Anduţa Ispas / Direcţia Generală a Finanţelor Publice Cluj (Odesłanie prejudycjalne — Ogólne zasady prawa Unii — Zasada dobrej administracji i prawa do obrony — Krajowe przepisy podatkowe przewidujące prawo do bycia wysłuchanym oraz prawo do bycia poinformowanym w toku podatkowego postępowania administracyjnego — Decyzja o opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej wydana przez krajowe organy podatkowe bez udzielenia podatnikowi dostępu do informacji i dokumentów stanowiących podstawę owej decyzji)

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Teodor Ispas, Anduţa Ispas / Direcţia Generală a Finanţelor Publice Cluj
   (Sprawa C-298/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ogólne zasady prawa Unii - Zasada dobrej administracji i prawa do obrony - Krajowe przepisy podatkowe przewidujące prawo do bycia wysłuchanym oraz prawo do bycia poinformowanym w toku podatkowego postępowania administracyjnego - Decyzja o opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej wydana przez krajowe organy podatkowe bez udzielenia podatnikowi dostępu do informacji i dokumentów stanowiących podstawę owej decyzji))
   (2018/C 005/12)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Teodor Ispas, Anduţa Ispas

      Strona pozwana: Direcţia Generală a Finanţelor Publice Cluj

      Sentencja

   Przyjętą w prawie Unii ogólną zasadę poszanowania prawa do obrony należy interpretować w ten sposób, że w krajowym postępowaniu administracyjnym dotyczącym kontroli i określenia podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej jednostka powinna mieć umożliwiony, na swój wniosek, dostęp do informacji i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej i podlegających uwzględnieniu przez organ publiczny w celu wydania decyzji, chyba że względy interesu ogólnego uzasadniają ograniczenie dostępu do tych informacji i dokumentów.

      (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa C-584/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-644/14, ADR Center SpA / Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 października 2017 r. przez ADR Center SpA

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-644/14, ADR Center SpA / Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 października 2017 r. przez ADR Center SpA
   (Sprawa C-584/17 P)
   (2018/C 005/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: ADR Center SpA (przedstawiciele: A. Guillerme, avocate, T. Bontinck, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 20 lipca 2017 r., ADR/Komisja (T-644/14);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 4485 final z dnia 27 czerwca 2014 r. w sprawie odzyskania części wkładu finansowego przekazanego skarżącej;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie, uwzględniającego żądania podniesione przez stronę skarżącą w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie przez Trybunałem i skarżącą przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd naruszył prawo, dokonując wykładni zasady odnoszącej się do pomocy finansowej Unii Europejskiej, w myśl której Unia może dotować jedynie te koszty, które zostały rzeczywiście poniesione.
               Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd Unii przyjął zbyt ścisłą wykładnię tej zasady, która to wykładnia jest niespójna z wcześniejszym orzecznictwem Trybunału i z wolą europejskiego prawodawcy.

               2)

               Sąd naruszył prawo, dokonując wykładni art. 299 TFUE, art. 9 rozporządzenia finansowego Unii (1), art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości.
               Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie zinterpretował art. 299 TFUE i art. 79 § 2 rozporządzenia finansowego, jako normy uprawniające Komisję do wydawania wykonalnych nakazów odzyskania pomocy w sprawach z zakresu stosunków umownych. Ponadto zaskarżony wyrok jest niespójny z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE/Komisja. Wreszcie skuteczność skargi opartej na art. 272 TFUE ulega drastycznemu zmniejszeniu w odniesieniu do beneficjenta dotacji, skoro Komisja Europejska może zdecydować się na podjęcie działań zmierzających do przymusowego odzyskania pomocy przed wydaniem ostatecznego wyroku przez właściwy sąd.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1).


title: Sprawa T-246/15: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Ivanyushchenko / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/29

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Ivanyushchenko / Rada
   (Sprawa T-246/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2018/C 005/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yuriy Volodymyrovych Ivanyushchenko (Jenakijevo, Ukraina) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, R. Gherson i T. Garner, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i N. Rouam, następnie J.-P. Hix i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 62, s. 25) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 62, s. 1), a po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 76), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 1), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, wobec których mają zastosowanie te środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa C-586/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 6 października 2017 r. – Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, I. / D.

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 6 października 2017 r. – Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, I. / D.
   (Sprawa C-586/17)
   (2018/C 005/28)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, I.

      Druga strona postępowania: D.

      Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           Czy art. 46 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (ze zmianami) (1) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej sprzeciwia się systemowi, zgodnie z którym sąd administracyjny pierwszej instancji do spraw azylu co do zasady nie może uwzględniać przy rozpatrywaniu skargi podanego mu przez cudzoziemca po raz pierwszy w postępowaniu skargowym powodu do udzielenia azylu?

                           b)

                           Czy w tym względzie ma znaczenie, czy faktycznie podano nowy powód do udzielenia azylu, tj. powód wystąpienia o ochronę międzynarodową opierający się na faktach i okolicznościach, które wystąpiły po decyzji organu rozstrzygającego w przedmiocie wniosku o udzielenie pomocy międzynarodowej, bądź przemilczany powód do udzielenia azylu, tj. powód wystąpienia o ochronę międzynarodową opierający się na faktach i okolicznościach, które występowały przed decyzją organu rozstrzygającego w przedmiocie wniosku o udzielenie azylu, a cudzoziemcowi można zarzucić, że mimo że je znał, nie ujawnił ich w postępowaniu administracyjnym?

                           c)

                           Czy w tym względzie ma znaczenie, czy powód do udzielenia azylu został podany przed sądem krajowym pierwszej instancji do spraw azylu w ramach skargi na decyzję organu rozstrzygającego pierwszy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub kolejny wniosek?

               2.

               W razie udzielenia na pytanie 1.a) odpowiedzi twierdzącej: czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie, aby sąd administracyjny pierwszej instancji do spraw azylu orzekł, że dla oceny podanego mu po raz pierwszy w postępowaniu skargowym powodu do udzielenia azylu konieczne jest odesłanie do nowego postępowania przed organem rozstrzygającym, aby zapewnić prawidłowy przebieg postępowania sądowego lub aby uniknąć niedopuszczalnego przedłużania się tego postępowania?

      (1)  Dz. U. 2013, L 180, s. 60.


title: Sprawa T-263/15: Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2017 r. – Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia Kosakowo / Komisja (Pomoc państwa — Infrastruktura lotniskowa — Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz portu lotniczego Gdynia-Kosakowo — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Cofnięcie decyzji — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Zmiana przepisów prawnych — Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych)

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/30

         Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2017 r. – Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia Kosakowo / Komisja
   (Sprawa T-263/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Infrastruktura lotniskowa - Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz portu lotniczego Gdynia-Kosakowo - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Cofnięcie decyzji - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Zmiana przepisów prawnych - Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych))
   (2018/C 005/39)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Gmina Miasto Gdynia (Gdynia, Polska) (przedstawiciele: T. Koncewicz, adwokat, K. Gruszecka-Spychała, radca prawny oraz adwokat M. Le Berre) i Port Lotniczy Gdynia Kosakowo sp. z o.o. (Gdynia) (przedstawiciel: P.K. Rosiak, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i S. Noë, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Rzotkiewicz i E. Gromnicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności art. 2–5 decyzji Komisji (UE) 2015/1586 z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo (Dz.U. 2015, L 250, s. 165).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2–5 decyzji Komisji (UE) 2015/1586 z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Gminę Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o.

               3)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa C-306/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 9 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto – Portugalia) – António Fernando Maio Marques da Rosa / Varzim Sol – Turismo, Jogo e Animação, SA (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywa 2003/88 WE — Artykuł 5 — Odpoczynek tygodniowy — Uregulowanie krajowe przewidujące co najmniej jeden dzień odpoczynku w każdym okresie siedmiodniowym — Okresy powyżej sześciu kolejnych dni pracy)

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/10

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 9 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto – Portugalia) – António Fernando Maio Marques da Rosa / Varzim Sol – Turismo, Jogo e Animação, SA
   (Sprawa C-306/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 2003/88 WE - Artykuł 5 - Odpoczynek tygodniowy - Uregulowanie krajowe przewidujące co najmniej jeden dzień odpoczynku w każdym okresie siedmiodniowym - Okresy powyżej sześciu kolejnych dni pracy))
   (2018/C 005/13)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: António Fernando Maio Marques da Rosa

      Strona pozwana: Varzim Sol – Turismo, Jogo e Animação, SA

      Sentencja

   Artykuł 5 dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, zmienionej dyrektywą 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2000 r., oraz art. 5 akapit pierwszy dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one, by minimalny nieprzerwany okres odpoczynku tygodniowego w wymiarze 24 godzin, do którego uprawniony jest pracownik, był udzielany najpóźniej w dniu następującym po okresie sześciu kolejnych dni pracy, lecz nakładają obowiązek udzielania go w ramach każdego siedmiodniowego okresu.

      (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Sprawa T-668/15: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2017 r. – Jema Energy / Wspólne przedsięwzięcie Fusion for Energy (Publiczne zamówienia na dostawy — Postępowanie przetargowe — Dostawa systemu przekształcania zasilania w energię elektryczną za pomocą przyspieszonej sieci — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Przejrzystość — Pewność prawa — Równość traktowania — Proporcjonalność)

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/31

         Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2017 r. – Jema Energy / Wspólne przedsięwzięcie Fusion for Energy
   (Sprawa T-668/15) (1)

   ((Publiczne zamówienia na dostawy - Postępowanie przetargowe - Dostawa systemu przekształcania zasilania w energię elektryczną za pomocą przyspieszonej sieci - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Przejrzystość - Pewność prawa - Równość traktowania - Proporcjonalność))
   (2018/C 005/40)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Jema Energy, SA (Lasarte-Oria, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Rey Rey)

      Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej (przedstawiciele: R. Hanak, G. Poszler i S. Bernal Blanco, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów P. Wytincka i B. Hoorelbekego)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE mający między innymi na celu stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej z dnia 21 września 2015 r., podjętej w ramach postępowania przetargowego F4E-OPE-278, w sprawie odrzucenia oferty skarżącej na część nr 1 zamówienia dotyczącą systemu przekształcania zasilania w energię elektryczną za pomocą przyspieszonej sieci (AGPS-CS).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jema Energy, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-739/17: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2017 r. – Euracoal i in./Komisja

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/50

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2017 r. – Euracoal i in./Komisja
   (Sprawa T-739/17)
   (2018/C 005/68)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) (Woluwe-Saint-Pierre, Belgia), Deutscher Braunkohlen-Industrie – Verein e.V. (Kolonia, Niemcy), Lausitz Energie Kraftwerke AG (Cottbus, Niemcy), Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft mbH (Zeitz, Niemcy), eins energie in sachsen GmbH & Co. KG (Chemnitz, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte W. Spieth i N. Hellermann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (1) (Dz.U. 2017, L 212, s. 1) w zakresie, w jakim w ten sposób przyjmuje się i ustala się poziomy emisji powiązane z najlepszymi dostępnymi technikami (BAT-AELs) dla emisji NOX (art. 1, załącznik pkt 2.1.3, tabela 3) i emisje rtęci do powietrza (art. 1, załącznik pkt 2.1.6, tabela 7) ze spalania węgla kamiennego lub brunatnego,

               —

               pomocniczo, stwierdzenie nieważności w całości decyzji wykonawczej (UE) 2017/1442 oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: Naruszenie istotnych przepisów prawa procesowego, norm prawnych wyższego rzędu oraz granic uprawnień w związku z głosowaniem w ramach komitetu działającego na podstawie art. 75
               Komisja poprzez wprowadzenie zmian w decyzji wykonawczej bez uprzedniego wyznaczenia terminu oraz przeprowadzenie natychmiastowego głosowania uchybiła wiążącym terminom na podstawie art. 3 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 (2) i w ten sposób naruszyła swój wynikający z art. 3 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 obowiązek do dążenia w sposób obiektywny do wsparcia w komitecie w możliwie największym zakresie. Równocześnie zamknęła przedstawicielom państw członkowskich możliwość stosowanego zajęcia stanowiska względem zmienionego projektu decyzji i w ten sposób naruszyła art. 291 ust. 3 TFUE, zgodnie z którym należy zagwarantować skuteczną kontrolę działań Komisji przez państwa członkowskie. Ponadto Komisja poprzez jawnie taktycznie umotywowane działanie wykonywała swoją pozycję przewodniczącej komitetu w sposób błędny oraz mający charakter nadużycia.

               2.

               Zarzut drugi: Naruszenie istotnych przepisów prawa procesowego, norm prawnych wyższego rzędu oraz granic uprawnień na podstawie przeprowadzonego z naruszeniem przepisów proceduralnych programu w ramach tzw. procesu sewilskiego
               Zgodnie z wymogami dyrektywy 2010/75/UE oraz decyzji wykonawczej 2012/119/UE (3) Komisji (wytyczne BAT) konkluzje odnośnie do wytycznych BAT należy wydawać wyłącznie na podstawie fachowych kryteriów. Formułowanie konkluzji w ten sposób spełnia wymóg fachowości, że przy ich ustalaniu wykluczone są względy polityczne.

         Zarzut trzeci: Naruszenie norm prawnych wyższego rzędu oraz granic uprawnień poprzez treść zaskarżonych konkluzji BAT
   Ustalenia dotyczące treści, w szczególności poziomy emisji powiązane z najlepszymi dostępnymi technikami dla emisji NOX i emisji rtęci stanowiły w zasadniczy sposób naruszenie bezpośrednio wynikającego z dyrektywy 2010/75/UE nakazu gospodarczo-technicznej dostępności i w ten sposób obciążały w sposób nieproporcjonalny wskazanych w przepisach operatorów instalacji.
   Nieuchronnie odnosi się wrażenie, że ustalenie zaskarżonych uregulowań opiera się na względach politycznych, które są niedopuszczalne w ramach wypracowywania konkluzji BAT. W ten sposób Komisja po raz kolejny przekroczyła swoje stanowisko i uprawnienia.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. 2010, L 334, s.17).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. 2011, L 55, s. 13).

      (3)  Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 10 lutego 2012 r. ustanawiająca zasady odnośnie do wskazówek dotyczących gromadzenia danych i opracowywania dokumentów referencyjnych BAT, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych, oraz zapewnienia ich jakości [ogłoszona pod sygnaturą C(2012) 613] (Dz.U. 2012, L 63, s. 1).


title: Sprawa T-723/16: Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2017 r. – Mapei / EUIPO – Steenfabrieken Vandersanden (RE-CONzerø) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego RE-CONzerø — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ZERO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)}

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/39

         Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2017 r. – Mapei / EUIPO – Steenfabrieken Vandersanden (RE-CONzerø)
   (Sprawa T-723/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego RE-CONzerø - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ZERO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)})
   (2018/C 005/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mapei SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokat F. Caricato, następnie adwokat M. Fazzini)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Steenfabrieken Vandersanden NV (Bilzen, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Muyldermans i P. Maeyaert)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lipca 2016 r. (sprawa R 2374/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Steenfabrieken Vandersanden a Mapei.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Mapei SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa T-307/15: Postanowienie Sądu z dnia 23 października 2017 r. – 1&1 Telecom / Komisja

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/51

         Postanowienie Sądu z dnia 23 października 2017 r. – 1&1 Telecom / Komisja
   (Sprawa T-307/15) (1)

   (2018/C 005/69)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa T-595/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 listopada 2017 r. – HO / SEAE

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/52

         Postanowienie Sądu z dnia 7 listopada 2017 r. – HO / SEAE
   (Sprawa T-595/16) (1)

   (2018/C 005/70)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-25/16 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-129/16: Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2017 r. – Claranet Europe / EUIPO – Claro (claranet) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego claranet — Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu CLARO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/31

         Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2017 r. – Claranet Europe / EUIPO – Claro (claranet)
   (Sprawa T-129/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego claranet - Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu CLARO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 005/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Claranet Europe Ltd (St Helier, Jersey) (przedstawiciel: G. Crown, D. Farnsworth i O. Fairhurst, solicitors, oraz A. Bryson, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Claro SA (São Paulo, Brazylia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 stycznia 2016 r. (sprawa R 803/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Claro a Claranet Europe.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Claranet Europe Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie C-448/17 (Dz.U. C 382 z 13.11.2017)

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/53

         Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie C-448/17
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 382 z dnia 13 listopada 2017 r.
      )
   (2018/C 005/71)
   Tekst komunikatu w Dz.U. w sprawie C-448/17 EOS KSI Slovensko s.r.o. przeciwko Jánowi Danko i Margicie Jalčovej należy zastąpić następującym tekstem:

         „Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Republika Słowacka) w dniu 25 lipca 2017 r. – EOS KSI Slovensko s.r.o. / Ján Danko, Margita Danková
         (Sprawa C-448/17)
         (2017/C 382/35)
         Język postępowania: słowacki

            Sąd odsyłający

         Krajský súd v Prešove

            Strony w postępowaniu głównym

            Strona skarżąca: EOS KSI Slovensko s.r.o.

            Strona pozwana: Ján Danko, Margita Danková

            Pytania prejudycjalne

                     1)

                     Czy w świetle wyroku w sprawie C-470/12 Pohotovosť i uwag Trybunału Sprawiedliwości UE wyrażonych również w pkt 46 jego uzasadnienia, sprzeczne z wynikającą z prawa Unii zasadą równoważności są przepisy prawne, które w ramach równoważności interesów chronionych ustawowo i ochrony praw konsumenta przed nieuczciwymi warunkami umownymi nie pozwalają, bez zgody pozwanego konsumenta, osobie prawnej, której przedmiot działalności stanowi zbiorowa ochrona konsumentów przed nieuczciwymi warunkami umownymi i która realizuje cel przewidziany w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1) transponowanym przez § 53a ust. 1 i 3 kodeksu cywilnego, na uczestnictwo w charakterze interwenienta ubocznego w postępowaniu sądowym od momentu jego rozpoczęcia i skuteczne wykorzystywanie na rzecz konsumenta środków zaskarżenia i obrony przed sądem w celu zapewniania w ramach tego postępowania ochrony przed regularnym stosowaniem nieuczciwych warunków umownych, podczas gdy w innych wypadkach przystępujący do postępowania sądowego interwenient uboczny popierający żądania pozwanego i mający interes w ustaleniu prawa podmiotowego (majątkowego) przedmiotu postępowania, nie potrzebuje, w odróżnieniu od stowarzyszenia ochrony praw konsumentów, zgody pozwanego, na którego rzecz działa, aby uczestniczyć w postępowaniu sądowym od jego rozpoczęcia i skutecznie wykorzystywać na rzecz pozwanego środki zaskarżenia i obrony przed sądem?

                     2)

                     Czy zwrot »wyrażone prostym i zrozumiałym językiem« zawarty w art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 również w świetle wniosków Trybunału Sprawiedliwości w wyrokach C-26/13 i C-96/14 należy interpretować w ten sposób, że nie można uznać, iż warunek umowny jest wyrażony prostym i zrozumiałym językiem – czego prawną konsekwencją jest objecie go badaniem przez sąd nieuczciwego charakteru z urzędu – także w wypadku gdy sama instytucja prawna (instrument), którą reguluje jest skomplikowana, jej następstwa prawne są trudne do przewidzenia przez przeciętnego konsumenta a dla jej zrozumienia jest zasadniczo potrzebne profesjonalne doradztwo prawne, którego koszty nie są proporcjonalne do wartości świadczenia uzyskiwanego przez konsumenta na podstawie umowy?

                     3)

                     Czy – w wypadku gdy o prawach wynikających z umowy konsumenckiej, dochodzonych względem konsumenta jako strony pozwanej, sąd orzeka jedynie na podstawie oświadczeń powoda, wydając nakaz zapłaty w ramach postępowania uproszczonego i nie stosuje w postepowaniu w żaden sposób § 172 ust. 9 kodeksu postępowania cywilnego, który wyklucza wydanie nakazu zapłaty w wypadku istnienia nieuczciwych warunków umownych w umowie konsumenckiej – nie są sprzeczne z prawem Unii przepisy państwa członkowskiego, które, biorąc pod uwagę krótki termin na wniesienie sprzeciwu lub ewentualny brak możliwości skontaktowania się z konsumentem albo jego bezczynność, nie umożliwiają stowarzyszeniu ochrony konsumentów, zdolnemu i upoważnionemu do realizacji celu wyrażonego w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG, transponowanym przez § 53a ust. 1 i 2 kodeksu cywilnego, skutecznego dochodzenia bez zgody konsumenta (bez wyraźnej odmowy konsumenta) jedynej możliwości ochrony konsumenta w formie sprzeciwu od nakazu zapłaty, w wypadku gdy sąd nie czyni zadość obowiązkowi o, którym mowa w § 172 ust. 9 kodeksu postępowania cywilnego?

                     4)

                     Czy dla udzielenia odpowiedzi na drugie i trzecie pytanie znaczenie może mieć okoliczność, że w słowackim porządku prawnym konsumentowi nie przysługuje prawo do obowiązkowej pomocy prawnej i że jego niewiedza w dziedzinie, wobec braku reprezentacji przez prawnika, niesie znaczne ryzyko, że nie uświadomi on sobie nieuczciwego charakteru warunków umownych i nie będzie działać w sposób umożliwiający interwencję na jego rzecz w postępowaniu sądowym stowarzyszenia ochrony konsumentów zdolnego i upoważnionego do realizacji celu wyrażonego w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG, transponowanym przez § 53a ust. 1 i 2 kodeksu cywilnego?

                     5)

                     Czy z prawem Unii i z wymogiem oceny wszelkich okoliczności sprawy przewidzianym w art. 4 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG nie jest sprzeczny przepis taki jak przepis dotyczący postepowania uproszczonego w przedmiocie wydania nakazu zapłaty (§ 172 ust. 9 kodeksu postępowania cywilnego i nast.), który pozwala: 1) przyznać przedsiębiorcy, ze skutkiem wyroku, prawo do świadczenia pieniężnego, 2) w postępowaniu uproszczonym, 3) przed urzędnikiem administrującym sądem, 4) jedynie na podstawie oświadczeń przedsiębiorcy, i 5) bez zbierania dowodów i w sytuacji 6), gdy konsument nie jest reprezentowany przez prawnika, 7) a jego obrony nie może podjąć się skutecznie, bez jego zgody, stowarzyszenie ochrony konsumentów zdolne i upoważnione do realizacji celu wyrażonego w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG, transponowanym przez § 53a ust. 1 i 2 kodeksu cywilnego?”

      (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29


title: Sprawa T-767/16: Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2017 r. – Nanogate / EUIPO (metals) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego metals — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/39

         Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2017 r. – Nanogate / EUIPO (metals)
   (Sprawa T-767/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego metals - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 005/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nanogate AG (Quierschied, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Theis)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 sierpnia 2016 r. (sprawa R 2361/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego metals jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nanogate AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.


title: Sprawa T-802/16: Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2017 r. – Endoceutics / EUIPO – Merck (FEMIBION) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy FEMIBION — Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Dowód rzeczywistego używania znaku towarowego — Kwalifikacja towarów, co do których wykazano rzeczywiste używanie]

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/40

         Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2017 r. – Endoceutics / EUIPO – Merck (FEMIBION)
   (Sprawa T-802/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy FEMIBION - Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód rzeczywistego używania znaku towarowego - Kwalifikacja towarów, co do których wykazano rzeczywiste używanie])
   (2018/C 005/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Endoceutics, Inc. (Quebec, Kanada) (przedstawiciel: adwokat M. Wahlin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Vuijst i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Best, U. Pfleghar i S. Schäffner)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2016 r. (sprawa R 1608/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Endoceutics a Merck.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 lipca 2016 r. (sprawa R 1608/2015-1) w zakresie, w jakim utrzymano w niej w mocy rejestrację unijnego znaku towarowego dla „preparatów farmaceutycznych na wzmocnienie układu odpornościowego, menopauzę, menstruację, stosowanych w okresie ciąży, na przeciwdziałanie, leczenie i zarządzanie stresem, przeciwdziałanie, leczenie i zarządzanie źle zbilansowaną oraz nieprawidłową dietą z powodu stresu”.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Merck KGaA pokrywa własne koszty, połowę kosztów poniesionych przez Endoceutics Inc. w postępowaniu przed Sądem oraz koszty poniesione przez Endoceutics w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

               4)

               Endoceutics pokrywa połowę własnych kosztów.

               5)

               EUIPO pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-271/16: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Pempe / EUIPO – Marshall Amplification (THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS — Wcześniejsze unijne, słowny i graficzny, znaki towarowe MARSHALL i Marshall AMPLIFICATION — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Dopuszczalność żądania dowodu rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/32

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Pempe / EUIPO – Marshall Amplification (THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS)
   (Sprawa T-271/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS - Wcześniejsze unijne, słowny i graficzny, znaki towarowe MARSHALL i Marshall AMPLIFICATION - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dopuszczalność żądania dowodu rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]])
   (2018/C 005/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yusuf Pempe (Créteil, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Vivès-Albertini)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Marshall Amplification plc (Milton Keynes, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2016 r. (sprawa R 376/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Marshall Amplification a M. Pempem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Yusuf Pempe zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa T-511/14: Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2017 r. – Novartis Europharm / Komisja (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Zoledronic acid Teva Generics — kwas zoledronowy — Okres ochrony produktu leczniczego Aclasta zawierającego substancję czynną kwas zoledronowy — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Umorzenie postępowania)

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/42

         Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2017 r. – Novartis Europharm / Komisja
   (Sprawa T-511/14) (1)

   ((Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Zoledronic acid Teva Generics - kwas zoledronowy - Okres ochrony produktu leczniczego Aclasta zawierającego substancję czynną kwas zoledronowy - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Umorzenie postępowania))
   (2018/C 005/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis Europharm Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Schoonderbeek, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos i M. Wilderspin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie, wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C (2014) 2155 wersja ostateczna z dnia 27 marca 2014 r. przyznającej Teva Generics BV pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dla produktu leczniczego stosowanego u ludzi Zoledronic acid Teva Generics – kwas zoledronowy na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku złożonego przez Teva BV o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa C-132/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Peugeot Deutschland GmbH / Deutsche Umwelthilfe eV (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 2010/13/UE — Definicje — Pojęcie „audiowizualnej usługi medialnej” — Zakres stosowania — Kanał wyświetlający reklamy wideo modeli nowych samochodów osobowych w ramach serwisu internetowego YouTube)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/10

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Peugeot Deutschland GmbH / Deutsche Umwelthilfe eV
   (Sprawa C-132/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 2010/13/UE - Definicje - Pojęcie „audiowizualnej usługi medialnej” - Zakres stosowania - Kanał wyświetlający reklamy wideo modeli nowych samochodów osobowych w ramach serwisu internetowego YouTube))
   (2018/C 134/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peugeot Deutschland GmbH

      Strona przeciwna: Deutsche Umwelthilfe eV

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych) należy interpretować w ten sposób, że definicja „audiowizualnej usługi medialnej” nie obejmuje swoim zakresem ani kanału wideo, takiego jak ten będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, z którego użytkownicy Internetu mogą pobierać krótkie reklamy wideo modeli nowych samochodów osobowych, ani pojedynczego wideo traktowanego samodzielnie.

      (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


201806080341931382018/C 221/293542015TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180419242521Sprawa T-354/15: Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2018 r. – Allergopharma / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy przewidujący przyznanie zwolnienia z obowiązkowych rabatów na określone produkty farmaceutyczne — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt wymagający przyjęcia środków wykonawczych)
 ---documentbreak--- C2212018PL2410120180419PL0029241252Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2018 r. – Allergopharma / Komisja
   (Sprawa T-354/15) (
         1
      )
   „(Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy przewidujący przyznanie zwolnienia z obowiązkowych rabatów na określone produkty farmaceutyczne — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt wymagający przyjęcia środków wykonawczych)”2018/C 221/29Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Allergopharma Allergopharma GmbH & Co. KG (Reinbek, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Müller-Ibold, i F.-C. Laprévote)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Bencard Allergie GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Fiegler)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1300 z dnia 27 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa wdrożonej przez Niemcy na rzecz niemieckich przedsiębiorstw farmaceutycznych znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej w postaci zwolnienia z obowiązkowych rabatów SA.34881 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2012/CP) (Dz.U. 2015, L 199, s. 27)

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

            2)

            Allergopharma GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską..

            3)

            Bencard Allergie GmbH pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


201806080111931412018/C 221/392512018TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180423333311Sprawa T-251/18: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – IFSUA / Rada
 ---documentbreak--- C2212018PL3310120180423PL0039331331Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – IFSUA / Rada
   (Sprawa T-251/18)2018/C 221/39Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: International Forum for Sustainable Underwater Activities (IFSUA) (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat T. Gui Mori)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Na podstawie art. 263 akapit czwarty in fine TFUE strona skarżąca IFSUA, której zaskarżony akt dotyczy bezpośrednio, wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności, na podstawie wyraźnego kryterium podzielności tych przepisów, art. 2 ust. 2 i art. 9 ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (UE) 2018/120 z dnia 23 stycznia 2018 r. (Dz.U 2018, L 27, s. 1), rozumianego jako „akt regulacyjny” dotyczący wykonania środków ograniczających i całkowitego dopuszczalnego połowu (TAC) w odniesieniu do uprawnień do połowów rekreacyjnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy rozporządzenia Rady (UE) 2018/120 (
         1
      ), o którego stwierdzenie częściowej nieważności wniosła skarżąca.
   W tym względzie strona skarżąca precyzuje, że wnosi o stwierdzenie nieważności wskazanych powyżej przepisów w zakresie, w jakim ich zastosowanie do różnych sposobów połowów rekreacyjnych będących działalnością, która nie jest objęta wspólną polityką rybołówstwa, oznacza całkowity zakaz połowów labraksa (Dicentrarchus labrax) dotyczący jedynie rybaków dokonujących połowów podwodnych, zagrażając tym samym przetrwaniu tej działalności, samego sportu i związanego z nim sektora przemysłu.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Radę art. 2 ust. 5 i art. 3 ust. 1 lit. d), art. 4 ust. 1 lit. d) i art. 6 lit. d) i e) TFUE ze względu na to, że zaskarżone przepisy stanowią środki zakazowe dotyczące bezpośrednio połowów rekreacyjnych i podwodnych połowów sportowych labraksa, podczas gdy Rada nie posiada kompetencji, nawet dzielonych, w tym zakresie.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Radę zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań w art. 2 ust. 2 i art. 9 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) 2018/120 ze względu na to, że przepisy te wyraźnie wykraczają poza ramy kompetencji powierzonych i ich historyczny rozwój.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Radę w art. 2 ust. 2 i art. 9 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) 2018/120 zasad równości i niedyskryminacji wyrażonych w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ze względu na zastosowanie w tym samym rozporządzeniu wykonawczym ustalającym uprawnienia do połowów labraksa, ale przy pomocy odmiennych kryteriów, przepisów dotyczących zarówno połowów przemysłowych jak i połowów rekreacyjnych. Te dwie kategorie nie są zdaniem skarżącej w znacznym stopniu porównywalne, jako adresaci tego samego pakietu środków.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Radę w art. 2 ust. 2 i art. 9 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) 2018/120 zasady proporcjonalności przy stosowaniu art. 43 ust. 3 TFUE. W tym zakresie skarżąca podnosi, że w rozporządzeniu będącym przedmiotem niniejszej skargi ustalenie uprawnień do połowów labraksa, zarówno w odniesieniu do połowów przemysłowych, jak i rekreacyjnych, służy celowi polegającemu na znaczącym zmniejszeniu śmiertelności połowowej stada północnego, tak aby umożliwić niewielki wzrost biomasy i że cel ten może zostać osiągnięty za pomocą mniej restrykcyjnego środka niż środek polegający na całkowitym zakazie połowów podwodnych labraksa. W ramach tego zarzutu strona skarżąca podnosi także naruszenie art. 12, 16, 37 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (UE) 2018/120 z dnia 23 stycznia 2018 r. ustalające uprawnienia do połowów na rok 2018 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie w wodach Unii oraz – dla unijnych statków rybackich – w niektórych wodach nienależących do Unii, a także zmieniające rozporządzenie (UE) 2017/127 (Dz.U. 2018, L 27, s. 1).


201806080271931312018/C 221/312342017TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180503252622Sprawa T-234/17: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Siberian Vodka / EUIPO – Schwarze und Schlichte (DIAMOND ICE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy DIAMOND ICE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy DIAMOND CUT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
 ---documentbreak--- C2212018PL2520120180503PL0031252262Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Siberian Vodka / EUIPO – Schwarze und Schlichte (DIAMOND ICE)
   (Sprawa T-234/17) (
         1
      )
   „[Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy DIAMOND ICE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy DIAMOND CUT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)”2018/C 221/31Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Siberian Vodka AG (Herisau, Szwajcaria) (przedstawiciel: O. Bischof, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również interwenient przed Sądem: Schwarze und Schlichte Markenvertrieb GmbH & Co. KG (Oelde, Niemcy) (przedstawiciel: A. Zafar, avocat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lutego 2017 r. (sprawa R 1171/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Schwarze und Schlichte Markenvertrieb a Siberian Vodka.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Siberian Vodka AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


201806150331954932018/C 231/03822016CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL201805083421Sprawa C-82/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen – Belgia) – K.A. i in. / Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne — Kontrole graniczne, azyl i imigracja — Artykuł 20 TFUE — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 7 i 24 — Dyrektywa 2008/115/WE — Artykuły 5 i 11 — Obywatel państwa trzeciego podlegający zakazowi wjazdu — Wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt do celów łączenia rodzin z obywatelem Unii Europejskiej, który nigdy nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się — Odrzucenie wniosku)
 ---documentbreak--- C2312018PL310120180508PL00033142Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen – Belgia) – K.A. i in. / Belgische Staat
   (Sprawa C-82/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Kontrole graniczne, azyl i imigracja — Artykuł 20 TFUE — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 7 i 24 — Dyrektywa 2008/115/WE — Artykuły 5 i 11 — Obywatel państwa trzeciego podlegający zakazowi wjazdu — Wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt do celów łączenia rodzin z obywatelem Unii Europejskiej, który nigdy nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się — Odrzucenie wniosku)”2018/C 231/03Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Raad voor Vreemdelingenbetwistingen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: K.A.; M.Z.; M.J.; N. N. N.; O.I.O.; R.I.; B.A.

      Druga strona postępowania: Belgische Staat

      Sentencja

            1)

            Wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, w szczególności jej art. 5 i 11, należy dokonywać w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego polegającej na odrzucaniu wniosków o wydanie zezwolenia na pobyt do celów łączenia rodzin, składanych na terytorium tego państwa członkowskiego przez obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywatela Unii, który posiada obywatelstwo tego państwa członkowskiego i który nigdy nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się, z tego tylko powodu, że owi obywatele państw trzecich podlegają zakazowi wjazdu na wspomniane terytorium.

            2)

            Wykładni art. 20 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że:

                     —

                     stoi on na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego polegającej na odrzucaniu takich wniosków tylko ze wskazanego wyżej powodu, bez zbadania, czy dany obywatel Unii i dany obywatel państwa trzeciego nie pozostają w stosunku zależności, który skutkuje tym, że w przypadku odmowy przyznania pochodnego prawa pobytu obywatelowi państwa trzeciego ów obywatel Unii jest w praktyce zmuszony do opuszczenia terytorium Unii rozpatrywanego jako całość, skutkiem czego zostaje pozbawiony możliwości skutecznego korzystania z istoty praw przysługujących mu w związku z posiadanym przez niego statusem obywatela Unii;

                     —

                     jeżeli obywatel Unii jest osobą pełnoletnią, stosunek zależności, który może uzasadniać przyznanie danemu obywatelowi państwa trzeciego pochodnego prawa pobytu na gruncie tego artykułu, należy wziąć pod uwagę tylko w wyjątkowych wypadkach, w których – w świetle wszystkich istotnych okoliczności – zainteresowana osoba w żaden sposób nie może zostać oddzielona od członka rodziny, w zależności od którego pozostaje;

                     —

                     jeżeli obywatel Unii jest osobą małoletnią, oceny istnienia takiego stosunku zależności należy dokonywać przy uwzględnieniu, w nadrzędnym interesie dziecka, wszystkich okoliczności danego przypadku, w szczególności wieku dziecka, stopnia jego rozwoju psychicznego i emocjonalnego, siły związku uczuciowego z każdym z rodziców, a także ryzyka, jakie dla równowagi tego dziecka stanowiłaby rozłąka z rodzicem będącym obywatelem państwa trzeciego. Istnienie więzi rodzinnej z tym obywatelem, czy to natury biologicznej, czy prawnej, nie jest warunkiem wystarczającym, zaś zamieszkiwanie z nim nie jest warunkiem koniecznym dla ustalenia, czy taki stosunek zależności zachodzi;

                     —

                     okoliczność, że stosunek zależności, na który powołuje się obywatel państwa trzeciego w uzasadnieniu wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt do celów łączenia rodzin, powstał już po wydaniu wobec niego decyzji o zakazie wjazdu, nie ma znaczenia;

                     —

                     okoliczność, że w chwili złożenia przez obywatela państwa trzeciego wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt do celów łączenia rodzin wydana wobec decyzja o zakazie wjazdu na terytorium była ostateczna, nie ma znaczenia;

                     —

                     okoliczność, że decyzja o zakazie wjazdu na terytorium wydana wobec obywatela państwa trzeciego, który złożył wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt do celów łączenia rodzin, jest uzasadniona niezastosowaniem się przez tego obywatela do zobowiązania do powrotu, nie ma znaczenia; jeżeli podstawą wydania takiej decyzji są względy porządku publicznego, mogą one skutkować odmową przyznania temu obywatelowi państwa trzeciego pochodnego prawa pobytu tylko wówczas, gdy z konkretnej oceny wszystkich okoliczności danego przypadku oraz w świetle zasady proporcjonalności, nadrzędnego interesu dziecka lub dzieci oraz praw podstawowych wynika, że zainteresowany stanowi faktyczne, aktualne i wystarczająco poważne zagrożenie dla porządku publicznego.

            3)

            Wykładni art. 5 dyrektywy 2008/115 należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce krajowej polegającej na wydawaniu decyzji nakazującej powrót obywatela państwa trzeciego, wobec którego wydano już – nadal pozostające w mocy – decyzję nakazującą powrót wraz z zakazem wjazdu, bez uwzględnienia poszczególnych aspektów związanych z jego życiem rodzinnym, w szczególności interesu jego małoletniego dziecka, o których wspomniał on we wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt do celów łączenia rodzin złożonym już po wydaniu tego zakazu wjazdu, z wyjątkiem sytuacji, gdy okoliczności te mogły zostać wskazane przez niego na wcześniejszym etapie.

      (
         1
      )	Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


201806150301954912018/C 231/081682018CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL201803057822Sprawa C-168/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 5 marca 2018 r. – Pensions-Sicherungs-Verein VVaG / Günther Bauer
 ---documentbreak--- C2312018PL720120180305PL00087282Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 5 marca 2018 r. – Pensions-Sicherungs-Verein VVaG / Günther Bauer
   (Sprawa C-168/18)2018/C 231/08Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Pensions-Sicherungs-Verein VVaG

      Druga strona postępowania: Günther Bauer

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (
                  1
               ) znajduje zastosowanie, gdy świadczenia z pracowniczego programu emerytalnego wypłacane są poprzez podlegający państwowemu nadzorowi międzyzakładowy program emerytalny, który z przyczyn finansowych zasadnie obniża wysokość spełnianych przez siebie świadczeń za zgodą organu nadzorczego, a pracodawca zgodnie z prawem krajowym gwarantuje wprawdzie wyrównanie z tytułu obniżenia wysokości świadczeń w stosunku do byłych pracowników, lecz jego niewypłacalność prowadzi do tego, że nie może wywiązać się ze swojego obowiązku wyrównania wysokości obniżonych świadczeń?

            2)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
            W jakich okolicznościach straty poniesione przez byłego pracownika w zakresie świadczeń z pracowniczego programu emerytalnego, które spowodowane zostały przez niewypłacalność pracodawcy, mogą zostać uznane za oczywiście nieproporcjonalne, co zobowiązywałoby państwa członkowskie do zagwarantowania w tym zakresie minimalnego poziomu ochrony, chociaż były pracownik uzyskuje przynajmniej połowę świadczeń wynikających z nabytych uprawnień emerytalnych?

            3)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
            Czy art. 8 dyrektywy 2008/94/WE wywołuje skutek bezpośredni i czy przepis ten – w przypadku gdy państwo członkowskie nie dokonało transpozycji dyrektywy do prawa krajowego, względnie gdy dokonana transpozycja jest nieprawidłowa – przyznaje jednostce prawa, których może ona dochodzić przed sądem krajowym przeciwko temu państwu członkowskiemu?

            4)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie:
            Czy instytucja zorganizowana na podstawie przepisów prawa prywatnego, ustanowiona przez państwo członkowskie – w sposób bezwzględnie wiążący dla pracodawców – jako instytucja zabezpieczenia pracowniczych programów emerytalnych na wypadek upadłości pracodawcy, która podlega państwowemu nadzorowi finansowemu, jak również która pobiera od pracodawców na podstawie prawa publicznego składki niezbędne w celu ukonstytuowania zabezpieczenia emerytalnego na wypadek upadłości pracodawcy oraz, tak jak organ administracji, może wydać akt administracyjny spełniając przesłanki wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jest organem władzy publicznej tego państwa członkowskiego?

      (
         1
      )	Dz.U. 2008, L 283, s. 36


201808030412050342018/C 294/273542018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180530202121Sprawa C-354/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bacău (Rumunia) w dniu 30 maja 2018 r. – Radu Lucian Rusu, Oana Maria Rusu / SC Blue Air – Airline Management Solutions Srl
 ---documentbreak--- C2942018PL2010120180530PL0027201212Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bacău (Rumunia) w dniu 30 maja 2018 r. – Radu Lucian Rusu, Oana Maria Rusu / SC Blue Air – Airline Management Solutions Srl
   (Sprawa C-354/18)2018/C 294/27Język postępowania: rumuński
      Sąd odsyłający

   Tribunalul Bacău

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Radu Lucian Rusu, Oana Maria Rusu

      Strona pozwana: SC Blue Air – Airline Management Solutions Srl

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy kwota 400 EUR przewidziana w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (
                  1
               ) ma na celu głównie naprawienie szkód majątkowych, natomiast krzywdę należy oceniać w świetle art. 12, czy też art. 7 ust. 1 lit. b) obejmuje głównie krzywdy, a szkody majątkowe podlegają przepisom art. 12?

            2)

            Czy kwota odpowiadająca utraconemu wynagrodzeniu, przekraczająca kwotę 400 EUR przewidzianą w art. 7 ust. 1 lit. b), jest objęta zakresem zastosowania pojęcia dalszego odszkodowania, o którym mowa w art. 12?

            3)

            Zgodnie z art. 12 [ust. 1] zdanie drugie „[o]dszkodowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia może zostać potrącone z takiego odszkodowania”. Czy wspomniany artykuł rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób, że pozostawia on uznaniu sądu odsyłającego potrącenie kwoty przyznanej na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) z dalszego odszkodowania, czy też takie potrącenie jest obligatoryjne?

            4)

            W przypadku, gdy potrącenie kwoty nie jest obligatoryjne, na podstawie jakich elementów sąd odsyłający decyduje o potrąceniu kwoty, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. b), z dalszego odszkodowania?

            5)

            Czy szkoda wynikająca z utraty wynagrodzenia, spowodowana okolicznością, że pracownik nie mógł być obecny w miejscu pracy ze względu na późniejsze przybycie do miejsca przeznaczenia po zmianie planu podróży, powinna być oceniana pod względem wypełnienia obowiązków, o których mowa w art. 8, czy obowiązków, o których mowa w art. 12 w związku z art. 4?

            6)

            Czy spełnienie przez przewoźnika lotniczego obowiązku udzielenia pomocy zgodnie z art. 4 ust. 3 i art. 8 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 oznacza, że pasażer powinien być w pełni poinformowany o wszystkich możliwościach kontynuacji podróży, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. a)-c) rozporządzenia?

            7)

            Na kim, zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, spoczywa ciężar dowodu, że podróż była kontynuowana w najwcześniejszym możliwym terminie?

            8)

            Czy rozporządzenie zobowiązuje pasażerów do wyszukania innych lotów do ich miejsca przeznaczenia oraz do zażądania od przedsiębiorstwa lotniczego znalezienia dostępnych miejsc na takie loty, czy też przedsiębiorstwo lotnicze jest z urzędu zobowiązane do znalezienia najbardziej korzystnego rozwiązania dla pasażera, aby przewieźć go do miejsca przeznaczenia?

            9)

            Czy przy określaniu szkód poniesionych przez pasażerów istotna jest okoliczność, że przyjęli oni złożoną przez przedsiębiorstwo lotnicze propozycję zapewnienia lotu na dzień 11 września 2016 r., mimo iż mogli sobie wyobrazić, że nie otrzymają wynagrodzenia za okres nieobecności w pracy?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004 L 46, s. 1, wyd. spec. w jez. polskim, rozdz. 7, t. 8, s. 8).


201808030602050782018/C 294/58982017TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180530444411Sprawa T-98/17: Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2018 r. – RT / Parlament (Służba publiczna – Urzędnicy – Zwolnienie chorobowe – Artykuł 59 ust. 1 regulaminu pracowniczego – Przepisy wewnętrzne dotyczące kontroli nieobecności w pracy i okresowych kontroli utrzymywania się inwalidztwa – Zaświadczenie lekarskie – Brak podpisu i pieczątki lekarza – Konsultacja lekarska na odległość za pośrednictwem Internetu – Odmowa przyjęcia)
 ---documentbreak--- C2942018PL4410120180530PL0058441441Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2018 r. – RT / Parlament
   (Sprawa T-98/17) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Urzędnicy — Zwolnienie chorobowe — Artykuł 59 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Przepisy wewnętrzne dotyczące kontroli nieobecności w pracy i okresowych kontroli utrzymywania się inwalidztwa — Zaświadczenie lekarskie — Brak podpisu i pieczątki lekarza — Konsultacja lekarska na odległość za pośrednictwem Internetu — Odmowa przyjęcia)”2018/C 294/58Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: RT (przedstawiciel: C. Bernard-Glanz, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Steele i E. Taneva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 270 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 30 czerwca 2016 r. odrzucającej jako niedopuszczalny tytułem zaświadczenia lekarskiego przepisującego zwolnienie chorobowe dokument przedstawiony przez skarżącego w dniu 27 czerwca 2016 r.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 30 czerwca 2016 r. odrzucającej jako niedopuszczalny tytułem zaświadczenia lekarskiego przepisującego zwolnienie chorobowe dokument przedstawiony przez RT w dniu 27 czerwca 2016 r.

            2)

            Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


201808030502050222018/C 294/413832018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180611303011Sprawa C-383/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku (Polska) w dniu 11 czerwca 2018 r. – Lexitor Sp. z o.o przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo – Kredytowej im. Franciszka Stefczyka z siedzibą w Gdyni, Santander Consumer Bank S.A. z siedzibą we Wrocławiu, mBank S.A. z siedzibą w Warszawie
 ---documentbreak--- C2942018PL3010120180611PL0041301301Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku (Polska) w dniu 11 czerwca 2018 r. – Lexitor Sp. z o.o przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo – Kredytowej im. Franciszka Stefczyka z siedzibą w Gdyni, Santander Consumer Bank S.A. z siedzibą we Wrocławiu, mBank S.A. z siedzibą w Warszawie
   (Sprawa C-383/18)2018/C 294/41Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lexitor Sp. z o.o

      Strony pozwane: Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo – Kredytowa im. Franciszka Stefczyka z siedzibą w Gdyni, Santander Consumer Bank S.A. z siedzibą we Wrocławiu, mBank S.A. z siedzibą w Warszawie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni przepisu zawartego w art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt g Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 roku w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (
         1
      ) należy dokonywać w ten sposób, że konsument, w przypadku dokonania wcześniejszej spłaty swoich zobowiązań wynikających z umowy o kredyt, uprawniony jest do uzyskania, obniżki całkowitego kosztu kredytu, w tym również o koszty, których wysokość nie jest zależna do długości trwania tej umowy o kredyt?
   (
         1
      )	Dz. Urz. L 133, s. 660.


201808030682050932018/C 294/754122018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180702606121Sprawa T-412/18: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2018 r. – mobile.de / EUIPO – Droujestvo S Ogranichena Otgovornost „Rezon” (mobile.ro)
 ---documentbreak--- C2942018PL6010120180702PL0075601612Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2018 r. – mobile.de / EUIPO – Droujestvo S Ogranichena Otgovornost „Rezon” (mobile.ro)
   (Sprawa T-412/18)2018/C 294/75Język skargi: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: mobile.de GmbH (Dreilinden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Lühring)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Droujestvo S Ogranichena Otgovornost „Rezon” (Sofia, Bułgaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy mobile.ro – unijny znak towarowy nr 8 838 542

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie R 111/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) w związku z art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 19 ust. 2 i art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2018/625 w związku z art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 4 ust. 3 TUE w związku z zasadą prawną wywiedzioną z art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 i art. 61 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201808030382049942018/C 294/423852018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180611303122Sprawa C-385/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 czerwca 2018 r. – Arriva Italia Srl i in. / Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti
 ---documentbreak--- C2942018PL3020120180611PL0042302312Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 czerwca 2018 r. – Arriva Italia Srl i in. / Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti
   (Sprawa C-385/18)2018/C 294/42Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie: Arriva Italia Srl, Ferrotramviairia SpA, Consorzio Trasporti Aziende Pugliesi (CO.TRA.P)

      Druga strona postępowania: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych środek polegający na przyznaniu mocą ustawy kwoty w wysokości 70 milionów EUR na rzecz podmiotu działającego w sektorze transportu kolejowego, na warunkach określonych ustawą nr 208 z dnia 28 grudnia 2015 r. (art. 1 ust. 867), w brzmieniu zmienionym dekretem z mocą ustawy nr 50 z dnia 24 kwietnia 2017 r., a następnie przeniesienie tego ostatniego, bez przeprowadzania przetargu i nieodpłatnie do innego podmiotu, stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?
   W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej należy ustalić, czy omawiana pomoc jest w każdym razie zgodna z prawem Unii Europejskiej i jakie są konsekwencje jej niezgłoszenia zgodnie z art. [108] ust. 1 TFUE?


201808030542050252018/C 294/283552018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180531212221Sprawa C-355/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 31 maja 2018 r. – Barbara Rust-Hackner / Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich
 ---documentbreak--- C2942018PL2110120180531PL0028211222Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 31 maja 2018 r. – Barbara Rust-Hackner / Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich
   (Sprawa C-355/18)2018/C 294/28Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landesgericht Salzburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Barbara Rust-Hackner

      Strona pozwana: Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 90/619/EWG (drugiej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń na życie) (
                  1
               ) w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 92/96/EWG (trzecią dyrektywę w sprawie ubezpieczeń na życie) (
                  2
               ) w związku z art. 31 dyrektywy 92/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że informacja o możliwości odstąpienia od umowy powinna zawierać również wskazanie, że odstąpienie nie wymaga szczególnej formy?

            2)

            Czy odstąpienie ze względu na wadliwe pouczenie o prawie odstąpienia może w dalszym ciągu zostać wykonane przez ubezpieczającego również po rozwiązaniu umowy ubezpieczenia na życie wskutek wypowiedzenia (oraz po dokonaniu odkupu)?

      (
         1
      )	Druga dyrektywa Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody usług oraz zmieniająca dyrektywę 79/267/EWG; Dz.U. 1990, L 330, s. 50.
   (
         2
      )	Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie); Dz.U. 1992, L 360, s. 1.


201808030612050802018/C 294/592182017TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180629454511Sprawa T-218/17: Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2018 r. – HF / Parlament (Służba publiczna – Personel kontraktowy – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Wniosek o udzielenie wsparcia – Artykuł 12a regulaminu pracowniczego – Mobbing – Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy – Decyzja w sprawie oddalenia wniosku o udzielenie wsparcia – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada kontradyktoryjności – Odmowa doręczenia opinii komitetu doradczego i protokołów przesłuchania świadków – Czas trwania procedury administracyjnej – Rozsądny termin)
 ---documentbreak--- C2942018PL4510120180629PL0059451451Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2018 r. – HF / Parlament
   (Sprawa T-218/17) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Personel kontraktowy — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Wniosek o udzielenie wsparcia — Artykuł 12a regulaminu pracowniczego — Mobbing — Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy — Decyzja w sprawie oddalenia wniosku o udzielenie wsparcia — Prawo do bycia wysłuchanym — Zasada kontradyktoryjności — Odmowa doręczenia opinii komitetu doradczego i protokołów przesłuchania świadków — Czas trwania procedury administracyjnej — Rozsądny termin)”2018/C 294/59Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: HF (przedstawiciel: adwokat A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 270 TFUE i mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 3 czerwca 2016 r., w której organ upoważniony do zawierania umów o zatrudnienie w tej instytucji oddalił wniosek o udzielenie wsparcia złożony przez skarżącą w dniu 11 grudnia 2014 r., oraz po drugie, naprawienie szkody, jaką skarżąca miała ponieść ze względu na naruszenia, jakich dopuścił się ten organ przy rozpatrywaniu wspomnianego wniosku o udzielenie wsparcia.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz jedną czwartą kosztów poniesionych przez HF.

            3)

            HF pokrywa trzy czwarte własnych kosztów.

      (
         1
      )	Dz.U. C 178 z 6.6.2017.