title: Sprawa T-630/21: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2021 r. – Çolakoğlu Metalurji i Çolakoğlu Dış Ticaret / Komisja

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/60

      Skarga wniesiona w dniu 29 września 2021 r. – Çolakoğlu Metalurji i Çolakoğlu Dış Ticaret / Komisja
      (Sprawa T-630/21)
      (2021/C 471/85)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Çolakoğlu Metalurji AŞ (Stambuł, Turcja), Çolakoğlu Dış Ticaret AŞ (Stambuł) (przedstawiciele: J. Cornelis i F. Graafsma, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1100 z dnia 5 lipca 2021 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Turcji (Dz.U. 2021 L 238, s. 32); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 (1) z uwagi na dokonanie dostosowania ceny eksportowej z tytułu (zakładanej) prowizji, a w szczególności,

                              —

                              naruszenia art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia (UE) 2016/1036 w zakresie w jakim dostosowanie z tytułu prowizji wykracza poza prowizję rzeczywiście zapłaconą Çolakoğlu Dış Ticaret AŞ;

                              —

                              naruszenia art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia (UE) 2016/1036 w zakresie w jakim Çolakoğlu Dış Ticaret AŞ nie otrzymuje marży handlowej; oraz

                              —

                              oczywistego błąd w ocenie w zakresie w jakim Çolakoğlu Dış Ticaret AŞ została uznana za przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji i w rezultacie naruszenia art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia 2016/1036.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia (UE) 2016/1036 z uwagi na wymóg uiszczenia ceł przywozowych w celu zaakceptowania dostosowania z tytułu zwrotu ceł.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy oczywistego błędu w ocenie w związku z odmową przeprowadzenia kwartalnego obliczenia marginesu dumping i w związku z tym naruszenia zdania wprowadzającego art. 2 ust. 10 rozporządzenia (UE) 2016/1036.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 2 ust. 10 lit. j) rozporządzenia (UE) 2016/1036 z uwagi na odmowę przeprowadzenia dostosowania w oparciu o zyski i straty z tytułu zabezpieczenia.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016 L 176, s. 21).


title: Sprawa T-632/21: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2021 r. – Agreiter i in. / Komisja

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/61

      Skarga wniesiona w dniu 1 października 2021 r. – Agreiter i in. / Komisja
      (Sprawa T-632/21)
      (2021/C 471/86)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Karin Agreiter (Meran, Włochy) i 33 dalszych skarżących (przedstawiciel: adwokat R. Holzeisen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wykonawczej wraz z późniejszymi uzupełnieniami i zmianami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga na decyzję wykonawczą Komisji Europejskiej C(2021) 94 (final) z dnia 23 lipca 2021 r. w sprawie zmiany wydanego decyzją C(2021) 94 (final) warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Spikevax – Szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (ze zmodyfikowanymi nukleozydami)” opiera się na następujących zarzutach.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: zaskarżona decyzja wykonawcza narusza art. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 (1). Z tego tylko powodu, że u dzieci ryzyko zakażenia SARS-CoV-2 jest zerowe, nie można mówić o pozytywnym stosunku ryzyka do korzyści dla zdrowych dzieci. Stosowanie przedmiotowej substancji eksperymentalnej, która jest oparta na inżynierii genetycznej, jest zatem rażąco nielegalne w świetle prawa UE. Zastosowanie omawianej eksperymentalnej substancji opartej na inżynierii genetycznej jest zatem rażąco niezgodne z prawem Unii. Ponadto WHO i Unia Europejska nie potwierdziły należycie zaistnienia sytuacji kryzysowej w rozumieniu zagrożenia dla zdrowia publicznego.

                  2.

                  Zarzut drugi: zaskarżona decyzja narusza art. 4 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 ze względu na:

                              —

                              brak pozytywnej równowagi ryzyko – korzyć w rozumieniu art. 1 pkt 28a) dyrektywy 2001/83/WE (2);

                              —

                              niespełnienie wymogu określnego w art. 4 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 507/2001 ze względu na to, że wnioskodawca prawdopodobnie nie jest w stanie dostarczyć wyczerpujących danych klinicznych;

                              —

                              niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 507/2006, jako że nie istnieją niezaspokojone potrzeby medyczne, które mogłyby zostać spełnione dzięki dopuszczonemu produktowi leczniczemu;

                              —

                              niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 507/2006.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1394/2007 (3), dyrektywy 2001/83/WE i rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (4). Zaskarżona decyzja wykonawcza narusza między innymi przepisy prawa Unii dotyczące zezwolenia na dopuszczenie do obrotu „produktów leczniczych terapii zaawansowanej” oraz prawidłowego oznaczenia właściwości produktu i prawidłowej ulotki dołączanej do opakowania. Skarżąca podnosi również, że zaskarżona decyzja wykonawcza jest dotknięta przekroczeniem uprawnień dyskrecjonalnych przez Komisję w zakresie naruszenia przepisów o ochronie dzieci w badaniach klinicznych.

                  4.

                  Zarzut czwarty: rażące naruszenie art. 168 i 169 TFUE oraz art. 3, 35 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 507/2006 z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie warunkowego dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. z 2006, L 92, s. 6).

         (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. z 2001, L 311, s. 67).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1394/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie produktów leczniczych terapii zaawansowanej i zmieniające dyrektywę 2001/83/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. z 2007, L 324, s. 121).

         (4)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. z 2004, L 136, s. 1).


title: Sprawa T-635/21: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2021 r. – Carlings / EUIPO – Margarete Steiff (STUHF)

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/62

      Skarga wniesiona w dniu 1 października 2021 r. – Carlings / EUIPO – Margarete Steiff (STUHF)
      (Sprawa T-635/21)
      (2021/C 471/87)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Carlings AS (Billingstad, Norwegia) (przedstawiciele: Rechtsanwältinen V. Töbelmann i J. Haesemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Margarete Steiff GmbH (Giengen/Brenz, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego STUHF – zgłoszenie nr 18 038 089

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie R 2024/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

                  —

                  na wypadek gdyby wzięła udział w postępowaniu, obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-636/21: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2021 r. – Eurol / EUIPO – Pernsteiner (eurol LUBRICANTS)

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/63

      Skarga wniesiona w dniu 1 października 2021 r. – Eurol / EUIPO – Pernsteiner (eurol LUBRICANTS)
      (Sprawa T-636/21)
      (2021/C 471/88)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eurol BV (Nijverdal, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci M. Driessen i G. van Roeyen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: August Wolfgang Pernsteiner (Feldkirchen an der Donau, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego „eurol LUBRICANTS” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 219 171

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 lipca 2021 r. w sprawie R 2403/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Augusta Wolfganga Pernsteinera i EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 2 ppkt. ii) i art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; art. 16 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 oraz art. 18 ust. 2 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i art. 10 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 18 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 47 ust. 2 i 3 i art. 8 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 19 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-637/21: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2021 r. – Target Brands / EUIPO – The a.r.t. company b&s (ART CLASS)

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/64

      Skarga wniesiona w dniu 4 października 2021 r. – Target Brands / EUIPO – The a.r.t. company b&s (ART CLASS)
      (Sprawa T-637/21)
      (2021/C 471/89)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Target Brands, Inc. (Minneapolis, Minnesota, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Kunze)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The a.r.t. company b&s, SA (Quel, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „ART CLASS” – zgłoszenie nr 16 888 695

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 czerwca 2021 r. w sprawie R 1597/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przed Izbą Odwoławczą oraz Wydziałem Sprzeciwów.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-640/21: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2021 r. – bet-at-home.com Entertainment / EUIPO (bet-at-home)

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/64

      Skarga wniesiona w dniu 4 października 2021 r. – bet-at-home.com Entertainment / EUIPO (bet-at-home)
      (Sprawa T-640/21)
      (2021/C 471/90)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: bet-at-home.com Entertainment GmbH (Linz, Austria) (pełnomocnik: adwokat R. Paulitsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy bet-at-home w kolorach ciemnoniebieskim i zielonym – zgłoszenie nr 18 157 957

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 sierpnia 2021 r. w sprawie R 2143/2020-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, by słowno-graficzny znak towarowy bet-at-home został również dopuszczony do rejestracji w klasie 41 (usługi rozrywkowe);

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-641/21: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2021 r. – dennree / EUIPO (BioMarkt)

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/65

      Skarga wniesiona w dniu 4 października 2021 r. – dennree / EUIPO (BioMarkt)
      (Sprawa T-641/21)
      (2021/C 471/91)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: dennree GmbH (Töpen, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt K. Röttgen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego zawierającego element słowny BioMarkt w kolorach zielonym i brązowym – zgłoszenie nr 18 309 662

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 sierpnia 2021 r. w sprawie R 783/2021-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności częściowej odmowy rejestracji znaku towarowego i nakazanie rejestracji znaku towarowego zgodnie ze zgłoszeniem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-344/20: Postanowienie Sądu z dnia 23 września 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Unión Detallistas Españoles (unit)

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/66

      Postanowienie Sądu z dnia 23 września 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Unión Detallistas Españoles (unit)
      (Sprawa T-344/20) (1)

      (2021/C 471/92)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa C-437/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative – Luxembourg) – État du Grand-duché de Luxembourg/L [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca administracyjna w dziedzinie opodatkowania – Dyrektywa 2011/16/UE – Artykuł 1 ust. 1, art. 5 i art. 20 ust. 2 – Wniosek o przekazanie informacji – Decyzja nakazująca przekazanie informacji – Odmowa zastosowania się do nakazu – Sankcja – „Przewidywalny związek” informacji, których dotyczy wniosek – Brak wskazania w sposób indywidualny poprzez podanie nazwisk danych podatników – Pojęcie „tożsamości osoby będącej przedmiotem sprawdzania lub dochodzenia [której dotyczy sprawdzanie lub dochodzenie]” – Uzasadnienie wniosku o przekazanie informacji – Zakres – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 – Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem w odniesieniu do decyzji nakazującej przekazanie informacji – Artykuł 52 ust. 1 – Ograniczenie – Poszanowanie istoty prawa]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/2

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative – Luxembourg) – État du Grand-duché de Luxembourg/L
      (Sprawa C-437/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca administracyjna w dziedzinie opodatkowania - Dyrektywa 2011/16/UE - Artykuł 1 ust. 1, art. 5 i art. 20 ust. 2 - Wniosek o przekazanie informacji - Decyzja nakazująca przekazanie informacji - Odmowa zastosowania się do nakazu - Sankcja - „Przewidywalny związek” informacji, których dotyczy wniosek - Brak wskazania w sposób indywidualny poprzez podanie nazwisk danych podatników - Pojęcie „tożsamości osoby będącej przedmiotem sprawdzania lub dochodzenia [której dotyczy sprawdzanie lub dochodzenie]” - Uzasadnienie wniosku o przekazanie informacji - Zakres - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem w odniesieniu do decyzji nakazującej przekazanie informacji - Artykuł 52 ust. 1 - Ograniczenie - Poszanowanie istoty prawa)
      (2022/C 51/02)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour administrative

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: État luxembourgeois

         Druga strona postępowania apelacyjnego: L

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 1, art. 5 i art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG należy interpretować w ten sposób, że wniosek o przekazanie informacji należy uznać za dotyczący informacji, które nie jawią się jako pozbawione w sposób oczywisty jakiegokolwiek przewidywalnego związku, w przypadku gdy choć osoby, których dotyczy sprawdzanie lub dochodzenie w rozumieniu tego ostatniego przepisu nie zostały wskazane w tym wniosku w sposób indywidualny poprzez podanie ich nazwisk, to jednak organ wnioskujący wykaże na podstawie jasnych i wystarczających wyjaśnień, iż prowadzi ukierunkowane dochodzenie dotyczące ograniczonej grupy osób, które zostało oparte na uzasadnionych podejrzeniach niewypełnienia określonego obowiązku prawnego.

                  2)

                  Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że osobie posiadającej informacje:

                              —

                              na którą nałożono pieniężną sankcję administracyjną z uwagi na niewykonanie decyzji administracyjnej nakazującej jej przekazanie informacji w ramach wymiany między krajowymi organami podatkowymi zgodnie z dyrektywą 2011/16, która to decyzja nie podlegała zaskarżeniu do sądu zgodnie z prawem wewnętrznym współpracującego państwa członkowskiego, oraz

                              —

                              która zakwestionowała zgodność z prawem tej decyzji w sposób incydentalny w ramach skargi skierowanej przeciwko decyzji nakładającej sankcję z uwagi na niewykonanie tego nakazu, uzyskując w ten sposób minimalne informacje wymienione w art. 20 ust. 2 tej dyrektywy w toku postępowania sądowego związanego z tą skargą,

            po ostatecznym uznaniu zgodności z prawem owych wydanych w stosunku do niej decyzji należy przyznać możliwość zastosowania się do decyzji nakazującej przekazanie informacji w terminie pierwotnie przewidzianym w prawie krajowym, przy czym nie powinno to pociągać za sobą utrzymania sankcji, jaka musiała zostać na nią nałożona, aby mogła ona skorzystać z przysługującego jej prawa do skutecznego środka prawnego. Tylko wtedy, gdy osoba ta nie zastosuje się do owej decyzji w tym terminie, nałożona na nią sankcja staje się prawnie wymagalna.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019


title: Sprawa C-564/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – postępowanie karne przeciwko IS [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa 2010/64/UE – Artykuł 5 – Jakość tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego – Dyrektywa 2012/13/UE – Prawo do informacji w postępowaniu karnym – Artykuł 4 ust. 5 i art. 6 ust. 1 – Prawo do informacji dotyczących oskarżenia – Prawo do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego – Dyrektywa 2016/343/UE – Prawo do skutecznego środka prawnego i do bezstronnego sądu – Artykuł 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 267 TFUE – Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE – Dopuszczalność – Odwołanie w interesie prawa od postanowienia o wystąpieniu z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Postępowanie dyscyplinarne – Uprawnienie sądu wyższej instancji do stwierdzenia niezgodności z prawem wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – postępowanie karne przeciwko IS
      (Sprawa C-564/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2010/64/UE - Artykuł 5 - Jakość tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego - Dyrektywa 2012/13/UE - Prawo do informacji w postępowaniu karnym - Artykuł 4 ust. 5 i art. 6 ust. 1 - Prawo do informacji dotyczących oskarżenia - Prawo do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego - Dyrektywa 2016/343/UE - Prawo do skutecznego środka prawnego i do bezstronnego sądu - Artykuł 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 267 TFUE - Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE - Dopuszczalność - Odwołanie w interesie prawa od postanowienia o wystąpieniu z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Postępowanie dyscyplinarne - Uprawnienie sądu wyższej instancji do stwierdzenia niezgodności z prawem wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2022/C 51/03)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Pesti Központi Kerületi Bíróság

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      IS

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by sąd najwyższy państwa członkowskiego stwierdził, w następstwie odwołania w interesie prawa, niezgodność z prawem wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowanego przez sąd niższej instancji do Trybunału na podstawie tego artykułu ze względu na to, że postawione pytania nie mają znaczenia dla sprawy i nie są niezbędne do rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym, nie wywierając jednak wpływu na skutki prawne orzeczenia, które zawiera ten wniosek. Zasada pierwszeństwa prawa Unii wymaga od sądu niższej instancji odstąpienia od stosowania takiego orzeczenia krajowego sądu najwyższego.

                  2)

                  Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko sędziemu krajowemu z tego powodu, że zwrócił się on do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie tego artykułu.

                  3)

                  Artykuł 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na państwa członkowskie obowiązek podjęcia konkretnych środków w celu zapewnienia, że jakość świadczonego tłumaczenia ustnego i tłumaczeń pisemnych będzie wystarczająca, aby podejrzany lub oskarżony zrozumiał oskarżenie, oraz że to tłumaczenie ustne będzie mogło zostać poddane kontroli sądów krajowych.
                  Artykuł 2 ust. 5 dyrektywy 2010/64, art. 4 ust. 5 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym w świetle art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by dana osoba została osądzona w trybie zaocznym, podczas gdy ze względu na nieadekwatne tłumaczenie ustne nie została ona poinformowana o oskarżeniu w zrozumiałym dla niej języku lub gdy niemożliwe jest ustalenie jakości zapewnionego tłumaczenia ustnego, a tym samym ustalenie, że osoba ta została poinformowana o oskarżeniu w języku dla niej zrozumiałym.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa C-833/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 listopada 2021 r. – Rada Unii Europejskiej/Hamas [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Zwalczanie terroryzmu – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom – Zamrożenie środków finansowych – Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB – Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 – Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych – Indywidualne uzasadnienie doręczone organizacji i zawarte w dokumencie odrębnym od aktu zawierającego uzasadnienie o charakterze ogólnym – Uwierzytelnienie indywidualnego uzasadnienia – Artykuł 297 ust. 2 TFUE]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 listopada 2021 r. – Rada Unii Europejskiej/Hamas
      (Sprawa C-833/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Zwalczanie terroryzmu - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom - Zamrożenie środków finansowych - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB - Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 - Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych - Indywidualne uzasadnienie doręczone organizacji i zawarte w dokumencie odrębnym od aktu zawierającego uzasadnienie o charakterze ogólnym - Uwierzytelnienie indywidualnego uzasadnienia - Artykuł 297 ust. 2 TFUE)
      (2022/C 51/04)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i S. Van Overmeire, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Hamas (przedstawiciel: L. Glock, avocate)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 września 2019 r., Hamas/Rada (T-308/18, EU:T:2019:557), zostaje uchylony w zakresie, w jakim uwzględniono w nim zarzut ósmy podniesiony w pierwszej instancji i stwierdzono nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2018/475 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji (WPZiB) 2017/1426, rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/468 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1420, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1084 z dnia 30 lipca 2018 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji (WPZiB) 2018/475 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1071 z dnia 30 lipca 2018 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/468 w zakresie, w jakim wspomniane akty dotyczą Hamasu, w tym Hamas-Izz al-Din al-Qassem.

                  2)

                  Skarga wniesiona przez Hamas w sprawie T-308/18 zostaje oddalona.

                  3)

                  Hamas zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej w związku z niniejszym postępowaniem odwoławczym oraz kosztami poniesionymi w pierwszej instancji.

         (1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.


title: Sprawy połączone C-884/19 P i C-888/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 grudnia 2021 r. – Komisja Europejska/Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd, GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH C-884/19 P), GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH/Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd, Komisja Europejska (C-888/19 P) [Odwołanie – Dumping – Przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chin – Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 – Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) – Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Odmowa – Pojęcie „znaczących wahań wynikających z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki” w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie – Korzyści podatkowe]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 grudnia 2021 r. – Komisja Europejska/Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd, GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH C-884/19 P), GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH/Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd, Komisja Europejska (C-888/19 P)
      (Sprawy połączone C-884/19 P i C-888/19 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Odmowa - Pojęcie „znaczących wahań wynikających z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki” w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie - Korzyści podatkowe)
      (2022/C 51/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Flynn, T. Maxian Rusche i A. Demeneix, następnie L. Flynn i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy) (C-884/19 P), GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH (przedstawiciel: R. MacLean, solicitor) (C-888/19 P)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Xinyi PV Products (przedstawiciele: Y. Melin i B. Vigneron, adwokaci), (C-884/19 P i C-888/19 P) GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH (przedstawiciel: R. MacLean, solicitor) (C-884/19 P), Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Flynn, T. Maxian Rusche i A. Demeneix, następnie L. Flynn i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy) (C-888/19 P)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 września 2019 r., Xinyi PV Products (Anhui) Holdings/Komisja (T-586/14, RENV, EU:T:2019:668), zostaje uchylony.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej, aby orzekł on w przedmiocie podniesionych przed nim zarzutów od drugiego do czwartego.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.

         Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa C-3/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rīgas rajona tiesa – Łotwa) – postępowanie karne przeciwko AB, CE, „MM investīcijas” SIA [Odesłanie prejudycjalne – Protokół nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej – Członek organu Europejskiego Banku Centralnego – Prezes krajowego banku centralnego państwa członkowskiego – Immunitet jurysdykcyjny w sprawach karnych – Oskarżenie odnoszące się do działań podjętych w ramach pełnienia funkcji w państwie członkowskim]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rīgas rajona tiesa – Łotwa) – postępowanie karne przeciwko AB, CE, „MM investīcijas” SIA
      (Sprawa C-3/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Protokół nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej - Członek organu Europejskiego Banku Centralnego - Prezes krajowego banku centralnego państwa członkowskiego - Immunitet jurysdykcyjny w sprawach karnych - Oskarżenie odnoszące się do działań podjętych w ramach pełnienia funkcji w państwie członkowskim)
      (2022/C 51/06)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Rīgas rajona tiesa

         Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      AB, CE, „MM investīcijas” SAI
      LR Ģenerālprokuratūras Krimināltiesiskā departamenta Sevišķi svarīgu lietu izmeklēšanas nodaļa

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 22 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej należy interpretować w świetle art. 130 TFUE i art. 7 Protokołu nr 4 w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego w ten sposób, że prezes banku centralnego państwa członkowskiego może korzystać z immunitetu jurysdykcyjnego przewidzianego w art. 11 lit. a) Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej w odniesieniu do czynów popełnionych przez niego w ramach czynności służbowych w charakterze członka organu Europejskiego Banku Centralnego.

                  2)

                  Artykuł 11 lit. a) Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej w związku z art. 22 tego protokołu należy interpretować w ten sposób, że prezes banku centralnego państwa członkowskiego nadal korzysta, w odniesieniu do czynów popełnionych przez niego w ramach czynności służbowych, z immunitetu jurysdykcyjnego przewidzianego w art. 11 lit. a) wspomnianego protokołu po zaprzestaniu pełnienia funkcji.

                  3)

                  Artykuł 11 lit. a) Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej w związku z art. 17 i 22 tego protokołu należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ odpowiedzialny za postępowanie karne, czyli, stosownie do etapu postępowania, organ ścigania lub właściwy sąd karny, jest właściwy w pierwszej kolejności do dokonania oceny, czy ewentualne naruszenie popełnione przez prezesa krajowego banku centralnego, jako członka organu Europejskiego Banku Centralnego, stanowi czyn tego prezesa popełniony w ramach czynności służbowych wykonywanych na rzecz tego organu, a w razie wątpliwości wspomniany organ krajowy ma obowiązek zwrócić się, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy, do Europejskiego Banku Centralnego o zajęcie stanowiska i zastosować się do niego. Natomiast wyłącznie do Europejskiego Banku Centralnego należy ocena, w przypadku gdy wpłynie do niego wniosek o uchylenie immunitetu tego prezesa, czy takie uchylenie immunitetu jest sprzeczne z interesami Unii, z zastrzeżeniem ewentualnej kontroli tej oceny przez Trybunał.

                  4)

                  Artykuł 11 lit. a) Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w nim immunitet jurysdykcyjny nie stoi na przeszkodzie wszystkim etapom postępowania karnego, w szczególności dochodzeniu, gromadzeniu dowodów i doręczeniu aktu oskarżenia. Niemniej, jeżeli już na etapie dochodzenia prowadzonego przez organy krajowe i przed wszczęciem postępowania sądowego zostanie stwierdzone, że osoba objęta dochodzeniem może korzystać z immunitetu jurysdykcyjnego w odniesieniu do czynów będących przedmiotem postępowania karnego, do organów tych należy zwrócenie się o uchylenie immunitetu do zainteresowanej instytucji Unii Europejskiej. Immunitet ten nie stoi na przeszkodzie temu, by dowody zgromadzone w trakcie dochodzenia zostały wykorzystane w innych postępowaniach sądowych.

                  5)

                  Artykuł 11 lit. a) i art. 17 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że immunitet jurysdykcyjny nie ma zastosowania, jeżeli osobie nim objętej zostały postawione zarzuty w ramach postępowania karnego w przedmiocie czynów niezwiązanych z zadaniami, które wykonuje ona na rzecz instytucji Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-25/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Višje sodišče v Ljubljani – Słowenia) – postępowanie wszczęte przez NK, działającego w charakterze zarządcy w postępowaniu upadłościowym prowadzonym wobec Alpine BAU GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowania upadłościowe – Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 – Artykuły 4 i 28 – Artykuł 32 ust. 2 – Termin wyznaczony na zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym – Zgłoszenie wierzytelności we wtórnym postępowaniu upadłościowym, toczącym się w jednym państwie członkowskim, przez zarządcę powołanego w głównym postępowaniu upadłościowym toczącym się w innym państwie członkowskim – Termin stanowczy przewidziany przez prawo państwa, na którego terytorium zostało wszczęte wtórne postępowanie upadłościowe]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/6

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Višje sodišče v Ljubljani – Słowenia) – postępowanie wszczęte przez NK, działającego w charakterze zarządcy w postępowaniu upadłościowym prowadzonym wobec Alpine BAU GmbH
      (Sprawa C-25/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Postępowania upadłościowe - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuły 4 i 28 - Artykuł 32 ust. 2 - Termin wyznaczony na zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym - Zgłoszenie wierzytelności we wtórnym postępowaniu upadłościowym, toczącym się w jednym państwie członkowskim, przez zarządcę powołanego w głównym postępowaniu upadłościowym toczącym się w innym państwie członkowskim - Termin stanowczy przewidziany przez prawo państwa, na którego terytorium zostało wszczęte wtórne postępowanie upadłościowe)
      (2022/C 51/07)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Višje sodišče v Ljubljani

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: NK, działający w charakterze zarządcy w postępowaniu upadłościowym prowadzonym wobec Alpine BAU GmbH

         przy udziale: Alpine BAU GmbH, Salzbourg – oddział w Celje, w upadłości

         Sentencja

      Artykuł 32 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego w związku z art. 4 i 28 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że zgłoszenie we wtórnym postępowaniu upadłościowym wierzytelności, zgłoszonych już w głównym postępowaniu upadłościowym, przez zarządcę powołanego w tym ostatnim postępowaniu podlega przepisom dotyczącym terminów na zgłoszenie wierzytelności i konsekwencji zgłoszenia po terminie przewidzianym w prawie państwa, na którego terytorium zostało wszczęte to wtórne postępowanie upadłościowe.

         (1)  Dz.U. C 103 z 30.9.2020.


title: Sprawa C-102/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) –StWL Städtische Werke Lauf a.d. Pegnitz GmbH/eprimo GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2002/58/WE – Przetwarzanie danych osobowych i ochrona prywatności w sektorze łączności elektronicznej – Artykuł 2 akapit drugi lit. h) – Pojęcie „poczty elektronicznej” – Artykuł 13 ust. 1 – Pojęcie „używania poczty elektronicznej do celów marketingu bezpośredniego” – Dyrektywa 2005/29/WE – Nieuczciwe praktyki handlowe – Punkt 26 załącznika I – Pojęcie „uporczywego i niechcianego namawiania do zakupu produktów przez pocztę elektroniczną” – Wiadomości reklamowe – Inbox advertising]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/7

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) –StWL Städtische Werke Lauf a.d. Pegnitz GmbH/eprimo GmbH
      (Sprawa C-102/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2002/58/WE - Przetwarzanie danych osobowych i ochrona prywatności w sektorze łączności elektronicznej - Artykuł 2 akapit drugi lit. h) - Pojęcie „poczty elektronicznej” - Artykuł 13 ust. 1 - Pojęcie „używania poczty elektronicznej do celów marketingu bezpośredniego” - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Punkt 26 załącznika I - Pojęcie „uporczywego i niechcianego namawiania do zakupu produktów przez pocztę elektroniczną” - Wiadomości reklamowe - Inbox advertising)
      (2022/C 51/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa i strona wnosząca skargę rewizyjną: StWL Städtische Werke Lauf a.d. Pegnitz GmbH

         Strona pozwana i druga strona postępowania rewizyjnego: eprimo GmbH

         Interwenient po stronie pozwanej: Interactive Media CCSP GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, iż wyświetlanie w skrzynce odbiorczej użytkownika usługi prowadzenia konta poczty elektronicznej wiadomości reklamowych w formie zbliżonej do prawdziwych wiadomości przesyłanych pocztą elektroniczną i w tym samym umiejscowieniu co one, stanowi „używanie […] poczty elektronicznej do celów marketingu bezpośredniego” w rozumieniu tego przepisu, przy czym losowe określenie odbiorców tych reklam jest w tym względzie pozbawione znaczenia, podobnie nie ma wymogu stwierdzenia stopnia obciążenia dla użytkownika, ponieważ takie używanie jest dozwolone jedynie pod warunkiem, że użytkownik ten został poinformowany w jasny i dokładny sposób o szczegółowych zasadach rozpowszechniania takiej reklamy, a w szczególności o fakcie, iż reklamy są wyświetlane na liście otrzymanych prywatnych e-maili, oraz że wyraził on swoją zgodę w konkretny sposób i ze świadomością tego, że będzie on otrzymywał takie wiadomości reklamowe.

                  2)

                  Punkt 26 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych) należy interpretować w ten sposób, że działanie polegające na wyświetlaniu w skrzynce odbiorczej użytkownika usługi prowadzenia konta poczty elektronicznej wiadomości reklamowych w formie zbliżonej do prawdziwych wiadomości przesyłanych pocztą elektroniczną i w tym samym umiejscowieniu co one wchodzi w zakres pojęcia „uporczywego i niechcianego namawiania do zakupu produktów” użytkowników usług prowadzenia konta poczty elektronicznej w rozumieniu tego przepisu, jeśli z jednej strony wyświetlanie tych wiadomości reklamowych miało charakter wystarczająco częsty i regularny, by uznać je za „uporczywe namawianie”, i z drugiej strony, w braku wyrażenia przez użytkownika zgody na wyświetlanie tej reklamy, może zostać uznane za „niechciane namawianie”.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-271/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Aurubis AG/Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – System przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji – Decyzja 2011/278/UE – Artykuł 3 lit. d) – Podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie – Pojęcia „spalania” i „paliwa” – Produkcja miedzi pierwotnej metodą wytapiania zawiesinowego – Wniosek o przydział – Kwoty objęte wnioskiem i jeszcze nieprzydzielone w dniu upływu okresu rozliczeniowego – Możliwość wydania tych uprawnień w kolejnym okresie rozliczeniowym tytułem wykonania orzeczenia sądowego wydanego po tym dniu]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Aurubis AG/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-271/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - System przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji - Decyzja 2011/278/UE - Artykuł 3 lit. d) - Podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie - Pojęcia „spalania” i „paliwa” - Produkcja miedzi pierwotnej metodą wytapiania zawiesinowego - Wniosek o przydział - Kwoty objęte wnioskiem i jeszcze nieprzydzielone w dniu upływu okresu rozliczeniowego - Możliwość wydania tych uprawnień w kolejnym okresie rozliczeniowym tytułem wykonania orzeczenia sądowego wydanego po tym dniu)
      (2022/C 51/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Aurubis AG

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 lit. d) decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie” obejmuje w ramach instalacji wytwarzającej miedź pierwotną, której działalność jest objęta załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniającą dyrektywę 2003/87 w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, piec do wytapiania zawiesinowego, w którym odbywa się utlenianie siarki występującej w używanym surowcu, jakim jest koncentrat miedzi.

                  2)

                  Decyzję 2011/278 należy interpretować w ten sposób, że bezpłatne uprawnienia, do których operator instalacji ma prawo w odniesieniu do trzeciego okresu rozliczeniowego (lata 2013–2020), mogą zostać wydane temu operatorowi jeszcze po dniu 31 grudnia 2020 r. tytułem wykonania orzeczenia sądowego wydanego po tym dniu.

         (1)  Dz.U. C 287 z 31.8.2020.


title: Sprawa T-500/16: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – BZ/EBC [Służba publiczna – Personel EBC – Wniosek o uznanie zawodowego podłoża choroby – Odpowiedzialność pozaumowna – Szkoda majątkowa – Krzywda]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/25

      Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – BZ/EBC
      (Sprawa T-500/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBC - Wniosek o uznanie zawodowego podłoża choroby - Odpowiedzialność pozaumowna - Szkoda majątkowa - Krzywda)
      (2022/C 51/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BZ (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Carlini i F. Feyerbacher, pełnomocnicy, których wspierał adwokat B. Wägenbaur)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej żądania stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dni 29 sierpnia 2011 r., 20 grudnia 2011 r. i 25 kwietnia 2012 r., a także naprawienia szkody materialnej i krzywdy, których skarżąca doznała wskutek działań EBC.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  BZ zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  [poufne] (sprawa zarejestrowana pierwotnie w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą [poufne], przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-257/19: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – Al Zoubi/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Błędy w ocenie]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/25

      Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – Al Zoubi/Rada
      (Sprawa T-257/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Błędy w ocenie)
      (2022/C 51/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Khaldoun Al Zoubi (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat L. Cloquet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 18 I, s. 13), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 18 I, s. 4), decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/798 z dnia 17 maja 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2019, L 234, s. 31), decyzji Rady (WPZiB) 2020/719 z dnia 28 maja 2020 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 66) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/716 z dnia 28 maja 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/798 z dnia 17 maja 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady (WPZiB) 2020/719 z dnia 28 maja 2020 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/716 z dnia 28 maja 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim akty te dotyczą Khaldouna Al Zoubiego.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawa T-804/19: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – HC/Komisja [Służba publiczna – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie – Konkurs otwarty EPSO/AD/363/18 – Decyzja o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Zarzut niezgodności z prawem – Równość traktowania – Proporcjonalność – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada dobrej administracji – System językowy konkursu – Dyskryminacja ze względu na język – Odpowiedzialność]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/26

      Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – HC/Komisja
      (Sprawa T-804/19) (1)

      (Służba publiczna - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty EPSO/AD/363/18 - Decyzja o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Zarzut niezgodności z prawem - Równość traktowania - Proporcjonalność - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada dobrej administracji - System językowy konkursu - Dyskryminacja ze względu na język - Odpowiedzialność)
      (2022/C 51/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: HC (przedstawiciele: G. Pandey, V. Villante i D. Rovetta, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Brauhoff, T. Lilamand i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności: (1) ogłoszenia o konkursie EPSO/AD/363/18 z dnia 11 października 2018 r. zorganizowanym w celu utworzenia dwóch list rezerwy kadrowej, z których Komisja miałaby zatrudniać administratorów (AD 7) w dziedzinie ceł i podatków; (2) decyzji komisji konkursowej tego konkursu o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę osób zaproszonych do udziału w ocenie zintegrowanej; (3) decyzji tej komisji konkursowej oddalającej jego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy; (4) decyzji Komisji z dnia 20 sierpnia 2019 r. oddalającej jego zażalenie złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej; (5) listy kandydatów zaproszonych do następnego etapu konkursu oraz, po drugie, o zasądzenie odszkodowania za poniesioną w związku z tym szkodę.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  HC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa T-265/20: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – JR/Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące egzaminu ustnego konkursu – Częściowa odmowa dostępu – Metoda zaokrąglania ocen – Współczynniki wyważenia poszczególnych części i podczęści egzaminu ustnego – Tajność prac komisji konkursowej – Rozporządzenie (UE) nr 2018/1725 – Częściowe umorzenie postępowania]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/27

      Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – JR/Komisja
      (Sprawa T-265/20) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące egzaminu ustnego konkursu - Częściowa odmowa dostępu - Metoda zaokrąglania ocen - Współczynniki wyważenia poszczególnych części i podczęści egzaminu ustnego - Tajność prac komisji konkursowej - Rozporządzenie (UE) nr 2018/1725 - Częściowe umorzenie postępowania)
      (2022/C 51/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: JR (przedstawiciele: L. Levi i A. Champetier, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Milanowska, C. Ehrbar i H. Kranenborg, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 lutego 2020 r. i z dnia 9 kwietnia 2020 r. odmawiających skarżącej dostępu do niektórych dokumentów dotyczących konkursu wewnętrznego COM/03/AD/18 (AD 6) – 1 – Administratorzy.

         Sentencja

                  1)

                  Umarza się postępowanie w przedmiocie żądań skarżącej zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 lutego 2020 r. i z dnia 9 kwietnia 2020 r. w zakresie, w jakim odmówiono jej dostępu do metody zaokrąglania ocen, stosowanej przez komisję konkursową w konkursie wewnętrznym COM/03/AD/18 (AD 6) – 1 – Administratorzy.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 9 kwietnia 2020 r. w zakresie, w jakim odmówiono w niej dostępu do dokumentu zawierającego współczynniki wyważenia dla dwóch części egzaminu ustnego (rozmowa i ustrukturyzowana prezentacja), przewidzianych w ogłoszeniu o konkursie wewnętrznym COM/03/AD/18 (AD 6) – 1 – Administratorzy oraz dla dwóch podczęści rozmowy kwalifikacyjnej (doświadczenie zawodowe i motywacja), również przewidzianych w tym ogłoszeniu o konkursie.

                  3)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa T-293/20: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Ruiz-Ruiz/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/371/19 – Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącej do kolejnego etapu konkursu – Kryterium dopuszczenia do udziału dotyczące doświadczenia zawodowego – Zgodność stosowanego przez komisję konkursową kryterium z ogłoszeniem o konkursie – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/28

      Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Ruiz-Ruiz/Komisja
      (Sprawa T-293/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/371/19 - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącej do kolejnego etapu konkursu - Kryterium dopuszczenia do udziału dotyczące doświadczenia zawodowego - Zgodność stosowanego przez komisję konkursową kryterium z ogłoszeniem o konkursie - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2022/C 51/38)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Vanesa Ruiz-Ruiz (Alkmaar, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, T. Lilamand i I. Melo Sampaio, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 20 września 2019 r. o oddaleniu wniosku o ponowne rozpatrzenie odmowy dopuszczenia skarżącej do udziału w kolejnym etapie konkursu EPSO/A/371/19, a także decyzji organu powołującego z dnia 7 lutego 2020 r. o oddaleniu zażalenia złożonego przez skarżącą na tę decyzję.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej z dnia 20 września 2019 r. o oddaleniu wniosku o ponowne rozpatrzenie wykluczenia Vanesy Ruiz-Ruiz z udziału w konkursie EPSO/A/371/19.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 222 z 6.7.2020.


title: Sprawa T-546/20: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium/Komisja [Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Usługi opracowania specyfikacji, rozwoju, konserwacji i wsparcia dla platform informatycznych DG „Podatki i unia celna” – Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi – Obowiązek uzasadnienia – Oferta rażąco niska]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/28

      Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium/Komisja
      (Sprawa T-546/20) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Usługi opracowania specyfikacji, rozwoju, konserwacji i wsparcia dla platform informatycznych DG „Podatki i unia celna” - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Obowiązek uzasadnienia - Oferta rażąco niska)
      (2022/C 51/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Sopra Steria Benelux (Ixelles, Belgia) i Unisys Belgium (Machelen, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Masson i G. Tilman)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. André i M. Ilkova, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2020 r. dotyczącej, po pierwsze, odrzucenia wspólnej oferty złożonej przez Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium w odniesieniu do części A w ramach postępowania przetargowego o numerze referencyjnym TAXUD/2019/OP/0006 odnoszącego się do usług opracowania specyfikacji, rozwoju, konserwacji i wsparcia 3. stopnia platform informatycznych Dyrekcji Generalnej „Podatki i unia celna”, a po drugie, udzielenia zamówienia publicznego innemu konsorcjum, które złożyło ofertę.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2020 r. dotyczącej po pierwsze, odrzucenia wspólnej oferty złożonej przez Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium w ramach postępowania przetargowego o numerze referencyjnym TAXUD/2019/OP/0006 odnoszącego się do usług opracowania specyfikacji, rozwoju, konserwacji i wsparcia 3. stopnia Dyrekcji Generalnej „Podatki i unia celna”, a po drugie, udzielenia zamówienia publicznego innemu konsorcjum, które złożyło ofertę, w zakresie dotyczącym części A zamówienia.

                  2)

                  Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium.

         (1)  Dz.U. C 359 z 26.10.2020.


title: Sprawa T-662/20: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Muratbey Gida/EUIPO – M.J. Dairies (Ser o kształcie potrójnej helikoidy) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający ser o kształcie potrójnej helikoidy – Wcześniejszy wzór międzynarodowy – Podstawa unieważnienia – Indywidualny charakter – Ujawnienie wcześniejszego wzoru – Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Inne całościowe wrażenie – Artykuł 6 rozporządzenia nr 6/2002]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/29

      Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Muratbey Gida/EUIPO – M.J. Dairies (Ser o kształcie potrójnej helikoidy)
      (Sprawa T-662/20) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający ser o kształcie potrójnej helikoidy - Wcześniejszy wzór międzynarodowy - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Ujawnienie wcześniejszego wzoru - Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 6 rozporządzenia nr 6/2002)
      (2022/C 51/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Muratbey Gida Sanayí Ve Tícaret AŞ (Istanbuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat M. Schork)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: M.J. Dairies EOOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci D. Dimitrova i I. Pakidanska)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 sierpnia 2020 r. (sprawa R 1925/2019-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między M.J. Dairies a Muratbey Gida Sanayí ve Tícaret.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Muratbey Gida Sanayí ve Tícaret AŞ zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2021.


title: Sprawa T-700/20: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Schmid/EUIPO – Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (Steirisches Kürbiskernöl g.g.A) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Steirisches Kürbiskernöl g.g.A GESCHÜTZTE GEOGRAFISCHE ANGABE – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Znaki towarowe zawierające odznaki, godła lub herby – Godło jednego z obszarów działalności Unii – Chronione oznaczenia geograficzne – Artykuł 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 2017/1001]]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/30

      Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Schmid/EUIPO – Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (Steirisches Kürbiskernöl g.g.A)
      (Sprawa T-700/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Steirisches Kürbiskernöl g.g.A GESCHÜTZTE GEOGRAFISCHE ANGABE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znaki towarowe zawierające odznaki, godła lub herby - Godło jednego z obszarów działalności Unii - Chronione oznaczenia geograficzne - Artykuł 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 2017/1001])
      (2022/C 51/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriele Schmid (Halbenrain, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Ginzburg)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i M. Eberl, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (Graz, Austria) (przedstawiciel: adwokat I. Hödl)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 września 2020 r. (sprawa R 2186/2019-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark a G. Schmid

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 23 września 2020 r. (sprawa R 2186/2019-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Gabriele Schmid.

                  3)

                  Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa T-71/21: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – QB/Komisja [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Odmowa przyznania dodatku zagranicznego – Główna działalność zawodowa – Usługi świaczone na rzecz innego państwa]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/30

      Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – QB/Komisja
      (Sprawa T-71/21) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Odmowa przyznania dodatku zagranicznego - Główna działalność zawodowa - Usługi świaczone na rzecz innego państwa)
      (2022/C 51/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: QB (przedstawiciel: R. Wardyn, radca prawny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i A.-C. Simon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparta na art. 270 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dnia 6 kwietnia 2020 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  QB zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 148 z 26.4.2021.


title: Sprawa T-84/21: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Jieyang Defa Industry/EUIPO – Mattel (Głowa lalki) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór przemysłowy przedstawiający głowę lalki – Wcześniejszy wzór – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Stopień swobody twórcy – Brak odmiennego całościowego wrażenia – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/31

      Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Jieyang Defa Industry/EUIPO – Mattel (Głowa lalki)
      (Sprawa T-84/21) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór przemysłowy przedstawiający głowę lalki - Wcześniejszy wzór - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Stopień swobody twórcy - Brak odmiennego całościowego wrażenia - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2022/C 51/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jieyang Defa Industry Co. Ltd (Jieyang, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci C. Bercial Arias i F. Codevelle)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Mattel, Inc. (El Segundo, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Pompe-Ciszewska i P. Mleczak)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2020 r. (sprawa R 2021/2019-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Mattel a Jieyang Defa Industry Co.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Jieyang Defa Industry Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 110 z 29.3.2021.


title: Sprawa T-152/21: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Union syndicale Solidaires des SDIS de France et DOM/TOM/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Złożenie skargi do Komisji w zakresie stosowania prawa Unii – Terminu na udzielenie odpowiedzi – Prawo do dobrej administracji – Obowiązek dochowania należytej staranności – Rozsądny termin – Brak wystarczająco istotnego naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/31

      Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Union syndicale Solidaires des SDIS de France et DOM/TOM/Komisja
      (Sprawa T-152/21) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Złożenie skargi do Komisji w zakresie stosowania prawa Unii - Terminu na udzielenie odpowiedzi - Prawo do dobrej administracji - Obowiązek dochowania należytej staranności - Rozsądny termin - Brak wystarczająco istotnego naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2022/C 51/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Union syndicale Solidaires des services départementaux d’incendie et de secours (SDIS) de France et DOM/TOM (Nîmes, Francja) (przedstawiciel: O. Coudray, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i A. Spina, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść z powodu zawinionej bezczynności Komisji w rozpatrywaniu jej skargi zarejestrowanej w dniu 27 czerwca 2019 r. Unii Europejskiej (Komisji Europejskiej) zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za poniesione szkody niematerialne, wraz z odsetkami według stopy określonej przez Europejski Bank Centralny stosowanej dla głównych operacji refinansowania, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Union syndicale Solidaires des services départementaux d’incendie et de secours (SDIS) de France et DOM/TOM zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.


title: Sprawa C-583/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n.° 1 de Madrid (Hiszpania) w dniu 20 września 2021 r. – NC / BA, DA, DV i CG

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n.o 1 de Madrid (Hiszpania) w dniu 20 września 2021 r. – NC / BA, DA, DV i CG
      (Sprawa C-583/21)
      (2022/C 51/23)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 1 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: NC

         Strona pozwana: BA, DA, DV i CG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (1) i w związku z tym treść tej dyrektywy ma zastosowanie do sytuacji, w której notariusz prowadzący kancelarię notarialną, urzędnik publiczny, będący jednocześnie prywatnym przedsiębiorcą zatrudniającym pracowników – przy czym jego status pracodawcy regulują ogólne przepisy prawa pracy oraz sektorowy układ zbiorowy pracy – który obejmuje stanowisko poprzedniego ustępującego notariusza prowadzącego kancelarię notarialną, przejmując jego repertorium, kontynuuje prowadzenie działalności w tym samym miejscu pracy z tym samym wyposażeniem majątkowym i przejmuje pracowników, których zatrudniał poprzedni notariusz prowadzący tę kancelarię?

         (1)
            Dz.U. 2001, L 82, s. 16


title: Sprawa C-584/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n.° 1 de Madrid (Hiszpania) w dniu 20 września 2021 r. – JD / BA, DA, DV i CG

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n.o 1 de Madrid (Hiszpania) w dniu 20 września 2021 r. – JD / BA, DA, DV i CG
      (Sprawa C-584/21)
      (2022/C 51/24)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 1 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: JD

         Strona pozwana: BA, DA, DV i CG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (1) i w związku z tym treść tej dyrektywy ma zastosowanie do sytuacji, w której notariusz prowadzący kancelarię notarialną, urzędnik publiczny, będący jednocześnie prywatnym przedsiębiorcą zatrudniającym pracowników – przy czym jego status pracodawcy regulują ogólne przepisy prawa pracy oraz sektorowy układ zbiorowy pracy – który obejmuje stanowisko poprzedniego ustępującego notariusza prowadzącego kancelarię notarialną, przejmując jego repertorium, kontynuuje prowadzenie działalności w tym samym miejscu pracy z tym samym wyposażeniem majątkowym i przejmuje pracowników, których zatrudniał poprzedni notariusz prowadzący tę kancelarię?

         (1)
            Dz.U. 2001, L 82, s. 16


title: Sprawa C-585/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n.° 1 de Madrid (Hiszpania) w dniu 20 września 2021 r. – TA/BA, DA, DV i CG

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n.o 1 de Madrid (Hiszpania) w dniu 20 września 2021 r. – TA/BA, DA, DV i CG
      (Sprawa C-585/21)
      (2022/C 51/25)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 1 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: TA

         Strona pozwana: BA, DA, DV i CG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (1) i w związku z tym treść tej dyrektywy ma zastosowanie do sytuacji, w której notariusz prowadzący kancelarię notarialną, urzędnik publiczny, będący jednocześnie prywatnym przedsiębiorcą zatrudniającym pracowników – przy czym jego status pracodawcy regulują ogólne przepisy prawa pracy oraz sektorowy układ zbiorowy pracy – który obejmuje stanowisko poprzedniego ustępującego notariusza prowadzącego kancelarię notarialną, przejmując jego repertorium, kontynuuje prowadzenie działalności w tym samym miejscu pracy z tym samym wyposażeniem majątkowym i przejmuje pracowników, których zatrudniał poprzedni notariusz prowadzący tę kancelarię?

         (1)
            Dz.U. 2001, L 82, s. 16


title: Sprawa C-586/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n.° 1 de Madrid (Hiszpania) w dniu 20 września 2021 r. – FZ/BA, DA, DV i CG

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n.o 1 de Madrid (Hiszpania) w dniu 20 września 2021 r. – FZ/BA, DA, DV i CG
      (Sprawa C-586/21)
      (2022/C 51/26)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 1 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: FZ

         Strona pozwana: BA, DA, DV i CG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (1) i w związku z tym treść tej dyrektywy ma zastosowanie do sytuacji, w której notariusz prowadzący kancelarię notarialną, urzędnik publiczny, będący jednocześnie prywatnym przedsiębiorcą zatrudniającym pracowników – przy czym jego status pracodawcy regulują ogólne przepisy prawa pracy oraz sektorowy układ zbiorowy pracy – który obejmuje stanowisko poprzedniego ustępującego notariusza prowadzącego kancelarię notarialną, przejmując jego repertorium, kontynuuje prowadzenie działalności w tym samym miejscu pracy z tym samym wyposażeniem majątkowym i przejmuje pracowników, których zatrudniał poprzedni notariusz prowadzący tę kancelarię?

         (1)
            Dz.U. 2001, L 82, s. 16


title: Sprawa C-641/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 20 października 2021 r. – Climate Corporation Emissions Trading GmbH/Finanzamt Österreich

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 20 października 2021 r. – Climate Corporation Emissions Trading GmbH/Finanzamt Österreich
      (Sprawa C-641/21)
      (2022/C 51/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Climate Corporation Emissions Trading GmbH

         Strona pozwana: Finanzamt Österreich

         Pytanie prejudycjalne

      Czy dyrektywę 2006/112/WE, zmienioną dyrektywą 2008/8/WE (1), należy intepretować w ten sposób, że organy i sądy krajowe zobowiązane są uznać, że miejsce świadczenia usługi, które formalnie zgodnie z prawem stanowionym znajduje się w innym państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba usługobiorcy, znajduje się na terytorium krajowym, jeżeli świadczący usługę podatnik krajowy powinien był wiedzieć, że poprzez świadczoną usługę bierze udział w oszustwie w zakresie VAT popełnionym w ramach łańcucha dostaw?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmieniona dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. zmieniającą dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do miejsca świadczenia usług (Dz.U. 2008, L 44, s. 11).


title: Sprawa C-676/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 9 listopada 2021 r. – A

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 9 listopada 2021 r. – A
      (Sprawa C-676/21)
      (2022/C 51/28)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: A

         Inny uczestnik: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy postanowienia dotyczące swobodnego przepływu towarów zawarte w tytule II części trzeciej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub w art. 110 TFUE stoją na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które przewidują, że podatek od pojazdów samochodowych zawarty w wartości pojazdu w rozumieniu Autoverolaki (1482/1994) (ustawy o podatku od pojazdów samochodowych [1482/1994]) nie podlega zwrotowi właścicielowi pojazdu w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, gdy ten właściciel wywozi pojazd w celu stałego używania go w innym państwie członkowskim? Czy ma w tym względzie znaczenie, czy zamiarem było, aby pojazd był stale używany głównie na terytorium państwa członkowskiego, które pobrało podatek od pojazdów samochodowych i czy rzeczywiście pojazd ten był stale używany głównie w tym państwie?

                  2)

                  Jeżeli zamiar używania i rzeczywiste używanie pojazdu mają znaczenie dla odpowiedzi na pytanie pierwsze, to w jaki sposób należy udowodnić przedmiotowy zamiar przejściowego używania i przejściowe używanie, skoro nie można z góry ustalić okresu używania pojazdu prywatnego w państwie członkowskim?

                  3)

                  Jeżeli odmowa zwrotu podatku przy wywozie w rozumieniu ustawy o podatku od pojazdów samochodowych stanowi ograniczenie swobodnego przepływu towarów w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, to czy ograniczenie to może być uzasadnione celem ograniczenia wywozu starych pojazdów, które często znajdują się w złym stanie i powodują zanieczyszczenie środowiska? Czy ograniczenie zwrotu podatku przy wywozie do pojazdów mających mniej niż 10 lat należy uznać za niezgodne z prawem Unii z tego powodu, że podatek od pojazdów samochodowych jest jednocześnie pobierany od przywożonych samochodów używanych niezależnie od ich okresu używania?


title: Sprawa C-690/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 17 listopada 2021 r. – RSD Reise Service Deutschland GmbH / QL

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 17 listopada 2021 r. – RSD Reise Service Deutschland GmbH / QL
      (Sprawa C-690/21)
      (2022/C 51/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht München I

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący apelację: RSD Reise Service Deutschland GmbH

         Druga strona postępowania: QL

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 12 ust. 4 dyrektywy (UE) 2015/2302 (1) w razie rozwiązania umowy przez organizatora z powodu ogólnoświatowej pandemii należy interpretować w ten sposób, że w danym przypadku podróżny może zostać zmuszony do przyjęcia vouchera w miejsce żądanego zwrotu wpłat lub do zaakceptowania odroczenia zwrotu wpłat?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca dyrektywę Rady 90/314/EWG (Dz.U. 2015, L 326, s. 1).


title: Sprawa C-708/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawie T-107/20, Boshab/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2021 r. przez Évariste’a Boshaba

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawie T-107/20, Boshab/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2021 r. przez Évariste’a Boshaba
      (Sprawa C-708/21 P)
      (2022/C 51/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Évariste Boshab (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, T. Payan, A. Guillerme)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 września 2021 r. w sprawie T-107/20, Boshab/Rada;

                  —

                  odniesienie się do istoty skargi i stwierdzenie nieważności decyzji 2019/2109/WPZiB (1) w zakresie, w jakim pozostawia ona nazwisko wnoszącego odwołanie w pkt 8 załącznika do decyzji 2020/788/WPZiB, a także rozporządzenia wykonawczego 2019/2101/UE (2) w zakresie, w jakim pozostawia ono nazwisko wnoszącego odwołanie w pkt 8 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi dwa zarzuty prawne, dotyczące naruszenia prawa do obrony i oczywistego błędu w ocenie.
      Jeżeli chodzi o zarzut pierwszy, wnoszący odwołanie wskazuje, że Sąd naruszył jego prawo do obrony, a w szczególności prawo do bycia wysłuchanym, ponieważ nie wyciągnął odpowiednich wniosków z faktu, że Rada – nie dokonując koniecznych weryfikacji, w szczególności w drodze przesłuchania – pozbawiła prawo do bycia wysłuchanym jego istoty, a w konsekwencji postępowanie prowadzące do przedłużenia wpisu mogło zakończyć się inaczej.
      Jeżeli chodzi o zarzut drugi, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie, ponieważ nie wziął pod uwagę okoliczności, że środki tymczasowe mają charakter zabezpieczający i z definicji tymczasowy, a ich ważność jest zawsze uzależniona od utrzymywania się okoliczności faktycznych i prawnych, które leżały u podstaw ich przyjęcia, a także od konieczności ich utrzymania na potrzeby realizacji związanego z nimi celu; ponieważ nie stwierdził, że informacje i dowody przedstawione przez Radę w żaden sposób nie mogły uzasadnić jakiegokolwiek zachowania objętego kryterium umieszczenia w spornych wykazach, mianowicie czynów stanowiących poważne naruszenie praw człowieka; ponieważ nie wytknął Radzie faktu, że nie zbadała ona informacji i dowodów przekazanych przez wnoszącego odwołanie w ramach procedury przeglądu i nie przeprowadziła na tej podstawie własnych weryfikacji.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2019/2109 z dnia 9 grudnia 2019 r. zmieniająca decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2019, L 318, s. 134).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2019/2101 z dnia 9 grudnia 2019 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2019, L 318, s. 1).


title: Sprawa C-709/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti (Rumunia) w dniu 24 listopada 2021 r. – MK

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti (Rumunia) w dniu 24 listopada 2021 r. – MK
      (Sprawa C-709/21)
      (2022/C 51/31)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Piteşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MK

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasada niezawisłości sędziowskiej ustanowiona w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 148 ust. 2 konstytucji Rumunii w wykładni dokonanej przez Curtea Constituțională (trybunał konstytucyjny) w orzeczeniu nr 390/2021, zgodnie z którym sądy krajowe nie są uprawnione do badania zgodności przepisu krajowego, uznanego za zgodny z konstytucją na mocy orzeczenia Curtea Constituțională, z przepisami prawa Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy zasada niezawisłości sędziowskiej ustanowiona w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 99 lit. ș) rumuńskiej ustawy nr 303/2004 o statusie sędziów i prokuratorów, który umożliwia wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i nałożenie kary dyscyplinarnej na sędziego za niewykonanie orzeczenia Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego), w przypadku gdy sędzia ten ma uznać pierwszeństwo stosowania prawa Unii Europejskiej względem uzasadnienia orzeczenia Curtea Constituțională, a zatem przepisu krajowego, który pozbawia tego sędziego uprawnienia do zastosowania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), któremu przyznaje pierwszeństwo?

                  3)

                  Czy zasada niezawisłości sędziowskiej ustanowiona w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie krajowym praktykom sądowym zabraniającym sędziemu, pod groźbą konsekwencji dyscyplinarnych, stosowania orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postępowaniu karnym, obejmującym spór dotyczący rozsądnego czasu trwania postępowania karnego, który został uregulowany w art. 4881 rumuńskiego kodeksu postępowania karnego?


title: Sprawa C-758/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-448/18, Ryanair i in./Komisja, wniesione w dniu 9 grudnia 2021 r. przez Ryanair DAC, Airport Marketing Services Ltd, FR Financing (Malta) Ltd

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-448/18, Ryanair i in./Komisja, wniesione w dniu 9 grudnia 2021 r. przez Ryanair DAC, Airport Marketing Services Ltd, FR Financing (Malta) Ltd
      (Sprawa C-758/21 P)
      (2022/C 51/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ryanair DAC, Airport Marketing Services Ltd, FR Financing (Malta) Ltd (przedstawiciele: E. Vahida, avocat, B. Byrne, advocaat, i S. Rating, abogado)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 5 i 6 oraz art. 9, 10 i 11 decyzji Komisji (UE), 2018/628 (zaskarżonej decyzji) (1) w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszących odwołanie, lub tytułem ewentualnym, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; w każdym razie

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie w jego ramach oraz w związku z postępowaniem w sprawie T-448/18.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swego odwołania wnoszący je podnoszą cztery zarzuty.
      Po pierwsze, Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa odrzucając jako niedopuszczalne i, z tego względu, pomijając w ramach przeprowadzanej przezeń kontroli kluczowe dowody przedstawione przez wnoszących odwołanie przed zamknięciem ustnego etapu postępowania przed Sądem. Sąd: dopuścił się naruszenia prawa pomijając czy też nienależycie uwzględniając zasady prawne leżące u podstaw przepisów ustanowionych w art. 85 § 1–3 swego regulaminu postępowania oraz pomijając orzecznictwo, w którym zastosowano te przepisy.
      Po drugie, Sąd miał dokonać błędnej wykładni art. 17 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) oraz błędnie stosując art. 296 TFUE stwierdzając odpowiednio, że: i) Komisja nie dopuściła się naruszenia mającego zastosowanie okresu przedawnienia dla odzyskania pomocy oraz; ii) dostatecznie uzasadniła zaskarżoną decyzję w tym względzie.
      Po trzecie, Sąd miał przeinaczyć przedstawione mu uprzednio dowody oceniając, że Komisja zgodnie z prawem zastosowała tzw. kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej ustalając to, czy wnoszącym odwołanie przysporzona została korzyść w rozumieniu art. 107ust. 1 TFUE. Sąd miał przeinaczyć dowody odnoszące się do i) opłaty za zapewnienie bezpieczeństwa określonej w umowie w sprawie usług portu lotniczego zawartej między tym portem lotniczym a spółką Ryanair; ii) oszacowania spodziewanych potencjalnie przez port lotniczy przyrostowych kosztów operacyjnych oraz iii) współczynnika przyjętego przez Komisję przy przeprowadzaniu przez nią oceny ex ante oceny rentowności przyrostowej.
      Po czwarte, Sąd dopuścił się naruszenia prawa stwierdzając, że błędy dotyczące obliczonej kwoty podlegającej odzyskaniu pomocy opartej na zgromadzonych ex ante danych nie muszą być korygowane w oparciu o dane zawarte ex post w aktach sprawy w momencie przyjmowania zaskarżonej decyzji.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2018/628 z dnia 11 listopada 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.24221(2011/C) (ex 2011/NN) udzielonej przez Austrię na rzecz portu lotniczego w Klagenfurcie, spółki Ryanair i innych przewoźników lotniczych korzystających z tego portu lotniczego [notyfikowana jako dokument nr C(2016) 7131] (Dz.U. 2018 L 107, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (EU) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9).