title: Sprawa T-186/22: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – BNP Paribas/EBC

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/44

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – BNP Paribas/EBC
      (Sprawa T-186/22)
      (2022/C 213/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności sekcji 1.10 oraz 3.10.1–3.10.8 decyzji EBC nr ECB-SSM-2022-FRBNP-7 (łącznie z załącznikami) z dnia 2 lutego 2022 r. w zakresie, w jakim przewiduje ona działania jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

                  —

                  przyjęcie, na podstawie art. 88 i 89 regulaminu postępowania, środka organizacji postępowania mającego na celu skłonienie EBC do przekazania decyzji dotyczących nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty podjętych w 2021 r. w odniesieniu do innych instytucji bankowych, w szczególności decyzji dotyczących innych francuskich instytucji bankowych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i naruszenia art. 266 TFUE. Skarżąca podnosi w tym względzie, że nakładając w ramach zaskarżonej decyzji środek o charakterze ogólnym i oparty na rozumowaniu nieuwzględniającym jej indywidualnej sytuacji ostrożnościowej, EBC przekroczył uprawnienia przyznane mu na mocy rozporządzenia nr 1024/2013 (1), sprecyzowane w orzecznictwie Sądu Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady dobrej administracji. Skarżąca uważa, że EBC, nie uwzględniając wszystkich istotnych okoliczności charakteryzujących jej szczególną sytuację, wyciągnął błędne wnioski co do ryzyka ostrożnościowego, jakie miałoby wynikać ze skorzystania z nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty (zwanych dalej „NZZ”) w odniesieniu do jej indywidualnej sytuacji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa poprzez pozbawienie skuteczności (effet utile) przepisów prawa Unii regulujących wykorzystywanie NZZ. Zdaniem skarżącej, okoliczność, że EBC oparł swoją analizę na ogólnych twierdzeniach, mogących prowadzić jedynie do wymogu pełnego odliczenia NNZ od ich pozycji w kapitale podstawowym Tier I, mogłaby prowadzić do pozbawienia skuteczności (effet utile) aktów prawa Unii zezwalających instytucjom kredytowym na korzystanie z NZZ w celu wypełnienia części ich zobowiązań wobec funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz systemów gwarancji depozytów.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na to, że EBC nałożył na skarżącą nieuzasadniony i nieproporcjonalny w stosunku do jej sytuacji ostrożnościowej środek nakładający obowiązek odliczenia.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287, s. 63).


title: Sprawa T-187/22: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – BPCE i in./EBC

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/45

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – BPCE i in./EBC
      (Sprawa T-187/22)
      (2022/C 213/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BPCE (Paryż, Francja) oraz 51 pozostałych stron skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności sekcji 1.3 oraz 3.3.1–3.3.8 decyzji EBC nr ECB-SSM-2022-FRBPC-10 (łącznie z załącznikami) z dnia 2 lutego 2022 r. w zakresie, w jakim przewiduje ona działania jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

                  —

                  przyjęcie, na podstawie art. 88 i 89 regulaminu postępowania, środka organizacji postępowania mającego na celu skłonienie EBC do przekazania decyzji dotyczących nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty podjętych w 2021 r. w odniesieniu do innych instytucji bankowych, w szczególności decyzji dotyczących innych francuskich instytucji bankowych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą cztery zarzuty, które są identyczne, jak zarzuty podniesione w sprawie T-186/22, BNP Paribas/EBC, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-188/22: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – Crédit agricole i in./EBC

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/46

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – Crédit agricole i in./EBC
      (Sprawa T-188/22)
      (2022/C 213/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Crédit agricole SA (Montrouge, Francja) oraz 63 pozostałych stron skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności sekcji 1.5 oraz 3.5.1–3.5.8 decyzji EBC nr ECB-SSM-2022-FRCAG-5 (łącznie z załącznikami) z dnia 2 lutego 2022 r. w zakresie, w jakim przewiduje ona działania jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

                  —

                  przyjęcie, na podstawie art. 88 i 89 regulaminu postępowania, środka organizacji postępowania mającego na celu skłonienie EBC do przekazania decyzji dotyczących nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty podjętych w 2021 r. w odniesieniu do innych instytucji bankowych, w szczególności decyzji dotyczących innych francuskich instytucji bankowych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą cztery zarzuty, które są identyczne, jak zarzuty podniesione w sprawie T-186/22, BNP Paribas/EBC, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-189/22: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – Conféderation nationale du Crédit i in./EBC

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/46

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – Conféderation nationale du Crédit i in./EBC
      (Sprawa T-189/22)
      (2022/C 213/64)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Conféderation nationale du Crédit Mutuel (Paryż, Francja) oraz 37 pozostałych stron skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności sekcji 1.4 oraz 3.4.1–3.4.8 decyzji EBC nr ECB-SSM-2022-FRCMU-6 (łącznie z załącznikami) z dnia 2 lutego 2022 r. w zakresie, w jakim przewiduje ona działania jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

                  —

                  przyjęcie, na podstawie art. 88 i 89 regulaminu postępowania, środka organizacji postępowania mającego na celu skłonienie EBC do przekazania decyzji dotyczących nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty podjętych w 2021 r. w odniesieniu do innych instytucji bankowych, w szczególności decyzji dotyczących innych francuskich instytucji bankowych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą cztery zarzuty, które są identyczne, jak zarzuty podniesione w sprawie T-186/22, BNP Paribas/EBC, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-190/22: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – Banque postale/EBC

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/47

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – Banque postale/EBC
      (Sprawa T-190/22)
      (2022/C 213/65)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Banque postale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności sekcji 1.2 oraz 3.2.1–3.2.8 decyzji EBC nr ECB-SSM-2022-FRBPL-1 (łącznie z załącznikami) z dnia 2 lutego 2022 r. w zakresie, w jakim przewiduje ona działania jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

                  —

                  przyjęcie, na podstawie art. 88 i 89 regulaminu postępowania, środka organizacji postępowania mającego na celu skłonienie EBC do przekazania decyzji dotyczących nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty podjętych w 2021 r. w odniesieniu do innych instytucji bankowych, w szczególności decyzji dotyczących innych francuskich instytucji bankowych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które są identyczne, jak zarzuty podniesione w sprawie T-186/22, BNP Paribas/EBC, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-191/22: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – Société générale/EBC

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/47

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – Société générale/EBC
      (Sprawa T-191/22)
      (2022/C 213/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Société générale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności sekcji 1.6 oraz 3.6.1–3.6.8 decyzji EBC nr ECB-SSM-2022-FRSOG-7 (łącznie z załącznikami) z dnia 2 lutego 2022 r. w zakresie, w jakim przewiduje ona działania jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

                  —

                  przyjęcie, na podstawie art. 88 i 89 regulaminu postępowania, środka organizacji postępowania mającego na celu skłonienie EBC do przekazania decyzji dotyczących nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty podjętych w 2021 r. w odniesieniu do innych instytucji bankowych, w szczególności decyzji dotyczących innych francuskich instytucji bankowych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które są identyczne, jak zarzuty podniesione w sprawie T-186/22, BNP Paribas/EBC, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-193/22: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2022 r. – OT/Rada

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/48

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2022 r. – OT/Rada
      (Sprawa T-193/22)
      (2022/C 213/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OT (przedstawiciele: J.-P. Hordies i C. Sand, avocats)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/427 z dnia 15 marca 2022 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 87, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZIB) 2022/429 z dnia 15 marca 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 87, s. 44) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący zarzutu niezgodności z prawem art. 1 lit. d) i g) rozporządzenia Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 51, s. 1) oraz naruszenia zasad równego traktowania, pewności prawa i dobrej administracji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia nart. 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; naruszenia art. 2 i 3 konwencji nowojorskiej o prawach dziecka oraz naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności, swobody przedsiębiorczości i prawa do wykonywania zawodu.


title: Sprawa T-144/21: Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2022 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Rimex Trading (UNK UNIK)

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/49

      Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2022 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Rimex Trading (UNK UNIK)
      (Sprawa T-144/21) (1)

      (2022/C 213/68)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 163 z 3.5.2021.


title: Sprawa C-813/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 20 grudnia 2021 r. – OK i PI/Banco Sabadell

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 20 grudnia 2021 r. – OK i PI/Banco Sabadell
      (Sprawa C-813/21)
      (2022/C 213/27)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OK i PI

         Strona pozwana: Banco Sabadell

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przy wystąpieniu z powództwem o uznanie skutków restytucyjnych stwierdzenia nieważności warunku umownego obciążającego kredytobiorcę kosztami zawarcia umowy, obwarowanie wniesienia powództwa dziesięcioletnim terminem przedawnienia – którego bieg rozpoczyna się z chwilą, w której warunek wyczerpuje swoje skutki wraz z uregulowaniem ostatniej płatności i w której to chwili konsument dowiaduje się o okolicznościach faktycznych świadczących o nieuczciwym charakterze warunku – jest zgodne z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/2013 (1), czy też konieczne jest, aby konsument dysponował dodatkowymi informacjami na temat oceny prawnej tych okoliczności faktycznych?
                  Jeżeli konieczna jest wiedza odnośnie do oceny prawnej okoliczności faktycznych, to czy rozpoczęcie biegu terminu powinno być uzależnione od istnienia utrwalonego orzecznictwa dotyczącego nieważności warunku, czy też sąd krajowy może wziąć pod uwagę inne okoliczności?

                  2)

                  Ponieważ powództwo restytucyjne podlega długiemu, dziesięcioletniemu terminowi przedawnienia, w której chwili konsument powinien być w stanie powziąć wiadomość o nieuczciwym charakterze warunku umownego i o prawach przyznanych mu na mocy dyrektywy: przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia, czy też przed jego upływem?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-58/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova (Rumunia) w dniu 28 stycznia 2022 r. – NR/Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Craiova

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova (Rumunia) w dniu 28 stycznia 2022 r. – NR/Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Craiova
      (Sprawa C-58/22)
      (2022/C 213/29)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Craiova

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację i oskarżona: NR

         Druga strona postępowania: Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Craiova

         Pytania prejudycjalne

      Czy zasadę ne bis in idem, zagwarantowaną w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku z obowiązkiem osiągnięcia przez Rumunię celów określonych w decyzji dotyczącej mechanizmu współpracy i weryfikacji (decyzja Komisji Europejskiej 2006/928), należy interpretować w ten sposób, że postanowienie o umorzeniu postępowania wydane przez prokuraturę po uzyskaniu istotnych dowodów w danej sprawie stoi na przeszkodzie ponownemu ściganiu tej samej osoby za ten sam czyn, choć na podstawie innej kwalifikacji prawnej, ponieważ wspomniane postanowienie jest prawomocne, chyba że zostanie stwierdzone, że okoliczność, na której oparto postanowienie o umorzeniu postępowania, nie istnieje lub że pojawiły się nowe fakty lub okoliczności, które wskazują, że okoliczność, na której oparto postanowienie o umorzeniu postępowania, już nie istnieje?


title: Sprawa C-68/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2021 r. w sprawie T-370/20, KL/Europejski Bank Inwestycyjny, wniesione w dniu 2 lutego 2022 r. przez Europejski Bank Inwestycyjny

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2021 r. w sprawie T-370/20, KL/Europejski Bank Inwestycyjny, wniesione w dniu 2 lutego 2022 r. przez Europejski Bank Inwestycyjny
      (Sprawa C-68/22 P)
      (2022/C 213/31)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Faedo, I. Zanin, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: KL

         Żądania wnoszącego odwołanie

      W swojej skardze EBI wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uwzględnienie odwołania jako dopuszczalnego i zasadnego

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-370/20;

                  —

                  jeśli Trybunał uzna, że stan sprawy pozwala na wydanie orzeczenia, uwzględnienie żądań przedstawionych przez EBI w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie KL kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania EBI podnosi dwa zarzuty.
      Zarzut pierwszy, złożony z czterech części, dotyczy błędnej wykładni wewnętrznych przepisów EBI dotyczących niezdolności do pracy.
      Po pierwsze, Sąd naruszył prawo w odniesieniu do pojęcia niezdolności do pracy, o którym mowa w art. 46–1 przepisów przejściowych dotyczących systemu emerytalno-rentowego mającego zastosowanie do pracowników EBI (RTRP) i w art. 11.1 przepisów administracyjnych EBI. Uznając, że pojęcie niezdolności do pracy w rozumieniu tych artykułów należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono do członka personelu EBI, który został uznany przez komitet ds. inwalidztwa ustanowiony przez EBI za niezdolnego do ponownego podjęcia obowiązków służbowych lub równorzędnych obowiązków w tej instytucji, Sąd przeinaczył brzmienie i treść przepisów wewnętrznych EBI i przyjął wykładnię sprzeczną z racją bytu renty inwalidzkiej jako środka ochrony socjalnej.
      Po drugie, Sąd naruszył prawo, wykluczając kompetencję komitetów ds. inwalidztwa ustanowionych przez EBI do orzekania w przedmiocie zdolności pracownika banku do podjęcia działalności poza bankiem na ogólnym rynku pracy.
      Po trzecie, Sąd naruszył prawo dokonując wykładni art. 46–1 RTRP i art. 11. 1 przepisów administracyjnych w oparciu o rozumowanie polegające na zastosowaniu analogii do art. 78 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.
      Po czwarte, Sąd naruszył prawo, odrzucając dokonaną przez EBI wykładnię art. 51–1PPTR i nie dokonując wykładni tego artykułu w związku z art. 46–1 PPTR.
      Zarzut drugi, złożony z dwóch części, dotyczy dwojakiego przeinaczenia okoliczności faktycznych.
      Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, uznając za prawnie wiążące dokumenty komitetu ds. inwalidztwa, które nie zostały podpisane przez wszystkich jego członków.
      Po drugie, Sąd błędnie ocenił treść opinii komitetu ds. inwalidztwa, ponieważ uznał, że komitet stwierdził, iż skarżący jest niezdolny do pracy w EBI, podczas gdy formularze podpisane przez wszystkich członków komitetu stwierdzały, że skarżący nie jest niezdolny do pracy.


title: Sprawa C-78/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrchní soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 7 lutego 2022 r. – ALD Automotive s.r.o./DY, syndyk masy upadłości dłużniczki GEDEM-STAV a.s.

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrchní soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 7 lutego 2022 r. – ALD Automotive s.r.o./DY, syndyk masy upadłości dłużniczki GEDEM-STAV a.s.
      (Sprawa C-78/22)
      (2022/C 213/32)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Vrchní soud v Praze

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: ALD Automotive s.r.o.

         Strona przeciwna: DY, syndyk masy upadłości dłużniczki GEDEM-STAV a.s.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jakie kryteria muszą zostać spełnione, aby powstało roszczenie o uzyskanie co najmniej stałej kwoty 40 EUR, o którym mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE (1) w przypadku umów o świadczenie powtarzające się lub ciągłe?

                  2)

                  Czy sądy państw członkowskich mogą odmówić uwzględnienia roszczenia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ww. dyrektywy, ze względu na zastosowanie ogólnych zasad prawa prywatnego?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie – jakie warunki muszą zostać spełnione, aby sądy państw członkowskich mogły odmówić zasądzenia kwoty roszczenia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ww. dyrektywy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. 2011, L 48, s. 1.)


title: Sprawa C-83/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Cartagena (Hiszpania) w dniu 8 lutego 2022 r. – RTG/Tuk Tuk Travel S.L.

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Cartagena (Hiszpania) w dniu 8 lutego 2022 r. – RTG/Tuk Tuk Travel S.L.
      (Sprawa C-83/22)
      (2022/C 213/33)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia de Cartagena

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: RTG

         Strona pozwana: Tuk Tuk Travel S.L.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 169 ust. 1 i ust. 2 lit. a) oraz art. 114 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie art. 5 dyrektywy 2015/2302 (1) w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, ponieważ artykuł ten nie obejmuje wśród informacji, które należy obowiązkowo przekazać podróżnemu przed zawarciem umowy, prawa, które przyznaje mu art. 12 dyrektywy, do rozwiązania umowy przed jej rozpoczęciem, uzyskując zwrot w całości dokonanych wpłat, w przypadku wystąpienia nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności, które w znaczący sposób wpływają na realizację podróży?

                  2)

                  Czy art. 114 i 169 TFUE, jak również art. 15 dyrektywy 2015/2302 stoją na przeszkodzie stosowaniu zasad dyspozycyjności i spójności, które są ustanowione w art. 216 i 218 ust. 1 Ley de Enjuiciamiento Civil (kodeksu postępowania cywilnego), w przypadku gdy te zasady proceduralne mogą uniemożliwić pełną ochronę powoda będącego konsumentem?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca dyrektywę Rady 90/314/EWG (Dz.U. 2015, L 326, s. 1).


title: Sprawa C-87/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 9 lutego 2022 r. – TT/AK

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 9 lutego 2022 r. – TT/AK
      (Sprawa C-87/22)
      (2022/C 213/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca zażalenie: TT

         Druga strona postępowania zażaleniowego: AK

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (1) należy interpretować w ten sposób, że wezwanie do uznania swojej jurysdykcji skierowane przez państwo członkowskie, do którego jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty, w razie gdy uzna, że sąd innego państwa członkowskiego, z którym dziecko ma szczególny związek, mógłby lepiej osądzić sprawę lub jej określoną część, jest dopuszczalne również wtedy, gdy tym innym państwem członkowskim jest państwo członkowskie, w którym dziecko uzyskało zwykły pobyt po jego bezprawnym uprowadzeniu?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że wymienione w nim kryteria przekazania jurysdykcji są uregulowane w sposób wyczerpujący, wobec czego nie są konieczne dalsze kryteria z uwzględnieniem postępowania wszczętego na podstawie art. 8 lit. f) konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę?

         (1)  Dz.U. 2003, L 338, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2009, L 347, s. 32; Dz.U. 2016, L 99. s. 34.


title: Sprawa C-125/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 22 lutego 2022 r. – X, Y i ich sześcioro małoletnich dzieci/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 22 lutego 2022 r. – X, Y i ich sześcioro małoletnich dzieci/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-125/22)
      (2022/C 213/35)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X, Y i ich sześcioro małoletnich dzieci

         Strona przeciwna: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 15 dyrektywy w sprawie kwalifikowania (1) w związku z art. 2 lit. g) dyrektywy w sprawie kwalifikowania, art. 4 dyrektywy w sprawie kwalifikowania, art. 4 Karty praw podstawowych i art. 19 ust. 2 Karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że dla ustalenia, czy wnioskodawca potrzebuje ochrony uzupełniającej, należy zawsze badać i oceniać wszystkie istotne elementy dotyczące zarówno indywidualnej sytuacji, jak i osobistych uwarunkowań wnioskodawcy, jak również ogólną sytuację w kraju pochodzenia, całościowo i w powiązaniu ze sobą, zanim zostanie wskazane, doznanie której z form grożącej poważnej krzywdy może być uzasadnione na podstawie tych elementów?

                  2)

                  W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy ocena indywidualnej sytuacji i osobistych uwarunkowań wnioskodawcy w ramach oceny dokonywanej na podstawie art. 15 lit. c) dyrektywy w sprawie kwalifikowania, w odniesieniu do których to okoliczności i uwarunkowań Trybunał orzekł już, że powinny być brane pod uwagę w ramach takiej oceny, jest bardziej dogłębna niż badanie wymogu indywidualizacji, o którym mowa w wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie N.A. przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (2)? Czy w ramach tego samego wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej elementy te mogą być brane pod uwagę zarówno w ramach oceny, czy ma miejsce sytuacja, o której mowa w art. 15 lit. b) dyrektywy w sprawie kwalifikowania, jak i oceny art. 15 lit. c) dyrektywy w sprawie kwalifikowania?

                  3)

                  Czy art. 15 dyrektywy w sprawie kwalifikowania należy interpretować w ten sposób, że w ramach oceny, czy istnieje potrzeba udzielenia ochrony uzupełniającej, tzw. skalę ruchomą – co do której Trybunał orzekł już, że musi być ona stosowana w ramach oceny podnoszonej obawy poważnej krzywdy w rozumieniu art. 15 lit. c) dyrektywy w sprawie kwalifikowania – należy stosować również w ramach oceny podnoszonej obawy wystąpienia poważnej krzywdy w rozumieniu art. 15 lit. b) dyrektywy w sprawie kwalifikowania?

                  4)

                  Czy art. 15 dyrektywy w sprawie kwalifikowania w związku z art. 1 Karty praw podstawowych, art. 4 Karty praw podstawowych i art. 19 ust. 2 Karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że okoliczności humanitarne będące (bez)pośrednią konsekwencją działania i/lub zaniechania podmiotu wyrządzającego poważną krzywdę, powinny być uwzględniane w ramach oceny, czy wnioskodawca potrzebuje ochrony uzupełniającej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (wersja przekształcona), Dz.U. 2011, L 337, s. 9.

         (2)  Wyrok ETPC z dnia 17 lipca 2008 r., nr 25904/07, N.A. przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, ECLI:CE:ECHR:2008:0717JUD002590407.


title: Sprawa C-128/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 23 lutego 2022 r. – BV NORDIC INFO/Belgische Staat

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 23 lutego 2022 r. – BV NORDIC INFO/Belgische Staat
      (Sprawa C-128/22)
      (2022/C 213/36)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BV NORDIC INFO

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2, 4, 5, 27 i 29 dyrektywy 2004/38 (1), wdrażające art. 20 i 21 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego [w niniejszej sprawie art. 18 i 22 Ministerieel Besluit van 30 juni 2020 houdende dringende maatregelen om de verspreiding van het coronavirus COVID-19 te beperken (rozporządzenia ministra z dnia 30 czerwca 2020 r. ustanawiającego natychmiastowe środki mające na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się koronawirusa COVID-19], po zmianach wprowadzonych odpowiednio przez art. 3 i 5 rozporządzenia ministra z dnia 10 lipca 2020 r.], które w drodze środka o charakterze ogólnym:

                              —

                              wprowadzają dla obywateli belgijskich i członków ich rodzin, jak również dla przebywających na terytorium belgijskim obywateli Unii i ich rodzin zasadniczy zakaz wyjazdu w przypadku innych niż niezbędne podróży z Belgii do tych państw wewnątrz UE i strefy Schengen, którym przypisano kolor czerwony w ramach opracowanego w oparciu o dane epidemiologiczne kodu kolorystycznego;

                              —

                              wprowadzają dla niebędących Belgami obywateli Unii i członków ich rodzin (zarówno tych, którzy mają prawo pobytu na terytorium belgijskim, jak i tych, którzy go nie mają) ograniczenia (takie jak kwarantanny i testy) w przypadku innych niż niezbędne podróży do Belgii z tych państw wewnątrz UE i strefy Schengen, którym przypisano kolor czerwony w ramach opracowanego w oparciu o dane epidemiologiczne kodu kolorystycznego?

                  2)

                  Czy art. 1, 3 i 22 kodeksu granicznego Schengen (2) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego [w niniejszej sprawie art. 18 i 22 Ministerieel Besluit van 30 juni 2020 houdende dringende maatregelen om de verspreiding van het coronavirus COVID-19 te beperken (rozporządzenia ministra z dnia 30 czerwca 2020 r. ustanawiającego natychmiastowe środki mające na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się koronawirusa COVID-19, po zmianach wprowadzonych odpowiednio przez art. 3 i 5 rozporządzenia ministra z dnia 10 lipca 2020 r.)] wprowadzającym zakaz wyjazdu w przypadku innych niż niezbędne podróży z Belgii do państw wewnątrz UE i strefy Schengen oraz zakaz wjazdu z tychże państw do Belgii, które to zakazy nie tylko mogą podlegać kontroli i sankcjom, ale także być przeprowadzane i stosowane z urzędu przez ministra, burmistrza i komendanta policji?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, Dz.U. 2004, L 158, s. 77.

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), Dz.U. 2006, L 105, s. 1.


title: Sprawa C-147/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 1. marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko oskarżonemu5

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 1. marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko oskarżonemu5
      (Sprawa C-147/22)
      (2022/C 213/37)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

      Oskarżony5

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy ustanowiona w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej [zwanej dalej „kartą”] i art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen [zwanej dalej „KWUS”] zasada ne bis in idem stoi na przeszkodzie prowadzeniu postępowania karnego wszczętego w jednym państwie członkowskim przeciwko tej samej osobie w związku z tymi samymi czynami, w przedmiocie których prowadzono już postępowanie karne w innym państwie członkowskim, które zostało prawomocnie zakończone postanowieniem prokuratora o umorzeniu postępowania przygotowawczego?

                  2)

                  Czy okoliczność, że pomimo wydania przez prokuratora postanowienia o umorzeniu postępowania karnego (postępowania przygotowawczego) w państwie członkowskim możliwe jest wznowienie postępowania przygotowawczego do czasu przedawnienia przestępstwa, ale prokuratura nie uznała za zasadne takiego wznowienia postępowania z urzędu, jest zgodna z ustanowioną w art. 50 [karty] i art. 54 [KWUS] zasadą ne bis in idem oraz czy stoi ona ostatecznie na przeszkodzie wszczęciu nowego postępowania karnego w danym państwie członkowskim przeciwko tej samej osobie w związku z tymi samymi czynami?

                  3)

                  Czy postępowanie przygotowawcze umorzone w stosunku do oskarżonego, który nie był przesłuchiwany w charakterze podejrzanego w związku z przestępstwem dotyczącym osób będących razem z nim współoskarżonymi, nawet jeśli przeprowadzono czynności dochodzeniowe przeciwko tej osobie jako oskarżonej, a umorzenie postępowania przygotowawczego zostało oparte na informacjach ze śledztwa przekazanych w następstwie wniosku o udzielenie pomocy prawnej oraz na przedstawionych informacjach o rachunkach bankowych i przesłuchaniu współoskarżonych w charakterze podejrzanych, jest zgodne z ustanowioną w art. 50 [karty] i art. 54 [KWUS] zasadą ne bis in idem oraz może zostać uznane za wystarczająco dokładne i wyczerpujące?


title: Sprawa C-151/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 2 marca 2022 r. – S, A, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie/United Nations High Commissioner for Refugees

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 2 marca 2022 r. – S, A, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie/United Nations High Commissioner for Refugees
      (Sprawa C-151/22)
      (2022/C 213/38)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: S, A, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

         Strona przeciwna: United Nations High Commissioner for Refugees

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 10 ust. 1 lit. e) dyrektywy w sprawie kwalifikowania (1) należy interpretować w ten sposób, że na prześladowanie z powodu opinii politycznej mogą powoływać się również i wnioskodawcy, którzy jedynie deklarują posiadanie lub wyrażanie przekonania politycznego, nie będąc przy tym przedmiotem nieprzychylnego zainteresowania ze strony podmiotu dopuszczającego się prześladowań ani w trakcie swojego pobytu w kraju pochodzenia, ani od czasu pobytu w kraju przyjmującym?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze – a zatem przy założeniu, że przekonanie polityczne wystarczy, by uznać je za opinię polityczną – jakie miejsce – w ramach rozpatrywania i oceny wniosku o udzielenie azylu, to znaczy w ramach badania realności wyrażonej przez wnioskodawcę obawy przed prześladowaniem – powinny zająć siła takiej opinii, idei lub przekonań politycznych oraz znaczenie, jakie dla cudzoziemca ma wynikająca z nich działalność?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy kryterium umożliwiającym ocenę w tym względzie byłoby to, że taka opinia polityczna musi być głęboko zakorzeniona? A jeśli nie, to jakie kryterium należy przyjąć i jak należy je stosować?

                  4)

                  Jeśli za kryterium umożliwiające odnośną ocenę przyjąć, że taka opinia polityczna musi być głęboko zakorzeniona, to czy od wnioskodawcy, który w sposób wiarygodny nie wykaże posiadania głęboko zakorzenionej opinii politycznej, można wymagać, żeby po powrocie do kraju pochodzenia zaniechał jej wyrażania, tak aby nie wzbudzić nieprzychylnego zainteresowania ze strony podmiotu dopuszczającego się prześladowań?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, Dz.U. L 337, s. 9


title: Sprawa C-164/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 4 marca 2022 r. – Postępowanie przeciwko Juan

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 4 marca 2022 r. – Postępowanie przeciwko Juan
      (Sprawa C-164/22)
      (2022/C 213/39)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Nacional

         Postępowanie przeciwko

      Juan

         Druga strona postępowania: Ministerio Fiscal

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja „bis in idem” z art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 54 Konwencji Wykonawczej do układu z Schengen, gdyż chodzi o te same czyny zgodnie z zakresem przypisanym temu pojęciu w orzecznictwie europejskim, czy też przeciwnie, oceny takiej powinien dokonać sąd odsyłający, zgodnie z zasadami przedstawionymi w niniejszym postanowieniu, w tym z zasadami konieczności łączenia kar i ustalenia górnego wymiaru kary zgodnie z kryteriami proporcjonalności, jako że chodzi o jedno przestępstwo ciągłe?

                  2)

                  W razie uznania, że zgodnie z kryteriami przedstawionymi w niniejszej decyzji nie zachodzi sytuacja „bis in idem”, ponieważ nie występuje pełna tożsamość czynów:

                              a)

                              Czy w świetle okoliczności niniejszej sprawy ograniczenia skutków wyroków innych państw Unii Europejskiej, wyraźnie przewidziane w art. 14 ust. 2 Ley Orgánica 7/2014 de 12 de noviembre sobre intercambio de información de antecedentes penales y consideración de resoluciones judiciales penales en la Unión Europea [ustawy organicznej nr 7/2014 z dnia 12 listopada 2014 r. o wymianie informacji z rejestrów karnych oraz uwzględnianiu orzeczeń sądowych w sprawach karnych w Unii Europejskiej], dokonującej transpozycji uregulowania europejskiego, są zgodne z decyzją ramową Rady 2008/675/WSiSW (1) z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz z art. 45 i art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasadą wzajemnego uznawania w Unii orzeczeń sądowych?

                              b)

                              Czy brak w prawie hiszpańskim postępowania lub mechanizmu pozwalającego na uznawanie zagranicznych wyroków europejskich, łączenie i dostosowywanie lub ograniczanie kar w sposób gwarantujący ich proporcjonalność, w sytuacji gdy w Hiszpanii powinien zostać wykonany wyrok zagraniczny dotyczący czynów znajdujących się w relacji ciągłości lub powiązania z innymi, które zostały osądzone w Hiszpanii i co do których również istnieje wyrok skazujący, jest sprzeczny z artykułami 45 i 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 4 ust. 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW (2) z 13 czerwca 2002 r. i art. 8 ust. 1 i 2 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW (3) z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków w sprawach karnych skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonywania tych wyroków w Unii Europejskiej i ogólnie z zasadą wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych na terenie UE?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. 2008, L 220, s. 32)

         (2)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L m190, s. 6 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19. t. 6. s. 3)

         (3)  Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (Dz.U. 2008, L 37, s. 27).


title: Sprawa C-177/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 8 marca 2022 r. – JA/Wurth Automotive GmbH

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 8 marca 2022 r. – JA/Wurth Automotive GmbH
      (Sprawa C-177/22)
      (2022/C 213/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Salzburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: JA

         Strona pozwana: Wurth Automotive GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przy ocenie statusu powódki jako konsumenta w rozumieniu art. 17 i 18 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) decydujące znaczenie ma to,

                              a)

                              czy powódka w momencie zawarcia umowy sprzedaży i bezpośrednio po tym wykonywała wskazaną przez siebie w postępowaniu pracę jako grafik i projektant stron internetowych jedynie w charakterze pracownika niesamodzielnego, czy przynajmniej częściowo również w ramach wolnego zawodu oraz

                              b)

                              w jakim celu powódka nabyła pojazd, tj. czy jedynie w celu zaspokojenia własnych prywatnych potrzeb konsumpcyjnych, czy również w związku z jakąkolwiek obecną lub przyszłą działalnością zawodową lub gospodarczą lub z jakimkolwiek obecnym lub przyszłym celem zawodowym lub gospodarczym

                  2)

                  Czy powódka traci możliwość powołania się na status konsumenta już wtedy, gdyby w sierpniu 2019 r. odsprzedała samochód i czy osiągnięty zysk miałby przy tym znaczenie?

                  3)

                  Czy należy wykluczyć posiadanie przez powódkę statusu konsumenta już z tego powodu, że podpisała umowę, która została uprzednio sformułowana przez pozwaną oraz która w formularzu zawierała określenie kupującego jako „firma” i w której pod napisanym mniejszą czcionką tytułem „Porozumienia szczegółowe” widniało: „transakcja handlowa/bez zwrotu, bez gwarancji/dostawa nastąpi po otrzymaniu pieniędzy”, nie kwestionując tego faktu ani nie powołując się na status konsumenta?

                  4)

                  Czy powódce może zostać przypisane zachowanie jej konkubenta, który jako dealer samochodowy pośredniczył w zakupie pojazdu, z którego pozwana mogła wywnioskować, że powódka jest przedsiębiorcą?

                  5)

                  Czy przy ocenie statusu konsumenta działa na niekorzyść powódki, jeśli sąd pierwszej instancji nie był w stanie ustalić, z jakiego powodu pisemna umowa sprzedaży odbiega w zakresie określenia kupującej od oferty złożonej wcześniej przez konkubenta powódki i co zostało powiedziane w tym względzie podczas kontaktów telefonicznych między konkubentem powódki a sprzedawcą pracującym u pozwanej?

                  6)

                  Czy dla statusu powódki jako konsumenta znaczenie ma fakt, że konkubent powódki kilka tygodni po przejęciu pojazdu zwrócił się telefonicznie do pozwanej z pytaniem, czy istnieje możliwość wykazania podatku VAT?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).


title: Sprawa C-183/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 10 marca 2022 r. – Saint-Louis Sucre/Premier ministre, Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation, SICA des betteraviers d’Etrepagny

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 10 marca 2022 r. – Saint-Louis Sucre/Premier ministre, Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation, SICA des betteraviers d’Etrepagny
      (Sprawa C-183/22)
      (2022/C 213/41)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Saint-Louis Sucre

         Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation, SICA des betteraviers d’Etrepagny

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy regułę ustanowioną w art. 153 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (1), zgodnie z którą statut organizacji producentów wymaga, by jego członkowie „[należeli], z tytułu wytwarzania określonego produktu w danym gospodarstwie, do tylko jednej organizacji producentów”, należy interpretować w ten sposób, że obowiązuje ona tylko członków będących producentami?

                  2)

                  Czy w celu zapewnienia przestrzegania zasady przewidzianej w art. 153 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, zgodnie z którą to zasadą będący producentami członkowie organizacji producentów muszą kontrolować w demokratyczny sposób ich organizację i podejmowane przez nią decyzje:

                              —

                              należy, aby ocenić niezależność każdego z członków organizacji, uwzględnić wyłącznie posiadanie ich kapitału przez tę samą osobę fizyczną lub prawną czy też również inne powiązania takie jak, w przypadku członków niebędących producentami, przynależność do tej samej konfederacji związków zawodowych, bądź, w przypadku członków będących producentami, sprawowanie funkcji kierowniczych w takiej konfederacji?

                              —

                              wystarczy, aby stwierdzić, że członkowie będący producentami sprawują rzeczywistą kontrolę nad organizacją producentów, iż ci członkowie dysponują większością głosów czy też należy zbadać, czy – z uwagi na rozdział głosów wśród rzeczywiście niezależnych członków – część głosów jednego lub większej liczby członków niebędących producentami umożliwia im, nawet bez większości, kontrolowanie decyzji podejmowanych przez tę organizację?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. 2013, L 347, s. 671).


title: Sprawa C-186/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 marca 2022 r. – Sad Trasporto Locale SpA/Provincia autonoma di Bolzano

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 marca 2022 r. – Sad Trasporto Locale SpA/Provincia autonoma di Bolzano
      (Sprawa C-186/22)
      (2022/C 213/42)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca i wnosząca odwołanie: Sad Trasporto Locale SpA

         Druga strona postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym: Provincia autonoma di Bolzano

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 2 rozporządzenia 1370/2007/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu rozporządzenia 1370/2007/WE do świadczenia usług krajowego i międzynarodowego publicznego multimodalnego transportu pasażerskiego, w których, po pierwsze, usługa transportu publicznego ma charakter jednolity dla celów udzielenia zamówienia i jest świadczona za pomocą tramwaju, kolei linowej wahadłowej i kolei linowej terenowej, a po drugie, transport szynowy stanowi ponad 50 % usługi powierzonej kompleksowo i jednolicie wykonawcy?;

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, to znaczy, jeżeli Trybunał uzna, że wspomniane rozporządzenie nr 1370/2007 ma również zastosowanie do świadczenia usług krajowego i międzynarodowego publicznego multimodalnego transportu pasażerskiego, w których, po pierwsze, usługa transportu publicznego ma charakter jednolity dla celów udzielenia zamówienia i jest świadczona za pomocą tramwaju, kolei linowej wahadłowej i kolei linowej terenowej, a po drugie, transport szynowy stanowi ponad 50 % usługi powierzonej kompleksowo i jednolicie wykonawcy, sąd odsyłający zwraca się następnie z pytaniem, czy „art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1370/2007 należy interpretować w ten sposób, że również w odniesieniu do bezpośredniego udzielenia podmiotowi wewnętrznemu zamówienia publicznego w drodze zawarcia umowy o świadczenie usług publicznych transportu pasażerskiego tramwajem, przepis ten wymaga kontroli formy prawnej, jaką przyjmuje akt udzielenia zamówienia, co skutkuje wyłączeniem z zakresu stosowania rzeczonego art. 5 ust. 2 aktów, które nie mają formy umowy koncesji na usługi?”;

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, sąd odsyłający zwraca się następnie z pytaniem, czy art. 5 ust. 1 lit. b) i ust. 2 dyrektywy 2014/23/UE (2) należy interpretować w ten sposób, że należy wykluczyć przeniesienie na wykonawcę ryzyka operacyjnego związanego z wykonywaniem usług, jeżeli umowa będąca przedmiotem zamówienia: a) opiera się na kosztach brutto, a dochody są uzyskiwane przez instytucję zamawiającą; b) przewiduje na korzyść wykonawcy, jako dochody z wykonywania usług, jedynie wynagrodzenie wypłacane przez instytucję [zamawiającą], proporcjonalne do wolumenu świadczonej usługi (wyłączając tym samym ryzyko związane z popytem); c) obciąża instytucję zamawiającą ryzykiem operacyjnym związanym z popytem (poprzez obniżenie wynagrodzenia z powodu zmniejszenia wolumenu usługi powyżej określonych wcześniej granic), ryzykiem regulacyjnym (w przypadku zmian przepisów ustawowych lub wykonawczych, a także opóźnień w wydawaniu zezwoleń lub zaświadczeń przez właściwe podmioty), ryzykiem finansowym (w przypadku braku płatności lub opóźnień w płatności wynagrodzenia, a także braku dostosowania wynagrodzenia), a także ryzykiem związanym z siłą wyższą (wynikającym z nieprzewidywalnej zmiany warunków wykonywania usługi); oraz d) przenosi na wykonawcę ryzyko operacyjne związane z podażą (wynikające ze zmian kosztów czynników takich jak energia, surowce, materiały, które nie podlegają kontroli wykonawcy), ryzyko dotyczące stosunków przemysłowych (wynikające ze zmian kosztów personelu w wyniku rokowań zbiorowych), ryzyko związane z wykonywaniem usługi (wynikające z ujemnej dynamiki kosztów operacyjnych spowodowanej błędnymi szacunkami), a także ryzyko społeczno-środowiskowe (wynikające ze zdarzeń losowych powstałych w toku wykonywania świadczenia dotyczących aktywów wykorzystywanych do świadczenia usługi)?;

                  4)

                  Wreszcie, sąd odsyłający zwraca się z następującym pytaniem: czy art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w ramach bezpośredniego udzielenia zamówienia publicznego w drodze umowy o świadczenie usług publicznych transportu pasażerskiego przez właściwy organ lokalny na rzecz podmiotu wewnętrznego, rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych – obliczona na podstawie kosztów wykonywania usługi, które, mimo że są związane z przewidywalnym zapotrzebowaniem na usługi, są opracowywane, po pierwsze, z uwzględnieniem kosztów historycznych usługi wykonywanej przez wykonawcę, który do tej pory świadczył usługę, będącego posiadaczem koncesji na usługi przedłużonej na okres ponad dziesięciu lat, a po drugie, są związane z kosztami lub wynagrodzeniem, które jednak dotyczą poprzedniego zamówienia lub w każdym razie odnoszą się do standardowych kryteriów rynkowych dotyczących ogółu podmiotów w sektorze – stanowi pomoc państwa podlegającą procedurze uprzedniej kontroli przewidzianej w art. 108 ust. 3 TFUE?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. 2007, L 315, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).


title: Sprawa C-191/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 11 marca 2022 r. – ME/État belge

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 11 marca 2022 r. – ME/État belge
      (Sprawa C-191/22)
      (2022/C 213/43)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: ME

         Druga strona postępowania: État belge

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz [art. 4 ust. 1 lit. c)] dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1), a także zasady równego traktowania i pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że zobowiązują one państwa członkowskie do uwzględnienia wieku dołączającego członka rodziny rozdzielonej nie w chwili złożenia wniosku o łączenie rodziny, lecz w chwili złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez członka rodziny rozdzielonej, który został uznany za uchodźcę, oraz do uznania dołączającego członka rodziny rozdzielonej za małoletniego w rozumieniu art. 4 [ust. 1 lit. c)] dyrektywy 2003/86/WE, jeżeli był on małoletni w chwili złożenia przez członka rodziny rozdzielonej wniosku o udzielenie azylu, lecz osiągnął pełnoletność przed uzyskaniem przez członka rodziny rozdzielonej statusu uchodźcy i przed złożeniem wniosku o łączenie rodziny?

         (1)  Dz.U. 2003, L 251, s. 12.


title: Sprawa C-196/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 11 marca 2022 r. – IB/Regione Lombardia, Provincia di Pavia

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 11 marca 2022 r. – IB/Regione Lombardia, Provincia di Pavia
      (Sprawa C-196/22)
      (2022/C 213/44)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: IB

         Druga strona postępowania: Regione Lombardia, Provincia di Pavia

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2080/92 (1) z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy program pomocy dla działań w zakresie leśnictwa w rolnictwie, które nie przewidują jednak systemu utraty pomocy oraz kar, stoją na przeszkodzie – przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (2) z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich – stosowaniu przepisu prawa krajowego, który w ramach wykonania przepisów rozporządzenia nr 2080/92 przewiduje utratę pomocy i zwrot kwot otrzymanych tytułem pomocy w przypadku stwierdzonej nieprawidłowości w przyznaniu pomocy?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2080/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy program pomocy dla działań w zakresie leśnictwa w rolnictwie stoją na przeszkodzie – przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich oraz zasad słuszności i proporcjonalności, o których mowa w motywie [dziesiątym] tego rozporządzenia – stosowaniu przepisu prawa krajowego, który w ramach wykonania przepisów rozporządzenia nr 2080/92 przewiduje utratę pomocy i zwrot kwot otrzymanych tytułem pomocy w przypadku stwierdzonej nieprawidłowości w przyznaniu pomocy, jeżeli zalesiony lub ulepszony obszar jest mniejszy o 20 % w porównaniu do obszaru zakwalifikowanego do pomocy, w odniesieniu do którego wypłacono pomoc?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2080/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy program pomocy dla działań w zakresie leśnictwa w rolnictwie stoją na przeszkodzie – przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. – stosowaniu z mocą wsteczną przepisu prawa krajowego, który w ramach wykonania przepisów rozporządzenia nr 2080/92 przewiduje utratę pomocy i zwrot kwot otrzymanych tytułem pomocy w przypadku stwierdzonej nieprawidłowości w przyznaniu pomocy?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2080/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy program pomocy dla działań w zakresie leśnictwa w rolnictwie stoją na przeszkodzie – przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. – wykładni przepisu prawa krajowego, który w ramach wykonania przepisów rozporządzenia nr 2080/92 przewiduje utratę pomocy i zwrot kwot otrzymanych tytułem pomocy w przypadku stwierdzonej nieprawidłowości w przyznaniu pomocy, w ten sposób, że beneficjent jest zobowiązany do zwrotu nie tylko kwot dotyczących roku, w odniesieniu do którego stwierdzono nieprawidłowości w przyznaniu pomocy, lecz całości kwot otrzymanych z tytułu pomocy?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2080/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiające wspólnotowy program pomocy dla działań w zakresie leśnictwa w rolnictwie (Dz.U. 1992, L 215, s. 96).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1995, L 312, s. 1).


title: Sprawa C-209/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Lukovit (Bułgaria) w dniu 18 marca 2022 r. – Postępowanie karne

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Lukovit (Bułgaria) w dniu 18 marca 2022 r. – Postępowanie karne
      (Sprawa C-209/22)
      (2022/C 213/45)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rayonen sad Lukovit

         Strony w postępowaniu głównym

      Rayonna prokuratura Lovech, teritorialno otdelenie Lukovit

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sytuacje faktyczne, w którym środki przymusu w postaci rewizji osobistej i zajęcia zostały zastosowane w toku dochodzenia w sprawie o przestępstwo związane z posiadaniem środków odurzających wobec osoby fizycznej, co do której policja przypuszcza, że jest ona w posiadaniu środków odurzających, są objęte zakresem stosowania dyrektywy 2013/48/UE (1) w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności oraz dyrektywy 2012/13/UE (2) w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: jaki jest status takiej osoby w rozumieniu dyrektyw, jeżeli prawo krajowe nie zna prawnego pojęcia „podejrzanego”, a osobie tej nie został nadany status „oskarżonego” w oficjalnym zawiadomieniu, i czy takiej osobie należy w takim przypadku przyznać prawo do informacji oraz prawo dostępu do adwokata?

                  3)

                  Czy zasada legalności i zakaz arbitralności pozwalają na wprowadzenie regulacji krajowej takiej jak art. 219 ust. 2 Nakazatelno-protsesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego), który przewiduje, że organ ścigania może nadać status oskarżonego także po sporządzeniu protokołu z pierwszej czynności dochodzeniowej wobec tej osoby, w sytuacji gdy prawo krajowe nie zna prawnego pojęcia „podejrzanego”, a prawo do obrony na podstawie prawa krajowego powstaje dopiero z chwilą formalnego nadania statusu „oskarżonego”, co z kolei zależy od uznania organu ścigania, i czy taka procedura krajowa narusza skuteczne wykonywanie i istotę prawa dostępu do adwokata na podstawie art. 3 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2013/48/UE?

                  4)

                  Czy zasada praktycznej skuteczności prawa Unii pozwala na praktykę krajową, zgodnie z którą sądowa kontrola środków przymusu w celu uzyskania dowodów, w tym rewizji osobistej i zajęcia w postępowaniu przygotowawczym, nie pozwala na zbadanie, czy doszło do wystarczająco poważnego naruszenia praw podstawowych podejrzanych i oskarżonych, które są zagwarantowane w art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, dyrektywie 2013/48/UE i dyrektywie 2012/13/UE?

                  5)

                  Czy zasada państwa prawa dopuszcza krajowe przepisy i orzecznictwo, zgodnie z którymi sąd nie jest uprawniony do kontroli nadania danej osobie statusu oskarżonego, podczas gdy właśnie i wyłącznie od tego formalnego aktu zależy, czy zostaną tej osobie fizycznej zapewnione prawa do obrony w przypadku zastosowania wobec niej środków przymusu w celach przeprowadzenia dochodzenia?

         (1)  Dz.U. 2013, L 294, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2012, L 142, s. 1


title: Sprawa C-237/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 26 stycznia 2022 r. w sprawie T-303/16, Mylan IRE Healthcare/Komisja, wniesione w dniu 4 kwietnia 2022 r. przez Mylan IRE Healthcare Ltd

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/35

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 26 stycznia 2022 r. w sprawie T-303/16, Mylan IRE Healthcare/Komisja, wniesione w dniu 4 kwietnia 2022 r. przez Mylan IRE Healthcare Ltd
      (Sprawa C-237/22 P)
      (2022/C 213/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mylan IRE Healthcare Ltd (przedstawiciele: adwokaci I. Vernimme i L. Bidaine)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, UAB VVB

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  uchylenie w całości zaskarżonego wyroku;

                  —

                  jeżeli Trybunał uzna, że stan postępowania na to pozwala, stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 2083 final z dnia 4 kwietnia 2016 r. dotyczącej, w ramach art. 29 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pozwoleń na dopuszczenie do obrotu dla „Tobramycyny VVB i produktów o innych powiązanych nazwach”, produktów leczniczych stosowanych u ludzi, które zawierają substancję czynną „tobramycynę” (zaskarżona decyzja); w przeciwnym razie przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie zarówno w niniejszym postępowaniu, jak i w postępowaniu w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie spółki UAB VVB własnymi kosztami poniesionymi zarówno w niniejszym postępowaniu, jak i w postępowaniu w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca je strona podnosi dwa zarzuty.
      Zarzut pierwszy, dotyczy naruszenia prawa w zakresie wykładni pojęcia „wyższości klinicznej” w rozumieniu art. 8 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie leków sierocych”), w szczególności w świetle dokonanej przez Sąd wykładni pojęcia „znaczących korzyści” w rozumieniu art. 3 rozporządzenia w sprawie leków sierocych.
      Zarzut drugi, dotyczy niewystarczającego uzasadnienia przez Sąd wniosku, że TOBI/Tobramycyna VVB jest środkiem bezpieczniejszym od Tobi Podhaler w odniesieniu do znacznej części populacji docelowej, w szczególności w świetle treści zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dz.U. 2000 L 18, s. 1.


title: Sprawa C-251/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 2 lutego 2022 r. w sprawie T-799/17, Scania i in./Komisja, wniesione w dniu 8 kwietnia 2022 r. przez Scania AB, Scania CV AB, Scania Deutschland GmbH

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/35

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 2 lutego 2022 r. w sprawie T-799/17, Scania i in./Komisja, wniesione w dniu 8 kwietnia 2022 r. przez Scania AB, Scania CV AB, Scania Deutschland GmbH
      (Sprawa C-251/22 P)
      (2022/C 213/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Scania AB, Scania CV AB, Scania Deutschland GmbH (przedstawiciele: D. Arts, advocaat, F. Miotto, avocate, N. De Backer, advocate, C.E. Schillemans, advocaat, C. Langenius, S. Falkner, L. Ulrichs, P. Hammarskiöld, advokater)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  uchylenie w całości lub w części zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 6467 final z dnia 27 września 2017 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39824 – Samochody ciężarowe) lub żądanie obniżenia kwoty odnośnych grzywien;

                  —

                  lub skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący je podnoszą cztery następujące zarzuty:

                  1.

                  W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo, nie uznając, iż Komisja, wydając decyzję w sprawie ugody (1), a następnie kontynuując dochodzenie przeciwko Scanii z wykorzystaniem tego samego zespołu, naruszyła art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z jego wykładnią w orzecznictwie Trybunału.

                  2.

                  W zarzucie drugim wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo, kwalifikując zakres geograficzny zachowań na szczeblu niemieckim jako obejmujący cały EOG, podczas gdy był on ograniczony do Niemiec.

                  3.

                  W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo, kwalifikując szereg okoliczności faktycznych na trzech różnych szczeblach jako jedno naruszenie.

                  4.

                  W zarzucie czwartym wnoszący odwołanie podnoszą posiłkowo, że Sąd naruszył prawo, utrzymując w mocy grzywnę związaną z zachowaniem, które się przedawniło.

         (1)  Decyzja Komisji C(2017) 6467 final z dnia 27 września 2017 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39824 – Samochody ciężarowe).


title: Sprawa C-62/21: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 11 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Leinfelder Uhren München GmbH & Co. KG/E. Leinfelder GmbH, TL, SW, WL

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/36

      Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 11 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Leinfelder Uhren München GmbH & Co. KG/E. Leinfelder GmbH, TL, SW, WL
      (Sprawa C-62/21) (1)

      (2022/C 213/48)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 189 z 17.5.2021.


title: Sprawa T-277/21: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Daimler/EUIPO (Przedstawienie trójramiennych gwiazdek na czarnym tle I) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie unijnego znaku towarowego stanowiącego wzór – Przedstawienie trójramiennych gwiazdek na czarnym tle I – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/37

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Daimler/EUIPO (Przedstawienie trójramiennych gwiazdek na czarnym tle I)
      (Sprawa T-277/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie unijnego znaku towarowego stanowiącego wzór - Przedstawienie trójramiennych gwiazdek na czarnym tle I - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 213/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Siebertz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: Schäfer i E. Markakis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2021 r. (sprawa R 1895/2020-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia stanowiącego wzór przedstawiającego trójramienne gwiazdki na czarnym tle I jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Daimler AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 278 z 12.7.2021.


title: Sprawa T-278/21: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Daimler/EUIPO (Przedstawienie trójramiennych elementów na czarnym tle II) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie unijnego znaku towarowego przedstawiającego wzór – Przedstawienie trójramiennych elementów na czarnym tle II – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/37

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Daimler/EUIPO (Przedstawienie trójramiennych elementów na czarnym tle II)
      (Sprawa T-278/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie unijnego znaku towarowego przedstawiającego wzór - Przedstawienie trójramiennych elementów na czarnym tle II - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 213/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Siebertz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Schäfer i E. Markakis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2021 r. (sprawa R 1896/2020-5), dotyczącą rejestracji oznaczenia przedstawiającego wzór składający się z trójramiennych elementów na czarnym tle II jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Daimler AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 278 z 12.7.2021.


title: Sprawa T-279/21: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Daimler/EUIPO (Przedstawienie trójramiennych gwiazdek na czarnym tle IV) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego – Przedstawienie trójramiennych gwiazdek na czarnym tle IV – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/38

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Daimler/EUIPO (Przedstawienie trójramiennych gwiazdek na czarnym tle IV)
      (Sprawa T-279/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego - Przedstawienie trójramiennych gwiazdek na czarnym tle IV - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 213/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Siebertz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: Schäfer i E. Markakis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2021 r. (sprawa R 1898/2020-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego trójramienne gwiazdki na czarnym tle IV jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Daimler AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 278 z 12.7.2021.


title: Sprawa T-280/21: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Daimler/EUIPO (Przedstawienie trójramiennych gwiazdek na czarnym tle III) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego – Przedstawienie trójramiennych gwiazdek na czarnym tle III – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/38

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Daimler/EUIPO (Przedstawienie trójramiennych gwiazdek na czarnym tle III)
      (Sprawa T-280/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego - Przedstawienie trójramiennych gwiazdek na czarnym tle III - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 213/52)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Siebertz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: Schäfer i E. Markakis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2021 r. (sprawa R 1897/2020-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego trójramienne gwiazdki na czarnym tle III jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Daimler AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 278 z 12.7.2021.


title: Sprawa C-116/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara – Rumunia) – SC Avio Lucos SRL/Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Aparat Central [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Systemy wsparcia bezpośredniego – Wspólne zasady – System jednolitej płatności obszarowej – Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 – Artykuł 2 lit. c) – Pojęcie „działalności rolniczej” – Artykuł 35 – Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 – Uregulowanie krajowe wymagające przedłożenia tytułu prawnego wykazującego prawo użytkowania działki rolnej oddanej w posiadanie rolnikowi w ramach umowy użytkowania i uzależniające ważność takiej umowy od posiadania przez przyszłego użytkownika statusu hodowcy lub właściciela zwierząt – Użytkownik użytków zielonych, który zawarł umowę o współpracy z hodowcami zwierząt – Powaga rzeczy osądzonej]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/2

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara – Rumunia) – SC Avio Lucos SRL/Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Aparat Central
      (Sprawa C-116/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - Systemy wsparcia bezpośredniego - Wspólne zasady - System jednolitej płatności obszarowej - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Artykuł 2 lit. c) - Pojęcie „działalności rolniczej” - Artykuł 35 - Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 - Uregulowanie krajowe wymagające przedłożenia tytułu prawnego wykazującego prawo użytkowania działki rolnej oddanej w posiadanie rolnikowi w ramach umowy użytkowania i uzależniające ważność takiej umowy od posiadania przez przyszłego użytkownika statusu hodowcy lub właściciela zwierząt - Użytkownik użytków zielonych, który zawarł umowę o współpracy z hodowcami zwierząt - Powaga rzeczy osądzonej)
      (2022/C 213/02)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Timişoara

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Avio Lucos SRL

         Strona pozwana: Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Aparat Central

         Sentencja

                  1)

                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1310/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które uzależnia uzyskanie pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej od obowiązku udowodnienia przez wnioskodawcę, że posiada „prawo użytkowania” użytków rolnych będących przedmiotem tego wniosku, o ile przestrzegane są cele realizowane przez dane uregulowanie Unii i zasady ogólne prawa Unii, w szczególności zasada proporcjonalności.

                  2)

                  Rozporządzenie nr 73/2009, zmienione rozporządzeniem nr 1310/2013, i rozporządzenie nr 1122/2009 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się w konkretnym przypadku, w którym prawo do korzystania z gruntu rolnego zostało uzasadnione przez beneficjenta pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej przedstawieniem umowy użytkowania użytków zielonych należących do domeny publicznej jednostki administracji terytorialnej, uregulowaniu krajowemu, które uzależnia ważność takiej umowy od posiadania przez przyszłego użytkownika statusu hodowcy lub właściciela zwierząt.

                  3)

                  Artykuł 2 lit. c) rozporządzenia nr 73/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 1310/2013, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „działalności rolniczej” obejmuje działalność, w ramach której osoba bierze w użytkowanie użytki zielone i zawiera następnie umowę o współpracy z hodowcami zwierząt, na mocy której hodowcy ci wypasają zwierzęta na gruncie przekazanym w użytkowanie, przy czym użytkownik zachowuje prawo użytkowania gruntu, ale zobowiązuje się do nieograniczania działalności w zakresie wypasu i do wykonywania prac pielęgnacyjnych na użytkach zielonych, pod warunkiem że prace te spełniają warunki przewidziane dla normy fakultatywnej, o której mowa w załączniku III do tego rozporządzenia.

                  4)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono stosowaniu w porządku prawnym państwa członkowskiego zasady powagi rzeczy osądzonej, która w ramach sporu między tymi samymi stronami dotyczącego zgodności z prawem aktu nakazującego zwrot kwot wypłaconych wnioskodawcy pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej stoi na przeszkodzie zbadaniu przez sąd, do którego wniesiono sprawę, zgodności z prawem Unii wymogów krajowych dotyczących zgodności z prawem tytułu prawnego do korzystania z gruntów rolnych będących przedmiotem wniosku o pomoc, z tego względu, że ten akt nakazujący zwrot pomocy opiera się na tych samych okolicznościach faktycznych w postępowaniu między tymi samymi stronami i tym samym uregulowaniu krajowym, które były poddane analizie w poprzednim orzeczeniu sądowym, które stało się prawomocne.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-140/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – G.D./The Commissioner of An Garda Síochána, Minister for Communications, Energy and Natural Resources, Attorney General [Odesłanie prejudycjalne – Przetwarzanie danych osobowych w sektorze łączności elektronicznej – Poufność komunikacji – Dostawcy usług łączności elektronicznej – Uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie danych o ruchu i danych o lokalizacji – Dostęp do zatrzymanych danych – Następcza kontrola sądowa – Dyrektywa 2002/58/WE – Artykuł 15 ust. 1 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 – Możliwość ograniczenia przez sąd krajowy skutków w czasie stwierdzenia nieważności dotyczącego uregulowania krajowego niezgodnego z prawem Unii – Wyłączenie]

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – G.D./The Commissioner of An Garda Síochána, Minister for Communications, Energy and Natural Resources, Attorney General
      (Sprawa C-140/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przetwarzanie danych osobowych w sektorze łączności elektronicznej - Poufność komunikacji - Dostawcy usług łączności elektronicznej - Uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie danych o ruchu i danych o lokalizacji - Dostęp do zatrzymanych danych - Następcza kontrola sądowa - Dyrektywa 2002/58/WE - Artykuł 15 ust. 1 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 - Możliwość ograniczenia przez sąd krajowy skutków w czasie stwierdzenia nieważności dotyczącego uregulowania krajowego niezgodnego z prawem Unii - Wyłączenie)
      (2022/C 213/03)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: G.D.

         Strona pozwana: The Commissioner of An Garda Síochána, Minister for Communications, Energy and Natural Resources, Attorney General

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej), zmienionej dyrektywą 2009/136/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., w związku z art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie środkom ustawodawczym przewidującym, do celów zwalczania poważnej przestępczości i zapobiegania poważnym zagrożeniom dla bezpieczeństwa publicznego, prewencyjne uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie danych o ruchu i danych o lokalizacji. Natomiast wspomniany art. 15 ust. 1 w związku z art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych nie stoi na przeszkodzie środkom ustawodawczym przewidującym, do celów zwalczania poważnej przestępczości i zapobiegania poważnym zagrożeniom dla bezpieczeństwa publicznego:

                              —

                              ukierunkowane zatrzymywanie danych o ruchu i danych o lokalizacji, którego granice zostają wyznaczone na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych przesłanek w zależności od kategorii osób, których dane dotyczą, lub za pomocą kryterium geograficznego, przez okres ograniczony do tego, co ściśle niezbędne, ale odnawialny;

                              —

                              uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie adresów IP przydzielonych źródłu połączenia, przez okres ograniczony do tego, co ściśle niezbędne;

                              —

                              uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie danych dotyczących tożsamości cywilnej użytkowników środków łączności elektronicznej; oraz

                              —

                              posłużenie się skierowanym do dostawców usług łączności elektronicznej, w drodze decyzji właściwego organu poddanej skutecznej kontroli sądowej, nakazem szybkiego zatrzymania przez określony czas danych o ruchu i danych o lokalizacji, którymi dysponują ci dostawcy usług,

                        o ile środki te, za pomocą jasnych i precyzyjnych przepisów, zapewniają, że odnośne zatrzymywanie danych jest uzależnione od spełnienia związanych z nim materialnych i proceduralnych przesłanek oraz że osoby, których dane dotyczą, dysponują skutecznymi gwarancjami chroniącymi przed ryzykiem nadużyć.

                  2)

                  Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, zmienionej dyrektywą 2009/136, w związku z art. 7, 8, 11 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego scentralizowane rozpatrywanie pochodzących od policji wniosków o udzielenie dostępu do danych zatrzymanych przez dostawców usług łączności elektronicznej, w ramach wykrywania i ścigania poważnych przestępstw, należy do funkcjonariusza policji, wspieranego przez jednostkę ustanowioną w obrębie policji, której przysługuje pewien stopień autonomii w wykonywaniu powierzonego jej zadania i której decyzje mogą być następnie przedmiotem kontroli sądowej.

                  3)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie temu, by sąd krajowy ograniczył w czasie skutki stwierdzenia nieważności, którego ma on dokonać na podstawie prawa krajowego w odniesieniu do uregulowania krajowego nakładającego na dostawców usług łączności elektronicznej obowiązek uogólnionego i niezróżnicowanego zatrzymywania danych o ruchu i danych o lokalizacji, a to ze względu na niezgodność tego uregulowania z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, zmienionej dyrektywą 2009/136, w związku z Kartą praw podstawowych. Kwestia dopuszczalności dowodów uzyskanych za pomocą takiego uogólnionego i niezróżnicowanego zatrzymywania należy, zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej państw członkowskich, do prawa krajowego, z zastrzeżeniem poszanowania w szczególności zasad równoważności i skuteczności.

         (1)  JO C 247 z 27.07.2020.