title: Sprawa C-305/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava – Słowacja) – FENS spol. s r.o. / Slovenská republika – Úrad pre reguláciu sieťových odvetví Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ towarów – Cła – Opłaty o skutku równoważnym – Opłata za przesyłanie energii elektrycznej wyprodukowanej w kraju i przeznaczonej na wywóz – Zgodność takich uregulowań z zasadą swobodnego przepływu towarów

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava – Słowacja) – FENS spol. s r.o. / Slovenská republika – Úrad pre reguláciu sieťových odvetví
      (Sprawa C-305/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ towarów - Cła - Opłaty o skutku równoważnym - Opłata za przesyłanie energii elektrycznej wyprodukowanej w kraju i przeznaczonej na wywóz - Zgodność takich uregulowań z zasadą swobodnego przepływu towarów)
      (2019/C 44/02)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Okresný súd Bratislava

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FENS spol. s r.o.

         Strona przeciwna: Slovenská republika – Úrad pre reguláciu sieťových odvetví

         Sentencja

      Artykuły 28 i 30 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, które przewidują obciążenie pieniężne takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, nakładane na energię elektryczną wywożoną do innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego wyłącznie w sytuacji, gdy owa energia elektryczna została wyprodukowana na terytorium krajowym.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa C-378/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Minister for Justice and Equality, Commissioner of An Garda Síochána / Workplace Relations Commission Odesłanie prejudycjalne – Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia – Dyrektywa 2000/78/WE – Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek – Rekrutacja funkcjonariuszy policji – Krajowy organ powołany na mocy prawa w celu zapewnienia stosowania prawa Unii w określonej dziedzinie – Możliwość odstąpienia od stosowania uregulowania prawa krajowego sprzecznego z prawem Unii – Pierwszeństwo prawa Unii

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Minister for Justice and Equality, Commissioner of An Garda Síochána / Workplace Relations Commission
      (Sprawa C-378/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia - Dyrektywa 2000/78/WE - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Rekrutacja funkcjonariuszy policji - Krajowy organ powołany na mocy prawa w celu zapewnienia stosowania prawa Unii w określonej dziedzinie - Możliwość odstąpienia od stosowania uregulowania prawa krajowego sprzecznego z prawem Unii - Pierwszeństwo prawa Unii)
      (2019/C 44/03)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Minister for Justice and Equality, Commissioner of An Garda Síochána

         Strona pozwana: Workplace Relations Commission

         Sentencja

      Wykładni prawa Unii, a w szczególności zasady pierwszeństwa tego prawa, należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi organ krajowy powołany na mocy ustawy w celu zapewnienia stosowania prawa Unii w konkretnej dziedzinie nie jest właściwy do podjęcia decyzji o odstąpieniu od stosowania przepisów prawa krajowego sprzecznego z prawem Unii.

         (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2018.


title: Sprawa C-480/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – Frank Montag / Finanzamt Köln-Mitte Odesłanie prejudycjalne – Swoboda przedsiębiorczości – Podatki bezpośrednie – Podatek dochodowy – Możliwość odliczenia składek wpłacanych na rzecz funduszu emerytalno-rentowego samorządu zawodowego oraz w ramach prywatnego systemu ubezpieczenia emerytalno-rentowego – Wyłączenie w stosunku do podmiotów niebędących rezydentami

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/3

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – Frank Montag / Finanzamt Köln-Mitte
      (Sprawa C-480/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Podatki bezpośrednie - Podatek dochodowy - Możliwość odliczenia składek wpłacanych na rzecz funduszu emerytalno-rentowego samorządu zawodowego oraz w ramach prywatnego systemu ubezpieczenia emerytalno-rentowego - Wyłączenie w stosunku do podmiotów niebędących rezydentami)
      (2019/C 44/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Frank Montag

         Strona pozwana: Finanzamt Köln-Mitte

         Sentencja

      Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak uregulowanie rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego podatnik niebędący rezydentem, podlegający w tym państwie członkowskim opodatkowaniu podatkiem dochodowym w ramach ograniczonego obowiązku podatkowego, nie może odliczyć od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym kwoty obowiązkowych składek wpłacanych na rzecz funduszu emerytalno-rentowego samorządu zawodowego proporcjonalnie do części dochodów podlegających opodatkowaniu w tym państwie członkowskim, jeżeli pozostają one w bezpośrednim związku z działalnością, z tytułu której osiągnięty został ten dochód, podczas gdy podatnik będący rezydentem, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym w ramach nieograniczonego obowiązku podatkowego, może odliczyć takie składki od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym, w granicach przewidzianych w prawie krajowym.
      Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak uregulowanie rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego podatnik niebędący rezydentem, podlegający w tym państwie członkowskim opodatkowaniu podatkiem dochodowym w ramach ograniczonego obowiązku podatkowego, nie może odliczyć od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym kwoty dodatkowych składek wpłacanych na rzecz funduszu emerytalno-rentowego samorządu zawodowego, a także składek w ramach prywatnego ubezpieczenia emerytalno-rentowego, podczas gdy podatnik będący rezydentem, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym w ramach nieograniczonego obowiązku podatkowego, może odliczyć takie składki od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym, w granicach przewidzianych w prawie krajowym.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa C-629/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – J. Portugal Ramos Vinhos SA / Adega Cooperativa de Borba CRL Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Prawo znaków towarowych – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 3 ust. 1 lit. c) – Podstawy unieważnienia – Słowny znak towarowy składający się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Pozostałe cechy towaru lub usługi – Urządzenie do wytwarzania towaru – Słowny znak towarowy tworzony przez oznaczenie wskazujące towary winiarskie i nazwę geograficzną stanowiącą element słowny nazwy właściciela znaku towarowego

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – J. Portugal Ramos Vinhos SA / Adega Cooperativa de Borba CRL
      (Sprawa C-629/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Prawo znaków towarowych - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 3 ust. 1 lit. c) - Podstawy unieważnienia - Słowny znak towarowy składający się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi - Pozostałe cechy towaru lub usługi - Urządzenie do wytwarzania towaru - Słowny znak towarowy tworzony przez oznaczenie wskazujące towary winiarskie i nazwę geograficzną stanowiącą element słowny nazwy właściciela znaku towarowego)
      (2019/C 44/05)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal de Justiça

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: J. Portugal Ramos Vinhos SA

         Strona pozwana: Adega Cooperativa de Borba CRL

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych powinien być interpretowany w ten sposób, że należy odmówić rejestracji znaku towarowego tworzonego przez oznaczenie słowne takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, oznaczające towary winiarskie i obejmujące nazwę geograficzną, gdy oznaczenie to zawiera w szczególności termin, który, po pierwsze, jest powszechnie używany w celu wskazania urządzeń lub pomieszczeń, w których są wytwarzane takie towary, oraz po drugie, jest także jednym z elementów słownych składających się na nazwę osoby prawnej dokonującej zgłoszenia tego znaku towarowego do rejestracji.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa C-672/17: Wyrok Trybunału (szósta izba izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Tratave – Tratamento de Águas Residuais do Ave SA / Autoridade Tributária e Aduaneira Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Podstawa opodatkowania – Obniżenie – Zasada neutralności podatkowej

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/5

      Wyrok Trybunału (szósta izba izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Tratave – Tratamento de Águas Residuais do Ave SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-672/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Podstawa opodatkowania - Obniżenie - Zasada neutralności podatkowej)
      (2019/C 44/06)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tratave – Tratamento de Águas Residuais do Ave SA

         Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Zasadę neutralności oraz art. 90 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu takiemu jak uregulowanie sporne w postępowaniu głównym, które przewiduje, że obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) w przypadku braku zapłaty może zostać dokonane przez podatnika dopiero po uprzednim zawiadomieniu przez niego o zamiarze umorzenia części lub całego VAT będącego podatnikiem nabywcy towaru lub usługi w celu dokonania przez tego ostatniego korekty kwoty odliczenia VAT, którego mógł on już był dokonać.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-675/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ministero della Salute / Hannes Preindl (Odesłanie prejudycjalne – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Dyrektywa 2005/36/WE – Uznawanie dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wydanych po zakończeniu okresów kształcenia, które częściowo się pokrywają – Uprawnienia kontrolne przyjmującego państwa członkowskiego)

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/5

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ministero della Salute / Hannes Preindl
      (Sprawa C-675/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Dyrektywa 2005/36/WE - Uznawanie dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wydanych po zakończeniu okresów kształcenia, które częściowo się pokrywają - Uprawnienia kontrolne przyjmującego państwa członkowskiego))
      (2019/C 44/07)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ministero della Salute

         Strona pozwana: Hannes Preindl

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 21, 22 i 24 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, iż zobowiązują one państwo członkowskie, którego ustawodawstwo przewiduje obowiązek wykształcenia w pełnym wymiarze godzin oraz zakaz jednoczesnej immatrykulacji na dwóch kierunkach studiów, do automatycznego uznawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, o których mowa w tej dyrektywie, wydanych w innym państwie członkowskim po zakończeniu kształcenia na kierunkach, które częściowo się pokrywają.

                  2)

                  Artykuł 21 oraz art. 22 lit. a) dyrektywy 2005/36 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, żeby przyjmujące państwo członkowskie sprawdzało, czy spełniony jest wymóg, zgodnie z którym łączny czas trwania nie jest krótszy, a poziom i jakość kształcenia w niepełnym wymiarze godzin nie są niższe niż w przypadku ciągłego kształcenia w pełnym wymiarze godzin.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-92/18: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2018 r. – Republika Francuska / Parlament Europejski

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/6

      Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2018 r. – Republika Francuska / Parlament Europejski
      (Sprawa C-92/18)
      (2019/C 44/08)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas, E. de Moustier i B. Fodda, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności porządku obrad posiedzenia plenarnego Parlamentu Europejskiego ze środy, 29 listopada 2017 r. [dokument P8_OJ (2017)11-29] w zakresie, w jakim wpisano do niego debaty nad wspólnym projektem budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2018, porządku obrad posiedzenia z czwartku, 30 listopada 2017 r. [dokument P8_OJ (2017)11-30] w zakresie w jakim wpisano do niego głosowanie wraz z towarzyszącymi mu objaśnieniami nad wspólnym projektem budżetu ogólnego, rezolucji ustawodawczej Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wspólnego projektu budżetu ogólnego [dokument P8_TA(2017)0458, P8_TA-PROV(2017)0458 w wersji tymczasowej] oraz aktu, na mocy którego, zgodnie z procedurą określoną w art. 314 ust. 9 TFUE, przewodniczący Parlamentu Europejskiego stwierdził, że budżet ogólny Unii na rok budżetowy 2018 został ostatecznie przyjęty

                  —

                  utrzymanie w mocy skutków aktu, na mocy którego przewodniczący Parlamentu Europejskiego stwierdził, że budżet ogólny Unii na rok budżetowy 2018 został ostatecznie przyjęty do czasu ostatecznego przyjęcia tego budżetu na mocy aktu zgodnego z traktatami, w rozsądnym terminie od dnia ogłoszenia wyroku;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W swojej skardze rząd francuski wnosi o stwierdzenie nieważności czterech aktów przyjętych przez Parlament Europejski w ramach wykonywania władzy budżetowej podczas dodatkowej sesji plenarnej w dniach 29 i 30 listopada w Brukseli.
      Pierwszy i drugi akt objęte wnioskiem rządu francuskiego o stwierdzenie nieważności stanowią porządki obrad posiedzeń Parlamentu Europejskiego ze środy, 29 listopada 2017 r. i czwartku, 30 listopada 2017 r. w zakresie, w jakim przewidują one, odpowiednio, debaty plenarne nad wspólnym projektem budżetu ogólnego na rok budżetowy 2018 oraz głosowanie wraz z towarzyszącymi mu objaśnieniami nad wspólnym projektem budżetu ogólnego.
      Trzecim kwestionowanym aktem jest rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wspólnego projektu budżetu ogólnego.
      Wreszcie rząd francuski wnosi o stwierdzenie nieważności aktu, na mocy którego, zgodnie z art. 314 ust. 9 TFUE, przewodniczący Parlamentu Europejskiego stwierdził, że budżet ogólny Unii na rok budżetowy 2018 został ostatecznie przyjęty. Jak wynika w szczególności z protokołu posiedzenia Parlamentu Europejskiego z czwartku 30 listopada 2017 r., chodzi o oświadczenie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, a następnie o podpisanie przez niego budżetu ogólnego w następstwie głosowania nad rezolucją ustawodawczą w sprawie wspólnego projektu budżetu ogólnego.
      W jedynym zarzucie rząd francuski podnosi, że należy stwierdzić nieważność czterech zaskarżonych aktów ze względu na naruszenie przez nie protokołu nr 6 załączonego do TUE i TFUE oraz protokołu nr 3 załączonego do traktatu EWEA, dotyczących ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej.
      Zarówno z protokołów w sprawie siedziby instytucji, jak i z orzecznictwa Trybunału wynika, że Parlament Europejski nie może wykonywać uprawnień budżetowych przyznanych mu na mocy art. 314 TFUE w okresach dodatkowych sesji plenarnych odbywających się w Brukseli, musi je natomiast wykonywać w okresach zwykłych sesji plenarnych odbywających się w Strasburgu.
      Jednakże w zakresie, w jakim kwestionuje się zgodność z prawem zaskarżonego aktu przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, nie ze względu na jego cel lub treść, lecz wyłącznie dlatego, że akt ten powinien był zostać przyjęty podczas zwykłej sesji plenarnej w Strasburgu, potrzeba zagwarantowania ciągłości europejskiej służby publicznej oraz istotne względy pewności prawa uzasadniają zdaniem rządu francuskiego utrzymanie skutków prawnych tego aktu do czasu przyjęcia nowego aktu, zgodnego z traktatami.


title: Sprawa C-412/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 10 kwietnia 2018 r. w sprawie T-810/17, King/Komisja, wniesione w dniu 22 czerwca 2018 r. przez Anthony’ego Andrew Kinga

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/7

      Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 10 kwietnia 2018 r. w sprawie T-810/17, King/Komisja, wniesione w dniu 22 czerwca 2018 r. przez Anthony’ego Andrew Kinga
      (Sprawa C-412/18 P)
      (2019/C 44/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Anthony Andrew King (przedstawiciel: P. McKenna, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 22 listopada 2018 r. Trybunał (siódma izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa C-558/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi (Polska) w dniu 3 września 2018 r. – Miasto Łowicz przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie Łódzkiemu

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi (Polska) w dniu 3 września 2018 r. – Miasto Łowicz przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie Łódzkiemu
      (Sprawa C-558/18)
      (2019/C 44/11)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Łodzi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Miasto Łowicz

         Strona pozwana: Skarb Państwa – Wojewoda Łódzki

         Pytanie prejudycjalne

      Czy artykuł 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że wynikający z niego obowiązek państw członkowskich do ustanowienia środków zaskarżenia niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w dziedzinach objętych prawem Unii, sprzeciwia się przepisom istotnie zwiększającym ryzyko naruszenia gwarancji niezależnego postępowania dyscyplinarnego wobec sędziów w Polsce poprzez:

                  1)

                  wpływ polityczny na prowadzenie postępowań dyscyplinarnych,

                  2)

                  powstanie ryzyka wykorzystywania systemu środków dyscyplinarnych do politycznej kontroli treści orzeczeń sądowych oraz

                  3)

                  możliwość wykorzystania w postępowaniach dyscyplinarnych przeciwko sędziom dowodów uzyskanych za pomocą przestępstwa?


title: Sprawa C-563/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 5 września 2018 r. – postępowanie karne przeciwko VX, WW, XV

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 5 września 2018 r. – postępowanie karne przeciwko VX, WW, XV
      (Sprawa C-563/18)
      (2019/C 44/12)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

      VX, WW, XV

         Pytanie prejudycjalne

      Czy artykuł 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że wynikający z niego obowiązek państw członkowskich do ustanowienia środków zaskarżenia niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w dziedzinach objętych prawem Unii sprzeciwia się przepisom likwidującym gwarancje niezależnego postępowania dyscyplinarnego wobec sędziów w Polsce poprzez wpływ polityczny na prowadzenie postępowań dyscyplinarnych i powstanie ryzyka wykorzystywania systemu środków dyscyplinarnych do politycznej kontroli treści orzeczeń sądowych?


title: Sprawa C-585/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 20 września 2018 r. – A. K. przeciwko Krajowej Radzie Sądownictwa

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 20 września 2018 r. – A. K. przeciwko Krajowej Radzie Sądownictwa
      (Sprawa C-585/18)
      (2019/C 44/13)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A. K.

         Strona pozwana: Krajowa Rada Sądownictwa

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 267 TFUE akapit 3 w związku z art. 19 ust. 1 i art. 2 TUE oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że utworzona od podstaw izba sądu ostatniej instancji państwa członkowskiego – właściwa do rozpoznania sprawy odwołującego się sędziego sądu krajowego – w której mają orzekać wyłącznie sędziowie wybrani przez organ krajowy mający stać na straży niezależności sądów (Krajowa Rada Sądownictwa), który z uwagi na ustrojowy model jego ukształtowania oraz sposób działania nie daje rękojmi niezależności od władzy ustawodawczej i wykonawczej, jest sądem niezależnym i niezawisłym w rozumieniu prawa Unii Europejskiej?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi negatywnej na pierwsze pytanie, czy art. 267 akapit 3 TFUE w związku z art. 19 ust. 1 i art. 2 TUE oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że niewłaściwa izba sądu ostatniej instancji państwa członkowskiego spełniająca wymogi prawa Unii Europejskiej dla sądu, do której wniesiono środek zaskarżenia w sprawie unijnej, powinna pominąć przepisy krajowej ustawy wyłączające jej właściwość w tej sprawie?


title: Sprawa C-624/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 października 2018 – CP przeciwko Sądowi Najwyższemu

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 października 2018 – CP przeciwko Sądowi Najwyższemu
      (Sprawa C-624/18)
      (2019/C 44/14)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CP

         Strona pozwana: Sąd Najwyższy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 47 karty praw podstawowych w związku z art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wniesienia do sądu ostatniej instancji państwa członkowskiego środka prawnego (pozwu) opartego na zarzucie naruszenia zakazu dyskryminacji ze względu na wiek wobec sędziego tego sądu wraz z wnioskiem udzielenie zabezpieczenia zgłoszonego roszczenia, sąd ten – w celu udzielenia ochrony uprawnieniom wynikającym z prawa unijnego przez zastosowanie środka tymczasowego przewidzianego w prawie krajowym – ma obowiązek odmówić zastosowania przepisów krajowych zastrzegających właściwość w sprawie, w której wniesiono środek zaskarżenia, dla komórki organizacyjnej tego sądu, która nie działa ze względu na niepowołanie orzekających w niej sędziów?

                  2)

                  W przypadku powołania sędziów do orzekania w komórce organizacyjnej właściwej w świetle prawa krajowego do rozpoznania wniesionego środka prawnego, czy art. 267 TFUE akapit 3 w związku z art. 19 ust. 1 i art. 2 TUE oraz art. 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że utworzona od podstaw izba sądu ostatniej instancji państwa członkowskiego – właściwa do rozpoznania sprawy sędziego sądu krajowego w pierwszej i drugiej instancji – w której mają orzekać wyłącznie sędziowie wybrani przez organ krajowy mający stać na straży niezależności sądów (Krajowa Rada Sądownictwa), który z uwagi na ustrojowy model jego ukształtowania oraz sposób działania nie daje rękojmi niezależności od władzy ustawodawczej i wykonawczej, jest sądem niezależnym i niezawisłym w rozumieniu prawa Unii Europejskiej?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi negatywnej na drugie pytanie, czy art. 267 akapit 3 TFUE w związku z art. 19 ust. 1 i art. 2 TUE oraz art. 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że niewłaściwa izba sądu ostatniej instancji państwa członkowskiego spełniająca wymogi prawa Unii Europejskiej dla sądu, do której wniesiono środek zaskarżenia w sprawie unijnej, powinna pominąć przepisy krajowej ustawy wyłączające jej właściwość w tej sprawie?

         (1)  Dz.U. L 303, s. 16; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 004 P. 79 – 85


title: Sprawa C-625/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 października 2018 r. – DO przeciwko Sądowi Najwyższemu

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 października 2018 r. – DO przeciwko Sądowi Najwyższemu
      (Sprawa C-625/18)
      (2019/C 44/15)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DO

         Strona pozwana: Sąd Najwyższy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 47 karty praw podstawowych w związku z art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wniesienia do sądu ostatniej instancji państwa członkowskiego środka prawnego (pozwu) opartego na zarzucie naruszenia zakazu dyskryminacji ze względu na wiek wobec sędziego tego sądu wraz z wnioskiem udzielenie zabezpieczenia zgłoszonego roszczenia, sąd ten – w celu udzielenia ochrony uprawnieniom wynikającym z prawa unijnego przez zastosowanie środka tymczasowego przewidzianego w prawie krajowym – ma obowiązek odmówić zastosowania przepisów krajowych zastrzegających właściwość w sprawie, w której wniesiono środek zaskarżenia, dla komórki organizacyjnej tego sądu, która nie działa ze względu na niepowołanie orzekających w niej sędziów?

                  2)

                  W przypadku powołania sędziów do orzekania w komórce organizacyjnej właściwej w świetle prawa krajowego do rozpoznania wniesionego środka prawnego, czy art. 267 TFUE akapit 3 w związku z art. 19 ust. 1 i art. 2 TUE oraz art. 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że utworzona od podstaw izba sądu ostatniej instancji państwa członkowskiego – właściwa do rozpoznania sprawy sędziego sądu krajowego w pierwszej i drugiej instancji – w której mają orzekać wyłącznie sędziowie wybrani przez organ krajowy mający stać na straży niezależności sądów (Krajowa Rada Sądownictwa), który z uwagi na ustrojowy model jego ukształtowania oraz sposób działania nie daje rękojmi niezależności od władzy ustawodawczej i wykonawczej, jest sądem niezależnym i niezawisłym w rozumieniu prawa Unii Europejskiej?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi negatywnej na drugie pytanie, czy art. 267 akapit 3 TFUE w związku z art. 19 ust. 1 i art. 2 TUE oraz art. 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że niewłaściwa izba sądu ostatniej instancji państwa członkowskiego spełniająca wymogi prawa Unii Europejskiej dla sądu, do której wniesiono środek zaskarżenia w sprawie unijnej, powinna pominąć przepisy krajowej ustawy wyłączające jej właściwość w tej sprawie?

         (1)  Dz.U. L 303, s. 16; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 004 P. 79 – 85


title: Sprawa C-653/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 17 października 2018 r. – Unitel Sp. z o.o. w Warszawie przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 17 października 2018 r. – Unitel Sp. z o.o. w Warszawie przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie
      (Sprawa C-653/18)
      (2019/C 44/16)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Unitel Sp. z o.o. w Warszawie

         Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle art. 146 ust. 1 lit. a i b oraz art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz zasad: opodatkowania konsumpcji, neutralności oraz proporcjonalności prawidłowa praktyka krajowa powinna polegać na stosowaniu zwolnienia z prawem do odliczenia (w Polsce stawka 0 %) w każdym wypadku, jeżeli są spełnione łącznie dwa warunki:

                              a)

                              wywóz towaru nastąpił na rzecz nieustalonego odbiorcy spoza Unii Europejskiej, oraz

                              b)

                              istnieją jednoznaczne dowody, że towar opuścił terytorium Unii Europejskiej i okoliczność ta nie jest kwestionowana?

                  2)

                  Czy przepisy art. 146 ust. 1 lit. a i b oraz art. 131 dyrektywy 2006/112/WE oraz zasady: opodatkowania konsumpcji, neutralności oraz proporcjonalności sprzeciwiają się praktyce krajowej polegającej na przyjęciu, że nie dochodzi do dostawy towaru, który został w sposób niekwestionowany wywieziony poza terytorium Unii Europejskiej, a po dokonaniu wywozu władze podatkowe w ramach prowadzonego postępowania stwierdziły, ze rzeczywistym nabywcą towarów nie był podmiot, na rzecz którego podatnik wystawił fakturę dokumentującą dostawę, lecz inny nieustalony przez organy podmiot, w konsekwencji czego odmawiają stosowania do takiej czynności zwolnienia z prawem do odliczenia (w Polsce stawka 0 %)?

                  3)

                  Czy w świetle art. 146. ust. 1 lit. a i b oraz art. 131 dyrektywy 2006/112/WE oraz zasad: opodatkowania konsumpcji, neutralności oraz proporcjonalności prawidłowa praktyka krajowa powinna polegać na stosowaniu do dostawy towaru stawki krajowej, jeśli istnieją jednoznaczne dowody, że towar opuścił terytorium Unii Europejskiej, ale organy z uwagi na brak ustalonego odbiorcy stwierdzają, że dostawa towarów nie została dokonana, czy też należałoby uznać, że w takim przypadku nie doszło w ogóle do czynności opodatkowanej VAT, a w konsekwencji podatnikowi nie przysługuje zgodnie z art. 168 dyrektywy 2006/112/WE prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia wywiezionego towaru?

         (1)  Dz.U L 347, s.1


title: Sprawa C-668/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 26 października 2018 – BP przeciwko UNIPARTS sarl z/s w Nyon

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 26 października 2018 – BP przeciwko UNIPARTS sarl z/s w Nyon
      (Sprawa C-668/18)
      (2019/C 44/17)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BP

         Strona pozwana: UNIPARTS sarl z/s w Nyon

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 zdanie 2 w związku z art. 4 ust. 3 zdanie 3 i art. 2 TUE, art. 267 akapit 3 TFUE oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że do naruszenia zasady nieusuwalności sędziów będącej elementem zasady skutecznej ochrony sądowej oraz zasady państwa prawnego dochodzi w każdym przypadku obniżenia przez ustawodawcę krajowego wieku przejścia w stan spoczynku (wieku emerytalnego) sędziów sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego (na przykład z 70. lat do 65. lat) i zastosowania nowego niższego wieku emerytalnego do sędziów w służbie czynnej, bez pozostawienia decyzji o skorzystaniu z niższego wieku emerytalnego wyłącznie w gestii zainteresowanego sędziego?

                  2)

                  Czy art. 19 ust. 1 zdanie 2 w związku z art. 4 ust. 3 zdanie 3 i art. 2 TUE i art. 267 akapit 3 TFUE oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że naruszona zostaje zasada państwa prawnego oraz standard niezawisłości wymagany dla zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w sprawach unijnych, gdy krajowy ustawodawca z naruszeniem zasady nieusuwalności sędziów obniża zwykły wiek, do którego sędzia sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego może zajmować stanowisko sędziowskie z 70. lat do 65. lat, uzależniając możliwość dalszego zajmowania tego stanowiska od uznaniowej zgody organu władzy wykonawczej?

                  3)

                  Czy art. 2 w związku z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że dyskryminacją ze względu na wiek jest obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku (wieku emerytalnego) sędziów sądu ostatniej instancji Państwa członkowskiego oraz uzależnienie możliwości dalszego zajmowania stanowiska sędziowskiego przez dotychczasowego sędziego tego sądu, który osiągnął nowy niższy wiek przejścia w stan spoczynku, od zgody organu władzy wykonawczej?

                  4)

                  Czy art. 2, art. 9 oraz art. 11 dyrektywy 2000/78/WE w związku z art. 21 oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że w przypadku dyskryminacji ze względu na wiek sędziów sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego, polegającej na obniżeniu wieku przejścia w stan spoczynku (wieku emerytalnego) z dotychczasowych 70. do 65. lat, sąd ten – orzekając w dowolnej sprawie w składzie z udziałem sędziego dotkniętego skutkami takich dyskryminujących przepisów krajowych, który nie wyraził woli skorzystania z nowego wieku emerytalnego – przy rozstrzyganiu kwestii wstępnej dotyczącej składu orzekającego ma obowiązek odmówić zastosowania przepisów krajowych sprzecznych z dyrektywą 2000/78/WE oraz art. 21 KPP i orzekać nadal z udziałem takiego sędziego, gdy jest to jedyny skuteczny sposób zapewnienia efektywnej ochrony sądowej uprawnień sędziego wynikających z prawa unijnego?

         (1)  Dz.U. L 303, s. 16; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 004 P. 79 – 85


title: Sprawa C-684/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 6 listopada 2018 r. – World Comm Trading Gfz SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 6 listopada 2018 r. – World Comm Trading Gfz SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti
      (Sprawa C-684/18)
      (2019/C 44/18)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: World Comm Trading Gfz SRL

         Strona przeciwna: Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Ploiești

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 90 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz zasada neutralności VAT stoją na przeszkodzie przepisom krajowym (lub praktyce administracyjnej opartej na niejasnych przepisach), które odmawiają spółce prawa do odliczenia VAT proporcjonalnie do wartości rabatu zastosowanego do krajowych dostaw towarów na tej podstawie, że faktura podatkowa wystawiona przez dostawcę wewnątrzwspólnotowego (jako przedstawiciela grupy przedsiębiorstw) ujmuje całkowity rabat przyznany zarówno na produkty wewnątrzwspólnotowe, jak i na produkty krajowe dostarczone na podstawie tej samej umowy ramowej, ale ujęte jako nabycia pochodzące z państwa członkowskiego odniesienia (od członka grupy z innym numerem identyfikacyjnym VAT niż numer widniejący na fakturze dotyczącej rabatu)?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy zasada proporcjonalności stoi na przeszkodzie temu, by podmiotowi, któremu przyznano rabat, odmówić prawa do odliczenia podatku VAT proporcjonalnie do wartości rabatu przyznanego zbiorczo przez dostawcę wewnątrzwspólnotowego, w przypadku gdy lokalny dostawca (członek tej samej grupy) zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej i nie może już obniżyć podstawy opodatkowania dostaw poprzez wystawienie faktury z własnym numerem identyfikacyjnym VAT w celu zwrotu różnicy VAT naliczonego w nadmiarze?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-709/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Špecializovaný trestný súd (Słowacja) w dniu 14 listopada 2018 r. – postępowanie karne przeciwko UL i VM

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Špecializovaný trestný súd (Słowacja) w dniu 14 listopada 2018 r. – postępowanie karne przeciwko UL i VM
      (Sprawa C-709/18)
      (2019/C 44/19)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Špecializovaný trestný súd

         Strony w postępowaniu głównym

      UL i VM

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasada domniemania niewinności, przewidziana w art. 3 i 4 w związku z motywem 16 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym, jest zachowana, jeżeli osoba współoskarżona, która we wspólnym postępowaniu na podstawie wniesionego aktu oskarżenia po otwarciu rozprawy zaprzeczy udziałowi w czynie lub czynach wymienionych w akcie oskarżenia oświadczeniem, że jest niewinna, a następnie sąd postanowieniem, które nie zawiera opisu czynu, jego kwalifikacji prawnej czy wniosku z oceny przeprowadzonej przez sąd, przyjmie oświadczenie innego współoskarżonego o tym, że jest winny popełnienia czynu lub któregoś z czynów wymienionych w akcie oskarżenia, czym ten ostatni zrzeka się prawa do przeprowadzenia postępowania dowodowego co do swojej winy, a następnie, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego na rozprawie, sąd rozstrzygnie w przedmiocie wniesionego aktu oskarżenia wspólnym wyrokiem?

                              1.1)

                              Czy postanowieniem o przyjęciu oświadczenia o winie jednego oskarżonego inna osoba oskarżona zaprzeczająca winie zostaje uznana winną, zanim jej wina zostanie wykazana w postępowaniu dowodowym? Czy takie postępowanie sądu jest zgodne z art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w którym ustanowione jest prawo do sprawiedliwego procesu i prawo każdego do tego, aby jego sprawa została rozpatrzona sprawiedliwie przez niezawisły i bezstronny sąd, jest zgodne procedowanie sądu we wspólnym postępowaniu w przedmiocie aktu oskarżenia wniesionego przeciwko więcej niż jednemu oskarżonemu, jeżeli ustawowy sędzia najpierw postanowieniem, które nie zawiera opisu czynu, jego kwalifikacji prawnej czy wniosku z oceny przeprowadzonej przez sąd, przyjmie oświadczenie o winie tych oskarżonych, którzy tym oświadczeniem zrzekli się prawa do przeprowadzenia kontradyktoryjnego postępowania dowodowego w przedmiocie winy, a następnie, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego na rozprawie, ten sam ustawowy sędzia na podstawie wniesionego aktu oskarżenia wyda orzeczenie w sprawie wszystkich oskarżonych?

                              2.1)

                              Czy postanowienie o przyjęciu oświadczenia o winie daje powód do uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziego, który przyjął takie oświadczenie współoskarżonego, a ewentualne wyłączenie tego sędziego z postępowania karnego jest odpowiednim środkiem dla poszanowania zasady domniemania niewinności w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym?

                  3)

                  Czy są zachowane wartości równości i państwa prawa zgodnie z art. 2, zasada równości obywateli przed organem sądowym zgodnie z art. 9 i powszechna zasada Unii gwarantująca prawo każdego do tego, aby jego sprawa została rozpatrzona sprawiedliwie zgodnie z art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej podpisanego w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., w brzmieniu traktatu z Lizbony podpisanego w Lizbonie dnia 13 grudnia 2007 r., w przypadku gdy krajowy organ sądowy, od którego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, rozstrzygnie w sprzeczności z ujednolicającym stanowiskiem, które ten organ sądowy przyjął na podstawie upoważnienia w ustawie krajowej do ujednolicania wykładni ustaw i innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa, gdyż było to potrzebne w interesie usunięcia niejednolitości orzecznictwa i ponieważ jedna izba sądu najwyższego odstąpiła od poglądu prawnego zawartego w orzeczeniu innej izby sądu najwyższego?

         (1)  Dz.U. 2016, L 65, s. 1.


title: Sprawa C-725/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 22 listopada 2018 r. – Anton van Zantbeek VOF / Ministerraad

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 22 listopada 2018 r. – Anton van Zantbeek VOF / Ministerraad
      (Sprawa C-725/18)
      (2019/C 44/20)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Grondwettelijk Hof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Anton van Zantbeek VOF

         Strona przeciwna: Ministerraad

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 36 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu wprowadzającemu podatek od transakcji giełdowych w rozumieniu art. 120 i 126/2 Belgisch Wetboek diverse rechten en taksen (belgijskiego kodeksu różnych opłat i podatków), na skutek którego belgijski zleceniodawca jest zobowiązany do uiszczenia tego podatku w przypadku, gdy zawodowy pośrednik ma swoją siedzibę za granicą?

                  2.

                  Czy art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu wprowadzającemu podatek od transakcji giełdowych w rozumieniu art. 120 i 126/2 Belgisch Wetboek diverse rechten en taksen, na skutek którego belgijski zleceniodawca jest zobowiązany do uiszczenia tego podatku w przypadku, gdy zawodowy pośrednik ma swoją siedzibę za granicą?

                  3.

                  Czy w przypadku, gdyby na podstawie odpowiedzi udzielonej na pierwsze lub drugie pytanie prejudycjalne Grondwettelijk Hof doszedł do wniosku, że zaskarżone przepisy naruszają jedno lub więcej zobowiązań wynikających z wyżej wymienionych postanowień, mógłby on tymczasowo utrzymać w mocy skutki stosowania art. 120 i 126/2 Belgisch Wetboek diverse rechten en taksen w celu uniknięcia niepewności prawa i umożliwienia ustawodawcy doprowadzenia do ich zgodności z tymi zobowiązaniami?


title: Sprawa C-735/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi (Belgia) w dniu 26 listopada 2018 r. – IZ / Ryanair DAC

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi (Belgia) w dniu 26 listopada 2018 r. – IZ / Ryanair DAC
      (Sprawa C-735/18)
      (2019/C 44/21)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Justice de paix du troisième canton de Charleroi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IZ

         Strona pozwana: Ryanair DAC

         Pytania prejudycjalne

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczący wykładni art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) jest sformułowany w następujący sposób:

                  —

                  czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że zdarzenie takie jak to będące przedmiotem obecnego sporu, czyli strajk kontrolerów ruchu lotniczego na terytorium, które statek powietrzny ma przemierzyć od startu z portu lotniczego poza terytorium dotkniętym strajkiem do lądowania w porcie lotniczym znajdującym się poza terytorium dotkniętym strajkiem, należy uznać za zdarzenie, które wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego, a w konsekwencji nie może zostać uznane za „nadzwyczajną okoliczność” zwalniającą przewoźnika lotniczego z obowiązku wypłaty odszkodowania pasażerom w przypadku odwołania lotu obsługiwanego przez rozpatrywany samolot;

                  —

                  jeżeli zdarzenie takie jak to będące przedmiotem obecnego sporu, czyli strajk kontrolerów ruchu lotniczego na terytorium, które statek powietrzny ma przemierzyć od startu z portu lotniczego poza terytorium dotkniętym strajkiem do lądowania w porcie lotniczym znajdującym się poza terytorium dotkniętym strajkiem, należy uznać za „nadzwyczajną okoliczność”, to czy należy z tego wywnioskować, że jest to dla przewoźnika lotniczego „nadzwyczajna okoliczność”, której nie można było uniknąć nawet w przypadku podjęcia wszystkich racjonalnych środków?

                  —

                  czy okoliczność, że strajk został ogłoszony, należy uznać za mającą ten skutek, że zdarzenie takie jak to będące przedmiotem obecnego sporu, czyli strajk kontrolerów ruchu lotniczego na terytorium, które statek powietrzny ma przemierzyć od startu z portu lotniczego poza terytorium dotkniętym strajkiem do lądowania w porcie lotniczym znajdującym się poza terytorium dotkniętym strajkiem, nie jest objęte pojęciem „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91?

                  —

                  czy uwzględniając motyw 15 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, należy uznać, że zdarzenie takie jak to będące przedmiotem obecnego sporu, czyli strajk kontrolerów ruchu lotniczego na terytorium, które statek powietrzny ma przemierzyć od startu z portu lotniczego poza terytorium dotkniętym strajkiem do lądowania w porcie lotniczym znajdującym się poza terytorium dotkniętym strajkiem, stanowiło dla przewoźnika lotniczego nadzwyczajną okoliczność, której nie można było uniknąć i upoważniało go do podjęcia decyzji, w drodze racjonalnego środka pozwalającego na uniknięcie innych odwołań, o odwołaniu rozpatrywanego lotu w celu uniknięcia sytuacji, w której jego załogi nie mogłyby już wykonać innych lotów w dniu strajku, minimalizując w ten sposób na szczeblu ogólnym zakłócenia i niedogodności spowodowane strajkiem dla wszystkich jego pasażerów?

         (1)  Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-742/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 września 2018 r. w sprawie T-627/16 Republika Czeska / Komisja, wniesione w dniu 27 listopada 2018 r. przez Republikę Czeską

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 września 2018 r. w sprawie T-627/16 Republika Czeska / Komisja, wniesione w dniu 27 listopada 2018 r. przez Republikę Czeską
      (Sprawa C-742/18 P)
      (2019/C 44/22)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, O. Serdula, J. Vláčil, J. Pavliš, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Szwecji

         Przedmiot

      Odwołanie wniesione od wyroku Sądu z dnia 13 września 2018 r. w sprawie T-627/16 Republika Czeska/Komisja, w którym Sąd częściowo oddalił skargę Republiki Czeskiej o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1059 (1) z dnia 20 czerwca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2016) 3753], w zakresie w jakim wyłącza ona poniesione przez Republikę Czeską wydatki.

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie pkt 2 sentencji i odpowiadającej mu części wyroku Sądu w sprawie T-627/16;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/1059 w zakresie w jakim wyłącza ona wydatki w kwocie 462 517,83 EUR w związku z systemem jednolitej płatności obszarowej;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/1059 w zakresie w jakim wyłącza ona wydatki w kwocie 636 516,20 EUR w związku z inwestycjami w sektorze winiarskim; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.
      Pierwszy zarzut odwołania oparty jest na naruszeniu art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 (2) w związku z art. 26 i 31 rozporządzenia nr 1122/2009 (3). Sąd naruszył prawo stwierdzając, że kontrole na miejscu za pomocą teledetekcji oraz klasyczne kontrole na miejscu powinny prowadzić do identycznego lub podobnego poziomu nieprawidłowości. Taki wymóg nie wynika z żadnego przepisu prawa Unii ani z charakteru odnośnych metod kontroli. Natomiast metody selekcji prób poddanych kontroli są z właściwych sobie względów tak różne, że wnioski dotyczące ich skuteczności nie mogą być uzależnione od występowania identycznego lub podobnego poziomu nieprawidłowości.
      Drugi zarzut odwołania dotyczy naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 w związku z art. 33 rozporządzenia nr 1122/2009. Sąd naruszył prawo stwierdzając, że w przypadku zawyżonych deklaracji powierzchni nie przekraczających 3 % danej powierzchni, próba poddana kontroli zostaje w każdym razie rozszerzona, aż do czasu gdy już nie zostanie stwierdzone żadne zawyżenie deklaracji powierzchni, także w sytuacji gdy organy krajowe w okolicznościach danego przypadku mogą być pewne, że na innych działkach danego rolnika nie wystąpiły błędy w podanej powierzchni gruntów rolnych.
      Trzeci zarzut odwołania dotyczy naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 w związku z art. 112 rozporządzenia nr 1605/2002 (4) i art. 130 rozporządzenia 966/2012 (5). Sąd rażąco wypaczył przedmiot sporu między Republiką Czeską a Komisją oraz naruszył prawo stwierdzając, że nałożona korekta była wyłącznie związana z retroaktywnym finansowaniem inwestycji zrealizowanych przed wprowadzeniem programu pomocy krajowej. W ramach odnośnego dochodzenia Komisja zakwestionowała przy tym w odniesieniu do Republiki Czeskiej wszelkie retroaktywne finasowanie inwestycji w sektorze wina. Sąd naruszył zatem prawo nie odnosząc się do argumentów Republiki Czeskiej, zgodnie z którymi retroaktywne finansowanie inwestycji realizowanych po zatwierdzeniu programu pomocy krajowej było zgodne z prawem Unii.
      Zarzut czwarty odwołania oparty jest na naruszeniu art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 w związku z art. 19 i 77 rozporządzenia nr 555/2008 (6), art. 27 rozporządzenia nr 1975/2006 (7), oraz art. 25 rozporządzenia nr 65/2011 (8). Sąd naruszył prawo stwierdzając, że w odnośnym okresie należało przeprowadzić kontrolę na miejscu wszystkich inwestycji zrealizowanych w sektorze wina, podczas gdy art. 77 ust. 5 rozporządzenia nr 555/2008 pozwalał w drodze wyraźnego odesłania do art. 27 rozporządzenia nr 1975/2006 na dokonanie kontroli wyłącznie wybranej próby zrealizowanych inwestycji.

         (1)  Dz.U. 2016, L 173, s. 59.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008, (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, (Dz.U. 2009, L 316, s. 65).

         (4)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, (Dz. U. 2002, L 248, s. 1).

         (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz. U. 2012, L 298, s. 1).

         (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 555/2008 z dnia 27 czerwca 2008 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do programów wsparcia, handlu z krajami trzecimi, potencjału produkcyjnego oraz kontroli w sektorze wina (Dz.U.. 2008, L 170, s. 1).

         (7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. 2006, L 368, s. 74).

         (8)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. 2011, L 25, s. 8).


title: Sprawy połączone T-274/16 i T-275/16: Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2018 r. – Saleh Thabet i in. / Rada Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Egipcie – Zamrożenie środków finansowych – Cele – Kryteria umieszczenia w wykazie nazwisk osób, których dotyczą środki ograniczające – Pozostawienie nazwisk skarżących w wykazie osób, których dotyczą środki ograniczające – Podstawa faktyczna – Zarzut niezgodności z prawem – Podstawa prawna – Proporcjonalność – Prawo do rzetelnego procesu sądowego – Domniemanie niewinności – Zasada dobrej administracji – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/19

      Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2018 r. – Saleh Thabet i in. / Rada
      (Sprawy połączone T-274/16 i T-275/16) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Egipcie - Zamrożenie środków finansowych - Cele - Kryteria umieszczenia w wykazie nazwisk osób, których dotyczą środki ograniczające - Pozostawienie nazwisk skarżących w wykazie osób, których dotyczą środki ograniczające - Podstawa faktyczna - Zarzut niezgodności z prawem - Podstawa prawna - Proporcjonalność - Prawo do rzetelnego procesu sądowego - Domniemanie niewinności - Zasada dobrej administracji - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
      (2019/C 44/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-274/16: Suzanne Saleh Thabet (Kair, Egipt) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, G. Martin, M. Rushton oraz C. Enderby Smith, solicitors)

         Strona skarżąca w sprawie T-275/16: Gamal Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (Kair), Alaa Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (Kair), Heidy Mahmoud Magdy Hussein Rasekh (Kair), Khadiga Mahmoud El Gammal (Kair) (przedstawiciele: B. Kennelly, J. Pobjoy, G. Martin, M. Rushton oraz C. Enderby Smith)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Kyriakopoulou oraz M. Veiga, następnie S. Kyriakopoulou oraz J. Kneale, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZIB) 2016/411 z dnia 18 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2016, L 74, s. 40), po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2017/496 z dnia 21 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2017, L 76, s. 22), a po trzecie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/491 z dnia 21 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2017, L 76, s. 10), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-274/16 oraz T-275/16 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Skargi zostają oddalone.

                  3)

                  Suzanne Saleh Thabet, Gamal Mohamed Hosni Elsayed Mubarak, Alaa Mohamed Hosni Elsayed Mubarak, Heidy Mahmoud Magdy Hussein Rasekh i Khadiga Mahmoud El Gammal zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa T-314/16 i T-435/16: Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2018 r. – VG / Komisja Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty i informacje dotyczące decyzji Komisji o zakończeniu „porozumienia o współpracy i członkostwie w Team Europe” – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i ochrony osób fizycznych – Ochrona danych osobowych – Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 – Odmowa przekazania – Artykuły 7, 47 i 48 karty praw podstawowych – Odpowiedzialność pozaumowna

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/20

      Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2018 r. – VG / Komisja
      (Sprawa T-314/16 i T-435/16) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty i informacje dotyczące decyzji Komisji o zakończeniu „porozumienia o współpracy i członkostwie w Team Europe” - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i ochrony osób fizycznych - Ochrona danych osobowych - Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 - Odmowa przekazania - Artykuły 7, 47 i 48 karty praw podstawowych - Odpowiedzialność pozaumowna)
      (2019/C 44/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: VG, jako spadkobierczyni MS powołana do całości spadku (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche, następnie L. Levi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i A. Simon, następnie F. Clotuche-Duvieusart i B. Mongin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

                  —

                  Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 2 lutego 2016 r. i z dnia 19 kwietnia 2016 r. oddalającej wniosek MS o udzielenie dostępu do dotyczących go dokumentów i z dnia 16 czerwca 2016 r. oddalającej jego wniosek o przekazanie mu dotyczących go danych osobowych zawartych w dokumentach, których dotyczył ten wniosek o udzielenie dostępu i, po drugie, przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez MS z powodu tej odmowy udzielenia dostępu do dokumentów i przekazania danych osobowych.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 16 czerwca 2016 r. dotyczącej oddalenia wniosku MS o przekazanie mu niektórych danych osobowych.

                  2)

                  Zasądza się od Komisji na rzecz VG, jako spadkobierczyni MS powołanej do całości spadku, kwotę 5 000 EUR.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  VG i Komisja pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa T-329/16: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2018 r. – Bristol-Myers Squibb Pharma / Komisja i EMA Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Sieroce produkty lecznicze – Decyzja o wycofaniu oznaczenia Elotuzumab jako sierocego produktu leczniczego – Decyzja uznająca, że kryteria oznaczenia przestały być spełniane – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego przez ludzi Empliciti (Elotuzumab) – Artykuł 5 ust. 12 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 – Artykuł 5 ust. 8 rozporządzenia nr 141/2000 – Obowiązek uzasadnienia

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/21

      Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2018 r. – Bristol-Myers Squibb Pharma / Komisja i EMA
      (Sprawa T-329/16) (1)

      (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Sieroce produkty lecznicze - Decyzja o wycofaniu oznaczenia Elotuzumab jako sierocego produktu leczniczego - Decyzja uznająca, że kryteria oznaczenia przestały być spełniane - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego przez ludzi Empliciti (Elotuzumab) - Artykuł 5 ust. 12 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 - Artykuł 5 ust. 8 rozporządzenia nr 141/2000 - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 44/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bristol-Myers Squibb Pharma EEIG (Uxbridge, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci P. Bogaert i B. Van Vooren oraz B. Kelly, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos i K. Petersen, pełnomocnicy) i Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: Rampal Olmedo, M. Tovar Gomis, T. Jabłoński i S. Drosos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności aktu Komisji usuwającego „Elotuzumab” ze wspólnotowego rejestru sierocych produktów leczniczych stosowanych u ludzi lub możliwego aktu Komisji Europejskiej lub Europejskiej Agencji Leków uznającego, że „Elotuzumab” przestał spełniać kryteria oznaczenia jako sierocy produkt leczniczy w momencie wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla Empliciti (Elotuzumab) na podstawie rozporządzenia (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2000, L 18, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona całością kosztami postepowania.

         (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa T-459/16: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Hiszpania / Komisja EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 – Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 – Niedociągnięcia w IACS – Trwałe użytki zielone – Ryzyko dla funduszu – Dokument VI/5330/97 – Artykuł 73a ust. 2a rozporządzenia (WE) nr 796/2004 – Artykuł 81 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 – Artykuł 137 rozporządzenia nr 73/2009 – Korekty ryczałtowe w wysokości 25 % i 10 %

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/21

      Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Hiszpania / Komisja
      (Sprawa T-459/16) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Niedociągnięcia w IACS - Trwałe użytki zielone - Ryzyko dla funduszu - Dokument VI/5330/97 - Artykuł 73a ust. 2a rozporządzenia (WE) nr 796/2004 - Artykuł 81 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 - Artykuł 137 rozporządzenia nr 73/2009 - Korekty ryczałtowe w wysokości 25 % i 10 %)
      (2019/C 44/26)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Triantafyllou, następnie I. Galindo Martín, N. Ruiz García i A. Sauka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1059 z dnia 20 czerwca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 173, s. 59).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1059 z dnia 20 czerwca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w części, w jakiej dotyczy ona korekty finansowej nałożonej na Królestwo Hiszpanii w zakresie, w jakim Komisja zastosowała w tej decyzji

                              —

                              korektę ryczałtową w wysokości 25 % w odniesieniu do zadrzewionych pastwisk dehesa na lata składania wniosków 2010–2013 oraz

                              —

                              korektę ryczałtową w wysokości 10 % w odniesieniu do zakrzewionych pastwisk zgłoszonych przez „hodowców” na lata składania wniosków 2010–2013.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa T-517/16: Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2018 r. – Janoha i in. / Komisja Służba publiczna – Personel kontraktowy – Nowelizacja regulaminu pracowniczego z dnia 1 stycznia 2014 r. – Artykuł 6 załącznika X do regulaminu pracowniczego – Nowe przepisy dotyczące przyznawania urlopu mające zastosowanie do urzędników pełniących służbę w państwie trzecim – Zarzut niezgodności z prawem – Artykuł 10 akapit drugi regulaminu pracowniczego – Artykuły 7 i 33 karty praw podstawowych – Równość traktowania – prawa nabyte – Uzasadnione oczekiwania – Pewność prawa – Nadużycie władzy

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/22

      Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2018 r. – Janoha i in. / Komisja
      (Sprawa T-517/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego z dnia 1 stycznia 2014 r. - Artykuł 6 załącznika X do regulaminu pracowniczego - Nowe przepisy dotyczące przyznawania urlopu mające zastosowanie do urzędników pełniących służbę w państwie trzecim - Zarzut niezgodności z prawem - Artykuł 10 akapit drugi regulaminu pracowniczego - Artykuły 7 i 33 karty praw podstawowych - Równość traktowania - prawa nabyte - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa - Nadużycie władzy)
      (2019/C 44/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Andrea Janoha (Christ Church, Barbados) i pięciu innych skarżących, wymienionych w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokat O. Mader)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i A.C. Simon, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o zmniejszeniu liczby dni corocznego urlopu wypoczynkowego skarżących od 2014 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Andrea Janoha i pozostali członkowie personelu kontraktowego Komisji Europejskiej, wymienieni w załączniku, zostają obciążeni swoimi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-86/14, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-560/16: Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2018 r. – Schneider/EUIPO Służba publiczna – Personel tymczasowy – Wewnętrzna reorganizacja struktury EUIPO – Przeniesienie z urzędu – Podstawa prawna – Artykuł 7 regulaminu pracowniczego – Interes służby – Zasadnicza zmiana obowiązków – Równoważność stanowisk – Ukryta kara – Nadużycie władzy – Prawo do bycia wysłuchanym – Obowiązek uzasadnienia

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/24

      Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2018 r. – Schneider/EUIPO
      (Sprawa T-560/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Wewnętrzna reorganizacja struktury EUIPO - Przeniesienie z urzędu - Podstawa prawna - Artykuł 7 regulaminu pracowniczego - Interes służby - Zasadnicza zmiana obowiązków - Równoważność stanowisk - Ukryta kara - Nadużycie władzy - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 44/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gregor Schneider (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, pełnomocnik, wspierana przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora zarządzającego EUIPO z dnia 2 października 2014 r. w sprawie przeniesienia skarżącego z departamentu współpracy międzynarodowej i spraw prawnych do departamentu operacyjnego EUIPO.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Gregor Schneider zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-116/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-688/16: Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2018 r. – Janssen-Cases / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o naborze – Główny mediator Komisji – Właściwy organ powołujący – Delegowanie kompetencji – Postępowanie – Zasięgnięcie opinii komitetu pracowniczego – Odpowiedzialność

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/24

      Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2018 r. – Janssen-Cases / Komisja
      (Sprawa T-688/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o naborze - Główny mediator Komisji - Właściwy organ powołujący - Delegowanie kompetencji - Postępowanie - Zasięgnięcie opinii komitetu pracowniczego - Odpowiedzialność)
      (2019/C 44/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Mercedes Janssen-Cases (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny, następnie adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Berardis Kayser i G. Berscheid, następnie G. Berscheid i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 15 czerwca 2016 r. w sprawie powołania W jako głównego mediatora Komisji i noty z dnia 16 czerwca 2016 r., za pośrednictwem której Komisja poinformowała skarżącą o wyniku postępowania w sprawie naboru, a po drugie, naprawienia szkody, jaką miała ponieść skarżąca.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 czerwca 2016 r. w sprawie powołania W jako głównego mediatora Komisji i noty z dnia 16 czerwca 2016 r., za pośrednictwem której Komisja poinformowała Mercedes Janssen-Cases o wyniku postępowania w sprawie naboru na to stanowisko.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


title: Sprawa T-811/16: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Di Bernardo/Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie – Konkurs otwarty – Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej – Obowiązek uzasadnienia – Doświadczenie zawodowe – Odpowiedzialność

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/26

      Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Di Bernardo/Komisja
      (Sprawa T-811/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty - Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej - Obowiązek uzasadnienia - Doświadczenie zawodowe - Odpowiedzialność)
      (2019/C 44/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Danilo Di Bernardo (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, w której skarżący domaga się po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AST-SC/03/15 z dnia 10 sierpnia 2016 r. o niewpisaniu go na listę rezerwową w celu zatrudnienia sekretarzy/urzędników niższego szczebla w grupie zaszeregowania SC1 w dziedzinie wsparcia finansowego, a po drugie, naprawienia poniesionej w jego ocenie szkody.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AST-SC/03/15 z dnia 10 sierpnia 2016 r. o niewpisaniu Danila Di Bernarda na listę rezerwową w celu zatrudnienia sekretarzy/urzędników niższego szczebla w grupie zaszeregowania SC1 w dziedzinie wsparcia finansowego.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa T-829/16: Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2018 r. – Mouvement pour une Europe des nations et des libertés / Parlament Prawo instytucjonalne – Parlament Europejski – Decyzja uznająca niektóre wydatki partii politycznej za niekwalifikowalne do celu otrzymania dotacji za rok budżetowy 2015 – Prawo do dobrej administracji – Pewność prawa – Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 – Zakaz pośredniego finansowania krajowej partii politycznej

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/26

      Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2018 r. – Mouvement pour une Europe des nations et des libertés / Parlament
      (Sprawa T-829/16) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Parlament Europejski - Decyzja uznająca niektóre wydatki partii politycznej za niekwalifikowalne do celu otrzymania dotacji za rok budżetowy 2015 - Prawo do dobrej administracji - Pewność prawa - Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 - Zakaz pośredniego finansowania krajowej partii politycznej)
      (2019/C 44/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Mouvement pour une Europe des nations et des libertés (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Varaut)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i S. Alves, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 12 września 2016 r. uznającej niektóre wydatki za niekwalifikowalne do celu otrzymania dotacji za rok budżetowy 2015.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Mouvement pour une Europe des nations et des libertés pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-875/16: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2018 r. – Falcon Technologies International / Komisja Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Sprawozdanie z oceny jednostki notyfikowanej w rozumieniu przepisów dotyczących deklaracji zgodności WE wyrobów medycznych – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych – Obowiązek przeprowadzenia konkretnego i indywidualnego badania – Nadrzędny interes publiczny – Częściowa odmowa dostępu

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/27

      Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2018 r. – Falcon Technologies International / Komisja
      (Sprawa T-875/16) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Sprawozdanie z oceny jednostki notyfikowanej w rozumieniu przepisów dotyczących deklaracji zgodności WE wyrobów medycznych - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Obowiązek przeprowadzenia konkretnego i indywidualnego badania - Nadrzędny interes publiczny - Częściowa odmowa dostępu)
      (2019/C 44/34)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Falcon Technologies International LLC (Ras Al Khaimah, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: R. Sciaudone i G. Arpea, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i D. Nardi, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 6722 final z dnia 14 października 2016 r. odmawiającej przyznania skarżącej dostępu do dokumentu DG (Santé) 2015-7552.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2016) 6722 z dnia 14 października 2016 r. w zakresie, w jakim odmówiono w niej częściowego dostępu do dokumentu DG (Santé) 2015-7552.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Falcon Technologies International LLC.

         (1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


title: Sprawa T-31/17: Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2018 r. – Portugalia / Komisja EFRG – Wydatki wyłączone z finansowania – Szczególne środki na rzecz regionów najbardziej oddalonych – Artykuł 12 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 247/2006 – Pomoc techniczna – Działania kontrolne – Gwarancje proceduralne – Uzasadnione oczekiwania

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/28

      Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2018 r. – Portugalia / Komisja
      (Sprawa T-31/17) (1)

      (EFRG - Wydatki wyłączone z finansowania - Szczególne środki na rzecz regionów najbardziej oddalonych - Artykuł 12 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 247/2006 - Pomoc techniczna - Działania kontrolne - Gwarancje proceduralne - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 44/35)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, J. Saraiva de Almeida i A. Tavares de Almeida, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Rechena i A. Sauka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/2018 z dnia 15 listopada 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 312, s. 26) w zakresie, w jakim wyłącza z tego finansowania w wypadku Republiki Portugalskiej kwoty 460 202,73 EUR i 200 000 EUR (pozycja budżetu 6701)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa T-152/17: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2018 r. – Sumner / Komisja Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące wszczętego przez Komisję postępowania w sprawie uchybienia przez Irlandię jej zobowiązaniom – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony czynności kontroli, dochodzenia i audytu – Ogólne domniemanie – Nadrzędny interes publiczny

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/28

      Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2018 r. – Sumner / Komisja
      (Sprawa T-152/17) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące wszczętego przez Komisję postępowania w sprawie uchybienia przez Irlandię jej zobowiązaniom - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony czynności kontroli, dochodzenia i audytu - Ogólne domniemanie - Nadrzędny interes publiczny)
      (2019/C 44/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Loreto Sumner (Leixlip, Irlandia) (przedstawiciele: J. MacGuill i E. Martin-Vignerte, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Irlandia (przedstawiciele: początkowo A. Joyce i L. Williams, następnie A. Joyce, M. Browne i G. Hodge, pełnomocnicy, wspierani przez A. Carroll, barrister)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji C(2017) 247 final Komisji z dnia 13 stycznia 2017 r odmawiającej dostępu do dokumentów związanych z wytoczonym przeciwko Irlandii postępowaniem w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego 2014/4131 odnoszącym się do stosowania dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Loreto Summer zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Irlandia pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-161/17: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2018 r. – Le Pen / Parlament Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Windykacja nienależnie wypłaconych kwot – Kompetencje sekretarza generalnego – Prawo do obrony – Uzasadnione oczekiwania – Obowiązek uzasadnienia – Równość traktowania – Nadużycie władzy – Błąd dotyczący okoliczności faktycznych – Proporcjonalność

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/29

      Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2018 r. – Le Pen / Parlament
      (Sprawa T-161/17) (1)

      (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Kompetencje sekretarza generalnego - Prawo do obrony - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Nadużycie władzy - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Proporcjonalność)
      (2019/C 44/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Marion Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: początkowo M. Ceccaldi i J.-P. Le Moigne, następnie M. Ceccaldi, wreszcie R. Bosselut, adwokaci)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 6 stycznia 2017 r. w sprawie odzyskania od skarżącej kwoty 41 554 EUR nienależnie wypłaconej z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych oraz związanej z tą decyzją noty obciążeniowej z dnia 11 stycznia 2017 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Marion Le Pen zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-214/17: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Out of the blue / EUIPO – Dubois i MFunds USA (FUNNY BANDS) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy FUNNY BANDS – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/30

      Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Out of the blue / EUIPO – Dubois i MFunds USA (FUNNY BANDS)
      (Sprawa T-214/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy FUNNY BANDS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 44/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Out of the blue KG (Lilienthal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt, V. Töbelmann i A. Zarm)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl, J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Frédéric Dubois (Lasne, Belgia) i MFunds USA LLC (Miami Beach, Floryda, Stany Zjednoczone)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 stycznia 2017 r. (sprawa R 1081/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Out of the blue a Frédérikiem Dubois i MFunds USA.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 stycznia 2017 r. (sprawa R 1081/2016-2) w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień o oddaleniu wniosku o unieważnienie prawa do słownego unijnego znaku towarowego FUNNY BANDS dla „metali szlachetnych i ich stopów oraz wyrobów z metali szlachetnych lub pokrytych nimi, niezawartych w innych klasach; biżuterii; obrączek [wyrobów jubilerskich]; pierścionków [wyrobów jubilerskich]; bransoletek [wyrobów jubilerskich]; naszyjników [wyrobów jubilerskich]; fantazyjnych kółek do kluczy” należących do klasy 14, „kauczuku, gutaperki, gumy oraz artykułów z tych materiałów niezawartych w innych klasach; rur giętkich niemetalowych; pierścieni gumowych; gumy surowej lub półprzetworzonej; lin gumowych” należących do klasy 17 oraz „usług sprzedaży hurtowej i detalicznej metali szlachetnych i ich stopów i wyrobów z tych materiałów lub nimi pokrytych, wyrobów jubilerskich/biżuterii, wyrobów jubilerskich, obrączek [wyrobów jubilerskich], pierścionków [wyrobów jubilerskich], bransoletek [wyrobów jubilerskich], naszyjników [wyrobów jubilerskich], kauczuku, gutaperki, gumy i wyrobów z tych materiałów, rur giętkich niemetalowych” należących do klasy 35.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa T-315/17: Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2018 r. – Hebberecht/ESDZ Służba publiczna – Urzędnicy – ESDZ – Obsadzanie stanowisk – Stanowisko szefa delegatury Unii Europejskiej w Etiopii – Decyzja odmowna w sprawie przedłużenia pełnienia służby na tym stanowisku – Interes służby – Obowiązek uzasadnienia – Równość traktowania

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/31

      Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2018 r. – Hebberecht/ESDZ
      (Sprawa T-315/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - ESDZ - Obsadzanie stanowisk - Stanowisko szefa delegatury Unii Europejskiej w Etiopii - Decyzja odmowna w sprawie przedłużenia pełnienia służby na tym stanowisku - Interes służby - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania)
      (2019/C 44/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Chantal Hebberecht (Fourmies, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Maréchal)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciel: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności przekazanej skarżącej w dniu 3 lutego 2017 r. decyzji ESDZ oddalającej jej zażalenie na decyzję ESDZ o nieprzedłużeniu okresu pełnienia przez nią służby na stanowisku szefa delegatury Unii Europejskiej w Etiopii, a po drugie, do uzyskania zadośćuczynienia za krzywdę, której w swej ocenie skarżąca doznała.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 30 czerwca 2016 r. oddalającej wniosek Chantal Hebberecht o przedłużenie o rok pełnienia przez nią służby w charakterze szefa delegatury Unii Europejskiej w Etiopii.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  ESDZ zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.