title: Sprawa T-311/17: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2017 r. – Stips/Komisja

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/49

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2017 r. – Stips/Komisja
   (Sprawa T-311/17)
   (2017/C 231/63)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Adolf Stips (Besozzo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę z dnia 19 sierpnia 2016 r. w sprawie niezaszeregowania skarżącego do grupy zaszeregowania AD13 w postępowaniu w sprawie zmiany zaszeregowania w 2013 r.;

               —

               tytułem ewentualnym, zasądzenia od Komisji odszkodowania, które w całości naprawiłoby szkodę materialną i niematerialną poniesioną przez skarżącego;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, w zakresie w jakim Komisja naruszyła uzasadnienie wyroku z dnia 19 lipca 2016 r., Stips/Komisja (F-131/15, EU:F:2016:154) i wykonała ten wyrok w złej wierze, naruszając w ten sposób powagę rzeczy osądzonej przez Sąd do spraw Służby Publicznej.


title: Sprawa C-355/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 6 lipca 2011 r. — G. Brouwer przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 6 lipca 2011 r. — G. Brouwer przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie
   (Sprawa C-355/11)
   2011/C 282/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   College van Beroep voor het bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: G. Brouwer

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 91/629/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że wynikające z niej wymogi podstawowe w zakresie zarządzania w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 (2) mają zastosowanie również do cieląt, które są utrzymywane przez właściciela gospodarstwa rolnego w ramach utrzymywania krów mlecznych?

               2)

               Jeżeli na powyższe pytanie zostanie udzielona odpowiedź przecząca, to czy okoliczność, że w jednym z państw członkowskich dokonano transpozycji wskazanej dyrektywy poprzez przepisy, na mocy których uznano jednak, że wspomniane wymogi mają zastosowanie do tego rodzaju cieląt, stanowi podstawę do uznania zasadności zmniejszenia lub wykluczenia płatności zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 1782/2003 w przypadku niedochowania tych wymogów w owym państwie członkowskim?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony cieląt (Dz.U. L 340, s. 28).

      (2)  Rozporządzenie Rady z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  26 stycznia 2006 r.  w sprawie C-533/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Rozporządzenie (WE) nr 1798/2003 — Dyrektywa 2003/93/WE — Wybór podstawy prawnej)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 26 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-533/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 1798/2003 - Dyrektywa 2003/93/WE - Wybór podstawy prawnej)
   (2006/C 86/07)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-533/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 19 grudnia 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: R. Lyal), popierana przez Irlandię (pełnomocnicy: D. O'Hagan, wspierany przez A. Collins, SC), Republikę Portugalską (pełnomocnik: L. Fernandes), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, (pełnomocnik: R. Caudwell, wspierana przez D. Wyatt, QC), przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: A.-M. Colaert i E. Karlsson,), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 26 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami.

               3)

               Irlandia, Republika Portugalska oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 06.03.2004.


title: Sprawa T-356/11: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2011 r. — Restoin przeciwko OHIM (EQUIPMENT)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/52

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2011 r. — Restoin przeciwko OHIM (EQUIPMENT)
   (Sprawa T-356/11)
   2011/C 269/116
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christian Restoin (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Alcaraz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 14 kwietnia 2011 r. w sprawie R 1430/2010-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez Christiana RESTOINA.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „EQUIPMENT” dla towarów i usług z klas 3, 9, 14, 18, 25 i 35 — zgłoszenie nr 8 722 076

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na to, że zgłoszone oznaczenie jest odróżniające w odniesieniu do jego postrzegania przez właściwy krąg odbiorców i w odniesieniu do towarów i usług, dla których wniesiono o rejestrację, oraz art. 75 wspomnianego rozporządzenia ze względu na to, że uzasadnienie Izby Odwoławczej i) nie może mieć charakteru całościowego, gdyż odnośne towary nie są wystarczająco jednorodne, i ii) nie jest spójne.


title: Sprawa C-263/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 czerwca 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska [Odwołanie — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Zmniejszenie pomocy finansowej — Metoda obliczania przez ekstrapolację — Procedura przyjęcia decyzji przez Komisję Europejską — Brak dochowania wyznaczonego terminu — Konsekwencje]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 czerwca 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska
   (Sprawa C-263/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Zmniejszenie pomocy finansowej - Metoda obliczania przez ekstrapolację - Procedura przyjęcia decyzji przez Komisję Europejską - Brak dochowania wyznaczonego terminu - Konsekwencje])
   (2015/C 279/03)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej Hiszpania/Komisja (T-65/10, T-113/10 i T-138/10, EU:T:2013:93) zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2009) 9270 z dnia 30 listopada 2009 r., C(2009) 10678 z dnia 23 grudnia 2009 r. i C(2010) 337 z dnia 28 stycznia 2010 r., zmniejszających wkład Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznany odpowiednio z tytułu programu operacyjnego „Andaluzja” objętego celem nr 1 (1994–1999) na podstawie decyzji Komisji C(94) 3456 z dnia 9 grudnia 1994 r., programu operacyjnego „Kraj Basków” objętego celem nr 2 (1997–1999) na podstawie decyzji Komisji C(1998) 121 z dnia 5 lutego 1998 r. i programu operacyjnego „Wspólnota Walencji” objętego celem nr 1 (1994–1999) na podstawie decyzji Komisji C(1994) 3043/6 z dnia 25 listopada 1994 r.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami Królestwa Hiszpanii i własnymi kosztami, poniesionymi zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-481/2017: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Fundación Tatiana Pérez de Guzmán el Bueno i SFL/JUR

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/19

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Fundación Tatiana Pérez de Guzmán el Bueno i SFL/JUR
   (Sprawa T-481/2017)
   (2017/C 318/25)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fundación Tatiana Pérez de Guzmán el Bueno (Madryt, Hiszpania) i SFL – Stiftung für Forschung und Lehre (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: R. Pelayo Jiménez i A. Muñoz Aranguren, adwokaci)

      Strona pozwana: Junta Única de Resolución

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Junta Única de Resolución z dnia 7 czerwca 2017 r. (SRB/EES/2017/08);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie same, jak podniesione w sprawie T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/JUR.


title: Sprawa T-382/06: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2006 r. — Tomkins przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2006 r. — Tomkins przeciwko Komisji
   (Sprawa T-382/06)
   (2007/C 42/52)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Tomkins plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: T. Soames i S. Jordan, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 20 września 2006 r. (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza — C(2006) 4180 wersja ostateczna) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG w zakresie odnoszącym się do strony skarżącej lub tytułem żądania ewentualnego

               —

               zmiana art. 2 lit. h) spornej decyzji w celu obniżenia grzywny nałożonej na skarżącą i na spółkę Pegler oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. w sprawie COMP/F-1/38.121 — Złącza, w której Komisja uznała skarżącą za solidarnie odpowiedzialną wraz z Pegler Ltd. za naruszenie art. 81 WE w przemyśle złączy miedzianych w okresie od 31 grudnia 1988 r. do 22 marca 2001 r. i obciążyła ją grzywną w wysokości 5,25 mln EUR. Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi o zmianę art. 2 lit. h) spornej decyzji.
   Skarżąca utrzymuje naruszenie przez Komisję art. 230 WE z następujących powodów:
   Po pierwsze, Komisja naruszyła rzekomo zasady regulujące odpowiedzialność spółek dominujących za działania ich spółek zależnych, uznając, że skarżąca ponosi odpowiedzialność solidarną za działania spółki Pegler, będącej uprzednio jedną z jej spółek zależnych. W tym względzie skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła oczywisty błąd co do prawa polegający na niewłaściwym określeniu podstawy prawnej odpowiedzialności spółki dominującej i niewłaściwym zastosowaniu zasad odpowiedzialności udziałowców w okolicznościach faktycznych, w których nie znajdowały one zastosowania. Ponadto skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła błąd, opierając się na rzekomym zakresie działalności handlowej skarżącej w sektorze budowlanym, który miała ona uznać za mający znaczenie w kwestii tego, czy skarżąca była wyłącznie inwestorem finansowym, który przeniósł operacyjną odpowiedzialność na spółkę Pegler na lokalnym szczeblu przedsiębiorstwa. Skarżąca dodaje, że niewywiązanie się przez Komisję z ciążącego na niej obowiązku ustalenia odpowiedzialności udziałowca i przeniesienie tego ciężaru na udziałowca w tym przypadku stanowi naruszenie zasady domniemania niewinności.
   Po drugie skarżąca utrzymuje, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu co do okoliczności faktycznych i nie przedstawiła w sposób wymagany prawem jakichkolwiek dowodów dotyczących decydującego wpływu skarżącej na handlowe zachowanie spółki Pegler. Zgodnie z twierdzeniami skarżącej, okoliczności faktyczne nie wskazują na odpowiedzialność skarżącej ani na podstawie właściwych przepisów, które nie zostały zastosowane przez Komisję, albo zostały przez nią zastosowane w sposób niewłaściwy, ani też na podstawie niewłaściwych przepisów wskazanych przez Komisję.
   Po trzecie skarżąca twierdzi, że Komisja nie wskazała w odpowiedni sposób powodów, z których uznała dowody przedstawione przez skarżącą za niewystarczające dla obalenia domniemania decydującego wpływu.
   Po czwarte skarżąca utrzymuje, że Komisja zastosowała błędne kryterium, stosując podwyżkę grzywny ze względu na skutek odstraszający i nie oceniła w sposób właściwy dowodów stanowiących podstawę dla obliczenia okresu uczestnictwa spółki Pegler w kartelu, co spowodowało bezpodstawne i niewłaściwego określenie czasu trwania naruszenia.


title: Sprawa F-120/07: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2007 r. — Strack przeciwko Komisji

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/50

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2007 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-120/07)
   (2007/C 315/95)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 maja 2005 r. z dnia 25 października 2005 r., z dnia 15 marca 2007 r. i z dnia 20 lipca 2007 r. w zakresie, w jakim ograniczają one do 12 liczbę dni niewykorzystanego urlopu za 2004 r., jaką skarżący mógł przenieść na następny rok i tym samym ograniczają wysokość rekompensaty za niewykorzystany urlop wypłacanej skarżącemu w momencie zakończenia służby;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej rekompensaty za 26,5 dnia niewykorzystanego urlopu, za które żadna rekompensata nie została wypłacona stosownie do art. 4 ust. 2 załącznika V do regulaminu pracowniczego wraz z odsetkami liczonymi od dnia 1 kwietnia 2005 r. w wysokości 2 % ponad stopę ustalaną przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowych dla tego okresu;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 załącznika V do regulaminu pracowniczego oraz Administrative Notice nr 66-2002 pozwanego. Zgodnie z tymi przepisami, uprawniony był on do przeniesienia w całości na 2005 r. części swego urlopu rocznego za 2004 r., której ze względu na wymagania służby nie był w stanie wykorzystać przed końcem roku kalendarzowego 2004, czego zaskarżona decyzja pozwanego mu odmówiła. Nie był w stanie wykorzystać swego urlopu z powodu choroby, którą pozwany w międzyczasie uznał za chorobę zawodową.
   Skarżący twierdzi także, że z akcesoryjnego roszczenia odszkodowawczego wynika, że pozwana bezprawnie odmówiła wypłaty rekompensaty należnej skarżącemu stosownie do art. 4 ust. 2 załącznika do regulaminu pracowniczego, w czasie gdy skarżący zakończył czynną służbę.


title: Sprawa F-40/13: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/60

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-40/13)
   2013/C 207/103
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii stosującej nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 października 2012 r. potwierdzającej zastosowanie parametrów określonych w ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r. w odniesieniu do uprawnień emerytalnych skarżącej.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-415/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n °3 de Barcelona — Hiszpania) — Mohamed Aziz przeciwko Caixa d’Estalvis de Catalunya, Tarragona i Manresa (Catalunyacaixa) (Dyrektywa 93/13/EWG — Umowy konsumenckie — Umowa pożyczki hipotecznej — Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką — Kompetencje sądu krajowego rozpatrującego sprawę co do istoty — Nieuczciwe warunki — Kryteria oceny)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Barcelona — Hiszpania) — Mohamed Aziz przeciwko Caixa d’Estalvis de Catalunya, Tarragona i Manresa (Catalunyacaixa)
   (Sprawa C-415/11) (1)

   (Dyrektywa 93/13/EWG - Umowy konsumenckie - Umowa pożyczki hipotecznej - Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką - Kompetencje sądu krajowego rozpatrującego sprawę co do istoty - Nieuczciwe warunki - Kryteria oceny)
   2013/C 141/07
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Mercantil no 3 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mohamed Aziz

      Strona pozwana: Caixa d’Estalvis de Catalunya, Tarragona i Manresa (Catalunyacaixa)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Mercantil de Barcelona –Wykładnia pkt 1 lit. a) i q) załącznika dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Postanowienia umowne, których celem lub skutkiem jest nałożenie na konsumenta, który nie spełnił swych zobowiązań, obowiązku zapłaty nieproporcjonalnie wysokiego odszkodowania — Umowa pożyczki hipotecznej — Przepisy krajowego prawa procesowego regulującego postępowanie w przedmiocie egzekucji z rzeczy zabezpieczonych hipoteką lub zastawem ograniczające dopuszczalne zarzuty, jakie może podnieść osoba, wobec której prowadzone jest postępowanie egzekucyjne

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w taki sposób, iż sprzeciwia się ona przepisom państwa członkowskiego takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, które, choć nie przewidują w ramach postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką możliwości podniesienia zarzutów opartych na nieuczciwym charakterze stanowiącego podstawę tytułu egzekucyjnego warunku umownego, nie pozwalają również rozpatrującemu sprawę co do istoty sądowi właściwemu do dokonania oceny nieuczciwego charakteru takiego warunku na przyjęcie środków tymczasowych, a zwłaszcza na zawieszenie tego postępowania egzekucyjnego, podczas gdy zarządzenie takich środków jest konieczne do zapewnienia pełnej skuteczności jego ostatecznego rozstrzygnięcia.

               2)

               W świetle powyższego na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w taki sposób, iż:

                           —

                           pojęcie znaczącej nierównowagi na niekorzyść konsumenta należy oceniać, przeprowadzając analizę przepisów krajowych mających zastosowanie w przypadku braku porozumienia stron, aby ocenić, czy i, w odpowiednim przypadku, w jakim zakresie postanowienia umowne stawiają konsumenta w sytuacji gorszej niż ta przewidziana w obowiązujących przepisach krajowych. Podobnie właściwe w tym względzie wydaje się przeprowadzenie analizy sytuacji prawnej konsumenta pod kątem posiadanych przezeń zgodnie z prawem krajowym możliwości doprowadzenia do zaprzestania stosowania nieuczciwych warunków;

                           —

                           aby ustalić, czy ta nierównowaga powstaje „w sprzeczności z wymogami dobrej wiary”, należy sprawdzić, czy przedsiębiorca traktujący konsumenta w sposób sprawiedliwy i słuszny mógłby racjonalnie spodziewać się, iż konsument ten przyjąłby dany warunek w drodze negocjacji indywidualnych.

                     Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 93/13 należy interpretować w taki sposób, że załącznik, do którego odsyła ten przepis, zawiera jedynie przykładowy i niewyczerpujący wykaz warunków umownych, które mogą być uznane za nieuczciwe.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011


title: Sprawa T-290/17: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 r. – Stavytskyi/Rada

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/40

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 r. – Stavytskyi/Rada
   (Sprawa T-290/17)
   (2017/C 231/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Edward Stavytskyi (Belgia) (przedstawiciele: M. J. Grayston, Solicitor, P. Gjørtler, G. Pandey i D. Rovetta, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 58, s. 34), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 58, s. 1), w zakresie, w jakim na mocy tych aktów pozostawiono nazwisko skarżącego w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący podnosi, że prawodawstwo, na mocy którego umieszczono nazwisko skarżącego w wykazie, narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ zezwala na umieszczenie w wykazie na samej tej podstawie, iż przeciwko danej osobie toczy się postępowanie karne, a w konsekwencji twierdzi, że zaskarżone akty zostały wydane na niezgodnej z prawem podstawie.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżący twierdzi, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, ponieważ nie posiadała wystarczająco solidnej podstawy faktycznej w celu umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie z tego powodu, że toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne wszczęte przez organy ukraińskie w związku ze sprzeniewierzeniem państwowych środków finansowych i aktywów.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uzasadnienia, ponieważ w zaskarżonych aktach Rada przedstawiła niewystarczające i stereotypowe uzasadnienie poprzez zwykłe skopiowanie tekstu zawartego w prawodawstwie ustanawiającym wykaz.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nieprawidłowej podstawy prawnej, ponieważ środki podjęte przez Radę nie stanowią w odniesieniu do skarżącego środków polityki zagranicznej, lecz stanowią raczej środki z zakresu współpracy międzynarodowej z zakresu postępowania karnego, które w związku z tym zostały przyjęte w oparciu o nieprawidłową podstawę prawną.


title: Sprawa C-321/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Krefeld (Niemcy) w dniu 4 lipca 2014 r. – Colena AG przeciwko Karnevalservice Bastian GmbH

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/40

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Krefeld (Niemcy) w dniu 4 lipca 2014 r. – Colena AG przeciwko Karnevalservice Bastian GmbH
   (Sprawa C-321/14)
   2014/C 315/64
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Krefeld

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Colena AG

      Strona pozwana: Karnevalservice Bastian GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczące produktów kosmetycznych (1) należy interpretować w ten sposób, że produkt nie objęty owym rozporządzeniem musi spełniać wymogi owego rozporządzenia z tego tylko względu, że na opakowaniu zamieszczona została informacja, wedle której stanowi on „kosmetyczne akcesorium do oczu podlegające unijnej dyrektywie kosmetycznej”?

               2.

               Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczące produktów kosmetycznych należy interpretować w ten sposób, że tak zwane szkła kontaktowe z motywami bez korekcji są objęte zakresem zastosowania rozporządzenia nr 1223/2009?

      (1)  Dz.U. L 342, s. 59.


title: Sprawa T-136/15: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2015 r. – Evropaïki Dynamiki/Parlament

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/17

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2015 r. – Evropaïki Dynamiki/Parlament
   (Sprawa T-136/15)
   (2015/C 228/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci I. Ampazis i M. Sfyri)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2015 r. (302534) oddalającej ponowny wniosek skarżącej o udostępnienie dokumentów Parlamentu Europejskiego dotyczących wszystkich zapytań o cenę w odniesieniu do wszystkich części ogłoszenia o zamówieniu nr ITS08 – External service provision for IT services 2008S/149-199622 [na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji] i utrzymującej w mocy decyzję Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2014 r.; oraz

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania związanymi z niniejszą skargą, nawet w wypadku jej oddalenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca utrzymuje, że Parlament nie dokonał osobnej oceny dokumentów objętych wnioskiem i odmówił nawet częściowego udostępnienia tych dokumentów, naruszając w ten sposób art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 (1).

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżąca twierdzi, że podane przez Parlament uzasadnienie dotyczące ochrony bezpieczeństwa publicznego, prywatności, interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej oraz szybkości procesu decyzyjnego należy oddalić jako całkowicie bezzasadne.

      (1)  Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-435/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden-Niderlandy) — Investrand BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 17 ust. 2 — Prawo do odliczenia — Koszty związane z usługami doradczymi, z których skorzystano w ramach postępowania arbitrażowego dotyczącego ustalenia kwoty wierzytelności stanowiącej część majątku przedsiębiorstwa, jednakże powstałej w okresie, w którym wierzyciel nie był jeszcze podatnikiem podatku VAT)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden-Niderlandy) — Investrand BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-435/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 17 ust. 2 - Prawo do odliczenia - Koszty związane z usługami doradczymi, z których skorzystano w ramach postępowania arbitrażowego dotyczącego ustalenia kwoty wierzytelności stanowiącej część majątku przedsiębiorstwa, jednakże powstałej w okresie, w którym wierzyciel nie był jeszcze podatnikiem podatku VAT)
   (2007/C 82/10)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden, Niderlandy
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Investrand BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Koszt usług poniesionych przez podatnika w celu ustalenia kwoty wierzytelności stanowiącej część majątku jej przedsiębiorstwa, jednakże powstałej w okresie, w którym nie była jeszcze podatnikiem — Odliczenie podatku — Konieczność istnienia bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy usługami a działalnością wykonywaną w charakterze podatnika
   Sentencja
   Czynność zwolniona z podatku od wartości dodanej na terytorium danego państwa członkowskiego na podstawie art. 13 część A ust. 1 lit. e) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu wynikającym z dyrektywy Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. uzupełniającej wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG w celu zniesienia granic fiskalnych, i dyrektywy Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. wprowadzającej środki upraszczające w odniesieniu do podatku od wartości dodanej, nie uprawnia do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 17 ust. 3 lit. b) tej dyrektywy, także wówczas, gdy stanowi ona czynność wewnątrzwspólnotową i niezależnie od systemu podatku od wartości dodanej stosowanego w państwie członkowskim przeznaczenia.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006 r.


title: Sprawa C-369/06: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/15

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-369/06)
   (2006/C 261/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Scharf i K. Gross, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż Republika Austrii nie dokonała transpozycji dyrektywy Komisji 2000/52/WE z dnia 26 lipca 2000 r. zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi i przedsiębiorstwami publicznymi (1) uchybiając tym samym zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 dyrektywy i art. 249 akapit trzeci WE;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął 31 lipca 2001 r.

      (1)  Dz.U. L 193, str. 75.


title: Sprawa T-282/07: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2007 r. — Tailor przeciwko OHIM (Gesäßtasche links)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/15

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2007 r. — Tailor przeciwko OHIM (Gesäßtasche links)
   (Sprawa T-282/07)
   (2007/C 235/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Tom Tailor GmbH (Hamburg, Niemcy) (Przedstawiciele: adwokaci S.O. Gillert, K. Vanden Bossche i F.Schiwek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 maja 2007 r. w sprawie R 669/2006-1,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Gesäßtasche links” dla towarów z klasy 25 (zgłoszenie nr 4 287 751)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony słowny znak towarowy wykazuje wymagane minimum charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-503/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Odstępstwa od systemu ochrony dzikiego ptactwa — Region Liguria)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-503/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Odstępstwa od systemu ochrony dzikiego ptactwa - Region Liguria)
   (2008/C 171/13)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: D. Recchia, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik i G. Fiengo, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Przyjęcie i stosowanie przez region Liguria ustawodawstwa dotyczącego zatwierdzenia odstępstw od systemu ochrony dzikiego ptactwa, niezgodnego z warunkami ustanowionymi w art. 9 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Poprzez przyjęcie i stosowanie przez region Liguria ustawodawstwa dotyczącego zatwierdzenia odstępstw od systemu ochrony dzikiego ptactwa, niezgodnego z warunkami ustanowionymi w art. 9 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym także kosztami postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 82 z dnia 14.4.2007.


title: Sprawa T-335/11: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2011 r. — Bułgaria przeciwko Komisji

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/22

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2011 r. — Bułgaria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-335/11)
   2011/C 331/45
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Bułgarii (przedstawiciele: Tsvetko Ivanov i Elina Petranova)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 15 kwietnia 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), notyfikowanej jako dokument nr C(2011) 2517

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 15 kwietnia 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), notyfikowanej jako dokument nr C(2011) 2517 (1), w zakresie w jakim dotyczy ona Republiki Bułgarii, lub posiłkowo,

               —

               obniżenie korekty wynoszącej 10 % zastosowanej do wydatków z tytułu jednolitej płatności powierzchniowej w ramach EFRG do wysokości 5 % oraz obniżenie korekty wynoszącej 10 % w ramach EFRROW, priorytet 2 („poprawa środowiska i obszarów wiejskich”) bułgarskiego programu rozwoju obszarów wiejskich do wysokości 5 % i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 4 zarzuty.
   1)   Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005
       (2)

   Po pierwsze, Republika Bułgarii twierdzi, że Komisja nie wykazała naruszenia przez nią przepisów unijnych. W zaskarżonej decyzji Komisja zaproponowała korekty wynoszące 10 % w odniesieniu do wydatków z tytułu jednolitej płatności obszarowej i priorytetu 2 („poprawa środowiska i obszarów wiejskich”) bułgarskiego programu rozwoju obszarów wiejskich z powodu niedociągnięć w funkcjonowaniu LPIS-GIS, skutkujących niemożnością przeprowadzenia kluczowych kontroli, co wskazuje na poważne braki w systemie kontroli, które z kolei pociągnęły za sobą ryzyko poważnych strat dla funduszu. Zaproponowana została poza tym korekta wynosząca 5 % w odniesieniu do uzupełnienia płatności bezpośrednich z powodu wspomnianych niedociągnięć w funkcjonowaniu systemu LPIS-GIS. Skarżąca przedstawia szereg faktów i danych co do przeprowadzonych urzędowych kontroli krzyżowych i kontroli na miejscu, które jej zdaniem podważają twierdzenia Komisji.
   Po drugie, skarżąca utrzymuje, że Komisja nie dokonała prawidłowej oceny charakteru i wagi naruszenia, ustalając kwoty wyłączone z finansowania. Podnosi ona w tym względzie, że kontrole kluczowe zostały przeprowadzone w sposób jeszcze bardziej szczegółowy niż wymagają tego właściwe przepisy i że wniosek Komisji co do braku takich kontroli nie odzwierciedla rzeczywistego stanu systemów kontroli w Republice Bułgarii.
   Po trzecie, skarżąca podnosi, że ryzyko szkody dla budżetu Unii nie zostało ocenione prawidłowo. Uważa ona, że Komisja dopuściła się błędu co do finansowych skutków naruszenia przepisów unijnych, i powołuje się przy tym na sprawozdanie końcowe organu arbitrażowego w sprawie 10/BG/442, gdzie wyraźnie wskazano, że władze bułgarskie skontrolowały na miejscu trwałe użytki zielone w 100 %.
   2)   Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności

   Zdaniem skarżącej zgodnie z art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005 oraz ustanowionym przez Trybunał wymogiem, że wysokość korekty powinna być związana jednoznacznie z prawdopodobną stratą Unii, korekta finansowa powinna być proporcjonalna do stwierdzonych nieprawidłowości i ryzyka dla budżetu Unii. Korekty nałożone w niniejszym przypadku wykraczają ponad to, co jest odpowiednie i konieczne do osiągnięcia celu procedury rozliczenia rachunków, wobec czego powinny zostać obniżone.
   3)   Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności prawa

   Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę pewności prawa, ponieważ nie przestrzegała wytycznych wydanych przez nią samą w dokumencie VI/5530/97 (3). Ponieważ władze bułgarskie przeprowadziły kontrole kluczowe, Komisja powinna była na podstawie tego dokumentu przyjąć korekty wydatków zgodnie z uregulowaniem jednolitej płatności obszarowej i wydatków na priorytet 2 („poprawa środowiska i obszarów wiejskich”) bułgarskiego programu rozwoju obszarów wiejskich w wysokości 5 %, a nie 10 %.
   Poza tym skarżąca uważa, że przepisy przywołane przez Komisję w celu ustanowienia trzech reguł, co do których twierdzi ona, że nie były przestrzegane przez Republikę Bułgarii, przewidują określone obowiązki państw członkowskich, które różnią się jednak od reguł przytoczonych w oficjalnym komunikacie. Dwie z trzech wymienionych reguł zdaniem skarżącej nie tylko nie są w odnośnych rozporządzeniach wyraźnie przewidziane, ale też brak jest jasnych kryteriów oceny dla ich zastosowania. W przypadku trzeciego kryterium brak jest jasnych kryteriów oceny dla jego zastosowania. Republika Bułgarii utrzymuje, że spełniła wymogi art. 26 rozporządzenia nr 796/2004 (4).
   4)   Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 296 ust. 2 TFUE

   Zaskarżona decyzja powoduje wyłączenie z finansowania przez Unię Europejską wydatków Republiki Bułgarii w wysokości 24 543 106,87 EUR. W obliczu negatywnych skutków wydanej decyzji dla kraju Republika Bułgarii ma istotny interes w tym, aby uzyskać od Komisji należycie uzasadnione wyjaśnienia powodów nałożenia korekt finansowych. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie przedstawiła wystarczająco jasno i jednoznacznie powodów nałożenia korekt i tym samym nie wypełniła swojego obowiązku uzasadnienia zaskarżonej decyzji względem Republiki Bułgarii.

      (1)  Dz.U. L 102, s. 33.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).

      (3)  Wytyczne dotyczące obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR.

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18).


title: Sprawa C-322/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2007 r. w sprawach połączonych T-109/02 Bolloré przeciwko Komisji, T-118/02 Arjo Wiggins Appleton przeciwko Komisji, T-122/02 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko Komisji, T-125/02 Papierfabrik August Koehler przeciwko Komisji, T-126/02 M-real Zanders przeciwko Komisji, T-128/02 Papeteries Mougeot przeciwko Komisji, T-129/02 Torraspapel przeciwko Komisji, T-132/02 Distribuidora Vizcaína de Papeles przeciwko Komisji oraz T-136/02 Papelera Guipuzcoana de Zicuñaga przeciwko Komisji, wniesione w dniu  12 lipca 2007 r. przez Papierfabrik August Koehler AG

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/5

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2007 r. w sprawach połączonych T-109/02 Bolloré przeciwko Komisji, T-118/02 Arjo Wiggins Appleton przeciwko Komisji, T-122/02 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko Komisji, T-125/02 Papierfabrik August Koehler przeciwko Komisji, T-126/02 M-real Zanders przeciwko Komisji, T-128/02 Papeteries Mougeot przeciwko Komisji, T-129/02 Torraspapel przeciwko Komisji, T-132/02 Distribuidora Vizcaína de Papeles przeciwko Komisji oraz T-136/02 Papelera Guipuzcoana de Zicuñaga przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 lipca 2007 r. przez Papierfabrik August Koehler AG
   (Sprawa C-322/07 P)
   (2007/C 223/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Papierfabrik August Koehler AG (przedstawiciele: I. Brinker i S. Hirsbrunner, Rechtsanwälte oraz wykładowca akademicki J. Schwarze)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie T-125/02 w zakresie dotyczącym wnoszącej odwołanie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/337/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia o EOG (Sprawa COMP/E-1/36.212 — Papier samokopiujący) (1) w zakresie dotyczącym skarżącej;
               tytułem żądania ewentualnego: obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 3 tej decyzji;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania do Sądu Pierwszej Instancji w celu wydania orzeczenia zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji oraz przed Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zarzutach wnosząca odwołanie podnosi po pierwsze, że rozumowanie Sądu w odniesieniu do ustalenia wysokości grzywny narusza zarówno zasadę równego traktowania, jak i zasadę proporcjonalności. Wnosząca odwołanie jest zdania, że zostało naruszone materialne prawo wspólnotowe. Dodaje ona, że Sąd błędnie uznała za niemający znaczenia fakt, że wnosząca odwołanie to przedsiębiorstwo rodzinne, która w odróżnieniu od innych przedsiębiorstw nie ma bezpośredniego dostępu do rynków kapitałowych. Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie ustalił, że przedsiębiorstwo nie może dla własnej obrony powoływać się na naruszenie popełnione na korzyść innych przedsiębiorstw. Wnosząca odwołanie podkreśla, że w żaden sposób nie podniosła takiego argumentu. Stwierdza ona ponadto, że Sąd niewłaściwie ocenił różnice strukturalne istniejące między wnoszącą odwołanie i innymi przedsiębiorstwami, którym zarzucono popełnienie naruszenia. W ten sposób Sąd miał naruszyć zasady równego traktowania i proporcjonalności.
   Wnosząca odwołanie stwierdza ponadto, że Sąd błędnie przyjął, że brała ona udział w naruszeniu w okresie przed październikiem 1993 r. W tym względzie Sąd wskazał niewystarczający dowód, ocenił go w sposób wewnętrznie sprzeczny oraz go wypaczył. Sąd miał również naruszyć zasadę domniemania niewinności oraz prawo do obrony wnoszącej odwołanie. Wnosząca odwołanie wskazuje następnie na nieprawidłowości proceduralne. Sąd przedstawił niewystarczające i sprzeczne uzasadnienie swojego twierdzenia, że oficjalne spotkania stowarzyszenia AEMCP między styczniem 1992 r. i wrześniem 1993 r. miały na celu ustalanie cen na rynku europejskim. Ponadto, wnosząca odwołanie stwierdza, że Sąd popełnił błędy co do prawa, uznając, że wnosząca odwołanie uczestniczyła w nieoficjalnych spotkaniach, w trakcie których dyskutowano kwestię cen na rynkach krajowych.

      (1)  Dz.U. 2004, L 115, str. 1.


title: Sprawa C-341/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 maja 2012 r. w sprawie T-101/11 Mizuno KK przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 17 lipca 2012 r. przez Mizuno KK

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 maja 2012 r. w sprawie T-101/11 Mizuno KK przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 17 lipca 2012 r. przez Mizuno KK
   (Sprawa C-341/12 P)
   2012/C 287/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mizuno KK (przedstawiciele: adwokaci T. Wessing, T. Raab i H. Lauf)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie T-101/11 oraz stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie R 0821/2010-1;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie T-101/11, na mocy którego oddalona została skarga wnoszącej odwołanie na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 20 grudnia 2010 r. (sprawa R 0821/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Golfino AG a Mizuno KK.
   Wnosząca odwołanie uzasadnia je w sposób następujący:

               Ustalenia Sądu dotyczące zakresu ochrony oraz charakteru odróżniającego istniejącego już graficznego znaku towarowego przedstawiającego literę „G” i symbol „+” są błędne pod względem prawnym. Sąd nieprawidłowo wyszedł z założenia, że połączenie tych dwóch elementów nie ma żadnego znaczenia.

               Przyjmując takie założenie Sąd błędnie stwierdził istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku istniejącego już znaku i zgłoszonego przez wnoszącą odwołanie graficznego znaku towarowego, składającego się z litery „G”, symbolu „+” oraz z symbolu strzałki, ponieważ przy ocenie podobieństwa skupił się nie na całościowym wrażeniu wywieranym przez te dwa znaki, tylko na ich poszczególnych elementach.

               Ponadto Sąd nieprawidłowo przyjął, że podobieństwo obu litery „G” występującej w obu graficznych znakach towarowych jest bardziej istotne niż ich inne i odmienne części składowe. Gdyby Sąd dokonał właściwej oceny, to nie skupiłby się na oderwanej literze „G”, tylko na ogólnej symbolice.

               Chociaż prawdą jest, że kolidujące ze sobą znaki towarowe składają się z fonemu/g/, to szczególny charakter tych znaków wynika jednoznacznie z ich graficznej, a nie fonetycznej postaci. Dlatego też w ich przypadku nie można stwierdzić prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-226/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy)) — Flughafen Köln/Bonn GmbH przeciwko Hauptzollamt Köln (Dyrektywa 2003/96/WE — Wspólnotowe przepisy ramowe dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 14 ust. 1 lit. a) — Zwolnienie produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej — Możliwość opodatkowania ze względów polityki ochrony środowiska — Bezpośrednia skuteczność zwolnienia)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy)) — Flughafen Köln/Bonn GmbH przeciwko Hauptzollamt Köln
   (Sprawa C-226/07) (1)

   (Dyrektywa 2003/96/WE - Wspólnotowe przepisy ramowe dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuł 14 ust. 1 lit. a) - Zwolnienie produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej - Możliwość opodatkowania ze względów polityki ochrony środowiska - Bezpośrednia skuteczność zwolnienia)
   (2008/C 223/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Flughafen Köln/Bonn GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Köln
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51) — Bezpośrednia skuteczność — Uregulowanie krajowe nie zwalniające od podatku od olejów mineralnych oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji energii elektrycznej
   Sentencja
   Artykuł 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej w zakresie, w jakim przewiduje on zwolnienie produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej od opodatkowania określonego przez tę dyrektywę, ma bezpośrednią skuteczność w tym rozumieniu, że może on zostać powołany przez jednostkę przed sądami krajowymi — w odniesieniu do okresu w którym dane państwo członkowskie naruszyło obowiązek dokonania transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego w wyznaczonym terminie — w ramach sporu, takiego jak ten w postępowaniu przed sądem krajowym, prowadzonego z organami celnymi tego państwa, w celu wyłączenia stosowania uregulowania krajowego, które jest niezgodne z tym przepisem, a zatem w celu uzyskania zwrotu podatku pobranego z naruszeniem tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-506/04: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2004 r. przez SUCCESS-MARKETING Unternehmensberatungsgesellschaft m.b.H. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/28

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2004 r. przez SUCCESS-MARKETING Unternehmensberatungsgesellschaft m.b.H. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-506/04)
   (2005/C 193/47)
   Język, w którym została sporządzona skarga: niemiecki
   W dniu 31 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga SUCCESS-MARKETING Unternehmensberatungsgesellschaft m.b.H. z siedzibą w Linz (Austria), reprezentowanej przez G. Secklehnera i C. Ofnera, Rechtsanwälte, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed drugą Izbą Odwoławczą była również CHIPITA INTERNATIONAL S.A. INTERNATIONAL DIVISION z siedzibą w Atenach.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 października 2004 r. (sprawa R 39/2004-2);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Wpisany do rejestru wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie:

               Graficzny znak towarowy PAN SPEZIALITÄTEN dla towarów z klasy 30 (gotowe ciasto w proszku dla pieczywa, ciast, pizzy itp.) — wspólnotowy znak towarowy nr 382 374

               Właściciel wspólnotowego znaku towarowego:

               CHIPITA INTERNATIONAL S.A. INTERNATIONAL DIVISION

               Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego:

               Skarżąca

               Decyzja Wydziału Unieważnień:

               Odrzucenie wniosku o unieważnienie

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Zarzuty:

                           —

                            — Zarejestrowany znak towarowy nie posiada charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94

                           —

                           Zarejestrowany znak towarowy ma charakter opisowy i tym samym nie podlega ochronie na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) wspomnianego rozporządzenia w odniesieniu do tych towarów, które zawierają zboże lub zostały wytworzone z produktów zbożowych. W stosunku do towarów, które nie zawierają zboża lub nie zostały wytworzone z produktów zbożowych znak ten wprowadza w błąd w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia.


title: Sprawa T-231/14 P: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2015 r. – EMA/Drakeford (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa o pracę na czas określony — Decyzja o nieprzedłużeniu — Artykuł 8 akapit pierwszy WZIP — Przekształcenie umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/37

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2015 r. – EMA/Drakeford
   (Sprawa T-231/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa o pracę na czas określony - Decyzja o nieprzedłużeniu - Artykuł 8 akapit pierwszy WZIP - Przekształcenie umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2015/C 363/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Druga strona postępowania: David Drakeford (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Interwenienci popierający żądania wnoszącego odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy); Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä i E. Maurage, pełnomocnicy); Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) (przedstawiciele: H. Caniard i V. Peres de Almeida, pełnomocnicy); Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciele: D. Detken, S. Gabbi i C. Pintado, pełnomocnicy); Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (przedstawiciele: J. Mannheim i A. Daume, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 5 lutego 2014 r. Drakeford/EMA (F-29/13, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:10).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 5 lutego 2014 r. Drakeford/EMA (F-29/13, EU:F:2014:10) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej skorzystał w nim z nieograniczonego prawa orzekania w kwestiach majątkowych w odniesieniu do okresu następującego po ogłoszeniu wyroku.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpoznania.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach, które ma pokryć David Drakeford i Europejska Agencja Leków (EMA), nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

               5)

               Komisja Europejska, Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex), Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) i Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) pokrywają każdy własne koszty związane z postępowaniem w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 202 z 30.6.2014.


title: Sprawa T-450/15: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2016 r. – Satkirit Holdings/EUIPO – Advanced Mailing Solutions (luvoworld) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego luvoworld — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy luvo — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/17

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2016 r. – Satkirit Holdings/EUIPO – Advanced Mailing Solutions (luvoworld)
   (Sprawa T-450/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego luvoworld - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy luvo - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 410/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Satkirit Holdings Ltd (Douglas, wyspa Man) (przedstawiciele: M. Vanhegan, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Śliwińska i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Advanced Mailing Solutions Ltd (East Kilbride, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 maja 2015 r. (sprawa R 1480/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Advanced Mailing Solutions a Satkirit Holdings.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Satkirit Holdings Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa C-506/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (siódma izba) wydanego w dniu 23 września 2009 r. w sprawie T-385/05, Transnáutica — Transportes e Navegação SA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 7 grudnia 2009 r. przez Republikę Portugalską

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/24

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (siódma izba) wydanego w dniu 23 września 2009 r. w sprawie T-385/05, Transnáutica — Transportes e Navegação SA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 7 grudnia 2009 r. przez Republikę Portugalską
   (Sprawa C-506/09 P)
   2010/C 63/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes, C. Guerra Santos, J. Gomes, P. Rocha, pełnomocnicy)

      Pozostałe strony postępowania: Transnáutica — Transportes e Navegação S.A. oraz Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności odwołania wniesionego przez władze portugalskie poprzez zawieszenie niniejszego postępowania do czasu wydania wyroku przez Sąd albowiem w wypadku powództwa osoby trzeciej przeciwko prawomocnemu orzeczeniu konieczna jest nie tylko analiza aspektów prawnych, ale także zbadanie stanu faktycznego sprawy;

               —

               uchylenie orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 23 września 2009 r. w sprawie T-385/05 Transnáutica — Transportes e Navegação SA przeciwko Komisji, na mocy którego stwierdzono nieważność decyzji Komisji z dnia 6 lipca 2005 r. o sygn. REM 05/2004 oddalającej wniesiony przez spółkę Transnáutica wniosek o zwrot i umorzenie określonych należności celnych;

               —

               obciążenie spółki Transnáutica — Transportes e Navegação SA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie jest zdania, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie przyjął, iż portugalskie organy celne działały nieprawidłowo w zakresie ustanowienia i monitorowania gwarancji generalnej wykorzystanej w odniesieniu do przedmiotowych operacji tranzytowych.
   Wnosząca odwołanie jest ponadto zdania, iż nie można wykazać istnienia związku przyczynowego pomiędzy rzekomymi błędami popełnionymi przez władze portugalskie a późniejszym usunięciem towarów spod dozoru celnego; zdaniem wnoszącej odwołanie odmiennej treści orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji zapadło z naruszeniem prawa Unii Europejskiej.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-6/03 Deponiezweckverband Eiterköpfe przeciwko Land Rheinland-Pfalz (wniosek Verwaltungsgericht Koblenz o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Środowisko naturalne — Składowanie odpadów — Dyrektywa 1999/31 — Krajowy akt prawny przewidujący bardziej restrykcyjne normy — Zgodność)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-6/03 Deponiezweckverband Eiterköpfe przeciwko Land Rheinland-Pfalz (1) (wniosek Verwaltungsgericht Koblenz o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Środowisko naturalne - Składowanie odpadów - Dyrektywa 1999/31 - Krajowy akt prawny przewidujący bardziej restrykcyjne normy - Zgodność)
   (2005/C 132/05)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-6/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Koblenz (Niemcy), postanowieniem z dnia 4 grudnia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 stycznia 2003 r., w postępowaniu: Deponiezweckverband Eiterköpfe przeciwko Land Rheinland-Pfalz, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), M. Ilešič i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuł 5 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów nie sprzeciwia się środkowi prawa krajowego, który:

                           —

                           ustanawia bardziej rygorystyczne limity dla przyjęcia na składowiska odpadów ulegających biodegradacji niż te przewidziane w dyrektywie, nawet jeśli limity te zostaną tak zaostrzone, że zobowiązują do dokonania obróbki mechaniczno-biologicznej lub spalenia takich odpadów przed ich składowaniem,

                           —

                           ustanawia krótsze niż dyrektywa terminy dla zmniejszenia ilości składowanych odpadów,

                           —

                           podlega stosowaniu nie tylko do odpadów ulegających biodegradacji, ale również do substancji organicznych nieulegających biodegradacji oraz

                           —

                           podlega stosowaniu nie tylko do odpadów komunalnych, ale również do odpadów, które mogą być usuwane jako odpady komunalne.

               2)

               O ile inne postanowienia Traktatu nie znajdują zastosowania, wspólnotowa zasada proporcjonalności nie stosuje się w odniesieniu do bardziej rygorystycznych krajowych środków ochronnych przyjętych na podstawie art. 176 WE i wykraczających poza wymogi minimalne przewidziane w dyrektywie wspólnotowej w dziedzinie środowiska naturalnego.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa C-322/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld (Niemcy) w dniu 4 lipca 2014 r. – Jaouad El Majdoub przeciwko CarsOnTheWeb.Deutschland GmbH

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/40

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld (Niemcy) w dniu 4 lipca 2014 r. – Jaouad El Majdoub przeciwko CarsOnTheWeb.Deutschland GmbH
   (Sprawa C-322/14)
   2014/C 315/65
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Krefeld

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jaouad El Majdoub

      Strona pozwana: CarsOnTheWeb.Deutschland GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy tzw. „click wrapping” spełnia wymogi elektronicznego przekazu w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2001, L 12, s. 1 .


title: Sprawa T-667/14: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2014 r. – Słowenia przeciwko Komisji

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/58

      Skarga wniesiona w dniu 12 września 2014 r. – Słowenia przeciwko Komisji
      (Sprawa T-667/14)
      (2014/C 395/71)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciel: L. Bembič, državni pravobranilec)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej 2014/458/UE z dnia 9 lipca 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2014) 4479] (Dz.U. L 205 z 12.7.2014, s. 62), w części odnoszącej się do Republiki Słowenii, zwłaszcza jeśli chodzi o:

                              —

                              niedociągnięcia w zakresie weryfikacji niewielkich działek pod kątem zgodności z definicją działek rolnych, wskutek czego zastosowano korektę ryczałtową w wysokości 5 % płatności bezpośrednich, to jest w wysokości 85 780,08 EUR za rok budżetowy 2010, w wysokości 115 956,46 EUR za rok budżetowy 2011 i w wysokości 131 269,23 EUR za rok budżetowy 2012;

                              —

                              brak ekstrapolacji wyników kontroli w przypadku różnicy poniżej 3 %, wskutek czego zastosowano jednorazową korektę płatności bezpośrednich w wysokości 1 771,90 EUR za rok budżetowy 2010, w wysokości 6 376,67 EUR za rok budżetowy 2011 i w wysokości 6 506,76 EUR za rok budżetowy 2012;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, braku uzasadnienia decyzji i naruszenia zasady legalności w odniesieniu do stwierdzeń Komisji dotyczących niedociągnięć w zakresie weryfikacji niewielkich działek i w zakresie definicji działek rolnych.
                  Skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie stwierdziła, iż system słoweński zezwala rolnikom na ujmowanie w deklaracji działek długich i wąskich pasów łąk, które otaczają w szczególności tereny uprawne, tak że powierzchnie graficznych działek gospodarstw rolnych (grafične enote rabe zemljišča kmetijskega gospodarstva, zwanych dalej „GERK”) kwalifikują się do objęcia pomocą, co może prowadzić do niedokładności w pomiarach i tym samym do zatwierdzenia działek, które nie osiągają minimalnych rozmiarów działek rolnych w rozumieniu art. 14 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004 (1) lub art. 13 ust. 9 rozporządzenia nr 1122/2009 (2).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia decyzji i naruszenia zasady legalności w odniesieniu do stwierdzeń Komisji dotyczących naruszenia obowiązku ekstrapolacji.
                  Zdaniem skarżącej Komisja błędnie stwierdziła, że w Republice Słowenii działki rolne, które zostały wybrane w trakcie kontroli, zostały wybrane wyłącznie w sposób przypadkowy i tylko w zakresie wynoszącym co najmniej 50 %, że metoda selekcji GERK nie jest wystarczająco reprezentatywna i wiarygodna, jak wymaga tego rozporządzenie nr 1122/2009, oraz że naruszony został obowiązek ekstrapolacji w rozumieniu motywu 44 wspomnianego rozporządzenia.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009, jak również zasady wzajemnej zgodności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U. L 141, s. 18).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316, s. 65).


title: Sprawa C-11/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Bayer CropScience AG przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt (Odesłanie prejudycjalne — Prawo patentowe — Środki ochrony roślin — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 — Artykuły 1 i 3 — Pojęcia „produktu” i  „substancji czynnej”  — Sejfner)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Bayer CropScience AG przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt
   (Sprawa C-11/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo patentowe - Środki ochrony roślin - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 - Artykuły 1 i 3 - Pojęcia „produktu” i „substancji czynnej” - Sejfner))
   2014/C 282/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bayer CropScience AG

      Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

      Sentencja

   Pojęcie „produktu” użyte w art. 1 pkt 8 i art. 3 ust. 1 w rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin oraz pojęcie „substancji czynnej” użyte w art. 1 pkt 3 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że mogą one obejmować substancję przeznaczoną do stosowania jako sejfner, jeżeli ma ona samodzielne działanie toksyczne, fitotoksyczne lub fitofarmaceutyczne.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa T-190/13: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Gemeente Leidschendam-Voorburg przeciwko Komisji

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/49

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Gemeente Leidschendam-Voorburg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-190/13)
   2013/C 156/91
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Gemeente Leidschendam-Voorburg (Leidschendam-Voorburg, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci A. de Groot i J. J. M. Sluijs)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga została wniesiona na decyzję C(2013) 87 Komisji z dnia 23 stycznia 2013 r. w przedmiocie pomocy państwa SA.24123 (2012/C) (ex. 2011/NN) przyznanej przez Niderlandy — Zarzucana sprzedaż nieruchomości poniżej ceny rynkowej przez gminę Leidschendam-Voorburg.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasadniczych przepisów formalnych i obowiązku uzasadnienia

                           —

                           Po pierwsze Komisja niewspółmiernie długo zwlekała zanim wszczęła postępowanie na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE, w związku z czym strony mogły oczekiwać, że sporne porozumienie nie narusza art. 107 ust. 1 TFUE.

                           —

                           Po drugie Komisja dokonała nieprawidłowej i niepełnej oceny stanu faktycznego.

                           —

                           Po trzecie Komisja nieprawidłowo ustaliła stan faktyczny w zakresie dotyczącym finansowania ze środków państwowych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący nieprawidłowego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Po pierwsze gmina zachowała się tak, jak zachowałoby się prywatne przedsiębiorstwo w takiej samej sytuacji.

                           —

                           Po drugie nie udzielono korzyści na rzecz Schouten & De Jong Projectontwikkeling BV wraz z Bouwfonds Ontwikkeling BV, której nie uzyskaliby oni w zwykłym obrocie handlowym na rynku.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący art. 107 ust. 3 TFUE: w razie stwierdzenia zaistnienia pomocy udzielonej przez gminę, jest ona zgodna z art. 107 ust. 3 TFUE.


title: Sprawa C-230/07: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/16

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-230/07)
   (2007/C 155/30)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Wils i M. Shotter, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE (1) nie zapewniając, by w stopniu technicznie możliwym, informacje o miejscu przebywania osoby wywołującej, były dostępne w odniesieniu do wywołań europejskiego numeru alarmowego 112,

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2002/22/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 24 lipca 2003 r.

      (1)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, 24.4.2002, str. 51).


title: Sprawa C-16/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent – Belgia) – Property Development Company NV/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 11 część A — Zrównanie przeznaczenia towaru z odpłatną dostawą — Przeznaczenie budynku na działalność zwolnioną z podatku VAT — Podstawa opodatkowania w odniesieniu do tego przeznaczenia — Odsetki od kapitału pożyczonego uiszczone w trakcie budowy budynku)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent – Belgia) – Property Development Company NV/Belgische Staat
   (Sprawa C-16/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 11 część A - Zrównanie przeznaczenia towaru z odpłatną dostawą - Przeznaczenie budynku na działalność zwolnioną z podatku VAT - Podstawa opodatkowania w odniesieniu do tego przeznaczenia - Odsetki od kapitału pożyczonego uiszczone w trakcie budowy budynku))
   (2015/C 205/10)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Beroep te Gent

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: – Property Development Company NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Sentencja

   Artykuł 11 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że w przypadku takim jak rozpatrywany w sprawie w postępowaniu głównym podstawę opodatkowania do celów obliczenia podatku od wartości dodanej od przeznaczenia w rozumieniu art. 5 ust. 7 lit. b) tej dyrektywy budynku, który podatnik zbudował, stanowi cena zakupu, w momencie tego przeznaczenia, budynków, których położenie, rozmiar i inne zasadnicze właściwości są podobne do położenia, rozmiaru i zasadniczych właściwości rozpatrywanego budynku. W tym zakresie bez znaczenia jest kwestia, czy część tej ceny zakupu pochodzi z zapłaty odsetek od kapitału pożyczonego.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa T-349/13: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2013 r. — Orange Business Belgium przeciwko Komisji

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/38

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2013 r. — Orange Business Belgium przeciwko Komisji
   (Sprawa T-349/13)
   2013/C 252/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Orange Business Belgium SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat B. Schutyser)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji DG DIGIT Komisji Europejskiej doręczonej skarżącej w dniu 19 kwietnia 2013 r. w sprawie odrzucenia oferty skarżącej i udzielenia zamówienia innemu oferentowi;

               —

               W razie gdyby w chwili wydania orzeczenia Komisja podpisała już umowę na Ogólnoeuropejskie usługi telematyczne między organami administracji — nowa generacja (TESTA-ng), stwierdzenie, że wspomniana umowa jest niebyła I nieważna; oraz

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami wynagrodzenia adwokata poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła specyfikację warunków zamówienia, art. 89 ust. 1 I art. 100 ust. 1 rozporządzenia finansowego 1605/2002 (1) (art. 102 ust. 1 I art. 113 ust. 1 rozporządzenia finansowego 966/2012), a w szczególności zasady przejrzystości, równości i niedyskryminacji ze względu na to, że a) niektóre z zasad oceny, o których poinformowano, nie były stosowane, b) niektóre z zasad oceny, o których poinformowano, były nieprawidłowe, a zastosowano inne zasady oceny, o których nie poinformowano oraz c) nie poinformowano o metodzie oceny technicznej przed złożeniem ofert.

               2)

               Zarzut drugi, w którym skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła zasady przejrzystości i równego traktowania oferentów zapisane w art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego 1605/2002 (art. 102 ust. 1 rozporządzenia finansowego 966/2012), co powoduje nieważność kwestionowanej decyzji, ponieważ pozwana utrzymywała, że oferta innego oferenta jest prawidłowa, mimo braku zgodności zasadniczych elementów, wbrew wymogom technicznym specyfikacji warunków zamówienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 248, p. 1).


title: Sprawa C-447/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 lipca 2010 r. w sprawie T-430/08 Grain Millers, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Grain Millers GmbH & Co. KG, wniesione w dniu 15 września 2010 r. przez Grain Millers, Inc.

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 lipca 2010 r. w sprawie T-430/08 Grain Millers, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Grain Millers GmbH & Co. KG, wniesione w dniu 15 września 2010 r. przez Grain Millers, Inc.
   (Sprawa C-447/10 P)
   ()
   2010/C 301/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Grain Millers, Inc. (przedstawiciele: L.-E. Ström, K. Martinsson, advokater)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Grain Millers GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej (siódma izba) z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie T-430/08, w którym decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2008 r. (sprawa R 478/2007-2) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Grain Millers GmbH & Co. KG a Grain Millers, Inc. została utrzymana w mocy; obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości i przed Sądem oraz obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM i Wydziałem Sprzeciwów OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza sprawa dotyczy kwestii czy Grain Millers GmbH & Co. KG przedstawił wystarczające dowody używania oznaczenia GRAIN MILLERS aby spełnić przesłanki wymienione w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (1) z takim skutkiem, że wspomniane oznaczenie stanowi przeszkodę dla przyjęcia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 003650256 GRAIN MILLERS złożonego przez wnoszącą odwołanie.
   W sprawach połączonych T-318/06 do T-321/06 Alberto Jorge Moreira da Fonsecal przeciwko OHIM — General Optica (pkt 33-35) Sąd dokonał już wykładni celu zawartej w art. 8 ust. 4 rozporządzenia przesłanki „znaczenia większego niż lokalne”, a mianowicie polegającego na ograniczeniu możliwości kolizji do przypadków związanych z oznaczeniami mającymi rzeczywiste znaczenie i zakładającego, że kwestia ta podlega ocenie nie tylko z punktu widzenia geograficznego zasięgu znaczenia posiadanego przez dane oznaczenie ale również z punktu widzenia jego zasięgu ekonomicznego, który jest oceniany w świetle okresu, przez który oznaczenie pełniło swoją funkcje w ramach wymiany handlowej i stopnia jego używania. Tymczasem w zaskarżonym wyroku Sąd nie zastosował tego podejścia i nic nie wskazuje na to, że zdawał on sobie sprawę z zasad, które zostały uznane we wspomnianych sprawach połączonych.
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie uznał, iż art. 8 ust. 4 nie zawiera wymogu rzeczywistego używania oznaczenia jako okoliczności stanowiącej poparcie dla sprzeciwu, podczas gdy wymóg ten zawarty jest w art. 43 ust. 2 rozporządzenia.
   Sąd błędnie pominął dotychczasowe orzecznictwo dotyczące oceny dowodów i wymagań dowodowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. Dz 11, s. 1).


title: Sprawa C-406/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polska) w dniu 27 sierpnia 2014 r. – Wrocław – Miasto na prawach powiatu przeciwko Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polska) w dniu 27 sierpnia 2014 r. – Wrocław – Miasto na prawach powiatu przeciwko Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju
   (Sprawa C-406/14)
   (2014/C 431/18)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wrocław – Miasto na prawach powiatu

      Strona pozwana: Minister Infrastruktury i Rozwoju

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle art. 25 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1) dopuszczalne jest określenie przez Zamawiającego w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia, że Wykonawca zobowiązany jest wykonać własnymi siłami minimum 25 % robót objętych zamówieniem?

               2)

               W razie odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy skutkiem zastosowania wymogu opisanego w pytaniu pierwszym w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego jest takie naruszenie przepisów prawa Unii Europejskiej, które uzasadnia konieczność dokonania korekty finansowej w trybie art. 98 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 11 lipca 2006 r., nr 1083/2006/WE ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (2)?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 06 Tom 007 P. 132 – 262

      (2)  Dz.U. L 210, s. 25


title: Sprawa C-417/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2014 r. – Królestwo Danii przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — EFOGR — Odłogowanie powierzchni — Kontrole za pomocą teledetekcji — Roślinność na odłogowanych działkach — Korekty finansowe)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2014 r. – Królestwo Danii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-417/12 P) (1)

   ((Odwołanie - EFOGR - Odłogowanie powierzchni - Kontrole za pomocą teledetekcji - Roślinność na odłogowanych działkach - Korekty finansowe))
   (2014/C 462/02)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Danii (przedstawiciele: V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnik, wspierana przez J. Pinborga oraz P. Bieringa, advokaterne)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández, pełnomocnik, wspierany przez T. Ryhla, advokat)

      Interwenienci popierający wnoszącego odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas oraz C. Candat, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. de Ree oraz M. Bulterman, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Leppo, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: U. Persson, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Królestwo Danii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii oraz Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 373 z 1.12.2012.


title: Sprawa F-2/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 października 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie zdrowotne — Wnioski o zwrot kosztów leczenia — Brak aktu niekorzystnego — Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście pozbawiona podstawy prawnej — Artykuł 94 regulaminu postępowania)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 października 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-2/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie zdrowotne - Wnioski o zwrot kosztów leczenia - Brak aktu niekorzystnego - Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście pozbawiona podstawy prawnej - Artykuł 94 regulaminu postępowania)
   2010/C 317/86
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisji (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie pokrycia 100 % kosztów leczenia skarżącego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga L. Marcuccia zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               L. Marcuccio zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Zasądza się od L. Marcuccia zwrot na rzecz Sądu kwoty 1 500 EUR.

      (1)  JO C 63 z 13.03.2010, s. 53.


title: Sprawa T-584/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 grudnia 2015 r. – POA/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Publikacja wniosku o rejestrację chronionej nazwy pochodzenia — „Halloumi” lub „Hellim” — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/51

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 grudnia 2015 r. – POA/Komisja
   (Sprawa T-584/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Publikacja wniosku o rejestrację chronionej nazwy pochodzenia - „Halloumi” lub „Hellim” - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2016/C 048/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pagkyprios organismos ageladotrofon Dimosia Ltd (POA) (Latsia, Cypr) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i J. Guillem Carrau, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania aktu Komisji z dnia 28 lipca 2015 r. zatytułowanego „Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych” (Dz.U. C 246, s. 9).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-148/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – Riksåklagaren/Zenon Robert Akarsar

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – Riksåklagaren/Zenon Robert Akarsar
   (Sprawa C-148/16) (1)

   (2017/C 086/26)
   Język postępowania: szwedzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.