title: Sprawa T-309/13: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2013 r. — Enosi Mastichoparagogon przeciwko OHIM — Gaba International (ELMA)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/23

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2013 r. — Enosi Mastichoparagogon przeciwko OHIM — Gaba International (ELMA)
   (Sprawa T-309/13)
   (2013/C 226/31)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Enosi Mastichoparagogon Chiou (Chios, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Malamis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gaba International Holding AG (Hamburg, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie R 1539/2012-4;

               —

               nakazanie OHIM i Gaba International Holding AG pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy (stronę skarżącą)

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ELMA” dla towarów z klasy 5 — międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską nr 900 845

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Gaba International Holding AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ELMEX” dla towarów z klas 3, 5 i 21

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-357/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 maja 2012 r. w sprawie T-580/10 Harald Wohlfahrt przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 lipca 2012 r. przez Haralda Wohlfahrta

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 maja 2012 r. w sprawie T-580/10 Harald Wohlfahrt przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 lipca 2012 r. przez Haralda Wohlfahrta
   (Sprawa C-357/12 P)
   2012/C 287/55
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Harald Wohlfahrt (przedstawiciele: adwokaci M. Loschelder i V. Schoene)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), następnie OHIM, Ferrero SpA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie T-580/10 i rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniami przedstawionymi przez wnoszącego odwołanie przed Sądem, które zostały przytoczone na stronie 4 wyroku;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   OHIM i Sąd odmówili rejestracji zgłoszonego przez skarżącego a obecnie wnoszącego odwołanie znaku towarowego „Kindertraum” dla towarów należących do klas 16 i 28 w związku ze sprzeciwem wniesionym przez podmiot popierający żądania strony pozwanej w pierwszej instancji, będący właścicielem wcześniejszego, zarejestrowanego m.in. dla towarów należących do tych klas słownego włoskiego znaku towarowego „kinder”.
   Wnoszący odwołanie podnosi 3 zarzuty:

      Pierwszy zarzut odwołania: Naruszenie art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009
       (1)

   Sąd stwierdził, że nie ma znaczenia czy znak towarowy, na który powołano się w sprzeciwie, który w chwili wydania decyzji w przedmiocie sprzeciwu był zarejestrowany już od 8 lat jest używany czy też nie. Zgodnie z art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z jego art. 42 ust. 2 używanie znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie powinno zostać udowodnione jedynie wtedy gdy w chwili publikacji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego znak ten był zarejestrowany już od co najmniej pięciu lat. Wnoszący odwołanie twierdzi, że takie stanowisko stoi w sprzeczności z celem wymogu używania, który powinien zapewnić, iż po upływie 5-letniego okresu ochronnego nie można oprzeć żadnego prawa na nieużywanym wcześniejszym znaku towarowym. Występująca w art. 42 rozporządzenia nr 207/2009 luka powinna, wbrew stanowisku Sądu, zostać uzupełniona w drodze wykładni celowościowej poprzez posłużenie się niemieckimi lub włoskimi przepisami o znakach towarowych. Również art. 42 rozporządzenia kładłby w takiej sytuacji nacisk na aspekt używania w chwili zakończenia postępowania w sprawie sprzeciwu.

      Drugi zarzut odwołania: Naruszenie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009, nadużycie prawa w związku ze znakiem towarowym, na który powołano się w sprzeciwie

   Izba Odwoławcza nie wypowiedziała się w przedmiocie zarzutu wnoszącego odwołanie, że zgłoszenie włoskiego znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie miało charakter nadużycia prawa. Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd postąpił niesłusznie niedopuszczając zarzutu nadużycia prawa. Zarzut ten jest objęty zakresem prawa Unii i w efekcie wspólnotowego prawa znaków towarowych. Jest on w rozpatrywanym przypadku skuteczny, ponieważ zachowanie wnoszącej sprzeciw miało na celu ustanowienie, za pomocą nieużywanych znaków towarowych, niepopartego żadnym interesem, który zasługiwałby na ochronę pod względem ekonomicznym zakazu używania słowa „kinder”.

      Trzeci zarzut odwołania: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

   Sąd niesłusznie uznał, że w przypadku znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie i zgłoszonego znaku towarowego istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Sąd dokonał najpierw błędnej oceny argumentów wnoszącego odwołanie i niesłusznie przyjął, że wnoszący odwołanie nie kwestionuje ustalenia Izby Odwoławczej, iż kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne. W rzeczywistości zakwestionował on jednak to ustalenie. Jego zdaniem, wspomniane znaki towarowe nie są podobne, ponieważ element „kinder” w znaku towarowym, na który powołano się w sprzeciwie wykazuje w każdym razie mały stopień charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-81/10: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2011 r. — Tempus Vade przeciwko OHIM — Palacios Serrano (AIR FORCE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AIR FORCE — Wcześniejsze słowny i graficzne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe TIME FORCE — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/14

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2011 r. — Tempus Vade przeciwko OHIM — Palacios Serrano (AIR FORCE)
   (Sprawa T-81/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AIR FORCE - Wcześniejsze słowny i graficzne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe TIME FORCE - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 194/21
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Tempus Vade, SL (San Sebastián de los Reyes, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Juan Palacios Serrano (Alcobendas, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Ochoa Santamaría, J. del Valle Sánchez i V. Ruiz de Velasco Martinez de Ercilla)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 stycznia 2010 r. (sprawa R 1114/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tempus Vade, SL a Juanem Palaciosem Serranem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tempus Vade, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-290/16: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2016 r. – Fruits de Ponet/Komisja

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/64

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2016 r. – Fruits de Ponet/Komisja
   (Sprawa T-290/16)
   (2016/C 270/70)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fruits de Ponent, SCCL (Alcarràs, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Roca Junyent, J. Mier Albert, R. Vallina Hoset)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej naprawienia szkody poniesionej przez Escarp. S.C.P., Agropecuaria Sebcar, S.L. i Rusfal 2000, S.L. w konsekwencji działań i zaniechań Komisji związanych z zakłóceniami, które wystąpiły na rynkach brzoskwiń i nektaryn w roku gospodarczym 2014, a w szczególności ze względu na przyjęcie rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 913/2014 i rozporządzenia delegowanego (UE) nr 932/2014.

               —

               Zasądzenie od Komisji Europejskiej:

                           —

                           Na rzecz Escarp, S.C.P. kwoty 121 085,11 EUR powiększonej o odsetki wyrównawcze i za opóźnienie.

                           —

                           Na rzecz Agropecuaria Sebcar, S.L. kwoty 162 540,46 EUR powiększonej o odsetki wyrównawcze i za opóźnienie.

                           —

                           Na rzecz Rusfal 2000, S.L. kwoty 28 808,99 EUR powiększonej o odsetki wyrównawcze i za opóźnienie.

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy żądania naprawienia szkody, jaka miała zostać poniesiona wskutek działań i zaniechań Komisji Europejskiej wobec zakłóceń, które wystąpiły na rynkach brzoskwiń i nektaryn w roku gospodarczym 2014, a w szczególności, lecz nie wyłącznie ze względu na przyjęcie rozporządzeń delegowanych (UE) nr 913/2014 (1) i nr 932/2014 (2).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący spełnienia warunków przewidzianych w orzecznictwie wspólnotowym celem przyznania prawa do odszkodowania w dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej.
   Skarżąca twierdzi w tym względzie w pierwszej kolejności, że poprzez swe działania i zaniechania Komisja dopuściła się wystarczająco istotnego naruszenia przyznających uprawnienia jednostkom norm prawnych, takich jak: zasada dotycząca obowiązku staranności, zasady udzielenia wsparcia i ochrony, zasada dobrej administracji ustanowiona w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i wreszcie zasada zakazu arbitralności.
   Wynika to z faktu, że, podejmując kroki w celu uniknięcia zakłóceń na rynkach brzoskwiń i nektaryn latem 2014 r. Komisja:

               —

               Przyjęła mechanizm kryzysowy, który sama uważała wcześniej za niewłaściwy i nieskuteczny, ponieważ organizacje producentów nie stosują go, jako że mają zbyt mały rozmiar i ze względu na fakt, iż brak im środków w celu stosowania tego mechanizmu.

               —

               Nie zebrała informacji dotyczących rynku.

               —

               Działała bez pozyskania odpowiednich danych związanych ze środkami dotyczącymi wycofania produktów z rynku.

               —

               Ingerowała z opóźnieniem.

         Po drugie, zdaniem skarżącej działania dotyczące współfinansowanego wycofywania produktów, działania promocyjne i dotyczące bezpłatnej dystrybucji były obiektywnie niewłaściwe.
   Skarżąca twierdzi także, że Komisja uchybiła obowiązkowi uzasadnienia.
   W drugiej kolejności skarżąca podnosi, że trzy zainteresowane spółki doznały faktycznej i niewątpliwej szkody, która ponadto jest możliwa do określenia liczbowo.
   W końcu skarżąca podnosi, że istnieje związek przyczynowy między tą szkodą a bezprawnym działaniem Komisji.

      (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 913/2014 z dnia 21 sierpnia 2014 r. ustanawiające tymczasowe nadzwyczajne środki wspierające producentów brzoskwiń i nektaryn (Dz.U. L 248 2014, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Delegowane Komisji (UE) nr 932/2014 z dnia 29 sierpnia 2014 r. ustanawiające tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw oraz zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) nr 913/2014 (Dz.U. 2014 L 259, s. 2).


title: Sprawa T-140/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. sSportwetten GmbH przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie — Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny INTERTOPS — Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami — Artykuł 7 ust. 1 lit. f) i ust. 2 oraz art. 51 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/8

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. sSportwetten GmbH przeciwko OHIM
   (Sprawa T-140/02) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie - Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny INTERTOPS - Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) i ust. 2 oraz art. 51 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 257/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Sportwetten GmbH z siedzibą w Gerze (Niemcy) (Przedstawiciel: A. Zumschlinge, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciele: D. Schennen i G. Schneider, działający w charakterze pełnomocników)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Intertops Sportwetten GmbH, z siedzibą w Salzburgu (Austria), (Przedstawiciele: początkowo H. Pfeifer, a następnie R. Heimler, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 lutego 2002 r. (sprawa R 338/2000-4), wydaną w postępowaniu w sprawie wniosku o unieważnienie graficznego wspólnotowego znaku towarowego INTERTOPS
   Sentencja wyroku

               1)

               Umarza się postępowanie w zakresie żądania skarżącej, mającego na celu unieważnienie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego słowny element INTERTOPS oraz w zakresie żądania interwenienta, mającego na celu dołączenie dokumentu do akt sprawy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części oddalona i w części odrzucona.

               3)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania w całości.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.7.2002


title: Sprawa T-396/14: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2014 r. – Best-Lock (Europe) przeciwko OHIM – Lego Juris (kształt figurki zabawkowej)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/66

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2014 r. – Best-Lock (Europe) przeciwko OHIM – Lego Juris (kształt figurki zabawkowej)
   (Sprawa T-396/14)
   2014/C 315/110
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Best-Lock (Europe) Ltd (Colne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat J. Becker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lego Juris A/S (Billund, Dania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 marca 2014 r. w sprawie R 1696/2013-4 i unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 50  450 w odniesieniu do klasy 28;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: trójwymiarowy znak towarowy w postaci figurki zabawkowej dla towarów klas 9, 25 i 28 – wspólnotowy znak towarowy nr 50  450

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Lego Juris A/S

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: bezwzględne podstawy stwierdzenia nieważności i zła wiara

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o stwierdzenie nieważności

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 w związku z art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-118/10: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Acron przeciwko Radzie

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/76

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Acron przeciwko Radzie
   (Sprawa T-118/10)
   2010/C 113/110
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Acron OAO (przedstawiciel: B. Ewtimow, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1251/2009 z dnia 18 grudnia 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1911/2006 (1) w zakresie, w jakim odnosi się ono do skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania oraz kosztami wynikającymi z postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi skarżąca powołuje się na jedną podstawę stwierdzenia nieważności, w ramach której podnosi trzy zarzuty.
   Skarżąca twierdzi, że instytucje Unii naruszyły art. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 9 w związku z art. 2 rozporządzenia podstawowego (2), a także popełniły szereg oczywistych błędów w ocenie, wskutek których określiły sztucznie zawyżoną skonstruowaną wartość normalną w odniesieniu do skarżącej, co doprowadziło do bezpodstawnego stwierdzenia występowania dumpingu.
   W ramach zarzutu pierwszego skarżąca kwestionuje uzasadnienie dostosowania cen gazu. W szczególności skarżąca twierdzi, że instytucje dopuściły się błędu prawnego i naruszyły art. 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia podstawowego w ten sposób, że pominęły znaczącą część kosztów produkcji w państwie pochodzenia lub też de facto zastosowały metodologię właściwą gospodarce nierynkowej w celu ustalenia znaczącej części wartości normalnej w odniesieniu do skarżącej.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca podważa metodologię wykorzystaną przy dostosowaniu cen gazu. Skarżąca twierdzi, że Komisja, z chwilą gdy postanowiła przystąpić do dostosowania cen gazu, naruszyła art. 2 ust. 5 zdanie ostatnie rozporządzenia podstawowego lub też popełniła oczywisty błąd w ocenie przy równoczesnym braku należytego uzasadnienia w ten sposób, że dokonała dostosowania cen gazu w oparciu o cenę gazu rosyjskiego w miejscowości Waidhaus w Niemczech, nie uwzględniając przy tym ukaranego kartelu dzielącego rynek gazu rosyjskiego wpływającego poprzez miejscowość Waidhaus, nie odliczyła 30 % rosyjskiego cła eksportowego obciążającego rosyjski gaz, mimo to dostosowując cenę w celu odzwierciedlenia lokalnych kosztów dystrybucji.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca kwestionuje określenie marginesu zysku, wykorzystanego dla potrzeb określenia skonstruowanej wartości normalnej. Skarżąca twierdzi, że margines zysku przyjęty przez instytucje oraz dodany do kosztów wytworzenia w celu określenia skonstruowanej normalnej w odniesieniu do skarżącej w ramach ustaleń poczynionych w zaskarżonym rozporządzeniu określony został z naruszeniem art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego, jest oczywiście nierozsądny i obciążony jest wadą w postaci oczywistego błędu w ocenie. Ponadto tak określony margines zysku znacząco odbiega od zysku oraz metodologii zastosowanych przy określaniu skonstruowanej wartości normalnej w ramach pierwotnego dochodzenia, w wyniku którego nałożono cło będące przedmiotem skargi, co stanowi naruszenie art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1251/2009 z dnia 18 grudnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1911/2006 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących między innymi z Rosji (Dz.U. L 338, s. 5).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, s. 1).


title: Sprawa C-295/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Asociación Nacional de Empresas Forestales (ASEMFO) przeciwko Transformación Agraria SA, Administración del Estado (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dopuszczalność — Artykuł 86 ust. 1 WE — Brak niezależnego zakresu przedmiotowego — Dane pozwalające Trybunałowi udzielić użytecznej odpowiedzi na zadane mu pytania — Dyrektywy 92/50/EWG, 93/36/EWG i 93/37/EWG — Uregulowania krajowe pozwalające przedsiębiorstwu publicznemu na wykonywanie na bezpośrednie zlecenie organów administracji publicznej czynności bez stosowania ogólnych reguł udzielania zamówień publicznych — Wewnętrzna struktura zarządzania — Przesłanki — Organ władzy publicznej musi sprawować nad odrębnym podmiotem kontrolę analogiczną do kontroli, którą sprawuje nad własnymi służbami — Odrębny podmiot musi wykonywać zasadniczą część swojej działalności na rzecz organu lub organów administracji publicznej, które są jego właścicielami)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Asociación Nacional de Empresas Forestales (ASEMFO) przeciwko Transformación Agraria SA, Administración del Estado
   (Sprawa C-295/05) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Dopuszczalność - Artykuł 86 ust. 1 WE - Brak niezależnego zakresu przedmiotowego - Dane pozwalające Trybunałowi udzielić użytecznej odpowiedzi na zadane mu pytania - Dyrektywy 92/50/EWG, 93/36/EWG i 93/37/EWG - Uregulowania krajowe pozwalające przedsiębiorstwu publicznemu na wykonywanie na bezpośrednie zlecenie organów administracji publicznej czynności bez stosowania ogólnych reguł udzielania zamówień publicznych - Wewnętrzna struktura zarządzania - Przesłanki - Organ władzy publicznej musi sprawować nad odrębnym podmiotem kontrolę analogiczną do kontroli, którą sprawuje nad własnymi służbami - Odrębny podmiot musi wykonywać zasadniczą część swojej działalności na rzecz organu lub organów administracji publicznej, które są jego właścicielami)
   (2007/C 96/15)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Supremo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Empresas Forestales (ASEMFO)

      Strona pozwana: Transformación Agraria SA, Administración del Estado
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 86 ust. 1 WE oraz dyrektyw nr 93/36/EWG, 93/37/EWG, 2001/78/WE i 2001/78/WE dotyczących koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na dostawy, roboty budowlane i usługi — Zgodność z prawem wspólnotowym przepisów krajowych obejmujących przedsiębiorstwo publiczne uregulowaniem prawnym pozwalającym mu na realizację robót publicznych z pominięciem ogólnego systemu udzielania zamówień publicznych
   Sentencja
   Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, dyrektywa Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy i dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane nie stoją na przeszkodzie ustanowieniu reżimu prawnego, takiego jakim objęta jest Tragsa, pozwalającego na to, by jako przedsiębiorstwo publiczne działające jako własna jednostka wykonawcza i służba techniczna szeregu organów administracji publicznej, wykonywała czynności nie podlegając regułom ustanowionym w tych dyrektywach, jeżeli po pierwsze, dane organy administracji publicznej sprawują nad tą spółką kontrolę analogiczną do kontroli, którą sprawują nad własnymi służbami, a po drugie, spółka ta wykonuje zasadniczą część swojej działalności na rzecz tych organów.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa T-369/11: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2011 r. — Diadikasia Symbouloi Epicheiriseon przeciwko Komisji i in.

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/29

         Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2011 r. — Diadikasia Symbouloi Epicheiriseon przeciwko Komisji i in.
   (Sprawa T-369/11)
   2011/C 282/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Diadikasia Symbouloi Epicheiriseon AE (Chalandri, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Krystallidis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska, Delegatura UE w Turcji (Ankara, Turcja) i Central Finance & Contracts Unit (CFCU) (Ankara)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie odszkodowania za szkody poniesione przez stronę skarżącą w wyniku wydania w dniu 5 kwietnia 2011 r. przez jednego z pozwanych (Delegatura UE w Turcji) zarzucanej mu bezprawnej decyzji (oraz każdej następującej po niej decyzji) o unieważnieniu udzielonego konsorcjum (1) zamówienia: „Rozszerzenie europejsko-tureckiej sieci centrów biznesu w Sivas, Antiochii, Batman i Van -EuropeAid/128621/D/SER/TR”, ze względu na złożenie przez konsorcjum zarzucanego mu „fałszywego oświadczenia”;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący

                           —

                           udaremnienia przez pozwanych uzasadnionych oczekiwań strony skarżącej poprzez działanie z naruszeniem art. 10 europejskiego kodeksu dobrej administracji, polegające na nieoczekiwanym uchyleniu decyzji o przyznaniu konsorcjum przedmiotowego projektu, ze względu na złożenie przez nie zarzucanego mu „fałszywego oświadczenia”;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący

                           —

                           naruszenia przez pozwanych ogólnej zasady pewności prawa oraz przepisów art. 4 europejskiego kodeksu dobrej administracji poprzez oskarżenie strony skarżącej o złożenie fałszywego oświadczenia, bez uprzedniego wskazania — jako fałszywy — jakiegokolwiek z przedłożonych dokumentów;

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący

                           —

                           naruszenia przez pozwanych prawa strony skarżącej do bycia wysłuchanym poprzez niezawiadomienie strony skarżącej o ich zamiarze unieważnienia zamówienia, z naruszeniem art. 16 europejskiego kodeksu dobrej administracji;

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący

                           —

                           braku przedstawienia przez pozwanych uzasadnienia w odniesieniu do tego, które z dokumentów miałyby zostać sfałszowane przez stronę skarżącą, z naruszeniem art. 18 europejskiego kodeksu dobrej administracji;

               5)

               Zarzut piąty dotyczący

                           —

                           braku zawiadomienia przez pozwanych strony skarżącej o przysługujących jej możliwych środkach zaskarżenia wydanej przeciwko niej decyzji, z naruszeniem art. 11 i art. 19 europejskiego kodeksu dobrej administracji;

               6)

               Zarzut szósty dotyczący

                           —

                           nadużycia przez pozwanych przysługujących im uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie dokonania oceny przedstawionego im stanu faktycznego, i w konsekwencji przekroczenie ich uprawnień, z uwagi na to, że uzasadnienie wysunięte przez instytucję zamawiającą mogło zostać zastosowane jedynie w celu wykluczenia oferty w trakcie postępowania przetargowego, ze względu na to, że nie spełniała ona kryteriów oceny, a nie wówczas gdy zamówienie zostało już udzielone.

      (1)  DIADIKASIA BUSINESS CONSULTANTS S.A. (GR) — WYG INTERNATIONAL LTD (UK) DELEEUW INTERNATIONAL LTD (TR) — CYBERPARK (TR).


title: Sprawa T-125/08: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2008 r. — Atlantean przeciwko Komisji

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/28

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2008 r. — Atlantean przeciwko Komisji
   (Sprawa T-125/08)
   (2008/C 116/51)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Atlantean Ltd (Killybegs, Irlandia) (przedstawiciele: M. Fraser, solicitor, G. Hogan, E. Regan i C. Toland, barristers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie pozwanej naprawienia na rzecz powoda szkody wynikającej z decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. w zakresie, w jakim w sposób bezprawny odrzucono wniosek Irlandii o zwiększenie pojemności statku MFV Atlantean, która to szkoda wynosi 7 419 522 EUR, z zastrzeżeniem aktualizacji w toku postępowania, wraz z odsetkami za zwłokę w płatności zasądzonej sumy po wydaniu wyroku;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie powód domaga się zasądzenia z tytułu pozaumownej odpowiedzialności za straty, jakie jego zdaniem poniósł w związku z decyzją Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., która przewidywała odrzucenie wniosku Irlandii o zwiększenie pojemności należącego do powoda statku Atlantean w ramach wieloletniego programu orientacji (MAGP IV), znajdującą zastosowanie z przyczyn dotyczących poprawy warunków bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów (1). Wyrokiem Trybunału z dnia 13 czerwca 2006 r. stwierdzono nieważność tej decyzji w zakresie, w jakim miała ona zastosowanie do należącego do powoda statku Atlantean (2).
   Na poparcie swych roszczeń powód podnosi, że wydając decyzję, której nieważność została następnie stwierdzona, Komisja naruszyła kilka nadrzędnych zasad prawnych: nie tylko nie miała ona kompetencji do wydanie takiej decyzji, co zostało stwierdzone przez Trybunał, ale również naruszyła zasadę pewności prawa, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadę niedziałania prawa wstecz, zasadę niedyskryminacji, zasadę proporcjonalności, obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 253 WE, prawo pozwanego do bycia wysłuchanym oraz dopuściła się nadużycia władzy. Powód uważa również, że Komisja w sposób oczywisty i poważny wykroczyła poza zakres przysługującego jej swobodnego uznania. Twierdzi on, że w tych okolicznościach jakiekolwiek naruszenie prawa wspólnotowego stanowi wystarczająco istotne naruszenie prawa.
   Ponadto powód podnosi, że odniósł i wciąż ponosi istotne straty i szkodę będące bezpośrednią konsekwencją wydania przez Komisję decyzji, której nieważność została następnie stwierdzona, ponieważ wymagała ona nabycia dodatkowych poliwalentnych zbiorników zastępczych. W związku z tym powód utrzymuje że jego szkoda ma charakter rzeczywisty i pewny.

      (1)  Dz.U. 2003, L 90, s. 48.

      (2)  Sprawa T-192/03 Atlantean Ltd. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-42


title: Sprawa T-52/12: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/25

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-52/12)
   2012/C 118/44
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i S. Papaïoannou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności lub zmianę decyzji Komisji z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie pomocy w formie rekompensat wypłacanych przez Grecki Zakład Ubezpieczeń Rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009 oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze Republika Grecka żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 7 grudnia 2011 r.„w sprawie pomocy państwa C 3/2010 i pomocy w formie rekompensat wypłacanych przez Grecki Zakład Ubezpieczeń Rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009”, notyfikowanej jako dokument nr C(2011) 7260 wersja ostateczna.
   W zarzucie pierwszym skarżąca utrzymuje, że Komisja Europejska dokonała błędnej wykładni i błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 i art. 108 TFUE w związku z przepisami ustawy nr 1790/1988 (1), które regulują działalność ELGA oraz że nieprawidłowo oceniła okoliczności faktyczne, ponieważ wszystkie płatności dotyczące roku 2009 (415 019 452 EUR) stanowiły rzeczywiste rekompensaty z tytułu szkód w zakresie produkcji roślinnej i zwierząt gospodarskich powstałych w latach 2007 i 2008 wskutek złych warunków klimatycznych, które to szkody ELGA jako instytucja sui generis ds. zabezpieczenia społecznego jest zobowiązana naprawić w ramach systemu obowiązkowego ubezpieczenia produkcji rolniczej.
   W zarzucie drugim skarżąca powołuje się na istnienie błędu w ocenie okoliczności faktycznych i na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, jako że Komisja nie oceniła prawidłowo okoliczności faktycznych i opierając się na niewłaściwym lub niewystarczającym uzasadnieniu, doszła do wniosku, że płatności dotyczące roku 2009 stanowią pomoc państwa przyznaną bezprawnie, gdyż nie są one uzasadnione charakterem i strukturą systemu obowiązkowego ubezpieczenia ELGA, stanowią korzyść gospodarczą dla beneficjentów płatności oraz grożą zakłóceniem konkurencji i wywarciem wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
   W zarzucie trzecim skarżąca powołuje się na błędną wykładnię i błędne zastosowanie art. 107 i 108 TFUE oraz na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, jako że Komisja niesłusznie, a w każdym razie za pomocą niewystarczającego uzasadnienia, włączyła do kwot, które należy odzyskać jako pomoc państwa przyznaną bezprawnie, także kwotę 186 011 000,60 EUR odpowiadającą składkom na obowiązkowe ubezpieczenie uiszczonym przez samych rolników w latach 2008 i 2009 w ramach systemu obowiązkowego ubezpieczenia ELGA, które to składki nie stanowiły pomocy państwa przyznanej bezprawnie, lecz zasoby prywatne, w związku z czym kwota ta powinna była zostać odjęta od ostatecznej kwoty podlegającej odzyskaniu.
   W zarzucie czwartym skarżąca twierdzi, że Komisja Europejska dokonała błędnej wykładni art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i go błędnie zastosowała oraz skorzystała w niewłaściwy sposób z uznania przysługującego jej w dziedzinie pomocy państwa, gdyż płatności dotyczące roku 2009 powinny były zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem z powodu ewidentnych bardzo poważnych zaburzeń w całej gospodarce greckiej, oraz że wejście w życie przepisu prawa pierwotnego Unii Europejskiej nie może zależeć od wejścia w życie komunikatu Komisji Europejskiej takiego jak tymczasowe ramy wspólnotowe.
   W zarzucie piątym skarżąca utrzymuje, że w każdym razie w zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła art. 39, art. 107 ust. 3 lit. b) i art. 296 TFUE, jak również ogólne zasady równego traktowania, proporcjonalności, uzasadnionych oczekiwań i wolności gospodarczej oraz reguły konkurencji z powodu nieusprawiedliwionego i nieuzasadnionego wyłączenia oraz niezastosowania tymczasowych ram wspólnotowych ab initio od dnia 17 grudnia 2008 r. do przedsiębiorstw zajmujących się produkcją pierwotną produktów rolnych, tak jak ramy te obowiązywały w stosunku do wszystkich innych przedsiębiorstw we wszystkich innych sektorach gospodarki wspólnotowej.
   W zarzucie szóstym skarżąca twierdzi, że w zaskarżonej decyzji Komisja Europejska błędnie oceniła i niewłaściwie obliczyła kwoty podlegające odzyskaniu, gdyż nie odjęła pomocy de minimis przewidzianej w rozporządzeniach nr 1860/2004 (2) i nr 1535/2007 (3) dotyczących stosowania art. 107 i 108 TFUE do pomocy de minimis w sektorze produkcji produktów rolnych.
   W zarzucie siódmym skarżąca utrzymuje, że Komisja Europejska z powodu błędnej wykładni i błędnego zastosowania wytycznych w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym i leśnym na lata 2007-2013 oraz z powodu błędnego skorzystania z przysługującego jej uznania oraz jednocześnie opierając się na błędnym i sprzecznym uzasadnieniu, uznała, iż rekompensaty, które zostały wypłacone w 2008 r. za szkody w produkcji roślinnej wyrządzone przez niedźwiedzie, o intensywności pomocy w wysokości 100 %, są zgodne z rynkiem wewnętrznym jedynie w wysokości 80 %.

      (1)  Ustawa nr 1790/1988 „Organizacja i funkcjonowanie Greckiego Zakładu Ubezpieczeń Rolniczych oraz inne przepisy” (FEK A 134/20.06.1988).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1860/2004 z dnia 6 października 2004 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rolnego i sektora rybołówstwa.

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej.


title: Sprawa C-164/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona dzikiego ptactwa — Dyrektywa 79/409/EWG — Odstępstwa od systemu ochrony dzikiego ptactwa — Polowanie)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-164/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ochrona dzikiego ptactwa - Dyrektywa 79/409/EWG - Odstępstwa od systemu ochrony dzikiego ptactwa - Polowanie)
   2011/C 13/14
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Zadra i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, i adwokat G. Fiengo)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1) — Odstępstwa od systemu ochrony dzikiego ptactwa — Region Veneto

      Sentencja

               1)

               Ponieważ Region Veneto ustanowił i stosował przepisy zezwalające na odstępstwa od systemu ochrony dzikiego ptactwa, które nie spełniają przesłanek określonych w art. 9 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa T-179/09: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Dunamenti Erőmű przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze węgierskie określonym producentom energii elektrycznej — Umowy o zakup energii elektrycznej zawarte pomiędzy przedsiębiorstwem publicznym a określonymi producentami energii elektrycznej — Decyzja uznająca pomoc państwa za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Pomoc nowa — Pomoc operacyjna — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/19

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Dunamenti Erőmű przeciwko Komisji
   (Sprawa T-179/09) (1)

   ((Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze węgierskie określonym producentom energii elektrycznej - Umowy o zakup energii elektrycznej zawarte pomiędzy przedsiębiorstwem publicznym a określonymi producentami energii elektrycznej - Decyzja uznająca pomoc państwa za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Pomoc nowa - Pomoc operacyjna - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa))
   2014/C 194/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dunamenti Erőmű Zrt (Százhalombatta, Węgry) (przedstawiciele: początkowo J. Lever, QC, A. Nourry, R. Griffith i S. Spence, solicitors, a następnie adwokaci J. Philippe i F.H. Boret)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Zasadniczo żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/05 udzielonej przez Węgry w ramach długoterminowych umów o zakup energii (Dz.U. 2009, L 225, s. 53), a posiłkowo żądanie stwierdzenia nieważności art. 2 i 5 tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dunamenti Erőmű Zrt pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa F-43/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2012 r. — Cerafogli przeciwko EBC (Służba publiczna — Personel EBC — Skarga na mobbing — Dochodzenie administracyjne — Dostęp do akt dochodzenia — Sprawozdanie z dochodzenia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/29

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2012 r. — Cerafogli przeciwko EBC
   (Sprawa F-43/10) (1)

   (Służba publiczna - Personel EBC - Skarga na mobbing - Dochodzenie administracyjne - Dostęp do akt dochodzenia - Sprawozdanie z dochodzenia - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 38/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Maria Concetta Cerafogli (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: P. Embley i F. Feyerbacher, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC oddalającej skargi skarżącej dotyczące dyskryminacji i naruszenia jej godności ze względu na zachowanie jej kierownictwa oraz żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               M.C. Cerafogli pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Centralny.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010, s. 56.


title: Sprawa F-14/09: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2009 r. – Almeida Campos i in. przeciwko Radzie

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/40

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2009 r. – Almeida Campos i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa F-14/09)
   2009/C 90/66
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ana Maria Almeida Campos (Bruksela, Belgia) i inni (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżących do grupy zaszeregowania AD 12 w ramach postępowania w sprawie awansów za 2008 r. oraz, w razie potrzeby, decyzji wydanych w ramach tego samego postępowania o awansowaniu do tej grupy urzędników, których nazwiska zamieszczone zostały na liście osób awansowanych, opublikowanej w drodze komunikatu do personelu nr 72/08 z dnia 21 kwietnia 2008 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżących do grupy zaszeregowania AD 12 w ramach postępowania w sprawie awansów za 2008 r. (sesja 2008) oraz, w razie potrzeby, decyzji wydanych w ramach tego samego postępowania o awansowaniu do tej grupy urzędników, których nazwiska zamieszczone zostały na liście osób awansowanych, opublikowanej w drodze komunikatu do personelu nr 72/08 z dnia 21 kwietnia 2008 r.;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-421/04: Skarga wniesiona dnia 11 października 2004 r. przez José Antonio Carreira przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/41

         Skarga wniesiona dnia 11 października 2004 r. przez José Antonio Carreira przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy
   (Sprawa T-421/04)
   (2005/C 6/80)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 11 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy złożona przez José Antonio Carreira, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów: Georgesa Vandersandena i Laure Levi.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Agencji przyznającej skarżącemu tylko część dodatku wyrównawczego, o którym mowa w art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego, w związku z wezwaniem go do tymczasowego objęcia stanowiska wyższego szczebla w okresie od 13 stycznia 2003 r. do 15 sierpnia 2004 r.;

               —

               Zasądzenie na jego rzecz od strony przeciwnej pozostałej części należnego dodatku wyrównawczego na mocy art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               Obciążenie strony przeciwnej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżący, który będąc radcą prawnym strony przeciwnej został wezwany do tymczasowego objęcia stanowiska kierownika działu administracyjnego Agencji z uwagi na urlop chorobowy osoby zajmującej to stanowisko, sprzeciwia się decyzji organu uprawnionego do mianowania w sprawie podziału sumy dodatku wyrównawczego pomiędzy dwie osoby, które tymczasowo zajmowały to stanowisko. Skarżący sprzeciwił się tej decyzji uściślając, że nie zgodził się na pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy w zastępstwie kierownika działu administracyjnego i w efekcie nabył prawo do całości dodatku wyrównawczego będącego przedmiotem sporu.
   Na poparcie swoich roszczeń, skarżący podnosi naruszenie art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego, jak również zasad: zgodności pomiędzy stopniem a stanowiskiem pracy, niedyskryminacji oraz proporcjonalności.
   Ocenia on również, że w niniejszej sprawie naruszono obowiązek uzasadniania wydawanych aktów.


title: Sprawa C-360/14 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 lipca 2015 r. – Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska (Odwołanie — Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2009/48/WE — Bezpieczeństwo zabawek — Dopuszczalne wartości dla ołowiu, baru, arsenu, antymonu, rtęci, nitrozoamin i substancji zdolnych do tworzenia nitrozoamin w zabawkach — Decyzja Komisji, na mocy której nie zatwierdzono w całości przepisów krajowych zgłoszonych przez władze niemieckie w celu utrzymania dopuszczalnych wartości dla tych substancji — Dowód wyższego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego w ramach przepisów krajowych)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/16

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 lipca 2015 r. – Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska
   (Sprawa C-360/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2009/48/WE - Bezpieczeństwo zabawek - Dopuszczalne wartości dla ołowiu, baru, arsenu, antymonu, rtęci, nitrozoamin i substancji zdolnych do tworzenia nitrozoamin w zabawkach - Decyzja Komisji, na mocy której nie zatwierdzono w całości przepisów krajowych zgłoszonych przez władze niemieckie w celu utrzymania dopuszczalnych wartości dla tych substancji - Dowód wyższego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego w ramach przepisów krajowych))
   (2015/C 294/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i A. Lippstreu, pełnomocnicy, wspierani przez U. Karpensteina, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Mihaylova, M. Patakia i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa T-338/09: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Müller-Boré & Partner przeciwko OHIM — Popp i in. (MBP) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MBP — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ip_law@mbp./email — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Używane w obrocie handlowym oznaczenie krajowe mbp.de — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/15

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Müller-Boré & Partner przeciwko OHIM — Popp i in. (MBP)
   (Sprawa T-338/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MBP - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ip_law@mbp./email - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Używane w obrocie handlowym oznaczenie krajowe mbp.de - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009))
   2013/C 336/30
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Müller-Boré & Partner Patentanwälte. Rechtsanwälte (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Osterrieth i T. Schmitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, następnie A. Pohlmann, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również, interwenient przed Sądem: Eugen Popp (Monachium, Niemcy); Wolf E. Sajda (Monachium); Johannes Bohnenberger (Monachium); i Volkmar Kruspig (Monachium) (przedstawiciele: adwokaci C. Rohnke, M. Jacob i J. Herrlinger)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 czerwca 2009 r. (sprawa R 1176/2007-4) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Eugenem Poppem, Wolfem E. Sajdą, Johannesem Bohnenbergerem, Volkmarem Kruspigiem a Müller-Boré & Partner Rechtsanwälte. Patentanwälte.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Müller-Boré & Partner Patentanwälte. Rechtsanwälte zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-540/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/16

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-540/15) (1)

   (2016/C 200/23)
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2016.


title: Sprawa C-71/08: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 14 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/18

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 14 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-71/08) (1)

   (2009/C 6/35)

      Język postępowania: czeski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 92 z dnia 12.4.2008 r.


title: Sprawa T-82/12: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2012 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/31

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2012 r. — Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-82/12)
   2012/C 109/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohammad Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci C. Rygaert i G. Karouni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które są co do istoty identyczne z podniesionymi w sprawie T-383/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub podobne do nich.

      (1)  Dz.U. 2011 C 282, s. 30.


title: Sprawa C-399/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 października 2014 r. – Republika Federalna Niemiec przeciwko Radzie Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności — Działania zewnętrzne Unii Europejskiej — Artykuł 218 ust. 9 TFUE — Ustalenie stanowiska reprezentowanego w imieniu Unii Europejskiej w ramach organu utworzonego przez umowę międzynarodową — Umowa międzynarodowa, której stroną nie jest Unia Europejska — Międzynarodowa Organizacja ds. Winorośli i Wina (OIV) — Pojęcie „aktów mających skutki prawne”  — Zalecenia OIV]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 października 2014 r. – Republika Federalna Niemiec przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-399/12) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Działania zewnętrzne Unii Europejskiej - Artykuł 218 ust. 9 TFUE - Ustalenie stanowiska reprezentowanego w imieniu Unii Europejskiej w ramach organu utworzonego przez umowę międzynarodową - Umowa międzynarodowa, której stroną nie jest Unia Europejska - Międzynarodowa Organizacja ds. Winorośli i Wina (OIV) - Pojęcie „aktów mających skutki prawne” - Zalecenia OIV])
   2014/C 421/03
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, B. Beutler oraz N. Graf Vitzthum, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, E. Ruffer i D. Hadroušek, pełnomocnicy), Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: P. Frantzen, pełnomocnik), Węgry (przedstawiciel: M. Z. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, B. Koopman i J. Langer, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: J. Holmes, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Sitbon i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, B. Schima i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Republika Słowacka, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i Komisja Europejska pokryją własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa T-598/13: Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2015 r. – Sanctuary Brands/OHIM – Richter International (TAILORBYRD)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/38

         Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2015 r. – Sanctuary Brands/OHIM – Richter International (TAILORBYRD)
   (Sprawa T-598/13) (1)

   (2015/C 155/45)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-39/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 stycznia 2011 r. — Vorsorgekasse AG przeciwko Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 stycznia 2011 r. — Vorsorgekasse AG przeciwko Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA)
   (Sprawa C-39/11)
   2011/C 130/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vorsorgekasse AG

      Strona pozwana: Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA)

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepis, który zezwala zakładowemu funduszowi prewencyjnemu na inwestowanie majątku przyporządkowanego towarzystwu powierniczemu jedynie w jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych posiadających zezwolenie na sprzedaż w Austrii, jest zgodny ze swobodą przepływu kapitału ustanowioną w art. 63 i nast. TFUE?


title: Sprawa C-375/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Heuschen & Schrouff Oriental Foods Trading BV (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Ważność rozporządzenia dotyczącego klasyfikacji — Wykładnia załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1196/97 — Artykuły 220 i 239 kodeksu celnego — Artykuły 871 i 905 rozporządzenia (EWG) nr 2454/95 — Suche arkusze składające się z mąki ryżowej, soli i wody — Klasyfikacja taryfowa — Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych — Procedura zwrotu — Wykrywalny błąd organów celnych — Oczywiste zaniedbanie ze strony importera)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Heuschen & Schrouff Oriental Foods Trading BV
   (Sprawa C-375/07) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Ważność rozporządzenia dotyczącego klasyfikacji - Wykładnia załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1196/97 - Artykuły 220 i 239 kodeksu celnego - Artykuły 871 i 905 rozporządzenia (EWG) nr 2454/95 - Suche arkusze składające się z mąki ryżowej, soli i wody - Klasyfikacja taryfowa - Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych - Procedura zwrotu - Wykrywalny błąd organów celnych - Oczywiste zaniedbanie ze strony importera)
   (2009/C 6/11)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Heuschen & Schrouff Oriental Foods Trading BV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1196/97 z dnia 27 czerwca 1997 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. L 170, s. 13), art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1677/98 z dnia 29 lipca 1998 r. (Dz.U. L 212, s. 18) oraz art. 871 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1) — Wysuszone arkusze składające się z mąki ryżowej, soli i wody — Klasyfikacja taryfowa w pozycji 1905 CN — Retrospektywne pokrycie należności celnych — Błąd organów celnych, który nie mógł zostać „w racjonalny sposób wykryty przez płatnika” — Obowiązkowe wystąpienie do Komisji
   Sentencja

               1)

               Arkusze wyprodukowane z mąki ryżowej, soli i wody, które zostały wysuszone, ale nie zostały poddane obróbce termicznej, są objęte podpozycją 1905 90 20 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1624/97 z dnia 13 sierpnia 1997 r.

               2)

               Badanie przedstawionego pytania nie wskazało jakiegokolwiek elementu mogącego wpłynąć na ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1196/97 z dnia 27 czerwca 1997 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej.

               3)

               Jeżeli państwo członkowskie zwróciło się do Komisji z wnioskiem o umorzenie należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 z dnia 19 grudnia 1996 r. i Komisja wydała już w konkretnym przypadku decyzję zawierającą ocenę operacji przywozu pod kątem okoliczności prawnych i faktycznych, ocena ta wiąże wszystkie organy państwa członkowskiego będącego zgodnie z art. 249 WE adresatem tej decyzji włącznie z sądami, które rozpatrują ten sam przypadek w świetle art. 220 wskazanego rozporządzenia.
               Jeżeli importer wniósł w przewidzianym terminie, na podstawie art. 230 akapit piąty WE skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich dotyczącej wniosku o umorzenie należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 239 wskazanego rozporządzenia, do sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy zawiesić postępowanie do czasu wydania ostatecznego orzeczenia w przedmiocie tej skargi o stwierdzenie nieważności albo czy przedłożyć Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne dotyczące oceny ważności aktu.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawy połączone C-78/16 i C-79/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Giovanni Pesce i in. (C-78/16), Cesare Serinelli i in. (C-79/16)/Presidenza del Consiglio dei Ministri (C-79/16) Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento della Protezione Civile, Commissario Delegato Per Fronteggiare il Rischio Fitosanitario Connesso alla Diffusione della Xylella nel Territorio della Regione Puglia, Ministero delle Politiche Agricole Alimentari e Forestali, Regione Puglia [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona sanitarna roślin — Dyrektywa 2000/29/WE — Środki ochronne przed wprowadzaniem do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiem się w niej organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych — Decyzja wykonawcza (UE) 2015/789 — Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells i Raju) — Artykuł 6 ust. 2 lit. a) — Obowiązek natychmiastowego usunięcia roślin żywicielskich, niezależnie od ich statusu zdrowotnego, w promieniu 100 m wokół roślin zakażonych — Ważność — Artykuł 16 ust. 3 dyrektywy 2000/29 — Zasada proporcjonalności — Zasada ostrożności — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do odszkodowania]

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/17

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Giovanni Pesce i in. (C-78/16), Cesare Serinelli i in. (C-79/16)/Presidenza del Consiglio dei Ministri (C-79/16) Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento della Protezione Civile, Commissario Delegato Per Fronteggiare il Rischio Fitosanitario Connesso alla Diffusione della Xylella nel Territorio della Regione Puglia, Ministero delle Politiche Agricole Alimentari e Forestali, Regione Puglia
   (Sprawy połączone C-78/16 i C-79/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona sanitarna roślin - Dyrektywa 2000/29/WE - Środki ochronne przed wprowadzaniem do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiem się w niej organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych - Decyzja wykonawcza (UE) 2015/789 - Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells i Raju) - Artykuł 6 ust. 2 lit. a) - Obowiązek natychmiastowego usunięcia roślin żywicielskich, niezależnie od ich statusu zdrowotnego, w promieniu 100 m wokół roślin zakażonych - Ważność - Artykuł 16 ust. 3 dyrektywy 2000/29 - Zasada proporcjonalności - Zasada ostrożności - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do odszkodowania])
   (2016/C 296/22)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Giovanni Pesce i in. (C-78/16), Cesare Serinelli i in. (C-79/16)

      Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri (C-79/16) Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento della Protezione Civile, Commissario Delegato Per Fronteggiare il Rischio Fitosanitario Connesso alla Diffusione della Xylella nel Territorio della Regione Puglia, Regione Puglia, Ministero delle Politiche Agricole Alimentari e Forestali, Regione Puglia

      Sentencja

   Analiza przedstawionych pytań nie ujawniła żadnego elementu, który mógłby mieć wpływ na ważność art. 6 ust. 2 lit. a) decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells et al.) w odniesieniu do dyrektywy Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie, zmienionej dyrektywą Rady 2002/89/WE z dnia 28 listopada 2002 r., rozpatrywanej w świetle zasad ostrożności i proporcjonalności, a także w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia ustanowionego w art. 296 TFUE i w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Wykreślenie sprawy C-225/03

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/31

         Wykreślenie sprawy C-225/03 (1)

   (2005/C 217/62)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 7 lipca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-225/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003.


title: Sprawa C-489/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 93/36/EWG i 93/42/EWG — Zamówienia publiczne — Procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy — Dostawy dla szpitali)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-489/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 93/36/EWG i 93/42/EWG - Zamówienia publiczne - Procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy - Dostawy dla szpitali)
   2009/C 113/04
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia i X. Lewis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republice Greckiej (Przedstawiciele: D. Tsagkaraki i S. Chala, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199, str. 1) oraz art. 17 i 18 dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, str. 1) — Odrzucenie, w ramach postępowań przetargowych na dostawy do szpitali publicznych w Grecji, wyrobów medycznych ze względów „ogólnej zgodności i bezpieczeństwa użytkowania”, pomimo ich certyfikacji za pomocą oznakowania CE, a w każdym razie bez przeprowadzenia postępowania przewidzianego w dyrektywie 93/42/EWG

      Sentencja

               1)

               Odrzucając oferty na wyroby medyczne opatrzone oznakowaniem CE, przy czym właściwe instytucje zamawiające szpitali greckich nie przestrzegały procedury przewidzianej w dyrektywie Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej przez rozporządzenie (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r., Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, zmienionej przez dyrektywę Komisji 2001/78/WE z dnia 13 września 2001 r. oraz na mocy art. 17 i 18 dyrektywy 93/42, zmienionej przez rozporządzenie nr 1882/2003.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-436/05: Skarga wniesiona w dniu  12 grudnia 2005 r. – Ajinomoto przeciwko OHIM

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/22

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2005 r.– Ajinomoto przeciwko OHIM
   (Sprawa T-436/05)
   (2006/C 74/43)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ajinomoto Co., Inc. (Tokio, Japonia) [Przedstawiciele: G. Würtenberger i R. Kunze, lawyers]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kaminomoto Co. Ltd. (Hyogo-Ken, Japonia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 września 2005 r. w sprawie R 1143/2004-1

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „AJINOMOTO” dla towarów z klas 1, 5, 29, 30 i 31 — zgłoszenie nr 1 307 024
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Kaminomoto Co. Ltd.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „KAMINOMOTO” dla towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza uznała, że wnoszący sprzeciw był zobowiązany do wykazania istnienia wcześniejszego prawa wyłącznie w momencie wniesienia sprzeciwu. Zdaniem skarżącej dowód istnienia wcześniejszego prawa należy przedstawić w dacie wydania decyzji Wydziału Sprzeciwów lub w dacie wygaśnięcia terminu wyznaczonego do przestawienia dodatkowych dowodów.


title: Sprawa F-50/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 maja 2016 r. – FS/EKES [Służba publiczna — Personel tymczasowy — Artykuł 2 lit. c) WZIP — Członek personelu tymczasowego zatrudniony do pełnienia obowiązków kierownika wydziału „przy grupie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego” — Artykuł 44 akapit drugi regulaminu pracowniczego — Przeniesienie o stopień wyżej z mocą wsteczną po dziewięciomiesięcznym okresie próbnym — Zastosowanie odpowiednio do personelu tymczasowego nieprzewidziane ratione temporis w WZIP — Okres próbny sui generis wynikający z postanowień umownych w przypadku nieprzewidzianym we WZIP — Przedłużenie umownego okresu próbnego — Wyniki pracy przy pełnieniu obowiązków kierownika wydziału uznane za niewystarczające pod względem jakościowym — Przeniesienie na stanowisko niebędące stanowiskiem kierowniczym — Przyznanie przeniesienia o stopień wyżej określone w art. 44 akapit drugi regulaminu pracowniczego]

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 maja 2016 r. – FS/EKES
   (Sprawa F-50/15) (1)

   ([Służba publiczna - Personel tymczasowy - Artykuł 2 lit. c) WZIP - Członek personelu tymczasowego zatrudniony do pełnienia obowiązków kierownika wydziału „przy grupie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego” - Artykuł 44 akapit drugi regulaminu pracowniczego - Przeniesienie o stopień wyżej z mocą wsteczną po dziewięciomiesięcznym okresie próbnym - Zastosowanie odpowiednio do personelu tymczasowego nieprzewidziane ratione temporis w WZIP - Okres próbny sui generis wynikający z postanowień umownych w przypadku nieprzewidzianym we WZIP - Przedłużenie umownego okresu próbnego - Wyniki pracy przy pełnieniu obowiązków kierownika wydziału uznane za niewystarczające pod względem jakościowym - Przeniesienie na stanowisko niebędące stanowiskiem kierowniczym - Przyznanie przeniesienia o stopień wyżej określone w art. 44 akapit drugi regulaminu pracowniczego])
   (2016/C 222/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FS (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: K. Gambino, X. Chamodraka, M. Pascua Mateo, A. Carvajal i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o braku zatwierdzenia nominacji skarżącej na stanowisko kierownika wydziału oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną szkodę majątkową i krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1.

               Stwierdza się nieważność decyzji prezesa Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 25 maja 2014 r., uzupełnionej a drodze aneksu nr 2 do umowy zatrudnienia FS, w której organ upoważniony do zawierania umów Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego nie zatwierdził jej nominacji na stanowisko kierownika wydziału i przeniósł ją z dniem 9 kwietnia 2014 r. na stanowisko niebędące stanowiskiem kierowniczym.

               2.

               Zasądza się od Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zadośćuczynienie na rzecz FS w kwocie 2 000 EUR tytułem doznanej przez nią krzywdy.

               3.

               W pozostałym zakresie żądanie odszkodowania zostaje oddalone.

               4.

               Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez FS.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015, s. 37


title: Sprawa T-199/13: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2014 r. – DTM Ricambi przeciwko OHIM – STAR (STAR) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego STAR — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy STAR LODI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/16

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2014 r. – DTM Ricambi przeciwko OHIM – STAR (STAR)
   (Sprawa T-199/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego STAR - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy STAR LODI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 372/21
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: DTM Ricambi Srl (Bolonia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci V. Catelli i A. Loffredo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: L. Rampini i P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Società trasporti automobilistici regionali SpA (STAR) (Lodi, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Caricato)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 stycznia 2013 r. (sprawa R 0124/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Società trasporti automobilistici regionali SpA (STAR) a DTM Ricambi Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               DTM Ricambi Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa C-581/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 grudnia 2008 r. — EMI Group Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 grudnia 2008 r. — EMI Group Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-581/08)
   (2009/C 55/28)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunal, Londyn
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: EMI Group Ltd

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   Pytania prejudycjalne

               a)

               W jaki sposób należy interpretować art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy (1) w odniesieniu do okoliczności niniejszej sprawy?

               b)

               W szczególności, jakie są istotne cechy charakterystyczne „próbki” w rozumieniu art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy?

               c)

               Czy państwu członkowskiemu wolno ograniczyć wykładnię pojęcia „próbka” zawartego w art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy do:

                           i)

                           próbki przemysłowej w formie zwykle niedostępnej w sprzedaży publicznej, przekazywanej rzeczywistemu lub potencjalnemu klientowi przedsiębiorstwa (do roku 1993);

                           (ii)

                           tylko jednej albo tylko pierwszej z szeregu próbek przekazanych przez tę samą osobę temu samemu odbiorcy, jeżeli próbki te są identyczne albo nie różnią się w sposób istotny pomiędzy sobą (po roku 1993)?

               d)

               Czy państwu członkowskiemu wolno ograniczyć wykładnię pojęcia „prezenty o małej wartości” zawartego w art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy w taki sposób, aby wyłączyć spod zakresu tego pojęcia:

                           i)

                           prezent w postaci towarów stanowiących część serii prezentów lub następujących po sobie prezentów przekazywanych okresowo na rzecz tej samej osoby (do października 2003 r.),

                           ii)

                           wszelkie prezenty handlowe przekazane na rzecz tej samej osoby w dowolnym dwunastomiesięcznym okresie, jeżeli łączna wartość prezentów przekracza 50 GBP (od października 2003 r.)?

               e)

               W wypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie 3 punkt (ii) powyżej albo na jakąkolwiek część pytania 4 powyżej, czy w sytuacji, gdy podatnik przekazuje podobne lub identyczne prezenty w postaci nagrań muzycznych dwóm lub więcej osobom z powodu ich osobistych właściwości tych osób polegających na tym, iż mogą one mieć wpływ na popularność danego artysty, państwo członkowskie może traktować te przedmioty jako przekazane tej samej osobie tylko dlatego, że osoby te są zatrudnione przez ten sam podmiot?

               f)

               Czy odpowiedzi na pytania od 1 do 5 powyżej byłyby inne, gdyby odbiorca był podatnikiem (lub był zatrudniony przez podatnika), który mógłby odliczyć naliczony podatek podlegający zapłacie z tytułu dostawy towarów stanowiących próbkę?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-496/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 sierpnia 2015 r. przez CX od wyroku wydanego w dniu 18 czerwca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-27/13 CX/Komisja

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/27

         Odwołanie wniesione w dniu 28 sierpnia 2015 r. przez CX od wyroku wydanego w dniu 18 czerwca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-27/13 CX/Komisja
   (Sprawa T-496/15 P)
   (2015/C 371/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: CX (Enghien, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że jego odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               w rezultacie, uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2015 r., doręczonego w dniu ogłoszenia, w sprawie F-27/13;

               —

               wydanie orzeczenia w przedmiocie sporu przez sam Sąd i uwzględnienie pierwotnych żądań strony skarżącej, a tym samym wniosków przedstawionych w pierwszej instancji, z wyłączeniem jakiegokolwiek nowego wniosku;

               —

               w każdym razie, obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony i nieuwzględnienia tego przez Sąd do spraw Służby Publicznej (zwany dalej „SSP”), nieprawdziwości zarzucanych czynów, odmowy przeprowadzenia niezbędnych weryfikacji i ustalenia prawdy zarówno przez Komisję jak i SSP oraz oczywistych błędów w ocenie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 i 6 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i art. 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, ponieważ choć SSP przyznał, że właściwy organ powołujący nie ma uprawnień w zakresie wymierzenia zainteresowanemu urzędnikowi kary w postaci bezpośredniego ustalenia „zaszeregowania” do określonej grupy, lecz ma wyłącznie prawo obniżyć mu grupę zaszeregowania, to jednak nie wyciągnął z tego odpowiednich konsekwencji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz dotyczący oczywistych błędów w ocenie.


title: Sprawa T-371/15: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Preferisco Foods/EUIPO – Piccardo & Savore’ (PREFERISCO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PREFERISCO — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy I PREFERITI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/36

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Preferisco Foods/EUIPO – Piccardo & Savore’ (PREFERISCO)
   (Sprawa T-371/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PREFERISCO - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy I PREFERITI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 392/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Preferisco Foods Ltd (Vancouver, Kolumbia Brytyjska, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci G. Macías Bonilla, P. López Ronda, G. Marín Raigal i E. Armero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: Sidat Humphreys i J.-F. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Piccardo & Savore’ Srl (Chiusavecchia, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 kwietnia 2015 r. (sprawa R 2598/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Piccardo & Savore’ a Preferisco Foods.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Preferisco Foods Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-425/15: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2015 r. – Udo Voigt/przewodniczący Parlamentu Europejskiego, Parlament Europejski

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/8

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2015 r. – Udo Voigt/przewodniczący Parlamentu Europejskiego, Parlament Europejski
   (Sprawa C-425/15)
   (2016/C 048/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Udo Voigt (przedstawiciel: P. R. Richter, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: przewodniczący Parlamentu Europejskiego, Parlament Europejski.
   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (pierwsza izba) orzekł w drodze postanowienia z dnia 29 października 2015 r., że jest oczywiście niewłaściwy do wydania orzeczenia w przedmiocie skargi wniesionej przez Udo Voigta w dniu 31 lipca 2015 r. i przekazał sprawę do Sądu Unii Europejskiej. Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-558/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco – Hiszpania) – Mimoun Khachab/Subdelegación del Gobierno en Álava (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2003/86/WE – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) – Łączenie rodzin – Wymagania dotyczące wykonania prawa do łączenia rodzin – Stabilne, regularne i wystarczające środki – Uregulowanie krajowe pozwalające na perspektywiczną ocenę prawdopodobieństwa zachowania środków przez członka rodziny rozdzielonej – Zgodność)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/16

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco – Hiszpania) – Mimoun Khachab/Subdelegación del Gobierno en Álava
      (Sprawa C-558/14) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/86/WE - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) - Łączenie rodzin - Wymagania dotyczące wykonania prawa do łączenia rodzin - Stabilne, regularne i wystarczające środki - Uregulowanie krajowe pozwalające na perspektywiczną ocenę prawdopodobieństwa zachowania środków przez członka rodziny rozdzielonej - Zgodność))
      (2016/C 211/19)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia del País Vasco

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Mimoun Khachab

         Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Álava

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86 z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, iż pozwala on właściwym organom państwa członkowskiego na uzasadnienie oddalenia wniosku w sprawie łączenia rodzin perspektywiczną oceną prawdopodobieństwa zachowania stabilnych, regularnych i wystarczających środków, jakie powinien posiadać członek rodziny rozdzielonej, by zapewnić utrzymanie sobie oraz członkom rodziny bez korzystania z systemu pomocy społecznej tego państwa członkowskiego przez okres roku następującego po dniu złożenia wniosku, przy czym ocena ta opiera się na analizie zmian przychodów członka rodziny rozdzielonej w okresie sześciu miesięcy poprzedzających złożenie wniosku.

         (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa T-103/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 lutego 2013 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-122/10 Cocchi i Falcione przeciwko Komisji

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/21

         Odwołanie wniesione w dniu 19 lutego 2013 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-122/10 Cocchi i Falcione przeciwko Komisji
   (Sprawa T-103/13 P)
   2013/C 129/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i D. Martin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Giorgio Cocchi (Wezembeek-Oppem, Belgia) i Nicola Falcione (Bruksela, Belgia)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie F-122/10 Cocchi i Falcione przeciwko Komisji;

               —

               Odrzucenie skargi wniesionej przez G. Cocchiego i N. Falcione w sprawie F-122/10 jako niedopuszczalnej lub w każdym razie oddalenie jej jako bezzasadnej;

               —

               Orzeczenie, że każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania w niniejszej instancji;

               —

               Obciążenie G. Cocchiego i N. Falcione kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia pojęcia „akt niekorzystny”, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał skargę w pierwszej instancji za dopuszczalną dzięki zakwalifikowaniu jako akt niekorzystny przedstawionej skarżącym przez Komisję propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat, które mogą zostać zaliczone do okresu uprawniającego do emerytury w ramach przeniesienia ich uprawnień emerytalnych na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej częściowo uwzględnił skargę z naruszeniem prawa przy dokonywaniu wykładni tej zasady. Komisja podnosi, że z jej propozycjami zainteresowani nie mogli wiązać jakichkolwiek uzasadnionych oczekiwań, ponieważ, po pierwsze, w propozycjach tych uwzględniono również okresy służby po jej rozpoczęciu przez zainteresowanych, a po drugie, te propozycje nie odnosiły się do faktycznie przeniesionych kwot, lecz do kwoty mogącej podlegać przeniesieniu, wbrew jasnemu brzmieniu art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.


title: Sprawy połączone C-226/14 i C-228/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Eurogate Distribution GmbH/Hauptzollamt Hamburg-Stadt (C-226/14), DHL Hub Leipzig GmbH/Hauptzollamt Braunschweig (C-228/14) (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Procedura składu celnego — Procedura tranzytu zewnętrznego — Powstanie długu celnego w następstwie niewykonania obowiązku — Wymagalność VAT)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Eurogate Distribution GmbH/Hauptzollamt Hamburg-Stadt (C-226/14), DHL Hub Leipzig GmbH/Hauptzollamt Braunschweig (C-228/14)
   (Sprawy połączone C-226/14 i C-228/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Procedura składu celnego - Procedura tranzytu zewnętrznego - Powstanie długu celnego w następstwie niewykonania obowiązku - Wymagalność VAT))
   (2016/C 287/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eurogate Distribution GmbH (C-226/14), DHL Hub Leipzig GmbH (C-228/14)

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Stadt (C-226/14), Hauptzollamt Braunschweig (C-228/14)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2004/66/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że podatek od wartości dodanej od towarów ponownie wywiezionych jako towarów niewspólnotowych nie jest należny, gdy owe towary w dalszym ciągu podlegają procedurom celnym przewidzianym w tym przepisie w dniu ich ponownego wywozu, ale przestają im podlegać ze względu na ów ponowny wywóz, i to również wówczas, gdy dług celny powstał wyłącznie na podstawie art. 204 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r.

               2)

               Artykuł 236 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005 w związku z przepisami dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji tego rodzaju jak ta w postępowaniu głównym, uwzględniając, że podatek od wartości dodanej od towarów ponownie wywiezionych jako towarów niewspólnotowych nie jest należny, gdy owe towary w dalszym ciągu podlegają procedurom celnym przewidzianym w art. 61 tej dyrektywy, również wówczas, gdy dług celny powstał wyłącznie na podstawie art. 204 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, brak jest osoby zobowiązanej do zapłaty podatku od wartości dodanej. Artykuł 236 owego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że nie może on mieć zastosowania w sytuacjach dotyczących zwrotu podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.