title: Sprawa T-42/07: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — Dow Chemical i in. przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/47

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — Dow Chemical i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-42/07)
   (2007/C 82/100)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strony skarżące: The Dow Chemical Company (Midland, Stany Zjednoczone), Dow Deutschland Inc. (Schwalbach, Niemcy), Dow Deutschland Anlagengesellschaft mbH (Schwalbach, Niemcy), Dow Europe GmbH (Horgen, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci D. Schroeder, P. Matthey, T. Graf)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               The Dow Chemical Company wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji, w zakresie, w jakim jest ona jej adresatem;

               —

               Dow Deutschland Inc. wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji, w zakresie w jakim stwierdza on, że z dniem 1 lipca 1996 r. Dow Deutschland Inc. naruszyła art. 81 WE i 53 EOG;

               —

               wszystkie strony skarżące (oraz posiłkowo, The Dow Chemical Company) wnoszą do Sądu o znaczące zmniejszenie kwoty grzywny, która została na nie nałożona;

               —

               wszystkie strony skarżące wnoszą do Sądu o:

                           —

                           obciążenie Komisji wszystkimi poniesionymi przez nie kosztami, które są związane z tą sprawą, jak również kosztami, poniesionymi w celu ustanowienia gwarancji bankowej, w oczekiwaniu na wyrok Sądu w przedmiocie tej skargi, obejmującej kwotę grzywny, jaką na nie nałożono w zaskarżonej decyzji;

                           —

                           podjęcie wszelkich środków, które Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga zmierza do częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie COMP/F/38.638 — kauczuk butadienowy i kauczuk styrenowo-butadienowy emulsyjny, w której Komisja uznała, że poprzez uzgodnienie docelowych cen towarów, dokonanie podziału klientów na podstawie porozumień o niepodejmowaniu agresywnych działań i wymianę drażliwych informacji handlowych dotyczących cen, konkurentów i klientów w sektorze kauczuku butadienowego i kauczuku styrenowo-butadienowego emulsyjnego, strony skarżące oraz inne przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 WE i art. 53 EOG.
   Skarżące przedstawiają trzy główne zarzuty na poparcie ich skargi:

               W zarzucie pierwszym podzielonym na trzy części, The Dow Chemical Company (zwana dalej „TDCC”) utrzymuje, że Komisja naruszyła prawo: a) opierając stwierdzenie naruszenia, jakiego dopuściła się TDCC na domniemaniu, zgodnie z którym należąca do niej w całości spółka zależna według reguły postępuje według poleceń wydawanych przez spółkę matkę nie sprawdzając tego, czy spółka matka wykonała rzeczywiście takie uprawnienia; b) nakładając na nią grzywnę, uznając jej odpowiedzialność za naruszenia popełnione przez jej spółki zależne; oraz c) nie wykonując jej uprawnień w zakresie oceny służących podjęciu decyzji, czy adresatem jej decyzji powinna być TDCC.

               W zarzucie drugim, Dow Deutschland Inc. i TDCC utrzymują, że Komisja popełniła błędy faktyczne i błędy co do prawa przy ustalaniu okresu uczestnictwa Dow Deutschland Inc. w naruszeniu ze względu na wybranie przez nią dnia 1 lipca 1996 r. jako daty rozpoczęcia naruszenia.

               W zarzucie trzecim, skarżące utrzymują, że Komisja popełniła błędy faktyczne i błędy co do prawa przy obliczaniu wyjściowej kwoty grzywien, które zostały na nie nałożone. Podnoszą one w szczególności, że Komisja dopuściła się błędów w ocenie wagi naruszenia poprzez zróżnicowane traktowanie kwot wyjściowych, stosowanie czynnika mnożnikowego celem zapewnienia wystarczająco odstraszającego skutku grzywien i ostatecznie, powiększenie wyjściowej kwoty grzywien z uwagi na czas trwania naruszenia.


title: Sprawa C-167/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 28 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil régional d’expression française de l’ordre des médecins vétérinaires – Belgia) – postępowanie dyscyplinarne przeciwko Jeanowi Devillersowi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Conseil régional d’expression française de l’ordre des médecins vétérinaires — Pojęcie „sądu krajowego” w rozumieniu art. 267 TFUE — Brak właściwości Trybunału)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/10

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 28 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil régional d’expression française de l’ordre des médecins vétérinaires – Belgia) – postępowanie dyscyplinarne przeciwko Jeanowi Devillersowi
   (Sprawa C-167/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Conseil régional d’expression française de l’ordre des médecins vétérinaires - Pojęcie „sądu krajowego” w rozumieniu art. 267 TFUE - Brak właściwości Trybunału))
   2014/C 102/12
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil régional d’expression française de l’ordre des médecins vétérinaires

      Strona w postępowaniu głównym

   Jean Devillers

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Conseil régional d’expression française de l’ordre des médecins vétérinaires – Wykładnia art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz.U. 2005, L 3 s. 1) – Pytanie prejudycjalne zadane przez samorząd zawodowy – Pojęcie sądu w rozumieniu art. 267 TFUE – Właściwość Trybunału – Niewystarczający charakter informacji dotyczących stanu faktycznego i prawnego – Dopuszczalność pytania

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane przez Conseil régional d’expression française de l’ordre des médecins vétérinaires (Belgia) w postanowieniu z dnia 23 marca 2013 r.

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa T-233/08: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2010 r. — MPDV Mikrolab przeciwko OHIM (ROI ANALYZER) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ROI ANALYZER — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/34

      Wyrok Sądu z dnia 10 września 2010 r. — MPDV Mikrolab przeciwko OHIM (ROI ANALYZER)
      (Sprawa T-233/08) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ROI ANALYZER - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
      (2010/C 288/65)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor (Mostach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2008 r. (sprawa R 1525/2006-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ROI ANALYZER jako wspólnotowego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa F-84/15: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2015 r. – ZZ/Rada

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/60

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2015 r. – ZZ/Rada
   (Sprawa F-84/15)
   (2015/C 279/77)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu strony skarżącej do następnej grupy zaszeregowania (AD 12) w ramach postępowania w sprawie awansu 2014 Rady Unii Europejskiej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu strony skarżącej do grupy zaszeregowania (AD 12) w ramach postępowania w sprawie awansu 2014;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-312/07: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2007 r. — Dimos Peramatos przeciwko Komisji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/29

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2007 r. — Dimos Peramatos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-312/07)
   (2007/C 283/53)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dimos Peramatos (Perama, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci G. Gerapetritis i P. Petropoulos)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonego działania w taki sposób, że jakiekolwiek zobowiązanie skarżącego do zwrotu kwot wypłaconych mu w ramach programu LIFE97/ENV/GR/000380 zostanie uchylone, lub w drugiej kolejności zmiana zaskarżonego działania w taki sposób, że skarżący zostanie zobowiązany do zapłaty kwoty 93 795,32 euro, która wynika z obliczenia kosztów niekwalifikujących się do refundacji, jak przyznała sama Komisja;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania i wydatkami na uprawnionych do reprezentacji adwokatów.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącej noty obciążeniowej nr 3240504536, dostarczonej skarżącemu w dniu 17 maja 2007 r. za pośrednictwem komornika sądowego, skierowanej do Dimos Peramatos (gminy Perama) w celu zwrotu wkładu finansowego wypłaconego przez Komisję w ramach subwencji przyznanej Dimos Peramatos decyzją Komisji C(97)1997/29 wersja ostateczna.
   Skarżący podnosi błąd co do faktów w i wadliwą wykładnię decyzji Komisji. W szczególności jego obowiązek polegał wyłącznie na zasadzeniu drzew, a w żadnym wypadku na utrzymaniu ich następnie przy życiu, gdyż gmina nie może odpowiadać za ich ewentualne późniejsze zniszczenie. Obowiązek prawny gminy wyczerpał się zatem wraz z przekazaniem dzieła i w związku z tym zwrot długu nie jest możliwy z wyjątkiem przypadków, w których przedłożone opisy nie spełniły ustalonych w decyzji warunków kwalifikacji do otrzymania dotacji.
   Ponadto skarżący podnosi, że zaskarżone działanie narusza ogólne zasady obowiązku uzasadnienia działań instytucji wspólnotowych i ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-213/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Bundessozialgericht z dnia 10 lutego 2005 r. w sprawie Wendy Geven przeciwko Land Nordrhein-Westfalen

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Bundessozialgericht z dnia 10 lutego 2005 r. w sprawie Wendy Geven przeciwko Land Nordrhein-Westfalen
   (Sprawa C-213/05)
   (2005/C 193/16)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 17 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundessozialgericht z dnia 10 lutego 2005 r. w sprawie Wendy Geven przeciwko Land Nordrhein-Westfalen.
   Bundessozialgericht zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy z europejskiego prawa wspólnotowego (w szczególności z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej nr 1612/68 (1) z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty) wynika, że Republice Federalnej Niemiec zabronione jest wyłączenie od pobierania niemieckiego zasiłku rodzinnego zamieszkałej w innym Państwie Członkowskim obywatelki tego kraju zatrudnionej w Niemczech w ograniczonym zakresie (od 3 do 14 godzin tygodniowo) na tej podstawie, że nie ma ona ani miejsca zamieszkania, ani stałego pobytu w Niemczech?

      (1)  Dz.U. L 257, str. 2.


title: Sprawa F-25/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 lutego 2016 r. – McArdle/Komisja

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 lutego 2016 r. – McArdle/Komisja
   (Sprawa F-25/13) (1)

   (2016/C 136/70)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013, s. 55.


title: Sprawa C-241/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 16 maja 2014 r. – Roman Bukovansky przeciwko Finanzamt Lörrach

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 16 maja 2014 r. – Roman Bukovansky przeciwko Finanzamt Lörrach
   (Sprawa C-241/14)
   2014/C 303/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Roman Bukovansky

      Strona pozwana: Finanzamt Lörrach

      Pytanie prejudycjalne

   Czy postanowienia Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (1) z dnia 21 czerwca 1999 r. (BGBl. II 2001, 810 i nast.), która w dniu 2 września 2001 r. została zatwierdzona ustawą przez Bundestag (BGBl. II 2001, 810) i weszła w życie w dniu 1 czerwca 2002 r. (zwana dalej „Umową”), w szczególności jej preambuła, art. 1, 2, 21 oraz art. 7 i 9 załącznika I należy interpretować w ten sposób, że nie zezwalają one pracownikowi, który przeniósł się z kraju do Szwajcarii, nie posiada obywatelstwa szwajcarskiego i od czasu przeniesienia do Szwajcarii jest tzw. powrotnym pracownikiem przygranicznym (umgekehrter Grenzgänger) w rozumieniu art. 15a ust. 1 DBA-Schweiz 1971/2002 [szwajcarsko-niemieckiej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania], na podstawie art. 4 ust. 4 DBA-Schweiz w związku z art. 15a ust. 1 zdanie czwarte DBA-Schweiz 1971/2002, na objęcie go niemieckim opodatkowaniem?

      (1)  Dz.U. L 114, s. 6.


title: Sprawa C-583/11 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 października 2013 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej, Królestwu Niderlandów, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1007/2009 — Handel produktami z fok — Ograniczenia w przywozie i wprowadzaniu tych produktów do obrotu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Prawo osób fizycznych i prawnych do wniesienia skargi — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Pojęcie aktów regulacyjnych — Akty ustawodawcze —Prawo podstawowe do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/14

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 października 2013 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej, Królestwu Niderlandów, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-583/11 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1007/2009 - Handel produktami z fok - Ograniczenia w przywozie i wprowadzaniu tych produktów do obrotu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Prawo osób fizycznych i prawnych do wniesienia skargi - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Pojęcie aktów regulacyjnych - Akty ustawodawcze - Prawo podstawowe do skutecznej ochrony sądowej)
   2013/C 344/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Inuit Tapiriit Kanatami, Nattivak Hunters and Trappers Association, Pangnirtung Hunters' and Trappers' Association, Jaypootie Moesesie, Allen Kooneeliusie, Toomasie Newkingnak, David Kuptana, Karliin Aariak, Canadian Seal Marketing Group, Ta Ma Su Seal Products, Inc., Fur Institute of Canada, NuTan Furs, Inc., GC Rieber Skinn AS, Inuit Circumpolar Council Greenland (ICC-Greenland), Johannes Egede, Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK) (przedstawiciele: J. Bouckaert, H. Viaene i D. Gillet, avocats)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Anagnostopoulou, D. Gauci i L. Visaggio, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver, E. White i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 6 września 2011 r. w sprawie T-18/10 Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie, w którym Sąd odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok (Dz.U. L 285, s.36) — Pojęcie aktu regulacyjnego — Wymóg, aby zaskarżone rozporządzenie dotyczyło skarżącego indywidualnie

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Inuit Tapiriit Kanatami, Nattivak Hunters and Trappers Association, Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Association, Jaypootie Moesesie, Allen Kooneeliusie, Toomasie Newkingnak, David Kuptana, Karliin Aariak, Canadian Seal Marketing Group, Ta Ma Su Seal Products, Inc., Fur Institute of Canada, NuTan Furs, Inc., GC Rieber Skinn AS, Inuit Circumpolar Council Greenland (ICC-Greenland), Johannes Egede i Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK) pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa C-245/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/53

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-245/12) (1)

   2013/C 344/91
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012.


title: Sprawa C-30/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Linköpings tingsrätt — Szwecja) — Lotta Andersson przeciwko Staten genom Kronofogdemyndigheten i Jönköping, Tillsynsmyndigheten (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 80/987/EWG — Artykuł 10 lit. c) — Przepis krajowy — Gwarancja wypłaty należności z tytułu niezaspokojonych roszczeń pracowników najemnych — Wyłączenie osób, które w okresie krótszym niż sześć miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości zatrudniającej je spółki posiadały jej istotną część i miały w niej znaczący wpływ)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/9

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Linköpings tingsrätt — Szwecja) — Lotta Andersson przeciwko Staten genom Kronofogdemyndigheten i Jönköping, Tillsynsmyndigheten
   (Sprawa C-30/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 80/987/EWG - Artykuł 10 lit. c) - Przepis krajowy - Gwarancja wypłaty należności z tytułu niezaspokojonych roszczeń pracowników najemnych - Wyłączenie osób, które w okresie krótszym niż sześć miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości zatrudniającej je spółki posiadały jej istotną część i miały w niej znaczący wpływ)
   2011/C 103/13
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Linköpings tingsrätt

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lotta Andersson

      Strona pozwana: Staten genom Kronofogdemyndigheten i Jönköping, Tillsynsmyndigheten

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Linköpings tingsrätt — Wykładnia art. 10 lit. c) dyrektywy Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, zmienionej dyrektywą 2002/74/WE — Ustawodawstwo krajowe wykluczające z kręgu osób mających prawo do gwarantowanych świadczeń pracowniczych osoby, które w okresie krótszym niż sześć miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości zatrudniającej je spółki były posiadaczami jej istotnej części i miały w niej znaczący wpływ

      Sentencja

   Artykuł 12 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (wersja skodyfikowana) należy rozumieć w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisu prawa krajowego, który wyklucza pracownika najemnego z kręgu osób uprawnionych do otrzymania wypłaty należności z tytułu niezaspokojonych roszczeń na tej podstawie, że ten pracownik, sam lub wraz ze swymi bliskimi krewnymi, w okresie krótszym niż sześć miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości przedsiębiorstwa był posiadaczem istotnej części tego przedsiębiorstwa i miał znaczący wpływ na jego działalność.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010


title: Sprawa C-400/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Codirex Expeditie BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Podpozycja 0202 30 50 — Kawałki zamrożonego mięsa bez kości uzyskane z części ćwierci przedniej tuszy wołowej)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/16

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Codirex Expeditie BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-400/06) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Podpozycja 0202 30 50 - Kawałki zamrożonego mięsa bez kości uzyskane z części ćwierci przedniej tuszy wołowej)
   (2007/C 269/30)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Codirex Expeditie BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Interpretacja uwagi dodatkowej 1 A. lit. h) pkt 11 w dziale 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2204/1999 z dnia 12 października 1999 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 278, str. 1) — Zamrożone mięso bez kości uzyskane z części ćwierci przedniej
   Sentencja

               1)

               Interpretacji załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2204/1999 z dnia 12 października 1999 r. należy dokonywać w ten sposób, że kawałki zamrożonego mięsa bez kości uzyskane z ćwierci przedniej tuszy wołowej objęte są podpozycją 0202 30 50 Nomenklatury Scalonej.

               2)

               Interpretacji załącznika I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionego rozporządzeniem nr 2204/1999 należy dokonywać w ten sposób, że aby zamrożone kawałki mięsa bez kości uzyskane z ćwierci przedniej tuszy wołowej mogły zostać zakwalifikowane do podpozycji 0202 30 50, nie muszą one spełniać innych warunków, w szczególności zostać uzyskane z tego samego zwierzęcia.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006 r.


title: Sprawa T-516/10: Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2015 r. – Francja/Komisja (EFOGR — Sekcja Orientacji — Zmniejszenie pomocy finansowej — Program inicjatywy wspólnotowej Leader+ — Niedotrzymanie terminu wydania decyzji — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/28

         Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2015 r. – Francja/Komisja
   (Sprawa T-516/10) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Orientacji - Zmniejszenie pomocy finansowej - Program inicjatywy wspólnotowej Leader+ - Niedotrzymanie terminu wydania decyzji - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych))
   (2015/C 279/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo E. Belliard, B. Cabouat, G. de Bergues, D. Colas i C. Candat, następnie D. Colas, C. Candat i J.S. Pilczer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 5724 wersja ostateczna z dnia 23 sierpnia 2010 r. dotyczącej zastosowania korekt finansowych w odniesieniu do pomocy z Sekcji Orientacji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przyznanej na rzecz programu inicjatywy wspólnotowej CCI 2000.FR.060.PC.001 (Francja –LEADER+)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 5724 wersja ostateczna z dnia 23 sierpnia 2010 r. dotyczącej zastosowania korekt finansowych w odniesieniu do pomocy z Sekcji Orientacji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przyznanej na rzecz programu inicjatywy wspólnotowej CCI 2000.FR.060.PC.001 (Francja – Leader+).

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Republikę Francuską.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa C-612/11: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Vincenzowi Veneruso (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry hazardowe — Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji — Wydanie 16300 dodatkowych koncesji — Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości — Zasada pewności prawa — Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji — Przepisy krajowe — Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów — Dopuszczalność — Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją — Zakaz w przepisach krajowych — Dopuszczalność)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/14

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Vincenzowi Veneruso
   (Sprawa C-612/11) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry hazardowe - Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji - Wydanie 16 300 dodatkowych koncesji - Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości - Zasada pewności prawa - Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji - Przepisy krajowe - Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów - Dopuszczalność - Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją - Zakaz w przepisach krajowych - Dopuszczalność)
   2012/C 151/23
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Milano

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Vincenzo Veneruso

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Milano — Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Działalność polegająca na przyjmowaniu zakładów — Przepisy krajowe uzależniające wykonywanie tej działalności od uzyskania zezwolenia i licencji bezpieczeństwa publicznego — Ochrona udzielana podmiotom prawa, które uzyskały zezwolenia i licencje dzięki procedurom ich udzielenia, z których niezgodnie z prawem wykluczono inne podmioty gospodarcze z tego samego sektora — Zgodność z art. 43 i 49 WE (obecnie art. 49 i 56 TFUE)

      Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 49 WE, jak również zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które z naruszeniem prawa Unii wykluczyło określoną kategorię podmiotów gospodarczych z możliwości uzyskania koncesji na wykonywanie danej działalności gospodarczej i które zmierza do zaradzenia temu naruszeniu, organizując przetarg na znaczną liczbę nowych koncesji, chroniło pozycję rynkową uzyskaną przez działające już podmioty gospodarcze, w szczególności poprzez ustanowienie minimalnych odległości między punktami zakładanymi przez nowych koncesjonariuszy a punktami działających już podmiotów.

               2)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, by nakładano sankcje za prowadzenie bez koncesji lub zezwolenia policji zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów na osoby powiązane z podmiotem, który został wykluczony z przetargu z naruszeniem prawa Unii, nawet po przeprowadzeniu nowego przetargu mającego zaradzić temu naruszeniu prawa Unii, ponieważ wspomniany przetarg i wynikające z niego udzielenie nowych koncesji nie zaradziły skutecznie niezgodnemu z prawem wykluczeniu wspomnianego podmiotu z poprzedniego przetargu.

               3)

               Z art. 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania, obowiązku przejrzystości oraz zasady pewności prawa wynika, że warunki i zasady przetargu, takiego jak przetarg będący przedmiotem sporu w sprawach przed sądem krajowym, a w szczególności przepisy przewidujące cofnięcie koncesji wydanych na zakończenie takiego przetargu, takie jak przepisy zawarte w art. 23 ust. 2 lit. a) i ust. 3 projektu umowy między autonomiczną administracją monopoli państwowych a podmiotem otrzymującym koncesję dotyczącą gier hazardowych w zakresie imprez innych niż wyścigi konne, powinny być sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, a ocena tego należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa C-428/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Child and Family Agency/J. D. (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuł 15 — Przekazanie sprawy sądowi innego państwa członkowskiego — Zakres zastosowania — Przesłanki stosowania — Sąd lepiej umiejscowiony do rozpoznania sprawy — Dobro dziecka)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/21

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Child and Family Agency/J. D.
   (Sprawa C-428/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 15 - Przekazanie sprawy sądowi innego państwa członkowskiego - Zakres zastosowania - Przesłanki stosowania - Sąd lepiej umiejscowiony do rozpoznania sprawy - Dobro dziecka))
   (2017/C 006/25)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Child and Family Agency

      Strona pozwana: J. D.

      przy udziale: R. P. D.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie w wypadku pozwów lub wniosków z zakresu ochrony dziecka, składanych przez właściwy organ jednego z państw członkowskich na podstawie prawa publicznego i mających za przedmiot zastosowanie środków z zakresu odpowiedzialności rodzicielskiej, takich jak w sprawie w postępowaniu głównym, w sytuacji gdy uznanie jurysdykcji sądu innego państwa członkowskiego wymagałoby w dalszej kolejności wszczęcia przez organ tego innego państwa członkowskiego postępowania odrębnego od wszczętego w pierwszym państwie członkowskim na podstawie własnego prawa krajowego i w świetle ewentualnie odmiennych okoliczności faktycznych.

               2)

               Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           by móc ocenić, że sąd innego państwa członkowskiego, z którym dziecko ma szczególny związek, jest lepiej umiejscowiony, sąd posiadający jurysdykcję w danym państwie członkowskim powinien upewnić się, że przekazanie sprawy takiemu sądowi może przynieść rzeczywistą i konkretną wartość dodaną dla badania tej sprawy, z uwzględnieniem między innymi przepisów procesowych obowiązujących w tym innym państwie członkowskim;

                           —

                           by móc ocenić, że takie przekazanie służy dobru dziecka, sąd posiadający jurysdykcję w danym państwie członkowskim powinien między innymi upewnić się, że rzeczone przekazanie nie stwarza ryzyka negatywnego wpływu na sytuację danego dziecka.

               3)

               Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że posiadający jurysdykcję sąd jednego państwa członkowskiego nie powinien – przy stosowaniu tego przepisu w sprawie z dziedziny odpowiedzialności rodzicielskiej – uwzględniać wpływu ewentualnego przekazania tej sprawy sądowi innego państwa członkowskiego na prawo do swobodnego przemieszczania się zainteresowanych osób innych niż dziecko, którego sprawa dotyczy, ani powodu, dla którego matka tego dziecka skorzystała z tego prawa, zanim zostało przed nim wszczęte postępowanie, chyba że tego rodzaju względy mogłyby mieć negatywne konsekwencje dla sytuacji rzeczonego dziecka.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa T-520/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 7 września 2015 r. przez Filipa Mikulika od wyroku wydanego w dniu 25 czerwca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-67/14 Mikulik/Rada

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/51

         Odwołanie wniesione w dniu 7 września 2015 r. przez Filipa Mikulika od wyroku wydanego w dniu 25 czerwca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-67/14 Mikulik/Rada
   (Sprawa T-520/15 P)
   (2015/C 354/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Filip Mikulik (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku wydanego w dniu 25 czerwca 2015 r. w sprawie F-67/14 Filip Mikulik/Rada Unii Europejskiej i wydanie przez niniejszy Sąd rozstrzygnięcia w sprawie;

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej celem jej ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa Unii i nadrzędnych zasad prawa, takich jak zasada dobrej administracji i zasada równego traktowania, ponieważ „Przewodnik w sprawie oceny urzędników dotyczący ogólnych przepisów wykonawczych odnośnie do oceny” nie znajdował analogicznego zastosowania do postępowania w sprawie oceny pracy urzędnika na okresie próbnym do celów powołania.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący przeinaczenia faktów i środków dowodowych, ponieważ Sąd do spraw Służby Publicznej (zwany dalej „SSP”) uznał, że spółka zewnętrzna, której konsultant był zaangażowany w procedurę oceny urzędnika nie umocniła swojej pozycji w ramach Rady.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa Unii a w szczególności orzecznictwa w zakresie art. 34 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej regulaminem pracowniczym) i obowiązku staranności, ponieważ SSP uznał, że okres próbny i postępowanie w sprawie oceny przebiegały w normalnych warunkach, chociaż skarżący był włączany do pracy i oceniany przez konsultantów zewnętrznych i nie korzystał z mentoringu.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania, ponieważ Rada nie zastosowała w jego wypadku reguł mentoringu przewidzianych w wewnętrznych wytycznych.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący przeinaczenia faktów i środków dowodowych, ponieważ SSP uznał, że mentoring i mikrozarządzanie nie stanowiły dwóch odrębnych pojęć na podstawie wewnętrznych wytycznych.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa Unii, a w szczególności art. 34 regulaminu pracowniczego, ponieważ SSP uznał, że nieprzekazanie pierwszej opinii przełożonym nie było sprzeczne z tym przepisem.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący przeinaczenia faktów i środków dowodowych, ponieważ SSP nie sprawdził, czy opinia komitetu ds. ocen została przekazana przełożonym w odpowiednim dniu i czasie.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia art. 34 regulaminu pracowniczego, ponieważ SSP uznał, że nie mógł zastąpić instytucji w ocenie pracy skarżącego.


title: Sprawa T-451/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Fujikura przeciwko Komisji

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/41

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Fujikura przeciwko Komisji
   (Sprawa T-451/14)
   2014/C 303/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fujikura Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: L. Gyselen, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               obniżenie grzywny nałożonej na nią w art. 2 lit. o) decyzji z tytułu jej bezpośredniego uczestnictwa w kartelu od dnia 18 lutego 1999 r. do dnia 30 września 2001 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. p) decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdza tam, że Fujikura jest solidarnie zobowiązana do zapłaty grzywny nałożonej na Viscas za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 28 stycznia 2009 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd, wliczając wartość niezależnej sprzedaży spółek dominujących Viscas w 2004 r. do wartości sprzedaży wykorzystanej do obliczenia podstawowej kwoty grzywny. Skarżąca podnosi, że uczestniczyła ona jedynie w domniemywanym kartelu do dnia 30 września 2001 r. i że jej niezależna sprzedaż w 2004 r. nie była związana z kartelem.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, gdyż nie uwzględniła dostatecznie ograniczonego znaczenia japońskich przedsiębiorstw w ramach kartelu, gdy obliczała podstawową kwotę grzywny. Skarżąca podnosi, że skoro stała w obliczu poważnych przeszkód technicznych i handlowych w wejściu na rynek europejski, jej zobowiązanie do niekonkurowania w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) nie miało wpływu na skuteczność porozumień w sprawie podziału klientów w EOG między producentów europejskich. Dlatego też Komisja winna była bardziej zróżnicować współczynnik wagi naruszenia wykorzystany do obliczenia grzywien nałożonych na skarżącą (lub innych producentów azjatyckich) oraz na producentów europejskich.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd, przyjmując odpowiedzialność skarżącej jako spółki dominującej za grzywnę nałożoną na Viscas również począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r. Skarżąca twierdzi, że gdy w styczniu 2005 r. Viscas stała się w pełni funkcjonującym wspólnym przedsiębiorstwem, więzi prawne (na przykład sprawozdawczość), więzi organizacyjne (na przykład oddelegowanie stałych członków zarządu) oraz więzi ekonomiczne (na przykład poręczanie pożyczek) między Viscas a skarżącą stały się zbyt luźne, by Komisja mogła uznać, że skarżąca w dalszym ciągu wywierała decydujący wpływ na Viscas w okresie trwania naruszenia miedzy styczniem 2005 r. a styczniem 2009 r.


title: Sprawa F-85/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 października 2010 r. — Sørensen przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Urzędnicy przechodzący do wyższej grupy funkcyjnej w drodze konkursu otwartego — Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów — Artykuł 5 ust. 2 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/59

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 października 2010 r. — Sørensen przeciwko Komisji
   (Sprawa F-85/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Urzędnicy przechodzący do wyższej grupy funkcyjnej w drodze konkursu otwartego - Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów - Artykuł 5 ust. 2 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)
   2010/C 346/117
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Susanne Sørensen (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zaszeregowaniu skarżącej — wpisanej na listę rezerwy kadrowej B przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — na podstawie jego mniej korzystnych przepisów [art. 12 załącznika XIII do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 723/2004 zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników], a także decyzji o anulowaniu punktów uzyskanych przez skarżącą jako urzędnika kategorii C

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga S. Sørensen zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005, s. 26 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-335/05, a następnie przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)


title: Sprawa C-376/06: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/16

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-376/06)
   (2006/C 261/30)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Caeiros i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1), Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 13 ust. 1 przywołanej dyrektywy;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie, że nie podając tych przepisów niezwłocznie do wiadomości Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 13 przywołanej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 21lipca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 197, str. 30.


title: Sprawa C-19/06: Skarga wniesiona w dniu  17 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/28

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-19/06)
   (2006/C 60/54)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 17 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez M. Nolina, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Francuskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2002/89/WE z dnia 28 listopada 2002 r. zmieniającej dyrektywę 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               2)

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do transpozycji dyrektywy 2002/89 upłynął w dniu 31 grudnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 355 z 30.12.2002, str. 45.


title: Sprawa T-224/12: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2012 r. — Accorinti i in. przeciwko EBC

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/19

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2012 r. — Accorinti i in. przeciwko EBC
   (Sprawa T-224/12)
   2012/C 243/37
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Accorinti (Nichelino, Włochy), Michael Acherer (Bressanone, Włochy), Giuliano Agostinetti (Mestre, Włochy), Marco Alagna (Mediolan, Włochy), Riccardo Alagna (Mediolan, Włochy), Agostino Amalfitano (Forio, Włochy), Emanuela Amsler (Turyn, Włochy), Francine Amsler (Turyn, Włochy), Alessandro Anelli (Bellinzago Novarese, Włochy), Angelo Giovanni Angione (Potenza, Włochy), Giancarlo Antonelli (Werona, Włochy), Giuseppe Aronica (Licata, Włochy), Elisa Arsenio (Sesto San Giovanni, Włochy), Pasquale Arsenio (Sesto San Giovanni, Włochy), Luigi Azzano (Concordia Sagittaria, Włochy), Giovanni Baglivo (Lecce, Włochy), Stefano Baldoni (Matera, Włochy), Giulio Ballini (Lonato, Włochy), Antonino Barbara (Neapol, Włochy), Armida Baron (Cassola, Włochy), Paolo Baroni (Rzym, Włochy), Lucia Benassi (Scandiano, Włochy), Michele Benelli (Madignano, Włochy), Erich Bernard (Lana, Włochy), Flaminia Berni (Rzym, Włochy), Adriano Bianchi (Omegna, Włochy), Massimiliano Bigi (Montecchio Emilia, Włochy), Daniele Fabrizio Bignami (Mediolan, Włochy), Sergio Borghesi (Coredo, Włochy), Borghesi Srl (Cles, Włochy), Sergio Bovini (Cogoleto, Włochy), Savino Brizzi (Turyn, Włochy), Annunziata Brum (Badiola, Włochy), Christina Brunner (Laives, Włochy), Giovanni Busso (Caselette, Włochy), Fabio Edoardo Cacciuttolo (Mediolan, Włochy), Vincenzo Calabrò (Rzym, Włochy), Carlo Cameranesi (Ankona, Włochy), Giuseppe Campisciano (Besana in Brianza, Włochy), Allegra Canepa (Piza, Włochy), Luca Canonaco (Como, Włochy), Piero Cantù (Vimercate, Włochy), Fabio Capelli (Tortona, Włochy), Gianluca Capello (Sanremo, Włochy), Sergio Capello (Sanremo, Włochy), Mario Carchini (Carrara, Włochy), Filippo Carosi (Rzym, Włochy), Elena Carra (Rzym, Włochy), Claudio Carrara (Nembro, Włochy), Ivan Michele Casarotto (Werona, Włochy), Anna Maria Cavagnetto (Turyn, Włochy), Gabriele Lucio Cazzulani (Segrate, Włochy), Davide Celli (Rimini, Włochy), Antonio Cerigato (Ferrara, Włochy), Paolo Enrico Chirichilli (Rzym, Włochy), Celestino Ciocca (Rzym, Włochy), Mariagiuseppa Civale (Mediolan, Włochy), Roberto Colicchio (Mediolan, Włochy), Edoardo Colli (Triest, Włochy), Nello Paolo Colombo (Casatenovo, Włochy), Mario Concini (Tuenno, Włochy), Marika Congestrì (S. Onofrio, Włochy), Luigi Corsini (Pistoia, Włochy), Maria Chiara Corsini (Genova, Włochy), Aniello Cucurullo (Civitavecchia, Włochy), Roberto Cugola (Melara, Włochy), Roberto Cupioli (Rimini, Włochy), Giuseppe D’Acunto (Lucca — S. Anna, Włochy), Stefano D’Andrea (Ancona, Włochy), Nazzareno D’Amici (Rzym, Włochy), Michele Damelon (Gruaro, Włochy), Piermaria Carlo Davoli (Mediolan, Włochy), Iole De Angelis (Rzym, Włochy), Roberto De Pieri (Treviso, Włochy), Stefano De Pieri (Martellago, Włochy), Ario Deasti (Sanremo, Włochy), Stefano Marco Debernardi (Aosta, Włochy), Gianfranco Del Mondo (Casoria, Włochy), Salvatore Del Mondo (Gaeta, Włochy), Gianmaria Dellea (Castelveccana, Włochy), Gianmarco Di Luigi (Sant’Antimo, Włochy), Alessandro Di Tomizio (Reggello, Włochy), Donata Dibenedetto (Altamura, Włochy), Angela Dolcini (Pawia, Włochy), Denis Dotti (Mediolan, Włochy), Raffaele Duino (San Martino Buon Albergo, Włochy), Simona Elefanti (Montecchio Emilia, Włochy), Maurizio Elia (Rzym, Włochy), Claudio Falzoni (Besnate, Włochy), Enrico Maria Ferrari (Rzym, Włochy), Giuseppe Ferraro (Pago Vallo Lauro, Włochy), Fiduciaria Cavour Srl (Rzym, Włochy), Giorgio Filipello (Caccamo, Włochy), Giovanni Filipello (Caccamo, Włochy), Dario Fiorin (Wenecja, Włochy), Guido Fortunati (Werona, Włochy), Achille Furioso (Agrigento, Włochy), Monica Furlanis (Concordia Sagittaria, Włochy), Vitaliano Gaglianese (San Giuliano Terme, Włochy), Antonio Galbo (Palermo, Włochy), Gianluca Gallino (Mediolan, Włochy), Giandomenico Gambacorta (Rzym, Włochy), Federico Gatti (Besana in Brianza, Włochy), Raffaella Maria Fatima Gerardi (Lavello, Włochy), Mauro Gini (Bressanone, Włochy), Barbara Giudiceandrea (Rzym, Włochy), Riccardo Grillini (Lugo, Włochy), Luciano Iaccarino (Werona, Włochy), Vittorio Iannetti (Carrara, Włochy), Franz Anton Inderst (Marlengo, Włochy), Hermann Kofler (Merano, Włochy), Alessandro Lepore (Giovinazzo, Włochy), Fabio Lo Presti (Ponte S. Pietro, Włochy), Silvia Locatelli (Brembate, Włochy), Nicola Lozito (Grumo Appula, Włochy), Rocco Lozito (Grumo Appula, Włochy), Fabio Maffoni (Soncino, Włochy), Silvano Maffoni (Orzinuovi, Włochy), Bruno Maironi Da Ponte (Bergamo, Włochy), Franco Maironi Da Ponte (Bergamo, Włochy), Michele Maironi Da Ponte (Bergamo, Włochy), Francesco Makovec (Lesmo, Włochy), Concetta Mansi (Matera, Włochy), Angela Marano (Melito di Neapol, Włochy), Bruno Marchetto (Mediolan, Włochy), Fabio Marchetto (Mediolan, Włochy), Sergio Mariani (Mediolan, Włochy), Lucia Martini (Scandicci, Włochy), Alessandro Mattei (Treviso, Włochy), Giorgio Matterazzo (Seregno, Włochy), Mauro Mazzone (Werona, Włochy), Ugo Mereghetti (Brescia, Włochy) działający w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Fulvii Mereghetti (Casamassima, Włochy), Vitale Micheletti (Brescia, Włochy), Giuseppe Mignano (Genova, Włochy), Fabio Mingo (Ladispoli, Włochy), Giovanni Minorenti (Guidonia Montecelio, Włochy), Filippo Miuccio (Rzym, Włochy), Fulvio Moneta Caglio de Suvich (Mediolan, Włochy), Giancarlo Monti (Mediolan, Włochy), Angelo Giuseppe Morellini (Besana in Brianza, Włochy), Barbara Mozzambani (San Martino Buon Albergo, Włochy), Mario Nardelli (Gubbio, Włochy), Eugenio Novajra (Udine, Włochy), Giorgio Omizzolo (Baone, Włochy), Patrizia Paesani (Rzym, Włochy), Luigi Paparo (Volla, Włochy), Davide Pascale (Mediolan, Włochy), Salvatore Pasciuto (Gaeta, Włochy), Sergio Pederzani (Ossuccio, Włochy), Aldo Perna (Neapol, Włochy), Marco Piccinini (San Mauro Torinese, Włochy), Nicola Piccioni (Soncino, Włochy), Mauro Piliego (Bolzano, Włochy), Vincenzo Pipolo (Rzym, Włochy), Johann Poder (Silandro, Włochy), Giovanni Polazzi (Mediolan, Włochy), Santo Pullarà (Rimini, Włochy), Patrizio Ragusa (Rzym, Włochy), Rosangela Raimondi (Arluno, Włochy), Massimo Ratti (Mediolan, Włochy), Gianni Resta (Imola, Włochy), Giuseppe Ricciarelli (San Giustino, Włochy), Enrica Rivi (Scandiano, Włochy), Maria Rizescu (Pesaro, Włochy), Alessandro Roca (Turyn, Włochy), Mario Rzymni (Mediolan, Włochy), Claudio Romeno (Neapol, Włochy), Gianfranco Romeno (Pisticci, Włochy), Ivo Rossi (Nettuno, Włochy), Alfonso Russo (Scandiano, Włochy), Iginio Russolo (San Quirinino, Włochy), Francesco Sabato (Barcelona, Hiszpania), Giuseppe Salvatore (Silvi, Włochy), Luca Eudilio Sarzi Amadé, (Mediolan, Włochy), Tiziano Scagliola (Terlizzi, Włochy), Antonio Scalzullo (Avellino, Włochy), Liviano Semeraro (Gavirate, Włochy), Laura Liliana Serpente (Ankona, Włochy), Maria Grazia Serpente (Ankona, Włochy), Luciana Serra (Mediolan, Włochy), Giuseppe Silecchia (Altamura, Włochy), Paolo Sillani (Bergamo, Włochy), Vincenzo Solombrino (Neapol, Włochy), Patrizia Spiezia (Casoria, Włochy), Alberto Tarantini (Rzym, Włochy), Halyna Terentyeva (Concordia Sagittaria, Włochy), Vincenzo Tescione (Caserta, Włochy), Riccardo Testa (Cecina, Włochy), Salvatore Testa (Pontinia, Włochy), Nadia Toneatti (Triest, Włochy), Giuseppe Ucci (Como, Włochy), Giovanni Urbanelli (Pescara, Włochy), Giuseppina Urciuoli (Avellino, Włochy), Amelia Vaccaro (Chiavari, Włochy), Maria Grazia Valentini (Tuenno, Włochy), Giancarlo Vargiu (Bolonia, Włochy), Salvatore Veltri Barraco Alestra (Marsala, Włochy), Roberto Vernero (Mediolan, Włochy), Vincenza Vigilia (Castello d’Agogna, Włochy), Celso Giuliano Vigna (Castel San Pietro Terme, Włochy), Roberto Vignoli (Santa Marinella, Włochy), Georg Weger (Merano, Włochy), Albino Zanichelli (Busana, Włochy), Andrea Zecca (Rzym, Włochy) i Maurizio Zorzi (Ora, Włochy) (przedstawiciele: S. Sutti i R. Spelta, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego 2012/153/UE z dnia 5 marca 2012 r. w sprawie kryteriów kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką w kontekście oferty Republiki Greckiej dotyczącej wymiany instrumentów dłużnych;

               —

               obciążenie EBC wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie krajowym bankom centralnym przyznane zostaje wzmocnienie zabezpieczenia ze strony Republiki Greckiej w formie programu odkupu, co stanowi warunek dodatkowy i zarazem sine qua non kwalifikowalności instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką w kontekście oferty Republiki Greckiej dotyczącej wymiany instrumentów dłużnych, przynajmniej dopóki będzie istniało takie wzmocnienie zabezpieczenia ze strony wspomnianego państwa członkowskiego. Te operacje stanowiące formę przyznania kredytu podlegają warunkom mechanizmu odkupu, który jest jednostronnie kanalizowany przez Radę Prezesów EBC na rzecz krajowych banków centralnych. Zdaniem skarżących w zaskarżonej decyzji nie ma ani słowa o inwestorach prywatnych, tzw. detalicznych nabywcach obligacji greckich.
   Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych (brak uzasadnienia i błędne wskazanie podstawy prawnej).

                           —

                           W tym względzie skarżący twierdzą w szczególności, że w zaskarżonej decyzji brakuje uzasadnienia między innymi co do tego, dlaczego EBC postanowił uznać kwalifikowalność obligacji greckich, dlaczego Republika Grecka ma zapewnić wzmocnienie zabezpieczenia na rzecz wszystkich krajowych banków centralnych i wyłącznie na rzecz tych banków, oraz dlaczego prywatni inwestorzy detaliczni mają ponosić skutki preferencyjnego traktowania niektórych podmiotów.

                           —

                           W odniesieniu do podstawy prawnej skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja nie ma żadnego związku z polityką pieniężną i stabilnością cen, o których mowa w art. 127 TFUE.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie traktatu lub reguły prawnej związanej z jego stosowaniem (naruszenie zasady równego traktowania, naruszenie zasady dobrej administracji, naruszenie zasady długu państwowego, naruszenie art. 123 TFUE i art. 21 Statutu Europejskiego Banku Centralnego, naruszenie zasady proporcjonalności).

                           —

                           Zdaniem skarżących w niniejszym przypadku oczywiste jest naruszenie zasady równego traktowania, gdyż wszyscy oni jako posiadacze określonych papierów dłużnych są tak samo jak EBC i krajowe banki centralne wierzycielami państwa greckiego oraz że szkoda poniesiona przez nich w określonej wysokości może również mieć systematyczne skutki dla gospodarki europejskiej.

                           —

                           W ich opinii naruszona jest także zasada długu państwowego wynikająca z samej struktury Unii Europejskiej, zgodnie z którą to zasadą każde państwo członkowskie odpowiada za swój własny dług i w każdym wypadku dług jednego państwa nie może zagrażać finansom i stabilności wspólnej waluty. Sama struktura Unii Gospodarczej i Walutowej (UGW), tak jak została ona określona w traktacie z Maastricht, nie pozwala na wspólne ponoszenie długów, lecz wręcz przeciwnie zobowiązuje każde państwo członkowskie do utrzymywania w porządku finansów publicznych i do wywiązywania się z ciążących na nim zobowiązań.

                           —

                           Wydając zaskarżoną decyzję, EBC naruszył zatem wielokrotnie normy prawa pierwotnego i wtórnego dotyczące udzielania wsparcia finansowego, a w szczególności art. 123 TFUE.

               3)

               Zarzut trzeci: istnienie w niniejszym przypadku nadużycia władzy.

                           —

                           Skarżący wątpią, że decyzja, w której uzależnia się kwalifikowalność instrumentów dłużnych danego państwa członkowskiego od warunku, że to państwo członkowskie ustanowi program odkupu na rzecz krajowych banków centralnych, odpowiada celowi polegającemu na zwalczaniu inflacji przewidzianemu w art. 127 TFUE, czyli postanowieniu przyjętemu za podstawę prawną zaskarżonej decyzji.

                           —

                           Ponadto w drodze zaskarżonej decyzji EBC stworzył de facto kolejną formę pośredniej pomocy finansowej dla Republiki Greckiej, zawieszając próg jakości kredytowej Eurosystemu w stosunku do greckich papierów dłużnych objętych wzmocnieniem zabezpieczenia, i tym samym naruszając swoje uprawnienia statutowe, które nie przewidują żadnej formy przyznawania kredytu.


title: Sprawa T-20/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Komisja przeciwko Chatziioannidou (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury — Stwierdzenie w pierwszej instancji nieważności decyzji Komisji w sprawie obliczenia lat służby uprawniających do emerytury — Przeniesienie krajowych praw do emerytury)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Komisja przeciwko Chatziioannidou
   (Sprawa T-20/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Stwierdzenie w pierwszej instancji nieważności decyzji Komisji w sprawie obliczenia lat służby uprawniających do emerytury - Przeniesienie krajowych praw do emerytury)
   (2007/C 247/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Eleni Chatziioannidou (Auderghem, Belgia) (przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2006 r. w sprawie F-100/05 Chatziioannidou przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) i zmierzające do uchylenia tego wyroku.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-735/15: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2015 r. – The Art Company B & S/OHIM – Manifatture Daddato i Laurora (SHOP ART)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/37

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2015 r. – The Art Company B & S/OHIM – Manifatture Daddato i Laurora (SHOP ART)
   (Sprawa T-735/15)
   (2016/C 068/47)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Art Company B & S, SA (Quel, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Sánchez Calderón i J. Villamor Muguerza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Manifatture Daddato SpA (Barletta, Włochy) i Sabina Laurora (Trani, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Manifatture Daddato SpA i Sabina Laurora

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „SHOP ART” – zgłoszenie nr 12 030 921

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2015 r. w sprawie R 3050/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-286/04: Skarga wniesiona dnia 9 lipca 2004 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/25

         Skarga wniesiona dnia 9 lipca 2004 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-286/04)
   (2004/C 251/46)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 9 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, reprezentowanego przez R. Thompsona QC i S. Grodzinski, Barrister, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie art. 2 decyzji Komisji 2004/451/WE w sprawie rozliczenia rachunków przedstawionych przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do wydatków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej poniesionych w roku finansowym 2003 (notyfikowana jako dokument C(2004) 1699) (1) w odniesieniu do rachunków Rural Payments Agency (Agencji Płatniczej na Rzecz Obszarów Wiejskich), Department of Agriculture and Rural Development (Departamentu Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich), the Forestry Commission (Komisji ds. Leśnictwa) i Countryside Council for Wales (Rady Walii do Spraw Ochrony Terenów Naturalnych);

               —

               orzeczenie o niezgodności z prawem decyzji o wyłączeniu do odrębnego rozpoznania rachunków Scottish Executive Environment and Rural Affairs Department (Szkockiego Departamentu Wykonawczego do Spraw Środowiska i Obszarów Wiejskich), w zakresie, w jakim jest ona oparta na zarzucie niezgodności z metodą badań losowych ustaloną w Wytycznej nr 8 Dyrekcji Generalnej VI Komisji (Rolnictwo) w lipcu 1998 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja Komisji 2004/451 zapadła w ramach rozporządzenia Rady (WE) 1258/1999 (2) w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej. Zaskarżony art. 2 zawiera decyzję Komisji o wyłączeniu, między innymi rachunków agencji płatniczych wskazanych przez stronę skarżącą i objęciu ich osobną decyzją w sprawie rozliczenia.
   Strona skarżąca podnosi, że w stosunku do tych agencji decyzja o wyłączeniu ich rachunków do odrębnego rozpoznania zapadła tylko i wyłącznie na tej podstawie, że metoda badań losowych stosowana przez United Kingdom's National Audit Office (Krajowy Urząd Audytowy Zjednoczonego Królestwa) dla sporządzenia sprawozdania finansowego i świadectwa odnośnie rachunków za rok 2003 odbiegała od metody badań losowych zaleconej w Wytycznej nr 8.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdza po pierwsze, że Komisja nie posiada kompetencji prawnych, aby żądać od krajowych jednostek certyfikujących dostosowania metodologii do zaleconej w Wytycznej, jeżeli jednocześnie uznaje kryteria sformułowane w rozporządzeniu 1258/1999 oraz w rozporządzeniu 1663/1995 (3) za spełnione. Ponadto strona skarżąca podnosi, że Komisja przekroczyła swoje kompetencje dokonując wykładni własnej Wytycznej jako wiążącej zasady prawnej. Jeśli nawet Sąd miałby uznać wbrew twierdzeniu strony skarżącej, że Wytyczna może, co do zasady, ustanowić wiążącą zasadę prawną, strona skarżąca argumentuje, że wytyczna jest co najmniej niejednoznaczna i że wykładnia dokonana przez Komisję narusza zasadę pewności prawa. Strona skarżąca twierdzi również, że z perspektywy genezy tego zagadnienia postępowanie Komisji zmierzające do narzucenia własnej wykładni Wytycznej nr 8 jest sprzeczne z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. Ponadto usiłowanie przez Komisję sprawowania kontroli nad sposobem, w jaki United Kingdom's National Audit Office przeprowadza kontrolę jest zdaniem skarżącego sprzeczne z zasadą pomocniczości wyrażoną w art. 5 TWE i zawartą art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1663/95. Na koniec, strona skarżąca stwierdza, że na wypadek, jeśli Komisja dowodziłaby, że u podstawy jej decyzji znalazły się inne względy, decyzja ta byłaby obciążona oczywistym błędem w ocenie.

      (1)  Dz.U. L 155 z 30.4.2003, str. 123.

      (2)  Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 0103 – 0112.

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Dz.U. L 158, z 8.7.1995, str. 6.


title: Sprawa F-74/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. — Longinidis przeciwko Cedefop (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Przeniesienie — Komisja odwoławcza — Skład i regulamin wewnętrzny — Zachowanie nielojalne — Zakończenie umowy o pracę — Uzasadnienie — Oczywisty błąd w ocenie — Nadużycie władzy)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/70

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. — Longinidis przeciwko Cedefop
   (Sprawa F-74/06) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Przeniesienie - Komisja odwoławcza - Skład i regulamin wewnętrzny - Zachowanie nielojalne - Zakończenie umowy o pracę - Uzasadnienie - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy)
   (2008/C 209/127)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Pavlos Longinidis (Panorama, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i N. Keramidas, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) (przedstawiciele: M. Fuchs, pełnomocnik, wspierany przez P. Anestisa, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji zarządu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) w sprawie zakończenia umowy o pracę skarżącego zawartej na czas nieokreślony a także innych decyzji dotyczących w szczególności komisji odwoławczej Cedefop i po drugie, żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, a w części oddalona jako bezzasadna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006, s. 15.


title: Sprawa C-259/09: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/24

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-259/09)
   2009/C 220/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Marghelis, P. Van den Wyngaert, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/21/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich przyjęciu, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 maja 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 102, s. 15


title: Sprawa C-386/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof z dnia  28 września 2005 r.  w sprawie Color Drack GmbH przeciwko Lexx International Vertriebs GmbH

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof z dnia 28 września 2005 r. w sprawie Color Drack GmbH przeciwko Lexx International Vertriebs GmbH
   (Sprawa C-386/05)
   (2006/C 10/22)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 24 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof (Austria) z dnia 28 września 2005 r. w sprawie Color Drack GmbH przeciwko Lexx International Vertriebs GmbH.
   Oberster Gerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 5 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, S. 1) należy interpretować w ten sposób, że sprzedawca rzeczy ruchomych, mający siedzibę na terytorium Państwa Członkowskiego, który zgodnie z umową dostarczał rzeczy kupującemu, mającemu siedzibę na terytorium innego Państwa Członkowskiego, do różnych miejsc położonych na terytorium tego państwa, może zostać pozwany przez kupującego z tytułu roszczenia umownego dotyczącego wszystkich (częściowych) dostaw — w razie potrzeby zgodnie z wyborem kupującego — przed sąd jednego z miejsc (wykonania zobowiązania)?


title: Sprawa C-12/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Genova (Włochy) w dniu 18 stycznia 2007 r. — Autostrada dei Fiori SpA, AISCAT, Associazione Nazionale dei Gestori delle Autostrade przeciwko Rządowi Republiki Włoskiej, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Economia e delle Finanze i Azienda nazionale autonoma delle strade (ANAS)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Genova (Włochy) w dniu 18 stycznia 2007 r. — Autostrada dei Fiori SpA, AISCAT, Associazione Nazionale dei Gestori delle Autostrade przeciwko Rządowi Republiki Włoskiej, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Economia e delle Finanze i Azienda nazionale autonoma delle strade (ANAS)
   (Sprawa C-12/07)
   (2007/C 82/24)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale civile di Genova
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Autostrada dei Fiori SpA, AISCAT, Associazione Nazionale dei Gestori delle Autostrade

      Strona pozwana: Rząd Republiki Włoskiej, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Azienda nazionale autonoma delle strade (ANAS)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy podmiot w formie spółki akcyjnej, mający takie cele, funkcje i możliwości wpływania na dany rynek, jak te, które przyznane zostały przez prawodawcę włoskiego ANAS SpA [jak wynika, w szczególności, z aktów założycielskich nowego podmiotu, statutu zatwierdzonego w decreto interministeriale (wspólny dekret) z dnia 18 grudnia 2002 r., nowych uregulowań zawartych w art. 2 ust. 82-90 dekretu z mocą ustawy z dnia 3 października 2006 r., przekształconego w ustawę, a następnie zmienionego przy pomocy „dużej poprawki ”rządowej do art. 1 ust. 1034 ustawy budżetowej na rok 2007] może być uznany za przedsiębiorstwo, choćby publiczne, w rozumieniu prawa wspólnotowego i na potrzeby jego stosowania, i czy w związku z tym stosują się do niego zasady prawa konkurencji (art. 86 traktatu)?
               W razie udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej:

               2)

               Czy mając na względzie podstawowe prawo, jakim jest prawo własności, chronione prawem wspólnotowym, można uznać za zgodne z prawem wspólnotowym uregulowania o cechach takich, jakie wykazują rozpatrywane uregulowania, również po ich przekształceniu w ustawę na mocy ustawy nr 286/2006, które w odpowiedzi na istotne uprawnienie, jakim jest możliwość wywłaszczania przyznana działającemu w warunkach konkurencji przedsiębiorstwu publicznemu, jakim jest spółka ANAS SpA, przewidują „ewentualne prawo do odszkodowania”?

               3)

               Czy mając na uwadze sporne uregulowania, po uwzględnieniu zmian wprowadzonych przy okazji przekształcenia w ustawę oraz tych wynikających z „dużej poprawki ”do ustawy budżetowej na rok 2007, należy stwierdzić, że prawo wspólnotowe, a w szczególności zasady dotyczące konkurencji i wspólnego rynku (art. 43 i nast. oraz art. 81 i nast. traktatu WE) sprzeciwiają się powierzeniu przedsiębiorstwu, którego kapitał jest w całości kapitałem publicznym, wykazującemu podobne cechy jak spółka ANAS SpA, czasowego — lecz bez wskazania końca tego okresu — wykonywania usług publicznych lub zarządzania infrastrukturami publicznym, z pominięciem procedur przetargowych?

               4)

               Czy wspólnotowe prawo zamówień publicznych sprzeciwia się rozciągnięciu przez państwo członkowskie reżimu ustanowionego w dyrektywach dotyczących zamówień na dostawy i usługi również na działania „wertykalne”, realizowane przez prywatne przedsiębiorstwa, którym udzielono koncesji, z zastrzeżeniem na rzecz państwa członkowskiego prawa powoływania członków komisji przetargowych oceniających oferty przedstawiane przez koncesjonariuszy?

               5)

               Czy w zakresie, w jakim są one źródłem korzyści nieprzyznanych konkurentom prywatnym, i w zakresie, w jakim nie dotyczy ich obowiązek odrębnego księgowania, środki finansowe, takie jak te stosowane na rzecz ANAS na podstawie art. 7 ust. 12 dekretu z mocą ustawy nr 138/2002 i art. 7 ust. 1-quater dekretu z mocą ustawy nr 138/2002, a także art. 1 ust. 453 ustawy budżetowej na 2005 r. (ustawa nr 311 z dnia 30 grudnia 2004 r.), które umożliwiają ANAS uzyskanie od Cassa Depositi e Prestiti SpA pożyczek na korzystnych zasadach, oraz środki podobne do tych, o których mowa w art. 1 ust. 299 lit. c) i ust. 453 ustawy nr 311/2004 (ustawa budżetowa na 2005 r.) lub w art. 76 ust. 2 ustawy nr 289/203, dzięki którym ANAS uzyskuje znaczące środki państwowe, przeznaczone co prawda na projekty infrastrukturalne, lecz nieobjęte obowiązkiem prowadzenia odrębnej księgowości, stanowią pomoc państwa zakazaną na mocy art. 87 i nast. traktatu? Czy stanowi ponadto pomoc państwa środek taki jak przedłużenie ważności koncesji na rzecz ANAS SpA, dzięki któremu ANAS może uniknąć postępowania przetargowego, oraz czy stanowią taką pomoc uregulowania takie jak te przewidziane w art. 2 ust. 87 i 88 ustawy nr 286/2006 (przekształcającej w ustawę dekret ustawodawczy nr 262/2006), zgodnie z którymi ANAS wstępuje automatycznie — choć tymczasowo, lecz bez wyraźnego ograniczenia w czasie — w miejsce prywatnych subkoncesjonariuszy, których uprawnienia wygasły?


title: Sprawa T-641/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Haralda Mischego od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-70/05 Mische przeciwko Komisji

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/30

         Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Haralda Mischego od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-70/05 Mische przeciwko Komisji
   (Sprawa T-641/11 P)
   2012/C 49/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Harald Mische (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Holland, J. Mische i M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-70/05 Mische przeciwko Komisji w najszerszym możliwym zakresie w oparciu o okoliczności przedstawione Sądowi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 listopada 2004 r. w zakresie, w jakim ustala zaszeregowanie wnoszącego odwołanie;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącego odwołanie odszkodowania (w tym z tytułu uszczerbku na karierze zawodowej, wypłata słusznego i godziwego wynagrodzenia, szkoda niematerialna, wraz z odsetkami za zwłokę itp.);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w niniejszej instancji oraz postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej prawa, ponieważ niesłusznie pominął on badanie naruszenia art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także ust. 3 tego przepisu, dotyczącego prawa do odszkodowania, a konkretnie przesłanek „sprawiedliwego” rozpatrzenia „w rozsądnym terminie” spraw wniesionych przez wnoszącego odwołanie odnośnie do pewnych okoliczności faktycznych, chociaż taki zarzut został wyraźnie podniesiony.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący błędnego stwierdzenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej niedopuszczalności argumentu naruszenia art. 5 ust. 5 regulaminu pracowniczego (1) z jego konkretnymi przesłankami przewidującymi, że nie tylko równe, lecz „identyczne warunki naboru i pełnienia służby mają zastosowanie do wszystkich urzędników należących do tej samej grupy funkcyjnej”.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej niesłusznie nie uwzględnił prawa nabytego do ciągłości kariery byłych członków personelu tymczasowego, wyjaśnionego przez Trybunał Sprawiedliwości w niedawnym wyroku (sprawa C-177/10). Ponadto Sąd do spraw Służby Publicznej niesłusznie stwierdził niedopuszczalność argumentu dotyczącego niezgodności z prawem art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego jakoby wnoszący odwołanie nie został zaszeregowany w oparciu o ten przepis.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 124 s.1.


title: Sprawa C-323/15 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2017 r. – Polynt SpA/New Japan Chemical, REACh ChemAdvice GmbH, Europejska Agencja Chemikaliów, Sitre Srl, Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska [Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) — Artykuł 57 lit. f) — Udzielanie zezwoleń — Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy — Identyfikacja — Równoważne obawy — Bezwodnik cykloheksano-1,2-dikarboksylowy, bezwodnik cis-cykloheksano-1,2-dikarboksylowy i bezwodnik trans-cykloheksano-1,2-dikarboksylowy]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2017 r. – Polynt SpA/New Japan Chemical, REACh ChemAdvice GmbH, Europejska Agencja Chemikaliów, Sitre Srl, Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska
   (Sprawa C-323/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) - Artykuł 57 lit. f) - Udzielanie zezwoleń - Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy - Identyfikacja - Równoważne obawy - Bezwodnik cykloheksano-1,2-dikarboksylowy, bezwodnik cis-cykloheksano-1,2-dikarboksylowy i bezwodnik trans-cykloheksano-1,2-dikarboksylowy])
   (2017/C 151/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Polynt SpA (przedstawiciele: C. Mereu i M. Grunchard, avocats)

      Druga strona postępowania: New Japan Chemical (przedstawiciele: C. Mereu i M. Grunchard, avocats), REACh ChemAdvice GmbH (przedstawiciele: C. Mereu i M. Grunchard, avocats), Sitre Srl (przedstawiciele: C. Mereu i M. Grunchard, avocats), Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, C. Buchanan, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka, advocaat), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Schillemans i M. Bulterman, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Kukovec i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części oddalone, a w części odrzucone.

               2)

               Polynt SpA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

               3)

               Królestwo Niderlandów i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

               4)

               New Japan Chemical i REACh ChemAdvice GmbH pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa T-415/12: Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. — Xeda International i in. przeciwko Komisji

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/18

         Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. — Xeda International i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-415/12) (1)

   2014/C 78/38
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa C-286/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  4 maja 2006 r.  (wniosek Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Reinhold Haug przeciwko Land Baden-Württemberg (Ochrona interesów finansowych Wspólnot Europejskich — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Zwrot pomocy wspólnotowej — Retroaktywne stosowanie łagodniejszej kary administracyjnej)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 maja 2006 r. (wniosek Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Reinhold Haug przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-286/05) (1)

   (Ochrona interesów finansowych Wspólnot Europejskich - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Zwrot pomocy wspólnotowej - Retroaktywne stosowanie łagodniejszej kary administracyjnej)
   (2006/C 165/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Reinhold Haug

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Wykładnia art. 2 ust. 2 zdanie drugie, art. 4 ust. 1 i 4 oraz art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. L 312, str. 1) oraz art. 31 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. L 327, str. 11) — Retroaktywne stosowanie łagodniejszej kary — Pojęcie „środka administracyjnego” i „kary administracyjnej” — Zwrot bezprawnie uzyskanej pomocy „obszarowej”
   Sentencja
   Artykuł 2 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich nie znajduje zastosowania, w sytuacji gdy po stwierdzeniu nadwyżki większej niż 20 % ustalonego obszaru w rozumieniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy zażądano zwrotu całej kwoty początkowo przyznanej pomocy wspólnotowej łącznie z odsetkami, a zainteresowany podmiot gospodarczy twierdzi, że pomoc ta może zostać zwrócona w mniejszym zakresie na mocy art. 31 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92.

      (1)  Dz. U. C 229 z 17.09.2005


title: Sprawa C-571/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Comercial Cluj (Rumunia) w dniu 14 listopada 2011 r. — SC Volksbank România SA przeciwko Andreia Câmpan et Ioan Dan Câmpan

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Comercial Cluj (Rumunia) w dniu 14 listopada 2011 r. — SC Volksbank România SA przeciwko Andreia Câmpan et Ioan Dan Câmpan
      (Sprawa C-571/11)
      (2012/C 25/68)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd krajowy

      Tribunalul Comercial Cluj

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: SC Volksbank România SA

         Strona pozwana: Andreia Câmpan et Ioan Dan Câmpan

         Pytanie prejudycjalne

      Uwzględniając, że zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG (1), ocena nieuczciwego charakteru warunków nie dotyczy ani określenia głównego przedmiotu umowy, ani relacji ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług, o ile warunki te zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem
      oraz
      biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 2 ust. [2] lit. a) dyrektywy 2008/48/WE (2) definicja, o której mowa art. 3 lit. g) dyrektywy 2008/48/WE całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta łącznie z prowizjami, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, nie znajduje zastosowania do określenia przedmiotu umowy o kredyt, który zabezpieczony jest hipoteką
      czy
      pojęcia „przedmiot” lub „cena”, zawarte w art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG można interpretować w ten sposób, że prowizja określona przez strony umowy jako „prowizja od ryzyka” i zawarta w umowie kredytu, który zabezpieczony jest hipoteką i obliczona zgodnie z formułą „0,22 % od kwoty pozostającego do spłaty kredytu”, płatne miesięczne w wyznaczonym terminie przez cały okres obowiązywania umowy kredytowej, należy do „przedmiotu” lub „ceny” umowy kredytu, który zabezpieczony jest hipoteką?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).