title: Sprawa T-830/19: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2019 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (BLEND 42 VODKA)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/55

      Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2019 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (BLEND 42 VODKA)
      (Sprawa T-830/19)
      (2020/C 54/61)
      Język skargi: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Palírna U Zeleného stromu a.s. (Uście nad Łabą, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Chleboun)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bacardi & Co. Ltd (Meyrin, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BLEND 42 VODKA w kolorach jasnoniebieskim i ciemnoniebieskim – zgłoszenie nr 12 946 034

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2019 r. w sprawie R 2532/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  połączenie postępowań ze skarg na decyzję strony pozwanej z dnia 5 września 2019 r. w sprawach R 2531/2018-2, R 2532/2018-2 i R 2533/2018-2;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i interwenienta kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-849/19: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2019 r. – Leonardo/Frontex

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/57

      Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2019 r. – Leonardo/Frontex
      (Sprawa T-849/19)
      (2020/C 54/63)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Leonardo SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Esposito, F. Caccioppoli i G. Calamo)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  co do istoty, stwierdzenie nieważności aktów prawnych wymienionych poniżej;

                  —

                  wciąż co do istoty, zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za wszelkie poniesione i przyszłe szkody, bezpośrednie i pośrednie, wynikające w jakikolwiek sposób z niezgodnego z prawem charakteru zaskarżonego przetargu;

                  —

                  w ramach środków dowodowych: nakazanie sporządzenia opinii biegłego na podstawie art. 91 lit. e) i art. 96 regulaminu postępowania przed Sądem w celu ustalenia, że: a) klauzule zaskarżonego przetargu są nieracjonalne, zbędne i niezgodne z przepisami obowiązującymi w tym obszarze; b) zaskarżone klauzule uniemożliwiają Leonardo złożenie oferty; c) podział zamówienia na dwie lub więcej części jest uzasadniony z punktu widzenia kosztów i technicznej wykonalności;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko ogłoszeniu o zamówieniu na usługi FRONTEX/OP/888/2019/JL/CG, zatytułowanemu „Zdalnie kierowany bezzałogowy system powietrzny (RPAS) do celów długodystansowego nadzoru morskiego z powietrza, prowadzonego na średniej wysokości”, opublikowanemu w dniu 18 października 2019 r. w Suplemencie do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (przetargi elektroniczne) pod numerem referencyjnym 2019/S 202–490010 oraz przeciwko załączonym do niego aktom prawnym, a w szczególności następującym aktom:

                  —

                  Invitation to tender (zaproszenie do składania ofert), dostępne pod linkiem: https://etendering.ted.europa.eu/cft/cft-document.html?docId=61915;

                  —

                  Financial proposal (propozycja finansowa), dostępna pod linkiem: https://etendering.ted.europa.eu/cft/cft-document.html?docId=61916;

                  —

                  Declaration (oświadczenie), dostępne pod linkiem: https://etendering.ted.europa.eu/cft/cft-document.html?docId=61917;

                  —

                  Annexe I – Tender Specifications (załącznik I – „Specyfikacja”): https://etendering.ted.europa.eu/cft/cft-document.html?docId=61918;

                  —

                  Tender Submission Form (formularz przedłożenia oferty), dostępny pod linkiem: https://etendering.ted.europa.eu/cft/cft-document.html?docId=61919;

                  —

                  Draft contract (projekt umowy), dostępny pod linkiem: https://etendering.ted.europa.eu/cft/cft-document.html?docId=61919;

                  —

                  Agreement of non-disclosure (umowa o nieujawnianiu informacji), dostępna pod linkiem: https://etendering.ted.europa.eu/cft/cft-document.html?docId=61922;

                  —

                  Appendix 1 (dodatek 1), dostępny pod linkiem: https://etendering.ted.europa.eu/cft/cft-document.html?docId=61924;

                  —

                  Appendix 2 (dodatek 2), dostępny pod linkiem: https://etendering.ted.europa.eu/cft/cft-document.html?docId=61925;

                  —

                  Appendix 3 (dodatek 3), dostępny pod linkiem: https://etendering.ted.europa.eu/cft/cft-document.html?docId=61926;

                  —

                  Sprostowanie – Ogłoszenie zmian lub dodatkowych informacji, opublikowane w suplemencie do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, (przetargi elektroniczne) pod numerem referencyjnym 2019/S 216–528930, dostępne pod linkiem: https://ted.europa.eu/udl?uri=TED:NOTICE:528930–2019:TEXT:FR:HTML&tabId=0,

                  —

                  Sprostowanie – Ogłoszenie zmian lub dodatkowych informacji, opublikowane w suplemencie do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (przetargi elektroniczne) pod numerem referencyjnym 2019/S 226–553006), dostępne pod linkiem: https://ted.europa.eu/udl?uri=TED:NOTICE:553006–2019:TEXT:FR:HTML&src=0,

                  —

                  wyjaśnienia opublikowane przez Frontex dotyczące lex specialis (opublikowane na stronie: https://etendering.ted.europa.eu/cft/cft-questions.html?cftId=5444);

                  —

                  protokół z posiedzenia informacyjnego, które odbyło się w siedzibie Fronteksu w dniu 28 października 2019 r.; oraz wszelkie inne wymienione wyżej uprzednie akty prawne, związane z nimi i wynikające z nich.

            W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów prawnych w zakresie, w jakim naruszają one zasady przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na ich ogólną i nieracjonalną treść, tzn., że w niektórych przypadkach nakładają one na oferentów, co się tyczy strony skarżącej, szczególne wymogi techniczne, które są całkowicie zbędne, nieproporcjonalne, nadmierne i niefunkcjonalne dla celów świadczenia usług lub takie, które uniemożliwiają uczestnictwo strony skarżącej lub nakładają na nią nadmierne obciążenia ekonomiczne w stopniu zagrażającym konkurencyjności oferty. W konsekwencji akty te naruszają motywy 96 i 108 oraz art. 160, 161 i 166 ogólnego rozporządzenia finansowego (UE, Euratom) nr 2018/1046 (1) oraz pkt 17.1, 17.3 i 17.8 załącznika I do tego rozporządzenia, a także dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23 (2) i 2014/24 (3). Ponadto są one wadliwe z uwagi na przekroczenie kompetencji, w szczególności naruszenie zasady proporcjonalności, nielogiczny i nieprawidłowy charakter, przeinaczenie podstawowych założeń, nierówne traktowanie, niesprawiedliwość i nadużycie władzy.

                  2.

                  Strona skarżąca wnosi ponadto o stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów prawnych z powodu braku podziału zamówienia na części. W szczególności podnosi ona naruszenie art. 160 ust. 1 i 2 rozporządzenia finansowego 2018/1046 oraz pkt 33.1 załącznika I do niego oraz niestosowanie pkt 18.2 akapit trzeci załącznika I do tego rozporządzenia.

                  3.

                  Strona skarżąca podnosi również naruszenie art. 176 i 179 rozporządzenia finansowego 2018/1046 z uwagi na fakt, że przepisy dotyczące zaproszenia do składania ofert dopuszczają udział osób z państw trzecich.

                  4.

                  Wreszcie, ze względu na niezgodność z prawem zaskarżonych aktów, skarżąca wnosi o odszkodowanie za wszelkie poniesione i przyszłe szkody, bezpośrednie i pośrednie, wynikające w jakikolwiek sposób z niezgodnego z prawem charakteru zaskarżonego zaproszenia do składania ofert.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).


title: Sprawa T-853/19: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2019 r. – Tehrani/EUIPO – Blue Genes (Earnest Sewn)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/59

      Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2019 r. – Tehrani/EUIPO – Blue Genes (Earnest Sewn)
      (Sprawa T-853/19)
      (2020/C 54/64)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Reza Hossein Khan Tehrani (Nordhorn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Wiedemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Blue Genes, Inc. (Gardena, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Earnest Sewn” – unijny znak towarowy nr 12 302 071

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2019 r. w sprawie R 531/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 30 stycznia 2019 r. w sprawie 12618 C dotyczącej wniosku o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego nr 12 302 071„Earnest Sewn”;

                  —

                  nakazanie utrzymania rejestracji unijnego znaku towarowego nr 12 302 071„Earnest Sewn”;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-856/19: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2019 r. – Franz Schröder/EUIPO – RDS Design (MONTANA)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/62

      Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2019 r. – Franz Schröder/EUIPO – RDS Design (MONTANA)
      (Sprawa T-856/19)
      (2020/C 54/67)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Franz Schröder GmbH & Co. KG (Delbrück-Nordhagen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Pechan i N. Fangmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: RDS Design ApS (Allerød, Dania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „MONTANA” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 869 610

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 października 2019 r. w sprawie R 2394/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku i uznanie skutków rejestracji międzynarodowej nr 869 610 za nieważne w odniesieniu do Unii Europejskiej dla zakwestionowanych towarów i usług;

                  —

                  obciążenie EUIPO i ewentualnie drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-859/19: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2019r. – Alkemie Group/EUIPO – Mann & Schröder (ALKEMIE)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/63

      Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2019r. – Alkemie Group/EUIPO – Mann & Schröder (ALKEMIE)
      (Sprawa T-859/19)
      (2020/C 54/68)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Alkemie Group sp. z o.o. (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: A. Korbela, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mann & Schröder GmbH (Siegelsbach, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ALKEMIE – zgłoszenie nr 16 417 644

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 września 2019 r. w sprawie R 2230/2018-2

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz Mann & Schröder GmbH kosztami postępowania.

            Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa T-860/19: Skarga wniesiona w dniu 9. grudnia 2019 r. – Alkemie Group/EUIPO – Mann & Schröder (ALKEMIE)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/63

      Skarga wniesiona w dniu 9. grudnia 2019 r. – Alkemie Group/EUIPO – Mann & Schröder (ALKEMIE)
      (Sprawa T-860/19)
      (2020/C 54/69)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Alkemie Group sp. z o.o. (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: A. Korbela, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mann & Schröder GmbH (Siegelsbach, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ALKEMIE – zgłoszenie nr 16 417 669

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 września 2019 w sprawie R 2231/2018-2

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz Mann & Schröder GmbH kosztami postępowania.

            Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa C-252/18 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 lutego 2020 r. – Republika Grecka / Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii [Odwołanie – Sekcja Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Republikę Grecką – Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 – Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 – System pomocy obszarowej – Pojęcie „trwałych użytków zielonych” – Ryczałtowe korekty finansowe]

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/2

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 lutego 2020 r. – Republika Grecka / Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-252/18 P) (1)

      (Odwołanie - Sekcja Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Republikę Grecką - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 - System pomocy obszarowej - Pojęcie „trwałych użytków zielonych” - Ryczałtowe korekty finansowe)
      (2020/C 103/02)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou, A. Vasilopoulou i E. Chroni, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Sauka, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Jiménez García, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Punkty 1 i 2 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 1 lutego 2018 r., Grecja/Komisja (T-506/15, niepublikowanego, EU:T:2018:53), zostają uchylone w zakresie, w jakim z jednej strony Sąd oddalił skargę Republiki Greckiej dotyczącą korekty ryczałtowej w wysokości 25 % nałożonej decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającą z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) za lata składania wniosków 2009–2011 z tytułu niedociągnięć przy definiowaniu i kontroli trwałych użytków zielonych, a z drugiej strony w zakresie, w jakim orzekł o kosztach.

                  2)

                  Odwołanie zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej 2015/1119 w zakresie, w jakim nakłada na Republikę Grecką ryczałtową korektę finansową w wysokości 25 % zastosowaną do pomocy obszarowej za lata składania wniosków 2009–2011 z tytułu niedociągnięć przy definiowaniu i kontroli trwałych użytków zielonych

                  4)

                  Republika Grecka i Komisja Europejska pokrywają własne koszty postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

                  5)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa C-688/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko TX, UW [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa (UE) 2016/343 – Domniemanie niewinności i prawo do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym – Artykuł 8 ust. 1 i 2 – Przewidziane w uregulowaniu krajowym warunki przeprowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego – Brak stawiennictwa oskarżonych na niektórych rozprawach z zależnych bądź niezależnych od nich przyczyn – Prawo do rzetelnego procesu sądowego]

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/3

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko TX, UW
      (Sprawa C-688/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa (UE) 2016/343 - Domniemanie niewinności i prawo do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym - Artykuł 8 ust. 1 i 2 - Przewidziane w uregulowaniu krajowym warunki przeprowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego - Brak stawiennictwa oskarżonych na niektórych rozprawach z zależnych bądź niezależnych od nich przyczyn - Prawo do rzetelnego procesu sądowego)
      (2020/C 103/03)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      TX, UW

         Sentencja

      Artykuł 8 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu w sytuacji, gdy oskarżony został poinformowany w odpowiednim czasie o rozprawie oraz o skutkach niestawiennictwa na tej rozprawie oraz gdy oskarżony był reprezentowany przez umocowanego obrońcę, którego sam wybrał, że prawo oskarżonego do obecności na rozprawie nie zostaje naruszone, jeżeli:

                  —

                  oskarżony zdecydował jednoznacznie nie stawić się na jednej z rozpraw przeprowadzanych w ramach jego procesu lub

                  —

                  nie stawił się on na jednej z tych rozpraw z niezależnej od niego przyczyny, o ile po rozprawie tej został poinformowany o czynnościach przeprowadzonych pod jego nieobecność i podjął świadomą decyzję, w której oświadczył, że nie powoła się na swoją nieobecność w celu zakwestionowania zgodności z prawem tych czynności bądź że pragnie on uczestniczyć w tych czynnościach, co prowadzi do powtórzenia owych czynności przez sąd krajowy, między innymi poprzez przeprowadzenie dodatkowego przesłuchania świadka, w którym oskarżony miał możliwość w pełni uczestniczyć.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-704/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Nikolayowi Kolevowi i in. [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 267 TFUE – Wykonanie orzeczenia Trybunału wydanego w trybie prejudycjalnym – Uprawnienie sądu wyższej instancji do wydania nakazu dotyczącego szczegółowych zasad wykonania – Autonomia proceduralna państw członkowskich – Zasada skuteczności – Poszanowanie prawa do obrony]

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Nikolayowi Kolevowi i in.
      (Sprawa C-704/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Wykonanie orzeczenia Trybunału wydanego w trybie prejudycjalnym - Uprawnienie sądu wyższej instancji do wydania nakazu dotyczącego szczegółowych zasad wykonania - Autonomia proceduralna państw członkowskich - Zasada skuteczności - Poszanowanie prawa do obrony)
      (2020/C 103/04)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      Nikolay Boykov Kolev, Stefan Georgiev Kostadinov, Nasko Dimitrov Kurdov, Plamen Georgiev Drenski, Georgi Atanasov Zlatanov, Dimitar Atanasov Dimitrov

         Sentencja

      W świetle wykładni art. 6 ust. 3 i art. 7 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym sformułowanej przez Trybunał w pkt 2 sentencji wyroku z dnia 5 czerwca 2018 r., Kolev i in. (C-612/15, EU:C:2018:392) wykładni art. 267 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że postanowienie to nie stoi na przeszkodzie normie krajowego prawa procesowego, która zobowiązuje sąd odsyłający w sprawie, w której zapadł ten wyrok, do zastosowania się do skierowanego do niego przez sąd wyższej instancji nakazu zwrócenia sprawy prokuratorowi, po umorzeniu sądowego etapu postępowania karnego, w celu usunięcia nieprawidłowości proceduralnych, do których doszło na etapie postępowania przygotowawczego, pod warunkiem że te przepisy prawa Unii, zgodnie z ich wykładnią dokonaną przez Trybunał w pkt 2 sentencji rzeczonego wyroku, będą przestrzegane na etapie postępowania przygotowawczego lub na następującym po nim etapie sądowym postępowania karnego.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-529/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 30 maja 2018 r. w sprawie T-664/16 PJ/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 9 sierpnia 2018 r. przez PJ

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/4

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 30 maja 2018 r. w sprawie T-664/16 PJ/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 9 sierpnia 2018 r. przez PJ
      (Sprawa C-529/18 P)
      (2020/C 103/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: PJ (przedstawiciele: J. Lipinsky i C. von Donat, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie sentencji postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie T-664/16 i przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania strona wnosząca je podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Naruszenie art. 19 ust. 3 statutu Trybunału Sprawiedliwości (w związku z art. 51 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem)
                  Sąd naruszył art. 19 ust 3 statutu Trybunału Sprawiedliwości (w związku z art. 51 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem), ponieważ nieprawidłowo zastosował zawarty w tym przepisie wymóg, by strony muszą „być reprezentowane przez adwokatów lub radców prawnych”. Sąd rozciągnął te wymogi na niezależność adwokata. Brzmienie i znaczenie art. 19 ust. 3 statutu Trybunału nie uzasadnia wykładni dokonanej przez Sąd. Wykładnia ta nie znajduje poparcia w orzecznictwie Trybunału. Nie była ona też przewidywalna i narusza zasadę pewności prawa.

                  2.

                  Naruszenie art. 19 ust. 3 statutu Trybunału Sprawiedliwości (w związku z art. 51 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem)
                  Zaskarżone postanowienie narusza art 19 ust. 3 statutu Trybunału Sprawiedliwości (w związku z art. 51 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem) również z tego powodu, że Sąd, ustalając brakującą niezależność adwokata, oparł się na przypuszczeniach, które nie znajdowały poparcia w faktach i w sposób oczywisty pominął okoliczności, które nie były sporne. Z tego też względu Sąd wyciągnął oczywiście błędne konsekwencje z faktycznych okoliczności sporu tudzież je przeinaczył.

                  3.

                  Naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
                  Zaskarżone postanowienie narusza art. 47 akapity pierwszy i drugi karty praw podstawowych, ponieważ dokonana przez Sąd szeroka i niedająca się wywieść z brzmienia art. 19 ust. 3 statutu Trybunału wykładnia pojęcia „niezależności” adwokata strony skarżącej doprowadziła do tego, że wnoszący odwołanie został pozbawiony skutecznej ochrony prawnej.


title: Sprawa C-531/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 30 maja 2018 r. w sprawie T-664/16 PJ/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 10 sierpnia 2018 r. przez PC

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/5

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 30 maja 2018 r. w sprawie T-664/16 PJ/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 10 sierpnia 2018 r. przez PC
      (Sprawa C-531/18 P)
      (2020/C 103/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: PC (przedstawiciele: J. Lipinsky i C. von Donat, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie sentencji postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie T-664/16 i przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania strona wnosząca je podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Naruszenie art. 19 ust. 3 statutu Trybunału Sprawiedliwości (w związku z art. 51 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem)
                  Dokonane w zaskarżonym postanowieniu ustalenie niemożności orzeczenia w przedmiocie wniosku dotyczącego następstwa procesowego zostało oparte na błędnym przyjęciu niedopuszczalności skargi w sprawie T-664/16, a także na błędnym przyjęciu znaczenia relacji między wnoszącą odwołanie a skarżącym. Sąd odrzucił skargę w sprawie T-664/16 z naruszeniem art. 19 ust 3 statutu Trybunału Sprawiedliwości, ponieważ błędnie zastosował zawarty w tym przepisie wymóg, by strony muszą „być reprezentowane przez adwokatów lub radców prawnych”. Sąd rozciągnął te wymogi na niezależność adwokata. Brzmienie i znaczenie art. 19 ust. 3 statutu Trybunału nie uzasadnia wykładni dokonanej przez Sąd. Wykładnia ta nie znajduje poparcia w orzecznictwie Trybunału. Nie była ona też przewidywalna i narusza zasadę pewności prawa.

                  2.

                  Naruszenie art. 19 ust. 3 statutu Trybunału Sprawiedliwości (w związku z art. 51 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem)
                  Zaskarżone postanowienie narusza art 19 ust. 3 statutu Trybunału Sprawiedliwości (w związku z art. 175 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem) ponadto z tego powodu, że Sąd, niewłaściwie stosując ten przepis, przyjął, że wnosząca odwołanie, przedkładając wniosek dotyczący następstwa procesowego, nie była reprezentowana przez niezależnego adwokata i z tego względu jej wniosek był niedopuszczalny. Przyjęta przez Sąd za podstawę wykładnia wymogu niezależności adwokata nie znajduje uzasadnienia ani w brzmieniu, ani w znaczeniu art. 19 ust. 3 statutu Trybunału (w związku z art. 175 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem).

                  3.

                  Naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
                  Zaskarżone postanowienie narusza wreszcie art. 47 akapity pierwszy i drugi karty praw podstawowych, ponieważ dokonana przez Sąd szeroka i niedająca się wywieść z brzmienia art. 19 ust. 3 statutu Trybunału wykładnia pojęcia „niezależności” adwokata strony skarżącej doprowadziła do tego, że wnosząca odwołanie została pozbawiona skutecznej ochrony prawnej.


title: Sprawa C-234/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trgovački sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 18 marca 2019 r. – EOS Matrix d.o.o. / Entazis d.o.o.

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trgovački sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 18 marca 2019 r. – EOS Matrix d.o.o. / Entazis d.o.o.
      (Sprawa C-234/19)
      (2020/C 103/07)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Trgovački sud u Zagrebu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EOS Matrix d.o.o.

         Strona pozwana: Entazis d.o.o.
      Postanowieniem z dnia 6 listopada 2019 r. Trybunał uznał się za oczywiście niewłaściwy do rozpoznania pytań przedstawionych przez Trgovački sud u Zagrebu.


title: Sprawa C-418/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 marca 2019 r. w sprawie T-410/18, Silgan Closures GmbH, Silgan Holdings, Inc. / Komisja Europejska, wniesione w dniu 29 maja 2019 r. przez Silgan Closures GmbH, Silgan Holdings, Inc.

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 marca 2019 r. w sprawie T-410/18, Silgan Closures GmbH, Silgan Holdings, Inc. / Komisja Europejska, wniesione w dniu 29 maja 2019 r. przez Silgan Closures GmbH, Silgan Holdings, Inc.
      (Sprawa C-418/19 P)
      (2020/C 103/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Silgan Closures GmbH, Silgan Holdings, Inc. (przedstawiciele: H. Wollmann, D. Seeliger, R. Grafunder i V. Weiss, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziesiąta izba) w części odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalił je jako oczywiście bezzasadne, a także postanowił, że wnoszące odwołanie pokrywają własne koszty.


title: Sprawa C-606/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2019 r. – Flightright / Iberia

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2019 r. – Flightright / Iberia
      (Sprawa C-606/19)
      (2020/C 103/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Flightright GmbH

         Strona pozwana: Iberia LAE SA Operadora Unipersonal
      Postanowieniem z dnia 13 lutego 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (szósta izba) orzekł, że w kontekście lotu, który charakteryzuje dokonanie pojedynczej potwierdzonej rezerwacji dla całej trasy obejmującej kilka odcinków lotu, art. 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że miejsce odlotu dla celów pierwszego odcinka lotu może być „miejscem wykonania” w rozumieniu tego przepisu, również jeżeli transport na tych odcinkach jest obsługiwany przez dwóch różnych przewoźników lotniczych, a powodem wytoczenia powództwa odszkodowawczego na podstawie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (2) jest odwołanie ostatniego odcinka lotu i powództwo to jest wytoczone przeciwko przewoźnikowi lotniczemu odpowiedzialnemu za zrealizowanie tego ostatniego odcinka lotu.

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-642/19P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2019 r. w sprawie T-593/18, BS / Parlament, wniesione w dniu 29 sierpnia 2019 r. przez BS

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/8

      Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2019 r. w sprawie T-593/18, BS / Parlament, wniesione w dniu 29 sierpnia 2019 r. przez BS
      (Sprawa C-642/19P)
      (2020/C 103/10)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: BS (przedstawiciele: M. Maes, J.-N. Louis, avocats)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski
      Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2020 r. Trybunał (dziewiąta izba) w części odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalił je jako oczywiście bezzasadne.


title: Sprawa C-820/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici (Chorwacja) w dniu 7 listopada 2019 r. – RE / Privredne banke Zagreb d.d.

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici (Chorwacja) w dniu 7 listopada 2019 r. – RE / Privredne banke Zagreb d.d.
      (Sprawa C-820/19)
      (2020/C 103/11)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Općinski sud u Velikoj Gorici

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: RE

         Strona pozwana: Privredne banke Zagreb d.d.
      Postanowieniem Trybunału z dnia 6 grudnia 2019 r. sprawa C-820/19 zostaje wykreślona z rejestru Trybunału Sprawiedliwości Unii europejskiej.


title: Sprawa C-823/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 11 września 2019 r. w sprawie T-649/18, ruwido austria GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 11 listopada 2019 r. przez ruwido austria GmbH

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 11 września 2019 r. w sprawie T-649/18, ruwido austria GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 11 listopada 2019 r. przez ruwido austria GmbH
      (Sprawa C-823/19 P)
      (2020/C 103/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ruwido austria GmbH (przedstawiciel: A. Ginzburg, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
      Postanowieniem z dnia 13 lutego 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-858/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 września 2019 r. w sprawie T-378/18, NHS/EUIPO, wniesione w dniu 25 listopada 2019 r. przez NHS

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 września 2019 r. w sprawie T-378/18, NHS/EUIPO, wniesione w dniu 25 listopada 2019 r. przez NHS
      (Sprawa C-858/19 P)
      (2020/C 103/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: NHS, Inc. (przedstawiciel: adwokat P. Olson)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 6 lutego 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i orzekł, że NHS, Inc. pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-889/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Osijeku (Chorwacja) w dniu 4 grudnia 2019 r. – S.B. / Klinički bolnički centar Osijek

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Osijeku (Chorwacja) w dniu 4 grudnia 2019 r. – S.B. / Klinički bolnički centar Osijek
      (Sprawa C-889/19)
      (2020/C 103/14)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Općinski sud u Osijeku

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: S.B..

         Strona pozwana: Klinički bolnički centar Osijek.
      Postanowieniem Trybunału z dnia 6 grudnia 2019 r. sprawa C-889/19 zostaje wykreślona z rejestru Trybunału Sprawiedliwości Unii europejskiej.


title: Sprawa C-922/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 grudnia 2019 r. – Stichting Waternet / MG

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 grudnia 2019 r. – Stichting Waternet / MG
      (Sprawa C-922/19)
      (2020/C 103/16)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Stichting Waternet

         Strona pozwana: MG.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 dyrektywy w sprawie umów zawieranych na odległość (1) i art. 27 dyrektywy w sprawie praw konsumentów (2) w związku z art. 5 ust. 5 i pkt 29 załącznika I do dyrektywy w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych (3) należy interpretować w ten sposób, że stanowi niezamówioną dostawę wody pitnej w rozumieniu tych przepisów praktyka handlowa przedsiębiorstwa dostarczającego wodę pitną odpowiadająca następującemu opisowi:

                              (i)

                              przedsiębiorstwo dostarczające wodę pitną jest na mocy ustawy (a) wyłącznie upoważnione i zobowiązane do dostarczania wody pitnej poprzez sieć wodociągową na przypisanym mu obszarze dystrybucji i (b) zobowiązane do złożenia każdemu, kto o to zawnioskuje, oferty podłączenia do publicznej sieci zaopatrzenia w wodę pitną i oferty dostarczania wody pitnej;

                              (ii)

                              przedsiębiorstwo dostarczające wodę pitną utrzymuje podłączenie lokalu konsumenta do publicznej sieci zaopatrzenia w wodę pitną w stanie, w jakim istniało ono zanim konsument zamieszkał w tym lokalu, dzięki czemu w sieci wodnej w lokalu konsumenta występuje ciśnienie i konsument może, po podjęciu aktywnego i świadomego działania – polegającego na odkręceniu kranu lub innej podobnej czynności – w dowolnym momencie pobierać wodę pitną, również po tym, jak poinformował on, że nie chce zawrzeć umowy o dostawę wody pitnej; oraz

                              (iii)

                              przedsiębiorstwo dostarczające wodę pitną nalicza opłaty w takim zakresie, w jakim konsument rzeczywiście pobrał wodę na skutek aktywnego i świadomego działania, przy czym zastosowane taryfy są proporcjonalne do poniesionych kosztów, transparentne i niedyskryminujące, co podlega nadzorowi władzy państwowej?

                  2)

                  Czy art. 9 dyrektywy w sprawie umów zawieranych na odległość i art. 27 dyrektywy w sprawie praw konsumentów w związku z art. 5 ust. 5 i pkt 29 załącznika I do dyrektywy w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych stoją na przeszkodzie przyjęciu, że do zawarcia umowy pomiędzy przedsiębiorstwem dostarczającym wodę pitną a konsumentem dochodzi w sytuacji, gdy (i) konsument, także przeciętny konsument w Niderlandach, wie, że dostawa wody pitnej jest odpłatna, (ii) pomimo tego konsument przez dłuższy okres czasu korzysta w sposób regularny z wody pitnej, (iii) konsument kontynuuje pobór wody nawet po tym, jak otrzymał od przedsiębiorstwa dostarczającego wodę pitną list powitalny, faktury i wezwania do zapłaty, a (iv) po tym, jak zostało udzielone sądowe zezwolenie na odłączenie lokalu od dostępu do wody pitej, konsument poinformował, że jednak chce zawrzeć umowę z przedsiębiorstwem dostarczającym wodę pitną?

         (1)  Dyrektywa 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość, Dz.U. 1997, L 144, s. 19.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. 2011, L 304, s. 64.

         (3)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), Dz.U. 2005, L 149, s. 22.


title: Sprawa C-923/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 17 grudnia 2019 r. – Van Ameyde España S.A./GES Seguros y Reaseguros S.A.

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 17 grudnia 2019 r. – Van Ameyde España S.A./GES Seguros y Reaseguros S.A.
      (Sprawa C-923/19)
      (2020/C 103/17)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: Van Ameyde España S.A.

         Strona przeciwna: GES Seguros y Reaseguros S.A.

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 3 akapit ostatni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (1), w związku z art. 1 tej dyrektywy, sprzeciwia się interpretacji przepisu krajowego (art. 5 ust. 2 Ley sobre responsabilidad civil y seguro en la circulación de vehículos a motor [ustawy o odpowiedzialności cywilnej i o ubezpieczeniu w związku z ruchem pojazdów mechanicznych]), zgodnie z którą w przypadkach takich, jak w postępowaniu głównym, uznaje się szkody w naczepie za wyłączone z zakresu obowiązkowego ubezpieczenia ciągnika w wyniku zrównania naczepy z rzeczami przewożonymi w ciągniku lub również w wyniku uznania, że dla celów związanych z odszkodowaniem za szkody majątkowe naczepa wraz z ciągnikiem tworzy jeden pojazd?

         (1)  Dz.U. 2009, L 263, s. 11


title: Sprawa C-938/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2019 r. – Energieversorgungscenter Dresden-Wilschdorf & Co. KG / Bundesrepublik Deutschland

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2019 r. – Energieversorgungscenter Dresden-Wilschdorf & Co. KG / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-938/19)
      (2020/C 103/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Energieversorgungscenter Dresden-Wilschdorf GmbH & Co. KG

         Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że jest z nim zgodny przepis § 2 ust. 4 zdanie pierwsze Treibhausgas-Emissionshandelsgesetz 2011 (niemieckiej ustawy o handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych), zgodnie z którym instalacja, na którą uzyskano pozwolenie na podstawie Bundesimmissionsschutzgesetz, objęta jest również w takim zakresie systemem handlu uprawnieniami do emisji, w jakim pozwolenie to obejmuje również urządzenia pomocnicze, które nie emitują gazów cieplarnianych?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy z zasad obliczania skorygowanej kwoty („corrected eligibility ratio”) zawartych we wzorze opracowanym przez Komisję Europejską dla państw członkowskich, a dotyczących ciepła importowanego z instalacji nieobjętych systemem handlu uprawnieniami do emisji wynika, że kwotę tę należy stosować do całości ciepła wytworzonego w instalacji objętej systemem handlu uprawnieniami do emisji także wtedy, gdy importowane ciepło można wyraźnie przypisać do jednego z kilku możliwych do zidentyfikowania i oddzielnie rejestrowanych przepływów ciepła lub wewnętrznego zużycia ciepła przez instalację?

                  3)

                  Czy art. 6 ust. 1 akapit trzeci decyzji Komisji 2011/278/UE (2) należy interpretować w ten sposób, że dany proces podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple w odniesieniu do tego ciepła wykorzystuje się w sektorze lub podsektorze narażonym na znaczące ryzyko ucieczki emisji, jak ustalono w decyzji 2010/2/UE (3), w wypadku gdy ciepło to jest wykorzystywane do produkcji zimna, a zimno jest zużywane przez instalację nieobjętą systemem handlu uprawnieniami do emisji w sektorze lub podsektorze, który jest narażony na znaczące ryzyko ucieczki emisji?
                  Czy dla stosowania art. 6 ust. 1 akapit trzeci decyzji Komisji 2011/278/UE ma znaczenie, czy produkcja zimna odbywa się w granicach instalacji objętej systemem handlu uprawnieniami do emisji?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003 L 275, s. 32).

         (2)  Decyzja Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011 L 130, s. 1).

         (3)  Decyzja Komisji z dnia 24 grudnia 2009 r. ustalająca, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji (Dz.U. 2010 L 1, s. 10), uchylona decyzją Komisji 2014/746/UE (Dz.U, 2014 L 308, s. 114).


title: Sprawa C-942/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Aragón (Hiszpania) w dniu 31 grudnia 2019 r. – Servicio Aragones de la Salud / LB

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Aragón (Hiszpania) w dniu 31 grudnia 2019 r. – Servicio Aragones de la Salud / LB
      (Sprawa C-942/19)
      (2020/C 103/19)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Aragón

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Servicio Aragones de la Salud

         Druga strona postępowania: LB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez [Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców] UNICE, [Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych] CEEP oraz [Europejską Konfederację Związków Zawodowych] ETUC stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70/WE (1) należy interpretować w ten sposób, iż wynikające z przyznanego pracownikowi zatrudnionemu w sektorze publicznym prawa do objęcia nowego stanowiska w sektorze publicznym uprawnienie do otrzymania urlopu na stanowisku pracy zajmowanym do dnia objęcia tego nowego stanowiska jest warunkiem pracy, w odniesieniu do którego nie można traktować odmiennie pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony?

                  2)

                  Czy ww. klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70/WE należy interpretować w ten sposób, iż odmienne traktowanie pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony należy uznać za uzasadnione powodami o charakterze obiektywnym, jeżeli ma ono na celu uniknięcie poważnych zakłóceń i szkód wynikających z braku stabilności podstawowego personelu w tak wrażliwym obszarze, jak świadczenie usług medycznych w ramach konstytucyjnego prawa do ochrony zdrowia, a zatem może on stanowić podstawę odmowy udzielenia urlopu pracownikom wnoszącym o udzielenie urlopu w celu zatrudnienia na czas określony, a nie może stanowić takiej podstawy przypadku pracowników, którzy wnoszą o udzielenie urlopu w celu zatrudnienia na czas nieokreślony?

                  3)

                  Czy ww. klauzula 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70/WE stoi na przeszkodzie uregulowaniu takiemu, jak to zawarte w art. 15 RD 365/1995 (dekretu królewskiego 365/1995), które wyklucza zatrudnienie na nowym stanowisku pracy jako urzędnik tymczasowy lub pracownik zatrudniony na czas określony z sytuacji uprawniających do uzyskania urlopu z przyczyn związanych ze świadczeniem pracy w sektorze publicznym, podczas gdy uprawnienie to przysługuje osobom, które obejmują nowe stanowisko w sektorze publicznym na czas nieokreślony, co jest korzystniejsze dla pracownika zatrudnionego w sektorze publicznym, niż inne, alternatywne rodzaje urlopu, o które musiałby on wnioskować w celu podjęcia zatrudnienia na nowym stanowisku pracy, na które został powołany?

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43)


title: Sprawa C-25/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Višje sodišče v Ljubljani (Słowenia) w dniu 20 stycznia 2020 r. – ALPINE BAU GMBH, Salzburg – oddział w Celje – w stanie upadłości

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Višje sodišče v Ljubljani (Słowenia) w dniu 20 stycznia 2020 r. – ALPINE BAU GMBH, Salzburg – oddział w Celje – w stanie upadłości
      (Sprawa C-25/20)
      (2020/C 103/20)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Višje sodišče v Ljubljani

         Strony w postępowaniu głównym

         Dłużnik: ALPINE BAU GMBH, Salzburg – oddział w Celje – w stanie upadłości

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1346/2000 (1) należy interpretować w ten sposób, że do zgłoszenia wierzytelności w postępowaniu wtórnym przez zarządcę w głównym postępowaniu upadłościowym zastosowanie mają przepisy dotyczące terminów zgłaszania wierzytelności wierzycieli i skutków zgłoszenia wierzytelności po upływie terminu zgodnie z prawem państwa, w którym toczy się postępowanie wtórne?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. 2000, L 160, s. 1; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19. t. 1, s. 191).


title: Sprawa C-37/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’arrondissement (Luksemburg) w dniu 24 stycznia 2020 r. – WM / Luxembourg Business Registers

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’arrondissement (Luksemburg) w dniu 24 stycznia 2020 r. – WM / Luxembourg Business Registers
      (Sprawa C-37/20)
      (2020/C 103/22)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d’arrondissement (Luksemburg)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WM

         Druga strona postępowania: Luxembourg Business Registers

         Pytania prejudycjalne

      Pytanie pierwsze, dotyczące pojęcia „wyjątkowych okoliczności”

                  1) a)

                  Czy art. 30 ust. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu (1), zmieniony dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/843 30 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz zmieniającą dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE (2), który uzależnia ograniczenie dostępu do informacji dotyczących beneficjentów gospodarczych od „wyjątkowych okoliczności określonych w prawie krajowym”, można interpretować w ten sposób, że zezwala on na zdefiniowanie w prawie krajowym pojęcia „wyjątkowych okoliczności” wyłącznie jako równoznacznego z „niewspółmiernym ryzykiem, ryzykiem nadużycia finansowego, porwania, szantażu, wymuszenia, nękania, przemocy lub zastraszenia”, które to pojęcia stanowią już przesłankę zastosowania ograniczenia dostępu w myśl brzmienia wyżej wskazanego art. 30 ust. 9?

                  b)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1a) oraz w sytuacji gdy prawo krajowe transponujące dyrektywę definiuje pojęcie „wyjątkowych okoliczności” wyłącznie poprzez odesłanie do nieużytecznych pojęć „niewspółmiernego ryzyka, ryzyka nadużycia finansowego, porwania, szantażu, wymuszenia, nękania, przemocy lub zastraszenia”, czy wyżej wskazany art. 30 ust. 9 należy interpretować w ten sposób, że umożliwia on sądowi krajowemu pominięcie przesłanki „wyjątkowych okoliczności”, czy też sąd ten powinien zaradzić bezczynności ustawodawcy krajowego, określając w drodze orzecznictwa zakres pojęcia „wyjątkowych okoliczności”? W tej drugiej sytuacji, skoro zgodnie z brzmieniem wyżej wskazanego art. 30 ust. 9 chodzi o przesłankę, której treść jest określana przez prawo krajowe, czy jest możliwe, aby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej udzielił sądowi krajowemu wskazówek co do wykonania tego zadania? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to ostatnie pytanie, jakimi wytycznymi powinien kierować się sąd krajowy, określając treść pojęcia „wyjątkowych okoliczności”?

            Pytanie drugie, dotyczące pojęcia „ryzyka”

                  2) a)

                  Czy art. 30 ust. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniony dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/843 30 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz zmieniającą dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE, który uzależnia ograniczenie dostępu do informacji dotyczących beneficjentów gospodarczych od „niewspółmiernego ryzyka, ryzyka nadużycia finansowego, porwania, szantażu, wymuszenia, nękania, przemocy lub zastraszenia”, należy interpretować w ten sposób, że odsyła on do wszystkich ośmiu przypadków, z których pierwszy odnosi się do ogólnego ryzyka objętego przesłanką niewspółmierności, a siedem kolejnych odnosi się do konkretnych rodzajów ryzyka nieobjętych przesłanką niewspółmierności, czy też, że odsyła on do wszystkich siedmiu przypadków, z których każdy odnosi się do konkretnego ryzyka objętego przesłanką niewspółmierności?

                  b)

                  Czy art. 30 ust. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniony dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/843 30 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz zmieniającą dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE, który uzależnia ograniczenie dostępu do informacji dotyczących beneficjentów gospodarczych od „ryzyka”, należy interpretować w ten sposób, że ogranicza on ocenę istnienia i rozmiarów tego ryzyka wyłącznie do więzi, jakie łączą beneficjenta gospodarczego z konkretną osobą prawną, w odniesieniu do której zwraca się on o ograniczenie dostępu do informacji o posiadanym przezeń statusie beneficjenta gospodarczego, czy też w ten sposób, że wymaga on uwzględnienia więzi, jakie łączą tego beneficjenta gospodarczego z innymi osobami prawnymi? Jeżeli należy brać pod uwagę więzi łączące go z innymi osobami prawnymi – czy w przypadku innych osób prawnych należy brać pod uwagę wyłącznie status beneficjenta gospodarczego, czy też należy brać pod uwagę jakiekolwiek więzi łączące go z innymi osobami prawnymi? Jeżeli należy brać pod uwagę jakiekolwiek więzi łączące go z innymi osobami prawnymi, czy charakter tych więzi ma wpływ na ocenę istnienia i rozmiarów ryzyka?

                  c)

                  Czy art. 30 ust. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniony dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/843 30 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz zmieniającą dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE, który uzależnia ograniczenie dostępu do informacji dotyczących beneficjentów gospodarczych od „ryzyka”, należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on przyznanie ochrony wynikającej z ograniczenia dostępu, w sytuacji gdy informacje te, podobnie jak inne dane przedstawione przez beneficjenta gospodarczego w celu uzasadnienia istnienia i rozmiarów ponoszonego „ryzyka”, mogą być z łatwością uzyskane przez osoby trzecie z innych źródeł?

            Pytanie trzecie, dotyczące pojęcia „niewspółmiernego” ryzyka

                  3)

                  Jakie rozbieżne interesy należy brać pod uwagę w ramach stosowania art. 30 ust. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniony dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/843 30 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz zmieniającą dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE, który uzależnia ograniczenie dostępu do informacji dotyczących beneficjenta gospodarczego od „niewspółmiernego” ryzyka?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. 2015, L 141, s. 73).

         (2)  Dz.U. 2018, L 156, s 43.


title: Sprawa C-79/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 grudnia 2019 r. w sprawie T-607/15 Yieh United Steel / Komisja wniesione w dniu 14 lutego 2020 r. przez Yieh United Steel Corp.

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 grudnia 2019 r. w sprawie T-607/15 Yieh United Steel / Komisja wniesione w dniu 14 lutego 2020 r. przez Yieh United Steel Corp.
      (Sprawa C-79/20 P)
      (2020/C 103/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołania: Yieh United Steel Corp. (przedstawiciel: D. Luff, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Eurofer, Association Européenne de l'Acier, AISBL

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszego odwołania;

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. w sprawie T-607/15, Yieh United Steel Corporation Ltd (Yusco) / Komisja Europejska;

                  —

                  na podstawie art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie, uwzględniając żądania podniesione przez Yusco przed Sądem oraz w konsekwencji, stwierdzenie nieważności cła antydumpingowego nałożonego na wnoszącą odwołanie na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1429 z dnia 26 sierpnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu (1) („zaskarżonego rozporządzenia” lub „rozporządzenia nakładającego ostateczne cła antydumpingowe”), w zakresie w jakim dotyczy wnoszącej odwołanie;

                  —

                  orzeczenie, że Komisja oraz interwenci zostają obciążeni, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu odwoławczym oraz w postępowaniu przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony w oparciu o następujące trzy zarzuty.
      Po pierwsze, Sąd naruszył art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2016/1036 (2) z dnia 8 czerwca 2016 r. („rozporządzenia podstawowego”) błędnie odstępując od zastosowania tego przepisu.
      Po drugie, Sąd naruszył art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie dokonując odpowiedniego wyważenia interesów Komisji w ramach prowadzącego przez nią dochodzenia oraz prawa wnoszącej odwołanie do uwzględnienia jej dokumentów.
      Po trzecie, Sąd naruszył art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego orzekając błędnie, że odrzucenie sprzedaży krajowej w oparciu o art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie wymaga doszukiwania się zamiaru czy szczególnej wiedzy sprzedawcy co do ostatecznego przeznaczenia produktu objętego postępowaniem.

         (1)  Dz.U. 2015, L 224, s. 10.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa T-163/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Amisi Kumba / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek przedstawienia przez Radę nowych dowodów uzasadniających pozostawienie w mocy środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Proporcjonalność – Domniemanie niewinności – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/18

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Amisi Kumba / Rada
      (Sprawa T-163/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek przedstawienia przez Radę nowych dowodów uzasadniających pozostawienie w mocy środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Domniemanie niewinności - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 103/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriel Amisi Kumba (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile i S. Van Overmeire, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz. U. 2017, L 328, s. 19) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Gabriel Amisi Kumba zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-164/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Kampete / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Proporcjonalność – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/18

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Kampete / Rada
      (Sprawa T-164/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 103/25)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ilunga Kampete (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile i S. Van Overmeire, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ilunga Kampete zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-165/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Kahimbi Kasagwe / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Proporcjonalność – Domniemanie niewinności – Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/19

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Kahimbi Kasagwe / Rada
      (Sprawa T-165/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Proporcjonalność - Domniemanie niewinności - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 103/26)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Delphin Kahimbi Kasagwe (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile i S. Van Overmeire, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Delphin Kahimbi Kasagwe zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-168/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Numbi / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Proporcjonalność – Domniemanie niewinności – Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/21

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Numbi / Rada
      (Sprawa T-168/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Domniemanie niewinności - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 103/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: John Numbi (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile i S. Van Overmeire, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  John Numbi zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-169/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Kibelisa Ngambasai / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Proporcjonalność – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/22

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Kibelisa Ngambasai / Rada
      (Sprawa T-169/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 103/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Roger Kibelisa Ngambasai (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile i S. Van Overmeire, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Roger Kibelisa Ngambasai zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-171/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Boshab / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Proporcjonalność – Domniemanie niewinności – Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/23

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Boshab / Rada
      (Sprawa T-171/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Proporcjonalność - Domniemanie niewinności - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 103/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Évariste Boshab (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, S. Lejeune i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Évariste Boshab zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-172/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Akili Mundos / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi przyjętymi przez Unię w sposób autonomiczny – Pierwszy wpis nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami przez Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Proporcjonalność – Domniemanie niewinności – Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/24

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Akili Mundos / Rada
      (Sprawa T-172/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi przyjętymi przez Unię w sposób autonomiczny - Pierwszy wpis nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami przez Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Domniemanie niewinności - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 103/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Muhindo Akili Mundos (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, S. Lejeune i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19), decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/202 z dnia 9 lutego 2018 r. dotyczącej wykonania decyzji 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 38, s. 19), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/197 z dnia 9 lutego 2018 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 38, s. 2) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Muhindo Akili Mundos zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-173/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Ramazani Shadary / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Proporcjonalność – Domniemanie niewinności – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/25

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Ramazani Shadary / Rada
      (Sprawa T-173/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Domniemanie niewinności - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 103/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Emmanuel Ramazani Shadary (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, S. Lejeune i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Emmanuel Ramazani Shadary zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-174/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Mutondo / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Proporcjonalność – Domniemanie niewinności – Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/25

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Mutondo / Rada
      (Sprawa T-174/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Domniemanie niewinności - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 103/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Kalev Mutondo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, S. Lejeune i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Kalev Mutondo zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-175/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Ruhorimbere / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Proporcjonalność – Domniemanie niewinności – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/26

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Ruhorimbere / Rada
      (Sprawa T-175/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Proporcjonalność - Domniemanie niewinności - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 103/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Éric Ruhorimbere (Mbuji-Mayi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, S. Lejeune i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Éric Ruhorimbere zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-176/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Mende Omalanga / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Proporcjonalność – Domniemanie niewinności – Zarzut niezgodności z prawem – Dostosowanie żądań]

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/27

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Mende Omalanga / Rada
      (Sprawa T-176/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Proporcjonalność - Domniemanie niewinności - Zarzut niezgodności z prawem - Dostosowanie żądań)
      (2020/C 103/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Lambert Mende Omalanga (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, S. Lejeune i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19), decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/569 z dnia 12 kwietnia 2018 r. wykonującej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 95, s. 21), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/566 z dnia 12 kwietnia 2018 r. wykonującego art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 95, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Lambert Mende Omalanga zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-177/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Kazembe Musonda / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Proporcjonalność – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/27

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Kazembe Musonda / Rada
      (Sprawa T-177/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 103/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Claude Kazembe Musonda (Lubumbashi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, S. Lejeune i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Jean-Claude Kazembe Musonda zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.