title: Sprawa T-520/13: Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2015 r. – Philip Morris Benelux/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2011 — Projekt sprawozdania z oceny skutków sporządzony w ramach propozycji przeglądu dyrektywy w sprawie wyrobów tytoniowych — Odmowa dostępu — Ujawnienie po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/27

         Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2015 r. – Philip Morris Benelux/Komisja
   (Sprawa T-520/13) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2011 - Projekt sprawozdania z oceny skutków sporządzony w ramach propozycji przeglądu dyrektywy w sprawie wyrobów tytoniowych - Odmowa dostępu - Ujawnienie po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania])
   (2015/C 381/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Philip Morris Benelux (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokat K. Nordlander i P. Harrison, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 15 lipca 2013 r. oddalającej wniosek o udzielenie dostępu do wstępnych projektów sprawozdania z oceny skutków towarzyszących wnioskowi Komisji dotyczącemu zmiany dyrektywy w sprawie wyrobów tytoniowych.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Philip Morris Benelux.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-454/13: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2013 r. — SNCM przeciwko Komisji

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/41

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2013 r. — SNCM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-454/13)
   2013/C 325/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) (Marsylia, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler, F.C. Laprévote, J.P. Mignard i S. Mabile)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji C(2013) 1926 z dnia 2 maja 2013 r.;

               —

               tytułem ewentualnym, częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej, że kwota pomocy obejmuje elementy przywołane w pkt 218 tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach skargi strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 1926 final z dnia 2 maja 2013 r., którą Komisja, po pierwsze, uznała za pomoc państwa rekompensaty finansowe wypłacone na rzecz Société Nationale Corse Méditerranée (zwanej dalej „SNCM”) i Compagnie Méridionale de Navigation (zwanej dalej „CNM”) z tytułu usług przewozów morskich świadczonych między Marsylią a Korsyką za lata 2007–2013 w ramach umowy świadczenia usług publicznych. Następnie Komisja uznała za zgodne z rynkiem wewnętrznym rekompensaty wypłacone na rzecz SNCM i CNM za usługi przewozowe świadczone przez cały rok (zwane dalej „usługą podstawową”), lecz stwierdziła niezgodność z rynkiem wewnętrznym rekompensat wypłaconych z tytułu usług świadczonych w szczycie sezonu, którym jest okres świąt Bożego Narodzenia, luty, okres wiosenno-jesienny lub letni (zwanych dalej usługą „dodatkową”). Wreszcie Komisja nakazała odzyskanie pomocy uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym [sprawa pomoc państwa SA.22843 2012/C (ex 2012/NN)].
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa, błędów faktycznych i oczywistych błędów w ocenie, z uwagi na to, że Komisja niesłusznie uznała, iż usługa „dodatkowa” nie jest usługą świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym. Strona skarżąca podnosi, że Komisja zatem:

                           —

                           naruszyła prawo, ograniczając szeroki zakres uznania przyznany państwom członkowskim Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przy definiowaniu ich usług publicznych;

                           —

                           zastosowała błędne i niemające zastosowania w niniejszej sprawie kryterium „rzeczywistego zapotrzebowania” na usługi publiczne;

                           —

                           naruszyła prawo, popełniła błąd w ustaleniach faktycznych i oczywisty błąd w ocenie, dokonując odrębnie analizy usługi „podstawowej” i usługi „dodatkowej”;

                           —

                           popełniła oczywisty błąd w ocenie dotyczący braku inicjatywy sektora prywatnego w odniesieniu do usługi „dodatkowej”.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie z uwagi na to, że Komisja niesłusznie uznała, iż zawarcie umowy o świadczenie usług publicznych nie spełniło czwartego wymogu ustalonego wyrokiem Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, Rec. s. I–7747, mimo iż umowa ta była wynikiem przeprowadzenia otwartego w ramach otwartego i przejrzystego postępowania przetargowego.

               3)

               Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym i przy założeniu, że rekompensata za usługę „dodatkową” jest pomocą państwa (quod non), dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 TFUE i art. 107 TFUE, zasad proporcjonalności i zakazu bezpodstawnego wzbogacenia oraz oczywistego błędu w ocenie przy ustalaniu kwoty pomocy do odzyskania w zakresie, w jakim obliczanie kwoty pomocy do odzyskania nie uwzględnia ani rzeczywistych kosztów dodatkowych poniesionych przez SNCM z tytułu usługi „dodatkowej”, ani niedopłaty rekompensaty dotyczącej usługi „podstawowej” i jest ono w każdym razie oparte na błędnej ocenie części rekompensaty za usługę „podstawową” i części rekompensaty za usługę „dodatkową”.

               4)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim Komisja przyjęła stanowisko sprzeczne z jej własną praktyką decyzyjną i zastosowała komunikat SIEG (1), który nie został wydany w dniu podpisania umowy świadczenia usług publicznych. Strona skarżąca podnosi ponadto, że czas trwania postępowania mógł uzasadniać powstanie po jej stronie uzasadnionych oczekiwań uniemożliwiających Komisji nakazanie władzom krajowym odzyskanie pomocy państwa.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania z uwagi na wprowadzenie niesprawiedliwego odmiennego traktowania SNCM i pozostałych spółek morskich.

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U. 2012 C 8, s. 8).


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie T-158/04 Erich Drazdansky przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego znaku towarowego „UUP'S” — Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe UP — Odrzucenie wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego — Artykuł 78 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr° 40/94 — Skarga wyraźnie pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/41

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 28 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-158/04 Erich Drazdansky przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego znaku towarowego „UUP'S” - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe UP - Odrzucenie wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego - Artykuł 78 ust. 1 rozporządzenia (WE) nro 40/94 - Skarga wyraźnie pozbawiona podstawy prawnej)
   (2005/C 217/90)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-158/04 Erich Drazdansky, zamieszkały w Wiener Neustadt (Austria), reprezentowany przez adwokata A.M. Leeba przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta jest The Concentrate Manufacturing Company of Ireland (Seven-Up International), z siedzibą w Hamilton (Bermudy), reprezentowana przez adwokata M. de Justo Baileya, mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 marca 2004 r. (sprawa R 611/2003–2), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między M. Drazdanskim a spółką The Concentrate Manufacturing Company of Ireland, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 28 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004


title: Sprawa T-177/13: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2013 r. — TestBioTech i in. przeciwko Komisji

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/11

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2013 r. — TestBioTech i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-177/13)
   2013/C 178/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TestBioTech eV (Monachium, Niemcy), European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV (Braunschweig, Niemcy) oraz Sambucus eV (Vahlde, Niemcy) (przedstawiciele: K. Smith, QC, J. Stevenson, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 stycznia 2013 r., w której oddalono wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie wewnętrznej kontroli decyzji Komisji 2012/347/UE z dnia 28 czerwca 2012 r. udzielającej spółce Monsanto Europe SA zezwolenia na wprowadzenie na rynek, na podstawie rozporządzenia nr 1829/2003 w sprawie genetycznie modyfikowanej żywności i paszy, genetycznie modyfikowanej soi „MON 87701 x MON 89788”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przesz stronę skarżącą; oraz

               —

               zarządzenie jakichkolwiek innych środków, które Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że wniosek, do którego doszedł Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (ang. European Food Safety Authority „EFSA”), że produkt Soybean jest zasadniczo równoważny z właściwymi produktami porównawczymi, jest bezprawny, oparty na ocenie naukowej, która nie została przeprowadzona zgodnie z własnymi wytycznymi EFSA, lub że u jego podstaw leży oczywisty błąd w ocenie.

               2)

               Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, iż okoliczność, że EFSA nie uwzględniła w wystarczającym zakresie lub wcale potencjalnych skutków synergii/współoddziaływania między produktem Soybean a innymi czynnikami lub nie zażądała przeprowadzenia stosownej analizy toksyczności stanowi naruszenie jej własnych wytycznych i zobowiązań prawnych lub oczywisty błąd w ocenie.

               3)

               Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca twierdzi, iż zaniechanie zażądania przez EFSA przeprowadzenia właściwej analizy immunoliogicznej jest sprzeczne z jej własnymi wytycznymi, zobowiązaniami prawnymi lub stanowi oczywisty błąd w ocenie.

               4)

               Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca podnosi, że zaniechanie monitorowania spożycia produktu Soybean po wprowadzeniu do obrotu jest oczywiście błędne lub obarczone wadami wskazanymi w trzech pierwszych zarzutach.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie T-34/04 Plus Warenhandelsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „Turkish Power” — Wcześniejszy słowny znak towarowy POWER — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/21

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 22 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-34/04 Plus Warenhandelsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „Turkish Power” - Wcześniejszy słowny znak towarowy POWER - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 205/37)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-34/04 Plus Warenhandelsgesellschaft mbH, z siedzibą w Mülheim (Niemcy), reprezentowana przez adwokata B. Piepenbrinka przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: G. Schneider), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli Joachim Bälz i Friedmar Hiller, zamieszkali w Stuttgarcie (Niemcy), mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 listopada 2003 r. (sprawa R 620/2002-2), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między spółką Tengelmann Warenhandelsgesellschaft a J. Bälzem i F. Hillerem, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: C. Kristensen, administrator, wydał w dniu 22 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa T-448/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  17 lutego 2006 r.  — Komisja przeciwko Trends i in. (Klauzula arbitrażowa — Zarzut niedopuszczalności — Skarga skierowana przeciwko wspólnikom spółki)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 lutego 2006 r. — Komisja przeciwko Trends i in.
   (Sprawa T-448/04) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Zarzut niedopuszczalności - Skarga skierowana przeciwko wspólnikom spółki)
   (2006/C 108/39)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: M. Patakia, pełnomocnik, wspierana przez M. Bra, K. Kapoutzidou i S. Chatzigiannisa, avocats]

      Strona pozwana: Transport Environment Development Systems (Trends) (Ateny, Grecja) [przedstawiciel: V. Christianos, avocat], Marios Kontaratos (Ateny), Anastasios Tillis (Neo Irakleio, Grecja) [przedstawiciel: V. Christianos, avocat], Marios Kontaratos (Glyfada, Grecja)
   Przedmiot sprawy
   Skarga Komisji skierowana w celu zasądzenia od pozwanych zwrotu kwoty stanowiącej nadpłatę wkładu finansowego wypłaconego przez Wspólnotę Europejską tytułem dwóch umów zawartych w ramach realizacji programu wspólnotowego „Telematics applications of commun interest”
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna, ponieważ została skierowana przeciwko A. Tillisowi, M. Kontaratosowi, p. Argyrakosowi, p. Petrakisowi i p. Koutroumpa

               2)

               Komisja zostaje poniesie własne koszty oraz koszty poniesione przez A. Tillisa związane z podniesionym przez niego zarzutem niedopuszczalności

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa F-119/07: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2007 r. — Strack przeciwko Komisji

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/32

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2007 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-119/07)
   (2008/C 183/63)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 maja 2005 r., z dnia 19 grudnia 2006 r., z dnia 12 stycznia 2007 r. i z dnia 20 lipca 2007 r. w zakresie, w jakim odmawiają wprowadzenia niezależnej procedury mediacyjnej w przedmiocie wszystkich sporów zawisłych pomiędzy skarżącym a pozwaną, jak również natychmiastowej interwencji pozwanej i przyjęcia środków dotyczących rozwiązania konfliktów;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 lutego 2007 r. i z dnia 20 lipca 2007 r. w zakresie, w jakim odmawiają wypłaty dodatku tymczasowego, zgodnie z art. 19 ust. 4 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadków i chorób zawodowych;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego zadośćuczynienia wraz z odsetkami w odpowiedniej wysokości, która w żadnym razie nie może być niższa od 15 000 EUR, tytułem poniesionej szkody niematerialnej i doznanej krzywdy oraz uszczerbku na zdrowiu spowodowanych decyzjami przywołanymi w powyższych żądaniach; obciążenie Komisji Europejskiej zapłatą odsetek w stosunku rocznym przekraczającym o dwa punkty stawkę procentową stosowaną przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, naliczanych od momentu wniesienia skargi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący opiera swoje pierwsze i drugie żądanie na naruszeniu obowiązku staranności spoczywającym na pozwanej wobec skarżącego, na zasadzie dobrej administracji oraz zakazie nadużycia władzy oraz na okoliczności, że decyzje Komisji są dotknięte błędem w ocenie. Ponadto skarżący utrzymuje, że o ile chodzi o pierwsze i drugie żądanie, to decyzje te są sprzeczne z art. 25 ust. 2 zdanie drugie Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i że naruszają podstawowe prawa do integralności fizycznej i poszanowania życia prywatnego skarżącego, o których mowa w art. 3 ust. 1 i art. 7 (a jeśli chodzi o żądanie drugie, to w art. 41 i 47) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również w art. 8 (a jeśli chodzi o żądanie drugie, to w art. 13) Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka.
   Skarżący utrzymuje ponadto w uzasadnieniu swojego drugiego żądania, że zaskarżone decyzje naruszają art. 73 regulaminu pracowniczego i przepisy proceduralne znajdujące we wspólnych przepisach dotyczących ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadków i chorób zawodowych, w szczególności w art. 15 i nast. tychże.
   W trzecim żądaniu skarżący podnosi, że ze względu na niezgodne z prawem działanie administracji, które według niego miało miejsce, ma on prawo do zadośćuczynienia mającego na celu naprawienie doznanej przez niego krzywdy na podstawie art. 288 akapit drugi traktatu WE i ogólnych zasad prawa.
   W czwartym żądaniu skarżący wnosi o obciążenie pozwanej kosztami postępowania ze względu na to, że to właśnie ona sprowokowała wniesienie niniejszej skargi poprzez jakoby kłamliwe stwierdzenia, które wyraziła w decyzji oddalającej zażalenie odnośnie do opinii komisji lekarskiej.


title: Sprawa C-23/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 12 listopada 2008 r. w sprawie T-281/07 ecoblue AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 stycznia 2009 r. przez ecoblue AG

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/8

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 12 listopada 2008 r. w sprawie T-281/07 ecoblue AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 stycznia 2009 r. przez ecoblue AG
   (Sprawa C-23/09 P)
   2009/C 90/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: ecoblue AG (przedstawiciele: C. Osterrieth, T. Schmitz, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie T-281/07;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 25 kwietnia 2007 r. (sprawa R 0844/2006-1) dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego pod numerem 002871598 „Ecoblue”

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji niewłaściwie zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, gdyż sporne znaki towarowe nie wykazują minimalnego stopnia podobieństwa wymaganego w celu stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie ustalił, że charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego, co było postawą sprzeciwu, stanowi zasadniczy wymóg prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił tego aspektu sporu i tylko porównał oba sporne znaki towarowe w aspekcie wizualnym, fonetycznym i koncepcyjnym, tak jakby wcześniejszy znak towarowy wykazywał przeciętny stopień charakteru odróżniającego.
   Wnosząca odwołanie twierdzi także, że Sąd Pierwszej Instancji nie zastosował poprawnie zasady, zgodnie z którą konsumenci zwracają większą uwagę na początek słów. Ponieważ oba elementy słowne „Eco” i „blue” są jednakowo opisowe, konsument odruchowo kładzie większy nacisk na pierwsze słowo „Eco”, tym samym uznając charakter odróżniający obu znaków.
   Ponadto wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, nie uznając różnicy koncepcyjnej pomiędzy spornymi znakami towarowymi za mającą pierwszorzędne znaczenie.


title: Sprawa T-181/08: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2008 r. — Tay Za przeciwko Radzie

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/46

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2008 r. — Tay Za przeciwko Radzie
   (Sprawa T-181/08)
   (2008/C 171/87)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Pye Phyo Tay Za (Yangoon, Związek Myanmar) (Przedstawiciele: D. Anderson QC, M. Lester, Barrister i G. Martin, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia 194/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w całości lub w zakresie dotyczącym skarżącego oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez skarżącego w tym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 194/2008 (1) w dotyczącym go zakresie z czterech powodów:
   Po pierwsze, skarżący twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie nie ma właściwej podstawy prawnej. W związku z tym podnosi, że ani art. 60 traktatu WE, ani art. 301 traktatu UE nie przyznają Radzie uprawnień do zamrożenia wszystkich funduszy osoby, która nie jest związana z militarnym systemem Birmy/Związku Myanmar. Po drugie, skarżący stwierdza, że rozporządzenie to narusza obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 253 WE, ponieważ nie przedstawia ono żadnych powodów, z których nazwisko skarżącego umieszczono w części J załącznika VI do tego rozporządzenia, wymieniającego członków rządu Birmy i osoby z nim związane. Oprócz tego wspólne stanowisko nr 2006/318/CFSP (2) zobowiązujące państwa członkowskie do uniemożliwienia skarżącemu wjazdu i tranzytu przez ich terytoria również nie zawiera uzasadnienia faktu umieszczenia nazwiska skarżącego na tej liście, lecz jedynie umieszcza jego nazwisko w części zatytułowanej „Osoby czerpiące zyski z polityki gospodarczej rządu”. Po trzecie, skarżący twierdzi, że rozporządzenie narusza jego prawa podstawowe, ponieważ w nieproporcjonalny sposób narusza przysługujące mu prawo do pełnego korzystania z jego własności, prawo do przedstawienia stanowiska oraz skutecznej ochrony sądowej. Po czwarte, zdaniem skarżącego, zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 194/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie przedłużenia obowiązywania i wzmocnienia środków ograniczających wobec Birmy/Związku Myanmar, uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 817/2006 (Dz.U. 2008 L 66, str. 1).

      (2)  Wspólne stanowisko Rady 2006/318/WPZiB z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie odnowienia środków ograniczających skierowanych przeciwko Birmie/Związkowi Myanmar (Dz.U. 2006 L 116, str. 77), którego obowiązywanie zostało przedłużone do 30 kwietnia 2009 r. w drodze wspólnego stanowiska Rady 2008/349/WPZiB z dnia 29 kwietnia 2008 r. (Dz.U. 2008 L 116, str. 57).


title: Sprawa C-192/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 31 stycznia 2013 r. w sprawie T-235/11, Hiszpania przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 kwietnia 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 31 stycznia 2013 r. w sprawie T-235/11, Hiszpania przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 kwietnia 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-192/13 P)
   2013/C 178/09
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności odwołania i uchylenie wyroku Sądu z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie T-235/11 Hiszpania przeciwko Komisji.

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 1023 wersja ostateczna z dnia 18 lutego 2011 r. obniżającej wymiar pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności na etapy projektu zatytułowane „Dostawa i instalacja infrastruktury kolejowej na linii kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Madryt-Lérida” (CCI 1999.ES.16.C.PT.001), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Barcelona. Odcinek Lérida-Martorell (platforma, etap 1)” (CCI 2000.ES.16.C.PT.001), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Dostęp kolejowy do nowego dworca w Saragossie” (CCI 2000.ES.16.C.PT.003), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell. Pododcinek X-A (Olérdola Avinyonet del Penedés)” (CCI 2001.ES.16.C.PT.007) oraz „Nowy dostęp kolejowy do linii kolei dużych prędkości w Lewancie. Pododcinek La Gineta-Albacete (platforma)” (CCI 2004.ES.16.C.PT.014).

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

         Naruszenie prawa w odniesieniu do skutków terminu przewidzianego w art. H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności

       (1). Po upływie tego terminu Komisja nie może już wydać środka, jakim jest korekta finansowa, a zatem ma obowiązek dokonania zapłaty a wprowadzona korekta nie jest zgodna z prawem.

         Naruszenie prawa w pojęciu udzielenia w rozumieniu dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji

       (2). Artykuł 20 ust. 2 lit. e) i f) dyrektywy 93/38 nie ma zastosowania w sposób ogólny do wszelkich zmian zamówień publicznych uzgodnionych na etapie ich wykonania, lecz jedynie do istotnych zmian. Można uznać, że chodzi o istotną zmianę stanowiącą udzielenie nowego zamówienia, jedynie w przypadku gdy spełnione są przesłanki z wyroku w sprawie Pressetext Nachrichtenagentur (3).

      (1)  Dz.U. L 130, s. 1

      (2)  Dz.U. L 199, s. 84

      (3)  Wyrok z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie C-454/06 Pressetext Nachrichtenagentur, Zb.Orz. s. I-4401)


title: Sprawa C-56/12 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2013 r. — European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) przeciwko Komisji Europejskiej, Lexmark International Technology SA (Odwołanie — Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynki naboi do drukarek — Decyzja w sprawie oddalenia skargi do Komisji — Brak interesu wspólnotowego — Niskie prawdopodobieństwo udowodnienia istnienia naruszenia art. 82 WE — Znaczenie wagi zarzucanego naruszenia)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/20

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2013 r. — European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) przeciwko Komisji Europejskiej, Lexmark International Technology SA
   (Sprawa C-56/12 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynki naboi do drukarek - Decyzja w sprawie oddalenia skargi do Komisji - Brak interesu wspólnotowego - Niskie prawdopodobieństwo udowodnienia istnienia naruszenia art. 82 WE - Znaczenie wagi zarzucanego naruszenia)
   2013/C 344/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) (przedstawiciel: D. Ehle, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Antoniadis i C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wspierani przez W. Berga, Rechtsanwalt), Lexmark International Technology

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2011 r. w sprawie T-296/09 EFIM przeciwko Komisji, mocą którego Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 4125 z dnia 20 maja 2009 r. dotyczącej odrzucenia skargi COMP/C-3/39.391 w sprawie rzekomych naruszeń art. 81 WE i art. 82 WE przez spółki Hewlett-Packard, Lexmark, Canon i Epson na rynku naboi do drukarek — Uprawnienia Komisji — Obowiązki związane z postępowaniem w sprawie skarg do Komisji — Brak interesu wspólnotowego — Proporcjonalność — Brak uzasadnienia — Naruszenie prawa do obrony — Komunikat Komisji w sprawie rozpatrywania skarg

      Sentencja

               1)

               Powołanie zostaje oddalone.

               2)

               European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa T-160/06: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2006 r. — Estancia Piedra przeciwko OHIM — Franciscan Vineyards (ESTANCIA PIEDRA)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2006 r. — Estancia Piedra przeciwko OHIM — Franciscan Vineyards (ESTANCIA PIEDRA)
   (Sprawa T-160/06)
   (2006/C 190/47)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Estancia Piedra SL (Toro, Hiszpania) (Przedstawiciel: B. Cordery, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Franciscan Vineyards Inc. (St. Helena, USA)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 28 marca 2006 r. (sprawa 361/2005-2);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy „ESTANCIA PIEDRA” dla towarów należących do klasy 33 (napoje alkoholowe) — wspólnotowy znak towarowy nr 1 894 831

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Franciscan Vineyards Inc.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Wspólnotowy słowny znak towarowy „ESTANCIA” dla towarów należących do klas 29, 30 i 33 (mięso, ryby, kawa, herbata, napoje alkoholowe …)

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Po pierwsze — naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 polegające na tym, że stwierdzono występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia odbiorców w błąd w odniesieniu do znaku wcześniejszego oraz znaku „ESTANCIA PIEDRA”. Po drugie — naruszenie wymogów proceduralnych, polegające na tym, że — zdaniem skarżącej — Izba Odwoławcza dopuściła nieważne i złożone po terminie pełnomocnictwo udzielone przez Franciscan Vineyards Inc. jej przedstawicielom i sprzecznie z prawem wydłużyła termin na złożenie pełnomocnictwa przez Franciscan Vineyards Inc.


title: Sprawa C-47/07 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. — Masdar (UK) Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Artykuł 288 akapit drugi WE — Skarga oparta na bezpodstawnym wzbogaceniu Wspólnoty — Programy pomocy wspólnotowej — Nieprawidłowości popełnione przez kontrahenta Komisji — Usługi świadczone przez podwykonawcę — Brak zapłaty — Ryzyko związane z działalnością gospodarczą — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Obowiązek staranności administracji wspólnotowej)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. — Masdar (UK) Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-47/07 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 288 akapit drugi WE - Skarga oparta na bezpodstawnym wzbogaceniu Wspólnoty - Programy pomocy wspólnotowej - Nieprawidłowości popełnione przez kontrahenta Komisji - Usługi świadczone przez podwykonawcę - Brak zapłaty - Ryzyko związane z działalnością gospodarczą - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Obowiązek staranności administracji wspólnotowej)
   (2009/C 44/08)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Masdar (UK) Ltd (przedstawiciele: A. Bentley, QC i P. Green, Barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Enegren i M. Wilderspin, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2006 r. w sprawie T-333/03 Masdar (UK) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich oddalającego jako nieuzasadnione żądanie odszkodowania za szkody, które wnosząca odwołanie miała ponieść w związku z odmową przez Komisję zapłaty wynagrodzenia za świadczenia wykonane przez wnoszącą odwołanie w ramach dwóch projektów TACIS w Mołdawii i Rosji.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Masdar (UK) Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Wykreślenie sprawy T-289/99

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/40

         Wykreślenie sprawy T-289/99 (1)

   (2005/C 115/70)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2005 r. prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-289/99, V.O.F. Heiliger, popieranej przez Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000


title: Sprawa C-328/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Ralph Schmid (działający w charakterze syndyka masy upadłości w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku Aletty Zimmermann) przeciwko Lilly Hertel (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Postępowanie upadłościowe — Powództwo o unieważnienie czynności prawnej upadłego — Strona pozwana zamieszkała w państwie trzecim — Jurysdykcja sądu państwa członkowskiego, w którym znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Ralph Schmid (działający w charakterze syndyka masy upadłości w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku Aletty Zimmermann) przeciwko Lilly Hertel
   (Sprawa C-328/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Postępowanie upadłościowe - Powództwo o unieważnienie czynności prawnej upadłego - Strona pozwana zamieszkała w państwie trzecim - Jurysdykcja sądu państwa członkowskiego, w którym znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika)
   2014/C 85/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ralph Schmid (działający w charakterze syndyka masy upadłości w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku Aletty Zimmermann)

      Strona pozwana: Lilly Hertel

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1) — Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, w którym znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika, w zakresie orzeczeń bezpośrednio związanych z postępowaniem upadłościowym — Powództwo o unieważnienie czynności prawnej upadłego (niem. Insolvenzanfechtungsklage) skierowane przeciwko pozwanemu wierzycielowi, którego miejsce zamieszkania znajduje się w państwie trzecim

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, iż sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium postępowanie upadłościowe zostało wszczęte, są właściwe do rozpoznania powództwa o unieważnienie czynności prawnej upadłego, skierowanego przeciwko pozwanemu, który nie ma miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawa C-143/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Reuter & Co. (Firma A.O.B.) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Rolnictwo — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Artykuł 11 — System refundacji wywozowych do produktów rolnych — Warunek przyznania refundacji — Refundacja wypłacona eksporterowi po przedstawieniu dokumentów sfałszowanych przez jego kontrahenta — Towar, którego wywozu nie dokonano — Przesłanki stosowania sankcji)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Reuter & Co. (Firma A.O.B.) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-143/07) (1)

   (Rolnictwo - Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 - Artykuł 11 - System refundacji wywozowych do produktów rolnych - Warunek przyznania refundacji - Refundacja wypłacona eksporterowi po przedstawieniu dokumentów sfałszowanych przez jego kontrahenta - Towar, którego wywozu nie dokonano - Przesłanki stosowania sankcji)
   (2008/C 142/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Reuter & Co. (Firma A.O.B.)

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, str. 1), w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2945/94 z dnia 2 grudnia 1994 r. (Dz.U. L 310, str. 57) i art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102, str. 11) — Refundacja dokonana na rzecz eksportera po przedstawieniu dokumentów sfałszowanych przez osobę trzecią — Przesłanki stosowania sankcji
   Sentencja
   Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2945/94 z dnia 2 grudnia 1994 r., należy interpretować w ten sposób, że przewidzianą w nim sankcję stosuje się do eksportera, który wniósł o przyznanie refundacji do wywozu towaru, jeśli towar ten nie został wywieziony z powodu oszustwa jego kontrahenta.

      (1)  Dz.U. C 117 z dnia 26.5.2007.


title: Sprawa T-410/13: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2013 r. — Bitiqi i in. przeciwko Komisji i in.

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/33

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2013 r. — Bitiqi i in. przeciwko Komisji i in.
   (Sprawa T-410/13)
   2013/C 325/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Burim Bitiqi (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Arlinda Gjebrea (Prisztina, Republika Kosowa); Anna Gorska (Warszawa, Polska); Agim Hajdini (Londyn); Josefa Martínez Estéve (Walencja, Hiszpania); Denis Vasile Miron (Bukareszt, Rumunia); James Nicholls (Swindon, Zjednoczone Królestwo); Zornitsa Popova Glodzhani (Warna, Bułgaria); Andrei Mihai Popovici (Bukareszt); i Amaia San José Ortiz (Llodio, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska; Eulex Kosovo i Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               orzeczenie, że:

                           —

                           stwierdza się nieważność decyzji z dnia 27 maja i 2 lipca 2013 r. o nieodnowieniu umowy skarżących;

                           —

                           strona pozwana zostaje obciążona kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu zasady konsultacji z przedstawicielami pracowników, ponieważ pracownicy zostali poinformowani o skutkach decyzji o restrukturyzacji misji Eulex Kosovo wyłącznie po podjęciu decyzji, a przełożeni sprzeciwili się konsultacjom z przedstawicielem związków zawodowych.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu ochrony pracowników w ramach zwolnienia grupowego w zakresie w jakim do każdej zwolnionej osoby należy zastosować prawo obowiązujące w państwie jego pochodzenia co powoduje dużą rozbieżność zasad w zakresie przyznanej ochrony.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na nadużyciu prawa w związku z wykorzystaniem kolejnych umów na czas określony.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na naruszeniu zasady równego traktowania i niedyskryminacji pomiędzy kategoriami pracowników „seconded” i „contracted” w zakresie w jakim redukcja etatów dotyczyła w rzeczywistości wyłącznie pracowników „contracted”, podczas gdy pracownikom „seconded” stworzono możliwość dokonania przesunięć kadrowych.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący części skarżących, oparty na naruszeniu art. 8 Europejskiej karty społecznej, gdyż skarżąca została poinformowana o zaskarżonej decyzji w czasie gdy była w ciąży i na urlopie macierzyńskim.


title: Sprawa C-275/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny — Rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i 2454/93 — Środki własne Wspólnoty — Udostępnienie — Termin — Odsetki za opóźnienie — Brak zachowania i przekazania dokumentów dotyczących stwierdzenia i udostępnienia środków własnych)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-275/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny - Rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i 2454/93 - Środki własne Wspólnoty - Udostępnienie - Termin - Odsetki za opóźnienie - Brak zachowania i przekazania dokumentów dotyczących stwierdzenia i udostępnienia środków własnych)
   (2006/C 294/09)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Giolito i G. Wilms, pelnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (Przedstawiciele: E. Dominkovits i M. Wimmer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciele: C. Jackson, pełnomocnik oraz M. Angiolini i R. Anderson, barristers)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 6, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, str. 1), uchylającego i zastępującego od dnia 31 maja 2000 r. rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, Euroatom (Dz. U. L 155, str. 1) — Nieprawidłowości i opóźnienia stwierdzone w zapisaniu na rachunkach środków własnych
   Sentencja

               1)

               Nie zapisując w wymaganym terminie ustalonych roszczeń na rachunkach, o których mowa w art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot,
               nie sprawdzając, czy od dnia 1 stycznia 1995 r. nastąpiły inne opóźnienia w udostępnieniu środków własnych z powodu opóźnienia w zapisaniu na rachunkach w rozumieniu art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1150/2000, niszcząc archiwa dotyczące tego okresu i nie przekazując informacji o tych opóźnieniach Komisji w celu umożliwienia jej obliczenia odsetek za opóźnienie, należnych zgodnie z art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000 w związku ze opóźnieniem w udostępnieniu środków własnych,
               Królestwo Belgii uchybiło swoim zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 3, 6, 9, 10 i 11 rozporządzenia nr 1150/2000, uchylającego i zastępującego od dnia 31 maja 2000 r. rozporządzenie Rady nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, Euroatom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz. U. L 155, str. 1), które ma identyczny przedmiot, oraz art. 10 WE.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004


title: Sprawa C-283/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X/Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Prawo podatkowe — Podatek dochodowy — Obywatel państwa członkowskiego uzyskujący dochody na terytorium tego państwa członkowskiego i na terytorium państwa trzeciego, mający miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim — Korzyść podatkowa mająca uwzględniać jego sytuację osobistą i rodzinną)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-283/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo podatkowe - Podatek dochodowy - Obywatel państwa członkowskiego uzyskujący dochody na terytorium tego państwa członkowskiego i na terytorium państwa trzeciego, mający miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim - Korzyść podatkowa mająca uwzględniać jego sytuację osobistą i rodzinną))
   (2017/C 104/22)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

               1)

               Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie, którego przepisy podatkowe umożliwiają odliczenie „ujemnych dochodów” związanych z lokalem mieszkalnym, odmówiło skorzystania z tego odliczenia względem niebędącej rezydentem osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, w sytuacji gdy uzyskuje ona na terytorium tego państwa członkowskiego 60 % ogółu swych dochodów, a w państwie członkowskim, na terytorium którego znajduje się jej lokal mieszkalny, nie uzyskuje ona dochodu, który pozwalałby jej na skorzystanie z prawa do równoważnego odliczenia.

               2)

               Zakaz, który wynika z odpowiedzi na pytanie pierwsze, dotyczy każdego państwa członkowskiego prowadzenia działalności, na którego terytorium osoba prowadząca działalność na własny rachunek uzyskuje dochody umożliwiające jej powołanie się na prawo do równoważnego odliczenia proporcjonalnie do części tych dochodów uzyskanych na terytorium każdego państwa członkowskiego prowadzenia działalności. W tym zakresie „państwem członkowskim prowadzenia działalności” jest każde państwo członkowskie mające kompetencje w zakresie opodatkowania dochodów z działalności nierezydenta, które są uzyskane na jego terytorium niezależnie od miejsca, w którym działalność ta jest w praktyce wykonywana.

               3)

               Okoliczność, iż zainteresowany podatnik niebędący rezydentem uzyskuje część jego dochodu podlegającego opodatkowaniu nie na terytorium państwa członkowskiego, lecz na terytorium państwa trzeciego, nie wpływa na odpowiedź udzieloną na pytanie drugie.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-314/07: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/24

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-314/07)
   (2007/C 199/38)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że przyznając pierwszeństwo jeżeli chodzi o zaszeregowanie kandydatów w konkursie otwartym na nauczycieli w Autonomicznym Regionie Azorów kandydatom, których dotyczy art. 25 ust. 7 lit. a) regulaminu w sprawie konkursów, przyjętego regionalnym dekretem ustawodawczym nr 27/2003/A z dnia 9 czerwca 2003 r. Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 39 WE i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 (1) z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Kryteria pierwszeństwa w odniesieniu do zaszeregowania kandydatów na liście rezerwowej personelu szkół i obiektów pedagogicznych w Autonomicznym Regionie Azorów zatrudnianego na okres przynajmniej 3 lat, o których mowa w art. 25 ust. 7 regionalnego dekretu ustawodawczego nr 27/2003/A z dnia 9 czerwca 2003 r. prowadzą do dyskryminacji ze względu na przynależność państwową sprzeczną z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi swobodnego przepływu pracowników, niezależnie od tego czy mają one zastosowanie do obywateli portugalskich mających miejsce zamieszkania w innych częściach kraju. Pojęcie dyskryminacji obejmuje nie tylko dyskryminację jawną opartą na przynależności państwowej, lecz także wszelkie formy dyskryminacji, które przez zastosowanie innych kryteriów rozróżnienia prowadzą do takiego samego rezultatu.
   Komisja stoi na stanowisku, że argument władz portugalskich, według którego istnienie związku między kandydatem i Autonomicznym Regionem Azorów może wskazywać na chęć pozostanie w tym regionie nie może być uznany za obiektywną przesłankę mogącą uzasadnić ograniczenie w zatrudnieniu kandydatów w otwartych konkursach tego rodzaju.

      (1)  Dz.U L 257, str. 2.


title: Sprawa C-477/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen's Bench (England & Wales) Division (Administrative Court) - Zjednoczone Królestwo) – Pillbox 38 (UK) Ltd/Secretary of State for Health (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2014/40/UE — Artykuł 20 — Papierosy elektroniczne i pojemniki zapasowe — Ważność — Zasada równego traktowania — Zasady proporcjonalności i pewności prawa — Zasada pomocniczości — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 16 i 17)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen's Bench (England & Wales) Division (Administrative Court) - Zjednoczone Królestwo) – Pillbox 38 (UK) Ltd/Secretary of State for Health
   (Sprawa C-477/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2014/40/UE - Artykuł 20 - Papierosy elektroniczne i pojemniki zapasowe - Ważność - Zasada równego traktowania - Zasady proporcjonalności i pewności prawa - Zasada pomocniczości - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 16 i 17))
   (2016/C 243/07)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales) Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pillbox 38 (UK) Ltd

      Strona pozwana: Secretary of State for Health

      Sentencja

   Analiza zadanego pytania nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 20 dyrektywy 2014/40/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa T-71/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2007 r. — Icuna.Com przeciwko Parlamentowi (Zamówienia publiczne — Wspólnotowe postępowanie przetargowe — Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Brak pilnego charakteru)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/24

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2007 r. — Icuna.Com przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-71/07 R)
   (Zamówienia publiczne - Wspólnotowe postępowanie przetargowe - Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Brak pilnego charakteru)
   (2007/C 140/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Icuna.Com SCRL (Braine-le-Château, Belgia) (przedstawiciele: J. Windey oraz P. de Bandt, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau oraz M. Ecker, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 31 stycznia 2007 r., na mocy której Parlament unieważnił przetarg EP/DGINFO/WEBTV/2006/0003, w odniesieniu do części nr 2, do czasu rozpoznania przez Sąd sprawy w postępowaniu głównym.
   Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-70/12: Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2013 r. — Divandari przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Zarzut niedopuszczalności — Zawisłość sporu — Zarzut niezgodności z prawem — Wykreślenie z wykazu osób, których te środki dotyczą — Umorzenie postępowania)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/79

         Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2013 r. — Divandari przeciwko Radzie
   (Sprawa T-70/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Zarzut niedopuszczalności - Zawisłość sporu - Zarzut niezgodności z prawem - Wykreślenie z wykazu osób, których te środki dotyczą - Umorzenie postępowania)
   2013/C 225/176
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ali Divandari (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy i F. Zaiwalla, solicitors, M. Brindle, QC, oraz R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i I. Rodios, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZIB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11), oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego, a z drugiej strony — stwierdzenie niemożności stosowania wobec skarżącego art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) oraz art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim zmierza do stwierdzenia niemożności stosowania wobec skarżącego art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, s. 39) oraz art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007.

               2)

               W pozostałym zakresie zarzut niedopuszczalności zostaje odrzucony.

               3)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone w zakresie, w jakim zmierza ona do stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZIB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego.

               4)

               Rada pokrywa, oprócz swoich własnych kosztów, również koszty skarżącego związane z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji 2011/783, rozporządzenia wykonawczego nr 1245/2011 oraz rozporządzenia nr 267/2012.

               5)

               Skarżący pokrywa swoje własne koszty związane po pierwsze z żądaniem stwierdzenia niemożności stosowania art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413 oraz art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 961/2010 oraz, po drugie, z zarzutem niedopuszczalności.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


20150731033616912015/C 270/294892013TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150630242411Sprawa T-489/13: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2015 r. – La Rioja Alta/OHIM – Aldi Einkauf (VIÑA ALBERDI) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny wspólnotowy znak towarowy VIÑA ALBERDI – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy VILLA ALBERTI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Brak współistnienia znaków towarowych – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd]
 ---documentbreak--- C2702015PL2410120150630PL0029241241Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2015 r. – La Rioja Alta/OHIM – Aldi Einkauf (VIÑA ALBERDI)
   (Sprawa T-489/13) (
         1
      )
   „[Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy VIÑA ALBERDI — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy VILLA ALBERTI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak współistnienia znaków towarowych — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd]”2015/C 270/29Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: La Rioja Alta, SA (Haro, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat F. Pérez Álvarez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: adwokat O. Mondéjar Ortuño)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2013 r. (sprawa R 1190/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG a La Rioja Alta, SA.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            La Rioja Alta, SA zostaje obciążona kosztami.

      (
         1
      )	Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-476/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 19 września 2011 r. — HK/Danmark reprezentująca Glennie Kristensen przeciwko Experian A/S

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 19 września 2011 r. — HK/Danmark reprezentująca Glennie Kristensen przeciwko Experian A/S
   (Sprawa C-476/11)
   2011/C 340/20
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: HK/Danmark reprezentująca Glennie Kristensen

      Strona pozwana: Experian A/S

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przewidziane w art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) odstępstwo dotyczące ustalania ograniczeń wiekowych w dostępie do systemów zabezpieczenia społecznego pracowników należy interpretować jako przyznane państwom członkowskim uprawnienie do wyłączenia systemów zabezpieczenia społecznego pracowników z ustanowionego w art. 2 tej dyrektywy zakazu bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na wiek, jeśli tylko nie pociąga to za sobą dyskryminacji ze względu na płeć?

               2)

               Czy przewidziane w art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE odstępstwo dotyczące ustalania ograniczeń wiekowych w dostępie do systemów zabezpieczenia społecznego pracowników należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie utrzymywało w mocy stan prawny, w ramach którego pracodawca może wypłacać część wynagrodzenia w postaci składki emerytalnej opartej na kryterium wieku, co przykładowo skutkuje tym, że pracodawca uiszcza składkę w wysokości 6 % [wynagrodzenia podstawowego] w przypadku pracowników mających mniej niż 35 lat, 8 % w przypadku pracowników mających 35-44 lat i 10 % w przypadku pracowników mających ponad 45 lat, jeśli tylko nie pociąga to za sobą dyskryminacji ze względu na płeć?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Sprawa F-107/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 lutego 2016 r. – Fedtke/EKES (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie z urzędu w stan spoczynku — Wiek przejścia na emeryturę — Wniosek o pozostanie w służbie po przekroczeniu granicy wieku — Artykuł 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego — Interes służby — Artykuł 82 regulaminu postępowania — Bezwzględna przeszkoda procesowa — Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 lutego 2016 r. – Fedtke/EKES
   (Sprawa F-107/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie z urzędu w stan spoczynku - Wiek przejścia na emeryturę - Wniosek o pozostanie w służbie po przekroczeniu granicy wieku - Artykuł 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego - Interes służby - Artykuł 82 regulaminu postępowania - Bezwzględna przeszkoda procesowa - Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi))
   (2016/C 106/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ingrid Fedtke (Wezembeek-Oppen, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: K. Gambino, A. Carvajal, L. Camarena Januzec i X. Chamodraka, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącej z urzędu w stan spoczynku z dniem 31 grudnia 2014 r. i decyzji oddalającej jej wniosek o pozostanie w służbie.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Ingrid Fedtke pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015, s. 53.


title: Sprawa F-40/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wniosek o informację o rzeczach osobistych przesłanych z miejsca zatrudnienia do miejsca zamieszkania — Umorzenie — Wniosek o odszkodowanie w oczywisty sposób bezzasadny)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/55

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-40/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wniosek o informację o rzeczach osobistych przesłanych z miejsca zatrudnienia do miejsca zamieszkania - Umorzenie - Wniosek o odszkodowanie w oczywisty sposób bezzasadny)
   (2008/C 22/105)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: V. Messa, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy i A. Dal Ferro, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego o udostępnienie kopii listu przewozowego dotyczącego wysyłki jego rzeczy osobistych z Angoli do Włoch oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności.

               2)

               Wniosek o zasądzenie odszkodowania zostaje odrzucony jako oczywiście bezzasadny.

               3)

               L. Marcuccio poniesie koszty własne oraz całość kosztów poniesionych przez Komisję Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 143 z dnia 17.6.2006, str. 37.


title: Sprawa C-587/11 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 18 września 2012 r. — Omnicare, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie oznaczenia słownego „OMNICARE CLINIC RESEARCH” — Sprzeciw — Decyzja izby odwoławczej odmawiająca rejestracji — Skarga — Wyrok Sądu oddalający tę skargę — Wycofanie sprzeciwu — Odwołanie — Umorzenie postępowania)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/24

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 18 września 2012 r. — Omnicare, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH
   (Sprawa C-587/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie oznaczenia słownego „OMNICARE CLINIC RESEARCH” - Sprzeciw - Decyzja izby odwoławczej odmawiająca rejestracji - Skarga - Wyrok Sądu oddalający tę skargę - Wycofanie sprzeciwu - Odwołanie - Umorzenie postępowania)
   2013/C 9/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Omnicare, Inc. (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik), Astellas Pharma GmbH (przedstawiciel: M. Polo Carreño, abogada)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-289/09 Omnicare przeciwko OHIM — Astellas Pharma (OMNICARE), w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „OMNICARE CLINICAL RESEARCH” dla usług należących do klasy 42 na decyzję R 401/2008 4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 14 maja 2009 r. uchylającą decyzję Wydziału Sprzeciwów oddalającą sprzeciw wniesiony przez właściciela krajowego znaku towarowego „OMNICARE” dla usług należących do klas 35, 41 i 42 — Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Pojęcie rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Znak towarowy używany w odniesieniu do usług świadczonych bezpłatnie

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie odwołania wniesionego przez Omnicare Inc. zostaje umorzone.

               2)

               Omnicare Inc. pokrywa koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w niniejszej instancji oraz w postępowaniu w sprawie zastosowania środków tymczasowych.

               3)

               Omnicare Inc. i Astellas Pharma GmbH pokrywają własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-552/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2012 r. — Usha Martin Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 121/2006 — Przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Indii — Decyzja 2006/38/WE — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 8 ust. 9 — Zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2012 r. — Usha Martin Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-552/10 P) (1)

   (Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (WE) nr 121/2006 - Przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Indii - Decyzja 2006/38/WE - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 8 ust. 9 - Zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym)
   2013/C 26/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Usha Martin Ltd (przedstawiciele: V. Akritidis i E. Petritsi, dikigoroï, F. Crespo, advocat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, pełnomocnik, G. Berrisch, Rechtsanwalt i N. Chesaites, Barrister), Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf i S. Thomas, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T-119/06 Usha Martin przeciwko Radzie i Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji 2006/38/WE z dnia 22 grudnia 2005 r. zmieniającej decyzję 1999/572/WE przyjmującą zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu lin i kabli z drutu stalowego, pochodzących między innymi z Indii (Dz.U. L 22, s.54) oraz, po drugie, rozporządzenia Rady (WE) nr 121/2006 z dnia 23 stycznia 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1858/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli, pochodzących między innymi z Indii (Dz.U. L 22, s.1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Usha Martin Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa T-560/15 P: Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2016 r. – LM/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Renta rodzinna — Artykuły 18 i 27 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Artykuł 25 Karty praw podstawowych — Prawo rozwiedzionego małżonka zmarłego urzędnika — Obowiązek płacenia alimentów, który ciążył na zmarłym urzędniku)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/33

         Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2016 r. – LM/Komisja
   (Sprawa T-560/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Renta rodzinna - Artykuły 18 i 27 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Artykuł 25 Karty praw podstawowych - Prawo rozwiedzionego małżonka zmarłego urzędnika - Obowiązek płacenia alimentów, który ciążył na zmarłym urzędniku))
   (2016/C 305/46)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: LM (Ispra, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Ribolzi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej [poufne] zmierzające do jego uchylenia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               LM zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa C-320/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska, interwencja: Królestwo Niderlandów

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska, interwencja: Królestwo Niderlandów
   (Sprawa C-320/13) (1)

   (2015/C 213/30)
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa T-640/14: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2014 r. – Beul przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/50

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2014 r. – Beul przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-640/14)
   2014/C 409/71
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Carsten René Beul (Neuwied, Niemcy) (przedstawiciel: H. Pott i T. Eckhold, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, uchylające decyzję Komisji 2005/909/WE.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi zasadniczo następujące zarzuty.
   Skarżący w pierwszej kolejności podnosi zarzut, że rozporządzenie nr 537/2014 (1) nie jest oparte na jakimkolwiek upoważnieniu normatywnym.
   Następnie skarżący dostrzega w przepisach rozporządzenia nr 537/2014 niedopuszczalną ingerencję w gwarantowane na mocy art. 6 ust. 1 TUE w związku z art. 15 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo swobodnego wykonywania zawodu. Skarżący utrzymuje, że ingerencja w prawo swobodnego wykonywania zawodu nie jest uzasadniona zwłaszcza z uwagi na brak proporcjonalności. Ponadto skarżący podnosi naruszenie zasady subsydiarności.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, uchylające decyzję Komisji 2005/909/WE (Dz.U. L 158, s.77)


title: Sprawa C-544/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Sahar Fahimian/Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2004/114/WE — Artykuł 6 ust. 1 lit. d) — Warunki przyjmowania obywateli państw trzecich — Odmowa przyjęcia — Pojęcie „zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego” — Zakres uznania]

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Sahar Fahimian/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-544/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2004/114/WE - Artykuł 6 ust. 1 lit. d) - Warunki przyjmowania obywateli państw trzecich - Odmowa przyjęcia - Pojęcie „zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego” - Zakres uznania])
   (2017/C 168/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sahar Fahimian

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      przy udziale: Stadt Darmstadt

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie należy interpretować w ten sposób, że właściwe organy krajowe, gdy rozpatrują wniosek obywatela państwa trzeciego o wydanie wizy w celu odbywania studiów, dysponują szerokim zakresem uznania w celu zweryfikowania – w świetle wszystkich istotnych okoliczności charakteryzujących sytuację tego obywatela – czy obywatel ów stanowi zagrożenie, nawet jedynie potencjalne, dla bezpieczeństwa publicznego. Przepis ten należy także interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby właściwe organy krajowe odmówiły przyjęcia na terytorium danego państwa członkowskiego, dla takich celów, obywatela państwa trzeciego, który jest absolwentem uniwersytetu objętego środkami ograniczającymi Unii ustanowionymi ze względu na istotny poziom zaangażowania tego uniwersytetu na rzecz rządu irańskiego w dziedzinie wojskowej lub w dziedzinach powiązanych i który to obywatel zamierza prowadzić w tym państwie członkowskim badania w dziedzinie wrażliwej dla bezpieczeństwa publicznego, gdy informacje, jakimi dysponują te organy, uzasadniają obawę, iż wiedza, jaką zdobędzie ta osoba w ramach badań, może następnie zostać wykorzystana dla celów sprzecznych z bezpieczeństwem publicznym. Sąd krajowy rozpatrujący skargę na decyzję właściwych organów krajowych w sprawie odmowy wydania żądanej wizy powinien ustalić, czy ta decyzja opiera się na wystarczającym uzasadnieniu i wystarczająco solidnej podstawie faktycznej.

      (1)  Dz.U. C 429 z 21.12.2015.


title: Wyrok Trybunału z dnia 1 lutego 2016 r. w sprawie E-17/15 – Ferskar kjötvörur ehf. przeciwko Republice Islandii (Jurysdykcja – Art. 8 Porozumienia EOG – Import surowego mięsa – Dyrektywa 89/662/EWG – Harmonizacja systemu regulacyjnego dotyczącego kontroli weterynaryjnych)

text:
               19.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 18/25

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 1 lutego 2016 r.
   w sprawie E-17/15
   Ferskar kjötvörur ehf. przeciwko Republice Islandii
   (Jurysdykcja – Art. 8 Porozumienia EOG – Import surowego mięsa – Dyrektywa 89/662/EWG – Harmonizacja systemu regulacyjnego dotyczącego kontroli weterynaryjnych)
   (2017/C 18/09)
   W sprawie E-17/15, Ferskar kjötvörur ehf przeciwko Republice Islandii – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Okręgowy w Reykjavíku (Héraðsdómur Reykjavíkur) dotyczący zastosowania postanowień Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym do przywozu do Islandii surowych produktów mięsnych, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 1 lutego 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Zakres stosowania Porozumienia EOG, określony w art. 8 tego porozumienia, nie oznacza, że państwu będącemu stroną Porozumienia EOG przysługuje swoboda uznania przy określaniu zasad przywozu surowych produktów mięsnych, jako że może ona być ograniczona przepisami zawartymi w załączniku do tego porozumienia.

               2.

               Wprowadzenie przepisów, zgodnie z którymi od importera surowych produktów mięsnych wymaga się, by przed ich przywozem złożył on wniosek o specjalne zezwolenie oraz przedstawił świadectwo potwierdzające, że były one przechowywane w postaci zamrożonej przez pewien okres przed odprawą celną, nie jest zgodne z przepisami dyrektywy 89/662/EWG.


title: Sprawa T-692/14: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Puma przeciwko OHIM – Sinda Poland (Przedstawienie wyimaginowanego zwierzęcia)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/55

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Puma przeciwko OHIM – Sinda Poland (Przedstawienie wyimaginowanego zwierzęcia)
   (Sprawa T-692/14)
   2014/C 409/76
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sinda Poland Corporation Sp. z o.o. (Warszawa, Polska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 września 2012 r. (sprawa R 2214/2013-5) ze względu na błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, skutkujące nieprawidłowym ustaleniem, że sporne znaki towarowe nie są podobne na płaszczyznach wizualnej i konceptualnej;

               —

               obciążenie OHIM i Sinda Poland Corporation Sp. z o.o. kosztami postępowania przed Sądem i przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający przedstawienie wyimaginowanego zwierzęcia dla towarów z klasy 25 – zgłoszenie nr 1 1 1 42  395

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowe rejestracje nr 3 69  075 i 4 80  105 dla towarów z klas 18, 25 i 28 oraz międzynarodowa rejestracja nr 5 93  987 dla towarów i usług ze wszystkich klas

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-238/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Rialto Inn Srl

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/23

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Rialto Inn Srl
   (Sprawa C-238/13 P)
   2013/C 207/36
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rialto Inn Srl (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Comitato „Venezia vuole vivere”, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i w konsekwencji

                           —

                           stwierdzenie nieważności, o ile będzie to wymagane oraz w granicach interesu skarżących, decyzji Komisji Europejskiej nr 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania udzielonych obniżek i wymaga zwiększenia wysokości domniemanych obniżek podlegających odzyskaniu o odsetki za okresy rozpatrywane w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

                  Zarzut pierwszy: błędny charakter postanowienia z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że rozpatrywane środki ze względu na swój odszkodowawczy charakter nie stanowiły korzyści dla beneficjentów.

                  Zarzut drugi: błędny charakter postanowienia z powodu braku wykluczenia lub przynajmniej dokonania oceny możliwości, iż rozpatrywane środki wpłyną na konkurencję i wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.

                  Zarzut trzeci: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 2 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE) i w art. 87ust. 3 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE).

                  Zarzut czwarty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE).

                  Zarzut piaty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 3) lit. d) i e) (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) i e) TFUE).

                  Zarzut szósty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE).

                  Zarzut siódmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia istnienia pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 WE (obecnie art. 108 ust. 3 TFUE) i art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1).

                  Zarzut ósmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do nakazu odzyskania.

                  Zarzut dziewiąty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do naliczenia odsetek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1.)


title: Sprawa T-278/09: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2012 r. — Verband Deutscher Prädikatsweingüter przeciwko OHIM (GG) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku wspólnego GG — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/17

         Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2012 r. — Verband Deutscher Prädikatsweingüter przeciwko OHIM (GG)
   (Sprawa T-278/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku wspólnego GG - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 399/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verband Deutscher Prädikatsweingüter eV, poprzednio Verband Deutscher Prädikats- und Qualitätsweingüter eV (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Schindler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo B. Schmidt, następnie G. Schneider i ostatecznie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 kwietnia 2009 r. (sprawa R 1568/2008-1), dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego GG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Verband Deutscher Prädikatsweingüter eV zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-199/12: Wyrok Sądu z dnia 2 października 2014 r. – Euro-Link Consultants i European Profiles przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi – Procedura przetargowa – Projekt wspierania i dywersyfikacji turystyki na Krymie – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt potwierdzający – Częściowa niedopuszczalność – Obowiązek uzasadnienia – Kryteria udzielenia zamówienia – Oczywisty błąd w ocenie – Nadużycie władzy – Równość traktowania)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/38

      Wyrok Sądu z dnia 2 października 2014 r. – Euro-Link Consultants i European Profiles przeciwko Komisji
      (Sprawa T-199/12) (1)

      ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Projekt wspierania i dywersyfikacji turystyki na Krymie - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt potwierdzający - Częściowa niedopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Kryteria udzielenia zamówienia - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Równość traktowania))
      (2014/C 395/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Euro-Link Consultants Srl (Bukareszt, Rumunia) i European Profiles AE Meleton kai Symvoulon Epicheiriseon (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Bartelt i A. Bordes, następnie S. Bartelt i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Delegatury Komisji Europejskiej na Ukrainie z dnia 28 lutego 2012 r., wydanej w przetargu organicznym EuropeAid/131567/C/SER/UA „Projekt wspierania i dywersyfikacji turystyki na Krymie”, o nieprzyznaniu zamówienia konsorcjum skarżących, jak również późniejszych decyzji oddalających zażalenia skarżących wydany przez ten organ w dniu 14 marca 2012 r. oraz przez dyrektora dyrekcji ds. sąsiedztwa Dyrekcji Generalnej ds. Rozwoju i Współpracy – EuropeAid Komisji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Euro-Link Consultants Srl i European Profiles AE Meleton kai Symvoulon Epicheiriseon zostają obciążone kosztami.

         (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa T-761/14: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2016 r. – Consolidated Artists/OHIM – Body Cosmetics International (MANGO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy MANGO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Braku charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/30

         Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2016 r. – Consolidated Artists/OHIM – Body Cosmetics International (MANGO)
   (Sprawa T-761/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy MANGO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Braku charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 52 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 118/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Consolidated Artists BV (Amstelveen, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Corne)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Pétrequin i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Body Cosmetics International GmbH (Willich, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Müller-Mergenthaler)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2014 r. (sprawa R 2337/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Body Cosmetics International GmbH a Consolidated Artists BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Consolidated Artists BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.