title: Sprawa T-327/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Mallis i Malli przeciwko Komisji i EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności — Program wsparcia stabilności na Cyprze — Oświadczenie Eurogrupy dotyczące restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze — Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej — Niedopuszczalność)

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/22

         Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Mallis i Malli przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-327/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Program wsparcia stabilności na Cyprze - Oświadczenie Eurogrupy dotyczące restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze - Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej - Niedopuszczalność))
   (2014/C 448/28)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Konstantinos Mallis (Larnaka, Cypr); i Elli Konstantinou Malli (Larnaka) (przedstawiciele: adwokaci E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy); Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan i F. Athanasiou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów W. Bussiana, W. Devroego i D. Artsa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności oświadczenia Eurogrupy z dnia 25 marca 2013 r., dotyczącego w szczególności restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Konstantinos Mallis i Elli Konstantinou Malli pokrywają, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Komisję Europejską oraz Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa T-386/15: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2015 r. – Jordi Nogues/OHIM – Grupo Osborne (BADTORO)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/34

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2015 r. – Jordi Nogues/OHIM – Grupo Osborne (BADTORO)
   (Sprawa T-386/15)
   (2015/C 320/51)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Jordi Nogues, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Sanmartín Sanmartín i E. López Parés)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „BADTORO” – zgłoszenie nr 10 975 027

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2570/2013-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2750/2013-2;

               —

               nakazanie OHIM pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75, 76 i 83 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 65 ust. 6, art. 96, art. 106 ust. 4 i 6 oraz art. 135 tego aktu, a także zasady 20 ust. 7 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-191/14: Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Lubrizol France/Rada (Wspólna taryfa celna — Uregulowania dotyczące zawieszenia ceł autonomicznych na niektóre produkty rolne i przemysłowe — Sprzeciw w odniesieniu do dotychczasowych zawieszeń — Równoważność produktów — Procedura rozpatrywania sprzeciwów)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/40

         Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Lubrizol France/Rada
   (Sprawa T-191/14) (1)

   ((Wspólna taryfa celna - Uregulowania dotyczące zawieszenia ceł autonomicznych na niektóre produkty rolne i przemysłowe - Sprzeciw w odniesieniu do dotychczasowych zawieszeń - Równoważność produktów - Procedura rozpatrywania sprzeciwów))
   (2017/C 104/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lubrizol France SAS (Rouen, Francja) (przedstawiciele: R. MacLean, solicitor, B. Hartnett, barrister, oraz A. Bochon, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón oraz M. Balta, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Caeiros i M. Clausen, następnie A. Caeiros i A. Lewis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności art. 1 i 4 rozporządzenia Rady (UE) nr 1387/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. zawieszającego cła autonomiczne wspólnej taryfy celnej na niektóre produkty rolne i przemysłowe oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 1344/2011 (Dz.U. 2013, L 354, s. 201), w zakresie w jakim przepisy te pozbawiają skarżącą prawa to korzystania z trzech zawieszeń ceł na podstawie dotychczasowych kodów TARIC 2918.2900.80, 3811.2900.10 i 3811.9000.30.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lubrizol France SAS pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa C-343/14 P: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 maja 2015 r. – Adler Modemärkte AG/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Blufin SpA (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Zgłoszenie słownego znaku towarowego MARINE BLEU — Sprzeciw właściciela słownego znaku towarowego BLUMARINE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Porównanie konceptualne)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/9

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 maja 2015 r. – Adler Modemärkte AG/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Blufin SpA
   (Sprawa C-343/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Zgłoszenie słownego znaku towarowego MARINE BLEU - Sprzeciw właściciela słownego znaku towarowego BLUMARINE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Porównanie konceptualne))
   (2015/C 320/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Adler Modemärkte AG (przedstawiciel: J.C. Plate, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik), Blufin (przedstawiciele: F. Caricato i F. Cicogna, avvocati)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Adler Modemärkte AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-137/06: Skarga wniesiona w dniu  10 marca 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/30

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-137/06)
   (2006/C 131/55)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i D. Lawunmi, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Iralandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 14 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 18 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 189, str. 12


title: Sprawa T-321/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lipca 2015 r. – GSA i SGI/Parlament (Środek tymczasowy — Zamówienia publiczne dotyczące świadczenia usług — Procedura przetargowa — Bezpieczeństwo pożarowe, pomoc osobom i nadzór zewnętrzny w budynku Parlamentu w Brukseli — Odrzucenie oferty jednego oferenta i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/31

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lipca 2015 r. – GSA i SGI/Parlament
   (Sprawa T-321/15 R)
   ((Środek tymczasowy - Zamówienia publiczne dotyczące świadczenia usług - Procedura przetargowa - Bezpieczeństwo pożarowe, pomoc osobom i nadzór zewnętrzny w budynku Parlamentu w Brukseli - Odrzucenie oferty jednego oferenta i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2015/C 320/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gruppo Servizi Associati SpA (GSA) (Rzym, Włochy); i Security Guardian’s Institute (SGI Security) (Bierges, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. van Nuffel d’Heynsbroeck)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: P. López-Carceller i B. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek, co do zasady, o zawieszenie wykonania, po pierwsze, decyzji Parlamentu z dnia 12 czerwca 2015 r. w sprawie uznania za niezgodną oferty, którą skarżące złożyły w ramach procedury udzielania zamówienia EP/DGSAFE/UIB/SER/2014-014 dotyczącego świadczenia usług z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, pomocy osobom i nadzoru zewnętrznego budynku Parlamentu w Brukseli, a po drugie, decyzji o udzieleniu tego zamówienia spółce Securitas.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 25 czerwca 2015 r. wydane w sprawie T-321/15 R zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-36/10: Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące umowy LIEN 97-2011 — Odpowiedź udzielona na początkowy wniosek — Termin do wniesienia skargi — Oczywista niedopuszczalność — Dorozumiana odmowa dostępu — Interes prawny — Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/21

         Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji
   (Sprawa T-36/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące umowy LIEN 97-2011 - Odpowiedź udzielona na początkowy wniosek - Termin do wniesienia skargi - Oczywista niedopuszczalność - Dorozumiana odmowa dostępu - Interes prawny - Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2011/C 152/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Internationaler Hilfsfonds eV (Rosbach, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo H. Kaltenecker, następnie R. Bôhm i w końcu H. Kaltenecker, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo B. Weis Fogh i V. Pasternak Jørgensen, następnie V. Pasternak Jørgensen, C. Yang i S. Juul Jørgensen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 października 2009 r. oraz z dnia 1 grudnia 2009 r. odmawiających Internationaler Hilfsfonds pełnego dostępu do akt dotyczących umowy LIEN 97-2011.

      Sentencja

               1)

               Skarga o stwierdzenie nieważności, w zakresie w jakim dotyczy decyzji Komisji z dnia 9 października 2009 r. jest odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Umarza się postępowanie w sprawie żądań Internationaler Hilfsfonds eV mających na celu stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej oddalającej wniosek Internationaler Hilfsfonds z dnia 15 października 2009 r. o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących umowy LIEN 97-2011.

               3)

               Internationaler Hilfsfonds zostaje obciążona własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez Komisję w odniesieniu do żądań stwierdzenia nieważności w zakresie w jakim dotyczą one decyzji Komisji z dnia 9 października 2009 r.

               4)

               Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez Internationaler Hilfsfonds w odniesieniu do żądań stwierdzenia nieważności w zakresie w jakim dotyczą one decyzji Komisji z dnia 1 grudnia 2009 r.

               5)

               Królestwo Danii pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 100 17.4.2010.


title: Sprawa T-12/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2008 r. — Polimeri Europa przeciwko Komisji (Umorzenie postępowania)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2008 r. — Polimeri Europa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-12/07) (1)

   (Umorzenie postępowania)
   (2008/C 223/73)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Polimeri Europa SpA (Brindisi, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, F. Moretti i L. Nascimbene, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci, F. Amato i V. Bottka, działający w charakterze pełnomocników)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Manufacture Française des Pneumatiques Michelin (przedstawiciele: S. Kon i L. Farell, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji COMP/F/2/1095 z dnia 6 listopada 2006 r. wydanej w ramach postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/F/38.638-BR/ESBR) w sprawie przekazania spółce Manufacture Française des Pneumatiques Michelin, którą dopuszczono do udziału w postępowaniu administracyjnym jako zainteresowaną osobę trzecią, nieopatrzonej klauzulą poufności wersji pisma w sprawie przedstawienia zarzutów skierowanego do skarżącej w dniu 6 kwietnia 2006 r.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Polimeri Europa SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję i Manufacture Française des Pneumatiques Michelin w ramach niniejszego postępowania, jak również koszty poniesione przez Komisję w ramach postępowania w sprawie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-361/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2016 r. w sprawie T-21/15, Franmax/EUIPO – Ehrmann (DINO), wniesione w dniu 29 czerwca 2016 r. przez Franmax UAB

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2016 r. w sprawie T-21/15, Franmax/EUIPO – Ehrmann (DINO), wniesione w dniu 29 czerwca 2016 r. przez Franmax UAB
   (Sprawa C-361/16 P)
   (2017/C 078/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Franmax UAB (przedstawiciel: adwokat E. Saukalas)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Ehrmann AG Oberschönegg im Allgäu
   Postanowieniem z dnia 8 listopada 2016 r. Trybunał (szósta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-382/17: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/27

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
   (Sprawa T-382/17)
   (2017/C 277/40)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i L. Nicolae, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak opracowania, wdrożenia i utrzymania do dnia 17 czerwca 2012 r. systemu zarządzania jakością w odniesieniu do operacyjnych aspektów działań związanych z państwem bandery prowadzonych przez administrację, certyfikatu zgodne z właściwymi międzynarodowymi normami dotyczącym jakości, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie dyrektywy 2009/21/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie zgodności z wymaganiami dotyczącymi państwa bandery.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy stanowi wyraźnie, że państwa członkowskie powinny opracować, wdrożyć i utrzymać wspomniany system certyfikowanego zarządzania jakością do 17 czerwca 2012 r.
   Obecnie jesteśmy w czerwcu 2017 r. i Republika Portugalska nadal nie wykonała wspomnianego artykułu.
   Postępując w ten sposób, administracja portugalska narusza cele zamierzone przez dyrektywę, zagrażając bezpieczeństwu na morzu i ochronie środowiska. Ponadto zachowanie administracji portugalskiej stanowi zagrożenie stworzenia bezprawnej korzyści konkurencyjnej w stosunku do flot z innych państw członkowskich.

      (1)  Dz.U. z 2009 r., L 131, s. 132.


title: Sprawa T-107/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — Rossi Ferreras przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. — Ocena okoliczności faktycznych — Ciężar dowodu i jego przedstawienie — Odwołanie niedopuszczalne — Odwołanie bezzasadne)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — Rossi Ferreras przeciwko Komisji
   (Sprawa T-107/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. - Ocena okoliczności faktycznych - Ciężar dowodu i jego przedstawienie - Odwołanie niedopuszczalne - Odwołanie bezzasadne)
   (2008/C 107/41)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Francisco Rossi Ferreras (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: F. Frabetti i S. Martin, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i K Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 1 lutego 2007 r. w sprawie F-42/05 Rossi Ferreras przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowany w Zbiorze) zmierzające do uchylenia tego wyroku.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części oddalone, w części odrzucone

               2)

               Francisco Rossi Ferreras pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję

      (1)  Dz.U C 129 z 9.6.2007.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie T- 431/03 Liam O'Bradaigh przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Ponowne otwarcie wewnętrznego konkursu — Niewpisanie na listę odpowiednich kandydatów)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/19

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 26 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T- 431/03 Liam O'Bradaigh przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Służba publiczna - Ponowne otwarcie wewnętrznego konkursu - Niewpisanie na listę odpowiednich kandydatów)
   (2005/C 171/33)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-431/03 Liam O'Bradaigh, pracownik personelu tymczasowego Komitetu Ekonomiczno-Sspołecznego (KES), zamieszkały w Mechelen (Belgia), reprezentowany przez adwokatów J.-N. Louisa, S. Orlandiego, A. Coolena i E. Marchala, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i H. Kraemer, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji komisji konkursowej w konkursie wewnętrznym COM/TB/99 stawiającej skarżącemu na egzaminie ustnym ocenę niewystarczającą dla wpisania na listę odpowiednich kandydatów stworzoną w wyniku tego konkursu, Sąd Pierwszej Instancji (sędzia: J. Pirrung); sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 26 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda strona poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 74 z 21.2.2004


title: Sprawa T-458/12: Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2015 r. – Générations futures/Komisja

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/42

         Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2015 r. – Générations futures/Komisja
   (Sprawa T-458/12) (1)

   (2015/C 146/56)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 389 z 15.12.2012.


title: Sprawa C-249/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego wniesiony przez Cour du travail de Liège, section de Neufchâteau, wyrokiem z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie José Allard przeciwko Institut national d'assurances sociales pour travailleurs indépendants, w skrócie INASTI

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego wniesiony przez Cour du travail de Liège, section de Neufchâteau, wyrokiem z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie José Allard przeciwko Institut national d'assurances sociales pour travailleurs indépendants, w skrócie INASTI
   (Sprawa C-249/04)
   (2004/C 190/23)
   Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie José Allard przeciwko Institut national d'assurances sociales pour travailleurs indépendants, w skrócie INASTI, Cour du travail de Liège, section de Neufchâteau złożył do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego, który wpłynął do sekretariatu Trybunału 11 czerwca 2004 r.
   Cour du travail de Liège, section de Neufchâteau, wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o rozstrzygnięcie następujących kwestii:

               1.

               Czy art. 13 i nast. rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) sprzeciwiają się temu, by składka – taka jak składka ograniczająca, należna na mocy A.R. nr 289 z dnia 31 marca 1984 r. ustanawiającego środki przejściowe dotyczące obniżenia przychodów pracowników samodzielnych w celu ograniczenia ciężarów publicznych i zapewnienia równowagi finansowej systemu zabezpieczenia pracowników samodzielnych – była naliczana od przychodów z działalności zawodowej, wliczając przychody uzyskane z działalności zawodowej na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo opodatkowania, w sytuacji, gdy z tytułu zapłaty składki pracownikowi samodzielnemu nie przysługuje od tego pierwszego państwa żadne świadczenie o charakterze socjalnym lub innym?

               2.

               Czy Traktat Rzymski z dnia 25 marca 1957 r. ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 39 i 43 (dawne art. 48 i 52), sprzeciwia się temu, by obowiązek zapłaty tak naliczonej składki dotyczył pracowników samodzielnych korzystających ze swobody przepływu?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienione i zaktualizowane rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2001/83 z dnia 2 czerwca 1983 r. (Dz.U. L 230, str. 6, zał. 1).


title: Sprawa F-19/12: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/34

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-19/12)
   2012/C 138/79
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Unieważnienie pisma Komisji dotyczącego sytuacji administracyjnej skarżącego i żądanie naprawienia szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieistnienia ex lege lub ewentualnie nieważności pisma nieopatrzonego datą o numerze referencyjnym „Ref. Ares (2011)217354 — 28/02/2011”, z którym skarżący zapoznał się po raz pierwszy nie wcześniej niż w dniu 6 kwietnia 2011 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na to jaką przybrała ona formę, o oddaleniu zażalenia z dnia 15 maja 2011 r., wniesionego przez skarżącego na pismo Komisji z dnia 28 lutego 2011 r.;

               —

               unieważnienie pisma z dnia 14 września 2011 r., otrzymanego przez skarżącego nie wcześniej niż w dniu 20 października 2011 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w związku z pismem z dnia 28 lutego 2011 r. a także pismem z dnia 14 września 2011 r. w wysokości 10000 EUR tudzież takiej kwoty jaką Sąd uzna za słuszną;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-415/10: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2010 r. — Nexans France przeciwko Entreprise commune Fusion for Energy

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/58

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2010 r. — Nexans France przeciwko Entreprise commune Fusion for Energy
   (Sprawa T-415/10)
   ()
   2010/C 301/93
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nexans France SAS (Clichy, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.-P. Tran Thiet i J.-F. Le Corre)

      Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej

      Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że zamówienia publicznego udzielono w następstwie przeprowadzenia procedury, w trakcie której naruszone zostały zasady pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań, przejrzystości, równości traktowania i dobrej administracji;

               —

               orzeczenie, że pozwana naruszyła prawo, pozostawiając skarżącą w sytuacji niepewności, co do swej decyzji o odrzuceniu jej oferty przed przystąpieniem do jej oceny, o czym ją poinformowała dopiero w piśmie z dnia 16 lipca 2010 r.;

               —

               orzeczenie, że pozwana naruszyła prawo, odrzucając ofertę skarżącej na podstawie art. 120.4 przepisów wykonawczych do jej rozporządzenia finansowego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 lipca;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 lipca;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich aktów wydanych przez stronę pozwaną w następstwie wydania decyzji z dani 8 i 16 lipca;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej stosownego odszkodowania w wysokości 175 453 EUR, powiększonej o odsetki liczone od dnia ogłoszenia wyroku do dnia całkowitej spłaty (z zastrzeżeniem dokładnego określenia wartości zamówienia publicznego i ostatecznego obliczenia kosztów adwokackich, które nie mogą zostać przekazane wcześniej niż w dniu zakończenia niniejszego postępowania);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, jeżeli w momencie ogłoszenia wyroku będzie wiadomo, że istnieje niewielkie prawdopodobieństwo, iż zostanie ogłoszone kolejne zaproszenie do składania ofert w odniesieniu do tego zamówienia publicznego — zasądzenie na rzecz skarżącej stosownego odszkodowania w wysokości 50 175 453 EUR, powiększonej o odsetki liczone od dnia ogłoszenia wyroku do dnia całkowitej spłaty (z zastrzeżeniem dokładnego określenia wartości zamówienia publicznego i ostatecznego obliczenia kosztów adwokackich, które nie mogą zostać przekazane wcześniej niż w dniu zakończenia niniejszego postępowania);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej odrzucającej ofertę przez nią złożoną w ramach procedury zaproszenia do składania ofert F4E-2009-OPE-18 (MS-MG), zmierzającej do zawarcia umów na dostawy materiałów elektrycznych (JO 2009/S 149-218279) oraz decyzji udzielającej zamówienia publicznego innemu oferentowi. Skarżąca żąda poza tym naprawienia szkody, którą poniosła skutkiem wydania zaskarżonych decyzji.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi pewną liczbę zarzutów dotyczących:

               —

               naruszenia zasady pewności prawa i przejrzystości, gdyż pozwana nie poinformowała skarżącej, iż jej oferta zostanie odrzucona bez poddania jej oceny, jeżeli odmówi ona podpisania projektu umowy dołączonego do zamówienia publicznego, nie umożliwiając jej w ten sposób zapoznania się z zakresem obowiązków, który ciążył na niej jako na oferencie;

               —

               naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, gdyż pozwana udzieliła skarżącej zapewnień, że nie odrzuci automatycznie złożonej przez nią oferty;

               —

               naruszenia zasady równości traktowania i równości szans kandydatów ubiegających się o zamówienie publiczne, gdyż

                           —

                           zaproszenie do składania ofert zostało sformułowane w sposób faworyzujący kandydaturę Consortium ICAS (oferenta, któremu udzielono zamówienia), ponieważ terminy przewidziane w odniesieniu do zamówienia publicznego były oczywiście niewystarczające i niepoporcjonalne, jako że w rzeczywistości nie mogły one być dochowane przez oferentów, którzy nie dysponowali specjalną linią produkcyjną, którą posiadała wyłącznie Consortium ICAS;

                           —

                           istniał konflikt interesów faworyzujący kandydaturę Consortium ICAS,ponieważ osoba pracująca dla członka Consortium ICAS uczestniczyła w procedurze wyboru ofert, a inna osoba pracująca dla członka Consortium ICAS uczestniczyła w przygotowaniu zaproszenia do składania ofert;

                           —

                           Consortium ICAS uzyskała w wyniku wizyty, osoby zatrudnionej przez członka Consortium ICAS jako eksperta ITER, w fabrykach skarżącej w Korei, a także w fabrykach kabli w Chinach i Japonii, informacje dające jej uprzywilejowana pozycję;

               —

               naruszenia zasady dobrej administracji i art. 84 i 94 rozporządzenia finansowego, ponieważ przeprowadzono procedurę oceny, chociaż pozostała tyko jedna oferta a pozwana nie zareagowała na informacje skarżącej o istnieniu konfliktu interesów, dającego Consortium ICAS uprzywilejowaną pozycję;

               —

               naruszenia prawa, którego dopuściła się pozwana odrzucając ofertę skarżącej na podstawie art. 120 ust. 4 przepisów wykonawczych do rozporządzenia finansowego, ponieważ przepis ten nie dawał podstaw do automatycznego odrzucenia oferty bez jej oceny, chyba że nie spełniała ona podstawowych wymogów lub szczególnego warunku specyfikacji;

               —

               okoliczności, że naruszenie przepisów, na które powołuje się skarżąca, wyrządziły po jej stronie bezpośrednią i pewną szkodę, której może słusznie domagać się naprawienia.


title: Wykreślenie sprawy T- 263/99

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/28

         Wykreślenie sprawy T- 263/99 (1)

   (2004/C 239/60)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 4 maja 2004 r., prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-263/99, Autobedrijf Chr. Kerres B.V., popieranej przez Królestwo Niderlandów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2000.


title: Sprawa C-128/12: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho do Porto — Portugalia) — Sindicato dos Bancários do Norte, Sindicato dos Bancários do Centro, Sindicato dos Bancários do Sul e Ilhas, Luís Miguel Rodrigues Teixeira de Melo przeciwko BPN — Banco Português de Negócios SA (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Uregulowanie krajowe ustanawiające obniżki wynagrodzenia dla niektórych pracowników sektora publicznego — Brak wdrożenia prawa Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/3

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho do Porto — Portugalia) — Sindicato dos Bancários do Norte, Sindicato dos Bancários do Centro, Sindicato dos Bancários do Sul e Ilhas, Luís Miguel Rodrigues Teixeira de Melo przeciwko BPN — Banco Português de Negócios SA
   (Sprawa C-128/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Uregulowanie krajowe ustanawiające obniżki wynagrodzenia dla niektórych pracowników sektora publicznego - Brak wdrożenia prawa Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2013/C 129/04
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal do Trabalho do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Sindicato dos Bancários do Norte, Sindicato dos Bancários do Centro, Sindicato dos Bancários do Sul e Ilhas, Luís Miguel Rodrigues Teixeira de Melo

      Strona pozwana: BPN — Banco Português de Negócios SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal do Trabalho do Porto — Wykładnia art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 1 Karty praw podstawowych UE (Dz.U. 2000, C 364, s. 1) — Przestrzeganie zasad równości i niedyskryminacji oraz prawa do należytych i sprawiedliwych warunków pracy — Uregulowanie krajowe przewidujące obniżki wynagrodzenia dla niektórych pracowników sektora publicznego

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez tribunal do trabalho do Porto (Portugalia) postanowieniem z dnia 6 stycznia 2012 r.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Sprawa C-501/07 P: Postanowienie Trybunału z dnia 25 listopada 2008 r. — S.A.BA.R. SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin na wniesienie skargi — Początek biegu terminu)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/12

         Postanowienie Trybunału z dnia 25 listopada 2008 r. — S.A.BA.R. SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-501/07 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin na wniesienie skargi - Początek biegu terminu)
   (2009/C 69/19)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: S.A.BA.R. SpA (przedstawiciele: adwokaci E. Coffrini i F. Tesauro)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Righini i G. Conte, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 17 września 2007 r. w sprawie T-176/07 S.A.BA.R. SpA przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 5 czerwca 2002 r. uznającej za niezgodny ze wspólnym rynkiem system pomocy (C-27/99, ex NN 69/98) przewidziany w przepisach włoskich w formie zwolnień i ulg podatkowych na zasadach preferencyjnych, na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej, w których udziałowcem większościowym jest skarb państwa (Dz.U. 2003, L 77, s. 21)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               S.A.BA.R. SpA przeciwko Komisji ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-420/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin — Niemcy) — Yasar Erdil przeciwko Land Berlin

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/8

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin — Niemcy) — Yasar Erdil przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-420/08) (1)

   2012/C 109/14
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-54/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 11 grudnia 2008 r. w sprawie T-339/06, Grecja przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 6 lutego 2009 r. przez Republikę Grecką

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/21

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 11 grudnia 2008 r. w sprawie T-339/06, Grecja przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 6 lutego 2009 r. przez Republikę Grecką
   (Sprawa C-54/09 P)
   (2009/C 82/37)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i M. Tassopoulou)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie niniejszego odwołania;

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               uwzględnienie wniosków zawartych w skardze;

               —

               obciążenie Komisji całością poniesionych przez nas kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Grecka podnosi, że: 1) SPI dokonał błędnej interpretacji art. 16 ust. 1 i 2 i art. 17 rozporządzenia nr 1227/2000 uznając, że termin, o którym mowa we wspomnianym ust. 1 jest wiążący, podczas gdy — jak wynika z wykładni art. 16 ust. 2 i art. 17 tego rozporządzenia — termin ten ma charakter instrukcyjny; 2) SPI dokonał błędnej interpretacji art. 10 WE i ogólnych zasad prawnych gdyż 23 dni przed wydaniem zaskarżonej decyzji Komisja, posiadając wiedzę na temat sprostowanych danych nie uwzględniła ich, a także dopuszcza ona dowody przedstawione przez inne państwa członkowskie po upływie terminu, choć nie uczyniła tego w odniesieniu do Grecji i narusza tym samym zasadę lojalnej współpracy, zasadę dobrej administracji i zasadę równego traktowania; 3) zaskarżony wyrok SPI zawiera wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie, ponieważ uznanie, że termin ma charakter wiążący stoi w sprzeczności z uznaniem i zatwierdzeniem dopuszczalności sytuacji, w której Komisja dopuszcza dowody, mimo że zostały jej one przekazane po upływie terminu.


title: Sprawa C-73/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Nicolas Bressol, Anthony Wolf, Cédric Helie, Valérie Jabot, Claude Keusterickx, Denis Wilmet, Charlène Meurou, David Bacquart, Ayhar Gabriel Arslan, Yves Busegnies, Serge Clement, Sabine Gelaes, Etienne Dubuisson, Caroline Kinet, Dominique Peeters, Robert Lontie, Yannick Homerin, Isabelle Pochet, Walid Salem, Karin Van Loon, Olivier Leduc, Annick Van Wallendael, Dorothée Van Eecke, Olivier Ducruet, Céline Hinck, Nicole Arpigny, Eric De Gunsch, Thibaut De Mesmaeker, Mikel Ezquer, Constantino Balestra, Philippe Delince, Madeleine Merche, Jean-Pierre Saliez, Véronique de Mahieu, Muriel Alard, Danielle Collard, Pierre Castelein, Dominique De Crits, André Antoine, Christine Antierens, Brigitte Debert, Véronique Leloux, Patrick Parmentier, M. Simon, Céline Chaverot, Marine Guiet, Floriane Poirson, Laura Soumagne, Elodie Hamon, Benjamin Lombardet, Julie Mingant, Anne Simon, Anaïs Serrate, Sandrine Jadaud, Patricia Barbier, Laurence Coulon, Renée Hollestelle, Jacqueline Ghion, Pascale Schmitz, Sophie Thirion, Céline Vandeuren, Isabelle Compagnion przeciwko Gouvernement de la Communauté française (Obywatelstwo Unii — Artykuły 18 TFUE i 21 TFUE — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 24 ust. 1 — Swoboda pobytu — Zasada niedyskryminacji — Dostęp do szkolnictwa wyższego — Studenci, będący obywatelami jednego państwa członkowskiego i udający się do innego państwa członkowskiego w celu odbycia tam kształcenia — Limitowany przydział miejsc dla studentów nieposiadających miejsca zamieszkania w danym państwie na kierunkach kształcenia uniwersyteckiego w dziedzinie zdrowia publicznego — Uzasadnienie — Proporcjonalność — Zagrożenie dla jakości kształcenia w dziedzinach medycznych i paramedycznych — Ryzyko niedoboru dyplomowanych pracowników w specjalistycznych sektorach zdrowia publicznego)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Nicolas Bressol, Anthony Wolf, Cédric Helie, Valérie Jabot, Claude Keusterickx, Denis Wilmet, Charlène Meurou, David Bacquart, Ayhar Gabriel Arslan, Yves Busegnies, Serge Clement, Sabine Gelaes, Etienne Dubuisson, Caroline Kinet, Dominique Peeters, Robert Lontie, Yannick Homerin, Isabelle Pochet, Walid Salem, Karin Van Loon, Olivier Leduc, Annick Van Wallendael, Dorothée Van Eecke, Olivier Ducruet, Céline Hinck, Nicole Arpigny, Eric De Gunsch, Thibaut De Mesmaeker, Mikel Ezquer, Constantino Balestra, Philippe Delince, Madeleine Merche, Jean-Pierre Saliez, Véronique de Mahieu, Muriel Alard, Danielle Collard, Pierre Castelein, Dominique De Crits, André Antoine, Christine Antierens, Brigitte Debert, Véronique Leloux, Patrick Parmentier, M. Simon, Céline Chaverot, Marine Guiet, Floriane Poirson, Laura Soumagne, Elodie Hamon, Benjamin Lombardet, Julie Mingant, Anne Simon, Anaïs Serrate, Sandrine Jadaud, Patricia Barbier, Laurence Coulon, Renée Hollestelle, Jacqueline Ghion, Pascale Schmitz, Sophie Thirion, Céline Vandeuren, Isabelle Compagnion przeciwko Gouvernement de la Communauté française
   (Sprawa C-73/08) (1)

   (Obywatelstwo Unii - Artykuły 18 TFUE i 21 TFUE - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 24 ust. 1 - Swoboda pobytu - Zasada niedyskryminacji - Dostęp do szkolnictwa wyższego - Studenci, będący obywatelami jednego państwa członkowskiego i udający się do innego państwa członkowskiego w celu odbycia tam kształcenia - Limitowany przydział miejsc dla studentów nieposiadających miejsca zamieszkania w danym państwie na kierunkach kształcenia uniwersyteckiego w dziedzinie zdrowia publicznego - Uzasadnienie - Proporcjonalność - Zagrożenie dla jakości kształcenia w dziedzinach medycznych i paramedycznych - Ryzyko niedoboru dyplomowanych pracowników w specjalistycznych sektorach zdrowia publicznego)
   2010/C 148/04
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nicolas Bressol, Anthony Wolf, Cédric Helie, Valérie Jabot, Claude Keusterickx, Denis Wilmet, Charlène Meurou, David Bacquart, Ayhar Gabriel Arslan, Yves Busegnies, Serge Clement, Sabine Gelaes, Etienne Dubuisson, Caroline Kinet, Dominique Peeters, Robert Lontie, Yannick Homerin, Isabelle Pochet, Walid Salem, Karin Van Loon, Olivier Leduc, Annick Van Wallendael, Dorothée Van Eecke, Olivier Ducruet, Céline Hinck, Nicole Arpigny, Eric De Gunsch, Thibaut De Mesmaeker, Mikel Ezquer, Constantino Balestra, Philippe Delince, Madeleine Merche, Jean-Pierre Saliez, Véronique de Mahieu, Muriel Alard, Danielle Collard, Pierre Castelein, Dominique De Crits, André Antoine, Christine Antierens, Brigitte Debert, Véronique Leloux, Patrick Parmentier, M. Simon, Céline Chaverot, Marine Guiet, Floriane Poirson, Laura Soumagne, Elodie Hamon, Benjamin Lombardet, Julie Mingant, Anne Simon, Anaïs Serrate, Sandrine Jadaud, Patricia Barbier, Laurence Coulon, Renée Hollestelle, Jacqueline Ghion, Pascale Schmitz, Sophie Thirion, Céline Vandeuren, Isabelle Compagnion

      Strona pozwana: Gouvernement de la Communauté française

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour constitutionnelle (Belgia) — Wykładnia art. 12 akapit pierwszy WE i art. 18 ust. 1 WE w związku z art. 149 WE i art. 150 WE — Limitowany przydział miejsc dla studentów nieposiadających miejsca zamieszkania w danym państwie na kierunkach kształcenia w dziedzinie zdrowia publicznego wykładanych na uniwersytetach i w szkołach wyższych — Zasada niedyskryminacji — Uzasadnienie i proporcjonalność środków ograniczających — Zachowanie szerokiego i demokratycznego dostępu do wysokojakościowego kształcenia na poziomie wyższym dla ludności danego państwa członkowskiego — Ryzyko niedoboru dyplomowanych pracowników w rozpatrywanych zawodach, zagrażające zdrowiu publicznemu

      Sentencja

               1)

               Artykuły 18 TFUE i 21 TFUE stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, które ogranicza liczbę studentów nierezydentów mogących zapisać się po raz pierwszy na kierunki medyczne i paramedyczne proponowane przez instytucje szkolnictwa wyższego, chyba że sąd krajowy, po dokonaniu oceny wszystkich elementów mających znaczenie dla sprawy i przedstawionych przez właściwe władze, stwierdzi, że uregulowanie to okazuje się uzasadnione w świetle celu ochrony zdrowia publicznego.

               2)

               Właściwe władze nie mogą powoływać się na art. 13 ust. 2 lit. c) Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, przyjętego przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 16 grudnia 1966 r., jeżeli sąd krajowy uzna, że dekret z dnia 16 czerwca 2006 r. nie jest zgodny z art. 18 TFUE i 21 TFUE.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa T-329/08: Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — AJD Tuna przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 530/2008 — Odnowienie zasobów tuńczyka błękitnopłetwego — Ustalenie TAC na 2008 r. — Akt o charakterze generalnym — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/11

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — AJD Tuna przeciwko Komisji
   (Sprawa T-329/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 530/2008 - Odnowienie zasobów tuńczyka błękitnopłetwego - Ustalenie TAC na 2008 r. - Akt o charakterze generalnym - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2012/C 109/25
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: AJD Tuna Ltd (St. Paul’s Bay, Malta) (przedstawiciele: J. Refalo, R. Mastroianni i M. Annoni, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45 ° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               AJD Tuna Ltd pokrywa swe własne koszy, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa T-217/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 sierpnia 2014 r. – Gmina Kosakowo przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Infrastruktura lotniskowa — Finansowanie publiczne przyznane przez gminy na rzecz regionalnego portu lotniczego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/10

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 sierpnia 2014 r. – Gmina Kosakowo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-217/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Infrastruktura lotniskowa - Finansowanie publiczne przyznane przez gminy na rzecz regionalnego portu lotniczego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   2014/C 361/12
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Gmina Kosakowo (Polska) (przedstawiciel: radca prawny M. Leśny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: przedstawiciele: D. Grespan, S. Noë i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2014) 759 final z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie środka SA. 35388 (2013/C) (ex 2013/NN i ex 2012/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo.

      Sentencja

               1)

               Wniosek zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-502/11: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — Sanofi Pasteur MSD przeciwko OHIM — Mundipharma (graficzne przestawienie krzyżujących się sierpów) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego dwa krzyżujące się sierpy — Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe graficzne znaki towarowe przedstawiające dwie krzyżujące się wstążki — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/21

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — Sanofi Pasteur MSD przeciwko OHIM — Mundipharma (graficzne przestawienie krzyżujących się sierpów)
   (Sprawa T-502/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego dwa krzyżujące się sierpy - Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe graficzne znaki towarowe przedstawiające dwie krzyżujące się wstążki - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 189/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sanofi Pasteur MSD SNC (Lyon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan, P. Péters i V. Wellens)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Mundipharma AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedsyawiciel: adwokat F. Nielsen)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lipca 2011 r. (sprawa R 1904/2010-4) dotyczącej postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Sanofi Pasteur MSD a Mundipharma AG

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sanofi Pasteur MSD SNC pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011


title: Sprawa F-112/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 sierpnia 2016 r. – Bouvret i in./Komisji (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury i renty – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w systemach krajowych – Decyzja o zaliczeniu dodatkowych lat do okresu uprawniającego do emerytury wydana na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Artykuł 81 regulaminu postępowania – Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/43

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 sierpnia 2016 r. – Bouvret i in./Komisji
      (Sprawa F-112/12) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w systemach krajowych - Decyzja o zaliczeniu dodatkowych lat do okresu uprawniającego do emerytury wydana na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Artykuł 81 regulaminu postępowania - Skarga oczywiście bezzasadna))
      (2016/C 364/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Florence Bouvret (Bruksela, Belgia); Beata Stępień (Bruksela, Belgia); Daniel Wille (Mouscron, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal i S. Orlandi, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas, J.N. Louis i S. Orlandi, następnie adwokaci J.N. Louis i S. Orlandi, oraz w końcu adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Martin i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, oraz w końcu G. Gattinara, pełnomocnik)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżących do systemu emerytalnego Unii, które to decyzje zostały wydane na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Strony pokrywają swoje koszty.

         (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012, s. 35.


title: Sprawa C-404/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 19 lipca 2016 r. — Lombard Ingatlan Lizing Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 19 lipca 2016 r. — Lombard Ingatlan Lizing Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság
      (Sprawa C-404/16)
      (2016/C 364/04)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Lombard Ingatlan Lizing Zrt.

         Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zawarte w art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) (1) pojęcie „rozwiązania” [odstąpienia od umowy] należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono sytuację, w której, w ramach umowy leasingu finansowego przewidującej automatyczne przeniesienie własności jego przedmiotu po zakończeniu okresu umowy, leasingodawca nie może już wymagać od leasingobiorcy uiszczenia należności z tytułu leasingu ze względu na wypowiedzenie przez lesingodawcę tej umowy z powodu niewywiązywania się przez leasingobiorcę z obowiązków umownych?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi pozytywnej, czy w oparciu o art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT [leasingodawca] jest uprawniony do obniżenia podstawy opodatkowania, również w przypadku, gdy prawodawca krajowy, korzystając z uprawnień przyznanych mu w ust. 2 tego przepisu, nie umożliwił obniżenia podstawy opodatkowania w przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązania się z [obowiązku] płatności?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1


title: Sprawa C-575/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Thomas Etzold, Sandra Etzold, Toni Lennard Etzold przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Thomas Etzold, Sandra Etzold, Toni Lennard Etzold przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-575/13) (1)

   2014/C 184/43
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa T-571/14: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (BIO PROTEINREICHER PFLANZENKOMPLEX AUS EIGENER HERSTELLUNG)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/14

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (BIO PROTEINREICHER PFLANZENKOMPLEX AUS EIGENER HERSTELLUNG)
   (Sprawa T-571/14)
   2014/C 361/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie R 125/2014-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „BIO PROTEINREICHER PFLANZENKOMPLEX AUS EIGENER HERSTELLUNG” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 – zgłoszenie nr 1 1 9 22  911

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Wykroczenie poza zakres swobodnego uznania poprzez wydanie decyzji uzasadnionej względami konkurencji.


title: Sprawa C-236/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 306–310 — Procedura szczególna dla biur podróży — Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni — Pojęcia podróżnego i klienta)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-236/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 306–310 - Procedura szczególna dla biur podróży - Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi - Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni - Pojęcia podróżnego i klienta)
   2013/C 344/06
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Soulay i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik wspierany przez G. De Bellisa, avvocato dello Stato)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i J. Očková, pełnomocnicy), Republika Grecka (przedstawiciel: E. M. Mamouna, pełnomocnik), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. S. Pilczer, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar i B. Majczyna, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 306–310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s.1) — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie szczególnej procedury opodatkowania dla biur podróży w odniesieniu do transakcji dokonywanych przez nie na rzecz osób innych niż podróżni

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Włoską.

               3)

               Republika Czeska, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Rzeczpospolita Polska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-364/08: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2008 r. — 2nine Ltd przeciwko OHIM — Pacific Sunwear of California (nollie)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/47

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2008 r. — 2nine Ltd przeciwko OHIM — Pacific Sunwear of California (nollie)
   (Sprawa T-364/08)
   (2008/C 272/92)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: 2nine Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Palmer, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Pacific Sunwear of California, Inc. (Anaheim, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 czerwca 2008 r. w sprawie R 1591/2007-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania;

               —

               podjęcie wszelkich innych działań, jakie Sąd uzna za konieczne.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Pacific Sunwear of California, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „nollie” dla towarów i usług należących do klas 3, 9, 11, 14, 18, 20, 25 i 26 — zgłoszenie nr 4 601 621

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja słownego międzynarodowego znaku towarowego „NOLI” nr 839 740 dla towarów należących do klas 3, 18, 24 i 25; rejestracja brytyjskiego słownego znaku towarowego „NOLI” nr 2 361 525 dla towarów należących do klas 3, 18, 24 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza nie stwierdziła, że istniało prawdopodobieństwo prowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych dotyczące wszystkich przedmiotowych towarów; naruszenie art. 74 ust. 1 tego rozporządzenia, z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza pominęła należyte uwzględnienie lub zaniedbała należytego uwzględnienia stanu faktycznego, dowodów i przedstawionych argumentów.


title: Sprawa C-391/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Ypourgos Oikonomikon, Proïstamenos DOY Amfissas przeciwko Charilaosowi Georgakisowi (Dyrektywa 89/592/EWG — Wykorzystywanie informacji poufnych — Pojęcia informacji wewnętrznej oraz wykorzystywania informacji wewnętrznej — Wcześniej uzgodnione transakcje giełdowe dokonywane w ramach grupy osób, które mogą posiadać informacje poufne — Sztuczne zawyżanie kursu zbywanych papierów wartościowych)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Ypourgos Oikonomikon, Proïstamenos DOY Amfissas przeciwko Charilaosowi Georgakisowi
   (Sprawa C-391/04) (1)

   (Dyrektywa 89/592/EWG - Wykorzystywanie informacji poufnych - Pojęcia „informacji wewnętrznej’ oraz „wykorzystywania informacji wewnętrznej’ - Wcześniej uzgodnione transakcje giełdowe dokonywane w ramach grupy osób, które mogą posiadać informacje poufne - Sztuczne zawyżanie kursu zbywanych papierów wartościowych)
   (2007/C 140/02)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis Epikrateias — Grecja
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ypourgos Oikonomikon, Proïstamenos DOY Amfissas

      Strona pozwana: Charilaos Georgakis
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 1-4 dyrektywy Rady 89/592/EWG z dnia 13 listopada 1989 r. koordynującej przepisy dotyczące wykorzystywania poufnych informacji (Dz.U. L 334, str. 30) — Pojęcie „posiadanie i wykorzystywanie informacji wewnętrznej”
   Sentencja
   Artykuły 1 i 2 dyrektywy Rady 89/592/EG z dnia 13 listopada 1989 r. koordynującej przepisy dotyczące wykorzystywania poufnych informacji powinny być interpretowane w ten sposób, że jeżeli główni akcjonariusze i członkowie rady nadzorczej danej spółki uzgadniają dokonanie pomiędzy nimi transakcji giełdowych dotyczących papierów wartościowych tej spółki w celu sztucznego wzmocnienia kursu, to dysponują oni informacją wewnętrzną, której nie wykorzystują w sposób świadomy przy realizacji tych transakcji.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004


title: Sprawa C-90/05: Skarga wniesiona dnia 18 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/26

         Skarga wniesiona dnia 18 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-90/05)
   (2005/C 82/52)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 18 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Dimitrisa Triantafyllou, działającego w charakterze pełnomocnika z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich,
   po tym, jak wezwała Wielkie Księstwo Luksemburga do przedstawienia swoich uwag oraz po wydaniu uzasadnionej opinii w dniu 7 lipca 2004 r., biorąc pod uwagę odpowiedź rządu Wielkiego Księstwa Luksemburga, która wpłynęła do Sekretariatu Generalnego w dniu 13 października 2004 r., wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nieprzestrzeganie sześciomiesięcznego terminu przewidzianego na dokonanie zwrotów podatku VAT podatnikom niemającym siedziby na terytorium tego kraju, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 7 ust. 4 ósmej dyrektywy Rady w sprawie podatku VAT (79/1072/EWG) z dnia 6 grudnia 1979 r., (1)

               2)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Pomimo dokonania prawidłowej transpozycji dyrektywy do prawa krajowego, Wielkie Księstwo Luksemburga nie przestrzega w praktyce sześciomiesięcznego terminu, przewidzianego w art. 7 ust. 4 tej dyrektywy na dokonanie zwrotu podatku VAT podatnikom niemającym siedziby na terytorium tego kraju. W rzeczywistości bowiem administracja luksemburska dokonuje zwrotów regularnie ze znacznymi opóźnieniami. Ponadto prawo luksemburskie nie przewiduje odsetek za opóźnienie, które mogłyby zrekompensować szkodę poniesioną w rezultacie takich opóźnień

      (1)  Ósma dyrektywa Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, z 27.12.1979 r., str. 11).


title: Sprawa T-373/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2008 r. — Rath przeciwko OHIM — Grandel (Epican Forte) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Epican Forte — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy EPIGRAN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Skarga pozbawiona w oczywisty sposób wszelkiej podstawy prawnej)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2008 r. — Rath przeciwko OHIM — Grandel (Epican Forte)
   (Sprawa T-373/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Epican Forte - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy EPIGRAN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Skarga pozbawiona w oczywisty sposób wszelkiej podstawy prawnej)
   (2008/C 285/74)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Matthias Rath (Kapsztad, Afryka Południowa) (przedstawiciele: S. Ziegler, C. Kleiner i F. Dehn, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Dr. Grandel GmbH (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciel: G. Hodapp, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 października 2006 r. (sprawa R 1069/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Dr. Grandel GmbH a Matthiasem Rathem.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako pozbawiona w oczywisty sposób wszelkiej podstawy prawnej

               2)

               Matthias Rath pokrywa koszty własne jak również koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe wzory) (OHIM) i Dr. Grandel GmbH

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-486/09: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Polska przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Środki rozwoju obszarów wiejskich — Obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania i środowisko rolne — Ryczałtowa korekta finansowa — Wydatki poniesione przez Polskę — Protokoły kontroli — Skuteczność kontroli — System sankcji — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/21

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-486/09) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Środki rozwoju obszarów wiejskich - Obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania i środowisko rolne - Ryczałtowa korekta finansowa - Wydatki poniesione przez Polskę - Protokoły kontroli - Skuteczność kontroli - System sankcji - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 325/35
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar, następnie M. Szpunar i B. Majczyna, a ostatecznie B. Majczyna i S. Balcerak, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Rossi i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji 2009/721/WE z dnia 24 września 2009 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 257, s. 28).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa C-378/16 P: Odwołanie od wyroku (dziewiąta izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2016 r. w sprawie T-539/13, Inclusion Alliance for Europe/Komisja, wniesione w dniu 7 lipca 2016 r. przez Inclusion Alliance for Europe GEIE

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/17

         Odwołanie od wyroku (dziewiąta izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2016 r. w sprawie T-539/13, Inclusion Alliance for Europe/Komisja, wniesione w dniu 7 lipca 2016 r. przez Inclusion Alliance for Europe GEIE
   (Sprawa C-378/16 P)
   (2016/C 326/29)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Inclusion Alliance for Europe GEIE (przedstawiciel: adwokat S. Famiani)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzją z lipca 2013 r. Komisja Europejska zażądała od Inclusion Alliance for Europe zapłaty kwoty ogółem 212 411,89 EUR z tytułu projektów nr 224482 (MARE), nr 216820 (SENIOR), nr 225010 (ECRN). Inclusion Alliance for Europe wniósł skargę o stwierdzenie nieważności do Sądu, który rozstrzygnął w drodze postanowienia na podstawie art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem.
   Inclusion Alliance for Europe wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z powodów przedstawionych poniżej.
   W zaskarżonym postanowieniu nie uwzględniono i nie zastosowano przy ocenie skargi na decyzję Komisji ogólnych zasad prawa Unii.
   Sąd błędnie uznał argumenty zawarte w replice za zarzuty przedstawione po raz pierwszy, podczas gdy chodzi o wyjaśnienie zarzutów i argumentów przedstawionych już w samej skardze, wobec czego nie występuje naruszenie przepisów art. 44 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem.
   W odniesieniu do zarzutów dotyczących zasad wspólnotowych mających zastosowanie do postępowania audytowego Sąd nie przedstawił wystarczającego uzasadnienia, a wręcz jest jego brak, błędnie obstając przy sprowadzaniu niniejszej sprawy do interpretacji czy naruszenia umowy, zamiast uwzględnić naruszenie ogólnych zasad prawa Unii.
   W zaskarżonym postanowieniu nie uwzględnia się i nie stosuje ogólnych zasad prawa Unii w odniesieniu do żądań dotyczących bezpodstawnego wzbogacenia oraz naprawienia szkody skierowanych przeciwko Komisji Europejskiej.


title: Sprawa C-537/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 14 października 2013 r. — Birutė Šiba przeciwko Arūnas Devėnas

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 14 października 2013 r. — Birutė Šiba przeciwko Arūnas Devėnas
   (Sprawa C-537/13)
   2014/C 9/27
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Birutė Šiba

      Druga strona postępowania: Arūnas Devėnas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy osobę fizyczną będącą odbiorcą usług prawnych na podstawie zawartych z prawnikiem (advokatas) umów o usługi prawne świadczone odpłatnie w ramach spraw, które mogą łączyć się z osobistymi interesami osoby fizycznej (rozwód, podział majtku nabytego w czasie trwania małżeństwa) należy uważać za konsumenta w rozumieniu przepisów UE o ochronie konsumenta?

               2)

               Czy prawnika (advokatas będącego przedstawicielem „[wolnego] zawodu”) sporządzającego z osobą fizyczną umowę o odpłatne świadczenie usług prawnych zobowiązującą go do świadczenia usług prawnych umożliwiających osobie fizycznej osiągnięcie celów niezwiązanych z jej zajęciem lub zawodem, należy uważać za przedsiębiorcę dla celów przepisów UE o ochronie konsumenta?

               3)

               Czy umowy o odpłatne świadczenie usług prawnych sporządzane przez prawnika (advokatas) w ramach jego działalności zawodowej, jako przedstawiciela wolnego zawodu są objęte zakresem dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. (1) w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich?

               4)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na trzecie pytanie, czy klasyfikacja takich umów jako umów konsumenckich powinna odbywać się według kryteriów ogólnych lub powinny one zostać uznane za umowy konsumenckie na podstawie kryteriów szczególnych? O jakie kryteria chodzi, jeżeli konieczne jest stosowanie kryteriów szczególnych w celu klasyfikowania takich umów jako umów konsumenckich?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa T-122/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/59

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji
   (Sprawa T-122/08) (1)

   (2008/C 223/111)

      Język postępowania: grecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-400/08: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/29

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-400/08)
   (2008/C 285/48)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i R. Vidal Puig, pełnomocnicy, wspomagani przez C. Fernández Vicién i I. Moreno-Tapię Rivas, abogadas)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że wprowadzając ograniczenia w tworzeniu obiektów handlowych, wynikające z ustawy 7/1996 o handlu detalicznym i przepisów Comunidad Autónoma de Cataluña [regionu autonomicznego Katalonii] dotyczących tej samej kwestii (ustawa 18/2005 o placówkach handlowych; dekret 378/2006 w sprawie przepisów wykonawczych do ustawy 18/2005 i dekret 379/2006 w sprawie zatwierdzenia nowego miejscowego sektorowego planu placówek handlowych), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 43 WE.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   omawiane hiszpańskie i katalońskie przepisy (ustawa 7/1996, katalońska ustawa 18/2005, katalońskie dekrety 378/2006 y 379/2006) wymagają, by każdy podmiot gospodarczy pragnący otworzyć lub rozbudować duże centrum handlowe, zmienić zakres jego działalności, przenieść je lub przekazać, uzyskał, poza przewidzianym przepisami zezwoleniem miejskim na rozpoczęcie działalności gospodarczej, mającym na celu sprawdzenie zgodności placówki z obowiązującymi przepisami urbanistycznymi, zezwolenie Generalidad [rządu regionalnego]. Wydawanie zezwoleń zależy od szeregu elementów ocennych, między innymi tego, czy przedsięwzięcie odpowiada miejscowemu sektorowemu planowi placówek handlowych, tak, że nie można wydać zezwolenia dla jakiejkolwiek placówki, która nie spełnia wszystkich określonych w tym planie ustaleń, od umiejscowienia przedsięwzięcia w obszarze zwartej tkanki miejskiej oraz od stopnia nasycenia rynku w odniesieniu do ubiegającego się o zezwolenie przedsiębiorstwa.
   Komisja ocenia, że rzeczone hiszpańskie i katalońskie przepisy stanowią nieuzasadnione ograniczenia swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 43 traktatu WE z następujących względów:

               (1)

               wymóg uzyskania zezwolenia handlowego — oprócz zezwolenia miejskiego -, wydawanego zgodnie z określonymi kryteriami, związanymi nie tylko z przepisami w sprawie zagospodarowania przestrzennego i środowiska, lecz również z potencjalnymi skutkami gospodarczymi nowo tworzonych określonych rodzajów wielkopowierzchniowych obiektów handlowych dla struktury konkurencji na rynku dystrybucji oraz ze sprawdzeniem istnienia „potrzeby rynkowej” bardzo utrudnia tworzenie określonych wielkopowierzchniowych obiektów handlowych.

               (2)

               omawiane przepisy krajowe powodują dyskryminację, ponieważ faworyzują tworzenie centrów handlowych mniejszych rozmiarów (odpowiadających tradycyjnej katalońskiej strukturze dystrybucji detalicznej, czyli handlowi lokalnemu) w stosunku do wielkich centrów handlowych (odpowiadających skali dystrybucji detalicznej stosowanej przez przedsiębiorstwa pochodzące z innych państw członkowskich).

         Komisja ocenia, że przepisy te nie znajdują uzasadnienia ze względów określonych w art. 46 traktatu WE (porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne), na które skądinąd władze krajowe się nie powoływały.
   Komisja uważa, że podniesione przez hiszpańskie i katalońskie władze argumenty na uzasadnienie — ochrona konsumentów (ochrona drobnego handlu, aby zagwarantować istnienie konkurencyjnej oferty na każdym rynku, ochrona środowiska i środowiska miejskiego) nie mogą zostać przyjęte z następujących względów:

               (1)

               kryteria określone w badanych przepisach nie zmierzają w rzeczywistości do ochrony konsumentów, jak utrzymują władze krajowe, tylko do wspierania sektora drobnego handlu ze szkodą dla wielkich marek handlu detalicznego. Dlatego też środki te nie są odpowiednie do osiągnięcia podanego celu, ponieważ w rzeczywistości mają one cele o charakterze gospodarczym.

               (2)

               omawiane środki wykraczają poza to, co niezbędne do osiągnięcia zamierzonych celów. W każdym razie to do krajowych władz należy wykazanie, że celów, na które się powołują, nie można by osiągnąć za pomocą mniej restrykcyjnych środków.


title: Sprawa T-515/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Odmowa przetłumaczenia decyzji przez instytucję — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/41

         Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-515/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odmowa przetłumaczenia decyzji przez instytucję - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2010/C 346/83
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 7 października 2009 r. w sprawie F-3/08 Marcuccio przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa C-152/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 18 WE, 39 WE i 43 WE — Ustawodawstwo krajowe — Warunki przyznania dodatku na budowę lub nabycie mieszkania na własne cele mieszkaniowe — Mieszkanie, które musi być położone na terytorium danego państwa członkowskiego)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-152/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 18 WE, 39 WE i 43 WE - Ustawodawstwo krajowe - Warunki przyznania dodatku na budowę lub nabycie mieszkania na własne cele mieszkaniowe - Mieszkanie, które musi być położone na terytorium danego państwa członkowskiego)
   (2008/C 64/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i K. Gross, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (Przedstawiciele: M. Lumma i C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 18 WE, 39 WE i 43 WE — Przepisy krajowe przewidujące przyznanie dodatku z tytułu nabycia domu (Eigenheimzulage) w przypadku budowy lub nabycia nieruchomości na cele mieszkaniowe wyłącznie podatnikom podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w tym państwie członkowskim i wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości położonych w tym państwie członkowskim
   Sentencja

               1)

               Wyłączając w § 2 ust. 1 zdanie pierwsze Eigenheimzulagengesetz (ustawy o dodatku mieszkaniowym) w wersji opublikowanej w 1997 r., zmienionej Haushaltsbegleitgesetz 2004 (ustawą okołobudżetową na rok 2004) w stosunku do mieszkań położonych w innym państwie członkowskim możliwość korzystania z dodatku mieszkaniowego przyznawanego osobom podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18 WE, 39 WE i 43 WE.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005.


title: Sprawa C-677/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 33 de Madrid (Hiszpania) w dniu 29 grudnia 2016 r. – Montero Mateos/Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Madrid (Hiszpania) w dniu 29 grudnia 2016 r. – Montero Mateos/Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid
   (Sprawa C-677/16)
   (2017/C 086/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 33 de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Montero Mateos

      Strona pozwana: Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid

      Pytania prejudycjalne

   Czy klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), wprowadzonego do wspólnotowego porządku prawnego na mocy dyrektywy Rady 99/70/WE (1), należy interpretować w ten sposób, że rozwiązanie umowy o zastępstwo zawartej na czas określony w celu obsadzenia wakującego stanowiska pracy wskutek upływu okresu czasu, na jaki została ona zawarta między pracodawcą a pracownikiem stanowi obiektywny powód uzasadniający to, że ustawodawca krajowy nie przewiduje w takim przypadku żadnego odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy, podczas gdy w odniesieniu do porównywalnego pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony, z którym rozwiązano umowę z przyczyn obiektywnych przewidziane jest odszkodowanie obliczane jako równowartość wynagrodzenia za 20 dni pracy za każdy rok zatrudnienia?

      (1)  Dz.U. 1999, L 75, s. 1.


title: Sprawa T-185/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2007 r. — Lancôme przeciwko OHIM — Baudon (AROMACOSMETIQUE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy AROMACOSMETIQUE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy AROMACOSMETIQUE — Nieważność wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego — Umorzenie postępowania)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2007 r. — Lancôme przeciwko OHIM — Baudon (AROMACOSMETIQUE)
   (Sprawa T-185/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy AROMACOSMETIQUE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy AROMACOSMETIQUE - Nieważność wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego - Umorzenie postępowania)
   (2007/C 283/47)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Lancôme parfums et beauté & Cie SNC (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Antoine-Lalance)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Jacqueline Baudon (Paryż, Francja)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 marca 2004 r. (sprawa R 39/2002-4) dotyczącą postępowania o unieważnienie znaku towarowego 155 C 000866335/1 między Jacqueline Baudon a Lancôme parfums et beauté Cie SNC.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie umarza się.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.


title: Sprawa T-493/13: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2013 r. — Schmidt Spiele przeciwko OHIM (Przedstawienie planszy do gry)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/49

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2013 r. — Schmidt Spiele przeciwko OHIM (Przedstawienie planszy do gry)
   (Sprawa T-493/13)
   2013/C 325/78
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schmidt Spiele GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Sommer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie R 1768/2012-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania;

               —

               wyznaczenie terminu rozprawy.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający przedstawienie planszy do gry dla towarów i usług z klas 9, 16, 28 i 41 — zgłoszenie nr 10 592 095

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-251/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz (Austria)) — Firma Ing. Auer — Die Bausoftware GmbH przeciwko Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr (Podatki pośrednie — Gromadzenie kapitału — Przeniesienie siedziby statutowej spółki — Zniesienie podatku kapitałowego pobieranego od spółki)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/17

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz (Austria)) — Firma Ing. Auer — Die Bausoftware GmbH przeciwko Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr
   (Sprawa C-251/06) (1)

   (Podatki pośrednie - Gromadzenie kapitału - Przeniesienie siedziby statutowej spółki - Zniesienie podatku kapitałowego pobieranego od spółki)
   (2007/C 315/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Firma Ing. Auer — Die Bausoftware GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Finanzsenat — Wykładnia art. 4 ust. 1 lit. a) i g), art. 4 ust. 3 lit. b) i art. 7 ust. 2 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 269 z 28.10.1969, str. 12) zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. zmieniającą dyrektywę 69/335/EWG dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 156 z 15.6.1985, str. 23) — Pobranie podatku kapitałowego od spółki, która przeniosła rzeczywiste centrum zarządzania z państwa członkowskiego, które zniosło podatek kapitałowy do państwa członkowskiego, które ten podatek utrzymało
   Sentencja
   Artykuł 4 ust. 1 lit. g) i ust. 3 lit. b) dyrektywy Rady z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. i aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że rezygnacja przez jedno państwo członkowskie z poboru podatku kapitałowego nie stanowi przeszkody dla tego, by spółka należąca do jednej z kategorii wskazanych w art. 3 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy była kwalifikowana jako spółka kapitałowa do celów poboru podatku kapitałowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) tej dyrektywy przy przeniesieniu jej rzeczywistego centrum zarządzania z tego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, w którym podatek ten jest nadal nakładany. Jednakże wykładnia taka nie może wspierać zachowań, które charakteryzują się tworzeniem sztucznych struktur w wyłącznym celu uzyskania korzyści podatkowej. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy pośród okoliczności zawisłej przed nim sprawy nie kryją się obiektywne elementy wskazujące na praktykę stanowiącą nadużycie.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.