title: Sprawa T-305/08: Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 530/2008 — Odnowienie zasobów tuńczyka błękitnopłetwego — Ustalenie TAC na 2008 r. — Umorzenie postępowania)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/11

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-305/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 530/2008 - Odnowienie zasobów tuńczyka błękitnopłetwego - Ustalenie TAC na 2008 r. - Umorzenie postępowania)
   2012/C 109/23
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: F. Arena, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45 ° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-305/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-305/12) (1)

   2013/C 108/47
   Język postępowania: słowacki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa C-234/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nanterre (Francja) w dniu 12 maja 2010 r. — Société Tereos — Union de coopératives agricoles à capital variable przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nanterre (Francja) w dniu 12 maja 2010 r. — Société Tereos — Union de coopératives agricoles à capital variable przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers
   (Sprawa C-234/10)
   ()
   2010/C 221/28
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de grande instance de Nanterre

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Tereos — Union de coopératives agricoles à capital variable

      Strona pozwana: Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 1260/2001 (1) należy dokonywać w ten sposób, że, w celu obliczenia średniej straty, należy, w odniesieniu do wszystkich wywożonych kategorii cukru, podzielić sumę rzeczywistych wydatków przez sumę wywiezionych ilości, niezależnie od tego, czy w odniesieniu do tych ilości rzeczywiście zostały wypłacone refundacje wywozowe?

               2)

               Czy rozporządzenie nr 1193/2009 (2) jest nieważne w związku z art. 15 rozporządzenia Rady 1260/2001 w zakresie, jakim ustalona w nim została wysokość dotyczącej cukru opłaty produkcyjnej obliczanej na podstawie średniej straty, w ramach której obliczania dokonuje się, w zakresie dotyczącym cukru wywiezionego w postaci produktów przetworzonych, przemnożenia jednostkowej kwoty związanej z tymi produktami refundacji wywozowej przez łączną wielkość wywozu, wliczając w to ilości wywiezione bez pobrania tej refundacji, a nie -— podzielenia rzeczywiście poniesionych wydatków przez łączną sumę wywiezionych ilości, niezależnie od tego, czy wywozowi temu towarzyszyło pobranie refundacji?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonujące sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (Dz.U. L 321, s. 1)


title: Sprawa F-96/06: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2006 r. — G. przeciwko Komisji

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/23

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2006 r. — G. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-96/06)
   (2006/C 237/41)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: G. (Port-Vendres, Francja) (Przedstawiciele: B. Cambier i L. Cambier, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że strona pozwana jest odpowiedzialna za szkody wyrządzone skarżącemu

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego i jego rodziny tymczasowo kwoty 1 581 801 euro, co odpowiada połowie szkody spowodowanej ogółem nieprawidłowości popełnionych przez Komisję, jej pełnomocników, osoby upoważnione, a także inne jednostki organizacyjne od niej zależne, przy czym druga część powinna zostać obliczona przez biegłego.

               —

               zasądzenie od strony pozwanej 8 % odsetek od całości wyżej wymienionych kwot począwszy od dnia 23 listopada 1999 r., to jest daty zamknięcia pierwszego raportu z dochodzenia wewnętrznego prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), a w którym pojawiają się pierwsze oznaki stronniczości względem skarżącego, ewentualnie od dnia 29 czerwca 2005 r., to jest dnia w którym skarżący złożył wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego,

               —

               wyznaczenie biegłego,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie skargi skarżący przytacza osiem zarzutów.
   Po pierwsze, zarzuca Komisji umieszczenie go w centrum sprawy „Berthelot” i uznanie go za głównego podżegacza w tej sprawie, choć całość oskarżeń była fałszywa i nie istniał najmniejszy dowód mogący uzasadnić takie oskarżenia wobec skarżącego. Czyniąc to, Komisja uchybiła obowiązkowi starannego działania i dobrej administracji oraz naruszyła uzasadnione oczekiwania skarżącego.
   Po drugie, skarżący zarzuca Komisji poważne naruszenie jego prawa do obrony poprzez wszystkie uchybienia i braki w postępowaniach administracyjnych związanych ze sprawą „Berthelot”, które to postępowania nie były prowadzone w sposób bezstronny.
   Po trzecie, skarżący zarzuca naruszenie obowiązku zachowania poufności, ponieważ w 2000 r. Komisja upoważniła jego zdaniem dziennikarzy do wstępu do pomieszczeń OLAF i zapoznania się poufnymi materiałami dotyczącymi skarżącego w celu rozpowszechnienia niektórych z nich w audycji telewizyjnej.
   Po czwarte, skarżący podważa decyzję Komisji o uchyleniu jego immunitetu jurysdykcyjnego.
   Po piąte, skarżący zarzuca Komisji, iż przeniosła go na stanowisko głównego doradcy w dyrekcji generalnej ds. badań naukowych i rozwoju technologicznego nie w interesie służby lub polityki mobilności, lecz w celu ukrytej sankcji dyscyplinarnej.
   Po szóste, w zarzucie dotyczącym postępowania w sprawie uznania jego choroby za zawodową (art. 73 regulaminu pracowniczego), skarżący podważa decyzje Komisji, którymi z założenia wykluczono hipotezę o wypadku przy pracy oraz przekazano sprawę biuru dochodzeniowo-dyscyplinarnemu (IDOC), aby to ono przeprowadziło postępowania administracyjne w celu ustalenia przyczyny choroby.
   Po siódme, skarżący powołuje się na niezależność postępowań przewidzianych w art. 73 i art. 78 regulaminu pracowniczego i podważa decyzję komisji ds. inwalidztwa przy Komisji Wspólnot Europejskich o odroczeniu wydania decyzji w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 78 ust. 5 regulaminu pracowniczego do czasu wydania decyzji na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego.
   Po ósme, skarżący kwestionuje fakt, że postępowania dyscyplinarne zostały wszczęte — i są kontynuowane — przeciwko niemu, mimo iż okoliczności faktyczne będące ich podstawą zostały uznane za nieuzasadnione przez belgijski wymiar sprawiedliwości w ramach prowadzonego przeciwko niemu postępowania.
   Skarżący wywodzi stąd, że nieprawidłowości ze strony Komisji są przyczyną jego depresji nerwowej, która zmusiła go do przedwczesnego zakończenia kariery urzędniczej. Okoliczność ta wyrządziła jego zdaniem szkodę materialną i krzywdę zarówno jemu, jak i jego rodzinie.


title: Sprawa C-302/10: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Infopaq International A/S przeciwko Danske Dagblades Forening (Prawa autorskie — Społeczeństwo informacyjne — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 5 ust. 1 i 5 — Dzieła literackie i artystyczne — Zwielokrotnianie krótkich wycinków z utworów literackich — Artykuły prasowe — Zwielokrotnianie tymczasowe i przejściowe — Proces technologiczny, na który składa się skanowanie artykułów i następnie przekształcanie ich w pliki tekstowe, elektroniczne zwielokrotnianie i zapisywanie części zwielokrotnionego tekstu — Tymczasowe czynności zwielokrotniania stanowiące integralną i podstawową część procesu technologicznego — Cel tych czynności polegający na legalnym wykorzystaniu utworu lub przedmiotu objętego ochroną — Odrębne znaczenie ekonomiczne rzeczonych czynności)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/8

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Infopaq International A/S przeciwko Danske Dagblades Forening
   (Sprawa C-302/10) (1)

   (Prawa autorskie - Społeczeństwo informacyjne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 5 ust. 1 i 5 - Dzieła literackie i artystyczne - Zwielokrotnianie krótkich wycinków z utworów literackich - Artykuły prasowe - Zwielokrotnianie tymczasowe i przejściowe - Proces technologiczny, na który składa się skanowanie artykułów i następnie przekształcanie ich w pliki tekstowe, elektroniczne zwielokrotnianie i zapisywanie części zwielokrotnionego tekstu - Tymczasowe czynności zwielokrotniania stanowiące integralną i podstawową część procesu technologicznego - Cel tych czynności polegający na legalnym wykorzystaniu utworu lub przedmiotu objętego ochroną - Odrębne znaczenie ekonomiczne rzeczonych czynności)
   2012/C 73/12
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Infopaq International A/S

      Strona pozwana: Danske Dagblades Forening

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Wykładnia art. 2 i art. 5 ust. 1 i 5 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) — Spółka, której podstawowa działalność polega na sporządzaniu streszczeń artykułów prasowych przy wykorzystaniu skanowania — Przechowywanie w pamięci fragmentu artykułu składającego się z szukanego słowa oraz pięciu słów je poprzedzających i pięciu słów następujących po nim — Tymczasowe zwielokrotnianie, które stanowi integralną i podstawową część procesu technologicznego

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że tymczasowe czynności zwielokrotniania dokonywane w trakcie procesu zwanego „pozyskiwaniem danych”, takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym:

                           spełniają warunek, zgodnie z którym czynności te powinny stanowić integralną i podstawową część procesu technologicznego, niezależnie od okoliczności, że otwierają one i zamykają ów proces oraz że występuje w nich działanie człowieka;

                           są zgodne z warunkiem, według którego czynności zwielokrotniania powinny służyć jedynemu celowi, tj. umożliwieniu legalnego korzystania z utworu lub przedmiotu objętego ochroną;

                           spełniają warunek, zgodnie z którym czynności te nie powinny mieć odrębnego znaczenia ekonomicznego, jeżeli, po pierwsze, dokonanie tych czynności nie umożliwia osiągnięcia dodatkowych zysków wykraczających poza te osiągnięte z legalnego korzystania z utworu chronionego oraz, po drugie, tymczasowe czynności zwielokrotniania nie prowadzą do zmiany tego utworu.

               2)

               Artykuł 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli tymczasowe czynności zwielokrotniania dokonane w trakcie procesu zwanego „pozyskiwaniem danych”, takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, spełniają wszystkie warunki przewidziane w art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, powinny one być uważane za spełniające warunek, zgodnie z którym czynności zwielokrotniania nie powinny naruszać normalnego wykorzystania utworu ani powodować nieuzasadnionej szkody dla uzasadnionych interesów podmiotów praw autorskich.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-143/15: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Hiszpania/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Hiszpanię — Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji na lata składania wniosków 2008 i 2009 — Uchybienia w systemie kontroli — Określenie próbek kontrolnych — Ciężar dowodu — Pomoc na rozwój obszarów wiejskich we wspólnocie autonomicznej Kastylia i León na lata składania wniosków 2009 i 2010 — Kontrole na miejscu — Kontrole kluczowe — Proporcjonalność)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/29

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-143/15) (1)

   ((EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Hiszpanię - Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji na lata składania wniosków 2008 i 2009 - Uchybienia w systemie kontroli - Określenie próbek kontrolnych - Ciężar dowodu - Pomoc na rozwój obszarów wiejskich we wspólnocie autonomicznej Kastylia i León na lata składania wniosków 2009 i 2010 - Kontrole na miejscu - Kontrole kluczowe - Proporcjonalność))
   (2017/C 293/33)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Sampol Pucurull i M.J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 16, s. 33)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim dotyczy ona korekty finansowej nałożonej na Królestwo Hiszpanii w następstwie postępowania wyjaśniającego AA/2009/007/ES za rok 2009.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


title: Wykreślenie sprawy T-14/05

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/45

         Wykreślenie sprawy T-14/05 (1)

   (2005/C 182/85)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 25 maja 2005 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-14/05, Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005


title: Sprawa C-335/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 11 lipca 2014 r. – Les Jardins de Jouvence SCRL przeciwko Państwu belgijskiemu

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 11 lipca 2014 r. – Les Jardins de Jouvence SCRL przeciwko Państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-335/14)
   2014/C 339/06
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Les Jardins de Jouvence SCRL

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy kompleks mieszkaniowo-usługowy w rozumieniu dekretu rady regionu Walonii z dnia 5 czerwca 1997 r. dotyczącego domów spokojnej starości, kompleksów mieszkaniowo-usługowych oraz dziennych ośrodków pobytu dla osób w wieku przynajmniej sześćdziesięciu lat, [który udostępnia] w celach zarobkowych lokale mieszkalne przeznaczone dla jednej lub dwóch osób, składające się z wyposażonej kuchni, pokoju dziennego, sypialni i wyposażonej łazienki, pozwalające im na prowadzenie niezależnego życia, a także różne fakultatywne usługi świadczone odpłatnie w celach zarobkowych, które są dostępne nie tylko dla pensjonariuszy kompleksu mieszkaniowo-usługowego ([...] bar i restaurację, [...] salon fryzjerski i kosmetyczny, [...] salę rehabilitacji ruchowej, [...] terapię zajęciową, [...] pralnię, [...] ambulatorium i punkt pobierania krwi, [...] gabinet lekarski), jest podmiotem mającym zasadniczo charakter społeczny, który świadczy „usługi i dostawę dóbr ściśle związanych z działaniami na rzecz pomocy społecznej i zabezpieczenia społecznego” w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. g) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) [obecnie art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2)]?

               2)

               Czy odpowiedź na to pytanie będzie inna, jeżeli w celu świadczenia omawianych usług przedmiotowy kompleks mieszkaniowo-usługowy otrzymuje subwencje lub jakąkolwiek formę świadczeń czy finansowego udziału ze strony władz publicznych?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-624/13: Wyrok Sądu z dnia 2 października 2015 r. – The Tea Board/OHIM – Delta Lingerie (Darjeeling) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny znak towarowy Darjeeling — Wcześniejsze wspólnotowe, słowny i graficzny, znaki wspólne DARJEELING — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/37

         Wyrok Sądu z dnia 2 października 2015 r. – The Tea Board/OHIM – Delta Lingerie (Darjeeling)
   (Sprawa T-624/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny znak towarowy Darjeeling - Wcześniejsze wspólnotowe, słowny i graficzny, znaki wspólne DARJEELING - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 389/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Tea Board (Kalkuta, Indie) (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann i M. Maier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Delta Lingerie (Cachan, Francja) (przedstawiciele: adwokaci G. Marchais i P. Martini-Berthon)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2013 r. (sprawa R 1504/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Tea Board a Delta Lingerie.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 września 2013 r. (sprawa R 1504/2012-2) w zakresie dotyczącym oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym towarów należących do klasy 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i „usług detalicznej sprzedaży bielizny osobistej damskiej i artykułów bieliźnianych damskich, perfum, wody toaletowej i kosmetyków, bielizny domowej i kąpielowej” należących do klasy 35 w rozumieniu wspomnianego porozumienia.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa C-194/12: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Benidorm — Hiszpania) — Concepción Maestre García przeciwko Centros Comerciales Carrefour SA (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Prawo do rocznego płatnego urlopu — Roczny urlop ustalony przez pracodawcę zbiegający się ze zwolnieniem lekarskim — Prawo do korzystania z urlopu rocznego w innym terminie — Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany roczny urlop)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/11

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Benidorm — Hiszpania) — Concepción Maestre García przeciwko Centros Comerciales Carrefour SA
   (Sprawa C-194/12) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Prawo do rocznego płatnego urlopu - Roczny urlop ustalony przez pracodawcę zbiegający się ze zwolnieniem lekarskim - Prawo do korzystania z urlopu rocznego w innym terminie - Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany roczny urlop)
   2013/C 108/21
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social de Benidorm.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Concepción Maestre García

      Strona pozwana: Centros Comerciales Carrefour SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Juzgado de lo Social de Benidorm — Wykładnia art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9) — Prawo do rocznego płatnego urlopu – Pracownik na zwolnieniu lekarskim w trakcie urlopu rocznego ustalonego przez pracodawcę — Prawo pracownika do skorzystania z urlopu w innym okresie

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on takiej wykładni uregulowania krajowego, zgodnie z którą pracownik pozostający na zwolnieniu lekarskim w trakcie urlopu rocznego ustalonego jednostronnie w planie urlopów przedsiębiorstwa, gdzie jest zatrudniony, nie ma prawa z powodu zwolnienia lekarskiego do skorzystania z urlopu w innym okresie niż początkowo ustalony, w niniejszym przypadku poza odpowiednim okresem rozliczenia urlopu, ze względów związanych z produkcją lub organizacją przedsiębiorstwa.

               2)

               Artykuł 7 dyrektywy 2003/88 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które zezwala na to, aby w trakcie trwania umowy o pracę okres rocznego urlopu, z którego pracownik nie mógł skorzystać z powodu niezdolności do pracy, został zastąpiony ekwiwalentem pieniężnym.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa C-76/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 11 lutego 2016 r. – INGSTEEL spol. s r. o., Metrostav a. s./Úrad pre verejné obstarávanie

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 11 lutego 2016 r. – INGSTEEL spol. s r. o., Metrostav a. s./Úrad pre verejné obstarávanie
   (Sprawa C-76/16)
   (2016/C 270/26)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: INGSTEEL spol. s r. o., Metrostav a. s.

      Strona pozwana: Úrad pre verejné obstarávanie

      Inna strona postępowania: Slovenský futbalový zväz

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy organ krajowy postępuje zgodnie z celem art. 47, a w szczególności jego ust. 1 lit. a) i ust. 4, dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, w przypadku gdy stwierdza, że oferent biorący udział w zamówieniu, którego wartość szacuje się na 3 mln EUR, nie spełnia kryteriów wyboru dotyczących sytuacji ekonomicznej i finansowej, podczas gdy dostarczone przez niego honorowe oświadczenie oraz przesłana przez jego bank deklaracja świadczą o tym, że jest w stanie pobierać środki pieniężne na podstawie pożyczki bankowej bez określonego celu do limitu, którego wysokość przekracza wartość zamówienia?

               2)

               Czy zachowanie banku w sektorze usług bankowych państwa członkowskiego, który w zobowiązaniu do udzielenia pożyczki uzależnia udostępnienie wnioskowanych funduszy od spełnienia warunków przyznania pożyczki, które nie zostały określone bardziej szczegółowo w umowie pożyczki w czasie procedury udzielania zamówienia, stanowi uzasadnioną przyczynę w rozumieniu art. 47 ust. 5 dyrektywy 2004/18 uniemożliwiającą oferentowi przedstawienie dokumentów wymaganych przez instytucję zamawiającą, wobec czego wspomniany oferent będzie mógł wykazać swoją sytuację ekonomiczną i finansową poprzez honorowe oświadczenie poświadczające, że umowa pożyczki między nim a jego bankiem jest wystarczająca?

               3)

               Czy można uznać, że sąd krajowy ma do czynienia z obiektywną przeszkodą uniemożliwiającą mu zastosowanie się do art. 47 akapit pierwszy i drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 3, 6, 7 i 8 dyrektywy 89/665/EWG (2) Rady z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, jeżeli musi wydać orzeczenie w przedmiocie skargi wniesionej przez oferenta odrzuconego w drodze decyzji organu administracyjnego w dziedzinie zamówień publicznych, podczas gdy realizacja poszczególnych zamówień zostało prawie zakończona przez oferenta, którego oferta została wybrana?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114; wyd. specj. 06/007, s. 132.

      (2)  Dz.U. L 395, s. 33; wyd. specj. 06/001, s. 246.


title: Sprawa C-534/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Tribunale di Bergamo – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Andrei Gaitiemu, Sidiemu Amidou Billi, Josephowi Arasomwaniemu, Giuseppeemu Carissimiemu, Sahabou Songne (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodne świadczenie usług — Gry losowe — Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości — Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/10

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Tribunale di Bergamo – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Andrei Gaitiemu, Sidiemu Amidou Billi, Josephowi Arasomwaniemu, Giuseppeemu Carissimiemu, Sahabou Songne
   (Sprawa C-534/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodne świadczenie usług - Gry losowe - Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości - Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 270/13)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bergamo

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem odsyłającym

   Andrea Gaiti, Sidi Amidou Billa, Joseph Arasomwan, Giuseppe Carissimi, Sahabou Songne

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie dla przepisów krajowych dotyczących gier losowych, takich jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują organizację nowego przetargu dotyczącego koncesji na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości z powodu reorganizacji systemu poprzez dostosowanie czasu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla krajowego przepisu ograniczającego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga od koncesjonariusza gier losowych, aby z chwilą zakończenia działalności z powodu wygaśnięcia koncesji, nieodpłatnie zbył użytkowanie stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeśli ograniczenie to wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celu do jakiego faktycznie zmierza ów przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa T-299/08: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2008 r. — Elf Aquitaine przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/29

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2008 r. — Elf Aquitaine przeciwko Komisji
   (Sprawa T-299/08)
   (2008/C 272/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Elf Aquitaine SA (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery, S. Thibault-Liger, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, na podstawie art. 230 WE, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. w zakresie dotyczącym Elf Aquitaine;

               —

               tytułem żądania subsydiarnego:

                           —

                           uchylenie lub obniżenie, na podstawie art. 229 WE, grzywny w wysokości 22 700 000 EUR nałożonej solidarnie na Arkema France SA i Elf Aquitaine w art. 2 lit. c) decyzji Komisji Wspólnot Europejskich nr C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r.;

                           —

                           uchylenie lub obniżenie, na podstawie art. 229 WE, grzywny w wysokości 1 589 0000 EUR nałożonej na Elf Aquitaine w art. 2 lit. e) decyzji Komisji Wspólnot Europejskich nr C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r.;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. w sprawie COMP/38.695 — Chlorek sodu, w której Komisja uznała, że niektóre przedsiębiorstwa, w tym skarżąca, naruszyły art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 ust. 1 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez przydzielanie limitów sprzedaży, ustalanie cen, wymianę wrażliwych pod względem handlowym informacji dotyczących cen oraz wielkości sprzedaży, jak również poprzez nadzorowanie wykonania tych antykonkurencyjnych ustaleń na rynku chlorku sodu w Europejskim Obszarze Gospodarczym.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi jedenaście zarzutów opartych na:

               —

               naruszeniu zasad związanych z przypisaniem odpowiedzialności za naruszenia w ramach grup przedsiębiorstw, ponieważ — po pierwsze — Komisja błędnie stwierdziła, że nie miała ona obowiązku wskazać dowodów na poparcie domniemania, że spółka dominująca posiadająca 100 % udziałów w spółce zależnej wywiera na nią decydujący wpływ; po drugie — okoliczności rzeczywiście wskazane przez Komisję nie mogą poprzeć tego domniemania oraz po trzecie — Komisja odrzuciła przedstawiony jej przez skarżącą zbiór poszlak obalających to domniemanie;

               —

               naruszeniu prawa do obrony skarżącej oraz zasady równości broni, domniemania niewinności, odpowiedzialności za naruszenie i indywidualizacji kar, legalności i równości traktowania w związku z nałożeniem odpowiedzialności;

               —

               zniekształceniu zbioru poszlak przedstawionych przez skarżącą;

               —

               wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia w odniesieniu do pojęcia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, do autonomii spółki zależnej Arkema France względem skarżącej oraz do zakresu kontroli, jaką spółka dominująca musi sprawować nad spółką zależną, aby odpowiedzialność za naruszenie popełnione przez tę ostatnią mogła być przypisana spółce dominującej;

               —

               naruszeniu zasady dobrej administracji w związku z tym, że Komisja, po pierwsze, nie zbadała starannie i bezstronnie wszystkich właściwych okoliczności, po drugie, nie zastosowała względem stron tych samych zasad co względem siebie oraz po trzecie, nie zawiesiła postępowania wszczętego przeciwko skarżącej w oczekiwaniu na rozstrzygnięcia we właściwych sprawach zawisłych przed Sądem Pierwszej Instancji;

               —

               naruszeniu zasady pewności prawa w związku z tym, że Komisja odeszła od kryteriów przypisania spółce dominującej odpowiedzialności za naruszenie popełnione przez spółkę zależną, zastosowanych w poprzednich decyzjach;

               —

               nadużyciu władzy w związku z tym, że nałożone kary nie odpowiadały ich obiektywnemu celowi w postaci ukarania danego przedsiębiorstwa za popełnienie naruszenia;

               —

               bezzasadności nałożenia na skarżącą samej grzywny, z naruszeniem zasady niezależności osoby prawnej oraz przy dwukrotnym uwzględnieniu skutku odstraszającego przy ustalaniu wysokości grzywny;

               —

               naruszeniu zasad i uregulowań dotyczących obliczania grzywien;

               —

               naruszeniu komunikatu w sprawie współpracy (1) w związku z twierdzeniem, że dowody przedstawione przez spółkę zależną Arkema France były niewystarczające oraz

               —

               niesłusznym charakterze nałożenia najsurowszej kary na skarżącą poprzez wymierzenie jej dwóch odrębnych kar, skoro odpowiedzialność spółki zależnej Arkema France była znacznie mniejsza aniżeli odpowiedzialność spółek EKA i Finnish Chemicals.

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, s. 3).


title: Sprawa T-72/12: Postanowienie Sądu z dnia 18 lipca 2016 r. – Bank Mellat/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów — Umorzenie postępowania)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/38

         Postanowienie Sądu z dnia 18 lipca 2016 r. – Bank Mellat/Rada
   (Sprawa T-72/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 343/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Mellat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy, F. Zaiwalla, Z. Burbeza, solicitors, M. Brindle, QC, i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i I. Rodios, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2011, L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 2011, L 319, s. 11) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1) w zakresie, w jakim nazwa skarżącego została pozostawiona w wykazie osób i podmiotów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku Provincial Investment Companies Association, Saba Tamin Investment Company, Common Investment Fund (Pars Fund), Shirin Asal Food Industrial Group, Sorbon Industrial Production Group i Individual Stock Association o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Bank Mellat, Rada Unii Europejskiej, Provincial Investment Companies Association, Saba Tamin Investment Company, Common Investment Fund (Pars Fund), Shirin Asal Food Industrial Group, Sorbon Industrial Production Group i Individual Stock Association pokrywają każde z nich własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa F-17/07: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2007 r. — Pouzol przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/35

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2007 r. — Pouzol przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-17/07)
   (2007/C 117/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michel Pouzol (Chemin des Peyridisses, Francja) (przedstawiciele: D. Grisay, I Andoulsi i D. Piccininno, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 23 listopada 2006 r., jak również decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 18 maja 2006 r.;

               —

               zaliczenie skarżącemu dodatkowo na poczet lat uprawniających do emerytury 6 lat, 10 miesięcy i 1 dnia z tytułu programu uzupełniającego, co się równa całkowitemu zaliczeniu 10 lat, 3 miesięcy i 24 dni na poczet lat uprawniających do emerytury;

               —

               nakazanie Trybunałowi Obrachunkowemu zamiany tego zaliczenia lat uprawniających do emerytury na dodatek do emerytury skarżącego wynoszący 1 232,32 EUR miesięcznie;

               —

               zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego odszkodowania za poniesione przez skarżącego straty finansowe, oszacowane w dniu wniesienia niniejszej skargi na kwotę 17 252,48 EUR (czyli ubytek w wynagrodzeniu skarżącego wynoszący 1 232,32 EUR miesięcznie), począwszy od jego przejścia na emeryturę w dniu 1 stycznia 2006 r. do dnia 1 marca 2007 r.;

               —

               nakazanie Trybunałowi Obrachunkowemu zadośćuczynienia krzywdy doznawanej przez skarżącego przez ponad 13 lat, przy czym wysokość zadośćuczynienia zostałaby ustalona w terminie późniejszym na mocy ugody stron;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, były urzędnik Trybunału Obrachunkowego, obecnie na emeryturze, kwestionuje obliczenie przeniesienia do systemu wspólnotowego uprawnień emerytalnych, które nabył we Francji, ponieważ obliczenie to nie uwzględnia uprawnień nabytych w Association des régimes de retraites complémentaires (ARRCO) i w Association générale des institutions de retraite des cadres (AGIRC).
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi 4 zarzuty dotyczące odpowiednio: i) naruszenia niektórych przepisów regulaminu pracowniczego oraz załącznika VIII (w szczególności art. 11 ust. 2 i art. 26 tego załącznika); ii) naruszenie obowiązku staranności i obowiązku wspomagania, o którym mowa w art. 24 regulaminu pracowniczego; iii) naruszenie zasady równości traktowania i niedyskryminacji; iv) naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.


               12.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/39

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2016 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-17/16)
   (2017/C 9/09)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 listopada 2016 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera i Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale XXIV pkt 1c w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/127/WE z dnia 21 października 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2006/42/WE w odniesieniu do maszyn do stosowania pestycydów), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu;

               2.

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 9 kwietnia 2016 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 9 lutego 2016 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/127/WE z dnia 21 października 2009 r. zmieniającej dyrektywę 2006/42/WE w odniesieniu do maszyn do stosowania pestycydów („akt prawny”), przywołanej w rozdziale XXIV pkt 1c w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania aktu.


title: Sprawa C-286/16: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – SC Exmitiani SRL/Direcţia Generală a Finanţelor Publice Cluj (Odesłanie prejudycjalne — Pasażerski transport drogowy — Nałożenie podatku — Okoliczności faktyczne zaistniałe przed przystąpieniem Rumunii do Unii Europejskiej — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/13

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – SC Exmitiani SRL/Direcţia Generală a Finanţelor Publice Cluj
   (Sprawa C-286/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pasażerski transport drogowy - Nałożenie podatku - Okoliczności faktyczne zaistniałe przed przystąpieniem Rumunii do Unii Europejskiej - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   (2017/C 249/18)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Exmitiani SRL

      Strona pozwana: Direcţia Generală a Finanţelor Publice Cluj

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane przez Curtea de Apel Cluj (sąd apelacyjny w Klużu, Rumunia).

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa T-279/12: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2012 r. — S.I.C.O.M. przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/32

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2012 r. — S.I.C.O.M. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-279/12)
   2012/C 243/56
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: S.I.C.O.M. Srl — Società industriale per il confezionamento degli olii meridionale (Cercola, Włochy) (przedstawiciel: R. Manzi, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie że S.I.C.O.M. Srl, w likwidacji, jest wierzycielem Komisji na kwotę w wysokości 24 338,10 EUR wraz z odsetkami i kwotę wynikającą z rewaloryzacji, którą należy obliczyć zgodnie z art. 18 ust. 7 rozporządzenia Komisji nr 2519/1997 lub inną kwotę, której zapłatę Sąd uzna za odpowiednią a w związku z tym nakazanie Komisji zapłaty tych kwot;

               —

               w związku z tym obciążenie Komisji kosztami postępowania, wraz z VAT, opłatą CPA i zryczałtowanym zwrotem w wysokości 12,5 %.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca w niniejszym postępowaniu, której udzielono zamówienia na działanie nr 35 podjęte w ramach stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 664/2001 z dnia 2 kwietnia 2001 r. dotyczące dostaw oleju roślinnego w ramach pomocy żywnościowej (Dz.U. L 93, s. 3), w przedmiocie dostawy 500 ton rafinowanego oleju rzepakowego rozlewanego do pięciolitrowych pojemników, towarów dostarczonych na bazie franco miejsce przeznaczenia do magazynów Tombo PAM Warehouse w Gwinei do dnia 17.6.2001, nie zgadza się z tym, że Komisja dokonała potrącenia płatności stosując karę za towary doręczone ze zwłoką i dodatkową karę za towary niedoręczone.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1)

               W przedmiocie zastosowania kary za niedostarczone towary, należy zauważyć, że, w rzeczywistości ilość faktycznie doręczonych towarów wynosiła 498,819 ton, to jest 1,435 ton mniej niż przewidziano w ogłoszeniu o zamówieniu. W tym zakresie strona skarżąca powołuje się na 1 % poziom tolerancji ustanowiony w art. 17 rozporządzenia Komisji nr 2519/1997 z dnia 16 grudnia 1997 r. ustalającego ogólne zasady uruchamiania produktów, które mają zostać dostarczone zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1292/96 jako pomoc żywnościowa Wspólnoty (Dz.U. L 346, s. 23). Co się tyczy art. 15 tego rozporządzenia, skarżąca precyzuje, że, w niniejszym przypadku, faktem jest, że rzeczywiście dostarczona do beneficjenta ilość towarów wynosiła 498,819 ton, jak wynika ze świadectwa przejęcia, a zatem nie można było przypisać jej jakiegokolwiek późniejszego zdarzenia prowadzącego do ewentualnego zmniejszenia ilości towarów.

               2)

               W przedmiocie kary za towary doręczone ze zwłoką skarżąca ubiega się o zastosowanie wyłączenia odpowiedzialności w związku z działaniem siły wyższej dotyczącej opóźnienia statku biorącego udział w operacji w porcie załadunku w Neapolu, a w konsekwencji, przesunięcie terminu o 30 dni przewidziane w art. 14, ust. 15 ww. rozporządzenia nr 2519/97. W tej kwestii skarżąca ubiega się także o zastosowanie art. 22 ust. 4 i art. 25 tego rozporządzenia.


title: Sprawa T-1/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 marca 2008 r. — Buczek Automotive przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dopuszczalność — Brak pilnego charakteru)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/21

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 marca 2008 r. — Buczek Automotive przeciwko Komisji
   (Sprawa T-1/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 116/38)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Buczek Automotive sp. z o.o. (Sosnowiec, Polska) (przedstawiciele: początkowo T. Gackowski, radca prawny, a następnie D. Szlachetko-Reiter, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross, M. Kaduczak oraz A. Stobiecka-Kuik, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2007) 5087 wersja ostateczna z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa nr C 23/2006 (ex NN 35/2006) udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali Grupy Technologie Buczek.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-560/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Projekty rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 w Hiszpanii — OSO (obszar specjalnej ochrony) ES0000056 „Encinares del río Alberche y río Cofio” — Proponowany OZW (obszar o znaczeniu dla Wspólnoty) ES3110005 „Cuenca del río Guadarrama” oraz proponowany OZW ES3110007 „Cuencas de los ríos Alberche y Cofio (dorzecza rzek Alberche i Cofio)” )

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-560/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Projekty rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 w Hiszpanii - OSO (obszar specjalnej ochrony) ES0000056 „Encinares del río Alberche y río Cofio” - Proponowany OZW (obszar o znaczeniu dla Wspólnoty) ES3110005 „Cuenca del río Guadarrama” oraz proponowany OZW ES3110007 „Cuencas de los ríos Alberche y Cofio (dorzecza rzek Alberche i Cofio)”)
   2012/C 39/02
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, D. Recchia i J.B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: K. Rokicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 albo ust. 2, art. 5, art. 6 ust. 2, art. 8 i art. 9 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40) oraz art. 6 ust. 3 i 4 w związku z art. 7 i art. 12 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) w wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości w wyrokach z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-117/03 oraz z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-244/05 — Plany rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 — SOO [specjalny obszar ochrony] ES 0000056 „Encinares del río Alberche y río Cofio [lasy dębów korkowych nad rzekami Alberche i Cofio]” — Proponowany obszar o znaczeniu dla Wspólnoty (OZW) ES 3110005 „Cuenca del río Guadarrama [dorzecze rzeki Guadarrama]” oraz proponowany OZW ES 3110007 „Cuencas de los ríos Alberche y Cofio [dorzecza rzek Alberche i Cofio]”

      Sentencja

               1)

               Nie spełniwszy wymogów określonych w:

                           —

                           art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 albo ust. 2, w zależności od przypadku, a także art. 5 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinkach 1, 2 i 4;

                           —

                           art. 6 ust. 2 i art. 8 dyrektywy 85/337/EWG, zmienionej dyrektywą 2003/35, w odniesieniu do realizacji odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji odcinków 2 i 4 tej drogi;

                           —

                           art. 9 dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji odcinków 1, 2 i 4 ww. drogi;

                           —

                           art. 6 ust. 3 i 4 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji odcinków 1, 2 i 4 drogi M-501 w odniesieniu do specjalnego obszaru ochrony ptaków ES0000056 „Encinares del río Alberche y río Cofio [lasy dębów korkowych nad rzekami Alberche i Cofio]” oraz

                           —

                           art. 12 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy 92/43 w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji odcinka 1 drogi M-501, w odniesieniu do proponowanego obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty ES3110005 „Cuenca del río Guadarrama [dorzecze rzeki Guadarrama]” oraz odcinków 2 i 4 tej drogi, w odniesieniu do proponowanego obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty ES3110007 „Cuencas de los ríos Alberche y Cofio [dorzecza rzek Alberche i Cofio]”,

                     Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy wyżej wymienionych przepisów.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-455/14P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2016 r. – H/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Misja Policyjna Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) — Decyzja 2009/906/WPZiB — Misja Policyjna Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie — Oddelegowany krajowy członek personelu — Przeniesienie z urzędu do regionalnego biura tej misji — Artykuł 24 ust. 1 akapit drugi ostatnie zdanie TUE — Artykuł 275 akapit pierwszy TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie — Właściwość sądów Unii Europejskiej — Artykuły 263, 268 i 340 akapit drugi TFUE)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2016 r. – H/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Misja Policyjna Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie
   (Sprawa C-455/14P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Decyzja 2009/906/WPZiB - Misja Policyjna Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie - Oddelegowany krajowy członek personelu - Przeniesienie z urzędu do regionalnego biura tej misji - Artykuł 24 ust. 1 akapit drugi ostatnie zdanie TUE - Artykuł 275 akapit pierwszy TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie - Właściwość sądów Unii Europejskiej - Artykuły 263, 268 i 340 akapit drugi TFUE))
   (2016/C 343/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie H (przedstawiciel: M. Velardo, avvocato)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i F. Naert, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciel: F. Erlbacher, G. Gattinara i J.-P. Keppenne, pełnomocnicy), Misja Policyjna Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 lipca 2014 r., H/Rada i in. (T-271/10, nieopublikowane, EU:T:2014:702) zostaje uchylone.

               2)

               Wniesiona przez H skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna, w zakresie, w jakim jest skierowana przeciwko Komisji Europejskiej i Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie.

               3)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej w celu wydania orzeczenia co do istoty skargi, w zakresie, w jakim skarga ta została skierowana przeciwko Radzie Unii Europejskiej.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-350/14: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2014 r. – Arvanitis i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i in.

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/28

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2014 r. – Arvanitis i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i in.
   (Sprawa T-350/14)
   (2014/C 439/38)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Athanasios Arvanitis (Rodos, Grecja) oraz 47 innych skarżących (przedstawiciel: Ch. Papadimitriou, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Europejska, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że pozwani nie przyjęli przepisów w celu pełnego wykonania ogólnych zasad prawa Unii, a w szczególności dyrektywy dotyczącej pracy na czas określony w wyniku ich zwolnienia przez byłą spółkę Olympiaki Aeroporia, wymaganego na mocy decyzji Komisji Europejskiej, transponowanej do greckiego porządku prawnego ustawą nr 3717/2008;

               —

               przyznanie skarżącym i wszystkim zwolnionym pracownikom byłej spółki Olympiaki Aeroporia, na mocy aktu prawa Unii – dyrektywy, rozporządzenia lub innego aktu prawnego Unii – mającego bezpośredni skutek, możliwości uzyskania odszkodowania, do jakiego mieliby prawo jako pracownicy etatowi z tytułu ich przymusowego zwolnienia z Olympiaki Aeroporia, oraz

               —

               zasądzenie odszkodowania w wysokości 3 00  000 EUR na mocy aktu prawa Unii – dyrektywy, rozporządzenia lub innego aktu prawnego Unii – mającego bezpośredni skutek na rzecz każdego ze skarżących z tytułu zakłóceń, obaw, poważnego naruszenia praw podstawowych oraz przedwczesnego zakończenia życia zawodowego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi, skarżący podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: ustawa nr 3717/2008 przewidująca zamknięcie Olympiaki Aeroporia oraz zwolnienie wszystkich pracowników tymczasowych stanowi akt Unii sensu stricto, który został zasadniczo narzucony przez instytucje Unii, w szczególności EBC i Komisję Europejską, a wszystkie środki ustawodawcze zostały przyjęte przez rząd grecki zgodnie z zaleceniami, a w szczególności w następstwie decyzji Eurogrupy, ECOFIN, EBC i Komisji Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi: brak zrównania zwolnionych pracowników tymczasowych zatrudnionych w byłej spółce Olympiaki Aeroporia z etatowymi pracownikami Olympiaki Aeroporia zatrudnionymi na czas nieokreślony oraz brak wyraźnego odszkodowania dla tych pracowników w chwili zwolnienia spowodowało powstanie po ich stronie bezpośredniej, osobistej i poważnej szkody oraz pozbawiło ich możliwości korzystania z przysługujących im praw podstawowych.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C–8/03 (wniosek Tribunal de première instance dla Brukseli o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Banque Bruxelles Lambert SA (BBL) przeciwko Belgii (Szósta dyrektywa VAT — Art. 4 i 9 ust. 2 lit e) — Pojęcie podatnika — Miejsce świadczenia usług — SICAV (Fundusze inwestycyjne))

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/17

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 21 października 2004 r.
   w sprawie C–8/03 (wniosek Tribunal de première instance dla Brukseli o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Banque Bruxelles Lambert SA (BBL) przeciwko Belgii (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Art. 4 i 9 ust. 2 lit e) - Pojęcie podatnika - Miejsce świadczenia usług - SICAV (Fundusze inwestycyjne))
   (2004/C 300/33)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C–8/03 mającej za przedmiot wniosek Tribunal de première instance dla Brukseli (Belgia) złożony postanowieniem z dnia 24 grudnia 2002 r., który wpłynął do Trybunału dnia 10 stycznia 2003 r., o wydanie na podstawie art. 234 WE orzeczenia w trybie prejudycjalnym w postępowaniu: Banque Bruxelles Lambert SA (BBL) przeciwko Belgii, Trybunał (pierwsza izba) w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i S. von Bahr (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał dnia 21 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Fundusze inwestycyjne (FI), których jedynym celem jest zbiorowe inwestowanie w papiery wartościowe kapitału pochodzącego od obywateli na warunkach określonych dyrektywą Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) posiadają przymiot podatnika w rozumieniu art. 4 szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w ten sposób, że miejscem świadczenia usług, o których mowa w art. 9 ust. 2 lit. e tej dyrektywy na rzecz takich FI utworzonych w innym Państwie Członkowskim, niż świadczący usługę, jest miejsce gdzie te FI posiadają siedzibę swojej działalności gospodarczej.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003.


title: Sprawa C-139/09: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/33

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-139/09)
   2009/C 141/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. de Schietere de Lophem i M.A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE (1), a w każdym razie nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2006/21/WE upłynął w dniu 30 kwietnia 2008 r. Do dnia wniesienia skargi strona pozwana nie podjęła wszelkich koniecznych działań w celu dokonania transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji.

      (1)  Dz.U, L 102, s. 15


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawach połączonych C-453/02 i C-462/02 (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Finanzamt Gladbeck przeciwko Edith Linneweber oraz Finanzamt Herne-West przeciwko Savvas Akritidis (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienie z podatku gier losowych — Określenie warunków i ograniczeń zwolnienia — Opodatkowanie gier urządzanych poza kasynem publicznym — Przestrzeganie zasady neutralności podatkowej — art. 13 B lit. f) — Bezpośredni skutek)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 17 lutego 2005 r.
   w sprawach połączonych C-453/02 i C-462/02 (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Finanzamt Gladbeck przeciwko Edith Linneweber oraz Finanzamt Herne-West przeciwko Savvas Akritidis (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienie z podatku gier losowych - Określenie warunków i ograniczeń zwolnienia - Opodatkowanie gier urządzanych poza kasynem publicznym - Przestrzeganie zasady neutralności podatkowej - art. 13 B lit. f) - Bezpośredni skutek)
   (2005/C 93/02)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawach połączonych C-453/02 i C-462/02 mających za przedmiot wnioski, które wpłynęły do Trybunału dnia 13 i 23 grudnia 2002 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Bundesfinanzhof (Niemcy), postanowieniami z dnia 6 listopada 2002 r., w postępowaniach Finanzamt Gladbeck przeciwko Edith Linneweber (C-453/02) oraz Finanzamt Herne-West przeciwko Savvas Akritidis (C-462/02) Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann i R. Schintgen (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 17 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Art. 13 B lit. f) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidującej zwolnienie z podatku VAT wszystkich rodzajów gier losowych oraz automatów do gry, które są urządzane lub eksploatowane w autoryzowanych, publicznych kasynach, gdy tymczasem wykonywanie tej samej działalności przez podmioty nieprowadzące takich kasyn nie korzysta z tego zwolnienia.

               2.

               Art. 13 B lit. f) szóstej dyrektywy ma bezpośredni skutek, w tym znaczeniu, że podmiot urządzający grę losową lub eksploatujący automat do gry losowej może powołać się na ten przepis przed sądem krajowym, aby zapobiec zastosowaniu niezgodnych z nim przepisów prawa krajowego.

      (1)  Dz.U. C 70 z dnia 22.03.2003.


title: Sprawa T-128/11: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2011 r. — LG Display i LG Display Taiwan przeciwko Komisji

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/19

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2011 r. — LG Display i LG Display Taiwan przeciwko Komisji
   (Sprawa T-128/11)
   2011/C 130/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Display Co. Ltd (Seul, Korea) i LG Display Taiwan (Tajwan, Republika Chińska) (przedstawiciele: A.. Winckler i F.C. Laprévote, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               częściowe uchylenie lub znaczne obniżenie nałożonej grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami prawnymi oraz wszystkimi innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku z niniejszą sprawą;

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, jakie Trybunał uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2010) 8761 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie COMP/39.309 — LCD — Wyświetlacze ciekłokrystaliczne, w której Komisja uznała, że skarżące, wraz z innymi przedsiębiorstwami, naruszyły art. 101 TFUE i art. 53 EOG poprzez uczestnictwo w pojedynczym i ciągłym porozumieniu i stosowanie uzgodnionych praktyk w sektorze wyświetlaczy ciekłokrystalicznych do telewizorów, notebooków i monitorów, w zakresie, w jakim w decyzji tej nałożono grzywny na skarżące.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego skarżące podnoszą, że przy obliczaniu grzywien Komisja błędnie i niesłusznie włączyła wartość sprzedaży LG Display do wartości sprzedaży jej spółek dominujących i naruszyła właściwe zasady postępowania, takie jak prawo do obrony. W tym względzie skarżące podnoszą, że:

                           —

                           po pierwsze, twierdzenie Komisji, że naruszenie dotyczyło sprzedaży na rzecz spółek dominujących LG Display nie było częścią pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, zaś istnienie rozbieżności między treścią tego pisma a treścią zaskarżonej decyzji stanowi naruszenie prawa skarżących do bycia wysłuchanymi;

                           —

                           po drugie, Komisja błędnie zastosowała wytyczne w sprawie grzywien, uwzględniając przy obliczaniu grzywny wartość sprzedaży LG Display na rzecz jej spółek dominujących;

                           —

                           po trzecie, uznanie tej sprzedaży za „bezpośrednią sprzedaż EOG” oraz „bezpośrednią sprzedaż EOG poprzez produkty przetworzone” narusza zasadę równego traktowania.

                     Skarżące utrzymują, że grzywna nałożona na LG Display może być obliczona jedynie na podstawie sprzedaży „na wolnym rynku”, dokonywanej na rzecz podmiotów niepowiązanych, gdyż tylko taka sprzedaż może stanowić przedmiot naruszenia.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego skarżące podnoszą, że Komisja błędnie odmówiła zwolnienia LG Display grzywien za rok 2005, a tym samym naruszyła obwieszczenie w sprawie współpracy z 2002 r. W tym względzie skarżące utrzymują, że:

                           —

                           po pierwsze, w wyniku uchybień proceduralnych istotnie ograniczony został dostęp LG Display do akt sprawy;

                           —

                           po drugie, LG Display spełniła kryteria częściowego zwolnienia z grzywny, określone w odnośnym obwieszczeniu w sprawie współpracy z 2002 r.;

                           —

                           po trzecie, oddalenie przez Komisję wniosku LG Display nie jest uzasadnione, a u jego podstaw leży kilka naruszeń prawa oraz błędów w zakresie ustaleń faktycznych.

               3)

               W zarzucie trzecim skarżące podnoszą, iż pomimo okoliczności, że LG Display współpracowała z Komisją w wyjątkowo dużym zakresie, wykraczającym znacznie poza zakres obowiązków wynikających z obwieszczenia w sprawie współpracy z 2002 r., Komisja odmówiła przyznania jej, ze względu na tę współpracę, dodatkowej obniżki grzywny o co najmniej 10 %, wobec czego naruszyła obwieszczenie w sprawie współpracy.

               4)

               W zarzucie czwartym skarżące twierdzą, że wyłączenie przez Komisję japońskich dostawców LCD z zakresu zaskarżonej decyzji, mimo iż dwóch z nich przyznało, że uczestniczyło w tym samym pojedynczym i ciągłym naruszeniu, stanowi naruszenie zasady pewności prawa, naraża LG Display na istotne ryzyko powtórnego pociągnięcia do odpowiedzialności za to samo naruszenie, a także narusza zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa T-567/12: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2014 r. – Kaatsu Japan przeciwko OHIM (KAATSU) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KAATSU — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do obrony — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/22

         Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2014 r. – Kaatsu Japan przeciwko OHIM (KAATSU)
   (Sprawa T-567/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KAATSU - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do obrony - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009])
   (2014/C 462/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kaatsu Japan Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: V. Melgar i I. Harrington, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 października 2012 r. (sprawa R 435/2012-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego KAATSU jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kaatsu Japan Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa C-301/17: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Rumunia

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/40

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Rumunia
   (Sprawa C-301/17)
   (2017/C 239/51)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rumunia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 258 TFUE, że nie dostosowując się, w odniesieniu do 68 składowisk odpadów, do obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych środków mających na celu, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13, zamknięcie jak najszybciej składowisk, które nie uzyskały, zgodnie z art. 8, zezwolenia na kontynuację działania, Rumunia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. b) w związku z art. 13 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów;

               —

               obciążenie Rumunii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga Komisji Europejskiej przeciwko Rumunii dotyczy niewykonania przez nią obowiązków ciążących na niej na mocy art. 14 lit. b) w związku z art. 13 dyrektywy 1999/31/WE w odniesieniu do 68 składowisk, które nie uzyskały zezwolenia na kontynuację działania na podstawie art. 8, a w konsekwencji należało je zamknąć zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13 dyrektywy.
   Komisja podnosi, że art. 14 dyrektywy 1999/31/WE ustanawia system przejściowy stanowiący odstępstwo dla składowisk, które otrzymały zezwolenie lub które już działały w czasie transpozycji dyrektywy, aby nie później niż w dniu 16 lipca 2009 r. składowiska takie zostały dostosowane do nowych wymagań w zakresie środowiska przewidzianych w art. 8 rzeczonej dyrektywy. Zgodnie z art. 14 lit. b), po przedstawieniu planu zagospodarowania właściwe władze podejmują ostateczną decyzję w sprawie dalszego działania składowiska odpadów na podstawie wymienionego planu zagospodarowania oraz niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki mające na celu, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13, zamknięcie jak najszybciej składowisk, które nie uzyskały, zgodnie z art. 8, zezwolenia na kontynuację działania.
   W rozumieniu art. 13 składowisko odpadów lub jego część może być uznane za całkowicie zamknięte po tym, jak właściwe władze przeprowadzą ostateczną kontrolę składowiska, ocenią wszystkie sprawozdania złożone przez podmiot zajmujący się składowiskiem oraz zgłoszą podmiotowi zajmującemu się składowiskiem zgodę na zamknięcie.
   W odniesieniu do 68 składowisk odpadów wskazanych w skardze Komisja utrzymuje, że Rumunia nie przekazała jej informacji pozwalających na stwierdzenie, że oprócz zaprzestania działalności takich składowisk proces zamknięcia został faktycznie zakończony zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 1999/31/WE. W związku z tym Komisja twierdzi, że aby uzasadnić niewykonanie zobowiązań wynikających z dyrektywy, Rumunia nie może powołać się na sytuacje czysto wewnętrzne, takie jak upadłość podmiotów gospodarczych, spory dotyczące prawa własności, przebieg postępowania administracyjnego czy odpowiedzialność władz lokalnych.
   Termin transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 16 lipca 2009 r.


title: Wyrok Trybunału z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie E-7/13 – Creditinfo Lánstraust hf. przeciwko Registers Iceland i Republice Islandii (Dyrektywa 2003/98/WE w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego – Zasady regulujące pobieranie opłat – przejrzystość – Pojęcie kosztów – Wymóg samofinansowania)

text:
               19.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/33

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 16 grudnia 2013 r.
   w sprawie E-7/13
   Creditinfo Lánstraust hf. przeciwko Registers Iceland i Republice Islandii
   (Dyrektywa 2003/98/WE w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego – Zasady regulujące pobieranie opłat – przejrzystość – Pojęcie kosztów – Wymóg samofinansowania)
   (2015/C 92/07)
   W sprawie E-7/13 Creditinfo Lánstraust hf. przeciwko Registers Iceland i Republice Islandii – WNIOSEK do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Okręgowy w Reykjavíku (Héraðsdómur Reykjavíkur) dotyczący wykładni dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 16 grudnia 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Artykuły 6 i 7 dyrektywy 2003/98/WE wymagają, aby opłaty za ponowne wykorzystywanie dokumentów będących w posiadaniu organów sektora publicznego były ustalane na podstawie dogłębnej analizy przeprowadzonej w chwili ich ustanowienia. Analiza winna wykazać, że całkowity dochód z tytułu takich opłat nie może przekraczać kosztów zbierania, produkowania, reprodukowania i rozpowszechniania dokumentów wraz z rozsądnym zyskiem z inwestycji. Jeżeli czynniki brane pod uwagę przy kalkulacji opłat są niepewne, należy przynajmniej dokonać ich szacunkowego obliczenia. Jakkolwiek podstawę obliczenia opublikowanych opłat podaje się jedynie na żądanie. Zasada ta ma zastosowanie niezależnie od tego, czy opłaty są określone przepisami prawa, czy przez właściwe organy sektora publicznego, czy też w inny sposób.

               2.

               Przy ustalaniu kosztu, o którym mowa w art. 6 dyrektywy, należy uwzględnić koszt poniesiony przez organ sektora publicznego w związku z pierwotnym gromadzeniem i produkowaniem stosownych dokumentów. W takim przypadku należy również uwzględnić wszelki dochód uzyskany w tym kontekście, np. opłaty lub podatki, takie jak opłaty skarbowe, które obniżają lub równoważą dany koszt.

               3.

               Określając koszt na podstawie art. 6 dyrektywy, można również wziąć pod uwagę wymogi dotyczące samofinansowania się organów sektora publicznego. Ma to zastosowanie o tyle, że zgodnie z art. 6 uwzględnia się jedynie elementy kosztowe, które są związane z przetwarzaniem dokumentów niezbędnym do ich ponownego wykorzystania, wraz z rozsądnym zyskiem z inwestycji.


title: Sprawa C-544/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 października 2016 r. – Marcandi Limited, działająca pod nazwą „Madbid”/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 października 2016 r. – Marcandi Limited, działająca pod nazwą „Madbid”/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-544/16)
   (2017/C 014/32)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marcandi Limited, działająca pod nazwą „Madbid”

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przy prawidłowej wykładni art. 2 ust. 1, art. 24, art. 62, art. 63, art. 65 i art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem odsyłającym:

                           a)

                           emitowanie kredytów dla użytkowników przez Madbid w zamian za płatność pieniężną stanowi:

                                       (i)

                                       „transakcję uprzednią” znajdującą się poza zakresem stosowania art. 2 ust. 1, taką jak określona przez Trybunał w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., MacDonald Resorts Ltd/Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs, C-270/09, EU:C:2010:780, pkt 23-42; czy też

                                       (ii)

                                       świadczenie usług przez Madbid w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c), a mianowicie przyznanie prawa do udziału w aukcjach internetowych;

                           b)

                           w przypadku, gdy przyznanie prawa do udziału w aukcjach internetowych stanowi świadczenie usług przez Madbid, jest ono świadczeniem „odpłatnym” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c), a mianowicie dokonywanym w zamian za płatność (tj. pieniądze otrzymane przez Madbid od użytkownika w zamian za kredyty);

                           c)

                           czy odpowiedź na pkt b) jest inna, jeśli płatność za kredyty rodzi również uprawnienie użytkownika do nabycia towarów o takiej samej wartości w przypadku niewygrania aukcji przez użytkownika;

                           d)

                           jeżeli emitując kredyty Madbid nie dokonuje odpłatnego świadczenia usług na rzecz użytkowników w zamian za płatność pieniężną, czy dokonuje ona takiego świadczenia w innym momencie;

                     i jakie zasady należy zastosować przy ustalaniu odpowiedzi na te pytania?

               2)

               Czym, przy prawidłowej wykładni art. 2 ust. 1, art. 14, art. 62, art. 63, art. 65, art. 73 i art. 79 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem odsyłającym, jest zapłata otrzymana przez Madbid jako odpłatność w zamian za dostawy towarów dokonywane przez nią na rzecz użytkowników, w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) i art. 73? W szczególności, biorąc pod uwagę odpowiedź na pytanie pierwsze:

                           a)

                           czy pieniądze zapłacone przez użytkownika na rzecz spółki Madbid są „zaliczką” na poczet ceny dostawy towarów w rozumieniu art. 65, przez co podatek VAT jest „wymagalny” po otrzymaniu tej wpłaty, a płatność otrzymana przez Madbid od użytkownika stanowi zapłatę za dostawę towarów;

                           b)

                           jeżeli użytkownik dokonuje zakupu towarów poprzez funkcje „kup teraz” lub „osiągnięta zniżka”, czy wartość kredytów wykorzystanych w licytacji na aukcji, która to wartość – w przypadku gdy oferta nie doprowadzi do wygrania licytacji – generuje „osiągniętą zniżkę” lub obniża cenę „kup teraz”, jest:

                                       (i)

                                       „opustem” w rozumieniu art. 79 ust. b), przez co zapłatę za dokonaną przez Madbid dostawę towarów stanowią pieniądze faktycznie zapłacone przez użytkowników na rzecz Madbid w momencie nabycia towarów, i nic ponadto; czy też

                                       (ii)

                                       częścią zapłaty za dostawę towarów, przez co zapłata za dostawę towarów przez Madbid obejmuje zarówno pieniądze zapłacone na rzecz Madbid przez użytkownika w momencie nabycia towarów, jak i pieniądze zapłacone przez użytkownika za kredyty wykorzystane przy składaniu ofert w aukcjach, których dany użytkownik nie wygrał;

                           c)

                           jeżeli użytkownik wykonuje prawo do nabycia towarów po wygraniu aukcji internetowej, czy zapłatą za dostawę tych towarów jest ustalona cena wygrywająca aukcję (plus opłaty za transport i obsługę) i nic ponadto, czy też część zapłaty za dostawę tych towarów przez Madbid użytkownikowi stanowi również wartość kredytów, które zwycięzca wykorzystał w ramach licytacji w danej aukcji;

                     lub jakie zasady powinny być zastosowane w celu ustalenia odpowiedzi na te pytania?

               3)

               W przypadku gdy dwa państwa członkowskie w odmienny sposób traktują czynność do celów podatku VAT, w jakim zakresie sądy jednego z tych państw członkowskich przy dokonywaniu wykładni odpowiednich przepisów prawa Unii i prawa krajowego powinny wziąć pod uwagę chęć uniknięcia:

                           a)

                           podwójnego opodatkowania transakcji lub

                           b)

                           braku opodatkowania transakcji,

                     i jaki wpływ na odpowiedź na to pytanie ma zasada neutralności podatkowej?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-303/06: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2006 r. — UniCredito Italiano przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (Uniweb)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/60

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2006 r. — UniCredito Italiano przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (Uniweb)
   (Sprawa T-303/06)
   (2006/C 326/130)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: UniCredito Italiano S.p.A (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia i R. Floridia)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Union Investment Privatfonds GmbH
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2006 r. w sprawach połączonych R 196/2005-2 i R 211/2005-2, dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B490971 wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2.236.164

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „UNIWEB” (zgłoszenie nr 2.236.164), dla usług z klas 35, 36 i 42.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Union Investment Privatfonds GmbH, dawniej Union Investment Gesellschaft GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemieckie słowne znaki towarowe „UNIFONDS” (nr 991.995) i „UNIRAK” (nr 991.997) oraz niemiecki graficzny znak towarowy „UNIZINS” (n. 2.016.954) służące do oznaczania usług inwestycji w fundusze należących do klasy 36.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w zakresie, w jakim stwierdza się występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd „wyłącznie w odniesieniu do usług uznanych za podobne”.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: W zaskarżonej decyzji nieprawidłowo zastosowano doktrynę rozszerzonego zakresu ochrony tak zwanych seryjnych znaków towarowych przyjętą przez Sąd Pierwszej Instancji w wyroku z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-194/03 Bainbridge, ponieważ nie zostały spełnione dwie niezbędne przesłanki: a) odróżniający charakter wspólnego elementu serii wcześniejszych znaków towarowych oraz b) używanie wcześniejszych znaków towarowych i postrzeganie ich przez miarodajny krąg odbiorców jako oznaczające wiele towarów lub usług.


title: Sprawa F-30/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 grudnia 2011 r. — De Fays przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie od wypadków i chorób zawodowych — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Odmowa uznania zawodowego pochodzenia choroby)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 grudnia 2011 r. — De Fays przeciwko Komisji
   (Sprawa F-30/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie od wypadków i chorób zawodowych - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Odmowa uznania zawodowego pochodzenia choroby)
   2012/C 32/85
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe de Fays (Malèves-Sainte-Marie-Wastines, Belgia) (przedstawiciele: N. Soldatos, następnie N. Soldatos i C. Eyben, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy, wspierani przez J.-L. Fagnarta, adwokata)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej uznania zawodowego pochodzenia choroby, na którą cierpi skarżący.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga P. de Faysa zostaje oddalona.

               2)

               Philippe de Fays pokryje całość kosztów postępowania

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010, s. 59.


title: Sprawa C-306/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken — Niemcy) — Spedition Welter GmbH przeciwko Avanssur SA (Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowanie obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności — Dyrektywa 2009/103/WE — Artykuł 21 ust. 5 — Przedstawiciel wyznaczony do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń — Pełnomocnictwo upoważniające do odbioru doręczeń pism sądowych — Uregulowanie krajowe uzależniające ważność tego doręczenia od wyraźnego pełnomocnictwa do jego odbioru — Zgodna wykładnia)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/32

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken — Niemcy) — Spedition Welter GmbH przeciwko Avanssur SA
   (Sprawa C-306/12) (1)

   (Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowanie obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności - Dyrektywa 2009/103/WE - Artykuł 21 ust. 5 - Przedstawiciel wyznaczony do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń - Pełnomocnictwo upoważniające do odbioru doręczeń pism sądowych - Uregulowanie krajowe uzależniające ważność tego doręczenia od wyraźnego pełnomocnictwa do jego odbioru - Zgodna wykładnia)
   2013/C 344/55
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Saarbrücken

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Spedition Welter GmbH

      Strona pozwana: Avanssur SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Saarbrücken — Wykładnia art. 21 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263, s. 11) — Przedstawiciel wyznaczony do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń — Doręczenie temu ostatniemu pozwu wniesionego przez poszkodowanego przeciwko zakładowi ubezpieczeń — Uregulowanie krajowe uzależniające skuteczność takiego doręczenia od wyraźnego udzielenia pełnomocnictwa do odbioru doręczeń — Bezpośrednia skuteczność wyżej wskazanego przepisu dyrektywy

      Sentencja

               1)

               Artykuł 21 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności powinien być interpretowany w ten sposób, że wśród wystarczających umocowań, jakimi powinien dysponować przedstawiciel wyznaczony do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń, znajduje się upoważnienie tego przedstawiciela do skutecznego odbierania doręczeń sądowych koniecznych do wszczęcia postępowania o naprawę szkód powypadkowych przed właściwym sądem.

               2)

               W okolicznościach takich jak okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, w których przepisy krajowe przejęły brzmienie przepisów art. 21 ust. 5 dyrektywy 2009/103, sąd odsyłający ma obowiązek, z uwzględnieniem całego prawa krajowego i stosując metody wykładni uznane w tym prawie, dokonywać wykładni prawa krajowego w taki sposób, aby było ono zgodne z wykładnią nadaną tej dyrektywie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-491/10: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2010 r. — SNCF przeciwko OHIM — Infotrafic (infotrafic)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/28

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2010 r. — SNCF przeciwko OHIM — Infotrafic (infotrafic)
   (Sprawa T-491/10)
   ()
   2011/C 13/54
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société nationale des chemins de fer français (SNCF) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat H. Reynaud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Infotrafic SA (Ermont, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana pkt 16–23 decyzji Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 sierpnia 2010 r. w sprawie R 1268/2009-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy „infotrafic” dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 38, 39 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 926 815

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Infotrafic SA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na to, że badanie złożonego wspólnotowego znaku towarowego, którego jeden z elementów jest pozbawiony charakteru odróżniającego lub posiada wątpliwy charakter odróżniający, powinno dotyczyć każdego elementu oddzielnie; naruszenie obowiązku uzasadnienia.