title: Sprawa C-38/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2007 r. w sprawie T-66/05 Jörn Sack przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 lutego 2008 r. przez Jörna Sacka

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2007 r. w sprawie T-66/05 Jörn Sack przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 lutego 2008 r. przez Jörna Sacka
   (Sprawa C-38/08 P)
   (2008/C 107/17)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Jörn Sack (przedstawiciele: U. Lehmann-Brauns i D. Mahlo, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 11 grudnia 2007 r. w sprawie T-66/05 i (o ile Trybunał sam rozstrzygnie niesłusznie nierozstrzygnięte kwestie prawne w oparciu o zasadę równego traktowania) uznanie żądania skargi, jeżeli chodzi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji określającej wysokość miesięcznego wynagrodzenia skarżącego za miesiąc maj 2004 r.

               —

               Ewentualnie uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania, tak aby orzekł w przedmiocie naruszenia zasady równego traktowania w związku z nieuwzględnieniem skarżącego w ramach przyznawania dodatku na podstawie art. 44 ust. 2 regulaminu pracowniczego

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji, zgodnie z którym dodatek funkcyjny przewidziany dla szefa wydziału nie przysługuje wnoszącemu odwołanie jako koordynatorowi wszelkich kwestii prawnych związanych z rozszerzeniem Unii Europejskiej w ramach Służby Prawnej Komisji, jest oparte na następujących zarzutach.
   Pierwszy zarzut: Sąd błędnie określił znaczenie i zakres obowiązującej w prawie wspólnotowym zasady równego traktowania, czym dokonał jej naruszenia.
   Zasada równego traktowania, zarówno w swojej formie ogólnej jak i w szczególnej jako zakaz dyskryminacji została wyrażona w art. 20 i 21 Kart Praw Podstawowych Unii Europejskiej i od dawna jest uznawana w orzecznictwie Trybunału za prawo wspólnotowe najwyższej rangi. Przestrzeganie zasady równego traktowania stanowi w prawie wspólnotowym nie tylko obowiązek wszystkich instytucji, lecz również prawo podmiotowe indywiduum, którego dotyczy środek instytucji. Jako że, — co Trybunał od dawna rozwijał w przywołanych już wyrokach — zasada ta ma pierwszeństwo przed prawem wtórnym, to jej znaczenie jako prawa podstawowego musi być należycie uwzględniane w ramach wykładni i stosowania prawa wspólnotowego. Trybunał jest zobowiązany do przestrzegania zasady równego traktowania również w ramach zasad proceduralnych i w ramach poszczególnych postępowań.
   W całej swojej argumentacji skarżący nie powoływał się na regulamin pracowniczy, lecz na zasadę równego traktowania i podnosił, że sprawował funkcje, które nie tylko były równoważne z funkcjami szefa wydziału, lecz w porównaniu z wieloma szefami wydziału były nawet znaczniejsze w tym sensie, że wykonywał on zadania urzędnika średniego stopnia kierowniczego. W związku z tym, że Sąd w ogóle nie dokonał oceny porównawczej pozycji skarżącego z innymi uprzywilejowanymi kategoriami urzędników, co do zasady odmawia on skarżącemu przysługującej mu ochrony praw podstawowych przed arbitralnym traktowaniem i w związku z tym narusza zasadę równego traktowania.
   Drugi zarzut: Sąd naruszył zasady prawniczego rozumowania.
   Jeżeli podnoszona jest arbitralność traktowania względem wielu zainteresowanych to równość i porządek społeczny mogłyby zostać przywrócone jedynie w drodze stwierdzenia przez sąd, że wbrew twierdzeniu zainteresowanych nie istnieje żadna podobna sytuacja, albo w drodze wyjaśnienia, że osoby znajdującej się w podobnej sytuacji niesłusznie zostały uprzywilejowane, w konsekwencji czego również skarżący nie ma roszczenia o to uprzywilejowanie. Podążając za tą zasadą prawniczego rozumowania oczywiste staje się, że dla oddalenia skargi przynajmniej jedna z tych dwóch kwestii musi zostać wyjaśniona i negatywnie rozstrzygnięta względem skarżącego. Po pierwsze Sąd powinien był rozstrzygnąć, czy sprawowane przez urzędników funkcje, które Komisja traktuje na równi z szefami wydziałów, są równorzędne z funkcjami sprawowanymi przez skarżącego i po drugie, czy Komisja przyznała urzędnikom dodatek funkcyjny słusznie czy też nie.
   Jako że Sąd nie rozstrzygnął tych dwóch kwestii, to aby zakwalifikować je jako niemające znaczenia prawnego należałoby założyć, że skarga powinna była zostać oddalona również wtedy, gdyby obydwie kwestie należało rozstrzygnąć zgodnie z żądaniem skarżącego. Tego rodzaju wniosek nie jest jednak możliwy. W związku z tym, że Sąd nie dokonał oceny kwestii zgodności z prawem uwzględnienia przez Komisję innych kategorii urzędników w wymaganym przez prawo zakresie, mianowicie z uwzględnieniem zasady równości traktowania, mającej pierwszeństwo przed wtórnym prawem wspólnotowym, trzeba założyć, że ocena ta prowadziłaby do takiego wniosku, iż rozszerzając uprzywilejowanie na inne kategorie urzędników Komisja działała zgodnie z prawem. Wbrew takiemu stwierdzeniu Sądu wnoszący odwołanie nie domaga się braku zrównania w bezprawiu, lecz równego traktowania w prawie.
   Trzeci zarzut: Sąd naruszył podstawowe zasady prawidłowego przebiegu postępowania.
   Całkowita odmowa oceny, czy miało miejsce zarzucane naruszenie prawa podstawowego stanowi dużo dalej idące naruszenie tego prawa aniżeli naruszenie prawa związane z rozstrzygnięciem kwestii, czy prawo podstawowe zostało rzeczywiście naruszone czy też nie, ponieważ zainteresowany został wyłączony z zakresu ochrony tego prawa podstawowego. Tylko wtedy, gdy twierdzenie skarżącego co do naruszenia prawa jest całkowicie nieuzasadnione lub gdy okoliczności powołane na potrzeby porównania sytuacji w całkowicie oczywisty sposób nie wspierają tego twierdzenia, można zrezygnować z dokonania merytorycznej oceny naruszenia prawa podstawowego. Taka sytuacja nie ma jednak absolutnie miejsca w niniejszej sprawie. W związku z tym Sąd narusza podstawowe zasady prawidłowego przebiegu postępowania. Już chociażby z tego względu wyrok oparty na przywołanym uzasadnieniu nie może zostać utrzymany w mocy.


title: Sprawa T-28/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Mülhens przeciwko OHIM — Cara (TOSKA LEATHER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TOSCA LEATHER — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TOSCA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Znak towarowy powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Mülhens przeciwko OHIM — Cara (TOSKA LEATHER)
   (Sprawa T-28/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TOSCA LEATHER - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TOSCA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Znak towarowy powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 199/56)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Mülhens GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schulte-Beckhausen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo M. Capostagno, a następnie O. Montalto, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Mirco Cara (Vigevano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cimolino)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 listopada 2003 r. (sprawa R 10/2003-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mülhens GmbH & Co. KG a Mirco Cara.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mülhens GmbH &Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-268/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Županijski sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 18 maja 2017 r. – Ured za suzbijanje korupcije i organiziranog kriminaliteta/AY

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Županijski sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 18 maja 2017 r. – Ured za suzbijanje korupcije i organiziranog kriminaliteta/AY
   (Sprawa C-268/17)
   (2017/C 256/08)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Županijski sud u Zagrebu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ured za suzbijanje korupcije i organiziranog kriminaliteta

      Strona pozwana: AY

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że brak podjęcia ścigania za naruszenie będące przedmiotem europejskiego nakazu aresztowania lub jego wstrzymanie odnosi się jedynie do naruszenia, którego dotyczy europejski nakaz aresztowania lub przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że odmowa podjęcia ścigania lub odstąpienie od niego musi dotyczyć również osoby, której dotyczy europejski nakaz aresztowania występującej w charakterze podejrzanego/oskarżonego w ramach tego ścigania?

               2)

               Czy państwo członkowskie może odmówić na podstawie art. 4 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW wykonania wydanego europejskiego nakazu aresztowania w sytuacji gdy organ sądowy innego państwa członkowskiego postanawia nie podejmować ścigania za naruszenie będące przedmiotem europejskiego nakazu aresztowania lub wstrzymać je, w sytuacji gdy w ramach tego ścigania osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania miała status świadka a nie podejrzanego/oskarżonego?

               3)

               Czy postanowienie o zakończeniu śledztwa, w którego ramach osoba, której dotyczył europejski nakaz aresztowania nie miała statusu podejrzanego, lecz została przesłuchana w charakterze świadka, stanowi dla innych państw członkowskich powód do niepodejmowania czynności w zakresie wydanego europejskiego nakazu aresztowania, zgodnie z art. 3 pkt 2 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW?

               4)

               Jaki jest związek pomiędzy obligatoryjną przyczyną odmowy wydania przewidzianą w art. 3 pkt 2 decyzji ramowej w wypadku gdy „wykonujący nakaz organ sądowy zostaje poinformowany, że w stosunku do osoby, której dotyczy wniosek, zapadło w związku z popełnieniem tych samych czynów prawomocne orzeczenie w państwie członkowskim” i fakultatywną przyczyną odmowy wydania przewidzianą w art. 4 pkt 3 decyzji ramowej w sytuacji gdy „w stosunku do osoby, której dotyczy wniosek w odniesieniu do tych samych czynów, zapadło prawomocne orzeczenie, co chroni ją przed dalszym postępowaniem sądowym?

               5)

               Czy art. 1 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że państwo wykonujące ma obowiązek wydać decyzję dotyczącą każdego przekazanego mu europejskiego nakazu aresztowania również w sytuacji gdy postanowiono już w przedmiocie europejskiego nakazu aresztowania wydanego wcześniej przez organ sądowy w stosunku do tej samej osoby w ramach tego samego postępowania karnego a nowy europejski nakaz aresztowania zostaje wydany z powodu zmiany okoliczności w państwie jego wydania (postanowienie odsyłające – wszczęcie postepowania karnego, bardziej rygorystyczne kryterium w dziedzinie poszlak popełnienia naruszenia, nowy właściwy organ sadowy/sąd)?


title: Sprawa T-671/16: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2016 r. – Villeneuve/Komisja

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/52

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2016 r. – Villeneuve/Komisja
   (Sprawa T-671/16)
   (2016/C 419/69)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vincent Villeneuve (Montpellier, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/303/15 (AD7) z dnia 5 listopada 2015 r. dotyczącej skarżącego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania na podstawie art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ zaskarżona decyzja nie wyjaśniała jakoby powodów, dla których strona skarżąca miała nie posiadać doświadczenia zawodowego w obszarze konkursu, które wystarczałoby do przyjęcia jej kandydatury do następnego etapu konkursu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jakiego dopuściła się komisja konkursowa, ponieważ weryfikacja minimalnego doświadczenia zawodowego w obszarze konkursu, której miała dokonać komisja konkursowa w pierwszej kolejności nie mogła dotyczyć tego, czy kandydat jest odpowiednią osobą na stanowisko do obsadzenia oraz ustalonych w tych ramach kryteriów wyboru, biorąc pod uwagę, że kontrola warunków dopuszczenia odbywa się podczas ostatnich faz konkursu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 27 i 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego, art. 5 załącznika III do regulaminu pracowniczego, jak również pkt 2.3 i 2.4 ogólnych przepisów wykonawczych do konkursów otwartych, jak i naruszeń proceduralnych i konsekwentnie popełnianego oczywistego błędu w ocenie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania kandydatów w odniesieniu do wyboru dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji.


title: Sprawa F-103/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Trampuz/Komisja (Służba publiczna – Zabezpieczenie społeczne – System ubezpieczenia zdrowotnego – Zwrot salda zaliczki na koszty leczenia – Wykonanie wyroku Sądu stwierdzającego nieważność – Zarzut niedopuszczalności – Nieprzestrzeganie wymogów związanych z postępowaniem poprzedzającym wniesienie skargi – Akt niekorzystny – Rozliczenie emerytury – Wymóg zażalenia – Przekroczenie terminu – Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/56

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Trampuz/Komisja
      (Sprawa F-103/15) (1)

      ((Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - System ubezpieczenia zdrowotnego - Zwrot salda zaliczki na koszty leczenia - Wykonanie wyroku Sądu stwierdzającego nieważność - Zarzut niedopuszczalności - Nieprzestrzeganie wymogów związanych z postępowaniem poprzedzającym wniesienie skargi - Akt niekorzystny - Rozliczenie emerytury - Wymóg zażalenia - Przekroczenie terminu - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
      (2016/C 364/73)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Serena Trampuz (Triest, Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Falagiani)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T.S. Bohr i G. Gattinara, pełnomocnicy, A. Dal Ferro, adwokat)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie potrącenia kwoty 14 207,60 EUR z emerytury skarżącego tytułem odzyskania zaliczek wypłaconych w ramach pokrycia kosztów pobytu w czasie hospitalizacji małżonki skarżącego po stwierdzeniu przez Sąd do spraw Służby publicznej nieważności decyzji biura ds. rozliczeń w Isprze, w której obciążono skarżącego wszystkimi kosztami pobytu w czasie hospitalizacji uznanymi za nadmierne.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Serena Trampuz pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015, s. 55.


title: Sprawa C-194/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 sierpnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo — Hiszpania) — Susana Natividad Martínez Álvarez przeciwko Consejería de Presidencia, Justicia e Igualdad del Principado de Asturias

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 sierpnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo — Hiszpania) — Susana Natividad Martínez Álvarez przeciwko Consejería de Presidencia, Justicia e Igualdad del Principado de Asturias
   (Sprawa C-194/11) (1)

   2012/C 366/50
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa T-223/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Cofresco Frischhalteprodukte przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 2013/2/UE — Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/52

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Cofresco Frischhalteprodukte przeciwko Komisji
   (Sprawa T-223/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 2013/2/UE - Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co. KG (Minden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Weil)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37, s. 10) w zakresie, w jakim Komisja umieszcza rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał, z wyjątkiem rolek, tub i cylindrów będących częścią urządzeń produkcyjnych i nieużywanych do prezentacji produktów w opakowaniach detalicznych, w wykazie przykładów produktów ilustrujących zastosowanie kryteriów wyjaśniających pojęcie „opakowania”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co. KG zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa C-422/08: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/26

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-422/08)
   (2008/C 301/41)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i B. Schöfer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 143 s. 56.


title: Sprawa C-305/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Zachęty podatkowe dla przedsiębiorstw biorących udział w zagranicznych imprezach targowo-wystawienniczych — Odzyskanie pomocy)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-305/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Zachęty podatkowe dla przedsiębiorstw biorących udział w zagranicznych imprezach targowo-wystawienniczych - Odzyskanie pomocy)
   2011/C 186/04
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, D. Del Gaizo i P. Gentili, avvocati dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków niezbędnych dla wykonania art. 2, art. 3 i art. 4 decyzji Komisji 2005/919/WE z dnia 14 grudnia 2004 r.: zachęty podatkowe dla spółek biorących udział w zagranicznych imprezach targowo-wystawienniczych [notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4746], (Dz.U. L 335, s. 39).

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych w celu odzyskania od beneficjentów całości pomocy przyznanej w ramach systemu pomocy uznanego za niezgodny z prawem oraz ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2005/919/WE z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie zachęt podatkowych dla spółek biorących udział w zagranicznych imprezach targowo-wystawienniczych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 2 tej decyzji.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


               14.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 75/16

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 31 października 2012 r. o wydanie opinii doradczej w sprawie Beatrix Koch, Dipl. Kfm. Lothar Hummel i Stefan Müller przeciwko Swiss Life (Liechtenstein) AG, złożony przez Fürstliches Landgericht (Okręgowy Sąd Książęcy)
   (Sprawa E-11/12)
   2013/C 75/09
   W dniu 8 listopada 2012 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynęło pismo z dnia 31 października 2012 r. skierowane do Trybunału EFTA, w którym Fürstliches Landgericht (Okręgowy Sąd Książęcy, Liechtenstein) zwraca się z wnioskiem o wydanie opinii doradczej w sprawie Beatrix Koch, Dipl. Kfm. Lothar Hummel i Stefan Müller przeciwko Swiss Life (Liechtenstein) AG w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               Czy terminy „ubezpieczenia wyrażone w jednostkach funduszy inwestycyjnych” oraz „ubezpieczenia związane z funduszem inwestycyjnym” w rozumieniu pkt A ppkt a11 i a12 w załączniku III do dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie odnoszą się wyłącznie do jednostek uczestnictwa („wspólne fundusze”) w rozumieniu dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), czy też załącznik III pkt A ppkt a11 i a12 stosuje się również przykładowo do sytuacji, kiedy wypłaty z umowy ubezpieczenia na życie są powiązane z indeksem giełdowym lub inną wartością odniesienia?

               2)

               Jeśli w odpowiedzi na pytanie 1 Trybunał uznał, że pkt A ppkt a11 i a12 w załączniku III do dyrektywy 2002/83/WE nie ogranicza znaczenia terminów „ubezpieczenia wyrażone w jednostkach funduszy inwestycyjnych” oraz „ubezpieczenia związane z funduszem inwestycyjnym” wyłącznie do funduszy inwestycyjnych („wspólne fundusze”) w rozumieniu dyrektywy 85/611/EWG, to:

                           2.1.

                           czy dyrektywa 2002/83/WE zobowiązuje zakłady ubezpieczeń do udzielania ubezpieczającym porad, czy też wyłącznie do powiadomienia ich o szczegółach określonych w załączniku III do wspomnianej dyrektywy?

                           2.2.

                           czy obowiązek przekazania ubezpieczającym informacji określonych w pkt A ppkt a11 w załączniku III do dyrektywy 2002/83/WE jest wystarczająco wypełniony, kiedy zakład ubezpieczeń podaje kod identyfikujący papier wartościowy (WKN), czy też istnieje inny sposób interpretacji „definicji jednostek” stosowany w celu wypełnienia wymogu przekazania informacji? Należy przy tym pamiętać, że państwo członkowskie zobowiązania nie wymaga od zakładu ubezpieczeń dostarczenia dodatkowych informacji w rozumieniu art. 36 ust. 3 dyrektywy 2002/83/WE;

                           2.3.

                           czy obowiązek przekazania ubezpieczającym informacji określonych w pkt A ppkt a12 w załączniku III do dyrektywy 2002/83/WE jest wystarczająco wypełniony, kiedy zakład ubezpieczeń podaje kod identyfikujący papier wartościowy (WKN), czy też powinien on udzielić bardziej szczegółowych informacji? Należy przy tym pamiętać, że państwo członkowskie zobowiązania nie wymaga od zakładu ubezpieczeń dostarczenia dodatkowych informacji w rozumieniu art. 36 ust. 3 dyrektywy 2002/83/WE.

               3)

               Czy zgodnie z art. 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE zakłady ubezpieczeń są zobowiązane do informowania o szczegółach określonych w załączniku III pkt A, czy też wystarczy, kiedy informację tę przekaże ubezpieczającemu strona trzecia, np. pośrednik ubezpieczeniowy w rozumieniu dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego?

               4)

               Czy z dyrektywy 2002/83/WE wynika, że art. 36 ma być wdrożony do prawa krajowego przez państwa członkowskie w ten sposób, że ubezpieczający uzyskuje prawo wszczęcia postępowania cywilnego przeciwko zakładowi ubezpieczeń, który nie dopełnił obowiązku przekazania informacji na podstawie załącznika III, czy też wystarczy, kiedy po wdrożeniu tego przepisu do prawa krajowego naruszenie obowiązku przekazania informacji na podstawie załącznika III do dyrektywy będzie wyłącznie podlegać sankcjom organu regulacyjnego, w postaci np. nałożenia grzywny, pozbawienia licencji lub innego podobnego środka?


title: Sprawa C-531/06: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/19

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-531/06)
   (2007/C 42/34)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa, pełnomocnik oraz adwokaci G. Giacomini i E. Boglione)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że

                           a)

                           utrzymując w mocy przepisy, które zezwalają na prowadzenie prywatnej apteki wyłączenie osobom fizycznym, które są absolwentami farmacji oraz spółkom złożonym wyłączenie ze wspólników farmaceutów,

                           b)

                           utrzymując w mocy przepisy ustawodawcze uniemożliwiające przedsiębiorstwom, zajmującym się dystrybucją produktów farmaceutycznych, udział w spółkach zarządzających aptekami komunalnymi

                     Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 43 i 56 WE;

               —

               Obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zakaz nabywania udziałów w prywatnych aptekach przez osoby fizyczne niebędące farmaceutami lub przedsiębiorstwa, które nie są złożone wyłączenie z farmaceutów nie tylko utrudnia, ale zupełnie uniemożliwia tym kategoriom osób wykonywanie dwóch podstawowych swobód gwarantowanych traktatem, jakimi są swoboda przepływu kapitału i swoboda przedsiębiorczości.
   Zakaz udziału przedsiębiorstw, które zajmują się dystrybucją farmaceutyczną w spółkach, zarządzających aptekami komunalnymi i prywatnymi wynika z wielu przepisów obowiązujących nadal we włoskim porządku prawnym oraz z dużym prawdopodobieństwem może być stosowany przez sądy włoskie. Zakaz ten stanowi ograniczenie zarówno swobodnego przepływu kapitału jak i korzystania ze swobody przedsiębiorczości.


title: Sprawa C-521/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finnland) w dniu 18 listopada 2014 r. SOVAG – Schwarzmeer und Ostsee Versicherungs-Aktiengesellschaft/If Vahinkovakuutusyhtiö Oy

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finnland) w dniu 18 listopada 2014 r. SOVAG – Schwarzmeer und Ostsee Versicherungs-Aktiengesellschaft/If Vahinkovakuutusyhtiö Oy
   (Sprawa C-521/14)
   (2015/C 034/13)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: SOVAG – Schwarzmeer und Ostsee Versicherungs-Aktiengesellschaft

      Druga strona postępowania: If Vahinkovakuutusyhtiö Oy

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on powództwo z tytułu rękojmi i gwarancji lub powództwo, którego przedmiotem jest inne równoważne roszczenie ściśle związane z pierwotnym powództwem, które osoba trzecia w dopuszczalny na mocy prawa krajowego sposób wnosi przeciwko jednej ze stron w celu rozstrzygnięcia go w tym samym postępowaniu sądowym?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa C-11/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-11/09) (1)

   2009/C 220/65

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-144/13: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Hangzhou Zhejiang University Sunny Energy Science and Technology przeciwko Komisji

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/24

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Hangzhou Zhejiang University Sunny Energy Science and Technology przeciwko Komisji
   (Sprawa T-144/13)
   2013/C 123/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Hangzhou Zhejiang University Sunny Energy Science and Technology Co. Ltd (Hangzhou, Chiny) (przedstawiciele: V. Akritidis i Y. Melin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 263 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nieważności decyzji Komisji Europejskiej doręczonej pismem z dnia 3 stycznia 2013 r., o numerze H4/JN/Ref.t13.000011, w którym Komisja informuje skarżącą, że nie rozpatrzy jej wniosku o uznanie za przedsiębiorstwo działające w warunkach gospodarki rynkowej, złożonego na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia Rady nr 1225/2009 w ramach postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu ogniw fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wszczętego w dniu 6 września 2012 r. (AD 590);

               —

               stwierdzenie, że do skarżącej w postępowaniu w przedmiocie skargi nie ma zastosowania zgodnie z art. 277 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 344, s. 1);

               —

               w związku z powyższym obciążenie Komisji i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, identyczny z zarzutem podniesionym w sprawie T-143/13 Zhejiang Heda Solar Technology przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-241/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 lutego 2017 r. w sprawie T-706/14., Holistic Innovation Institute/REA, wniesione w dniu 2 maja 2017 r. przez Holistic Innovation Institute, S.L.U.

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 lutego 2017 r. w sprawie T-706/14., Holistic Innovation Institute/REA, wniesione w dniu 2 maja 2017 r. przez Holistic Innovation Institute, S.L.U.
   (Sprawa C-241/17 P)
   (2017/C 221/18)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Holistic Innovation Institute, S.L.U (przedstawiciel: J.J. Marín López, abogado)

      Druga strona postępowania: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r, Holistic Innovation Institute/REA, T-706/14, EU:T:2017:89.

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych z dnia 24 lipca 2014 r. [ARES (2014) 2461172] kończącej negocjacje z Holistic Innovation Institute, S.L.U. i wykluczającej ją z uczestnictwa w europejskich projektach Inachus i ZONeSEC

               —

               Przyznanie odszkodowania na rzecz Holistic Innovation Institute, S.L.U na zasadach określonych w pkt 177 odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Naruszenie prawa polegające na tym, że w zaskarżonym wyroku stwierdzono, iż REA miała kompetencję i nie przekroczyła granic zadań powierzonych jej w związku z zarządzaniem siódmym programem ramowym oceniając zdolności Holistic Innovation Institute i wykluczając ją z uczestnictwa w negocjacjach w projektach Inachus i ZONeSEC (pkt 39 zaskarżonego wyroku).

               2.

               Naruszenie prawa polegające na interpretacji pkt 2.2.2 ust. 1 załącznika do decyzji 2012/838 w ten sposób, że REA może wykluczyć Holistic Innovation Institute z negocjacji w ramach projektów Inachus i ZONeSEC (pkt 126 zaskarżonego wyroku).

               3.

               Naruszenie prawa polegające na tym, że w zaskarżonym wyroku zaskarżoną decyzję uznano za zasadną (pkt 67 zaskarżonego wyroku), pomimo iż decyzja ta odsyła w ramach uzasadnienia po pierwsze do decyzji Komisji z dnia 13 marca 2014 r. [ARES (2014) 710158], która wyklucza wnoszącą odwołanie z uczestnictwa w projekcie eDIGIREGION (pkt 57 i 60-62 zaskarżonego wyroku) i po drugie do końcowych sprawozdań z audytów 11-INFS-025 i 11-BA119-016 (pkt 63 i 64 zaskarżonego wyroku), podczas gdy zarówno decyzja Komisji z dnia 13 marca 2014 r. [ARES (2014) 710158] jak też końcowe sprawozdania z audytów 11-INFS-025 i 11-BA119-016 były przedmiotem skarg o stwierdzenie nieważności.

               4.

               Naruszenie prawa polegające na tym, że w zaskarżonym wyroku przeinaczono ocenę przedstawionych dowodów stwierdzając, że REA „wielokrotnie” żądała od wnoszącej odwołanie określonych informacji (pkt 75 zaskarżonego wyroku), że „powtórzyła swe żądanie” w piśmie z dnia 14 maja 2014 r. (pkt 78 zaskarżonego wyroku) i że „pomiędzy REA i wnoszącą odwołanie wielokrotnie doszło do wymiany pism” (pkt 118 zaskarżonego wyroku).

               5.

               Naruszenie prawa polegające na tym, że w zaskarżonym wyroku przeinaczono ocenę przedstawionych dowodów poprzez odesłanie w jego pkt 8, 77 i 78 do nieistniejącego dokumentu, którego brak było w aktach sprawy.

               6.

               Naruszenie prawa polegające na tym, że w zaskarżonym wyroku stwierdzono zasadność zaskarżonej decyzji (pkt 80, 84, 94, 108 i 127 zaskarżonego wyroku), podczas gdy zaskarżona decyzja narusza pkt 2.2.2 załącznika do decyzji 2012/838 ponieważ odchodzi od pozytywnej oceny niezależnych zewnętrznych oceniających dotyczącej zdolności operacyjnych wnoszącej odwołanie „bez silnej i dobrze uzasadnionej argumentacji”.

               7.

               Naruszenie prawa polegające na braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części, w której stwierdza się w nim że „skarżąca [wnosząca odwołanie] nie przedstawiła żadnego dowodu pozwalającego podważyć rozumowanie [REA]” (pkt 58 zaskarżonego wyroku) i że jej pismo z dnia 2 czerwca 2014 r. dołączone do załącznika A26 do skargi „powtarzało część informacji znajdujących się w dokumencie wyjaśniającym wspomnianym w pkt 8 powyżej jednakże bez przedstawiania szczególnych informacji żądanych przez REA, wymienionych w pkt 7, 9 i 10 powyżej”.

               8.

               Naruszenie prawa polegające na tym, że w zaskarżonym wyroku stwierdzono, iż harmonogram przewidziany w upoważnieniach negocjacyjnych przewidywał zakończenie negocjacji „w sposób orientacyjny” (pkt 130 zaskarżonego wyroku).

               9.

               Naruszenie prawa polegające na tym, że w zaskarżonym wyroku błędnie stwierdzono, że nie przysługuje odszkodowanie za szkody i zadośćuczynienie za krzywdy poniesione w wyniku wydania zaskarżonej decyzji (pkt 147, 148 i 150 zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa F-67/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Rihn przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Konwencja o Europolu — Regulamin pracowniczy Europolu — Decyzja 2009/371/WSiSW — Zastosowanie WZiP do pracowników Europolu — Nieprzedłużenie umowy członka personelu tymczasowego zawartej na czas określony — Odmowa zawarcia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/70

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Rihn przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-67/13) (1)

   ((Służba publiczna - Personel Europolu - Konwencja o Europolu - Regulamin pracowniczy Europolu - Decyzja 2009/371/WSiSW - Zastosowanie WZiP do pracowników Europolu - Nieprzedłużenie umowy członka personelu tymczasowego zawartej na czas określony - Odmowa zawarcia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony))
   2014/C 253/98
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe Rihn (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J.J. Ghosez)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (przedstawiciele: początkowo J. Arnould i D. Neumann, pełnomocnicy, a następnie J. Arnould, D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Europolu w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącym umowy zawartej na czas określony.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               P. Rihn pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Urząd Policji.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013, s. 31.


title: Sprawa C-193/15 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Tarif Akhras/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) – Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej – Środki skierowane przeciwko osobom i podmiotom czerpiącym korzyści z polityki prowadzonej przez reżim lub wspierającym reżim – Dowód zasadności umieszczenia w wykazach – Łańcuch poszlak – Przeinaczenie dowodów]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/20

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Tarif Akhras/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
      (Sprawa C-193/15 P) (1)

      ([Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki skierowane przeciwko osobom i podmiotom czerpiącym korzyści z polityki prowadzonej przez reżim lub wspierającym reżim - Dowód zasadności umieszczenia w wykazach - Łańcuch poszlak - Przeinaczenie dowodów])
      (2016/C 211/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Tarif Akhras (przedstawiciele: S. Millar i S. Ashley, solicitors, D. Wyatt QC, R. Blakeley, Barrister)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.-M. Joséphidès i M. Bishop, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i L. Havas, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Tarif Akhras zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty

         (1)  Dz.U. C 205 z 22.06.2015.


title: Sprawa T-349/08: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2008 r. — Uralita SA przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/45

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2008 r. — Uralita SA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-349/08)
   (2008/C 285/83)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Uralita SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: I. Forrester, K. Struckmann, P. Lindfelt, J. Garcia-Nieto Esteva, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 czerwca 2008 r. w sprawie COMP/F/38.695 — Chloran sodu w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi na podstawie art. 230 WE o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia o EOG (Sprawa COMP/38.695 — Chloran sodu) w zakresie, w jakim rzeczona decyzja stanowi, że skarżąca powinna ponieść wspólną i solidarną odpowiedzialność za naruszenie popełnione podobno przez Aragonesas, w której skarżąca posiadała udziały w okresie od dnia 16 grudnia 1996 r. do dnia 9 lutego 2000 r.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty:
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo, przypisując skarżącej zachowanie Aragonesas na podstawie odpowiedzialności spółka dominująca — spółka zależna.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo, przypisując skarżącej zachowanie Aragonesas na podstawie wstąpienia w prawa.


title: Sprawa T-45/09: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. — Al-Barakaat International Foundation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/39

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. — Al-Barakaat International Foundation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-45/09)
   2009/C 153/77
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Al-Barakaat International Foundation (Spånga, Szwecja) (przedstawiciele: L. Silbersky i T.Olsson, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1190/2008 w zakresie w jakim dotyczy ono Al-Barakaat International Foundation

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1190/2008 z dnia 28 listopada 2008 r. zmieniającego po raz 101. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (1), które przewiduje umieszczenie skarżącej w wykazie osób i podmiotów, których fundusze i inne środki gospodarcze zostały zamrożone na podstawie rozporządzenia nr 881/2002 (2). Rozporządzenie (WE) nr 1190/2009 zostało przyjęte w następstwie wydanego w dniu 3 września 2008 r. przez Trybunał Sprawiedliwości wyroku w sprawach połączonych C-402/05 P i C-415/05 P Kadi i Al-Barakaat International Foundation przeciwko Radzie i Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) na mocy którego unieważniono poprzedni wykaz w którym umieszczona była nazwa skarżącej.
   Skarżąca podnosi następujące zarzuty na poparcie swojej skargi.
   Komisja przekroczyła swoje uprawnienia, ponieważ obowiązek naprawienia nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym nie upoważnia Komisji do dokonania zmiany czy uzupełnienia wykazu.
   Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia, zasadę staranności, prawo do obrony jak również prawo do skutecznej skargi ze względu na to, że uzasadnienie pozostawienia skarżącej w wykazie nie określiło dokładnie zarzucanego związku między, z jednej strony, skarżącą a, z drugiej strony, siecią Al-Kaida, Osamą bin Ladenem i talibami.
   Komisja naruszyła zakaz niedziałania prawa wstecz, ponieważ wpisanie skarżącej do wykazu opiera się na wydarzeniach które miały miejsce 10 lat wcześniej.
   Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, ponieważ zamrożenie funduszy określone w spornym rozporządzeniu stanowi nieproporcjonalną i niemożliwą do zaakceptowania ingerencję naruszającą prawo poszanowania czyjejś własności.

      (1)  Dz.U. L 322, s. 25

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9).


title: Sprawa C-99/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 2 marca 2011 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Z

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 2 marca 2011 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Z
   (Sprawa C-99/11)
   2011/C 173/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec

      Strona pozwana: Z

      Inni uczestnicy: Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht; Der Bundesbeauftragte für Asylangelegenheiten beim Bundesamt für Migration und Flüchtlinge

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że nie każda ingerencja w wolność wyznania, stanowiąca naruszenie art. 9 EKPC, jest aktem prześladowania w rozumieniu wspomnianego przepisu dyrektywy, lecz że poważne naruszenie wolności wyznania jako podstawowego prawa człowieka zachodzi tylko wówczas, kiedy dotyczy jej zasadniczej sfery?

               2)

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Czy zasadnicza sfera wolności wyznania jest ograniczona do wyznawania wiary i uprawiania praktyk religijnych w przestrzeni domowej i sąsiedzkiej, czy też akt prześladowania w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83 może również polegać na tym, że uprawianie praktyk religijnych w miejscach publicznych w państwie pochodzenia stwarza zagrożenie dla zdrowia, życia lub wolności fizycznej i z tego powodu wnioskodawca rezygnuje z tych praktyk?

                           b)

                           Jeżeli zasadnicza sfera wolności wyznania może również dotyczyć określonych praktyk religijnych w miejscach publicznych:

                                       Czy w tym przypadku dla wystąpienia poważnego naruszenia wolności wyznania wystarczy, że wnioskodawca postrzega uprawianie praktyk swojej wiary jako niezbędne dla zachowania swojej tożsamości religijnej,

                                       albo czy ponadto jest konieczne aby wspólnota religijna, której wnioskodawca jest członkiem, uważała te praktyki jako zasadniczy element nauki wiary,

                                       albo czy dalsze ograniczenia mogą wynikać z innych okoliczności, jak np. z ogólnych stosunków w państwie pochodzenia?

               3)

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze:
               Czy obawa bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83 zachodzi wówczas, gdy zostało ustalone, że wnioskodawca będzie po powrocie do swojego państwa pochodzenia uprawiał określone, znajdujące się poza zasadniczą sferą, praktyki religijne, pomimo że prowadzić one będą do zagrożenia dla zdrowia, życia czy wolności fizycznej, czy też można od wnioskodawcy wymagać zaniechania takich praktyk w przyszłości?

      (1)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12).


title: Sprawa C-418/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 10 lipca 2017 r. – Andreas Fabri und Elisabeth Mathes/Sun Express Deutschland GmbH.

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 10 lipca 2017 r. – Andreas Fabri und Elisabeth Mathes/Sun Express Deutschland GmbH.
   (Sprawa C-418/17)
   (2017/C 347/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Nürnberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andreas Fabri, Elisabeth Mathes

      Strona pozwana: Sun Express Deutschland GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zmiana rezerwacji na inny lot stanowi stan faktyczny objęty zakresem art. 4 ust. 3 rozporządzenia (1)?
               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy przepis ten znajduje zastosowanie również do zmiany rezerwacji, która nie została spowodowana przez przewoźnika lotniczego, lecz wyłącznie przez organizatora wycieczek?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-450/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 6 listopada 2006 r. — Varec SA przeciwko Belgii

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/39

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 6 listopada 2006 r. — Varec SA przeciwko Belgii
   (Sprawa C-450/06)
   (2006/C 326/82)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Varec SA

      Strona pozwana: Belgia

      Interwenient: Diehl Remscheid GmbH & Co
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (1), w związku z art. 15 ust. 2 dyrektywy 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (2) i w związku z art. 6 dyrektywy 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (3), należy rozumieć w ten sposób, iż organ odpowiedzialny za postępowanie odwoławcze, o którym mowa w tym przepisie, ma obowiązek zagwarantowania poufności i prawa do poszanowania tajemnic handlowych zawartych w aktach sprawy, które zostały mu przedłożone przez uczestników postępowania, w tym również przez instytucję zamawiającą, mając jednocześnie prawo samemu do zapoznawania się i brania pod uwagę tego typu informacji?

      (1)  Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 33.

      (2)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, str. 114.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2004 r. w sprawie T–60/02: Deutsche Verkehrsbank AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Art. 81 WE — Porozumienie w sprawie ustalenia cen i sposobów pobierania opłat za usługi wymiany gotówki — Niemcy — Procedura zaoczna)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie T–60/02: Deutsche Verkehrsbank AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Art. 81 WE - Porozumienie w sprawie ustalenia cen i sposobów pobierania opłat za usługi wymiany gotówki - Niemcy - Procedura zaoczna)
   (2004/C 314/36)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T–60/02 Deutsche Verkehrsbank AG z siedzibą we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), reprezentowanego przez adwokatów: M. Klusmanna i F. Wiemera z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/25/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na podstawie art. 81 WE – [sprawa COMP/E-1/37.919 (ex 37.391) - Opłaty bankowe za konwersję walut strefy euro – Niemcy] (Dz.U. 2003, L 15, str. 1), Sąd (piąta izba) w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał dnia 14 października 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Komisji 2003/25/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na podstawie art. 81 WE – [sprawa COMP/E-1/37.919 (ex 37.391) - Opłaty bankowe za konwersję walut strefy euro – Niemcy] jest nieważna w zakresie dotyczącym skarżącego.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa C-654/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 13 grudnia 2012 r. — Transcatab SpA, in liquidazione przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Ustalanie cen i podział rynku — Możliwość przypisania spółce dominującej odpowiedzialności za noszące znamiona naruszenia zachowanie jej spółki zależnej — Domniemanie niewinności — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Zasada równego traktowania)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/2

         Postanowienie Trybunału z dnia 13 grudnia 2012 r. — Transcatab SpA, in liquidazione przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-654/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Ustalanie cen i podział rynku - Możliwość przypisania spółce dominującej odpowiedzialności za noszące znamiona naruszenia zachowanie jej spółki zależnej - Domniemanie niewinności - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Zasada równego traktowania)
   2013/C 55/03
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Transcatab SpA, in liquidazione (przedstawiciel: G. Mastrantonio, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: L Malferrari, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 października 2011 r. w sprawie T-39/06 Transcatab przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2005) 4012 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 [WE] (sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy — Włochy) i żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na Transcatab w tej decyzji, jak również sformułowane przez Komisję żądanie wzajemne podwyższenia tej kwoty — Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Możliwość przypisania spółce dominującej naruszeń reguł konkurencji popełnionych przez jej spółki zależne — Wzruszalne domniemanie w przypadku posiadania 100 % kapitału — Podstawowe zasady postępowania dowodowego — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Zasada równego traktowania

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Transcatab SpA zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012


title: Sprawa T-145/12: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2012 r. — Bayerische Motoren Werke przeciwko OHIM (ECO PRO)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/29

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2012 r. — Bayerische Motoren Werke przeciwko OHIM (ECO PRO)
   (Sprawa T-145/12)
   2012/C 165/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bayerische Motoren Werke AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie R 1418/2011-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ECO PRO” dla towarów należących do klas 9 i 12 — międzynarodowa rejestracja (IR) nr W 1059979

      Decyzja eksperta: Odmowa uznania ochrony międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie uznała, iż międzynarodowa rejestracja znaku towarowego strony skarżącej nie miała charakteru odróżniającego w rozumieniu tego artykułu.


title: Sprawa C-368/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Lyon w dniu 8 września 2006 r. — CEDILAC SA przeciwko Ministère de l'économie, des finances et de l'industrie

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Lyon w dniu 8 września 2006 r. — CEDILAC SA przeciwko Ministère de l'économie, des finances et de l'industrie
   (Sprawa C-368/06)
   (2006/C 281/39)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal administratif de Lyon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CEDILAC SA

      Strona pozwana: Ministère de l'économie, des finances et de l'industrie
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przepisy przyjęte przez Francję w celu uchylenia zasady miesięcznego odroczenia są zgodne z art. 17 i art. 18 ust. 4 dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (1)?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L 145, str. 1)


title: Sprawa C-252/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 maja 2012 r. — Specsavers International Healthcare Ltd, Specsavers BV, Specsavers Optical Group Ltd, Specsavers Optical Superstores Ltd przeciwko Asda Stores Ltd

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 maja 2012 r. — Specsavers International Healthcare Ltd, Specsavers BV, Specsavers Optical Group Ltd, Specsavers Optical Superstores Ltd przeciwko Asda Stores Ltd
   (Sprawa C-252/12)
   2012/C 227/18
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Specsavers International Healthcare Ltd, Specsavers BV, Specsavers Optical Group Ltd, Specsavers Optical Superstores Ltd

      Strona pozwana: Asda Stores Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeżeli przedsiębiorca jest właścicielem dwóch różnych zarejestrowanych wspólnotowych znaków towarowych w odniesieniu do

                           a)

                           graficznego znaku logo;

                           b)

                           znaku słownego;

                     i obu tych znaków używa łącznie, to czy takie używanie może stanowić używanie graficznego znaku logo w rozumieniu art. 15 i 51 rozporządzenia 207/2009 (1)? Jeśli tak, to w jaki sposób należy ocenić kwestię używania znaku graficznego?

               2)

               Czy jakiekolwiek znaczenie ma to, że:

                           a)

                           znak słowny jest nałożony na znak graficzny?

                           b)

                           przedsiębiorca jest także właścicielem złożonego słowno-graficznego znaku towarowego, który został zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy?

               3)

               Czy odpowiedź na pytanie pierwsze lub drugie zależy od tego, czy przeciętny konsument postrzega znak graficzny i znak słowny jako, po pierwsze, odrębne znaki bądź, po drugie, przypisuje im niezależną funkcję odróżniającą? Jeśli tak, to w jaki sposób?

               4)

               Jeżeli wspólnotowy znak towarowy nie został zarejestrowany dla jednego koloru, zaś jego właściciel powszechnie używa go w konkretnym kolorze lub kombinacji kolorów w taki sposób, że znaczna część odbiorców (na części, lecz nie na całym terytorium Wspólnoty) kojarzy ów znak z tym kolorem lub kombinacją kolorów, to czy kolor lub kolory użyte przez pozwaną w spornym znaku są istotne dla całościowej oceny, po pierwsze, prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na gruncie art. 9 ust. 1 lit b) lub, po drugie, czerpania nienależnej korzyści na gruncie art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 207/2009? Jeśli tak, to w jaki sposób?

               5)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy dla całościowej oceny istotne jest to, że dla znacznej części odbiorców pozwana kojarzy się z kolorem lub konkretną kombinacją kolorów, których użyła w spornym znaku?

      (1)  Dz.U. 78, s. 1.


title: Sprawa T-523/13: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2013 r. — Euromed przeciwko DC Druck-Chemie (EUROSIL)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/45

         Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2013 r. — Euromed przeciwko DC Druck-Chemie (EUROSIL)
   (Sprawa T-523/13) (1)

   2014/C 45/83
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Nota informacyjna dotycząca składania przez sądy krajowe wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/1

         Zawiadomienie
   Nota informacyjna przeznaczona dla sądów krajowych w sprawie postępowania w trybie prejudycjalnym przed Trybunałem Sprawiedliwości została podana do ich wiadomości za pośrednictwem właściwych władz krajowych w 1996 r. Ponieważ nota ta okazała się przydatna w praktyce, Trybunał zaktualizował ją w świetle doświadczenia i obecnie uważa za stosowne jej rozpowszechnienie w drodze publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      NOTA INFORMACYJNA

   dotycząca składania przez sądy krajowe wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym
   (2005/C 143/01)

               1.

               System odesłań prejudycjalnych stanowi podstawowy mechanizm prawa Unii Europejskiej, którego celem jest przyznanie sądom krajowym możliwości zapewnienia jego jednolitej wykładni i stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich.

               2.

               Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym o wykładni prawa Unii Europejskiej i o ważności aktów prawa wtórnego. Ta ogólna właściwość została mu powierzona na mocy art. 234 WE oraz, w pewnych określonych przypadkach, na mocy innych przepisów.

               3.

               Ponieważ procedura prejudycjalna opiera się na współpracy między Trybunałem a sądami krajowymi, w celu zapewnienia jej efektywności potrzebne okazuje się udostępnienie sądom krajowym poniższych wskazówek.

               4.

               Celem tych praktycznych wskazówek, pozbawionych jakiejkolwiek mocy wiążącej, jest dostarczenie sądom krajowym wytycznych dotyczących zasadności kierowania odesłań prejudycjalnych oraz, w razie konieczności, udzielenie tym sądom pomocy w formułowaniu i przedstawianiu pytań przedkładanych Trybunałowi.

         Rola Trybunału w procedurze prejudycjalnej

               5.

               Rola Trybunału Sprawiedliwości w procedurze prejudycjalnej polega na dokonywaniu wykładni prawa wspólnotowego lub orzekaniu w przedmiocie jego ważności, nie zaś na stosowaniu tego prawa do stanu faktycznego leżącego u podstaw postępowania przed sądem krajowym, gdyż to zadanie należy do właściwości sądu krajowego. Do Trybunału nie należy orzekanie ani w przedmiocie kwestii faktycznych podniesionych w ramach sporu przed sądem krajowym, ani w przedmiocie różnic w opiniach na temat wykładni lub stosowania przepisów prawa krajowego.

               6.

               Trybunał orzeka w przedmiocie wykładni lub ważności prawa wspólnotowego, dokładając wysiłków, by udzielona przez niego odpowiedź była pomocna w rozwiązaniu sporu, lecz do sądu krajowego należy wyciągnięcie z niej odpowiednich wniosków, w tym — w razie potrzeby — podjęcie decyzji o niestosowaniu danego przepisu prawa krajowego.

         Decyzja o przedłożeniu pytania Trybunałowi
   Autor pytania

               7.

               Zgodnie z art. 234 Traktatu WE i art. 150 Traktatu EWEA, każdy sąd Państwa Członkowskiego, którego zadaniem jest orzekanie w postępowaniu, które ma zostać zakończone wydaniem orzeczenia sądowego, może co do zasady skierować do Trybunału pytanie prejudycjalne. Pojęcie sądu jest interpretowane przez Trybunał jako autonomiczne pojęcie prawa wspólnotowego.

               8.

               Jednakże, w odniesieniu do szczególnej kategorii aktów przyjętych przez instytucje w ramach tytułu IV części trzeciej Traktatu WE dotyczącego wiz, azylu, imigracji i innych polityk związanych ze swobodą przepływu osób — zwłaszcza w dziedzinie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych — możliwość kierowania pytań prejudycjalnych przysługuje tylko tym sądom, których orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu, zgodnie z art. 68 Traktatu WE.

               9.

               Podobnie, zgodnie z art. 35 Traktatu o Unii Europejskiej, jedynie sądy tych Państw Członkowskich, które uznały właściwość Trybunału, mogą kierować do niego wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym w odniesieniu do aktów przyjętych przez instytucje w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, przy czym każde Państwo Członkowskie wskazuje, czy możliwość zwrócenia się do Trybunału obejmuje wszystkie sądy, czy jest zastrzeżona dla sądów, których orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu.

               10.

               Nie jest konieczne, by pytanie zostało podniesione przez strony postępowania; sąd krajowy może je podnieść z urzędu.

         Wniosek o dokonanie wykładni

               11.

               Każdy sąd może skierować do Trybunału pytanie dotyczące wykładni przepisu prawa wspólnotowego, jeżeli jego zdaniem odpowiedź na nie jest niezbędna do rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu.

               12.

               Natomiast sąd, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego jest co do zasady zobowiązany skierować do Trybunału takie pytanie, chyba, że Trybunał orzekał już w tej kwestii (a jakikolwiek nowy kontekst nie rodzi poważnych wątpliwości co do możliwości stosowania jego wcześniejszego orzecznictwa) lub właściwa wykładnia przepisu wspólnotowego jest oczywista.

               13.

               A zatem sąd, którego orzeczenia podlegają zaskarżeniu, może, zwłaszcza jeśli uzna, że orzecznictwo Trybunału daje wystarczające wyjaśnienie, samodzielnie zdecydować o właściwej wykładni prawa wspólnotowego i jego zastosowaniu do ustalonego przez ten sąd stanu faktycznego. Niemniej jednak, odesłanie prejudycjalne może okazać się szczególnie wskazane, na odpowiednim etapie postępowania, w przypadku wystąpienia nowego zagadnienia interpretacyjnego o znaczeniu ogólnym dla jednolitego stosowania prawa wspólnotowego w całej Unii lub w przypadku, gdy istniejące orzecznictwo wydaje się nie mieć zastosowania do nowych okoliczności faktycznych.

               14.

               Do sądu krajowego należy wyjaśnienie powodów, dla których dokonanie wykładni, o którą się zwraca, jest niezbędne do wydania przez niego wyroku.

         Wniosek o dokonanie oceny ważności

               15.

               O ile sądy krajowe mogą odrzucać podnoszone w postępowaniach przed nimi zarzuty nieważności, to stwierdzenie nieważności aktu prawa wspólnotowego należy do wyłącznej właściwości Trybunału.

               16.

               Każdy sąd krajowy, który poweźmie wątpliwości co do ważności aktu prawa wspólnotowego musi zatem skierować do Trybunału pytanie, wskazując powody, dla których uważa, że akt prawa wspólnotowego jest dotknięty nieważnością.

               17.

               Jednakże, jeśli sąd krajowy ma poważne wątpliwości co do ważności aktu prawa wspólnotowego, na podstawie którego został przyjęty akt prawa krajowego, może w drodze wyjątku zawiesić tymczasowo stosowanie tego aktu prawa krajowego lub podjąć inne środki tymczasowe w odniesieniu do tego aktu. Musi on zatem skierować do Trybunału Sprawiedliwości pytanie dotyczące ważności aktu prawa wspólnotowego, wskazując powody, dla których uważa, że akt ten jest dotknięty nieważnością.

         Etap postępowania, na którym należy przedłożyć pytanie prejudycjalne

               18.

               Sąd krajowy może skierować do Trybunału pytanie prejudycjalne natychmiast po stwierdzeniu, że orzeczenie w przedmiocie zagadnienia lub zagadnień interpretacyjnych albo ważności jest niezbędne do wydania przez niego wyroku; sąd ten najlepiej może ocenić, na jakim etapie postępowania należy skierować takie pytanie.

               19.

               Pożądane jest jednak, aby decyzja o przekazaniu pytania prejudycjalnego została podjęta na takim etapie postępowania, na którym sąd krajowy jest w stanie określić faktyczne i prawne ramy problemu, tak aby Trybunał dysponował wszelkimi danymi niezbędnymi do zbadania, w takim przypadku, czy prawo wspólnotowe ma zastosowanie do postępowania przed sądem krajowym. Względy słuszności przemawiałyby również za tym, aby pytanie prejudycjalne było przekazywane dopiero po wysłuchaniu obydwu stron.

         Forma odesłania prejudycjalnego

               20.

               Orzeczenie, na podstawie którego sąd krajowy przedkłada Trybunałowi pytanie prejudycjalne może zostać wydane w dowolnej formie przewidzianej przez prawo krajowe dla kwestii incydentalnych. Należy jednak mieć na uwadze fakt, że dokument ten stanowi podstawę postępowania przed Trybunałem i że Trybunał musi tym samym dysponować danymi pozwalającymi mu udzielić sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi. Poza tym, wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest jedynym dokumentem przekazywanym podmiotom uprawnionym do przedkładania Trybunałowi uwag, zwłaszcza Państwom Członkowskim i instytucjom, oraz przekładanym na inne języki.

               21.

               Ze względu na konieczność dokonania przekładu wniosku, powinien on być zredagowany w sposób prosty, jasny i precyzyjny oraz nie zawierać zbędnych danych.

               22.

               Do przedstawienia we właściwy sposób ram wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wystarcza często dokument nieprzekraczający dziesięciu stron. Przy równoczesnym zachowaniu wymogu lapidarności, orzeczenie odsyłające musi jednakże być wystarczająco kompletne i zawierać wszelkie istotne informacje pozwalające Trybunałowi oraz podmiotom uprawnionym do przedkładania uwag właściwie zrozumieć ramy faktyczne i prawne postępowania przed sądem krajowym. W szczególności, orzeczenie odsyłające musi:

                           —

                           zawierać zwięzłe przedstawienie przedmiotu sporu oraz ustaleń co do istotnych okoliczności faktycznych lub co najmniej wyjaśniać założenia faktyczne, na których oparte zostało pytanie prejudycjalne;

                           —

                           przytaczać brzmienie mających zastosowanie krajowych przepisów oraz wskazywać, w razie potrzeby, istotne dla sprawy orzecznictwo krajowe, podając w każdym przypadku dokładne odniesienia (np.: stronę konkretnego dziennika urzędowego lub zbioru orzeczeń; ewentualnie odniesienia do zasobów internetowych);

                           —

                           wskazywać możliwie najdokładniej istotne dla sprawy przepisy wspólnotowe;

                           —

                           podawać powody, dla których sąd krajowy zwraca się z pytaniem o wykładnię lub ważność pewnych przepisów wspólnotowych oraz związek między tymi przepisami a ustawodawstwem krajowym mającym zastosowanie do sporu przed sądem krajowym;

                           —

                           zawierać, w razie potrzeby, streszczenie głównych argumentów stron postępowania przed sądem krajowym.

                     W celu ułatwienia lektury wniosku i możliwości powoływania się na niego, wskazane jest, aby poszczególne punkty lub ustępy orzeczenia odsyłającego były ponumerowane.

               23.

               Wreszcie, sąd krajowy może, jeśli uzna, że leży to w jego możliwościach, lapidarnie przedstawić swoje stanowisko co do odpowiedzi, która ma zostać udzielona na pytania postawione w trybie prejudycjalnym.

               24.

               Samo pytanie lub pytania prejudycjalne muszą być zawarte w odrębnej i jasno oznaczonej części orzeczenia odsyłającego, zazwyczaj na jego początku lub końcu. Muszą być zrozumiałe bez konieczności odwoływania się do uzasadnienia wniosku, które jednakże przedstawia kontekst niezbędny do przeprowadzenia właściwej oceny.

         Skutki odesłania prejudycjalnego dla postępowania przed sądem krajowym

               25.

               Skierowanie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym powoduje zawieszenie postępowania przed sądem krajowym do czasu wydania przez Trybunał orzeczenia.

               26.

               Sąd krajowy zachowuje niemniej jednak uprawnienie do podejmowania różnego rodzaju środków zabezpieczających, zwłaszcza w przypadku wniosku o dokonanie oceny ważności (zob. pkt 17 powyżej).

         Koszty i pomoc prawna

               27.

               Postępowanie prejudycjalne przed Trybunałem jest bezpłatne, a Trybunał nie rozstrzyga o kosztach stron postępowania przed sądem krajowym; rozstrzyganie o tych kosztach należy do sądu krajowego.

               28.

               Jeżeli strona nie dysponuje wystarczającymi zasobami, sąd krajowy może, o ile zezwalają na to przepisy krajowe, przyznać jej pomoc prawną na pokrycie wydatków poniesionych w postępowaniu przed Trybunałem, zwłaszcza związanych z reprezentacją. Sam Trybunał również może przyznać pomoc prawną.

         Wymiana korespondencji między sądem krajowym a Trybunałem

               29.

               Orzeczenie odsyłające i dokumenty z nim związane (w szczególności, w stosownym przypadku, akta sprawy, ewentualnie ich kopia) muszą zostać wysłane przez sąd krajowy przesyłką poleconą bezpośrednio do Trybunału (na adres: „Sekretariat Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, L-2925 Luksemburg”, tel. +352 — 43-03-1).

               30.

               Sekretariat Trybunału pozostaje w kontakcie z sądem krajowym aż do chwili ogłoszenia orzeczenia, przekazując mu odpisy dokumentów procesowych.

               31.

               Trybunał przekazuje orzeczenie sądowi krajowemu. Trybunał byłby zobowiązany za przekazanie mu przez ten sąd informacji o dalszym przebiegu toczącego się przed nim postępowania oraz za przesłanie mu, w stosownym przypadku, odpisu wyroku sądu krajowego kończącego postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-184/06: Skarga wniesiona w dniu  18 kwietnia 2006 r.  — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/9

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2006 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-184/06)
   (2006/C 154/19)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii [Przedstawiciel: N. Díaz Abad]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 51/2006 (1) ustalającego wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe, w zakresie, w jakim flocie hiszpańskiej nie przydzielono żadnych określonych kwot połowowych na wodach wspólnotowych Morza Północnego i Bałtyckiego

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   1.   Naruszenie zasady niedyskryminacji
   Zdaniem królestwa Hiszpanii zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę niedyskryminacji w zakresie, w jakim Hiszpanii nie przydziela się żadnych kwot połowowych na wodach wspólnotowych Morza Północnego i Bałtyckiego, ponieważ innym państwom członkowskim po upływie okresu przejściowego przewidzianego w akcie o przystąpieniu przysługuje prawo dostępu do wód i ich zasobów, Królestwu Hiszpanii natomiast jedynie prawo dostępu do wód.
   2.   Wadliwa wykładnia aktu o przystąpieniu Hiszpanii
   Akt o przystąpieniu, regulując okres przejściowy dla Hiszpanii w dziedzinie rybołówstwa, nie dokonuje rozróżnienia pomiędzy dostępem do wód a dostępem do zasobów. Ponadto wykładnia postanowień aktu o przystąpieniu powinna odpowiadać jego kontekstowi i celowi.
   3.   Naruszenie art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002 (2)

   Naruszenie tego przepisu polega na tym, że Hiszpanii nie przydzielono kwot połowowych, które stanowiły nowe możliwości połowowe i zostały rozdzielone po raz pierwszy po upływie okresu przejściowego przewidzianego w akcie o przystąpieniu.

      (1)  Dz.U. L 16 z 20.01.2006 r., str. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, str. 59).


title: Sprawa C-181/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 kwietnia 2014 r. – Postępowanie karne przeciwko G

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 kwietnia 2014 r. – Postępowanie karne przeciwko G
   (Sprawa C-181/14)
   2014/C 212/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strona w postępowaniu głównym

   G

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. (1), zmienionej dyrektywą 2004/27/WE z dnia 31 marca 2004 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że substancje lub połączenia substancji w rozumieniu tego przepisu, które jedynie zmieniają funkcje fizjologiczne – a więc ich nie odzyskują lub nie poprawiają, należy uważać za produkt leczniczy tylko wtedy, gdy dają one korzyści terapeutyczne lub w każdym razie mają działanie powodujące pozytywną zmianę funkcjonowania organizmu? Czy pojęcie produktu leczniczego zawarte w dyrektywie nie obejmuje zatem substancji lub połączeń substancji, które są spożywane wyłącznie ze względu na swoje wywołujące stan odurzenia działanie psychoaktywne i są przy tym w każdym razie szkodliwe dla zdrowia?

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67 ).

      (2)  Dyrektywa 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE (Dz.U. L 136, s. 34).


title: Sprawa C-509/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2013 r. w sprawie T-197/12 Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 września 2013 r. przez Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2013 r. w sprawie T-197/12 Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 września 2013 r. przez Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL
   (Sprawa C-509/13 P)
   2013/C 336/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 11 lipca 2013 r. w sprawie T-197/12 i tym samym odrzucenie zgłoszenia graficznego wspólnotowego znaku towarowego nr 7585045 „METRO” dla usług z klasy 36;

               —

               obciążenie pozostałych uczestników postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie od ww. wyroku jest w zasadzie oparte na trzech zarzutach.
   Po pierwsze wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego (1) z powodu błędów w interpretacji usług, których dotyczą przeciwstawiane sobie znaki towarowe oraz braku całościowego badania spornych znaków.
   Po drugie wnoszący odwołanie uważa, że zachodzi sprzeczność pomiędzy wyrokami tego samego Sądu wydanymi w postępowaniach, w których uczestniczą te same strony i których przedmiotem są te same zagadnienia w odniesieniu do podobnych znaków. Wyrok wydany w sprawie T-284/11, w pełni związany z niniejszą sprawą, nie został wzięty po uwagę mimo przedstawienia go przez stronę niniejszego postępowania w terminie i w wymaganej formie.
   Po trzecie podnoszone są uchybienia proceduralne w postępowaniu przed Sądem Unii Europejskiej, które naruszyły interesy wnoszącego odwołanie i naraziły go wielokrotnie na sytuację, w której był pozbawiony ochrony. W szczególności odbyła się rozprawa bez udziału wnoszącego odwołanie, mimo iż wniósł on w terminie i z należytym uzasadnieniem o odroczenie rozprawy z ważnej przyczyny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego; Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-153/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. — Inex przeciwko OHIM — Wiseman (Rysunek skóry krowy) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego złożonego z rysunku skóry krowy w kolorach czarnym i białym — Wcześniejszy krajowy znak towarowy złożony w części z rysunku skóry krowy w kolorach czarnym i białym — Charakter odróżniający elementy składowego znaku — Niewystępowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Odrzucenie sprzeciwu — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. — Inex przeciwko OHIM — Wiseman (Rysunek skóry krowy)
   (Sprawa T-153/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego złożonego z rysunku skóry krowy w kolorach czarnym i białym - Wcześniejszy krajowy znak towarowy złożony w części z rysunku skóry krowy w kolorach czarnym i białym - Charakter odróżniający elementy składowego znaku - Niewystępowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Odrzucenie sprzeciwu - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 190/29)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Inex SA (Bavegem, Belgia) (Przedstawiciel: adwokat T. van Innis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciele: początkowo U. Pfleghar i G. Schneider, następnie G. Schneider i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Robert Wiseman & Sons Ltd (Glasgow, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciel: A. Roughton, barrister)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 4 lutego 2003 r. (sprawa R 106/2001-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Inex SA a spółką Robert Wiseman & Sons Ltd
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003


title: Sprawy połączone T-425/15, T-426/15 i T-428/15: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2017 r. – Schräder/CPVO – Hansson (SEIMORA) (Odmiany roślin — Wniosek o uchylenie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego odmianie SEIMORA — Wniosek o unieważnienie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego odmianie SEIMORA — Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin odmianie SUMOST 02 — Skład Izby Odwoławczej CPVO — Zasada bezstronności)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/16

         Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2017 r. – Schräder/CPVO – Hansson (SEIMORA)
   (Sprawy połączone T-425/15, T-426/15 i T-428/15) (1)

   ((Odmiany roślin - Wniosek o uchylenie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego odmianie SEIMORA - Wniosek o unieważnienie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego odmianie SEIMORA - Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin odmianie SUMOST 02 - Skład Izby Odwoławczej CPVO - Zasada bezstronności))
   (2017/C 202/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Leidereiter)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (przestawiciele: M. Ekvad i F. Mattina, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. von Mühlendahla i H. Hartwiga)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą CPVO był również, interwenient przed Sądem: Jørn Hansson (Søndersø, Dania) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Przedmiot

   W sprawie T-425/15 skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 24 lutego 2015 r. (sprawa A 003/2010) dotyczącą wniosku o uchylenie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego odmianie SEIMORA; w sprawie T-426/15 skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 24 lutego 2015 r. (sprawa A 002/2014) dotyczącą unieważnienia wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego odmianie SEIMORA; a w sprawie T-428/15 skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 24 lutego 2015 r. (sprawa A 007/2009), dotyczącą wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin odmianie SUMOST 02.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Ralf Schräder zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z dnia 5.10.2015.


title: Sprawa T-497/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Manuel Alfonso Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i SRB

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/15

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Manuel Alfonso Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i SRB
   (Sprawa T-497/17)
   (2017/C 330/20)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Manuel Alfonso Sánchez del Valle (Madryt, Hiszpania) i Calatrava Real State 2015, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruiz de la Torre Esporrín i B. Fernández García, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji (SRB/EES/2017/08) Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) wydanej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program dotyczący restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español, S.A.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.;

               —

               obciążenie kosztami strony pozwanej i interwenientów popierających częściowo lub w całości żądania strony pozwanej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku lub niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie, naruszenia art. 41 ust. 2 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 20 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r., ponieważ nie dokonano rzetelnej, ostrożnej i realistycznej wyceny aktywów i pasywów Banco Popular przez osobę niezależną przed wydaniem decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

               3.

               Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) w związku z art. 18 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim zaskarżone decyzje postanawiają o wszczęciu postępowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular w sytuacji, gdy bank ten nie miał problemów z wypłacalnością, a problemy z płynnością finansową były przejściowe.

               4.

               Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 806/2014 w zakresie, w jakim zaskarżone decyzje postanawiają o wszczęciu postępowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular w sytuacji, gdy istniały rozsądne możliwości, że inne alternatywne środki z sektora prywatnego mogły uniemożliwić jego upadłość niewykonalność w rozsądnym terminie.

               5.

               Naruszenie art. 14 ust. 2 rozporządzenia (EU) 806/2014, ponieważ nie spróbowano zmniejszyć kosztów likwidacji i uniknąć pomniejszenia majątku, co nie było konieczne w celu osiągniecia celów likwidacji.

               6.

               Naruszenie art. 22 rozporządzenia (EU) 806/2014 poprzez brak wyważenia zaskarżonych decyzji i przyjęcia alternatywnych instrumentów sprzedaży przedsiębiorstwa przewidzianych w jego ust. 2, zgodnie z okolicznościami wymienionymi w ust. 3.

               7.

               Naruszenie art. 15 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (UE) 806/2014 w zakresie, w jakim akcjonariusze powinni otrzymać więcej, niż otrzymali w przypadku zbiegu.

               8.

               Naruszenie art. 29 rozporządzenia (UE) 806/2014.

               9.

               Naruszenie prawa własności, a tym samym art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               10.

               Naruszenie prawa do skutecznego środka prawnego, z uwagi na brak prawa do obrony akcjonariuszy.

               11.

               Naruszenie prawa akcjonariuszy i posiadaczy pozostałych tytułów włączonych do zakresu zastosowania amortyzacji i konwersji do bycia wysłuchanym przed podjęciem indywidualnego środka amortyzacji ich majątku, który przynosi im stratę.


title: Sprawa F-4/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2008 r. — Huober przeciwko Radzie

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/38

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2008 r. — Huober przeciwko Radzie
   (Sprawa F-4/05)
   (2008/C 197/74)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy wskutek zawarcia ugody.


title: Sprawa C-490/07: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 4 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/29

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 4 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-490/07) (1)

   (2008/C 301/44)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007.


title: Wykreślenie sprawy C-95/03

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/19

         Wykreślenie sprawy C-95/03 (1)

   (2005/C 45/36)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 8 listopada 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-95/03 (wniosek Tribunal du travail de Bruxelles o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Vincenzo Piliego przeciwko Centre public d'aide sociale de Bruxelles (CPAS).

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.04.2003