title: Sprawa T-180/13: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — Pesquerias Riveirenses i in. przeciwko Radzie

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/29

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — Pesquerias Riveirenses i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-180/13)
   2013/C 147/52
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Pesquerias Riveirenses, SL (Ribeira, Hiszpania); Pesquerias Campo de Marte, SL (Ribeira); Pesquera Anpajo, SL (Ribeira); Arrastreros del Barbanza, SA (Ribeira); Martínez Pardavila e Hijos, SL (Ribeira); Lijo Pesca, SL (Ribeira); Frigoríficos Hermanos Vidal, SA (Ribeira); Pesquera Boteira, SL (Ribeira); Francisco Mariño Mos y Otros, CB (Ribeira); Juan Antonio Pérez Vidal y Hermano, CB (Ribeira); Marina Nalda, SL (Ribeira); Portillo y Otros, SL (Ribeira); Vidiña Pesca, SL (Ribeira); Pesca Hermo, SL (Ribeira); Pescados Oubiña Perez, SL (Ribeira); Manuel Pena Graña (Ribeira); Campo Eder, SL (Ribeira); Pesquera Laga, SL (Ribeira); Pesquera Jalisco, SL (Ribeira); Pesquera Jopitos, SL (Ribeira); y Pesca-Julimar, SL (Ribeira) (przedstawiciel: J. Tojeiro Sierto, abogado)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 40/2013 z dnia 21 stycznia 2013 r. w zakresie, w jakim — dla celów ustalenia TAC (całkowitego dopuszczalnego połowu) błękitka określonego w załącznikach IA i IB (odpowiednio s. 84 i 103, Dz.U. L 23, s. 54) — połączono w nim sektor północny i południowy zasobów tej ryby w Atlantyku Północno-Zachodnim.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 39 TFUE.

                           —

                           Jednym ze wskazanym w art. 39 TFUE celów Wspólnej Polityki Rolnej i Rybackiej jest racjonalne wykorzystanie zasobów, natomiast zaskarżone rozporządzenie narusza to postanowienie traktatowe ze względu na to, że, nie wprowadzając rozróżnienia pomiędzy sektorem północnym i południowym zasobów błękitka w Atlantyku Północno-Zachodnim, nie realizuje ono tego, co należy rozumieć przez racjonalne zarządzanie zasobami. Skarżące zgadzają się z tym, że sytuacja w sektorze północnym wymaga przyjęcia w ramach zarządzania zasobami restrykcyjnych środków; sytuacja taka nie zachodzi natomiast w sektorze południowym, w przypadku którego gatunki nie są nadmiernie wyczerpane. Ze względu na zastosowanie takiego podejścia zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę niedyskryminacji, która, w myśl utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE, wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w sposób odmienny, a sytuacje odmienne nie były traktowane w sposób identyczny, chyba, że jest to obiektywnie uzasadnione.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 oraz art. 6 porozumienia nowojorskiego z 1995 r.

                           —

                           W art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa Rada wskazuje, że podejście, jakie należy stosować przy podejmowaniu środków mających na celu ochronę i zrównoważone utrzymanie żywych zasobów, powinno cechować się ostrożnością, podobnie jak wskazuje na to art. 6 Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi (Nowy Jork 1995; Dz.U. L 189 z dnia 3 lipca 1998 r., s. 14), do którego UE i, co za tym idzie, jej państwa członkowskie, przystąpiły w dniu 19 grudnia 2003 r., a które weszło wobec nich w życie w dniu 18 stycznia 2004 r. Zdaniem skarżących, ze względu na to, że w zaskarżonym rozporządzeniu nie wprowadzono rozróżnienia pomiędzy sektorem północnym i południowym zasobów błękitka, dokonane za jego pomocą zarządzanie zasobami tej ryby w Atlantyku Północno-Zachodnim pociąga za sobą tak drastyczne i dyskryminujące ograniczenie połowów w sektorze południowym, że skutkuje on „ryzykiem”, które wymagałoby zastosowania zasady ostrożności.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           Zdaniem skarżących, ze względu na to, że w zaskarżonym rozporządzeniu Rady nie wprowadzono rozróżnienia pomiędzy sektorem północnym i południowym zasobów błękitka, dokonane za jego pomocą przez UE zarządzanie zasobami tej ryby w Atlantyku Północno-Zachodnim w 2013 r. pociaga za sobą w przypadku sektora południowego drastyczne środki (ograniczenie TAC), które wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu (czyli odbudowy zasobów błękitka w Atlantyku Północno-Zachodnim) i, co za tym idzie, narusza zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa C-12/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Genova (Włochy) w dniu 7 stycznia 2016 r. – Ignazio Messina & C. SpA/Autorità portuale di Genova

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Genova (Włochy) w dniu 7 stycznia 2016 r. – Ignazio Messina & C. SpA/Autorità portuale di Genova
   (Sprawa C-12/16)
   (2016/C 111/12)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Genova.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ignazio Messina & C. SpA.

      Druga strona postępowania: Autorità portuale di Genova

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie EWG nr 4055/1986 (1), rozumiane zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak zawarty w Decreto del Presidente della Repubblica nr 107/2009, który zobowiązuje do dokonania opłat o różnej wysokości w zależności od tego, czy chodzi o statki przypływające z portu państwa niebędącego członkiem UE lub płynące do takiego portu, czy o statki przypływające z portu włoskiego lub płynące do takiego portu?

               2)

               Czy rozporządzenie EWG nr 4055/1986, rozumiane zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak zawarty w Decreto del Presidente della Repubblica nr 107/2009, który zobowiązuje do dokonania opłat o różnej wysokości w zależności od tego, czy chodzi o statki przypływające z portu państwa niebędącego członkiem UE lub płynące do takiego portu, czy o statki przypływające z portu Unii lub płynące do takiego portu, w przypadku gdy taka różnica jest uzasadniona wykonywaniem publicznych funkcji o charakterze władczym lub zadań lub czynności, za które wspomniana opłata nie stanowi w sposób wyraźny rekompensaty?

               3)

               Czy rozporządzenie EWG nr 4055/1986, rozumiane zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak zawarty w Decreto del Presidente della Repubblica nr 107/2009, który zobowiązuje do dokonania opłat o różnej wysokości w zależności od tego, czy chodzi o statki przypływające z portu państwa niebędącego członkiem Unii lub płynące do takiego portu, czy o statki przypływające z portu Unii lub płynące do takiego portu, w przypadku gdy taka różnica jest uzasadniona wykonywaniem publicznych funkcji o charakterze władczym przez jednostki inne niż ta, do której budżetu opłata zostaje uiszczona?

               4)

               Czy rozporządzenie EWG nr 4055/1986, rozumiane zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak zawarty w Decreto del Presidente della Repubblica nr 107/2009, który zobowiązuje do dokonania opłat o różnej wysokości w zależności od tego, czy chodzi o statki przypływające z portu państwa niebędącego członkiem UE lub płynące do takiego portu, czy o statki przypływające z portu Unii lub płynące do takiego portu, w przypadku gdy taka różnica jest uzasadniona wykonywaniem publicznych funkcji o charakterze władczym, ale brak jest określenia poszczególnych kosztów, które mają być zwrócone, przez co nie jest możliwa weryfikacja, ani a prori, ani a posteriori, których usług koszty zostały rzeczywiście zwrócone, [oraz] na jakich zasadach i w jakim zakresie opłata taka rzeczywiście stanowiła rekompensatę za te usługi?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) NR 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosujące zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (Dz.U. L 378, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t.1, s. 174).


title: Sprawa C-295/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 16 czerwca 2014 r. – DOW Benelux i in. przeciwko Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 16 czerwca 2014 r. – DOW Benelux i in. przeciwko Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu
   (Sprawa C-295/14)
   2014/C 303/28
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: DOW Benelux BV, Esso Nederland BV en ExxonMobil Chemical Holland BV, Kuwait Petroleum Europoort BV, Rütgers Resins BV en Koppers Netherlands BV, Yara Sluiskil BV, BP Raffinaderij Rotterdam BV, Zeeland Refinery NV, ESD-SIC BV, DSM Delft Permit BV, SABIC Innovative Plastics BV, Shell Nederland Raffinaderij BV en Shell Nederland Chemie BV, Akzo Nobel Chemicals BV en Akzo Nobel Industrial Chemicals BV, Emerald Kalama Chemical BV, Nedmag Industries Mining & Manufacturing Holding BV, Rosier Nederland BV, Nederlandse Aardolie Maatschappij BV, Tata Steel IJmuiden BV, Chemelot Site Permit BV, Eska Graphic Board BV, Koch HC Partnership BV

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 263 ust. 4 [TFUE] należy interpretować w ten sposób, że operatorzy instalacji, do których począwszy od roku 2013 mają zastosowanie zasady dotyczące handlu uprawnieniami do emisji określone w dyrektywie 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003 L 275, s. 32), z wyjątkiem operatorów instalacji, o których mowa w art. 10a ust. 3 dyrektywy oraz nowych instalacji, bez wątpienia mogli byli żądać przed Sądem stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240,s. 27) w zakresie, w jakim określa ona jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący?

               2)

               Czy decyzja 2013/448/UE, w zakresie, w jakim określa jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący, jest nieważna, ponieważ decyzja tan nie została przyjęta zgodnie z określoną w art. 10a ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą?

               3)

               Czy art. 15 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130, s. 1) narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, jako że pierwszy z wymienionych artykułów uniemożliwia uwzględnienie emisji wytwórców elektryczności dla celów określenia jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego? Jeśli tak, to jakie są konsekwencje tej niezgodności dla decyzji 2013/448/UE?

               4)

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna w zakresie, w jakim określa jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący, ze względu na to, że decyzja ta opiera się m.in. na danych przedłożonych w ramach wykonania art. 9a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE, a nie przyjęto przepisów, o których mowa w tym artykule, zgodnie z art. 14 ust. 1?

               5)

               Czy decyzja 2013/448/UE, w zakresie, w jakim określa jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący, jest niezgodna w szczególności z art. 296 [TFUE] lub art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1), ze względu na to, że decydująca dla obliczenia współczynnika korygującego wielkość emisji i liczba uprawnień do emisji zostały wskazane w decyzji tylko w części?

               6)

               Czy decyzja 2013/448/UE, w zakresie, w jakim określa jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący, jest niezgodna w szczególności z art. 296 [TFUE] lub art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ze względu na to, że ten współczynnik korygujący jest określony w oparciu o dane, o których operatorzy instalacji, których dotyczy handel uprawnieniami do emisji, nie mogli powziąć wiedzy?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1


title: Sprawa T-72/09: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2014 r. – Pilkington Group i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek szkła samochodowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Porozumienia w przedmiocie podziału rynków i wymiany poufnych informacji handlowych — Grzywny — Prawo do obrony — Zastosowanie z mocą wsteczną wytycznych z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Wartość sprzedaży — Bierna lub mało znacząca rola — Odstraszający efekt grzywny — Uwzględnienie nałożonych wcześniej grzywien — Górna granica grzywny — Kurs wymiany przy obliczaniu górnej granicy grzywny)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/12

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2014 r. – Pilkington Group i in./Komisja
   (Sprawa T-72/09) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek szkła samochodowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Porozumienia w przedmiocie podziału rynków i wymiany poufnych informacji handlowych - Grzywny - Prawo do obrony - Zastosowanie z mocą wsteczną wytycznych z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Wartość sprzedaży - Bierna lub mało znacząca rola - Odstraszający efekt grzywny - Uwzględnienie nałożonych wcześniej grzywien - Górna granica grzywny - Kurs wymiany przy obliczaniu górnej granicy grzywny))
   (2015/C 056/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pilkington Group Ltd (St Helens, Zjednoczone Królestwo), Pilkington Automotive Ltd (Lathom, Zjednoczone Królestwo), Pilkington Automotive Deutschland GmbH (Witten, Niemcy), Pilkington Holding GmbH (Gelsenkirchen, Niemcy) i Pilkington Italia SpA (San Salvo, Włochy) (przedstawiciele: J. Scott, S. Wisking, K. Fountoukakos-Kyriakakos, solicitors, J. Turner, QC, A. Bates, barrister, C. Puech Baron i D. Katrana, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre, A. Biolan i M. Kellerbauer, następnie A. Biolan, M. Kellerbauer i N. von Lingen, a w końcu A. Biolan, M. Kellerbauer i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/39.125 – szkło samochodowe), zmienionej decyzją Komisji C(2009) 863 wersja ostateczna z dnia 11 lutego 2009 r. i decyzją Komisji C(2013) 1119 z dnia 28 lutego 2013 r., w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, a także, posiłkowo, żądanie stwierdzenia nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie, w jakim nakłada on grzywnę na skarżące, lub w dalszej kolejności, także posiłkowo, żądanie obniżenia kwoty tej grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pilkington Group Ltd, Pilkington Automotive Ltd, Pilkington Automotive Deutschland GmbH, Pilkington Holding GmbH i Pilkington Italia SpA pokrywają 90 % własnych kosztów, a także całość kosztów poniesionych przez Komisję Europejską, która z kolei pokrywa 10 % kosztów poniesionych przez skarżące.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa F-44/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 maja 2015 r. – Pohjanmäki/Rada (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Porównanie osiągnięć — Odpowiednie role organu powołującego i komisji konsultacyjnej w sprawie awansu — Brak sprawozdań z oceny — Brak wglądu do sprawozdań z oceny przez członków komisji konsultacyjnej w sprawie awansu — Zgodność funkcji sprawozdawcy komisji konsultacyjnej w sprawie awansu i dawnego oceniającego — Oczywisty błąd w ocenie — Staż pracy w grupie zaszeregowania — Poziom odpowiedzialności — Obowiązek staranności)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/44

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 maja 2015 r. – Pohjanmäki/Rada
   (Sprawa F-44/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Porównanie osiągnięć - Odpowiednie role organu powołującego i komisji konsultacyjnej w sprawie awansu - Brak sprawozdań z oceny - Brak wglądu do sprawozdań z oceny przez członków komisji konsultacyjnej w sprawie awansu - Zgodność funkcji sprawozdawcy komisji konsultacyjnej w sprawie awansu i dawnego oceniającego - Oczywisty błąd w ocenie - Staż pracy w grupie zaszeregowania - Poziom odpowiedzialności - Obowiązek staranności))
   (2015/C 213/71)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jaana Pohjanmäki (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer, E. Rebasti i M. Veiga, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Rady o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD 13 a po drugie, zasądzenia zadośćuczynienia za podnoszoną przez nią krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jaana Pohjanmäki pokrywa połowę własnych kosztów postępowania.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążona połową kosztów poniesionych przez Jaanę Pohjanmäki.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014, s. 46.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie T-190/02: Anita Jannice Österholm przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Nieobecność zaliczona na poczet urlopu rocznego — Terminy — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/38

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 24 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-190/02: Anita Jannice Österholm przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Nieobecność zaliczona na poczet urlopu rocznego - Terminy - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
   (2004/C 228/84)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-190/02, Anita Jannice Österholm, zamieszkała w Sztokholmie (Szwecja), reprezentowana przez adwokata J. R. Iturriagagoitia Bassas, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i V. Joris oraz A. Dal Ferro, adres do doręczeń w Luksemburgu), której przedmiotem jest wniosek o uchylenie decyzji Komisji w sprawie zaliczenia nieobecności strony skarżącej między 8 a 31 lipca 2000 r. na poczet jej urlopu rocznego, Sąd (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 24 czerwca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda strona zostaje obciążona swoimi kosztami.

      (1)  Dz.U. C 202 z 24.8.2002.


title: Sprawa T-388/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Kronoply i Kronotex przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Publikacja skróconego zawiadomienia — Brak istotnej zmiany pozycji konkurencyjnej — Niedopuszczalność — Status zainteresowanego — Dopuszczalność — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Brak poważnych trudności)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Kronoply i Kronotex przeciwko Komisji
   (Sprawa T-388/02) (1)

   (Pomoc państwa - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Publikacja skróconego zawiadomienia - Brak istotnej zmiany pozycji konkurencyjnej - Niedopuszczalność - Status zainteresowanego - Dopuszczalność - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Brak poważnych trudności)
   (2009/C 32/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Kronoply GmbH & Co. KG (Heiligengrabe, Niemcy) i Kronotex GmbH & Co. KG (Heiligengrabe) (przedstawiciele: początkowo Rechtsanwalt R. Nierer, a następnie Rechtsanwälte R. Nierer i L. Gordalla)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i M. Niejahr, a następnie V. Kreuschitz, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zellstoff Stendal GmbH (Arneburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte T. Müller-Ibold i K.U. Karl, a następnie Rechtsanwalt T. Müller-Ibold); Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: W.D. Plessing i M. Lumma, pełnomocnicy); i Land Sachsen-Anhalt (Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwalt C. von Donat i Rechtsanwältin G. Quardt)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2002 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec pomocy przyznanej Zellstoff Stendal przez władze niemieckie na budowę fabryki celulozy.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kronoply GmbH & Co. KG i Kronotex GmbH & Co. KG zostają obciążone, poza swoimi własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Wspólnot Europejskich, jak również przez Zellstoff Stendal GmbH i Land Sachsen-Anhalt.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003.


title: Sprawa C-317/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/28

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-317/14)
   2014/C 303/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i D. Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że wymagając od kandydatów na stanowiska w administracji lokalnej w regionach francuskojęzycznym i niemieckojęzycznym, z których dyplomów lub certyfikatów nie wynika, że ukończyli studia w danym języku, uzyskania certyfikatu wydawanego przez SELOR, po uprzednim zdaniu egzaminu przeprowadzanego przez tę organizację, który stanowi wyłączny dowód znajomości języka wymaganej do podjęcia pracy na tych stanowiskach, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 45 TFUE i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (1);

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Ustanowiony w ustawodawstwie belgijskim wymóg przedstawienia przez kandydatów na stanowiska w administracji lokalnej w regionach francuskojęzycznym i niemieckojęzycznym, z których dyplomów nie wynika, że ukończyli studia w danym języku, certyfikatu, który stanowi wyłączny dowód znajomości języka wymaganej do podjęcia pracy na tych stanowiskach, wypełnia znamiona dyskryminacji zakazanej w art. 45 TFUE oraz w rozporządzeniu (UE) nr 492/2011.

      (1)  Dz.U. L 141, s. 1.


title: Sprawa C-42/09: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/28

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-42/09)
   (2009/C 69/52)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i E. Vesco, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/45/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie wzajemnego uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez państwa członkowskie oraz zmieniającej dyrektywę 2001/25/WE, a w każdym razie nie informując Komisji o ustanowieniu takich przepisów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy 2005/45/WE upłynął w dniu 20 października 2007 r.

      (1)  Dz. U. L 255, s 160.


title: Sprawa F-130/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2013 r. — Verile i Gjergji przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym — Rozporządzenie dostosowujące wysokość składki do systemu emerytalnego Unii — Dostosowanie wartości aktuarialnych — Konieczność wydania ogólnych przepisów wykonawczych — Stosowanie w czasie nowych ogólnych przepisów wykonawczych — Cofnięcie propozycji wyliczenia dodatkowych lat służby zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury — Zgodność z prawem — Przesłanki)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/19

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2013 r. — Verile i Gjergji przeciwko Komisji
   (Sprawa F-130/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym - Rozporządzenie dostosowujące wysokość składki do systemu emerytalnego Unii - Dostosowanie wartości aktuarialnych - Konieczność wydania ogólnych przepisów wykonawczych - Stosowanie w czasie nowych ogólnych przepisów wykonawczych - Cofnięcie propozycji wyliczenia dodatkowych lat służby zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury - Zgodność z prawem - Przesłanki)
   2014/C 31/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marco Verile (Cadrezzate, Włochy) i Anduela Gjergji (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych przed wstąpieniem do służby w Komisji, na podstawie propozycji PMO, w której dokonano ich ponownego obliczenia.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dni 20 maja 2011 r. i 19 maja 2011 r. skierowanych odpowiednio do M. Verilego i A. Gjergji.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez M. Verilego i A. Gjergji.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 22.


title: Sprawa T-114/07: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2007 r. — Last Minute Network przeciwko OHIM — Last Minute Tour (LAST MINUTE TOUR)

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/22

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2007 r. — Last Minute Network przeciwko OHIM — Last Minute Tour (LAST MINUTE TOUR)
   (Sprawa T-114/07)
   (2007/C 129/39)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Last Minute Network Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Last Minute Tour SpA (Mediolan, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 lutego 2007 r.;

               —

               Stwierdzenie nieważności wspólnotowego znaku towarowego nr 1 552 231 w odniesieniu do klas 39 i 42;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy LAST MINUTE TOUR dla towarów i usług należących do klas 16, 39 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 552 231

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Last Minute Tour SpA

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Znak towarowy strony wnoszącej o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: krajowy niezarejestrowany słowny znak towarowy LASTMINUTE.COM dla usług należących do klas 39 i 42

      Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie nieważności wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do usług należących do klas 39 i 42 i oddalenie wniosku o stwierdzenie nieważności w odniesieniu do towarów należących do klasy 16

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i oddalenie wniosku o stwierdzenie nieważności

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 4 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie orzekła, że niezarejestrowany znak towarowy skarżącej nie daje jej prawa zakazywania używania w Zjednoczonym Królestwie zgłoszonego znaku towarowego oraz błędnie zastosowała kryteria ustalenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-48/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Nürnberg- Fürth- Niemcy) — Adam Opel AG przeciwko Autec AG (Odesłanie prejudycjalne — Znak towarowy — Artykuł 5 ust. 1 lit. a) i art. 5 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 lit. b) pierwszej dyrektywy 89/104/EWG — Prawo właściciela znaku towarowego do sprzeciwiania się używaniu przez osobę trzecią oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku towarowego — Znak towarowy zarejestrowany dla pojazdów samochodowych i dla zabawek — Odtworzenie znaku towarowego przez osobę trzecią na redukcyjnych modelach pojazdów tej marki)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Nürnberg- Fürth- Niemcy) — Adam Opel AG przeciwko Autec AG
   (Sprawa C-48/05) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Znak towarowy - Artykuł 5 ust. 1 lit. a) i art. 5 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 lit. b) pierwszej dyrektywy 89/104/EWG - Prawo właściciela znaku towarowego do sprzeciwiania się używaniu przez osobę trzecią oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku towarowego - Znak towarowy zarejestrowany dla pojazdów samochodowych i dla zabawek - Odtworzenie znaku towarowego przez osobę trzecią na redukcyjnych modelach pojazdów tej marki)
   (2007/C 56/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Nürnberg- Fürth
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Adam Opel AG

      Strona pozwana: Autec AG

      Interwenient: Deutscher Verband der Spielwaren — Industrie eV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Nürnberg- Fürth — Wykładnia art. 5 ust. 1 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, str. 1) — Prawo właściciela znaku towarowego do sprzeciwiania się używaniu znaku towarowego przez osobę trzecią — Odtworzenie logo producenta pojazdów na redukcyjnych modelach samochodów.
   Sentencja

               1)

               W przypadku gdy znak towarowy jest zarejestrowany jednocześnie dla pojazdów samochodowych — w odniesieniu do których znak ten posiada renomę — jak i dla zabawek, umieszczenie przez osobę trzecią bez zgody właściciela znaku towarowego oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym na modelach redukcyjnych pojazdów tejże marki, celem wiernego odtworzenia tych pojazdów oraz wprowadzenie omawianych modeli redukcyjnych do obrotu handlowego:

                           —

                           stanowi w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy używanie, którego ma prawo zakazać właściciel znaku towarowego jeżeli naraża ono na szwank lub może narażać na szwank funkcje znaku towarowego jako znaku towarowego zarejestrowanego dla zabawek;

                           —

                           stanowi w rozumieniu art. 5 ust. 2 dyrektywy używanie, którego ma prawo zakazać właściciel znaku towarowego — w przypadku ustanowienia w prawie krajowym określonej w tym przepisie ochrony — jeżeli to używanie, bez uzasadnionej przyczyny, powoduje czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy tego znaku jako znaku towarowego zarejestrowanego dla pojazdów samochodowych bądź też działa na ich szkodę.

               2)

               W przypadku gdy znak towarowy jest zarejestrowany w szczególności dla pojazdów samochodowych, umieszczenie przez osobę trzecią bez zgody właściciela znaku towarowego oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym na modelach redukcyjnych pojazdów tej marki, celem wiernego odtworzenia tych pojazdów oraz wprowadzenie omawianych modeli redukcyjnych do obrotu, nie stanowi w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 używania wskazówki dotyczącej cechy charakterystycznej owych modeli redukcyjnych.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005 r.


title: Sprawa C-331/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 kwietnia 2015 r. w sprawie T-402/12 Carl Schlyter/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 lipca 2015 r. przez Republikę Francuską

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 kwietnia 2015 r. w sprawie T-402/12 Carl Schlyter/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 lipca 2015 r. przez Republikę Francuską
   (Sprawa C-331/15 P)
   (2015/C 311/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas, F. Fize, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Carl Schlyter, Komisja Europejska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Rząd francuski wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez czwartą izbę Sądu w dniu 16 kwietnia 2015 r. w sprawie T-402/12 Carl Schlyter/Komisja, w zakresie, w jakim stwierdzono w nim nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 27 czerwca 2012 r. odmawiającej, w okresie zawieszenia, dostępu do szczegółowej opinii tej instytucji w sprawie projektu zarządzenia dotyczącego treści i warunków składania rocznej deklaracji substancji nanocząsteczkowych (2011/673/F), która została jej przekazana przez władze francuskie na podstawie dyrektywy 98/34/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r.;

               —

               odesłanie sprawy do Sądu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W odwołaniu wniesionym w dniu 3 lipca 2015 r. rząd francuski zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, o uchylenie wyroku wydanego przez czwarta izbę Sądu w dniu 16 kwietnia 2015 r. w sprawie T-402/12 Carl Schlyter/Komisja (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”).
   Na poparcie odwołania rząd francuski podnosi jeden zarzut.
   W uzasadnieniu tego zarzutu rząd francuski twierdzi w istocie, że Sąd dopuścił się szeregu naruszeń prawa w odniesieniu do kwalifikacji procedury przewidzianej w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (zwanej dalej „dyrektywą 98/34”) oraz w odniesieniu do zastosowania wyjątku dotyczącego ochrony celów dochodzenia przewidzianego w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (We) nr 1049/2001 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (zwanego dalej rozporządzeniem nr 1049/2001”).

      W pierwszej kolejności rząd francuski utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, odmawiając zakwalifikowania procedury przewidzianej w dyrektywie 98/34 za dochodzenie w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.
   W trym względzie rząd francuski podnosi po pierwsze, ze przedstawiona przez Sąd w zaskarżonym wyroku definicja pojęcia dochodzenia nie jest oparta na żadnej z definicji zawartych w rozporządzeniu nr 1049/2001, w dyrektywie 98/34 czy w orzecznictwie.
   Po drugie, definicja ta nie jest także spójna z rozwiązaniem przyjętym przez ósmą izbę Sądu w wyroku z dnia 25 września 2014 r. w sprawie T-306/12 Spirlea/Komisja. We wskazanym wyroku Sąd uznał bowiem, że postepowanie „EU Pilot” może być uznane za dochodzenie w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001. Tymczasem według rządu francuskiego cele i przebieg postępowania zwanego „EU Pilot” są w znacznej mierze analogiczne do celów i przebiegu procedury przewidzianej w dyrektywie 98/34.
   Po trzecie, na wypadek, gdyby Trybunał także posłużył się przedstawioną w zaskarżonym wyroku definicją pojęcia dochodzenia, rząd francuski twierdzi, że procedura przewidziana w dyrektywie 98/34 w każdym razie odpowiada tej definicji, zważywszy na jej cel i przebieg.

      W drugiej kolejności rząd francuski twierdzi, że Sąd naruszył prawo, uznając, posiłkowo, że nawet jeśli uzasadniona opinia wydana przez Komisję jest elementem dochodzenia w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, to ujawnienie tego dokumentu nie musi zagrażać celowi procedury przewidzianej w dyrektywie 98/34.
   W tym względzie rząd francuski podnosi, że strona skarżąca nie podniosła w żadnym momencie, ani w początkowej skardze, ani w replice, ani w swych uwagach w przedmiocie uwag interwenientów, argumentu, że nawet gdyby uznać, że procedura przewidziana w dyrektywie 98/34 stanowi dochodzenie, to ujawnienie zaskarżonego dokumentu nie zagraża celowi tego dochodzenia.
   W konsekwencji, ponieważ zarzut podniesiony posiłkowo przez Sąd nie został podniesiony przez skarżącego i dotyczy on legalności zaskarżonej decyzji co do istoty, rząd francuski stoi na stanowisku, że w pkt 84–88 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo, podnoszą ten zarzut z urzędu.
   Po drugie, w zaskarżonym wyroku Sąd uznał, ze celem procedury przewidzianej w dyrektywie 98/34 jest zapobieżenie przyjęciu przez krajowego ustawodawcę normy technicznej, która stwarza barierę dla swobodnego przepływu towarów, swobodnego przepływu usług lub swobody przedsiębiorczości usługodawców w obrębie rynku wewnętrznego (pkt 85 zaskarżonego wyroku).
   Rząd francuski uważa jednak, że Sąd dokonał w ten sposób zawężającej wykładni celu procedury przewidzianej w dyrektywie 98/34.
   Rząd francuski twierdzi bowiem, że oprócz celu zapewnienia zgodności norm krajowych, procedura przewidziana w dyrektywie 98/34 służy także celowi zapewnienia jakości dialogu między Komisją a danym państwem członkowskim.

      (1)  Dz.U. L 204, s. 37.

      (2)  Dz.U. L 145, s. 43.


title: Sprawa F-48/10: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2010 r. — Z przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2010 r. — Z przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-48/10)
   ()
   2010/C 246/73
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Z (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu na stronę skarżącą sankcji dyscyplinarnej w postaci upomnienia na piśmie a także nakazanie stronie pozwanej zapłaty kwoty pieniężnej tytułem zadośćuczynienia za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 10 lipca 2009 r. o nałożeniu na stronę skarżącą sankcji dyscyplinarnej w postaci upomnienia na piśmie;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 marca 2010 r. oddalającej zażalenie, która doręczona została w dniu 15 marca 2010 r.;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty kwoty 50000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-199/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 22 kwietnia 2014 r. – János Kárász przeciwko Nyugdíjfolyósító Igazgatóság

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 22 kwietnia 2014 r. – János Kárász przeciwko Nyugdíjfolyósító Igazgatóság
   (Sprawa C-199/14)
   2014/C 245/05
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: János Kárász

      Strona pozwana: Nyugdíjfolyósító Igazgatóság

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy intepretować w ten sposób, że przypadki pozbawienia i zawieszenia lub przerwania wypłaty emerytury, do której nabyte zostały uprawnienia z racji osiągnięcia określonego wieku, stanowią naruszenie prawa własności zapisanego we wspomnianym postanowieniu?


title: Sprawa C-34/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Padova (Włochy) w dniu 28 stycznia 2008 r. — Azienda Agricola Disarò Antonio przeciwko Cooperativa Milka 2000 Soc. coop. arl

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Padova (Włochy) w dniu 28 stycznia 2008 r. — Azienda Agricola Disarò Antonio przeciwko Cooperativa Milka 2000 Soc. coop. arl
   (Sprawa C-34/08)
   (2008/C 92/27)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale ordinario di Padova
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Azienda Agricola Disarò Antonio

      Strona pozwana: Cooperativa Milka 2000 Soc. coop. arl
   Pytania prejudycjalne

               1)

               czy rozporządzenie Rady (EWG) nr 1788/2003 (1) z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych z tytułu przekroczenia przydzielonej krajowej ilości referencyjnej, bez dokonywania okresowego uaktualnienia ilości przydzielonej każdemu z państw członkowskich na podstawie uprzednich konkretnych weryfikacji rzeczywistych rozmiarów produkcji każdego z nich, jest zgodne z art. 32 traktatu i przewidzianymi w nim celami wspólnej polityki rolnej, takimi jak zwiększenie wydajności rolnictwa, postęp techniczny zapewniający racjonalny rozwój produkcji rolnej, jak również optymalne wykorzystanie czynników produkcji, zwłaszcza siły roboczej, skoro taki mechanizm obciąża również włoskich producentów przetworów mlecznych, stanowiąc zagrożenie zarówno dla odpowiedniego poziomu życia, jak i dla postępu, z powodu nieodpowiedniej zapłaty za czynniki produkcyjne, a także ze względu na fakt, że Włochy są w rzeczywistości krajem z niedoborem produkcji (por. sprawozdanie rządowe cytowane w pkt 6.5), który musi uciekać się do importu surowców celem utrzymania przemysłu przetwórczego i obrotu produktami wysokiej jakości (por. załączone to sprawozdanie agronomiczne z dnia 15 lutego 2004 r.);

               2)

               czy cytowane tu rozporządzenie EWG nr 1788/2003 jest zgodne z art. 33 traktatu WE w zakresie, w jakim ustanawia ono wspólną organizację rynku, a jednocześnie wyklucza wszelką dyskryminację między producentami lub konsumentami Wspólnoty, gdy jednakowe stosowanie dodatkowej opłaty wyrównawczej, bez uprzedniego wyłonienia producentów wykazujących niedobór produkcji i tych wykazujących jej nadwyżkę, prowadzi do dyskryminacji włoskich producentów wywodzących się z państwa z niedoborem produkcji;

               3)

               czy rozporządzenie EWG nr 1788/2003 jest zgodne z art. 34 traktatu stanowiącym, że osiąganie celów przewidzianych w art. 33 wyklucza wszelką dyskryminację między producentami i konsumentami wewnątrz Wspólnoty, skoro dyskryminację wprowadza samo rozporządzenie, które dla celów związanych z dodatkową opłatą żąda jednolitej opłaty zarówno od producentów pochodzących z państw z nadwyżką produkcji, jak i od tych pochodzących z państw z niedoborem produkcji takich jak Włochy;

               4)

               czy rozporządzenie Rady nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. jest zgodne z zasadą proporcjonalności usankcjonowaną w art. 5 traktatu, który ogranicza działanie Wspólnoty do tego, co „jest konieczne do osiągnięcia celów niniejszego traktatu”, podczas gdy jednakowe stosowanie dodatkowej opłaty wyrównawczej wykracza poza sam cel wspólnej organizacji rynku, albowiem utrwala, na szkodę przeciętnych producentów włoskich, niską produktywność, niskie dochody i potrzebę ciągłego wsparcia publicznego.

      (1)  Dz.U. L 270, str. 123.


title: Sprawa T-488/17: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Ghost – Corporate Management/EUIPO (Dry Zone)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/40

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Ghost – Corporate Management/EUIPO (Dry Zone)
   (Sprawa T-488/17)
   (2017/C 309/53)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Ghost – Corporate Management SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: S. de Barros Araújo, advogada)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy „Dry zone” – zgłoszenie nr 15 498 322

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 czerwca 2017 r. w sprawie R 683/2017-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi i w konsekwencji stwierdzenie w całości nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 5 czerwca 2017 r. i w rezultacie zastąpienie ją przez inną decyzję stwierdzającą wniesienie w stosownym czasie skargi R 683/2017-2 dotyczącej unijnego znaku towarowego nr 15 498 322 „Dry zone”, tak aby postępowanie mogłoby być kontynuowane;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 60 rozporządzenia Rady nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1) oraz art. 72 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz uchylającym rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. 2015, L 341, s. 21).

               —

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia gwarancji proceduralnych przysługujących skarżącej, ponieważ nie zostało przeprowadzone badanie istnienia okoliczności niezależnych od woli skarżącej lub stanowiących przypadek siły wyższej z naruszeniem zasady proporcjonalności.

               —

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa F-25/12: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/36

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-25/12)
   2012/C 138/84
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat P. Pradal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odmowie przyznania skarżącemu diet dziennych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej z dnia 21 listopada 2011 r. wydanej w przedmiocie zażalenia wniesionego przez skarżącego na decyzję wydziału rent i emerytur oraz ustalania praw indywidualnych o odmowie przyznania mu diet dziennych po rozpoczęciu służby w Komisji Europejskiej w dniu 1 lutego 2011 r.;

               —

               przyznanie skarżącemu diet dziennych, przewidzianych w art. 71 regulaminu pracowniczego, art. 10 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego i art. 25 i 92 WZIPW.


title: Sprawa T-235/16: Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2017 r. – GP Joule PV/EUIPO – Green Power Technologies (GPTech) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GPTech — Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe GP JOULE — Nieprzedstawienie przed Wydziałem Sprzeciwów dowodów uprawnienia do wniesienia sprzeciwu — Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Nieuwzględnienie — Uznanie przysługujące izbie odwoławczej — Okoliczności stojące na przeszkodzie uwzględnieniu dodatkowych lub uzupełniających dowodów — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 17 ust. 4, zasada 19 ust. 2, zasada 20 ust. 1 i zasada 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/24

         Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2017 r. – GP Joule PV/EUIPO – Green Power Technologies (GPTech)
   (Sprawa T-235/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GPTech - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe GP JOULE - Nieprzedstawienie przed Wydziałem Sprzeciwów dowodów uprawnienia do wniesienia sprzeciwu - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Nieuwzględnienie - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Okoliczności stojące na przeszkodzie uwzględnieniu dodatkowych lub uzupełniających dowodów - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 17 ust. 4, zasada 19 ust. 2, zasada 20 ust. 1 i zasada 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2017/C 256/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: GP Joule PV GmbH & Co. KG (Reußenköge, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Döring)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Green Power Technologies, SL (Bollullos de la Mitación, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 lutego 2016 r. (sprawa R 848/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między GP Joule PV a Green Power Technologies.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               GP Joule PV GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa T-62/15: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2016 r. – Market Watch/EUIPO – El Corte Inglés (MITOCHRON) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MITOCHRON — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy mito — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/18

         Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2016 r. – Market Watch/EUIPO – El Corte Inglés (MITOCHRON)
   (Sprawa T-62/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MITOCHRON - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy mito - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 232/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Market Watch Franchise & Consulting, Inc. (Freeport, Bahamy) (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2014 r. (sprawa R 508/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés, SA a Market Watch Franchise & Consulting, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Market Watch Franchise & Consulting, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa C-138/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 7 marca 2016 r. – Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger Reg. Gen. mbH (AKM)/Zürs.net Betriebs GmbH

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 7 marca 2016 r. – Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger Reg. Gen. mbH (AKM)/Zürs.net Betriebs GmbH
   (Sprawa C-138/16)
   (2016/C 222/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger Reg. Gen. mbH (AKM)

      Strona pozwana: Zürs.net Betriebs GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 3 ust. 1 lub art. 5 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1) lub art. 11a ust. 1 pkt 2 Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych, w brzmieniu sporządzonym w Sztokholmie/Paryżu 1967/1971 należy dokonywać w taki sposób, że regulacja, zgodnie z którą transmisja programów radiowo-telewizyjnych za pośrednictwem „zbiorczych instalacji antenowych”, takich jak instalacja strony pozwanej w postępowaniu głównym

               a)

               nie stanowi nowego programu radiowo-telewizyjnego, jeżeli do instalacji nie jest przyłączonych więcej niż 500 użytkowników, lub

               b)

               stanowi część pierwotnego programu radiowo-telewizyjnego, jeżeli chodzi o równoczesną, pełną i niezmienioną transmisję programów Österreichischer Rundfunk za pośrednictwem łączy w kraju (Austrii),

         a korzystanie to nie jest objęte innym wyłącznym prawem publicznego udostępniania na odległość w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE i z tego tytułu nie jest zależne od zgody autora i nie wymaga też uiszczania wynagrodzenia,
   jest niezgodna z prawem Unii lub przepisami konwencji berneńskiej jako umowy międzynarodowej zaliczającej się do dorobku prawnego Unii?

      (1)  Dz.U. L 167, s. 10.


title: Sprawa T-430/13 P: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – EKES/Achab (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Nadanie obywatelstwa — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) i b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Zwrot bezpodstawnie wypłaconych kwot — Artykuł 85 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/23

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – EKES/Achab
   (Sprawa T-430/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Nadanie obywatelstwa - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) i b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Zwrot bezpodstawnie wypłaconych kwot - Artykuł 85 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego))
   (2015/C 127/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: początkowo M. Arsène, następnie M. Pascua Mateo i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Durona)

      Druga strona postępowania: Mohammed Achab (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie F-21/12, Achab/EKES zmierzające do spowodowania uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Mohammeda Achaba w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-43/11: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2011 r. — Singapore Airlines i Singapore Airlines Cargo PTE przeciwko Komisji

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/21

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2011 r. — Singapore Airlines i Singapore Airlines Cargo PTE przeciwko Komisji
   (Sprawa T-43/11)
   2011/C 89/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Singapore Airlines Ltd i Singapore Airlines Cargo PTE Ltd (przedstawiciele: J. Kallaugher, Solicitor, J.P. Poitras, Solicitor, J.R. Calzado i É. Barbier de la Serre, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie COMP/39.258 — Lotniczy przewóz towarów;

               —

               Tytułem uzupełniającym lub ewentualnym obniżenie kwoty nałożonej na skarżące grzywny; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą sześć zarzutów:

               1)

               Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia w decyzji istotnych wymogów proceduralnych w tym:

                           —

                           Prawa do niezawisłego i bezstronnego sądu;

                           —

                           Prawa do pewności prawa i przewidywalnych kar; oraz

                           —

                           Przysługującego skarżącym prawa do obrony zważywszy, że Singapore Airlines Cargo PTE Ltd nie udzielono dostępu do przedstawionych przez inne przedsiębiorstwa odpowiedzi na skierowane do nich pismo w sprawie przedstawienia zarzutów oraz do pozostałego materiału dowodowego w posiadaniu Komisji na którym oparła się ona w decyzji.

               2)

               Drugi zarzut dotyczy wadliwości decyzji ze względu na szereg błędów dotyczących okoliczności faktycznych i naruszeń prawa przy stosowaniu art. 101 TFUE w odniesieniu do charakteru i zakresu rzekomego „kartelu” a mianowicie okoliczności że:

                           —

                           Uzasadnienie decyzji jest niewystarczające, ponieważ brak w nim wytłumaczenia podstaw zawartych w niej głównych ustaleń oraz określenia rynków właściwych.

                           —

                           Decyzja jest dotknięta błędami w ocenie w odniesieniu do charakteru i zakresu rzekomego „kartelu”. W szczególności zarzucane w decyzji kontakty nie tworzą jednolitej światowej sieci a ustalenie, że kontakty te łączy „wspólny cel” nie jest poparte dowodami;

                           —

                           Komisja naruszyła prawo przy określaniu elementów zarzucanego złożonego naruszenia;

                           —

                           Komisja nieprawidłowo oceniła zarzucane złożone naruszenie w odniesieniu do braku zapłaty prowizji od dopłat; oraz

                           —

                           Komisja naruszyła prawo i dokonała błędnej oceny traktując trzy zarzucane „elementy” naruszenia jak jednolite naruszenie.

               3)

               Trzeci zarzut odnosi się do naruszenia prawa przez Komisję i popełnienia przez nią błędów dotyczących okoliczności faktycznych przez zastosowanie art. 101 TFUE do zachowania związanego ze sprzedażą na obszarach objętych właściwością zagranicznych organów ponieważ:

                           —

                           Komisja naruszyła prawo i popełniła błędy dotyczące okoliczności faktycznych stosując art. 101 TFUE do zachowania mającego wpływ na rynki znajdujące się poza UE, naruszając tym samym przepisy ograniczające właściwość UE w zakresie takiego zachowania; oraz

                           —

                           Komisja naruszyła prawo i popełniła błędy w ocenie odmawiając uwzględnienia okoliczności, że w zajmujących ważne miejsce w decyzji obszarach objętych właściwością zagranicznych organów, decyzja nie odzwierciedla prawidłowo okoliczności, iż zachowanie było czynnie nadzorowane i skutecznie egzekwowane przez organy rządowe.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy okoliczności, iż Komisja popełniła pewną liczbę błędów przypisując zarzucane naruszenie Singapore Airlines Cargo PTE Ltd, a mianowicie tego że:

                           —

                           Komisja wielokrotnie naruszyła prawo i popełniła liczne błędy w ocenie analizując i uwzględniając kontakty sprzed dnia 1 maja 2004 r., kontakty dotyczące żądań spedytorów odnoszących się do zapłaty prowizji, kontakty dotyczące dopłaty bezpieczeństwa, kontakty dotyczące dopłaty paliwowej poza UE oraz kontakty dotyczące dopłaty paliwowej w UE;

                           —

                           Komisja naruszyła prawo i popełniła błędy w ocenie w odniesieniu do wykorzystywania kontaktów sojuszu WOW w celu ustalenia uczestnictwa Singapore Airlines Cargo PTE Ltd w zarzucanym naruszeniu; oraz

                           —

                           Komisja nie ustaliła, że Singapore Airlines Cargo PTE Ltd wiedziała lub powinna była wiedzieć o zarzucanym naruszeniu lub o składających się na nie elementach.

               5)

               Piąty zarzut dotyczy naruszenia przez Komisję spoczywającego na niej obowiązku uważnego i bezstronnego zbadania wszystkich aspektów sprawy zgodnie z zasadą dobrej administracji.

               6)

               Szósty zarzut dotyczy wielokrotnego naruszenia prawa w decyzji i popełnienia w niej błędów w ocenie przy obliczaniu grzywny nałożonej na skarżące, a mianowicie okoliczności że:

                           —

                           Komisja naruszyła Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, 10, s. 2) zasadę proporcjonalności i równości przy obliczaniu wartości sprzedaży, ponieważ nie uwzględniła:

                                       —

                                       Okoliczności iż obroty dotyczące towarów wwożonych nie odnoszą się do sprzedaży wewnątrz EOG;

                                       —

                                       Ograniczonego geograficznie zakresu zachowania w odniesieniu do którego w decyzji stwierdza się naruszenie;

                                       —

                                       Względnej roli skarżących; oraz

                                       —

                                       Okoliczności, że rzekoma koordynacja dotyczyła jedynie dopłat.

                           —

                           Komisja nie uwzględniła w odpowiedni sposób zakresu i czasu trwania uczestnictwa Singapore Airlines Cargo PTE Ltd w zarzucanym naruszeniu; oraz

                           —

                           Nieudzielanie w decyzji Singapore Airlines Cargo PTE Ltd obniżki w związku z ograniczonym uczestnictwem [w naruszeniu] stanowi naruszenie zasady równego traktowania.


title: Sprawa C-215/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus (Finlandia) w dniu 15 czerwca 2009 r. — Mehiläinen Oy, Suomen Terveystalo Oyj przeciwko Oulun kaupunki

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus (Finlandia) w dniu 15 czerwca 2009 r. — Mehiläinen Oy, Suomen Terveystalo Oyj przeciwko Oulun kaupunki
   (Sprawa C-215/09)
   2009/C 193/19
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Markkinaoikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mehiläinen Oy, Suomen Terveystalo Oyj

      Strona pozwana: Oulun kaupunki

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozpatrywane całościowo porozumienie, w ramach którego gminna instytucja zamawiająca zawiera z odrębnym od niej przedsiębiorstwem prywatnym umowę przewidującą utworzenie spółki akcyjnej, w której udziały i uprawnienia kontrolne nabywają w równych częściach dwie strony umowy oraz któremu wraz z jego utworzeniem gminna instytucja zamawiająca zobowiązuje się powierzyć świadczenie usług w zakresie ochrony zdrowia i dobrego samopoczucia w miejscu pracy, stanowi czynność, która wymaga zastosowania procedur udzielania zamówień publicznych z racji tego, że ogół związanych z nią postanowień umownych stanowi udzielenie zamówienia na usługi w rozumieniu dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, czy też porozumienie to należy postrzegać jako utworzenie nowego wspólnego przedsiębiorstwa i przeniesienie nań działalności zakładu komunalnego, w stosunku do którego wspomniana dyrektywa i wynikający z niej obowiązek stosowania procedur przetargowych nie mają zastosowania?

               2)

               Czy w omawianym przypadku ma ponadto znaczenie okoliczność, że

                           a)

                           miasto Oulu jako gminna instytucja zamawiająca zobowiązało się powierzyć nowemu przedsiębiorstwu odpłatne świadczenie wyżej wspomnianych usług w przejściowym okresie czterech lat, po upływie którego zgodnie ze swą uchwałą zamierzało wszcząć ponownie procedurę zaproszenia do składania ofert dotyczących usług z zakresu medycyny pracy, na które miało zapotrzebowanie?

                           b)

                           przed zawarciem rozpatrywanego porozumienia obrót osiągany przez zakład komunalny, który pod względem organizacyjnym należał do miasta Oulu, w głównej mierze pochodził z innych źródeł niż świadczenie usług w zakresie ochrony zdrowia i dobrego samopoczucia w miejscu pracy na rzecz osób zatrudnionych przez miasto?

                           c)

                           nowe przedsiębiorstwo zostało utworzone w ten sposób, że działalność zakładu komunalnego polegająca na świadczeniu usług w zakresie ochrony zdrowia i dobrego samopoczucia w miejscu pracy na rzecz osób zatrudnionych przez miasto oraz klientów prywatnych miała zostać wniesiona jako wkład rzeczowy?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-275/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 czerwca 2011 r. — GfBk Gesellschaft für Börsenkommunikation mbH przeciwko Finanzamt Bayreuth

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 czerwca 2011 r. — GfBk Gesellschaft für Börsenkommunikation mbH przeciwko Finanzamt Bayreuth
   (Sprawa C-275/11)
   2011/C 269/45
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: GfBk Gesellschaft für Börsenkommunikation mbH

      Strona pozwana: Finanzamt Bayreuth

      Pytania prejudycjalne

   W przedmiocie wykładni pojęcia „zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi” w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 6 dyrektywy 77/388/EWG (1):
   Czy usługa świadczona przez podmiot zarządzający specjalnym funduszem inwestycyjnym będący osobą trzecią jest tylko wtedy wystarczająco specyficzna i w konsekwencji zwolniona z podatku, gdy:

               a)

               wykonuje on czynności związane z zarządzaniem, a nie tylko z doradztwem, lub gdy

               b)

               usługa co do swej istoty odróżnia się od innych usług ze względu na szczególną cechę kwalifikującą do zwolnienia z podatku na podstawie tego przepisu, lub gdy

               c)

               działa on na podstawie upoważnienia zgodnie z art. 5g zmienionej dyrektywy 85/611/EWG (2)?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. 2002, L 41, s. 20).


title: Sprawa C-539/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunal, Leicester – Zjednoczone Królestwo) – Z.J.R. Lock przeciwko British Gas Trading Limited (Polityka społeczna — Organizacja czasu pracy — Dyrektywa 2003/88/WE — Prawo do corocznego płatnego urlopu — Składniki wynagrodzenia — Wynagrodzenie podstawowe i prowizja zależna od osiągniętego obrotu)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunal, Leicester – Zjednoczone Królestwo) – Z.J.R. Lock przeciwko British Gas Trading Limited
   (Sprawa C-539/12) (1)

   ((Polityka społeczna - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Składniki wynagrodzenia - Wynagrodzenie podstawowe i prowizja zależna od osiągniętego obrotu))
   2014/C 253/10
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Employment Tribunal, Leicester

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Z.J.R. Lock

      Strona pozwana: British Gas Trading Limited

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Employment Tribunal, Leicester – Zjednoczone Królestwo – Wykładnia art. 7 dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 307, s. 18), zmienionego dyrektywą 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. (Dz.U. L 299, s. 9) – Konsultant pobierający wynagrodzenie podstawowe oraz miesięczne premie zależne od osiągniętego obrotu oraz liczby zawartych umów sprzedaży, które są wypłacane następczo – Zachowanie wynagrodzenia podstawowego podczas corocznego urlopu, jednakże bez premii z wyjątkiem tych, które związane są z pracą świadczoną przed urlopem

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy winien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom i praktykom krajowym, zgodnie z którymi pracownik, którego wynagrodzenie składa się po pierwsze z wynagrodzenia podstawowego, a po drugie z prowizji, której wysokość jest obliczana na podstawie umów zawartych przez pracodawcę wskutek sprzedaży dokonanej przez tego pracownika, ma prawo – z tytułu corocznego płatnego urlopu – do wynagrodzenia obejmującego wyłącznie jego wynagrodzenie podstawowe.

               2)

               Metody obliczania prowizji, do której pracownik – taki jak skarżący w postępowaniu głównym – ma prawo z tytułu swojego corocznego urlopu, winny zostać ocenione przez sąd krajowy na podstawie reguł i kryteriów określonych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz w świetle celu realizowanego przez art. 7 dyrektywy 2003/88.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa T-684/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 27 listopada 2015 r. przez Rodericha Weissenfelsa od wyroku wydanego w dniu 24 września 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-92/14 Weissenfels/Parlament

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/26

         Odwołanie wniesione w dniu 27 listopada 2015 r. przez Rodericha Weissenfelsa od wyroku wydanego w dniu 24 września 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-92/14 Weissenfels/Parlament
   (Sprawa T-684/15 P)
   (2016/C 059/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Roderich Weissenfels (Freiburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Maximini)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji

               —

               w rezultacie obciążenie Parlamentu zapłatą żądanego zadośćuczynienia i kosztami postępowania w obu instancjach, w tym kosztami postępowania poprzedzającego wniesienie skargi oraz wszystkimi niezbędnymi wydatkami i opłatami wnoszącego odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu wnoszący je żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 września 2015 r. Weissenfels/Parlament (F-92/14, Zb.Orz.SP, EU:F:2015:110).
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia wymogu bezstronności (art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
               Wnoszący odwołanie twierdzi, że zarówno postępowanie sądowe, które doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku, jak i sam wyrok charakteryzują się konsekwentnie powtarzającymi się naruszeniami wymogu bezstronności wyrażanymi w sposób ostentacyjny zarówno na poziomie pomocniczych dokumentów akt, jak i na poziomie naruszania prawa w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sporu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący odebrania prawa do wymiaru sprawiedliwości, naruszenia zasad logiki i przeinaczenie faktów w odniesieniu do odmowy zbadania kwestii istnienia naruszeń.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad logiki, wypaczenia faktów i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do oszczerczych twierdzeń zawartych w e-mailu z dnia 10 kwietnia 2002 r. stanowiących przedmiot sporu.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący przeinaczenia faktów i przedmiotu sporu, naruszenia zasad logiki, naruszenia praw wnoszącego odwołanie i naruszenia prawa w odniesieniu do ujawniania danych osobowych wnoszącego odwołanie.


title: Sprawa C-366/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-366/09) (1)

   ()
   2010/C 301/28
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa T-384/11 R: Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 28 września 2011 r. — Safa Nicu Sepahan przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/34

         Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 28 września 2011 r. — Safa Nicu Sepahan przeciwko Radzie
   (Sprawa T-384/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 347/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Safa Nicu Sepahan Co. (Isfahan, Iran) (przedstawiciel: A. Bahrami, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Vitro i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, następnie R. Liudvinaviciute-Cordeiro i I. Gurov, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, w tym zawieszenie wykonania pkt 19 części B załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 26), w zakresie w jakim wykaz osób i podmiotów, których fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone obejmuje podmiot oznaczony nazwą „Safa Nicu”.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-79/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Colt Télécommunications France przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w ramach projektu ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej w departamencie Hauts-de-Seine — Decyzja stwierdzająca brak pomocy — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Poważne trudności)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/16

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Colt Télécommunications France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-79/10) (1)

   (Pomoc państwa - Rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w ramach projektu ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej w departamencie Hauts-de-Seine - Decyzja stwierdzająca brak pomocy - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności)
   2013/C 336/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Colt Télécommunications France (Paryż, Francja) (przedstawiciel: M. Debroux, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues i J. Gstalter, a następnie D. Colas, J. Bousin i J.S. Pilczer, pełnomocnicy); Sequalum SAS (Puteaux, Francja) (przedstawiciele: L. Feldman, adwokat) i departament Hauts-de-Seine (Francja) (przedstawiciele: J.D. Bloch i G. O’Mahony, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 7426 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. dotyczącej rekompensaty kosztów świadczenia usługi publicznej w związku z budową i obsługą ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej w departamencie Hauts-de-Seine (pomoc państwa N 331/2008 — Francja).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Colt Télécommunications France pokrywa poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Francuska, Sequalum SAS i departament Hauts-de-Seine pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-494/13 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. – GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Villiger Söhne GmbH [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Graficzny znak towarowy w kolorze zawierający elementy słowne „LIBERTE american blend” na niebieskim tle — Sprzeciw właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „La LIBERTAD” — Odmowa rejestracji]

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/6

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. – GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Villiger Söhne GmbH
   (Sprawa C-494/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Graficzny znak towarowy w kolorze zawierający elementy słowne „LIBERTE american blend” na niebieskim tle - Sprzeciw właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „La LIBERTAD” - Odmowa rejestracji])
   (2015/C 146/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (przedstawiciele: I. Memmler i S. Schulz, Rechtsanwältinnen)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik), Villiger Söhne GmbH (przedstawiciel: B. Pikolin, Rechtsanwältin)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa F-41/06: Skarga wniesiona w dniu  12 kwietnia 2006 r.  — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/54

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2006 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-41/06)
   (2006/C 131/98)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) [Przedstawiciel: L. Garofalo]

      Strona pozwana: Komisja
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 30 maja 2005 r. o przeniesieniu skarżącego na emeryturę i o przyznaniu mu renty inwalidzkiej ustalonej w oparciu o postanowienia art. 78 ust. 3 regulaminu pracowniczego;

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 16 grudnia 2005 r. doręczonej skarżącemu w dniu 20 stycznia 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję z dnia 30 maja 2005 r.

               —

               uchylenie szeregu aktów związanych z wyżej wskazanymi decyzjami;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego odszkodowania i zadośćuczynienia za znaczną szkodę majątkową i krzywdę wraz z odsetkami ustawowymi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kwestionuje decyzję o przeniesieniu go na emeryturę z uwagi na trwałe inwalidztwo, a także cały szereg aktów związanych z wyżej wskazaną decyzją;
   Podnosi, że sporne decyzje są niezgodne z prawem z uwagi na:

               —

               całkowity brak uzasadnienia, tautologię, sprzeczność i niespójności;

               —

               naruszenie prawa do obrony oraz art. 9 załącznika II do regulaminu pracowniczego;

               —

               uchybienia proceduralne, naruszenie mającego zastosowanie prawa i naruszenie istotnych wymogów proceduralnych;

               —

               naruszenie obowiązku staranności i dobrego administrowania;

               —

               nadużycie władzy i naruszenie zasady „neminem laedere”.


title: Sprawa T-795/16: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2016 r. – Krasnyiy oktyabr/EUIPO – Kondyterska korporatsiia „Roshen” (CRABS)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/54

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2016 r. – Krasnyiy oktyabr/EUIPO – Kondyterska korporatsiia „Roshen” (CRABS)
   (Sprawa T-795/16)
   (2017/C 006/67)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Moscow Confectionery Factory „Krasnyiy oktyabr” OAO (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler i M. Geitz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen” (Kijów, Ukraina)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen” (Kijów, Ukraina)

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską w odniesieniu do graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „CRABS” – zgłoszenie nr 1 186 110

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2016 r. w sprawie R 2507/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-136/09: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2009 r. — Komisja przeciwko Galorowi

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/49

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2009 r. — Komisja przeciwko Galorowi
   (Sprawa T-136/09)
   2009/C 141/102
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy A.-M. Rouchaud- Joët, F. Mirza, wspierani przez adwokatów B. Katana i M. van der Woude’a)

      Strona pozwana: Beniamin Galor (Jupiter, Stany Zjednoczone Ameryki)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od B. Galora na rzecz Wspólnoty kwoty 205 611 EUR powiększonej o odsetki ustawowe zgodnie z art. 6119 niderlandzkiego kodeksu cywilnego (DCC) naliczanych od dnia 1 marca 2003 r. do dnia otrzymania przez Wspólnotę całości należnej kwoty;

               —

               zasądzenie od B. Galora na rzecz Wspólnoty zapłaty odsetek ustawowych zgodnie z art. 6119 niderlandzkiego kodeksu cywilnego (DCC) od kwoty 9 231,25 EUR naliczanych od dnia 2 września 2003 r. (lub alternatywnie od dnia 10 marca 2007 r.) do dnia otrzymania przez Wspólnotę całości należnej kwoty;

               —

               obciążenie B. Galora kosztami postępowania oszacowanymi tymczasowo na kwotę 17 900 EUR powiększonej o odsetki ustawowe zgodnie z art. 6119 niderlandzkiego kodeksu cywilnego (DCC)) naliczanych od dnia wydania wyroku do dnia otrzymania przez Wspólnotę całości należnej kwoty.

      Zarzuty i główne argumenty

   W dniu 23 grudnia 1997 r. Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję zawarła umowę nr IN/004/97 z prof. Benjaminem Galorem i trzema spółkami o wykonanie projektu o nazwie „Self-Upgrading of Old-Design Gas Turbines in Land & Marine Industries by Energy-Saving Clean Jet-Engine Technologies” w ramach działalności Wspólnoty w dziedzinie energii nienuklearnej (1). Zgodnie z postanowieniami umowy Komisja wypłaciła wykonawcom zaliczkę na poczet jej wkładu do budżetu projektu. Zapłatę otrzymał szef projektu prof. Benjamin Galor.
   Z uwagi na to, że wykonawcy napotkali trudności w znalezieniu współwykonawcy projektu oraz z uwagi na fakt, że nie poczyniono żadnego postępu w realizacji projektu Komisja podjęła decyzję o rozwiązaniu umowy. W piśmie do wykonawców Komisja uściśliła, że kwota otrzymana od Komisji tytułem jej wkładu do budżetu projektu mogła być jedynie uiszczona przez nią (czy też zatrzymana przez wykonawców) w zakresie w jakim dotyczyła ona projektu i była uzasadniona w końcowym sprawozdaniu technicznym i finansowym.
   Końcowe sprawozdanie przedstawione przez wykonawców nie zostało zaakceptowane przez Komisję, która rozpoczęła postępowanie o odzyskanie zaliczki.
   W skardze Komisja zaznacza, że strona pozwana nie zwróciła otrzymanej kwoty, lecz, w przeciwieństwie do tego, domagała się, aby Komisja wypłaciła jej kwotę przewidzianą w umowie tytułem jej wkładu do budżetu projektu pomniejszoną o kwotę wypłaconej zaliczki. Ponadto, strona pozwana wniosła do sądów niderlandzkich powództwo o odzyskanie tej kwoty. Komisja zakwestionowała właściwość sądów niderlandzkich na podstawie zawartej w umowie klauzuli jurysdykcyjnej wyznaczającej Sąd Pierwszej Instancji jako właściwy do rozstrzygania wszelkich sporów między stronami umowy. Skarga Komisji ma na celu odzyskanie wypłaconej zaliczki. Komisja potwierdza, iż miała na podstawie postanowień umowy prawo do jej rozwiązania, z uwagi na to, że strona pozwana uchybiła swoim zobowiązaniom umownym, miedzy innymi, dlatego że: nastąpiło poważne opóźnienie w rozpoczęciu realizacji projektu i nie było żadnego postępu w jego realizacji, strona pozwana nie była w stanie uruchomić środków technicznych potrzebnych do przeprowadzenia badań, na które przeznaczone były środki finansowe oraz sprawozdania techniczne i finansowe nie spełniały wymogów umowy.
   Komisja utrzymuje w konsekwencji, że ma prawo domagać się zwrotu zaliczki.

      (1)  Decyzja Rady 94/806/WE z dnia 23 listopada 1994 r. w sprawie przyjęcia specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego, obejmującego prezentację, w dziedzinie energii nienuklearnej (1994-1998) (Dz.U. L 334 z 22.12.1994 r., s. 87) [tłumaczenie nieoficjalne].