title: Sprawa C-480/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 24 czerwca 2019 r. — E/Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 24 czerwca 2019 r. — E/Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö
      (Sprawa C-480/19)
      (2019/C 295/10)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek zaskarżenia: E

         Strona przeciwna: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie interpretacji przepisów krajowych, zgodnie z którą dochód uzyskiwany przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Finlandii od mającego siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe utworzonego na podstawie statutu w rozumieniu dyrektywy 2009/65/WE (UCITS) (1) (funduszu UCITS w formie spółki inwestycyjnej) w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym nie mogą być zrównane z dochodami uzyskiwanymi od fińskiego funduszu inwestycyjnego utworzonego zgodnie z prawem zobowiązań w rozumieniu tej dyrektywy (funduszu UCITS utworzonego zgodnie z prawem zobowiązań) z tego względu, że forma prawna utworzonego w innym państwie członkowskim przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe nie odpowiada strukturze prawnej krajowego funduszu inwestycyjnego?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (Dz.U. 2009, L 302, s. 32).


title: Sprawa C-484/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 25 czerwca 2019 r. — Lexel

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 25 czerwca 2019 r. — Lexel
      (Sprawa C-484/19)
      (2019/C 295/11)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Lexel AB

         Druga strona postępowania: Skatteverket

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zgodna z art. 49 TFUE jest odmowa odliczenia przez szwedzką spółkę odsetek wypłaconych spółce, która należy do tej samej grupy spółek powiązanych i ma siedzibę w innym państwie członkowskim, na tej podstawie, iż za główną przyczynę powstania wierzytelności uznano dążenie do uzyskania przez grupę spółek powiązanych znacznej korzyści podatkowej, jeżeli korzyść podatkowa nie zostałaby uznana za zaistniałą, gdyby obydwie spółki były spółkami szwedzkimi, ponieważ wówczas podlegałyby przepisom dotyczącym transferów wewnątrzgrupowych?


title: Sprawa C-486/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 25 czerwca 2019 r. — Syytäjä i Tulli

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 25 czerwca 2019 r. — Syytäjä i Tulli
      (Sprawa C-486/19)
      (2019/C 295/12)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A i B

         Druga strona postępowania: Syytäjä i Tulli

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie nałożeniu na osobę fizyczną działającą na rachunek przedsiębiorstwa będącego podatnikiem, która nie dopełniła obowiązków w zakresie podatku akcyzowego od lodów, sankcji karnej w związku z tym uchybieniem, gdyby zwolnienie podatkowe dla innych przedsiębiorstw prowadzących działalność dotyczącą podobnych produktów należało uznać za pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy krajowy system podatkowy w zakresie podatku akcyzowego od lodów, taki jak system obowiązujący w okresie popełnienia przestępstwa, spełniał kryterium selektywności jako element pojęcia „pomocy państwa” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE?


title: Sprawa C-500/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 1 lipca 2019 r. — Puls 4 TV GmbH & Co. KG/YouTube LLC i Google Austria GmbH

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 1 lipca 2019 r. — Puls 4 TV GmbH & Co. KG/YouTube LLC i Google Austria GmbH
      (Sprawa C-500/19)
      (2019/C 295/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Puls 4 TV GmbH & Co. KG

         Druga strona postępowania rewizyjnego: YouTube LLC, Google Austria GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że operator platformy internetowej wideo jako dostawca usług hostingowych odgrywa czynną rolę prowadzącą do utraty uprzywilejowania w zakresie odpowiedzialności,poprzez to, że poza udostępnianiem miejsc do przechowywania cudzych treści świadczy lub oferuje użytkownikowi również następujące usługi towarzyszące:

                              —

                              proponowanie filmów wideo według obszarów tematycznych;

                              —

                              ułatwianie odwiedzającym wyszukiwania według tytułu lub informacji o treści poprzez elektroniczny spis treści, przy czym użytkownik może wskazać tytuł lub informacje o treści;

                              —

                              udostępnianie w Internecie informacji dotyczących korzystania z usługi („pomoc”);

                              —

                              łączenie, za zgodą użytkownika, filmów wideo wgranych przez użytkownika z reklamą (jednak z wyłączeniem reklamy własnej operatora platformy) według wyboru grupy docelowej dokonanego przez użytkownika?

                  2)

                  Czy z art. 11 zdanie pierwsze dyrektywy 2004/48/WE (2) jest zgodny krajowy stan prawny, zgodnie z którym obowiązek zaniechania spoczywający na dostawcy usług hostingowych (pośredniku) odgrywającym czynną rolę jako pomocnik przy naruszeniach prawa, których dopuszczają się użytkownicy tego dostawcy, istnieje wyłącznie pod warunkiem, że pomocnik świadomie wspierał naruszenie prawa popełnione przez użytkownika, czy też ten przepis dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie nie mogą uzależniać roszczeń o zaniechanie przysługujących podmiotom uprawnionym z tytułu praw autorskich wobec pomocników od świadomego wspierania naruszenia prawa dokonywanego przez użytkownika?

                  3)

                  Czy przepisy zawarte w art. 12–14 dyrektywy 2000/31/WE dotyczące odpowiedzialności pośredników należy uznać za horyzontalne ograniczenia odpowiedzialności przysługujące każdemu pośrednikowi odgrywającemu neutralną rolę również w sytuacji, kiedy jego działanie w świetle prawa autorskiego powinno się zakwalifikować jako dokonane samodzielnie publiczne udostępnienie [utworu]?

                  4)

                  Czy art. 14 ust. 3 (a także art. 12 ust. 3 i art. 13 ust. 2) dyrektywy 2000/31/WE (3), art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE i art. 11 zdanie trzecie dyrektywy 2004/48/WE należy interpretować w ten sposób, że uprzywilejowanie w zakresie odpowiedzialności na podstawie art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE przysługuje dostawcy usług hostingowych (pośrednikowi) odgrywającemu neutralną rolę również w przypadku skierowania wobec niego roszczenia o zaniechanie, i czy w związku z tym również sądowy nakaz zaniechania wydany wobec takiego pośrednika jest dopuszczalny tylko w sytuacji, kiedy ma on wiarygodne wiadomości o bezprawnym charakterze działalności lub informacji, czy też taki sądowy nakaz zaniechania jest dopuszczalny już wtedy, kiedy dostawca usług hostingowych po konkretnym upomnieniu nie usuwa niezwłocznie treści, które zakwestionowano jako naruszające prawo, ani nie uniemożliwia dostępu do nich, a w postępowaniu sądowym naruszenie prawa się potwierdza?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. 2000, L 178, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. 2004, L 157, s. 45).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10).


title: Sprawa C-514/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 8 lipca 2019 r. — Union des industries de la protection des plantes/Premier ministre, Ministre de la transition écologique et solidaire, Ministre des Solidarités et de la Santé, Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation, Agence nationale de sécurité sanitaire de l'alimentation, de l'environnement et du travail

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 8 lipca 2019 r. — Union des industries de la protection des plantes/Premier ministre, Ministre de la transition écologique et solidaire, Ministre des Solidarités et de la Santé, Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation, Agence nationale de sécurité sanitaire de l'alimentation, de l'environnement et du travail
      (Sprawa C-514/19)
      (2019/C 295/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Union des industries de la protection des plantes

         Druga strona postępowania: Premier ministre, Ministre de la transition écologique et solidaire, Ministre des Solidarités et de la Santé, Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation, Agence nationale de sécurité sanitaire de l'alimentation, de l'environnement et du travail

         Interwenienci: Association Générations futures, Union nationale de l’apiculture française (UNAF), Syndicat national de l’apiculture

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w przypadku, gdy środek krajowy mający na celu ograniczenie stosowania substancji czynnych zgłoszono formalnie Komisji na podstawie art. 5 dyrektywy 2015/1535/UE z dnia 9 września 2015 r. (1), przedstawiając jednak jednocześnie dane, które skłaniają państwo członkowskie do wniosku, że dana substancja może stanowić poważne ryzyko dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub dla środowiska oraz że wspomnianemu ryzyku można zapobiec w sposób zadowalający w obecnym stanie prawnym jedynie na podstawie środków przyjętych przez państwo członkowskie, zaś rzeczone przedstawienie danych jest na tyle jasne, że Komisja nie może pomylić się, uznając, iż tego zgłoszenia dokonano na podstawie rozporządzenia nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. (2), Komisja Europejska powinna wówczas uznać, że owego zgłoszenia dokonano w ramach procedury przewidzianej w art. 69 i 71 wspomnianego rozporządzenia i przeprowadzić, w razie potrzeby, dodatkowe czynności dochodzeniowe lub czynności spełniające wymagania wynikające ze wspomnianych przepisów, jak i odpowiadające na obawy wyrażane przez dane państwo członkowskie?

                  2)

                  Przy założeniu, że odpowiedź na wspomniane pytanie będzie twierdząca, czy rozporządzenia wykonawcze nr 2018/783 (3), 2018/784 (4) i 2018/785 (5) z dnia 29 maja 2018 r. zakazujące stosowania substancji: tiametoksam, klotianidyna oraz imidachlopryd, począwszy od dnia 19 grudnia 2018 r. z wyjątkiem ich stosowania w szklarniach trwałych do upraw roślin, które pozostają w takich szklarniach w ciągu całego cyklu życia, powinno się uznać za środki przyjęte w odpowiedzi na wniosek sformułowany przez Francję w dniu 2 lutego 2017 r., zmierzający do wprowadzenia ogólnego zakazu stosowania środków ochrony roślin zawierających co najmniej jedną substancję z rodziny neonikotynoidów oraz nasion zaprawionych tymi środkami?

                  3)

                  W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na ostatnie pytanie — co może uczynić państwo członkowskie, które złożyło wniosek do Komisji, na podstawie art. 69 rozporządzenia nr 1107/2009, o podjęcie środków mających na celu ograniczenie lub zakazanie stosowania środków ochrony roślin zawierających co najmniej jedną substancję z rodziny neonikotynoidów i nasion zaprawionych wspomnianymi środkami, jeżeli Komisja uwzględni wniosek tego państwa jedynie częściowo, ograniczając stosowanie jedynie trzech substancji z rodziny neonikotynoidów, a nie wszystkich?

         (1)  Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. 2015, L 241, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/783 z dnia 29 maja 2018 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzenia substancji czynnej imidachlopryd (Dz.U. 2018, L 132, s. 31).

         (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/784 z dnia 29 maja 2018 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzenia substancji czynnej klotianidyna (Dz.U. 2018, L 132, s. 35).

         (5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/785 z dnia 29 maja 2018 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzenia substancji czynnej tiametoksam (Dz.U. 2018, L 132, s. 40).


title: Sprawa C-91/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki akcyzowe od alkoholu i napojów alkoholowych — Artykuł 110 TFUE — Dyrektywa 92/83/EWG — Dyrektywa 92/84/EWG — Rozporządzenie (WE) nr 110/2008 — Stosowanie niższej stawki podatku akcyzowego do wyrobu produktów krajowych zwanych tsipouro i tsikoudia)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/14

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Grecka
      (Sprawa C-91/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki akcyzowe od alkoholu i napojów alkoholowych - Artykuł 110 TFUE - Dyrektywa 92/83/EWG - Dyrektywa 92/84/EWG - Rozporządzenie (WE) nr 110/2008 - Stosowanie niższej stawki podatku akcyzowego do wyrobu produktów krajowych zwanych tsipouro i tsikoudia)
      (2019/C 305/17)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Kyratsou i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: M. Tassopoulou i D. Tsagkaraki, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą:

                              —

                              na mocy art. 19 i 21 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych w związku z art. 23 ust. 2 tej dyrektywy, poprzez przyjęcie i utrzymywanie w mocy przepisów, zgodnie z którymi tsipouro i tsikoudia wytwarzane przez przedsiębiorstwa wykonujące działalność gospodarczą w zakresie wyrobu napojów spirytusowych, zwane „gorzelniami regularnymi”, objęte są stawką podatku akcyzowego obniżoną o 50 % w stosunku do zwykłej stawki krajowej, oraz

                              —

                              na mocy art. 19 i 21 dyrektywy 92/83 w związku z jej art. 22 ust. 1 i z art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego od alkoholu i napojów alkoholowych, poprzez przyjęcie i utrzymywanie w mocy przepisów, zgodnie z którymi tsipouro i tsikoudia wytwarzane przez małe, „okazjonalne” gorzelnie, są objęte, na warunkach przewidzianych w tym ustawodawstwie, znacznie obniżoną stawką podatku akcyzowego.

                  2)

                  Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa T-502/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Corneli/EBC

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/39

      Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Corneli/EBC
      (Sprawa T-502/19)
      (2019/C 312/32)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Francesca Corneli (Velletri, Włochy) (przedstawiciele: M. Condinanzi, L. Boggio i F. Ferraro, avocats)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji i stwierdzenie jej nieważności;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania; oraz

                  —

                  nakazanie przez Sąd środka organizacji postępowania w postaci przedłożenia zaskarżonego aktu i następczej decyzji dotyczącej przedłużenia w pełnych wersjach

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego z dnia 1 stycznia 2019 r., EBC-SSM-2019-ITCAR-11, przyjętej na podstawie projektu decyzji Rady Nadzorczej sporządzonego zgodnie z art. 26 ust. 8 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (1), art. 69 octiesdecies dekretów, 70 i 98 dekretu ustawodawczego nr 385 z dnia 1 września 1993 r. (zwanego dalej „TUB”), na mocy którego dokonano transpozycji art. 29 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w związku z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 2014/2013, dotyczącej wyboru organów administracyjnych i nadzorczych Banque Carige S.p.A. z siedzibą w Genui (Włochy), oraz zastąpienia ich przez trzech zarządców specjalnych i radę nadzorczą złożoną z trzech członków.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, art. 28 i 29 dyrektywy 2014/59/UE (2) oraz art. 69 octiesdecies TUB:

                              —

                              w tym względzie podniesiono, że środki wczesnej interwencji wymagają stopniowania interwencji, co nie zostało dochowane w niniejszym przypadku. Przyjęty, bardziej inwazyjny środek jest zatem niezgodny z prawem i nieważny.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia w odniesieniu do wymogów proporcjonalności i stopniowania, których wymaga ogólny system środków wczesnej interwencji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 29 zdanie ostatnie dyrektywy 2014/59/UE oraz zasady dobrej administracji:

                              —

                              w tym względzie podniesiono, że powołanie członków poprzednich członków zarządu na stanowiska dyrektorów tymczasowych jest sprzeczne z obowiązkiem zapobiegania konfliktom interesów.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 70 TUB, nadużycia władzy i braku uzasadnienia:

                              —

                              w tym względzie podniesiono, że zarząd specjalny ustanowiony wobec poważnych naruszeń lub nieprawidłowości sprawia, że środek jest wewnętrznie sprzeczny i niespójny.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przepisów dotyczących prawa akcjonariuszy zawartych w dyrektywie (UE) nr 1132/2017 (3) i we włoskim kodeksie cywilnym, również w zastosowaniu podstawowych zasad zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i we włoskiej konstytucji w zakresie ochrony własności, oszczędności i prywatnej inicjatywy gospodarczej oraz samostanowienia obywateli w ich osobistych wyborach.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (Dz.U. 2014, L 173, s. 190)

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1132 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie niektórych aspektów prawa spółek (Dz.U. 2017, L 169, s. 46).


title: Sprawa T-513/19: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2019 r. — Lux/Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/42

      Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2019 r. — Lux/Komisja
      (Sprawa T-513/19)
      (2019/C 312/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Catherine Lux (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 września 2018 r. przyjętej przez PMO.4, w której uznano przeniesienie umowy skarżącej zawartej z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) do Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) za nową umowę o pracę i nie zastosowano w odniesieniu do skarżącej środków przejściowych określonych w art. 21 i 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 21 i 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ponieważ Komisja dokonała błędnej wykładni pojęcia rozpoczęcia służby.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 10 i 12 ogólnych przepisów wykonawczych ze względu na to, że przepisy te zostały przyjęty w celu ułatwienia mobilności między agencjami, co potwierdza w ten sposób możliwość rozwoju kariery europejskiej w agencjach.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i niedziałania prawa wstecz. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że jej decyzja o kontynuowaniu służby w EASA w 2017 r. opierała się na potwierdzeniu przez wydział zasobów ludzkich EASA okoliczności, że takie kontynuowanie służby zapewnia jej także utrzymanie przesłanek dotyczących uprawnień emerytalnych nabytych w EFSA.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady kontynuacji kariery i zatrudnienia personelu tymczasowego. Skarżąca podnosi, że Komisja nie może odstąpić od stosowania art. 10 i 12 ogólnych przepisów wykonawczych w zakresie, w jakim to Komisja ustanowiła zasadę wspólnej i ciągłej analizy zatrudnienia członka personelu tymczasowego w agencjach.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania. Skarżąca podnosi w tym względzie, że żaden wzgląd nie umożliwia uzasadnienia odmiennego traktowania w dziedzinie uprawnień emerytalnych w Unii urzędników i członków personelu tymczasowego.


title: Sprawa C-494/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 26 czerwca 2019 r. — QM

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 26 czerwca 2019 r. — QM
      (Sprawa C-494/19)
      (2019/C 328/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: QM

         Organ, którego działania dotyczy skarga: Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

         Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1) oraz dyrektywę 2014/67/UE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje bardzo wysokie grzywny, w szczególności wysokie kary minimalne nakładane łącznie na danego pracownika, za naruszenie formalnych obowiązków w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników, takich jak brak utrzymywania dokumentów dotyczących wynagrodzeń lub brak zawiadomienia centralnego urzędu koordynacji (zawiadomienia ZKO)?

                  2)

                  W wypadku nieudzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                              Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE oraz dyrektywę 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie nakładaniu kumulatywnych grzywien za naruszenie obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników bez bezwzględnej górnej granicy?

                  3)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które w wypadku przedwczesnego zakończenia lub przerwania tymczasowej działalności w państwie przyjmującym przewidują obowiązkowe powiadomienie o zmianie ZKO?

                  4)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie przewidują odpowiedniego terminu na zgłoszenie zmiany?

                  5)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że późniejsze przedłożenie odpowiednich i istotnych dokumentów w rozsądnym terminie nie spełnia wymogu udostępnienia dokumentów?

                  6)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nakładają na zagranicznego usługodawcę obowiązek przedstawienia dokumentów wykraczających poza zakres dokumentów, o których mowa w art. 9 dyrektywy 2014/67/UE i które nie są ani istotne, ani właściwe i które nie są określone w prawie krajowym, takich jak na przykład: rejestry płac, arkusze kont płac, listy płac, zaświadczenia o potrąceniu podatku, rejestracja i wyrejestrowanie, ubezpieczenie zdrowotne, rejestracja i dodatkowe listy rozliczeniowe, dokumenty związane z klasyfikacją płac, zaświadczenia?

         (1)  Dz.U. 1997, L 18, s. 1.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2014, L 159, s. 11).


title: Sprawa C-433/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 2 lipca 2018 r. – ML / OÜ Aktiva Finants

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 2 lipca 2018 r. – ML / OÜ Aktiva Finants
      (Sprawa C-433/18)
      (2018/C 352/23)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca zażalenie i skargę: ML

         Druga strona postępowania: OÜ Aktiva Finants

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przewidziana w krajowych przepisach o wnoszeniu środków zaskarżenia procedura przyjmowania środków zaskarżenia do rozpoznania jest zgodna z zagwarantowanym w art. 43 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 (1) prawem obu stron do skutecznego rozpoznania środka zaskarżenia, gdy środek zaskarżenia jest wnoszony od orzeczenia sądu pierwszej instancji dotyczącego uznania lub wykonania wyroku na podstawie rozporządzenia nr 44/2001?

                  2)

                  Czy w ramach procedury przyjmowania środków zaskarżenia do rozpoznania spełnione są przesłanki dotyczące postępowania, w którym wysłuchane zostają obie strony, w rozumieniu art. 43 ust. 3 rozporządzenia nr 44/2001, jeżeli strona, przeciwko której wnoszony jest środek zaskarżenia, nie została wysłuchana w przedmiocie wniesionego środka zaskarżenia przed wydaniem decyzji o jego przyjęciu do rozpoznania? Czy warunki te są spełnione, jeżeli strona, przeciwko której wnoszony jest środek zaskarżenia, zostanie wysłuchana przed wydaniem decyzji o przyjęciu środka zaskarżenia do rozpoznania?

                  3)

                  Czy znaczenie dla wykładni ma okoliczność, że osoba wnosząca środek zaskarżenia może być nie tylko stroną, która wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie wykonalności i której wniosek został oddalony, ale również stroną, przeciwko której wystąpiono o stwierdzenie wykonalności, jeżeli wniosek ten został uwzględniony?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa T-786/14: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Bourdouvali i in. / Rada i in. (Odpowiedzialność pozaumowna – Polityka gospodarcza i pieniężna – Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru – Decyzja Rady Prezesów EBC w sprawie wsparcia płynnościowego na wniosek banku centralnego Cypru – Oświadczenia Eurogrupy z dnia 25 marca, 12 kwietnia, 13 maja i 13 września 2013 r. – Decyzja 2013/236/UE – Protokół ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. dotyczący szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej zawarty między Cyprem a europejskim mechanizmem stabilności – Właściwość Sądu – Dopuszczalność – Wymogi formalne – Wyczerpanie wewnętrznych środków odwoławczych – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Prawo własności – Uzasadnione oczekiwania – Równość traktowania)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/29

      Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Bourdouvali i in. / Rada i in.
      (Sprawa T-786/14) (1)

      ((Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Decyzja Rady Prezesów EBC w sprawie wsparcia płynnościowego na wniosek banku centralnego Cypru - Oświadczenia Eurogrupy z dnia 25 marca, 12 kwietnia, 13 maja i 13 września 2013 r. - Decyzja 2013/236/UE - Protokół ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. dotyczący szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej zawarty między Cyprem a europejskim mechanizmem stabilności - Właściwość Sądu - Dopuszczalność - Wymogi formalne - Wyczerpanie wewnętrznych środków odwoławczych - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Prawo własności - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania))
      (2018/C 352/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eleni Pavlikka Bourdouvali (Meneou, Cypr) i 51 pozostałych skarżących, których nazwiska wymienione są w załączniku do wyroku (przedstawiciel: P. Tridimas, barrister)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Moro i E. Chatziioakeimidou, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne, M. Konstantinidis i L. Flynn, pełnomocnicy), Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: K. Laurinavičius i M. Szablewska, pełnomocnicy, wspierani przez H.-G. Kamanna, avocat), Eurogrupa, reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Moro i E. Chatziioakeimidou, pełnomocnicy), i Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (przedstawiciele: J.-P. Keppenne, M. Konstantinidis i L. Flynn, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, którą skarżący mieli ponieść z powodu decyzji Rady Prezesów EBC z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie wsparcia płynnościowego na wniosek banku centralnego Cypru, oświadczeń Eurogrupy z dnia 25 marca, 12 kwietnia, 13 maja i 13 września 2013 r. dotyczących Cypru, decyzji Rady 2013/236/UE z dnia 25 kwietnia 2013 r. skierowanej do Cypru w sprawie określonych środków służących przywróceniu stabilności finansowej i trwałego wzrostu gospodarczego (Dz.U. 2013, L 141, s. 32), protokołu ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. dotyczącego szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej zawartego między Cyprem a europejskim mechanizmem stabilności (ESM), a także innych aktów i zachowań Komisji, Rady, EBC i Eurogrupy związanych z przyznaniem programu pomocy finansowej Republice Cypryjskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Eleni Pavlikka Bourdouvali i pozostali skarżący, których nazwiska są wymienione w załączniku, zostają obciążeni, poza ich własnymi kosztami, także kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej, Komisję Europejską i Europejski Bank Centralny (EBC).

         (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawy połączone C-96/16 i C-94/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 38 de Barcelona, Tribunal Supremo – Hiszpania) – Banco Santander, SA / Mahamadou Demba, Mercedes Godoy Bonet (C-96/16), Rafael Ramón Escobedo Cortés / Banco de Sabadell SA (C-94/17) (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki umowne – Zakres stosowania – Zbycie wierzytelności – Umowa kredytu zawarta z konsumentem – Kryteria oceny nieuczciwego charakteru warunku tej umowy ustalającego odsetki za zwłokę – Skutki tego charakteru)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona, Tribunal Supremo – Hiszpania) – Banco Santander, SA / Mahamadou Demba, Mercedes Godoy Bonet (C-96/16), Rafael Ramón Escobedo Cortés / Banco de Sabadell SA (C-94/17)
      (Sprawy połączone C-96/16 i C-94/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki umowne - Zakres stosowania - Zbycie wierzytelności - Umowa kredytu zawarta z konsumentem - Kryteria oceny nieuczciwego charakteru warunku tej umowy ustalającego odsetki za zwłokę - Skutki tego charakteru))
      (2018/C 352/02)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona, Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Banco Santander, SA (C-96/16), Rafael Ramón Escobedo Cortés (C-94/17)

         Strona pozwana: Mahamadou Demba, Mercedes Godoy Bonet (C-96/16), Banco de Sabadell SA (C-94/17)

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, nie ma ona zastosowania do praktyki podmiotu gospodarczego polegającej na zbywaniu lub nabywaniu wierzytelności posiadanej wobec konsumenta, bez przewidzenia możliwości takiej cesji w umowie kredytu zawartej z tym konsumentem i bez uprzedniego poinformowania go o tej cesji lub bez udzielenia przez niego zgody na nią, a także bez dania mu możliwości wykupu swojego długu lub doprowadzenia do jego wygaśnięcia poprzez zwrot cesjonariuszowi ceny, jaką zapłacił on na podstawie wspomnianej cesji, powiększonej o właściwe koszty, odsetki i wydatki. Po drugie, dyrektywa ta nie ma również zastosowania do przepisów krajowych, takich jak znajdujące się w art. 1535 Código Civil (kodeksu cywilnego) i w art. 17 i 540 Ley 1/2000 de Enjuiciamiento Civil (ustawie 1/2000 – kodeks postępowania cywilnego) z dnia 7 stycznia 2000 r., które ustanawiają ramy dla takiej możliwości odkupu i regulują wstąpienie cesjonariusza w miejsce cedenta w toczącym się postępowaniu.

                  2)

                  Dyrektywę 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona orzecznictwu krajowemu takiemu jak omawiane w postępowaniach głównych orzecznictwo Tribunal Supremo (sądu najwyższego, Hiszpania), zgodnie z którym nienegocjowany warunek w umowie kredytu zawartej z konsumentem ustanawiający mającą zastosowanie stopę odsetek za zwłokę jest nieuczciwy z tego powodu, że nakłada on na konsumenta będącego w zwłoce obowiązek zapłaty odszkodowania w nieproporcjonalnie wysokiej kwocie, jeżeli owa stopa przekracza o ponad dwa punkty procentowe stopę odsetek zwykłych przewidzianych w tej umowie.

                  3)

                  Dyrektywę 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona orzecznictwu krajowemu, takiemu jak omawiane w postępowaniu głównym orzecznictwo Tribunal Supremo (sądu najwyższego, Hiszpania), zgodnie z którym konsekwencją nieuczciwego charakteru nienegocjowanego warunku umowy kredytu zawartego z konsumentem ustalającego stopę odsetek za zwłokę jest całkowite zniesienie tych odsetek w ten sposób, że w dalszym ciągu nalicza się odsetki zwykłe przewidziane w tej umowie.

         (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.

         Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-733/16: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. –Banque postale / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Artykuł 4 ust. 1 lit. d) i ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Obliczanie wskaźnika dźwigni – Odmowa przez EBC udzielenia stronie skarżącej zezwolenia na wyłączenie z obliczania wskaźnika dźwigni ekspozycji spełniających określone warunki – Artykuł 429 ust. 14 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – Uprawnienia dyskrecjonalne EBC – Naruszenia prawa – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/30

      Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. –Banque postale / EBC
      (Sprawa T-733/16) (1)

      ([Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Artykuł 4 ust. 1 lit. d) i ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Obliczanie wskaźnika dźwigni - Odmowa przez EBC udzielenia stronie skarżącej zezwolenia na wyłączenie z obliczania wskaźnika dźwigni ekspozycji spełniających określone warunki - Artykuł 429 ust. 14 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 - Uprawnienia dyskrecjonalne EBC - Naruszenia prawa - Oczywisty błąd w ocenie])
      (2018/C 352/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: La Banque postale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci E. Guillaume i L. Coudray)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: K. Lackhoff, R. Bax i G. Bassani, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów H. G. Kamanna i F. Louisa)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji EBC ECB/SSM/2016-96950066U5XAAIRCPA 78/16 z dnia 24 sierpnia 2016 r., wydanej na podstawie art. 4 ust. 1 lit. d) i art. 10 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63), oraz art. 429 ust. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1, sprostowania Dz.U. 2013, L 208, s. 68 i Dz.U. 2013, L 321, s. 6).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2016-96950066U5XAAIRCPA 78/16 z dnia 24 sierpnia 2016 r.

                  2)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

                  3)

                  Republika Finlandii ponosi własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 454 z 5.12.2016.


title: Sprawa C-435/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 29 czerwca 2018 r. – Otis Gesellschaft m.b.H. i in. / Land Oberösterreich i in.

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 29 czerwca 2018 r. – Otis Gesellschaft m.b.H. i in. / Land Oberösterreich i in.
      (Sprawa C-435/18)
      (2018/C 352/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca zażalenie: Otis Gesellschaft m.b.H., Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Kone Aktiengesellschaft, ThyssenKrupp Aufzüge Gesellschaft m.b.H.

         Strona przeciwna: Land Oberösterreich, Gemeinnützige Wohnungsgenossenschaft „Lebensräume” eingetragene Gen.m.b.H., EBS Wohnungsgesellschaft mbH, WAG Wohnungsanlagen Gesellschaft m.b.H., WSG Gemeinnützige Wohn- und Siedlergemeinschaft reg.Gen.m.b.H., Neue Heimat Oberösterreich Gemeinnützige Wohnungs- und SiedlungsgesmbH, BRW Gemeinnützige Wohnungs- und Siedlungsgenossenschaft „Baureform Wohnstätte” eingetragene Gen.m.b.H., Gemeinnützige Wohnungs- und Siedlungsgenossenschaft „Familie” eingetragene Gen.m.b.H., VLW Vereinigte Linzer Wohnungsgenossenschaften Gemeinnützige GmbH, Gemeinnützige Steyrer Wohn- und Siedlungs Genossenschaft „Styria” reg.Gen.m.b.H., Innviertler Gemeinnützige Wohnungs- und Siedlungsgenossenschaft reg.Gen.m.b.H., Gemeinnützige Wohnungsgesellschaft der Stadt Steyr GmbH, Gemeinnützige Industrie-Wohnungsaktiengesellschaft, Gemeinnützige Siedlungsgesellschaft m.b.H. für den Bezirk Vöcklabruck, GEWOG Neues Heim Gemeinnützige Wohnungsgesellschaft m.b.H.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 85 TWE, art. 81 WE, względnie art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w celu zachowania pełnej skuteczności tych przepisów i praktycznej skuteczności zakazu wynikającego z tych przepisów niezbędne jest, aby naprawienia szkody od uczestników porozumienia kartelowego mogły żądać również te podmioty, które nie działają jako oferenci lub nabywcy na właściwym rynku produktowym i geograficznym dotkniętym działaniem kartelu, lecz które w ramach przepisów ustawowych jako instytucje wspierające udzielają odbiorcom produktów oferowanych na rynku dotkniętym działaniem kartelu pożyczek na preferencyjnych warunkach, a których szkoda polega na tym, że suma udzielonych przez nie pożyczek odpowiadająca określonej wartości procentowej kosztów produktu była wyższa niż miałoby to miejsce w warunkach braku porozumienia kartelowego, a przez co nie mogły one z zyskiem ulokować tych kwot.


title: Sprawa C-123/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Nefiye Yön / Landeshauptstadt Stuttgart (Odesłanie prejudycjalne – Stowarzyszenie EWG – Turcja – Decyzja nr 2/76 – Artykuł 7 – Klauzula „standstill” – Prawo pobytu członków rodziny pracownika tureckiego – Obowiązek uzyskania wizy przy wjeździe na terytorium państwa członkowskiego)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Nefiye Yön / Landeshauptstadt Stuttgart
      (Sprawa C-123/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Stowarzyszenie EWG – Turcja - Decyzja nr 2/76 - Artykuł 7 - Klauzula „standstill” - Prawo pobytu członków rodziny pracownika tureckiego - Obowiązek uzyskania wizy przy wjeździe na terytorium państwa członkowskiego))
      (2018/C 352/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nefiye Yön

         Strona pozwana: Landeshauptstadt Stuttgart

         przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

         Sentencja

      Artykuł 7 decyzji nr 2/76 z dnia 20 grudnia 1976 r. wydanej przez Radę Stowarzyszenia powołaną Układem ustanawiającym stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanym w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, zawartym, zatwierdzonym i ratyfikowanym w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r., należy interpretować w ten sposób, że przepis prawa krajowego, taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, wprowadzony w okresie od dnia 20 grudnia 1976 r. do dnia 30 listopada 1980 r., uzależniający wydanie zezwolenia na pobyt w celu łączenia rodzin obywatelom państw trzecich, którzy są członkami rodziny pracownika tureckiego legalnie zamieszkującego w danym państwie członkowskim od uzyskania przez tych obywateli, przed wjazdem na terytorium krajowe, wizy w celu wspomnianego łączenia rodzin stanowi „nowe ograniczenie” w rozumieniu tego przepisu. Taki przepis może jednak być uzasadniony względami wchodzącymi w zakres skutecznej kontroli imigracji i zarządzania przepływami migracyjnymi, lecz może zostać dopuszczony jedynie pod warunkiem, że jego szczegółowe zasady wykonania nie wykraczają poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia zamierzonego celu, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa C-454/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Linköping (Szwecja) w dniu 12 lipca 2018 r. – Baltic Cable AB/Energimarknadsinspektionen

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Linköping (Szwecja) w dniu 12 lipca 2018 r. – Baltic Cable AB/Energimarknadsinspektionen
      (Sprawa C-454/18)
      (2018/C 352/25)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Förvaltningsrätten i Linköping

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Baltic Cable AB

         Strona pozwana: Energimarknadsinspektionen

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 16 ust. 6 rozporządzenia nr 714/2009 (1) ma zastosowanie we wszystkich przypadkach, w których osoba uzyskuje przychody wynikające z alokacji połączenia wzajemnego, niezależnie od okoliczności, czy też ma on zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy osoba która uzyskuje takie przychody jest operatorem systemu przesyłowego w rozumieniu art. 2 ust. 4 dyrektywy o rynku energii elektrycznej?

                  2)

                  Jeżeli w świetle odpowiedzi na pytanie pierwsze art. 16 ust. 6 rozporządzenia nr 714/2009 ma mieć zastosowanie wyłącznie do operatorów systemów przesyłowych, to czy przedsiębiorstwo, które obsługuje jedynie połączenie wzajemne, jest operatorem sieci przesyłowej?

                  3)

                  Jeżeli w świetle odpowiedzi na pytanie pierwsze lub drugie art. 16 ust. 6 rozporządzenia nr 714/2009 ma mieć zastosowanie do przedsiębiorstwa, które obsługuje jedynie połączenie wzajemne, to czy koszty związane z obsługą i utrzymaniem połączenia wzajemnego mogą być w każdym wypadku postrzegane jako inwestycje w sieć w celu utrzymania lub zwiększenia zdolności przesyłowych, o czym mowa w art. 16 ust. 6 akapit pierwszy lit. b) rozporządzenia nr 714/2009?

                  4)

                  Jeżeli w świetle odpowiedzi na pytanie pierwsze lub drugie art. 16 ust. 6 rozporządzenia nr 714/2009 ma mieć zastosowanie do przedsiębiorstwa, które obsługuje jedynie połączenie wzajemne, to czy organ regulacyjny na podstawie art. 16 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia nr 714/2009 może zatwierdzić wykorzystanie przychodów z alokacji połączenia wzajemnego w celu uzyskania zwrotu [z inwestycji] lub – jeżeli odpowiedź na pytanie trzecie jest przecząca – w celu obsługi i utrzymania, przez przedsiębiorstwo, które obsługuje jedynie połączenie wzajemne, a które posiada metodę ustalania taryf, przy czym nie ma klientów dokonujących bezpośrednio opłat sieciowych (taryf), które mogłyby zostać obniżone?

                  5)

                  Jeżeli w świetle odpowiedzi na pytanie pierwsze lub drugie art. 16 ust. 6 rozporządzenia nr 714/2009 ma mieć zastosowanie do przedsiębiorstwa, które obsługuje jedynie połączenie wzajemne, a w świetle odpowiedzi na pytanie trzecie i czwarte spółka nie może wykorzystywać przychodów wynikających z alokacji połączenia wzajemnego do obsługi lub utrzymania ani do uzyskiwania zwrotu [z inwestycji], lub jeżeli spółka może wykorzystywać przychody do obsługi lub utrzymania, ale nie do uzyskiwania zwrotu [z inwestycji], to czy zastosowanie art. 16 ust. 6 rozporządzenia nr 714/2009 do przedsiębiorstwa, które obsługuje jedynie połączenie wzajemne, jest sprzeczne z przewidzianą prawem Unii zasadą proporcjonalności lub jakąkolwiek inną obowiązującą zasadą?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (Dz.U. 2009 L 211, s.15).


title: Sprawa C-472/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León – Hiszpania) – Jorge Luis Colino Sigüenza / Ayuntamiento de Valladolid i in. (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2001/23/WE – Zakres stosowania – Artykuł 1 ust. 1 – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Zamówienie na świadczenie usług zarządzania gminną szkołą muzyczną – Zaprzestanie działalności przez pierwszego wykonawcę przed zakończeniem roku szkolnego i wyznaczenie nowego wykonawcy na początku następnego roku szkolnego – Artykuł 4 ust. 1 – Zakaz zwolnień uzasadnionych przejęciem – Wyjątek – Zwolnienia z powodów ekonomicznych, technicznych lub organizacyjnych, powodujących zmiany w stanie zatrudnienia – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/3

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León – Hiszpania) – Jorge Luis Colino Sigüenza / Ayuntamiento de Valladolid i in.
      (Sprawa C-472/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/23/WE - Zakres stosowania - Artykuł 1 ust. 1 - Przejęcia przedsiębiorstw - Ochrona praw pracowniczych - Zamówienie na świadczenie usług zarządzania gminną szkołą muzyczną - Zaprzestanie działalności przez pierwszego wykonawcę przed zakończeniem roku szkolnego i wyznaczenie nowego wykonawcy na początku następnego roku szkolnego - Artykuł 4 ust. 1 - Zakaz zwolnień uzasadnionych przejęciem - Wyjątek - Zwolnienia z powodów ekonomicznych, technicznych lub organizacyjnych, powodujących zmiany w stanie zatrudnienia - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47))
      (2018/C 352/03)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Jorge Luis Colino Sigüenza

         Strona pozwana: Ayuntamiento de Valladolid, In-Pulso Musical SC, Miguel del Real Llorente, Administrador Concursal de Músicos y Escuela SL, Músicos y Escuela SL, Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że może być objęta zakresem stosowania tej dyrektywy sytuacja taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której wykonawca zamówienia na świadczenie usług zarządzania gminną szkołą muzyczną, której gmina dostarczyła wszystkie środki materialne niezbędne do wykonywania tej działalności, zaprzestaje jej dwa miesiące przed zakończeniem roku szkolnego poprzez zwolnienie pracowników oraz zwrot środków materialnych gminie, która z kolei udziela nowego zamówienia dopiero na następny rok szkolny i dostarcza nowemu wykonawcy te same środki materialne.

                  2)

                  Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2001/23 należy interpretować w ten sposób, iż w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których wykonawca zamówienia na świadczenie usług zarządzania gminną szkołą muzyczną zaprzestaje tej działalności dwa miesiące przed zakończeniem roku szkolnego poprzez zwolnienie personelu, a nowy wykonawca przejmuje działalność na początku następnego roku szkolnego, zwolnienie pracowników zostało dokonane „z powodów ekonomicznych, technicznych lub organizacyjnych, powodujących zmiany w stanie zatrudnienia” w rozumieniu tego przepisu, pod warunkiem że okoliczności, które doprowadziły do zwolnienia wszystkich pracowników, a także późne wyznaczenie nowego dostawcy usług nie stanowią celowego działania zmierzającego do pozbawienia tych pracowników praw, jakie przyznaje im wspomniana dyrektywa, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa C-467/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Łukowit (Bułgaria) w dniu 17 lipca 2018 r. – postępowanie karne przeciwko EP

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Łukowit (Bułgaria) w dniu 17 lipca 2018 r. – postępowanie karne przeciwko EP
      (Sprawa C-467/18)
      (2018/C 352/26)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rajonen syd Łukowit

         Strona w postępowaniu głównym

      EP

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy niniejsze postępowanie dotyczące stosowania przymusowych środków leczniczych stanowiących formę przymusu państwowego wobec osób, co do których prokurator ustalił, że dokonały czynu szkodliwego społecznie, jest objęte zakresem stosowania dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2012/13/UE (1) [z dnia 22 maja 2012 r.] w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym oraz dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2013/48/UE (2) [z dnia 22 października 2013 r.] w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym [i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności]?

                  2)

                  Czy bułgarskie prawo procesowe, regulujące szczególne postępowanie dotyczące stosowania przymusowych środków leczniczych zgodnie z regułami określonymi w art. 427 i nast. Nakazatełno-procesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego), w którym nie przewidziano możliwości zwrócenia przez sąd sprawy prokuratorowi wraz ze wskazówkami w celu usunięcia popełnionych istotnych naruszeń proceduralnych w toku postępowania przygotowawczego, lecz wyłącznie możliwość uwzględnienia wniosku o zastosowanie przymusowych środków leczniczych lub oddalenia go, stanowi skuteczny środek ochrony prawnej w rozumieniu art. 12 dyrektywy 2013/48/UE i art. 8 dyrektywy 2012/13/UE w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zapewniający danej osobie możliwość zaskarżenia przed sądem naruszeń jej praw w toku postępowania przygotowawczego?

                  3)

                  Czy dyrektywa 2012/13/UE i dyrektywa 2013/48/UE mają zastosowanie do postępowań karnych (przygotowawczych), gdy prawo krajowe – Nakazatełno procesualen kodeks – nie zawiera pojęcia „podejrzanego”, a formalnie w toku postępowania przygotowawczego prokurator nie oskarża danej osoby w charakterze oskarżonego, ponieważ przyjmuje, że rozpatrywane zabójstwo zostało popełnione przez tę osobę w stanie niepoczytalności, i ze względu na to umarza postępowanie karne, o czym nie powiadamia tej osoby, wnosząc do sądu o zastosowanie wobec niej przymusowych środków leczniczych?

                  4)

                  Czy osoba, co do której wniesiono o zastosowanie przymusowego leczenia, nabyła status „podejrzanego” w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy 2012/13/UE i art. 2 ust. 3 dyrektywy 2013/48/UE, gdy funkcjonariusz policji podczas pierwotnego przybycia na miejsce zdarzenia i pierwotnych czynności śledztwa w domu pokrzywdzonej i jej syna, widząc na ciele tego syna ślady krwi, przesłuchał go co do przyczyn zabicia matki i przeniesienia jej zwłok na ulicę, na które to pytania osoba ta udzieliła odpowiedzi, po czym funkcjonariusz policji założył jej kajdanki? Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy osobie tej należy jeszcze w tej chwili udzielić informacji określonej w art. 3 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2012/13/UE, a także w jaki sposób należy uwzględnić określone w art. 3 ust. 2 szczególne potrzeby osoby znajdującej się w podobnej sytuacji w ramach przedstawienia informacji, gdy policja wiedziała, że osoba ta jest dotknięta zaburzeniami psychicznymi?

                  5)

                  Czy uregulowania krajowe dopuszczające faktyczne pozbawienie wolności wraz z przymusowym umieszczeniem w szpitalu psychiatrycznym w ramach procedury określonej w Zakon za zdraweto (ustawie o ochronie zdrowia) (stanowiące prewencyjny przymusowy środek nakładany w wypadku wykazania, że dana osoba cierpi na chorobę psychiczną i że istnieje zakładane, lecz niezrealizowane, ryzyko, iż osoba ta popełni przestępstwo), gdy faktyczną podstawę wszczęcia owej procedury stanowi czyn, co do którego wszczęto postępowanie karne przeciwko osobie umieszczonej w ośrodku leczniczym, są zgodne z art. 3 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] (UE) 2016/343 (3) [z dnia 9 marca 2016 r.] w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym, a także czy w ten sposób dochodzi do obejścia prawa do rzetelnego procesu w wypadku aresztowania, odpowiadającego kryteriom określonym w art. 5 ust. 4 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności – czyli procesu, w którym sąd ma uprawnienie do zbadania zarówno przestrzegania reguł proceduralnych, jak i uzasadnionych podejrzeń uzasadniających zatrzymanie, a także legalności realizowanego za pomocą tego środka celu, który to obowiązek ciąży na sądzie, gdy daną osobę zatrzymano w trybie Nakazatełno-procesualen kodeks[?]

                  6)

                  Czy pojęcie domniemania niewinności w rozumieniu art. 3 dyrektywy (UE) 2016/343 obejmuje także domniemanie, że niepoczytalne osoby nie dokonały czynu szkodliwego społecznie, o który oskarża je prokurator, do chwili wykazania odmiennego stanu zgodnie z przepisami procesowymi (w postępowaniu karnym i przy przestrzeganiu prawa do obrony)?

                  7)

                  Czy można przyjąć, że uregulowania krajowe, w których przewidziano różne uprawnienia sądu orzekającego w odniesieniu do zbadania z urzędu zgodności z prawem postępowania przygotowawczego w zależności od tego, czy:

                              (1)

                              rozpatruje wniesiony przez prokuratora akt oskarżenia, w którym twierdzi się, że określona osoba, która jest psychicznie zdrowa, dokonała zabójstwa (art. 249 ust. 1 w związku z art. 249 ust. 4 Nakazatełno-procesualen kodeks); lub

                              (2)

                              rozpatruje wniosek prokuratora, w którym twierdzi się, że osoba dokonała zabójstwa, lecz ze względu na stan psychiczny sprawcy nie popełniono przestępstwa, a także wnosi się do sądu o nałożenie środka przymusu państwowego w celu leczenia;
                              zapewniają gwarancje skutecznych środków ochrony osób wymagających szczególnego traktowania, zgodnie z wymogami określonymi w art. 13 w związku z art. 12 dyrektywy 2013/48/UE i w art. 8 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 2 [dyrektywy] 2012/13/UE, a także czy różne uprawnienia sądu wynikające z rodzaju postępowania – określanego w zależności od tego, czy osoba wskazana jako sprawca posiada stan zdrowia psychicznego umożliwiający jej ponoszenie odpowiedzialności karnej – są zgodne z zasadą niedyskryminacji określoną w art. 21 ust. 1 karty?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym, Dz.U. 2012, L 142, s. 1.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności, Dz.U. 2013, L 294, s. 1.

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym, Dz.U. 2016, L 65, s. 1.


title: Sprawa T-751/16: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Confédération nationale du Crédit mutuel / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Artykuł 4 ust. 1 lit. d) i ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Obliczenie wskaźnika dźwigni – Odmowa przez EBC udzielenia stronie skarżącej zezwolenia na wyłączenie z obliczenia wskaźnika dźwigni ekspozycji spełniających określone warunki – Artykuł 429 ust. 14 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – Uprawnienia dyskrecjonalne EBC – Naruszenia prawa – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/31

      Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Confédération nationale du Crédit mutuel / EBC
      (Sprawa T-751/16) (1)

      ([Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Artykuł 4 ust. 1 lit. d) i ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Obliczenie wskaźnika dźwigni - Odmowa przez EBC udzielenia stronie skarżącej zezwolenia na wyłączenie z obliczenia wskaźnika dźwigni ekspozycji spełniających określone warunki - Artykuł 429 ust. 14 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 - Uprawnienia dyskrecjonalne EBC - Naruszenia prawa - Oczywisty błąd w ocenie])
      (2018/C 352/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Confédération nationale du Crédit mutuel (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Grégoire i C. De Jonghe)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: K. Lackhoff, R. Bax i G. Bassani, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów H.-G. Kamanna i F. Louisa)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji ECB/SSM/2016-9695000CG7B84NLR5984/92 wydanej przez EBC w dniu 24 sierpnia 2016 r. na podstawie art. 4 ust. 1 lit. d) i art. 10 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63) i art. 429 ust. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1, sprostowania Dz.U. 2013, L 208, s. 68 i Dz.U. 2013, L 321, s. 6).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2016-9695000CG7B84NLR5984/92 z dnia 24 sierpnia 2016 r.

                  2)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

                  3)

                  Republika Finlandii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa C-476/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 23 lipca 2018 r. – PannonHitel Pénzügyi Zrt. / WizzAir Hungary Légiközlekedési Kft.

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 23 lipca 2018 r. – PannonHitel Pénzügyi Zrt. / WizzAir Hungary Légiközlekedési Kft.
      (Sprawa C-476/18)
      (2018/C 352/27)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Pesti Központi Kerületi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: PannonHitel Pénzügyi Zrt.

         Strona pozwana: WizzAir Hungary Légiközlekedési Kft.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5–7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (zwanego dalej „rozporządzeniem”) (1) należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania prawa do odszkodowania pasażerów dotkniętych zmianą rozkładu lotów można traktować jak pasażerów odwołanych lotów oraz że w związku z tym mogą oni powoływać się na prawo do odszkodowania przewidziane w art. 7 tego rozporządzenia, jeżeli przewoźnik lotniczy informuje pasażerów o zmianie rozkładu lotów w przeddzień planowego dnia wylotu w pierwotnym rozkładzie lotów, a w konsekwencji zmiany pasażerowie ponoszą stratę czasu wynoszącą co najmniej trzy godziny w stosunku do czasu przylotu przewidzianego w pierwotnym rozkładzie lotów, czyli przybędą do miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie planowanym przez przewoźnika lotniczego czasie przylotu?

                  2)

                  Czy art. 5–7 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania prawa do odszkodowania pasażerów dotkniętych zmianą rozkładu lotów można traktować jak pasażerów dotkniętych opóźnieniem lotu oraz że w związku z tym mogą oni powoływać się na prawo do odszkodowania przewidziane w art. 7 tego rozporządzenia, jeżeli z powodu zmiany rozkładu lotów ponoszą stratę czasu wynoszącą co najmniej trzy godziny, czyli jeżeli przybędą do miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie planowanym przez przewoźnika lotniczego czasie przylotu?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa T-768/16: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – BNP Paribas / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Artykuł 4 ust. 1 lit. d) i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Obliczanie wskaźnika dźwigni – Odmowa udzielenia przez EBC stronie skarżącej zezwolenia na wyłączenie z obliczania wskaźnika dźwigni ekspozycji spełniających określone warunki – Artykuł 429 ust. 14 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – Uprawnienia dyskrecjonalne EBC – Naruszenia prawa – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/32

      Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – BNP Paribas / EBC
      (Sprawa T-768/16) (1)

      ([Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Artykuł 4 ust. 1 lit. d) i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Obliczanie wskaźnika dźwigni - Odmowa udzielenia przez EBC stronie skarżącej zezwolenia na wyłączenie z obliczania wskaźnika dźwigni ekspozycji spełniających określone warunki - Artykuł 429 ust. 14 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 - Uprawnienia dyskrecjonalne EBC - Naruszenia prawa - Oczywisty błąd w ocenie])
      (2018/C 352/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Champsaur i A. Delors)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: K. Lackhoff, R. Bax, G. Bassani i C. Olivier, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji EBC ECB/SSM/2016-R0MUWSFPU8MPRO8K5P83/136 z dnia 24 sierpnia 2016 r., wydanej na podstawie art. 4 ust. 1 lit. d) i art. 10 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63) oraz art. 429 ust. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1, sprostowania Dz.U. 2013, L 208, s. 68 i Dz.U. 2013, L 321, s. 6).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2016-R0MUWSFPU8MPRO8K5P83/136 z dnia 24 sierpnia 2016 r.

                  2)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

                  3)

                  Republika Finlandii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa C-561/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Saras Energía SA / Administración del Estado (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2012/27/UE – Artykuł 7 ust. 1, 4 i 9 – Artykuł 20 ust. 4 i 6 – Wspieranie efektywności energetycznej – System zobowiązujący do efektywności energetycznej – Inne środki z dziedziny polityki – Krajowy fundusz efektywności energetycznej – Ustanowienie takiego funduszu jako głównego środka wykonania zobowiązań w zakresie efektywności energetycznej – Obowiązek wnoszenia składek – Wyznaczenie stron zobowiązanych – Dystrybutorzy energii lub przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/4

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Saras Energía SA / Administración del Estado
      (Sprawa C-561/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2012/27/UE - Artykuł 7 ust. 1, 4 i 9 - Artykuł 20 ust. 4 i 6 - Wspieranie efektywności energetycznej - System zobowiązujący do efektywności energetycznej - Inne środki z dziedziny polityki - Krajowy fundusz efektywności energetycznej - Ustanowienie takiego funduszu jako głównego środka wykonania zobowiązań w zakresie efektywności energetycznej - Obowiązek wnoszenia składek - Wyznaczenie stron zobowiązanych - Dystrybutorzy energii lub przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii))
      (2018/C 352/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Saras Energía SA

         Strona pozwana: Administración del Estado

         przy udziale: Endesa SA, Endesa Energía SA, Endesa Energía XXI SLU, Viesgo Infraestructuras Energéticas SL, Hidroeléctrica del Cantábrico SAU, Nexus Energía SA, Nexus Renovables SLU, Engie España SL, Villar Mir Energía SL, Energya VM Gestión de Energía SLU, Estaciones de Servicio de Guipúzcoa SA, Acciona Green Energy Developments SLU, Fortia Energía SL

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 7 i 20 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie regulacji krajowej dotyczącej wprowadzenia, jako głównego sposobu wykonywania obowiązków w zakresie oszczędzania energii, systemu wpłacania rocznych składek na rzecz krajowego funduszu efektywności energetycznej, pod warunkiem że, po pierwsze, taka regulacja zapewnia poziom oszczędności równoważny z tym, jaki zapewniają systemy zobowiązujące do efektywności energetycznej, które mogą zostać wprowadzone na mocy art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, a po drugie, że spełnione są wymogi wynikające z art. 7 ust. 10 i 11 tej dyrektywy, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

                  2)

                  Artykuł 7 dyrektywy 2012/27 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, które nakłada obowiązki w zakresie oszczędzania energii tylko na niektóre określone przedsiębiorstwa energetyczne, pod warunkiem że wyznaczenie tych przedsiębiorstw jako stron zobowiązanych opiera się rzeczywiście na wyraźnie określonych, obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriach, co powinien ustalić sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-482/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 24 lipca 2018 r. – Google Ireland Limited / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vámigazgatósága

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 24 lipca 2018 r. – Google Ireland Limited / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vámigazgatósága
      (Sprawa C-482/18)
      (2018/C 352/28)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Google Ireland Limited

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vámigazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 18 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”) oraz zakaz dyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom podatkowym państwa członkowskiego, którego system sankcji przewiduje za niewykonanie obowiązku rejestracji do celów podatku od reklamy nałożenie grzywny za zaniechanie, która w przypadku spółek niemających siedziby na Węgrzech może być nawet 2 000 razy wyższa niż kara mająca zastosowanie do spółek z siedzibą na Węgrzech?

                  2)

                  Czy można uznać, że opisana w poprzednim pytaniu sankcja o uderzająco wysokiej kwocie i represyjnym charakterze może zniechęcić usługodawców, którzy nie mają siedziby na Węgrzech, do świadczenia usług w tym państwie?

                  3)

                  Czy art. 56 TFUE i zakaz dyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom, zgodnie z którymi w przypadku spółek mających siedzibę na Węgrzech obowiązek rejestracji jest spełniany automatycznie, bez wyraźnego wniosku, wraz z nadaniem węgierskiego numeru identyfikacji podatkowej podczas wpisywania spółki do rejestru handlowego, niezależnie od tego, czy spółka publikuje reklamy czy ich nie publikuje, natomiast w przypadku spółek niemających siedziby na Węgrzech, które publikują reklamy w tym państwie, nie dzieje się to automatycznie, lecz muszą one wyraźnie spełnić obowiązek rejestracji, a jeśli tego nie uczynią, można na nie nałożyć określoną sankcję?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy art. 56 TFUE i zakaz dyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one sankcji takiej jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego, nałożonej z powodu niewypełnienia obowiązku rejestracji na potrzeby podatku od reklamy, w zakresie, w jakim wspomniane przepisy są sprzeczne z powyższym artykułem?

                  5)

                  Czy art. 56 TFUE i zakaz dyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi, zgodnie z którym w przypadku spółek mających siedzibę za granicą decyzja o nałożeniu kary jest ostateczna i podlega wykonaniu z chwilą jej doręczenia oraz można się od niej odwoływać jedynie w drodze postępowania sądowego, w którym sąd nie może przeprowadzić rozprawy i dopuszczalne są jedynie dowody z dokumentów, natomiast w przypadku spółek mających siedzibę na Węgrzech na nałożone na nie grzywny można wnieść odwołanie na drodze administracyjnej, a ponadto postępowanie sądowe nie jest w żaden sposób ograniczone?

                  6)

                  Czy art. 56 TFUE, w świetle prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, ustanowionego w art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”), należy interpretować w ten sposób, że powyższy wymóg nie jest spełniony, gdy grzywna za zaniechanie jest naliczana codziennie, a jej kwota została zwiększona trzykrotnie, przy czym usługodawca jeszcze nie wie o wydaniu poprzedniej decyzji, w związku z czym nie może naprawić swojego zaniechania, zanim zostanie na niego nałożona kolejna grzywna?

                  7)

                  Czy art. 56 TFUE w związku z prawem do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy ustanowionym w art. 41 ust. 1 karty praw podstawowych, w tym prawa do bycia wysłuchanym ustanowionego w art. 41 ust. 2 lit. a) karty praw podstawowych oraz prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, ustanowionego w art. 47 karty praw podstawowych, należy interpretować w ten sposób, że wspomniane wymogi nie są spełnione, gdy decyzja nie podlega zaskarżeniu w postępowaniu administracyjnym, a w postępowaniu sądowoadministracyjnym dopuszczalne są tylko dowody z dokumentów i sąd nie może przeprowadzić rozprawy w sprawie?


title: Sprawa C-161/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Land Nordrhein-Westfalen / Dirk Renckhoff (Odesłanie prejudycjalne – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Społeczeństwo informacyjne – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych – Artykuł 3 ust. 1 – Publiczne udostępnianie – Pojęcie – Zamieszczenie na stronie internetowej, bez zgody podmiotu praw autorskich, fotografii, która została wcześniej opublikowana bez ograniczeń i za zgodą tego podmiotu na innej stronie internetowej – Nowa publiczność)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/10

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Land Nordrhein-Westfalen / Dirk Renckhoff
      (Sprawa C-161/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Społeczeństwo informacyjne - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych - Artykuł 3 ust. 1 - Publiczne udostępnianie - Pojęcie - Zamieszczenie na stronie internetowej, bez zgody podmiotu praw autorskich, fotografii, która została wcześniej opublikowana bez ograniczeń i za zgodą tego podmiotu na innej stronie internetowej - Nowa publiczność))
      (2018/C 352/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Land Nordrhein-Westfalen

         Strona pozwana: Dirk Renckhoff

         Sentencja

      Pojęcie „publicznego udostępniania” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono zamieszczenie na stronie internetowej fotografii, która została wcześniej opublikowana na innej stronie internetowej bez ograniczeń uniemożliwiających jej pobranie i za zgodą podmiotu praw autorskich.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-825/16: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Cypr / EUIPO – Papouis Dairies (Pallas Halloumi) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Pallas Halloumi – Wcześniejszy słowny certyfikujący znak towarowy Zjednoczonego Królestwa HALLOUMI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/32

      Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Cypr / EUIPO – Papouis Dairies (Pallas Halloumi)
      (Sprawa T-825/16) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Pallas Halloumi - Wcześniejszy słowny certyfikujący znak towarowy Zjednoczonego Królestwa HALLOUMI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 352/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Papouis Dairies Ltd, (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2016 r. (sprawa R 2065/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Republiką Cypryjską a Papouis Dairies.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Cypryjska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-300/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Hochtief AG / Budapest Főváros Önkormányzata (Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Procedury odwoławcze – Dyrektywa 89/665/WE – Powództwo o odszkodowanie – Artykuł 2 ust. 6 – Uregulowanie krajowe uzależniające dopuszczalność powództwa o odszkodowanie od uprzedniego i ostatecznego stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji instytucji zamawiającej leżącej u podstaw podnoszonej szkody – Skarga o stwierdzenie nieważności – Przedsądowe odwołanie złożone przed komisją arbitrażową – Kontrola sądowa decyzji komisji arbitrażowej – Uregulowanie krajowe wykluczające przedstawienie zarzutów niepodniesionych przed komisją arbitrażową – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Zasady skuteczności i równoważności)

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/11

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Hochtief AG / Budapest Főváros Önkormányzata
      (Sprawa C-300/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Procedury odwoławcze - Dyrektywa 89/665/WE - Powództwo o odszkodowanie - Artykuł 2 ust. 6 - Uregulowanie krajowe uzależniające dopuszczalność powództwa o odszkodowanie od uprzedniego i ostatecznego stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji instytucji zamawiającej leżącej u podstaw podnoszonej szkody - Skarga o stwierdzenie nieważności - Przedsądowe odwołanie złożone przed komisją arbitrażową - Kontrola sądowa decyzji komisji arbitrażowej - Uregulowanie krajowe wykluczające przedstawienie zarzutów niepodniesionych przed komisją arbitrażową - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Zasady skuteczności i równoważności))
      (2018/C 352/14)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Hochtief AG

         Strona przeciwna: Budapest Főváros Önkormányzata

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 6 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu krajowego uregulowania proceduralnego, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które uzależnia możliwość dochodzenia roszczenia cywilnego, opartego na naruszeniu przepisów dotyczących zamówień publicznych i postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, od spełnienia przesłanki, by komisja arbitrażowa w drodze ostatecznej decyzji lub – w ramach kontroli sądowej decyzji owej komisji arbitrażowej – sąd w drodze prawomocnego orzeczenia stwierdziły, że nastąpiło naruszenie tych przepisów.

                  2)

                  Prawo Unii, a w szczególności art. 1 ust. 1 i 3 dyrektywy 89/665, zmienionej dyrektywą 2014/23, w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku powództwa o odszkodowanie prawo to nie stoi na przeszkodzie krajowemu przepisowi proceduralnemu takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który ogranicza kontrolę sądową decyzji wydanej przez komisję arbitrażową, zobowiązaną do kontroli w pierwszej instancji decyzji przyjętych przez instytucje zamawiające w ramach postępowań o udzielanie zamówień publicznych, do zbadania jedynie zarzutów podniesionych przed tą komisją.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa T-847/16: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Cypr / EUIPO – POA (COWBOYS HALLOUMI) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego COWBOYS HALLOUMI – Wcześniejszy słowny znak certyfikujący Zjednoczonego Królestwa HALLOUMI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/33

      Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Cypr / EUIPO – POA (COWBOYS HALLOUMI)
      (Sprawa T-847/16) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego COWBOYS HALLOUMI - Wcześniejszy słowny znak certyfikujący Zjednoczonego Królestwa HALLOUMI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 352/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, i V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Pagkypriosorganismos ageladotrofon (POA) (Latsia, Cypr) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2016 r. (sprawa R 2781/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Republiką Cypryjską a POA.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Cypryjska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-16/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – TGE Gas Engineering GmbH – Sucursal em Portugal / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Odliczenie podatku naliczonego – Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku]

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 sierpnia 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – TGE Gas Engineering GmbH – Sucursal em Portugal / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-16/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Odliczenie podatku naliczonego - Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku])
      (2018/C 352/05)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TGE Gas Engineering GmbH – Sucursal em Portugal

         Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Artykuły 167 i 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., oraz zasadę neutralności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby organ podatkowy państwa członkowskiego uznał, iż spółka, która ma swoją siedzibę w innym państwie członkowskim, oraz posiadany przez nią w pierwszym z tych państw oddział stanowią dwóch odrębnych podatników, z tego powodu, że każdy z tych podmiotów ma inny numer identyfikacji podatkowej, oraz aby organ ten odmówił z tego powodu oddziałowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) na podstawie not debetowych wystawionych przez zgrupowanie interesów gospodarczych, którego członkiem jest wspomniana spółka, a nie jej oddział.

         (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa C-484/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 20 lipca 2018 r. – Société de perception et de distribution des droits des artistes-interprètes de la musique et de la danse (SPEDIDAM), PG, GF / Institut national de l’audiovisuel

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 20 lipca 2018 r. – Société de perception et de distribution des droits des artistes-interprètes de la musique et de la danse (SPEDIDAM), PG, GF / Institut national de l’audiovisuel
      (Sprawa C-484/18)
      (2018/C 352/29)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Société de perception et de distribution des droits des artistes-interprètes de la musique et de la danse (SPEDIDAM), PG, GF

         Strona pozwana: Institut national de l’audiovisuel

         Pozostali uczestnicy postępowania: Syndicat indépendant des artistes-interprètes (SIA-UNSA), Syndicat français des artistes-interprètes (CGT)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 lit. b), art. 3 ust. 2 lit. a) i art. 5 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, by uregulowanie krajowe, takie jak art. 49 II ustawy nr 86–1067 z dnia 30 września 1986 r. w sprawie swobody komunikacji, zmienione art. 44 ustawy nr 2006–961 z dnia 1 sierpnia 2006 r., wprowadzało na rzecz Institut national de l’audiovisuel (INA), korzystającego z prawa do wykorzystywania archiwów audiowizualnych publicznych przedsiębiorstw medialnych, system odstępstw polegający na tym, że warunki korzystania z utworów artystów wykonawców oraz wynagrodzenie następujące po tym wykorzystaniu są regulowane przez umowy zawierane między INA a samymi artystami wykonawcami lub organizacjami pracowniczymi reprezentującymi artystów wykonawców, które to umowy powinny w szczególności określać stawki wynagrodzenia oraz warunki ich wypłaty?

         (1)  Dz.U. L 167, s. 10.


title: Sprawa T-797/17: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Star Television Productions/EUIPO – Marc Dorcel (STAR) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy STAR – Brak rzeczywistego używania znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE)nr 2017/1001]

text:
               1.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/34

      Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Star Television Productions/EUIPO – Marc Dorcel (STAR)
      (Sprawa T-797/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy STAR - Brak rzeczywistego używania znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE)nr 2017/1001])
      (2018/C 352/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Star Television Productions Ltd (Tortola, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Farnsworth, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Marc Dorcel SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Soyer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2017 r. (sprawa R 1519/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Star Television Productions a Marc Dorcel.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Star Television Productions Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.