title: Sprawa T-17/12: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Hagenmeyer i Hahn przeciwko Komisji [Ochrona konsumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności — Odmowa udzielenia zezwolenia na oświadczenie o zmniejszaniu ryzyka choroby — Wskazanie czynnika ryzyka — Zgodność z prawem postępowania w sprawie zezwolenia na oświadczenia o zmniejszaniu ryzyka choroby — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/21

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Hagenmeyer i Hahn przeciwko Komisji
   (Sprawa T-17/12) (1)

   ([Ochrona konsumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności - Odmowa udzielenia zezwolenia na oświadczenie o zmniejszaniu ryzyka choroby - Wskazanie czynnika ryzyka - Zgodność z prawem postępowania w sprawie zezwolenia na oświadczenia o zmniejszaniu ryzyka choroby - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia])
   2014/C 194/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Moritz Hagenmeyer (Hamburg, Niemcy) i Andreas Hahn (przedstawiciel: adwokat T. Teufer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i S. Grünheid, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Šulce, Z. Kupčová i M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 1170/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności i odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby (Dz.U. L 299, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Moritz Hagenmeyer i Andreas Hahn pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa T-189/14: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – Deza przeciwko ECHA

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/27

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – Deza przeciwko ECHA
   (Sprawa T-189/14)
   2014/C 194/35
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska) (przedstawiciel: P. Dejl, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji chemikaliów z dnia 24 stycznia 2014 r. oznaczonej numerami AFA-C-0000004274-77-09/F, AFA-C-0000004280-84-09/F, AFA-C-0000004275-75-09/F oraz AFA-C-0000004151-87-08/F

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) w związku z art. 118 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (2) oraz naruszeniu prawa do ochrony uzasadnionych interesów handlowych i praw własności intelektualnej.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z art. 118 rozporządzenia nr 1907/2006 z uwagi na fakt, że ujawnienie spornych informacji osobom trzecim prowadziłoby do naruszenia jej uzasadnionych interesów handlowych oraz naruszenia praw własności intelektualnej, gdyż ujawnienie spornych informacji nie jest uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym, a w swej decyzji strona pozwana nie wskazała nawet publicznego interesu, który przeważa nad koniecznością ochrony tychże praw skarżącej.

               2.

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu zobowiązań Unii Europejskiej wynikających z porozumienia TRIPS (3) oraz wynikającym z tego naruszeniu prawa do ochrony poufnych informacji.

                           —

                           W tym względzie skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza międzynarodowe zobowiązania Unii Europejskiej wynikające z art. 39 ust. 2 porozumienia TRIPS, zgodnie z którym strony porozumienia zapewniają, aby osoby fizyczne i prawne miały możliwość zapobiegania temu, aby informacje pozostające w sposób zgodny z prawem pod ich kontrolą nie zostały ujawnione, nabyte lub użyte bez ich zgody przez innych, w sposób sprzeczny z uczciwymi praktykami handlowymi, tak długo, jak takie informacje: (a) są poufne w tym sensie, że jako całość lub w szczególnym zestawie i zespole ich elementów nie są ogólnie znane lub łatwo dostępne dla osób z kręgów, które normalnie zajmują się tym rodzajem informacji; (b) mają wartość handlową dlatego, że są poufne; i (c) poddane zostały przez osobę, pod której legalną kontrolą informacje te pozostają, rozsądnym, w danych okolicznościach, działaniom dla utrzymania ich poufności.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu zobowiązań Unii Europejskiej wynikających z art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, naruszeniu art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz wynikającym z tego naruszeniu prawa własności i prawa do ochrony własności skarżącej.

                           —

                           W tym względzie podniesione zostało, że zaskarżona decyzja narusza art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 1 protokołu dodatkowego do tej konwencji oraz art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie w jakim ogranicza prawo skarżącej do niezakłóconego korzystania z majątku.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na naruszeniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001.

                           —

                           Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 z uwagi na fakt, że ujawnienie spornych informacji poważnie szkodzi procesowi decyzyjnemu Komisji Europejskiej oraz pozwanej, które zajmują stanowisko w kwestii zezwolenia na stosowanie danej substancji, gdyż ujawnienie spornych informacji nie jest uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym, a w swej decyzji strona pozwana nie wskazała nawet publicznego interesu, który przeważa nad koniecznością ochrony rzeczonych praw skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1)

      (3)  Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) z dnia 15 kwietnia 1994 r. (Dz.U. L 336, s. 214)


title: Sprawa T-261/14 P: Wyrok Sądu z dnia 25 lutego 2015 r. – Walton/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej — Rezygnacja członka personelu tymczasowego ze stanowiska — Kwota wierzytelności przysługująca Komisji od skarżącego w związku z jego rezygnacją ze stanowiska — Powaga rzeczy osądzonej — Decyzje, które stały się ostateczne w braku zaskarżenia do sądu)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/28

         Wyrok Sądu z dnia 25 lutego 2015 r. – Walton/Komisja
   (Sprawa T-261/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej - Rezygnacja członka personelu tymczasowego ze stanowiska - Kwota wierzytelności przysługująca Komisji od skarżącego w związku z jego rezygnacją ze stanowiska - Powaga rzeczy osądzonej - Decyzje, które stały się ostateczne w braku zaskarżenia do sądu))
   (2015/C 118/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Robert Walton (Oxford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i A.-C. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. Walton/Komisja (F-32/13, RecFP, EU:F:2014:37) zmierzające do jego uchylenia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Robert Walton pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa F-134/14: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2014 r. – ZZ/Komisja

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/53

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2014 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-134/14)
   (2015/C 034/65)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wykluczającej powstanie szkody z racji opóźnienia w ustaleniu przez Komisję zawodowego podłoża choroby skarżącej i przyznającej jedynie 2  000 EUR tytułem rekompensaty za utrzymywanie jej w niepewności co do uznania zawodowego podłoża jej choroby, a także żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 sierpnia 2014 r., otrzymanej przez skarżącą listem poleconym w dniu 1 października 2014 r., oddalającej jej zażalenie z dnia 24 kwietnia 2014 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 lutego 2014 r. uwzględniającej jedynie w części wniosek o odszkodowanie skarżącej z dnia 16 października 2013 r.;

               —

               nakazanie naprawnienia krzywdy skarżącej, szacowanej ex aequo et bono na kwotę de 20  000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-556/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wspólna polityka rybołówstwa — Pławnice oskrzelowe — Pojęcie — Sieci typu thonaille — Zakaz połowu określonych gatunków — Rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 i (WE) nr 2371/2002 — Brak systemu skutecznej kontroli zapewniającego przestrzeganie tego zakazu)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-556/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wspólna polityka rybołówstwa - Pławnice oskrzelowe - Pojęcie - Sieci typu „thonaille” - Zakaz połowu określonych gatunków - Rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 i (WE) nr 2371/2002 - Brak systemu skutecznej kontroli zapewniającego przestrzeganie tego zakazu)
   2009/C 102/11
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Nolin, M. van Heezik i T. van Rijn, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A.-L. During, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wspólna polityka rybołówstwa – Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 261, str. 1) i rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa – Dopuszczenie przez władze krajowe stosowania sieci typu „thonaille”, mimo wspólnotowego zakazu stosowania pławnic skrzelowych o długości równej lub większej niż 2,5 km – Brak systemu skutecznej kontroli, który zapewniałby przestrzeganie tego zakazu

      Sentencja

               1)

               Wstrzymując się od kontroli, inspekcji i nadzoru połowów pod kątem zakazu stosowania pławnic skrzelowych przy połowie określonych gatunków oraz nie zapewniając podjęcia stosowanych działań w odniesieniu do osób odpowiedzialnych za naruszenia przepisów wspólnotowych w dziedzinie stosowania pławnic oskrzelowych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 i 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2847/1993 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2846/98 z dnia 17 grudnia 1998 r. oraz art. 23 ust. 1 i 2, art. 24 i art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa T-229/10: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Graf-Syteco przeciwko OHIM — Teco Electric & Machinery (SYTECO)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/28

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Graf-Syteco przeciwko OHIM — Teco Electric & Machinery (SYTECO)
   (Sprawa T-229/10)
   2010/C 195/45
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Graf-Syteco GmbH & Co. KG (Tuningen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kieser)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Teco Electric & Machinery Co. Ltd (Taipai, Tajwan)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 lutego 2010 r. w sprawie R 230/2009-1 poprzez oddalenie sprzeciwu nr B 1 112 889 z dnia 5 lutego 2007 r. opartego na zarejestrowanym w Niemczech słowno-graficznym znaku towarowym nr 30 327 439, na zarejestrowanym w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej słowno-graficznym znaku towarowym nr 233 226, na zarejestrowanym dla Beneluksu słowno-graficznym znaku towarowym nr 742 535 oraz na zarejestrowanym w Hiszpanii słowno-graficznym znaku towarowym nr 2 545 860 TECO;

               —

               posiłkowo stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 lutego 2010 r. w sprawie R 230/2009-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SYTEGO” dla towarów i usług z klas 9, 37 i 42.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Teco Electric & Machinery Co. Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Cztery graficzne krajowe znaki towarowe zawierające element słowny „TECO” dla towarów z klas 7, 9 i 11.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-11/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 13 stycznia 2015 r. – Český Rozhlas/Odvolací finanční ředitelství

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 13 stycznia 2015 r. – Český Rozhlas/Odvolací finanční ředitelství
   (Sprawa C-11/15)
   (2015/C 138/37)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Odvolací finanční ředitelství

      Druga strona postępowania: Český Rozhlas

      Pytanie prejudycjalne

   Czy działalność nadawcza w sektorze państwowym, finansowana z obowiązkowych opłat ustawowych, w ustalonej prawem wysokości, pobieranych od właścicieli i posiadaczy odbiorników radiowych, jak również od osób posiadających inny tytuł prawny do ich użytkowania, może być uznawana za „dostawę usług świadczoną odpłatnie” [świadczenie usług dokonywane odpłatnie] w rozumieniu art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, które powinno być zwolnione z podatku VAT na podstawie art. 13 ust. 1 lit. g) tej dyrektywy, czy też jest to działalność niekomercyjna, która w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w myśl art. 2 szóstej dyrektywy, i do której zastosowanie ma z tego względu art. 13 część A ust. 1 lit. q) tej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. 1977, L 145, s. 1.


title: Sprawa C-436/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons — Belgia) — państwo belgijskie przeciwko BLM SA (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) oraz art. 13 część B lit. b) — Prawo do odliczenia — Dobro inwestycyjne należące do podatnika będącego osobą prawną i oddane do dyspozycji pracowników podatnika na ich potrzeby prywatne)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons — Belgia) — państwo belgijskie przeciwko BLM SA
   (Sprawa C-436/10) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) oraz art. 13 część B lit. b) - Prawo do odliczenia - Dobro inwestycyjne należące do podatnika będącego osobą prawną i oddane do dyspozycji pracowników podatnika na ich potrzeby prywatne)
   2012/C 151/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Mons

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym:

      Strona wnosząca apelację: państwo belgijskie — SPF Finances

      Druga strona postępowania: BLM SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Mons — Wykładnia art. 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i art. 13 część B lit. B) szóstej dyrektywy nr 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Dobro inwestycyjne udostępnione i częściowo przeznaczone do celów prywatnych członka kierownictwa osoby prawnej i jego rodziny, z którym wiąże się powstanie prawa do odliczenia naliczonego podatku — Wyłączenie prawa do odliczenia

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które w sytuacji, w której nie zostały spełnione przesłanki dzierżawy lub najmu nieruchomości w rozumieniu tego art. 13 część B lit. b), traktują jako świadczenie usług zwolnione z podatku od wartości dodanej na podstawie tego ostatniego przepisu wykorzystywanie przez tego podatnika, dla potrzeb prywatnych pracowników podatnika będącego osobą prawną, części budynku wzniesionego lub posiadanego na podstawie prawa rzeczowego do nieruchomości, w wypadku gdy z nieruchomością tą wiąże się prawo do odliczenia podatku naliczonego.
   Do sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy w sytuacji takiej jak w stanie faktycznym rozpatrywanym przez ten sąd możliwe jest stwierdzenie występowania najmu nieruchomości w rozumieniu wspomnianego art. 13 część B lit. b).

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa C-548/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen — Belgia) — Edgar Mulders przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 1 lit. r) — Pojęcie „okresy ubezpieczenia” — Artykuł 46 — Obliczanie wysokości emerytury — Okresy ubezpieczenia wymagające uwzględnienia — Pracownik przygraniczny — Okres niezdolności do pracy — Kumulacja podobnych świadczeń wypłacanych przez dwa państwa członkowskie — Brak uwzględnienia tego okresu jako okresu ubezpieczenia — Warunek miejsca zamieszkania — Zasady prawa krajowego zakazujące kumulacji praw)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen — Belgia) — Edgar Mulders przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen
   (Sprawa C-548/11) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 1 lit. r) - Pojęcie „okresy ubezpieczenia” - Artykuł 46 - Obliczanie wysokości emerytury - Okresy ubezpieczenia wymagające uwzględnienia - Pracownik przygraniczny - Okres niezdolności do pracy - Kumulacja podobnych świadczeń wypłacanych przez dwa państwa członkowskie - Brak uwzględnienia tego okresu jako okresu ubezpieczenia - Warunek miejsca zamieszkania - Zasady prawa krajowego zakazujące kumulacji praw)
   2013/C 164/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Arbeidshof te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Edgar Mulders

      Strona pozwana: Rijksdienst voor Pensioenen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeidshof te Antwerpen — Wykładnia art. 1 lit. r) i art. 46 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s.2) — Ubezpieczenie na starość i na wypadek śmierci — Obliczenie świadczeń — Okresy ubezpieczenia, które należy uwzględnić

      Sentencja

   Artykuł 1 lit. r) oraz art. 46 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w prawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i zaktualizowanego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., należy — w świetle art. 13 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia oraz art. 45 TFUE i 48 TFUE — interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby na potrzeby obliczania wysokości emerytury w jednym państwie członkowskim okres niezdolności do pracy, w którym w innym państwie członkowskim pracownikowi migrującemu wypłacane było świadczenie z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby, od którego to świadczenia były pobierane składki na ubezpieczenie emerytalne, nie był uznany przez ustawodawstwo tego innego państwa członkowskiego za „okres ubezpieczenia” w rozumieniu owych przepisów, ponieważ zainteresowany nie jest rezydentem tego ostatniego państwa lub otrzymywał podobne świadczenie na podstawie ustawodawstwa pierwszego państwa członkowskiego, które to świadczenie nie może być kumulowane z tym świadczeniem z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012


title: Sprawa T-439/17: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – Yellow Window/EIGE

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/15

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – Yellow Window/EIGE
   (Sprawa T-439/17)
   (2017/C 338/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yellow Window (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 8 maja 2017 r. o niewybraniu oferty skarżącego w przetargu EIGE/2017/OPER/04 „Okaleczanie żeńskich narządów płciowych: oszacowanie liczby dziewcząt objętych ryzykiem” oraz decyzji o wyborze oferty innego oferenta i udzieleniu mu zamówienia;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania na rzecz skarżącej oraz 8 % odsetek lub alternatywnie przyznanie rekompensaty oraz rekompensaty w wysokości 8 %;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, przejrzystości, staranności oraz obowiązku przestrzegania poufności oraz oczywistego błędu w ocenie.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący niespójności uzasadnienia, naruszenia zasady proporcjonalności przy ocenie oferty skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji.


title: Sprawa T-15/00: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Auto — en Carrosseriebedrij Ambting i in. przeciwko Komisji

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/30

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Auto — en Carrosseriebedrij Ambting i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-15/00) (1)

   (2006/C 261/62)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby w powiększonym składzie zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 135 z 13.5.2000


title: Sprawa C-337/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 17 czerwca 2009 r. w sprawie T-498/04, Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 20 sierpnia 2009 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/23

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 17 czerwca 2009 r. w sprawie T-498/04, Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 20 sierpnia 2009 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-337/09 P)
   2009/C 282/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, G. Berrisch, Rechtsanwalt i G. Wolf, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Zhejiang XinanChemical Industrial Group Co. Ltd, Komisja Wspólnot Europejskich, Stowarzyszenie Użytkowników i Dystrybutorów Chemikaliów Rolniczych w Europie (Audace)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 17 czerwca 2009 r.;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie poprzez oddalenie skargi w całości;

               —

               alternatywnie, odesłanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania;

               —

               w każdym razie, obciążenie skarżącej przed Sadem Pierwszej Instancji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sad Pierwszej Instancji:

               1)

               Naruszuł prawo, w ten sposób, że potraktował on dwie przesłanki ustanowione w art. art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenia podstawowego”), to znaczy wymóg, aby wniosek o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej (zwanego dalej „SPR”) zawierał wystarczające dowody na to, że decyzje wymienione w tym przepisie „podejmowane są w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt” oraz wymóg, aby zostały one podjęte „bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa”, jako jedna przesłankę, czyniąc tym samym zbyteczną drugą przesłankę;

               2)

               Naruszył prawo interpretując słowo „poważnej” w wyrażeniu „poważnej ingerencji ze strony państwa” w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, jako odnoszące się do względów lub motywów kryjących się za interwencją państwa, np. czy interwencja ta oparta była wyłącznie na względach czysto handlowych, czy też szczególnych względach właściwych dla tego państwa, podczas gdy taka interpretacja nie znajduje poparcia w sformułowaniu tego przepisu;

               3)

               Naruszył prawo odwracając w rzeczywistości ciężar dowodu żądając od Rady wykazania przy odmowie przyznania SPR kontrolowanej przez państwo spółce, że decyzje, o których mowa w art. 2 ust. 7 lit. c) zostały wydane pod wpływem względów właściwych dla tego państwa, a nie w oparciu o względy handlowe.;

               4)

               Naruszył prawo przyjmując, że Rada popełniła oczywisty błąd przyjmując, że państwo sprawowało znaczną kontrolę nad skarżącą w odniesieniu do ustalania cen wywozu przedmiotowego produktu poprzez i) powierzenie Chińskiej Izbie Handlowej Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Chemikaliów (zwanej dalej „CCCMC”) ustalenia minimalnej ceny, badania i sprzeciw wobec wywozu naruszającego te ceny; oraz ii) narzucając minimalną cenę wywozową poprzez uniemożliwianie transakcji wywozowych, które nie zostały wizowane przez CCCXC. Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo w szczególności poprzez ustalenie, iż Rada miała obowiązek zakwestionowania dowodowej wartości lub wystarczającego charakteru dowodów przedstawionych przez skarżącą na to, że system wprowadzony przez CCMC oraz popierany przez chińskie organy wywozowe w rzeczywistości nie ograniczały możliwości niezależnego ustalenia ceny przez eksporterów.

               5)

               Naruszyła prawo poprzez ustalenie, że na postawie wszystkich pozostałych ustaleń Rada popełniła oczywisty błąd odmawiając skarżącej przyznania SPR.

      (1)  Dz.U. L 56, s. 1.


title: Sprawa T-290/13: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — CMBG przeciwko Komisji i EBC

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/14

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — CMBG przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-290/13)
   (2013/C 226/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CMBG Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciele: C. Paschalides, Solicitor i adwokat A. Paschalides)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie odszkodowania w kwocie 1 999 121,60 EUR na tej podstawie, że klauzule protokołu ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. podpisanego przez Cypr i pozwanych zawierają w pkt 1.23 — 1.27 wymagania stanowiące wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej wyższego rzędu chroniącej podmioty indywidualne, a mianowicie art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej konwencji praw człowieka;

               —

               uznanie stosownych klauzul za nieważne i niebyłe oraz nakazanie pilnego przeglądu instrumentów pomocy finansowej przewidzianych w art. 14 — 18 Traktatu ustanawiającego europejski mechanizm stabilności (zwanego dalej „traktatem EMS”), zgodnie z art. 19 tego traktatu, w świetle orzeczenia Sądu i celem wprowadzenia zmian niezbędnych, by zastosować się do tego orzeczenia;

               —

               jeżeli odszkodowanie wskazane w żądaniu pierwszym nie zostanie przyznane z tego powodu, że stosowne klauzule powinny zostać uznane za nieważne — zasądzenie odszkodowania z tytułu naruszenia art. 263 TFUE.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym stosowne klauzule protokołu ustaleń zawierają wymagania stanowiące „wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej wyższego rzędu chroniącej podmioty indywidualne” (1), z tego względu, że:

                           —

                           wspomniana norma prawna ma charakter nadrzędny, gdyż jest zawarta w karcie praw podstawowych i w europejskiej konwencji praw człowieka;

                           —

                           na mocy art. 51 ust. 1 karty i art. 6 ust. 2 TUE pozwani mają obowiązek przestrzegać podstawowych praw zagwarantowanych w karcie i konwencji oraz popierać ich stosowanie; oraz

                           —

                           depozyty bankowe stanowią własność w rozumieniu wspomnianego art. 17 karty i art. 1 protokołu nr 1 do konwencji.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym poniższe naruszenia rozpatrywane łącznie są tak rozległe, że stanowią wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej wyższego rzędu:

                           —

                           w czasie kiedy strona skarżąca została pozbawiona depozytów bankowych nie istniały ograniczenia „przewidziane ustawą” w acquis regulujące kwestie pozbawienia depozytów bankowych, niezgodnie z wymogami karty i protokołu;

                           —

                           strona skarżąca została pozbawiona depozytów bankowych bez „słusznego odszkodowania […] wypłaconego we właściwym terminie” niezgodnie z art. 17 karty i art. 1 protokołu;

                           —

                           pozbawienie depozytów jest prima facie nielegalne, chyba że „[z] zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, [jest ono] […] konieczne i rzeczywiście odpowiada[…] celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób” (2);

                           —

                           stanowiący przeciwwagę interes publiczny polegający na zapobieżeniu, w krótkim i średnim terminie, panice i szturmowi na banki, nie został uwzględniony przy dokonywaniu oceny interesu publicznego w rozumieniu art. 17 karty i art. 1 protokołu;

                           —

                           celem nie było skrzywdzenie lub ukaranie Cypru, lecz objęcie go oraz strefy euro wsparciem na rzecz stabilności, a tym samym odciążenie, a nie destabilizacja jego instytucji finansowych oraz żywotności gospodarczej;

                           —

                           nie ma mowy o zachowaniu proporcjonalności ingerencji względem uzasadnionego celu, gdyż zgodnie z art. 3 traktatu EMS jego prawdziwym celem jest „uruchamianie funduszy oraz udzielanie jego członkom napotykającym lub mogącym napotkać poważne trudności finansowe, pod rygorystycznymi warunkami […], wsparcia na rzecz stabilności, jeżeli będzie to konieczne do zapewnienia stabilności finansowej strefy euro w całości i jej państw członkowskich” bez równoczesnego paraliżowania ich gospodarki.

               3)

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym wskazane pozbawienie depozytów strony skarżącej nie było konieczne, ani proporcjonalne.

               4)

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym ostatecznie to pozwani spowodowali pozbawienie strony skarżącej jej depozytów bankowych, ponieważ gdyby nie to wystarczająco poważne naruszenie depozyty bankowe strony skarżącej byłyby chronione prawami wynikającymi z karty i protokołu, skutkiem czego szkoda poniesiona przez stronę skarżącą jest wystarczająco bezpośrednia i przewidywalna.

               5)

               Zarzut piąty, zgodnie z którym skoro powyższe żądania są uzasadnione, stosowne klauzule należy uznać za nieważne i niebyłe pomimo faktu, że odnoszą się one do Cypru, ponieważ dotyczą strony skarżącej bezpośrednio i indywidualnie na tej podstawie, że stosowne klauzule i sposób ich wykonania naruszają traktat lub reguły prawne związane z jego stosowaniem, lub — w zakresie w jakim zostałoby orzeczone, że pozbawienie strony skarżącej jej depozytów bankowych podważało zasadę prawną wyrażoną w art. 6 ust. 1 TUE — że miało miejsce nadużycie władzy.

      (1)  Zobacz wyrok z dnia 2 grudnia 1971 r. w sprawie 5/71 Zuckerfabrik Schoeppenstedt przeciwko Radzie, Rec. s. 975.

      (2)  Artykuł 52 ust. 1 karty.


title: Sprawa C-293/08: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/34

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-293/08)
   (2008/C 223/53)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande, I. Koskinen)

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 10 października 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 304, s. 12.


title: Sprawa C-437/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Nicoli Seminariowi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodne świadczenie usług — Gry losowe — Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości — Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/7

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Nicoli Seminariowi
   (Sprawa C-437/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodne świadczenie usług - Gry losowe - Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości - Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 270/08)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem odsyłającym

   Nicola Seminario

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie dla przepisów krajowych dotyczących gier losowych, takich jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują organizację nowego przetargu dotyczącego koncesji na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości z powodu reorganizacji systemu poprzez dostosowanie czasu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla krajowego przepisu ograniczającego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga od koncesjonariusza gier losowych, aby z chwilą zakończenia działalności z powodu wygaśnięcia koncesji, nieodpłatnie zbył użytkowanie stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeśli ograniczenie to wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celu do jakiego faktycznie zmierza ów przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-308/15: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – Reisenthel/EUIPO (keep it easy) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego znaku towarowego keep it easy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/25

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – Reisenthel/EUIPO (keep it easy)
   (Sprawa T-308/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego znaku towarowego keep it easy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 326/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Reisenthel (Gilching, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E.A. Busse)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2015 r. (sprawa R 2659/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego keep it easy jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Peter Reisenthel zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z dnia 17.8.2015.


title: Sprawa C-116/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 lutego 2016 r. – Skatteministeriet/T Danmark

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 lutego 2016 r. – Skatteministeriet/T Danmark
   (Sprawa C-116/16)
   (2016/C 270/29)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteministeriet

      Strona pozwana: T Danmark

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy powołanie się przez państwo członkowskie na art. 1 ust. 2 omawianej dyrektywy (1) dotyczący stosowania w przypadku zwalczania nadużyć i oszustw przepisów krajowych wiąże się z przyjęciem założenia, że owo państwo członkowskie przyjęło szczególny przepis wykonawczy do art. 1 ust. 2 tej dyrektywy, czy też że w tym prawie krajowym ustanowione zostały powszechnie obowiązujące przepisy lub zasady dotyczące nadużyć i oszustw podatkowych oraz uchylania się od opodatkowania, które mogą być interpretowane zgodnie z tym art. 1 ust. 2?

                           1.1

                           Jeśli na pytanie 1 należy odpowiedzieć twierdząco, czy § 2 ust. 1 lit. c) duńskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym „odstąpienie od opodatkowania dywidend zależy od spełnienia warunków […] zgodnie z dyrektywą Rady 90/435/EWG w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich”, można uznać za taki szczególny krajowy przepis, o którym mowa w art. 1 ust. 2 tej dyrektywy?

               2.

               Czy postanowienie zawarte w podpisanej przez dwa państwa członkowskie umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania sporządzonej zgodnie z modelową konwencją OECD, zgodnie z którą opodatkowanie wypłaconych dywidend jest uzależnione od tego, czy spółkę otrzymującą dywidendy można uznać za ich właściciela, stanowi oparte na umowie postanowienie niezbędne do zapobiegania nadużyciom finansowym, o którym mowa w art. 1 ust. 2 owej dyrektywy?

               3.

               Jeśli Trybunał udzieli odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2, czy wówczas do sądów krajowych należy określenie zakresu, jaki obejmuje pojęcie „właściciela”, czy też pojęcie to przy stosowaniu dyrektywy 90/435/EWG należy interpretować w ten sposób, że pojęciu, które podlega kontroli Trybunału Sprawiedliwości UE, należy nadać szczególne znaczenie zgodne z prawem Unii?

               4.

               Jeśli Trybunał udzieli odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2 i odpowie na pytanie 3 w ten sposób, że określenie zakresu, jaki obejmuje pojęcie „właściciela”, nie należy do sądów krajowych, czy wówczas pojęcie to należy interpretować w ten sposób, że spółka będąca rezydentem w danym państwie członkowskim, która – w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w niniejszej sprawie – otrzymuje dywidendy od spółki zależnej w innym państwie członkowskim, jest „właścicielem” tych dywidend w rozumieniu tego pojęcia w kontekście prawa Unii?

                           a)

                           Czy pojęcie „właściciela” należy interpretować zgodnie z odpowiadającym pojęciem z art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE (dyrektywy o odsetkach i należnościach licencyjnych) w związku z jej art. 1 ust. 4?

                           b)

                           Czy pojęcie to należy interpretować jedynie w świetle komentarza do art. 10 modelowej konwencji podatkowej OECD z 1977 r. (pkt 12), czy też przy dokonywaniu wykładni tej można zastosować późniejsze komentarze, m.in. te dokonane w dodatkach z 2003 r. w przedmiocie „spółek pośredniczących”, czy też te dokonane w dodatkach z 2014 r. w przedmiocie „obowiązków umownych i wynikających z przepisów prawnych”?

                           c)

                           Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą dywidendy można uznać za ich „właściciela”, ma to, czy spółka otrzymująca dywidendy jest umownie lub na podstawie przepisów prawa zobowiązana do dalszego przekazania dywidend innemu podmiotowi?

                           d)

                           Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą dywidendy można uznać za ich „właściciela”, ma to, że sąd odsyłający po dokonaniu oceny okoliczności faktycznych stwierdzi, iż spółka otrzymująca dywidendy – pomimo tego, że nie jest ani umownie, ani na podstawie przepisów prawa zobowiązana do dalszego przekazania otrzymanych dywidend innemu podmiotowi – nie ma „pełnego” prawa do „korzystania i pobierania korzyści” z dywidend, o którym mowa w sporządzonych w 2014 r. komentarzach do modelowej konwencji podatkowej z 1977 r.?

               5.

               Czy, jeżeli w sprawie przyjęto, że„istnieją przepisy krajowe lub postanowienia oparte na umowach mające na celu zapobieganie oszustwom i nadużyciom” (zob. art. 1 ust. 2 dyrektywy), że dywidenda jest wypłacana przez będącą rezydentem w państwie członkowskim spółkę (A) do spółki dominującej (B) w innym państwie członkowskim i stamtąd przekazywana do spółki dominującej tej drugiej spółki (C), będącej z kolei rezydentem państwa spoza UE/EOG, która też przekazała te środki dalej do swej spółki dominującej (D), która też jest rezydentem państwa spoza UE/EOG, że pomiędzy tym pierwszym państwem a państwem rezydencji C nie zawarto umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, że pomiędzy tym pierwszym państwem a państwem rezydencji D zawarto umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz że to pierwsze państwo, zgodnie z przepisami krajowymi, nie mogłoby żądać zapłaty podatku u źródła dywidend wypłaconych przez A na rzecz D w przypadku, gdyby D była bezpośrednim właścicielem A, zachodzi nadużycie w rozumieniu dyrektywy, efektem czego B nie jest objęta ochroną na jej podstawie?

               6.

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana zgodnie z art. 1 ust. 2 dyrektywą 90/435/EWG za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie dywidend otrzymanych od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, czy art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym to drugie państwo członkowskie opodatkowuje podatkiem od dywidend spółkę dominującą będącą rezydentem w innym państwie członkowskim, przy czym dane państwo członkowskie uznaje będące jego rezydentami spółki dominujące w tych samych okolicznościach za uprawnione do zwolnienia z podatku od takich dywidend?

               7.

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana zgodnie z art. 1 ust. 2 dyrektywy 90/435/EWG za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie dywidend otrzymanych od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, a spółka dominująca w tym drugim państwie członkowskim jest uznana za objętą w nim w zakresie omawianych dywidend ograniczonym obowiązkiem podatkowym, czy art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym to drugie państwo nakłada na (zależną) spółkę zobowiązaną do potrącenia podatku u źródła w przypadku zwłoki wymóg uiszczenia odsetek za zwłokę o wyższej stawce niż stawka odsetek za zwłokę wymaganych w państwie członkowskich w przypadku skierowania wierzytelności podatkowej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych wobec spółki będącej rezydentem tego samego państwa członkowskiego?

               8.

               Jeśli Trybunał udzieli odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2 i odpowie na pytanie 3 w ten sposób, że określenie zakresu, jaki obejmuje pojęcie „właściciela”, nie należy do sądów krajowych, i jeśli będąca rezydentem w państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w związku z tym zostać uznana za zwolnioną z podatku u źródła zgodnie z dyrektywą 90/435/EWG odnośnie dywidend otrzymanych od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, czy wówczas to drugie państwo członkowskie jest zobowiązane zgodnie z dyrektywą 90/435/EWG i art. 4 ust. 3 TUE do udzielenia informacji o tym, kogo w tej sytuacji państwo to uznaje za właściciela?

               9.

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana zgodnie z dyrektywą 90/435/EWG za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie dywidend otrzymanych od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, czy art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE (bądź też art. 63 TFUE), razem lub każdy z osobna, wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym:

                           a)

                           to inne państwo członkowskie nakłada na spółkę zależną obowiązek potrącenia podatku od dywidend u źródła oraz odpowiedzialność wobec organów publicznych za niepobrany u źródła podatek, jeśli nie ma takiego obowiązku potrącenia podatku u źródła w przypadku, gdy spółka dominująca jest rezydentem w tym państwie członkowskim?

                           b)

                           drugie państwo członkowskie oblicza odsetki za zwłokę od należnego podatku u źródła?

                     Trybunał jest proszony o udzielenie odpowiedzi na pytania 6 i 7 łącznie z odpowiedzią na pytania 9.

               10.

               W sytuacji, gdy:

                           1)

                           spółka (dominująca) będąca rezydentem w państwie członkowskim spełnia wskazany w dyrektywie 90/435/EWG wymóg posiadania (w 2011 r.) co najmniej 10 % kapitału zakładowego spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim;

                           2)

                           ta spółka (dominująca) nie może zostać uznana, w związku z art. 1 ust. 2 dyrektywy 90/435/EWG, za zwolnioną z opodatkowania u źródła dywidendy wypłaconej przez spółkę zależną;

                           3)

                           (bezpośredni lub pośredni) akcjonariusz (akcjonariusze) lub udziałowiec (udziałowcy) spółki dominującej, będący rezydentami kraju trzeciego, są uznani za właścicieli rozpatrywanej dywidendy;

                           4)

                           ci (pośredni czy też bezpośredni) akcjonariusze również spełniają ww. wymóg dotyczący udziału w kapitale;

                     czy wówczas art. 63 TFUE wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym państwo członkowskie, w którym znajduje się spółka zależna, opodatkowuje rozpatrywaną dywidendę w sytuacji, gdy dane państwo członkowskie uznaje, że będące rezydentami spółki, które spełniają wynikający z dyrektywy 90/435/EWG wymóg dotyczący udziału w kapitale, czyli posiadały w roku podatkowym 2011 co najmniej 10 % kapitału zakładowego spółki wypłacającej dywidendę, są zwolnione z podatku od tych dywidend?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich.Dz.U. 1990, L 225, s. 6


title: Sprawa C-245/08: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/17

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-245/08)
   (2008/C 183/35)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Andrade i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2006/100/WE upłynął w dniu 1 stycznia 2007 r.

      (1)  Dz. U. L 363, str. 141.


title: Sprawa C-421/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 13 lipca 2017 r. – Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeciwko Polfarmex Spółka Akcyjna w Kutnie

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 13 lipca 2017 r. – Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeciwko Polfarmex Spółka Akcyjna w Kutnie
   (Sprawa C-421/17)
   (2017/C 357/03)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Szef Krajowej Administracji Skarbowej

      Strona pozwana: Polfarmex Spółka Akcyjna w Kutnie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przekazanie przez spółkę akcyjną nieruchomości akcjonariuszowi z tytułu umorzenia jego akcji stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)?

      (1)  Dz. Urz. L 347, s. 1


title: Sprawa C-383/09: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/16

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-383/09)
   2009/C 312/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: O. Beynet i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając programu środków pozwalających na ścisłą ochronę gatunku Cricetus cricetus (chomik europejski), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1);

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja Europejska w swojej skardze zarzuca stronie pozwanej nieustanowienie, jak tego wymagają postanowienia art. 12 dyrektywy 92/43/EWG, systemu ścisłej ochrony gatunku Cricetus cricetus (chomik europejski) w Alzacji, która stanowi obszar naturalnego występowania tego gatunku we Francji.
   Według skarżącej, badanie liczby nor tego zwierzęcia wykazało znaczący spadek ich liczby w ostatnich latach, ponieważ liczba nor spadła z 1167 w 2001 r. do tylko 161 w 2007 r. W tych okolicznościach, gatunkowi temu, zagrożonemu zarówno ze strony niekorzystnych praktyk rolniczych jak i ze strony rozwoju urbanistycznego, zagraża kompletne wyginięcie w najbliższej przyszłości.
   Komisja przyznaje w swojej skardze, że strona pozwana uwzględniła te problemy poprzez przyjęcie środków dotyczących zarówno działań urbanistycznych jak i praktyk rolniczych, lecz środki te okazują się zupełnie niewystarczające.
   Po pierwsze trzy obszary działań priorytetowych, stanowiące obszary, na których koncentrują się największe wysiłki ochrony gatunku, pokrywają tylko niewielką część terytorium będącego naturalnym siedliskiem tego zwierzęcia, ponieważ dwie trzecie istniejących nor znajduje się poza tymi obszarami stanowiącymi jedynie 2 % ziemi korzystnej dla chomika europejskiego. Tymczasem, aby środki ochrony tego gatunku miały być skuteczne, należałoby co najmniej przyjąć jako punkt odniesienia występowanie chomika europejskiego w 1990 r., a nie w 2000 r.
   Po drugie same środki ochrony są bardzo niewystarczające. Komisja ubolewa w tym zakresie w szczególności nad brakiem jasności normatywnej w odniesieniu do obszarów, które mogą być ponownie zamieszkałe przez chomika europejskiego. Administracja krajowa korzysta bowiem ze zbyt dużego zakresu uznania przy przyznawaniu odstępstw dla projektów rozwoju urbanistycznego na terenach będących siedliskiem chomików, a ponadto istnieje duża niepewność odnośnie do środków kompensacyjnych podejmowanych celem ochrony tego gatunku.

      (1)  Dz.U. L 206, s. 7.


title: Sprawa F-137/15: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2015 r. – ZZ/Rada

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/77

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2015 r. – ZZ/Rada
   (Sprawa F-137/15)
   (2016/C 027/99)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci, J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji końcowych w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych strony skarżącej do systemu emerytalnego Unii z zastosowaniem nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dni 5 i 7 stycznia 2015 r., jak również decyzji z dnia 23 lutego 2015 r. w sprawie obliczenia dodatkowych uprawnień emerytalnych strony skarżącej nabytych przed podjęciem przez nią służby w Radzie;

               —

               stwierdzenie nieważności, o ile zajdzie potrzeba, decyzji z dnia 23 lipca 2015 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej mające na celu zastosowanie ogólnych przepisów wykonawczych i stawek aktuarialnych obowiązujących w chwili złożenia wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-252/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 2002/73/WE i 2006/54/WE — Równość traktowania kobiet i mężczyzn — Zatrudnienie i praca — Dostęp do zatrudnienia — Powrót z urlopu macierzyńskiego — Wymogi formalne dotyczące skargi wszczynającej postępowanie — Spójne przedstawienie zarzutów szczegółowych — Sformułowanie żądań w sposób jednoznaczny)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-252/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 2002/73/WE i 2006/54/WE - Równość traktowania kobiet i mężczyzn - Zatrudnienie i praca - Dostęp do zatrudnienia - Powrót z urlopu macierzyńskiego - Wymogi formalne dotyczące skargi wszczynającej postępowanie - Spójne przedstawienie zarzutów szczegółowych - Sformułowanie żądań w sposób jednoznaczny))
   (2014/C 439/06)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-584/14: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2014 r. – Inditex przeciwko OHIM – Ansell (ZARA)

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/27

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2014 r. – Inditex przeciwko OHIM – Ansell (ZARA)
   (Sprawa T-584/14)
   2014/C 339/32
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) (Arteixo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Duch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Zainab Ansell i Roger Ansell (Moshi, Tanzania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie R 1118/2013-2 w zakresie, w jakim potwierdziła wygaśnięcie z powodu nieużywania prawa do wspólnotowego znaku towarowego „ZARA” nr 1 12  755 dla następujących usług z klasy 39: „usługi związane z transportem, dystrybucją (dostawą) towarów, w szczególności artykułów odzieżowych, obuwia i akcesoriów, perfum i kosmetyków”; stwierdzenie, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009, dopuszczając się:

               —

               naruszenia prawa poprzez stwierdzenie, że franczyzobiorcy Inditexu stanowią integralną część wewnętrznej organizacji spółki, podczas gdy w rzeczywistości są to odrębne od grupy Inditexu jednostki prawne;

               —

               błędu w ocenie dowodów poprzez zarzucenie stronie skarżącej, że nie przedstawiła dowodów dotyczących wysokości obrotów generowanych z tytułu oferowania usług transportu w celu wykazania skierowanego na zewnątrz używania znaku towarowego, mimo że dowody te zostały przedstawione w postępowaniu odwoławczym;

               —

               obciążenie OHIM i, w razie wstąpienia do sprawy, Zainaba Ansella i Rogera Ansella kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Słowny znak towarowy „ZARA” zarejestrowany dla usług z klas 39 i 42 – wspólnotowy znak towarowy nr 1 12  755

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Zainab Ansell i Roger Ansell

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-275/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Hannover (Niemcy) w dniu 4 czerwca 2012 r. — Samantha Elrick przeciwko Bezirksregierung Köln

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Hannover (Niemcy) w dniu 4 czerwca 2012 r. — Samantha Elrick przeciwko Bezirksregierung Köln
   (Sprawa C-275/12)
   2012/C 250/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Samantha Elrick

      Strona pozwana: Bezirksregierung Köln

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 20 i 21 TFUE stoją na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym obywatelce niemieckiej mającej stałe miejsce zamieszkania w Niemczech i uczęszczającej do placówki edukacyjnej w państwie członkowskim Unii Europejskiej odmawia się stypendium edukacyjnego na podstawie Bundesausbildungsförderungsgesetz (ustawy federalnej o wspieraniu edukacji, BAföG) z tytułu uczęszczania do tej zagranicznej placówki edukacyjnej z tego powodu, że obrana ścieżka kształcenia za granicą trwa tylko jeden rok, podczas gdy mogłaby ona uzyskać stypendium edukacyjne na podstawie BAföG na porównywalne kształcenie w Niemczech, które także trwałoby jeden rok?


title: Sprawa C-297/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 25 maja 2016 r. – Colegiul Medicilor Veterinari din România/Autoritatea Națională Sanitară Veterinară și pentru Siguranța Alimentelor

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 25 maja 2016 r. – Colegiul Medicilor Veterinari din România/Autoritatea Națională Sanitară Veterinară și pentru Siguranța Alimentelor
   (Sprawa C-297/16)
   (2016/C 314/15)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel București

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Colegiul Medicilor Veterinari din România

      Strona pozwana: Autoritatea Națională Sanitară Veterinară și pentru Siguranța Alimentelor

      Interwenient: Asociația Națională a Distribuitorilor de Produse de Uz Veterinar din România

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii Europejskiej sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu przewidującemu na rzecz lekarza weterynarii wyłączne prawo sprzedaży detalicznej i stosowania pewnych produktów biologicznych, środków przeciwpasożytniczych specjalnego przeznaczenia i weterynaryjnych produktów leczniczych?

               2)

               Jeżeli takie wyłączne prawo jest zgodne z prawem Unii Europejskiej, to czy prawo Unii Europejskiej sprzeciwia się temu, żeby wyłączne prawo dotyczyło również jednostek, w których prowadzona jest odnośna sprzedaż, tak iż owe jednostki powinny należeć w przeważającej części lub wyłącznie do lekarzy weterynarii?


title: Sprawa C-462/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Lorenzowi Carlucciemu (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodne świadczenie usług — Gry losowe — Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości — Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/7

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Lorenzowi Carlucciemu
   (Sprawa C-462/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodne świadczenie usług - Gry losowe - Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości - Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 270/09)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem odsyłającym

   Lorenzo Carlucci

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie dla przepisów krajowych dotyczących gier losowych, takich jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują organizację nowego przetargu dotyczącego koncesji na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości z powodu reorganizacji systemu poprzez dostosowanie czasu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla krajowego przepisu ograniczającego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga od koncesjonariusza gier losowych, aby z chwilą zakończenia działalności z powodu wygaśnięcia koncesji, nieodpłatnie zbył użytkowanie stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeśli ograniczenie to wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celu do jakiego faktycznie zmierza ów przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa C-526/16: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2016 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/21

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2016 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-526/16)
   (2017/C 014/27)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: M. Owsiany-Hornung, C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez wyłączenie z procedury sprawdzenia konieczności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięć polegających na poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin wykonanych metodą odwiertów o głębokości do 5 000 m, z wyjątkiem wierceń zlokalizowanych w strefach ujęć wody, na obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych oraz na obszarach objętych formami ochrony przyrody, w postaci parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i obszarów „Natura 2000” i otulinach tychże obszarów objętych formami ochrony przyrody, gdzie procedurze sprawdzenia konieczności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko podlegają otwory wiertnicze o głębokości od 1 000 m, w wyniku ustanowienia progu dla wierceń zlokalizowanych poza strefami ujęć wody, obszarami ochronnymi zbiorników wód śródlądowych oraz obszarami objętymi wymienionymi formami ochrony przyrody i otulinami tychże obszarów, warunkującego tę procedurę, który nie uwzględnia wszystkich istotnych kryteriów selekcji wymienionych w załączniku III do dyrektywy 2011/92 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1), Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2 i ust. 3 w połączeniu z załącznikami II i III do tejże dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja zarzuca Rzeczypospolitej Polskiej naruszenie art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2 i ust. 3 dyrektywy 2011/92 w połączeniu z załącznikami II i III do tejże dyrektywy.
   Art. 2 ust. 1 dyrektywy 2011/92 nakłada na państwa członkowskie obowiązek, aby „zapewnić podleganie przedsięwzięć mogących powodować znaczące skutki w środowisku, między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji, wymogowi uzyskania zezwolenia na inwestycję i oceny w odniesieniu do ich skutków, przed udzieleniem zezwolenia”.

   W myśl art. 4 ust. 2 dyrektywy 2011/92, państwa członkowskie określają za pomocą badania indywidualnego bądź ustalonych przez siebie progów lub kryteriów (tzn. w ramach „screeningu”), czy przedsięwzięcia objęte załącznikiem II do tej samej dyrektywy powinny zostać poddane ocenie skutków, jakie wywierają na środowisko naturalne.
   Według art. 4 ust. 3 dyrektywy 2011/92, przy ustalaniu kryteriów lub progów „screeningu”, „uwzględnia się odpowiednie kryteria selekcji wymienione w załączniku III”.

   Odwierty w celu rozpoznawania i poszukiwania złóż kopalin, są objęte załącznikiem II do dyrektywy 2011/92, gdyż kwalifikują się jako „głębokie wiercenia” w rozumieniu pkt 2 lit. d) tegoż załącznika.
   Są to przedsięwzięcia, które nie mogą zostać uznane, na podstawie globalnej oceny, jako niewywierające znacznych skutków na środowisko.
   Zdaniem Komisji, państwa członkowskie są zobowiązane do objęcia tych przedsięwzięć „screeningiem” przy zastosowaniu istotnych kryteriów zawartych w załączniku III do dyrektywy 2011/92.
   Jednakże krajowe akty prawne transponujące do polskiego porządku prawnego dyrektywę 2011/92 wyłączają z procedury „screeningu” przedsięwzięcia polegające na poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin wykonanych metodą odwiertów o głębokości do 5 000 m (z wyjątkiem wierceń zlokalizowanych na tzw. „terenach wrażliwych”, tzn. w strefach ujęć wody, na obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych oraz na obszarach objętych formami ochrony przyrody, w postaci parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i obszarów „Natura 2000” i otulinach tychże obszarów objętych formami ochrony przyrody, gdzie procedurze „screeningu” podlegają otwory wiertnicze o głębokości od 1 000 m).
   Skutkuje to w istocie wykluczeniem znakomitej większości odwiertów w celu rozpoznania lub poszukiwania złóż kopalin zlokalizowanych poza „terenami wrażliwymi” z procedury „screeningu”.
   Takie wykluczenie, bez wzięcia pod uwagę wszystkich istotnych kryteriów zawartych w załączniku III do dyrektywy 2011/92 jest według Komisji niezgodne z art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2 i ust. 3 dyrektywy 2011/92 w połączeniu z załącznikami II i III do tejże dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 26, s. 1.


title: Sprawa C-304/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 24 maja 2017 r. – Helga Löber/Barclays Bank PLC

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 24 maja 2017 r. – Helga Löber/Barclays Bank PLC
   (Sprawa C-304/17)
   (2017/C 269/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Helga Löber

      Strona pozwana: Barclays Bank PLC

      Pytania prejudycjalne

   Czy na podstawie art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) sądem właściwym w odniesieniu do pozaumownych roszczeń z tytułu odpowiedzialności za prospekt emisyjny, gdy:

               —

               inwestor podjął decyzję o inwestycji spowodowaną zawierającym uchybienia prospektem emisyjnym w swoim miejscu zamieszkania

               —

               i na skutek tej decyzji przelał cenę kupna za papier wartościowy nabyty na rynku wtórnym ze swojego rachunku w banku austriackim na rachunek rozliczeniowy w innym banku austriackim, z którego cena kupna została następnie przelana na zlecenie strony powodowej na rzecz sprzedawcy, jest

               a)

               sąd, na którego obszarze właściwości inwestor ma miejsce zamieszkania,

               b)

               sąd, na którego obszarze właściwości znajduje się siedziba lub filia banku prowadzącego rachunek bankowy strony powodowej, z którego dokonała ona przelewu zainwestowanej kwoty na rachunek rozliczeniowy,

               c)

               sąd, na którego obszarze właściwości znajduje się siedziba lub filia banku prowadzącego rachunek rozliczeniowy,

               d)

               jeden z tych sądów według wyboru strony powodowej,

               e)

               żaden z tych sądów nie jest właściwy?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Sprawa C-267/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Frédéric Hay przeciwko Crédit agricole mutuel de Charente-Maritime et des Deux-Sèvres (Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania — Porozumienie zbiorowe przewidujące korzyści w zakresie wynagrodzenia dla pracowników wstępujących w związek małżeński — Wyłączenie partnerów zawierających cywilny pakt solidarności — Dyskryminacja ze względu na orientację seksualną)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Frédéric Hay przeciwko Crédit agricole mutuel de Charente-Maritime et des Deux-Sèvres
   (Sprawa C-267/12) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania - Porozumienie zbiorowe przewidujące korzyści w zakresie wynagrodzenia dla pracowników wstępujących w związek małżeński - Wyłączenie partnerów zawierających cywilny pakt solidarności - Dyskryminacja ze względu na orientację seksualną)
   2014/C 52/18
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Frédéric Hay

      Strona pozwana: Crédit agricole mutuel de Charente-Maritime et des Deux-Sèvres

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Dopuszczalność krajowego układu zbiorowego zastrzegającego korzyść z zakresu wynagrodzeń i warunków pracy dla pracowników zawierających małżeństwo i wykluczającego z dostępu do tej korzyści partnerów, którzy zawarli cywilny pakt solidarności — Dyskryminacja ze względu na orientację seksualną — Możliwość uzasadnienia dyskryminacji pośredniej prawnie uzasadnionym, koniecznym i właściwym celem

      Sentencja

   Wykładni art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie postanowieniu porozumienia zbiorowego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na podstawie którego pracownik zawierający cywilny pakt solidarności z osobą tej samej płci jest wyłączony z prawa do uzyskania korzyści, takich jak urlop okolicznościowy i dodatek płacowy, przyznawanych pracownikom z okazji zawarcia przez nich związku małżeńskiego, jeśli przepis krajowy danego państwa członkowskiego nie zezwala na zawarcie związku małżeńskiego osobom tej samej płci, ponieważ z uwagi na przedmiot tych korzyści i przesłanki ich przyznania wspomniany pracownik znajduje się w sytuacji porównywalnej do sytuacji pracownika wstępującego w związek małżeński.

      (1)  Dz.U. C 250 z 18.8.2012.


title: Sprawa T-80/11: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Nath Kalsi przeciwko OHIM — American Clothing Associates (RIDGE WOOD) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego RIDGE WOOD — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy River Woods North-Eastern Suppliers — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/18

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Nath Kalsi przeciwko OHIM — American Clothing Associates (RIDGE WOOD)
   (Sprawa T-80/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego RIDGE WOOD - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy River Woods North-Eastern Suppliers - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 189/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dwarka Nath Kalsi i Ajit Nath Kalsi (Agra, Indie) (przedstawiciel: adwokat J. Schmidt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: K. Klüpfel, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: American Clothing Associates (Evergem, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. De Keersmaeker)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2010 r. (sprawa R 599/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między American Clothing Associates z jednej strony a Dwarka Nath Kalsi i Ajit Nath Kalsi z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 listopada 2010 r. (sprawa R 599/2010-1) w zakresie dotyczącym oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym towarów należących do klasy 24 oraz usług „obróbka i wykańczanie wyrobów skórzanych, futer i tkanin”, należących do klasy 40 i objętych rejestracją wcześniejszego znaku towarowego nr 2785459.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Dwarka Nath Kalsi i Ajit Nath Kalsi, a także OHIM pokrywają własne koszty.

               4)

               American Clothing Associates pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa C-135/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Torino — Włochy) — SCF Consorzio Fonografici przeciwko Marcowi Del Corsowi (Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym — Bezpośrednie stosowanie w porządku prawnym Unii konwencji rzymskiej, porozumienia TRIPS i WPPT — Dyrektywa 92/100/WE — Artykuł 8 ust. 2 — Dyrektywa 2001/29/WE — Pojęcie publicznego udostępniania — Publiczne udostępnianie fonogramów odtwarzanych przez radio w gabinecie dentystycznym)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Torino — Włochy) — SCF Consorzio Fonografici przeciwko Marcowi Del Corsowi
   (Sprawa C-135/10) (1)

   (Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym - Bezpośrednie stosowanie w porządku prawnym Unii konwencji rzymskiej, porozumienia TRIPS i WPPT - Dyrektywa 92/100/WE - Artykuł 8 ust. 2 - Dyrektywa 2001/29/WE - Pojęcie publicznego udostępniania - Publiczne udostępnianie fonogramów odtwarzanych przez radio w gabinecie dentystycznym)
   2012/C 133/04
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte di Appello di Torino

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SCF Consorzio Fonografici

      Strona pozwana: Marco Del Corso

      przy udziale: Procuratore generale della Repubblica

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte di Appello di Torino — Bezpośrednie stosowanie we wspólnotowym porządku prawnym Międzynarodowej konwencji o ochronie artystów wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych, sporządzonej w Rzymie dnia 23 października 1961 r., Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) oraz Traktatu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) o wykonaniach artystycznych i fonogramach (WPPT) — Interpretacja art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) — Pojęcie publicznego udostępniania — Nadawanie radiowe i publiczne udostępnianie fonogramów za pośrednictwem radia w gabinecie dentystycznym

      Sentencja

               1)

               Postanowienia porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, stanowiącego załącznik 1 C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), podpisanego w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994), i traktatu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) o artystycznych wykonaniach i fonogramach z dnia 20 grudnia 1996 r. stosują się w porządku prawnym Unii.
               Międzynarodowa konwencja o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych, sporządzona w Rzymie dnia 26 października 1961 r., nie będąc częścią porządku prawnego Unii, nie znajduje w nim zastosowania, jednak wywiera w nim skutki pośrednie.
               Jednostki nie mogą się powoływać bezpośrednio ani na wskazaną konwencję, ani na wskazane porozumienie, ani też na wspomniany traktat.
               Pojęcie publicznego udostępniania, widniejące w dyrektywie Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej i w dyrektywie 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, należy interpretować w świetle równoważnych pojęć zawartych w tejże konwencji, we wskazanym porozumieniu oraz we wspomnianym traktacie i w taki sposób, aby pozostawało ono w zgodzie z tymi aktami, przy uwzględnieniu kontekstu, w jaki pojęcia te się wpisują, i celów postanowień konwencji dotyczących własności intelektualnej.

               2)

               Pojęcie publicznego udostępniania w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/100 należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono bezpłatnego odtwarzania fonogramów w gabinecie dentystycznym takim jak ten w postępowaniu przed sądem krajowym, w ramach wykonywania wolnego zawodu, z korzyścią dla klientów, którzy korzystają z tego niezależnie od swojej woli. Zatem takie odtwarzanie nie daje prawa do pobierania wynagrodzenia na rzecz producentów fonogramów.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-620/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen, Szwecja, w dniu 27 grudnia 2010 r. — Migrationsverket przeciwko Nurije Kastrati, Valdrina Kastrati, Valdrin Kastrati

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen, Szwecja, w dniu 27 grudnia 2010 r. — Migrationsverket przeciwko Nurije Kastrati, Valdrina Kastrati, Valdrin Kastrati
   (Sprawa C-620/10)
   2011/C 72/26
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen, Szwecja.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Migrationsverket.

      Strona pozwana: Nurije Kastrati, Valdrina Kastrati, Valdrin Kastrati.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z uwagi między innymi na postanowienia art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 (1) lub też w braku innych postanowień regulujących ustanie odpowiedzialności państwa członkowskiego za rozpoznanie wniosku o azyl w rozporządzeniu, niż postanowienia art. 4 ust. 5 akapit drugi i art. 16 ust. 3 i ust. 4, rozporządzenie nr 343/2003 należy interpretować w ten sposób, że wycofanie wniosku o azyl nie ma wpływu na możliwość stosowania tego rozporządzenia?

               2)

               Czy etap postępowania, w którym następuje wycofanie wniosku o azyl ma znaczenie dla odpowiedzi na pytanie pierwsze?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s.1).


title: Sprawa T-762/16: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2016 r. – ArcelorMittal Belval & Differdange i ThyssenKrupp Steel Europe/ECHA

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/41

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2016 r. – ArcelorMittal Belval & Differdange i ThyssenKrupp Steel Europe/ECHA
   (Sprawa T-762/16)
   (2017/C 014/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ArcelorMittal Belval & Differdange SA (Esch-sur-Alzette, Luksemburg) i ThyssenKrupp Steel Europe AG (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Scheidmann i M. Kottmann)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ECHA z dnia 26 września 2016 (znak ATD/52/2016);

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji ECHA z dnia 19 sierpnia 2016 r. (znak ATD/52/2016) w zakresie, w jakim oddalono w niej wniosek skarżących o dostęp do dokumentów;

               —

               obciążenie ECHA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001

                           —

                           Skarżące twierdzą, że w zaskarżonej decyzji wymieniony wyżej przepis został błędnie zastosowany, gdyż niesłusznie w niej stwierdzono, że interesy handlowe zostałyby naruszone wskutek ujawnienia dokumentów oraz że w decyzji tej nie uwzględniono nadrzędnego interesu publicznego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 tiret drugie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

                           —

                           Skarżące utrzymują, że zaskarżona decyzja narusza wymienione wyżej postanowienie i że wbrew tej decyzji dokumenty, w odniesieniu do których został złożony wniosek o dostęp, należą do akt sprawy dotyczących skarżących i nie są zatem wyłączone z zakresu stosowania tego postanowienia.


title: Sprawa C-120/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — European Air Transport SA przeciwko Collège d'Environnement de la Région de Bruxelles-Capitale, Région de Bruxelles-Capitale (Transport lotniczy — Dyrektywa 2002/30/WE — Ograniczenia działalności związane z hałasem w portach lotniczych Wspólnoty — Poziomy hałasu, które należy zachować przy przelotach nad obszarami miejskimi położonymi w pobliżu portu lotniczego)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — European Air Transport SA przeciwko Collège d'Environnement de la Région de Bruxelles-Capitale, Région de Bruxelles-Capitale
   (Sprawa C-120/10) (1)

   (Transport lotniczy - Dyrektywa 2002/30/WE - Ograniczenia działalności związane z hałasem w portach lotniczych Wspólnoty - Poziomy hałasu, które należy zachować przy przelotach nad obszarami miejskimi położonymi w pobliżu portu lotniczego)
   2011/C 311/13
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: European Air Transport SA

      Strona pozwana: Collège d'Environnement de la Région de Bruxelles-Capitale, Région de Bruxelles-Capitale

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 2 lit. e), art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 2 dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty (Dz.U. L 85, s. 40) — Dopuszczalne poziomy hałasu, które należy zachować przy przelotach nad obszarami miejskimi położonymi w pobliżu portu lotniczego — Pojęcie „ograniczenia działalności” — Ograniczenia przyjęte wobec samolotów marginalnie zgodnych — Możliwość ustanowienia takich ograniczeń w zależności od poziomu hałasu mierzonego na ziemi — Wpływ Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (konwencja z Chicago)

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. e) dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że „ograniczenie działalności” stanowi środek o charakterze zakazu całkowitego lub czasowego uniemożliwiający dostęp cywilnego poddźwiękowego odrzutowego statku powietrznego do portu lotniczego w państwie członkowskim Unii. W konsekwencji krajowe uregulowanie w dziedzinie środowiska ustanawiające maksymalne poziomy hałasu mierzonego na ziemi, które należy zachować przy przelotach nad obszarami położonymi w pobliżu portu lotniczego, nie stanowi jako takie „ograniczenia działalności” w rozumieniu tego przepisu, chyba że ze względu na istotny kontekst gospodarczy, techniczny i prawny takie uregulowanie może mieć skutki takie same co zakaz dostępu do rzeczonego portu lotniczego.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010