title: Sprawa C-184/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 2 lutego 2017 r. w sprawie T-381/15 IMG/Komisja, wniesione w dniu 11 kwietnia 2017 r. przez International Management Group (IMG)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/29

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 2 lutego 2017 r. w sprawie T-381/15 IMG/Komisja, wniesione w dniu 11 kwietnia 2017 r. przez International Management Group (IMG)
   (Sprawa C-184/17 P)
   (2017/C 168/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: International Management Group (przedstawiciel: L. Levi, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. w sprawie T-381/15;

               —

               W rezultacie, uwzględnienie żądań podniesionych przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji, sformułowanych ponownie i, w związku tym:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 maja 2015 r. o odmówieniu IMG statusu organizacji międzynarodowej w rozumieniu rozporządzenia finansowego,

                           —

                           zasądzenie od Komisji odszkodowania i zadośćuczynienia oszacowanych, odpowiednio, na kwotę 28 milionów EUR oraz 1 EUR,

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów dotyczących:

               —

               pierwszy, naruszenia regulaminu postępowania przed Sądem, praktycznych przepisów wykonawczych do regulaminu postępowania przez Sądem oraz prawa do obrony; naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia; naruszenia przez sąd pierwszej instancji obowiązku uzasadnienia oraz przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy;

               —

               drugi, naruszenia rozporządzenia finansowego z 2012 r. i delegowanego rozporządzenia finansowego, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia przez sąd pierwszej instancji obowiązku uzasadnienia oraz przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy;

               —

               trzeci, naruszenia prawa do obrony; naruszenia przez sąd pierwszej instancji obowiązku uzasadnienia oraz przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy;

               —

               czwarty, naruszenia zasady proporcjonalności; naruszenia przez sąd pierwszej instancji obowiązku uzasadnienia oraz przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy;

               —

               piąty, naruszenia zasady pewności prawa; naruszenia przez sąd pierwszej instancji obowiązku uzasadnienia oraz naruszenia art. 61 rozporządzenia finansowego z 2012 r.

         Ponadto, wnosząca odwołanie kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu o oddaleniu jej żądania zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia z uwagi na brak zawinienia.
   Wreszcie, wnosząca odwołanie podważa rozstrzygnięcie Sądu uznające za niedopuszczalną opinię służby prawnej Komisji i odmawiające załączenia jej do akt sprawy.


title: Sprawa C-179/10: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/35

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
      (Sprawa C-179/10)
      (2010/C 161/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i K. Walkerová, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Francuska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że nie wykonując decyzji Komisji z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie pomocy udzielonej sektorowi rybołówstwa i akwakultury na Korsyce w latach 1986–1999 (1), poprzez odzyskanie od beneficjentów pomocy uznanej w art. 1 decyzji za bezprawną oraz niezgodną ze wspólnym rynkiem, oraz nie informując Komisji o środkach podjętych w celu jej wykonania, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 288 akapit czwarty TFUE oraz art. 4 i 5 wskazanej decyzji;

                  —

                  obciążenie Republiki Francukiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Artykuł 4 decyzji Komisji 2005/238/WE stanowi, że Francja poinformuje Komisję w terminie dwóch miesięcy od dnia opublikowania decyzji o środkach podjętych w celu jej wykonania. Jednakże w niniejszej sprawie ponad pięć lat po otrzymaniu decyzji przez władze francuskie i pomimo siedmiu wezwań, przyznana pomoc nie została odzyskana od przedsiębiorstw będących jej beneficjentami i najwyraźniej nie podjęto w tym celu żadnych konkretnych działań. Ponadto strona pozwana nie twierdzi, że wykonanie decyzji jest absolutnie niemożliwe.

         (1)  Decyzja Komisji 2005/238/WE z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie pomocy udzielonej sektorowi rybołówstwa i akwakultury na Korsyce w latach 1986–1999 (Dz.U. 2005, L 74, s. 41)


title: Sprawa T-442/13: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/39

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-442/13)
   2013/C 325/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Hafez Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: C. Rygaert i G. Karouni, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

               —

               obciążenie kosztami postępowania Rady Unii Europejskiej na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem:

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-359/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub do tych zarzutów podobne

      (1)  Dz.U. C 282, s. 25.


title: Sprawa T-58/05: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2005 r. przez Isabelę Clarę Centeno Mediavillę i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/38

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2005 r. przez Isabelę Clarę Centeno Mediavillę i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-58/05)
   (2005/C 93/70)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 3 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Isabeli Clary Centeno Mediavilli, zamieszkałej w Sevillii (Hiszpania) i innych 16 osób, reprezentowanych przez adwokatów Georges'a Vandersandena, Laurę Levi i Aurorę Finchelstein, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie zakwalifikowania skarżących do grupy zaszeregowania określonej w dotyczących ich decyzjach o zatrudnieniu, w zakresie, w jakim zakwalifikowanie to zostało dokonane na podstawie art. 12 ust. 3 załącznika XIII nowego regulamin pracowniczego;

               —

               w konsekwencji, przywrócenie skarżących na odpowiedni szczebel kariery (włącznie z oceną ich doświadczenia zawodowego w ramach odpowiednio skorygowanej grupy zaszeregowania, ich prawami do przeniesienia na wyższy stopień oraz uprawnieniami emerytalnymi) poprzez przyznanie im grup zaszeregowania w ramach, których mieli zostać zatrudnieni zgodnie z ogłoszeniem o konkursie w następstwie, którego zostali oni umieszczeni na liście rezerw dla późniejszego naboru, bądź do grupy zaszeregowania figurującej w ogłoszeniu o konkursie, bądź też grupy będącej jej odpowiednikiem zgodnie z klasyfikacją nowego regulaminu pracowniczego (oraz odpowiedniego stopnia zgodnie z regułami mającymi zastosowanie przed dniem 1 maja 2004 r.) od momentu wydania decyzji o ich powołaniu;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżących odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny, od całości kwot stanowiących różnicę pomiędzy wynagrodzeniem odpowiadającym ich grupie zaszeregowania figurującej w decyzji o zatrudnieniu a kwalifikacją, do której mieli prawo do dnia wydania decyzji w przedmiocie prawidłowego zakwalifikowania do grupy zaszeregowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Będąc urzędnikami Komisji, skarżący wzięli udział w konkursach będących częścią naboru i zostali umieszczeni na liście rezerw dla późniejszego naboru przed dniem 1 maja 2004 r., w którym weszło w życie rozporządzenie Rady nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich. (1) Skarżący zostali rzeczywiście zatrudnieni dopiero po dniu 1 maja 2004 r. i zaklasyfikowani do grupy zaszeregowania i stopnia zgodnie z przepisami przejściowymi nowego regulaminu pracowniczego, tj. art. 12 załącznika XIII. Skarżący podnoszą, po pierwsze, iż zostali w ten sposób zaklasyfikowani do niższej grupy zaszeregowania niż powołana w ogłoszeniu o konkursie, a po drugie, iż nowe grupy zaszeregowania, które zostały im przyznane nie odpowiadają dawnym grupom kategorii A lub B, w ramach których zostali oni zatrudnieni.
   Na poparcie swej skargi skarżący powołują w pierwszej kolejności zarzut niezgodności z prawem art.12 załącznika XIII. Skarżący podnoszą, iż art. 12 załącznika XIII nowego regulaminu pracowniczego narusza zasadę równego traktowania i niedyskryminacji, ponieważ laureaci tego samego konkursu byli odmiennie traktowani w zakresie klasyfikacji w ramach poszczególnych grup zaszeregowania, w zależności od faktu czy zostali zatrudnieni przed, czy po dniu 1 maja 2004 r.
   Twierdzą ponadto, iż art. 12 załącznika XIII pozostaje w sprzeczności z art. 31 nowego regulaminu pracowniczego. W opinii skarżących, grupą zaszeregowania, jaka powinna być przyznana zatrudnianemu urzędnikowi, jest na podstawie art. 31 – grupa zaszeregowania określona w ogłoszeniu o konkursie, w ramach którego została ona nabyta. Mimo to grupa zaszeregowanie przyznana skarżącym w chwili zatrudnienia jest inna niż powołana w ogłoszeniu o konkursie.
   Skarżący podnoszą również, iż art. 12 załącznika XIII narusza art. 5 nowego regulaminu pracowniczego, zasadę równego traktowania i niedyskryminacji oraz równorzędności stanowisk i grup zaszeregowania. Utrzymują, iż nie została przeprowadzona zmiana klasyfikacji ich stanowisk zgodnie z charakterem i znaczeniem obowiązków związanych z każdym typem stanowiska, oraz że skarżący nie uzyskali jednakowych warunków zatrudnienia i kariery zawodowej w stosunku do innych laureatów tego samego konkursu, który zostali zatrudnieni przed dniem 1 maja 2004 r., co narusza art. 5 ust. 5 nowego regulaminu pracowniczego.
   Podnoszą oni również, iż art. 12 załącznika XIII narusza zasadę pewności prawa i niedziałania prawa wstecz, prawa nabyte przez skarżących oraz zasadę ochrony uzasadnionych interesów. Zdaniem skarżących, prawo do zaklasyfikowania w ramach określonej grupy zaszeregowania nabyli oni z chwilą umieszczenia ich nazwisk na liście rezerw dla późniejszego naboru, i że to na podstawie tej informacji mogli oni mieć pewność, iż w przypadku powołania, będą oni korzystali z zakwalifikowania do grupy zaszeregowania powołanej w ogłoszeniu o konkursie.
   Skarżący powołują się na fakt, iż wbrew art. 10 nowego regulaminu pracowniczego, nie zasięgnięto ponownej opinii Komitetu Pracowniczego, gdy Komisja dokonała poprawek w swej wstępnej propozycji nowelizacji regulaminu i wprowadzono w życie tekst, którego zgodność z prawem jest wątpliwa
   Na poparcie swojej skargi, skarżący powołują się również na naruszenie zasady dobrej administracji, zasady dbałości o dobro urzędnika, zasady jawności, ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady dobrej wiary, zasady równego traktowania i niedyskryminacji oraz zasady równoważności stanowisk i grup zaszeregowania.

      (1)  Dz.U. L 124, str. 1


title: Sprawa T-337/14: Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Rezon/OHIM – mobile.international (mobile.de proMotor) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy mobile — Oddalenie wniosku o unieważnienie — Artykuł 165 ust 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/15

         Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Rezon/OHIM – mobile.international (mobile.de proMotor)
   (Sprawa T-337/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy mobile - Oddalenie wniosku o unieważnienie - Artykuł 165 ust 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 190/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rezon OOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci P. Kanchev i T. Ignatova)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: mobile.international GmbH (Kleinmachnow, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lutego 2014 r. (sprawa R 950/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Rezon OOD a mobile.international GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rezon OOD zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa C-144/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Setúbal – Portugalia) – Município de Palmela/Autoridade de Segurança Alimentar e Económica (ASAE) – Divisão de Gestão de Contraordenações (Odesłanie prejudycjalne — Procedury udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego — Dyrektywy 83/189/EWG i 98/34/WE — Projekt przepisu technicznego — Powiadomienie Komisji Europejskiej — Zobowiązania państw członkowskich — Naruszenie — Konsekwencje)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/21

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Setúbal – Portugalia) – Município de Palmela/Autoridade de Segurança Alimentar e Económica (ASAE) – Divisão de Gestão de Contraordenações
   (Sprawa C-144/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Procedury udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego - Dyrektywy 83/189/EWG i 98/34/WE - Projekt przepisu technicznego - Powiadomienie Komisji Europejskiej - Zobowiązania państw członkowskich - Naruszenie - Konsekwencje))
   (2017/C 104/31)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Judicial da Comarca de Setúbal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Município de

      Strona pozwana: Autoridade de Segurança Alimentar e Económica (ASAE) – Divisão de Gestão de Contraordenações

      Sentencja

   Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmienionej aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że sankcja w postaci braku możliwości powołania się na nienotyfikowany przepis techniczny, taki jak art. 16 ust. 1 i 2 Regulamento que estabelece as condições de segurança a observar na localização, implantação, conceção e organização funcional dos espaços de jogo e recreio, respetivamente, equipamento e superfícies de impacto (rozporządzenia w sprawie warunków bezpieczeństwa, których należy przestrzegać przy lokalizacji, zakładaniu, projektowaniu i funkcjonalnej organizacji placów zabaw i rekreacji, ich wyposażenia i powierzchni upadku), załączonego do Decreto-Lei no 379/97 (dekretu z mocą ustawy nr 379/97) z dnia 27 grudnia 1997 r., zmienionego przez Decreto-Lei no 119/2009 (dekret z mocą ustawy nr 119/2009) z dnia 19 maja 2009 r., ma zastosowanie jedynie do tego przepisu technicznego, a nie do całego aktu prawodawczego, w którym jest on zawarty.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa T-461/05: Skarga wniesiona w dniu  30 grudnia 2005 r.  — L'Oréal przeciwko OHIM

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/26

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2005 r. — L'Oréal przeciwko OHIM
   (Sprawa T-461/05)
   (2006/C 74/50)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: L'Oréal S.A. (Paryż, Francja) [Przedstawiciel: adwokat X. Buffet Delmas d'Autane]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Revlon (Suisse) S.A. (Schlieren, Szwajcaria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 października 2005 r. wydanej w sprawie odwołania R 806/2002-4 od decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 214 694 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 011 014);

               —

               obciążenie OHIM wszelkimi kosztami postępowania poniesionymi w niniejszej sprawie, w szczególności zaś kosztami postępowania w sprawie skargi i odwołania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FLEXI TOUCH” dla towarów zaliczanych do klasy 3
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Revlon (Suisse) S.A.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy znak towarowy „FLEX” dla towarów zaliczanych do klas 3 i 34

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 i art. 43 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ dowody przedstawione przez Revlon (Suisse) S.A. nie mogą być uznane za wykazujące rzeczywiste używanie we właściwym okresie słownego znaku towarowego „FLEX” ani na terenie Zjednoczonego Królestwa ani we Francji
   Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia z uwagi na to, że będące w konflikcie znaki towarowe nie wykazują podobieństwa i w związku z tym nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-383/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 18 września 2006 r. — Vereniging Nationaal Overlegorgaan Sociale Werkvoorziening przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/1

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 18 września 2006 r. — Vereniging Nationaal Overlegorgaan Sociale Werkvoorziening przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
   (Sprawa C-383/06)
   (2006/C 310/03)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State (Niderlandy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vereniging Nationaal Overlegorgaan Sociale Werkvoorziening.

      Strona pozwana: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
   Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           Czy państwo członkowskie bądź organ tego państwa może wywieść kompetencję bezpośrednio z rozporządzenia — tj. bez podstawy w prawie krajowym?

                           b)

                           Jeśli tak, to czy art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 4253/88 (1) z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji interwencji różnych funduszy strukturalnych z jednej strony oraz koordynacji tych interwencji i interwencji Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innych istniejących instrumentów finansowych z drugiej strony w wersji zmienionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2082/93 z dnia 20 lipca 1993 r. (Dz.U. L 193, str. 20) (zwanego dalej „rozporządzeniem koordynacyjnym”) przyznaje na podstawie ustalenia wysokości dotacji uprawnienie do żądania zwrotu bezprawnie wypłaconych dotacji, jako że art. 23 rozporządzenia koordynacyjnego zobowiązuje do tego państwa członkowskie, gdy chodzi o nieprawidłowości lub niedbalstwo w rozumieniu art. 23?

               2.

               Jeśli nie, to czy krajowy przepis prawny taki jak art. 4:57 Algemene wet bestuursrecht (ogólnej ustawy administracyjnej), na podstawie którego można żądać zwrotu bezprawnie wypłaconych dotacji i pożyczek, należy — zgodnie z art. 10 WE w związku z art. 249 WE — interpretować w sposób zgodny z rozporządzeniem?

               3.

               Jeśli tak, to czy ta wykładnia jest ograniczona ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, w szczególności zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań?

               4.

                           a)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3, w odniesieniu do tego ograniczenia pojawia się następujące pytanie: Czy krajowe zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań mogą sięgać dalej niż ogólne zasady prawa wspólnotowego, w szczególności zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, które należy uwzględnić przy stosowaniu rozporządzenia koordynacyjnego?

                           b)

                           Czy przy stosowaniu wspólnotowoprawnych zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań ma znaczenie okoliczność, że samo państwo członkowskie przyznające dotacje ponosi odpowiedzialność za to, że beneficjent nie spełnił wynikających z odpowiedniej części prawa wspólnotowego wymogów dotyczących dotacji?

      (1)  Dz.U. L 374, str. 1.


title: Sprawa C-290/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 15 czerwca 2015 r. – Patrice D'Oultremont, Henri Tumelaire, François Boitte, Éoliennes à tout prix? ASBL/Région wallonne

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 15 czerwca 2015 r. – Patrice D'Oultremont, Henri Tumelaire, François Boitte, Éoliennes à tout prix? ASBL/Région wallonne
   (Sprawa C-290/15)
   (2015/C 279/28)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Patrice D'Oultremont, Henri Tumelaire, François Boitte, Éoliennes à tout prix? ASBL

      Strona pozwana: Région Wallonne

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 2 lit. a) i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE (1) dotyczące oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko implikują, że za „plan lub program” w rozumieniu tych przepisów należy uznać zarządzenie wykonawcze, które zawiera szereg przepisów dotyczących instalacji turbin wiatrowych, w tym środki bezpieczeństwa, kontroli, przywrócenia do stanu poprzedniego oraz środki odnoszące się do zabezpieczenia finansowego, a także normy dotyczące poziomu hałasu określone w odniesieniu do obszarów planistycznych, które to przepisy regulują wydawanie zezwoleń administracyjnych dających wykonawcy prawo do instalacji i eksploatacji urządzeń podlegających z mocy prawa ocenie wpływu na środowisko na podstawie prawa krajowego?

      (1)  Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30).


title: Funkcjonowanie Sądu w dniach 1 - 17 września 2007 r.

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/19

         Funkcjonowanie Sądu w dniach 1-17 września 2007 r.
   (2007/C 155/35)
   Podczas swego posiedzenia plenarnego w dniu 6 czerwca 2007 r. Sąd postanowił, że z uwagi na wakacje sądowe, czterech nowych członków Sądu złoży ślubowanie przed Trybunałem dopiero po zakończeniu tych wakacji, oraz że w związku z tym, zgodnie z art. 5 akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości, do czasu podjęcia obowiązków przez nowych członków Sądu:

               —

               obowiązki prezesa Sądu będą wykonywane przez Prezesa B. Vesterdorfa;

               —

               obowiązki prezesów izb w składzie pięciu sędziów będą wykonywane przez prezesów izb: M. Jaegera, J. Pirrunga, M. Vilarasa i H. Legala;

               —

               obowiązki prezesa pierwszej izby będą wykonywane przez prezesa izby J. D. Cooke'a;

               —

               decyzja z dnia 14 stycznia 2006 r. (Dz.U. C 10, str. 19) w sprawie składu izby odwoławczej i przydziału spraw tej izbie, decyzja z dnia 5 lipca 2006 r. (Dz.U. C 190, str. 14) w sprawie składu wielkiej izby i wyznaczenia sędziego do zastępowania prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych oraz decyzja z dnia 15 stycznia 2007 r. (Dz.U. C 42, str. 22) w sprawie przydziału sędziów do izb i kryteriów przydziału spraw izbom nadal obowiązują.


title: Sprawa C-6/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 6 stycznia 2016 r. – Holcim France SAS, wstępująca w prawa spółki Euro Stockage, Enka SA/Ministre des finances et des comptes publics

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 6 stycznia 2016 r. – Holcim France SAS, wstępująca w prawa spółki Euro Stockage, Enka SA/Ministre des finances et des comptes publics
   (Sprawa C-6/16)
   (2016/C 106/26)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Holcim France SAS, wstępująca w prawa spółki Euro Stockage, Enka SA

      Strona pozwana: Ministre des finances et des comptes publics

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku gdy przepisy krajowe państwa członkowskiego stosują w prawie krajowym uprawnienie wskazane w art. 1 ust. 2 dyrektywy 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. (1), możliwe jest przeprowadzenie kontroli aktów lub porozumień podjętych w ramach wprowadzania w życie tego uprawnienia w świetle prawa pierwotnego Unii Europejskiej?

               2)

               Czy przepisy art. 1 ust. 2 wspomnianej wyżej dyrektywy, które przyznają państwom członkowskim szeroki margines uznania przy określaniu przepisów „mających na celu zapobieganie oszustwom i nadużyciom”, należy interpretować w ten sposób, że uniemożliwiają one ustanowienie przez państwo członkowskie mechanizmu mającego na celu wykluczenie możliwości zwolnienia dywidend wypłacanych osobie prawnej kontrolowanej bezpośrednio lub pośrednio przez jednego lub więcej rezydentów państw niebędących członkami Unii, chyba że ta osoba prawna udowodni, że głównym lub jednym z głównych celów łańcucha udziałów nie było korzystanie z tego zwolnienia?

               3)

                           a)

                           W przypadku gdyby należało również ocenić w świetle postanowień traktatu zgodność z prawem Unii wspomnianego powyżej mechanizmu „zwalczania nadużyć”, czy należy zbadać tę zgodność z prawem Unii, uwzględniając przedmiot rozpatrywanych przepisów, w świetle postanowień art. 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, obecnie art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, chociaż spółka otrzymująca wypłatę dywidend w wyniku łańcucha udziałów, którego jednym z głównych celów jest skorzystanie ze zwolnienia z podatku, jest kontrolowana bezpośrednio lub pośrednio przez jednego lub kilku rezydentów państw trzecich, którzy to nie mogą powołać się na swobodę przedsiębiorczości?

                           b)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na powyższe pytanie, czy tę zgodność należy zbadać w świetle postanowień art. 56 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, obecnie art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

               4)

               Czy wyżej wymienione postanowienia należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym wykluczającym zwolnienie z opodatkowania podatkiem u źródła dywidend wypłacanych przez spółkę państwa członkowskiego spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim, jeśli dywidendy te stanowią zysk osoby prawnej kontrolowanej bezpośrednio lub pośrednio przez jednego lub kilku rezydentów państw niebędących członkami Unii Europejskiej, chyba że zainteresowana osoba prawna wykaże, iż korzystanie ze zwolnienia nie jest głównym lub jednym z głównych celów wspomnianego łańcucha udziałów?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6).


title: Sprawa C-355/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2008 r. w sprawie T-91/07 WWF-UK Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 30 lipca 2008 r. przez WWF-UK Ltd

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/10

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2008 r. w sprawie T-91/07 WWF-UK Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 30 lipca 2008 r. przez WWF-UK Ltd
   (Sprawa C-355/08 P)
   (2008/C 260/18)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: WWF-UK Ltd (przedstawiciele: R. Stein, solicitor, P. Sands i J. Simor, barristers)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnosi o:

               —

               uchylenie postanowienia z dnia 2 czerwca 2008 r. i uznanie skargi WWF wniesionej do Sadu Pierwszej Instancji za dopuszczalną

               —

               obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania obu instancji

         Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd błędnie orzekł, że prawo WWF do udziału — jako członka RAC — w procesie decyzyjnym oraz spoczywający na Radzie obowiązek uwzględniania jego opinii przed wydaniem odpowiednich środków nie wystarczają, aby akt dotyczył go „indywidualnie” w rozumieniu art. 230 WE. Sąd błędnie orzekł, że WWF nie ma praw procesowych, stwierdzając, iż prawa te przysługują jedynie RAC, a nie jego członkom.

               2)

               Sąd błędnie orzekł, że nawet gdyby przyjąć legitymację procesową, ochrona prawna nie byłaby skierowana na ochronę praw proceduralnych WWF, w związku z czym ochrona ta nie jest konieczna. Stanowi to błędną analizę kwestii legitymacji procesowej. Zakładając, że można wykazać „bezpośredni i indywidualny” interes, wnosząca odwołanie ma prawo do kwestionowania danych środków, co WWF uczyniła w niniejszej sprawie. Prawo WWF nie jest ograniczone jedynie do kwestionowania błędów w procedurze, jak stwierdził Sąd.

               3)

               Orzeczenie Sądu jest błędne ze względu na brak sprawiedliwego postępowania. Sąd zakończył postępowanie, po otrzymaniu interwencji Komisji z dnia 21 listopada 2007 r., pomimo że w dniu 27 września 2007 r. przyznał, że WWF powinien mieć możliwość ustosunkowania się do wszelkich uwag Komisji. WWF odmówiono możliwości złożenia uwag w tym zakresie. WWF mimo to złożył uwagi. Nie zostały one jednak uwzględnione przez Trybunał przed wydaniem postanowienia, w którym brak jest odniesienia do uwag WWF. W związku z tym Sąd dopuścił się poważnego naruszenia zasady sprawiedliwego procesu.


title: Sprawa F-62/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 lutego 2016 r. – Clausen i Kristoffersen/Parlament (Służba publiczna — Emerytowani urzędnicy — Emerytury — Artykuł 64 regulaminu pracowniczego — Współczynniki korygujące — Coroczna aktualizacja współczynników korygujących — Artykuł 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Tymczasowa aktualizacja — Artykuły 3, 4 i 8 załącznika XI do regulaminu pracowniczego — Próg wrażliwości — Zmiana kosztów utrzymania — Artykuł 65 ust. 4 regulaminu pracowniczego — Brak aktualizacji w latach 2013 i 2014 wynikający z decyzji prawodawcy — Zakres — Rozporządzenie nr 1416/2013 — Przeszacowanie współczynnika korygującego dla Danii — Obniżenie współczynnika korygującego w drodze mechanizmu tymczasowej aktualizacji — Nadużycie władzy)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/49

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 lutego 2016 r. – Clausen i Kristoffersen/Parlament
   (Sprawa F-62/15) (1)

   ((Służba publiczna - Emerytowani urzędnicy - Emerytury - Artykuł 64 regulaminu pracowniczego - Współczynniki korygujące - Coroczna aktualizacja współczynników korygujących - Artykuł 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Tymczasowa aktualizacja - Artykuły 3, 4 i 8 załącznika XI do regulaminu pracowniczego - Próg wrażliwości - Zmiana kosztów utrzymania - Artykuł 65 ust. 4 regulaminu pracowniczego - Brak aktualizacji w latach 2013 i 2014 wynikający z decyzji prawodawcy - Zakres - Rozporządzenie nr 1416/2013 - Przeszacowanie współczynnika korygującego dla Danii - Obniżenie współczynnika korygującego w drodze mechanizmu tymczasowej aktualizacji - Nadużycie władzy))
   (2016/C 106/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Svend Leon Clausen (Jyllinge, Dania) i Niels Kristoffersen (Køge, Dania) (przedstawiciele: (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i L. Deneys, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji obniżających współczynnik korygujący mający zastosowanie do emerytury skarżących, zamieszkałych w Danii, wynikających z ich odcinków emerytury za czerwiec 2014 r. oraz zadośćuczynienia krzywdzie doznanej z racji rozbieżnych i wewnętrznie sprzecznych informacji udzielanych na uzasadnienie zaskarżonych decyzji.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Svend Leon Clausen i N. Kristoffersen pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015, s. 49.


title: Sprawa T-501/12: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Farmaceutisk Laboratorium Ferring przeciwko OHIM — Tillotts Pharma (OCTASA)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/61

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Farmaceutisk Laboratorium Ferring przeciwko OHIM — Tillotts Pharma (OCTASA)
   (Sprawa T-501/12)
   2013/C 26/121
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Farmaceutisk Laboratorium Ferring (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: I. Fowler, solicitor, adwokaci A. Renck i J. Fuhrmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tillotts Pharma AG (Ziefen, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2012 r. w sprawie R 1214/2011-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, lub — w przypadku gdy druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania strony pozwanej — obciążenie strony pozwanej i interwenienta łącznie kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Tillotts Pharma AG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „OCTASA” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8169881

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Austrii pod nr 102370 między innymi dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany na Węgrzech pod nr 136836 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany we Włoszech pod nr 40977 C/81 między innymi dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Polsce pod nr 71634 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Słowacji pod nr 175482 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Szwecji pod nr 173377 między innymi dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany we Francji pod nr 1699236 między innymi dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Irlandii pod nr 107207 dla towarów należących do klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Czechach pod nr 182567 dla towarów z klasy 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-686/14: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/60

      Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji
      (Sprawa T-686/14)
      (2014/C 395/73)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Galluzzo, avvocato dello Stato, i G. Palmieri, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności – w części będącej przedmiotem niniejszej skargi – decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 9 lipca 2014 r. nr C(2014) 4479, notyfikowanej w dniu 10 lipca 2014 r., która wyłącza z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w części odnoszącej się do Włoch;

                  —

                  stwierdzenie nieważności ryczałtowej korekty finansowej odnoszącej się do pomocy na przetwórstwo pomidorów za rok budżetowy 2009 w łącznej wysokości 1 399 293,78 EUR;

                  —

                  stwierdzenie nieważności jednorazowej korekty z powodu nieprawidłowości polegającej na „brak[u] informacji o działaniach podjętych w celu odzyskania środków” w łącznej wysokości 2 362 005,73 EUR;

                  —

                  stwierdzenie nieważności jednorazowej korekty z powodu nieprawidłowości polegającej na „brak[u] sprawozdawczości w załączniku III” w łącznej wysokości 1 460 976,88 EUR.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych (art. 253 WE) w postaci braku uzasadnienia oraz naruszenia zasady proporcjonalności.

                              —

                              W odniesieniu do ryczałtowej korekty finansowej odnoszącej się do pomocy na przetwórstwo pomidorów za rok budżetowy 2008 Włochy powołują się na naruszenie art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1) oraz na naruszenie art. 28 i 31 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych (Dz.U. L 218, s. 14). W ramach tego zarzutu skarżąca kwestionuje zastosowanie korekt finansowych dokonanych w zaskarżonej decyzji w wysokości 5 % poniesionych wydatków, twierdząc, że korekty te zostały dokonane mimo dowodu braku odczuwalnej szkody finansowej.

                              —

                              Skarżąca kwestionuje ponadto wysokość tejże korekty, gdyż jej zdaniem została ona w tym konkretnym przypadku ustalona w sposób nieproporcjonalny i ewidentnie nielogiczny, jako że przewyższa ona znacznie potencjalną szkodę mogącą wyniknąć z zachowań zarzucanych władzom włoskim.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący przeinaczenia okoliczności faktycznych i naruszenia istotnych wymogów proceduralnych (art. 253 WE) w postaci braku uzasadnienia.

                              —

                              Zarzut ten dotyczy korekty finansowej zarządzonej z tego względu, że państwo włoskie miało zaniechać wskazania domniemanej nieprawidłowości w wysokości 1 460 976,88 EUR w tabeli przewidzianej w załączniku III do rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW. Rząd włoski twierdzi w tym względzie, że brak nieprawidłowości w odniesieniu do wypłaconej pomocy wykazano za pomocą dokumentów, w związku z czym nie trzeba było dokonywać jakiejkolwiek adnotacji w tabeli przewidzianej w załączniku III.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                              —

                              W tym względzie skarżąca twierdzi, że korekta finansowa z powodu nieprawidłowości polegającej na „brak[u] sprawozdawczości w załączniku III”, odnosząca się do całej pomocy, uzasadniona brakiem przesłania dokumentów, wydaje się znacznie wyższa od potencjalnej szkody mogącej wyniknąć z zachowań zarzucanych władzom włoskim.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 6 ust. 3 TUE, zasady powagi rzeczy osądzonej, art. 32 ust. 8 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i zasady proporcjonalności.

                              —

                              Zarzut ten dotyczy korekty finansowej w wysokości 2 362 005,73 EUR zastosowanej z tego względu, że państwo włoskie nie dostarczyło informacji o działaniach podjętych w celu odzyskania środków. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że Komisja bezzasadnie przyjęła, iż może zignorować orzeczenie wydane w niniejszym przypadku, w którym to orzeczeniu potwierdzona została zgodność z prawem wypłaty korzyści. Ponadto rząd włoski udokumentował przesłanie wyroku sądu karnego, którym sąd ten uniewinnił beneficjenta pomocy. Okoliczności te świadczyły o tym, że nie było powodu do odzyskania pomocy oraz że w związku z tym wszystkie informacje zostały dostarczone. Co więcej, wspomniana korekta odnosząca się do całej pomocy wydaje się znacznie wyższa od potencjalnej szkody mogącej wyniknąć z zachowań zarzucanych władzom włoskim.


title: Sprawa T-368/11: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2011 r. — Polyelectrolyte Producers Group i in. przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/28

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2011 r. — Polyelectrolyte Producers Group i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-368/11)
   2011/C 282/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polyelectrolyte Producers Group i in. (Bruksela, Belgia), SNF SAS (Andrezieux Boutheon, Francja) i Travetanche Injection SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i R. Cana)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 366/2011 z dnia 14 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do załącznika XVII (akryloamid) (Dz.U. L 101, s. 12);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistych błędów w ocenie zawartych w zakwestionowanym rozporządzeniu w związku z tym, że Komisja po pierwsze oparła się na informacji nieistotnej w ramach mającego zastosowanie ustawodawstwa w zakresie narażenia ludzi i środowiska w Unii Europejskiej i, po drugie nie określiła ryzyka związanego z masami spoinowymi w świetle mających zastosowanie wymogów i miast tego oparła się na danych dotyczących innej substancji; w konsekwencji przyjęcie wskazanego rozporządzenia nie spełnia warunków określonych w przepisach prawa.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez rozporządzenie zasady proporcjonalności.

               3)

               Trzeci zarzut dotyczący niewystarczającego uzasadnienia przy naruszeniu art. 296 TFUE.


title: Sprawa T-212/07: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2007 r. — Harman International Industries przeciwko OHIM — Becker (Barbara Becker)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/40

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2007 r. — Harman International Industries przeciwko OHIM — Becker (Barbara Becker)
   (Sprawa T-212/07)
   (2007/C 183/76)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Harman International Industries, Inc. (Northridge, USA) (przedstawiciel: M. Vanhegan, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Barbara Becker (Miami, USA)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 1 decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 502/2006-1), mocą której uchylono decyzję Wydziału Sprzeciwów z dnia 15 lutego 2005 r.;

               —

               nakazanie odrzucenia zgłoszenia nr 2 939 072 w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą i Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Barbara Becker

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Barbara Becker” dla towarów z klasy 9 — zgłoszenie nr 2 939 072.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Harman International Industries, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne wspólnotowe znaki towarowe „BECKER” i „BECKER ONLINE PRO” dla towarów z klasy 9.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i odrzucenie sprzeciwu.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94 („rozporządzenie nr 40/94”).
   Skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza niewłaściwie zastosowała art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 stwierdzając, iż znak skarżącej „BECKER” i zgłoszone oznaczenie „Barbara Becker” nie wykazują podobieństwa na płaszczyźnie koncepcyjnej, w związku z czym brak jest prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Dalej skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza nieprawidłowo zastosowała art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 uznając, iż brak jest związku między zgłoszonym oznaczeniem „Barbara Becker” a jej wspólnotowym znakiem towarowym.


title: Sprawa C-109/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 9 i 11 — Przepisy krajowe pozwalające na włączenie osób niebędących podatnikami do grupy osób, które mogą być uznane za jednego podatnika do celów podatku VAT)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-109/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 9 i 11 - Przepisy krajowe pozwalające na włączenie osób niebędących podatnikami do grupy osób, które mogą być uznane za jednego podatnika do celów podatku VAT)
   2013/C 171/08
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i D. Triantafyllou oraz K. Walkerová i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller oraz J. Očková, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Vang, następnie V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy), Irlandia (przedstawiciele: D. O’Hagan, pełnomocnik wspierany przez G. Clohessy, SC, i N. Traversa, BL), Republika Finlandii (przedstawiciele: H. Leppo i S. Hartikainen, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: H. Walker, pełnomocnik wspierany przez M. Hall, QC)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Przepisy krajowe zezwalające na to, aby osoby niebędące podatnikami stawały się członkami grupy podatkowej VAT

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Danii, Irlandia, Republika Finlandii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 160 z 28.5.2011.


title: Sprawa C-594/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 listopada 2013 r. —  „go fair” Zeitarbeit OHG przeciwko Finanzamt Hamburg-Altona

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 listopada 2013 r. — „go fair” Zeitarbeit OHG przeciwko Finanzamt Hamburg-Altona
      (Sprawa C-594/13)
      (2014/C 71/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„go fair” Zeitarbeit OHG

         Strona pozwana: Finanzamt Hamburg-Altona

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W przedmiocie wykładni art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1):

                              a)

                              Czy państwo członkowskie może wykonywać przyznane mu uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie uznania za podmiot o charakterze społecznym w ten sposób, że uznaje ono wprawdzie osoby świadczące usługi na rzecz kas społeczno-opiekuńczych, nie uznaje jednak personelu opiekuńczego posiadającego uprawnienia państwowe, świadczącego usługi bezpośrednio na rzecz osób wymagających opieki?

                              b)

                              W przypadku gdy personel opiekuńczy posiadający uprawnienia państwowe należy uważać za podmiot o charakterze społecznym: Czy uznanie agencji pracy tymczasowej, delegującej personel opiekuńczy posiadający uprawnienia państwowe do uznanych instytucji opiekuńczych (instytucji przejmujących), wynika z uznania delegowanego personelu?

                  2)

                  W przedmiocie wykładni art. 134 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej:
                  Czy zapewnienie personelu opiekuńczego posiadającego uprawnienia państwowe w celu świadczenia usług opiekuńczych przez instytucję przejmującą (użytkownika) jest niezbędne jako transakcja ściśle związana z opieką i pomocą społeczną, jeśli instytucja przejmująca nie może prowadzić działalności bez personelu?

         (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-613/13: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2013 r. — alfavet Tierarzneimittel przeciwko OHIM — Millet Innovation (Epibac)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/23

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2013 r. — alfavet Tierarzneimittel przeciwko OHIM — Millet Innovation (Epibac)
   (Sprawa T-613/13)
   2014/C 39/40
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: alfavet Tierarzneimittel GmbH (Neumünster, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Bender)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Millet Innovation SA (Loriol sur Drome, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji R 1253/2012-4 Czwartej Izby Odwoławczej strony pozwanej z dnia 6 września 2013 r. i oddalenie sprzeciwu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Epibac” dla towarów z klas 3, 5 i 31 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 861 124

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Millet Innovation SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne znaki towarowe „EPITACT” dla towarów z klas 3, 5 i10

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa T-558/14: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2014 r. – Research Engineering & Manufacturing przeciwko OHIM – Nedschroef Holding (TRILOBULAR)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/17

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2014 r. – Research Engineering & Manufacturing przeciwko OHIM – Nedschroef Holding (TRILOBULAR)
   (Sprawa T-558/14)
   2014/C 351/21
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Research Engineering & Manufacturing, Inc. (Middletown, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, K. Gilbert i M. Gilbert, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nedschroef Holding BV (Helmond, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie R 442/2013-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy nr 6 68  566

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Nedschroef Holding BV

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Bezwzględne podstawy unieważnienia zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-346/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Celle (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2006 r. — Adwokat Dr. Dirk Rüffert działający jako syndyk masy upadłości Objekt und Bauregie GmbH & Co. KG przeciwko Krajowi związkowemu Niedersachsen

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Celle (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2006 r. — Adwokat Dr. Dirk Rüffert działający jako syndyk masy upadłości Objekt und Bauregie GmbH & Co. KG przeciwko Krajowi związkowemu Niedersachsen
   (Sprawa C-346/06)
   (2006/C 294/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Celle
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Adwokat Dr. Dirk Rüffert działający jako syndyk masy upadłości Objekt und Bauregie GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Kraj związkowy Niedersachsen
   Pytania prejudycjalne
   Czy spoczywający na instytucji zamawiającej ustawowy obowiązek udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane tylko takim przedsiębiorcom, którzy składając oferty zobowiążą się pisemnie do wypłaty swoim pracownikom z tytułu wykonanej pracy wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej co najmniej wynagrodzeniu obowiązującemu zgodnie z układem zbiorowym pracy w miejscu realizacji zamówienia stanowi nieuzasadnione ograniczenie przewidzianej Traktatem WE swobody świadczenia usług?


title: Sprawa F-103/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (izby drugiej) z dnia 4 września 2008 r. — Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Zatrudnienie — Referendarz — Art. 2 lit. c) WZIPW — Zażalenie — Stosunki oparte na zaufaniu)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/58

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (izby drugiej) z dnia 4 września 2008 r. — Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-103/07) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Zatrudnienie - Referendarz - Art. 2 lit. c) WZIPW - Zażalenie - Stosunki oparte na zaufaniu)
   (2008/C 313/105)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Radu Duta (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Krieg, adwokat)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Schauss, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Z jednej strony stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 czerwca 2007 r. komisji Sądu Pierwszej Instancji (SSP) właściwej do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zażalenia skarżącego w drodze której odrzucono kandydaturę skarżącego na stanowisko referendarza w gabinecie sędziego SSP a z drugiej strony wniosek o nakazanie zapłaty symbolicznej kwoty 1 EUR z tytułu odniesionej krzywdy.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze strona pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 315 z dnia 22.12.2007, s 45 i Dz.U. C 79 z dnia 29.3.2008., s 39 (sprostowanie).


title: Wykreślenie sprawy C-58/05

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/33

         Wykreślenie sprawy C-58/05 (1)

   (2006/C 60/67)

      (Język postępowania: szwedzki)

   Postanowieniem z dnia 22 listopada 2005 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-58/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005


title: Sprawa T-275/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 grudnia 2008 r. — Ebro Puleva przeciwko OHIM — Berenguel (BRILLO'S) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BRILLO'S — Wcześniejsze krajowe graficzne znaki towarowe zawierające element słowny brillante — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 grudnia 2008 r. — Ebro Puleva przeciwko OHIM — Berenguel (BRILLO'S)
   (Sprawa T-275/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BRILLO'S - Wcześniejsze krajowe graficzne znaki towarowe zawierające element słowny „brillante’ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 19/52)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Ebro Puleva, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Casamitjana Lleonart)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik O. Montalto)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Luis Berenguel, SL (El Barranquete-Níjar, Hiszpania) (przedstawiciel: C. Hernández Hernández)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję wydaną w dniu 21 maja 2007 r. przez Drugą Izbę Odwoławczą OHIM w sprawie R 493/2006-2 dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy spółkami Ebro Puleva SA i Luis Berenguel, SL.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ebro Puleva, SA ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie T-191/02 Giorgio Lebedef przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Porozumienie ramowe z 1974 r. pomiędzy Komisją a organizacjami związkowymi i zawodowymi — Odstąpienie — Przyjęcie zasad postępowania — Zatwierdzenie porozumienia z dnia 4 kwietnia 2001 r. — Dopuszczalność)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/11

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 12 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-191/02 Giorgio Lebedef przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Porozumienie ramowe z 1974 r. pomiędzy Komisją a organizacjami związkowymi i zawodowymi - Odstąpienie - Przyjęcie zasad postępowania - Zatwierdzenie porozumienia z dnia 4 kwietnia 2001 r. - Dopuszczalność)
   (2005/C 155/22)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-191/02 Giorgio Lebedef, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Senningerbergu (Luksemburg), reprezentowany przez adwokatów G. Bounéou i F. Frabetti, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Currall, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2001 r., w której odstapiła ona od porozumienia ramowego z 20 września 1974 r., ponownie przyjęła zasady postępowania odnośnie ustalonych w dniu 19 stycznia 2000 r. między większością organizacji związkowych i zawodowych oraz administracją Komisji, poziomów, instancji i procedur uzgodnień, zatwierdziła porozumienie z dnia 4 kwietnia 2001 r. dotyczące środków do dyspozycji przedstawicieli personelu, zatwierdziła zawarte w załączniku I do porozumienia ramowego z dnia 20 września 1974 r. postanowienia o strajkach, wezwała vice-przewodniczącego Komisji Neila Kinnocka do podjęcia negocjacji z organizacjami związkowymi i zawodowymi oraz przyjęcia przez Kolegium przed końcem marca 2002 r. nowego porozumienia ramowego oraz zawarcia w szeregu wymagających uzgodnień z organizacjami związkowymi i zawodowymi nowelizacji Regulaminu pracowniczego zmiany przewidującej możliwość przyjęcia regulaminu wyborczego w drodze referendum wśród personelu instytucji, oraz w zakresie w jakim jest to niezbędne o stwierdzenie nieważności pisma Neila Kinnocka z dnia 22 listopada 2001 r. przesłanego do każdego z przewodniczących związków zawodowych z informacją o jego decyzji w przedmiocie zwrócenia się do Komisji o dokonanie w dniu 5 grudnia 2001 r. wypowiedzenia wspomnianego porozumienia ramowego z 20 września 1974 r. oraz o przyjęciu szeregu z powyżej wspomnianych postanowień, oraz o stwierdzenie nieważności decyzji E. Halskova z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie odmowy oddelegowania skarżącego na misję w celu udziału w dniu 7 grudnia 2001 r. w uzgodnieniach dotyczących „zbiorczego pakietu projektów zmian Regulaminu pracowniczego”, Sąd (pierwsza izba), w składzie B. Vesterdorf, prezes, P. Mengozzi i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 12 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Każda ze stron ponosi własne koszty, łącznie z kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002


title: Sprawa C-448/07 P: Postanowienie Trybunału z dnia 20 czerca 2008 r. — Ayuntamiento de Madrid, Madrid Calle 30, SA przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Przedstawienie danych w sprawie w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu — Rozporządzenie (WE) nr 3605/93 — Europejskim Systemem Rachunków 1995 (ESA 95)) — Rozporządzenie (WE) nr 2223/96 — Zaklasyfikowanie podmiotu Madrid Calle 30 do sektora administracji publicznej — Komunikat prasowy Eurostat — Akt, który może być zaskarżony)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/12

         Postanowienie Trybunału z dnia 20 czerca 2008 r. — Ayuntamiento de Madrid, Madrid Calle 30, SA przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-448/07 P) (1)

   (Odwołanie - Przedstawienie danych w sprawie w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu - Rozporządzenie (WE) nr 3605/93 - „Europejskim Systemem Rachunków 1995’ (ESA 95)) - Rozporządzenie (WE) nr 2223/96 - Zaklasyfikowanie podmiotu „Madrid Calle 30’ do sektora „administracji publicznej’ - Komunikat prasowy Eurostat - Akt, który może być zaskarżony)
   (2008/C 285/19)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Ayuntamiento de Madrid, Madrid Calle 30, SA (przedstawiciele: J. Buendía Sierra oraz R. González-Gallarza Granico, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Aresu i L. Escobar Guerrero, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (Izba Czwarta) wydanego w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T-177/06 Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, którym Sąd oddalił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności komunikatu prasowego Eurostat nr 48/2006 z dnia 24 kwietnia 2006 r., w zakresie, w jakim zawiera on decyzję Komisji (Eurostat) dotyczącą zaklasyfikowania Madrid Calle 30 do sektora „administracji publicznej” w ramach Europejskiego Systemu Rachunków (ESA 95).
   Sentencja

               1)

               odwołanie zostaje oddalone

               2)

               Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30 SA zostają obciążone kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-351/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 września 2007 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Cour of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo] — Ikea Wholesale Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise (Dumping — Przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Egiptu, Indii i Pakistanu — Rozporządzenie (WE) nr 2398/97 — Rozporządzenie (WE) nr 1644/2001 — Rozporządzenie (WE) nr 160/2002 — Rozporządzenie (WE) nr 696/2002 — Zalecenia i decyzje Organu Rozstrzygania Sporów WTO — Skutki prawne — Rozporządzenie (WE) nr 1515/2001 — Moc wsteczna — Zwrot pobranych należności celnych)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 września 2007 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Cour of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo] — Ikea Wholesale Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise
   (Sprawa C-351/04) (1)

   (Dumping - Przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Egiptu, Indii i Pakistanu - Rozporządzenie (WE) nr 2398/97 - Rozporządzenie (WE) nr 1644/2001 - Rozporządzenie (WE) nr 160/2002 - Rozporządzenie (WE) nr 696/2002 - Zalecenia i decyzje Organu Rozstrzygania Sporów WTO - Skutki prawne - Rozporządzenie (WE) nr 1515/2001 - Moc wsteczna - Zwrot pobranych należności celnych)
   (2007/C 283/02)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Cour of Justice (Chancery Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ikea Wholesale Ltd

      Strona pozwana: Commissioners of Customs & Excise
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Cour of Justice (Chancery Division) — Ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 2398/97 z dnia 29 listopada 1997 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Egiptu, Indii i Pakistanu (Dz.U. L 332, str. 1) — Ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1644/2001 z dnia 7 sierpnia 2001 r. zmieniającego rozporządzenie nr 2398/97 oraz zawieszającego jego stosowanie w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Indii (Dz.U. L 219, str. 1) — Ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 160/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. zmieniającego rozporządzenie nr 2398/97 i kończącego postępowanie w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Pakistanu (Dz.U. L 26, str. 1) — Ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 696/2002 z dnia 22 kwietnia 2002 r. potwierdzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Indii rozporządzeniem nr 2398/97, zmienionym i zawieszonym na podstawie rozporządzenia nr 1644/2001 (Dz.U. L 109, str. 9)
   Sentencja

               1)

               Artykuł 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2398/97 z dnia 29 listopada 1997 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Egiptu, Indii i Pakistanu, jest nieważny w zakresie w jakim Rada Unii Europejskiej zastosowała metodę „zerowania” negatywnych marginesów dumpingu dla każdego z typów rozpatrywanych produktów, w celu ustalenia marginesu dumpingu dotyczącego produktu objętego dochodzeniem.

               2)

               Importer, taki jak objęty postępowaniem przed sądem krajowym, który przedstawił w postępowaniu głównym skargę na decyzje, w których zażądano od niego zapłaty cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia nr 2398/97, uznanego w niniejszym wyroku za nieważne, jest co do zasady uprawniony do powołania się na tę nieważność w postępowaniu przed sądem krajowym, w celu uzyskania zwrotu tych należności celnych zgodnie z art. 236 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004 r.


title: Sprawa F-50/15: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – FS/EKES

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/37

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – FS/EKES
   (Sprawa F-50/15)
   (2015/C 190/44)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FS (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie niezatwierdzenia objęcia przez skarżącą stanowiska kierownika wydziału oraz wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za rzekomo poniesioną szkodę i rzekomo doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) z dnia 25 maja 2014 r. w sprawie niezatwierdzenia objęcia przez skarżącą stanowiska kierownika wydziału;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 maja 2014 r., zatytułowanej „załącznik nr 2” w sprawie przeniesienia skarżącej z urzędu na stanowisko niebędące stanowiskiem kierowniczym;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 grudnia 2014 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 21 sierpnia 2014 r.

               —

               naprawienie poniesionej przez skarżącą szkody i doznanej przez nią krzywdy;

               —

               obciążenie EKES całością kosztów postępowania.


title: Sprawa F-80/08 R: Postanowienie prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 grudnia 2008 r. — Wenig przeciwko Komisji (Służba publiczna — Postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych zainteresowanego — Pilny charakter — Brak)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/74

         Postanowienie prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 grudnia 2008 r. — Wenig przeciwko Komisji
   (Sprawa F-80/08 R)
   (Służba publiczna - Postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych zainteresowanego - Pilny charakter - Brak)
   (2009/C 44/131)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Fritz Harald Wenig (Woluwé-Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciele: G.-A. Dal, D. Voillemot, D. Bosquet, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji z dnia 18 września 2008 r., na mocy której Komisja zawiesiła skarżącego w czynnościach służbowych na czas nieokreślony i nakazała potrącenie 1 000 EUR miesięcznie z jego wynagrodzenia przez okres maksymalnie sześciu miesięcy.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-186/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Air Liquide Italia Spa i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Air Liquide Italia Spa i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-186/13)
   2013/C 207/11
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Air Liquide Italia Spa i in.

      Druga strona postępowania: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy i w jakim stopniu krajowe przepisy państw członkowskich Unii ustalające minimalne koszty działalności w sektorze transportu drogowego i powodujące heteronomiczne określenie elementu składowego wynagrodzenia za usługę, a zatem ceny umownej, są zgodne z ochroną wolnej konkurencji, swobodą przepływu przedsiębiorstw, swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług (o których mowa w art. 4 (3) TUE, art. 101 TFUE, art. 49, 56 i 96 TFUE)?

               2)

               Czy i na jakich warunkach uzasadnione są ograniczenia wspomnianych zasad w stosunku do wymogów ochrony interesu publicznego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz czy z powyższego funkcjonalnego punktu widzenia uzasadnione jest ustalenie minimalnych kosztów działalności zgodnie z postanowieniami art. 83a dekretu z mocą ustawy nr 112/2008 z późniejszymi zmianami?

               3)

               Czy z powyższego punktu widzenia minimalne koszty działalności mogą być ustalone w ramach dobrowolnych porozumień zainteresowanych podmiotów lub ewentualnie przez instytucje, których skład charakteryzuje się znaczną obecnością osób reprezentujących prywatne podmioty gospodarcze z danego sektora w przypadku braku kryteriów ustalonych z góry na poziomie ustawodawczym?


title: Sprawa F-51/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 lutego 2009 r. (pierwsza izba) — Stols przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za rok 2007 — Porównanie osiągnięć — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 lutego 2009 r. (pierwsza izba) — Stols przeciwko Radzie
   (Sprawa F-51/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za rok 2007 - Porównanie osiągnięć - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2009/C 82/63)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Willem Stols (Halsteren, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer et M. Balta, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieumieszczeniu skarżącego na liście osób awansowanych do grupy zaszeregowania AST 11 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2007
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzje z dnia 16 lipca 2007 r. i z dnia 5 lutego 2008 r., którymi Rada Unii Europejskiej odmówiła awansowania W. Stolsa do grupy zaszeregowania AST 11 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2007, są nieważne

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008, s. 34.


title: Sprawa C-167/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil régional d'expression française de l'ordre des médecins vétérinaires (Belgia) w dniu 27 marca 2013 r. — Jean Devillers

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil régional d'expression française de l'ordre des médecins vétérinaires (Belgia) w dniu 27 marca 2013 r. — Jean Devillers
   (Sprawa C-167/13)
   2013/C 164/21
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil régional d'expression française de l'ordre des médecins vétérinaires

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jean Devillers

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu (1) i [pkt 1, 2 i 3 rozdziału 1 załącznika I do tego rozporządzenia], zgodnie z którymi w razie wątpliwości decydująca jest opinia weterynarza co do zdolności rannego zwierzęcia do transportu, a dokładnie co do ewentualnych dodatkowych cierpień, jakie może spowodować transport, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu art. 11 ust. 4 rozporządzenia z dnia 9 lipca 1999 r. (krajowego prawa belgijskiego) dotyczącego ochrony zwierząt podczas transportu (2), który ogranicza się do dopuszczenia transportu rannego zwierzęcia tylko pod warunkiem, że transport nie spowoduje u niego zbędnego cierpienia?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz.U. L 3, s. 1).

      (2)  Arrêté royal, du 9 juillet 1999, relatif aux conditions d'enregistrement des transporteurs et d'agrément des négociants, des points d'arrêt et des centres de rassemblement (rozporządzenie z dnia 9 lipca 1999 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, rejestracji przedsiębiorstw transportowych i wydawania pozwoleń, Moniteur belge z dnia 2 września 1999 r., s. 32437).


title: Sprawa C-545/12: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/8

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-545/12)
   2013/C 32/11
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, J. Hottiaux i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Cypryjska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie wydając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do zastosowania się do dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) — opublikowanej w Dzienniku Urzędowym L 403 z dnia 30 grudnia 2006 r., s. 18 — a w każdym razie nie podając do wiadomości Komisji wspomnianych przepisów, Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 16 tej dyrektywy;

               —

               nakazanie Republice Cypryjskiej zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE zapłaty dziennej kary pieniężnej w wysokości 6 504,96 EUR, licząc od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału;

               —

               obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy 2006/126/WE nakłada na państwa członkowskie obowiązek przyjęcia i publikacji najpóźniej do dnia 19 stycznia 2011 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia zgodności z nowymi przepisami wprowadzonymi tą dyrektywą i które są tam wymienione.
   Republika Cypryjska nie przetransponowała w pełni do swojego porządku prawnego przepisów dyrektywy. W szczególności Komisja podnosi, że w momencie złożenia skargi Republika Cypryjska nie przetransponowała do swojego porządku prawnego art. 1 ust. 1, art. 3, art. 7 ust. 1, 3 i 5, art. 10, art. 15 oraz załącznika I pkt 2, załącznika II pkt 5.2 i załączników IV, V i VI do wspomnianej dyrektywy.
   Wobec powyższego Komisja uważa, że Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE.


title: Sprawa T-308/07: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2007 r. — Tegebauer przeciwko Parlamentowi

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/49

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2007 r. — Tegebauer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-308/07)
   (2007/C 269/89)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ingo-Jens Tegebauer (Trewir, Niemcy) (przedstawiciel(-e): R. Nieporte, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Petycji z dnia 20 czerwca 2007 r. dotyczącej petycji nr 0095/2007;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kwestionuje decyzję Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 czerwca 2007 r. odrzucającą wniesioną przez skarżącego petycję jako niedopuszczalną na podstawie art. 191 ust. 6 regulaminu Parlamentu Europejskiego i pozostawiającą ją bez biegu. Petycja skarżącego dotyczy skierowanego przeciwko niemu żądania częściowego zwrotu uposażenia wypłacanego mu w okresie odbywania przez niego stażu przygotowawczego na wyższego urzędnika administracji w administracji miasta Braunschweig.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja nie została dostatecznie uzasadniona. Ponadto podnosi on, że wymogi dotyczące petycji określone w art. 194 WE, w szczególności wymóg objęcia sprawy, której dotyczy petycja, zakresem działalności Wspólnoty, są spełnione.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T-28/03, Holcim (Deutschland) AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Art. 85 Traktatu WE (obecnie art. 81 WE) — Wykonanie wyroku Sądu — Zwrot kosztów gwarancji bankowej — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 21 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-28/03, Holcim (Deutschland) AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Art. 85 Traktatu WE (obecnie art. 81 WE) - Wykonanie wyroku Sądu - Zwrot kosztów gwarancji bankowej - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty)
   (2005/C 155/28)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T- 28/03, Holcim (Deutschland) AG, dawniej Alsen AG, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), początkowo reprezentowanej przez adwokatów F. Wiemer oraz K. Moosecker, a następnie przez adwokatów F. Wiemer, P. Niggemann oraz B. Menkhaus, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez R. Lyala oraz W. Möllsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, mającej za przedmiot skargę o odszkodowanie, w której skarżąca domaga się zwrotu kosztów gwarancji bankowych poniesionych przez nią w następstwie nałożenia przez Komisję grzywny na mocy decyzji 94/815/WE z dnia 30 listopada 1994 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 85 Traktatu WE (sprawa IV/33.126 i 33.322 Cement) (Dz.U. L 343, str. 1), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu z dnia 15 marca 2000 r. w sprawach połączonych T 25/95, T 26/95, od T 30/95 do T 32/95, od T 34/95 do T 39/95, od T 42/95 do T 46/95, T 48/95, od T 50/95 do T 65/95, od T 68/95 do T 71/95, T 87/95, T 88/95, od T 103/95 do T 104/95 Cementeries CBR i in. przeciwko Komisji, zwanym „wyrokiem w sprawie Cement” (Rec. str. II 491), Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 21 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga, w części, w której opiera się na art. 233 WE, zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2

               Wniosek ewentualny o potraktowanie skargi, w części, w której opiera się na art. 233 WE, jako skargi o stwierdzenie nieważności lub skargi na bezczynność, zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               3

               Skarga o odszkodowanie, w części, w której dotyczy kosztów gwarancji bankowych poniesionych przez skarżącą przed dniem 31 stycznia 1998 r. zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               4

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona jako bezzasadna.

               5

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 124 z 24.5.2003


title: Sprawa T-93/11: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2013 r. — Stichting Corporate Europe Observatory przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące negocjacji pomiędzy Unią Europejską a Republiką Indii w celu zawarcia umowy o wolnym handlu — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych — Dokumenty objęte dostępem publicznym — Odstąpienie od ograniczenia w udostępnianiu dokumentów)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/67

         Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2013 r. — Stichting Corporate Europe Observatory przeciwko Komisji
   (Sprawa T-93/11) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące negocjacji pomiędzy Unią Europejską a Republiką Indii w celu zawarcia umowy o wolnym handlu - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych - Dokumenty objęte dostępem publicznym - Odstąpienie od ograniczenia w udostępnianiu dokumentów)
   2013/C 225/148
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Corporate Europe Observatory (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: S. Crosby, solicitor i adwokat S. Santoro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Clotuche-Duvieusart i C. ten Dam, a następnie F. Clotuche-Duvieusart i I. Zervas, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller, K. Petersen i A. Wiedmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 6 grudnia 2010 r. odmawiającej stronie skarżącej pełnego dostępu do szeregu dokumentów dotyczących negocjacji pomiędzy Unią Europejską a Republiką Indii zmierzających do zawarcia umowy o wolnym handlu, na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa C-126/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland (Niderlandy) w dniu 26 lutego 2016 r. – Federatie Nederlandse Vakvereniging i in./Smallsteps BV

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland (Niderlandy) w dniu 26 lutego 2016 r. – Federatie Nederlandse Vakvereniging i in./Smallsteps BV
   (Sprawa C-126/16)
   (2016/C 165/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Midden-Nederland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Federatie Nederlandse Vakvereniging, Karin van den Burg-Vergeer, Lyoba Tanja Alida Kukupessy, Danielle Paase-Teeuwen, Astrid Johanna Geertruda Petronelle Schenk

      Strona pozwana: Smallsteps BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku przejęcia upadłego przedsiębiorstwa, którego upadłość była poprzedzona przez tzw. „pre-pack” (plan restrukturyzacji), niderlandzkie postępowanie upadłościowe, które jest kontrolowane przez sąd i które ma wyraźnie na celu zachowanie (części) tego przedsiębiorstwa, jest zgodne z zamysłem i celem dyrektywy 2001/23/WE (1) i czy wobec tego art. 7:666 ust. 1 lit. b) Burgerlijk Wetboek (niderlandzkiego kodeksu cywilnego, zwanego dalej „BW”) jest (mimo to) zgodny z tą dyrektywą?

               2)

               Czy dyrektywa 2001/23/WE ma zastosowanie w sytuacji, gdy wyznaczony przez sąd tzw. „przyszły syndyk” („beoogd curator”) zapoznaje się z sytuacją dłużnika przed wszczęciem postępowania upadłościowego i bada możliwości wznowienia działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem podmiotu trzeciego, a nadto przygotowuje transakcje, które mają dojść do skutku wkrótce po ogłoszeniu upadłości, aby doprowadzić do wznowienia działalności przedsiębiorstwa dzięki przeniesieniu jego aktywów, w efekcie którego przedsiębiorstwo dłużnika lub jego część zostaje przejęte z dniem ogłoszenia upadłości lub wkrótce po tej dacie, zaś jego działalność jest kontynuowana w całości lub w części w sposób (praktycznie) nieprzerwany?

               3)

               Czy w tym kontekście ma znaczenie to, czy kontynuacja działalności przedsiębiorstwa jest pierwszorzędnym celem tzw. „pre-pack”, czy też przyszły syndyk poprzez tzw. „pre-pack” i sprzedaż aktywów tworzących funkcjonujące przedsiębiorstwo („going concern”) bezpośrednio po ogłoszeniu upadłości zmierza przede wszystkim do maksymalizacji zysków ogółu wierzycieli, czy wreszcie w ramach tzw. „pre-pack” i przed ogłoszeniem upadłości zawarte zostaje dobrowolne porozumienie w przedmiocie przejęcia aktywów (kontynuacji działalności przedsiębiorstwa), a jego wdrożenie zostaje sformalizowane lub zrealizowane po ogłoszeniu upadłości? Jak należy oceniać te sytuację, jeśli maksymalizacja zysków jest dodatkowym celem zapewnienia kontynuacji działalności przedsiębiorstwa?

               4)

               Czy datę przejęcia przedsiębiorstwa dla potrzeb zastosowania dyrektywy 2001/23/WE i opartych na niej art. 7:662 i nast. BW, w ramach utworzenia tzw. „pre-pack” przed ogłoszeniem upadłości przedsiębiorstwa, określa rzeczywiste porozumienie w przedmiocie przejęcia przedsiębiorstwa zawarte przed ogłoszeniem upadłości, czy też datę tę stanowi dzień, w którym następuje przejęcie od zbywającego przez przejmującego statusu pracodawcy odpowiedzialnego za działalność danego podmiotu?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16).


title: Sprawa F-42/15: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/28

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-42/15)
   (2015/C 178/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia z maja 2014 r. we względu na to, że sporządzono je na podstawie rozporządzenia nr 423/2014 Parlamentu i Rady z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników UE, które jest samo niezgodne z prawem, gdyż nie przewiduje współczynnika korygującego dla wynagrodzeń wypłacanych urzędnikom pracującym w Luksemburgu, gdzie koszty utrzymania są znacznie wyższe, niż w Brukseli.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej wymiar wynagrodzenia ZZ za maj 2014 r., ze względu na to, że nie zastosowano w niej żadnego współczynnika korygującego;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-493/07: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/30

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-493/07)
   (2007/C 315/51)
   Język postępowania: słowacki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Braun oraz J. Javorský, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie zapewniając, że przedsiębiorstwa, które prowadzą publiczne sieci telefoniczne, udostępnią władzom zajmującym się ratownictwem informacje o miejscu przebywania osoby wywołującej, w odniesieniu do wywołań jednego europejskiego numeru alarmowego „112”, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE (1);

               —

               obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 24 czerwca 2003 r.

      (1)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) Dz. U. L 108, str. 51.