title: Sprawa C-449/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 13 października 2008 r. — G. Elbertsen przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 13 października 2008 r. — G. Elbertsen przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-449/08)
   (2009/C 6/19)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: G. Elbertsen

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 42 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że pozostawia on państwom członkowskim zakres swobodnego uznania co do określenia kwoty referencyjnej w wysokości 0 EUR i nieprzyznania rolnikowi, który znajduje się w specyficznej sytuacji w rozumieniu art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 r. z dnia 21 kwietnia 2004 r. (2), uprawnień do płatności z rezerwy krajowej?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: Czy prawo wspólnotowe sprzeciwia się stosowaniu przepisu takiego jak art. 17 ust. 1 lit. b) Regeling GLB-inkomenssteun 2006 r., zgodnie z którym od kwoty o którą zwiększone zostaną dodatkowe płatności w następstwie inwestycji zwiększającej zdolności produkcyjne lub nabycia gruntów, odliczana jest kwota 500 EUR przed określeniem kwoty referencyjnej, na podstawie której przyznawane są uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 1).


title: Sprawa T-48/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2008 r. — ratiopharm przeciwko OHIM (BioGeneriX) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BioGeneriX — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter częściowo opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2008 r. — ratiopharm przeciwko OHIM (BioGeneriX)
   (Sprawa T-48/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BioGeneriX - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter częściowo opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 285/70)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: ratiopharm GmbH (Ulm, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo S. Völker, następnie S. Völker i A. Schabenberger, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 grudnia 2006 r. (R 1048/2004-4) dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego BioGenerix jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 grudnia 2006 r. (sprawa R 1048/2004-4) w zakresie dotyczącym produktów chemicznych przeznaczonych do konserwowania żywności należących do klasy 1.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               ratiopharm GmbH pokrywa koszty własne jak i połowę kosztów OHIM. OHIM pokrywa drugą połowę swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-468/08: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2008 r. — AES-Tisza przeciwko Komisji

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/37

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2008 r. — AES-Tisza przeciwko Komisji
   (Sprawa T-468/08)
   (2009/C 6/74)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: AES-Tisza Erőmű kft (AES-Tisza kft) (Tiszaújváros, Węgry) (przedstawiciele: T. Ottervanger i E. Henny, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie C 41/2005;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008)2223 wersja ostateczna z dnia 4 czerwca 2008 r. uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc udzieloną przez władze węgierskie na rzecz niektórych producentów energii elektrycznej w formie długoterminowych umów dotyczących zakupu energii elektrycznej (power purchase agreements, zwanych dalej „PPA”) zawartych między Magyar Villamos Müvek Rt. (dalej „MVM”) — operatorem sieci należącym do państwa węgierskiego a tymi producentami przed przystąpieniem Republiki Węgierskiej do Unii Europejskiej [Pomoc państwa C 41/2005 (ex NN 49/2005) — „koszty osierocone” na Węgrzech]. W zaskarżonej decyzji wskazano skarżącą jako beneficjenta zarzucanej pomocy państwa i nakazano Węgrom odzyskanie od skarżącej tejże pomocy wraz z odsetkami.
   Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w zakresie oceny, a nadto naruszyła podstawowe zasady prawa europejskiego, uznając, że zobowiązania do zakupu ustanowione w PPA zawartej między MVM a skarżącą stanowią niezgodną z prawem pomoc państwa. Na poparcie swych twierdzeń skarżąca podnosi siedem zarzutów.
   W ramach pierwszego zarzutu skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 87 ust. 1 WE w zakresie, w jakim błędnie zastosowała prawo i popełniła oczywiste błędy w zakresie oceny, nie przedstawiając wystarczających dowodów na okoliczność, że zarzucana pomoc skutkowała przyznaniem skarżącej korzyści o charakterze selektywnym, pochodzącej z zasobów państwowych.
   Po drugie skarżąca podnosi, iż uznając PPA zawarte przez skarżącą za pomoc państwa i nakazując jej odzyskanie, decyzja narusza podstawowe zasady prawa wspólnotowego. Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła jej uprawnienia proceduralne poprzez nieposzanowanie prawa do bycia wysłuchanym. Według skarżącej Komisja naruszyła także podstawowe zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim zastosowała ocenę ex post w odniesieniu do zarzucanych środków pomocy, odstępując — bez wskazania jakichkolwiek istotnych powodów — od utrwalonej praktyki dokonywania oceny ex ante. Skarżąca podnosi nadto, że Komisja naruszyła zasady bezstronności i równego traktowania.
   Po trzecie skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywiste błędy w zakresie oceny, stosując kumulatywne kryteria przewidziane w art. 87 ust. 1 WE do oceny zawartych przez skarżącą PPA, dokonywanej w okresie po jej przystąpieniu do Unii Europejskiej.
   Po czwarte skarżąca utrzymuje, iż Komisja naruszyła ciążący na niej na mocy art. 253 WE obowiązek uzasadnienia, w szczególności zaś w odniesieniu do wniosków w zakresie kwalifikacji PPA jako pomocy począwszy od dnia 1 maja 2004 r. oraz przy zastosowaniu scenariusza rynku „hipotetycznego”.
   Po piąte skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 87 ust. 3 lit. a) i c) WE, nie biorąc pod uwagę roli, jaką spełniały zawarte przez skarżącą PPA z punktu widzenia zapewnienia niezbędnych inwestycji w nowoczesnym i zmodernizowanym zakładzie.
   Po szóste w ocenie skarżącej Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek zapewnienia precyzyjności prawa w odniesieniu do odzyskania pomocy, nie dokonała analizy zakresu ani wartości „zobowiązań do zakupu” oraz oparła nakaz odzyskania pomocy na elementach hipotetycznych.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że nakazując odzyskanie zarzucanej pomocy, Komisja naruszyła podstawowe zasady prawa wspólnotowego.


title: Sprawa T-94/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 września 2006 r. — Athinaïki Techniki przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Skarga do Komisji — Umorzenie postępowania w sprawie skargi do Komisji — Niedopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/57

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 września 2006 r. — Athinaïki Techniki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-94/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Skarga do Komisji - Umorzenie postępowania w sprawie skargi do Komisji - Niedopuszczalność)
   (2006/C 326/123)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Athinaïki Techniki (Ateny, Grecja) (Przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Athens Resort Casino AE Symmetochon (Marrousi, Grecja) (Przedstawiciele: F. Carlin, barrister oraz adwokaci N. Niejahr, J. Dryllerakis, F. Spyropoulos i N. Korogiannakis)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 2 grudnia 2004 r. informującego skarżącą o umorzeniu postępowania w sprawie złożonej przez nią do Komisji skargi dotyczącej pomocy państwa rzekomo udzielonej przez Republikę Grecką na rzecz koncernu Hyatt Regency w ramach zamówienia publicznego Casino Mont Parnès.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Athinaïki Techniki AE zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa F-89/06: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2006 r. — Nolin przeciwko Komisji

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/20

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2006 r. — Nolin przeciwko Komisji
   (Sprawa F-89/06)
   (2006/C 237/35)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michel Nolin (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji i formalnego zamiaru dyrektora generalnego służby prawnej, wydanych na podstawie odpowiednio art. 13 ust. 3 oraz art. 5 ust. 7 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego przyjętych decyzją Komisji z dnia 23 grudnia 2004 r., o nieprzyznaniu skarżącemu punktów pierwszeństwa dyrekcji generalnej w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r., które decyzją dyrektora generalnego personelu i administracji, wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 ogólnych przepisów wykonawczych i oddalającą zażalenie z dnia 26 września 2005 r. zostały potwierdzone i stały się ostateczne;

               —

               uchylenie decyzji dyrektora generalnego personelu i administracji, wydanej na podstawie art. 10 ust. 2 ogólnych przepisów wykonawczych, o nieprzyznaniu skarżącemu szczególnych punktów pierwszeństwa w uznaniu za pracę wykonaną w interesie instytucji w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r.;

               —

               uchylenie listy urzędników, którym przyznano szczególne punkty pierwszeństwa w uznaniu za pracę wykonaną w interesie instytucji, listy zasług urzędników w grupie zaszeregowania A*12 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r. oraz listy urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A*13 w ramach tego samego postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi najpierw, że stosując ogólne przepisy wykonawcze w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r., Komisja naruszyła zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ wspomniane przepisy zostały przyjęte pod koniec grudnia 2004 r.
   Ponadto skarżący podnosi, że decyzja o nieprzyznaniu mu punktów pierwszeństwa dyrekcji generalnej, chociaż uzyskał najwyższą ocenę w ramach swojej grupy zaszeregowania i swojej jednostki za okres od lipca 2001 r. do grudnia 2003 r., narusza art. 45 regulaminu pracowniczego i ogólne przepisy wykonawcze, które wymagają by zasługi były decydującym kryterium przy przyznawaniu tych punktów i zawiera oczywisty błąd w ocenie. Ponadto skarżący uważa, że o ile punkty pierwszeństwa dyrekcji generalnej nie zostały przyznane w uznaniu zasług, o tyle Komisja nadużyła władzy.
   Następnie skarżący podnosi, że decyzja o nieprzyznaniu mu szczególnych punktów pierwszeństwa w uznaniu za pracę wykonaną w interesie instytucji jest bezprawna, zważywszy na okoliczność, że uwzględniona została jego kandydatura na członka komisji konkursowej. Wiąże się to z naruszeniem art. 5 regulaminu pracowniczego oraz zasady równości traktowania.
   Wreszcie według skarżącego listy, o których mowa w tiret trzecim powyżej powinny zostać uchylone, a to z uwagi na wady zaskarżonych decyzji oraz bezprawność niektórych postanowień ogólnych przepisów wykonawczych. W istocie skarżący uważa, że:

               —

               przewidując przyznanie szczególnych punktów pierwszeństwa w uznaniu za pracę wykonaną w interesie instytucji za pewne zadania dodatkowe wykonane w interesie instytucji, które są już uwzględnione przy ocenie i przyznawaniu punktów pierwszeństwa dyrekcji generalnej, art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych narusza art. 45 regulaminu pracowniczego, jak również zasady ekspektatywy rozwoju kariery i równości traktowania;

               —

               przewidując w odniesieniu do postępowania w sprawie awansu w 2005 r., przyznanie przejściowych punktów pierwszeństwa w oparciu wyłącznie o staż w grupie zaszeregowania, art. 13 ust. 3 ogólnych przepisów wykonawczych narusza art. 45 regulaminu pracowniczego;

               —

               przewidując korzystniejsze traktowanie urzędników dyrekcji generalnych lub służb dysponujących mniej licznym personelem, włączając w to członków gabinetów, art. 6 ust. 2 ogólnych przepisów wykonawczych narusza art. 45 regulaminu pracowniczego, jak również zasady ekspektatywy rozwoju kariery i równości traktowania.


title: Wyrok Trybunału (trzeciej izby) z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie C-311/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Dyrektywa 1999/44/WE — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzeciej izby)
   z dnia 1 lipca 2004 r.
   w sprawie C-311/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Dyrektywa 1999/44/WE - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2004/C 217/15)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-311/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: D. Martin) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i R. Loosli-Surrans), której przedmiotem jest stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. L 171, str. 12), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, R. Schintgen i K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny: F.G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 1 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003 r.


title: Sprawa C-392/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2010 r. — Suiker Unie GmbH — Zuckerfabrik Anklam przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2010 r. — Suiker Unie GmbH — Zuckerfabrik Anklam przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
      (Sprawa C-392/10)
      ()
      (2010/C 288/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Suiker Unie GmbH — Zuckerfabrik Anklam

         Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

         Pytanie prejudycjalne

      Czy warunek otrzymania refundacji zróżnicowanej, który jest unormowany w art. 15 ust. 1 w związku z ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (1), mianowicie dokonanie przywozowych formalności celnych, jest spełniony, w sytuacji gdy produkt w państwie trzecim przeznaczenia po odprawie celnej zostaje zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego bez pobierania należności celnych przywozowych poddany istotnej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2), a produkt będący rezultatem tej obróbki lub przetworzenia zostaje wywieziony do państwa trzeciego?

         (1)  Dz.U. L 102, s. 11.

         (2)  Dz.U. L 302, s. 1.


title: Sprawa F-36/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (izba druga) z dnia 24 września 2009 r. — Schell przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Przyznanie punktów preferencyjnych przez dyrektorów generalnych — Postępowanie w sprawie awansów za 2007 r.)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/84

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (izba druga) z dnia 24 września 2009 r. — Schell przeciwko Komisji
   (Sprawa F-36/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Przyznanie punktów preferencyjnych przez dyrektorów generalnych - Postępowanie w sprawie awansów za 2007 r.)
   2009/C 267/151
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Arno Schell (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz stwierdzenie nieważności sprawozdania dotyczącego awansu za 2007 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Arno Schell zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008, s. 40.


title: Sprawa C-549/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Tomra Systems ASA, Tomra Europe AS, Tomra Systems GmbH, Tomra Systems BV, Tomra Leergutsysteme GmbH, Tomra Systems AB, Tomra Butikksystemer AS przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Pozycja dominująca — Nadużycie — Rynek urządzeń do zbierania zużytych opakowań po napojach — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE i art. 54 porozumienia EOG — Porozumienia w sprawie wyłączności, zobowiązania ilościowe i rabaty lojalnościowe)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Tomra Systems ASA, Tomra Europe AS, Tomra Systems GmbH, Tomra Systems BV, Tomra Leergutsysteme GmbH, Tomra Systems AB, Tomra Butikksystemer AS przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-549/10 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Pozycja dominująca - Nadużycie - Rynek urządzeń do zbierania zużytych opakowań po napojach - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE i art. 54 porozumienia EOG - Porozumienia w sprawie wyłączności, zobowiązania ilościowe i rabaty lojalnościowe)
   2012/C 165/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Tomra Systems ASA, Tomra Europe AS, Tomra Systems GmbH, Tomra Systems BV, Tomra Leergutsysteme GmbH, Tomra Systems AB, Tomra Butikksystemer AS (przedstawiciele: O. W. Brouwer, advocaat, J. Midthjell, advokat, A.J. Ryan, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i N. Khan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 9 września 2010 r. wydanego w spawie T-155/06 Tomra Systeme ASA i in. przeciwko Komisji Europejskiej, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 734 wersja ostateczna z dnia 29 marca 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 82 [WE] i art. 54 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.113 — Prokent/Tomra), nakładając na skarżące w pierwszej instancji grzywnę w wysokości 24 mln EUR za wdrożenie z nadużyciem pozycji dominującej praktyk łączących w sobie porozumienia w sprawie wyłączności, zobowiązania ilościowe i rabaty lojalnościowe, mających na celu uniemożliwienie lub opóźnienie wejścia innych wytwórców na austriacki, niemiecki, niderlandzki, norweski i szwedzki rynek urządzeń do zbierania zużytych opakowań po napojach, a także, tytułem żądania ewentualnego, o uchylenie lub znaczne obniżenie tej grzywny.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Tomra Systems ASA, Tomra Europe AS, Tomra Systems GmbH, Tomra Systems BV, Tomra Leergutsysteme GmbH, Tomra Systems AB i Tomra Butikksystemer AS zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa C-339/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Santander Asset Management SGIIC SA w imieniu Cartera Mobiliara SA SICAV przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Santander Asset Management SGIIC SA w imieniu Cartera Mobiliara SA SICAV przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État
   (Sprawa C-339/11)
   2011/C 269/65
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strona skarżąca: Santander Asset Management SGIIC SA w imieniu Cartera Mobiliara SA SICAV

      Strona pozwana Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy razem z sytuacją przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (OPCVM) należy brać pod uwagę sytuację udziałowców?

               2)

               Jeżeli tak to w jakich warunkach sporne pobranie podatku u źródła mogłoby być uważane za zgodne z zasadą swobodnego przepływu kapitału?


title: Sprawa F-47/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 lutego 2013 r. — M przeciwko EMA

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 lutego 2013 r. — M przeciwko EMA
   (Sprawa F-47/12) (1)

   2013/C 114/75
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012, s. 37.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 74 z 25.3.2006 .

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/49

         (2006/C 86/89)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 74 z 25.3.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 60 z 11.3.2006.

      Dz.U. C 48 z 25.2.2006.

      Dz.U. C 36 z 11.2.2006.

      Dz.U. C 22 z 28.1.2006.

      Dz.U. C 10 z 14.1.2006.

      Dz.U. C 330 z 24.12.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa F-35/10: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2010 r. — Adriaansen przeciwko EBI

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/54

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2010 r. — Adriaansen przeciwko EBI
   (Sprawa F-35/10)
   ()
   2010/C 209/84
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mary Lucie Adriaansen (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A.M. Schmit)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EBI odmawiającej udostępnienia skarżącej informacji dotyczących wysokości świadczeń emerytalnych uzyskiwanych przez jej byłego męża.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 18 marca 2010 r.;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania;

               —

               nadanie przyszłemu wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności, niezależnie od odwołania i bez kaucji;

               —

               zastrzeżenie na rzecz skarżącej wszelkich roszczeń, żądań i środków prawnych.


title: Sprawa F-68/10: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2010 r. — Behnke przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/74

      Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2010 r. — Behnke przeciwko Komisji
      (Sprawa F-68/10)
      ()
      (2010/C 288/141)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Thorsten Behnke (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji o zaklasyfikowaniu skarżącego do drugiej (II) grupy wyników w pracy i przyznaniu mu 5 punktów awansu w sprawozdaniu z rozwoju kariery zawodowej za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 r.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o zaklasyfikowaniu skarżącego do drugiej (II) grupy wyników w pracy i przyznaniu mu 5 punktów awansu w sprawozdaniu z rozwoju kariery zawodowej za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 r.;

                  —

                  ewentualnie, stwierdzenie niezgodności z prawem art. 8 ust. 4 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego w zakresie w jakim zezwalają one na wyrażenie opinii przez wspólny komitet do spraw oceny i awansów poprzez konsensus;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-62/07: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/12

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-62/07)
   (2007/C 69/29)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/28/WE (1) z dnia 8 kwietnia 2005 r. ustalającej zasady oraz szczegółowe wytyczne dobrej praktyki klinicznej w odniesieniu do badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi, a także wymogi zatwierdzania produkcji oraz przywozu takich produktów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 31 tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2005/28/WE upłynął w dniu 29 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 91, str. 13.


title: Sprawa C-587/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Lietuvos Respublikos transporto priemonių draudikų biuras/Gintaras Dockevičius, Jurgita Dockevičienė (Odesłanie prejudycjalne — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej z tytułu użytkowania pojazdów mechanicznych — Wypadek mający miejsce w 2006 r. między pojazdami, które mają zwykłe miejsce postoju w dwóch różnych państwach członkowskich — Przepisy wewnętrzne rady krajowych biur ubezpieczeniowych państw członkowskich — Brak właściwości Trybunału — Dyrektywa 2009/103/WE — Brak możliwości zastosowania ratione temporis — Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG i 2000/26/WE — Brak możliwości zastosowania ratione materiae — Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Brak możliwości zastosowania — Brak stosowania prawa Unii)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Lietuvos Respublikos transporto priemonių draudikų biuras/Gintaras Dockevičius, Jurgita Dockevičienė
   (Sprawa C-587/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej z tytułu użytkowania pojazdów mechanicznych - Wypadek mający miejsce w 2006 r. między pojazdami, które mają zwykłe miejsce postoju w dwóch różnych państwach członkowskich - Przepisy wewnętrzne rady krajowych biur ubezpieczeniowych państw członkowskich - Brak właściwości Trybunału - Dyrektywa 2009/103/WE - Brak możliwości zastosowania ratione temporis - Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG i 2000/26/WE - Brak możliwości zastosowania ratione materiae - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Brak możliwości zastosowania - Brak stosowania prawa Unii))
   (2017/C 277/07)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lietuvos Respublikos transporto priemonių draudikų biuras

      Strona pozwana: Gintaras Dockevičius, Jurgita Dockevičienė

      Sentencja

   Trybunał nie jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym w przedmiocie zadanych przez sąd odsyłający pytań, które mają na celu dokonanie wykładni Przepisów wewnętrznych Rady Biur przyjętych w drodze umowy zawartej w dniu 30 maja 2002 r. między krajowymi biurami ubezpieczeniowymi państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz innych państw stowarzyszonych, która stanowi dodatek do decyzji Komisji 2003/564/WE z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie stosowania dyrektywy Rady 72/166/EWG w odniesieniu do kontrolowania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych.

               —

               Jako że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności nie znajduje zastosowania ratione temporis do sporu w postępowaniu głównym,

               —

               zaś dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, zmieniona dyrektywą 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r., dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, zmieniona dyrektywą 2005/14, i dyrektywa 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG nie znajdują zastosowania ratione materiae do tego sporu, w związku z czym

               —

               art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, z uwagi na brak stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 tej karty, również nie znajduje zastosowania do tegoż sporu,

         wspomniane dyrektywy i art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one w niniejszym przypadku na przeszkodzie konsekwencjom wynikającym z orzecznictwa sądu odsyłającego, zgodnie z którym do celów dochodzenia roszczenia regresowego na Lietuvos Respublikos transporto priemonių draudikų biuras (litewskim biurze ubezpieczeń komunikacyjnych) spoczywa ciężar dowodu w odniesieniu do wszystkich okoliczności udowadniających odpowiedzialność cywilną pozwanych w postępowaniu głównym z tytułu wypadku, który miał miejsce w dniu 20 lipca 2006 r.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-225/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — C. Demir przeciwko Staatssecretaris van Justitie (Odesłanie prejudycjalne — Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja — Artykuł 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Klauzule „standstill” — Pojęcie przebywania zgodnie z prawem)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — C. Demir przeciwko Staatssecretaris van Justitie
   (Sprawa C-225/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja - Artykuł 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Klauzule „standstill” - Pojęcie przebywania zgodnie z prawem)
   2014/C 9/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: C. Demir

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Justitie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Niderlandy — Wykładnia art. 13 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia wydanej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy układu stowarzyszeniowego między EWG i Turcją — Zakaz wprowadzania przez państwa członkowskie nowych ograniczeń w dostępie do rynku pracy pracowników tureckich, którzy przebywają i są zatrudnieni na ich właściwych terytoriach zgodnie z prawem — Przepisy krajowe przewidujące warunek materialny lub proceduralny w zakresie pierwszego wjazdu na terytorium krajowe obywateli tureckich — Wymóg posiadania tymczasowego zezwolenia na pobyt przed wjazdem do Niderlandów oraz wystąpienia o zezwolenie na pobyt — Punkt 85 wyroku Trybunału w sprawach połączonych C-317/01 (Abatay) i C-369/01 (Sahin), Rec. 2003, s. I-12301.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 13 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, wydanej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, który został podpisany w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej oraz który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r., należy interpretować w ten sposób, że gdy środek przyjęty przez przyjmujące państwo członkowskiego ma na celu zdefiniowanie kryteriów zgodności z prawem sytuacji obywateli tureckich poprzez przyjęcie lub zmianę przesłanek materialno- lub formalnoprawnych w zakresie wjazdu, pobytu i ewentualnie zatrudnienia tych obywateli na jego terytorium i gdy przesłanki te stanowią nowe ograniczenie w wykonywaniu swobodnego przepływu pracowników tureckich w rozumieniu klauzuli „standstill” ustanowionej w tym artykule, sama okoliczność, że środek ma na celu na celu zapobieżenie, przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie dokumentu pobytowego, wjazdowi i pobytowi niezgodnym z prawem, nie pozwala wykluczyć zastosowania tej klauzuli.

               2)

               Artykuł 13 decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że posiadanie tymczasowego zezwolenia na pobyt, które jest ważne tylko w okresie oczekiwania na wydanie ostatecznej decyzji w przedmiocie prawa pobytu, nie stanowi przebywania zgodnie z prawem.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-365/14: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – CBM/OHIM – Aeronautica Militare (TRECOLORE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TRECOLORE — Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe i wspólnotowe znaki towarowe FRECCE TRICOLORI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/53

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – CBM/OHIM – Aeronautica Militare (TRECOLORE)
   (Sprawa T-365/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TRECOLORE - Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe i wspólnotowe znaki towarowe FRECCE TRICOLORI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 398/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurich, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci U. Lüken, M. Grundmann i N. Kerger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Aeronautica Militare – Stato Maggiore (Rzym, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 kwietnia 2014 r. (sprawa R 411/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aeronautica Militare – Stato Maggiore a CBM Creative Brands Marken GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CBM Creative Brands Marken GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-400/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia  11 listopada 2005 r.  w sprawie B.A.S. Trucks B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia 11 listopada 2005 r. w sprawie B.A.S. Trucks B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-400/05)
   (2006/C 36/37)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 16 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) z dnia 11 listopada 2005 r. w sprawie B.A.S. Trucks B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën.
   Hoge Raad der Nederlanden zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy to, że pojazdy samowyładowcze są, z uwagi na ich cechy charakterystyczne, zaprojektowane także do użytku na ułożonych nawierzchniach drogowych stoi na przeszkodzie zaklasyfikowaniu ich w podpozycji 8704 10 Nomenklatury Scalonej?


title: Sprawa T-48/05: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez Yvesa Francheta i Daniela Byka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/36

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez Yvesa Francheta i Daniela Byka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-48/05)
   (2005/C 93/68)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 28 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Yvesa Francheta, zamieszkałego w Nicei (Francja) i Daniela Byka, zamieszkałego w Luksemburgu, reprezentowanych przez adwokatów Georges'a Vandersandena i Laure Levi.
   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania za poniesioną przez skarżących szkodę majątkową oraz zadośćuczynienia za doznaną przez nich krzywdę moralną w wyniku popełnionych przez Komisję naruszeń, w ustalonej wstępnie i na zasadzie słuszności kwocie jednego miliona euro;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   OLAF zarzucił skarżącym naruszenie przepisów karnych związane z prowadzeniem niektórych spraw dotyczących Eurostatu. Skarżący twierdzą, że podjęte następnie przez Komisję środki naruszają przepisy postępowania oraz ich prawa podstawowe.
   Zdaniem skarżących OLAF dopuścił się naruszeń przekazując akta związane z oskarżeniem francuskim i luksemburskim władzom sądowym, nie informując o tym skarżących ani Komisji, naruszył zasadę poufności, zasadę domniemania niewinności, zasadę dobrej administracji i art. 9 rozporządzenia 1073/1999 (1), prawo do bycia wysłuchanym i obowiązek przedstawienia uzasadnienia. Skarżący wskazują ponadto, że OLAF odmówił dostępu do niektórych dokumentów i ostatecznie twierdzą, że OLAF nie przeprowadził tych postępowań w rozsądnym terminie oraz że naruszył art. 6 i 11 rozporządzenia 1073/1999.
   Skarżący podnoszą również, że Komisja dopuściła się naruszeń nie zapewniając poufności i nie przestrzegając praw podstawowych, w szczególności prawa do obrony i zasady domniemania niewinności. Ponadto, skarżący zarzucają Komisji sprzeczność zachowania, powielanie postępowań, naruszenie zasady dobrej administracji i wreszcie odmowę dostępu do dokumentów OLAF'u znajdujących się w posiadaniu Komisji.
   Skarżący twierdzą, że na skutek naruszenia ponieśli szkodę majątkową oraz doznali krzywdy moralnej.

      (1)  Rozporządzenie nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. L 136, str. 1)


title: Sprawa F-90/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 maja 2011 r. — Florentiny przeciwko Parlamentowi

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/43

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 maja 2011 r. — Florentiny przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-90/10) (1)

   2011/C 232/78
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011, s. 36


title: Sprawa C-269/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 18 WE, 39 WE i 43 WE — Artykuły 28 i 31 porozumienia EOG — Przepisy podatkowe — Przeniesienie przez podatnika miejsca zamieszkania za granicę — Obowiązek wliczenia wszelkich dochodów dotychczas nieprzypisanych do podstawy opodatkowania za ostatni rok podatkowy — Utrata ewentualnych korzyści w postaci odroczenia terminu zapłaty należności podatkowych)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-269/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 18 WE, 39 WE i 43 WE - Artykuły 28 i 31 porozumienia EOG - Przepisy podatkowe - Przeniesienie przez podatnika miejsca zamieszkania za granicę - Obowiązek wliczenia wszelkich dochodów dotychczas nieprzypisanych do podstawy opodatkowania za ostatni rok podatkowy - Utrata ewentualnych korzyści w postaci odroczenia terminu zapłaty należności podatkowych)
   2012/C 287/02
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, C. Blaschke i K. Petersen, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i M. de Ree, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Inez Fernandes, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 19 WE, 38 WE i 43 CE oraz art. 28 i 31 EOG — Podatnicy przenoszący miejsce zamieszkania za granicę — Obowiązek wliczenia wszelkich dochodów dotychczas nieprzypisanych do podstawy opodatkowania za ostatni rok podatkowy, w którym byli uważani za rezydentów podatkowych

      Sentencja

               1)

               Ustanawiając i utrzymując w mocy w art. 14 ust. 3 Ley 35/2006 del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas y de modificación parcial de las leyes de los Impuestos sobre Sociedades, sobre la Renta de no residentes y sobre el Patrimonio (ustawy nr 35/2006 z dnia 28 listopada 2006 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie ustaw o podatku dochodowym od przedsiębiorstw, o podatku dochodowym od nierezydentów i o podatku od majątku) przepis zobowiązujący podatników, którzy przenoszą miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego, do wliczenia wszelkich dotychczas nieprzypisanych dochodów do podstawy opodatkowania za ostatni rok podatkowy, w którym byli uznawani za rezydentów podatkowych, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 18 WE, 39 WE i 43 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa trzy czwarte całości kosztów postępowania. Komisja Europejska pokrywa pozostałą jedną czwartą kosztów.

               4)

               Republika Federalna Niemiec, Królestwo Niderlandów oraz Republika Portugalska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-251/11: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Austria/Komisja (Pomoc państwa — Energia elektryczna — Pomoc dla zakładów energochłonnych — Austriacka ustawa o ekologicznej energii elektrycznej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Zasoby państwowe — Możliwość przypisania państwu — Selektywny charakter — Ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych — Przekroczenie uprawnień — Równość traktowania)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/42

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Austria/Komisja
   (Sprawa T-251/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Energia elektryczna - Pomoc dla zakładów energochłonnych - Austriacka ustawa o ekologicznej energii elektrycznej - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Zasoby państwowe - Możliwość przypisania państwu - Selektywny charakter - Ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych - Przekroczenie uprawnień - Równość traktowania))
   (2015/C 046/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Austrii (przedstawiciele: C. Pesendorfer, J. Bauer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata T. Rabla)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Kreuschitz oraz T. Maxian Rusche, a następnie Maxian Rusche oraz R. Sauer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer oraz S. Ossowski, a następnie S. Behzadi-Spencer oraz L. Christie, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/528/UE z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 24/09 (ex N 446/08) – Pomoc państwa dla zakładów energochłonnych na mocy austriackiej ustawy o ekologicznej energii elektrycznej (Dz.U. L 235, s. 42).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa T-371/17: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2017 r. – Qualcomm and Qualcomm Europe/Komisja

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/34

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2017 r. – Qualcomm and Qualcomm Europe/Komisja
   (Sprawa T-371/17)
   (2017/C 256/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Qualcomm, Inc. (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone), Qualcomm Europe, Inc. (San Diego), (przedstawiciele: adwokaci M. Pinto de Lemos Fermiano Rato i M. Davilla)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C (2017) 2258 final z dnia 31 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 i art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 w sprawę AT.39711 – Qualcomm (drapieżne ceny) oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   U uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza zasadę konieczności.

                           —

                           Po pierwsze strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja wykracza poza wąski zakres dochodzenia Komisji zdefiniowany w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, w czasie wysłuchania, na posiedzeniu podsumowującym oraz we wcześniejszych wezwaniach do udzielenia informacji, co do czasu trwania zarzucanego naruszenia, jak również w stosunku do hipotez dotyczących szkody, będącej przedmiotem dochodzenia Komisji.

                           —

                           W dalszej kolejności strona skarżąca twierdzi, że pytań sformułowanych w zaskarżonej decyzji, o tak szerokim zakresie, nie można uznać za pytania uzupełniające, które miałyby wyłącznie na celu uzyskanie wyjaśnień dotyczących argumentów podniesionych przez stronę skarżącą w odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów oraz w trakcie wysłuchania, ale raczej jako całkowicie nowe i nieuzasadnione żądania.

                           —

                           Następnie zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja zmierza do uzupełnienia pewnych aspektów odpowiedzi udzielonych przez stronę skarżącą na wezwania do udzielania informacji wystosowanych w niektórych przypadkach nawet pięć lat temu a odnoszących się do okoliczności, które miały miejsce dziesięć lat temu i lub wcześniej. Strona skarżąca twierdzi, że jeżeli dodatkowe informacje, o które zwróciła się teraz Komisja były rzeczywiście niezbędne dla celów dochodzenia strona skarżąca mogła w sposób uzasadniony oczekiwać, że Komisja zwróci się o udzielenie tych informacji i wyjaśnień najpóźniej przed wystosowaniem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w grudniu 2015 r., a nie z początkiem 2017 r.

                           —

                           Poza tym zdaniem strony skarżącej, zaskarżona decyzja przerzuca na nią istotną cześć pracy należącej do Komisji, w szczególności przetwarzanie dostarczenie danych w szczególnym formacie.

                           —

                           Wreszcie strona skarżąca podnosi, że Komisja nie może przerzucić na nią pod groźbą kary, ciężaru dowodu mającego jakoby na celu umożliwienie jej wykazania prawdziwości argumentów podniesionych przez nią w odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że informacje, których przekazania wymaga od nich zaskarżona decyzja są nieuzasadnione, bardzo obszerne oraz niezwykle trudne do zgromadzenia lub skompilowania. W opinii strony skarżącej zaskarżona decyzja wymaga od niej zgromadzenia znacznej ilości informacji, których nie gromadzi ona, ani nie przechowuje w sposób systematyczny w toku prowadzenia działalności gospodarczej oraz wykonania istotnej części pracy należącej do Komisji.

                           —

                           Poza tym strona skarżąca twierdzi, że przewidziana w zaskarżonej decyzji kara grzywny za brak dostarczenia takich informacji w wyznaczonym terminie jest nieuzasadniona a wyznaczone terminy nierozsądne.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym zaskarżona decyzja nie została uzasadniona w wystarczający sposób.
               Strona skarżąca twierdzi, że w odniesieniu do pewnej liczby zagadnień zaskarżona decyzja przedstawia nieprzekonujące, niejasne, nieuchwytne i niewystarczające uzasadnienie, które nie tłumaczy nadmiernego zakresu i konieczności wezwań Komisji do udzielenia dodatkowych informacji. W innych przypadkach, zdaniem strony skarżącej, zaskarżona decyzja nie przedstawia żadnego uzasadnienia. W zawiązku z tym strona skarżąca argumentuje, że nie jest w stanie zrozumieć dlaczego żądane informację są niezbędne Komisji do prowadzenia dochodzenia.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym zaskarżona decyzja zmierza do niesłusznego odwrócenia ciężaru dowodu.
               Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja zmierza do niesłusznego odwrócenia ciężaru dowodu, w rzeczywistości „przekazując” jej zadanie gromadzenia materiału dowodowego przeciwko sobie. Zaskarżona decyzja wymaga zwłaszcza by strona skarżąca weryfikowała w imieniu Komisji pochodzące od strony skarżącej dane księgowe, mimo że dane te zostały poddane z należytą starannością audytowi zewnętrznemu. Podobnie strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja wymaga by udowodniła ona, że prowadziła swą działalność zgodnie z prawem.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza prawo do odmowy składania obciążających wyjaśnień we własnej sprawie.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja wymaga od niej przedstawienia „informacji”, które zgodnie z obowiązującymi standardami prawnymi nie sposób uznać za dotyczące okoliczności faktycznych lub dokumentów, ale które dotyczą raczej obliczeń, szczegółów i kodów, cen hipotetycznych, analiz i interpretacji historycznych założeń poczynionych wile lat wcześniej.

                           —

                           Poza tym strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja zobowiązuje ją do wykazania, że z własnej inicjatywy podjęła działania mające na celu dostosowanie się od reguł konkurencji Unii.

               6.

               Zarzut szósty, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza zasadę dobrej administracji.
               Strona skarżąca twierdzi, że czas przyjęcia, treść i kontekst zaskarżonej decyzji rodzi poważne przypuszczenia o złej administracji, braku podstawy prawnej dochodzeń i nękaniu, zarzucając Komisji, iż nadużyła swych szerokich uprawnień w dziedzinie dochodzeń, aby zatuszować swe niepowodzenia polegające na niewykazaniu zarzuconego naruszenia po trwającym siedem lat dochodzeniu.


title: Sprawa T-59/06: Skarga wniesiona w dniu  23 lutego 2006 r.  — Low & Bonar i Bonar Technical Fabrics przeciwko Komisji

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/42

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Low & Bonar i Bonar Technical Fabrics przeciwko Komisji
   (Sprawa T-59/06)
   (2006/C 86/81)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Low & Bonar plc (Dundee, Zjednoczone Królestwo) i Bonar Technical Fabrics NV (Zele, Belgia) [Przedstawiciele: L. Garzaniti, adwokat, M. O'Regan, Solicitor]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji Komisji C(2005)4634 z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe, w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących lub

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności w części art. 1 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on skarżących oraz stwierdzenie nieważności w części lub ewentualnie odpowiednie obniżenie grzywny nałożonej na skarżące w art. 2 oraz

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące w art. 2 oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania wraz z odsetkami za zwłokę należnymi skarżącym lub jednej z nich związanymi z zapłatą grzywny w całości lub w części oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych środków uznanych przez Sąd za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że spółka Bonar Phormium Packaging („BPP”) brała udział w złożonym kartelu między wytwórcami plastikowych worków przemysłowych, obejmującym Belgię, Francję, Niemcy, Luksemburg, Niderlandy i Hiszpanię. Komisja stwierdziła również, że kartel ten został zorganizowany na szczeblu europejskim wokół stowarzyszenia handlowego pod nazwą Valveplast, wraz z różnymi podgrupami. Komisja uznała, że pierwsza ze skarżących ponosi odpowiedzialność za udział BPP w kartelu, ponieważ jest ona spółką-matką spółki Bonar Phormium NV („BP”), której BPP było oddziałem, a druga ze skarżących ponosi odpowiedzialność na podstawie tego, że była następcą prawnym spółki BP, z którą przeprowadziła ona połączenie. Komisja nałożyła na skarżące grzywnę w wysokości 12, 24 mln EUR.
   Pierwsza skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo oraz popełniła błąd w ocenie, uznając ją za odpowiedzialną za naruszenie popełnione przez BPP. Twierdzi ona, że wbrew ustaleniom zawartym w zaskarżonej decyzji nie brała ona udziału w polityce handlowej BPP, której zarząd samodzielnie określał działania rynkowe spółki.
   Następnie obie skarżące podnoszą tytułem żądania ewentualnego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd w ocenie, uznając, że złożone porozumienie zidentyfikowane w zaskarżonej decyzji było równoznaczne z jednym i ciągłym naruszeniem art. 81 WE popełnionym na szczeblu europejskim wokół Valveplast, ewentualnie zaś uznając, że BPP brała udział lub w każdym razie była świadoma naruszenia, przez co ponosi za nie odpowiedzialność. Zdaniem skarżących Komisja była uprawniona jedynie do stwierdzenia, że BPP brała udział lub ewentualnie, że była świadoma i odpowiedzialna za porozumienia obejmujące Belgię i Niderlandy oraz że brała udział w kartelu Valveplast tylko jeden tydzień, a mianowicie między dniem 21 listopada 1997 r., kiedy przedstawiciel BPP wziął udział w spotkaniu Valveplast a dniem 28 listopada 1997 r., kiedy, zgodnie z zaskarżoną decyzją, uczestnictwo BPP w kartelu dobiegło końca.
   W dalszej kolejności skarżące twierdzą pomocniczo, że grzywna nałożona przez Komisję była nadmierna, nieproporcjonalna i naruszająca zasadę równego traktowania i zasadę niedyskryminacji, jak również, że Komisja dopuściła się innych naruszeń prawa i błędów w ocenie, ustalając wysokość grzywny, a ponadto nie przedstawiła powodów uzasadniających sposób naliczenia grzywny. W tym względzie skarżące podnoszą, że Komisja nie uwzględniła faktu, iż BPP odgrywała w kartelu wyłącznie bierną i ograniczoną rolę, a oprócz tego, że Komisja nałożyła nieproporcjonalnie i nadmiernie wysoką kwotę podstawową grzywny.


title: Sprawa C-431/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Supremo Tribunal de Justiça z dnia  3 listopada 2005 r.  w sprawie Merck Genéricos — Produtos Farmacêuticos, Lda. przeciwko Merck & CO. INC. i Merck Sharp & Dohme, Lda.

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Supremo Tribunal de Justiça z dnia 3 listopada 2005 r. w sprawie Merck Genéricos — Produtos Farmacêuticos, Lda. przeciwko Merck & CO. INC. i Merck Sharp & Dohme, Lda.
   (Sprawa C-431/05)
   (2006/C 36/46)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 5 grudnia 2005 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Supremo Tribunal de Justiça, z dnia 3 listopada 2005 r. w sprawie Merck Genéricos — Produtos Farmacêuticos, Lda. przeciwko Merck & CO. INC. i Merck Sharp & Dohme, Lda.
   Supremo Tribunal de Justiça. zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do dokonania wykładni art. 33 Porozumienia TRIPs (1)?

               2)

               Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze sądy krajowe winny w toczących się przed nimi sporach zastosować powołany artykuł z urzędu czy też na wniosek jednej ze stron ?

      (1)  Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej stanowiące załącznik 1 C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu zawarte w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. (Dz.U. L 336, str. 1).


title: Sprawa T-327/16: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Fratelli Polli (ANTICO CASALE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy ANTICO CASALE — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) oraz art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/26

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Fratelli Polli (ANTICO CASALE)
   (Sprawa T-327/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy ANTICO CASALE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) oraz art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 256/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Fratelli Polli, SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Bacchini, M. Mazzitelli i E. Rondinelli)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 kwietnia 2016 r. (sprawa R 1337/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Aldi Einkauf a Fratelli Polli.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Sprawa C-209/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 10 czerwca 2009 r. — Lahti Energia Oy

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 10 czerwca 2009 r. — Lahti Energia Oy
   (Sprawa C-209/09)
   2009/C 193/16
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnosząca odwołanie: Lahti Energia Oy

      Pozostałe strony: Lahden seudun ympäristölautakunta, Hämeen ympäristökeskus, Salpausselän luonnonystävät ry

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy spalanie gazu uzyskanego w gazowni jako paliwa dodatkowego w kotle elektrowni objęte jest art. 3 dyrektywy 2000/76 (1), jeżeli gaz doprowadzany do komory spalania nie jest oczyszczany po zgazowaniu?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy skład spalanych odpadów lub zawartość substancji pylących lub innych zanieczyszczeń w gazie doprowadzanym do komory spalania ma znaczenie dla oceny tego przypadku?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów (Dz.U. L 332, s. 91)


title: Sprawa T-162/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2009 r. — Kronoply przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc regionalna na rzecz dużych projektów inwestycyjnych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Uzasadnienie — Wywierany przez pomoc efekt zachęty — Konieczność pomocy)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2009 r. — Kronoply przeciwko Komisji
   (Sprawa T-162/06) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc regionalna na rzecz dużych projektów inwestycyjnych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Uzasadnienie - Wywierany przez pomoc efekt zachęty - Konieczność pomocy)
   (2009/C 55/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Kronoply GmbH & Co. KG (Heiligengrabe, Niemcy) (przedstawiciele: R. Nierer i L. Gordalla, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo K. Gross i T. Scharf, a następnie V. Kreuschitz, K. Gross i T. Scharf, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/262/CE z dnia 21 września 2005 r. dotyczącej pomocy państwa C 5/2004 (ex N 609/2003), którą Niemcy zamierzają przyznać na rzecz spółki Kronoply (Dz.U. 2006, L 94, s. 50).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kronoply GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-27/14: Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Republika Czeska przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności – Rynek wewnętrzny gazu ziemnego – Artykuł 22 dyrektywy 2003/55/WE – Pismo Komisji, w którym żąda ona od organu regulacji uchylenia jego decyzji w sprawie przyznania odstępstwa – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/40

      Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Republika Czeska przeciwko Komisji
      (Sprawa T-27/14) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Artykuł 22 dyrektywy 2003/55/WE - Pismo Komisji, w którym żąda ona od organu regulacji uchylenia jego decyzji w sprawie przyznania odstępstwa - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2015/C 016/63)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i T. Müller, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartej jakoby w piśmie Komisji C (2013) 7221 final z dnia 4 listopada 2013 r. skierowanym do czeskiego ministra przemysłu i handlu oraz do dyrektora czeskiego organu regulacji energetyki na podstawie art. 22 ust. 4 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Republika Czeska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa C-267/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 czerwca 2015 r. – Gemeente Woerden, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 czerwca 2015 r. – Gemeente Woerden, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-267/15)
   (2015/C 262/13)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Gemeente Woerden

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w takiej sprawie jak niniejsza, w której podatnik zlecił wzniesienie budynku i sprzedał go za cenę niepokrywającą kosztów, podczas gdy nabywca budynku przekazuje osobie trzeciej określoną część tego budynku do nieodpłatnego korzystania, podatnik ma prawo do odliczenia całego podatku VAT wykazanego na fakturze za wzniesienie budynku, czy też tylko części tego podatku proporcjonalnie do tych części budynku, które nabywca wykorzystuje na cele działalności gospodarczej (w niniejszej sprawie odpłatny wynajem)?


title: Sprawy połączone C-320/11, C-330/11, C-382/11 i C-383/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — DIDŻITAŁNET OOD (C-320/11 i C-383/11), Cifrowa kompanija OOD (C-330/11), M SAT KEJBYŁ AD (C-382/11) przeciwko Naczałnik na Mitniczeski punkt — Warna Zapad pri mitnica Warna (Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Urządzenia umożliwiające odbiór sygnałów telewizyjnych wyposażone w modem dostępu do Internetu zapewniający funkcję interaktywnej wymiany informacji)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — DIDŻITAŁNET OOD (C-320/11 i C-383/11), Cifrowa kompanija OOD (C-330/11), M SAT KEJBYŁ AD (C-382/11) przeciwko Naczałnik na Mitniczeski punkt — Warna Zapad pri mitnica Warna
   (Sprawy połączone C-320/11, C-330/11, C-382/11 i C-383/11) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Urządzenia umożliwiające odbiór sygnałów telewizyjnych wyposażone w modem dostępu do Internetu zapewniający funkcję interaktywnej wymiany informacji)
   2013/C 26/18
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd — Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: DIDŻITAŁNET OOD (C-320/11 i C-383/11), Cifrowa kompanija OOD (C-330/11), M SAT KEJBYŁ AD (C-382/11)

      Strona pozwana: Naczałnik na Mitniczeski punkt — Warna Zapad pri mitnica Warna

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen Syd — Warna — Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 291, s. 1) — Podpozycja nr 8528 71 13 Nomenklatury scalonej [Aparatura z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierająca modem dostępu do Internetu i posiadająca funkcję wymiany interaktywnej, nadająca się do odbioru sygnałów telewizyjnych („set-top boksy z funkcją komunikacyjną”)] lub nr 8521 90 00 (Aparaty do zapisu lub odtwarzania obrazu i dźwięku, nawet z wbudowanym urządzeniem do odbioru sygnałów wizyjnych i dźwiękowych) — Urządzenie umożliwiające odbiór sygnału telewizyjnego lub służące jako modem dostępu do Internetu zapewniający funkcję interaktywnej wymiany informacji — Znaczenie pojęć „Internet”, „modem” oraz „modulowanie i demodulowanie” w świetle not wyjaśniających do Nomenklatury scalonej

      Sentencja

               1)

               Nomenklatura scalona zawarta w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmieniona, odpowiednio, rozporządzeniami Komisji (WE): nr 1214/2007 r. z dnia 20 września 2007 r., nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r., powinna być interpretowana w ten sposób, że w celu zaklasyfikowania danego towaru do podpozycji 8528 71 13 modem dostępu do Internetu oznacza urządzenie, które jest w stanie samodzielnie, bez interwencji żadnego innego urządzenia lub mechanizmu, umożliwić dostęp do Internetu i zapewnić interaktywność i dwukierunkowość. Sama tylko możliwość dostępu do Internetu, a nie zastosowana w tym celu technika, ma znaczenie dla celów klasyfikacji do rzeczonej podpozycji.

               2)

               Rzeczona Nomenklatura scalona powinna być interpretowana w ten sposób, że odbiór sygnału telewizyjnego i obecność modemu umożliwiającego dostęp do Internetu są dwiema równorzędnymi funkcjami, jakie muszą posiadać urządzenia, aby można je było zaklasyfikować do podpozycji 8528 71 13. W braku jednej lub drugiej funkcji urządzenia należy zaklasyfikować do podpozycji 8528 71 19.

               3)

               Artykuł 78 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny powinno się interpretować w ten sposób, że kontrola po zwolnieniu towarów i następująca po niej zmiana ich klasyfikacji taryfowej mogą zostać dokonane na podstawie pisemnych dokumentów, przy czym organy celne nie są zobowiązane do fizycznego zbadania rzeczonych towarów.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.

      Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa T-275/04: Skarga wniesiona dnia 7 lipca 2004 r. przez Aries Meca przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/32

         Skarga wniesiona dnia 7 lipca 2004 r. przez Aries Meca przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-275/04)
   (2004/C 262/62)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 7 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez spółkę Aries Meca, z siedzibą w Poissy (Francja), reprezentowaną przez Jean-Paula Poulaina i Jean-Emmanuela Kuntza, adwokatów.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. w zakresie, w jakim decyzja ta, w artykule 1, uznała za bezprawny system zwolnienia podatkowego z mocy prawa spółek przejmujących przedsiębiorstwo w trudnej sytuacji;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. w zakresie, w jakim decyzja ta, w artykule 5, nakazała odzyskanie od spółek utworzonych w celu przejęcia przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji całości pomocy przyznanej im na mocy systemu ustanowionego w artykule 44 7 Powszechnego Kodeksu Podatkowego (CGI);

               —

               Zasądzenie kosztów postępowania od Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja będąca przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzją zaskarżoną w sprawie T-273/04: Brandt Industries przeciwko Komisji.
   Skarżąca w niniejszej sprawie, ARIES MECA, jest spółką, która przejąwszy ARIES SAS, była objęta postanowieniami Powszechnego Kodeksu Podatkowego, określonymi w zaskarżonej decyzji. Jej skarga o stwierdzenie nieważności opiera się na dwóch zarzutach: naruszenia artykułu 253 Traktatu WE oraz artykułu 14 Rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE. (1)

      (1)  Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1.


title: Sprawa C-150/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Rechtbank 's-Hertogenbosch z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie Jean Leon Van Straaten przeciwko Niderlandom i Republice Włoskiej

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Rechtbank 's-Hertogenbosch z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie Jean Leon Van Straaten przeciwko Niderlandom i Republice Włoskiej
   (Sprawa C-150/05)
   (2005/C 155/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 4 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Rechtbank 's-Hertogenbosch (Niderlandy) z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie Jean Leon van Straaten przeciwko Niderlandom i Republice Włoskiej.
   Rechtbank 's-Hertogenbosch zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Co należy rozumieć pod pojęciem „ten sam czyn” w rozumieniu art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen? (1) (Czy stanowi „ten sam czyn” posiadanie w Niderlandach w przybliżeniu 1.000 gramów heroiny w okresie od 27 do 30 marca 1983 r. lub około tej daty oraz posiadanie w przybliżeniu 5 kilogramów heroiny we Włoszech dnia 27 marca lub około tej daty, zważywszy na to, że partia heroiny w Niderlandach stanowiła część partii heroiny we Włoszech? Czy stanowi ten sam czyn wywóz do Niderlandów partii heroiny pochodzącej z Włoch oraz przywóz do Niderlandów tej samej partii pochodzącej z Włoch, uwzględniając również i to, iż współoskarżeni z Van Straatenem w Niderlandach i we Włoszech nie wszyscy są dokładnie tymi samymi osobami? Czy ogół czynów polegających na posiadaniu przedmiotowej heroiny we Włoszech, jej wywozie z Włoch i przywozie do Niderlandów oraz jej posiadaniu w Niderlandach stanowi „ten sam czyn”?)

               2.

               Czy należy uznać, iż proces osoby zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku w rozumieniu art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen, jeżeli stwierdzono, iż zarzuty przeciwko tej osobie nie zostały udowodnione w przekonujący i zgodny z prawem sposób i osoba ta została od nich uwolniona na podstawie tego wyroku?

      (1)  Dorobek Schengen – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego zmniejszania kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. L z 22.9.2000, str. 19).


title: Sprawa C-5/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko B. F. Joustra (Postanowienia podatkowe — Harmonizacja ustawodawstw — Dyrektywa 92/12/EWG — Podatek akcyzowy — Wino — Artykuły 7-10 — Określenie państwa członkowskiego, w którym podatek akcyzowy staje się wymagalny — Nabycie przez osobę prywatną dla jej własnego użytku i użytku innych osób prywatnych — Przewóz do innego państwa członkowskiego wykonywany przez przedsiębiorstwo transportowe — System stosowany w państwie członkowskim przeznaczenia)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko B. F. Joustra
   (Sprawa C-5/05) (1)

   (Postanowienia podatkowe - Harmonizacja ustawodawstw - Dyrektywa 92/12/EWG - Podatek akcyzowy - Wino - Artykuły 7-10 - Określenie państwa członkowskiego, w którym podatek akcyzowy staje się wymagalny - Nabycie przez osobę prywatną dla jej własnego użytku i użytku innych osób prywatnych - Przewóz do innego państwa członkowskiego wykonywany przez przedsiębiorstwo transportowe - System stosowany w państwie członkowskim przeznaczenia)
   (2006/C 331/10)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: B. F. Joustra
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 7, 8 i 9 dyrektywy dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, str. 1) — Wino zakupione bez celów zarobkowych w jednym z państw członkowskich przez obywatela drugiego państwa członkowskiego i transportowane przez przedsiębiorstwo z siedzibą w tym drugim państwie członkowskim — Akcyza zapłacona w pierwszym państwie członkowskim
   Sentencja
   Dyrektywę Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zmienioną dyrektywą Rady 92/108/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że jeśli, tak jak w sprawie przed sądem krajowym, osoba prywatna niedziałająca w ramach działalności gospodarczej ani też w celu zarobkowym nabywa w jednym państwie członkowskim dla własnego użytku i dla użytku innych osób prywatnych wyroby podlegające akcyzie, które zostały dopuszczone do konsumpcji w tym państwie członkowskim, oraz zleca ich transport do drugiego państwa członkowskiego na własny rachunek przedsiębiorstwu transportowemu mającemu siedzibę w tym drugim państwie, zastosowanie znajduje art. 7 i 8 dyrektywy, co oznacza, że podatek akcyzowy jest również pobierany w tym państwie. W takim przypadku podatek akcyzowy pobrany w pierwszym państwie członkowskim na podstawie art. 7 ust. 6 tej dyrektywy podlega zwrotowi zgodnie z jej art. 22 ust. 3.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005.


title: Sprawa C-174/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie 1. Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, 2. Stichting Natuur en Milieu przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (interwenient: Bayer CropScience B.V.)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie 1. Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, 2. Stichting Natuur en Milieu przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (interwenient: Bayer CropScience B.V.)
   (Sprawa C-174/05)
   (2005/C 155/12)
   język postępowania: niderlandzki
   W dniu 19 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie 1. Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, 2. Stichting Natuur en Milieu przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (interwenient: Bayer CropScience B.V.).
   College van Beroep voor het bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Czy art. 2 in initio i pkt 3 decyzji 2003/199/WE (1) obowiązuje?

      (1)  Decyzja Rady z dnia 18 marca 2003 r. dotycząca niewłączenia aldikarbu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/WE i cofnięcia zezwoleń przyznanych na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną (Dz.U. L 76 z 22.3.2002, str. 21).


title: Sprawa T-519/10: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — Seikoh Giken przeciwko OHIM — Seiko Holdings (SG SEIKOH GIKEN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa — Wniosek o rozszerzenie terytorialne ochrony — Graficzny znak towarowy SG SEIKOH GIKEN — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SEIKO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/19

         Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — Seikoh Giken przeciwko OHIM — Seiko Holdings (SG SEIKOH GIKEN)
   (Sprawa T-519/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa - Wniosek o rozszerzenie terytorialne ochrony - Graficzny znak towarowy SG SEIKOH GIKEN - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SEIKO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 217/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kabushiki Kaisha Seikoh Giken (Matsudo-shi Chiba, Japonia) (przedstawiciele: G. Marín Raigal, P. López Ronda i G. Macias Bonilla, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel. J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Seiko Holdings Kabushiki Kaisha (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: J. Fish, R. Miller, solicitors i A. Bryson, barrister)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 sierpnia 2010 r. (sprawa R 1553/2009-1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Seiko Holdings Kabushiki Kaisha a Kabushiki Kaisha Seikoh Giken.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kabushiki Kaisha Seikoh Giken zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa C-248/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — Koninklijke Coöperatie Cosun UA przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Cukier — Artykuł 26 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81 — Opłata należna od cukru C zbytego na rynku wewnętrznym — Brak zastosowania art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1430/79 — Brak możliwości zwrotu lub umorzenia ze względów słuszności — Ważność rozporządzeń (EWG) nr 1785/81 i 2670/81 — Zasada równości i pewności prawa — Zasada słuszności)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — Koninklijke Coöperatie Cosun UA przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-248/04) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Cukier - Artykuł 26 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81 - Opłata należna od cukru C zbytego na rynku wewnętrznym - Brak zastosowania art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1430/79 - Brak możliwości zwrotu lub umorzenia ze względów słuszności - Ważność rozporządzeń (EWG) nr 1785/81 i 2670/81 - Zasada równości i pewności prawa - Zasada słuszności)
   (2006/C 326/09)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Koninklijke Coöperatie Cosun UA

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Ważność rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 177, str. 4) i rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 z dnia 14 września 1981 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę (Dz.U. L 262, str. 14) wobec braku procedury umorzenia opłat dodatkowych podobnej do procedury przewidzianej w art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1430/79 z dnia 2 lipca 1979 r. w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych przywozowych lub wywozowych (Dz.U. L 175, str. 1) — Umorzenie ze względów słuszności — Producent cukru przewyższającego kwotę (cukru C), który nie miał związku z oszustwem stwierdzonym przez władze krajowe i nie został o nim poinformowany bezzwłocznie dla dobra dochodzenia
   Sentencja
   Analiza pierwszego pytania nie wykazała niczego, co mogłoby naruszać ważność rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 305/91 z dnia 4 lutego 1991 r., oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 z dnia 14 września 1981 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3559/91 z dnia 6 grudnia 1991 r.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.08.2004 r.


title: Sprawa T-136/07: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2007 r. — Colgate-Palmolive przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (VISIBLE WHITE)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/39

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2007 r. — Colgate-Palmolive przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (VISIBLE WHITE)
   (Sprawa T-136/07)
   (2007/C 140/64)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Colgate-Palmolive Co. (Nowy York, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: M. Zintler, H. Harmeling i K.-U. Plath, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: CMS Hasche Sigle (Kolonia, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 15 lutego 2007 r.;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień i stwierdzenie, że wspólnotowy znak towarowy nr 802 793 „VISIBLE WHITE” pozostaje zarejestrowany;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie unieważnienia, zmiana zawartego w decyzji Izby Odwoławczej rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Wspólnotowy słowny znak towarowy „VISIBLE WHITE” dla towarów w klasie 3 - wspólnotowy znak towarowy nr 802 793

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: CMS Hasche Sigle

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94, jako że Izba Odwoławcza błędnie uznała oba składniki „VISIBLE” i „WHITE” za opisowe w stosunku to „pasty do zębów” i „płynu do płukania jamy ustnej”, uznając to połączenie za posiadające walor opisowy i pozbawione charakteru odróżniającego.


title: Sprawa C-225/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  16 maja 2006 r.  przez Athinaïki Oikogeniaki Artopoiia AVEE od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia  15 marca 2006 r.  w sprawie T-35/04, Athinaïki Oikogeniaki Artopoiia AVEE przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Ferrero OHG mbh

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/22

         Odwołanie wniesione w dniu 16 maja 2006 r. przez Athinaïki Oikogeniaki Artopoiia AVEE od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie T-35/04, Athinaïki Oikogeniaki Artopoiia AVEE przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Ferrero OHG mbh
   (Sprawa C-225/06 P)
   (2006/C 178/36)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Athinaïki Oikogeniaki Artopoiia AVEE (Przedstawiciel: adwokat A. Tsavdaridis)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Ferrero OHG mbh
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Pierwszej Instancji,

               —

               odrzucenie w całości sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego,

               —

               obciążenie Urzędu i interwenienta kosztami postępowania, nie wyłączając kosztów postępowania w sprawie sprzeciwu oraz kosztów postępowania przed Izbą Odwoławczą i Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji nieprawidłowo zinterpretował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1) z uwagi na to, że:
   Sąd Pierwszej Instancji pominął fakt, że ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zależy od licznych czynników wymienionych w motywie siódmym rozporządzenia Rady nr 40/94 (2), a w szczególności od rozpoznawalności znaku towarowego na rynku, a nie tylko od stopnia podobieństwa między znakiem towarowym a danym oznaczeniem oraz między danymi towarami i usługami.
   Wcześniejszy znak towarowy „Ferrero” nie jest używany do oznaczania pochodzenia towarów sprzedawanych na rynku niemieckim. W konsekwencji, niezależnie od stopnia podobieństwa tych dwóch oznaczeń, nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia przeciętnego niemieckiego konsumenta w błąd, jako że nie kojarzy on znaku towarowego „Ferrero” z danymi towarami.
   Sąd Pierwszej Instancji pominął również fakt, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd należy oceniać całościowo, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy. Ponadto, przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należy uwzględnić pewną wzajemną zależność branych pod uwagę czynników. Wnoszący odwołanie twierdzi, że gdyby Sąd Pierwszej Instancji uwzględnił wzajemną zależność branych pod uwagę czynników, doszedłby do przekonania, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd jest niewielkie.

      (1)  Dz.U. L 11, str. 1

      (2)  Dz.U. L 209, str. 18-19