title: Sprawa C-667/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari (Włochy) w dniu 24 listopada 2017 r. – Francesca Cadeddu / Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale di Cagliari i in.

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari (Włochy) w dniu 24 listopada 2017 r. – Francesca Cadeddu / Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale di Cagliari i in.
   (Sprawa C-667/17)
   (2018/C 052/31)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Francesca Cadeddu

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale di Cagliari, Regione autonoma della Sardegna, Regione autonoma della Sardegna – Agenzia regionale per il lavoro

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 80 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (1) z dnia 11 lipca 2006 r. i art. 2 ust. 4 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu takiemu jak zawarte w art. 50 ust. 1 lit. c) D.P.R. nr 917 z dnia 22 grudnia 1986 r., zgodnie z którym z dochodem z pracy najemnej zrównane są „c) kwoty wypłacone przez kogokolwiek tytułem stypendium naukowego lub zasiłku, nagrody lub dotacji na cele studiowania lub kształcenia zawodowego, jeżeli beneficjent nie jest związany stosunkiem pracy najemnej z podmiotem wypłacającym”, które z tego powodu podlegają ogólnemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (IRPEF), nawet jeżeli stypendium zostało wypłacone z europejskich funduszy strukturalnych?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).


title: Sprawa C-672/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) w dniu 28 listopada 2017 r. — Tratave — Tratamento de Águas Residuais do Ave, S.A. / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) w dniu 28 listopada 2017 r. — Tratave — Tratamento de Águas Residuais do Ave, S.A. / Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-672/17)
   (2018/C 052/32)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tratave – Tratamento de Águas Residuais do Ave, S.A.

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy sprzeczny z zasadą neutralności i art. 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. jest przepis krajowy taki jak ten zawarty w art. 78 ust. 11 [portugalskiego] Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado (kodeksu VAT) interpretowany w ten sposób, że korekty podatku w przypadku nieuiszczenia [należności] można dokonać dopiero po podaniu do wiadomości nabywcy towaru lub usługobiorcy będącego biernym podmiotem opodatkowania informacji o umorzeniu należności podatkowej dla celów korekty dokonanego pierwotnie odliczenia podatku?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy sprzeczny z zasadą neutralności i art. 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. jest przepis krajowy taki jak ten zawarty w art. 78 ust. 11 [portugalskiego] Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado (kodeksu VAT) interpretowany w ten sposób, że nie można dokonać korekty podatku w przypadku nieuiszczenia [należności], jeżeli informacja o umorzeniu należności podatkowej nie została podana do wiadomości nabywcy towaru lub usługobiorcy będącego biernym podmiotem opodatkowania przed upływem terminu przewidzianego w art. 98 ust. 2 tego kodeksu na dokonanie odliczenia podatku?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa C-634/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Oldenburg (Niemcy) w dniu 13 listopada 2017 r. – ReFood GmbH & Co. KG / Landwirtschaftskammer Niedersachsen

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Oldenburg (Niemcy) w dniu 13 listopada 2017 r. – ReFood GmbH & Co. KG / Landwirtschaftskammer Niedersachsen
   (Sprawa C-634/17)
   (2018/C 052/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Oldenburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ReFood GmbH & Co. KG

      Strona przeciwna: Landwirtschaftskammer Niedersachsen

      Pytania prejudycjalne

   W przedmiocie wykładni art. 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (1) zostają przedstawione następujące pytania prejudycjalne:

               1.

               Czy omawiany przepis należy interpretować jako wyłączenie z zakresu zastosowania tego rozporządzenia wszystkich przemieszczeń podlegających zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 (2) zakresowi zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1069/2009?

               2.

               W wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy omawiany przepis należy interpretować w rozumieniu wyłączenia z zakresu zastosowania tego rozporządzenia przemieszczeń, dla których zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009, jak również w związku z rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 142/2011 (3), istnieją zasady dotyczące gromadzenia, przewozu, identyfikacji i identyfikowalności?

               3.

               W wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:
               Czy omawiany przepis należy interpretować w rozumieniu wyłączenia z zakresu zastosowania tego rozporządzenia tylko takich przemieszczeń, które stanowią wymagającą zezwolenia wysyłkę, o której mowa w art. 48 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009?

      (1)  Dz.U L 190, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego), Dz.U. L 300, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy, Dz.U. L 54, s. 1.


title: Sprawa C-638/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 15 listopada 2017 r. – Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos / UAB „Skonis ir kvapas”

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 15 listopada 2017 r. – Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos / UAB „Skonis ir kvapas”
   (Sprawa C-638/17)
   (2018/C 052/22)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Druga strona postępowania: UAB „Skonis ir kvapas”

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2011/64/UE (1) z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych (tekst jednolity) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „cygar lub cygaretek” obejmuje (lub nie) przypadki, w których część owinięcia z naturalnego lub odtworzonego tytoniu jest dodatkowo pokryta inną zewnętrzną (papierową) warstwą, tak jak w rozpatrywanej sprawie? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie istotne jest to, że użycie papieru jako dodatkowej warstwy w zewnętrznym owinięciu wyrobu tytoniowego (w miejscu filtra) powoduje jego wizualne podobieństwo do papierosa?

      (1)  Dz.U. 2011 L 176, s. 24.


title: Sprawa C-683/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 6 grudnia 2017 r. – Cofemel – Sociedade de Vestuário SA / G-Star Raw CV

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 6 grudnia 2017 r. – Cofemel – Sociedade de Vestuário SA / G-Star Raw CV
   (Sprawa C-683/17)
   (2018/C 052/34)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Cofemel – Sociedade de Vestuário SA

      Druga strona postępowania: G-Star Raw CV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprzeczny z [dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości wykładnią] art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym] (1) jest przepis krajowy – w niniejszej sprawie art. 2 ust. 1 lit. i) [portugalskiego] kodeksu prawa autorskiego i praw pokrewnych (CDADC) – zgodnie z którym ochrona w zakresie praw autorskich przysługuje tym dziełom sztuki użytkowej, wzorom przemysłowym i dziełom sztuki wzorniczej, które, poza realizowanym przez nie celem użytkowym, wywołują swoisty i odróżniający je z estetycznego punktu widzenia efekt wizualny, przy czym głównym kryterium przyznania im ww. ochrony jest ich oryginalność?

               2)

               Czy sprzeczny z [dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości wykładnią] art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym] jest przepis krajowy – w niniejszej sprawie art. 2 ust. 1 lit. i) [portugalskiego] kodeksu prawa autorskiego i praw pokrewnych (CDADC) – zgodnie z którym ochrona w zakresie praw autorskich przysługuje dziełom sztuki użytkowej, wzorom przemysłowym i dziełom sztuki wzorniczej jeżeli, w świetle szczególnie surowej oceny ich artystycznego charakteru oraz przy uwzględnieniu aktualnych trendów panujących w kręgach kulturalnych i instytucjonalnych, zasługują one na uznanie za „twórczość artystyczną” i „dzieła sztuki”?

      (1)  DZ.U. L 167 z 22.6.2001, s. 10, polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 001 s. 230-239


title: Sprawa T-792/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – N & C Franchise / EUIPO – Eschenbach Optik (OJO sunglasses) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego OJO sunglasses — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy oio — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/27

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – N & C Franchise / EUIPO – Eschenbach Optik (OJO sunglasses)
   (Sprawa T-792/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego OJO sunglasses - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy oio - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 052/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: N & C Franchise Ltd (Nicosia, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci C. Chrysanthis, P.V. Chardalia i A. Vasilogamvrou)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Eschenbach Optik GmbH (Norymberga, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 września 2016 r. (sprawa R 32/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Eschenbach Optik a N&C Franchise.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               N & C Franchise Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-505/15: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Węgry / Komisja [EFRG i EFFROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, 1290/2005, 73/2009 i 1122/2009 — Wydatki poniesione na Węgrzech — Zgodność — Kontrola ustanowionych w rozporządzeniach wymogów w zakresie zarządzania — Kontrola przestrzegania zasad utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska — Korekty ryczałtowe i jednorazowe — Ryzyko dla Funduszów]

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/25

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Węgry / Komisja
   (Sprawa T-505/15) (1)

   ([EFRG i EFFROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, 1290/2005, 73/2009 i 1122/2009 - Wydatki poniesione na Węgrzech - Zgodność - Kontrola ustanowionych w rozporządzeniach wymogów w zakresie zarządzania - Kontrola przestrzegania zasad utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska - Korekty ryczałtowe i jednorazowe - Ryzyko dla Funduszów])
   (2018/C 052/35)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér, G. Koós i Z. Bíró-Tóth oraz E. Tóth, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i A. Sauka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu częściowe stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r., wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 182, s. 39) w zakresie, w jakim Komisja w tej decyzji dokonuje pewnych korekt ryczałtowych i jednorazowych wobec Węgier

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r., wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim Komisja dokonała w niej korekty finansowej z tytułu niezgodności z wymogami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 oraz w rozporządzeniu Komisji nr 1122/2009 (WE) z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, przeprowadzonych przez Węgry kontroli mających na celu zapewnienie przestrzegania przez gospodarstwa obowiązków wynikających z art. 4 i 5 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Węgry i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015


title: Sprawa C-639/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 15 listopada 2017 r. – SIA „KPMG Baltics”, likvidējamās AS „Latvijas Krājbanka” administratore

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 15 listopada 2017 r. – SIA „KPMG Baltics”, likvidējamās AS „Latvijas Krājbanka” administratore
   (Sprawa C-639/17)
   (2018/C 052/23)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: SIA „KPMG Baltics”, likvidējamās AS „Latvijas Krājbanka” administratore

      Druga strona postępowania kasacyjnego: SIA „Ķipars AI”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrażenie „zlecenie transferu” w rozumieniu dyrektywy 98/26/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych, w wersji zmienionej dyrektywą 2009/44/WE (2), obejmuje zlecenie płatnicze przekazane przez deponenta instytucji kredytowej w celu przekazania środków do innej instytucji kredytowej?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie prejudycjalne, czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych, zmienionej dyrektywą 2009/44/WE, który stanowi, że „zlecenia transferu i kompensowanie są prawnie wymagalne i wiążące dla osób trzecich nawet w przypadku postępowania upadłościowego wobec uczestnika, pod warunkiem że zlecenia transferu zostały wprowadzone do systemu przed momentem otwarcia takiego postępowania upadłościowego określonego w art. 6 ust. 1. Ma to również zastosowanie do przypadków postępowania upadłościowego wobec uczestnika (w danym systemie lub w systemie interoperacyjnym) lub wobec operatora systemu interoperacyjnego niebędącego uczestnikiem” należy interpretować w taki sposób, że zlecenie takie jak w przedmiotowej sprawie mogłoby zostać uznane za „wprowadzone do systemu” i powinno zostać wykonane?

      (1)  Dz.U. 1998, L 166, s. 45.

      (2)  Dz.U. 2009, L 146, s. 37.


title: Sprawa T-304/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – bet365 Group / EUIPO – Hansen (BET 365) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy BET 365 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Dowód — Używanie znaku towarowego do kilku celów — Artykuł 7 ust. 3 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 i art. 59 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/26

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – bet365 Group / EUIPO – Hansen (BET 365)
   (Sprawa T-304/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy BET 365 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Dowód - Używanie znaku towarowego do kilku celów - Artykuł 7 ust. 3 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 i art. 59 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 052/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: bet365 Group Ltd (Stoke-on-Trent, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, R. Black i J. Bickle, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Robert Hansen (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Pütz-Poulalion)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. (sprawa R 3243/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między M. Hansenem a bet365 Group.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 21 marca 2016 r. (sprawa R 3243/2014-5) w zakresie, w jakim dotyczy ona wymienionych w rejestracji unijnego znaku towarowego BET 365 usług należących do klasy 41.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa T-21/17: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – RL / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w 2015 r. — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 10 ze skutkiem od dnia 1 lipca 2015 r. — Przeniesienie do innej instytucji — System prorata temporis — Porównanie osiągnięć — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Odpowiedzialność)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/28

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – RL / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa T-21/17) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w 2015 r. - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 10 ze skutkiem od dnia 1 lipca 2015 r. - Przeniesienie do innej instytucji - System prorata temporis - Porównanie osiągnięć - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Odpowiedzialność))
   (2018/C 052/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: RL (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz i A. Tymen)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i V. Hanley-Emilsson, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie awansowania skarżącego od dnia 1 lipca 2015 r. a po drugie, o naprawienie szkody, która miał ponieść skarżący.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               RL zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


title: Sprawa C-643/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 17 listopada 2017 r. – GE Power Controls Portugal – Unipessoal Lda / Fazenda Pública

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 17 listopada 2017 r. – GE Power Controls Portugal – Unipessoal Lda / Fazenda Pública
   (Sprawa C-643/17)
   (2018/C 052/24)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GE Power Controls Portugal – Unipessoal Lda.

      Strona pozwana: Fazenda Pública.

      Pytania prejudycjalne

   […] Pytanie prejudycjalne jest kierowane w celu znalezienia zgodnej wykładni i zgodnego stosowania prawa Unii przez sądy krajowe wobec istnienia uzasadnionych wątpliwości co do znaczenia i zakresu przepisu art. 313 ust. 1 PWWKC (1) w celu ustalenia, czy należy domniemywać, że towary, o których mowa w niniejszym postępowaniu, mają wspólnotowy charakter w braku dowodu na to, iż nie mają tego statusu, lub że należy je uznać za towary wprowadzone na obszar celny zgodnie z art. 3 Kodeksu (2), objęte zwolnieniem przewidzianym w owym art. 313 ust. 2 lit. a) części pierwszej, i przyjąć, że mają status wspólnotowy tylko te towary, w stosunku do których zostanie przedstawiony dowód, że zostały one poddane procedurze wprowadzenia do swobodnego obrotu na terytorium celnym WE.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. z 1993 r., L 253, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. z 1992 r., L 302, s. 1).


title: Sprawa T-559/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Durazzo/ESDZ (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w 2014 r. — Akty niewywołujące niekorzystnych skutków — Oczywista niedopuszczalność — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego — Artykuł 43 i art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Porównanie osiągnięć — Uwzględnienie sprawozdań z oceny do celów awansu — Oceny wyłącznie opisowe — Brak metody umożliwiającej porównanie sprawozdań z oceny do celów awansu — Skarga oczywiście zasadna)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/28

         Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Durazzo/ESDZ
   (Sprawa T-559/16) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w 2014 r. - Akty niewywołujące niekorzystnych skutków - Oczywista niedopuszczalność - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego - Artykuł 43 i art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Porównanie osiągnięć - Uwzględnienie sprawozdań z oceny do celów awansu - Oceny wyłącznie opisowe - Brak metody umożliwiającej porównanie sprawozdań z oceny do celów awansu - Skarga oczywiście zasadna))
   (2018/C 052/40)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giacomo Durazzo (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: początkowo S. Marquardt i M. Silva, następnie S. Marquardt, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Troncoso Ferrer, F.M. Hislaire i S. Moya Izquierdo)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności trzech aktów ESDZ, a mianowicie: po pierwsze, propozycji awansu z dnia 11 lipca 2014 r. w zakresie dotyczącym grupy zaszeregowania AD 13, po drugie, decyzji z dnia 29 października 2014 r. o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 w postępowaniu w sprawie awansu w 2014 r., a po trzecie, decyzji z dnia 28 maja 2015 r. odrzucającej zażalenie na tę odmowę awansu.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 29 października 2014 r. o nieawansowaniu Giacoma Durazza do grupy zaszeregowania AD 13 w postępowaniu w sprawie awansu w 2014 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ESDZ zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-101/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-849/16: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – PGNiG Supply & Trading / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Dyrektywa 2009/73/WE — Decyzja Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia spod przepisów Unii zasad korzystania z gazociągu OPAL dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/29

         Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – PGNiG Supply & Trading / Komisja
   (Sprawa T-849/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Decyzja Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia spod przepisów Unii zasad korzystania z gazociągu OPAL dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2018/C 052/41)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: PGNiG Supply & Trading GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Jeżewski)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie przeglądu warunków wyłączenia gazociągu OPAL, przyznanych na podstawie dyrektywy 2003/55/WE, z zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               PGNiG Supply & Trading GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

               4)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

               5)

               PGNiG Supply & Trading, Komisja, Republika Federalna Niemiec, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Naftogaz Ukrainy SA, OPAL Gastransport GmbH & Co. KG i Gazprom Eksport LLC pokrywają własne koszty związane z ich wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa T-853/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Techniplan / Komisja (Skarga na bezczynność — Zajęcie stanowiska przez Komisję — Skarga o odszkodowanie — Uchybienie wymogom formalnym — Wniosek o wydanie nakazu — Oczywista niedopuszczalność — Oczywisty brak właściwości)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/30

         Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Techniplan / Komisja
   (Sprawa T-853/16) (1)

   ((Skarga na bezczynność - Zajęcie stanowiska przez Komisję - Skarga o odszkodowanie - Uchybienie wymogom formalnym - Wniosek o wydanie nakazu - Oczywista niedopuszczalność - Oczywisty brak właściwości))
   (2018/C 052/42)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Techniplan Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: R. Giuffrida i A. Bonavita, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Aresu, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Po pierwsze żądanie oparte na art. 265 TFUE zmierzające do stwierdzenia, że Komisja bezprawnie zaniechała działania względem skarżącej i po drugie żądanie zmierzające do nałożenia obowiązku podjęcia działań zgodnie z art. 266 TFUE i zapłaty kwoty tytułem odszkodowania za szkodę „za każdy dzień zwłoki w wykonaniu”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Techniplan Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-284/17: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2017 r. – Le Pen/Parlament (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Prawo instytucjonalne — Członek Parlamentu Europejskiego — Przywileje i immunitety — Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego — Ustanie interesu prawnego — Częściowe umorzenie postępowania — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/30

         Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2017 r. – Le Pen/Parlament
   (Sprawa T-284/17) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu Europejskiego - Przywileje i immunitety - Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego - Ustanie interesu prawnego - Częściowe umorzenie postępowania - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna))
   (2018/C 052/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marion Anne Perrine Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: adwokaci początkowo M. Ceccaldi, następnie R. Bosselut,)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Dean i S. Alonso de León, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu P8_TA (2017) 0056 z dnia 2 marca 2017 r. o uchyleniu immunitetu parlamentarnego skarżącej a po drugie, skarga na podstawie art. 268 TFUE o uzyskanie naprawienia szkody, jaką skarżąca w swej ocenie poniosła.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego P8_TA (2017) 0056 z dnia 2 marca 2017 r. o uchyleniu immunitetu parlamentarnego Marion Anne Perrine Le Pen.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Marion Anne Perrine Le Pen pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-475/17: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Rogesa / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Dokumenty dotyczące instalacji produkującej mieszkankę granulatu rudy żelaza i rudy spiekanej — Dorozumiana odmowa dostępu — Wyraźna decyzja przyjęta przed wniesieniem skargi — Wniosek o umorzenia postępowania — Interes prawny — Oczywista niedopuszczalność]

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/31

         Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Rogesa / Komisja
   (Sprawa T-475/17) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Dokumenty dotyczące instalacji produkującej mieszkankę granulatu rudy żelaza i rudy spiekanej - Dorozumiana odmowa dostępu - Wyraźna decyzja przyjęta przed wniesieniem skargi - Wniosek o umorzenia postępowania - Interes prawny - Oczywista niedopuszczalność])
   (2018/C 052/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH (Dillingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Altenschmidt i A. Sitzer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: H. Krämer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie na podstawie art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności, tytułem głównym, dorozumianej decyzji Komisji z dnia 20 czerwca 2017 r., a posiłkowo, decyzji z dnia 11 lipca 2007 r., odmawiających udzielenia dostępu do dokumentu Ares (2017) 1684109, z dnia 2 listopada 2009 r., i do dokumentu Ares (2017) 1685639, z dnia 29 listopada 2009 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa T-768/17: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2017 r. – Comprojecto-Projetos e Construções i in. / EBC

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/31

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2017 r. – Comprojecto-Projetos e Construções i in. / EBC
   (Sprawa T-768/17)
   (2018/C 052/45)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Comprojecto-Projetos e Construções, Lda. (Lizbona, Portugalia), Paulo Eduardo Matos Gomes de Azevedo (Lizbona), Julião Maria Gomes de Azevedo (Lizbona), Isabel Maria Matos Gomes de Azevedo (Lizbona) (przedstawiciel: M.A. Ribeiro, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów, w szczególności:

                           i)

                           decyzji pozwanego o odmowie podjęcia działania;

                           ii)

                           decyzji pozwanego o odmowie wszczęcia postępowania o naruszenie;

                           iii)

                           decyzji prezesa Banco Portugal (banku Portugalii) i pozostałych „urzędników”, którzy wypowiedzieli się odnośnie do skarg i wezwań złożonych w okresie pomiędzy 26/06/2013 a 22/04/2015.

               —

               Z tych samym względów wnosi o zajęcie stanowiska przez TSUE:

                           i)

                           aby obecni skarżący mieli możliwość uchylenia stanowiska sądów, które orzekły w sprawie powództwa cywilnego o odszkodowanie przeciwko BCP i in.;

                           ii)

                           aby obecni skarżący mieli możliwość wystąpienia z powództwem odszkodowawczym przeciwko państwu portugalskiemu;

                           iii)

                           aby możliwa była ocena tego, czy państwo członkowskie/Ministério Público/PGR [Procuradoria Geral da República] mieli powody dla odmowy wystąpienia z powództwem cywilnym;

                           iv)

                           aby możliwa była ocena tego, czy państwo członkowskie/Ministério Público/PGR [Procuradoria Geral da República] mieli powody dla niepowiadomienia OLAF o tej sprawie.

               —

               Na wypadek, gdyby TSUE uznał argumentację skarżącej na podstawie art. 268 i 430 TFUE, o skazanie EBC na zapłatę kwoty 45 828 257,80 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę liczone według stopy ustawowej do dnia całkowitej zapłaty oraz o pozostałe wydatki, szkody, które zostaną przedstawione po przeprowadzonych interwencjach;

               —

               niemniej jednak, biorąc pod uwagą art. 280 TFUE oraz to, że zgodnie z art. 299 TFUE akty „Europejskiego Banku Centralnego, które nakładają zobowiązanie pieniężne na podmioty inne niż Państwa, stanowią tytuł egzekucyjny”, Trybunał powinien postanowić, aby pozwany dochodził zapłaty takich kwot przez BCP [Banco Comercial Português]

               —

               biorąc pod uwagę to, że krajowy bank centralny jest „organem administracyjnym właściwym do rozpatrywania skarg lub do wszczynania właściwych postępowań sądowych” zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2005/29 WE, oraz postanowieniem art. 81 ust. 1 i art. 83 ust. 1 dyrektywy 2007/64/WE oraz zgodnie z postanowieniem art. 96 ust. 1 Sankcje pomocnicze – Decreto Lei 317/2009, urzędnik pozwanego powinien nakazać BCP przekazanie „niezwłoczne” wyżej wymienionych kwot na rachunki skarżących.

               —

               Pozwany:

                           (i)

                           powinien wezwać swojego pełnomocnika, krajowy bank centralny, o to, aby wezwał BCP do przedstawienia ww. dowodów, oraz na wypadek, gdyby na podstawie art. 13 ust. 2 aktu ustanawiającego EBC nie zostały one przedstawione przez instytucję kredytową, niezwłocznie „przekaże” sporne kwoty na rachunki obecnych skarżących;

                           (ii)

                           z uwagi na to, że może zaistnieć konieczność, że instytucja kredytowa zostanie zmuszona do „niezwłocznej” zapłaty na rzecz obecnych skarżących odszkodowania, powinny zostać spełnione postanowienia art. 41 ust. 2 lit. a), akapit drugi art. 47, art. 49 KPPUE, to znaczy, tak jak ma to miejsce w stosunku do Banco Portugal i Ministério Público/PGR, biorąc pod uwagę postanowienia art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącego uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji, EBC powinien postanowić o „wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia”, nakazując BCP podjęcie działania, w taki sposób, aby owa instytucja kredytowa musiała zająć stanowisko, i nie mogła odmówić podjęcia działania;

               —

               pomimo że zgodnie z art. 256 TFUE ust. 1 nie należy to do kompetencji Sądu, jeżeli krajowy bank centralny nie przyznaje się do „uchybienia jednemu ze zobowiązań, które na nim ciążą na mocy Traktatów, bank ten jest zobowiązany podjąć środki, które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału” zgodnie z art. 271 TFUE lit. d), tak że należy skierować pytanie do Trybunału Sprawiedliwości;

               —

               pomimo iż również nie należy to do kompetencji Sądu, jeżeli TSUE uzna, że skarga skarżącej jest zasadna na podstawie art. 264 TFUE, Sąd powinien zaproponować Trybunałowi, aby stwierdził nieważność stanowiska krajowego banku centralnego, które zostało przejęte przez pozwaną, oraz zgodnie z art. 41 ust. 1 lit. c) KPPUE, art. 296 ust. 2 TFUE oraz art. 11 ust. 3 lit. c) dyrektywy 2005/29/WE i przedstawił uzasadnione stanowisko;

               —

               że pozwana i TSUE wzywają Estado português/Ministério Público/PGR do podjęcia działania i zajęcia stanowiska w przedmiocie czynności dokonanych przez BCP;

               —

               pozwany przekaże niniejszą sprawę OLAF;

               —

               na podstawie art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, zwrot kosztów niniejszego postępowania, które zostaną obliczone w odpowiednim czasie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1.

               Naruszenie obowiązku uzasadnienia art. 41 ust. 2 lit. c) Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 296 TFUE i art. 11 ust. 3 dyrektywy 2005/29/WE (1).

               2.

               Niezależnie od kradzieży „z włamaniem” z „budżetu”, BCP wiedział lub miał obowiązek wiedzieć, że chodziło o wykorzystanie systemu finansowego w celu prania brudnych pieniędzy, a w konsekwencji instytucja kredytowa wiedziała, że miała do czynienia z oszustwem podatkowym lub unikaniem opodatkowania oraz przyczyniała się do zmniejszenia dochodów budżetowych Unii. Akty te są „sprzeczne z prawem i szkodzą interesom finansowym Unii” i chodzi o „nadrzędne względy interesu ogólnego”, które stanowią słuszny cel, mogący uzasadniać ograniczenie w swobodnym świadczeniu usług.

               3.

               Niezależnie od formy, ponieważ około ponad 1 000 000 EUR zostało skradzionych z „budżetu” chodzi o „interesy finansowe Unii”, w szczególności przychody, które stanowią „budżet Unii Europejskiej, jak również przychody należące do budżetów instytucji, organów, podmiotów i agencji, jak również kontrolowanych i zarządzanych przez nie budżetów”, a co za tym idzie chodzi o akty, które stanowią „naruszenie prawa” poprzez „naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które skutkowało lub mogło skutkować szkodą dla ogólnego budżetu Wspólnoty lub budżetów zarządzanych przez Wspólnoty, bądź to poprzez zmniejszenie lub zniesienie wpływów pochodzących ze środków własnych pobranych bezpośrednio na rachunek Wspólnot, lub też poprzez nienależny wydatek”.

               4.

               Jeżeli instytucja kredytowa, państwo członkowskie/ krajowy bank centralny, Europejski Bank Centralny lub państwo członkowskie/Ministério Público/PGR dowiedzą się o takim rodzaju naruszeń i praktyk, i zezwolą na nie, bez ich ukarania, zachęcają one tym samym do naruszania art. 310 ust. 5 i 6 oraz art. 325 ust. 1, 2 i 3 TFUE, a także dopuszczają, aby dane instytucje kredytowe dokonywały czynności, które stanowią „naruszenie prawa” z powodu naruszenia postanowień art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95. (2)

               5.

               Decyzja, którą strona pozwana odmówiła działania, spowodowała:

                           i)

                           brak poinformowania OLAF o niniejszej sprawie;

                           ii)

                           brak wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia przeciwko instytucji kredytowej BCP;

                           iii)

                           opóźnienie orzeczeń sądów cywilnych rozpoznających od dnia 1 stycznia 2010 r. powództwo o odszkodowanie przeciwko BCP i in,;

                           iv)

                           nieodwracalny brak skazania jej pełnomocnika, Banco de Portugal w postępowaniu sądowo administracyjnym wszczętym w dniu 27 października 2015 r., obecnie toczącym się przed Tribunal Administrativo e Fiscal de Sintra, który do tej pory nie orzekł w tej sprawie.

               6.

               Naruszenie obowiązku bezstronności, podziału władzy i naruszenie istotnych formalności ze strony pełnomocnika pozwanego, Banco de Portugal.

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1995, L 312, s. 1).


title: Sprawa T-780/17: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – US / EBC

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/34

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – US / EBC
   (Sprawa T-780/17)
   (2018/C 052/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: US (przedstawicie: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

         w konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny (obejmującego okres od 1 września 2015 r. do 1 września 2016 r.) i decyzji z dnia 15 grudnia 2016 r. dotyczącej Annual salary and bonus review („ASBR”) za 2016 r., doręczonych skarżącemu, odpowiednio, w dniach 30 listopada 2016 r. i 9 stycznia 2017 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 3 maja 2017 r. oddalającej wnioski skarżącego o przeprowadzenie przeglądu administracyjnego z dnia 15 lutego 2017 r. i 9 marca 2017 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 12 września 2017 r., doręczonej skarżącemu w dniu 19 września 2017 r., o oddaleniu zażalenia wniesionego przez niego w dniu 7 lipca 2017 r.;

               —

               zasądzenie odszkodowania za poniesione szkody;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty w odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny za 2016 r.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie, w jakim sprawozdanie z oceny strony skarżącej ogranicza się do ogólnej krytyki, pełnej powtórzeń i mającej charakter błędnego koła.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie, którymi obarczone jest sporne sprawozdanie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy, mobbingu stosowanego wobec strony skarżącej oraz naruszenia obowiązku staranności i zasady dobrej administracji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nieprawidłowości proceduralnej popełnionej przez stronę pozwaną w toku sporządzania spornego sprawozdania.

         Strona skarżąca podnosi ponadto zarzut dotyczący niezgodności z prawem wytycznych dotyczących corocznego postępowania w sprawie wzrostu wynagrodzeń i dodatków oraz naruszenia zasady pewności prawa w odniesieniu do decyzji dotyczącej postępowania za 2016 r.


title: Sprawa T-793/17: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2017 r. – Bruel / Komisja i SEAE

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/35

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2017 r. – Bruel / Komisja i SEAE
   (Sprawa T-793/17)
   (2018/C 052/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Damien Bruel (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat H. Hansen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

         a w konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności niedatowanej decyzji oparzonej podpisem elektronicznym w dniu 25 września 2017 r., zatytułowanej „Wniosek w sprawie zastąpienia starszego specjalisty nr 2 »Administracja finansowa i umowna projektu«”;

               —

               zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę majątkową i krzywdę jakich miał doznać skarżący w związku z poważnym naruszeniem prawa do dobrej administracji polegającym na przyjęciu niedatowanej decyzji, opatrzonej podpisem elektronicznym w dniu 25 września 2017 r. zatytułowanej „Wniosek w sprawie zastąpienia starszego specjalisty nr 2 »Administracja finansowa i umowna projektu«”;

               —

               zasądzenie od pozwanych solidarnie względnie in solidum, ewentualnie od każdego pozwanego, na rzecz skarżącego kwoty w wysokości 152 250,00 EUR tytułem odszkodowania za szkodę majątkową oraz kwoty w wysokości 25 000,00 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

         w każdym razie:

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               zastrzeżenie dla skarżącego wszelkich pozostałych praw, roszczeń, żądań i środków prawnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca powołuje się na jedyny zarzut oparty na naruszeniu istotnych wymogów proceduralnych. Zarzut ten dzieli się na trzy części.

               1.

               Część pierwsza zarzutu dotyczy naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ skarżący nie miał możliwości przedstawienia swego punktu widzenia na sformułowane wobec niego zarzuty przed przyjęciem zaskarżonej decyzji.

               2.

               Część druga zarzutu dotyczy naruszenia prawa dostępu do akt sprawy, ponieważ skarżący nie miał dostępu do akt dotyczącej go sprawy, mimo żądań formułowanych w tym zakresie.

               3.

               Część trzecia zarzutu dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji nie pozwala zrozumieć skarżącemu natury stawianych mu zarzutów.


title: Sprawa T-805/17: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – BASF / ECHA

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/36

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – BASF / ECHA
   (Sprawa T-805/17)
   (2018/C 052/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BASF SE (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Cana, E. Mullier i H. Widemann i D. Abrahams, Barrister)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów DSH-30-3-D-0122-2017 z dnia 2 października 2017 r. dopuszczającej wspólne przedłożenia danych dla substancji 4,4’-bis[(4-anilino-6-morfolino-1,3,5-triazin-2-ylo)amino]stilben-2,2’-disulfonian disodowy (EC nr 240-245-2);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania;

               —

               zastosowanie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Europejska Agencja Chemikaliów (zwana dalej „Agencją”) dopuściła się skutkującego nieważnością błędu dotyczącego okoliczności faktycznych, wykluczając istotne fakty z podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że całkowicie pomijając starania podejmowane przez strony przed 2017 r. Agencja oparła się na błędnych ustaleniach faktycznych, co pozostaje w sprzeczności z zasadą dobrej administracji, stanowiąc wadę zaskarżonej decyzji skutkującą jej nieważnością.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym Agencja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, ponieważ nie zbadała wszystkich istotnych faktów i okoliczności, stwierdziła, że rejestrujący włożył więcej starań niż strona skarżąca oraz nie uwzględniła art. 25 rozporządzenia REACH (1).

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że Agencja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ nie uwzględniła wszystkich istotnych faktów i okoliczności sytuacji, którą zaskarżona decyzja miała uregulować, stwierdziła, że rejestrujący włożył więcej starań niż strona skarżąca oraz nie uwzględniła obaw strony skarżącej co do powielania przez rejestrującego badań na zwierzętach kręgowych z naruszeniem art. 25 rozporządzenia REACH.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Agencja naruszyła zasadę pewności prawa stawiając stronę skarżącą w niedopuszczalnej pozycji braku pewności co do możliwości wykorzystania przez rejestrującego danych strony skarżącej oraz co do jakości i zgodności danych rejestrującego.

                           —

                           Strona skarżąca jest zdania, że przyjmując zaskarżoną decyzję Agencja naruszyła zasadę pewności prawa w zakresie w jakim nie ograniczyła ona możliwość wspólnego przedłożenia danych wyłącznie do strony skarżącej, mimo że rejestrujący przystępował do wspólnego przedkładania danych z opcją całkowitej rezygnacji oraz w zakresie w jakim Agencja nie odniosła się do kwestii dotyczących dossier technicznego z opcją całkowitej rezygnacji (jakość i powielanie badań na zwierzętach kręgowych). Strona skarżąca znajduje się w związku z tym w sytuacji braku pewności prawa co do sposobu ochrony jej uprawnień, ponieważ zakres uprawnień udzielonych rejestrującemu pozostaje niejasny.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym Agencja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, nie wyjaśniając dlaczego nie uznała za istotną korespondencji sprzed 2017 r.

                           —

                           Agencja przyjęła zaskarżoną decyzję wyłącznie w oparciu o część negocjacji między stronami, ograniczając w sposób arbitralny przegląd dokumentacji do jej części dotyczącej wymiany korespondencji pochodzącej sprzed stycznia 2017 r. Strona skarżąca przedłożyła całość korespondencji dotyczącej meritum, która odbyła się między rejestrującym a stroną skarżącą, podkreślając powody, dla których korespondencja ta jest istotna. Mimo złożonych przez stronę skarżącą wyjaśnień dotyczących znaczenia korespondencji Agencja nie przedstawiła żadnego uzasadnienia dlaczego nie uwzględniła, a w rzeczywistości kompletnie zignorowała wymianę wiadomości pomiędzy stroną skarżącą i SSS pochodzącą sprzed stycznia 2017 r.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).


title: Sprawa C-631/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 9 listopada 2017 r. – SF/Inspecteur van de Belastingdienst

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 9 listopada 2017 r. – SF/Inspecteur van de Belastingdienst
   (Sprawa C-631/17)
   (2018/C 063/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SF

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst

      Pytanie prejudycjalne

   Do przepisów prawa którego państwa członkowskiego odsyła rozporządzenie nr 883/2004 (1), w sprawie, w której dłużnik a) ma miejsce zamieszkania na Łotwie, b) posiada obywatelstwo łotewskie, c) jest zatrudniony przez pracodawcę mającego siedzibę w Niderlandach, d) wykonuje zadania i obowiązki jako marynarz, e) świadczy pracę na pokładzie statku pełnomorskiego pływającego pod banderą Bahamów oraz f) wykonuje te zadania poza terytorium Unii Europejskiej?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s.1)


title: Sprawa C-694/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 11 grudnia 2017 r. – Pillar Securitisation Sàrl / Hildur Arnadottir

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 11 grudnia 2017 r. – Pillar Securitisation Sàrl / Hildur Arnadottir
   (Sprawa C-694/17)
   (2018/C 063/13)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pillar Securitisation Sàrl

      Strona pozwana: Hildur Arnadottir

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w ramach umowy kredytu, która ze względu na całkowitą kwotę kredytu nie jest objęta zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (1), dana osoba może być uważana za „konsumenta” w rozumieniu art. 15 konwencji z Lugano z dnia 30 października 2007 r. o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, w braku przepisów krajowych wprowadzających przepisy omawianej dyrektywy w dziedzinach nieobjętych jej zakresem stosowania z tego względu, że umowa została zawarta w celu, który może być uważany za niezwiązany z jej działalnością zawodową?

      (1)  Dz.U. L 133, s. 66.


title: Sprawa C-635/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 14 listopada 2017 r. – E. / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 14 listopada 2017 r. – E. / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-635/17)
   (2018/C 063/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: E.

      Strona przeciwna: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przy uwzględnieniu art. 3 ust. 2 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) oraz wyroku Nolan (ECLI:EU:C:2012:638) Trybunał jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne sądu niderlandzkiego dotyczące wykładni przepisów tej dyrektywy w sprawie, która dotyczy prawa pobytu członka rodziny beneficjenta ochrony uzupełniającej, jeżeli w prawie niderlandzkim przyjęto zastosowanie rzeczonej dyrektywy w sposób bezpośredni i bezwarunkowy do beneficjentów ochrony uzupełniającej?
               (zob. postanowienie odsyłające Afdeling bestuursrechtspraak, Raad van State z dnia 21 czerwca 2017 r., ECLI:NL:RVS:2017:1609; figurujące w rejestrze Trybunału jako sprawa C-380/17)

               2)

               Czy art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie oddaleniu złożonego przez uchodźcę wniosku o łączenie rodziny jedynie w oparciu o uzasadnienie, że uchodźca nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów dowodowych, z których wynikałyby związki rodzinne,
               czy też art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie oddaleniu złożonego przez uchodźcę wniosku o łączenie rodziny jedynie w oparciu o uzasadnienie, że uchodźca nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów dowodowych, z których wynikałyby związki rodzinne tylko wtedy, gdy uchodźca przedstawił wiarygodne wyjaśnienie faktu nieprzedłożenia rzeczonych dowodów oraz twierdzenia jakoby przedłożenie ich było niemożliwe również w przyszłości?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. 2003, L 251, s. 12).


title: Sprawa T-795/17: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Moreira / EUIPO – Da Silva Santos Júnior (NEYMAR)

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/14

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Moreira / EUIPO – Da Silva Santos Júnior (NEYMAR)
   (Sprawa T-795/17)
   (2018/C 063/19)
   Język skargi: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlos Moreira (Guimarães, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat T. Soares Faria)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Neymar Da Silva Santos Júnior (Barcelona, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „NEYMAR” – unijny znak towarowy nr 11432044

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2017 r. w sprawie R 80/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i stwierdzenie na podstawie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 ważności znaku towarowego „NEYMAR”, nr 00000, właściciel – Carlos Morera, w odniesieniu do wszystkich towarów i usług, dla których znak ten został zarejestrowany;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-6/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 października 2017 r. w sprawie T-26/16, Republika Grecka/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 stycznia 2018 r. przez Republikę Grecką

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 października 2017 r. w sprawie T-26/16, Republika Grecka/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 stycznia 2018 r. przez Republikę Grecką
   (Sprawa C-6/18 P)
   (2018/C 063/14)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, I. Pachi i A. Vasilopoulou)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o uwzględnienie jej odwołania, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 października 2017 r. w sprawie T-26/16 w części, w której została oddalona jej skarga, uwzględnienie skargi wniesionej przez Republikę Grecką w dniu 22 stycznia 2016 r., stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. (1). w zakresie, w jakim w decyzji tej w wyniku kontroli IR/2009/004/GR i IR/2009/0017/GR wobec Republiki Greckiej zastosowano korekty finansowe: jednorazową i zryczałtowaną – za opóźnienia w procedurze odzyskiwania, za niedostarczenie danych i ogólnie za niedociągnięcia w procedurach zarządzania należnościami – w łącznej wysokości 11 534 827,97 EUR oraz o obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.
   Zarzut pierwszy dotyczący części decyzji Komisji, w której nałożyła ona na Republikę Grecką zryczałtowaną korektę finansową, jest oparty na twierdzeniu, że w zaskarżonym wyroku Sąd błędnie zinterpretował i błędnie zastosował art. 31, 32 i 33 rozporządzenia 1290/2005 (2), dopuścił się naruszenia prawa w odniesieniu do zastosowania wytycznych zawartych w dokumencie Komisji 5330/1997 w sprawie stosowania zryczałtowanych korekt finansowych w okolicznościach przewidzianych w art. 32 ust. 4 rozporządzenia 1290/2005, naruszył zasadę pewności prawa oraz niewystarczająco uzasadnił swój wyrok.
   Zarzut drugi dotyczący części decyzji Komisji, w której nałożyła ona na Republikę Grecką jednorazową korektę finansową, opiera się na twierdzeniu, że w zaskarżonym wyroku Sąd błędnie zinterpretował i błędnie zastosował art. 32 ust. 4 i art. 49 rozporządzenia 1290/2005, naruszył zasady niedziałania prawa wstecz i pewności prawa oraz uzasadnił w sposób wewnętrznie sprzeczny i niewystarczający swój wyrok.

      (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowana jako dokument C(2015)7716] (Dz.U. 2015, L 303, s. 35).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1).


title: Sprawa T-828/17: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – Quadri di Cardano / Komisja

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/19

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – Quadri di Cardano / Komisja
   (Sprawa T-828/17)
   (2018/C 063/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Quadri di Cardano (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:
   Stwierdzenie, że,

               —

               stwierdza się nieważność decyzji z dnia 28 lutego 2017 r. PMO, w drodze której zawiadomiono go o windykacji dodatku zagranicznego w wysokości 16 %, który został mu przyznany, a także kosztów transportu, z których zwrotu skorzystał na mocy art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, w okresie zatrudnienia w EASME, licząc od dnia 16 maja 2014 r.;

               —

               w razie potrzeby, [stwierdza się nieważność] rozliczeń wynagrodzenia skorygowanych w następstwie doręczenia wskazanej wyżej decyzji;

               —

               pozwana zostaje obciążona kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasady pewności prawa, oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady dobrej administracji.


title: Sprawa C-636/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Niemcy) w dniu 14 listopada 2017 r. – Germanwings GmbH/Emina Pedić.

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Niemcy) w dniu 14 listopada 2017 r. – Germanwings GmbH/Emina Pedić.
   (Sprawa C-636/17)
   (2018/C 063/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Korneuburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Germanwings GmbH

      Strona pozwana: Emina Pedić

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, że „wszelki[e] racjonaln[e] środk[i], które obsługujący przewoźnik lotniczy powinien był podjąć, aby w razie zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności uchylić obowiązek zapłaty odszkodowania przewidzianego w art. 7 tego rozporządzenia, muszą odnosić się jedynie do uniknięcia „nadzwyczajnych okoliczności” (w konkretnym przypadku przydział nowego [późniejszego] slotu przez europejską organizację kontroli ruchu lotniczego EUROCONTROL), czy też ponadto wymaga się, aby obsługujący przewoźnik lotniczy podejmował również racjonalne środki w celu uniknięcia odwołania lub samego dużego opóźnienia lotu?

               2)

               Czy w razie potwierdzenia konieczności podejmowania racjonalnych środków w celu uniknięcia samego dużego opóźnienia, art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w celu uchylenia obowiązku zapłaty odszkodowania przewidzianego w art. 7 tego rozporządzenia obsługujący przewoźnik lotniczy musi podjąć w razie przewozu pasażerów w ramach połączenia lotniczego złożonego z dwóch (lub więcej) lotów jedynie racjonalne środki w celu uniknięcia opóźnienia obsługiwanego przez niego, zagrożonego możliwym opóźnieniem lotu czy też ponadto musi on podjąć racjonalne środki w celu uniknięcia dużego opóźnienia przewozu indywidulanego pasażera do miejsca docelowego (przykładowo przez sprawdzenie możliwości zmiany rezerwacji na rezerwację na inne połączenie lotnicze)?

               3)

               Czy art. 5, 6, 7 i 8 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku dużego opóźnienia w miejscu docelowym obsługujący przewoźnik lotniczy musi przedstawić i dowieść, jeżeli zamierza uchylić obowiązek zapłaty odszkodowania przewidzianego w art. 7 tego rozporządzenia, że podjął racjonalne środki w celu przeniesienia pasażera na połączenie lotnicze, w ramach którego pasażer prawdopodobnie dotrze do miejsca docelowego bez dużego opóźnienia?

      (1)  Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa T-292/16: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2017 r. – Kaane American International Tobacco/EUIPO – Global Tobacco (GOLD MONT ORIGINAL Super Slims) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wygaśnięcie prawa do wcześniejszego graficznego unijnego znaku towarowego GOLD MOUNT — Umorzenie postępowania)

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/12

         Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2017 r. – Kaane American International Tobacco/EUIPO – Global Tobacco (GOLD MONT ORIGINAL Super Slims)
   (Sprawa T-292/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wygaśnięcie prawa do wcześniejszego graficznego unijnego znaku towarowego GOLD MOUNT - Umorzenie postępowania))
   (2018/C 063/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kaane American International Tobacco Co. FZE, dawniej Kaane American International Tobacco Co. Ltd. (Jebel Ali, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci G. Hinarejos Mulliez i I. Valdelomar Serrano)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik).

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Global Tobacco FZCO (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: G. Hussey, solicitor i B. Brandreth, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 kwietnia 2016 r. (sprawa R 2492/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Kaane American International Tobacco a Global Tobacco.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa C-674/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 1 grudnia 2017 r. – Luonnonsuojeluyhdistys Tapiola Pohjois-Savo – Kainuu ry

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 1 grudnia 2017 r. – Luonnonsuojeluyhdistys Tapiola Pohjois-Savo – Kainuu ry
   (Sprawa C-674/17)
   (2018/C 063/10)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Luonnonsuojeluyhdistys Tapiola Pohjois-Savo – Kainuu ry

      Pozostali uczestnicy postępowania: Suomen riistakeskus, Risto Mustonen, Kai Ruhanen

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy na podstawie art. 16 ust. 1 lit. e) dyrektywy siedliskowej (1), w świetle brzmienia tego przepisu, mogą być przyznawane, na wniosek poszczególnych myśliwych, regionalnie ograniczone odstępstwa zezwalające na tak zwane polowania w celu ochrony populacji?

                           —

                           Czy dla oceny tego pytania ma znaczenie, że korzystanie z uprawnień dyskrecjonalnych przy podejmowaniu decyzji o przyznaniu odstępstwa zależy od krajowego planu ochrony populacji, jak również od górnej granicy dla liczby odstrzelonych osobników zwierzęcych, ustalonej w rozporządzeniu, w ramach którego dla obszaru państwa członkowskiego co roku wolno przyznawać odstępstwa?

                           —

                           Czy w ocenie mogą być uwzględnione inne aspekty, takie jak cel, uniknięcie wyrządzenia szkód psom i zwiększenie ogólnego poczucia bezpieczeństwa?

               2.

               Czy przyznanie odstępstwa zezwalającego na polowanie w celu ochrony populacji w znaczeniu nadanym w pierwszym pytaniu prejudycjalnym może być uzasadnione tym, że dla uniknięcia kłusownictwa nie ma zadowalającej alternatywy w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy siedliskowej?

                           —

                           Czy mogą w tym przypadku zostać uwzględnione praktyczne trudności związane z kontrolowaniem bezprawnego kłusownictwa?

                           —

                           Czy dla odpowiedzi na pytanie, czy istnieje inna zadowalająca alternatywa, może mieć znaczenie również cel uniknięcia wyrządzania szkód psom, a także zwiększenia ogólnego poczucia bezpieczeństwa?

               3.

               Jak należy oceniać określony w art. 16 ust. 1 dyrektywy siedliskowej wymóg dotyczący ochrony populacji gatunku w przypadku przyznania ograniczonych regionalnie odstępstw?

                           —

                           Czy stan ochrony gatunku należy oceniać w odniesieniu zarówno do określonego obszaru, jak i do całego obszaru państwa członkowskiego, czy w odniesieniu do jeszcze większego zasięgu danego gatunku?

                           —

                           Czy jest możliwe, że wymogi przyznania odstępstwa przewidziane w art. 16 ust. 1 dyrektywy siedliskowej są spełnione, chociaż stan ochrony gatunku po dokonaniu odpowiedniej oceny nie może być uznany za korzystny w rozumieniu dyrektywy?

                           —

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: w jakiej sytuacji mogłoby to zostać wzięte pod uwagę?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. 1992, L 206, s. 7).


title: Sprawa T-293/16: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2017 r. – Kaane American International Tobacco / EUIPO – Global Tobacco (GOLD MONT) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wygaśnięcie prawa do wcześniejszego graficznego unijnego znaku towarowego GOLD MOUNT — Umorzenie postępowania)

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/12

         Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2017 r. – Kaane American International Tobacco / EUIPO – Global Tobacco (GOLD MONT)
   (Sprawa T-293/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wygaśnięcie prawa do wcześniejszego graficznego unijnego znaku towarowego GOLD MOUNT - Umorzenie postępowania))
   (2018/C 063/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kaane American International Tobacco Co. FZE, dawniej Kaane American International Tobacco Co. Ltd. (Jebel Ali, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci G. Hinarejos Mulliez i I. Valdelomar Serrano)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik).

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Global Tobacco FZCO (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: G. Hussey, solicitor i B. Brandreth, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 kwietnia 2016 r. (sprawa R 2699/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kaane American International Tobacco a Global Tobacco.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa C-676/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Ploiești (Rumunia) w dniu 1 grudnia 2017 r. – Oana Mădălina Călin / Direcția Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Dâmbovița, Statul român – Ministerul Finanțelor Publice, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Ploiești (Rumunia) w dniu 1 grudnia 2017 r. – Oana Mădălina Călin / Direcția Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Dâmbovița, Statul român – Ministerul Finanțelor Publice, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-676/17)
   (2018/C 063/11)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Ploiești

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Oana Mădălina Călin

      Strona pozwana: Direcția Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Dâmbovița, Statul român – Ministerul Finanțelor Publice, Administrația Fondului pentru Mediu

      Question préjudicielle

   Czy art. 4 ust. 3 TUE, odnoszący się do zasady lojalnej współpracy, art. 17, 20, 21 i 47 Karty praw podstawowych UE, art. 110 TFUE[,] zasada pewności prawa, zasada równoważności i zasada skuteczności wynikające z zasady autonomii proceduralnej mogą być interpretowane jako sprzeciwiające się uregulowaniu prawa krajowego, mianowicie art. 21 ust. 2 ustawy nr 554/2004 o postępowaniu administracyjnym interpretowanemu w myśl decyzji nr 45/2016 wydanej przez Înalta Curte de Casație și Justiție (ICCJ) – Completul pentru dezlegarea unor chestiuni de drept [Wysoki Trybunał Kasacyjny i Sprawiedliwości – sekcja ds. rozwiązywania kwestii prawnych], zgodnie z którą termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania w oparciu o przepisy art. 21 ust. 2 ustawy nr 554/2004 wynosi jeden miesiąc od dnia doręczenia ostatecznego wyroku, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania?


title: Sprawa T-829/17: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2017 r. – Coesia/EUIPO (Przedstawienie okrągłego kształtu, utworzonego z dwóch ukośnych linii w kolorze czerwonym)

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/19

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2017 r. – Coesia/EUIPO (Przedstawienie okrągłego kształtu, utworzonego z dwóch ukośnych linii w kolorze czerwonym)
   (Sprawa T-829/17)
   (2018/C 063/26)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Coesia SpA (Bologna, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie okrągłego kształtu, utworzonego z dwóch ukośnych linii w kolorze czerwonym) – zgłoszenie nr 13 681 151

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2017 r. w sprawie R 1272/2017-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-246/17: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik / EUIPO (Национальный Продукт) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Национальный Продукт — Uchybienie wymogom formalnym — Artykuł 177 § 1 lit d) i lit. e) regulaminu postępowania — Oczywista niedopuszczalność]

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/13

         Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik / EUIPO (Национальный Продукт)
   (Sprawa T-246/17) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Национальный Продукт - Uchybienie wymogom formalnym - Artykuł 177 § 1 lit d) i lit. e) regulaminu postępowania - Oczywista niedopuszczalność])
   (2018/C 063/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH (Bühl, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Lingenfelser)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lutego 2017 r. (sprawa R 1017/2016-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Национальный Продукт jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa C-680/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Utrechcie (Niderlandy) w dniu 5 grudnia 2017 r. – Sumanan Vethanayagam, Sobitha Sumanan, Kamalaranee Vethanayagam / Minister van Buitenlandse Zaken

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Utrechcie (Niderlandy) w dniu 5 grudnia 2017 r. – Sumanan Vethanayagam, Sobitha Sumanan, Kamalaranee Vethanayagam / Minister van Buitenlandse Zaken
   (Sprawa C-680/17)
   (2018/C 063/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Utrechcie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sumanan Vethanayagam, Sobitha Sumanan, Kamalaranee Vethanayagam

      Strona przeciwna: Minister van Buitenlandse Zaken

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 32 ust. 3 kodeksu wizowego (1) stoi na przeszkodzie temu, aby osoba zapraszająca mogła – jako strona mająca interes w wydaniu decyzji [w przedmiocie wniosku skarżących o wydanie wizy] – we własnym imieniu wnosić sprzeciw oraz odwołanie od decyzji odmownej w sprawie wydania wizy?

               2)

               Czy reprezentację, o której mowa w art. 8 ust. 4 kodeksu wizowego należy rozumieć w ten sposób, że odpowiedzialność spoczywa w dalszym ciągu (również) na państwie reprezentowanym, czy raczej w ten sposób, że odpowiedzialność zostaje całkowicie przeniesiona na państwo reprezentujące, tak że państwo reprezentowane nie jest już właściwe w danej kwestii?

               3)

               Jeśli okazałoby się, że na podstawie art. 8 ust. 4 lit. d) możliwe są obie formy reprezentacji, o których mowa w pytaniu drugim, to które z państw członkowskich należy wówczas traktować jako państwo członkowskie, które podjęło ostateczną decyzję w rozumieniu art. 32 ust. 3 kodeksu wizowego?

               4)

               Czy zgodna z prawem do skutecznej ochrony sądowej w rozumieniu art. 47 karty jest wykładnia art. 8 ust. 4 oraz art. 32 ust. 3 kodeksu wizowego, zgodnie z którą osoby ubiegające się o wizę mogą odwołać się od decyzji odmownej w sprawie wydania wizy wyłącznie do organu administracyjnego lub sądowego reprezentującego państwa członkowskiego, a nie do ekwiwalentnego organu reprezentowanego państwa członkowskiego, którego dotyczy wniosek wizowy? Czy dla treści odpowiedzi na to pytanie istotne jest to, że przewidziane postępowanie sądowe gwarantuje osobie ubiegającej się o wizę prawo do bycia wysłuchanym, prawo do prowadzenia postępowania w języku jednego z państw członkowskich, prawo do tego, by opłaty administracyjne i sądowe związane z postępowaniem w przedmiocie sprzeciwu i odwołania nie były dla takiej osoby nieproporcjonalnie wysokie oraz do tego, że istnieje możliwość skorzystania z nieodpłatnej pomocy prawnej? Czy dla treści odpowiedzi na to pytanie istotnie jest to, czy – biorąc pod uwagę margines swobodnego uznania, jaki przysługuje państwu rozpatrującemu wniosek wizowy – sąd szwajcarski ma wystarczające rozeznanie w realiach Niderlandów, tak aby móc zaoferować skuteczną ochronę sądową?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy), Dz.U. 2009, L 243, s. 1.


title: Sprawa T-776/17: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Medora Therapeutics / EUIPO – Biohealth Italia (LITHOREN)

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/13

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Medora Therapeutics / EUIPO – Biohealth Italia (LITHOREN)
   (Sprawa T-776/17)
   (2018/C 063/18)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Medora Therapeutics LTD (Halandri, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Santos Rodríguez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Biohealth Italia Srl (Rivoli, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LITHOREN” – zgłoszenie nr 12 744 901

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2017 r. w sprawie R 178/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-815/17: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – Správa železniční dopravní cesty / Komisja oraz Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA)

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/15

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – Správa železniční dopravní cesty / Komisja oraz Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA)
   (Sprawa T-815/17)
   (2018/C 063/20)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Správa železniční dopravní cesty, státní organizace (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: F. Korbel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska oraz Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C (2014) 8572, INEA/ASI/MZ apr Ares(2017) z dnia 11 października 2017 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty jest na błędzie w ocenie w kwestii związku między zamówieniami publicznymi zatytułowanymi „Analiza inżynieryjno-środowiskowa nowego połączenia kolejowego na trasie Lovosice – Drezno na terytorium Republiki Czeskiej”, „Ocena projektu nowej linii kolejowej na trasie Praga – Drezno na terytorium Republiki Czeskiej” oraz „Nowa linia na trasie Litoměřice – Ústí nad Łabą – punkt graniczny z Republiką Federalną Niemiec”.
               Zgodnie z zaskarżoną decyzją, zamówienia te są ze sobą ściśle powiązane i powinny być przedmiotem jednego postępowania przetargowego jako zamówienia publiczne przekraczające próg. Wniosek ten jest oparty na błędnej ocenie prawnej. Przedmiot tych zamówień publicznych jest możliwy do odróżnienia, a ich wykonanie wymaga odmiennych kwalifikacji zawodowych.

               2.

               Zarzut drugi oparty jest na braku dostatecznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w odniesieniu do związku między zamówieniami publicznymi, w szczególności z uwagi na fakt, że decyzja ta:

                           —

                           nie zawiera szczegółowego uzasadnienia w zakresie technicznego związku między zamówieniami publicznymi, który to związek błędnie zakłada,

                           —

                           nie podaje, które szczegółowe zasady prawa krajowego i prawa Unii ani które szczegółowe przepisy w ramach tych zasad zostały naruszone,

                           —

                           nie przedstawia żadnego względu, mogącego podlegać kontroli, którym kierowała się pozwana dotyczącego, tego co wzięła bądź nie wzięła ona pod uwagę przy określaniu konkretnej kwoty, którą uznaje za niekwalifikowalną.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na fakcie, że decyzja o pomocy finansowej, do której skarżąca powinna się zastosować, stwierdza wyraźnie na stronie 13, że „w przypadku czeskiego beneficjenta planowane są trzy umowy: w odniesieniu do działań nr 4 (część pierwsza – analiza techniczna), w odniesieniu do działań nr 2, 3, 5, 6 oraz w odniesieniu do działań 1, 4 (część druga – analiza ekonomiczna) oraz 7”.

                           —

                           przy definiowaniu przedmiotu zamówień publicznych skarżąca wzięła pod uwagę powyższe postanowienia i w uzasadniony sposób oczekiwała, że procedura przewidziana w decyzji o pomocy finansowej nie zostanie następnie uznana za błędną.

                           —

                           tymczasem zaskarżona decyzja stwierdza obecnie, że „cały (techniczny) przedmiot zamówienia publicznego może być objęty jednym zamówieniem, co narusza uzasadnione oczekiwania, jakie mogła mieć i miała skarżąca w świetle decyzji o pomocy finansowej.


title: Sprawa C-323/16 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. – Eurallumina SpA / Republika Włoska, Komisja Europejska [Odwołanie — Pomoc państwa — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Interwencja — Odwołanie wzajemne — Dopuszczalność — Zwolnienie z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu — Zasada domniemania zgodności z prawem i skuteczności aktów wydanych przez instytucje — Zasada lex specialis derogat legi generali — Charakter selektywny środka — Pomoc istniejąca lub nowa — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 1 lit. b) ppkt (ii) — Zasada pewności prawa — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/2

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. – Eurallumina SpA / Republika Włoska, Komisja Europejska
   (Sprawa C-323/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Interwencja - Odwołanie wzajemne - Dopuszczalność - Zwolnienie z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu - Zasada domniemania zgodności z prawem i skuteczności aktów wydanych przez instytucje - Zasada lex specialis derogat legi generali - Charakter selektywny środka - Pomoc istniejąca lub nowa - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 1 lit. b) ppkt (ii) - Zasada pewności prawa - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Obowiązek uzasadnienia])
   (2018/C 063/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Eurallumina SpA (przedstawiciele: L. Martin Alegi, L. Philippou i A. Stratakis, Solicitors)

      Interwenient popierający wnoszącego odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i R. Coesme, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez P. Grassa, avvocato dello Stato), Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i N. Khan, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie główne oraz odwołanie wzajemne zostają w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne i w pozostałym zakresie oddalone jako oczywiście bezzasadne.

               2.

               Eurallumina SpA zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem głównym.

               3.

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

               4.

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.