title: Sprawa C-362/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 29 czerwca 2009 r. w sprawie T-94/05 Athinaïki Techniki AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 11 września 2009 r. przez Athinaïki Techniki AE

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 29 czerwca 2009 r. w sprawie T-94/05 Athinaïki Techniki AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 11 września 2009 r. przez Athinaïki Techniki AE
   (Sprawa C-362/09 P)
   2009/C 312/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Athinaïki Techniki AE (przedstawiciel: S. A. Pappas, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Athens Resort Casino AE Symmetochon

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia,

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w postępowaniu pierwszej instancji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania strona wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie zinterpretował wcześniejsze orzecznictwo Trybunału w odniesieniu do przesłanek zgodności z prawem cofnięcia aktu administracyjnego. Aby cofnięcie takiego aktu było skuteczne należy bowiem stwierdzić, że jest on niezgodny z prawem, a jego odwołanie powinno nastąpić w rozsądnym terminie. Tymczasem w niniejszej sprawie cofnięcie aktu Komisji nastąpiło ponad cztery lata po jego wydaniu i nie przedstawiono w tym względzie żadnego uzasadnienia.
   W ramach zarzutu drugiego Athinaïki Techniki podnosi, że Sąd naruszył prawo przez to, że nie rozstrzygnął podniesionej przez nią kwestii nadużycia władzy. Wycofując sporną decyzję Komisja nie miała bowiem na celu cofnięcia rozpatrywanego aktu dla poszanowania zasady zgodności z prawem, lecz uniknięcie poddawania go kontroli sądów wspólnotowych.
   Po trzecie wnosząca odwołanie twierdzi, iż wbrew rozstrzygnięciu zawartemu w zaskarżonym postanowieniu, w dalszym ciągu istnieje po jej stronie interes w uzyskaniu wyroku stwierdzającego nieważność spornej decyzji Komisji. Konsekwencje cofnięcia rozpatrywanego aktu przez Komisję nie mogą bowiem ograniczać się do jedynie do wznowienia procedury badania wstępnego. Wyrok stwierdzający nieważność zobowiązywałby bowiem Komisję albo do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy państwa, albo wzywałby dane państwo członkowskie do zniesienia lub zmiany analizowanej pomocy. Sąd naruszył zatem prawo uznając, że jedyną konsekwencją stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jest obowiązek wszczęcia procedury badania wstępnego.
   Wnosząca odwołanie twierdzi wreszcie, że Sąd naruszył status powagi rzeczy osądzonej, jaki posiada wyrok Trybunału wydany w powiązanej sprawie C-521/06 P. Z wyroku tego wynika bowiem, że Komisja nie może przedłużać stanu bezczynności administracyjnej w ramach procedury badania pomocy państwa. Tymczasem cofając zaskarżoną decyzję Komisja powróciła właśnie do stanu bezczynności, a Sąd dopuścił się dodatkowego naruszenia prawa przez to, że w żaden sposób nie skrytykował takiego stanu rzeczy.


title: Sprawa C-483/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n °2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 10 września 2013 r. — Unicaja Banco S.A. przeciwko Stelucie Grigore

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 10 września 2013 r. — Unicaja Banco S.A. przeciwko Stelucie Grigore
   (Sprawa C-483/13)
   2013/C 352/07
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Unicaja Banco SA

      Strona pozwana: Steluta Grigore

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z dyrektywą Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a w szczególności z art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, oraz celem zagwarantowania ochrony konsumentów i użytkowników zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności, w przypadku gdy sąd krajowy uzna, że dany warunek umowny dotyczący odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej jest nieuczciwy, musi on stwierdzić nieważność tego warunku i uznać, że nie jest on wiążący, czy też wręcz przeciwnie, musi miarkować wysokość odsetek za zwłokę, nakazując podmiotowi prowadzącemu egzekucję lub pożyczkodawcy przeliczenie tych odsetek?

               2)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. nie oznacza niczego innego, jak ograniczenia ochrony interesów konsumenta, nakładając w sposób dorozumiany na sąd krajowy obowiązek miarkowania wysokości odsetek za zwłokę wynikających z warunku umownego, który został uznany za nieuczciwy, poprzez przeliczenie przewidzianych w umowie odsetek i utrzymanie w mocy nieuczciwego warunku, zamiast stwierdzenia nieważności takiego warunku i uznania, że nie jest on wiążący dla konsumenta?

               3)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. narusza dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności zaś jej art. 6 ust. 1, stojąc na przeszkodzie stosowaniu zasad równoważności i skuteczności w dziedzinie ochrony konsumentów oraz powodując uniknięcie zastosowania sankcji nieważności oraz braku związania nieuczciwymi warunkami umownymi w zakresie naliczania odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r.?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa T-258/13: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2013 r. — Matratzen Concord przeciwko OHIM — KBT (ARKTIS)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/42

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2013 r. — Matratzen Concord przeciwko OHIM — KBT (ARKTIS)
   (Sprawa T-258/13)
   2013/C 207/70
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Matratzen Concord GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Selting)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: KBT & Co. Ernst Kruchen agenzia commerciale sociétá in accomandita (Locarno, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 marca 2013 r. w sprawie R 2133/2011-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „ARKTIS” dla towarów z klas 20 i 24 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 818 680

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: KBT & Co. Ernst Kruchen agenzia commerciale sociétá in accomandita

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Nieużywanie, zgodnie z art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe uwzględnienie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-140/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Artykuły 43 WE i 48 WE — Optycy — Warunki przedsiębiorczości — Zakładanie i prowadzenie salonów optycznych — Ograniczenia — Uzasadnienie — Zasada proporcjonalności)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 21 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-140/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Artykuły 43 WE i 48 WE - Optycy - Warunki przedsiębiorczości - Zakładanie i prowadzenie salonów optycznych - Ograniczenia - Uzasadnienie - Zasada proporcjonalności)
   (2005/C 143/07)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-140/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Patakia) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: E. Skandalou), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 27 marca 2003 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, C. Gulmann (sprawozdawca), P. Kūris i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 21 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Przyjmując i utrzymując w mocy ustawę nr 971/79 o wykonywaniu zawodu optyka i o salonach optycznych, która nie zezwala dyplomowanemu optykowi będącemu osobą fizyczną na prowadzenie więcej niż jednego salonu optycznego, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE.

               2)

               Przyjmując i utrzymując w mocy ustawę nr 971/79 i ustawę nr 2646/98 o rozszerzeniu krajowego systemu opieki społecznej i o zmianie innych przepisów, które podporządkowują możliwość założenia przez osobę prawną salonu optycznego w Grecji następującym warunkom:

                           —

                           zezwolenie na założenie i prowadzenie salonu optycznego musi być wydane na rzecz licencjonowanego optyka będącego osobą fizyczną; osoba, na której rzecz zostało wydane zezwolenie na prowadzenie salonu, musi posiadać co najmniej 50-procentowy udział w kapitale zakładowym spółki, a także w jej zyskach i stratach; spółka musi mieć formę prawną spółki jawnej lub komandytowej oraz

                           —

                           optyk ten może być poza tym udziałowcem co najwyżej jeszcze jednej spółki będącej właścicielem salonu optycznego, o ile zezwolenie na założenie i prowadzenie salonu zostało wydane na rzecz innego licencjonowanego optyka,

                     Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 48 WE.

               3)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003.


title: Sprawa T-80/06: Skarga wniesiona w dniu  3 marca 2006  — Budapesti Erőmű przeciwko Komisji

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/25

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2006 — Budapesti Erőmű przeciwko Komisji
   (Sprawa T-80/06)
   (2006/C 108/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Budapesti Erőmű „Zártkörűen Működő Részvénytársaság” (Budapeszt, Węgry) [przedstawiciele: M. Powell, solicitor, C. Arhold, K. Struckmann, prawnicy]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 9 listopada 2005 r. o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia w sprawie Pomoc państwa C 41/2005 (ex NN 49/2005) — Koszty osierocone, albo stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie, zakresie jakim dotyczy ona umów o zakup energii zawartych przez stronę skarżącą;

               —

               przyznanie stronie skarżącej kosztów niniejszej skargi;

               —

               podjęcie wszelkich innych kroków alternatywnych lub uzupełniających wymaganych dla dobrej administracji wymiaru sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca to regionalny dystrybutor energii cieplnej i producent energii elektrycznej działający na Węgrzech. Zaskarżoną decyzją Komisja wszczęła formalną procedurę dochodzenia w sprawie domniemanej pomocy państwa polegającej na zawieraniu umów o zakup energii pomiędzy węgierskimi producentami energii elektrycznej a węgierskim państwowym operatorem sieci (1).
   Na uzasadnienie swojej skargi strona skarżąca podnosi, że Komisja nie miała kompetencji do podjęcia zaskarżonej decyzji. Według strony skarżącej, z rozdziału 3 ust. 1 załącznika IV do Traktatu o Przystąpieniu (2) oraz z art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (3) wynika, że kompetencje Komisji obejmują jedynie środki pomocowe mające nadal zastosowanie po dniu przystąpienia nowego państwa członkowskiego. Strona skarżąca podnosi, że umowy o zakup energii zostały zawarte przed przystąpieniem i nie mają już po tym dniu zastosowania.
   Strona skarżąca dalej podnosi, że Komisja w sposób oczywisty naruszyła prawo oraz zasady oceny dowodów, wszczynając formalną procedurę dochodzenia mimo braku obiektywnych podstaw do ustalenia, że zawarte przez stronę skarżącą umowy o zakup energii stanowią pomoc państwa. Zdaniem strony skarżącej, Komisja nie dokonała oceny charakteru tych umów w świetle okoliczności istniejących w czasie ich zawarcia, a także dokonała niewłaściwej oceny pojęcia korzyści gospodarczej oraz pojęcia zakłócenia konkurencji i pojęcia wpływu na wymianę handlową w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.
   Strona skarżąca podnosi również, że Komisja błędnie ustaliła, iż umowy o zakup energii stanowią nową pomoc państwa, skoro zostały one zawarte przed otwarciem węgierskiego rynku energii elektrycznej.
   Na koniec, strona skarżąca twierdzi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nieodpowiednie.

      (1)  Pomoc państwa – Węgry – Pomoc państwa C 41/2005 (ex NN 49/2005) — Koszty osierocone— Zaproszenie do przedkładania uwag zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2005 C 324, str. 12)

      (2)  Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej – Załącznik IV: Wykaz, o którym mowa w artykule 22 Aktu Przystąpienia – 3. Polityka konkurencji (Dz.U. 2003 L 236, str. 797)

      (3)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88] Traktatu WE (Dz.U. L 83, str. 1).


title: Sprawa T-154/13: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Jiangsu Jiasheng Photovoltaic Technology przeciwko Komisji

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/27

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Jiangsu Jiasheng Photovoltaic Technology przeciwko Komisji
   (Sprawa T-154/13)
   2013/C 123/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jiangsu Jiasheng Photovoltaic Technology Co., Ltd (Yixing, Chiny) (przedstawiciel: R. MacLean, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 3 stycznia 2013 r., stwierdzającej, że wniosek skarżącej o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej („MET”) nie będzie dalej rozpatrywany;

               —

               Obciążenie pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że nieważność spornej decyzji należy stwierdzić ze względu na to, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie naruszając prawa skarżącej do ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasadę proporcjonalności oraz nieprzestrzegając ich, wskutek czego niezgodnie z prawem bezzasadnie nie uwzględniła wniosku skarżącej o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej w ramach dochodzenia antydumpingowego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że nieważność spornej decyzji należy stwierdzić ze względu na to, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie naruszając zasady pewności prawa i niedziałania prawa Unii Europejskiej wstecz, niezgodnie z prawem bezzasadnie nieuwzględniając wniosku skarżącej o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej w ramach dochodzenia antydumpingowego.


title: Sprawa T-229/15: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Europejski Urząd Nadzoru Bankowego

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/31

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Europejski Urząd Nadzoru Bankowego
   (Sprawa T-229/15)
   (2015/C 262/42)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Αteny, Grecja), European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: I. Abazis i M. Sfyri, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB)

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EUNB doręczonej skarżącym pismem dyrektora wykonawczego EUNB z dnia 2 marca 2015 r., w której to decyzji EUNB odrzucił część 1 oferty skarżących w przetargu ograniczonym nr 2014/S 158–283576 (EBA/2014/06/OPS/SER/RT), oznaczonym jako „Udostępnienie pracowników tymczasowych”; Część 1: Udostępnienie pracowników tymczasowych w dziale informatycznym”;

               —

               nakazanie EUNB, by naprawił szkodę wyrządzoną skarżącym wskutek pozbawienia ich możliwości zajęcia pierwszego miejsca w odniesieniu do części 1 porozumienia ramowego EBA/2014/06/OPS/SER/RT, którą to szkodę skarżące szacują ex aequo et bono na trzysta tysięcy euro (3 00  000 EUR) wraz odsetkami od daty ogłoszenia wyroku, bądź w wysokości, jaką Sąd uzna za słuszną, i

               —

               obciążenie EUNB wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy opiera się na naruszeniu przez EUNB obowiązku uzasadnienia z powodu niewystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do oceny oferty technicznej skarżących.

               2.

               Zarzut drugi opiera się na naruszeniu dokumentów umownych i prawa Unii w związku z istnieniem oczywistych błędów w ocenie.


title: Sprawa T-282/13: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2013 r. — Iglotex przeciwko OHIM — Iglo Foods Group (IGLOTEX)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/52

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2013 r. — Iglotex przeciwko OHIM — Iglo Foods Group (IGLOTEX)
   (Sprawa T-282/13)
   2013/C 207/84
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Iglotex S.A. (Skórcz, Polska) (przedstawiciel: adwokaci I. Helbig, P. Hansmersmann i S. Rengshausen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Iglo Foods Group Ltd (Feltham, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „IGLOTEX” — zgłoszenie nr 9 283 367 dla towarów z klas 29 i 30

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Iglo Foods Group Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „IGLO” dla towarów z klas 29 i 30 — zgłoszenie nr 5 740 238

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-273/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bíróság — Węgry) — Mecsek-Gabona Kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 138 ust. 1 — Przesłanki zwolnienia z opodatkowania czynności wewnątrzwspólnotowej cechującej się zobowiązaniem po stronie kupującego, by zapewnić przewóz towaru, którym dysponuje on jak właściciel od chwili załadunku — Ciążący na sprzedawcy obowiązek wykazania, że towar opuścił fizycznie terytorium państwa dostawy — Wykreślenie z mocą wsteczną numeru identyfikacyjnego VAT kupującego)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bíróság — Węgry) — Mecsek-Gabona Kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-273/11) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 138 ust. 1 - Przesłanki zwolnienia z opodatkowania czynności wewnątrzwspólnotowej cechującej się zobowiązaniem po stronie kupującego, by zapewnić przewóz towaru, którym dysponuje on jak właściciel od chwili załadunku - Ciążący na sprzedawcy obowiązek wykazania, że towar opuścił fizycznie terytorium państwa dostawy - Wykreślenie z mocą wsteczną numeru identyfikacyjnego VAT kupującego)
   2012/C 355/09
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Baranya Megyei Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mecsek-Gabona Kft

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Baranya Megyei Bíróság — Wykładnia art. 138 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Przesłanki zwolnienia transakcji wewnątrzwspólnotowej charakteryzującej się obowiązkiem po stronie nabywcy zapewnienia transportu, którym może dysponować jak właściciel, poczynając od chwili załadunku — Obowiązek udowodnienia przez podatnika, że towar został przetransportowany do innego państwa członkowskiego i że w następstwie tego transportu fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy

      Sentencja

               1)

               Artykuł 138 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/88/UE z dnia 7 grudnia 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że nie zabrania on, by w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym odmówiono sprzedawcy możliwości skorzystania z prawa do odliczenia w odniesieniu do dostawy wewnątrzwspólnotowej, o ile zostanie wykazane, że w świetle obiektywnych danych sprzedawca ten nie spełnił obowiązków, jakie ciążą na nim w zakresie dowodowym, albo że wiedział lub powinien był wiedzieć, iż dokonywana przezeń czynność stanowi część składową oszustwa popełnianego przez kupującego, i nie podjął wszelkich racjonalnych środków znajdujących się w jego mocy w celu uniknięcia swego udziału w tym oszustwie.

               2)

               Zwolnienie dostawy wewnątrzwspólnotowej w rozumieniu art. 138 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/88, nie może zostać odmówione sprzedawcy z tego tylko powodu, że administracja skarbowa innego państwa członkowskiego wykreśliła numer identyfikacyjny VAT kupującego, przy czym choć wykreślenia tego dokonano po dostawie towaru, miało ono skutek wsteczny od dnia wcześniejszego w stosunku do tej dostawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-193/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Gόrażdże Cement przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji Polski na lata 2008-2012 — Decyzja Komisji o odstąpieniu od podnoszeniu sprzeciwu będących przedmiotem określonych uwarunkowań — Uprawnienia państw członkowskich w zakresie indywidualnego rozdziału uprawnień — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Gόrażdże Cement przeciwko Komisji
   (Sprawa T-193/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji Polski na lata 2008-2012 - Decyzja Komisji o odstąpieniu od podnoszeniu sprzeciwu będących przedmiotem określonych uwarunkowań - Uprawnienia państw członkowskich w zakresie indywidualnego rozdziału uprawnień - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 301/60)
   Język postępowania: angielski
   Strona

      Strona skarżąca: Gόrażdże Cement S.A. (Chorula, Polska) (przedstawiciele: adwokat P. Muñiz i R. Forbes, Solicitor i)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: Ü. Wölker i D. Lawunmi, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 marca 2007 r. w sprawie krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008-2012 przekazanego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Gόrażdże Cement S.A. pokrywa własne koszty jak i koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa C-224/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Marthie Nussbaumer (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dyrektywa 92/57/EWG — Minimalne wymogi bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach — Artykuł 3 — Obowiązki w zakresie wyznaczenia koordynatora do spraw bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Marthie Nussbaumer
   (Sprawa C-224/09) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Dyrektywa 92/57/EWG - Minimalne wymogi bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach - Artykuł 3 - Obowiązki w zakresie wyznaczenia koordynatora do spraw bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia)
   2010/C 328/11
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Bolzano

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Martha Nussbaumer

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Bolzano — Wykładnia art. 3 dyrektywy Rady 92/57/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wdrożenia minimalnych wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach (ósma szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 245, s. 6) — Roboty prywatne nie podlegające wymogowi pozwolenia na budowę — Odstąpienie od wymogu wyznaczenia koordynatora do spraw bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na etapie przygotowania projektu robót lub ich realizacji

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 3 dyrektywy Rady 92/57/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wdrożenia minimalnych wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach (ósma szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) należy dokonywać w następujący sposób:

                           —

                           ustęp 1 tego artykułu stoi na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych, które pozwalają — w odniesieniu do budów, na których wykonywane są roboty na rzecz osób prywatnych niewymagające pozwolenia na budowę i gdzie będzie obecnych kilka przedsiębiorstw — na odstępstwo od ciążącego na inwestorze lub wykonawcy robót obowiązku wyznaczenia koordynatora do spraw bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na etapie przygotowania inwestycji, a w każdym razie przed rozpoczęciem robót,

                           —

                           ustęp 2 tegoż artykułu stoi na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych, które ograniczają obowiązek koordynatora wykonania robót w zakresie sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wyłącznie do sytuacji, gdy na budowie, na której wykonywane są roboty na rzecz osób prywatnych niewymagające pozwolenia na budowę, działa kilka przedsiębiorstw, pomijając jako kryterium tego obowiązku szczególne zagrożenia, wymienione w załączniku II do rzeczonej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa C-233/10: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/13

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-233/10)
   2010/C 195/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis und H. te Winkel)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 92/49/EWG oraz dyrektywy 2002/83/WE, 2004/39/WE, 2005/68/WE i 2006/48/WE w zakresie zasad proceduralnych i kryteriów oceny stosowanych w ramach oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w podmiotach sektora finansowego (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 7 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 20 marca 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 247, s. 1.


title: Sprawa C-367/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Cassatie z dnia  6 września 2005 r.  w postępowaniu karnym przeciwko Normie Kraaijenbrik

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Cassatie z dnia 6 września 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko Normie Kraaijenbrik
   (Sprawa C-367/05)
   (2006/C 48/21)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 29 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Cassatie (Belgia) z dnia 6 września 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko Normie Kraaijenbrik.
   Hof van Cassatie zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy wykładni art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen (1) z dnia 19 czerwca 1990 r. w związku z art. 71 tej Konwencji należy dokonywać w ten sposób, że przestępstwa polegające na uzyskiwaniu, posiadaniu lub wymianie na inne waluty środków pieniężnych pochodzących z handlu środkami odurzającymi (które były przedmiotem ścigania i skazania w Niderlandach jako umyślne paserstwo zgodnie z art. 416 Wetboek van Strafrecht) i które odróżniają się od przestępstw wprowadzania do obrotu w kantorach na terytorium Belgii środków pieniężnych uzyskanych w Niderlandach ze sprzedaży środków odurzających (które to czyny są w Belgii ścigane jako paserstwo i inne czyny związane z przedmiotami pochodzącymi z przestępstwa zgodnie z art. 505 Strafwetboek) należy również traktować jako „ten sam czyn” w rozumieniu art. 54, jeżeli sędzia stwierdzi, że są one związane wspólnym zamiarem i z tego względu stanowią prawnie jeden czyn?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy wyrażenie „nie może być ścigana […] za ten sam czyn” w art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen należy poddawać wykładni, zgodnie z którą, jeżeli za „ten sam czyn” uznać należy również różne czyny, związane wspólnym zamiarem i z tego względu stanowiące jeden czyn, co powoduje, że oskarżony nie może być ścigany za czyn karalny w postaci prania brudnych pieniędzy w Belgii, gdy został skazany w Niderlandach za inne czyny związane tym samym zamiarem, niezależnie od wszystkich innych czynów, które zostały popełnione w tych samych ramach czasowych, które jednak zostały ujawnione lub ścigane w Belgii dopiero bo uprawomocnieniu się zagranicznego wyroku, czy też w takim przypadku sąd rozpoznający sprawę może z uwzględnieniem już orzeczonej kary dodatkowo wymierzyć karę za te czyny, z zastrzeżeniem, że sąd ten uzna orzeczoną karę za sprawiedliwą i wystarczającą w stosunku do wszystkich czynów i że suma orzeczonych kar nie przekroczy maksymalnego wymiaru najwyższej kary?

      (1)  Dz.U. 2000, L 239, str. 19


title: Sprawa C-225/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Reggio Calabria (Włochy) w dniu 15 maja 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Domenicowi POLITANO’

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Reggio Calabria (Włochy) w dniu 15 maja 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Domenicowi POLITANO’
   (Sprawa C-225/15)
   (2015/C 262/08)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Reggio Calabria

      Strona w postępowaniu głównym

   Domenico POLITANO’

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym w dziedzinie gier hazardowych, które w celu udzielenia koncesji przewidują ogłoszenie nowego przetargu (na zasadach unormowanych w art. [10 ust. 9]g ustawy nr 44 z dnia 26.4.2012 R.) zawierającego postanowienia o wykluczeniu z przetargu ze względu na niespełnienie warunku zdolności ekonomiczno-finansowej, ponieważ nie przewidują kryteriów innych niż dwie referencje bankowe pochodzące od dwóch różnych instytucji finansowych?

               2)

               Czy art 47 dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym dotyczącym gier hazardowych, które w celu udzielenia koncesji przewidują ogłoszenie nowego przetargu (na zasadach unormowanych w art. [10 ust. 9]g ustawy nr 44 z dnia 26.4.2012 R.) [zawierającego postanowienia o wykluczeniu z przetargu ze względu na niespełnienie warunku] zdolności ekonomiczno-finansowej, ponieważ nie przewidują alternatywnych dokumentów i możliwości, takich jak przewidziane w prawie ponadnarodowym?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamantu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-139/16: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2016 r. – SDSR/EUIPO – Berghaus (BERG OUTDOOR)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/33

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2016 r. – SDSR/EUIPO – Berghaus (BERG OUTDOOR)
   (Sprawa T-139/16)
   (2016/C 175/39)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca Sports Division SR, SA (SDSR) (Matosinhos, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci A. Sebastião i J. Pimenta)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Berghaus Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „BERG OUTDOOR” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 116 936

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie R 153/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               nakazanie EUIPO dokonania rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską nr 1 116 936 w całości;

               —

               obciążenie Berghaus Ltd kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-70/12: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko ESDZ

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/29

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-70/12)
   2012/C 258/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, É. Marchal)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieawansowania skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 w postępowaniu w sprawie awansu za 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie nieawansowania skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 w postępowaniu w sprawie awansu za 2011 r.

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Opinia 3/15: Wniosek o opinię przedstawiony przez Komisję Europejską w trybie art. 218 ust. 11 TFUE

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/13

         Wniosek o opinię przedstawiony przez Komisję Europejską w trybie art. 218 ust. 11 TFUE
   (Opinia 3/15)
   (2015/C 311/15)
   Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

      Strona przedstawiająca wniosek

   Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, B. Hartmann, J. Samnadda, pełnomocnicy)

      Pytanie przedstawione Trybunałowi

   Czy Unia Europejska posiada wyłączne kompetencje do zawarcia Traktatu z Marrakeszu o ułatwieniu dostępu do opublikowanych utworów osobom niewidomym, słabowidzącym i osobom z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem?


title: Sprawa C-158/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 1 kwietnia 2011 r. — Auto 24 SARL przeciwko Jaguar Land Rover France

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 1 kwietnia 2011 r. — Auto 24 SARL przeciwko Jaguar Land Rover France
   (Sprawa C-158/11)
   2011/C 179/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Auto 24 SARL

      Strona pozwana: Jaguar Land Rover France

      Pytania prejudycjalne

   Co należy rozumieć pod pojęciem „określone kryteria” zawartym w art. 1 ust. 1 lit. f) rozporządzenia w sprawie wyłączenia nr 1400/2002 (1), jeśli chodzi o ilościową dystrybucję selektywną?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym (Dz.U. L 203, s. 30).


title: Sprawa C-78/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 listopada 2012 r. w sprawie T-400/12, Hârsulescu przeciwko Rumunii, wniesione w dniu 15 stycznia 2013 r. przez Constantina Hârsulescu

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/5

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 listopada 2012 r. w sprawie T-400/12, Hârsulescu przeciwko Rumunii, wniesione w dniu 15 stycznia 2013 r. przez Constantina Hârsulescu
   (Sprawa C-78/13 P)
   2013/C 377/09
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Constantin Hârsulescu (przedstawiciel: adwokat I.L. Cioplea)

      Druga strona postępowania: Rumunia
   Postanowieniem z dnia 3 października 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) odrzucił odwołanie i wniosek o przyznanie pomocy prawnej.


title: Sprawa C-130/14: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/16

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-130/14) (1)

   (2014/C 431/25)
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa C-248/14 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2016 r. – Schwenk Zement KG/Komisja Europejska [Odwołanie — Konkurencja — „Rynek cementu i produktów pokrewnych” — Postępowanie administracyjne — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 18 ust. 1 i 3 — Decyzja w sprawie żądania informacji — Uzasadnienie — Precyzyjność żądania]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2016 r. – Schwenk Zement KG/Komisja Europejska
   (Sprawa C-248/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - „Rynek cementu i produktów pokrewnych” - Postępowanie administracyjne - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 18 ust. 1 i 3 - Decyzja w sprawie żądania informacji - Uzasadnienie - Precyzyjność żądania])
   (2016/C 156/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Schwenk Zement KG (przedstawiciele: M. Raible i S. Merz, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer, L Malferrari i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 marca 2014 r., Schwenk Zement/Komisja (T-306/11, EU:T:2014:123), zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 2367 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2011 r. w postępowaniu na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa COMP/39520 – Cement i produkty pokrewne).

               3)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Schwenk Zement KG zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji w sprawie T-306/11, jak i te w ramach odwołania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-233/05: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2005 r. przez Nomura Principal Investment plc i Nomura International plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/46

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2005 r. przez Nomura Principal Investment plc i Nomura International plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-233/05)
   (2005/C 217/100)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 23 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga spółek Nomura Principal Investment plc i Nomura International plc z siedzibą w Londynie, reprezentowanych przez adwokatów C. D. Ehlermanna, F. Louisa, A. Valleriego i G.A. Gutermutha, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D(2005) 3507 z dnia 13 kwietnia 2005 r. w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja potwierdziła odmowę udzielenia skarżącym dostępu do kopii jawnej wersji wszystkich dokumentów zebranych podczas postępowania i dochodzenia, w wyniku których wydana została decyzja Komisji z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie pomocy państwa, nr sprawy CZ 46/2003 — Republika Czeska — Investicní a postovní banka, a.s. (IPB)/ Ceskoslovenská obchodní banka, a.s. (CSOB).
   Skarżące podnoszą, że Komisja błędnie zastosowała wyjątek zawarty w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 (1) do wszystkich przedmiotowych dokumentów i że nie dokonała indywidualnej oceny treści dokumentów.
   W zakresie dotyczącym dokumentów pochodzących od władz czeskich i wewnętrznych dokumentów Komisji, skarżące podnoszą, że Komisja błędnie zastosowała wyjątki ustanowione w art. 4 ust. 3 akapit 2 i w art. 4 ust. 5 rozporządzenia.
   Skarżące podnoszą ponadto, że Komisja naruszyła prawo odmawiając częściowego dostępu do żądanych dokumentów na podstawie art. 4 ust. 6 rozporządzenia i że Komisja nie podała wystarczającego uzasadnienia zgodnie z art. 253 WE.
   Wreszcie, skarżące twierdzą, że wyjątki zawarte w art. 4 ust. 2, tiret trzecie i w art. 4 ust. 3 akapit 2 rozporządzenia nie powinny znaleźć zastosowania i że dostęp do dokumentów powinien zostać zapewniony ze względu na przeważający interes publiczny w zakresie ochrony integralności polityk Unii Europejskiej w sferze pomocy państwa i rozszerzenia.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).


title: Sprawa C-208/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-36/10 Internationaler Hilfsfonds e.V. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2011 r. przez Internationaler Hilfsfonds e.V.

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/14

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-36/10 Internationaler Hilfsfonds e.V. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2011 r. przez Internationaler Hilfsfonds e.V.
   (Sprawa C-208/11 P)
   2011/C 211/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Internationaler Hilfsfonds e.V. (przedstawiciel: H. Kaltenecker, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie nieważności spornych środków i wydanie ostatecznej decyzji merytorycznej w sprawie lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej celem ponownego wydania rozstrzygnięcia.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie jest niemiecką organizacją pozarządową prowadzącą działalność w dziedzinie pomocy humanitarnej. Niniejszy spór dotyczy zawartej przez nią z Komisją umowy LIEN 97-2011, mającej za przedmiot współfinansowanie organizowanego przez tą organizację w Kazachstanie programu pomocy medycznej. W październiku 1999 r. Komisja rozwiązała jednostronnie umowę i zakończyła projekt, w przekonaniu wnoszącej odwołanie niesłusznie.
   Od tego rozwiązania umowy Internationaler Hilfsfonds e.V. usiłuje ustalić, jakie powody kierowały Komisją, gdy ta podjęła decyzję o zakończeniu projektu, który, jej zdaniem i zdaniem rządu Kazachstanu, miał istotne znaczenie i rozpoczął się pomyślnie. Podejrzewa ona, że doszło do nadużycia władzy i z tego względu w szeregu postępowań wszczętych przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich i organami sądowymi Unii domagała się zniesienia przez Komisję klauzul niejawności wszystkich dotyczących tej umowy dokumentów, w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (zwanego dalej rozporządzeniem nr 1049/2001). Komisja odmawia udzielenia tego całkowitego dostępu.
   Niniejsze odwołanie dotyczy wydanego przez Sąd postanowienia odrzucającego jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez Internationaler Hilfsfonds e.V. przeciwko decyzji Komisji z dnia 9 października 2009 r., w której instytucja ta po raz kolejny odmówiła zniesienia klauzul niejasności; w postanowieniu tym organizacja ta została ponadto obciążona kosztami postępowania. Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd błędnie zinterpretował i obliczył termin na wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności.
   Wnosząca odwołanie podnosi w szczególności, że Sąd nie uwzględnił tego, że jej skarga dotyczyła decyzji Komisji wydanej w przewidzianym w rozporządzeniu nr 1049/2001 postępowaniu dwuetapowym. Z formalnego punktu widzenia Internationaler Hilfsfonds e.V. nie miała możliwości wniesienia skargi przed udzieleniem przez Komisję odpowiedzi na jej drugi wniosek z dnia 15 października 2009 r., w którym zwróciła się ona o ponowne przeanalizowanie odpowiedzi udzielonej w dniu 9 października 2009 r. na jej pierwszy wniosek. Internationaler Hilfsfonds e.V. jest zdania, że działała w tym względzie zgodnie z orzecznictwem organów sądowniczych Unii. W jej opinii termin na wniesienie skargi rozpoczął swój bieg w momencie otrzymania przez nią odpowiedzi — którą, zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 należy uznać za odmowną — na jej drugi wniosek, czyli w dniu 2 grudnia 2009 r. Termin ten upłynął w dniu 2 lutego 2010 r. Dlatego wnosząca odwołanie jest zdania, że wniosła swą skargę w terminie. Nie rozumie ona tego, w jaki sposób Sąd mógł niesłusznie przyjąć dzień 16 października 2009 r. (gdy złożyła ona drugi wniosek) jako początek biegu terminu na wniesienie skargi i dzień 29 grudnia 2009 r. jako koniec tego terminu, nie uwzględniając, że decyzja z dnia 9 października 2009 r. (tymczasowa odpowiedź na pierwszy wniosek) przekształciła się w akt zaskarżalny dopiero po udzieleniu odmownej odpowiedzi na jej drugi wniosek.


title: Sprawa T-149/09 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2009 r. — Dover przeciwko Parlamentowi (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Windykacja kwot wypłaconych tytułem parlamentarnych diet asystenckich — Wniosek o zawieszenie egzekucji — Niedopuszczalność — Brak pilnego charakteru)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/51

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2009 r. — Dover przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-149/09 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Windykacja kwot wypłaconych tytułem parlamentarnych diet asystenckich - Wniosek o zawieszenie egzekucji - Niedopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
   2009/C 180/96
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Densmore Ronald Dover (Borehamwood, Hertfordshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Vaughan, QC, M. Lester, barrister oraz M. French, solicitor)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Krück, D. Moore oraz M. Windisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o zawieszenie egzekucji decyzji D(2009) 4639 sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 29 stycznia 2009 r. w przedmiocie przystąpienia do windykacji pewnych kwot nienależycie wypłaconych na rzecz skarżącego z tytułu parlamentarnych diet asystenckich, noty debetowej wydanej na podstawie tej decyzji oraz wszelkich decyzji podejmowanych w celu potrącenia kwoty dochodzonej z kwotami innych diet parlamentarnych należnych na rzecz skarżącego

      Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-163/08: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Arbeitsgemeinschaft Golden Toast przeciwko OHIM (Golden Toast) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Golden Toast — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/34

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Arbeitsgemeinschaft Golden Toast przeciwko OHIM (Golden Toast)
   (Sprawa T-163/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Golden Toast - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 179/57
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Arbeitsgemeinschaft Golden Toast e.V. (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Späth i G. Hasselblatt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 stycznia 2008 r. (sprawa R 761/2007-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego „Golden Toast” jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Arbeitsgemeinschaft Golden Toast e.V. zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-651/13: Postanowienie Sądu z dnia 2 czerwca 2014 r. – Time przeciwko OHIM (InStyle)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/72

         Postanowienie Sądu z dnia 2 czerwca 2014 r. – Time przeciwko OHIM (InStyle)
   (Sprawa T-651/13) (1)

   2014/C 315/121
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa T-133/16: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2016 r. – Caisse régionale de crédit agricole mutuel Alpes Provence/EBC

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/30

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2016 r. – Caisse régionale de crédit agricole mutuel Alpes Provence/EBC
   (Sprawa T-133/16)
   (2016/C 175/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Caisse régionale de crédit agricole mutuel Alpes Provence (Aix-en-Provence, Francja) (przedstawiciel: H. Savoie, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego wydanej w dniu 29 stycznia 2016 r. (ECB/SSM/2016 – 969500TJ5KRTCJQWXH05/98) na podstawie art. 4 ust. 1 pkt e) rozporządzenia UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego oraz art. L. 511-13, L. 511-52, L. 511-58, L. 612-23-1 i R. 612-29-3 francuskiego kodeksu walutowego i finansowego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy bezprawności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim narusza ona przepisy art. 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (zwanej dalej „dyrektywą CRD IV”) oraz art. L. 511-13 francuskiego kodeksu walutowego i finansowego (zwanego dalej „KWF”).

               2.

               Zarzut drugi dotyczy bezprawności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim narusza ona przepisy art. L. 511-52 KWF.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy bezprawności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim EBC naruszył art. 511-13 KWF oraz art. 13 i 88 dyrektywy CRD IV.

               4.

               Zarzut czwarty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy również bezprawności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim EBC naruszył art. L. 511-58 KWF.


title: Sprawa T-443/17: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – António Conde & Companhia/Komisja

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/39

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – António Conde & Companhia/Komisja
   (Sprawa T-443/17)
   (2017/C 293/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: António Conde & Companhia, SA (Gafanha de Nazaré, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J. García-Gallardo Gil-Fournier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, na mocy której instytucja ta odmówiła niezwłocznego przekazania Sekretarzowi Komisji ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku nazw upoważnionych do połowów na wodach Portugalii statków SANTA ISABEL i CALVÃO, tym samym uniemożliwiając im działanie, od dnia 1 lipca 2017 r., w strefach połowowych Północno-Wschodniego Atlantyku, celem dokonywania połowów karmazyna i krewetki – instytucja ta naruszyła zatem art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1236/2010 (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący tego, że pozwana działała z naruszeniem art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1236/2010, gdy ingerowała w proces przygotowywania lub przekazania wykazu statków sporządzonego przez Portugalię celem przekazania Sekretarzowi Komisji ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku. Pozwana nie ma prawa komentować, przygotowywać, zmieniać, oceniać, negować takich wykazów ani przedstawiać w odniesieniu do tych wykazów zaleceń, czy wywierać w odniesieniu do nich presji na państwa członkowskie.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1236/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. ustanawiające system kontroli i egzekwowania mający zastosowanie na obszarze objętym Konwencją w sprawie przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 2791/1999 (Dz.U. 2010 L 348, s. 17).


title: Sprawy połączone T-321/11 i T-322/11: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2013 r. — Morelli przeciwko OHIM — Associazone nazionale circolo del popolo della libertà i Brambilla (PARTITO DELLA LIBERTA’) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenia słownego wspólnotowego znaku towarowego PARTITO DELLA LIBERTA’ i graficznego wspólnotowego znaku towarowego Partito della Libertà — Wcześniejsza nazwa domeny krajowej «partitodellaliberta.it» — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Niewykazanie używania nazwy domeny krajowej „partitodellaliberta.it” w obrocie handlowym)

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/9

         Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2013 r. — Morelli przeciwko OHIM — Associazone nazionale circolo del popolo della libertà i Brambilla (PARTITO DELLA LIBERTA’)
   (Sprawy połączone T-321/11 i T-322/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenia słownego wspólnotowego znaku towarowego PARTITO DELLA LIBERTA’ i graficznego wspólnotowego znaku towarowego Partito della Libertà - Wcześniejsza nazwa domeny krajowej «partitodellaliberta.it» - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Niewykazanie używania nazwy domeny krajowej „partitodellaliberta.it” w obrocie handlowym)
   2013/C 178/15
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Raffaello Morelli (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Brenelli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również, interwenienci przed Sądem: Associazone nazionale circolo del popolo della libertà (Mediolan, Włochy) (sprawa T-321/11); Michela Vittoria Brambilla (Mediolan) (sprawa T-322/11) (przedstawiciele: adwokaci P. Tarchini, G. Sena i C.M. Furlani)

      Przedmiot

   Skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 marca 2011 r. (sprawy R 1303/2010-1 i R 1304/2010-1), dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu między Raffaello Morelli, z jednej strony, a — odpowiednio — Associazione nazionale circolo del popolo della libertà i Michelą Vittorią Brambillą, z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-321/11 i T-322/11 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Raffaello Morelli zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-489/12: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2013 r. — Planet przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Umowy dotyczące projektów Ontogov, FIT i RACWeb — Koszty kwalifikowalne — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/24

         Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2013 r. — Planet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-489/12) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Umowy dotyczące projektów Ontogov, FIT i RACWeb - Koszty kwalifikowalne - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
   2013/C 336/51
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Planet AE Anonymi Etaireia Parochis Symvouleftikon Ypiresion (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i B. Conte, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata S. Drakakakisa)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 272 TFUE i art. 340 akapit pierwszy TFUE mająca na celu stwierdzenie, z jednej strony, że odmowa Komisji uznania za koszty kwalifikowalne niektórych kwot wydatkowanych w związku z wykonaniem umów „Ontology enabled E-Gov Service Configuration (Ontogov)”, „Fostering self-adaptive e-government service improvement using semantic technologies (FIT)” i „Risk Assessment for Customs in Western Balkans (RACWeb)”, zawartych w ramach szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia europejskiej przestrzeni badawczej i innowacji (2002–2006), stanowi naruszenie przez Komisję jej zobowiązań umownych, a z drugiej strony, że kwoty te są kosztami kwalifikowalnymi i nie muszą zostać zwrócone.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Planet AE Anonymi Etaireia Parochis Symvouleftikon Ypiresion zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-193/04: Skarga wniesiona dnia 1 czerwca 2004 r. przez Hansa-Martina Tillacka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/19

         Skarga wniesiona dnia 1 czerwca 2004 r. przez Hansa-Martina Tillacka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-193/04)
   (2004/C 251/36)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 1 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Hansa-Martina Tillacka, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez prawników: Iana S. Forrestera, QC, Thierrego Bosly'ego, Christopha Arholda, Nathalie Flandin, Justusa Herrlingera oraz Juliette Siaens.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OLAF odnośnie wniesienia skargi do władz niemieckich i belgijskich;

               —

               przyznanie odszkodowania pieniężnego w wysokości ustalonej przez Sąd wraz z odsetkami w wysokości ustalonej przez Sąd;

               —

               zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów niniejszego postępowania;

               —

               podjęcie dalszych działań w zakresie wymierzenia sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W marcu 2004 r., w związku z oficjalną skargą Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), obwiniającą skarżącego o wręczenie łapówki urzędnikowi UE, władze belgijskie dokonały rewizji w miejscu pracy i w domu skarżącego.
   Strona skarżąca podnosi, że decyzja OLAF musi zostać uznana za nieważną, gdyż została podjęta przy naruszeniu istotnych wymogów proceduralnych oraz naruszyła podstawowe prawo ochrony źródeł dziennikarskich.
   Strona skarżąca twierdzi, że - z naruszeniem art. 11 ust. 7 rozporządzenia 1073/99 (1) - Komitet Nadzoru OLAF nie został poinformowany przed złożeniem skargi do władz krajowych. Podczas wewnętrznego dochodzenia OLAF, skarżący nigdy nie został przesłuchany. Ponadto, decyzja jest nieważna z uwagi na to, że została oparta na niewłaściwej podstawie prawnej. OLAF podjął działanie w ramach wewnętrznego dochodzenia, które ma na celu objęcie swym zakresem domniemanych naruszeń wiążących reguł popełnianych przez urzędników, natomiast skarżący nie jest ani urzędnikiem, ani też pracownikiem jakiegokolwiek innego organu Wspólnoty.
   Ponadto, skarżący podnosi, że decyzja OLAF naruszyła podstawowe prawo ochrony źródeł dziennikarskich, wchodzącej w zakres wolności prasy, gdyż zwrócono się do władz krajowych o dokonanie rewizji w domu i w miejscu pracy skarżącego w celu zidentyfikowania jego informatorów w Komisji.
   Odnośnie wniosku o odszkodowanie, skarżący podnosi, że skarga OLAF do władz krajowych, a także publiczne oskarżenia OLAF kierowane pod adresem skarżącego stanowiły akty niewłaściwego administrowania, które spowodowały znaczącą szkodę na zawodowej i osobistej reputacji skarżącego.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/1999 z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1).


title: Sprawa F-0127/05: Skarga wniesiona w dniu  21 grudnia 2005 r.  — Nanbru przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/55

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2005 r. — Nanbru przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-0127/05)
   (2006/C 60/102)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Nicole-Kiwi Nanbru (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: G. Vandersanden, avocat]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 28 kwietnia 2005 r., o której skarżąca została powiadomiona w dniu 3 maja 2005 r., dotyczącej nowego ustalenia uprawnień emerytalnych począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r.;

               —

               przywrócenie uprawnień emerytalnych skarżącej, które zostały jej przedstawione pisemnie za pomocą ustalonych, zgodnych i sprawdzonych liczb (za pośrednictwem poczty elektronicznej i na piśmie) i potwierdzone ustnie przez Dyrekcję Generalną ds. Kadr Parlamentu Europejskiego, przyznając jej różnicę w wysokości 634,40 EUR miesięcznie aż do chwili wygaśnięcia uprawnień emerytalnych;

               —

               zadośćuczynienie krzywdy doznanej przez skarżącą ocenionej ex aequo et bono tymczasowo na 250 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, członek personelu tymczasowego Parlamentu Europejskiego na emeryturze od dnia 1 stycznia 2005 r., sprzeciwia się wydanej przez tę instytucję decyzji ograniczającej wysokość jej świadczenia emerytalnego w porównaniu z wysokością, którą wskazano jej wówczas, gdy oceniała celowość przejścia na emeryturę i wniesienia, w odpowiednim przypadku, o przeniesienie swych uprawnień emerytalnych nabytych w Belgii do systemu wspólnotowego.
   W zakresie wniosku o uchylenie, skarżąca zauważa, że nawet gdyby administracja mogła zastąpić niezgodną z prawem decyzję nową decyzją ustalającą uprawnienia emerytalne skarżącej na niższym poziomie niż przewidziany niegdyś, to i tak nowa decyzja w niniejszym przypadku nie została wydana w rozsądnym terminie. W tych okolicznościach, oczekiwania co do wysokości świadczenia emerytalnego, na których skarżąca mogła się zasadnie opierać zostały naruszone.
   Co do krzywdy, to wynika on ze wszystkich błędów popełnionych przez Parlament Europejski w trakcie tej sprawy.


title: Sprawa T-654/14: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Revolution/EUIPO (REVOLUTION) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego REVOLUTION — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/24

         Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Revolution/EUIPO (REVOLUTION)
   (Sprawa T-654/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego REVOLUTION - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 251/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Revolution LLC (Waszyngton D.C., Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, F. Rossi i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo P. Geroulakos, następnie D. Gája i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 czerwca 2014 r. (sprawa R 2143/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego REVOLUTION jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Revolution LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa T-324/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Pescatori San Francesco di Paola przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/37

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Pescatori San Francesco di Paola przeciwko Komisji
   (Sprawa T-324/08)
   (2008/C 272/72)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Società Cooperativa Pescatori San Francesco di Paola (Vibo Valentia, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-556/11: Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 9 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n °4 de Valladolid — Hiszpania) — María Jesús Lorenzo Martínez przeciwko Junta de Castilla y León, Dirección General de Recursos Humanos de la Consejería de Educación (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzula 4 pkt 1Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym — Nauczanie pozauniwersyteckie — Prawo do sześcioletniego dodatku do wynagrodzenia za kształcenie ustawiczne — Wykluczenie nauczycieli zatrudnionych w charakterze członków personelu tymczasowego — Zasada niedyskryminacji)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/13

         Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 9 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Valladolid — Hiszpania) — María Jesús Lorenzo Martínez przeciwko Junta de Castilla y León, Dirección General de Recursos Humanos de la Consejería de Educación
   (Sprawa C-556/11) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzula 4 pkt 1Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym - Nauczanie pozauniwersyteckie - Prawo do sześcioletniego dodatku do wynagrodzenia za kształcenie ustawiczne - Wykluczenie nauczycieli zatrudnionych w charakterze członków personelu tymczasowego - Zasada niedyskryminacji)
   2012/C 133/23
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Valladolid

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: María Jesús Lorenzo Martínez

      Strona pozwana: Junta de Castilla y León, Dirección General de Recursos Humanos de la Consejería de Educación

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado Contencioso Administrativo de Valladolid — Wykładnia klauzuli 4 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L175, s. 43) — Zasada niedyskryminacji — Przyznanie kadrze nauczycielskiej dodatku sześcioletniego za kształcenie ustawiczne — Przyznanie wyłącznie urzędnikom.

      Sentencja

   Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., mieszczącego się w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych, takich jak przepisy będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, które zastrzegają, w braku jakiegokolwiek uzasadnienia względami obiektywnymi, prawo do pobierania sześcioletniego dodatku do wynagrodzenia za kształcenie ustawiczne wyłącznie dla nauczycieli zatrudnionych w charakterze urzędników, z pominięciem nauczycieli zatrudnionych w charakterze członków personelu tymczasowego, podczas gdy pod względem otrzymywania wspomnianego dodatku obie kategorie pracowników znajdują się w porównywalnej sytuacji.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.01.2010.


title: Sprawa T-26/13: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Semtee (CALDEA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CALDEA — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BALEA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/23

         Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Semtee (CALDEA)
   (Sprawa T-26/13) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CALDEA - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BALEA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 93/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (przedstawiciele: adwokaci O. Bludovsky, B. Beinert i A. Bender)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Semtee (Escaldes Engornay, Andora)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2012 r. (sprawa R 2432/2011-1) dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy dm-drogerie markt GmbH & Co. KG a Semtee.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               dm-drogerie markt GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa C-429/04: Skarga wniesiona dnia 30 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/13

         Skarga wniesiona dnia 30 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-429/04)
   (2004/C 284/26)
   Dnia 30 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Belgii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Knuta Simonssona i Woutera Wilsa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążyły na mocy dyrektywy 2001/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001r. ustanawiającej zharmonizowane wymagania i procedury dotyczące bezpieczeństwa załadunku i wyładunku na masowcach (1), poprzez brak przyjęcia przepisów niezbędnych do wprowadzenia w życie tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o tych przepisach.

               2.

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2001/96/WE upłynął dnia 5 sierpnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 13, str. 9.


title: Sprawa T-388/15: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2015 r. – J & Joy/OHIM – Joy-Sportswear (JN-JOY)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/45

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2015 r. – J & Joy/OHIM – Joy-Sportswear (JN-JOY)
   (Sprawa T-388/15)
   (2015/C 381/55)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: J & Joy SA (Waremme, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Maqua i C. Pirenne)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Joy-Sportswear GmbH (Ottensoos, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „JN-JOY” – zgłoszenie nr 11 410 041

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie R 1353/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Urzędu o:

               —

               przeprowadzenie kontroli decyzji Wydziału Sprzeciwów i uznanie sprzeciwu za niedopuszczalny;

               —

               obciążenie wnoszącego sprzeciw kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu w sprawie sprzeciwu na postawie art. 81 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-31/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 marca 2006 r.  — Eurodrive przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego euroMASTER — Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe EUROMASTER — Brak podobieństwa towarów i usług — Częściowe odrzucenie sprzeciwu — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2006 r. — Eurodrive przeciwko OHIM
   (Sprawa T-31/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego euroMASTER - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe EUROMASTER - Brak podobieństwa towarów i usług - Częściowe odrzucenie sprzeciwu - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 108/32)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Eurodrive Services and Distribution NV (Amsterdam, Niderlandy) [Przedstawiciele: adwokaci E. Chávarri i A. Pérez-Gómez]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: I. de Medrano Caballero, pełnomocnik]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Jesús Gómez Frías (Madryt, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 listopada 2003 r. (sprawy R 419/2001-1 i R 530/2001-1) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Jesúsem Gómezem Fríasem a Eurodrive Services and Distribution NV
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 27.7.2004


title: Sprawa T-401/07: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2011 r. — Caixa Geral de Depósitos przeciwko Komisji (EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Dotacja globalna na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie oddziaływanie — Niedopuszczalność — Klauzula arbitrażowa)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/12

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2011 r. — Caixa Geral de Depósitos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-401/07) (1)

   (EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Dotacja globalna na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie oddziaływanie - Niedopuszczalność - Klauzula arbitrażowa)
   2011/C 113/23
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Caixa Geral de Depósitos, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci N. Mimoso Ruiz, F. Ponce de Leão Paulouro i C. Farinhas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, S. Rodrigues i A. Gattini, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2007) 3772 z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dotyczącej dotacji globalnej na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii na podstawie decyzji Komisji C(95) 1769 z dnia 28 lipca 1995 r. oraz żądanie nakazania Komisji wypłaty salda pomocy na podstawie art. 238 WE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Caixa Geral de Depósitos, SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Portugalska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa T-569/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 lipca 2009 r. — Visonic przeciwko OHIM — Sedea Electronique (VISIONIC)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 lipca 2009 r. — Visonic przeciwko OHIM — Sedea Electronique (VISIONIC)
   (Sprawa T-569/08) (1)

   2009/C 256/66

      Język postępowania: angielski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-341/13: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2013 r. — Groupe Léa Nature przeciwko OHIM — Debonaire Trading (SO’BiO ētic)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/42

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2013 r. — Groupe Léa Nature przeciwko OHIM — Debonaire Trading (SO’BiO ētic)
   (Sprawa T-341/13)
   2013/C 260/76
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupe Léa Nature (Périgny, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Arnaud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Debonaire Trading Internacional, Lda (Funchal, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 203/2011-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 marca 2013, doręczonej w dniu 18 kwietnia 2013 r.;

               —

               obciążenie Debonaire Trading Internacional, Lda i Urzędu kosztami postępowania, które zostały przez nich poniesione w postępowaniu przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Groupe Léa Nature

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SO'BiO ētic” dla towarów z klas 3, 24 i 25 — zgłoszenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 6 827 281

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Debonaire Trading Internacional, Lda

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe i zarejestrowane w Zjednoczonym Królestwie słowne znaki towarowe „SO…?” i in. dla towarów z klas 3 i 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie spornej decyzji i odrzucenie zgłoszenia do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów z klas 3 i 25

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) Rady nr 207/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-85/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – KPN BV/Autoriteit Consument en Markt (ACM) (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Usługa powszechna i prawa użytkowników — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuł 28 — Dostęp do numerów i usług — Numery niegeograficzne — Dyrektywa 2002/19/WE — Artykuły 5, 8 i 13 — Uprawnienia krajowych organów regulacyjnych — Kontrola cen — Usługi tranzytu połączeń — Uregulowanie krajowe nakładające na podmioty świadczące usługi tranzytu połączeń telefonicznych obowiązek niestosowania wyższych opłat za połączenia z numerami niegeograficznymi niż za połączenia z numerami geograficznymi — Przedsiębiorstwo niemające znaczącej pozycji na rynku — Właściwy organ krajowy)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – KPN BV/Autoriteit Consument en Markt (ACM)
   (Sprawa C-85/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Usługa powszechna i prawa użytkowników - Dyrektywa 2002/22/WE - Artykuł 28 - Dostęp do numerów i usług - Numery niegeograficzne - Dyrektywa 2002/19/WE - Artykuły 5, 8 i 13 - Uprawnienia krajowych organów regulacyjnych - Kontrola cen - Usługi tranzytu połączeń - Uregulowanie krajowe nakładające na podmioty świadczące usługi tranzytu połączeń telefonicznych obowiązek niestosowania wyższych opłat za połączenia z numerami niegeograficznymi niż za połączenia z numerami geograficznymi - Przedsiębiorstwo niemające znaczącej pozycji na rynku - Właściwy organ krajowy))
   (2015/C 371/11)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: KPN BV

      Strona pozwana: Autoriteit Consument en Markt (ACM)

      Sentencja

               1)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że zezwala ono właściwemu organowi krajowemu na wprowadzenie obowiązku taryfowego – takiego jak ten będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – na podstawie art. 28 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., aby usunąć przeszkodę w wybieraniu numerów niegeograficznych w Unii Europejskiej, która to przeszkoda nie jest natury technicznej, lecz wynika ze stosowanych taryf, mimo że nie została przeprowadzona analiza rynku, z której wynikałoby, iż dane przedsiębiorstwo posiada znaczącą pozycję na rynku, jeżeli taki obowiązek stanowi środek niezbędny i proporcjonalny do tego, by użytkownicy końcowi mogli mieć dostęp w Unii do usług wykorzystujących numery niegeograficzne.
               Do sądu krajowego należy sprawdzenie, że warunek ten jest spełniony oraz że obowiązek taryfowy jest obiektywny, przejrzysty, proporcjonalny, niedyskryminacyjny, oparty na charakterze stwierdzonego problemu i uzasadniony w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., oraz że zostały zachowane procedury przewidziane w art. 6, 7 i 7a dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140.

               2)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może przewidzieć, iż obowiązek taryfowy na podstawie art. 28 dyrektywy 2002/22, zmienionej dyrektywą 2009/136 – taki jak ten będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – może zostać nałożony przez organ krajowy inny niż krajowy organ regulacyjny, który jest z reguły odpowiedzialny za stosowanie nowych ram regulacyjnych Unii dla sieci i usług łączności elektronicznej, z zastrzeżeniem, że organ ten spełnia wymogi dotyczące kompetencji, niezależności, bezstronności i przejrzystości przewidziane w dyrektywie 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140, oraz że od decyzji, które on podejmuje, przysługują skuteczne środki odwoławcze do organu niezależnego od zainteresowanych stron, przy czym do sądu odsyłającego należy sprawdzenie, czy taka sytuacja ma miejsce w danym przypadku.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa T-767/15: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – Labeyrie/EUIPO – Delpeyrat (Przedstawienie ornamentu z motywem jasnych ryb na ciemnym tle) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający ornament z motywem jasnych ryb na ciemnym tle — Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego]

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/28

         Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – Labeyrie/EUIPO – Delpeyrat (Przedstawienie ornamentu z motywem jasnych ryb na ciemnym tle)
   (Sprawa T-767/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający ornament z motywem jasnych ryb na ciemnym tle - Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego])
   (2017/C 121/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Labeyrie (Saint-Geours-de-Maremne, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Lecomte)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Delpeyrat (Saint-Pierre-du-Mont, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Ennochi)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 października 2015 r. (sprawa R 2694/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Delpeyrat a Labeyrie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Labeyrie pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez EUIPO.

               3)

               Delpeyrat pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.