title: Sprawa C-351/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-351/05) (1)

   (2006/C 224/68)

      Język postępowania: estoński

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005 r.


title: Sprawa T-100/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2006 r. — CFE przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja 2004/813/WE — Wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty — Osoby, których akt dotyczy bezpośrednio i indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2006 r. — CFE przeciwko Komisji
   (Sprawa T-100/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja 2004/813/WE - Wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty - Osoby, których akt dotyczy bezpośrednio i indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2006/C 294/102)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Compagnie d'entreprises CFE SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: B. Louveaux i J. van Ypersele, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i F. Simonetti, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/813/WE z dnia 7 grudnia 2004 r., ustanawiającej, na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. L 387, str. 1)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005


title: Wykreślenie sprawy T-311/99

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/44

         Wykreślenie sprawy T-311/99 (1)

   (2004/C 228/103)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 11 maja 2004 r. prezes drugiej izby w powiększonym składzie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-311/99, Tankstation Haarhuis B. V., popieranej przez Królestwo Niderlandów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


title: Sprawa C-215/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Pacific World Limited, FDD International Limited przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs (Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Zestaw sztucznych paznokci z uformowanego tworzywa sztucznego — Ważność rozporządzenia (WE) nr 1417/2007 — Pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych (pozycja 3926 ) — Preparaty do manicure lub pedicure (pozycja 3304 ) — Zestawy i akcesoria do manicure lub pedicure (pozycja 8214 ))

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/7

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Pacific World Limited, FDD International Limited przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-215/10) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Zestaw sztucznych paznokci z uformowanego tworzywa sztucznego - Ważność rozporządzenia (WE) nr 1417/2007 - Pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych (pozycja 3926) - Preparaty do manicure lub pedicure (pozycja 3304) - Zestawy i akcesoria do manicure lub pedicure (pozycja 8214))
   2011/C 298/12
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pacific World Limited, FDD International Limited

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Wykładnia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1417/2007 z dnia 28 listopada 2007 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze scalonej — Ważność w odniesieniu do klasyfikacji sztucznych paznokci z uformowanego tworzywa sztucznego do pozycji 3926 90 97 (pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych)

      Sentencja

   Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1417/2007 z dnia 28 listopada 2007 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze scalonej jest ważne w zakresie, w jakim dokonuje klasyfikacji sztucznych paznokci i w rezultacie zestawów sztucznych paznokci, opisanych w załączniku do tego rozporządzenia, do podpozycji 3926 90 97 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-720/14: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – Rotenberg przeciwko Radzie

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/37

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – Rotenberg przeciwko Radzie
   (Sprawa T-720/14)
   (2015/C 007/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arkadij Romanowicz Rotenberg (Sankt Petersburg, Rosja) (przedstawiciele: D. Pannick, QC, M. Lester, barrister, S. Hey i H. Brunskill, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/508/WPZiB oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 826/2014 w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowego i niewystarczającego uzasadnienia przez Radę umieszczenia skarżącego w wykazie osób, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi w związku z sytuacją na Ukrainie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego naruszenia przez Radę prawa poprzez uznanie, że skarżący spełnia kryteria umieszczenia go w wykazie ujętym w zaskarżonych aktach.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Radę zasad odnoszących się do ochrony danych.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący uchybienia przez Radę obowiązkowi zapewnienia skarżącemu prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego naruszenia przez Radę praw podstawowych skarżącego, w tym prawa do poszanowania własności, prawa do prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa do ochrony dobrego imienia.


title: Sprawa T-464/08: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2008 r. — Zeta Europe przeciwko OHIM (Superleggera)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/53

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2008 r. — Zeta Europe przeciwko OHIM (Superleggera)
   (Sprawa T-464/08)
   (2008/C 313/95)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Zeta Europe B.V. (Het Ambacht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci V. Bilardo, C. Bacchini i M. Mazzitelli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie R0666/2008-1.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Mieszany znak towarowy „Superleggera” (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5.456.207) dla towarów należących do klas 12, 18 i 25.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia po stwierdzeniu, iż na rozpatrywany znak towarowy składa się przymiotnik „superleggera” (bardzo lekka), w związku z czym będzie on postrzegany jako opisowa wskazówka wagi towarów.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz art. 73 i 74 tego rozporządzenia.


title: Sprawa T-485/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Olive Line International przeciwko OHIM — Knopf (o-live)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/57

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Olive Line International przeciwko OHIM — Knopf (o-live)
   (Sprawa T-485/07)
   (2008/C 51/104)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Olive Line International, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Koch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Reinhard Knopf (Malsch, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2007 r. oddalająca odwołanie od decyzji o rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 3 219 193 jest niezgodna z rozporządzeniem (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie kosztami postępowania stronę pozwaną, i — w razie potrzeby — drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Reinhard Knopf

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „o-live” dla towarów z klas 29, 30, 31 i 33 — zgłoszenie nr 3 219 193

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowa nazwa handlowa „Olive lines” dla działalności gospodarczej polegającej na pośrednictwie handlowym

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z uwagi na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego niezarejestrowanego znaku towarowego, o znaczeniu większym niż lokalne, i zgłoszonego znaku towarowego.


title: Sprawa C-453/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 sierpnia 2013 r. — Newby Foods Ltd przeciwko Food Standards Agency

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/42

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 sierpnia 2013 r. — Newby Foods Ltd przeciwko Food Standards Agency
   (Sprawa C-453/13)
   2013/C 344/72
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Newby Foods Ltd

      Strona pozwana: Food Standards Agency

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy słowa „utrat[a] lub modyfikacj[a] struktury włókien mięśniowych” użyte w pkt 1.14 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 (1) oznaczają „jakąkolwiek utratę lub modyfikację struktury włókien mięśniowych” widoczną przy użyciu standardowych technik mikroskopowych? (Te same słowa pojawiają się także w art. 3 lit. n) rozporządzenia (WE) nr 999/2001 (2) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1923/2006 (3)).

               2)

               Czy produkt mięsny może zostać sklasyfikowany jako wyrób mięsny w rozumieniu pkt 1.15 załącznika I w przypadku, gdy miał miejsce pewien stopień utraty lub modyfikacji struktury jego włókien mięśniowych widocznej przy użyciu standardowych technik mikroskopowych?

               3)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 brzmi „nie”, a odpowiedź na pytanie 2 brzmi „tak”, czy stopień utraty lub modyfikacji struktury włókien mięśniowych wystarczający, aby wyrób mięsny musiał zostać sklasyfikowany jako MOM w rozumieniu pkt 1.14 załącznika I, jest taki sam, jak stopień wymagany do wyeliminowania cech mięsa świeżego w rozumieniu pkt 1.15?

               4)

               W jakim zakresie cechy mięsa świeżego powinny zostać osłabione, aby można było uznać, że zostały wyeliminowane w rozumieniu pkt 1.15?

               5)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 brzmi „nie”, lecz odpowiedź na pytanie 3 także brzmi „nie”:

                           a)

                           jaki stopień modyfikacji struktury włókien mięśniowych jest wymagany dla sklasyfikowania przedmiotowego produktu jako MOM?

                           b)

                           jakie są kryteria, które sądy krajowe powinny stosować przy ocenie tego, czy struktura włókien mięśniowych mięsa została zmodyfikowana w tym stopniu?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 139, s. 55; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 03 Tom 45 s. 14-74).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U. L 147, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1923/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (Dz.U. L 404, s. 1).


title: Sprawa C-17/07 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2008 r. — Wineke Neirinck przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Pracownik kontraktowy — Biuro Infrastruktury i Logistyki w Brukseli (OIB) — Postępowanie w sprawie naboru — Odrzucenie kandydatury — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2008 r. — Wineke Neirinck przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-17/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Pracownik kontraktowy - Biuro Infrastruktury i Logistyki w Brukseli (OIB) - Postępowanie w sprawie naboru - Odrzucenie kandydatury - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie)
   (2008/C 107/09)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Wineke Neirinck (przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 listopada 2006 r. w sprawie T-494/04 Neirinck przeciwko Komisji oddalającego po pierwsze żądanie wnoszącej odwołanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odrzucających jej kandydaturę na stanowisko prawnika w dziedzinie polityki dotyczącej nieruchomości w ramach Biura Infrastruktury i Logistyki w Brukseli (OIB) i powołujących na to stanowisko innego kandydata, i po drugie żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia — Pojęcie interesu prawnego w uzyskaniu ochrony prawnej — Obowiązek uzasadnienia — Zniekształcenie materiału dowodowego — Nadużycie władzy — Interes służby oraz zasady staranności i dobrej administracji
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydany w dniu 14 listopada 2006 r. w sprawie T-494/04 Neirinck przeciwko Komisji zostaje uchylony, ponieważ Sąd nie uwzględnił zarzutu dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadniania w decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 27 kwietnia 2004 r., informującej W. Neirinck o niezdaniu przez nią egzaminu ustnego w ramach postępowania w sprawie naboru na stanowisko prawnika w dziedzinie polityki dotyczącej nieruchomości w ramach Biura Infrastruktury i Logistyki w Brukseli, w charakterze pracownika kontraktowego.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 27 kwietnia 2004 r., informującej W. Neirinck o niezdaniu przez nią egzaminu ustnego w ramach postępowania w sprawie naboru na stanowisko prawnika w dziedzinie polityki dotyczącej nieruchomości w ramach Biura Infrastruktury i Logistyki w Brukseli, w charakterze pracownika kontraktowego.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona poza kosztami własnymi, wszelkimi kosztami poniesionymi przez W. Neirinck w postępowaniu przez Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-437/05: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Českém Krumlově — Republika Czeska) — Jan Vorel przeciwko Nemocnice Český Krumlov (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału Sprawiedliwości — Polityka społeczna — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywy 93/104/WE i 2003/88/WE — Pojęcie czasu pracy — Okres niewykonywania pracy podczas dyżuru zakładowego pełnionego przez lekarza w miejscu pracy — Kwalifikacja — Wpływ na wynagrodzenie pracownika)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/12

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Českém Krumlově — Republika Czeska) — Jan Vorel przeciwko Nemocnice Český Krumlov
   (Sprawa C-437/05) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału Sprawiedliwości - Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywy 93/104/WE i 2003/88/WE - Pojęcie „czasu pracy” - Okres niewykonywania pracy podczas dyżuru zakładowego pełnionego przez lekarza w miejscu pracy - Kwalifikacja - Wpływ na wynagrodzenie pracownika)
   (2007/C 56/20)
   Język postępowania: czeski
   Sąd krajowy
   Okresní soud v Českém Krumlově (Republika Czeska)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jan Vorel

      Strona pozwana: Nemocnice Český Krumlov
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Okresní soud v Českém Krumlově — Wykładnia art. 2 pkt 1 i art. 18 dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 307, str. 18) — Pojęcie czasu pracy — Uregulowanie krajowe, zgodnie z którym okresy niewykonywania pracy podczas dyżuru pełnionego przez lekarza w miejscu pracy nie są uważane za czas pracy
   Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2000 r., oraz dyrektywę 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym dyżur zakładowy pełniony przez lekarza w ramach systemu fizycznej obecności w miejscu pracy, podczas którego lekarz nie świadczy rzeczywistej pracy, nie jest uważany w całości za „czas pracy” w rozumieniu tych dyrektyw;

                           —

                           nie sprzeciwiają się stosowaniu przez państwo członkowskie uregulowania, które w odniesieniu do wynagrodzenia pracownika w przypadku dyżuru zakładowego pełnionego przez niego w miejscu pracy traktuje w inny sposób okresy rzeczywistego świadczenia pracy oraz okresy, w których nie następuje żadne rzeczywiste świadczenie pracy, pod warunkiem, że system ten zapewnia pełną skuteczność praw przyznanych pracownikom przez te dyrektywy w celu efektywnego zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006.


title: Sprawa T-745/16: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 r. – BPCE/EBC

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/40

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 r. – BPCE/EBC
   (Sprawa T-745/16)
   (2017/C 006/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BPCE (Paris, France) (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, C. Renner i P. Kupka, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego nr ECB/SSM/2016-9695005MSXI0YEMGDF46/195 z dnia 24 sierpnia 2016 r.;

               —

               obciążenie, w każdym razie, Europejskiego Banku Centralnego całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) do wydania decyzji z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie oddalenia wniosku skarżącej o korzystanie z wyłączenia ekspozycji wobec Caisse des dépôt et consignations, które wynikają ze scentralizowanych funduszy zbieranych w ramach regulowanych oszczędności, z obliczania wskaźnika dźwigni (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) albowiem EBC nie miał kompetencji, aby odmówić udzielenia wnioskowanego wyłączenia po tym jak stwierdził, że spełnione były wszystkie przesłanki przewidziane w mających zastosowanie przepisach prawa Unii.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący licznych naruszeń prawa popełnionych przez pozwanego. Skarżąca uważa bowiem że nawet zakładając, iż EBC miał kompetencję aby wydać zaskarżoną decyzję, rzeczona decyzja jest nieważna albowiem zawiera liczne naruszenia prawa w świetle zarówno rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1; zwanego dalej „rozporządzeniem nr 575/2013”) jak też zamiarów prawodawcy Unii Europejskiej, z powodu błędnej interpretacji przez EBC rozpatrywanych przepisów i wydania decyzji która:

                           —

                           jest sprzeczna z celami przepisów dotyczących wskaźnika dźwigni i narusza nie tylko cel przepisów o wskaźniku dźwigni jako takich lecz także zamiar prawodawcy wyrażony poprzez przyjęcie art. 429 ust. 14 rozporządzenia nr 575/2013;

                           —

                           zmienia przepis podstawowy uwzględniając dwie nowe przesłanki niezawarte w spornym przepisie;

                           —

                           pozbawia skuteczności art. 429 ust. 14 rozporządzenia nr 575/2013.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący szeregu oczywistych błędów w ocenie w zaskarżonej decyzji, w szczególności w odniesieniu do charakteru scentralizowanych regulowanych funduszy oszczędnościowych, następstw wpisania funduszy do bilansu banku i skutków mechanizmu dostosowania scentralizowanych kwot.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia szeregu zasad ogólnych prawa Unii, a mianowicie zasady proporcjonalności, zasady bezpieczeństwa prawnego i zasady dobrej administracji, jako że EBC naruszył spoczywający na nim obowiązek staranności.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia zaskarżonej decyzji, albowiem EBC podlega obowiązkowi pełniejszego uzasadnienia a rzeczona decyzja jest uzasadniona w sposób niewystarczający i niejednoznaczny.


title: Sprawa T-818/16: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2016 r. – Netflix International i Netflix/Komisja

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/51

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2016 r. – Netflix International i Netflix/Komisja
   (Sprawa T-818/16)
   (2017/C 030/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Netflix International BV (Amsterdam, Niderlandy) i Netflix, Inc. (Los Gatos, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Alberdingk Thijm, S. van Schaik i S. van Velze)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 września 2016 r. stwierdzającej zgodność z rynkiem wewnętrznym siódmej wersji niemieckiej ustawy o wspieraniu produkcji filmowej (1); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych (2).

                           —

                           Komisja naruszyła art. 13 ust. 1 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych stwierdzając, że niemiecki środek jest zgodny z tym przepisem interpretowanym w świetle zaproponowanej nowelizacji do tej dyrektywy.

                           —

                           Komisja naruszyła art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 oraz art. 3 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, stwierdzając, że niemiecki środek nie narusza zasady państwa pochodzenia.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 110 TFUE.

                           —

                           Komisja naruszyła art. 110 TFUE stwierdzając, że niemiecki środek nie stanowi dyskryminacji względem dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie, posiadających siedzibę poza granicami Niemiec, ale kierujących swe usługi do niemieckich odbiorców.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 56 TFUE.

                           —

                           Komisja naruszyła art. 56 TFUE nie poddając ocenie tego czy niemiecki środek narusza swobodę świadczenia usług, którą narusza.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 49 TFUE.

                           —

                           Komisja naruszyła art. 49 TFEU nie poddając ocenie tego czy niemiecki środek narusza swobodę przedsiębiorczości, którą narusza.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 107 TFUE.

                           —

                           Komisja naruszyła art. 107 TFUE stwierdzając, że niemiecki środek jest formą pomocy państwa, która może być uzasadniona celem kulturalnym i jest zgodna z rynkiem wewnętrznym.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

                           —

                           Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne nie spełniając wymogów w zakresie uzasadnienia ustanowionych w art. 296 ust. 2) TFUE oraz prawa do dobrej administracji przewidzianego art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/2042 z dnia 1 września 2016 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.38418 – 2014/C (ex 2014/N), którą Niemcy zamierzają wdrożyć na rzecz wsparcia produkcji i dystrybucji filmów (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 5551) (Dz.U. 2016, L 314, s.63).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych)(Dz.U. 2010, L 95, s. 1)


title: Sprawa C-216/05: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/10

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-216/05)
   (2005/C 193/17)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 17 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Xaviera Lewisa, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Irlandii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że uzależniając pełne i rzeczywiste uczestnictwo opinii publicznej w niektórych ocenach wpływu na środowisko od uprzedniego [wniesienia] opłaty za [to] uczestnictwo, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 i 8 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniającą dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (2)

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Irlandzka ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że władze właściwe do spraw zagospodarowania przestrzennego oraz odpowiednie kolegium odwoławcze mogą nałożyć opłaty za przedstawienie uwag lub wyrażenie opinii w trakcie procedur związanych z zagospodarowaniem przestrzennym lub też za przedstawienie uwag w trakcie prowadzonych w tym zakresie postępowań odwoławczych. Komisja twierdzi, że nałożenie takiej opłaty za uczestnictwo stanowi naruszenie dyrektywy 85/337/EWG, zmienionej przez dyrektywę 97/11/EWG z następujących powodów:

               —

               żaden z przepisów tej dyrektywy nie zezwala w wyraźny sposób na nakładanie takich opłat;

               —

               opłaty takie są sprzeczne z systematyką i celem dyrektywy;

               —

               brzmienie art. 6 ust. 2 i 3 dyrektywy nie daje możliwości dokonania wykładni tak rozszerzającej, jak chce tego Irlandia;

               —

               Irlandia zakłóca korzystanie z uprawnień przyznanych opinii publicznej przez art. 6 ust. 2 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 175 z 5.7.2005, str 40

      (2)  Dz.U. L 73 z 14.3.1997, str. 5


title: Sprawa T-679/13: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2013 r. — AEMN przeciwko Parlamentowi

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/21

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2013 r. — AEMN przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-679/13)
   2014/C 85/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alliance européenne des mouvements nationaux (AEMN) (Matzenheim, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.P. Le Moigne)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 7 października 2013 r., częściowo powtórzonej decyzją z dnia 14 października 2013 r. i w której ustalono ostateczny przydział przyznany przez Parlament Europejski na rzecz Alliance Européenne des Mouvements Nationaux na rok 2012 na kwotę 186 292,12 EUR i w konsekwencji postanowiono, że Alliance Européenne des Mouvements Nationaux powinno zwrócić kwotę 45 476,00 EUR, uwzględniając, iż kwota 231 412,80 EUR została już przyznana skarżącemu stowarzyszeniu;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania i zasądzenie od niego z tego tytułu na rzecz Alliance Européenne des Mouvements Nationaux kwoty 20 000,00 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które co do istoty są identyczne lub podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T–678/13 AEMN przeciwko Parlamentowi.


title: Sprawa T-524/09: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2009 r. — Meredith przeciwko OHIM (BETTER HOMES AND GARDENS)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/44

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2009 r. — Meredith przeciwko OHIM (BETTER HOMES AND GARDENS)
   (Sprawa T-524/09)
   2010/C 51/81
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Meredith Corporation (Des Moines, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R.N. Furneaux i E.A. Hardcastle, Solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 września 2009 r. w sprawie R 517/2009-2, w zakresie w jakim na mocy tej decyzji odrzucone zostało zgłoszenie rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego dla usług z klasy 36, i w konsekwencji dopuszczenie rejestracji znaku towarowego dla tych usług;

               —

               uwzględnienie żądań Meredith Corporation; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w przypadku gdyby OHIM je kwestionował i oddalenie jego żądań.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:„BETTER HOMES AND GARDENS” dla towarów i usług z klas 16, 35 i 36

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie nie zastosowała właściwego kryterium w celu dokonania oceny, czy znak towarowy pozbawiony jest jakiegokolwiek odróżniającego charakteru celem odróżnienia towarów i usług, w odniesieniu do których wnosi się o rejestrację.


title: Sprawa T-459/13: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2013 r. — Larrañaga Otaño przeciwko OHIM (GRAPHENE)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2013 r. — Larrañaga Otaño przeciwko OHIM (GRAPHENE)
   (Sprawa T-459/13)
   2013/C 313/61
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Joseba Larrañaga Otaño (San Sebastian, Hiszpania) i Mikel Larrañaga Otaño (przedstawiciel: adwokat F. Bueno Salamero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GRAPHENE” dla towarów i usług z klas 2, 6, 10 i 22 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 892 446

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-474/16: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2016 r. – Société wallonne des aéroports/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/28

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2016 r. – Société wallonne des aéroports/Komisja
   (Sprawa T-474/16)
   (2016/C 371/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société wallonne des aéroports SA (SOWEAR) (przedstawiciele: adwokaci A. Lepièce i H. Baeyens)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że wniosek strony skarżącej dotyczący połączenia niniejszej sprawy ze sprawą T-818/14 jest dopuszczalny i zasadny;

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

         a w konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3, 4, 5 i 6 decyzji Komisji z dnia 1 października 2014 r. SA.14093 w sprawie środków wdrożonych przez Belgię na rzecz Brussels South Charleroi Airport i spółki Ryanair;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, jakiego miała dopuścić się Komisja, badając opłaty uiszczane przez Brussels South Charleroi Airport (BSCA) na rzecz strony skarżącej w świetle art. 1057 TFUE, podczas gdy decyzje o przystąpieniu do inwestycji, rozpoczęciu budowy infrastruktury lotniskowej oraz uruchomieniu BSCA zostały podjęte przed ogłoszeniem wyroku z dnia 12 grudnia 2000 r., Aéroports de Paris/Komisja (T-128/98, EU:T:2000:290), potwierdzonego przez Trybunał w wyroku z dnia 24 października 2002 r., Aéroports de Paris/Komisja (C-82/01 P, EU:C:2002:617).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, jakiego miała dopuścić się Komisja, kwalifikując Instrument Landing System (ILS) oraz usługę oznakowania pasa startowego jako wyposażenie i usługi o charakterze gospodarczym.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący okoliczności, że rozumowanie, którym posłużyła się Komisja w celu ustalenia rocznej opłaty rynkowej obciążającej BSCA było oparte na błędnej metodologii i błędnych czynnikach uwzględnionych przy obliczaniu, co miało istotny wpływ na kwotę pomocy, a nadto skutkowało oczywistym błędem uzasadnienia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa, jakiego miała dopuścić się Komisja, po pierwsze, uwzględniając w kwocie opłaty podlegającej odzyskaniu od BSCA pomoc przyznaną na realizację zadań w dziedzinie bezpieczeństwa (czyli dotacji „ochrona przeciwpożarowa i utrzymanie”), a po drugie, nie biorąc pod uwagę obniżenia dotacji „ochrona przeciwpożarowa i utrzymanie” w latach 2014 i 2015.


title: Sprawa T-33/05: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez Compañía Española de Tabaco en Rama, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/42

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez Compañía Española de Tabaco en Rama, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-33/05)
   (2005/C 82/74)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 21 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Compañía Española de Tabaco en Rama, S.A. z siedzibą w Navalmoral de la Mata (Hiszpania), reprezentowanej przez Marcosa Arauja, adwokata w Ilustre Colegio w Madrycie, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 października 2004 r., wydanej w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 81 ust. 1 WE [C(2004) 4030 final] w sprawie COMP/C.38238/B.2 – Surowiec tytoniowy Hiszpania;

               2.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W niniejszym postępowaniu zaskarżono tę samą decyzję, którą zaskarżono w sprawie T-24/05 Standard Comercial i inni przeciwko Komisji. (1)

   Wszystkie zarzuty oscylują wokół zasady proporcjonalności. Skarżąca podkreśla zwłaszcza okoliczność, iż badane praktyki dotyczyły rynku o wartości 25 milionów euro, zaś nałożone grzywny osiągnęły prawie tę samą wysokość. CETARSA została zaskoczona w szczególności grzywną, która wynosiła 7,5 % obrotu za 2003 r.
   Na poparcie swojej skargi, skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               Naruszenie zasady równości w traktowaniu, wynikające z nałożenia wygórowanych grzywien na przetwórców i symbolicznych grzywien na producentów na podstawie argumentów mających zastosowanie do obydwóch sektorów.

               —

               Błędną ocenę okoliczności faktycznych sprawy (oficjalne poparcie przy regulowaniu rynku poprzez porozumienia pomiędzy producentami i przetwórcami, ograniczona wielkość odnośnych rynków, brak skuteczności, etc.), które uzasadniłyby ocenę praktyk będących przedmiotem postępowania jako naruszeń „poważnych”, zamiast „bardzo poważnych”.

               —

               Błędną ocenę czasu trwania praktyk.

               —

               Błędną ocenę uczestnictwa skarżącej w zarzucanych praktykach, jako że została przeprowadzona wyłącznie w oparciu o jej udział w rynku, bez uwzględnienia czynników odróżniających jej sytuację.

               —

               Metodę, którą posłużyła się Komisja w celu ustalenia kwot bazowych, a która skutkowała w przypadku przedsiębiorstw o małych rozmiarach, takich jak skarżąca, nałożeniem nieproporcjonalnych grzywien.

               —

               Arbitralne stosowanie komunikatu o polityce łagodności, bez uzasadnienia przez Komisję takiej różnicy w traktowaniu, a także naruszenie prawa do obrony skarżącej.

      (1)  Dotychczas nie opublikowana w Dz.U.


title: Sprawa C-156/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 27 marca 2017 r. – Köln-Aktienfonds Deka/Staatssecretaris van Financiën

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 27 marca 2017 r. – Köln-Aktienfonds Deka/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-156/17)
   (2017/C 168/34)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Köln-Aktienfonds Deka

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przy udziale: Nederlandse Orde van Belastingadviseurs, Loyens en Loeff NV

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE) sprzeciwia się temu, by funduszowi inwestycyjnemu z siedzibą poza Niderlandami, jako że nie jest on zobowiązany do poboru u źródła niderlandzkiego podatku od dywidend, nie był zwracany niderlandzki podatek pobrany od dywidend, które ów fundusz uzyskał od spółek z siedzibą w Niderlandach, podczas gdy podatek od dywidend jest zwracany przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania z siedzibą w Niderlandach, które corocznie wypłaca dochody z inwestycji na rzecz swych udziałowców lub uczestników dokonując poboru niderlandzkiego podatku od dywidend?

               2.

               Czy art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE) sprzeciwia się temu, by funduszowi inwestycyjnemu z siedzibą poza Niderlandami, jako że nie uprawdopodobnił on, że jego udziałowcy lub uczestnicy spełniają przesłanki ustanowione przez przepisy niderlandzkie, nie był zwracany niderlandzki podatek pobrany od dywidend, które ów fundusz uzyskał od spółek z siedzibą w Niderlandach?

               3.

               Czy art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE) sprzeciwia się temu, by funduszowi inwestycyjnemu z siedzibą poza Niderlandami, jako że nie wypłaca swym udziałowcom lub uczestnikom corocznie, najpóźniej w ósmym miesiącu po upływie roku obrotowego, w pełni dochodów z inwestycji, nie był zwracany niderlandzki podatek pobrany od dywidend, które ów fundusz uzyskał od spółek z siedzibą w Niderlandach, również wówczas, gdy w państwie siedziby, ze względu na obowiązujące w nim przepisy ustawowe, jego dochody z inwestycji, o ile nie zostały wypłacone (a) są uznane za wypłacone lub (b) są uwzględniane przez państwo siedziby w ramach opodatkowania udziałowców lub uczestników tak, jakby wypłacony został zysk, podczas gdy podatek od dywidend jest zwracany przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania z siedzibą w Niderlandach, które corocznie wypłaca w pełni dochody z inwestycji na rzecz swych udziałowców lub uczestników dokonując poboru niderlandzkiego podatku od dywidend?


title: Sprawa C-10/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Rafael de Bustamante Tello przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Przesłanka przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie praca wykonywana dla innego państwa )

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Rafael de Bustamante Tello przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-10/06 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Przesłanka przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie „praca wykonywana dla innego państwa’)
   (2008/C 22/11)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Rafael de Bustamante Tello (przedstawiciele: R. García-Gallardo, D. Domínguez Pérez i A. Sayagués Torres, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Sims i D. Canga Fano, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba), wydanego w dniu 25 października 2005 r. w sprawie T-368/03 De Bustamante Tello przeciwko Radzie, mocą którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 28 lipca 2003 r. odmawiającej przyznania dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz innych związanych z nim dodatków
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone jako bezzasadne.

               2)

               R. de Bustamante Tello zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa F-105/11: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/26

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-105/11)
   2012/C 6/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego OLAF o oddaleniu wniosku strony skarżącej o przedłużenie jej umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. b) WZiPW.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego OLAF z dnia 29 czerwca 2011 r. o oddaleniu zażalenia strony skarżącej dotyczącego oddalenia jej wniosku o przedłużenie zawartej z nią umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. b) WZiPW;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego OLAF z dnia 25 marca 2011 r. o oddaleniu wniosku strony skarżącej o przedłużenie jej umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-467/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Drex Technologies/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/34

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Drex Technologies/Rada
   (Sprawa T-467/15) (1)

   (2016/C 410/53)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-486/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 5 listopada 2007 r. — Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA) przeciwko Consorzio Agrario di Ravenna Soc. Coop. arl

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 5 listopada 2007 r. — Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA) przeciwko Consorzio Agrario di Ravenna Soc. Coop. arl
   (Sprawa C-486/07)
   (2008/C 22/47)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

      Strona pozwana: Consorzio Agrario di Ravenna Soc. Coop. arl
   Pytania prejudycjalne
   „czy na podstawie obowiązujących w okresie wystąpienia okoliczności faktycznych sprawy (1994-1995) rozporządzeń EWG dotyczących sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych, redukcje cen przewidziane w razie wyższego stopnia wilgotności od przyjętego dla przeciętnej jakości, mają również zastosowanie do sprzedaży kukurydzy”


title: Sprawa C-257/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 13 stycznia 2006 r — Roby Profumi Srl przeciwko Comune di Parma

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 13 stycznia 2006 r — Roby Profumi Srl przeciwko Comune di Parma
   (Sprawa C-257/06)
   (2006/C 212/24)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Roby Profumi Srl

      Strona pozwana: Comune di Parma
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 10 ust. 8 ustawy nr 713/1986 zmienionej art. 9 ust. 4 dekretu ustawodawczego nr 126/1997 jest zgodny z art. 28 traktatu WE oraz art. 7 dyrektywy 76/768/EWG (1) zmienionej dyrektywą 93/35/EWG (2).

      (1)  Dz. U. L 262, str. 169

      (2)  Dz. U. L 151, str. 32


title: Sprawa T-526/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 25 września 2008 r. w sprawie F-44/05, Strack przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 grudnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/53

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 25 września 2008 r. w sprawie F-44/05, Strack przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 grudnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-526/08 P)
   (2009/C 44/93)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Krämer i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Guido Strack (Kolonia, Niemcy)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 września 2008 r. wydanego w sprawie F-44/05 Strack przeciwko Komisji,

               —

               obciążenie skarżącego kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej oraz postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie skierowane jest przeciwko wyrokowi Sądu do Spraw Służby Publicznej z dnia 25 września 2008 r. wydanemu w sprawie F-44/05 Strack przeciwko Komisji. Wyrokiem tym stwierdzono nieważność decyzji Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich, która odrzucała podanie skarżącego o przyjęcie go na stanowisko kierownika wydziału „Zaproszenia do składania ofert” i nakazywała Komisji zapłatę 2 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez skarżącego.
   W celu uzasadnienia odwołania skarżąca przytacza dwa zarzuty.
   1.   Naruszenie prawa wspólnotowego poprzez uznanie istnienia interesu prawnego we wniesieniu skargi o stwierdzenie nieważności
   Komisja zarzuca po pierwsze, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji odmownej został uznany za dopuszczalny mimo braku u skarżącego interesu prawnego we wniesieniu skargi o stwierdzenie nieważności decyzji o powołaniu, wynikającego z jednoczesnego wniesienia skargi odszkodowawczej. Takie rozwiązanie stanowi błąd co do prawa i może prowadzić do niepewności w odniesieniu do środków wykonawczych, o których mowa w art. 233 WE. Reguła, zgodnie z którą niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności automatycznie pociąga za sobą niedopuszczalność bezpośrednio z nią związanej skargi odszkodowawczej nie znajdowałaby zastosowania w sytuacji gdy brak jest niebezpieczeństwa, że w drodze skargi odszkodowawczej dojdzie do obejścia wymaganego postępowania poprzedzającego czy też innych przesłanek dopuszczalności, a zatem skarga odszkodowawcza mogłaby być dopuszczalna także wtedy gdy skarga o stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalna z powodu braku interesu prawnego.
   2.   Braki w uzasadnieniu odnośnie do wykładni i stosowania przesłanki zaistnienia krzywdy
   Po drugie Sąd popełnił w pkt 219 zaskarżonego wyroku błąd stwierdzając, że skarżący rzeczywiście odniósł krzywdę wynikającą z pozbawienia go prawa do rozpatrzenia jego kandydatury przysługującego w określonych okolicznościach. Wniosek ten nieuchronnie oznacza, że niezgodność z prawem decyzji odrzucającej podanie jest jednoznaczna z krzywdą. Taka wykładnia nie uwzględnia faktu, że odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty wymaga łącznego spełnienia trzech przesłanek czyli po pierwsze niezgodności z prawem zachowania zarzuconego instytucjom, rzeczywistego charakteru powoływanej szkody i po trzecie istnienia związku przyczynowego między dwoma poprzedzającymi przesłankami.


title: Sprawa C-426/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 1 sierpnia 2016 r. – Liga van Moskeeën en Islamitische Organisaties Provincie Antwerpen i in./Vlaams Gewest

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 1 sierpnia 2016 r. – Liga van Moskeeën en Islamitische Organisaties Provincie Antwerpen i in./Vlaams Gewest
   (Sprawa C-426/16)
   (2016/C 383/06)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Liga van Moskeeën en Islamitische Organisaties Provincie Antwerpen, VZW, Unie van Moskeeën en Islamitische Verenigingen van Limburg, VZW, Unie van Moskeeën en Islamitische Verenigingen Oost-Vlaanderen, VZW, Unie der Moskeeën en Islamitische Verenigingen van West-Vlaanderen, VZW, Unie der Moskeeën en Islamitische Verenigingen van Vlaams-Brabant, VZW, Association Internationale Diyanet de Belgique, IVZW, Islamitische Federatie van België, VZW, Rassemblement des Musulmans de Belgique, VZW, Erkan Konak, Chaibi El Hassan

      Strona pozwana: Vlaams Gewest

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 4 w związku z art. 2 lit. k) rozporządzenia Rady (WE) nr 1099/2009 (1) z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania jest nieważny z powodu naruszenia art. 9 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 10 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 13 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ przewidują one, że w przypadku zwierząt poddawanych ubojowi według szczególnych metod wymaganych przez obrzędy religijne, ich ubój bez ogłuszania może być dokonywany tylko w rzeźni objętej zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 853/2004 (2), podczas gdy w Regionie Flamandzkim takie rzeźnie nie mają wystarczającej wydajności, aby zaspokoić występujący każdego roku z okazji islamskiego święta ofiarowania popyt na zwierzęta uśmiercone rytualnie bez ogłuszenia, i obciążenia związane z przekształceniem w rzeźnie tymczasowych ubojni, zarejestrowanych i podlegających kontroli ze strony władz w związku z islamskim świętem ofiarowania, nie wydają się odpowiednie dla osiągnięcia realizowanych celów ochrony zwierząt i zdrowia ludności, oraz proporcjonalne do tych celów?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania (Dz.U. L 303. s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 139, s.55).


title: Sprawa C-220/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo (Hiszpania) w dniu  15 maja 2006 r.  — Asociación Profesional de Empresas de Reparto y Manipulado de Correspondencia przeciwko administracji państwowej (Ministerio de Educación y Ciencia)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo (Hiszpania) w dniu 15 maja 2006 r. — Asociación Profesional de Empresas de Reparto y Manipulado de Correspondencia przeciwko administracji państwowej (Ministerio de Educación y Ciencia)
   (Sprawa C-220/06)
   (2006/C 178/34)
   Język postępowania: hiszpania
   Sąd krajowy
   Audiencia Nacional Sala de lo Contecioso-Administrativo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca odwołanie: Asociación Profesional de Empresas de Reparto y Manipulado de Correspondencia

      Strona pozwana: administracja państwowa (Ministerio de Educación y Ciencia)
   Pytanie prejudycjalne
   „Czy wykładni art. 43 i 49 traktatu WE w związku z jego art. 86 wówczas, gdy artykuły te są stosowane w ramach liberalizacji usług pocztowych ustanowionej dyrektywami 1997/67/WE (1) i 2002/39/WE (2) oraz w ramach naczelnych zasad rządzących zamówieniami publicznymi ustanowionych dyrektywami ad hoc, należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one porozumieniu, którego przedmiotem objęte są zarówno usługi pocztowe zastrzeżone jak i niezastrzeżone, a tym samym zliberalizowane, zawartemu pomiędzy spółką państwową, której kapitał w całości należy do władz publicznych i która ponadto jest operatorem wyznaczonym do świadczenia powszechnych usług pocztowych a organem administracji państwowej?”

      (1)  Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. 1998 r. L 15, str. 14).

      (2)  Dyrektywa 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie dalszego otwarcia na konkurencję wspólnotowych usług pocztowych (Dz.U. L 176, str. 21).


title: Sprawy połączone T-217/99, T321/00 i T-222/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2006 r. — Sinaga przeciwko Komisji ([Cukier — Program POSÉIMA — Rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 — Bilans tymczasowego zaopatrzenia w cukier na Azorach — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Pojęcie tradycyjnych dostaw do reszty Wspólnoty — Uzasadnienie — Zachowanie istotnych wymogów proceduralnych])

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2006 r. — Sinaga przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-217/99, T321/00 i T-222/01) (1)

   ([Cukier - Program POSÉIMA - Rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 - Bilans tymczasowego zaopatrzenia w cukier na Azorach - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Pojęcie tradycyjnych dostaw do reszty Wspólnoty - Uzasadnienie - Zachowanie istotnych wymogów proceduralnych])
   (2006/C 281/45)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Sociedade de Indústrias Agrícolas Açoreanas (Sinaga) SA (Ponta Delgada, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat M. Marques Mendes)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: w sprawie T-217/99 początkowo A. Alves Vieira i P. Oliver, następnie G. Berscheid, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata F. Costa Leite, w sprawach T-221/01 i T-321/00 początkowo A. Alves Vieira i G. Berscheid, następnie G. Berscheid, wspierani początkowo przez adwokata N. Castro Marquesa, następnie przez adwokata F. Costa Leite)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności po pierwsze załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1434/1999 z dnia 30 czerwca 1999 r. ustanawiającego bilans tymczasowego zaopatrzenia w cukier w roku gospodarczym 1999/2000 dla Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich na podstawie rozporządzeń Rady (EWG) nr 1600/92 i (EWG) nr 1601/92 (Dz.U. L 166, str. 58), po drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1481/2000 z dnia 6 lipca 2000 r. ustanawiającego bilans tymczasowego zaopatrzenia w cukier w roku gospodarczym 2000/2001 dla Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich na podstawie rozporządzeń Rady (EWG) nr 1600/92 i (EWG) nr 1601/92 (Dz.U. L 167, str. 6) i jego załącznika, oraz po trzecie załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1281/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiającego bilans tymczasowego zaopatrzenia w cukier w okresie od 31 lipca do 31 grudnia 2001 r. dla Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich na podstawie rozporządzeń Rady (EWG) nr 1600/92 i (EWG) nr 1601/92 (Dz.U. L 176, str. 12) w zakresie, w jakim ustalają one ilości cukru uznane za niezbędne dla zaopatrzenia Azorów.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Skarżąca pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 333 z 20.11.1999


title: Sprawa C-394/08 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 3 czerwca 2009 r. — Zipcar, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Słowny znak towarowy ZIPCAR — Sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego CICAR)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/17

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 3 czerwca 2009 r. — Zipcar, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-394/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Słowny znak towarowy ZIPCAR - Sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego CICAR)
   2009/C 220/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Zipcar, Inc. (przedstawiciel: M. Elmslie, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie T-36/07 Zipcar, Inc. przeciwko OHIM, którym Sąd oddalił skargę zgłaszającego słowny znak towarowy „ZIPCAR” dla towarów należących do klas 9, 39 i 42 o stwierdzenie nieważności decyzji R 122/2006-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 30 listopada 2006 r. oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, na mocy której odmówiono częściowo rejestracji tego znaku towarowego w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego przez właściciela słownego krajowego znaku towarowego „CICAR” dla usług należących do klasy 39

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               Zipcar, Inc zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-588/15: Postanowienie Sądu z dnia 13 czerwca 2016 r. – GABO:mi/Komisja [Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007 – 2013) — Umowy o dotacje — Zawieszenie płatności — Uchylenie zawieszenia — Umorzenie postępowania]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/35

         Postanowienie Sądu z dnia 13 czerwca 2016 r. – GABO:mi/Komisja
   (Sprawa T-588/15) (1)

   ([Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007 – 2013) - Umowy o dotacje - Zawieszenie płatności - Uchylenie zawieszenia - Umorzenie postępowania])
   (2016/C 305/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: M. Ahlhaus i C. Mayer, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji z dnia 29 lipca i z dnia 19 sierpnia 2015 r. o zawieszeniu w całości płatności, jakich miały ewentualnie dokonać na rzecz skarżącej dyrekcje E „Zdrowie” i F „Bioekonomia” jej Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Badań Naukowych i Innowacji, po drugie, decyzji Komisji z dnia 25 sierpnia 2015 r. nakazującej koordynatorowi projektu Biofector nie przekazywać skarżącej żadnej kwoty w ramach rzeczonego projektu, po trzecie, decyzji Komisji z dnia 28 sierpnia 2015 r. utrzymującej zawieszenie płatności przez dyrekcję E jej DG ds. Badań Naukowych i Innowacji, po czwarte, decyzji Komisji z dnia 15 września 2015 r. nakazującej koordynatorom projektów „The hip trial” i EU-CERT-ICD nie przekazywać skarżącej żadnej kwoty w ramach rzeczonych projektów, po piąte, decyzji Komisji z dnia 5 października 2015 r., skierowanej do koordynatora projektu NENO, o uznaniu kosztów skarżącej za niekwalifikowalne i o dostosowaniu w z związku z tym należnych jej płatności, po szóste, decyzji Komisji z dnia 14 października 2015 r., skierowanej do koordynatora projektu Procardio, o zawieszeniu przez dyrekcję G „Energia” jej DG ds. Badań Naukowych i Innowacji płatności, które były przeznaczone dla skarżącej, po siódme, decyzji Komisji z dnia 23 października i z dnia 6 listopada 2015 r. wydanych celem wykonania wyżej wymienionej decyzji z dnia 28 sierpnia 2015 r. i skierowanych do koordynatorów projektów LENA i Re-liver, a po ósme, decyzji Komisji z dnia 11 listopada 2015 r., skierowanej do koordynatora projektu ENS@T-Cancer, o uznaniu kosztów skarżącej za niekwalifikowalne i o dostosowaniu w z związku z tym należnych jej płatności.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-155/07: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2007 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/8

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2007 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-155/07)
   (2007/C 155/13)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, A. Baas, D. Gauci, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz, M. Sims, D. Canga Fano, pełnomocnicy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2006/1016/CE (1) z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie przyznania gwarancji wspólnotowej Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu w przypadku strat wynikających z pożyczek oraz gwarancji związanych z pożyczkami udzielonymi w związku z projektami realizowanymi poza Wspólnotą, z powodu naruszenia traktatu WE;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Parlament Europejski powołuje jeden zarzut na poparcie skargi, dotyczący błędnego wyboru podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Jako że decyzja ta w istocie dotyczyła przede wszystkim państw rozwijających się spośród państw uprawnionych lub potencjalnie uprawnionych do skorzystania z finansowania przez Europejski Bank Inwestycyjny objętego gwarancją wspólnotową, powinna zostać ona przyjęta na podstawie art. 179 WE i 181 A WE, a nie jedynie na podstawie ostatniego ze wskazanych artykułów, którego zakres stosowania nie obejmuje współpracy z państwami rozwijającymi się.

      (1)  Dz.U. L 414, str. 95.


title: Sprawa C-592/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Anssi Ketelä (Rolnictwo — Rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 i nr 1974/2006 — Wsparcie na podjęcie działalności przez młodych rolników — Warunki przyznania — Podjęcie działalności po raz pierwszy w gospodarstwie rolnym jako kierujący gospodarstwem — Przesłanki zastosowania w przypadku podjęcia działalności poprzez osobę prawną)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/8

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Anssi Ketelä
   (Sprawa C-592/11) (1)

   (Rolnictwo - Rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 i nr 1974/2006 - Wsparcie na podjęcie działalności przez młodych rolników - Warunki przyznania - Podjęcie działalności po raz pierwszy w gospodarstwie rolnym jako kierujący gospodarstwem - Przesłanki zastosowania w przypadku podjęcia działalności poprzez osobę prawną)
   2012/C 399/12
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Anssi Ketelä

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 22 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277, s. 1) oraz art. 13 ust. 4 i 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. L 368, s. 15) — Warunki przyznania wsparcia na podjęcie działalności przez młodych rolników — Podjęcie działalności po raz pierwszy w gospodarstwie rolnym jako kierujący gospodarstwem — Wsparcie na podjęcie działalności przyznane osobie fizycznej w związku z nabyciem rodzinnego gospodarstwa rolnego — Przerwanie wypłaty wsparcia ze względu na to, że jego beneficjent był wcześniej udziałowcem mniejszościowym i prezesem spółki akcyjnej prowadzącej przede wszystkim hodowlę trzody chlewnej

      Sentencja

   Artykuł 22 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w tym przepisie wymóg, by zainteresowana osoba podjęła działalność po raz pierwszy w gospodarstwie rolnym „jako kierujący gospodarstwem”, oznacza w sytuacji, w której zainteresowany podejmuje działalność, posługując się spółką akcyjną, że sprawuje on faktyczną i trwałą kontrolę zarówno nad gospodarstwem rolnym, jak i nad jego zarządem.
   O ile państwa członkowskie mogą określić konkretnie warunki, w których można przyjąć, że kandydat do pomocy posiada ten przymiot „kierującego gospodarstwem”, jest to jednak poddane zastrzeżeniu, że warunki te nie będą wykraczać poza ramy, które mają one określać, i że w zgodzie z celami rozporządzenia nr 1698/2005 zapewnią tym samym, by ów kandydat posiadał faktyczną i trwałą kontrolę zarówno nad gospodarstwem rolnym, jak i nad jego zarządem. Wymogi takie spełniają przepisy krajowe takie jak przepisy, których dotyczy sprawa przed sądem odsyłającym, przewidujące, że jeżeli młody rolnik podejmuje działalność, posługując się osobą prawną, uzyskanie wsparcia jest w szczególności uzależnione od tego, czy przysługują mu uprawnienia decyzyjne w tej osobie prawnej, co wymaga, by posiadał on ponad połowę udziałów w tej osobie prawnej i by udziały te dawały ponad połowę głosów.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.02.2012.


title: Sprawa C-509/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — w postępowaniu wszczętym przez ÖBB-Personenverkehr AG (Rozporządzenie (WE) nr 1371/2007 — Prawa i obowiązki pasażerów w ruchu kolejowym — Artykuł 17 — Odszkodowanie w przypadku opóźnienia — Wyłączenie w razie działania siły wyższej — Dopuszczalność — Artykuł 30 ust. 1 akapit pierwszy — Kompetencje organu krajowego odpowiedzialnego za egzekwowanie przepisów omawianego rozporządzenia — Możliwość nakazania przewoźnikowi kolejowemu, by wprowadził zmiany w swoich warunkach przyznawania pasażerom odszkodowania)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — w postępowaniu wszczętym przez ÖBB-Personenverkehr AG
   (Sprawa C-509/11) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 1371/2007 - Prawa i obowiązki pasażerów w ruchu kolejowym - Artykuł 17 - Odszkodowanie w przypadku opóźnienia - Wyłączenie w razie działania siły wyższej - Dopuszczalność - Artykuł 30 ust. 1 akapit pierwszy - Kompetencje organu krajowego odpowiedzialnego za egzekwowanie przepisów omawianego rozporządzenia - Możliwość nakazania przewoźnikowi kolejowemu, by wprowadził zmiany w swoich warunkach przyznawania pasażerom odszkodowania)
   2013/C 344/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

   ÖBB Personenverkehr AG

      Przy udziale: Schienen-Control Kommission, Bundesministerin für Verkehr, Innovation und Technologie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 17 i art. 30 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym (Dz.U. L 315, s. 14) — Warunki odszkodowania — Dopuszczalność wyłączenia odszkodowania w razie działania siły wyższej — Kompetencje organu krajowego odpowiedzialnego za egzekwowanie przepisów rozporządzenia do zastąpienia warunków umownych niespełniających warunków rzeczonego rozporządzenia warunkami, które są z nim zgodne.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 30 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym należy interpretować w ten sposób, że organ krajowy odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów omawianego rozporządzenia nie może, jeżeli przepisy krajowe tego nie przewidują, narzucić przedsiębiorstwu kolejowemu, którego warunki przyznawania odszkodowania dotyczące zwrotu ceny biletu nie odpowiadają kryteriom ustalonym w art. 17 omawianego rozporządzenia, konkretnej treści takich warunków.

               2)

               Artykuł 17 rozporządzenia nr 1371/2007 należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo kolejowe nie ma prawa zawrzeć w swoich ogólnych warunkach przewozu klauzuli, na mocy której jest ono zwolnione z ciążącego na nim obowiązku przyznania odszkodowania za opóźnienie, jeżeli opóźnienie spowodowane jest działaniem siły wyższej lub jedną z przyczyn wymienionych w art. 32 ust. 2 przepisów ujednoliconych o umowie międzynarodowego przewozu osób i bagażu kolejami Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa T-351/14: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Construlink/EUIPO – Wit-Software (GATEWIT) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GATEWIT — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy wit software — Wcześniejsza krajowa firma Wit-Software, Consultoria e Software para a Internet Móvel, SA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/40

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Construlink/EUIPO – Wit-Software (GATEWIT)
   (Sprawa T-351/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GATEWIT - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy wit software - Wcześniejsza krajowa firma Wit-Software, Consultoria e Software para a Internet Móvel, SA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 104/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Construlink – Tecnologias de Informação, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci M. Lopes Rocha i A. Bertrand)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i D. Hanf, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Wit-Software, Consultoria e Software para a Internet Móvel, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciela: adwokaci F. Teixeira Baptista i C. Tomás Pedro)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 marca 2014 r. (sprawa R 1059/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Wit-Software, Consultoria e Software para a Internet Móvel a Construlink – Tecnologias de Informação.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Construlink – Tecnologias de Informação, SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w związku z niniejszym postępowaniem oraz przez Wit-Software, Consultoria e Software para a Internet Móvel, SA w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa C-23/09 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 22 stycznia 2010 r. — ecoblue AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Wcześniejszy znak towarowy BLUE — Oznaczenie słowne „Ecoblue” — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/11

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 22 stycznia 2010 r. — ecoblue AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA
   (Sprawa C-23/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Wcześniejszy znak towarowy BLUE - Oznaczenie słowne „Ecoblue” - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń)
   2010/C 134/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: ecoblue AG (przedstawiciel: C. Osterrieth, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik), Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie T-281/07 ecoblue AG przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „Ecoblue” dla usług należących do klas 35, 36 i 38 na decyzję R 844/2006-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 25 kwietnia 2007 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów odmawiającej rejestracji powyższego znaku towarowego w wyniku sprzeciwu wniesionego przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „BLUE” dla towarów i usług należących do klas 9, 36 i 38, a także innych słownych wspólnotowych znaków towarowych zawierających słowo „BLUE”

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części oddalona, a w części odrzucona.

               2)

               ecoblue AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa F-36-10: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2010 r. — Chiara Rapone przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/54

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2010 r. — Chiara Rapone przeciwko Komisji
   (Sprawa F-36-10)
   ()
   2010/C 209/85
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Chiara Rapone (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Rapone)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji, w której EPSO odmówiło rejestracji zgłoszenia się skarżącej do udziału w konkursie EPSO/AD/177/10-LAW.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej rejestracji nowego zgłoszenia się skarżącej do udziału w konkursie EPSO/AD/177/10-LAW, która to odmowa została potwierdzona przez EPSO powiadomieniem z dnia 12 kwietnia 2010 r.;

               —

               obciążenie EPSO kosztami postępowania.


title: Sprawa T-264/09: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2009 r. — Tecnoprocess przeciwko Komisji i Delegacji Komisji Europejskiej w Maroku

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/36

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2009 r. — Tecnoprocess przeciwko Komisji i Delegacji Komisji Europejskiej w Maroku
   (Sprawa T-264/09)
   2009/C 220/76
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tecnoprocess Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: A. Majoli, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich i Delegacja Komisji Europejskiej w Maroku

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, na podstawie art. 232 WE, bezczynności Delegacji UE w Rabacie oraz Komisji Europejskiej;

               —

               Stwierdzenie, na podstawie art. 288 WE, odpowiedzialności pozaumownej Delegacji i Komisji względem skarżącej spółki oraz zasądzenie od nich solidarnie na rzecz skarżącej spółki zapłaty odszkodowania w wysokości 1 000 000,00 EUR (słownie: jednego miliona euro).

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca w niniejszej sprawie prowadzi działalność gospodarczą w różnych działach rynku przemysłowego. Od roku 2002 spółka Tecnoprocess prowadzi działalność na rynku zarządzanych przez EuropAid w imieniu Komisji procedur przyznawania projektów mających na celu udzielanie pomocy zewnętrznej dla krajów rozwijających się, finansowanych z budżetu UE lub z budżetu Europejskiego Funduszu Rozwoju. Za pomocą niniejszej skargi, skarżaca spółka pragnie poddać kontroli Sądu zachowanie pozwanych w zakresie wykonania następujących umów:

               —

               Umowa EuropeAid nr 1144205/D/S/MA (przetarg nr 14/2003/meda/b7 — 4100/ib/96/0587) — RISTORAZIONE;

               —

               Umowa EuropeAid nr 114194/D/S/MA (przetarg nr 15/2003/meda/b7 — 4100/ib/96/0587) — FREDDO;

               —

               Umowa EuropeAid nr 114194/D/S/MA (przetarg nr 16/2003/meda/b7 — 4100/ib/96/0587) — FREDDO;

               —

               Umowa EuropeAid nr 12088/D/S/MA — Centre Assistance Technique des Industriels des Equipements pour véhicules (Cetiev) części 3 i 6.

         Pierwsze trzy umowy zostały zawarte w ramach programu MEDA 1 i miały one na celu zapewnienie wyposażenia i oprzyrządowania dla służb stołówkowych i restauracyjnych należących do Office de la Formation professionnelle et de la Promotion du Travail (Urzędu Kształcenia Zawodowego i Promocji Zatrudnienia, zwanego dalej „urzędem OFPPT”) z siedzibą w Rabacie.
   W ramach wykonywania tych umów, urząd OFPPT odmówił podpisania protokołów zdawczo-odbiorczych towarów, pomimo faktu, iż urząd ten wykorzystywał sporne produkty, które zostały prawidłowo dostarczone przez skarżącą spółkę.
   Podobne trudności wyłoniły się także w odniesieniu do czwartej umowy, która została zawarta w ramach programu MEDA 2 i miała ona na celu dostarczenie specjalistycznych urządzeń, mających na celu badanie filtrów samochodowych.
   Zdaniem skarżącej spółki, bezczynność pozwanych polegająca na tym, iż nie znalazły one rozwiązania, które mogłoby zaspokoić interes skarżącej związany z poważnym niewykonaniem przedmiotowych umów, prowadzi do powstania odpowiedzialności pozaumownej po stronie Wspólnoty.
   Skarżąca spółka zarzuca także naruszenie art. 56 rozporządzenia finansowego, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady proporcjonalności oraz prawa do prywatności.


title: Sprawa C-242/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — ENEL Produzione SpA przeciwko Autorità per l’energia elettrica e il gas (Dyrektywa 2003/54/WE — Rynek wewnętrzny energii elektrycznej — Instalacje wytwarzania energii elektrycznej zasadnicze dla funkcjonowania systemu energetycznego — Obowiązek przedstawienia ofert na rynku krajowej giełdy energii elektrycznej zgodnie z ograniczeniami i kryteriami ustanowionymi przez operatora systemu przesyłowego i dystrybucyjnego energii elektrycznej — Usługi dysponowania i równoważenia — Zobowiązania do świadczenia usług publicznych)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — ENEL Produzione SpA przeciwko Autorità per l’energia elettrica e il gas
   (Sprawa C-242/10) (1)

   (Dyrektywa 2003/54/WE - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Instalacje wytwarzania energii elektrycznej zasadnicze dla funkcjonowania systemu energetycznego - Obowiązek przedstawienia ofert na rynku krajowej giełdy energii elektrycznej zgodnie z ograniczeniami i kryteriami ustanowionymi przez operatora systemu przesyłowego i dystrybucyjnego energii elektrycznej - Usługi dysponowania i równoważenia - Zobowiązania do świadczenia usług publicznych)
   2012/C 49/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ENEL Produzione SpA

      Strona pozwana: Autorità per l’energia elettrica e il gas

      Przy udziale: Terna rete elettrica nazionale SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Wykładnia art. 23, art. 43, art. 49 i art. 56 WE oraz art. 11 ust. 2 i ust. 6 i art. 24 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176, s. 37) — Przepisy krajowe zobowiązujące producentów energii elektrycznej do zachowania przy formułowaniu ofert na dostawy energii elektrycznej zasad ustalonych przez spółkę będącą operatorem systemu przesyłowego i dystrybucyjnego energii elektrycznej

      Sentencja

   Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 96/92/WE, a w szczególności art. 3 ust. 2, art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 6 tej dyrektywy powinna być interpretowana w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona regulacji krajowej, takiej jak rozpatrywana w sprawie przed sądem krajowym, która w celu obniżenia ceny energii elektrycznej, w interesie odbiorcy końcowego i ze względów bezpieczeństwa systemu elektroenergetycznego, nakłada na przedsiębiorstwa posiadające instalacje lub grupy instalacji, uznane wedle kryteriów zdefiniowanych przez krajowe organy regulacyjne za zasadnicze dla zaspokajania zapotrzebowania na energię elektryczną w zakresie usług dysponowania, obowiązek przedstawienia ofert na krajowych rynkach energii elektrycznej na warunkach uprzednio ustalonych przez te organy, o ile regulacja ta nie wykracza poza to, co niezbędne dla osiągnięcia zamierzonego przez nią celu. Do sądu krajowego należy dokonanie weryfikacji, czy w zawisłej przed nim sprawie warunek ten został spełniony.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-621/11: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — SinnLeffers przeciwko Komisji

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/19

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — SinnLeffers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-621/11)
   2012/C 39/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SinnLeffers GmbH (Hagen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Rupp i H. Wunderlich)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 stycznia 2011 r. w postępowaniu dotyczącym niemieckiej pomocy państwa C 7/2010 (ex CP 250/2009 oraz ex NN 5/2010) „KStG, Sanierungsklausel”;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: brak selektywnego charakteru środka
               Niezrozumienie odnośnego systemu referencji: skarżąca w tym kontekście podnosi, że Komisja przy ocenie selektywnego charakteru klauzuli naprawczej z §8c ust. 1a niemieckiej Körperschaftsteuergesetzes (ustawa o podatku od osób prawnych, zwana dalej „KStG”) wyszła niewłaściwego systemu referencji. Zdaniem skarżącej przy przyjęciu za podstawy obiektywnej zasady netto jako miarodajnego systemu wynika raczej, że klauzula naprawcza nie stanowi wyjątku od systemu referencji, lecz że odtwarza raczej ponownie system referencji.
               Niezrozumienie brakującej selektywności przepisów ogólnych: W tym kontekście skarżąca podnosi, że należy zaprzeczyć selektywności klauzuli naprawczej z §8c ust. 1a KStG nawet przy uwzględnieniu ogólnego obowiązywania przepisów ustawowych.
               Niezrozumienie uzasadnienia wynikającego z natury i wewnętrznej struktury niemieckiego systemu podatku od osób prawnych: Skarżąca w tym kontekście twierdzi, że klauzula naprawcza z §8c ust. 1a KStG jest w każdym razie poprzez odesłanie do właściwego systemu referencji zasady netto jako wyraz zasady wydajności uzasadniona naturą i wewnętrzną strukturą niemieckiego systemu podatku od osób prawnych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady ochrony zaufania.
               Skarżąca podnosi w tym względzie między innymi, że Komisja przed wszczęciem formalnego postępowania sprawdzającego w przedmiocie klauzuli naprawczej z §8c ust. 1a KStG nigdy dotąd nie wyrażała jakichkolwiek wątpliwości na gruncie prawa pomocy publicznej co do klauzuli naprawczej z §8 ust. 4 zd. 3 KStG w dawnym brzmieniu lub podobnych uregulowań innych państw członkowskich. Na podstawie takiego zachowania Komisji w przeszłości skarżąca nawet przy zastosowaniu najwyższej staranności rozważnego i roztropnego podmiotu gospodarczego nie była w stanie przewidzieć zaskarżonej decyzji. Stąd skarżąca mogła pokładać zaufanie co braku zastrzeżeń względem nowej klauzuli naprawczej z §8c ust. 1a KStG.


title: Sprawa T-347/05: Skarga wniesiona w dniu  12 września 2005 r.  — Procter & Gamble przeciwko OHIM

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/30

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2005 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM
   (Sprawa T-347/05)
   (2005/C 296/65)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, USA) [Przedstawiciel: adwokat G. Kuipers]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 lipca 2005 r. (sprawa R 1182/2004-1), doręczonej P&G pismem z dnia 13 lipca 2005 r., w której uznano, że zgłoszony znak towarowy nie spełnia wymogów określonych w art. 7 ust. 1 b) rozporządzenia nr 40/94,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w postaci białej kwadratowej tabletki z rysunkiem zielonego pięciopłatkowego kwiatu dla towarów zaliczanych do klasy 3 (środki piorące i wybielające i inne substancje stosowane w praniu; środki do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania; środki do mycia, czyszczenia i pielęgnacji naczyń; mydła) — zgłoszenie nr 1 683 473

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia w stosunku do wszystkich towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 b) rozporządzenia Rady nr 40/94.