title: Sprawa C-344/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Appeal Commissioners – Irlandia) – National Roads Authority/The Revenue Commissioners (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 13 ust. 1 akapit drugi — Zarządzanie infrastrukturą drogową i udostępnianie jej w oparciu o pobór opłat z tytułu użytkowania dróg płatnych — Działalność prowadzona przez podmiot prawa publicznego w charakterze organu władzy publicznej — Obecność podmiotów prywatnych — Znaczące zakłócenia konkurencji — Występowanie aktualnie istniejącej albo potencjalnej konkurencji)

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/3

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Appeal Commissioners – Irlandia) – National Roads Authority/The Revenue Commissioners
   (Sprawa C-344/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 13 ust. 1 akapit drugi - Zarządzanie infrastrukturą drogową i udostępnianie jej w oparciu o pobór opłat z tytułu użytkowania dróg płatnych - Działalność prowadzona przez podmiot prawa publicznego w charakterze organu władzy publicznej - Obecność podmiotów prywatnych - Znaczące zakłócenia konkurencji - Występowanie aktualnie istniejącej albo potencjalnej konkurencji))
   (2017/C 070/04)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Appeal Commissioners

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: National Roads Authority

      Strona pozwana: The Revenue Commissioners

      Sentencja

   Artykuł 13 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak stanowiąca przedmiot postępowania głównego, podmiotu prawa publicznego – prowadzącego działalność polegającą na umożliwieniu korzystania z drogi w oparciu o pobór opłaty z tytułu jej użytkowania – nie należy uznawać za podmiot stanowiący konkurencję dla podmiotów prywatnych, które pobierają opłaty drogowe z tytułu użytkowania innych dróg płatnych na podstawie umowy zawartej z owym podmiotem prawa publicznego zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-248/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 marca 2015 r. w sprawie T-413/13, City Cycle Industries/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 27 maja 2015 r. przez Maxcom Ltd

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 marca 2015 r. w sprawie T-413/13, City Cycle Industries/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 27 maja 2015 r. przez Maxcom Ltd
   (Sprawa C-248/15 P)
   (2015/C 262/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Maxcom Ltd (przedstawiciele: L. Ruessmann, adwokat, J. Beck, Solicitor)

      Druga strona postępowania: City Cycle Industries, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu w zakresie drugiej części pierwszego zarzutu;

               —

               oddalenie w całości pierwszego zarzutu podniesionego przez skarżącą w postępowaniu przed Sądem; oraz

               —

               obciążenie skarżącej w postępowaniu przed Sądem kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi wnoszący odwołanie podnosi następujące argumenty:

               —

               Sąd popełnił oczywisty błąd orzekając, że na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (1) Rada nie mogła uznać, że skarżąca w postępowaniu przed Sądem dokonywała przeładunku w oparciu o to, że: i) skarżąca przed Sądem nie była rzeczywistym producentem ze Sri Lanki oraz ii) nie prowadziła działalności montażowej wykraczającej poza próg określony w art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

               —

               Posiłkowo: stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 501/2013 (2) w zakresie w jakim dotyczy skarżącej w postępowaniu przed Sądem jest nieuzasadnione nawet jeśli ustalenia Rady co do przeładunku były błędne, gdyż Sąd potwierdził, że skarżąca w postępowaniu przed Sądem prowadziła działalność montażową, która nie wykraczała poza próg określony w art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, a także potwierdził, że spełnione zostały wszystkie pozostałe kryteria wymagane w związku z nieprzyznaniem skarżącej w postępowaniu przed Sądem zwolnienia z zastosowania środków przeciwdziałających obejściu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 501/2013 z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji (Dz.U. L 153, s. 1).


title: Sprawa T-358/11: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2015 r. – Włochy/Komisja (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Składowanie cukru w magazynach państwowych — Podwyższenie opłat związane z wynajmem magazynów — Roczna inwentaryzacja zapasów — Fizyczne kontrole magazynów — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia — Istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia funduszom szkody finansowej — Effet utile)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/13

         Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-358/11) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Składowanie cukru w magazynach państwowych - Podwyższenie opłat związane z wynajmem magazynów - Roczna inwentaryzacja zapasów - Fizyczne kontrole magazynów - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia funduszom szkody finansowej - Effet utile))
   (2015/C 262/17)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez P. Marchiniego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2011/244/UE z dnia 15 kwietnia 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 102, s. 33) w części wyłączającej niektóre wydatki poniesione przez Republikę Włoską, a także pism Komisji z dnia 3 lutego 2010 r. i z dnia 3 stycznia 2011 r. jako aktów przygotowawczych do tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-66/07: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2007 r. , Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM — ( 150 )

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/52

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2007 r., Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM — („150”)
   (Sprawa T-66/07)
   (2007/C 95/104)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol, Sp. z o. o. (Częstochowa, Rzeczpospolita Polska) (przedstawiciel: radca prawny D. Rzążewska)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 grudnia 2006 r., Nr R 1035/2006-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny „150 ”dla towarów zawartych w klasie 16

      Decyzja eksperta: odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie przepisów art. 7, ust. 1 b) i c) rozporządzenia Nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), jako że według skarżącej oznaczenie „150 ”nie jest ani opisowe ani niewyróżniające dla wskazanych towarów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r., Dz.U. L 11, str. 1.


title: Sprawa T-199/07: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Cementownia Odra /Komisja

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/39

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Cementownia „Odra”/Komisja
   (Sprawa T-199/07)
   (2007/C 170/75)
   język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Cementownia „Odra” SA (przedstawiciele: P. K. Rosiak, radca prawny oraz F. Puel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej K(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w której Komisja zdecydowała, iż pewne aspekty polskiego Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do Emisji CO2na lata 2008-2012, notyfikowanego Komisji w dniu 30 czerwca 2006 r. są niezgodne z art. 9 ust. 1, art. 9 ust. 3, art. 10, art. 13 ust. 2 oraz kryteriami wymienionymi w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE. Kwestionowana decyzja redukuje o 26,7 % limit emisji dwutlenku węgla w latach 2008-2012 w stosunku do limitu zaproponowanego przez Polskę w notyfikowanym Komisji krajowym planie rozdziału uprawnień do emisji.
   Zarzuty i główne argumenty skargi podniesione przez skarżącą są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-195/07.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.Urz. L 275, str. 32, Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t.7, str. 24).


title: Sprawa T-94/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 17 lutego 2013 r. przez Ioannis Ntouvas od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-107/11 Ntouvas przeciwko ECDC

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/39

         Odwołanie wniesione w dniu 17 lutego 2013 r. przez Ioannis Ntouvas od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-107/11 Ntouvas przeciwko ECDC
   (Sprawa T-94/13 P)
   2013/C 114/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ioannis Ntouvas (Agios Stefanos, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

      Druga strona postępowania: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (Sztokholm, Szwecja)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie F-107/11 Ntouvas przeciwko ECDC oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny wnoszącego odwołanie za 2010 r. i obciążającego go całością kosztów postępowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zaskarżonej w pierwszej instancji; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi czternaście zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady prawa dotyczącej ciężaru dowodu i jego rozkładu w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej uwzględnił wniosek drugiej strony postępowania o przedłużenie terminu na złożenie odpowiedzi na skargę w pierwszej instancji, mimo że druga strona postępowania nie przedstawiła dowodu na okoliczności, które według niej uzasadniały takie przedłużenie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący materialnego błędu dotyczącego ustalenia faktycznego w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej ustalił, że datą doręczenia drugiej stronie postępowania skargi w pierwszej instancji był dzień 7 listopada 2011 r., a nie 4 listopada 2011 r.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący błędu w ocenie stanu faktycznego w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie odczytał i ocenił dokumenty w aktach sprawy odpierające argumenty wysunięte przez drugą stronę postępowania na poparcie jej wniosku o przedłużenie terminu na złożenie odpowiedzi na skargę w pierwszej instancji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie uznał za „wyjątkowe” okoliczności, na które powołała się druga strona, wnosząc o przedłużenie terminu na złożenie odpowiedzi na skargę w pierwszej instancji.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący błędu w ustaleniach, a posiłkowo, w kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie ustalił, że wnoszący odwołanie nie wniósł o wydanie wyroku zaocznego, a posiłkowo, że jego oświadczenia nie stanowiły wniosku o wydanie wyroku zaocznego.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący błędu w ocenie dokumentów w aktach sprawy w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że dwa stanowiska w służbach drugiej strony postępowania znacząco się od siebie różniły.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący błędu w ustaleniu ciężaru dowodu w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił ze względu na brak dowodów zarzut wnoszącego odwołanie, że co najmniej jednego z członków wspólnego komitetu ds. ocen dotyczył konflikt interesów, chociaż wspomniane dowody wynikały z dokumentów określonych w skardze w pierwszej instancji i swobodnie dostępnych dla drugiej strony postępowania; ewentualnie, Sąd nie dochował w charakterze sądu administracyjnego rozsądzającego spory pracownicze swojego obowiązku zarządzenia koniecznych środków organizacji postępowania w celu uzyskania wspomnianych dokumentów. Ponadto Sąd błędnie rozpoznał podstawę prawną zarzutu wnoszącego odwołanie i błędnie zinterpretował art. 9 ust. 6 zasad wykonawczych nr 20 w sprawie ocen (zwanych dalej „zasadami wykonawczymi”), przyjętych przez dyrektora ECDC w dniu 17 kwietnia 2009 r.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący błędnej interpretacji i niezbadania zarzutu dotyczącego braku reguł postępowania wspólnego komitetu ds. ocen ECDC.

               9)

               Zarzut dziewiąty dotyczący przeinaczenia dowodów, a posiłkowo, klasyfikacji prawnej okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej uznał za niezasadny zarzut wnoszącego odwołanie, że wspólny komitet ds. ocen ECDC nie sprawdził okoliczności, do których sprawdzenia był zobowiązany na podstawie art. 9 ust. 4 zasad wykonawczych.

               10)

               Zarzut dziesiąty dotyczący błędu w ocenie, a posiłkowo, błędnej klasyfikacji prawnej okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej uznał za wystarczające rozumowanie zawarte w opinii wspólnego komitetu ds. ocen ECDC.

               11)

               Zarzut jedenasty dotyczący błędnej interpretacji zarzutu i błędu w klasyfikacji prawnej okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie zinterpretował jako oczywisty błąd w ocenie zarzut wnoszącego odwołanie dotyczący niewystarczającego rozumowania zawartego w opinii wspólnego komitetu ds. ocen drugiej strony postępowania oraz uznał wspomniane rozumowanie za wystarczające.

               12)

               Zarzut dwunasty dotyczący błędu w ocenie okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że zakwestionowane sprawozdanie z oceny nie było dotknięte oczywistym błędem w ocenie w odniesieniu do wydajności wnoszącego odwołanie pod względem realizacji nakładu pracy.

               13)

               Zarzut trzynasty dotyczący błędnej klasyfikacji prawnej okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej uznał za proporcjonalną krytykę w zakwestionowanym sprawozdaniu z oceny, mimo że druga strona postępowania w okresie podlegającym ocenie nie zwróciła uwagi wnoszącego odwołanie na rzekome problemy w jego postępowaniu.

               14)

               Zarzut czternasty dotyczący błędu w ocenie okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że nakład pracy wnoszącego odwołanie był mniej znaczny, niż był w rzeczywistości.


title: Sprawa C-333/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie nr 261/2004 — Transport lotniczy — Odmowa przyjęcia na pokład albo odwołanie lub duże opóźnienie lotu — Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów — Ustanowienie sankcji)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-333/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie nr 261/2004 - Transport lotniczy - Odmowa przyjęcia na pokład albo odwołanie lub duże opóźnienie lotu - Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów - Ustanowienie sankcji)
   (2007/C 183/23)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Vidal Puig i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (Przedstawiciel: A. Kruse, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do wykonania art. 16 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91(Dz.U. L 46, str. 1) — Ustanowienie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji
   Sentencja

               1)

               Nie określając systemu sankcji stosowanych w razie naruszenia przepisów art. 14 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 16 tego rozporządzenia.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Kosztami postępowania zostaje obciążone Królestwo Szwecji.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006 r.


title: Sprawa C-155/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2014 r. w sprawie T-391/09 Evonik Degussa GmbH, AlzChem AG, dawniej AlzChem Trostberg GmbH, dawniej AlzChem Hart GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 3 kwietnia 2014 r. przez Evonik Degussa GmbH, AlzChem AG, dawniej AlzChem Trostberg GmbH, dawniej AlzChem Hart GmbH

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2014 r. w sprawie T-391/09 Evonik Degussa GmbH, AlzChem AG, dawniej AlzChem Trostberg GmbH, dawniej AlzChem Hart GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 3 kwietnia 2014 r. przez Evonik Degussa GmbH, AlzChem AG, dawniej AlzChem Trostberg GmbH, dawniej AlzChem Hart GmbH
   (Sprawa C-155/14 P)
   2014/C 184/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Evonik Degussa GmbH, AlzChem AG, dawniej AlzChem Trostberg GmbH, dawniej AlzChem Hart GmbH (przedstawiciele: adwokaci C. Steinle i I. Bodenstein)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               1.

               Uchylenie wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie T-391/09 w zakresie, w jakim jest on niekorzystny dla wnoszących odwołanie.

               2.

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. (sprawa COMP/39.396 – Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego) w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie.
               Posiłkowo, obniżenie grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie w art. 2 lit. g) i h) wskazanej decyzji.
               Posiłkowo, na wypadek oddalenia powyższego żądania, zmiana art. 2 lit. g) i h) decyzji w taki sposób, aby SKW Stahl-Metallurgie GmbH ponosiła solidarną odpowiedzialność za zapłatę całej kwoty grzywny, jaka została nałożona na wnoszące odwołanie; wnoszące odwołanie rozumieją to żądanie posiłkowe tak samo jak zrozumiał je Sąd w pkt 264 i 265 wyroku, a mianowicie jako posiłkowe żądanie podwyższenia części nałożonej na wnoszące odwołanie grzywny, którą uznaje się za zapłaconą po dokonaniu przez SKW zapłaty grzywny, jaka została na nią nałożona przez Komisję.

               3.

               Posiłkowo względem żądania przedstawionego w pkt 2, odesłanie sprawy do Sądu do ponownego rozstrzygnięcia zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku Trybunału;

               4.

               W każdym razie obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w postępowaniach przed Sądem i Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie skierowane jest przeciwko wyrokowi Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie T-391/09 w zakresie, w jakim jest on niekorzystny dla wnoszących odwołanie. W wyroku tym Sąd w części uwzględnił, a w części oddalił wniesioną przez wnoszące odwołanie skargę na decyzję Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w przedmiocie procedury stosowania art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F/39.396 – Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego).
   Wnoszące odwołanie podnoszą łącznie pięć zarzutów:

               1.

               W zarzucie pierwszym wnoszące odwołanie utrzymują, że przypisując im sprzeczne z prawem konkurencji zachowanie spółki SKW Stahl-Technik GmbH & Co. KG (zwanej dalej „SKW”), Sąd naruszył wynikający z art. 81 WE (obecnie art. 101 TFUE) zakres uznania dotyczący przypisywania odpowiedzialności, zasadę odpowiedzialności osobistej, domniemanie niewinności i zasadę winy w wyniku uznania, że domniemanie wywierania decydującego wpływu nie zostało obalone. Od kwietnia 2004 r., w okresie bezpośrednio poprzedzającym sprzedaż tej spółki osobie trzeciej, w którym władze spółki nie funkcjonowały, SKW uczestniczyła w kartelu z własnej inicjatywy oraz wbrew wyraźnym i konkretnym wskazówkom wnoszących odwołanie. Sąd naruszył prawo, nie wydając sprawiedliwego rozstrzygnięcia w konkretnym i wyjątkowym przypadku, który różni się wyraźnie od ogółu spraw, które zostały rozstrzygnięte do tej pory.

               2.

               W zarzucie drugim wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo do bycia wysłuchanym i obowiązek uzasadnienia, odrzucając ich argumentację, w myśl której należało stwierdzić nieważność decyzji Komisji ze względu na to, że odpowiedzialność w stosunkach wewnętrznych między dłużnikami solidarnymi nie została ustalona w sposób zgodny z wydanym w międzyczasie przez Sąd wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07 Siemens Österreich, Zb.Orz. s. II-793. Według wnoszących odwołanie argumentacja ta nie była ani spóźniona, ani niewystarczająca.

               3.

               W odniesieniu do wysokości grzywny w zarzucie trzecim wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył zasadę równego traktowania przez to, że nie obniżył nałożonych na nie grzywien, tak jak w toczącej się równolegle sprawie Gigaset, ze względu na błędy przy obliczaniu grzywien, a w szczególności brak uwzględnienia opłaty wstępnej i błędne uwzględnienie obniżki ze względu na współpracę w odniesieniu do grzywny SKW.

               4.

               Wnoszące odwołanie akceptują fakt, że w ramach ponownego ustalania grzywien Sąd na nowo określił także cześć grzywny, którą „uznaje się za zapłaconą w sytuacji, gdy SKW zapłaci grzywnę, która została na nią nałożona w zaskarżonej decyzji” (pkt 2 tiret pierwsze sentencji). Jednakże w podniesionym posiłkowo zarzucie czwartym wnoszące odwołanie krytykują fakt, że przy ponownym ustalaniu grzywien Sąd naruszył zasadę pewności prawa, zasadę nulla poena sine lege certa i obowiązek uzasadnienia przez to, że nie orzekł, iż zapłata przez SKW wywiera podwójny skutek zwalniający z obowiązku zapłaty zarówno w odniesieniu do Arques Industries AG (obecnie Gigaset AG), jak i w odniesieniu do wnoszących odwołanie.

               5.

               W podniesionym posiłkowo zarzucie piątym wnoszące odwołanie krytykują fakt, że przy ponownym ustalaniu grzywien Sąd naruszył w szczególności zasady dotyczące obciążania odpowiedzialnością solidarną za zapłatę grzywien (art. 81 WE, art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (1)), poprzez zastosowanie obniżki ze względu na współpracę w odniesieniu do części grzywny uznanej za zapłaconą w wypadku dokonania zapłaty przez SKW. Wnoszące odwołanie twierdzą, że postępując w ten sposób Sąd uwzględnił w tej części grzywny, na niekorzyść skarżących, obniżkę ze względu na współpracę, mimo że SKW nie współpracowała z Komisją zgodnie z komunikatem w sprawie współpracy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzania w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa F-16/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (assemblée plénière) z dnia  26 kwietnia 2006 r.  — Falcione przeciwko Komisji (Urzędnicy — Powołanie — Zaszeregowanie do wyższej grupy kariery zawodowej — Artykuł 5 i 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Wydatki — Artykuł 7 ust. 5 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 8 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (assemblée plénière) z dnia 26 kwietnia 2006 r. — Falcione przeciwko Komisji
   (Sprawa F-16/05) (1)

   (Urzędnicy - Powołanie - Zaszeregowanie do wyższej grupy kariery zawodowej - Artykuł 5 i 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Wydatki - Artykuł 7 ust. 5 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 8 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji)
   (2006/C 143/69)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Nicola Falcione (Bruksela, Belgia) [przedstawiciele: S. Orlandi, X. Martin, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: V. Joris i K. Herrmann, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji z dnia 24 marca 2004 r., na podstawie której Komisja Wspólnot Europejskich ustaliła ostateczne zaszeregowanie skarżącego do grupy zaszeregowania A5, szczebel 4
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005 r. (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-132/05, następnie przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)


title: Sprawa C-472/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (wcześniej — Fővárosi Bíróság) — Węgry) — Banif Plus Bank Zrt. przeciwko Csabie Csipaiowi, Viktórii Csipai (Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Badanie z urzędu przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru warunku umownego — Obowiązek sądu krajowego, który stwierdził z urzędu nieuczciwy charakter warunku umownego, wezwania stron do przedstawienia uwag przed orzeczeniem o skutkach takiego stwierdzenia — Warunki umowne, jakie należy wziąć pod uwagę przy ocenie nieuczciwego charakteru)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (wcześniej — Fővárosi Bíróság) — Węgry) — Banif Plus Bank Zrt. przeciwko Csabie Csipaiowi, Viktórii Csipai
   (Sprawa C-472/11) (1)

   (Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Badanie z urzędu przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru warunku umownego - Obowiązek sądu krajowego, który stwierdził z urzędu nieuczciwy charakter warunku umownego, wezwania stron do przedstawienia uwag przed orzeczeniem o skutkach takiego stwierdzenia - Warunki umowne, jakie należy wziąć pod uwagę przy ocenie nieuczciwego charakteru)
   2013/C 114/19
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék (wcześniej — Fővárosi Bíróság)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banif Plus Bank Zrt.

      Strona pozwana: Csaba Csipai, Viktória Csipai

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Bíróság — Wykładnia art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Prawo krajowe przewidujące, że sąd krajowy jest ograniczony przy ocenie nieuczciwego charakteru umów zwanych umowami przez przystąpienie wówczas, gdy strony nie wystąpiły wyraźnie o stwierdzenie takiego charakteru — Uprawnienie sądu krajowego, który stwierdził nieuczciwy charakter ogólnego warunku umownego znajdującego się w umowie poddanej jego ocenie w braku szczególnego wniosku w tym zakresie, do wezwania stron postępowania do złożenia oświadczenia dotyczącego rzeczonego warunku umownego, tak aby mógł oceniać kwestię nieważności umowy z tego powodu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, który stwierdza z urzędu nieuczciwy charakter warunku umownego, nie ma obowiązku czekać na to, że konsument poinformowany o swoich prawach złoży oświadczenie, wnosząc o stwierdzenie nieważności takiego warunku, przed orzeczeniem w przedmiocie skutków tego stwierdzenia. Jednakże zasada kontradyktoryjności nakłada co do zasady na sąd krajowy stwierdzający z urzędu nieuczciwy charakter warunku umownego obowiązek poinformowania o tym stron sporu i udzielenia im możliwości kontradyktoryjnego przedyskutowania tej okoliczności w sposób przewidziany w tym zakresie przez krajowe przepisy proceduralne.

               2)

               Sąd krajowy w celu dokonania oceny ewentualnego nieuczciwego charakteru warunku umownego, który stanowi podstawę wniesionego do niego pozwu, powinien brać pod uwagę wszystkie pozostałe warunki umowy.

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2012.


title: Sprawa C-680/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 20 grudnia 2013 r. — Condor Flugdienst GmbH przeciwko Andreasowi Plakolmowi

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 20 grudnia 2013 r. — Condor Flugdienst GmbH przeciwko Andreasowi Plakolmowi
   (Sprawa C-680/13)
   2014/C 85/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Condor Flugdienst GmbH

      Strona pozwana: Andreas Plakolm

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pojęcie odwołania zdefiniowane w art. 2 lit. l rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji tego rodzaju, jak w niniejszej sprawie dotyczy ono również przypadku, w którym lot rozpoczął się wprawdzie w ramach pierwotnego numeru lotu, jednak nie został wykonany, jak pierwotnie zaplanowano jako lot non-stop, lecz miało miejsce zaplanowane przed startem międzylądowanie, a także dokonano go przy użyciu innego samolotu i innego przedsiębiorstwa lotniczego jako podczarter?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-199/16: Postanowienie Sądu z dnia 20 marca 2017 r. – Kohrener Landmolkerei i DHG/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — System gwarantowanych tradycyjnych specjalności — Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/304 — Termin na złożenie do Komisji przez właściwe organy zawiadomienia o sprzeciwie — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/20

         Postanowienie Sądu z dnia 20 marca 2017 r. – Kohrener Landmolkerei i DHG/Komisja
   (Sprawa T-199/16) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - System gwarantowanych tradycyjnych specjalności - Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/304 - Termin na złożenie do Komisji przez właściwe organy zawiadomienia o sprzeciwie - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2017/C 178/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kohrener Landmolkerei GmbH (Penig, Niemcy) i DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH (Frohburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Wagner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Triantafyllou, J. Guillem Carrau i J. Herkommer, następnie D. Triantafyllou i J. Herkommer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparty na art. 263 TFUE wniosek zmierzający do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/304 z dnia 2 marca 2016 r. rejestrującego w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [Heumilch/Haymilk/Latte fieno/Lait de foin/Leche de heno (GTS)] (Dz.U. 2016, L 58, s. 28).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Kohrener Landmolkerei GmbH i DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa T-90/07 P i T-99/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Belgia i Komisja przeciwko Genette (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury — Przeniesienie krajowych praw do emerytury — Decyzja odmawiająca cofnięcia wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych i złożenia nowego wniosku o przeniesienie uprawnień — Właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej — Zmiana przedmiotu sporu — Niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/45

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Belgia i Komisja przeciwko Genette
   (Sprawa T-90/07 P i T-99/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Przeniesienie krajowych praw do emerytury - Decyzja odmawiająca cofnięcia wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych i złożenia nowego wniosku o przeniesienie uprawnień - Właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej - Zmiana przedmiotu sporu - Niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji)
   (2009/C 44/78)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck i C. Pochet, pełnomocnicy, wspierani przez L. Markey, adwokat); i Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i D. Martin, pełnomocnicy)
   Strona pozwana: Emmanuel Genette (Gorze, Francja) (przedstawiciel: M.-A. Lucas, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Dwa odwołania wniesione przeciwko wyrokowi Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-92/05 Genette przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze i mające na celu uchylenie tego wyroku.
   Sentencja wyroku

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-92/05 Genette przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowany w Zbiorze zostaje uchylony.

               2)

               Skarga wniesiona przez E. Genette do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-92/05 zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               E. Genette pokryje swoje koszty postępowania związane zarówno z postępowaniem przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jak i z postępowaniem w niniejszej instancji.

               4)

               Komisja pokryje swoje koszty postępowania związane zarówno z postępowaniem przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jak i z postępowaniem w niniejszej instancji.

               5)

               Królestwo Belgii pokryje swoje koszty postępowania związane zarówno z postępowaniem przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jak i z postępowaniem w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 117 z 29.5.2007.


title: Sprawa F-44/06 i F-94/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 kwietnia 2007 r. — C i F przeciwko Komisji (Urzędnicy — Artykuł 78 regulaminu pracowniczego — Renta inwalidzka — Wykonanie wyroku Sądu Pierwszej Instancji — Skarga o uchylenie i o zadośćuczynienie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 kwietnia 2007 r. — C i F przeciwko Komisji
   (Sprawa F-44/06 i F-94/06) (1)

   (Urzędnicy - Artykuł 78 regulaminu pracowniczego - Renta inwalidzka - Wykonanie wyroku Sądu Pierwszej Instancji - Skarga o uchylenie i o zadośćuczynienie)
   (2007/C 96/82)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: C i F (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. van Rossum, S. Orlandi i J.-N. Louis, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik)
   Przedmiot połączonych spraw
   W sprawie F-44/06
   Uchylenie decyzji z dnia 13 czerwca 2005 r. odmawiającej podjęcia wszelkich działań służących wykonaniu wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-376/02 dotyczącej wniesionej przez tę skarżącą skargi na decyzję z dnia 14 stycznia 2002 r. oraz uchylenie decyzji z dnia 23 lutego 2006 r. przenoszącej skarżącą w stan spoczynku i przyznającej rentę inwalidzką ustaloną na podstawie art. 78 ust. 2 regulaminu pracowniczego ze skutkiem wstecznym od dnia 1 lutego 2002 r.
   W sprawie F-94/06
   Uchylenie decyzji z dnia 23 lutego 2006 r. przenoszącej skarżącego w stan spoczynku i przyznającej rentę inwalidzką ustaloną na podstawie art. 78 ust. 2 regulaminu pracowniczego ze skutkiem wstecznym od dnia 1 lutego 2002 r. oraz wniosek o zasądzenie zadośćuczynienia.
   Sentencja wyroku

               1)

               Komisja Wspólnot Europejskich zapłaci skarżącemu zadośćuczynienie w wysokości 2 000 EUR za doznaną krzywdę.

               2)

               Skarga w pozostałym zakresie zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje koszty własne oraz dwie trzecie kosztów skarżącego w sprawach F-44/06 C przeciwko Komisji i F-94/06 F przeciwko Komisji.

      (1)  F-44/06: Dz.U. C 154 z 1.7.2006, str. 25 i F-94/06: Dz.U. C 237 z 30.9.2006, str. 22.


title: Sprawa C-343/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Torino (Włochy) w dniu 25 lipca 2007 r. — Bavaria N.V. i Bavaria Italia s.r.l. przeciwko Bayerischer Brauerbund e.V.

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Torino (Włochy) w dniu 25 lipca 2007 r. — Bavaria N.V. i Bavaria Italia s.r.l. przeciwko Bayerischer Brauerbund e.V.
   (Sprawa C-343/07)
   (2007/C 247/08)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte d'appello di Torino
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bavaria N.V. i Bavaria Italia s.r.l.

      Strona pozwana: Bayerischer Brauerbund e.V.
   Pytania prejudycjalne

                  1)

               czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2001 (1) z dnia 28 czerwca 2001 r. jest nieważne, ewentualnie w następstwie nieważności innych aktów prawnych, z następujących względów:
               Naruszenie zasad ogólnych

                           —

                           ze względu na nieważności art. 1 ust. 1 w związku z załącznikiem I do rozporządzenia (EWG) nr 2081/1992 (2), w zakresie w jakim zezwala na rejestrację oznaczeń geograficznych dotyczących „piwa” będącego napojem alkoholowym, (błędnie) uwzględnionym we wskazanym załączniku I pośród„środków spożywczych” wspomnianych w powołanym art. 1 ust. 1, a nie wymienionym pośród „produktów rolnych”, o których mowa w załączniku I do traktatu WE i art. 32 (ex 38) i art. 37 (ex 43) traktatu WE, które posłużyły Radzie za podstawę prawną przy wydawaniu rozporządzenia (EWG) nr 2081/1992,

                           —

                           ze względu na nieważność art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/1992 w zakresie w jakim przewiduje przyśpieszoną procedurę rejestracji ograniczającą i naruszającą w istotnym stopniu uprawnienia zainteresowanych podmiotów, nie przewidując jakiegokolwiek prawa do sprzeciwu z rażącym naruszeniem zasad przejrzystości i pewności prawa; w szczególności zarówno w świetle złożoności postępowania w zakresie rejestracji tegoż ch.o.g. „Bayerisches Bier” trwającego ponad siedem lat od 1994 r. do 2001 r., jak również w świetle wyraźnego stwierdzenia zawartego w motywie 13 rozporządzenia (EW) nr 692/2003 (3), którego art. 15, z powołanych powyżej względów, uchylił art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/1992;

                     Brak spełnienia wymogów proceduralnych

                           —

                           jako że oznaczenie „Bayerisches Bier” nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, w zakresie dostępu do rejestracji w przewidzianym w nim trybie uproszczonym, gdyż oznaczenie takie w chwili przedstawienia wniosku o rejestrację nie było w Niemczech „prawnie chronione” ani nie „stało się nazwą zwyczajową w wyniku częstego stosowania”,

                           —

                           jako że spełnienie wymogów w zakresie rejestracji oznaczenia „Bayerisches Bier” nie zostało należycie zbadane ani przez rząd niemiecki przed przedstawieniem Komisji wniosku o rejestrację, ani przez samą Komisję po otrzymaniu wniosku, z naruszeniem wymogów wskazanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości (wyrok Trybunału z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie C-269/99 Kuhre Spreewalder Gurken),

                           —

                           jako że wniosek o rejestrację oznaczenia „Bayerisches Bier” nie został niezwłocznie przedstawiony rządowi niemieckiemu zgodnie z wymogiem art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2081/1992 (w ciągu 6 miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia w dniu 24 lipca 1993 r.), wobec okoliczności że pierwotnie przedstawiony wniosek dotyczył ośmiu różnych oznaczeń z możliwością późniejszych nieograniczonych zmian, które zostały połączone w ramach obecnego jednego oznaczenia „Bayerisches Bier” znacznie po upływie ostatecznego terminu wyznaczonego na dzień 24 stycznia 1994 r.;

                     Brak spełnienia wymogów materialnoprawnych

                           —

                           jako że oznaczenie „Bayerisches Bier” nie spełnia wymogów materialnoprawnych wskazanych w art. 2 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2081/1992 w zakresie rejestracji chronionego oznaczenia geograficznego, wobec generycznego charakteru tego oznaczenia, którym określano w przeszłości piwo wytwarzane według metody produkcji powstałej w Bawarii w XIX wieku, następnie rozprzestrzenionej w pozostałych częściach Europy i na całym świecie (tzw. „metoda bawarska” dolnej fermentacji), która również obecnie w niektórych językach europejskich (duńskim, szwedzkim, fińskim) jest terminem generycznym dotyczącym piwa; a w każdym razie oznaczenie to może jedynie w sposób generyczny wskazywać na jakikolwiek rodzaj „piwa produkowanego w niemieckim regionie Bawaria” pośród licznych i różnorodnych istniejących odmian piwa, bez ustalenia jakiegokolwiek „bezpośredniego związku”(wyrok z dnia 7 listopada 2000 r. w sprawie C-312/98 Warsteiner) pomiędzy określoną jakością, renomą lub inną cechą produktu (piwa) a jego konkretnym pochodzeniem geograficznym (Bawaria), ani odwołania się do „wyjątkowych przypadków” wymaganych przez powołany przepis, by umożliwić rejestrację oznaczenia geograficznego zawierającego nazwę kraju; gdyż jak wskazano w poprzedzającym ustępie oznaczenie „Bayerisches Bier” jest oznaczeniem „generycznym”, które jako takie nie podlega rejestracji na podstawie art. 3 ust. 1 i art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/1992,

                           —

                           jako że oznaczenie „Bayerisches Bier” nie powinno było zostać zarejestrowane w świetle art. 14 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/1992 z chwilą, gdy uwzględniając „prestiż, stopień znajomości oraz okres czasu, w którym były używane” znaki towarowe Bavaria, „konsument mógłby być wprowadzony w błąd, co do prawdziwej tożsamości produktu” przez „Bayerisches Bier”;

                     2)

               ewentualnie, w wypadku stwierdzenia niedopuszczalności lub bezpodstawności pytania zawartego w pkt 1), czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. należy — bądź nie należy — interpretować w ten sposób, że uznanie zawartego w nim ch.o.g. „Bayerisches Bier” nie ma wpływu na ważność i używanie istniejących znaków towarowych osób trzecich, w których występuje słowo „Bavaria”.

      (1)  Dz.U. L 182, str. 3.

      (2)  Dz.U. L 208, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 99, str. 1.


title: Sprawa T-411/08: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — Artisjus Magyar Szerzői Jogvédő Iroda Egyesület przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/54

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — Artisjus Magyar Szerzői Jogvédő Iroda Egyesület przeciwko Komisji
   (Sprawa T-411/08)
   (2008/C 301/91)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Artisjus Magyar Szerzői Jogvédő Iroda Egyesület (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: Z. Hegymegi-Barakonyi i P. Vörös, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 3 i 4 ust. 2 decyzji w części, w jakiej odnoszą się one do strony skarżącej oraz art. 4 ust. 3 decyzji w zakresie, w jakim odsyła on do art. 3;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swojej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. (Sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC), w której ustalono, iż członkowie CISAC (1) mający siedzibę w obrębie EOG uczestniczyli z naruszeniem art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG w uzgodnionej praktyce, koordynując zakres terytorialny upoważnień do wzajemnej reprezentacji udzielanych sobie nawzajem w taki sposób, że licencja jest ograniczona do terytorium krajowego każdej z organizacji zbiorowego zarządzania.
   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności art. 3 oraz art. 4 ust. 2 i 3 zaskarżonej decyzji, które odnoszą się do trzech szczególnych form korzystania (Internetu, transmisji satelitarnej i retransmisji drogą kablową) w zakresie, w jakim uznają one, iż strona skarżąca jest odpowiedzialna za naruszenie art. 81 WE poprzez koordynowanie z innymi członkami CISAC klauzul w sprawie zakresu terytorialnego porozumień o wzajemnej reprezentacji w taki sposób, że licencja jest ograniczona do terytorium krajowego każdej z organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi („OZZP”).
   Strona skarżąca kwestionuje zaskarżoną decyzję z czterech powodów, a mianowicie braku kompetencji, naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, naruszenia traktatu WE i nadużycia władzy przez Komisję.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:
   Po pierwsze, zdaniem strony skarżącej Komisja naruszyła jej prawo do obrony, wydając zaskarżoną decyzję, która różniła się zdecydowanie od jej stanowiska przedstawionego w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów.
   Po drugie, strona skarżąca twierdzi, iż decyzja narusza art. 253 WE, gdyż brak jej odpowiedniego uzasadnienia oraz nie wskazano w niej początkowego momentu uzgodnionej praktyki, o której mowa.
   Po trzecie, strona skarżąca utrzymuje, iż decyzja narusza art. 81 WE i art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (2), gdyż Komisja nie przedłożyła wystarczających dowodów w celu wykazania istnienia uzgodnionej praktyki w sposób wymagany prawem i w związku z tym nie uczyniła zadość spoczywającemu na niej ciężarowi dowodu.
   Po czwarte, strona skarżąca podnosi, iż decyzja narusza art. 86 ust. 2 WE, gdyż jest ona przedsiębiorstwem zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym, zaś zastosowanie wspólnotowego prawa konkurencji w sposób wynikający z zaskarżonej decyzji stanowi przeszkodę do wykonywania szczególnych zadań, które zostały jej powierzone.
   Ponadto zdaniem strony skarżącej Komisja nadużyła uprawnień przysługujących jej zgodnie z art. 81 WE, unikając postępowania, które zostało specjalnie przewidziane w traktacie WE w celu rozpatrzenia okoliczności danego przypadku. Następnie strona skarżąca powołuje się na to, iż decyzja narusza art. 151 ust. 4 WE, gdyż nie respektuje różnorodności kultur. Wreszcie podnosi ona, iż decyzja narusza zasadę pewności prawa, ponieważ wymaga ona sposobu postępowania, którego Komisja nie zdefiniowała.

      (1)  Confédération Internationale des Sociétés d'Auteurs et Compositeurs (Międzynarodowa Konfederacja Stowarzyszeń Autorów i Kompozytorów, zwana dalej „CISAC”).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-222/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 3 maja 2007 r. — UTECA (Unión de Televisiones Comerciales Asociadas) przeciwko Federación de Asociaciones de Productores Audiovisuales, Ente Público RTVE i Administración del Estado

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 3 maja 2007 r. — UTECA (Unión de Televisiones Comerciales Asociadas) przeciwko Federación de Asociaciones de Productores Audiovisuales, Ente Público RTVE i Administración del Estado
   (Sprawa C-222/07)
   (2007/C 155/26)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Supremo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: UTECA (Unión de Televisiones Comerciales Asociadas)

      Strona pozwana: Federación de Asociaciones de Productores Audiovisuales, Ente Público RTVE i Administración del Estado
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 dyrektywy Rady 89/552/EWG (1) z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, zmienionej przez dyrektywę 97/36/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. pozwala państwom członkowskim nałożyć na operatorów telewizyjnych obowiązek przeznaczania procentu przychodu operacyjnego na prefinansowanie europejskich filmów kinematograficznych i filmów telewizyjnych?

               2)

               W razie udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi twierdzącej: czy krajowy środek, który oprócz wprowadzenia obowiązku prefinansowania, o którym mowa powyżej, przewiduje, że 60 % tego obowiązkowego finansowania przeznaczone ma być na utwory, których językiem oryginału jest hiszpański, jest zgodny z wyżej wspomnianą dyrektywą i z art. 12 WE, w związku z innymi szczególnymi unormowaniami, do których to ostatnie postanowienie się odnosi?

               3)

               Czy obowiązek nałożony przez środek krajowy na operatorów telewizyjnych polegający na tym, że ci ostatni muszą przeznaczyć procent ich przychodów operacyjnych na prefinansowanie filmów kinematograficznych, gdzie 60 % tej kwoty musi być w szczególności przeznaczone na filmy, których językiem oryginału jest hiszpański, głownie produkowane przez hiszpański przemysł filmowy, stanowi pomoc państwa na rzecz tego przemysłu w rozumieniu art. 87 WE?

      (1)  Dz.U. L 298, str. 23.

      (2)  Dz.U. L 202, str. 60.


title: Sprawa C-347/07: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/8

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-347/07)
   (2007/C 223/09)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Cattabriga, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/41/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. uchylającej niektóre dyrektywy dotyczące higieny i warunków zdrowia przy produkcji i wprowadzaniu do obrotu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi i zmieniającej dyrektywy Rady 89/662/EWG (2) i 92/118/EWG (3) oraz decyzję Rady 95/408/WE (4) lub nie podając ich do wiadomości Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/41/WE upłynął w dniu 1 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 157, str. 33.

      (2)  Dz.U. L 395, str. 13.

      (3)  Dz.U. L 62, str. 49.

      (4)  Dz.U. L 243, str. 17.


title: Sprawa T-363/04: Skarga wniesiona dnia 31 sierpnia 2004 r. przez Koipe Corporación, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/23

         Skarga wniesiona dnia 31 sierpnia 2004 r. przez Koipe Corporación, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)
   (Sprawa T-363/04)
   (2004/C 284/46)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 31 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) wniesiona przez Koipe Corporación, S.L., z siedzibą w San Sebastián (Hiszpania), reprezentowaną przez Marcosa Fernandéza de Béthencourta.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 maja 2004 r., wydanej w sprawie R-1109/2000-4;

               —

               stwierdzenie nieważności zgłoszonego znaku towarowego, lub nakazanie odmowy zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 236.588 „LA ESPAÑOLA” dla wszystkich zgłoszonych towarów oraz

               —

               obciążenie kosztami niniejszego postępowania OHIM oraz ewentualnego interwenienta popierającego argumenty OHIM, w razie przegrania przez nich sprawy.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Aceites del Sur S.A.

               Zgłaszany wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy „LA ESPAÑOLA” – Zgłoszenie nr 236.588, dla towarów z klasy 29 (oleje i tłuszcze jadane) i 30 (majonez na bazie oliwy z oliwek).

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, powołanego w sprzeciwie:

               Strona skarżąca, która jest następcą prawnym KOIPE, S.A. w zakresie prawa własności znaków towarowych, na podstawie którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie sprzeciwu.

               Znak towarowy lub oznaczenie, powołane w sprzeciwie:

               Graficzne znaki towarowe „CARBONELL”: wspólnotowy (nr 338.681), międzynarodowe (nr 244.428 i 528.639) i krajowe (rejestracje hiszpańskie nr 1.238.745, 1.698.613, 28.270 i 252.783 oraz rejestracje w Zjednoczonym Królestwie nr 730.990 i 2.043.818, m.in.) dla towarów z klasy 29 (oliwa z oliwek i oliwa z oliwek „puro” (czysta)).

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania.

               Podniesione zarzuty:

               Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b), ust. 2 lit. c) i ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94.


title: Sprawa T-809/16: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2016 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG/SRB

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/49

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2016 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG/SRB
   (Sprawa T-809/16)
   (2017/C 030/56)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG (Bregencja, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Eisenberger)

      Strona pozwana: Einheitlicher Abwicklungsausschuss (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Single Resolution Boards SRB/ES/SRF/2016/06 w dniu 15 kwietnia 2016 r. [(„Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/06)”] oraz decyzji wydanej przez Single Resolution Boards SRB/ES/SRF/2016/13 w dniu 20 maja 2016 r. [„Decision of the Executive Session of the Board of 20 May 2016 on the adjustment of the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund supplementing the Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/13)”] co najmniej w zakresie, w jakim decyzje te dotyczą skarżącej;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy rażącego naruszenia istotnych wymogów proceduralnych z powodu braku opublikowania (w całości) zaskarżonych decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy rażącego naruszenia istotnych wymogów proceduralnych z powodu braku uzasadnienia zaskarżonych decyzji.


title: Sprawa C-352/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Dortmund (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2013 r. — Cartel Damage Claims Hydrogen Peroxide SA (CDC) przeciwko Evonik Degussa GmbH, Akzo Nobel NV, Solvay SA, Kemira Oyj, Arkema France, FMC Foret, SA, Chemoxal SA, Edison SpA

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Dortmund (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2013 r. — Cartel Damage Claims Hydrogen Peroxide SA (CDC) przeciwko Evonik Degussa GmbH, Akzo Nobel NV, Solvay SA, Kemira Oyj, Arkema France, FMC Foret, SA, Chemoxal SA, Edison SpA
   (Sprawa C-352/13)
   2013/C 298/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Dortmund

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cartel Damage Claims Hydrogen Peroxide SA (CDC)

      Strona pozwana: Evonik Degussa GmbH, Akzo Nobel NV, Solvay SA, Kemira Oyj, Arkema France, FMC Foret, SA, Chemoxal SA, Edison SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku powództwa, w ramach którego osoba mająca siedzibę w państwie sądu oraz inne osoby mające siedziby w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej są pozywane łącznie o udzielenie informacji i o odszkodowanie z tytułu stwierdzonego przez Komisję Europejską popełnionego w kilku państwach członkowskich z różnym pod względem miejscowym i czasowym uczestnictwie pozwanych jednolitego i ciągłego naruszenia art. 81 WE/art. 101 TFUE, art. 53 EOG, pożądane jest łączne rozpoznanie i rozstrzygnięcie spraw w celu uniknięcia wydania w odrębnych postępowaniach sprzecznych ze sobą orzeczeń?

                           b)

                           Czy należy brać przy tym pod uwagę wycofanie powództwa przeciwko pozwanej mającej siedzibę w państwie sądu, po jego doręczeniu wszystkim pozwanym i przed upływem terminów wyznaczonych przez sąd na udzielenie odpowiedzi na pozew i przed rozpoczęciem pierwszej rozprawy?

               2)

               Czy art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku powództwa, w którym wobec pozwanych mających siedziby w różnych państwach członkowskich Unii Europejskiej dochodzone jest roszczenie o udzielenie informacji i o odszkodowanie z tytułu stwierdzonego przez Komisję Europejską popełnionego w różnych państwach członkowskich, przy różnym pod względem miejscowym i czasowym uczestnictwie pozwanych, jednolitego i ciągłego naruszenia art. 81 WE/art. 101 TFUE, art. 53 EOG, zdarzenie wywołujące szkodę w odniesieniu do każdej z pozwanych i wszystkich podnoszonych szkód lub szkody całkowitej nastąpiło w tym państwie członkowskim, w którym zostały zawarte i wprowadzone w życie porozumienia kartelowe?

               3)

               Czy unijny wymóg skutecznego stosowania zakazu karteli zezwala w przypadku powództw o odszkodowanie z tytułu naruszenia zakazu kartelowego przewidzianego w art. 81 WE/art. 101 TFUE, art. 53 EOG na uwzględnienie zawartych w umowach o dostawy klauzul arbitrażowych i klauzul dotyczących jurysdykcji, jeśli prowadzi to do wyłączenia sądu mającego jurysdykcję międzynarodową na podstawie art. 5 pkt 3 lub art. 6 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 wobec wszystkich pozwanych lub wszystkich albo części dochodzonych roszczeń?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 12, s.1.


title: Sprawa T-353/09: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2009 r. — mtronix przeciwko OHIM — Growth Finance (mtronix)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/49

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2009 r. — mtronix przeciwko OHIM — Growth Finance (mtronix)
   (Sprawa T-353/09)
   2009/C 282/95
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: mtronix OHG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schnetzer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Growth Finance AG

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie R 1557/2007-4;

               —

               zmiana zaskarżonej decyzji przez nieuwzględnienie lub oddalenie sprzeciwu Growth Finance AG oraz utrzymanie zgłoszenia nr 4 193 661 dla usług z klasy 9 i przekazanie go do dalszego postępowania również dla tej klasy;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego;

               —

               ewentualnie obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „mtronix” dla towarów z klas 9 i 10 (zgłoszenie nr 4 193 661)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Growth Finance AG

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „Montronix” dla towarów i usług z klas 7, 9 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 2 762 862), przy czym sprzeciw został wniesiony wobec rejestracji dla towarów z klasy 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-129/15: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2015 r. – Intesa Sanpaolo/OHIM (WAVE 2 PAY)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2015 r. – Intesa Sanpaolo/OHIM (WAVE 2 PAY)
   (Sprawa T-129/15)
   (2015/C 155/41)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Intesa Sanpaolo SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Pozzi i F. Cecchi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „WAVE 2 PAY”– zgłoszenie nr 1 2 2 58  117

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie R 1857/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie naruszenia i błędnego zastosowania art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               stwierdzenie naruszenia art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, jak również niespójnego charakteru zaskarżonej decyzji oraz w rezultacie:

                           —

                           stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                           —

                           obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-304/05: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/10

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-304/05)
   (2005/C 229/21)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 29 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez M. van Beeka i D Recchię, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że w związku z przedsięwzięciem poszerzenia i przystosowania obszaru narciarskiego Santa Caterina Valfurva (trasy nazywane „Bucaneve” i „Edelweiss”) oraz budowy odpowiednich struktur narciarskich w perspektywie mistrzostw świata narciarstwa alpinistycznego 2005 r. w obrębie ZPS IT 2040044 Parco Nazionale dello Stelvio (Parku Narodowego Stelvio), poprzez:

                           —

                           zezwolenie na przedsięwzięcie środków mogących wywierać istotne skutki na ZPS IT 2040044 Parco Nazionale dello Stelvio bez poddania owych środków odpowiedniej ocenie ich wpływu na ów obszar parku w świetle celów zachowania jego integralności, a w każdym razie nie przestrzegając przepisów zezwalających — w przypadku negatywnej oceny skutków środowiskowych — na realizację przedsięwzięcia jedynie wtedy, gdy brak jest innych rozwiązań alternatywnych oraz dopiero po przyjęciu wszelkich środków kompensujących, niezbędnych dla zapewnienia ochrony ogólnej spójności programu Natura 2000, jak również dopiero po powiadomieniu Komisji o tych środkach;

                           —

                           zaniechanie przyjęcia środków zmierzających do uniknięcia pogorszenia się warunków życia fauny i flory oraz zakłóceń życia gatunków zwierząt i roślin, dla których ochrony został ustanowiony rzeczony ZPS IT 2040044 Parco Nazionale dello Stelvio;

                           —

                           nienadanie ZPS IT 2040044 Parco Nazionale dello Stelvio ochronnego statusu prawnego, który byłby zdolny zagwarantować w szczególności przeżycie i rozmnażanie się gatunków ptaków, o których mowa w załączniku I do dyrektywy 79/409/EWG (1), jak również rozmnażanie się, ewolucję i przetrwanie zimy przybywającym tam regularnie gatunkom migrującym niewymienionym w załączniku I;

                     Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 ust. 2-4 w zw. z art. 7 dyrektywy 92/43/EWG (2) oraz art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 79/409/EWG.

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty zostały przedstawione w piśmie zawierającym żądania skarżącej.

      (1)  Dz.U. L 103 z 25.4.1979, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 206 z 22.7.1992, str. 7.


title: Sprawa F-128/10: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2010 r. — Mora Carrasco i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/35

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2010 r. — Mora Carrasco i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-128/10)
   2011/C 63/64
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aurora Mora Carrasco (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, i E. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżących w postępowaniu w sprawie awansu za 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o nieawansowaniu skarżących w postępowaniu w sprawie awansu za 2009 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa F-49/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 9 października 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r.)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/55

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 9 października 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-49/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r.)
   (2008/C 313/97)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Rollinger, adwokat)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze uchylenie decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania A 11 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r. i po drugie żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje częściowo odrzucona jako niedopuszczalna i częściowo oddalona jako bezzasadna.

               2)

               B. Nijs zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006, s. 26.


title: Sprawa F-38/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2007 r. — Bianchi przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia (ETF) (Służba publiczna — Pracownik tymczasowy — Umowa na czas określony — Nieprzedłużenie — Nienależyte wykonywanie obowiązków — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/42

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2007 r. — Bianchi przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia (ETF)
   (Sprawa F-38/06) (1)

   (Służba publiczna - Pracownik tymczasowy - Umowa na czas określony - Nieprzedłużenie - Nienależyte wykonywanie obowiązków - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2007/C 183/82)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Irène Bianchi (Turyn, Włochy) (przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja Kształcenia (ETF) (przedstawiciel: M. Dunbar oraz G. Vandersanden, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Europejskiej Fundacji Kształcenia o nieprzedłużeniu umowy pracownika tymczasowego ze skarżącą oraz wniosek o odszkodowanie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006, str. 37.


title: Sprawa T-197/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 1 kwietnia 2011 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 20 stycznia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-121/07 Strack przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/26

         Odwołanie wniesione w dniu 1 kwietnia 2011 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 20 stycznia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-121/07 Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-197/11 P)
   2011/C 186/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Guido Strack (Kolonia, Niemcy)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie F-121/07 Strack przeciwko Komisji w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił podniesiony przez Komisję zarzut braku jurysdykcji;

               —

               obciążenie każdej ze stron kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujący zarzut.
   Naruszenie prawa Unii Europejskiej, a w szczególności podziału kompetencji pomiędzy Sądem a Sądem do spraw Służby Publicznej jako sądem wyspecjalizowanym, co wynika z art. 270 TFEU w związku z art. 91 ust. 1 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, (1) art. 256 ust. 1 zdanie pierwsze TFEU oraz z art. 62a i art. 1 załącznika 1 do Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               —

               Zgodnie z tymi przepisami Sąd do spraw Służby Publicznej nie posiada ogólnej jurysdykcji w odniesieniu do wszystkich sporów pomiędzy Unią Europejską a osobą objętą przepisami regulaminu pracowniczego, lecz tylko w odniesieniu do sporów dotyczących zgodności z prawem aktu, z którym wiążą się niekorzystne skutki dla takiej osoby w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

               —

               Jeśli urzędnik przedkłada wniosek o udostępnienie dokumentów, to działa on jak zwykły obywatel w rozumieniu rozporządzenia nr 1049/2001. Ma on do dyspozycji, zgodnie z rozporządzeniem, szczególny system środków odwoławczych w postaci skargi o stwierdzenie nieważności do Sądu. System środków odwoławczych na podstawie regulaminu pracowniczego i rozporządzenia w sprawie przejrzystości jest po prostu niezgodny.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 s 43, Polskie wydanie specjalne, rozdział 1, tom 3, s. 331)


title: Sprawa T-341/16: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2016 r. – De Masi/Komisja

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/34

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2016 r. – De Masi/Komisja
   (Sprawa T-341/16)
   (2016/C 287/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fabio De Masi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: profesor A. Fischer-Lescano)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej dotyczącej ograniczonego dostępu do dokumentów grupy Code of Conduct z dnia 8 czerwca 2016 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania i kosztami ewentualnych interwenientów na podstawie art. 87 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, w ramach którego wskazała na naruszenie praw parlamentarzystów na podstawie art. 230 ust. 2 TFUE w związku z art. 10 ust. 2 TUE w związku z obowiązkiem udzielenia informacji.


title: Sprawa T-270/08: Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji (EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Program operacyjny w regionie celu 1 (1994–1999) dotyczącego Berlina Wschodniego (Niemcy))

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/35

         Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-270/08) (1)

   (EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Program operacyjny w regionie celu 1 (1994–1999) dotyczącego Berlina Wschodniego (Niemcy))
   2013/C 9/60
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, T. Henze i C. Blaschke, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. von Donata)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i B. Conte, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo J. Rodríguez Cárcamo i N. Díaz Abad, a następnie A. Rubio Gonzáles, abogados del Estado), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, Y. de Vries, B. Koopman, M. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy) oraz Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i N. Rouam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 1615 wersja ostateczna z dnia 29 kwietnia 2008 r. dotyczącej zmniejszenia kwoty pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej decyzją Komisji C(94) 1973 z dnia 5 sierpnia 1994 r. na rzecz programu operacyjnego w regionie celu 1 (1994–1999) dotyczącego Berlina Wschodniego (Niemcy).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa T-458/13: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Larrañaga Otaño przeciwko OHIM (GRAPHENE) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GRAPHENE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/39

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Larrañaga Otaño przeciwko OHIM (GRAPHENE)
   (Sprawa T-458/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GRAPHENE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 421/54
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Joseba Larrañaga Otaño (San Sebastian, Hiszpania) i Mikel Larrañaga Otaño (San Sebastian) (przedstawiciel: F. Bueno Salamero, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 czerwca 2013 r. (sprawa R 208/2013-2) dotyczącą zgłoszenia do rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego GRAPHENE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Joseba Larrañaga Otaño i Mikel Larrañaga Otaño zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa C-89/08 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii, Republice Francuskiej, Republice Włoskiej, Eurallumina SpA, Auhinish Alumina Ltd (Odwołanie — Pomoc państwa — Zwolnienie z podatku akcyzowego od olejów mineralnych — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 1 lit. b) pkt v) — Brak uzasadnienia — Obowiązek sądu — Zarzut dotyczący naruszenia procedury, który powinien być podniesiony z urzędu przez sąd wspólnotowy — Naruszenie zasady kontradyktoryjności — Zakres obowiązku uzasadniania)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii, Republice Francuskiej, Republice Włoskiej, Eurallumina SpA, Auhinish Alumina Ltd
   (Sprawa C-89/08 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Zwolnienie z podatku akcyzowego od olejów mineralnych - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 1 lit. b) pkt v) - Brak uzasadnienia - Obowiązek sądu - Zarzut dotyczący naruszenia procedury, który powinien być podniesiony z urzędu przez sąd wspólnotowy - Naruszenie zasady kontradyktoryjności - Zakres obowiązku uzasadniania)
   2010/C 24/08
   Język postępowania: francuski, angielski i włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i N. Khan, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Irlandia (przedstawiciele): D. O’Hagan, pełnomocnik i P. McGarry, BL), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A.-L. Vendrolini, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: R. Adam, pełnomocnik i G. Aiello, avvocato dello Stato), Eurallumina SpA (przedstawiciel: R. Denton, solicitor), Auhinish Alumina Ltd (przedstawiciele: J. Handoll i C. Waterson, solicitors)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawach połączonych T-50/06, T-56/06, T-60/06, T-62/06 i T-69/06 Irlandia i inni przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (Dz.U. 2006, L 119, s. 12) — Pojęcie pomocy istniejącej i nowej pomocy — Pojęcia obiektywne — Brak uzasadnienia — Bezwzględna przeszkoda procesowa, która musi być podniesiona z urzędu przez sąd wspólnotowy — Naruszenie zasady dyspozycyjności i ogólnych zasad kontradyktoryjności i poszanowania prawa do obrony

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawach połączonych T-50/06, T-56/06, T-60/06, T-62/06 i T-69/06 Irlandia i in. przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim:

                           —

                           stwierdza nieważność decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy na tej podstawie, że Komisja naruszyła w niej obowiązek uzasadnienia w odniesieniu do niezastosowania w niniejszej sprawie art. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania [art. 88 WE], oraz

                           —

                           nakazuje Komisji pokrycie jej własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżące, włączywszy w to koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego w sprawie T-69/06 R.

               2)

               Sprawy połączone T-50/06, T-56/06, T-60/06, T-62/06 i T-69/06 zostają skierowane do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa T-377/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie F-76/07 Birkhoff przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 września 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/28

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie F-76/07 Birkhoff przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 września 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-377/08 P)
   (2008/C 327/54)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers.)

      Druga strona postępowania: Gerard Birkhoff, (Weitnau, Niemcy)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie F-76/07 Birkhoff przeciwko Komisji;

               —

               obciążenie skarżącego kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej oraz kosztami postępowania odwoławczego

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie dotyczy wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie F-76/07, stwierdzającego nieważność decyzji Wspólnej Kasy Ubezpieczeń w razie Choroby WE w przedmiocie zażalenia, zgodnie z którą zakup nowego wózka inwalidzkiego w dwa lata po zakupie poprzedniego nowego wózka inwalidzkiego nie podlega zwrotowi ze względu na brak konieczności jego dokonania.
   Wnosząca odwołanie podnosi w uzasadnieniu odwołania po pierwsze, że naruszając obowiązujące prawo wspólnotowe zaskarżony wyrok redefiniuje zakres swobodnej oceny przez lekarza-konsultanta oraz konsylium lekarskie, jako że zgodnie z nim jedynie niezależne organy lekarskie mogą korzystać z takiego zakresu swobodnej oceny.
   Po drugie wyrok ten pozbawia opinię konsylium lekarskiego, istotną w praktyce oceny konieczności spowodowania powstania kosztów, wszelkiego znaczenia, ponieważ stwierdza on, że organ ten ma jedynie funkcje doradczą, a jego opinie nie są podawane do wiadomości publicznej. Jest to niezgodne z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym Wspólnego uregulowania w przedmiocie zapewnienie opieki zdrowotnej urzędnikom Wspólnot Europejskich w brzmieniu z dnia 22 marca 2004 r. Ponadto zgodnie z wyrokiem, jeżeli chodzi o konieczność spowodowania powstania kosztów, opinie mają status wzruszalnego domniemania.
   Poza tym wnosząca odwołanie podnosi zniekształcenie okoliczności stanu faktycznego, względnie błąd w prawnej kwalifikacji okoliczności przedmiotu sporu oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia, ponieważ znaczna część decyzji w przedmiocie zażalenia została uznana za nieistniejącą.


title: Sprawa C-19/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 15 stycznia 2009 r. — Wood Floor Solutions Andreas Domberger GmbH przeciwko Silva Trade, SA

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 15 stycznia 2009 r. — Wood Floor Solutions Andreas Domberger GmbH przeciwko Silva Trade, SA
   (Sprawa C-19/09)
   (2009/C 82/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Wien
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wood Floor Solutions Andreas Domberger GmbH.

      Strona pozwana: Silva Trade, SA.
   Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           Czy art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) znajduje zastosowanie do umów o świadczenie usług także w sytuacji, gdy usługi zgodnie z umową świadczone są w wielu państwach członkowskich?

                           b)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: Czy wymieniony przepis należy rozumieć w taki sposób, że miejsce wypełnienia charakterystycznego zobowiązania należy określić na podstawie miejsca, w którym znajduje się główny punkt działalności świadczącego usługi, oceniany na podstawie nakładu czasu i znaczenia działalności;

                           c)

                           w braku możliwości określenia głównego punktu działalności skarga o wszelkie roszczenia wynikające z umowy może zostać wniesiona według wyboru skarżącego w każdym miejscu świadczenia usługi we Wspólnocie?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 znajduje zastosowanie do umów o świadczenie usług także w sytuacji, gdy usługi zgodnie z umową świadczone są w wielu państwach członkowskich?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa T-528/09: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r. — Hubei Xinyegang Steel przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chin — Ustalenie zagrożenia wystąpienia szkody — Artykuł 3 ust. 9 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 3 ust. 9 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/15

      Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r. — Hubei Xinyegang Steel przeciwko Radzie
      (Sprawa T-528/09) (1)

      (Dumping - Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chin - Ustalenie zagrożenia wystąpienia szkody - Artykuł 3 ust. 9 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 3 ust. 9 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
      (2014/C 71/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd (Huang Shi, Chiny) (przedstawiciele: F. Carlin, barrister, Q. Azau, A. MacGregor, solicitor oraz adwokat N. Niejahr)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez B. O’Connora, solicitor)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo H. van Vliet oraz M. França, następnie M. França oraz J. F. Brakeland, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata R. Bierwagena); ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s. (Ostrava-Kunčice, Republika Czeska); ArcelorMittal Tubular Products Roman SA (Roman, Rumunia); Benteler Stahl/Rohr GmbH (Paderborn, Niemcy); Ovako Tube & Ring AB (Hofors, Szwecja); Rohrwerk Maxhütte GmbH (Sulzbach-Rosenberg, Niemcy); Dalmine SpA (Dalmine, Włochy); Silcotub SA (Zalău, Rumunia); TMK-Artrom SA (Slatina, Rumunia); Tubos Reunidos SA (Amurrio, Hiszpania); Vallourec Mannesmann Oil & Gas France (Aulnoye-Aymeries, Francja); V & M France (Boulogne-Billancourt, Francja); V & M Deutschland GmbH (Düsseldorf, Niemcy); Voestalpine Tubulars GmbH (Linz, Austria); oraz Železiarne Podbrezová a.s. (Podbrezová, Słowacja) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch, G. Wolf oraz N. Chesaites, barrister)

         Przedmiot

      Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 926/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 262, s. 19).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 926/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na wywóz produktów wytwarzanych przez Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd i stanowi o poborze tymczasowego cła nałożonego na taki wywóz.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Hubei Xinyegang Steel Co.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

                  4)

                  ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s., ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Benteler Stahl/Rohr GmbH, Ovako Tube & Ring AB, Rohrwerk Maxhütte GmbH, Dalmine SpA, Silcotub SA, TMK Artrom SA, Tubos Reunidos SA, Vallourec Mannesmann Oil & Gas France, V & M France, V & M Deutschland GmbH, Voestalpine Tubulars GmbH i Železiarne Podbrezová a.s. pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa C-420/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 30 lipca 2015 r. – postępowanie karne przeciwko U (*)

text:
                  19.10.2015

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 346/9

            Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 30 lipca 2015 r. – postępowanie karne przeciwko  U (*1)

      (Sprawa C-420/15)
      (2015/C 346/10)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

          U (*1)

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 2 i 3 arrêté royal z dnia 20 lipca 2001 r. relatif à l’immatriculation des véhicules (rozporządzenia królewskiego w sprawie rejestracji pojazdów) są niezgodne z art. 18, 20, 45, 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z tego względu, że pojazdy należące do osoby zamieszkałej w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Belgia i zarejestrowane w tym innym państwie członkowskim, aby poruszać się po Belgii – nawet tylko przejeżdżając przez ten kraj – muszą posiadać rejestrację belgijską w przypadku gdy osoba ta zamieszkuje również w Belgii?

         (*1)  Informacje usunięto w ramach ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych.