title: Sprawa C-308/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 czerwca 2008 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) -Zjednoczone Królestwo] — The Queen, The International Association of Independent Tanker Owners (Intertanko), The International Association of Dry Cargo Shipowners (Intercargo), The Greek Shipping Co-operation Committee, Lloyd's Register, The International Salvage Union przeciwko Secretary of State for Transport (Transport morski — Zanieczyszczenia pochodzące ze statków — Dyrektywa 2005/35/WE — Ważność — Konwencja z Montego Bay — Konwencja Marpol 73/78 — Skutki prawne — Możliwość powołania się na konwencje — Rażące niedbalstwo — Zasada pewności prawa)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 czerwca 2008 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) -Zjednoczone Królestwo] — The Queen, The International Association of Independent Tanker Owners (Intertanko), The International Association of Dry Cargo Shipowners (Intercargo), The Greek Shipping Co-operation Committee, Lloyd's Register, The International Salvage Union przeciwko Secretary of State for Transport
   (Sprawa C-308/06) (1)

   (Transport morski - Zanieczyszczenia pochodzące ze statków - Dyrektywa 2005/35/WE - Ważność - Konwencja z Montego Bay - Konwencja Marpol 73/78 - Skutki prawne - Możliwość powołania się na konwencje - Rażące niedbalstwo - Zasada pewności prawa)
   (2008/C 183/03)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Queen, The International Association of Independent Tanker Owners (Intertanko), The International Association of Dry Cargo Shipowners (Intercargo), The Greek Shipping Co-operation Committee, Lloyd's Register, The International Salvage Union

      Strona pozwana: Secretary of State for Transport
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Ważność art. 4 oraz art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa (Dz.U. L 255, str.11) — Przepisy prawa wspólnotowego powodujące ograniczenie niektórych wyjątków zawartych w umowie międzynarodowej (Międzynarodowa Konwencja o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, zwana „konwencją MARPOL”) — Przepisy wprowadzające sankcje karne w przypadkach, gdy umowa międzynarodowa [Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS)] nie przewiduje takich sankcji
   Sentencja

               1)

               Ważności dyrektywy 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa nie można oceniać:

                           —

                           ani w świetle międzynarodowej Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, podpisanej w Londynie w dniu 2 listopada 1973 r., uzupełnionej protokołem z dnia 17 lutego 1978 r.,

                           —

                           ani w świetle Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza sporządzonej w Montego Bay w dniu 10 grudnia 1982 r.

               2)

               Analiza pytania czwartego nie wykazała niczego, co mogłoby naruszać ważność art. 4 dyrektywy 2005/35 ze względu na zasadę pewności prawa.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa F-103/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – CG przeciwko EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Mobbing — Postępowanie wyjaśniające — Decyzja prezesa o nienadawaniu dalszego biegu postepowaniu w sprawie skargi — Opinia komitetu dochodzeniowego — Błędna definicja mobbingu — Zamierzony charakter zachowania — Stwierdzenie istnienia zachowań i objawów mobbingu — Poszukiwanie związku przyczynowego — Brak — Niespójność opinii komitetu dochodzeniowego — Oczywisty błąd w ocenie — Zawinione działania administracji — Obowiązek zachowania poufności — Ochrona danych osobowych — Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – CG przeciwko EBI
   (Sprawa F-103/11) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Mobbing - Postępowanie wyjaśniające - Decyzja prezesa o nienadawaniu dalszego biegu postepowaniu w sprawie skargi - Opinia komitetu dochodzeniowego - Błędna definicja mobbingu - Zamierzony charakter zachowania - Stwierdzenie istnienia zachowań i objawów mobbingu - Poszukiwanie związku przyczynowego - Brak - Niespójność opinii komitetu dochodzeniowego - Oczywisty błąd w ocenie - Zawinione działania administracji - Obowiązek zachowania poufności - Ochrona danych osobowych - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie))
   2014/C 421/64
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CG (przedstawiciele: początkowo N. Thieltgen, następnie J.N. Louis i D. de Abreu Caldas, avocats)

      Strona pozwana: EBI (przedstawiciele: G. Nuvoli i T. Gilliams, pełnomocnicy, A. Dal Ferro, avocat)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (przedstawiciele: I. Chatelier i H. Kranenborg, następnie I. Chatelier i A. Buchta, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji prezesa EBI w sprawie niepodejmowania żadnego działania w następstwie postępowania wyjaśniającego w sprawie rzekomego mobbingu oraz stwierdzenie nieważności wniosków końcowych komitetu dochodzeniowego oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Prezesa Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 27 lipca 2011 r.

               2)

               Europejski Bank Inwestycyjny wypłaci CG kwotę 35  000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Europejski Bank Inwestycyjny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez CG.

               5)

               Europejski Inspektor Ochrony Danych, interwenient, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012, s. 25.


title: Sprawa F-33/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2011 r. — Lebedef przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie oceny za 2005 r. — Sprawozdanie z oceny — Ogólne przepisy wykonawcze dla art. 43 regulaminu pracowniczego — Sprawozdanie sporządzone w następstwie wyroku wydanego w sprawie F-36/07 — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/42

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2011 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-33/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie oceny za 2005 r. - Sprawozdanie z oceny - Ogólne przepisy wykonawcze dla art. 43 regulaminu pracowniczego - Sprawozdanie sporządzone w następstwie wyroku wydanego w sprawie F-36/07 - Oczywista niedopuszczalność)
   2011/C 232/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. w takim kształcie w jakim został on sporządzony po stwierdzeniu jego nieważności w wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-36/07.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Giorgio Lebedef zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010, s. 53.


title: Sprawa C-352/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 31 lipca 2008 r. — Modehuis A. Zwijnenburg BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 31 lipca 2008 r. — Modehuis A. Zwijnenburg BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-352/08)
   (2008/C 285/30)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Modehuis A. Zwijnenburg BV.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy [Rady] 90/434/EWG (1) z dnia 23 lipca 1990 r. należy interpretować w ten sposób, że można odmówić przyznania podatnikowi przewidzianych w tej dyrektywie przywilejów, jeżeli szereg czynności prawnych ma na celu uniknięcie zapłaty innego podatku niż podatki, do których odnoszą się przywileje przewidziane w tej dyrektywie?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 1).


title: Sprawa T-446/10: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Dow AgroSciences i Dintec Agroquímica – Produtos Químicos/Komisja [Środki ochrony roślin — Substancja czynna trifluralina — Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG — Rozporządzenie (WE) nr 33/2008 — Przyspieszona procedura oceny — Oczywisty błąd w ocenie — Zasada niedyskryminacji — Proporcjonalność]

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/13

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Dow AgroSciences i Dintec Agroquímica – Produtos Químicos/Komisja
   (Sprawa T-446/10) (1)

   ([Środki ochrony roślin - Substancja czynna trifluralina - Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG - Rozporządzenie (WE) nr 33/2008 - Przyspieszona procedura oceny - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada niedyskryminacji - Proporcjonalność])
   (2015/C 346/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Dow AgroSciences Ltd (Hitchin, Zjednoczone Królestwo) i Dintec Agroquímica – Produtos Químicos, Lda (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Ondrůšek i F. Wilman, następnie P. Ondrůšek i G. von Rintelen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Stuycka)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/355/UE z dnia 25 czerwca 2010 r. dotyczącej niewłączenia trifluraliny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (Dz.U. L 160, s. 30).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dow AgroSciences Ltd i Dintec Agroquímica – Produtos Químicos, Lda pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-247/07: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2007 r. — Słowacja przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/47

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2007 r. — Słowacja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-247/07)
   (2007/C 211/88)
   Język postępowania: słowacki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowacka (przedstawiciel: J. Čorba, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej lub jeśli Sąd Pierwszej Instancji uzna to za konieczne lub właściwe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (notyfikowanej jako dokument nr C(2007) 1979) (1), w wersji zmienionej w dniu 25 maja 2007 r. W zaskarżonej decyzji Komisja ustaliła ilości pewnych rodzajów owoców i ryżu w swobodnym obrocie na terytorium Republiki Słowackiej w dniu przystąpienia, które przekraczają ilości, które można uznać za normalne zapasy w dniu 1 maja 2004 r. Jednocześnie Komisja obciążyła skarżącą kwotą 3 634 mln EUR celem pokrycia kosztów eliminacji tych ilości produktów.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podnosi, że pozwana nie miała uprawnień, aby przyjąć zaskarżoną decyzję.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że nawet jeśli pozwana miała prawo określić nadwyżkę zapasów na terytorium Republiki Słowackiej i obciążyć finansowo tą ostatnią tymi rzekomymi nadwyżkami zapasów, to naruszyła ona traktat o przystąpieniu (2), ponieważ nie działała w oparciu o właściwą podstawę prawną, tzn. art. 41 aktu dotyczącego warunków przystąpienia (3).
   Ponadto skarżąca podnosi, że w związku z tym, że pozwana nie wykazała, by Wspólnota poniosła koszty lub inną szkodę z uwagi na brak eliminacji nadwyżek zapasów przez skarżącą, że nie przyjęła w odpowiednim czasie właściwych przepisów prawnych dotyczących eliminacji nadwyżek zapasów na rynku skarżącej, sposobów określenia nadwyżek zapasów oraz obliczenia kosztów finansowych obciążających skarżącą, to naruszyła ona poprzez wydanie zaskarżonej decyzji traktat o przystąpieniu, jak również ogólne zasady proporcjonalności i pewności prawa.
   Wreszcie skarżąca twierdzi, że zostały naruszone zasadnicze wymogi formalne z uwagi na niewystarczające uzasadnienie.

      (1)  Dz.U. L 138, str. 14.

      (2)  Traktat dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej (Dz.U. L 236, str. 17).

      (3)  Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 236, str. 33).


title: Sprawa T-152/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2009 r. — NDSHT przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Skarga konkurenta — Pisma Komisji do składającego skargę — Istniejąca pomoc — Akt niezaskarżalny — Niedopuszczalność)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/9

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2009 r. — NDSHT przeciwko Komisji
   (Sprawa T-152/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Skarga konkurenta - Pisma Komisji do składającego skargę - Istniejąca pomoc - Akt niezaskarżalny - Niedopuszczalność)
   2009/C 167/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Merola i L. Armati)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: T. Scharf, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, która miała być zawarta w skierowanych do NDSHT pismach Komisji z dnia 24 marca i 28 kwietnia 2006 r., odnoszących się do skargi dotyczącej pomocy państwa, zgodnie z zarzutem bezprawnie przyznanej Stockholm Visitors Board AB przez miasto Sztokholm (sprawa CP 178/04 — Przyznanie pomocy państwa na rzecz SVB AB)

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawy połączone C-186/14 P i C-193/14 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s. i in./Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej/Republika Włoska i in. (Odwołanie – Dumping – Rozporządzenie (WE) 384/96 – Artykuł 3 ust. 5, 7 i 9 – Artykuł 6 ust. 1 – Rozporządzenie (WE) nr 926/2009 – Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali, pochodzących z Chin – Ostateczne cło antydumpingowe – Ustalenie zagrożenia wystąpienia szkody – Uwzględnienie informacji dotyczących okresu po przeprowadzeniu dochodzenia)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s. i in./Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej/Republika Włoska i in.
      (Sprawy połączone C-186/14 P i C-193/14 P) (1)

      ((Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (WE) 384/96 - Artykuł 3 ust. 5, 7 i 9 - Artykuł 6 ust. 1 - Rozporządzenie (WE) nr 926/2009 - Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali, pochodzących z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Ustalenie zagrożenia wystąpienia szkody - Uwzględnienie informacji dotyczących okresu po przeprowadzeniu dochodzenia))
      (2016/C 211/06)
      Język postępowania: angielski

         Strony

      (Sprawa C-186/14 P)

         Wnoszący odwołanie: ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s., ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Benteler Deutschland GmbH, dawniej Benteler Stahl//Rohr GmbH, Ovako Tube & Ring AB, Rohrwerk Maxhütte GmbH, Dalmine SpA, Silcotub SA, TMK-Artrom SA, Tubos Reunidos, SA, Vallourec Oil and Gas France, dawniej Vallourec Mannesmann Oil & Gas France, Vallourec Tubes France, dawniej V & M France, Vallourec Deutschland GmbH, dawniej V & M Deutschland GmbH, Voestalpine Tubulars GmbH, Železiarne Podbrezová a.s. (przedstawiciele: G. Berrisch, Rechtsanwalt, B. Byrne, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd (przedstawiciele: N. Niejahr, Rechtsanwältin, Q. Azau i H. Wiame, adwokaci i F. Carlin, Barrister), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez B. O'Connora, Solicitor, S. Gubela, adwokata), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i M. França, pełnomocnicy)
      (Sprawa C-193/14 P)

         Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez B. O’Connora, solicitor, i S. Gubela, adwokata), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez A. Collabollettę, avvocato dello Stato)

         Druga strona postępowania: Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd, (przedstawiciele: F. Carlin, barrister, M. Healy, solicitor, N. Niejahr, Rechtsanwältin, Q. Azau i H. Wiame, adwokaci), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i M. França, pełnomocnicy), ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s., ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Benteler Deutschland GmbH, dawniej Benteler Stahl/Rohr GmbH, Ovako Tube & Ring AB, Rohrwerk Maxhütte GmbH, Dalmine SpA, Silcotub SA, TMK-Artrom SA, Tubos Reunidos SA, Vallourec Oil and Gas France SAS, dawniej Vallourec Mannesmann Oil & Gas France SAS, Vallourec Tubes France SAS, dawniej V & M France SAS, Vallourec Deutschland GmbH, dawniej V & M Deutschland GmbH, Voestalpine Tubulars GmbH & Co. KG, Železiarne Podbrezová a.s. (przedstawiciele: G. Berrisch, Rechtsanwalt i B. Byrne, solicitor)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania wniesione w sprawach C-186/14 P i C-193/14 P zostają oddalone.

                  2)

                  ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s., ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Benteler Deutschland GmbH, Ovako Tube & Ring AB, Rohrwerk Maxhütte GmbH, Dalmine SpA, Silcotub SA, TMK-Artrom SA, Tubos Reunidos SA, Vallourec Mannesmann Oil and Gas France SAS, Vallourec Tubes France SAS, Vallourec Deutschland GmbH, Voestalpine Tubulars GmbH & Co. KG i Železiarne Podbrezová a.s. oraz Rada Unii Europejskiej zostają obciążone kosztami postępowania.

                  3)

                  Komisja Europejska i Republika Włoska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014..


title: Sprawa C-243/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — RVS Levensverzekeringen NV przeciwko Belgische Staat (Ubezpieczenia na życie — Roczny podatek obejmujący transakcje ubezpieczeniowe — Dyrektywa 2002/83/WE — Artykuł 1 ust. 1 lit. g) i art. 50 — Pojęcie „państwa członkowskiego zobowiązania” — Zakład ubezpieczeń z siedzibą w Niderlandach — Ubezpieczający, który zawarł umowę ubezpieczenia w Niderlandach i przeniósł miejsce stałego pobytu do Belgii po zawarciu umowy — Swoboda świadczenia usług)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — RVS Levensverzekeringen NV przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-243/11) (1)

   (Ubezpieczenia na życie - Roczny podatek obejmujący transakcje ubezpieczeniowe - Dyrektywa 2002/83/WE - Artykuł 1 ust. 1 lit. g) i art. 50 - Pojęcie „państwa członkowskiego zobowiązania” - Zakład ubezpieczeń z siedzibą w Niderlandach - Ubezpieczający, który zawarł umowę ubezpieczenia w Niderlandach i przeniósł miejsce stałego pobytu do Belgii po zawarciu umowy - Swoboda świadczenia usług)
   2013/C 114/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: RVS Levensverzekeringen NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Wykładnia art. 50 dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie (Dz.U. L 345, s. 1) — Uregulowanie krajowe poddające umowy ubezpieczenia rocznemu opodatkowaniu w przypadku ryzyka umiejscowionego w Belgii z uwagi na miejsce stałego pobytu ubezpieczonej osoby fizycznej albo siedzibę ubezpieczonej osoby prawnej — Zakład ubezpieczeniowy z siedzibą w Niderlandach, nieobecny w Belgii, z wyjątkiem jednego z jego ubezpieczonych, który wyemigrował do Belgii po zawarciu umowy — Miejsce opodatkowania — Artykuły 49 i 56 TFUE — Ograniczenia

      Sentencja

   Artykuł 50 dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie pobierało podatek pośredni od składek ubezpieczenia na życie płaconych przez ubezpieczających będących osobami fizycznymi, którzy mają miejsce stałego pobytu w tym państwie członkowskim, jeżeli dane umowy ubezpieczenia zostały zawarte w innym państwie członkowskim, w którym rzeczeni ubezpieczający w dacie zawarcia mieli miejsce stałego pobytu.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-7/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 stycznia 2014 r. przez BQ od wyroku wydanego w dniu 23 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F - 39/12 BQ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/40

         Odwołanie wniesione w dniu 2 stycznia 2014 r. przez BQ od wyroku wydanego w dniu 23 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F - 39/12 BQ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-7/14 P)
   2014/C 112/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BQ (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci D. de Abreu Caldas i J.N. Louis)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r. w sprawie F-39/12 BQ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu;

               —

               Obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do przesłanek wymaganych w celu powstania odpowiedzialności Unii Europejskiej przy stosowaniu art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej wymagał, by zdarzenie zakłócające porządek i spokój służby miało wpływ na funkcjonowanie służby i na zdrowie uczestników, choć przesłanki tej nie przewidują ani regulamin pracowniczy, ani orzecznictwo. Strona wnosząca odwołanie podnosi ponadto, że Sąd do spraw Służby Publicznej przeinaczył okoliczności faktyczne, uznając, po pierwsze, że Trybunał Obrachunkowy przedsięwziął wszelkie możliwe środki w celu przywrócenia właściwego funkcjonowania służby, a po drugie, że zakłócenie działania służby nie miało wpływu na zdrowie uczestników, mimo że Trybunał Obrachunkowy nie działał wystarczająco szybko i stanowczo, by doprowadzić do zakończenia konfliktowej sytuacji, która spowodowała u strony wnoszącej odwołanie trwałą całkowitą niepełnosprawność (odnośnie do pkt 67 i 68 zaskarżonego wyroku).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przy kontroli zgodności z prawem przeprowadzanej przez Sąd do spraw Służby Publicznej, gdy stwierdził on, że orzeczenia lekarskie wykazujące istnienie zaburzeń psychicznych wynikających z mobbingu doznawanego przez stronę wnoszącą odwołanie w pracy nie pozwalają na wykazanie, że była ona rzeczywiście ofiarą mobbingu. Strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie jest właściwy do podważania orzeczeń lekarskich i wyciągania z nich odmiennych wniosków (odnośnie do pkt 69 i 70 zaskarżonego wyroku).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, gdy Sąd do spraw Służby Publicznej wycenił szkodę wynikającą z ponad dwuletniego opóźnienia w przekazaniu sprawozdania z dochodzenia stronie wnoszącej odwołanie na 2 000 EUR, nie podając uzasadnienia pozwalającego stronie wnoszącej odwołanie zrozumieć, z jakiej oceny wynika ta kwota. Strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie uwzględnił kontekstu, w jaki wpisuje się ta szkoda.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa przy podziale kosztów.


title: Sprawa C-564/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2016 r. w sprawie T-159/15, Puma SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 7 listopada 2016 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2016 r. w sprawie T-159/15, Puma SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 7 listopada 2016 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   (Sprawa C-564/16 P)
   (2017/C 086/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i D. Botis, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Puma SE

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

               —

               obciążenie Puma SE kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Po pierwsze, Sąd nie wziął pod uwagę pozycji Urzędu oraz jego obowiązków w ramach toczącego się przed nim postępowania kontradyktoryjnego, co stanowi naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (1) oraz zasady dobrej administracji, uznając, że Puma „należycie powołała się” na trzy wcześniejsze decyzje Urzędu w celu spełnienia obowiązku wykazania renomy znaków towarowych Puma (zasada 19 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95 (2)). Tym samym Sąd przyjął, że z obowiązku tego można zwolnić się poprzez generalne i niekonkretne powołanie się na dokumenty przedstawione w ramach wcześniejszych postępowań w sprawie sprzeciwu toczących się między innymi stronami – których stronami nie była druga strona w rozpatrywanym postępowaniu.
   Ponieważ Urząd nie może ignorować, ale raczej musi przestrzegać prawa drugiej strony do bycia wysłuchaną (art. 75 rozporządzenia nr 207/2009), ustalenia Sądu w sposób nieuchronny zobowiązują Urząd do aktywnego udziału w postępowaniu mającym charakter kontradyktoryjny. Stoi to w sprzeczności z kontradyktoryjną naturą tego postępowania, z odpowiadającym mu obowiązkiem bezstronności Urzędu, oraz z zasadą dobrej administracji.
   Po drugie, uznając, że wcześniejsze decyzje Urzędu, na które powołała się Puma, stanowią „praktykę decyzyjną” Urzędu, Sąd błędnie zrozumiał charakter postępowania kontradyktoryjnego oraz pojęcie „renomy” w rozumieniu art. 8 ust 5 rozporządzenia nr 207/2009. Ten podwójny błąd spowodował w rezultacie podwójne naruszenie zasady dobrej administracji.
   Z drugiej strony zasadnicze kryteria dla zastosowania w niniejszej – mającej kontradyktoryjny charakter – sprawie orzecznictwa Technopol nie zostały spełnione, ponieważ owo orzecznictwo dotyczące obowiązku Urzędu zbadania z urzędu wszystkich istotnych okoliczności rozpatrywanej sprawy odnosi się do postępowania toczącego się bez udziału drugiej strony (ex parte). W każdym razie z uwagi na brak konkretnej „praktyki decyzyjnej” Urzędu odnoszącej się do renomy znaków towarowych Puma, nie można stwierdzić, że istnieje jakikolwiek obowiązek uzasadnienia decyzji o nieuwzględnieniu ustaleń poczynionych we wcześniejszych decyzjach dotyczących znaków towarowych Puma w sytuacji, której dotyczy rozpatrywana sprawa.
   Z drugiej strony Sąd nie mógł – bez naruszenia kontradyktoryjnej natury postępowania określonego w art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 – wywieźć z zasady dobrej administracji dodatkowego obowiązku po stronie Izby Odwoławczej do wezwania, z własnej inicjatywy, Pumy do przedłożenia dodatkowych dowodów renomy, jaką według niej mają jej znaki towarowe Puma.
   Po trzecie, ustalenia Sądu dotyczące obowiązku Urzędu do wezwania, z własnej inicjatywy, Pumy do przedłożenia dodatkowych dowodów naruszają też art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (mającego zastosowanie na podstawie zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95), który znajduje zastosowanie wyłącznie do argumentów stron przedstawionych z własnej inicjatywy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2016, L 79, s. 44; Dz.U. 2016, L 261, s. 10).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1)


title: Sprawa T-250/15: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – Speciality Drinks/EUIPO – William Grant (CLAN) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CLAN — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy CLAN MACGREGOR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów, których dotyczą kolidujące ze sobą oznaczenia — Właściwy krąg odbiorców — Współzależność kryteriów — Kompetencje o charakterze reformatoryjnym — Artykuł 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/24

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – Speciality Drinks/EUIPO – William Grant (CLAN)
   (Sprawa T-250/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CLAN - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy CLAN MACGREGOR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów, których dotyczą kolidujące ze sobą oznaczenia - Właściwy krąg odbiorców - Współzależność kryteriów - Kompetencje o charakterze reformatoryjnym - Artykuł 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 063/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Speciality Drinks Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: G. Pritchard, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Vuijst, A. Folliard-Monguiral i M. Rajh, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: William Grant & Sons Ltd (Dufftown, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Cormack i G. Anderson, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 marca 2015 r. (sprawa R 220/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między William Grant & Sons a Speciality Drinks.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Speciality Drinks Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa T-39/12 P: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Di Tullio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Urlop na czas pełnienia służby krajowej — Artykuł 18 WZIPW — Skutki wyroku w czasie)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/34

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Di Tullio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-39/12 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Urlop na czas pełnienia służby krajowej - Artykuł 18 WZIPW - Skutki wyroku w czasie)
   2013/C 114/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Roberto Di Tullio (Rovigo, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Woog i T. Bontinck, następnie adwokat T. Bontinck)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i V. Joris, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) wydanego w dniu 29 listopada 2011 r. w sprawie F-119/10 Di Tullio przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego wyroku

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               R. Di Tullio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 109 z 14.4.2012


title: Sprawa T-218/07: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2007 r. — Agroquivir przeciwko Radzie i Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/35

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2007 r. — Agroquivir przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-218/07)
   (2007/C 211/68)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Agroquivir, S. Coop. And. de Segundo Grado (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Ortiz Blanco)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na podstawie art. 288 WE, i zasądzającego skarżącej odszkodowanie od Rady i Komisji jako dłużników solidarnych w wysokości ogółem 288 238 EUR;

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa C-511/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-59/02 Archer Daniels Midland Company przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 15 grudnia 2006 r. przez Archer Daniels Midland Co.

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/16

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-59/02 Archer Daniels Midland Company przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 15 grudnia 2006 r. przez Archer Daniels Midland Co.
   (Sprawa C-511/06 P)
   (2007/C 56/29)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Archer Daniels Midland Co. (przedstawiciele: Prof. Dr. C. Lenz, L. Martin Alegi, E. Batchelor i M. Garcia, Solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku, w zakresie, w jakim oddalono w nim skargę na decyzję wniesioną przez ADM;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji, w zakresie, w jakim odnosi się on do ADM;

               —

               ewentualnie w stosunku do żądania drugiego zmianą art. 3 decyzji poprzez uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na ADM,

               —

               ewentualnie w stosunku do żądania drugiego i trzeciego przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji, zgodnie z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Trybunał Sprawiedliwości,

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami ADM poniesionymi w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji i Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd Pierwszej Instancji niewłaściwie zastosował przepisy o prawie do obrony ustalając, iż Archer Daniels Midland Company (ADM) została rzetelnie poinformowana o faktach, na których oparła się Komisja uznając ją za lidera.

               2.

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył istotne wymogi proceduralne pozwalając Komisji oprzeć się na sporządzonym przez FBI streszczeniu wywiadu, przeprowadzonego z pracownikiem ADM jako dowodzie na okoliczność odgrywania przez nią roli „lidera”.

               3.

               Sąd Pierwszej Instancji wypaczył dowody, uznając za potwierdzone oświadczenie Cerestar dotyczące odgrywania przez ADM roli „lidera”.

               4.

               Sąd Pierwszej Instancji nie uzasadnił powodów oddalenia zarzutu ADM, że fakt, iż Cerestar nie udało się jednoznacznie określić lub przedstawić szczegółowych informacji na temat spotkań Sierpa, podważa oświadczenie Cerestar że, ADM przewodziła tym spotkaniom,

               5.

               Sąd Pierwszej Instancji błędnie stwierdził, iż ADM nie może podważać prawidłowości oświadczenia Cerestar, ponieważ nie dokonała tego w toku postępowania administracyjnego.

               6.

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył zasadę, w myśl której Komisja powinna przestrzegać reguł, które sama dla siebie ustanowiła:

                           (a)

                           zezwalając Komisji na nieuwzględnienie zakończenia naruszenia jako istotnej w tej sprawie okoliczności łagodzącej

                           (b)

                           utrzymując, że Komisja wykazała wpływ na rynek bez definicji rynku właściwego

               7.

               Stosując komunikat w sprawie współpracy Sąd Pierwszej Instancji naruszył zasadę uzasadnionych oczekiwań stwierdzając, że ADM odgrywała rolę lidera oraz, że nie mogła ona skorzystać ze stosowania części B komunikatu w sprawie współpracy,

               8.

               Sąd Pierwszej Instancji niewłaściwie zastosował zasadę uzasadnionych oczekiwań uznając, że oświadczenia Komisji w toku postępowania administracyjnego nie wzbudziły uzasadnionych oczekiwań, co do tego, że kara ADM zostanie zmniejszona na podstawie części B komunikatu w sprawie współpracy.


title: Sprawa C-73/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 10 lutego 2016 r. – Peter Puškár i inne strony postępowania

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 10 lutego 2016 r. – Peter Puškár i inne strony postępowania
   (Sprawa C-73/16)
   (2016/C 165/07)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Puškár

      Inne strony postepowania: Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky, Kriminálny úrad finančnej správy

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 47 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – na podstawie którego każdy kogo prawa, w tym prawo do poszanowania życia prywatnego w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, ustanowione w art. 1 ust. 1 i nast. dyrektywy 95/46/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, zostały naruszone ma prawo, na warunkach ustanowionych w tym artykule do skutecznej ochrony sądowej – sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów prawa krajowego, które uzależniają możliwość powołania się na skuteczną ochroną sądową w postaci skargi do sądu administracyjnego od warunku wymagającego, aby skarżący w celu uzyskania ochrony swych praw i wolności przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpał środki przewidziane w przepisach szczególnych, takich jak słowacka ustawa w sprawie zażaleń administracyjnych?

               2)

               Czy można interpretować prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, domu i komunikowania się ustanowione w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawo do ochrony danych osobowych ustanowione w jej art. 8 w przypadku podnoszonego naruszenia prawa do ochrony danych osobowych, wprowadzone w życie w odniesieniu do Unii Europejskiej zasadniczo w cytowanej dyrektywie 95/46/WE, w szczególności:

                           —

                           poprzez zobowiązanie państw członkowskich do ochrony prywatności osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych (art. [1] ust. 1) oraz

                           —

                           uprawniając państwa członkowskie do przetwarzania danych osobowych, gdy jest to konieczne dla realizacji zadania wykonywanego w interesie publicznym [art. 7 lit. e)] lub dla realizacji uzasadnionego interesu administratora danych lub osoby trzeciej, przed którą ujawnia się dane,

                           —

                           oraz z uwzględnieniem szczególnych uprawnień państwa członkowskiego [w odniesieniu do ograniczenia zakresu praw i obowiązków] [art. 13 ust. 1 lit. e) i f)], gdy takie ograniczenie stanowi środek konieczny dla zabezpieczenia ważnego interesu ekonomicznego lub finansowego państwa członkowskiego lub Unii Europejskiej łącznie z kwestiami pieniężnymi, budżetowymi i podatkowymi,

                     w ten sposób, że państwo członkowskie nie może bez zgody zainteresowanej osoby tworzyć wykazów danych osobowych do celów administracji podatkowej, co oznacza, że uzyskanie danych osobowych do potrzeb władzy publicznej w celach zwalczania oszustw podatkowych samo w sobie niesie za sobą ryzyko naruszenia?

               3)

               Czy wykaz organu podatkowego państwa członkowskiego zawierający dane osobowe [skarżącego] i których poufność została zagwarantowana odpowiednimi środkami technicznymi i organizacyjnymi w celu ochrony danych osobowych przed niedozwolonym ujawnieniem lub dostępem w rozumieniu art. 17 ust. 1 cytowanej dyrektywy 95/46/WE, do którego [skarżący] uzyskał dostęp bez odpowiedniej zgody tego organu podatkowego państwa członkowskiego może być uznany za nielegalny środek dowodowy, którego uwzględnienia powinien odmówić sąd krajowy zgodnie z wyrażoną w art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadą prawa Unii obejmującą dostęp do bezstronnego sądu?

               4)

               Czy jest zgodne ze wspomnianym prawem do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu (w szczególności w rozumieniu cytowanego art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) działanie sądu krajowego, który w sytuacji gdy istnieje orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w danym przypadku różniące się od odpowiedzi udzielonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyznaje pierwszeństwo zgodnie z zasadą lojalnej współpracy, o której mowa w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, orzecznictwu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

      (1)  Dz.U. L 281, s. 31.


title: Sprawa C-312/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou (sąd najwyższy Cypru) w dniu 5 sierpnia 2009 r. — Giorgios Michalias przeciwko Christinie A. Ioannou-Michalii

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou (sąd najwyższy Cypru) w dniu 5 sierpnia 2009 r. — Giorgios Michalias przeciwko Christinie A. Ioannou-Michalii
   (Sprawa C-312/09)
   2009/C 244/04
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Anotato Dikastirio Kyprou (sąd najwyższy Cypru)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Giorgios Michalias

      Strona pozwana: Christina A. Ioannou-Michalia

      Pytania prejudycjalne

   „Czy zgodnie z prawidłową wykładnią i stosowaniem art. 2 ust. 1, art. 42 i art. 46 rozporządzenia (WE) nr 1347/2000, sądy państwa członkowskiego Unii Europejskiej (Cypru) są właściwe do orzekania w ramach

               a)

               postępowań dotyczących rozwodu wszczętych przez małżonka przed sądem państwa X (Cypr) w kwietniu 2003 r. po wejściu w życie rozporządzenia z dnia 1 marca 2001 r. ale przed tym jak państwo to (Cypr) stało się państwem członkowskim w dniu 1 maja 2004 r. i

               b)

               postępowań dotyczących rozwodu wszczętych przez małżonkę po dniu 1 maja 2004 r. przed sądem innego państwa (Zjednoczone Królestwo), które było państwem członkowskim przez cały okres mający znaczenie dla sprawy?
               w sytuacji gdy miejscem stałego pobytu obu małżonków było przez cały okres mający znaczenie dla sprawy państwo Y (Zjednoczone Królestwo)
               i oboje małżonkowie posiadali przez cały okres mający znaczenie dla sprawy obywatelstwo państwa X (Cypr)”.


title: Sprawa C-160/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Peter Köhler przeciwko Land Hessen

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Peter Köhler przeciwko Land Hessen
      (Sprawa C-160/10)
      (2010/C 161/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Verwaltungsgerichts Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Peter Köhler

         Strona pozwana: Land Hessen.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy u podstawy przepisów Hessisches Beamtengesetz (ustawy o służbie cywilnej kraju związkowego Hesji) określających w odniesieniu do urzędników państwowych obojga płci co do zasady bezwzględnie obowiązującą granicę wieku, po której osiągnięciu następuje przejście na emeryturę, znajduje się cel leżący w interesie ogólnym, zgodny z prawem Unii?
                  W tym zakresie powstają przede wszystkim następujące bardziej szczegółowe pytania:

                              Jakie konkretne wymogi należy przyjąć w odniesieniu do takiego celu leżącego w interesie ogólnym z punktu widzenia prawa Unii? Do badania jakich dodatkowych kwestii dotyczących ustalenia okoliczności stanu faktycznego zobowiązany jest sąd krajowy?

                              Czy interes polegający na zaoszczędzeniu środków budżetowych i kosztów personelu, w niniejszej sprawie poprzez uniknięcie zatrudnienia nowego personelu i związane z tym obniżenie wydatków na personel, stanowi cel zgodny z przepisami w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE?

                              Czy realizowany przez pracodawcę sektora publicznego cel dotyczący osiągnięcia pewnej pewności planowania w zakresie ostatecznego zakończenia służby przez urzędników obojga płci można uznać za zgodny z przepisami cel leżący w interesie ogólnym również w takim przypadku, gdy każdy pracodawca sektora publicznego objęty zakresem stosowania Hessisches Beamtengesetz lub Beamtenstatusgesetz jest uprawniony do opracowania i realizacji własnego planu zatrudnienia?

                              Czy interes w osiągnięciu „korzystnej stratyfikacji wiekowej” i „korzystnej struktury wiekowej” można uznać za cel leżący w interesie ogólnym pomimo tego, że nie istnieją powszechne standardy lub przepisy ustawowe dotyczące prawidłowej stratyfikacji wiekowej i prawidłowej struktury wiekowej?

                              Czy interes w stworzeniu możliwości awansu dla już zatrudnionych urzędników można uznać za zgodny z przepisami cel leżący w interesie ogólnym w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE?

                              Czy przepis określający granicę wieku, zmierzający do uniknięcia indywidualnych sporów prawnych ze starszymi urzędnikami w przedmiocie ich nadal istniejącej zdolności do służby, realizuje zgodny z przepisami cel leżący w interesie ogólnym?

                              Czy odesłanie do interesu ogólnego w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE wymaga istnienia koncepcji polityki rynku pracy w dziedzinie pracy najemnej, wykraczającej poza poszczególnych pracodawców sektora publicznego lub prywatnego, a jeżeli tak, to w jakim stopniu koncepcja ta ma być jednolita i wiążąca?

                              Czy poszczególni pracodawcy sektora publicznego lub prywatnego mogą w ogóle realizować cele leżące w interesie ogólnym w odniesieniu do grup zatrudnionych w niniejszej sprawie urzędników objętych zakresem stosowania Hessisches Beamtengesetz, za pomocą uregulowań dotyczących granicy wieku o tak ograniczonym zakresie zastosowania?

                              Przy spełnieniu jakich przesłanek cel, który może być realizowany przez poszczególnych pracodawców sektora publicznego, jednak niemający charakteru wiążącego, jakim jest obsadzenie stanowisk, zwolnionych na skutek przejścia dotychczasowych pracowników na emeryturę, przez nowych pracowników, w razie konieczności w drodze awansu już zatrudnionych urzędników, można uznać za służący interesowi ogólnemu w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE? Czy odesłanie do interesu ogólnego wymaga, aby poza generalizującymi twierdzeniami, iż uregulowanie służy temu celowi, istniały również dane statystyczne lub inne informacje pozwalające na stwierdzenie wystarczającej powagi i faktycznej realizacji takiego celu?

                  2)

                  Jakie konkretne wymogi należy określić, aby przepisy określające granicę wieku w rozumieniu przepisów Hessisches Beamtengesetz były właściwe i odpowiednie?
                  Czy konieczne jest dokonanie bliższych ustaleń w celu określenia — prognozowanego — stosunku liczby urzędników dobrowolnie pozostających w służbie po osiągnięciu przez nich granicy wieku do liczby osób, które w każdym razie po osiągnięciu granicy wieku otrzymują emeryturę w pełnej wysokości i z tego względu na pewno zamierzają zakończyć służbę? Czy nie byłoby właściwe przyznanie pierwszeństwa dobrowolnemu, a nie obowiązkowemu przechodzeniu na emeryturę, tak długo jak przepisy dotyczące obniżenia emerytury w przypadku przejścia na emeryturę przed osiągnięciem normalnej granicy wieku emerytalnego służą uniknięciu nieracjonalnych wydatków z budżetu na świadczenia emerytalne i związanych z tym kosztów personelu (pierwszeństwo dobrowolnego zamiast przymusowego odejścia na emeryturę jako uregulowanie bardziej właściwe i w konsekwencji nieznacznie mniej odpowiednie)?
                  Czy uogólniające i niepodważalne domniemanie niezdolności do służby po osiągnięciu określonego wieku, jak w niniejszej sprawie z chwilą ukończenia 65 roku życia, i z tego względu automatyczne zakończenie stosunku powołania może być uznane za właściwe i konieczne?
                  Czy właściwe jest uzależnienie możliwej kontynuacji wykonywania służby przez urzędnika, w każdym razie do czasu ukończenia przez niego 68 roku życia, wyłącznie od istnienia szczególnego interesu pracodawcy sektora publicznego, gdy w przypadku braku takiego interesu następuje obowiązkowe zakończenie stosunku powołania i brak jest jakiejkolwiek możliwości prawnej ponownego powołania?
                  Czy przepis określający granicę wieku, który zamiast ograniczyć się do określenia przesłanek nabycia prawa do emerytury w pełnej wysokości, co jest dopuszczalne na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78/WE, powoduje przymusowe zakończenie służby, prowadzi do nieuzasadnionej deprecjacji interesów ludzi starszych w porównaniu z interesami ludzi młodszych, które co do zasady nie mają wyższej rangi?
                  O ile cel polegający na ułatwieniu zatrudniania nowego personelu lub awansowania [już zatrudnionych urzędników] zostanie uznany za zgodny z przepisami powstaje kwestia, jakie konkretne wymogi należy faktycznie określić w celu wykazania stopnia rzeczywistego wykorzystania odpowiednich możliwości przez poszczególnych pracodawców sektora publicznego, stosujących przepisy określające granicę wieku lub przez wszystkich pracodawców sektora publicznego, objętych zakresem stosowania przepisów ustawowych, włącznie z ogólnym rynkiem pracy lub z jego wyłączeniem?
                  Czy w obliczu już obecnie przewidywalnej luki demograficznej na rynku pracy i mającego wkrótce miejsce zapotrzebowania na wszelkiego rodzaju wykwalifikowanych pracowników, tzn. również w ramach federalnej, jak i krajowej służby cywilnej, właściwe i konieczne jest zmuszanie zdolnych do służby urzędników obojga płci, chcących w dalszym ciągu ją wykonywać, do zakończenia służby pomimo tego, że wkrótce powstanie znaczne zapotrzebowanie na personel, którego nie będzie w stanie pokryć rynek pracy? Czy w tym zakresie konieczne jest przedstawienie sektorowych danych rynku pracy, które w razie potrzeby należałoby później jeszcze zgromadzić?

                  3)

                  Jakie wymogi należy określić w odniesieniu do spójności przepisów kraju związkowego Hesji i w razie potrzeby przepisów federalnych, określających granicę wieku?
                  Czy należy uznać, że § 50 ust. 1 Hessisches Beamtengesetz i § 50 ust. 3 Hessisches Beamtengesetz nie są ze sobą sprzeczne, jeżeli co do zasady możliwa kontynuacja wykonywania służby po osiągnięciu granicy wieku [emerytalnego] zależy wyłącznie od istnienia interesu pracodawcy sektora publicznego?
                  Czy § 50 ust. 3 Hessisches Beamtengesetz należy interpretować ewentualnie zgodnie z dyrektywą w taki sposób, że w celu uniknięcia nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na wiek należy kontynuować wykonywanie służby zawsze wtedy, gdy nie stoją temu na przeszkodzie względy służbowe? Jakie wymogi należałoby w miarę potrzeby określić w odniesieniu do takich względów służbowych? Czy w takim przypadku należy uznać, że interes służby wymaga dalszego zatrudnienia już wtedy, gdy w przeciwnym razie nastąpiłaby niemożliwa do uzasadnienia dyskryminacja ze względu na wiek?
                  W jaki sposób można by użytecznie powołać się na taką pożądaną wykładnię § 50 ust. 3 Hessisches Beamtengesetz w celu kontynuacji zatrudnienia lub wznowienia stosunku powołania skarżącego urzędnika mimo tego, że w międzyczasie ten stosunek powołania został zakończony? Czy w takim przypadku należałoby odstąpić od stosowania § 50 ust. 1 Hessisches Beamtengesetz, w każdym razie do momentu ukończenia 68 roku życia?
                  Czy utrudnianie dobrowolnego przechodzenia na emeryturę po ukończeniu 60 bądź 63 roku życia poprzez trwałe obniżenie emerytury z jednej strony i wykluczenie dobrowolnej kontynuacji wykonywania służby po ukończeniu 65 roku życia w przypadku, gdy w drodze wyjątku pracodawca sektora publicznego nie ma szczególnego interesu w kontynuacji wykonywania służby, z drugiej strony, jest właściwe i konieczne?
                  Czy przepis określający granicę wieku [emerytalnego] zawarty w § 50 ust. 1 Hessisches Beamtengesetz przestaje być właściwy i konieczny ze względu na bardziej korzystne uregulowania dotyczące, z jednej strony, osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu ze względu na wiek i, z drugiej strony, urzędników obojga płci zatrudnionych na czas określony?
                  Jakie znaczenie dla spójności mają różne przepisy prawa w dziedzinie służby publicznej, prawa pracy i zabezpieczenia społecznego, które z jednej strony zmierzają do trwałego podwyższenia wieku, od którego przysługują świadczenia emerytalne lub rentowe w pełnej wysokości, z drugiej strony jednak zakazują wypowiedzenia z powodu osiągnięcia wieku, od którego przysługuje emerytura w pełnej wysokości, a ponadto przewidują obowiązkowe przejście na emeryturę po osiągnięciu właśnie tego wieku?
                  Czy dla spójności odgrywa rolę to, że stopniowe podniesienie granic wieku [emerytalnego] określonych w przepisach w dziedzinie zabezpieczenia społecznego oraz w federalnych i (niektórych) krajowych przepisach prawa w dziedzinie służby publicznej służy w pierwszym rzędzie interesowi osób zatrudnionych, jakim jest objęcie ich bardziej restrykcyjnymi przesłankami pobierania emerytury lub renty w pełnej wysokości w możliwie najpóźniejszym momencie? Czy powyższe pytania są nieistotne ze względu na to, że w odniesieniu do urzędników obojga płci, objętych zakresem obowiązywania Hessisches Beamtengesetz, nie ma jeszcze zastosowania podniesienie granicy wieku, chociaż podniesienie tej granicy wieku będzie wkrótce obowiązywać w odniesieniu do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę?


title: Sprawa C-305/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Satu Mare (Rumunia) w dniu 25 czerwca 2014 r. – Sergiu Lucian Băbășan przeciwko Inspectoratul Județean de Poliție Satu Mare

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Satu Mare (Rumunia) w dniu 25 czerwca 2014 r. – Sergiu Lucian Băbășan przeciwko Inspectoratul Județean de Poliție Satu Mare
   (Sprawa C-305/14)
   2014/C 329/02
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Satu Mare

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sergiu Lucian Băbășan

      Strona pozwana: Inspectoratul Județean de Poliție Satu Mare

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej są bezpośrednio skuteczne na terytorium Rumunii w stosunku do obywateli Unii?

               2)

               Czy art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te pozwalają nakładać na obywateli Unii obowiązek stosowania się do przepisów krajowych państw członkowskich, takich jak bezwzględnie obowiązujący art. 12 ust. 1 rumuńskiej ustawy nr 60/1991 w sprawie organizacji i prowadzenia zgromadzeń publicznych w związku z sankcją przewidzianą w art. 26 ust. 1 lit. a) tegoż aktu prawodawczego?


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie T-193/03 Giuseppe Piro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Skarga o uchylenie — Sprawozdanie z oceny — Uzasadnienie — Skarga o odszkodowanie — Krzywda)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/17

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 maja 2005 r.
   w sprawie T-193/03 Giuseppe Piro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Skarga o uchylenie - Sprawozdanie z oceny - Uzasadnienie - Skarga o odszkodowanie - Krzywda)
   (2005/C 171/29)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-193/03 Giuseppe Piro, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Wezembeek Oppem (Belgia), reprezentowany przez S. Orlandiego, A. Coolena, J.-N. Louisa, E. Marchala i X. Martina Membielę, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Berardis-Kayser i H. Tserepa-Lacombe, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, po pierwsze, wniosek o uchylenie decyzji Komisji dotyczącej przyjęcia ostatecznego sprawozdania z oceny skarżącego za okres 1999/2001 oraz, po drugie, wniosek o odszkodowanie, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, M. E. Martins Ribeiro i K. Jürimäe, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 10 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Komisja zostaje obciążona wypłaceniem skarżącemu jednego euro tytułem zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę.

               2

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3

               Komisja pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez skarżącego. Skarżący pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003 r.


title: Sprawa T-440/17: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Arca Capital Bohemia/Komisja

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Arca Capital Bohemia/Komisja
   (Sprawa T-440/17)
   (2017/C 347/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arca Capital Bohemia a.s. (Praga, Czeska Republika) (przedstawiciel: M. Nedelka, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji COMP/D3/PB/2017/026659 z dnia 15 marca 2017 r., odmawiającej dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w związku ze sprawą COMP/SA.17006 – C 27/04 (ex CZ 49/03) – Agrobanka Praha a.s. i GE Capital Bank a.s;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2017) 3130 final z dnia 4 maja 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję nr COMP/D3/PB/2017/026659 z dnia 15 marca 2017 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym doszło do błędnego zastosowania wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że pozwana błędnie zastosowała odpowiednie orzecznictwo, które jej zdaniem nie znajduje zastosowania w sprawach, w których postępowanie administracyjne zostało zakończone. Ponadto w sprawach z zakresu pomocy państwa występuje szczególny interes publiczny w uzyskaniu możliwie najszerszych informacji w celu kontroli organów państwa, a w związku z argumentami opartymi na interesach handlowych należy także uwzględnić odmienne okoliczności niż okoliczności występujące w sprawach z zakresu łączenia przedsiębiorstw czy w sprawach kartelowych.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym występuje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu.

                           —

                           W tym zakresie strona skarżąca podnosi argumenty dotyczące powodów prywatyzacji odnośnego banku oraz stabilności czeskiego sektora bankowego.


title: Sprawa T-118/08: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2008 r. — Actega Terra przeciwko OHIM (TERRAEFFEKT matt & gloss)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/42

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2008 r. — Actega Terra przeciwko OHIM (TERRAEFFEKT matt & gloss)
   (Sprawa T-118/08)
   (2008/C 107/71)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Actega Terra GmbH (Lehrte, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Andorfer-Erhard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie R 1467/2007-1;

               —

               stwierdzenie, że art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 nie stoi na przeszkodzie rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego znaku będącego przedmiotem zgłoszenia nr 5 454 517 TERRAEFFEKT matt & gloss dla towarów z klasy 2: „lakiery, w szczególności przeznaczone dla przemysłu graficznego; wszystkie wymienione wyżej towary nieprzeznaczone do użytku w budownictwie”;

               —

               ewentualnie, ograniczenie wykazu towarów objętego zgłoszeniem znaku towarowego nr 5 454 517 w następujący sposób:

         „klasa 2: lakiery, których nałożenie na podłoże pozwala, w zależności od właściwości danego lakieru, uzyskać powierzchnię matową lub z połyskiem, przeznaczone w szczególności dla przemysłu graficznego; wszystkie wymienione wyżej towary nieprzeznaczone do użytku w budownictwie”
   i stwierdzenie, że art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 nie stoi na przeszkodzie rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TERRAEFFEKT matt & gloss” dla towarów z klasy 2 (zgłoszenie nr 5 454 517).

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), jako że zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagany charakter odróżniający i nie jest wyłącznie opisowy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).


title: Sprawa F-103/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. — Doyle przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieprzedłużenie umowy — Odmowa zawarcia umowy na czas nieokreślony — Stwierdzenie nieważności przez Sąd — Wykonanie wyroku Sądu)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/21

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. — Doyle przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-103/12) (1)

   (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieprzedłużenie umowy - Odmowa zawarcia umowy na czas nieokreślony - Stwierdzenie nieważności przez Sąd - Wykonanie wyroku Sądu)
   2013/C 377/48
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Margaret Doyle (Noordwijkerhout, Niderlandy) (przedstawiciele: W. J. Dammingh i N. D. Dane, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, B. Wägenbaur, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu, wydanej w celu wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie F-37/09 Doyle przeciwko Europolowi, na mocy której Europol przyznał skarżącej kwotę ryczałtową tytułem naprawienia szkody poniesionej w związku z decyzją, której nieważność stwierdzono we wspomnianym wyroku.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 28 listopada 2011 r., na mocy której Europejski Urząd Policji przyznał M. Doyle kwotę 3 000 EUR celem wykonania wyroku Sądu z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie F-37/09 Doyle przeciwko Europolowi.

               2)

               Europejski Urząd Policji pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez M. Doyle.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 70.


title: Sprawa C-18/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Město Žamberk przeciwko Finanční ředitelství v Hradci Králové, obecnie Odvolací finanční ředitelství (Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 132 ust. 1 lit. m) — Zwolnienie — Świadczenie usług ściśle związanych z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym — Podejmowanie aktywności sportowej w sposób niezorganizowany i niesystematyczny — Miejski park wodny)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/18

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Město Žamberk przeciwko Finanční ředitelství v Hradci Králové, obecnie Odvolací finanční ředitelství
   (Sprawa C-18/12) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. m) - Zwolnienie - Świadczenie usług ściśle związanych z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym - Podejmowanie aktywności sportowej w sposób niezorganizowany i niesystematyczny - Miejski park wodny)
   2013/C 114/25
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Město Žamberk

      Strona pozwana: Finanční ředitelství v Hradci Králové, obecnie Odvolací finanční ředitelství

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nejvyšší správní soud — Wykładnia art. 132 ust.1 lit. m) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zwolnienia — Świadczenie usług ściśle związanych z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym — Potencjalne i nieregularne uprawianie sportowej aktywności rekreacyjnej na terenie kompleksu basenów (parku wodnego) zarządzanego przez miasto i dysponującego infrastrukturą umożliwiającą podejmowanie takiej aktywności

      Sentencja

               1)

               Artykuł 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że niezorganizowana, niesystematyczna i niemająca na celu udziału w zawodach aktywność sportowa może być uznana za uprawianie sportu w rozumieniu tego przepisu.

               2)

               Artykuł 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że dostęp do parku wodnego oferujący odwiedzającym nie tylko urządzenia umożliwiające podejmowanie aktywności sportowej, lecz także inne formy rozrywki lub wypoczynku, może stanowić usługę ściśle związaną z uprawianiem sportu. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy w świetle wskazówek interpretacyjnych dostarczonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w niniejszym wyroku i z uwagi na szczególne okoliczności postępowania głównego ma to miejsce w niniejszej sprawie.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 listopada 2004 r. w sprawie C-73/03: Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc publiczna — Ulgi podatkowe przy przekazaniu gospodarstw rolnych — Dotacja na spłatę oprocentowania pożyczek i gwarancji na rzecz właścicieli gospodarstw rolnych)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 11 listopada 2004 r.
   w sprawie C-73/03: Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc publiczna - Ulgi podatkowe przy przekazaniu gospodarstw rolnych - Dotacja na spłatę oprocentowania pożyczek i gwarancji na rzecz właścicieli gospodarstw rolnych)
   (2005/C 6/19)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C- 73/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 akapit pierwszy WE, wniesioną dnia 19 lutego 2003 r., Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: S. Ortiz Vaamonde) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. L. Buendía Sierra), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet, S. von Bahr (sprawozdawca), J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 11 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawy połączone C-53/13 i C-80/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Krajský soud v Ostravě oraz Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Strojírny Prostějov a.s. (C-53/13) i ACO Industries Tábor s.r.o. (C-80/13) przeciwko Odvolací finanční ředitelství (Swoboda świadczenia usług — Agencja pracy tymczasowej — Delegowanie pracowników przez agencję mającą siedzibę w innym państwie członkowskim — Ograniczenie — Przedsiębiorstwo wykorzystujące siłę roboczą — Pobór u źródła podatku dochodowego od tych pracowników — Obowiązek — Zapłata na rzecz budżetu państwa — Obowiązek — Przypadek pracowników oddelegowanych przez agencję krajową — Brak takich obowiązków)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Krajský soud v Ostravě oraz Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Strojírny Prostějov a.s. (C-53/13) i ACO Industries Tábor s.r.o. (C-80/13) przeciwko Odvolací finanční ředitelství
   (Sprawy połączone C-53/13 i C-80/13) (1)

   ((Swoboda świadczenia usług - Agencja pracy tymczasowej - Delegowanie pracowników przez agencję mającą siedzibę w innym państwie członkowskim - Ograniczenie - Przedsiębiorstwo wykorzystujące siłę roboczą - Pobór u źródła podatku dochodowego od tych pracowników - Obowiązek - Zapłata na rzecz budżetu państwa - Obowiązek - Przypadek pracowników oddelegowanych przez agencję krajową - Brak takich obowiązków))
   2014/C 282/13
   Język postępowania: czeski

      Sądy odsyłające

   Krajský soud v Ostravě, Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniach głównych

      Strony skarżące: Strojírny Prostějov a.s. (C-53/13), ACO Industries Tábor s.r.o. (C-80/13)

      Strona pozwana: Odvolací finanční ředitelství

      Sentencja

   Artykuł 56 TFUE stoi na przeszkodzie przepisom takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniach głównych, zgodnie z którymi spółki mające siedzibę w pierwszym państwie członkowskim, wykorzystujące pracowników zatrudnionych i oddelegowanych przez agencje pracy tymczasowej mające siedzibę w drugim państwie członkowskim, lecz działające w pierwszym państwie za pośrednictwem oddziału, są zobowiązane pobrać u źródła i zapłacić w pierwszym państwie zaliczkę na podatek dochodowy należny od wspomnianych pracowników, podczas gdy taki sam obowiązek nie jest przewidziany w przypadku spółek mających siedzibę w pierwszym państwie, które korzystają z usług agencji pracy tymczasowej mających siedzibę w tym samym państwie.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.

      Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa T-208/08: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 — Gosselin World Wide Moving przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/45

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 — Gosselin World Wide Moving przeciwko Komisji
   (Sprawa T-208/08)
   (2008/C 223/78)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Spółka akcyjna Gosselin World Wide Moving (Deurne, Belgia) (przedstawiciele: F. Wijckmans i S. De Keer, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r., podanej do wiadomości skarżącej w dniu 25 marca 2008 r., w sprawie postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) w dotyczącej skarżącej części;

               —

               tytułem subsydiarnym, stwierdzenie nieważności art. 1 tej decyzji w dotyczącej skarżącej części w zakresie, w jakim Komisja uznała w nim, że skarżąca w okresie od dnia 31 stycznia 1992 r. do dnia 18 września 2002 r. nieprzerwanie uczestniczyła w naruszeniu, oraz odpowiednie do zmodyfikowanego w ten sposób czasu trwania naruszenia obniżenie nałożonej na skarżącą w art. 2 tej decyzji grzywny;

               —

               tytułem subsydiarnym, stwierdzenie, z podniesionych w zarzutach czwartym lub piątym względów, nieważności art. 2 pkt e) tej decyzji w dotyczącej skarżącej części, oraz odpowiednie obniżenie nałożonej na skarżącą w art. 2 tej decyzji grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z pierwszym podniesionym przez skarżącą zarzutem, decyzja została wydana z pominięciem art. 81 WE. Zgodnie z pierwszą częścią tego zarzutu Komisja nie wykazała należycie, że mogące zostać zarzucone skarżącej działania należy uznać za znaczne ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 81 WE. Zgodnie z drugą częścią tego zarzutu Komisja nie wykazała należycie, że porozumienie, w którym uczestniczyła skarżąca, może w znacznym stopniu wpływać na handel między państwami członkowskimi.
   Tytułem subsydiarnym, w drugiej części tego zarzutu skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana z pominięciem art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (1), art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/62 (2) oraz wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (3). Zdaniem skarżącej Komisja nie uwzględniła tych przepisów przy ustalaniu służących do obliczania kwoty podstawowej grzywny wagi i czasu trwania naruszenia oraz wartości sprzedaży; nie uwzględniła ona ich także ze względu na to, że, in fine, pominęła ona przy obliczaniu grzywny leżące po stronie skarżącej okoliczności łagodzące.
   Tytułem subsydiarnym, w trzecim zarzucie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, w szczególności przy ustalaniu uwzględnianych przy obliczaniu kwoty grzywny wagi naruszenia oraz wartości sprzedaży.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie nr 17: pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U. 1962, 13, s. 204).

      (3)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, str. 2).


title: Sprawa T-339/10: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2010 r. — Cosepuri przeciwko EFSA

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/47

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2010 r. — Cosepuri przeciwko EFSA
      (Sprawa T-339/10)
      ()
      (2010/C 288/90)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Cosepuri Soc. coop. p.a. (Bolonia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Fiorenza)

         Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności procedury przetargowej w zakresie przewidującym ocenę ofert pod względem ekonomicznym na zamkniętym spotkaniu.

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia spółce ANME oraz wszystkich późniejszych aktów.

                  —

                  Zasądzenie od EFSA odszkodowania na rzecz Cosepuri.

                  —

                  Obciążenie EFSA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ogłoszeniu o zamówieniu z dnia 1 marca 2010 r., opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w dniu 13 marca 2010 r., Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wezwał do składania ofert w procedurze otwartej na świadczenie usług przewozowych we Włoszech i w Europie przez okres 48 miesięcy o wartości szacunkowej 4 000 000 EUR, określając ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie jako kryterium udzielenia zamówienia, na podstawie specyfikacji (dokument B). Skarżąca złożyła swą ofertę, lecz zamówienie zostało udzielone innemu przedsiębiorcy.
      Skarżąca podważa powyższą decyzję w niniejszej skardze.
      W ramach pierwszego zarzutu skarżąca zarzuca naruszenie art. 89 rozporządzenia (WE) nr1605/2002 (1) oraz zasad dobrej administracji, przejrzystości, jawności i prawa dostępu do akt postępowania ze względu na nieupublicznienie otwarcia ofert technicznych i przyznania punktów za oferty ekonomiczne. W tym miejscu wskazano, że oferowana cena nie może być uznana za informację poufną.
      W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi naruszenie art. 100 rozporządzenia (WE) nr 1605/2002, naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2), naruszenie obowiązku uzasadnienia decyzji, przejrzystości i prawa dostępu do akt postępowania ze względu na to, że dostęp do akt po przeprowadzeniu postępowania został ograniczony z powołaniem się na poufnych charakter informacji na temat oferty ekonomicznej i dokumentów publicznych, takich jak numery rejestracyjne pojazdów. W tym zakresie podniesiono, że brak wskazania oferowanej ceny sprawia, że zaskarżone akty pozbawione są uzasadnienia.
      Trzeci zarzut dotyczy naruszenia art. 100 rozporządzenia Rady (WE) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r., naruszenie specyfikacji i oczywisty błąd w ocenie popełniony przez komisję przetargową przy ocenianiu ofert ekonomicznych.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-33/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Oliwa z oliwek, bawełna, rodzynki i owoce cytrusowe — Nieprzestrzeganie terminów płatności — Termin 24 miesięcy — Oszacowanie wydatków podlegających wyłączeniu — Kluczowe kontrole — Zasada proporcjonalności — Zasada ne bis in idem — Ekstrapolacja ustaleń dotyczących uchybień)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/44

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-33/07) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Oliwa z oliwek, bawełna, rodzynki i owoce cytrusowe - Nieprzestrzeganie terminów płatności - Termin 24 miesięcy - Oszacowanie wydatków podlegających wyłączeniu - Kluczowe kontrole - Zasada proporcjonalności - Zasada ne bis in idem - Ekstrapolacja ustaleń dotyczących uchybień)
   2009/C 180/81
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i G. Kanellopoulos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe, F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy, wspierani przez N. Korogiannakis, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2006/932/WE z dnia 14 grudnia 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 355, s. 96) w zakresie w jakim dotyczy ona niektórych wydatków poniesionych przez Republikę Grecką w sektorach oliwy z oliwek, bawełny, rodzynek, owoców cytrusowych i kontroli finansowej.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-484/07: Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2012 r. — Rumunia przeciwko Komisji

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/27

         Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2012 r. — Rumunia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-484/07) (1)

   2012/C 258/49
   Język postępowania: rumuński
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa C-127/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Coty Prestige Lancaster Group GmbH przeciwko Simex Trading AG

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Coty Prestige Lancaster Group GmbH przeciwko Simex Trading AG
   (Sprawa C-127/09)
   2009/C 141/55
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Nürnberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Coty Prestige Lancaster Group GmbH

      Strona pozwana: Simex Trading AG

      Pytania prejudycjalne

   Czy z wprowadzeniem do obrotu w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) i art. 7 dyrektywy 89/104/EWG (2) mamy do czynienia wówczas, gdy tak zwane próbki perfum zostaną przekazane bez przeniesienia własności związanemu umową pośrednikowi, z zastrzeżeniem zakazu ich sprzedaży, tak aby mógł on udostępnić swym potencjalnym klientom zawartość towaru w celu spróbowania, zważywszy że towar ten opatrzony jest wzmianką, iż nie jest przeznaczony do sprzedaży, umowa dopuszcza, by producent/właściciel znaku towarowego mógł w każdej chwili żądać zwrotu towaru, a jego opakowanie istotnie różni się od opakowania towaru zwykle wprowadzanego do obrotu przez producenta/właściciela znaku towarowego z uwagi na swą prostotę?

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

      (2)  Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1)


title: Sprawa C-81/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. — France Télécom przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Francuskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System opodatkowania France Télécom podatkiem od działalności gospodarczej — Pojęcie pomocy — Uzasadnione oczekiwania — Termin przedawnienia — Obowiązek uzasadnienia — Zasada pewności prawa)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. — France Télécom przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Francuskiej
   (Sprawa C-81/10) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - System opodatkowania France Télécom podatkiem od działalności gospodarczej - Pojęcie pomocy - Uzasadnione oczekiwania - Termin przedawnienia - Obowiązek uzasadnienia - Zasada pewności prawa)
   2012/C 32/09
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: France Télécom (przedstawiciele: adwokaci S. Hautbourg, L. Olza Moreno i L. Godfroid)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i D. Grespan, pełnomocnicy) Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. Gstalter, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-427/04 i T-17/05 Francja i France Télécom przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił wniesione przez Republikę Francuską i wnoszącą odwołanie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/709/WE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa udzielonej przez Francję (Dz.U. 2005 L 269, s. 30) – Naruszenie pojęć pomocy państwa i korzyści, związanych z systemem opodatkowania France Télécom podatkiem od działalności gospodarczej za lata 1994-2002 – Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań – Termin przedawnienia w zakresie systemu pomocy – Obowiązek uzasadnienia i naruszenie zasady pewności prawa

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               France Télécom SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa T-324/09: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2009 r. — J & F Participações przeciwko OHIM — Fribo Foods (Friboi)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/29

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2009 r. — J & F Participações przeciwko OHIM — Fribo Foods (Friboi)
   (Sprawa T-324/09)
   2009/C 256/54
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: J & F Participações SA (Sorocaba, Brazylia) (przedstawiciel: A. Fernández Fernández Pacheco, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fribo Foods Ltd (Wrexham, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 kwietnia 2009 r. w sprawie R 824/2008-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM oraz Fribo Foods Ltd kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: J & F Participações SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Friboi” dla towarów z klasy 29

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Fribo Foods Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie słowny znak towarowy „FRIBO” dla towarów z klasy 29; zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie graficzny znak towarowy „Fribo” dla towarów z klasy 29; zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „FRIBO” dla towarów z klasy 29; zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy „FRIBO” dla towarów z klasy 29; zarejestrowany we Francji słowny znak towarowy „FRIBO” dla towarów z klasy 29; zarejestrowany we Francji graficzny znak towarowy „FRIBO” dla towarów z klasy 29; zarejestrowany we Włoszech słowny znak towarowy „FRIBO” dla towarów z klasy 29; zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy „FRIBO” dla towarów z klasy 29.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że nie było prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych; naruszenie art. 42 rozporządzenia Rady 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza naruszyła prawo uwzględniając dowód używania przedstawiony przez Fribo Foods Ltd, który nie spełniał wymogów tego przepisu a mianowicie nie zawierał wskazania miejsca, czasu, zakresu oraz charakteru używania znaku towarowego.


title: Sprawa T-381/15: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – IMG/Komisja [Ochrona interesów finansowych Unii — Wzmocnione środki w zakresie audytu i monitorowania oraz ostrzeżenie dotyczące weryfikacji w ramach systemu wczesnego ostrzegania (SWO) — Decyzja zawieszająca możliwość zawarcia przez skarżącą z Komisją umów dotyczących pośredniego zarządzania z uwagi na występujące wątpliwości co do jej statusu organizacji międzynarodowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Brak interesu prawnego — Częściowa niedopuszczalność — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Proporcjonalność — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/24

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – IMG/Komisja
   (Sprawa T-381/15) (1)

   ([Ochrona interesów finansowych Unii - Wzmocnione środki w zakresie audytu i monitorowania oraz ostrzeżenie dotyczące weryfikacji w ramach systemu wczesnego ostrzegania (SWO) - Decyzja zawieszająca możliwość zawarcia przez skarżącą z Komisją umów dotyczących pośredniego zarządzania z uwagi na występujące wątpliwości co do jej statusu organizacji międzynarodowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Brak interesu prawnego - Częściowa niedopuszczalność - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie])
   (2017/C 078/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: International Management Group (IMG) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: L. Levi i A. Tymen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i S. Bartelt, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu uzyskania stwierdzenia nieważności pisma Komisji, w którym zdecydowała ona o podjęciu wzmocnionych środków w zakresie audytu i monitoringu oraz dokonaniu ostrzeżenia dotyczącego weryfikacji i odmówiła skarżącej możliwości zawarcia z Komisją umów dotyczących pośredniego zarządzania oraz, po drugie, żądanie wniesione na podstawie art. 268 TFUE w celu uzyskania zasądzenia na rzecz skarżącej odszkodowania za szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę wynikłych po jej stronie wskutek przyjęcia środków przewidzianych we wskazanym piśmie.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone w zakresie w jakim International Management Group (IMG) wnosi o stwierdzenie nieważności odnoszącego się do niej wpisu o ostrzeżeniu dotyczącym weryfikacji w systemie wczesnego ostrzegania.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna oraz oddalona jako bezzasadna.

               3)

               IMG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.