title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 października 2004 r. w sprawach połączonych C-397/01 do C-403/01 (wnioski Arbeitsgericht Lörrach o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Bernhard Pfeiffer (C-397/01), Wilhelm Roith (C-398/01), Albert Süß (C-399/01), Michael Winter (C-400/01), Klaus Nestvogel (C-401/01), Roswitha Zeller (C-402/01), Matthias Döbele (C-403/01) przeciwko Deutsches Rotes Kreuz, Kreisverband Waldshut eV (Polityka socjalna — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywa 93/104/WE — Zakres stosowania — Ratownicy, którzy jeżdżą w ambulansach ratunkowych w ramach służby ratowniczej organizowanej przez Deutsches Rotes Kreuz — Zakres definicji „transport drogowy” — Maksymalny tygodniowy czas pracy — Zasada — Skutek bezpośredni — Wyjątek — Przesłanki)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 5 października 2004 r.
   w sprawach połączonych C-397/01 do C-403/01 (wnioski Arbeitsgericht Lörrach o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Bernhard Pfeiffer (C-397/01), Wilhelm Roith (C-398/01), Albert Süß (C-399/01), Michael Winter (C-400/01), Klaus Nestvogel (C-401/01), Roswitha Zeller (C-402/01), Matthias Döbele (C-403/01) przeciwko Deutsches Rotes Kreuz, Kreisverband Waldshut eV (1)

   (Polityka socjalna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 93/104/WE - Zakres stosowania - Ratownicy, którzy jeżdżą w ambulansach ratunkowych w ramach służby ratowniczej organizowanej przez Deutsches Rotes Kreuz - Zakres definicji „transport drogowy” - Maksymalny tygodniowy czas pracy - Zasada - Skutek bezpośredni - Wyjątek - Przesłanki)
   (2004/C 300/03)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawach połączonych C-397/01 do C-403/01, mających za przedmiot wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na mocy art. 234 WE, wniesione przez Arbeitsgericht Lörrach (Niemcy) postanowieniami z dnia 26 września 2001 r., które wpłynęły do Trybunału w dniu 12 października 2001 r., w postępowaniach: Bernhard Pfeiffer (C-397/01), Wilhelm Roith (C-398/01), Albert Süß (C-399/01), Michael Winter (C-400/01), Klaus Nestvogel (C-401/01), Roswitha Zeller (C-402/01), Matthias Döbele (C-403/01) przeciwko Deutsches Rotes Kreuz, Kreisverband Waldshut eV, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues, prezesi izb, R. Schintgen (sprawozdawca), F. Macken i N. Colneric, S. von Bahr i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 5 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

                           a)

                           Art. 2 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, iż działalność ratowników wykonywana w ramach medycznej służby ratowniczej w nagłych wypadkach - tak jak w przypadku rozpatrywanym przed sądem krajowym - wchodzi w zakres stosowania powołanych powyżej dyrektyw.

                           b)

                           Definicję „transportu drogowego” w rozumieniu art. 1 ust. 3 dyrektywy 93/104 należy interpretować w ten sposób, iż nie obejmuje ona działalności medycznej służby ratowniczej w nagłych wypadkach, nawet jeśli polega ona – przynajmniej częściowo – na użyciu pojazdu i odwiezieniu pacjenta do szpitala.

               2)

               Art. 18 ust. 1 lit. b) pkt i) pierwsze tiret dyrektywy 93/104 należy interpretować w ten sposób, iż przekroczenie maksymalnego tygodniowego czasu pracy wynoszącego 48 godzin, przewidzianego w art. 6 dyrektywy, jest ważne jedynie w przypadku swobodnie podjętej i wyraźnie wyrażonej zgody przez konkretnego pracownika. Wobec tego nie wystarcza, że umowa o pracę zainteresowanej osoby odsyła do układu zbiorowego, który zezwala na takie przekroczenie.

               3)

               Art. 6 pkt 2 dyrektywy 93/104 należy interpretować w ten sposób, iż w okolicznościach takich jak te w przypadku rozpatrywanym przed sądem krajowym sprzeciwia się on regulacji Państwa Członkowskiego, która zezwala w sytuacji pozostawania w gotowości do pracy przez ratowników w ramach medycznej służby ratowniczej w nagłych wypadkach zapewnianej przez taką organizację jak Deutsches Rotes Kreuz – odpowiednio w drodze ponadzakładowego układu zbiorowego lub zakładowego układu zbiorowego opartego na powyższym układzie – na przekroczenie maksymalnego tygodniowego czasu pracy wynoszącego 48 godzin ustalonego w tym przepisie.

                           —

                           Przepis ten spełnia wszystkie przesłanki wymagane do wywarcia skutku bezpośredniego.

                           —

                           Sąd krajowy, przed którym toczy się spór wyłącznie między osobami fizycznymi, jest obowiązany podczas stosowania przepisów prawa wewnętrznego wydanych w celu transpozycji zobowiązań przewidzianych w dyrektywie do uwzględnienia całego prawa krajowego i do dokonania jego wykładni tak dalece jak to możliwe w świetle brzmienia i celu tej dyrektywy, aby móc dojść do wniosku zgodnego z celem zamierzanym przez tę dyrektywę. Zatem w postępowaniach głównych sąd odsyłający musi uczynić wszystko, co wchodzi w zakres jego właściwości, by nie dopuścić do przekroczenia maksymalnego tygodniowego czasu pracy, który został ustalony na 48 godzin na mocy art. 6 pkt 2 dyrektywy 93/104.

      (1)  Dz.U. C 3 z 5.1.2002.


title: Sprawa C-537/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 24 października 2016 r. – Garlsson Real Estate SA, w likwidacji i in./Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 24 października 2016 r. – Garlsson Real Estate SA, w likwidacji i in./Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
   (Sprawa C-537/16)
   (2017/C 022/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Garlsson Real Estate SA, w likwidacji, Stefano Ricucci, Magiste International SA

      Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, interpretowany w świetle art. 4 Protokołu nr 7 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, właściwego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i przepisów prawa krajowego, stoi na przeszkodzie możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego mającego za przedmiot czyn (bezprawne zachowanie polegające na manipulacji na rynku), za który ten sam podmiot został już prawomocnie skazany w postępowaniu karnym?

               2)

               Czy sąd krajowy jest władny bezpośrednio stosować zasady prawa Unii Europejskiej w związku z zasadą „ne bis in idem”, na podstawie art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, interpretowanego w świetle art. 4 Protokołu nr 7 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, właściwego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i przepisów prawa krajowego?


title: Sprawa T-21/14: Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – NetMed/OHIM – Sander chemisch-pharmazeutische Fabrik (SANDTER 1953) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SANDTER 1953 — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Sander — Względna podstawa odmowy rejestracji — Częściowa odmowa rejestracji — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/18

         Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – NetMed/OHIM – Sander chemisch-pharmazeutische Fabrik (SANDTER 1953)
   (Sprawa T-21/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SANDTER 1953 - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Sander - Względna podstawa odmowy rejestracji - Częściowa odmowa rejestracji - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 429/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NetMed Sàrl (Wasserbillig, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat S. Schafhaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Sander chemisch-pharmazeutische Fabrik GmbH (Baden-Baden, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 października 2013 r. (sprawa R 1846/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między NetMed Sàrl a Sander chemisch-pharmazeutische Fabrik GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               NetMed Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa C-40/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów/Aspiro SA, dawniej BRE Ubezpieczenia sp. z o.o. [Odesłanie prejudycjalne — Opodatkowanie — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 135 ust. 1 lit. a) — Zwolnienie w sprawach dotyczących ubezpieczeń — Pojęcia transakcji „ubezpieczeniowych” oraz „usług pokrewnych świadczonych przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych” — Usługi likwidacji szkód świadczone w imieniu i na rzecz ubezpieczyciela]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów/Aspiro SA, dawniej BRE Ubezpieczenia sp. z o.o.
   (Sprawa C-40/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 135 ust. 1 lit. a) - Zwolnienie w sprawach dotyczących ubezpieczeń - Pojęcia transakcji „ubezpieczeniowych” oraz „usług pokrewnych świadczonych przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych” - Usługi likwidacji szkód świadczone w imieniu i na rzecz ubezpieczyciela])
   (2016/C 156/18)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Aspiro SA, dawniej BRE Ubezpieczenia sp. z o.o.

      Sentencja

   Artykuł 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że usługi likwidacji szkód, takie jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, świadczone przez podmiot trzeci w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń, nie wchodzą w zakres zwolnienia przewidzianego w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa C-605/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-563/11 Anbouda przeciwko Radzie, wniesione w dniu 25 listopada 2013 r. przez Issama Anboubę

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-563/11 Anbouda przeciwko Radzie, wniesione w dniu 25 listopada 2013 r. przez Issama Anboubę
   (Sprawa C-605/13 P)
   2014/C 45/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Issam Anbouba (przedstawiciele: adwokaci J.M. Salva i M.A. Bastin)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (szósta izba) z dnia 13 września 2013 r. w sprawie T-563/11 Issam Anbouba przeciwko Radzie Unii Europejskiej;

               —

               uznanie, że decyzja o umieszczeniu skarżącego w wykazie osób i podmiotów objętych sankcjami ekonomicznymi jest niezgodna z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji i rozporządzeń zaskarżonych w ramach sprawy T-563/11;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania strona skarżąca przywołuje dwa zarzuty.
   W pierwszej kolejności, strona skarżąca uważa, że Sąd naruszył prawo, uznając, że Rada — przy braku możności przedstawienia dowodu wspierania reżimu syryjskiego przez skarżącego — właściwie zastosowała domniemanie dotyczące wspierania reżimu syryjskiego przez kierujących głównymi przedsiębiorstwami Syrii. Pierwsza część zarzutu dotyczy braku podstawy prawnej takiego domniemania. Niezmiernie poważny i wiążący charakter środków ograniczających nie pozwala bowiem na ich zastosowanie na podstawie domniemania, którym posłużenie się nie zostało zasadniczo przewidziane w żadnym akcie regulacyjnym. Druga część zarzutu dotyczy nieproporcjonalnego charakteru tego domniemania w stosunku do zamierzonego celu, mianowicie ze względu na jego niezmiernie ogólny charakter. Trzecia część zarzutu dotyczy niewzruszalności tego domniemania. Faktycznie niemożliwe byłoby przedstawienie negatywnego dowodu na brak wspierania reżimu, a dostarczenie pozytywnego dowodu na opozycyjność względem reżimu nie mogłoby być rozsądnie uznane za jedyny sposób ustalenia braku związku z reżimem.
   W drugiej kolejności strona skarżąca zarzuca Sądowi, że orzekł przy braku dostarczenia dowodu przez Radę. W ramach pierwszej części drugiego zarzutu strona skarżąca uważa, że Sąd naruszył prawo, po pierwsze, nie przeprowadzając normalnej kontroli zaskarżonych decyzji, a po drugie, orzekając pomimo braku dostarczenia materiału dowodowego przez Radę. W drugiej części zarzutu drugiego strona skarżąca zarzuca Sądowi niewyciągnięcie konsekwencji w zaskarżonym wyroku wobec oczywistego naruszenia zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony przysługującego stronie skarżącej. Sąd zwolnił Radę z przedstawienia materiałów dowodowych lub względów uzasadniających niewyjawienie wspomnianych materiałów i uznał, że Rada może oprzeć swoją decyzję na samym domniemaniu, którym jednak nie mogła zasadniczo się posłużyć.


title: Sprawa C-325/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 22 marca 2017 r. w sprawie T-336/15, Windrush Aka LLP/EUIPO, wniesione w dniu 31 maja 2017 r. przez Windrush Aka LLP

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 22 marca 2017 r. w sprawie T-336/15, Windrush Aka LLP/EUIPO, wniesione w dniu 31 maja 2017 r. przez Windrush Aka LLP
   (Sprawa C-325/17 P)
   (2017/C 347/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Windrush Aka LLP (przedstawiciele: S. Britton, Solicitor, S. Malynicz, QC, S. Tregear, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Jerry Dammers

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 22 marca 2017 r. w sprawie T-366/15;

               —

               nakazanie EUIPO i Jerry’emu Dammersowi (właściciel znaku towarowego Unii Europejskiej) pokrycia własnych kosztów i kosztów poniesionych przez wnoszącego odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Po pierwsze, Sąd przeinaczył dowody i dokonał nieprawidłowej oceny okoliczności faktycznych, a orzeczenie zawiera istotne nieścisłości w ustaleniach, wynikające z przedłożonych mu dokumentów.

               2)

               Po drugie, Sąd naruszył art. 113 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 4 marca 2015 r. (Dz.U. 2015, L 105, s. 1), poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy w świetle rezygnacji po rozprawie przez właściciela unijnego znaku towarowego z istotnej części rzekomych dowodów na używanie spornego unijnego znaku towarowego.

               3)

               Po trzecie, Sąd błędnie orzekł, że wnoszący odwołanie podniósł po raz pierwszy na rozprawie nowy zarzut.

               4)

               Po czwarte, Sąd nie przeprowadził oceny skutku prawnego cesji prawa do nazwy, w tym znaczeniu, że cesja pozbawia cedenta (czyli właściciela unijnego znaku towarowego) prawa do dalszego udzielania lub odmowy zgody na używanie nazwy (czyli spornego unijnego znaku towarowego), tak że na mocy prawa Unii po dacie cesji nie istnieje dalsza zgoda.


title: Sprawa C-384/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Jan Voogsgeerd przeciwko Navimer SA (Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych — Umowa o pracę — Wybór przez strony — Bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa właściwego w razie braku wyboru prawa — Ustalenie tego prawa — Pracownik świadczący pracę w więcej niż jednym z umawiającym się państw)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Jan Voogsgeerd przeciwko Navimer SA
   (Sprawa C-384/10) (1)

   (Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych - Umowa o pracę - Wybór przez strony - Bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa właściwego w razie braku wyboru prawa - Ustalenie tego prawa - Pracownik świadczący pracę w więcej niż jednym z umawiającym się państw)
   2012/C 39/06
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jan Voogsgeerd

      Strona pozwana: Navimer SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 6 ust. 2 lit. b) Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 r. (Dz.U. 1980 L 266, s. 1) — Przepisy mające zastosowanie w przypadku braku wyboru prawa właściwego — Umowa o pracę — Pracownik, który zazwyczaj nie świadczy pracy w jednym i tym samym państwie — Pierwszy mechanik na statku

      Sentencja

               1)

               Artykuł 6 ust. 2 Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie w dniu 19 czerwca 1980 r. należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, przed którym toczy się sprawa, musi najpierw ustalić, czy w ramach wykonania umowy pracownik zazwyczaj świadczy pracę w jednym państwie, czyli państwie, w którym lub z którego — przy uwzględnieniu ogółu elementów cechujących wspomnianą działalność — pracownik wywiązuje się z zasadniczej części swoich obowiązków wobec pracodawcy.

               2)

               W razie uznania przez sąd krajowy, że nie może on rozstrzygnąć przedstawionego mu sporu w oparciu o art. 6 ust. 2 lit. a) wspomnianej konwencji, art. 6 ust. 2 lit. b) tej konwencji należy interpretować następująco:

                           —

                           pojęcie „przedsiębiorstwa, w którym pracownik został zatrudniony” należy rozumieć w ten sposób, iż odnosi się ono wyłącznie do przedsiębiorstwa, które dokonało zatrudnienia pracownika a nie do przedsiębiorstwa, z którym pracownik jest powiązany poprzez rzeczywiste wykonywanie pracy;

                           —

                           posiadanie osobowości prawnej nie stanowi wymogu, który zgodnie z tym przepisem musi zostać spełniony przez przedsiębiorstwo pracodawcy;

                           —

                           przedsiębiorstwo innego podmiotu niż ten, którego przedsiębiorstwo formalnie jest pracodawcą i z którym jest ono powiązane, może zostać uznane za pracodawcę w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. b) wspomnianej konwencji, jeżeli obiektywne okoliczności umożliwiają stwierdzenie, że rzeczywista sytuacja jest odmienna niż ta, która wynika z treści umowy i to nawet wtedy, gdy uprawnienie do wydawania poleceń nie zostało formalnie przeniesione na ten inny podmiot.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-393/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 21 lipca 2015 r. – Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie przeciwko ESET spol. s r.o. sp. z o.o. Oddział w Polsce

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 21 lipca 2015 r. – Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie przeciwko ESET spol. s r.o. sp. z o.o. Oddział w Polsce
   (Sprawa C-393/15)
   (2015/C 337/07)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie

      Strona pozwana: ESET spol. s r.o. sp. z o.o. Oddział w Polsce

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 168 i 169 lit. a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) nie stoją na przeszkodzie temu aby w przypadku oddziału zarejestrowanego dla celów podatku VAT w jednym państwie członkowskim i wykonującego głównie czynności wewnątrzzakładowe na rzecz jednostki macierzystej z siedzibą w innym państwie członkowskim a sporadycznie także czynności opodatkowane w państwie rejestracji oddziału, podatnik miał prawo do odliczenia podatku naliczonego w państwie, w którym zarejestrowany jest oddział, mimo że ten podatek jest związany z czynnościami wykonywanymi przez jednostkę macierzystą w innym państwie członkowskim?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-82/09: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2009 r. – Dennekamp przeciwko Parlamentowi

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/29

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2009 r. – Dennekamp przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-82/09)
   2009/C 102/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: G. -J. Dennekamp (Giethoorn, Niderlandy) (przedstawiciele: O. Brouwer i A. Stoffer, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego zgodnie z art. 87 regulaminu Sądu w tym kosztami poniesionymi przez interwenientów i kosztami wynikającymi z wniosku o rozpoznanie skargi w trybie przyspieszonym.

      Zarzuty i główne argumenty

   W dniu 20 października 2008 r. skarżący zwrócił się do Parlamentu Europejskiego na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) o przyznanie dostępu do i) wszystkich dokumentów wykazujących, którzy posłowie PE należą do dodatkowego systemu ubezpieczeń emerytalnych, ii) wykazu nazwisk posłów PE, którzy należeli do dodatkowego systemu ubezpieczeń emerytalnych na dzień 1 września 2005 r. i iii) wykazu nazwisk osób obecnie należących do dodatkowego systemu ubezpieczeń emerytalnych, na rzecz których Parlament płaci comiesięczne składki. Parlament oddalił wniosek skarżącego i potwierdził swoją odmowę w decyzji z dnia 17 grudnia 2008 r.
   W niniejszej skardze skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego A(2008)22050 z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie odmowy dostępu do dokumentów, o których udostępnienie skarżący się zwrócił na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
   Skarżący twierdzi, że odmowa ta wynika z nieprawidłowej oceny i stanowi oczywiste naruszenie zasad dotyczących dostępu do dokumentów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 (2). W konsekwencji Parlament naruszył prawo skarżącego do dostępu do dokumentów instytucji wspólnotowych wynikające z art. 255 WE, art. 42 karty praw podstawowych Unii Europejskiej i rozporządzenie (WE) nr 1049/2001
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi, że przedmiotowa decyzja w sposób poniżej opisany narusza prawo oraz obarczona jest błędami w ocenie.

               a)

               Według skarżącego Parlament naruszył art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i błędnie oparł swoją odmowę na art. 4 ust. 1 lit. b) ww. rozporządzenia, ponieważ ujawnienie żądanych dokumentów nie narusza prywatności posłów PE.

               b)

               Ponadto skarżący zarzuca Parlamentowi naruszenie rozporządzenia (WE) nr 45/2001, ponieważ uznał on błędnie, że oceny wniosku skarżącego należy dokonać na podstawie rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

               c)

               Skarżący twierdzi też, że Parlament nie wyważył odpowiednio ze sobą interesu publicznego realizowanego przez ujawnianie dokumentów i interesu prywatnego, którego naruszenie zostało podniesione. Parlament nie ocenił ponadto do jakiego stopnia podniesione naruszenie prywatności byłoby faktyczne i konkretne.

               d)

               Zdaniem skarżącego Parlament naruszył także art. 235 WE, ponieważ nie uzasadnił odpowiednio swojej odmowy. Wreszcie zostało podniesione, że decyzja ta nie wykazuje, iż Parlament dokonał konkretnej oceny indywidualnych dokumentów, których wniosek skarżącego dotyczy.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s.43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s.1).


title: Sprawa T-20/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Węgry/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Węgierski podatek obrotowy od reklamy — Decyzja stwierdzają niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej zwrot — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/22

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Węgry/Komisja
   (Sprawa T-20/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Węgierski podatek obrotowy od reklamy - Decyzja stwierdzają niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej zwrot - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 178/30)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciel: M. Fehér, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i P.-J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji C(2016) 6929 wersja ostateczna Komisji z dnia 4 listopada 2016 r. dotyczącej środka SA.39235 (2015/C) (ex 2015/NN) zastosowanego przez Węgry w dziedzinie opodatkowania dochodów z reklamy.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-144/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 2008 r. — Efstathopoulos przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Służba publiczna — Byli członkowie personelu tymczasowego — Rozporządzenie (WE, Euratom, EWWiS) nr 2689/95 — Świadczenie z tytułu zakończenia służby — Wliczenie premii za aktywność do wynagrodzenia brutto pobieranego w ramach pracy na nowym stanowisku)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/73

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 2008 r. — Efstathopoulos przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-144/07) (1)

   (Służba publiczna - Byli członkowie personelu tymczasowego - Rozporządzenie (WE, Euratom, EWWiS) nr 2689/95 - Świadczenie z tytułu zakończenia służby - Wliczenie premii za aktywność do wynagrodzenia brutto pobieranego w ramach pracy na nowym stanowisku)
   (2009/C 44/128)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: S. Efstathopoulos (Chalandri, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Michi, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i A. Troupiotis, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2007 r., która doprowadziła do zmniejszenia emerytury skarżącego powodującej zmniejszenie emerytury skarżącego i obowiązku zwrotu nadpłaconych kwot.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008, s. 50.


title: Sprawa C-252/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zanieczyszczenia środowiska — Obiekt energetycznego spalania — Ograniczenie emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-252/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zanieczyszczenia środowiska - Obiekt energetycznego spalania - Ograniczenie emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza)
   2009/C 282/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty (przedstawiciel: S. Camilleri, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z załącznikami IV część A, VI część A i VII część A oraz art. 12 w związku z załącznikiem VIII część A pkt 2 dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz.U. L 309, s. 1) — Przekroczenie limitów emisji ustalonych dla dwutlenku siarki, tlenków azotu i pyłów — Obiekty Delimara i Marsa

      Sentencja

               1)

               Nie stosując prawidłowo dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania w ramach działania generatora parowego fazy I elektrowni Delimara i elektrowni Marsa, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 i art. 12 w związku z załącznikami IV część A, VI część A, VII część A i VIII część A pkt 2 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Malty zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-148/17: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2017 r. – Mylene Troszczynski/Parlament

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/52

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2017 r. – Mylene Troszczynski/Parlament
   (Sprawa T-148/17)
   (2017/C 144/71)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mylene Troszczynski (Noyon, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Ceccaldi)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji kwestorów Parlamentu Europejskiego z dnia 6 stycznia 2017 r., w zakresie w jakim utrzymuje w mocy decyzję sekretarza generalnego z dnia 23 czerwca 2016 r. dotyczącą odzyskania kwoty w wysokości 56 554 EUR od Mylème Troszczynski;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 23 czerwca 2016 r., wydanej na podstawie art. 33, 43, 62, 67 i 68 decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego 2009/C 159/01 z dni 19 maja i 9 lipca 2008 r. i „dotyczącej przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, która to decyzja sekretarza generalnego stwierdza istnienie długu po stronie skarżącej w wysokości 56 554,00 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadnia jej windykację oraz zobowiązuje właściwego zarządzającego we współpracy z księgowym instytucji do przeprowadzenia windykacji na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych i art. 78, 79 i 80 regulaminu finansowego;

               —

               stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2016-888, nieopatrzonej datą, informującej skarżącą, że po jej stronie został stwierdzony dług, zgodnie z decyzją sekretarza generalnego z dnia 23 czerwca 2016 r. – windykacja nienależnie wypłaconych kwot z tytułu zatrudniania asystentów parlamentarnych – zastosowanie art. 68 MAS i art. 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego;

               —

               stwierdzenie nieważności noty debetowej z dnia 29 czerwca 2016 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Mylène Troszczynski, tytułem zwrotu kosztów podlegających zwrotowi, kwoty 50 000 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Kwoty będące przedmiotem niniejszego sporu wynikają z umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej pomiędzy skarżącą a asystentem krajowym pełniącym funkcję asystenta parlamentarnego w pełnym wymiarze czasu pracy w państwie członkowskim, gdzie skarżąca została wybrana. Tymczasem strona pozwana kwestionuje, na podstawie pewnych poszlak dotyczących stanowisk zajmowanych przez asystenta krajowego w partii politycznej, do której przynależy skarżąca, że ten nie przestrzegał obowiązków wynikających z art. 33, 43 i 62 przepisów wykonawczych do statutu posła.
   Na poparcie skargi skarżąca argumentuje, że w niniejszej sprawie sporne akty są dotknięte wadami mającymi wpływ na ich zgodność z prawem formalnym, związanymi w szczególności z niewłaściwością ratione materiae podmiotu wydającego akt, brakiem uzasadnienia oraz nieprzestrzeganiem wymogów proceduralnych.
   Skarżąca twierdzi również, że na tę zgodność z prawem materialnym spornych aktów wpływają wady związane z nieistnieniem zarzucanych czynów, wskazaniem strony, na której spoczywa ciężar dowodowy, naruszeniem zasady proporcjonalności, pogwałceniem praw politycznych przysługujących asystentom krajowym, nadużyciem władzy, dyskryminującym charakterem spornych decyzji i istnieniem fumus persecutionis, naruszeniem niezależności poselskiej i zakazem narzucania jakichkolwiek instrukcji, naruszeniem zasady una via electa et non bis in idem, w zakresie, w jakim przewodniczący Parlamentu Europejskiego przekazał OLAF-owi informacje nasuwające przypuszczenie istnienia rzekomych nieprawidłowości dotyczących skarżącej.


title: Sprawa C-407/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social número 1 de Córdoba (Hiszpania) w dniu 27 sierpnia 2014 r. – María Auxiliadora Arjona Camacho przeciwko Securitas Seguridad España, S.A.

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social número 1 de Córdoba (Hiszpania) w dniu 27 sierpnia 2014 r. – María Auxiliadora Arjona Camacho przeciwko Securitas Seguridad España, S.A.
   (Sprawa C-407/14)
   2014/C 409/40
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 1 de Córdoba

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: María Auxiliadora Arjona Camacho

      Strona pozwana: Securitas Seguridad España, S.A.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 18 dyrektywy 2006/54/WE (1), który ustanawia odstraszający (oprócz faktycznego, skutecznego i proporcjonalnego) charakter zadośćuczynienia lub odszkodowania z tytułu krzywdy lub szkody doznanej przez osobę poszkodowaną w wyniku dyskryminacji ze względu na płeć, może być interpretowany w ten sposób, że pozwala sądowi krajowemu na zasądzenie rzeczywiście dodatkowego, rozsądnego odszkodowania o charakterze sankcji – mianowicie kwoty dodatkowej, która, nawet jeżeli wykracza poza pełne naprawienie rzeczywistej szkody i krzywdy doznanych przez osobę poszkodowaną, to służy jako przykład dla innych (oprócz samego sprawcy szkody) – lecz pod warunkiem, że nadal mieści się ono w granicach proporcjonalności, i to również w sytuacji, gdy koncepcja odszkodowania mającego charakter sankcji jest obca tradycji prawnej sądu krajowego?

      (1)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), Dz.U. L 204, s. 23.


title: Sprawa T-559/12: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2012 r. — Ningbo Jinding Fastener przeciwko Radzie

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/23

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2012 r. — Ningbo Jinding Fastener przeciwko Radzie
   (Sprawa T-559/12)
   2013/C 46/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ningbo Jinding Fastener (Ningbo, Chiny) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie dotyczącym skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym wyłączenie z rachunku marży dumpingowej niektórych transakcji eksportowych zawartych przez skarżącego narusza art. 2 ust. 11, art. 2 ust. 7 lit. a), art. 2 ust. 8 i 9 oraz art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, zasadę niedyskryminacji oraz art. 2.4.2 porozumienia o stosowaniu art. VI GATT 1994.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym odrzucenie niektórych dostosowań proponowanych przez skarżącego narusza art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej oraz art. 2.4 porozumienia o stosowaniu art. VI GATT 1994. Tytułem zarzutu ewentualnego skarżący podnosi naruszenie przez Radę art. 296 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-220/15: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/7

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-220/15)
   (2015/C 228/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Kukovec, A. C. Becker, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2007/23/WE (1) poprzez ustanowienie w Erste Verordnung zum Sprengstoffgesetz (1. SprengV, pierwszym rozporządzeniu wykonawczym do ustawy w sprawie środków wybuchowych), wykraczając poza wymogi dyrektywy, że niezależnie od dokonanej uprzednio oceny zgodności wyrobów pirotechnicznych, należy przed ich wprowadzeniem do obrotu przeprowadzić procedurę na podstawie § 6 ust. 4 zdanie pierwsze 1. SprengV, i że Bundesanstalt für Materialforschung und -prüfung jest na podstawie § 6 ust. 4 zdanie piąte 1. SprengV uprawniony do kontroli instrukcji wszystkich wyrobów pirotechnicznych i, w danym wypadku, do ich zmiany;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy kwestii, w jakim zakresie państwa członkowskie mogą nałożyć na producentów i importerów wyrobów pirotechnicznych w rozumieniu dyrektywy 2007/23/WE dodatkowe wymogi krajowe dotyczące wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych również dla tego rodzaju produktów, które w związku z oznakowaniem CE są zgodne z podstawowymi wymogami dyrektywy. Przepisy zakwestionowane przez Komisję nie przewidują przy tym wymogów materialnych, przewidują natomiast postępowanie uzupełniające, które następuje przed wprowadzeniem na rynek na terytorium strony pozwanej.
   Niezależnie od dowodu zgodności strona pozwana wymaga bowiem, aby wszystkie wyroby pirotechniczne w rozumieniu dyrektywy 2007/23/WE zostały zgłoszone w określonym na mocy ustawy instytucie federalnym, który dla celów wykazania zgłoszenia nadaje numer identyfikacyjny. Poza znaczącym czasem trwania postępowania postępowanie to może między innymi obejmować również zapłatę opłaty manipulacyjnej oraz złożenie próbek. Komisja uważa, że wymóg przeprowadzenia tego rodzaju postępowania stanowi naruszenie zagwarantowanego w art. 6 dyrektywy 2007/23/WE swobodnego przepływu towarów wszystkich wyrobów pirotechnicznych, które odpowiadają wymogom dyrektywy.
   Sytuacji tej nie zmieniło ustanowienie dyrektywy 2013/29/EU (2), na mocy której uchylono dyrektywę 2007/23/WE ze skutkiem na dzień 1 lipca 2015 r. Po pierwsze miarodajnym okresem dla oceny wystąpienia uchybienia zobowiązań jest upływ terminu wskazanego w uzasadnionej opinii (w niniejszej sprawie 27 marca 2014 r.). Po drugie dyrektywa 2013/29/EU zawiera w art. 4 ust. 1 przepis identyczny z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2007/23/WE celem zapewnienia swobodnego przepływu towarów dla wszystkich wyrobów pirotechnicznych odpowiadających wymogom prawa Unii.
   Zarzucane naruszenie prawa przez stronę pozwaną polega zasadniczo na ustanowieniu przesłanki proceduralnej dotyczącej wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych, która jest zdaniem Komisji niedopuszczalna i wykracza poza zharmonizowane wymogi prawa Unii. Zakwestionowana regulacja może stwarzać wrażenie, jakoby prowadziła jedynie do przewidywalnego opóźnienia przy wprowadzaniu na rynek tych produktów w pojedynczych przypadkach. Nie można jednak lekceważyć faktycznych skutków tej regulacji. Należy przy tym uwzględnić w pierwszej kolejności, że na terytorium strony pozwanej istnieje jeden z największych, jeżeli nie największy rynek zbytu wyrobów pirotechnicznych. Należy ponadto wziąć pod uwagę, że określone wyroby pirotechniczne mogą być wydawane konsumentom na terytorium strony pozwanej tylko raz w roku, i to w krótkim okresie, w związku z czym tym bardziej istotny staje się czasowy wymiar dostępu do rynku. W tym aspekcie należy wreszcie uwzględnić, że kwestionowana regulacja jest na podstawie prawa krajowego wykonywana przez ten sam organ, który został również upoważniony do przeprowadzania oceny zgodności jako jednostka notyfikowana w rozumieniu dyrektywy 2007/23/WE. Wymóg dodatkowej procedury w prawie krajowym strony pozwanej nadaje temu organowi przewagę konkurencyjną względem jednostek notyfikowanych innych państw członkowskich. Mając na uwadze te praktyczne skutki zakwestionowanej regulacji w niniejszym postępowaniu chodzi jedynie co do zasady o prawną ocenę przeszkody we wprowadzaniu na rynek produktów przez podmioty gospodarcze, które to produkty zostały już uznane za zgodne z wymogami prawa Unii przez jednostki notyfikowane innych państw, niż Niemcy.

      (1)  Dyrektywa 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych, Dz.U. L 154, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/29/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wyrobów pirotechnicznych, Dz.U. L 178, s. 27.


title: Wyrok Trybunału z dnia 27 stycznia 2014 r. w sprawie E-1/13 — Míla ehf. przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

text:
               24.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/6

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 27 stycznia 2014 r.
   w sprawie E-1/13
   Míla ehf. przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

      (Skarga o unieważnienie – Pomoc państwa – Umowa dzierżawy – Zaniechanie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Dopuszczalność – Interes prawny – Status zainteresowanej strony – Wątpliwości lub poważne trudności – Test prywatnego inwestora – Procedura przetargowa)

   (2014/C 121/06)
   W sprawie E-1/13 Míla ehf. przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 410/12/COL z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie domniemanej pomocy państwa w postaci subsydiowanej dzierżawy światłowodów wcześniej obsługiwanych w imieniu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego („NATO”), Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 27 stycznia 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Unieważnia decyzję Urzędu Nadzoru EFTA nr 410/12/COL z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie domniemanej pomocy państwa w postaci subsydiowanej dzierżawy światłowodów wcześniej obsługiwanych w imieniu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego („NATO”).

               2.

               Obciąża Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.


title: Sprawa T-114/12: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2013 r. — Bode Chemie przeciwko OHIM — Laros (sterilina) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego sterilina — Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki towarowe STERILLIUM i BODE Sterillium — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/9

         Wyrok Sądu z dnia 23 października 2013 r. — Bode Chemie przeciwko OHIM — Laros (sterilina)
   (Sprawa T-114/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego sterilina - Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki towarowe STERILLIUM i BODE Sterillium - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 359/15
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bode Chemie GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Aicher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Laros Srl (Cremona, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Caricato)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 stycznia 2012 r. (sprawa R 2423/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Bode Chemie GmbH a Laros Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bode Chemie GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Laros Srl w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa F-82/09: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2009 r. — Nolin przeciwko Komisji

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/37

         Skarga wniesiona w dniu 16 października 2009 r. — Nolin przeciwko Komisji
   (Sprawa F-82/09)
   2009/C 297/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Michel Nolin (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J-N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego z dnia 19 grudnia 2008 r. o odebraniu skarżącemu punktów awansu i pierwszeństwa.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej do spraw Administracji z dnia 19 grudnia 2008 r.,

               —

               obciążenie Komisji obowiązkiem zapłaty skarżącemu kwoty 3 000 EUR tytułem odszkodowania za krzywdę wyrządzoną mu poprzez prześladujące zachowania tej instytucji i naruszenie przez nią zasady uzasadnionych oczekiwań, w wyniku czego naruszone zostało też prawo skarżącego do wniesienia skutecznego środka odwoławczego,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-360/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 4 sierpnia 2008 r. — 1. Stichting Greenpeace Nederland et 2. Stichting ter Voorkoming Misbruik Genetische Manipulatie VoMiGen przeciwko Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, druga strona: Pioneer Hi-Bred Northern Europe Sales Division

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 4 sierpnia 2008 r. — 1. Stichting Greenpeace Nederland et 2. Stichting ter Voorkoming Misbruik Genetische Manipulatie „VoMiGen” przeciwko Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, druga strona: Pioneer Hi-Bred Northern Europe Sales Division
   (Sprawa C-360/08)
   (2008/C 285/33)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca:

               1.

               Stichting Greenpeace Nederland et

               2.

               Stichting ter Voorkoming Misbruik Genetische Manipulatie „VoMiGen”

      Strona pozwana: Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer

      Druga strona: Pioneer Hi-Bred Northern Europe Sales Division
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy miejsce uwolnienia organizmów zmodyfikowanych genetycznie, które zgodnie z art. 25 ust. 4 dyrektywy 2001/18/WE (1) nie może zostać uznane za poufne, należy również przy uwzględnieniu celu i systematyki dyrektywy interpretować w ten sposób, iż odnosi się ono do pola określonego w rejestrze katastralnym, czy też wystarczające jest, jeśli wskazany zostanie większy obszar geograficzny?

               2.

                           a)

                           Jeśli wystarczający jest większy obszar geograficzny, jakie okoliczności mogą zostać uwzględnione w zakresie określenia danych dotyczących obszaru?

                           b)

                           Czy dyrektywa 2003/4/WE (2) ma znaczenie przy określeniu zakresu danych dotyczących obszaru?

                           c)

                           Czy obszar, który jest dwadzieścia razy większy niż poszczególne pola objęte eksperymentem, czyni zadość zasadzie proporcjonalności?

               3.

               Czy zasada proporcjonalności zostaje zachowana, jeśli zgodnie ze zmienioną w dniu 17 lipca 2008 r. zasadą administracyjną dokonano wyboru ogólnego podania obszaru stanowiącego stukrotną wielkość poszczególnych pól objętych eksperymentem?

               4.

               Jeśli wystarczające jest podanie obszaru zgodnie z rejestrem katastralnym, to czy pomimo art. 25 ust. 4 dyrektywy 2001/18 może wśród wymienionych w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4 okoliczności istnieć uzasadnienie dla poufnego traktowania informacji o dokładnym miejscu uwolnienia?

               5.

                           a)

                           Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4 zawiera wyczerpujący wykaz uzasadnień?

                           b)

                           Jeśli tak, czy ochrona przedsiębiorstw włącznie ze znajdującymi się tam osobami i produktami oraz zapobieganie sabotażowi w celu wspierania rozwoju biotechnologicznego w Niderlandach są objęte zakresem jednego z wymienionych w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4 uzasadnień?

               6.

               Jeśli na pytanie piąte lit. a) i b) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy w tym przypadku podanie obszaru o dwudziestokrotnej lub stukrotnej wielkości pola objętego eksperymentem przy uwzględnieniu art. 4 ust. 2 lit. h) dyrektywy 2003/4 i biorąc pod uwagę ochronę interesów prywatnych (ochrona przedsiębiorstwa wraz z znajdującymi się tam osobami i produktami) i publicznych (zapobieganie sabotażowi w celu wspierania rozwoju biotechnologicznego w Niderlandach) jest proporcjonalne?

               7.

                           a)

                           Jeśli na pytanie piąte lit. a) zostanie udzielona odpowiedź przecząca, to czy ochrona przedsiębiorstwa wraz z znajdującymi się tam osobami i produktami oraz zapobieganie sabotażowi w celu wspierania rozwoju biotechnologicznego w Niderlandach stanowi dopuszczalne uzasadnienie?

                           b)

                           Jeśli na pytanie siódme lit. a) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy podanie obszaru o dwudziestokrotnej lub stukrotnej wielkości pola objętego eksperymentem biorąc pod uwagę ochronę interesów prywatnych (ochrona przedsiębiorstwa wraz z znajdującymi się tam osobami i produktami) i publicznych (zapobieganie sabotażowi w celu wspierania rozwoju biotechnologicznego w Niderlandach) jest proporcjonalne?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12.3.2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG Dz.U. L 106, s. 1.

      (2)  Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28.1.2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającą dyrektywę Rady 90/313/EWG, Dz.U. L 41, s. 26.


title: Sprawa C-67/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Margarete Block przeciwko Finanzamt Kaufbeuren (Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 56 WE i 58 WE — Prawo spadkowe — Uregulowanie krajowe niepozwalające na zaliczenie na poczet podatku od spadku należnego w państwie członkowskim, w którym zamieszkiwał właściciel dóbr w chwili śmierci, podatku od spadku zapłaconego przez spadkobiercę w innym państwie członkowskim, gdy przedmiotem spadku są wierzytelności kapitałowe — Podwójne opodatkowanie — Ograniczenie — Brak)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Margarete Block przeciwko Finanzamt Kaufbeuren
   (Sprawa C-67/08) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 56 WE i 58 WE - Prawo spadkowe - Uregulowanie krajowe niepozwalające na zaliczenie na poczet podatku od spadku należnego w państwie członkowskim, w którym zamieszkiwał właściciel dóbr w chwili śmierci, podatku od spadku zapłaconego przez spadkobiercę w innym państwie członkowskim, gdy przedmiotem spadku są wierzytelności kapitałowe - Podwójne opodatkowanie - Ograniczenie - Brak)
   (2009/C 82/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Margarete Block

      Strona pozwana: Finanzamt Kaufbeuren
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof (Niemcy) — Wykładnia art. 56 ust. 1 oraz art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 3 traktatu WE — Ustawodawstwo krajowe dotyczące podatku od spadków — Podwójne opodatkowanie wynikające z braku możliwości zaliczenia podatku pobranego w innym państwie członkowskim na poczet podatku krajowego, gdy majątek spadkowy znajdujący się w innym państwie członkowskim składa się z aktywów bankowych
   Sentencja
   Wykładni art. 56 WE i art. 58 WE należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu takiego jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym uregulowania państwa członkowskiego, które w zakresie obliczania podatku od spadku należnego od spadkobiercy zamieszkałego w tym państwie członkowskim, z tytułu wierzytelności kapitałowych w instytucjach finansowych znajdujących się w innym państwie członkowskim, nie przewiduje na wypadek, gdy osoba, której spadek został otwarty, zamieszkiwała w chwili śmierci w pierwszym państwie członkowskim, zaliczenia należnego w nim podatku od spadku na poczet podatku od spadku pobranego w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Wyrok Trybunału z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie E-18/15 – Urząd nadzoru EFTA przeciwko Islandii (uchybienie zobowiązaniom państwa EOG/EFTA – zaniechanie wdrożenia – dyrektywa 2010/65/UE w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków)

text:
               5.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/4

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 16 grudnia 2015 r.
   w sprawie E-18/15
   Urząd nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (uchybienie zobowiązaniom państwa EOG/EFTA – zaniechanie wdrożenia – dyrektywa 2010/65/UE w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków)
   (2017/C 2/05)
   SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 14 aktu, o którym mowa w pkt 56l rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylająca dyrektywę 2002/6/WE) dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia oraz na mocy art. 7 Porozumienia; Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz Per Christiansen (sędzia-sprawozdawca) i Páll Hreinsson (sędzia) wydał w dniu 16 grudnia 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 14 aktu, o którym mowa w pkt 56l rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylająca dyrektywę 2002/6/WE) dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 oraz na mocy art. 7 Porozumienia.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-312/11: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/19

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-312/11)
   2011/C 226/36
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i C. Cattabriga, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie nakładając na wszystkich pracodawców obowiązku wprowadzenia racjonalnych usprawnień stosujących się wobec wszystkich osób niepełnosprawnych Republika Włoska uchybiła obowiązkowi dokonania należytej i pełnej transpozycji art. 5 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1);

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Nie nakładając na wszystkich pracodawców obowiązku wprowadzenia racjonalnych usprawnień stosujących się wobec wszystkich osób niepełnosprawnych Republika Włoska uchybiła obowiązkowi dokonania należytej i pełnej transpozycji art. 5 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy.

               2)

               Ze wspomnianego przepisu wynika zobowiązanie o zasięgu ogólnym państw członkowskich do wprowadzenia racjonalnych usprawnień aby umożliwić osobom niepełnosprawnym dostęp do pracy, wykonywanie jej lub rozwój zawodowy bądź kształcenie. Takie usprawnienia powinny, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności i potrzeb konkretnej sytuacji, obejmować swoim zakresem wszystkie osoby niepełnosprawne, wszystkie aspekty stosunku pracy oraz wszystkich pracodawców.

               3)

               Ustawodawstwo włoskie nie zawiera przepisów transponujących wspomniany ogólny obowiązek. Co prawda obowiązują przepisy ustawy nr 68/1999, które pod pewnymi względami oferują gwarancje i ułatwienia, których zakres jest nawet szerszy niż w art. 5 dyrektywy. Te gwarancje i ułatwienia nie obejmują jednak wszystkich osób niepełnosprawnych, nie stanowią obowiązku ciążącego na wszystkich pracodawcach, nie dotyczą wszystkich aspektów stosunku pracy tudzież mają czysto programową treść.

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-312/03 Wassen International Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „Selenium Spezial A-C-E” — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego SELENIUM-ACE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-312/03 Wassen International Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „Selenium Spezial A-C-E” - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego SELENIUM-ACE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 229/29)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-312/03 Wassen International Ltd, z siedzibą w Letherhead (Zjednoczone Królestwo), reprezentowana przez M. Edenborougha, barrister i S. Mayera, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: S. Laitinen i M. Capostagno), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Stroschein Gesundkost GmbH, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), mającej za przedmiot skargę na decyzję czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2003 r. (sprawa R 121/2002-4) wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Wassen International Ltd i Stroschein Gesundkost GmbH, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili oraz O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003


title: Sprawa T-150/15: Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2017 r. – EFB/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/61

         Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2017 r. – EFB/Komisja
   (Sprawa T-150/15) (1)

   (2017/C 144/88)
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa C-230/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — WIND Telecomunicazioni SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — WIND Telecomunicazioni SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.
   (Sprawa C-230/12)
   2012/C 217/19
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: WIND Telecomunicazioni SpA

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa C-111/17 PPU: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Athinon – Grecja) – OL/PQ [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Uprowadzenie dziecka za granicę — Konwencja haska z dnia 25 października 1980 r. — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuł 11 — Wniosek o powrót — Pojęcie „zwykłego pobytu” niemowlęcia — Dziecko, które urodziło się zgodnie z wolą swoich rodziców w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie ich zwykłego pobytu — Ciągły pobyt dziecka podczas pierwszych miesięcy jego życia w państwie członkowskim jego urodzenia — Decyzja matki, by nie wracać do państwa członkowskiego zwykłego pobytu pary]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/11

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Athinon – Grecja) – OL/PQ
   (Sprawa C-111/17 PPU) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Uprowadzenie dziecka za granicę - Konwencja haska z dnia 25 października 1980 r. - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 11 - Wniosek o powrót - Pojęcie „zwykłego pobytu” niemowlęcia - Dziecko, które urodziło się zgodnie z wolą swoich rodziców w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie ich zwykłego pobytu - Ciągły pobyt dziecka podczas pierwszych miesięcy jego życia w państwie członkowskim jego urodzenia - Decyzja matki, by nie wracać do państwa członkowskiego zwykłego pobytu pary])
   (2017/C 249/16)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Monomeles Protodikeio Athinon

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: OL

      Strona pozwana: PQ

      Sentencja

   Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 powinien być interpretowany w ten sposób, że w sytuacji takiej jak sytuacja w postępowaniu głównym, gdy dziecko urodziło się i przebywało w nieprzerwany sposób ze swoją matką przez kilka miesięcy, zgodnie ze wspólną wolą jego rodziców, w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym ci ostatni mieli miejsce ich zwykłego pobytu przed urodzeniem się dziecka, początkowy zamiar rodziców odnośnie do powrotu matki wraz z dzieckiem do tego ostatniego państwa członkowskiego nie pozwala uznać, że dziecko to ma w nim miejsce „zwykłego pobytu” w rozumieniu tego rozporządzenia.
   W konsekwencji w takiej sytuacji wyrażona przez matkę odmowa powrotu wraz z dzieckiem do tego samego państwa członkowskiego nie może zostać uznana za „bezprawne uprowadzenie lub zatrzymanie” dziecka w rozumieniu wspomnianego art. 11 ust. 1.

      (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-162/12: Postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2013 r. — Trabelsi przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Przedłużenie zamrożenia funduszy — Stwierdzenie nieważności pierwotnych środków w postaci zamrożenia funduszy — Umorzenie postępowania)

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/16

         Postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2013 r. — Trabelsi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-162/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji - Przedłużenie zamrożenia funduszy - Stwierdzenie nieważności pierwotnych środków w postaci zamrożenia funduszy - Umorzenie postępowania)
   2014/C 15/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Trabelsi (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Tekari)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/50/WPZiB z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 27, s. 11) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa C-606/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Sundsvall (Szwecja) w dniu 25 listopada 2013 r. — OKG AG przeciwko Skatteverket

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Sundsvall (Szwecja) w dniu 25 listopada 2013 r. — OKG AG przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-606/13)
   2014/C 39/14
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Kammarrätten i Sundsvall

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: OKG AG

      Druga strona postępowania: Skatteverket

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/96 (1)„poziom opodatkowania” stanowi całkowitą kwotę opłat pobranych jako podatki pośrednie (z wyłączeniem podatku od wartości dodanej) wyliczoną bezpośrednio lub pośrednio na podstawie ilości energii elektrycznej w momencie przekazania do konsumpcji. Zgodnie z art. 21 ust. 5 tej dyrektywy energia elektryczna podlega podatkowi, który staje się wymagalny w momencie dostawy przez dystrybutora lub redystrybutora. Czy artykuły te wykluczają istnienie podatku pobieranego od energii cieplnej wytwarzanej w reaktorach jądrowych?

               2)

               Czy podatek od energii cieplnej stanowi podatek akcyzowy, który jest nakładany bezpośrednio lub pośrednio na konsumpcję towarów (wyrobów akcyzowych), o których mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2008/118 (2)?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, tom 1, s 405)

      (2)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. 2009, L 9, s. 12).


title: Sprawa T-454/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2007 r. — Sumitomo Chemical Agro Europe i Philagro France przeciwko Komisji (Środki ochrony roślin — Substancja czynna procymidon — Dyrektywa 91/414/EWG — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga na bezczynność — Umorzenie postępowania — Skarga odszkodowawcza — Niedopuszczalność — Oczywista bezpodstawność skargi)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2007 r. — Sumitomo Chemical Agro Europe i Philagro France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-454/05) (1)

   (Środki ochrony roślin - Substancja czynna procymidon - Dyrektywa 91/414/EWG - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga na bezczynność - Umorzenie postępowania - Skarga odszkodowawcza - Niedopuszczalność - Oczywista bezpodstawność skargi)
   (2007/C 315/75)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sumitomo Chemical Agro Europe SAS (Lyon, Francja) i Philagro France SAS (Lyon) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: B. Doherty, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, tytułem żądania głównego — stwierdzenia nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 20 października 2005 r. dotyczącej dopuszczenia do obrady substancji aktywnej procymidonu na podstawie dyrektywy Rady 91/414 z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, str. 1), po drugie tytułem żądania ewentualnego, w odniesieniu do skargi o stwierdzenie nieważności — skarga na bezczynność zmierzająca do stwierdzenia, że Komisja wstrzymała się niezgodnie z prawem od ustanowienia przepisów, o których ustanowienie wnosiły w piśmie z dnia 5 września 2005 r. Sumitomo Chemical Agro Europe SAS i jej spółki córki, a po trzecie, skarga odszkodowawcza zmierzająca do naprawienia szkody poniesionej przez skarżące po pierwsze w wyniku wydania przez Komisję decyzji zawartej w piśmie z dnia 20 października 2005 r., a po drugie w wyniku braku ustanowienia przez Komisję przepisów, o których ustanowienie wnoszono w piśmie z 5 września 2005 r.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności i skargi na bezczynność umarza się.

               2)

               Skarga odszkodowawcza zostaje odrzucona jako niedopuszczalna, ponieważ zmierza ona do uzyskania odszkodowania za szkodę poniesioną przez Sumitomo Chemical Agro Europe SAS i Philagro France SAS wskutek wydania przez Komisję spornej decyzji zawartej w piśmie z dnia 20 października 2005 r.

               3)

               Skarga odszkodowawcza podlega oddaleniu jako oczywiście bezpodstawna, ponieważ zmierza ona do uzyskania naprawienia szkody poniesionej przez Sumitomo Chemical Agro Europe SAS i Philagro France SAS wskutek braku ustanowienia przepisów, o których ustanowienie wnosiły w piśmie z dnia 5 września 2005 r. Sumitomo Chemical Agro Europe SAS i Philagro France SAS.

               4)

               Sumitomo Chemical Agro Europe SAS i Philagro France SAS pokrywają swe własne koszty jak i koszty poniesione przez Komisje.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-569/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 marca 2016 r. – Fondazione Casamica/Komisja

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/54

         Postanowienie Sądu z dnia 14 marca 2016 r. – Fondazione Casamica/Komisja
   (Sprawa T-569/15) (1)

   (2016/C 156/75)
   Język postępowania: włoski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa T-320/04: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2004 r. przez Triantafyllię Dionyssopoulou przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/30

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2004 r. przez Triantafyllię Dionyssopoulou przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-320/04)
   (2004/C 273/60)
   Język postępowania: francuski
   Do Sądu Pierwszej Instancji wpłynęła w dniu 30 lipca 2004 r. skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej wniesiona przez Triantafyllię Dionyssopoulou, zamieszkałą w Norwich Norfolk (Zjednoczone Królestwo), reprezentowaną przez Claude'a Quackelsa, avocat.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji doręczonej w dniu 12 grudnia 2003 r., w której wyznaczono, dla celów rachuby renty, wskaźnik korygujący dla Grecji;

               —

               przyznanie skarżącej od dnia 1 listopada 2003 r. wskaźnika korygującego dla Zjednoczonego Królestwa;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżącej, tytułem zadośćuczynienia za szkody majątkowe i moralne, kwoty określonej ex aequo i de bono na 20 000 euro, wobec szkody szacowanej, z zastrzeżeniem podwyższenia w trakcie postępowania, na kwotę 50 000 euro;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszej sprawie, była urzędniczka wspólnotowa korzystająca z renty z tytułu niepełnosprawności, sprzeciwia się decyzji władz administracyjnych o zastosowaniu do tej renty wskaźnika korygującego dla Grecji w zamiast wskaźnika stosowanego do Zjednoczonego Królestwa.
   Wskazuje, że osiedlenie w tym ostatnim państwie członkowskim uprawnia ją do zastosowania tego wskaźnika i że odmowa będąca przedmiotem obecnego sporu jest bezprawna, gdyż narusza zasadę równego traktowania, ochrony uzasadnionego zaufania oraz dobrej administracji.
   Zaskarżona decyzja opiera się ponadto jej zdaniem na oczywistym błędzie w ocenie.


title: Sprawa T-308/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Neue Halberg-Guss/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/40

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Neue Halberg-Guss/Komisja
   (Sprawa T-308/14) (1)

   (2015/C 155/56)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-315/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Autobedrijf Geve przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Autobedrijf Geve przeciwko Komisji
   (Sprawa T-315/99) (1)

   (2006/C 310/63)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


title: Sprawa C-333/12: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/24

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-333/12)
   2012/C 287/46
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: P. Hetsch, C. Vrignon i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 tejże dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rzeczpospolitą Polskę zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2007/65/WE o dziennej stawce w wysokości 112 190,40 EUR i naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 19 grudnia 2011 r.

      (1)  Dz. U. L 332 s. 27


title: Sprawa T-357/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc udzielona przez władze kraju związkowego Saksonii — Program pomocowy na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Przyspieszone postępowanie zatwierdzające — Stosowanie w czasie wspólnotowych wytycznych i rozporządzenia o zwolnieniach dotyczącego małych i średnich przedsiębiorstw — Plan pomocy zgłoszony przed wejściem w życie rozporządzenia o zwolnieniach — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa — Zgłoszenie kompletne)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-357/02) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc udzielona przez władze kraju związkowego Saksonii - Program pomocowy na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw - Przyspieszone postępowanie zatwierdzające - Stosowanie w czasie wspólnotowych wytycznych i rozporządzenia o zwolnieniach dotyczącego małych i średnich przedsiębiorstw - Plan pomocy zgłoszony przed wejściem w życie rozporządzenia o zwolnieniach - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa - Zgłoszenie kompletne)
   (2007/C 140/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Freistaat Sachsen (Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Lübbig)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i J. Flett, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności art. 2 akapit drugi i art. 3 i 4 decyzji Komisji 2003/226/WE z dnia 24 września 2002 r. w sprawie programu pomocowego planowanego przez Niemcy — „Program na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Poprawa wydajności przedsiębiorstw w Saksonii” — Podprogram 1 (coaching), 4 (uczestnictwo w targach i wystawach), 5 (współpraca) i 7 (promocja wizerunku firmy) (Dz.U. z 2003 r., L 91, str. 13).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 akapit drugi i art. 3 a także art. 4 decyzji Komisji 2003/226/WE z dnia 24 września 2002 r. w sprawie programu pomocowego planowanego przez Niemcy — „Program na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Poprawa wydajności przedsiębiorstw w Saksonii” — Podprogram 1 (coaching), 4 (uczestnictwo w targach i wystawach), 5 (współpraca) i 7 (promocja wizerunku firmy).

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003


title: Sprawa C-34/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – Monika Kušionová przeciwko SMART Capital, a.s. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki — Umowa kredytu konsumenckiego — Artykuł 1 ust. 2 — Warunek odzwierciedlający bezwzględnie obowiązujący przepis ustawowy — Zakres stosowania dyrektywy — Artykuł 3 ust. 1, art. 4, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 — Zabezpieczenie wierzytelności prawem rzeczowym obciążającym nieruchomość — Możliwość realizacji tego zabezpieczenia poprzez sprzedaż w drodze licytacji — Kontrola sądowa)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – Monika Kušionová przeciwko SMART Capital, a.s.
   (Sprawa C-34/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki - Umowa kredytu konsumenckiego - Artykuł 1 ust. 2 - Warunek odzwierciedlający bezwzględnie obowiązujący przepis ustawowy - Zakres stosowania dyrektywy - Artykuł 3 ust. 1, art. 4, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 - Zabezpieczenie wierzytelności prawem rzeczowym obciążającym nieruchomość - Możliwość realizacji tego zabezpieczenia poprzez sprzedaż w drodze licytacji - Kontrola sądowa))
   2014/C 409/09
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postepowaniu głównym

      Strona skarżąca: Monika Kušionová

      Strona pozwana: SMART Capital, a.s.

      Sentencja

               1)

               Przepisy dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, umożliwiającym zaspokojenie roszczenia, którego podstawą są warunki umowy mogące mieć nieuczciwy charakter, w drodze pozasądowej egzekucji z nieruchomości stanowiącej przedmiot zabezpieczenia ustanowionego przez konsumenta w zakresie, w jakim przepisy te praktycznie nie uniemożliwiają albo nadmiernie nie utrudniają ochrony praw, jakie ta dyrektywa przyznaje konsumentowi, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunek występujący w umowie zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem jest wykluczony z zakresu stosowania tej dyrektywy wyłącznie wtedy, gdy rzeczony warunek umowy odzwierciedla treść bezwzględnie obowiązującego przepisu ustawowego lub wykonawczego, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-370/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Data I/O GmbH przeciwko Hauptzollamt Hannover, dawniej Bundesfinanzdirektion Südost (Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Dział 84, uwaga 5B — Złącze pośrednie zawierające Memory-Chip, służące do stworzenia połączenia pomiędzy automatyczną maszyną programującą oraz elektronicznymi komponentami do zaprogramowania — Pozycje 8471, 8473 i 8536)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Data I/O GmbH przeciwko Hauptzollamt Hannover, dawniej Bundesfinanzdirektion Südost
   (Sprawa C-370/08) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Dział 84, uwaga 5B - Złącze pośrednie zawierające Memory-Chip, służące do stworzenia połączenia pomiędzy automatyczną maszyną programującą oraz elektronicznymi komponentami do zaprogramowania - Pozycje 8471, 8473 i 8536)
   2010/C 179/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Data I/O GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover, dawniej Bundesfinanzdirektion Südost

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia uwagi 5B do działu 84 Nomenklatury scalonej Wspólnej taryfy celnej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. (Dz.U. L 327, s. 1) — Złącze elektryczne służące do przekazu danych pomiędzy maszyną programującą a elektronicznymi komponentami do zaprogramowania zawierające „Memory-Chip” służący do zapisywania procesu programowania — Sklasyfikowanie do pozycji 8471 Nomenklatury scalonej?

      Sentencja

   Złącze pośrednie, takie jak to, które jest przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, pełniące funkcję połączenia elektrycznego pomiędzy maszyną programującą a komponentami do zaprogramowania oraz funkcję rejestracji procesu programowania, który może zostać odtworzony później, spełnia przesłankę ustanowioną w uwadze 5B lit. c) do działu 84 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r., i powinno zostać sklasyfikowane do pozycji CN 8471 jako „urządzenie” maszyny do automatycznego przetwarzania danych w zakresie, w jakim jego podstawową funkcję stanowi przetwarzanie danych. W przypadku gdyby tego rodzaju łącze pośrednie nie spełniało tej funkcji, należy je sklasyfikować do pozycji CN 8473 jako „część” lub „akcesorium” maszyny, jeżeli, odpowiednio, jest niezbędne dla jej funkcjonowania lub stanowi część przeznaczoną do przystosowania maszyny do poszczególnych operacji lub urządzenie przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji podrzędnej względem głównej funkcji maszyny, co podlega ocenie sądu krajowego. Jeżeli złącza pośredniego nie można sklasyfikować do żadnej ze wskazanych powyżej dwóch pozycji, powinno ono zostać uznane za „aparaturę służącą do wykonywania połączeń elektrycznych w obwodach elektrycznych” i sklasyfikowane w związku z tym do pozycji CN 8536.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-533/13: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2013 r. — Litwa przeciwko Komisji

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/17

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2013 r. — Litwa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-533/13)
   2013/C 359/34
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Litwy (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė i A. Karbauskas, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji C(2013) 4487 wersja ostateczne z dnia 19 lipca 2013 r. zezwalającej na przyznanie w Litwie krajowej pomocy przejściowej w 2013 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 39 TFUE w związku z art. 40 ust. 2 akapit pierwszy TFUE oraz zasady niedyskryminacji.
               Przyjmując art. 1 ust. 4 zaskarżonej decyzji, Komisja naruszyła art. 39 TFUE w związku z art. 40 ust. 2 akapit pierwszy TFUE, ponieważ nie poszanowała celów wspólnej polityki rolnej określonych w TFUE [w szczególności art. 39 ust. 1 lit. b) TFUE] ani kryteriów wspólnej polityki rolnej, a także naruszyła zasadę niedyskryminacji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 73/2009
               Przyjmując art. 1 ust. 4 zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej, Komisja naruszyła rozporządzenie nr 73/2009 (1) poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 10a ust. 4 tego rozporządzenia.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie Komisji.
               Przyjmując art. 1 ust. 4 zaskarżonej decyzji, Komisja popełniła błąd w ocenie, gdyż błędnie oszacowała poziomy płatności bezpośrednich w starych i nowych państwach członkowskich w 2012 r. i oparła obliczenie krajowej pomocy przejściowej przyznanej na podstawie takiego błędnego oszacowania.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji.
               Przyjmując art. 1 ust. 4 zaskarżonej decyzji, Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, gdyż nie zastosowała się do swojego obowiązku użycia za podstawę nowych informacji dostarczonych przez Republikę Litwy odnośne do poziomów płatności bezpośrednich w państwach członkowskich i nie oszacowała rzeczywistej wysokości płatności bezpośrednich dla gospodarstw litewskich.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, Dz.U. L 30, s. 16, ze zmianami.


title: Sprawa C-382/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien — Austria) — Erich Albrecht, Thomas Neumann, Van-Ly Sundara, Alexander Svoboda, Stefan Toth przeciwko Landeshauptmann von Wien (Polityka przemysłowa — Higiena środków spożywczych — Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 — Samoobsługowa sprzedaż chleba i wypieków)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/5

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien — Austria) — Erich Albrecht, Thomas Neumann, Van-Ly Sundara, Alexander Svoboda, Stefan Toth przeciwko Landeshauptmann von Wien
   (Sprawa C-382/10) (1)

   (Polityka przemysłowa - Higiena środków spożywczych - Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 - Samoobsługowa sprzedaż chleba i wypieków)
   2011/C 347/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Verwaltungssenat Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Erich Albrecht, Thomas Neumann, Van-Ly Sundara, Alexander Svoboda, Stefan Toth

      Strona pozwana: Landeshauptmann von Wien

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Verwaltungssenat Wien — Wykładnia załącznika II rozdziału IX pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. L 139, s. 1) — Ochrona środków spożywczych przed zanieczyszczeniem — Samoobsługowa sprzedaż chleba i wypieków — Decyzja administracyjna państwa członkowskiego nakazująca zastosowanie mechanizmu technicznego uniemożliwiającego klientom zwrot towaru po dotknięciu go rękoma

      Sentencja

   Załącznik II rozdział IX pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych powinien być interpretowany w ten sposób, że w okolicznościach tego rodzaju, jakie wystąpiły w sprawie przed sądem krajowym, w przypadku pojemników przeznaczonych do samoobsługowej sprzedaży chleba i wypieków, fakt, iż potencjalny kupujący teoretycznie mógł dotknąć gołymi rękami żywność oferowaną do sprzedaży lub mógł na nią kichnąć, nie pozwala jako taki na stwierdzenie, że żywność ta nie była chroniona przed zanieczyszczeniem, które może spowodować, iż stanie się ona niezdatna do spożycia przez ludzi, szkodliwa dla zdrowia lub zanieczyszczona w taki sposób, że byłoby nierozsądne oczekiwać, iż zostanie w tym stanie skonsumowana.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.