title: Sprawa C-215/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 7 lutego 2013 r. w sprawie T-235/08, Acron OAO i Dorogobuzh OAO przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 kwietnia 2013 r. przez Acron OAO i Dorogobuzh OAO

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 7 lutego 2013 r. w sprawie T-235/08, Acron OAO i Dorogobuzh OAO przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 kwietnia 2013 r. przez Acron OAO i Dorogobuzh OAO
   (Sprawa C-215/13 P)
   2013/C 171/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Acron OAO, Dorogobuzh OAO (przedstawiciele: B. Evtimov, E. Borovikov, adwokaci, D. O’Keeffe, solicitor)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Fertilizers Europe

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie T-235/08 Acron OAO i Dorogobuzh OAO przeciwko Radzie Unii Europejskiej;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia co do istoty sprawy oraz stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 236/2008 z dnia 10 marca 2008 r. kończącego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96, częściowy przegląd okresowy ceł antydumpingowych na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji (1), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżących;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania przed Trybunałem oraz kosztami postępowania przed Sądem, wraz z kosztami wnoszących odwołanie w obu instancjach;

               —

               obciążenie interwenienta Fertilizers Europe własnymi kosztami postępowania przed Sądem, jak również własnymi kosztami w wypadku jego ewentualnej interwencji w postępowaniu przed Trybunałem, oraz kosztami skarżących poniesionymi w związku z jego interwencją (interwencjami).

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd:

               —

               dokonał błędnej interpretacji pierwszego zdania art. 2 ust. 5 akapit pierwszy podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, a tym samym odpowiedniego przepisu art. 2.2.1.1 akapit pierwszy Porozumienia o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 zawartego w Załączniku 1A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu („porozumienia antydumpingowego”);

               —

               podtrzymał błędną wykładnię prawa i naruszenie art. 2 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, a tym samym odpowiedniego przepisu art. 2.2 porozumienia antydumpingowego;

               —

               nie dokonał prawidłowej oceny prawnej związku pomiędzy art. 2 ust. 5 zdanie drugie a art. 2 ust. 7 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, a w konsekwencji podtrzymał błędną wykładnię motywów 3 i 4 preambuły do rozporządzenia (WE) nr 1972/2002, a tym samym drugiego zdania art. 2 ust. 5 akapit pierwszy, oraz nie zapewnił spójności ostatniej wykładni/ostatniego przepisu z porozumieniem antydumpingowym.

      (1)  Dz.U. L 75, s. 1.


title: Sprawa C-397/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Polkomtel sp. z o.o./Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Odesłanie prejudycjalne – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Dyrektywa 2002/22/WE – Artykuł 28 – Numery niegeograficzne – Dostęp użytkowników końcowych mieszkających w państwie członkowskim operatora do usług wykorzystujących numery niegeograficzne – Dyrektywa 2002/19/WE – Artykuły 5, 8 i 13 – Uprawnienia i zakres odpowiedzialności krajowych organów regulacyjnych w odniesieniu do dostępu i wzajemnych połączeń – Nakładanie, zmiana albo uchylenie obowiązków – Nakładanie obowiązków na przedsiębiorstwa, które kontrolują dostęp do użytkowników końcowych – Kontrola cen – Przedsiębiorstwo nieposiadające znaczącej pozycji rynkowej – Dyrektywa 2002/21/WE – Rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami – Decyzja krajowego organu regulacyjnego określająca warunki współpracy oraz zasady rozliczeń w odniesieniu do usług świadczonych między przedsiębiorstwami)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/11

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Polkomtel sp. z o.o./Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
      (Sprawa C-397/14) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/22/WE - Artykuł 28 - Numery niegeograficzne - Dostęp użytkowników końcowych mieszkających w państwie członkowskim operatora do usług wykorzystujących numery niegeograficzne - Dyrektywa 2002/19/WE - Artykuły 5, 8 i 13 - Uprawnienia i zakres odpowiedzialności krajowych organów regulacyjnych w odniesieniu do dostępu i wzajemnych połączeń - Nakładanie, zmiana albo uchylenie obowiązków - Nakładanie obowiązków na przedsiębiorstwa, które kontrolują dostęp do użytkowników końcowych - Kontrola cen - Przedsiębiorstwo nieposiadające znaczącej pozycji rynkowej - Dyrektywa 2002/21/WE - Rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami - Decyzja krajowego organu regulacyjnego określająca warunki współpracy oraz zasady rozliczeń w odniesieniu do usług świadczonych między przedsiębiorstwami))
      (2016/C 211/12)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Polkomtel sp. z o.o.

         Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

         przy udziale: Orange Polska S.A., dawniej Telekomunikacja Polska S.A.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 28 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może postanowić, iż operator publicznej sieci łączności elektronicznej powinien zapewnić dostęp do numerów niegeograficznych wszystkim użytkownikom końcowym swojej sieci w tym państwie, a nie jedynie użytkownikom końcowym z innych państw członkowskich.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 1 oraz art. 8 ust. 3 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) w związku z art. 28 dyrektywy o usłudze powszechnej należy interpretować w ten sposób, że umożliwiają one krajowym organom regulacyjnym, w ramach rozstrzygania sporu między dwoma operatorami, nałożenie na jednego z tych operatorów obowiązku zapewnienia użytkownikom końcowym dostępu do usług wykorzystujących numery niegeograficzne realizowanych w sieci drugiego operatora oraz określenie, na podstawie art. 13 dyrektywy 2002/19, zasad rozliczeń między wspomnianymi operatorami z tytułu tego dostępu, takich jak zasady sporne w postępowaniu głównym, pod warunkiem że owe obowiązki są obiektywne, przejrzyste, proporcjonalne, niedyskryminujące, oparte na naturze stwierdzonego problemu i uzasadnione w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) oraz że w stosownym wypadku zostały zachowane procedury przewidziane w art. 6 i 7 tej dyrektywy, co winien ustalić sąd krajowy.

         (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa C-254/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 7 czerwca 2006 r. — Zürich Versicherungs-Gesellschaft przeciwko Bureau Benelux des Marques

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 7 czerwca 2006 r. — Zürich Versicherungs-Gesellschaft przeciwko Bureau Benelux des Marques
   (Sprawa C-254/06)
   (2006/C 212/22)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zürich Versicherungs-Gesellschaft

      Strona pozwana: Bureau Benelux des Marques
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 3 i 13 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/WE z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) należy rozumieć ten sposób, że nie są z nim sprzeczne uregulowania krajowe, zgodnie z którymi sąd rozpatrujący skargę na decyzję wydaną w sprawie wniosku o rejestrację znaku towarowego nie może badać w odniesieniu do każdego z towarów lub usług objętych zgłoszeniem, czy znaku tego nie dotyczą podstawy odmowy rejestracji wymienione w art. 3 ust. 1 dyrektywy i dojść w ten sposób do różnych wniosków w zależności od tego, o które towary lub usługi chodzi, jeśli organ właściwy do rozpatrywania wniosków o rejestrację znaków towarowych wydał jedynie ogólną decyzję odmawiającą rejestracji w stosunku do wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem, a w toku postępowania przed tym organem wnioskodawca nie wystąpił z ewentualnym żądaniem rejestracji znaku dla części towarów i usług?

      (1)  Dz.U. L 40, str. 1


title: Sprawa C-55/08: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto — Portugalia) — Santa Casa da Misericórdia de Lisboa przeciwko Liga Portuguesa de Futebol Profissional, Bwin Intrnational Ltd, dawniej Baw International Ltd, Betandwin.Com Interactive Entertainment (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Niedopuszczalność)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/9

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto — Portugalia) — Santa Casa da Misericórdia de Lisboa przeciwko Liga Portuguesa de Futebol Profissional, Bwin Intrnational Ltd, dawniej Baw International Ltd, Betandwin.Com Interactive Entertainment
   (Sprawa C-55/08) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Niedopuszczalność)
   2010/C 134/14
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal Judicial da Comarca do Porto

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Santa Casa da Misericórdia de Lisboa

      Strona pozwana: Liga Portuguesa de Futebol Profissional, Bwin Intrnational Ltd, dawniej Baw International Ltd, Betandwin.Com Interactive Entertainment

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Judicial da Comarca do Porto — Wykładnia art. 43, 49 i 56 WE — Przepisy krajowe zastrzegające na rzecz jednego podmiotu obsługę w systemie monopolu gier hazardowych i gier liczbowych i kwalifikujące jako przestępstwo organizację, promocję i przyjmowanie, także przez Internet, zakładów sportowych — Zakazanie przedsiębiorstwu wykonującemu „on line” działalność w zakresie obsługi zakładów i gier liczbowych, mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim promocji, organizowania i obsługi zakładów i gier liczbowych przez Internet oraz wypłaty zwycięzcom wartości nagrody

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto (Portugalia) postanowieniem z dnia 19 grudnia 2007 r. jest oczywiście niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-364/14: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 16 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Annette Lorch, Kurt Lorch przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/17

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 16 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Annette Lorch, Kurt Lorch przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-364/14) (1)

   (2014/C 431/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa C-272/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 marca 2011 r. w sprawie T-15/10 Mariyus Noko Ngele przeciwko Komisji i in., wniesione w dniu 31 maja 2011 r. przez Mariyus Noko Ngele

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/2

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 marca 2011 r. w sprawie T-15/10 Mariyus Noko Ngele przeciwko Komisji i in., wniesione w dniu 31 maja 2011 r. przez Mariyus Noko Ngele
   (Sprawa C-272/11 P)
   2012/C 13/03
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mariyus Noko Ngele (przedstawiciel: F. Sabakunzi, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, (przedstawiciel: A. Bordes, pełnomocnik), AT, AU, AV, AW
   Postanowieniem z dnia 4 października 2011 r. Trybunał (ósma izba) odrzucił odwołanie i orzekł, że M. Noko Ngele ponosi własne koszty postępowania.


title: Sprawa C-304/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc na rzecz spółek aktualnie notowanych na giełdzie — Odzyskanie pomocy)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-304/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz spółek aktualnie notowanych na giełdzie - Odzyskanie pomocy)
   2011/C 63/11
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Flynn, E. Righini i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri i P. Gentili, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków koniecznych w celu zastosowania się do art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji 2006/261/WE z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie programu [systemu] pomocy państwa nr C 8/2004 (ex NN 164/2003), który Włochy wprowadziły w życie na rzecz spółek aktualnie notowanych na giełdzie [notyfikowana pod numerem C(2005) 591], (Dz.U. 2006 L 94, s. 42)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych w celu zniesienia systemu pomocy uznanego w decyzji Komisji 2006/261/WE z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie programu [systemu] pomocy państwa nr C-8/2004 (ex NN 164/2003), który Włochy wprowadziły w życie na rzecz spółek aktualnie notowanych na giełdzie za niezgodny z prawem i wspólnym rynkiem, a także odzyskania od beneficjentów pomocy przyznanej na podstawie tego systemu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 2 i 3 tej decyzji.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa T-692/16: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2016 r. – CJ/ECDC

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/26

      Skarga wniesiona w dniu 27 września 2016 r. – CJ/ECDC
      (Sprawa T-692/16)
      (2016/C 441/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CJ (Agios Stefanos, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji nakazanie ECDC zapłaty na rzecz strony skarżącej całego wynagrodzenia, które otrzymałaby ona w okresie od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 31 grudnia 2014 r., gdyby była zatrudniona w ECDC, i które to wynagrodzenie – w oczekiwaniu na uściślenia ECDC i według tymczasowych obliczeń dokonanych przez stronę skarżącą – wyraża się w kwocie 140 000 EUR, powiększonej o odsetki ustawowe za zwłokę;

                  —

                  nakazanie ECDC zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 13 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

                  —

                  obciążenie ECDC kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że ECDC naruszyło art. 266 TFUE, błędnie stosując wyrok Sądu ds. Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2015 r., CJ/ECDC, F-159/12 i F-161/12, EU:F:2015:38, a w szczególności strona skarżąca podnosi, że:

                              —

                              ze względu na to, iż istotne okoliczności nieodwołalnie się zmieniły, ECDC błędnie nadało zaskarżonej decyzji moc wsteczną;

                              —

                              ECDC naruszyło zasadę proporcjonalności, mając na względzie, iż zaskarżona decyzja nie jest ani właściwa, ani konieczna dla realizacji celu zamierzonego przy unieważnieniu zwolnienia z 2012 r.;

                              —

                              ECDC dopuściło się oczywistego błędu w ocenie, pomijając nadużycie w ramach naboru, którego dopuścił się szef służby prawnej ECDC;

                              —

                              ECDC naruszyło art. 22a ust. 3 regulaminu pracowniczego, zwalniając stronę skarżącą w odpowiedzi na jej reportaż zatytułowany in tempore non suspecto, sporządzony niedługo przed jej zwolnieniem, co wzbudziło podejrzenia nieprawidłowego zarządzania finansami w ECDC.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę wyrządzoną naruszeniem przez ECDC art. 266 TFUE oraz dokonanym przez ECDC stwierdzeniem, zgodnie z którym strona skarżąca próbowała promować nepotyzm.


title: Sprawa T-222/15: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – Beele Engineering/OHIM (WE CARE)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/20

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – Beele Engineering/OHIM (WE CARE)
   (Sprawa T-222/15)
   (2015/C 228/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Beele Engineering BV (Aalten, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Ring)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „WE CARE” – zgłoszenie nr 12 610 275

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11.02.2015 w sprawie R 1933/2014-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-367/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — UPS France przeciwko Komisji

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — UPS France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-367/05) (1)

   (2009/C 19/68)

      Język postępowania: francuski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 315 z 10.12.2005.


title: Sprawa T-41/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2009 r. — IPK International — World Tourism Marketing Consultants przeciwko Komisji (Projekt Ecodata — Decyzja Komisji przygotowująca do przymusowej egzekucji wierzytelności należnej na podstawie wcześniejszej decyzji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/51

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2009 r. — IPK International — World Tourism Marketing Consultants przeciwko Komisji
   (Sprawa T-41/07) (1)

   (Projekt Ecodata - Decyzja Komisji przygotowująca do przymusowej egzekucji wierzytelności należnej na podstawie wcześniejszej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
   2010/C 24/90
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: IPK International — World Tourism Marketing Consultants (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Pitschas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima, pełnomocnik, wspierany przez adwokata C. Arholda)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Komisji C (2006) 6452 z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie odzyskania zaliczek w wysokości 318 000 EUR pobranych przez IPK International — World Tourism Marketing Consultants GmbH na projekt Ecodata w wykonaniu decyzji o przyznaniu pomocy finansowej z dnia 4 sierpnia 1992 r., zanim pomoc została uchylona decyzją Komisji z dnia 13 maja 2005 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               IPK International — World Tourism Marketing Consultants GmbH i Komisja Wspólnot Europejskich pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-480/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 11 — Ustawodawstwo krajowe ograniczające do przedsiębiorstw sektora finansowego i ubezpieczeń możliwość tworzenia grupy osób mogących być uznanymi za jednego podatnika do celów podatku VAT)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-480/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 11 - Ustawodawstwo krajowe ograniczające do przedsiębiorstw sektora finansowego i ubezpieczeń możliwość tworzenia grupy osób mogących być uznanymi za jednego podatnika do celów podatku VAT)
   2013/C 171/02
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i S. Johannesson, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stroną pozwaną: Irlandia (przedstawiciele: D. O’Hagan, pełnomocnik, wspierany przez G. Clohessy, SC, oraz N. Traversa, BL), Republika Finlandii (przedstawiciel: H. Leppo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Ustawodawstwo krajowe ograniczające zastosowanie przepisów dotyczących grup VAT jedynie do przedsiębiorstw prowadzących działalność w sektorze finansowym

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Irlandia i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-325/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 września 2005 r.  — DaimlerChrysler przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Artykuł 81 WE — Porozumienia — Umowa przedstawicielstwa handlowego — Dystrybucja pojazdów silnikowych — Jednostka gospodarcza — Działania zmierzające do ograniczenia obrotu równoległego pojazdami silnikowymi — Ustalanie cen — Rozporządzenie (WE) nr 1475/95 — Kara pieniężna)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2005 r. — DaimlerChrysler przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Sprawa T-325/01 (1)

   (Konkurencja - Artykuł 81 WE - Porozumienia - Umowa przedstawicielstwa handlowego - Dystrybucja pojazdów silnikowych - Jednostka gospodarcza - Działania zmierzające do ograniczenia obrotu równoległego pojazdami silnikowymi - Ustalanie cen - Rozporządzenie (WE) nr 1475/95 - Kara pieniężna)
   (2005/C 296/42)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca:
      DaimlerChrysler AG (Stuttgart, Niemcy), [przedstawiciel(e): adwokaci R. Bechtold oraz W. Bosch]

      Strona pozwana:
      Komisja Wspólnot Europejskich, [przedstawiciel(e): W. Mölls, pełnomocnik, wspierany przez adwokata H.-J. Freunda]
   Przedmiot sprawy
   Tytułem żądania głównego — wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/758/WE z dnia 10 października 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE (sprawa COMP/36.264 — Mercedes-Benz) oraz — tytułem żądania ewentualnego — zmniejszenie wymiaru kary pieniężnej nałożonej na mocy tej decyzji
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji 2002/758/WE z dnia 10 października 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE (sprawa COMP/36.264 — Mercedes-Benz), utrzymując go jednak w mocy w zakresie w jakim stwierdza, iż spółka Daimler Chrysler AG, jak również spółka Daimler-Benz AG oraz Mercedes-Benz, których jest ona następcą prawnym, dopuściły się samodzielnie lub za pośrednictwem swej spółki-córki Mercedes-Benz Belgium S.A. naruszenia art. 81 ust. 1 WE wynikającego z faktu uczestnictwa w porozumieniach zmierzających do ograniczenia rabatów udzielanych w Belgii, zawartych w dniu 20 kwietnia 1995 r., a uchylonych w dniu 10 czerwca 1999 r.,

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 z wyjątkiem pierwszego zdania.

               3)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji 2002/758 w zakresie w jakim określa wymiar kary pieniężnej nałożonej na skarżącą na kwotę 71,825 milionów euro.

               4)

               Wymiar kary pieniężnej nałożonej w art. 3 decyzji 2002/758 z tytułu naruszenia dotyczącego ustalania cen w Belgii ustala się na kwotę 9,8 milionów euro.

               5)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               6)

               Komisja ponosi swoje własne koszty oraz 60 % kosztów poniesionych przez skarżącą. Skarżąca ponosi 40 % swoich własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 68 z 16.3.2002


title: Sprawa C-253/06: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/2

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-253/06)
   (2006/C 237/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: F. Simonetti, B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 25 czerwca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 156, str. 17


title: Sprawa F-123/05: Skarga wniesiona w dniu  13 grudnia 2005 r.  — Bracke przeciwko Komisji

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/53

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2005 r. — Bracke przeciwko Komisji
   (Sprawa F-123/05)
   (2006/C 60/99)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jean-Marc Bracke (Watermael-Boitsfort, Belgia) [Przedstawiciel: P. Bruwier, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 7 września 2005 r. wydanej przez organ powołujący w odpowiedzi na zażalenie Jeana-Marca Bracke'a (nr R/570/05), jak również późniejszych aktów wydanych w związku z tą decyzją;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, laureat konkursu COM/PC/04, kwestionuje zasadność decyzji organu powołującego o niezatrudnieniu go w charakterze urzędnika na okres próbny z uwagi na to, że nie spełnił warunków dotyczących stażu pracy wymienionych wśród szeregu warunków kwalifikacyjnych wspomnianego konkursu.
   Skarżący twierdzi, że sporna decyzja narusza art. 27 regulaminu pracowniczego, gdyż wyklucza, bez odpowiedniego uzasadnienia, część kandydatów na stanowisko, które ma zostać objęte. Ponadto, podnosi on naruszenie zasady niedyskryminacji, zasady dobrej administracji, zasady niezawisłości komisji konkursowej, jak również zasady uzasadnionych oczekiwań. Wreszcie twierdzi, iż sformułowania, a konkretnie pkt III.1, użyte w ogłoszeniu o naborze, na których opiera się wspomniana decyzja są niezgodne z prawem, gdyż naruszają zasadę niedyskryminacji i z tego względu należy uznać, że zgodnie z art. 241 WE nie znajdują one zastosowania.


title: Sprawa C-489/16: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2016 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/9

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2016 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-489/16)
   (2016/C 410/10)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux, G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Wielkie Księstwo Luksemburga, nie przyjmując, najpóźniej w dniu 16 czerwca 2015 r., przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego [Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 32] bądź w każdym razie nie informując Komisji o tych przepisach, uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na podstawie art. 64 ust. 1 akapit pierwszy wspomnianej dyrektywy;

               —

               nakazanie Wielkiemu Księstwu Luksemburga, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, zapłaty okresowej kary pieniężnej w wysokości 8 710 EUR za dzień począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie z powodu uchybienia zobowiązaniu polegającemu na poinformowaniu Komisji o przepisach transponujących dyrektywę 2012/34/UE;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 16 czerwca 2015 r.
   Z różnych odpowiedzi Wielkiego Księstwa Luksemburga, a w szczególności z odpowiedzi na uzasadnioną opinię, wynika, że ponad rok od upływu wyznaczonego w dyrektywie terminu do dokonania jej transpozycji Wielkie Księstwo Luksemburga nie wydało wymaganych przepisów.
   Ustalenie sankcji na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE opiera się na trzech kryteriach stosowanych w ramach art. 260 ust. 2 TFUE, czyli wadze naruszenia, czasie trwania tego naruszenia oraz konieczności zapewnienia odstraszającego skutku sankcji w celu uniknięcia powrotu do naruszenia.


title: Sprawa T-500/11: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2011 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/20

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2011 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-500/11)
   2011/C 355/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Petersen, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 4922 wersja ostateczna z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie pomocy państwa N 438/2010 C(2011), w zakresie, w jakim w decyzji tej stwierdzono, że cały program pożyczek podporządkowanych podlega przepisom rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 traktatu do pomocy de minimis;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności całej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga wymierzona jest przeciwko decyzji Komisji w sprawie programu pożyczek podporządkowanych WACHSTUM realizowanego w odniesieniu do przedsiębiorstw, które uzyskały ocenę ratingową w kraju związkowym Saksonia-Anhalt, w zakresie, w jakim w decyzji tej stwierdzono, że cały ten program podlega przepisom rozporządzenia (WE) nr 1998/2006 (1) w sprawie pomocy de minimis.
   Strona skarżąca kwestionuje stanowisko Komisji, wedle którego ze względu na sam fakt, że pożyczki zostały udzielone przez specjalną instytucję kredytową należy uznać, iż nie zostały one przyznane na warunkach rynkowych, wobec czego spełnione winny zostać wymogi rozporządzenia w sprawie pomocy de minimis.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 TFUE w związku z art. 1 i 2 rozporządzenia nr 1998/2006 poprzez błędne przyjęcie lub samo założenie, że powstała korzyść.
               Strona skarżąca podnosi, że twierdzenie Komisji, że sporny środek podlega rozporządzeniu w sprawie pomocy de minimis obarczone jest istotnym błędem. Adresaci programu pożyczek nie uzyskali żadnej korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, wobec czego, już ze względu na sam ten fakt rzeczony program — w formie, w jakiej był on na ogół stosowany — nie może zostać uznany za pomoc.

                           —

                           Komisja nie powinna była dojść do wniosku, że powstała korzyść, wyłącznie na podstawie okoliczności, że pożyczki zostały udzielone przez specjalną instytucję kredytową. Bardziej istotne w tym względzie są warunki, na jakich pożyczki zostały przyznane. Dla dokonania oceny, czy powstała korzyść, rozważyć należy żądaną stopę odsetkową, zabezpieczenie pożyczki, a także ogólną sytuację przedsiębiorstwa, które otrzymało pożyczkę. Trzeba ustalić, czy inwestor prywatny uzyskałby porównywalną pożyczkę oprocentowaną według uzgodnionej stopy i zabezpieczoną w określony sposób.

                           —

                           Zgodnie z dotychczasową praktyką Komisji wskaźniki te, w odniesieniu do pożyczek podporządkowanych, zostały uściślone w ramach tzw. metody brandenburskiej, na podstawie obwieszczenia Komisji w sprawie stopy referencyjnej, tak że oznaczają one, iż pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE nie istnieje. Komisja odstąpiła nagle od tej praktyki decyzyjnej i opiera się obecnie jedynie na cechach instytucji kredytowej udzielającej pożyczki. Jest to jednak wskaźnik całkowicie niewłaściwy, gdyż specjalne instytucje kredytowe mogą także funkcjonować na zasadach rynkowych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE
               Strona skarżąca podnosi ponadto, że naruszony został przewidziany w art. 296 TFUE obowiązek uzasadnienia, ponieważ Komisja poprzestała na przedstawieniu założeń i wywodów natury ogólnej, nie wyjaśniając jednak, pod jakim względem warunki, na jakich udzielono spornych pożyczek różniły się od typowych warunków rynkowych, ani dlaczego nagle odstąpiła od swej dotychczasowej praktyki decyzyjnej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia pod różnymi względami prawa do bycia wysłuchanym
               Strona skarżąca utrzymuje także, że pod różnymi względami naruszone zostało jej prawo do bycia wysłuchaną, gdyż przed wydaniem zaskarżonej decyzji Komisja nie omówiła z rządem federalnym kwestii zmiany swego stanowiska.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 traktatu do pomocy de minimis (Dz.U. L 379, s. 5).


title: Sprawa C-47/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Zbliżanie ustawodawstw — Wyroby kakaowe i czekoladowe — Etykietowanie — Dodanie słowa czysta lub wyrażenia czysta czekolada do oznakowania na etykiecie niektórych produktów)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-47/09) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Wyroby kakaowe i czekoladowe - Etykietowanie - Dodanie słowa „czysta” lub wyrażenia „czysta czekolada” do oznakowania na etykiecie niektórych produktów)
   2011/C 30/02
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 dyrektywy 2000/36 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 czerwca 2000 r. odnoszącej się do wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 197, s. 19) i art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz.U. L 109, s. 29) — Etykietowanie wyrobów czekoladowych — Dodanie słowa „puro” lub wyrażenia „cioccolato puro” do oznakowania na etykiecie wyrobów czekoladowych niezawierających tłuszczów roślinnych innych niż masło kakaowe

      Sentencja

               1)

               Przewidując możliwość uzupełnienia przymiotnikiem „czysta” nazwy handlowej wyrobów czekoladowych, które nie zawierają innych tłuszczy roślinnych niż masło kakaowe, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy, po pierwsze, art. 3 ust. 5 dyrektywy 2000/36 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 czerwca 2000 r. odnoszącej się do wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz, po drugie, art. 3 ust. 1 tej dyrektywy w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009


title: Sprawa C-152/15: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa – Portugalia) – Cruz & Companhia Lda/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP), Caixa Central – Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo CRL (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postepowania przed Trybunałem — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Artykuł 4 ust. 1 i art. 13 — Rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 — Artykuł 19 ust. 1 lit. a) — Warunki zwolnienia zabezpieczenia ustanowionego w celu zapewnienia zwrotu zaliczki — Przesłanki przyznania refundacji — Solidna i właściwa jakość handlowa wywożonych produktów — Uwzględnienie w celu przyznania refundacji okoliczności faktycznych ustalonych przez właściwy organ w wyniku kontroli, która ma miejsce po faktycznym wywozie i odprawie celnej produktów — Wykładnia wyroku Cruz & Companhia (C-128/13, EU:C:2014:2432))

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/19

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa – Portugalia) – Cruz & Companhia Lda/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP), Caixa Central – Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo CRL
   (Sprawa C-152/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postepowania przed Trybunałem - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 - Artykuł 4 ust. 1 i art. 13 - Rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 - Artykuł 19 ust. 1 lit. a) - Warunki zwolnienia zabezpieczenia ustanowionego w celu zapewnienia zwrotu zaliczki - Przesłanki przyznania refundacji - Solidna i właściwa jakość handlowa wywożonych produktów - Uwzględnienie w celu przyznania refundacji okoliczności faktycznych ustalonych przez właściwy organ w wyniku kontroli, która ma miejsce po faktycznym wywozie i odprawie celnej produktów - Wykładnia wyroku Cruz & Companhia (C-128/13, EU:C:2014:2432)))
   (2016/C 038/28)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Lisboa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cruz & Companhia Lda

      Strona pozwana: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP), Caixa Central – Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo CRL

      Sentencja

   Artykuł 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3403/93 z dnia 10 grudnia 1993 r. należy interpretować w ten sposób, że ustanowiona przez eksportera w celu zapewnienia zwrotu zaliczki otrzymanej na poczet refundacji wywozowej gwarancja może zostać uruchomiona w przypadku gdy w wyniku kontroli przeprowadzonej po faktycznym wywozie i odprawie celnej odnośnych produktów ustalono, że któraś z pozostałych przesłanek przyznania tej refundacji, w szczególności przesłanka dotycząca solidnej i właściwej jakości handlowej wywożonych produktów, przewidziana w art. 13 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1829/94 z dnia 26 lipca 1994 r., nie jest spełniona.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa T-142/11: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — SIR przeciwko Radzie (Postępowanie w sprawie środków tymczasowych — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej — Zamrożenie funduszy — Wniosek o zawieszenie wykonania — Umorzenie postępowania głównego — Umorzenie postępowania)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/49

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — SIR przeciwko Radzie
   (Sprawa T-142/11)
   (Postępowanie w sprawie środków tymczasowych - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej - Zamrożenie funduszy - Wniosek o zawieszenie wykonania - Umorzenie postępowania głównego - Umorzenie postępowania)
   2011/C 269/109
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société ivoirienne de raffinage (SIR) (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat M. Ceccaldi)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zmierzający, zgodnie z art. 278 TFUE, do zawieszenia wykonania, po pierwsze, decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 36) i, po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie C-359/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 90/270/EWG — Ochrona pracowników — Praca z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe — Minimalne wymagania w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia — Brak transpozycji)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 30 września 2004 r.
   w sprawie C-359/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 90/270/EWG - Ochrona pracowników - Praca z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe - Minimalne wymagania w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia - Brak transpozycji)
   (2004/C 284/09)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-359/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko (pełnomocnicy: D. Martin i H. Kreppel) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnik: E. Riedl) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia na podstawie art. 226 WE wniesioną dnia 19 sierpnia 2003 r., Trybunał (szósta izba), w składzie J.-P. Puissochet, prezes izby, S. von Bahr i A. Borg Barthet, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 30 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się w pełni do dyrektywy Rady 90/270/EWG z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy pracy z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe (piąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 87/391/EWG), Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003.


title: Sprawa T-265/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Schumacher Packaging/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/60

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Schumacher Packaging/Komisja
   (Sprawa T-265/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/73)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schumacher Packaging GmbH (Schwarzenberg, Niemcy) (przedstawiciele: H. Janssen i G.-R. Engel, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Schumacher Packaging GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-159/11: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2013 r. — Marszałkowski przeciwko OHIM — Mar-Ko Fleischwaren (WALICHNOWY MARKO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego WALICHNOWY MARKO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MAR-KO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/14

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2013 r. — Marszałkowski przeciwko OHIM — Mar-Ko Fleischwaren (WALICHNOWY MARKO)
   (Sprawa T-159/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego WALICHNOWY MARKO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MAR-KO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 79/24
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Marek Marszałkowski (Sokolniki, Polska) (przedstawiciel: C. Sadkowski, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: K. Zajfert i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Mar-Ko Fleischwaren GmbH & Co. KG (Blankenheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Ruhl)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 stycznia 2011 r. (sprawa R 760/2010-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mar-Ko Fleischwaren GmbH & Co. KG a Markiem Marszałkowskim.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marek Marszałkowski zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-311/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek VAT — Międzynarodowy przewóz osób — Nałożenie podatku za pomocą metody ryczałtowej na przewoźników mających siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności, lub miejsce zamieszkania albo pobytu poza terytorium krajowym)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/14

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-311/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Międzynarodowy przewóz osób - Nałożenie podatku za pomocą metody ryczałtowej na przewoźników mających siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności, lub miejsce zamieszkania albo pobytu poza terytorium krajowym)
   2010/C 179/22
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Dowgielewicz i M. Szpunar, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 73, 168 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Międzynarodowy przewóz drogowy osób — Przepisy krajowe nakładające na przewoźników mających siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności, lub miejsce zamieszkania albo pobytu zagranicą obowiązek uiszczania podatku VAT za pomocą metody ryczałtowej opartej jedynie na liczbie osób przewiezionych do terytorium krajowego i niepozwalającej na odliczenie podatku zastosowanego na poprzednim etapie

      Sentencja

               1)

               Poprzez nałożenie podatku od wartości dodanej w sposób określony w rozdziale 13 § 35 pkt 1, 3, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 73, 168 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa C-64/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Komisji Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Licencje połowowe — Rozporządzenie (WE) nr 3690/93 — Statki Cleopatra i Ocean Quest — Trwały transfer tych statków do Argentyny)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Komisji Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-64/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Licencje połowowe - Rozporządzenie (WE) nr 3690/93 - Statki Cleopatra i Ocean Quest - Trwały transfer tych statków do Argentyny)
   (2007/C 96/03)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn i B. Doherty, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: M. Bethell, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 3690/93 z dnia 20 grudnia 1993 r. ustanawiającego wspólnotowy system ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych (Dz.U. L 341, str. 93) — Brak wycofania licencji połowowych statków Kleopatra i Ocean Quest po dokonaniu ich transferu do Argentyny
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa C-197/12: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/7

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-197/12)
   2012/C 217/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie uzależniając zwolnienia do podatku VAT dotyczącego transakcji, o których mowa w art. 262, II, pkt 2, 3, 6 i 7 ogólnego kodeksu podatkowego od wymogu przeznaczenia do żeglugi na pełnym morzu w odniesieniu do jednostek pływających przewożących odpłatnie pasażerów i używanych do celów handlowych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy VAT (1), a w szczególności na mocy art. 148 pkt a), c) i d) tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze Komisja podnosi, że zwolnienie od podatku VAT transakcji, o których mowa w art. 262 II pkt 2, 3, 6 i 7 code général des impôts [ogólnego kodeksu podatkowego (CGI)] nie było uzależnione od wymogu przeznaczenia do żeglugi na pełnym morzu w odniesieniu do jednostek pływających przewożących odpłatnie pasażerów i używanych do celów handlowych. Ta przesłanka obejmująca przeznaczenie do żeglugi na pełnym morzu została bowiem dodana w przepisach ustawowych regulujących podatek VAT we Francji w odpowiedzi na uzasadnioną opinię skierowaną do władz krajowych przez Komisję. Jednakże dostosowanie art. 262 II pkt 2 CGI do dyrektywy VAT zostało pozbawione skuteczności w wyniku interpretacji, na którą można powołać się względem organów administracyjnych, opublikowanej po wprowadzaniu zmian w przepisach, która nie wymienia przesłanki dotyczącej przeznaczenia do żeglugi na pełnym morzu, przewidzianej jednak w ustawie.
   Zdaniem Komisji żaden z argumentów podniesionych przez stronę pozwaną w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi dotyczących w szczególności zawężającej wykładni art. 148 pkt a) dyrektywy VAT oraz nadmiernie zawężającej wykładni przesłanki odnoszącej się do przeznaczenia do żeglugi na pełnym morzu, nie może uzasadniać nie zachowania przepisów wskazanej dyrektywy. Ponadto co się tyczy art. 131 dyrektywy 2006/112/WE, na który powołały się władze francuskie, nie może on uzasadniać odstępstwa od zasady ścisłej wykładni w zakresie zwolnień.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-12/15: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2015 r. – Banco Santander i Santusa/Komisja

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/24

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2015 r. – Banco Santander i Santusa/Komisja
   (Sprawa T-12/15)
   (2015/C 081/32)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Santander, SA (Santander, Hiszpania) i Santusa Holding, SL (Boadilla del Monte, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i J. Panero Rivas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie zarzutów podniesionych w niniejszej skardze za dopuszczalne i uwzględnienie ich;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakimi Komisja stwierdziła w niej, że przyjętą w praktyce administracyjnej wykładnię art. 12 TRLIS [Texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades ujednoliconego tekstu hiszpańskiej ustawy o podatku dochodowym] należy uznać za niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 1 tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim Królestwu Hiszpanii zaprzestania tego, co instytucja ta uznała za opisany w art. 1 tej decyzji system pomocy państwa;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 2, 3, 4 i 5 tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim Królestwu Hiszpanii odzyskanie kwot uznanych przez tę instytucję za pomoc państwa;

               —

               tytułem ewentualnym, ograniczenie nałożonego na Królestwo Hiszpanii w art. 4 ust. 2 decyzji obowiązku odzyskania pomocy do zakresu określonego w pierwszej i drugiej z wydanych przez tę instytucję decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi strona skarżąca podnosi zarzuty i argumentację podobne do tych powołanych w sprawie T–826/14 Hiszpania/Komisja.
   W szczególności podnosi ona, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa w zakresie kwalifikacji prawnej środka jako pomocy państwa, ustalenia beneficjenta środka pomocowego oraz tego, iż w przyjętej w praktyce administracyjnej wykładni jest on uznawany za pomoc państwa odrębną od tej, która zbadała w swych decyzjach Komisja; skarżąca podnosi także naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, estoppel i zasady pewności prawa.


title: Sprawa T-492/17: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2017 r. – Fleig/ESDZ

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/20

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2017 r. – Fleig/ESDZ
   (Sprawa T-492/17)
   (2017/C 318/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Skarżący: Stephan Fleig (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 19 września 2019 r. przez dyrektora dyrekcji „Zasoby ludzkie” Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), działającego w charakterze organu uprawnionego do zawierania umów o pracę, rozwiązania umowy skarżącego o pracę na czas nieokreślony ze skutkiem od dnia 19 czerwca 2017 r. (zgodnie z brzmieniem decyzji o rozwiązaniu wynikającej z oddalenia zażalenia skarżącego wniesionego w dniu 19 kwietnia 2017 r.);

               —

               nakazanie ESDZ zapłaty na rzecz skarżącego, tytułem naprawienia wyrządzonej mu krzywdy, odpowiedniej kwoty, której dokładną wysokość określi Sąd według swego uznania;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez ESDZ obowiązku staranności, zasady dobrej administracji (artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), zasady proporcjonalności, a także ochrony przed nieuzasadnionym zwolnieniem (artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, określonego w art. 41 ust. 1 i 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-553/14: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2014 r. – Wm. Wrigley Jr. przeciwko OHIM (Extra)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/16

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2014 r. – Wm. Wrigley Jr. przeciwko OHIM (Extra)
   (Sprawa T-553/14)
   2014/C 351/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wm. Wrigley Jr. Company (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Kinkeldey, S. Brandstätter i C. Schmitt, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie R 218/2014-5.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym zawierający element słowny „Extra” dla towarów z klas 3, 21 i 30 – zgłoszenie nr 1 1 7 37  657

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-254/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 7 maja 2009 r. w sprawie T-185/07, Calvin Klein Trademark Trust przeciwko OHIM i Zafra Marroquineros, S.L., wniesione w dniu 9 lipca 2009 r. przez Calvin Klein Trademark Trust

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/29

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 7 maja 2009 r. w sprawie T-185/07, Calvin Klein Trademark Trust przeciwko OHIM i Zafra Marroquineros, S.L., wniesione w dniu 9 lipca 2009 r. przez Calvin Klein Trademark Trust
   (Sprawa C-254/09 P)
   2009/C 205/50
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Calvin Klein Trademark Trust (przedstawiciel: T. Andrade Boué, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Zafra Marroquineros, S.L.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji (szósta izba) w dniu 7 maja 2009 r. w sprawie T-185/07;

               —

               obciążenie OHIM i Zafrę Marroquineros, S.L. kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wyrok jest sprzeczny z orzecznictwem dotyczącym wykładni art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), na podstawie którego należy uwzględniać wszystkie czynniki mające znaczenie w okolicznościach danej sprawy: nie została przeprowadzona ocena prawna okoliczności, że zgłaszająca znak towarowy wykorzystała ten znak towarowy w celu kopiowania renomowanych znaków towarowych CK i działania zgłaszającej znak towarowy niewątpliwie świadczą o tym, że litery CK stanowią najbardziej odróżniającą część spornego znaku towarowego.
   Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ renoma kolidujących ze sobą znaków nie została poddana ocenie w świetle tego artykułu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-633/13: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2013 r. — Reed Exhibitions przeciwko OHIM — INFOSECURITY

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/37

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2013 r. — Reed Exhibitions przeciwko OHIM — INFOSECURITY
   (Sprawa T-633/13)
   2014/C 52/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Reed Exhibitions Ltd (Richmond, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 września 2013 r. w sprawie R 1544/2012-5;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „INFOSECURITY” dla towarów i usług z klas 16, 35 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 155 596

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-215/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — E. Friz GmbH przeciwko Carstenowi von der Heydenowi (Ochrona konsumentów — Umowy zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa — Zakres stosowania dyrektywy 85/577/EWG — Przystąpienie do zamkniętego funduszu rynku nieruchomości utworzonego w formie spółki osobowej prawa cywilnego — Odwołanie oświadczenia)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — E. Friz GmbH przeciwko Carstenowi von der Heydenowi
   (Sprawa C-215/08) (1)

   (Ochrona konsumentów - Umowy zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa - Zakres stosowania dyrektywy 85/577/EWG - Przystąpienie do zamkniętego funduszu rynku nieruchomości utworzonego w formie spółki osobowej prawa cywilnego - Odwołanie oświadczenia)
   2010/C 148/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: E. Friz GmbH

      Strona pozwana: Carsten von der Heyden

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof (Niemcy) — Wykładnia art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (Dz. U. L 372, s. 31) — Zakres stosowania — Przystąpienie konsumenta do zamkniętego funduszu rynku nieruchomości działającego w formie spółki osobowej, którego cel polega zasadniczo na lokowaniu kapitału — Skutki prawne odwołania oświadczenia

      Sentencja

               1)

               Dyrektywa Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa ma zastosowanie do umowy, zawartej w okolicznościach takich jak okoliczności będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, dotyczącej przystąpienia przez konsumenta do zamkniętego funduszu rynku nieruchomości utworzonego w formie spółki osobowej prawa cywilnego, jeżeli cel przystąpienia polega przede wszystkim nie na uzyskaniu członkostwa w rzeczonej spółce, lecz na ulokowaniu kapitału.

               2)

               Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy 85/577 nie stoi na przeszkodzie, w okolicznościach takich, jak okoliczności sprawy przed sądem krajowym, normie krajowej, zgodnie z którą, w razie odwołania oświadczenia o przystąpieniu do zamkniętego funduszu rynku nieruchomości utworzonego w formie spółki osobowej prawa cywilnego, złożonego w następstwie akwizycji w domu nie na życzenie konsumenta, konsument posiada roszczenie przeciwko spółce o zapłatę należności z tytułu podziału majątku na skutek wystąpienia, obliczanej z zależności od wartości jego wkładu na dzień wystąpienia z funduszu, a zatem może ewentualnie otrzymać tytułem zwrotu kwotę niższą niż wynosił jego wkład lub być zmuszonym do tego, by mieć udział w stratach tego funduszu.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-123/15: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2015 r. – Unicorn/OHIM – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN-čerpací stanice)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/29

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2015 r. – Unicorn/OHIM – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN-čerpací stanice)
   (Sprawa T-123/15)
   (2015/C 171/34)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unicorn a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mercilink Equipment LeasingLtd (Limassol, Cypr)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „UNICORN-čerpací stanice” – Wspólnotowy znak towarowy nr 1 1 0 14  685

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13.01.2015 w sprawie R 153/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               OHIM nie uwzględnił we właściwy sposób dowodów przedstawionych przez zgłaszającego;

               —

               OHIM niesłusznie uwzględnił reputację wcześniejszych znaków towarowych.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie C-123/02 Parlament Europejski przeciwko Royal & Sun Alliance Insurance (Klauzula arbitrażowa — Umowy ubezpieczenia — Wypowiedzenie umowy z powodu zwiększenia się ryzyka ubezpieczonego — Nadużycie — Odpowiedzialność umowna — Odszkodowanie)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 16 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-123/02 Parlament Europejski przeciwko Royal & Sun Alliance Insurance (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowy ubezpieczenia - Wypowiedzenie umowy z powodu zwiększenia się ryzyka ubezpieczonego - Nadużycie - Odpowiedzialność umowna - Odszkodowanie)
   (2005/C 193/01)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-123/02 mającej za przedmiot skargę na podstawie art. 238 WE, wniesioną w dniu 5 kwietnia 2002 r., Parlament Europejski (pełnomocnicy: D. Petersheim, O. Caisou-Rousseau i M. Ecker) przeciwko Royal & Sun Alliance Insurance (adwokaci: J.-L. Fagnart i L. Vael), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby R. Schintgen, (sprawozdawca) i K. Schiemann, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 16 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wypowiedzenie gwarancji ustanowionych umowami nr 5.013.347 i 1F516.071, doręczone przez Royal & Sun Alliance Insurance Parlamentowi Europejskiemu w dniach 30 października, 13 i 20 listopada 2001 r. stanowi rozwiązanie tych umów w sposób nadużywający.

               2)

               Royal & Sun Alliance Insurance wyrówna szkodę spowodowaną Parlamentowi Europejskiemu z powodu wypowiedzenia umów nr 5.013.347 i 1F516.071 w sposób stanowiący nadużycie.

               3)

               Wysokość odszkodowania należnego z tytułu szkody spowodowanej Parlamentowi Europejskiemu w 2001 r. przez Royal & Sun Alliance Insurance wynika po pierwsze z iloczynu kwoty 205 131,75 euro przez procent składek, które otrzymała Royal & Sun Alliance Insurance w stosunku do całej kwoty, którą Parlament Europejski musiał wypłacić swoim czterem współubezpieczycielom oraz, po drugie, z iloczynu kwoty 178 453,01 euro przez ten sam procent i przez ułamek 44/46 odpowiadający prorata temporis. Od sumy tych dwóch kwot należy następnie odjąć kwotę, jaką ta instytucja zapłaciła lub powinna była zapłacić Royal & Sun Alliance Insurance tytułem gwarancji „konflikty pracy — zamachy” dla ubezpieczenia majątku znajdującego się w Belgii i Luksemburgu w okresie od dnia 5 listopada 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. i tytułem całości gwarancji dotyczących ubezpieczenia majątku znajdującego się we Francji w okresie od 18 listopada 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.

               4)

               Wysokość odszkodowania należnego z tytułu szkody spowodowanej Parlamentowi Europejskiemu w 2002 r. przez Royal & Sun Alliance Insurance wynika z iloczynu kwoty 389 291,73 euro przez procent składek, które otrzymałaby Royal & Sun Alliance Insurance w stosunku do całej kwoty, którą Parlament Europejski powinien był wypłacić swoim czterem współubezpieczycielom tytułem gwarancji za 2002 r. i poprzez odjęcie kwoty, jaką ta instytucja powinna była zapłacić Royal & Sun Alliance Insurance tytułem ubezpieczenia majątku znajdującego się we Francji od wszelkich szkód na rzeczy w roku 2002 r.

               5)

               Do kwot należnych Parlamentowi Europejskiemu ze strony Royal & Sun Alliance Insurance należy od dnia 4 kwietnia 2002 r. doliczyć ustawowe odsetki według obowiązującej stawki.

               6)

               Royal & Sun Alliance Insurance poniesie koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 144 z 15.6.2002


title: Sprawa T-742/14: Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2016 r. – Alpha Calcit/EUIPO – Materis Paints Italia (CALCILITE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy CALCILITE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Calcilit — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit b) i art. 53 ust 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Właściwy krąg odbiorców — Krąg odbiorców wspólny dla danych towarów]

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/20

         Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2016 r. – Alpha Calcit/EUIPO – Materis Paints Italia (CALCILITE)
   (Sprawa T-742/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy CALCILITE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Calcilit - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit b) i art. 53 ust 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Właściwy krąg odbiorców - Krąg odbiorców wspólny dla danych towarów])
   (2016/C 314/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alpha Calcit Füllstoffgesellschaft mbh (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Hauck)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Materis Paints Italia SpA (Novate Milanese, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P.L. Roncaglia, F. Rossi i N. Parrotta)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 września 2014 r. (sprawa R 753/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Alpha Calcit Füllstoffgesellschaft a Materis Paints Italia.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 września 2014 r. (sprawa R 753/2013-4) w zakresie dotyczącym towarów: „farby, pokosty, lakiery; środki zabezpieczające przed rdzą i przed psuciem się drewna; barwniki; bejce”, oznaczonych zakwestionowanym znakiem towarowym.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Alpha Calcit Füllstoffgesellschaft mbh, EUIPO i Materis Paints Italia SpA pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.


title: sprawa T-173/05: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2005 r. przez Martine Heus przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/39

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2005 r. przez Martine Heus przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (sprawa T-173/05)
   (2005/C 182/72)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 27 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Martine Heus zamieszkałej w Anderlecht (Belgia), reprezentowanej przez Lucasa Vogela, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               uchylenie decyzji wydanej przez organ właściwy w sprawie mianowania w dniu 7 stycznia 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 18 października 2004 r. na decyzję z dnia 19 lipca 2004 r. wydaną przez przewodniczącego komisji konkursowej konkursu COMP/PC/04 odmawiającą dopuszczenia skarżącej do tego konkursu;

               2.

               uchylenie, o ile to będzie konieczne, ww. decyzji wydanej w dniu 19 lipca 2004 r. przez przewodniczącego komisji konkursowej konkursu COMP/PC/04;

               3.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca twierdzi, że odmówiono jej dopuszczenia do konkursu COMP/PC/04 z tego powodu, iż nie spełniała warunku pięcioletniego stażu pracy w Komisji lub innej instytucji, przy czym komisja konkursowa nie uwzględniła okresów działalności zawodowej pełnionej przez skarżącą przy Komisji w charakterze pracownika tymczasowego.
   Na poparcie swojej skargi, skarżąca podnosi naruszenie art. 27 i 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego oraz oczywisty błąd w ocenie, ponieważ jej zdaniem zaskarżona decyzja oraz ogłoszenie o konkursie, w każdym razie znaczenie nadane im przez organ właściwy w sprawie mianowania, prowadzą do wykluczenia skarżącej z powodów związanych wyłącznie z jej wcześniejszym statusem administracyjnym (status pracownika kontraktowego, nie zaś urzędnika).
   Skarżąca powołuje się również na naruszenie zasady niedyskryminacji, ponieważ sporne kryteria umożliwiają dopuszczenie do konkursu innych kandydatów, pomimo iż posiadają oni niższe kompetencje i mniejsze doświadczenie zawodowe w Komisji.


title: Sprawa C-118/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 307 akapit drugi WE — Brak przyjęcia właściwych środków w celu wyeliminowania niezgodności między zawartymi z krajami trzecimi przed przystąpieniem państwa członkowskiego do Unii Europejskiej umowami dwustronnymi a traktatem WE — Umowy dwustronne zawarte przez Republikę Finlandii z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi, Chińską Republiką Ludową, Malezją, Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki i Republiką Uzbekistanu w dziedzinie inwestycji)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-118/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 307 akapit drugi WE - Brak przyjęcia właściwych środków w celu wyeliminowania niezgodności między zawartymi z krajami trzecimi przed przystąpieniem państwa członkowskiego do Unii Europejskiej umowami dwustronnymi a traktatem WE - Umowy dwustronne zawarte przez Republikę Finlandii z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi, Chińską Republiką Ludową, Malezją, Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki i Republiką Uzbekistanu w dziedzinie inwestycji)
   2010/C 24/03
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Huttunen, H. Støvlbæk et B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (Przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i C. Blaschke, pełnomocnicy), Republika Węgierska (przedstawiciel: J. Fazekas, pełnomocnik), Republika litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik), Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 307 akapit drugi WE — Niezastosowanie właściwych środków w celu wyeliminowania niezgodności z traktatem postanowień dotyczących przepływów, znajdujących się w dwustronnych umowach o popieraniu inwestycji zawartych przez Republikę Finlandii odpowiednio z Federacją Rosyjską, Białorusią, Chinami, Malezją, Sri Lanką i Uzbekistanem

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując właściwych środków w celu usunięcia niezgodności z traktatem postanowień dotyczących transferu kapitału ujętych w spornych umowach dwustronnych o popieraniu inwestycji, w sprawie wspierania i wzajemnej ochrony inwestycji, zawartych przez Republikę Finlandii z, odpowiednio, dawnym Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, w miejsce którego wstąpiła Federacja Rosyjska (umowa podpisana w dniu 8 lutego 1989 r.), Republiką Białorusi (umowa podpisana w dniu 28 października 1992 r.), Chińską Republiką Ludową (umowa podpisana w dniu 4 września 1984 r.), Malezją (umowa podpisana w dniu 15 kwietnia 1985 r.), Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki (umowa podpisana w dniu 27 kwietnia 1985 r.) i Republiką Uzbekistanu (umowa podpisana w dniu 1 października 1992 r.), Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 307 akapit drugi WE.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec, Republika Litewska, Republika Węgierska i Republika Austrii pokrywają własne koszty

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.04.2007.


title: Sprawa C-405/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/WE — Zanieczyszczenia i uciążliwości — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Brak podjęcia działań w celu zapewnienia odpowiedniego oczyszczania ścieków komunalnych pochodzących z wielu aglomeracji)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-405/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/WE - Zanieczyszczenia i uciążliwości - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Brak podjęcia działań w celu zapewnienia odpowiedniego oczyszczania ścieków komunalnych pochodzących z wielu aglomeracji)
   (2007/C 56/16)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, X. Lewis i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: C. White, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, str. 40) — Brak zapewnienia odpowiedniego oczyszczania ścieków komunalnych pochodzących z wielu aglomeracji
   Sentencja

               1)

               Nie podejmując działań w celu zapewnienia, by z dniem 31 grudnia 2000 r. ścieki komunalne pochodzące z aglomeracji Bangor, Brighton, Broadstairs, Carrickfergus, Coleraine, Donaghadee, Larne, Lerwick, Londonderry, Margate, Newtownabbey, Omagh i Portrush były poddawane odpowiedniemu oczyszczaniu, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa T-372/14: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2014 r. – HK Intertrade przeciwko Radzie

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/35

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2014 r. – HK Intertrade przeciwko Radzie
   (Sprawa T-372/14)
   2014/C 261/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: HK Intertrade Co. Ltd (Wanchai, Hong Kong) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, oraz adwokaci P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta, D. Sellers i N. Pilkington)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 14 marca 2014 r. skierowanym do adwokatów skarżącej, dotyczącej przeglądu wykazu osób i podmiotów ujętego w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, zmienionej decyzją Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r oraz w załączniku IX do rozporządzenia (EU) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu wykonanego rozporządzeniem wykonawczym Rady (EU) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. w zakresie, w jakim w zaskarżonej decyzji odmówiono wykreślenia nazwy skarżącej z wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

               —

               połączenie niniejszej sprawy ze sprawą T-159/13 do łącznego rozpoznania na podstawie art. 50 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty dotyczące braku wystarczającego uzasadnienia decyzji Rady oraz popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie.
   Skarżąca podnosi, że chociaż pozostaje spółką zależną spółki National Iranian Oil Company (NIOC), której nazwa została umieszczona w wykazie, Rada nie udowodniła, że rząd Iranu czerpie z tego tytułu korzyści, które byłoby niezgodne z zamierzonym celem rozpatrywanych środków. Skarżąca utrzymuje ponadto, że w rzeczywistości Rada nigdy nie umieściła nazwy skarżącej w wykazie, a uchybienie takie nie może być naprawione poprzez wydanie sprostowania, czyli tak, jak postąpiła Rada.


title: Sprawa T-351/14: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2014 r. – Construlink przeciwko OHIM– Wit-Software (GATEWIT)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/30

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2014 r. – Construlink przeciwko OHIM– Wit-Software (GATEWIT)
   (Sprawa T-351/14)
   2014/C 261/54
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Construlink – Tecnologias de Informação, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat M. Lopes Rocha)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Wit-Software, Consultoria e Software para a Internet Móvel, SA (Coimbra, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie R 1059/2013-1;

               —

               uznanie zgłoszenia znaku towarowego nr 1 0 1 28  262 GATEWIT za całkowicie uzasadnione;

               —

               obciążenie OHIM i zgłaszającego sprzeciw kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „GATEWIT” dla usług z klasy 42– Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 1 28  262

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Wit-Software, Consultoria e Software para a Internet Móvel, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „wit software” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 oraz krajowa rejestracja firmy „Wit-Software, Consultoria e Software para a Internet Móvel, SA”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-489/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 8 września 2008 r. w sprawie T-374/06 Matthias Rath przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 12 listopada 2008 r. przez Matthiasa Ratha

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/9

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 8 września 2008 r. w sprawie T-374/06 Matthias Rath przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 12 listopada 2008 r. przez Matthiasa Ratha
   (Sprawa C-489/08 P)
   (2009/C 82/17)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Matthias Rath (przedstawiciele: adwokaci S. Ziegler, C. Kleiner i F. Dehn)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie orzeczenia siódmej izby Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2008 r. w sprawie T-374/06;

               —

               uwzględnienie żądań podnoszonych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji oraz interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze zaskarżonego postanowienia Sąd Pierwszej Instancji utrzymał w mocy decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej, zgodnie z którą w przypadku oznaczenia słownego „EPICAN”, zgłoszonego przez wnoszącego odwołanie dla suplementów żywnościowych i produktów dietetyczne do celów niemedycznych, i wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „EPIGRAN FORTE” istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
   Wnoszący odwołanie uzasadnia je naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Przy dokonywaniu oceny podobieństwa oznaczeń i towarów Sąd przyjął za podstawę nieprawdziwe okoliczności faktyczne. Gdyby Sąd prawidłowo ocenił okoliczności faktyczne, musiałby dojść do wniosku, ze w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń nie istnieje żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. W opinii wnoszącego odwołanie Sąd musiałby tak uczynić w szczególności dlatego, że — jak Sąd sam stwierdził — konsumenci towarów będących przedmiotem sporu wykazują podwyższony poziom uwagi.