title: Sprawa C-642/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Warna — Bułgaria) — Stroj trans EOOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna, pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Zasada neutralności podatkowej — Prawo do odliczenia — Odmowa — Artykuł 203 — Wyszczególnienie podatku VAT na fakturze — Wymagalność — Rzeczywisty charakter transakcji opodatkowanej — Zbieżna ocena w odniesieniu do wystawcy faktury i do jej odbiorcy — Konieczność)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Warna — Bułgaria) — Stroj trans EOOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna, pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-642/11) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Zasada neutralności podatkowej - Prawo do odliczenia - Odmowa - Artykuł 203 - Wyszczególnienie podatku VAT na fakturze - Wymagalność - Rzeczywisty charakter transakcji opodatkowanej - Zbieżna ocena w odniesieniu do wystawcy faktury i do jej odbiorcy - Konieczność)
   2013/C 86/08
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stroj trans EOOD

      Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna, pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd — Warna — Wykładania art. 203 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego — Podatek należny z powodu jego wyszczególnienia na fakturze mimo braku dostawy lub zapłaty za przedmiot faktury — Dowód faktycznego dokonania dostawy towarów — Kontrola skarbowa u bezpośredniego dostawcy podatnika, która nie doprowadziła do korekty podatku

      Sentencja

               1)

               Artykuł 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           podatek od wartości dodanej wyszczególniony przez podmiot na fakturze jest należny od tego podmiotu niezależnie od tego, czy transakcja opodatkowana rzeczywiście miała miejsce;

                           —

                           z okoliczności, iż organ podatkowy nie skorygował zadeklarowanej wysokości podatku od wartości dodanej w korygującej decyzji podatkowej skierowanej do wystawcy faktury, nie można wywodzić, że organ ten uznał fakturę za odpowiadającą rzeczywistej transakcji opodatkowanej.

               2)

               Zasady neutralności podatkowej, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie udzieleniu odbiorcy faktury odmowy prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej z powodu braku rzeczywistej transakcji opodatkowanej, nawet jeżeli korygująca decyzja podatkowa skierowana do wystawcy faktury nie nakazywała korekty zadeklarowanego podatku od wartości dodanej. Jednakże w razie uznania, iż transakcja nie miała rzeczywiście miejsca, w związku z działaniami bezprawnymi lub nieprawidłowościami popełnionymi przez wystawcę faktury lub na wcześniejszym etapie obrotu w stosunku do transakcji powoływanej jako podstawa prawa do odliczenia, należy ustalić na podstawie obiektywnych okoliczności i bez wymagania od odbiorcy faktury podejmowania czynności sprawdzających, które nie są jego zadaniem, że odbiorca ten wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcja wiąże się z naruszeniem przepisów o podatku od wartości dodanej, co ustalić powinien sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa T-464/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — IMPALA przeciwko Komisji (Konkurencja — Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 — Decyzja Komisji uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem — Rynki nagrań muzycznych i muzyki on-line — Istnienie zbiorowej pozycji dominującej — Ryzyko stworzenia zbiorowej pozycji dominującej — Przesłanki — Przejrzystość rynku — Środki odstraszające — Uzasadnienie — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — IMPALA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-464/04) (1)

   (Konkurencja - Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 - Decyzja Komisji uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem - Rynki nagrań muzycznych i muzyki on-line - Istnienie zbiorowej pozycji dominującej - Ryzyko stworzenia zbiorowej pozycji dominującej - Przesłanki - Przejrzystość rynku - Środki odstraszające - Uzasadnienie - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2006/C 224/85)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Independant Music Publishers and Labels Association (Impala, międzynarodowe stowarzyszenie) (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: S. Crosby i J. Golding, solicitors oraz adwokat I. Wekstein-Steg)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy A. Whelan i K. Mojzesowicz)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Bertelsmann AG (Gütersloh, Niemcy) (Przedstawiciele: J. Boyce, solicitor oraz adwokaci P. Chappatte i D. Loukas), Sony BMG Music Entertainment BV (Vianen, Niderlandy) i Sony Corporation of America (SCA) (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (Przedstawiciele: N. Levy, barrister oraz adwokaci R. Snelders i T. Graf)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2004) 2815 z dnia 19 lipca 2005 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem porozumienia o EOG (Sprawa COMP/M.333 — Sony/BMG)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2004) 2815 z dnia 19 lipca 2004 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem porozumienia o EOG (Sprawa COMP/M.3333 — Sony/BMG).

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez skarżącą.

               3)

               Skarżąca poniesie jedną czwartą własnych kosztów.

               4)

               Interwenienci pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005 (sprawa C-60/04).


title: Sprawa T-647/14: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Infusion Brands/OHIM (DUALSAW) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DUALSAW — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Częściowa odmowa rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/51

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Infusion Brands/OHIM (DUALSAW)
   (Sprawa T-647/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DUALSAW - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Częściowa odmowa rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 027/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Infusion Brands, Inc. (Myerlake Circle Clearwater, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat K. Piepenbrink)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo V. Melgar, następnie H. O’Neill i M. Rajh, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 lipca 2014 r. (sprawa R 397/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego DUALSAW jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Infusion Brands, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014.


title: Sprawa T-502/12: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Ferring przeciwko OHIM – Tillotts Pharma (OCTASA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OCTASA — Wcześniejsze słowne krajowe, zarejestrowane dla Beneluksu i międzynarodowe znaki towarowe PENTASA i OCTOSTIM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/40

         Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Ferring przeciwko OHIM – Tillotts Pharma (OCTASA)
   (Sprawa T-502/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OCTASA - Wcześniejsze słowne krajowe, zarejestrowane dla Beneluksu i międzynarodowe znaki towarowe PENTASA i OCTOSTIM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 175/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferring BV (Haarlem, Niderlandy) (przedstawiciele: I. Fowler, solicitor, adwokaci A. Renck i J. Fuhrmann, następnie I. Fowler, A. Renck i adwokat D. Slopek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Tillotts Pharma AG (Ziefen, Szwajcaria) (przedstawiciel: T. Alkin, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2012 r. (sprawa R 1216/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ferring BV a Tillotts Pharma AG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 września 2012 r. (sprawa R 1216/2011-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Ferring BV.

               3)

               Tillotts Pharma AG pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Ferring.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-225/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Reggio – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Domenicowi Politanòwi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Gry losowe — Ograniczenia — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność — Zamówienia publiczne — Warunki udziału w przetargu i ocena sytuacji ekonomicznej i finansowej — Wykluczenie oferenta z powodu nieprzedstawienia zaświadczeń na temat jego sytuacji ekonomicznej i finansowej wystawionych przez dwie oddzielne instytucje bankowe — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 47 — Stosowanie)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Reggio – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Domenicowi Politanòwi
   (Sprawa C-225/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Gry losowe - Ograniczenia - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność - Zamówienia publiczne - Warunki udziału w przetargu i ocena sytuacji ekonomicznej i finansowej - Wykluczenie oferenta z powodu nieprzedstawienia zaświadczeń na temat jego sytuacji ekonomicznej i finansowej wystawionych przez dwie oddzielne instytucje bankowe - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 47 - Stosowanie))
   (2016/C 402/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Reggio Calabria

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Domenico Politanò

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w szczególności jej art. 47, należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe regulujące przyznawanie koncesji w dziedzinie gier losowych, takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, nie wchodzą w zakres ich zastosowania.

               2)

               Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisu krajowego takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który nakłada na podmioty pragnące zgłosić się do udziału w przetargu mającym na celu przyznanie koncesji w dziedzinie gier i zakładów obowiązek przedstawienia dowodu ich sytuacji ekonomicznej i finansowej w postaci oświadczeń wydanych przez co najmniej dwie instytucje bankowe i który nie zezwala przy tym na wykazanie tej sytuacji w inny sposób, ponieważ taki przepis może spełniać określone w orzecznictwie Trybunału przesłanki proporcjonalności, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa C-330/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-330/06) (1)

   (2007/C 247/29)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Wykreślenie sprawy C-479/03

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/11

         Wykreślenie sprawy C-479/03 (1)

   (2004/C 314/26)
   Postanowieniem z dnia 23 września 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-479/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004.


title: Sprawa C-460/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2015 r. – Schaefer Kalk GmbH & Co. KG/Republika Federalna Niemiec

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2015 r. – Schaefer Kalk GmbH & Co. KG/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-460/15)
   (2015/C 389/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Schaefer Kalk GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy rozporządzenie Komisji (UE) nr 601/2012 (1) jest nieważne i narusza cele dyrektywy 2003/87/WE (2) w zakresie, w jakim stanowi ono w art. 49 ust. 1 zdanie drugie, że CO2, który nie jest przenoszony w rozumieniu art. 49 ust. 1 zdanie pierwsze, uznaje się za wyemitowany przez instalację produkującą CO2?

               2.

               Czy rozporządzenie Komisji (UE) nr 601/2012 jest nieważne i narusza cele dyrektywy 2003/87/WE w zakresie, w jakim stanowi ono w załączniku IV pkt 10, że CO2, który przenosi się do innego zakładu do celów produkcji wytrąconego węglanu wapnia (PCC), uznaje się za wyemitowany przez instalację produkującą CO2?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U.L. 181, s. 30.

      (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz.U. L 275, s. 32.


title: Sprawa C-253/13: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/13

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii
   (Sprawa C-253/13)
   2013/C 189/26
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Heller, O. Beynet, P. Mihaylova)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania art. 3 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE (1) z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE oraz załącznika I ust. 1 lit. a) akapit drugi i załącznika I ust. 1 lit. b), d), f), h) i i) do tej dyrektywy, a w każdym razie nie informując o tym Komisji, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 54 ust. 1 wspomnianej dyrektywy;

               —

               nałożenie na Republikę Bułgarii zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE z powodu naruszenia obowiązku poinformowania Komisji o środkach transpozycji dyrektywy 2009/73/WE okresowej kary pieniężnej w wysokości 8 448 EUR dziennie, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do ustanowienia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy upłynął w dniu 3 marca 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 211, s. 94.


title: Sprawa C-492/09: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Taranto — Włochy) — Soc Agricola Esposito srl przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Taranto 2 (Artykuły 92 § 1, 103 § 1 oraz 104 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania przed Trybunałem — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywy 2002/20/WE, 2002/21/WE oraz 2002/77/WE — Państwowa opłata za udzielenie zezwolenia — Częściowa niedopuszczalność — Kwestia nie wywołująca uzasadnionych wątpliwości)

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/2

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Taranto — Włochy) — Soc Agricola Esposito srl przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Taranto 2
   (Sprawa C-492/09) (1)

   (Artykuły 92 § 1, 103 § 1 oraz 104 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania przed Trybunałem - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywy 2002/20/WE, 2002/21/WE oraz 2002/77/WE - Państwowa opłata za udzielenie zezwolenia - Częściowa niedopuszczalność - Kwestia nie wywołująca uzasadnionych wątpliwości)
   2011/C 120/03
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione tributaria provinciale di Taranto

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Soc Agricola Esposito srl

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Ufficio di Taranto 2

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria provinciale di Taranto — Wykładnia art. 9 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. U. L 108. s. 33) i art. 12 i 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. U. L 108, s. 21) — Nałożenie państwowej opłaty za udzielenie zezwolenia w odniesieniu do umów abonamentu telefonicznego — Brak stosowania opłaty w odniesieniu do kart telefonicznych na doładowanie — Dopuszczalność

      Sentencja

               1)

               Część pytania czwartego dotycząca dyrektywy Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej oraz pytanie szóste są niedopuszczalne.

               2)

               Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa „o zezwoleniach”) i dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa „ramowa”) nie stoją na przeszkodzie takiej opłacie jak państwowa opłata za udzielenie zezwolenia.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-635/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 4 grudnia 2013 r. — SC ALKA CO SRL przeciwko Autoritatea Națională a Vămilor — Direcția Regională pentru Accize și Operațiuni Vamale Constanța, Direcția Generală a Finanțelor Publice a Municipiului București

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 4 grudnia 2013 r. — SC ALKA CO SRL przeciwko Autoritatea Națională a Vămilor — Direcția Regională pentru Accize și Operațiuni Vamale Constanța, Direcția Generală a Finanțelor Publice a Municipiului București
   (Sprawa C-635/13)
   2014/C 39/21
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul București

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC ALKA CO SRL.

      Strona pozwana: Autoritatea Națională a Vămilor — Direcția Regională pentru Accize și Operațiuni Vamale Constanța, Direcția Generală a Finanțelor Publice a Municipiului București

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy surowe nasiona dyni (warzywa) w łupinkach przeznaczone do obróbki cieplnej i mechanicznej w celu wykorzystania do spożycia przez ludzi (jako środek spożywczy typu przekąska) powinny zostać zaklasyfikowane jako objęte pozycją 1207 — podpozycja 1207999710, czy jako objęte pozycją 1209 — podpozycja 1209919010 nomenklatury scalonej towarów?

               2)

               Czy surowe nasiona dyni (warzywa) w łupinkach przeznaczone do obróbki cieplnej i mechanicznej w celu wykorzystania do spożycia przez ludzi (jako środek spożywczy typu przekąska) powinny zostać zaklasyfikowane, zgodnie z notami wyjaśniającymi do nomenklatury scalonej, jako objęte pozycją 1207 — podpozycja 1207999710, czy jako objęte pozycją 1209 — podpozycja 1209919010?

               3)

               W wypadku wystąpienia sprzeczności pomiędzy klasyfikacją celną wynikającą ze wspólnej taryfy celnej i klasyfikacją celną wynikającą z not wyjaśniających w odniesieniu do tego samego towaru (surowe nasiona dyni — warzywa — w łupinkach), która z tych klasyfikacji ma zastosowanie w sprawie?

               4)

               Czy, przy uwzględnieniu art. 190 lit. a), art. 110 i art. 256 ust. 3 rozporządzenia EWG nr 2454/1993 (1), niezbędne są szczególne postępowania administracyjne, takie jak złożenie wniosku lub przedłożenie świadectwa przewozowego EUR.1 określonemu organowi, aby wywołało ono swój szczególny skutek, to jest przyznanie przez organ celny preferencji taryfowych zgodnie z art. 98 tego rozporządzenia?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1)


title: Sprawa T-339/14: Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Kurchenko/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Brak reprezentowania przez adwokata — Bezczynność strony skarżącej — Umorzenie postępowania)

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/16

         Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Kurchenko/Rada
   (Sprawa T-339/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Brak reprezentowania przez adwokata - Bezczynność strony skarżącej - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 475/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Serhiy Vitaliyovych Kurchenko (Chuhuiv, Ukraina) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, M. Drury, A. Swan i J. Binns, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: Á. de Elera-San Miguel Hurtado i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bartelt i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 26), rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 1), a po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62, s. 25), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 62, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego, a także, tytułem ewentualnym, żądanie oparte na art. 277 TFUE i mające na celu stwierdzenie niemożności stosowania wobec skarżącego art. 1 ust. 1 decyzji 2014/119, zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającą decyzję Rady 2014/119/WPZiB (Dz.U. 2015, L 24, s. 16), a także art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014, zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) 2015/138 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającym rozporządzenie nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 24, s. 1),

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Serhij Witalijowycz Kurczenko pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-278/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Die BergSpechte Outdoor Reisen und Alpinschule Edi Koblmüller GmbH przeciwko Günter Guni, trekking.at Reisen GmbH (Znaki towarowe — Internet — Reklama kontekstowa ( „keyword advertising” ) — Wyświetlanie według słów kluczowych identycznych ze znakami towarowymi lub do nich podobnych linków do stron konkurentów właścicieli wspomnianych znaków — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 5 ust. 1)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Die BergSpechte Outdoor Reisen und Alpinschule Edi Koblmüller GmbH przeciwko Günter Guni, trekking.at Reisen GmbH
   (Sprawa C-278/08) (1)

   (Znaki towarowe - Internet - Reklama kontekstowa („keyword advertising”) - Wyświetlanie według słów kluczowych identycznych ze znakami towarowymi lub do nich podobnych linków do stron konkurentów właścicieli wspomnianych znaków - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 5 ust. 1)
   2010/C 134/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Die BergSpechte Outdoor Reisen und Alpinschule Edi Koblmüller GmbH

      Strona pozwana: Günter Guni, trekking.at Reisen GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 5 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1) — Zastrzeżenie oznaczenia podobnego do znaku towarowego lub identycznego z nim u usługodawcy prowadzącego wyszukiwarkę internetową celem spowodowania automatycznego wyświetlenia się na ekranie, w wyniku wpisania tego oznaczenia jako słowa wyszukiwania, reklamy towarów lub usług identycznych z towarami lub usługami, dla których dany znak towarowy został zarejestrowany, lub do nich podobnych („keyword advertising”) — Kwalifikacja takiego używania znaku jako używania, którego właściciel tego znaku może zakazać

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego jest uprawniony do zakazania reklamodawcy reklamowania według słowa kluczowego identycznego ze wspomnianym znakiem lub do niego podobnego, które ów reklamodawca wybrał bez zgody tego właściciela w ramach usługi odsyłania w Internecie, towarów lub usług identycznych z towarami lub usługami, dla których rzeczony znak został zarejestrowany, jeżeli reklama ta nie pozwala lub z trudnością pozwala przeciętnemu internaucie na zorientowanie się, czy towary lub usługi, których ona dotyczy, pochodzą od właściciela znaku lub z przedsiębiorstwa powiązanego z nim gospodarczo, czy też przeciwnie, od osoby trzeciej.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa T-487/08: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2008 r. — Kureha przeciwko OHIM — Sanofi-Aventis (KREMEZIN)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/32

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2008 r. — Kureha przeciwko OHIM — Sanofi-Aventis (KREMEZIN)
   (Sprawa T-487/08)
   (2009/C 19/60)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Kureha Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci W. von der Osten-Sacken i O. Sude)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sanofi-Aventis SA (Gentilly, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 września 2008 r. w sprawie R 1631/2007-4 oraz

               —

               obciążenie Sanofi-Aventis SA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „KREMEZIN” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie nr 2 906 501

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Sanofi-Aventis SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny międzynarodowy znak towarowy nr 529 937 „KRENOSIN” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie zasad 19 i 20 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1) oraz nadużycie władzy, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że Sanofi-Aventis SA w wystarczającym stopniu dowiodła istnienie i ważność wcześniejszego znaku towarowego. Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa T-585/14: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2015 r. – Słowenia/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki własne Unii Europejskiej — Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich — Obowiązek zapłaty na rzecz Komisji kwoty odpowiadającej kwocie utraconych środków własnych — Pismo Komisji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/32

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2015 r. – Słowenia/Komisja
   (Sprawa T-585/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki własne Unii Europejskiej - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich - Obowiązek zapłaty na rzecz Komisji kwoty odpowiadającej kwocie utraconych środków własnych - Pismo Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2015/C 381/35)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciel: L. Bembič, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek, M. Wasmeier i M. Žebre, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie nr BUDG/B/03MV D (2014) 1782918 z dnia 2 czerwca 2014 r., jaką miała wydać Dyrekcja Generalna ds. Budżetu Komisji Europejskiej, w której to decyzji Dyrekcja ta uznała, po pierwsze, że Republika Słowenii jest finansowo odpowiedzialna za utratę tradycyjnych środków własnych dla budżetu Unii Europejskiej przy wydawaniu pozwolenia na przywóz cukru w odniesieniu do roku 2011 i, po drugie, że to państwo członkowskie powinno udostępnić budżetowi Unii kwotę równą utraconym tradycyjnym środkom własnym.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosków Republiki Portugalskiej i Królestwa Hiszpanii o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Republika Słowenii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Republika Słowenii, Komisja, Republika Portugalska i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Sprawa C-21/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 9 lutego 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa) – Portugalia] – Euro Tyre BV/Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne — VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 131 i 138 — Przesłanki zwolnienia dostawy wewnątrzwspólnotowej — System wymiany informacji o VAT (VIES) — Brak rejestracji nabywcy — Odmowa skorzystania ze zwolnienia — Dopuszczalność]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/21

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 9 lutego 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa) – Portugalia] – Euro Tyre BV/Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-21/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 131 i 138 - Przesłanki zwolnienia dostawy wewnątrzwspólnotowej - System wymiany informacji o VAT (VIES) - Brak rejestracji nabywcy - Odmowa skorzystania ze zwolnienia - Dopuszczalność])
   (2017/C 104/30)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Euro Tyre BV

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Sentencja

   Artykuł 131 i art. 138 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, aby organ podatkowy danego państwa członkowskiego odmawiał zwolnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy z podatku od wartości dodanej z tego tylko względu, że w momencie tej dostawy nabywca, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim przeznaczenia i posiadający numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej ważny do dokonywania transakcji w tym państwie, nie jest ani zarejestrowany w systemie wymiany informacji o podatku od wartości dodanej, ani objęty systemem opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia, chociaż nie istnieje żadna konkretna poszlaka wskazująca na popełnienie oszustwa podatkowego oraz ustalono, że przesłanki materialnoprawne zwolnienia z podatku od wartości dodanej zostały spełnione. W tym wypadku art. 138 ust. 1 owej dyrektywy, interpretowany w świetle zasady proporcjonalności, stoi również na przeszkodzie takiej odmowie, jeżeli sprzedawca wiedział o sytuacji nabywcy w zakresie podatku od wartości dodanej i był przekonany, że nabywca zostanie w późniejszym czasie zarejestrowany ze skutkiem wstecznym jako wewnątrzwspólnotowy podmiot gospodarczy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa F-96/14: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2014 r. – ZZ i ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/49

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2014 r. – ZZ i ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-96/14)
   (2015/C 007/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci J. Lombaert i A. Surny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję decyzji w sprawie dokonania ponownej kontroli przyznanych skarżącym rent rodzinnych i nakazania zwrotu nadpłaconych kwot, które zostały nienależnie pobrane

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji PMO z dnia 22 listopada 2013 r.;

               —

               orzeczenie, że kwota nienależnie przyznana skarżącym nie może stanowić przedmiotu zwrotu;

               —

               orzeczenie, że zaskarżona decyzja zacznie obowiązywać dopiero pierwszego dnia kolejnego miesiąca, czyli w dniu 1 grudnia 2013 r. odnośnie do zmiany wysokości przyznanych skarżącym rent rodzinnych i renty sierocej.


title: Sprawa C-112/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Procureur-generaal bij het Hof van Beroep te Antwerpen przeciwko Zaza Retail BV (Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Postępowanie upadłościowe — Wszczęcie ubocznego postępowania upadłościowego — Wymagania przewidziane we właściwym prawie krajowym uniemożliwiające wszczęcie głównego postępowania upadłościowego — Wierzyciel uprawniony do złożenia wniosku o wszczęcie ubocznego postępowania upadłościowego)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Procureur-generaal bij het Hof van Beroep te Antwerpen przeciwko Zaza Retail BV
      (Sprawa C-112/10) (1)

      (Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Postępowanie upadłościowe - Wszczęcie ubocznego postępowania upadłościowego - Wymagania przewidziane we właściwym prawie krajowym uniemożliwiające wszczęcie głównego postępowania upadłościowego - Wierzyciel uprawniony do złożenia wniosku o wszczęcie ubocznego postępowania upadłościowego)
      (2012/C 25/11)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Hof van Cassatie van België

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Procureur-generaal bij het Hof van Beroep te Antwerpen

         Strona pozwana: Zaza Retail BV

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 3 ust. 4 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1) — Międzynarodowa właściwość do wszczęcia postępowania upadłościowego — Jurysdykcja nie sądu państwa członkowskiego, w którym dłużnik posiada główny ośrodek podstawowej działalności, lecz sądu państwa członkowskiego jednego z jego oddziałów — Pojęcie „wymagania przewidziane” i „wierzyciel”

         Sentencja

                  1)

                  Wyrażenie „wymagania przewidziane” znajdujące się w art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego i odsyłające do wymagań uniemożliwiających zgodnie z prawem państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika, wszczęcie głównego postępowania upadłościowego w tym państwie, powinno być interpretowane w ten sposób, że nie obejmuje ono wymagań wyłączających niektóre określone osoby z kręgu osób uprawnionych do wystąpienia o wszczęcie takiego postępowania.

                  2)

                  Termin „wierzyciel” znajdujący się w art. 3 ust. 4 lit. b) rzeczonego rozporządzenia, używany do określenia kręgu osób uprawnionych do wystąpienia o wszczęcie niezależnego postępowania ubocznego, powinien być interpretowany w ten sposób, że nie obejmuje on organu państwa członkowskiego, który zgodnie z jego prawem krajowym ma za zadanie działać w interesie ogólnym, lecz który nie działa ani jako wierzyciel, ani w imieniu i na rachunek wierzycieli.

         (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-280/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 kwietnia 2009 r. — Perry przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Przedawnienie — Niedopuszczalność)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 kwietnia 2009 r. — Perry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-280/08) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Przedawnienie - Niedopuszczalność)
   2009/C 141/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Claude Perry (Paryż, Francja) (przedstawiciel: J. Culioli, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J. P. Keppenne i P. van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o odszkodowanie za szkodę, którą skarżący twierdzi, że poniósł z powodu oskarżeń o defraudację pomocy wspólnotowej w trakcie wykonywania niektórych umów zawartych pomiędzy spółkami skarżącego i Komisją

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Claude Perry zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008


title: Sprawa C-391/13 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Republika Grecka przeciwko Komisja Europejska (Odwołanie — EFOGR, EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania Unii Europejskiej — Oliwa z oliwek — Rośliny uprawne — Oczywisty błąd w ocenie — Zwiększenie stawki korekty ryczałtowej w przypadku ponownego naruszenia — Wpływ reformy WPR na korektę ryczałtową — Proporcjonalność — Charakter wydatków przeznaczonych na utworzenie GIS upraw oliwek)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/19

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Republika Grecka przeciwko Komisja Europejska
   (Sprawa C-391/13 P) (1)

   ((Odwołanie - EFOGR, EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania Unii Europejskiej - Oliwa z oliwek - Rośliny uprawne - Oczywisty błąd w ocenie - Zwiększenie stawki korekty ryczałtowej w przypadku ponownego naruszenia - Wpływ reformy WPR na korektę ryczałtową - Proporcjonalność - Charakter wydatków przeznaczonych na utworzenie GIS upraw oliwek))
   2014/C 315/28
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciel: I. Chalkias, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marcoulli i D. Tryantafyllou, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-299/17: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 r. – Sata/EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (1000)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/43

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 r. – Sata/EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (1000)
   (Sprawa T-299/17)
   (2017/C 231/54)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Oznaczenie „1000” – unijny znak towarowy nr 12 333 531

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2017 r. w sprawie R 650/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

               —

               w przypadku wstąpienia drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą do niniejszego postępowania – obciążenie jej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady równego traktowania i zasady dobrej administracji.


title: Sprawa C-414/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2014 r. w sprawie T-541/11, Fundação Calouste Gulbenkian/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 2 września 2014 r. przez Fundação Calouste Gulbenkian

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2014 r. w sprawie T-541/11, Fundação Calouste Gulbenkian/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 2 września 2014 r. przez Fundação Calouste Gulbenkian
   (Sprawa C-414/14 P)
   (2015/C 198/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Fundação Calouste Gulbenkian (przedstawiciele: adwokaci G. Macias Bonilla, G. Marín Raigal, P. López Ronda)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Micael Gulbenkian
   Postanowieniem z dnia 26 lutego 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) w części odrzucił, a w części oddalił odwołanie i obciążył Fundação Calouste Gulbenkian kosztami.


title: Sprawa T-78/06: Wyrok Sądu z dnia z  16 listopada 2011 r. — Álvarez przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Pojęcie przedsiębiorstwa — Przypisanie zachowania o charakterze naruszenia — Domniemanie niewinności)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/11

         Wyrok Sądu z dnia z 16 listopada 2011 r. — Álvarez przeciwko Komisji
   (Sprawa T-78/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Pojęcie przedsiębiorstwa - Przypisanie zachowania o charakterze naruszenia - Domniemanie niewinności)
   2012/C 6/17
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Armando Álvarez, SA (Madrid, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo E. Garayar Gutiérrez i A. García Castillo, następnie E. Garayar Gutiérrez M. Troncoso Ferrer i C. Ruixó Claramunt, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w sprawie kartelu na rynku worków przemysłowych z plastiku oraz, tytułem żądania ewentualnego, żądanie zmniejszenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Armando Álvarez, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa C-56/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Bozen (Włochy) w dniu 1 lutego 2007 r. — Ruth Volgger, Othmar Michaeler i Subito GmbH przeciwko Arbeitsinspektorat der Autonomen Provinz Bozen (obecnie Amt für Sozialen Arbeitsschutz) i Autonome Provinz Bozen

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Bozen (Włochy) w dniu 1 lutego 2007 r. — Ruth Volgger, Othmar Michaeler i Subito GmbH przeciwko Arbeitsinspektorat der Autonomen Provinz Bozen (obecnie Amt für Sozialen Arbeitsschutz) i Autonome Provinz Bozen
   (Sprawa C-56/07)
   (2007/C 95/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesgericht Bozen (Włochy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ruth Vollger, Othmar Michaeler i Subito GmbH

      Strona pozwana: Arbeitsinspektorat der Autonomen Provinz Bozen (obecnie Amt für Sozialen Arbeitsschutz) i Autonome Provinz Bozen
   Pytania prejudycjalne
   Czy przepisy prawa krajowego (art. 2 i 8 dekretu z mocą ustawy nr 61/2000), które nakładają na pracodawcę obowiązek przesłania kopii umowy o pracę w niepełnym wymiarze godzin właściwej Provinzialdirektion des Arbeitsinspektorates w okresie 30 dni od jej zawarcia i przewidują grzywnę w wysokości 15 EUR za każdy dzień zwłoki za każdego pracownika, nie określając górnej granicy kary administracyjnej (grzywny), są zgodne z przepisami prawa wspólnotowego i dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. (1)?

      (1)  Dz.U. L 14, str. 9.


title: Sprawa C-32/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Badajoz (Hiszpania) w dniu 23 stycznia 2012 r. — Soledad Duarte Hueros przeciwko Autociba S.A., Automóviles Citroen España S.A.

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Badajoz (Hiszpania) w dniu 23 stycznia 2012 r. — Soledad Duarte Hueros przeciwko Autociba S.A., Automóviles Citroen España S.A.
   (Sprawa C-32/12)
   2012/C 98/28
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de Primera Instancia de Badajoz

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Soledad Duarte Hueros

      Strona pozwana: Autociba S.A., Automóviles Citroen España S.A.

      Pytanie prejudycjalne

               1)

               Czy sąd może z urzędu przyznać odpowiednią obniżkę ceny konsumentowi w przypadku, gdy konsument nie uzyskując przywrócenia zgodności towaru z umową, pomimo że wielokrotnie występował o naprawę, która nie została skutecznie dokonana, dochodzi przed sądem wyłącznie unieważnienia umowy, a takie rozstrzygnięcie nie jest dopuszczalne, ze względu na nikłe znaczenie braku zgodności?


title: Sprawa C-87/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 lutego 2013 r. — Staatssecretaris van Financiën, druga strona postępowania: X

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 lutego 2013 r. — Staatssecretaris van Financiën, druga strona postępowania: X
   (Sprawa C-87/13)
   2013/C 141/24
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Staatssecretaris van Financiën

      Druga strona postępowania: X

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii, w szczególności postanowienia o swobodzie przedsiębiorczości i swobodnym przepływie kapitału sprzeciwiają się temu, aby rezydent Belgii, który na swój wniosek jest opodatkowany w Niderlandach jako rezydent i poniósł nakłady na zamek użytkowany na własne cele mieszkaniowe, który to zamek znajduje się w Belgii i tam został uznany za chroniony ustawowo zabytek i element miejscowego krajobrazu, nie mógł odliczyć nakładów przy opodatkowaniu dochodu w Niderlandach, ponieważ zamek nie jest wpisany do rejestru w Niderlandach jako zabytek chroniony?

               2)

               Jak duże znaczenie ma przy tym, czy zainteresowany może odliczyć nakłady w państwie miejsca zamieszkania — Belgii, poprzez wybór progresywnego opodatkowania przychodów, od podatku dochodowego od swoich obecnych lub przyszłych przychodów z majątku ruchomego?


title: Sprawa T-458/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2007 r. — Tegometall International przeciwko OHIM — Wuppermann (TEK) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TEK — Przedmiot sporu — Poszanowanie prawa do obrony — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) oraz artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/13

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2007 r. — Tegometall International przeciwko OHIM — Wuppermann (TEK)
   (Sprawa T-458/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TEK - Przedmiot sporu - Poszanowanie prawa do obrony - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) oraz artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 8/25)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Tegometall International AG (Lengwil-Oberhofen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat H. Timmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Weberndörfer, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Wuppermann AG (Leverkusen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo H. Huisken, a następnie I. Friedhoff, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 października 2005 r. (sprawa R 1063/2004-2), sprostowaną w dniu 16 listopada 2005 r., dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia znaku towarowego między Wuppermann AG a Tegometall International AG.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez interwenienta.

               3)

               Interwenient ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-37/12: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2012 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — López Cabré (TEEN VOGUE)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/30

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2012 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — López Cabré (TEEN VOGUE)
   (Sprawa T-37/12)
   2012/C 73/59
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: T. Alkin, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Eduardo López Cabré (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie R 1763/2010-4 w zakresie, w jakim dotyczy ona sprzeciwu opartego na wcześniejszym znaku towarowym; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TEEN VOGUE” m.in. dla towarów z klasy 18 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5265517

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Eduardo López Cabré

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy nr 496371 „VOGUE” dla towarów z klasy 18; zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy nr 2153619 „VOGUE moda en lluvia” dla towarów z klasy 18; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2082287 „VOGUE” dla towarów z klasy 18

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 43 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009 lub zasady 22 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 oraz naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na naruszenie przez Izbę Odwoławczą prawa poprzez ustalenie, że przedstawione przez wnoszącego sprzeciw dowody „rozpatrywane w całości” były wystarczające do udowodnienia używania wcześniejszego znaku towarowego, oraz ze względu na błędne ustalenie przez Izbę Odwoławczą, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku znaku towarowego strony skarżącej i znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie.


title: Sprawa C-310/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Vincent Deroo-Blanquart/Sony Europe Limited, następca prawny Sony France SA (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Nieuczciwe praktyki handlowe — Dyrektywa 2005/29/WE — Artykuły 5 i 7 — Oferta wiązana — Sprzedaż komputera wyposażonego w preinstalowane oprogramowanie — Istotna informacja dotycząca ceny — Zaniechanie wprowadzające w błąd — Brak możliwości nabycia przez konsumenta komputera tego samego modelu bez zainstalowanego oprogramowania)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/10

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Vincent Deroo-Blanquart/Sony Europe Limited, następca prawny Sony France SA
   (Sprawa C-310/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe praktyki handlowe - Dyrektywa 2005/29/WE - Artykuły 5 i 7 - Oferta wiązana - Sprzedaż komputera wyposażonego w preinstalowane oprogramowanie - Istotna informacja dotycząca ceny - Zaniechanie wprowadzające w błąd - Brak możliwości nabycia przez konsumenta komputera tego samego modelu bez zainstalowanego oprogramowania))
   (2016/C 402/12)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vincent Deroo-Blanquart

      Strona pozwana: Sony Europe Limited, następca prawny Sony France SA

      Sentencja

               1)

               Praktyka handlowa polegająca na sprzedaży komputera wyposażonego w preinstalowane oprogramowanie, przy braku możliwości nabycia przez konsumenta komputera tego samego modelu bez preinstalowanego oprogramowania, nie stanowi jako taka nieuczciwej praktyki handlowej w rozumieniu art. 5 ust. 2 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”), chyba że praktyka taka jest sprzeczna z wymogami staranności zawodowej oraz w sposób istotny zniekształca lub może zniekształcić zachowanie gospodarcze przeciętnego konsumenta względem tego produktu, co winien ocenić sąd odsyłający przy uwzględnieniu specyficznych okoliczności sprawy rozpatrywanej w postępowaniu głównym.

               2)

               W ramach oferty wiązanej polegającej na sprzedaży komputera wyposażonego w preinstalowane oprogramowanie brak wskazania ceny każdego z preinstalowanych programów nie stanowi praktyki handlowej wprowadzającej w błąd w rozumieniu art. 5 ust. 4 lit. a) i art. 7 dyrektywy 2005/29.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-54/11: Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Pomoc dla programu operacyjnego objętego celem 1 (2000–2006), dotyczącego regionu Andaluzja (Hiszpania) — Artykuł 39 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 — Termin trzymiesięczny — Dyrektywa 93/36/EWG — Procedura negocjacyjna bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/10

         Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-54/11) (1)

   (EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Pomoc dla programu operacyjnego objętego celem 1 (2000–2006), dotyczącego regionu Andaluzja (Hiszpania) - Artykuł 39 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 - Termin trzymiesięczny - Dyrektywa 93/36/EWG - Procedura negocjacyjna bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu)
   2013/C 55/15
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo M. Muñoz Pérez, następnie S. Martínez-Lage Sobredo, a na koniec A. Rubio González i N. Díaz Abad, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 7700 wersja ostateczna z dnia 16 listopada 2010 r. zmniejszającej pomoc z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dla zintegrowanego programu operacyjnego objętego celem 1 dla Andaluzji (2000–2006) w zakresie, w jakim w decyzji tej wprowadzono wynoszącą 100 % korektę finansową wydatków finansowanych przez EFRR w odniesieniu do zamówień nr 2075/2003 i nr 2120/2005.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa C-469/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Masterrind GmbH/Hauptzollamt Hamburg-Jonas [Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 — Ochrona zwierząt podczas transportu — Długotrwałe przewozy — Punkt 1.4 lit. d) rozdziału V załącznika I — Czasy trwania podróży oraz okresy odpoczynku zwierząt podczas transportu — Transport bydła — Pojęcie wystarczającego okresu odpoczynku trwającego przynajmniej jedną godzinę — Możliwość kilkukrotnego przerwania transportu — Artykuł 22 — Opóźnienia podczas transportu — Rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i (UE) nr 817/2010 — Refundacje wywozowe — Wymogi związane z dobrostanem żywego bydła w czasie transportu — Rozporządzenie nr 817/2010 — Artykuł 2 ust. 2–4 — Urzędowy lekarz weterynarii w miejscu wywozu — Sprawozdanie lub wpis w dokumencie stanowiącym dowód opuszczenia przez zwierzęta obszaru celnego Unii w zakresie przestrzegania lub nieprzestrzegania obowiązujących przepisów rozporządzenia nr 1/2005 — Niezadowalające wyniki przeprowadzonych kontroli — Artykuł 5 ust. 1 lit. c) — Wiążący lub niewiążący charakter wspomnianego wpisu względem organu krajowego właściwego w zakresie wypłaty refundacji wywozowych]

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Masterrind GmbH/Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-469/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 - Ochrona zwierząt podczas transportu - Długotrwałe przewozy - Punkt 1.4 lit. d) rozdziału V załącznika I - Czasy trwania podróży oraz okresy odpoczynku zwierząt podczas transportu - Transport bydła - Pojęcie wystarczającego okresu odpoczynku trwającego przynajmniej jedną godzinę - Możliwość kilkukrotnego przerwania transportu - Artykuł 22 - Opóźnienia podczas transportu - Rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i (UE) nr 817/2010 - Refundacje wywozowe - Wymogi związane z dobrostanem żywego bydła w czasie transportu - Rozporządzenie nr 817/2010 - Artykuł 2 ust. 2–4 - Urzędowy lekarz weterynarii w miejscu wywozu - Sprawozdanie lub wpis w dokumencie stanowiącym dowód opuszczenia przez zwierzęta obszaru celnego Unii w zakresie przestrzegania lub nieprzestrzegania obowiązujących przepisów rozporządzenia nr 1/2005 - Niezadowalające wyniki przeprowadzonych kontroli - Artykuł 5 ust. 1 lit. c) - Wiążący lub niewiążący charakter wspomnianego wpisu względem organu krajowego właściwego w zakresie wypłaty refundacji wywozowych])
   (2016/C 350/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Masterrind GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Sentencja

               1)

               Punkt 1.4 lit. d) rozdziału V załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 należy interpretować w ten sposób, że w ramach transportu drogowego zwierząt należących do wymienionych tam gatunków, w szczególności do gatunku bydła z wyjątkiem cieląt, po pierwsze, okres odpoczynku pomiędzy okresami przemieszczania może w zasadzie trwać dłużej niż jedną godzinę. Jeśli jednak ów czas trwania przekracza jedną godzinę, nie może on być taki, że w konkretnych warunkach, w których przebiega ów odpoczynek i transport rozpatrywany jako całość, stanowiłby on ryzyko zranienia lub niepotrzebnego cierpienia dla transportowanych zwierząt. Ponadto łączne czasy trwania podróży i odpoczynku, takie jak te przewidziane w pkt 1.4 lit. d) rozdziału V, nie mogą przekraczać 29 godzin, z zastrzeżeniem możliwości przedłużenia ich o 2 godziny dla dobra zwierząt zgodnie z pkt 1.8 tego rozdziału, i to bez uszczerbku dla stosowania przepisów art. 22 rzeczonego rozporządzenia w razie wystąpienia nieprzewidzianych okoliczności. Po drugie, okresy przemieszczania, z których każdy wynosi maksymalnie 14 godzin, mogą zawierać jeden okres postoju lub kilka takich okresów. Owe okresy postoju powinny zostać dodane do okresów przemieszczania celem obliczenia całkowitego czasu trwania okresu przemieszczania sięgającego maksymalnie 14 godzin, na który się one składają.

               2)

               Rozporządzenie Komisji (UE) nr 817/2010 z dnia 16 września 2010 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do wymagań dotyczących przyznania refundacji wywozowych związanych z dobrostanem żywego bydła w czasie transportu należy interpretować w ten sposób, że organ właściwy w zakresie wypłaty refundacji wywozowych dotyczących bydła nie jest związany wpisem umieszczonym przez urzędowego lekarza weterynarii w miejscu wywozu na dokumencie stanowiącym dowód opuszczenia przez odnośne zwierzęta obszaru celnego Unii Europejskiej, gdy zgodnie z tym wpisem obowiązujące przepisy rozporządzenia nr 1/2005 nie były przestrzegane w ramach transportu tych zwierząt w odniesieniu do nich wszystkich lub ich części.

      (1)  Dz.U. C 16 z 19.1.2015.


title: Sprawa T-193/15: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2015 r. – Bodegas Williams & Humbert/OHIM – Central Hisumer (Botanic Williams & Humbert)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/43

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2015 r. – Bodegas Williams & Humbert/OHIM – Central Hisumer (Botanic Williams & Humbert)
   (Sprawa T-193/15)
   (2015/C 198/59)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bodegas Williams & Humbert, SA (Kadyks, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Central Hisumer, SL (Orihuela, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy w kolorach niebieskim, szarym, białym i czarnym, zawierający elementy słowne „Botanic Williams & Humbert” – zgłoszenie nr 11 184 819

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lutego 2015 r. w sprawie R 594/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie R 594/2014-4, na mocy której oddalono odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 20 grudnia 2013 r. wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 2 128 026 jest niezgodna z rozporządzeniem (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, a w konsekwencji odmówiono rejestracji mieszanego wspólnotowego znaku towarowego nr 11 184 819 BOTANIC WILLIAMS & HUMBERT LONDON DRY GIN dla towarów z klasy 33;

               —

               dopuszczenie do rejestracji mieszanego wspólnotowego znaku towarowego nr 11 184 819 BOTANIC WILLIAMS & HUMBERT LONDON DRY GIN dla towarów z klasy 33 z powodu niezaistnienia podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               obciążenie OHIM i ewentualnie interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-400/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — B.A.S. Trucks BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Wspólna taryfa celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Podpozycja 8704 10 — Pojazd zaprojektowany do użytku na budowach, przeznaczony do przewozu i wyładunku materiałów, a także do użytku na drogach publicznych)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — B.A.S. Trucks BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-400/05) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Podpozycja 8704 10 - Pojazd zaprojektowany do użytku na budowach, przeznaczony do przewozu i wyładunku materiałów, a także do użytku na drogach publicznych)
   (2007/C 42/13)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: B.A.S. Trucks BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Klasyfikacja taryfowa pojazdu zaprojektowanego do użytku na budowach, przeznaczonego do przewozu i wyładunku materiałów, a także do użytku na drogach publicznych — Włączenie lub nie do pozycji 8704 10 NC jako „pojazd samowyładowczy zaprojektowany do stosowania poza drogami publicznymi”
   Sentencja
   Wykładni podpozycji 8704 10 Nomenklatury Scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2261/98 z dnia 26 października 1998 r., należy dokonywać w ten sposób, że podpozycja ta obejmuje pojazdy samowyładowcze w rozumieniu tej podpozycji, zaprojektowane specjalnie i przede wszystkim do stosowania poza drogami publicznymi o twardej nawierzchni. Fakt, że pojazdy samowyładowcze posiadają cechy umożliwiające im poruszanie się dodatkowo po drogach publicznych o twardej nawierzchni nie stoi na przeszkodzie ich klasyfikacji jako pojazdów samowyładowczych w rozumieniu tej podpozycji.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006.


title: Sprawa F-102/06: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Haelterman i in. przeciwko Komisji

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Haelterman i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-102/06)
   (2006/C 261/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Geert Haelterman (Ninove, Belgia) i inni (przedstawiciele: A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie indywidualnych decyzji dotyczących oddalenia wniosków skarżących o przyjęcie przez organ powołujący przepisów przejściowych zapewniających, w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r. i w latach następnych, równość traktowania oraz prawa nabyte;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą zarzuty identyczne z zarzutami podnoszonymi w ramach sprawy F-47/06 (1).

      (1)  Dz. U. UE C 154 z 1.07.2006 r., str. 25


title: Sprawa C-664/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 21 grudnia 2016 r. – Lucrețiu Hadrian Vădan/Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Alba

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 21 grudnia 2016 r. – Lucrețiu Hadrian Vădan/Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Alba
   (Sprawa C-664/16)
   (2017/C 104/41)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Alba Iulia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lucrețiu Hadrian Vădan

      Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Alba

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ogólnie dyrektywę 2006/112 (1), a w szczególności art. 167, 168, 178, 179 i 273, jak również zasadę proporcjonalności i zasadę neutralności można interpretować w ten sposób, że zezwalają one podatnikowi, który spełnia materialnoprawne przesłanki odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT), skorzystać z przysługującego mu odliczenia, w sytuacji gdy – w szczególnym kontekście takim jak kontekst sporu w postępowaniu głównym – nie jest on w stanie dostarczyć dowodu, poprzez przedstawienie faktur, kwot naliczonych za dostawę towarów i usług?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy dyrektywa 2006/112, a także zasada proporcjonalności i zasada neutralności mogą być interpretowane w ten sposób, że pośredni sposób oceny (za pomocą opinii sądowej), przeprowadzonej przez niezależnego biegłego na podstawie ilości robót/robocizny związanej z budową wynikającej z opinii, stanowi dopuszczalny i odpowiedni środek do celów ustalenia zakresu prawa do odliczenia, w przypadku gdy dostawa towarów (materiałów budowlanych) i usług (robocizna związana z budową budynków) pochodzi od podatników do celów VAT?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-298/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (1000) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 1000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (1000)
   (Sprawa T-298/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 1000 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 11/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Częstochowa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck i T. Dolde)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 sierpnia 2006 r. (sprawa R 447/2006-4) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego 1000 jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostają oddalona.

               2)

               Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-606/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 listopada 2011 r. — Grattan plc przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 listopada 2011 r. — Grattan plc przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-606/11)
   2012/C 65/05
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Grattan plc

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

   Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości uzna, że na pierwsze pytanie przedstawione w sprawie C-591/10 Littlewoods Retail Limited przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs należy udzielić odpowiedzi przeczącej:

               1)

               Czy wynikające z prawa Unii zasady skuteczności lub równoważności wymagają, aby środek zaradczy umożliwiający zwrot nadpłaty podatku VAT pobranego z naruszeniem prawa UE miał postać pojedynczego środka zaradczego umożliwiającego zwrot zarówno nadpłaconych należności głównych, jak i wartości użytkowej nadpłaconej kwoty lub odsetek?;

               2)

               Czy w sytuacji, gdy w prawie krajowym istnieją także inne środki zaradcze, okoliczność, że nie są one uregulowane w przepisach krajowych dotyczących występowania z żądaniami zwrotu należności głównych i wnoszenia odwołań od decyzji administracyjnych w przedmiocie tych żądań, stanowi naruszenie zasady skuteczności lub równoważności?

               3)

               Czy wymóg, aby strona skarżąca dochodząca zwrotu należności głównych i odsetek zwykłych w ramach jednego postępowania przed Tax Tribunal, musiała, w zakresie dochodzenia innych środków odszkodowawczych wymaganych przez prawo Unii, odnoszących się do zwrotu wartości użytkowej nadpłaconych należności lub odsetek, wszczynać odrębne postępowanie przed High Court, stanowi naruszenie zasady efektywności lub równoważności?


title: Sprawa F-127/07: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2007 r. — Coto Moreno przeciwko Komisji

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/57

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2007 r. — Coto Moreno przeciwko Komisji
   (Sprawa F-127/07)
   (2008/C 22/111)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Juana Maria Coto Moreno (Gaborone, Botswana) (przedstawiciele: K. Lemmens, C. Doutrelepont, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 lutego 2007 r. w której komisja konkursowa konkursu EPSO/AD/28/05 odmówiła umieszczenia nazwiska skarżącej na liście rezerwowej konkursu i w konsekwencji:

                           —

                           zasądzenie na rzecz skarżącej odszkodowania z tytułu poniesionych szkód i zadośćuczynienia z tytułu doznanych krzywd w łącznej wysokości 25 000 EUR;

                           —

                           zasądzenie na rzecz skarżącej służącej pokryciu honorarium adwokata kwoty, której wysokość została określona na 8 000 EUR i poświadczona przez przedstawiony dokument;

                           —

                           zobowiązanie właściwych organów do zastosowania wszelkich środków które mogą zrekompensować, w duchu zasady słuszności, niedogodności spowodowane przez akt, którego nieważność została stwierdzona, mianowicie wpisanie skarżącej na listę rezerwową lub

                           —

                           zasądzenie na rzecz skarżącej, w przypadku niedokonania takiego wpisu, subsydiarnie, odszkodowania z tytułu poniesionej szkody, w kwocie 384 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wzięła udział w konkursie EPSO/AD/28/05. Komisja konkursowa odmówiła umieszczenia jej nazwiska na liście rezerwowej decyzją z dnia 12 lutego 2007 r. Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności tej decyzji.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca powołuje cztery zarzuty:
   Zarzut pierwszy dotyczy, przede wszystkim oczywistego błędu w ocenie, samodzielnie lub w połączeniu z brakiem uzasadnienia lub naruszeniem zasady patere legem quam ipse fecisti. Komisja konkursowa, której stanowisko w tej kwestii jest niejasne, uznała, że skarżąca udzieliła odpowiedzi „dostatecznych”, które niekiedy wykazywały braki. Oczywiście nie miało to miejsca, w szczególności ponieważ skarżąca odpowiadała zgodnie z zasadami ustanowionymi przez Komisję.
   Zarzut drugi dotyczy, nadal w ramach żądania głównego, naruszenia ogłoszenia o konkursie i zasady równego traktowania, samodzielnie lub w połączeniu z naruszeniem zasady racjonalności.
   Zarzut trzeci, dotyczy, nadal w ramach żądania głównego, naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ skarżąca wyraźnie zażądała od komisji konkursowej wyjaśnienia, dlaczego odpowiedź, której udzieliła podczas egzaminu ustnego, została uznana za nieprawidłową lub przynajmniej niewystarczającą. Skarżąca nie uzyskała odpowiedzi mimo istnienia obowiązku uzasadnienia.
   W końcu subsydiarnie skarżąca podnosi oczywisty błąd w ocenie, samodzielnie lub w połączeniu z naruszeniem zasady równego traktowania i zasady proporcjonalności. Skarżąca uważa, że ocena jaką uzyskała z egzaminu jest ponadto nieproporcjonalna do rezultatów (skarżąca uzyskała ocenę 25/50) i narusza zasadę równego traktowania, ponieważ skarżąca została potraktowana jak obojętnie który kandydat, który udzielił odpowiedzi uznanych za dostateczne, nie tylko w odniesieniu do wiedzy lecz również w odniesieniu do innych kryteriów.


title: Sprawa T-336/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 kwietnia 2008 r. — 2K-Teint i in. przeciwko Komisji i EBI (Odpowiedzialność pozaumowna — Umowa o finansowanie zawarta z Marokiem — Rzekome uchybienia i zaniedbania EBI dotyczące pożyczki finansowanej przez budżet wspólnotowy — Przedawnienie — Niedopuszczalność)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 kwietnia 2008 r. — 2K-Teint i in. przeciwko Komisji i EBI
   (Sprawa T-336/06) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Umowa o finansowanie zawarta z Marokiem - Rzekome uchybienia i zaniedbania EBI dotyczące pożyczki finansowanej przez budżet wspólnotowy - Przedawnienie - Niedopuszczalność)
   (2008/C 142/46)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: 2K-Teint SARL (Casablanca, Maroko), Mohamed Kermoudi, Khalid Kermoudi, Laila Kermoudi, Mounia Kermoudi, Salma Kermoudi i Rabia Kermoudi (Casablanca) (przedstawiciel: P. Thomas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Aresu i V. Joris, pełnomocnicy) i Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: C. Gómez de la Cruz i J.-P. Minnaert, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga dotycząca naprawienia szkody rzekomo poniesionej przez skarżących w wyniku uchybień i zaniedbań, jakich EBI dopuścił się w związku z przyznaniem środków przeznaczonych na realizację projektu 2K-Teint, w wykonaniu umowy o finansowanie zawartej między EBI, działającym jako przedstawiciel Wspólnoty, i Królestwem Maroka
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               2K-Teint SARL, Mohamed Kermoudi, Khalid Kermoudi, Laila Kermoudi, Mounia Kermoudi, Salma Kermoudi i Rabia Kermoudi poniosą poza własnymi kosztami postępowania, koszty poniesione przez Komisję i Europejski Bank Inwestycyjny (EBI).

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa C-73/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2015 r. – Rada Unii Europejskiej/Komisja Europejska (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza — Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza — Połowy nielegalne, niezgłoszone i nieuregulowane — Postępowanie o wydanie opinii doradczej — Złożenie przez Komisję Europejską pisemnego oświadczenia w imieniu Unii Europejskiej — Brak uprzedniego zatwierdzenia treści tego oświadczenia przez Radę Unii Europejskiej — Artykuł 13 ust. 2 TUE, art. 16 TUE i art. 17 ust. 1 TUE — Artykuł 218 ust. 9 TFUE i art. 335 TFUE — Reprezentacja Unii Europejskiej — Zasady kompetencji powierzonych i równowagi instytucjonalnej — Zasada lojalnej współpracy)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2015 r. – Rada Unii Europejskiej/Komisja Europejska
   (Sprawa C-73/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza - Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza - Połowy nielegalne, niezgłoszone i nieuregulowane - Postępowanie o wydanie opinii doradczej - Złożenie przez Komisję Europejską pisemnego oświadczenia w imieniu Unii Europejskiej - Brak uprzedniego zatwierdzenia treści tego oświadczenia przez Radę Unii Europejskiej - Artykuł 13 ust. 2 TUE, art. 16 TUE i art. 17 ust. 1 TUE - Artykuł 218 ust. 9 TFUE i art. 335 TFUE - Reprezentacja Unii Europejskiej - Zasady kompetencji powierzonych i równowagi instytucjonalnej - Zasada lojalnej współpracy))
   (2015/C 398/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová, E. Finnegan i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks, A. Bouquet, E. Paasivirta i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, E. Ruffer, J. Vláčil i M. Hedvábná, pełnomocnicy), Republika Grecka (przedstawiciele: G. Karipsiadis i K. Boskovits, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Sampol Pucurull, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas, F. Fize i N. Rouam, pełnomocnicy), Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i G. Taluntytė, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, M. Gijzen i M. de Ree, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciele: C. Pesendorfer i G. Eberhard, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciele: M.L. Inez Fernandes i M.L. Duarte, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Heliskoski i H. Leppo, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson i M. Holt, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, barrister)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami.

               3)

               Republika Czeska, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Litewska, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Republika Portugalska, Republika Finlandii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


title: Sprawa C-205/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent (Belgia) w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Postępowanie karne przeciwko Lodewijkowi Gysbrechtsowi i Santurel Inter BVBA

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent (Belgia) w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Postępowanie karne przeciwko Lodewijkowi Gysbrechtsowi i Santurel Inter BVBA
   (Sprawa C-205/07)
   (2007/C 140/23)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Beroep te Gent (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Lodewijk Gysbrechts i Santurel Inter BVBA
   Pytanie prejudycjalne
   Czy belgijska ustawa z dnia 14 lipca 1991 r. o praktykach handlowych, informowaniu i ochronie konsumenta stanowi środek o skutku równoważnym, zakazany na podstawie art. 28 — 30 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w zakresie, w którym ta krajowa ustawa zawiera w art. 80 § 3 zakaz żądania od konsumenta zaliczki lub zapłaty w czasie biegu imperatywnego terminu na odstąpienie od umowy, wskutek czego rzeczywisty wpływ ustawy z dnia 14 lipca 1991 r. o praktykach handlowych, informowaniu i ochronie konsumenta na wymianę handlową w kraju jest odmienny od jej wpływu na transakcje dokonywane z obywatelami innego państwa członkowskiego, i czy powoduje to powstanie rzeczywistej przeszkody w swobodnym przepływie towarów, chronionym na mocy art. 23 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską?


title: Sprawa T-627/15: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2015 r. – Frame/OHIM – Bianca-Moden (BIANCALUNA)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/29

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2015 r. – Frame/OHIM – Bianca-Moden (BIANCALUNA)
   (Sprawa T-627/15)
   (2016/C 068/38)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Frame Srl (San Giuseppe Vesuviano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Borghese, R. Giordano i E. Montelione)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bianca-Moden GmbH & Co. KG (Ochtrup, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „BIANCALUNA” – zgłoszenie nr 11 251 808

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 sierpnia 2015 r. w sprawie R 2952/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; oraz/lub

               —

               przekazanie sprawy OHIM w celu dokonania prawidłowej analizy istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd przy uwzględnieniu wniosków wynikających z dowodów używania przedstawionych przez Bianca-Moden GmbH & Co. KG;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi zarówno w pierwszej instancji, jak i w niniejszym postępowaniu;

               —

               posiłkowo – zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, aby następujące należące do klasy 25 towary zostały zarejestrowane: bielizna, piżamy, t-shirty, bryczesy [spodnie], potniki.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędna wykładnia rozporządzenia nr 207/2009 poprzez wybór Izby Odwoławczej, aby rozpatrzyć wyłącznie jedno wcześniejsze prawo;

               —

               Błędna wykładnia rozporządzenia nr 207/2009 przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w wypadku porównywanych oznaczeń.