title: Sprawa T-47/21: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2021 r. – Cepewa / EUIPO – Out of the blue (LIEBLINGSMENSCH)

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/41

      Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2021 r. – Cepewa / EUIPO – Out of the blue (LIEBLINGSMENSCH)
      (Sprawa T-47/21)
      (2021/C 88/54)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Cepewa GmbH (Karben, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Out of the blue KG (Lilienthal, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LIEBLINGSMENSCH” – unijny znak towarowy nr 16 566 531

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 listopada 2020 r. w sprawie R 918/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-48/21: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2021 r. – Cepewa / EUIPO – Out of the blue (Lieblingsmensch)

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/41

      Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2021 r. – Cepewa / EUIPO – Out of the blue (Lieblingsmensch)
      (Sprawa T-48/21)
      (2021/C 88/55)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Cepewa GmbH (Karben, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Out of the blue KG (Lilienthal, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Lieblingsmensch” – unijny znak towarowy nr 16 581 332

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 listopada 2020 r. w sprawie R 917/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-54/21: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – OHB System / Komisja

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/42

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – OHB System / Komisja
      (Sprawa T-54/21)
      (2021/C 88/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: OHB System AG (Bremen, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt W. Würfel)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej w sprawie nieudzielenia skarżącej rozpisanego w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówień publicznych 2018/S 091–206089 zamówienia oraz decyzji w sprawie udzielenia konkurentom zamówienia rozpisanego w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówień publicznych 2018/S 091–206089;

                  —

                  nakazanie pozwanej przełożenia dokumentacji dotyczącej zamówienia publicznego oraz zapewnienie skarżącej pełnego wglądu w akta;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący bezwzględnego wykluczenia konkurenta.

                              —

                              Strona pozwana powinna była wykluczyć z procedury udzielania zamówienia publicznego konkurenta, któremu ma zostać udzielone zamówienie. Pracownik szczebla kierowniczego skarżącej zmienił miejsce zatrudnienia na kierownicze stanowisko u konkurenta w trakcie trwającego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Miał on mieć wiedzę o treści i podstawach oferty skarżącej, a mimo to był zaangażowany w ofertę konkurenta.

                              —

                              Zachodzą zatem podstawy do wykluczenia porozumienia antykonkurencyjnego oraz próby uzyskania informacji poufnych [art. 136 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) i (v), ust. 2 i 4 rozporządzenia finansowego]. Skarżąca twierdzi, że pozwana niezgodnie z prawem zaniechała wyjaśnienia tych podstaw wykluczenia i nie wykluczyła konkurenta.

                              —

                              Ponadto doszło do naruszenia zasady równego traktowania w ramach prawa zamówień publicznych, a konkretnie zasady poufnej konkurencji. Zgodnie z orzecznictwem TSUE nie można brać pod uwagę oferty, która nie została złożona niezależnie od innych ofert.

                  2.

                  Zarzut drugi: rażąco niska oferta.

                              —

                              Pozwana naruszyła przepisy dotyczące rażąco niskich ofert. Powinna była rozważyć ofertę konkurenta i, jeśli nie było zadowalającego wyjaśnienia dla niskiej oferty, powinna była ją wykluczyć. Skarżąca twierdzi, że cena w ramach oferty konkurenta jest znacznie niższa od ceny oferty skarżącej i innego oferenta.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędów w ocenie w ramach oceny oferty.

                              —

                              Ocena oferty narusza zasady przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji (art. 160 ust. 1 rozporządzenia finansowego). Ocena ta jest prawnie nieuzasadniona, nawet biorąc pod uwagę swobodę decyzyjną instytucji zamawiających. Zdaniem skarżącej opiera się ona w wielu przypadkach na niedokładnych założeniach faktycznych oraz na nieistotnych i arbitralnych względach dotyczących rzekomych „słabych punktów” oferty skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana nie podjęła niezależnej decyzji.

                              —

                              Pozwana naruszyła swój obowiązek podjęcia niezależnej decyzji w sprawie przedmiotowych ofert. Zwykłe, zrozumiałe potwierdzenie wyniku oceny w przygotowawczym raporcie z oceny TEB Evaluation Report dla ESA jest niedopuszczalne. Dotyczy to tym bardziej wątpliwości co do prawidłowości oceny oraz decyzji o udzieleniu zamówienia, które wiążą się z tak wysokimi kosztami.


title: Sprawa T-57/21: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2021 r. – Węgry / Komisja

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/43

      Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2021 r. – Węgry / Komisja
      (Sprawa T-57/21)
      (2021/C 88/57)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności części dotyczącej Węgier decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2020/1734 z dnia 18 listopada 2020 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), która wyłącza pomoc obszarową z finansowania przez Unię w roku budżetowym 2018 uzasadniając brakiem kontroli na miejscu w dostatecznej liczbie;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
      Skarżące Państwo podnosi, że Komisja dokonuje błędnej wykładni sformułowania „właściwy organ odpowiednio zwiększa odsetek beneficjentów, którzy zostaną poddani kontroli na miejscu w roku następnym” zawartego w art. 35 rozporządzenia nr 809/2014/UE (2) i na podstawie tej błędnej wykładni rozwija błędną praktykę. Wyłączenie to opiera się na okoliczności, że w swoich dokumentach roboczych Komisja uważa się za związaną wykładnią, która po pierwsze jest błędna pod względem technicznym, a po drugie jest niezgodna z tym przepisem rozporządzenia.
      Przyjmując dokumenty robocze, Komisja w praktyce pozbawiła państwa członkowskie uprawnienie do określenia liczby dodatkowych beneficjentów podlegających kontroli na miejscu, którą uznaje się za konieczną. Skarżące państwo podnosi, że sporne wyłączenie jest niezgodne z prawem, ponieważ wbrew rozporządzeniu Komisja w sposób szczególny określa jedyny wzrost wskaźnika kontroli, jaki uzna za właściwy, stosując stałą metodę obliczeniową. Owo określenie jest technicznie nieuzasadnione, biorąc pod uwagę fakt, że Komisja nie uwzględnia różnorodności kontroli państw członkowskich i ich skuteczności.

         (1)  Dz.U. 2020, L 390, s. 10

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 227, S. 69).


title: Sprawa T-66/21: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2021 r. – Precisis / EUIPO – Easee (EASEE)

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/44

      Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2021 r. – Precisis / EUIPO – Easee (EASEE)
      (Sprawa T-66/21)
      (2021/C 88/58)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Precisis AG (Heidelberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Fowler i C. Stöber)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Easee BV (Amsterdam, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „EASEE” – zgłoszenie nr 15 514 706

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 listopada 2020 r. w sprawie R 2948/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania pozwanego i drugą stronę w postępowaniu przed izbą odwoławczą, jeżeli przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-67/21: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2021 r. – ultra air / EUIPO – Donaldson Filtration Deutschland (ultrafilter international)

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/45

      Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2021 r. – ultra air / EUIPO – Donaldson Filtration Deutschland (ultrafilter international)
      (Sprawa T-67/21)
      (2021/C 88/59)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ultra air GmbH (Hilden, Niemcy) (przedstwiciel: adwokat C. König)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Donaldson Filtration Deutschland GmbH (Haan, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ultrafilter international” –unijny znak towarowy nr 1 121 839

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 listopada 2020 r. w sprawie R 271/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Donaldson Filtration Deutschland GmbH, w razie wstąpienia przez nią do tego postępowania, kosztami niniejszego postępowania i postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 67 w związku z art. 63 ust. 1 lit a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-545/19: Postanowienie Sądu z dnia 28 stycznia 2021 r. – Global Steel Wire i in./Komisja

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/46

      Postanowienie Sądu z dnia 28 stycznia 2021 r. – Global Steel Wire i in./Komisja
      (Sprawa T-545/19) (1)

      (2021/C 88/61)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 319 z 23.9.2019.


title: Sprawa T-16/20: Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – Hub Culture/EUIPO – PayPal (VEN)

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/46

      Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – Hub Culture/EUIPO – PayPal (VEN)
      (Sprawa T-16/20) (1)

      (2021/C 88/62)
      Język postępowania: angielski
      Prezes dziesiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa T-166/20: Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – JD/EBI

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/46

      Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – JD/EBI
      (Sprawa T-166/20) (1)

      (2021/C 88/63)
      Język postępowania: angielski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-478/20: Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – Bigben Connected/EUIPO – Forsee Power (FORCE POWER)

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/46

      Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – Bigben Connected/EUIPO – Forsee Power (FORCE POWER)
      (Sprawa T-478/20) (1)

      (2021/C 88/64)
      Język postępowania: francuski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 304 z 14.9.2020.


title: Wyrok trybunału z dnia 22 grudnia 2020 r. w sprawie E-10/19 Bergbahn Aktiengesellschaft Kitzbühel przeciwko Meleda Anstalt (dyrektywa (UE) 2015/849 – przeciwdziałanie praniu pieniędzy – informacje o beneficjentach rzeczywistych – zapobieganie wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu – odpowiednie, dokładne i aktualne informacje – minimalizacja danych) 2021/C 141/12

text:
               22.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/12

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 22 grudnia 2020 r.
      w sprawie E-10/19
      Bergbahn Aktiengesellschaft Kitzbühel przeciwko Meleda Anstalt

            (dyrektywa (UE) 2015/849 – przeciwdziałanie praniu pieniędzy – informacje o beneficjentach rzeczywistych – zapobieganie wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu – odpowiednie, dokładne i aktualne informacje – minimalizacja danych)

      (2021/C 141/12)
      W sprawie E-10/19 Bergbahn Aktiengesellschaft Kitzbühel przeciwko Meleda Anstalt — WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Książęcy Sąd Apelacyjny (Fürstliches Obergericht), dotyczący wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE – Trybunał, w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia), dnia 22 grudnia 2020 r. wydał wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Art. 30 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on podmiot prawny do przedsięwzięcia rozsądnych środków w celu potwierdzenia tożsamości beneficjenta rzeczywistego, np. wymagania dokumentacji bazowej, jeżeli z uwagi na okoliczności danej sytuacji podmiot ten ma wątpliwości co do dokładności otrzymanych informacji.

                  2.

                  Wynikającego z art. 30 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/849 obowiązku podmiotu prawnego nie zmienia fakt, że podmiot będący właścicielem danych to osoba prawna z siedzibą statutową w państwie EOG; nie mają też znaczenia zawody wykonywane przez członków organów przedsiębiorstwa.

                  3.

                  Do sądu odsyłającego należy ustalenie, w jakim stopniu przetwarzane informacje o beneficjentach rzeczywistych są zgodne z zasadą minimalizacji danych określoną w art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych, tj. na ile dane te są adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co niezbędne do zidentyfikowania beneficjenta rzeczywistego oraz – w razie potrzeby – do potwierdzenia jego tożsamości.

                  4.

                  Art. 3 ust. 6 lit. b) ppkt (v) i art. 3 ust. 6 lit. c) dyrektywy (UE) 2015/849 nie mogą być interpretowane jako zobowiązujące kogokolwiek do udowodnienia braku pośredniej własności lub ostatecznej kontroli sprawowanej przez osobę fizyczną.

                  5.

                  Zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/849 podmiot prawny nie jest zobowiązany do wszczęcia postępowania sądowego przeciwko podmiotowi, którego jest własnością, w celu uzyskania informacji na temat beneficjenta rzeczywistego.


title: Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w sprawie Zvonimir Cogelja przeciwko Dyrekcji ds. Zdrowia (Sprawa E-17/20) 2021/C 141/13

text:
               22.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/13

      Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w sprawie Zvonimir Cogelja przeciwko Dyrekcji ds. Zdrowia
      (Sprawa E-17/20)
      (2021/C 141/13)
      W dniu 8 grudnia 2020 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął złożony w dniu 8 grudnia 2020 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjavíku) wniosek o wydanie opinii doradczej w sprawie Zvonimir Cogelja przeciwko Dyrekcji ds. Zdrowia w odniesieniu do następujących kwestii:
      Czy w świetle art. 25 dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (zob. również art. 3 ust. 1 lit. c) oraz art. 21 i 26 tej dyrektywy) wymaga się, aby państwo EOG, które wydaje dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji (zwany „licencją specjalistyczną”; is. sérfræðileyfi) lekarzowi – którego kwalifikacje są automatycznie uznawane w innych państwach EOG – samo prowadziło kształcenie, o którego uznanie w drodze wydania wspomnianego dokumentu wystąpiono, w związku z czym państwo EOG nie wyda takiego dokumentu, jeżeli kształcenie nie odbywało się w tym państwie?


title: Sprawa C-746/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – postępowanie karne przeciwko H.K. [Odesłanie prejudycjalne – Przetwarzanie danych osobowych w sektorze łączności elektronicznej – Dyrektywa 2002/58/WE – Dostawcy usług łączności elektronicznej – Poufność komunikacji – Ograniczenia – Artykuł 15 ust. 1 – Artykuły 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Ustawodawstwo przewidujące uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie danych o ruchu i danych o lokalizacji przez dostawców usług łączności elektronicznej – Dostęp organów państwowych do zatrzymanych danych do celów dochodzenia – Zwalczanie ogółu przestępczości – Zezwolenie udzielone przez prokuraturę – Wykorzystanie danych w ramach postępowania karnego jako dowodów – Dopuszczalność]

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – postępowanie karne przeciwko H.K.
      (Sprawa C-746/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przetwarzanie danych osobowych w sektorze łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/58/WE - Dostawcy usług łączności elektronicznej - Poufność komunikacji - Ograniczenia - Artykuł 15 ust. 1 - Artykuły 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Ustawodawstwo przewidujące uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie danych o ruchu i danych o lokalizacji przez dostawców usług łączności elektronicznej - Dostęp organów państwowych do zatrzymanych danych do celów dochodzenia - Zwalczanie ogółu przestępczości - Zezwolenie udzielone przez prokuraturę - Wykorzystanie danych w ramach postępowania karnego jako dowodów - Dopuszczalność)
      (2021/C 148/02)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Riigikohus

         Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      H.K.

         przy udziale: Prokuratuur

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., w związku z art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym umożliwiającym dostęp organów władzy publicznej do zbioru danych o ruchu lub danych o lokalizacji, które mogą dostarczyć informacji o połączeniach wykonywanych przez użytkownika środka łączności elektronicznej lub o lokalizacji używanego przez niego urządzenia końcowego oraz umożliwić wyciągnięcie precyzyjnych wniosków na temat jego życia prywatnego, do celów zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i karania przestępstw, bez ograniczania takiego dostępu do postępowań mających na celu zwalczanie poważnej przestępczości lub zapobieganie poważnym zagrożeniom bezpieczeństwa publicznego, niezależnie od długości okresu, na jaki wniesiono o dostęp do takich danych, oraz ilości lub rodzaju danych dostępnych przez taki okres.

                  2)

                  Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, zmienionej dyrektywą 2009/136, w związku z art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym przyznającym prokuraturze, której zadaniem jest kierowanie postępowaniem przygotowawczym oraz sprawowanie, w stosownych przypadkach, funkcji oskarżyciela publicznego w ramach późniejszego postępowania, kompetencję do udzielania zezwoleń na dostęp organu władzy publicznej do danych o ruchu i danych o lokalizacji do celów postępowania przygotowawczego.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa C-824/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – A.B., C.D., E.F., G.H., I.J. / Krajowa Rada Sądownictwa [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 2 i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE – Państwo prawne – Skuteczna ochrona prawna – Zasada niezawisłości sędziowskiej – Procedura powołania na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego (Polska) – Powołanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie uchwały Krajowej Rady Sądownictwa – Brak niezależności tej Rady – Brak skuteczności odwołania wniesionego od takiej uchwały – Wyrok Trybunału Konstytucyjnego (Polska) uchylający przepis stanowiący podstawę właściwości sądu odsyłającego – Uchwalenie przepisów stanowiących o umorzeniu z mocy prawa postępowań w zawisłych sprawach i wykluczających w przyszłości jakiekolwiek środki prawne w takich sprawach – Artykuł 267 TFUE – Uprawnienie lub obowiązek sądów krajowych w zakresie wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym lub jego podtrzymania – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Zasada lojalnej współpracy – Pierwszeństwo prawa Unii – Uprawnienie do odstąpienia od stosowania przepisów krajowych niezgodnych z prawem Unii]

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – A.B., C.D., E.F., G.H., I.J. / Krajowa Rada Sądownictwa
      (Sprawa C-824/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 2 i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE - Państwo prawne - Skuteczna ochrona prawna - Zasada niezawisłości sędziowskiej - Procedura powołania na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego (Polska) - Powołanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie uchwały Krajowej Rady Sądownictwa - Brak niezależności tej Rady - Brak skuteczności odwołania wniesionego od takiej uchwały - Wyrok Trybunału Konstytucyjnego (Polska) uchylający przepis stanowiący podstawę właściwości sądu odsyłającego - Uchwalenie przepisów stanowiących o umorzeniu z mocy prawa postępowań w zawisłych sprawach i wykluczających w przyszłości jakiekolwiek środki prawne w takich sprawach - Artykuł 267 TFUE - Uprawnienie lub obowiązek sądów krajowych w zakresie wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym lub jego podtrzymania - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Zasada lojalnej współpracy - Pierwszeństwo prawa Unii - Uprawnienie do odstąpienia od stosowania przepisów krajowych niezgodnych z prawem Unii)
      (2021/C 148/03)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: A.B., C.D., E.F., G.H., I.J.

         Druga strona postępowania: Krajowa Rada Sądownictwa

         przy udziale: Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich

         Sentencja

                  1)

                  W przypadku zmian w krajowym porządku prawnym, które, po pierwsze, pozbawiają sąd krajowy jego właściwości do orzekania w pierwszej i zarazem ostatniej instancji w przedmiocie odwołań wnoszonych przez kandydatów na stanowiska sędziowskie w sądzie takim jak Sąd Najwyższy (Polska) od rozstrzygnięcia organu takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa (Polska) o nieprzedstawieniu ich kandydatur i przedstawieniu Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie innych kandydatów do pełnienia urzędu na tych stanowiskach, po drugie, przewidują umorzenie z mocy prawa niezakończonych jeszcze postępowań w sprawach takich odwołań, wykluczając możliwość dalszego ich prowadzenia lub ponownego wszczęcia, i po trzecie, pozbawiają w ten sposób taki sąd krajowy możliwości uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne, z którymi sąd ten zwrócił się do Trybunału:

                              —

                              art. 267 TFUE i art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie takim zmianom, jeżeli okaże się – co powinien ocenić sąd odsyłający na podstawie wszystkich istotnych okoliczności – że zmiany te wywołały szczególne skutki w postaci zapobieżenia wypowiedzeniu się przez Trybunał w przedmiocie pytań prejudycjalnych takich jak te, które zostały mu zadane przez ten sąd, i wykluczenia jakiejkolwiek możliwości przyszłego powtórnego wystąpienia przez sąd krajowy z analogicznymi pytaniami;

                              —

                              art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie takim zmianom, jeżeli okaże się – co powinien ocenić sąd odsyłający na podstawie wszystkich istotnych okoliczności – że zmiany te mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niepodatności sędziów powołanych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wspomnianych uchwał Krajowej Rady Sądownictwa na czynniki zewnętrze, w szczególności na bezpośrednie lub pośrednie wpływy władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz co do ich neutralności względem ścierających się przed nimi interesów i prowadzić w ten sposób do braku widocznych oznak niezawisłości lub bezstronności tych sędziów, co mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w jednostkach w społeczeństwie demokratycznym i w państwie prawnym.

                        W przypadku potwierdzenia naruszenia wspomnianych artykułów zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona od sądu odsyłającego odstąpienia od zastosowania się do omawianych zmian w krajowym porządku prawnym, niezależnie od tego, czy mają one charakter ustawowy, czy konstytucyjny, i w konsekwencji dalszego uznawania swojej wcześniejszej właściwości do rozpoznania spraw, które wpłynęły do niego przed zaistnieniem tych zmian.

                  2)

                  Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom zmieniającym obowiązujący stan prawa krajowego, na podstawie których:

                              —

                              z jednej strony – mimo wniesienia przez kandydata na stanowisko sędziego sądu takiego jak Sąd Najwyższy (Polska) odwołania od rozstrzygnięcia organu takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa (Polska) o nieprzedstawieniu jego kandydatury i o przedstawieniu Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie innych kandydatów rozstrzygnięcie to jest prawomocne w zakresie dotyczącym przedstawienia owych innych kandydatów, w związku z czym odwołanie nie stanowi przeszkody dla powołania tych ostatnich przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a ewentualne uchylenie wspomnianego rozstrzygnięcia w części dotyczącej nieprzedstawienia wniosku o powołanie odwołującego się kandydata nie może prowadzić do ponownej oceny sytuacji tego kandydata pod kątem ewentualnego powołania go na rozpatrywane stanowisko; oraz

                              —

                              z drugiej strony – takie odwołanie nie może opierać się na zarzucie niewłaściwej oceny spełniania przez kandydatów kryteriów uwzględnianych przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie,

                        jeżeli okaże się – co powinien ocenić sąd odsyłający na podstawie wszystkich istotnych okoliczności – że przepisy te mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niepodatności sędziów powołanych w tym trybie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie rozstrzygnięć organu takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa na czynniki zewnętrze, w szczególności na bezpośrednie lub pośrednie wpływy władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz co do ich neutralności względem ścierających się przed nimi interesów i prowadzić w ten sposób do braku widocznych oznak niezawisłości lub bezstronności tych sędziów, co mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w jednostkach w społeczeństwie demokratycznym i w państwie prawnym.
                  W przypadku potwierdzenia naruszenia art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona od sądu odsyłającego odstąpienia od stosowania tych przepisów na rzecz stosowania wcześniej obowiązujących przepisów krajowych oraz przeprowadzenia przez niego kontroli sądowej przewidzianej w tych ostatnich przepisach.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-425/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska, Banca Popolare di Bari Società Cooperativa per Azioni, Fondo interbancario di tutela dei depositi, Banca d’Italia [Odwołanie – Pomoc państwa – Interwencja konsorcjum bankowego prawa prywatnego na rzecz jednego z jego członków – Zatwierdzenie interwencji przez bank centralny państwa członkowskiego – Pojęcie „pomocy państwa” – Możliwość przypisania pomocy państwu – Zasoby państwowe – Wskazówki pozwalające stwierdzić możliwość przypisania środka – Przeinaczenie okoliczności prawnych i faktycznych – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym]

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska, Banca Popolare di Bari Società Cooperativa per Azioni, Fondo interbancario di tutela dei depositi, Banca d’Italia
      (Sprawa C-425/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Interwencja konsorcjum bankowego prawa prywatnego na rzecz jednego z jego członków - Zatwierdzenie interwencji przez bank centralny państwa członkowskiego - Pojęcie „pomocy państwa” - Możliwość przypisania pomocy państwu - Zasoby państwowe - Wskazówki pozwalające stwierdzić możliwość przypisania środka - Przeinaczenie okoliczności prawnych i faktycznych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym)
      (2021/C 148/04)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Stancanelli, L. Flynn, A. Bouchagiar i D. Recchia, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez P. Gentilego i S. Fiorentina, avvocati dello Stato), Banca Popolare di Bari SCpA, dawniej Tercas-Cassa di risparmio della provincia di Teramo SpA (Banca Tercas SpA) (przedstawiciele: początkowo A. Santa Maria, M. Crisostomo, E. Gambaro i F. Mazzocchi, avvocati, a następnie A. Santa Maria, M. Crisostomo i E. Gambaro, avvocati), Fondo interbancario di tutela dei depositi (przedstawiciele: M. Siragusa, G. Scassellati Sforzolini, G. Faella i A. Comino, avvocati), Banca d’Italia (przedstawiciele: M. Perassi, M. Todino, L. Sciotto i O. Capolino, avvocati)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawa C-329/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Słupsku (Polska) w dniu 22 lipca 2020 r. – Raiffeisen Bank lnternational AG przeciwko UI, MB

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Słupsku (Polska) w dniu 22 lipca 2020 r. – Raiffeisen Bank lnternational AG przeciwko UI, MB
      (Sprawa C-329/20)
      (2021/C 148/05)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Słupsku

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Raiffeisen Bank lnternational AG

         Strony pozwane: UI, MB
      Postanowieniem z dnia 11 lutego 2021 r. Trybunał (Ósma izba) postanowił, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Słupsku (Polska) w dniu 22 lipca 2020 r. jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-653/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-174/19, Guillaume Vincenti / EUIPO, wniesione w dniu 2 grudnia 2020 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/5

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-174/19, Guillaume Vincenti / EUIPO, wniesione w dniu 2 grudnia 2020 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      (Sprawa C-653/20 P)
      (2021/C 148/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i K. Tóth, pełnomocnicy, B. Wägenbaur, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Guillaume Vincenti

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 września 2020 r. w sprawie T-174/19, Guillaume Vincenti/EUIPO;

                  —

                  obciążenie skarżącego kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie opiera się na dwóch zarzutach:
      Po pierwsze, Sąd naruszył art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, orzekając, że urzędnik musi zostać wysłuchany przed wydaniem decyzji o nieawansowaniu.
      Sąd błędnie uznał przy tym, że brak jest podmiotowego prawa do awansu i nieawansowanie nie stanowi naruszenia praw.
      Ponadto Sąd także błędnie uznał, że nieawansowanie nie jest porównywalne z niekorzystnym aktem administracyjnym.
      Po drugie, Sąd stwierdził, że nie można wykluczyć, iż decyzja mogłaby zasadnie doprowadzić do innego skutku, gdyby EUIPO wysłuchało urzędnika przed jej wydaniem. W tym względzie istnieje brak uzasadnienia, ponieważ Sąd nie zbadał argumentów skarżącego.


title: Sprawa C-16/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 października 2020 r. w sprawie T-594/18, Pharma Mar / Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 stycznia 2021 r. przez Republikę Estońską

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 października 2020 r. w sprawie T-594/18, Pharma Mar / Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 stycznia 2021 r. przez Republikę Estońską
      (Sprawa C-16/21 P)
      (2021/C 148/07)
      Język postępowania: estoński

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Estońska (przedstawiciel: N. Grünberg)

         Druga strona postępowania: Pharma Mar, SA (przedstawiciele: M. Merola i V. Salvatore) i Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Haasbeek i A. Sipos)

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Republika Estońska wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 28 października 2020 r.;

                  —

                  obciążenie każdej ze stron własnymi kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Republika Estońska podnosi, co następuje:

                  1.

                  Sąd Pierwszej Instancji naruszył wymóg bezstronności ustanowiony w art. 63 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (1), stwierdzając, że nie można było wykluczyć wszelkich uzasadnionych wątpliwości co do ewentualnej tendencyjności, która mogła wpłynąć na bezstronność ekspertów uczestniczących w pracach naukowej grupy doradczej wyłącznie ze względu na ich stosunek zatrudnienia ze szpitalem uniwersyteckim.

                  2.

                  Po pierwsze, Sąd Pierwszej Instancji dokonał błędnej wykładni zasady bezstronności ustanowionej w art. 63 rozporządzenia (WE) nr 726/2004, uznając, że szpital uniwersytecki mógł być traktowany jak przedsiębiorstwo farmaceutyczne.

                  3.

                  Po drugie, w ramach wykładni zasady bezstronności popełnił on oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do kwalifikacji konkurencyjnego produktu leczniczego oraz w odniesieniu do związku między biegłym a rozwojem tego „konkurencyjnego produktu leczniczego”.

                  4.

                  Po trzecie, Sąd Pierwszej Instancji dokonał błędnej wykładni zasady bezstronności, ponieważ nie ocenił prawidłowo konkretnego charakteru powiązań ekspertów z centrum terapii komórkowej i ich wpływu na decyzje naukowej grupy doradczej.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).


title: Sprawa C-30/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Lennestadt (Niemcy) w dniu 19 stycznia 2021 r. – Nemzeti Útdíjfizetési Szolgáltató Zrt., Nationale Mauterhebung geschlossene Dienstleistungs AG / NW

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Lennestadt (Niemcy) w dniu 19 stycznia 2021 r. – Nemzeti Útdíjfizetési Szolgáltató Zrt., Nationale Mauterhebung geschlossene Dienstleistungs AG / NW
      (Sprawa C-30/21)
      (2021/C 148/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgerichts Lennestadt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Nemzeti Útdíjfizetési Szolgáltató Zrt., Nationale Mauterhebung geschlossene Dienstleistungs AG

         Strona pozwana: NW

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wykładni art. 1 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) należy dokonywać w ten sposób, że postępowanie sądowe wszczęte przez spółkę skarbu państwa przeciwko osobie fizycznej zamieszkałej w innym państwie członkowskim w celu dochodzenia uiszczenia mającej charakter sankcji opłaty za nieuprawnione korzystanie z płatnej drogi – jest objęte zakresem zastosowania tego rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2021, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-85/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 11 lutego 2021 r. – WY

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 11 lutego 2021 r. – WY
      (Sprawa C-85/21)
      (2021/C 148/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WY

         Druga strona postępowania: Steiermärkische Landesregierung

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przewidzianej w prawie krajowym utraty obywatelstwa ex lege – a co za tym idzie utraty statusu obywatela Unii – należy uwzględnić go w ramach oceny proporcjonalności w konkretnym przypadku w świetle zasad określonych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 marca 2019 r. w sprawie C-221/17, Tjebbes i in. (1), i może on stać na przeszkodzie utracie obywatelstwa, jeżeli obywatel ponownie uzyskał swoje wcześniejsze obywatelstwo na mocy oświadczenia o jego ponownym przyjęciu, a grożąca mu utrata statusu obywatela Unii ma istotne skutki dla jego życia rodzinnego i zawodowego?

         (1)  ECLI:EU:C:2019:189.


title: Sprawa C-101/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 18 lutego 2021 r. – HJ

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 18 lutego 2021 r. – HJ
      (Sprawa C-101/21)
      (2021/C 148/11)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HJ

         Strona przeciwna: Ministerstvo práce a sociálních věcí

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 w związku z art. 12 lit. a) i c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE (1) z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy sprzeciwia się takiemu orzecznictwu sądów krajowych, że dyrektor spółki handlowej nie jest uznawany za „pracownika” na cele zaspokojenia roszczeń z tytułu wynagrodzenia zgodnie z dyrektywą 2008/94/WE wyłącznie z tego powodu, że dyrektor jako pracownik jest jednocześnie członkiem organu statutowego tej spółki handlowej?

         (1)  Dz.U. 2008, L 283, s. 36.


title: Sprawa C-104/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře (Republika Czeska) w dniu 19 lutego 2021 r. – RegioJet a. s. / České dráhy a.s.

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře (Republika Czeska) w dniu 19 lutego 2021 r. – RegioJet a. s. / České dráhy a.s.
      (Sprawa C-104/21)
      (2021/C 148/12)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: RegioJet a. s.

         Strona przeciwna: České dráhy a.s.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy nośniki informacji, które zawierają informacje dla pasażerów w postaci papierowej i które znajdują się na terenie stacji kolejowych, są obiektami infrastruktury usługowej w rozumieniu art. 3 pkt 11 dyrektywy 2012/34 (1)?

                  2)

                  Czy zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dyrektywa 2012/34 wiąże České dráhy a. s. jako państwo w szerszym znaczeniu? Czy jednostki mogą powoływać się wobec spółki České dráhy a. s. na bezpośredni skutek dyrektywy odmiennie transponowanej lub nietransponowanej do prawa krajowego?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/EU 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (Dz.U. 2012, L 343, s. 32).


title: Sprawa C-113/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-189/19, Maen Haikal / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 lutego 2021 r. przez Maena Haikala

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/10

      Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-189/19, Maen Haikal / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 lutego 2021 r. przez Maena Haikala
      (Sprawa C-113/21 P)
      (2021/C 148/13)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Maen Haikal (przedstawiciel: adwokat S. Koev)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Przyjęcie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna w całości, a także uznanie za zasadne wszystkich przedstawionych w niej zarzutów;

                  —

                  Stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie Sądu podlega uchyleniu w całości;

                  —

                  Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w części, w której środki te dotyczą Maena Haikala;

                  —

                  Stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 (1) z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 (2) w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w części, w której środki te dotyczą Maena Haikala;

                  —

                  Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w części, w której dotyczy ona Maena Haikala;

                  —

                  Stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/798 (3) z dnia 17 maja 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w części, w której dotyczy ono Maena Haikala;

                  —

                  Obciążenie Rady Unii Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą, wydatkami, honorariami i pozostałymi kosztami związanymi z obroną strony skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Błąd przy stosowaniu prawa przez Sąd, ponieważ przyjął on, że Rada prawidłowo zastosowała domniemanie, iż skarżący jest znanym biznesmenem, prowadzącym działalność w Syrii – mając na względzie, że wspomniane domniemanie jest pozbawione podstawy prawnej i nieproporcjonalne w stosunku do zamierzonego w prawie celu.

                  2.

                  Naruszenie zasady proporcjonalności – art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Naruszenie zasad dowodowych ze względu na brak dowodów odnoszących się do stosowania wspomnianego domniemania, a także do wyłączenia stosowania art. 27 ust. 3 oraz art. 28 ust. 3 decyzji 2013/255, zmienionej decyzją 2015/18364.

                  4.

                  Błąd w ocenie, co potwierdzają akty Unii, na mocy których wykreślono nazwisko skarżącego z wykazu sankcji.

         (1)  Dz.U. 2019, L 18I, s. 4.

         (2)  Dz.U. 2012, L 16, s. 1.

         (3)  Dz.U. 2019, L 132, s. 1.


title: Sprawa C-125/21: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2021 r. – Komisja Europejska / Irlandia

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/11

      Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2021 r. – Komisja Europejska / Irlandia
      (Sprawa C-125/21)
      (2021/C 148/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Tomkin i S. Grünheid, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Irlandia

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (1), a w każdym razie nie przekazując tych przepisów do wiadomości Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 29 ust. 1 i 2 tej decyzji ramowej;

                  —

                  obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 decyzji ramowej 2008/909/WSiSW państwa członkowskie podejmą niezbędne środki mające na celu wykonanie przepisów decyzji ramowej do dnia 5 grudnia 2011 r. i przekazanie ich do wiadomości Komisji.
      Komisja uważa, że Irlandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 29 ust. 1 i 2 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW, nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej, a w każdym razie nie przekazując tych przepisów do wiadomości Komisji.

         (1)  Dz.U 2008, L 327, s. 27.


title: Sprawa C-137/21: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2021 r. – Parlament Europejski/Komisja Europejska

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/12

      Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2021 r. – Parlament Europejski/Komisja Europejska
      (Sprawa C-137/21)
      (2021/C 148/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: P. López-Carceller, J. Rodrigues, S. Alonso de León, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie przyjmując aktu delegowanego zgodnie z art. 7 lit. f) rozporządzenia 2018/1806 (1) Komisja naruszyła traktat;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, a mianowicie naruszenie traktatów.
      Zdaniem Parlamentu Komisja była zobowiązana do przyjęcia aktu delegowanego zgodnie z art. 7 lit. f) rozporządzenia 2018/1806. Rezolucją z dnia 22 października 2020 r. Parlament wezwał Komisję do przyjęcia przedmiotowego aktu. Ponieważ Komisja nie przyjęła aktu delegowanego do dnia 22 grudnia 2020 r., Parlament postanowił wnieść skargę na bezczynność na podstawie art. 265 TFUE.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806 z dnia 14 listopada 2018 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. 2018, L 303, s. 39).


title: Sprawa C-166/21: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2021 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/13

      Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2021 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
      (Sprawa C-166/21)
      (2021/C 148/17)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: C. Perrin i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że pozbawiając importera alkoholu etylowego używanego do produkcji leków obowiązkowego zwolnienia z podatku akcyzowego w przypadku, gdy nie wybierze on procedury zawieszenia poboru akcyzy, Rzeczpospolita Polska nie wypełniła zobowiązań wynikających z art. 27 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (1) i z zasady proporcjonalności;

                  —

                  obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Rzeczpospolita Polska wprowadziła przepisy krajowe, zgodnie z którymi importer alkoholu etylowego używanego do produkcji leków jest pozbawiony zwolnienia z podatku akcyzowego w przypadku, gdy nie wybierze on procedury zawieszenia poboru akcyzy.
      Zdaniem Komisji stanowi to uchybienie zobowiązaniom wynikającym z art. 27 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych i z zasady proporcjonalności.
      Zgodnie z tym przepisem dyrektywy, w przypadku gdy alkohol używany jest do produkcji lekarstw, państwa członkowskie mają obowiązek zwolnić go z podatku akcyzowego na warunkach, które są przez nie określone w celu zagwarantowania prawidłowego i uczciwego stosowania takich zwolnień oraz zapobiegania wszelkim ewentualnym wypadkom uchylania się od tych przepisów, ich omijania lub naruszania. W opinii Komisji uzależnienie zwolnienia z podatku akcyzowego od zastosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy nie jest konieczne w celu zagwarantowania prawidłowego i uczciwego stosowania zwolnienia ani zapobiegania wszelkim ewentualnym wypadkom uchylania się od tych przepisów, ich omijania lub naruszania. Jest to także sprzeczne z zasadą proporcjonalności.

         (1)  Dz. U. 1992, L 316 s. 21.


title: Sprawa T-108/18: Wyrok Sądu z dnia 24 lutego 2021 r. – Universität Koblenz-Landau / EACEA [Klauzula arbitrażowa – Programy Tempus IV – Umowy o udzielenie dotacji – Umowny charakter sporu – Zmiana kwalifikacji skargi – Koszty kwalifikowalne – Nieprawidłowości systemowe i powtarzające się – Zwrot w pełnej wysokości wypłaconych kwot – Proporcjonalność – Prawo do bycia wysłuchanym – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 41 Karty praw podstawowych]

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/14

      Wyrok Sądu z dnia 24 lutego 2021 r. – Universität Koblenz-Landau / EACEA
      (Sprawa T-108/18) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Programy Tempus IV - Umowy o udzielenie dotacji - Umowny charakter sporu - Zmiana kwalifikacji skargi - Koszty kwalifikowalne - Nieprawidłowości systemowe i powtarzające się - Zwrot w pełnej wysokości wypłaconych kwot - Proporcjonalność - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 41 Karty praw podstawowych)
      (2021/C 148/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Universität Koblenz-Landau (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. von der Lühe i I. Felder)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) (przedstawiciele: H. Monet, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów R. van der Houta i C. Wagnera)

         Przedmiot

      Tytułem żądania głównego, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pism EACEA z dni 21 grudnia 2017 r. i 7 lutego 2018 r. dotyczących kwot wypłaconych skarżącej w ramach umów o udzielenie dotacji zawartych w celu realizacji trzech projektów w dziedzinie szkolnictwa wyższego oraz, tytułem żądania ewentualnego, oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia dochodzonego uprawnienia do odzyskania pomocy jako nieustanowionego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Universität Koblenz-Landau zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa T-606/18: Wyrok Sądu z dnia 24 lutego 2021 r. – Universität Koblenz-Landau / EACEA [Klauzula arbitrażowa – Programy Tempus – Umowa o udzielenie dotacji – Koszty kwalifikowalne – Zawieszenie płatności – Zwrot wypłaconych kwot – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/14

      Wyrok Sądu z dnia 24 lutego 2021 r. – Universität Koblenz-Landau / EACEA
      (Sprawa T-606/18) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Programy Tempus - Umowa o udzielenie dotacji - Koszty kwalifikowalne - Zawieszenie płatności - Zwrot wypłaconych kwot - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 148/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Universität Koblenz-Landau (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. von der Lühe i I. Felder)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (przedstawiciele: H. Monet, w charakterze pełnomocnika, którego wspierali adwokaci R. van der Hout oraz C. Wagner)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia przez Sąd, po pierwsze, że nie istnieją roszczenia w kwocie 22 454,22 EUR, które zdaniem EACEA jej przysługują na podstawie umowy o udzielenie dotacji nr 2012–3075 dotyczącej realizacji projektu „Qualification Frameworks in Central Asia: Bologna-Based Principles and Regional Coordination” oraz, po drugie, nakazania pozwanej zapłaty skarżącej kwoty 41 408,15 EUR na podstawie tej samej umowy tytułem odsetek za zwłokę.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Universität Koblenz-Landau zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-37/21: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2021 – KF / EBI

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/18

      Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2021 – KF / EBI
      (Sprawa T-37/21)
      (2021/C 148/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KF (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego z dnia 13 października 2020 r.;

                  —

                  przyznanie jej zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1, art. 46 ust. 1 i art. 51 ust. 1 regulaminu systemu emerytalnego skarżącego oraz oczywistego błędu w ocenie istoty pojęcia prawnego „niepełnosprawności”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku bezstronności pozwanego.


title: Sprawa T-71/21: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2021 r. – QB / Komisja

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/19

      Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2021 r. – QB / Komisja
      (Sprawa T-71/21)
      (2021/C 148/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: QB (przedstawiciel: R. Wardyn, radca prawny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji PMO z dnia 6 kwietnia 2020 r. oraz decyzji organu powołującego z dnia 3 listopada 2020 r., na mocy których Komisja Europejska odmówiła przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący niedostatecznego uzasadnienia decyzji PMO i organu powołującego.

                              —

                              Skarżący podnosi, że PMO i organ powołujący nie wzięli pod uwagę okoliczności, że przepisy konstytucyjne i ustawowe mające zastosowanie do wszystkich polskich sędziów, zgodnie z zasadą państwa prawa nie zezwalały skarżącemu na nawiązanie jakichkolwiek stosunków prawnych z Europejską Siecią Szkolenia Kadr Wymiaru Sprawiedliwości (EJTN) ani z jakimkolwiek innym prywatnym podmiotem prawa w Polsce lub zagranicą;

                              —

                              Skarżący utrzymuje ponadto, że PMO i organ powołujący pominęły okoliczność, że zgodnie z polskim prawem skarżący, który był sędzią pełniącym swe funkcje sądownicze, nie mógł podlegać kontroli organów innych niż Sąd Rejonowy w Lubartowie i KSSiP (Krajowa Szkoła Sądownictwa i Prokuratury, zwana dalej „KSSiP”).

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

                              —

                              Skarżący podnosi, że wyrażenie „prac[a] wykonywan[a] dla innego państwa” w rozumieniu art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego należy interpretować jako obejmujące wszystkie okoliczności związane z pracą na rzecz innego państwa i nie powinno być ograniczone do pracy na rzecz oficjalnego przedstawicielstwa tego państwa oraz że ani prawo ani orzecznictwo nie przemawiają za tak restrykcyjną oceną dokonaną przez organ powołujący;

                              —

                              Następnie skarżący twierdzi, że KSSiP należy uznać za centralny organ państwa, a co za tym idzie jego pracę świadczoną w czasie delegacji do KSSiP należy uznać za pracę wykonywaną na rzecz państwa polskiego;

                              —

                              Skarżący wskazuje ponadto, że świadczona przez niego praca (1) miała charakter dodatkowy względem stosunku prawnego łączącego go z KSSiP;

                              —

                              Skarżący dodaje, że jego podstawowym zajęciem w okresie odniesienia była jego praca na rzecz KSSiP w Polsce.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

                              —

                              Skarżący utrzymuje, że utrzymywał szczególną więź łączącą go z Polską, która tym samym uniemożliwiała mu nawiązanie trwałej więzi z Belgią;

                              —

                              Skarżący wskazuje ponadto, że jego sytuacja prawna i faktyczna nie pozwoliły mu na integrację w społeczeństwie belgijskim.

         (1)  Uwaga redakcyjna: część zdania została pominięta dla zachowania anonimowości.


title: Sprawa T-83/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2021 r. – Van Walle / ECDC

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/20

      Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2021 r. – Van Walle / ECDC
      (Sprawa T-83/21)
      (2021/C 148/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ivo Van Walle (Järfälla, Szwecja) (przedstawiciele: L. Levi i A. Champetier, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 marca 2020 r. o nieprzedłużeniu z nim umowy o pracę;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 października 2020 r. oddalającej jego zażalenie z dnia 24 czerwca 2020 r.;

                  —

                  nakazanie wypłaty jego wynagrodzenia netto ze skutkiem wstecznym za okres od dnia 31 października 2020 r. do dnia przywrócenia do pracy;

                  —

                  zasądzenie na jego rzecz odszkodowania w wysokości 30 000 EUR oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, którą można oszacować ex aequo et bono na 20 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistych błędów w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady dbałości.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.


title: Sprawa T-96/21: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2021 r. – Amort i in. / Komisja

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/21

      Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2021 r. – Amort i in. / Komisja
      (Sprawa T-96/21)
      (2021/C 148/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Heidi Amort (Jenesien, Włochy) i 35 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat R. Holzeisen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wykonawczej wraz z późniejszymi zmianami i uzupełnieniami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję wykonawczą Komisji Europejskiej C(2020) 9598 (final) z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie udzielenia warunkowego dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi o nazwie „Comirnaty – szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (nukleozyd modyfikowany)” na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza art. 2 pkt 1) i 2) rozporządzenia (WE) nr 507/2006 (1). Według strony skarżącej istnieją dowody naukowe na to, że ogólnoświatowa panika związana z wysokim poziomem śmiertelności w związku z zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 jest nieuzasadniona. Ponadto WHO i Unia Europejska nie potwierdziły należycie zaistnienia sytuacji kryzysowej w rozumieniu zagrożenia dla zdrowia publicznego.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 ze względu na:

                              —

                              brak pozytywnej równowagi ryzyko – korzyć w rozumieniu art. 1 pkt 28a) dyrektywy 2001/83/WE (2);

                              —

                              niespełnienie wymogu określnego w art. 4 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 507/2001 ze względu na to, że wnioskodawca prawdopodobnie nie jest w stanie dostarczyć wyczerpujących danych klinicznych;

                              —

                              niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 507/2006, jako że nie istnieją niezaspokojone potrzeby medyczne, które mogłyby zostać spełnione dzięki dopuszczonemu produktowi leczniczemu;

                              —

                              niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 507/2006.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1394/2007 (3), dyrektywy 2001/83/WE, a także rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (4).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący poważnego naruszenia art. 168 i 169 TFUE, a także art. 3, 35 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 507/2006 z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie warunkowego dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2006, L 92, s. 6).

         (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1394/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie produktów leczniczych terapii zaawansowanej i zmieniające dyrektywę 2001/83/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 2007, L 324, s. 121).

         (4)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).


title: Sprawa T-97/21: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2021 r. – Synesis / Rada

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/22

      Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2021 r. – Synesis / Rada
      (Sprawa T-97/21)
      (2021/C 148/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Synesis OOO (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZIB) 2020/2130 z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. 2020, L 426I, s. 14) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2129 z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2020, L 426I, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania na mocy art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie bezprawności zaskarżonych aktów w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, podnosi ona jako jedyny zarzut, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, a w szczególności nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku dowiedzenia okoliczności. Rada nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów potwierdzających ważność umieszczenia skarżącej w wykazach zawartych w zaskarżonych aktach.


title: Sprawa T-116/21: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2021 r. – Maternus/EUIPO – adp Gauselmann (WILD)

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/22

      Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2021 r. – Maternus/EUIPO – adp Gauselmann (WILD)
      (Sprawa T-116/21)
      (2021/C 148/31)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Maternus GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci M. Zoebisch i R. Drozdz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy WILD – unijny znak towarowy nr 9 515 248

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2020 r. w sprawie R 932/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) i ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-123/21: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2021 – Stowarzyszenie chłodnictwa klimatyzacji i pomp ciepła/Komisja

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/23

      Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2021 – Stowarzyszenie chłodnictwa klimatyzacji i pomp ciepła/Komisja
      (Sprawa T-123/21)
      (2021/C 148/32)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Stowarzyszenie chłodnictwa klimatyzacji i pomp ciepła (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: A. Galos, radca prawny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, notyfikowanej dnia 15 grudnia 2020 r. określającej wysokość kontyngentu przyznanego Skarżącej, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 (1), w zakresie w jakim Komisja dokonała redukcji kontyngentu w oparciu o artykuł 25 rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzut i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona Skarżąca zarzuca nieprawidłowe zastosowanie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 poprzez błędną wykładnię definicji „wprowadzanie do obrotu”, zawartej w artykule 2 punkcie 10 przedmiotowego Rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. 2014, L 150, s. 195


title: Sprawa T-125/21: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2021 r. – Banco de Investimento Global / EUIPO – Banco BIC Português (EUROBIC)

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/24

      Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2021 r. – Banco de Investimento Global / EUIPO – Banco BIC Português (EUROBIC)
      (Sprawa T-125/21)
      (2021/C 148/33)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Banco de Investimento Global SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat N. Lucas)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Banco BIC Português SA (Lizbona, Portugalia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego EUROBIC – zgłoszenie 16 775 199

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 listopada 2020 r. w sprawie R 607/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  orzeczenie, że w myśl art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd między wcześniejszymi znakami towarowymi Banco de Investimento Global SA i zakwestionowanym znakiem towarowym i w konsekwencji o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 i 2 oraz art. 97 ust. lit. c) i f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-126/21: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2021 r. – Nevinnomysskiy Azot i NAK „Azot” / Komisja

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/24

      Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2021 r. – Nevinnomysskiy Azot i NAK „Azot” / Komisja
      (Sprawa T-126/21)
      (2021/C 148/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AO Nevinnomysskiy Azot (Nevinnomyssk, Rosja) i AO Novomoskovskaya Aktsionernaya Kompania NAK „Azot” (Novomoskovsk, Rosja) (przedstawiciele: P. Vander Schueren i E. Gergondet, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2100 z dnia 15 grudnia 2020 r. (1). w zakresie dotyczącym skarżących;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżące w ramach niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tylko jeden zarzut twierdząc, że strona pozwana nie otrzymała wniosku o wszczęcie przeglądu z tytułu wygaśnięcia środków zawierającego „wystarczające dowody”, w związku z czym dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, działała z naruszeniem art. 11 ust. 2 i 5 oraz art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/1036 (2), a także naruszyła spoczywający na niej przy wszczynaniu procedury przeglądu obowiązek uważnego i bezstronnego przeanalizowania wszystkich istotnych aspektów poszczególnego przypadku.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/2100 z dnia 15 grudnia 2020 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 (Dz.U L 425, s. 21).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. L 176, s. 21).


title: Sprawa T-130/21: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2021 r. – CCPL i in./Komisja

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/25

      Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2021 r. – CCPL i in./Komisja
      (Sprawa T-130/21)
      (2021/C 148/35)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: CCPL – Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC (Reggio Emilia, Włochy), Coopbox Group SpA (Bibbiano, Włochy), Coopbox Eastern s.r.o. (Nowe Miasto nad Wagiem, Słowacja) (przedstawiciele: E. Cucchiara i E. Rocchi, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  uchylenie nałożonej na skarżące grzywny; lub

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny; a w każdym razie

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję Komisji Europejskiej C(2020) 8940 final z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej, dotyczącej naruszenia art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
      Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 (Dz.U. 2003, L 1 s. 1).

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że wartość uwzględniona przez Komisję w celu obliczenia progu 10 %, przewidzianego w art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 jest bezsprzecznie błędna, w zakresie w jakim wartość ta obejmuje cały obrót grupy CCPL, pomimo iż Komisja nie wykazała tzw. parental liability spółki dominującej grupy.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na naruszeniu zasad proporcjonalności i równego traktowania przy określaniu wysokości kwoty podstawowej sankcji.

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że grzywna nałożona na skarżące jest w oczywisty i nieuzasadniony sposób nieproporcjonalna w stosunku do tej nałożonej na inne strony. Mechaniczne zastosowanie progu 10 % do każdego stwierdzonego naruszenia pozostaje w sprzeczności z zasadami proporcjonalności i równego traktowania, a także z zasadami indywidualizacji i stopniowania grzywny.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na naruszeniu przez Komisję Europejską obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 296 TFUE z uwagi na uwzględnienie wyłącznie części okoliczności dotyczących braku zdolności płatniczej, przedstawionych przez grupę CCPL.

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że zaskarżona decyzja przyznając, że skarżące znajdują się w poważnym kryzysie, nie uwzględniła tego w wystarczającym stopniu przy stopniowaniu sankcji.


title: Sprawa T-132/21: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2021 r. – Telefónica Germany / EUIPO (LOOP)

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/26

      Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2021 r. – Telefónica Germany / EUIPO (LOOP)
      (Sprawa T-132/21)
      (2021/C 148/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Telefónica Germany GmbH & Co. OHG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fottner i M. Müller)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LOOP – zgłoszenie nr 18 008 477

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie R 644/2020-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odrzuca ona zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 18008477;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem oraz postępowania odwoławczego i procedury badania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) a także art. 41 ust. 1 karty w związku z art. 20 i 21 ust. 1 karty.


title: Sprawa T-136/21: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2021 r. – Amort i in. / Komisja

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/27

      Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2021 r. – Amort i in. / Komisja
      (Sprawa T-136/21)
      (2021/C 148/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Heidi Amort (Jenesien, Włochy) i 37 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat R. Holzeisen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wykonawczej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję wykonawczą Komisji Europejskiej C(2021) 94 (final) z dnia 6 stycznia 2021 r. w sprawie udzielenia warunkowego dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi o nazwie „COVID-19 Vaccine Moderna — szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (ze zmodyfikowanymi nukleozydami)” na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza art. 2 pkt 1) i 2) rozporządzenia (WE) nr 507/2006 (1). Według strony skarżącej istnieją dowody naukowe na to, że ogólnoświatowa panika związana z wysokim poziomem śmiertelności w związku z zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 jest nieuzasadniona. Ponadto WHO i Unia Europejska nie potwierdziły należycie zaistnienia sytuacji kryzysowej w rozumieniu zagrożenia dla zdrowia publicznego.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 ze względu na:

                              —

                              brak pozytywnej równowagi ryzyko – korzyć w rozumieniu art. 1 pkt 28a) dyrektywy 2001/83/WE (2);

                              —

                              niespełnienie wymogu określnego w art. 4 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 507/2001 ze względu na to, że wnioskodawca prawdopodobnie nie jest w stanie dostarczyć wyczerpujących danych klinicznych;

                              —

                              niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 507/2006, jako że nie istnieją niezaspokojone potrzeby medyczne, które mogłyby zostać spełnione dzięki dopuszczonemu produktowi leczniczemu;

                              —

                              niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 507/2006.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1394/2007 (3), dyrektywy 2001/83/WE, a także rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (4).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący poważnego naruszenia art. 168 i 169 TFUE, a także art. 3, 35 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 507/2006 z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie warunkowego dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2006, L 92, s. 6).

         (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1394/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie produktów leczniczych terapii zaawansowanej i zmieniające dyrektywę 2001/83/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 2007, L 324, s. 121).

         (4)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).


title: Sprawa C-103/19: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 2 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n° 24 de Madrid – Hiszpania) – Sindicato Único de Sanidad e Higiene (SUSH) de la Comunidad de Madrid, Sindicato de Sanidad de Madrid de la Confederación General del Trabajo (CGT) / Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 5 pkt 1 – Kolejne umowy o pracę na czas określony w publicznym sektorze ochrony zdrowia – Pojęcie „obiektywnych powodów” – Pojęcie „równoważnych rozwiązań prawnych zmierzających do zapobiegania nadużyciom” – Zastąpienie statusu członka personelu statutowego do zadań doraźnych statusem członka zastępującego personelu statutowego – Stałe zapotrzebowanie na tymczasowych członków personelu statutowego]

text:
               6.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/2

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 2 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 24 de Madrid – Hiszpania) – Sindicato Único de Sanidad e Higiene (SUSH) de la Comunidad de Madrid, Sindicato de Sanidad de Madrid de la Confederación General del Trabajo (CGT) / Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid
      (Sprawa C-103/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 5 pkt 1 - Kolejne umowy o pracę na czas określony w publicznym sektorze ochrony zdrowia - Pojęcie „obiektywnych powodów” - Pojęcie „równoważnych rozwiązań prawnych zmierzających do zapobiegania nadużyciom” - Zastąpienie statusu członka personelu statutowego do zadań doraźnych statusem członka zastępującego personelu statutowego - Stałe zapotrzebowanie na tymczasowych członków personelu statutowego)
      (2021/C 357/02)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado Contencioso-Administrativo no 24 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sindicato Único de Sanidad e Higiene (SUSH) de la Comunidad de Madrid, Sindicato de Sanidad de Madrid de la Confederación General del Trabajo (CGT)

         Strona przeciwna: Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid

         Sentencja

                  1)

                  Klauzulę 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że do sądu krajowego należy dokonanie oceny, zgodnie z całością mających zastosowanie norm prawa krajowego, czy przepisy krajowe przewidujące zmianę zaszeregowania danej kategorii członków personelu tymczasowego, ze względu na zastąpienie statusu członka personelu statutowego do zadań doraźnych statusem członka zastępującego personelu statutowego i ze względu na ewentualne powołanie tych pracowników na czas nieokreślony po zakończeniu postępowań w sprawie naboru mających na celu obsadzenie w sposób ostateczny stanowisk zajmowanych tymczasowo przez tych ostatnich pracowników stanowią odpowiednie środki w celu zapobiegania wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony i w stosownym przypadku karania tych nadużyć lub też stanowią równoważne rozwiązanie prawne w rozumieniu tego postanowienia. Gdyby tak nie było, do tego sądu należy zweryfikowanie, czy w mających zastosowanie przepisach krajowych istnieją inne skuteczne środki w celu zapobiegania tym nadużyciom i ich karania.

                  2)

                  Klauzulę 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które zastrzegają jedynie dla pracowników mających status członków personelu statutowego do zadań doraźnych możliwość zastąpienia tego statusu statusem członka zastępującego personelu statutowego, w sytuacji gdy to zastąpienie stanowi odpowiedni środek w celu zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony i ewentualnie karania tych nadużyć lub równoważne rozwiązanie prawne w rozumieniu tego przepisu, jeżeli w krajowym porządku prawnym istnieją inne skuteczne środki w celu zapobiegania takim nadużyciom i ich ukarania wobec pracowników zatrudnionych na czas określony, którzy nie należą do kategorii członków personelu statutowego do zadań doraźnych, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego.

         (1)  Dz.U. C 319 z 23.9.2019.