title: Sprawa T-86/17: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2017 r. – Le Pen/Parlament

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/61

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2017 r. – Le Pen/Parlament
   (Sprawa T-86/17)
   (2017/C 104/85)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marine Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceccaldi i J.-P. Le Moigne)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego opatrzonej datą 5 grudnia 2016 r., podjętej na podstawie decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, w której to decyzji stwierdzono istnienie zadłużenia po stronie skarżącej w wysokości 298 497,87 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniono odzyskanie tej sumy oraz powierzono urzędnikowi zatwierdzającemu we współpracy z księgowym instytucji odzyskanie tej wierzytelności na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego i art. 66, 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego („RF”);

               —

               stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2016-1560 z dnia 6 grudnia 2016 r. informującej skarżącą, że po jej stronie zostało stwierdzone zadłużenie w wysokości 298 497,87 EUR w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 5 grudnia 2016 r., że postanowiono odzyskać nienależnie wypłacone kwoty z tytułu zatrudniania asystentów parlamentarnych i zastosować art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła oraz art. 66, 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego zapłaty na rzecz Marine Le Pen kwoty 50 000,00 EUR tytułem zwrotu kosztów podlegających zwrotowi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 12 zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący braku kompetencji autora aktu. Strona skarżąca uważa, że decyzja sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 5 grudnia 2016 r. (zwana dalej „zaskarżoną decyzją”) leży w kompetencjach Prezydium Parlamentu Europejskiego, a osoba, która podpisała decyzję nie była do tego upoważniona.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący braku – zdaniem skarżącej – uzasadnienia zaskarżonej decyzji, podczas gdy wymóg taki jest zapisany w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych poprzez wskazanie w zaskarżonej decyzji sprawozdania z dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych („OLAF”) i zakończonego w dniu 26 lipca 2016 r., które to sprawozdanie nie zostało przekazane skarżącej. Tak więc strona skarżąca nie została wysłuchana i nie mogła skutecznie się bronić, ponieważ sekretarz generalny odmówił przekazania jej dokumentów leżących u podstaw zaskarżonej decyzji.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący braku osobistego zbadania akt przez sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego. Zdaniem strony skarżącej ograniczył się on do powtórzenia sprawozdania OLAF i nie przeprowadził osobiście analizy sytuacji skarżącej.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący nieistnienia faktów stanowiących poparcie zaskarżonej decyzji oraz związanej z nią noty debetowej (zwanych dalej „zaskarżonymi aktami”) z uwagi na nieprawidłowość przyjętego stanu faktycznego.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący odwrócenia ciężaru dowodu. W tej kwestii strona skarżąca uważa, że to nie do niej należy przedstawienie dowodu na pracę swojej asystentki parlamentarnej, lecz – przeciwnie – do właściwych organów należy udowodnienie, że jest inaczej.

               7.

               Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności poprzez brak uzasadnienia dochodzonej kwoty w szczegółach oraz w odniesieniu do metody jej obliczenia, co zakłada, że asystentka parlamentarna nigdy dla skarżącej nie pracowała.

               8.

               Zarzut ósmy, dotyczący nadużycia władzy poprzez przyjęcie zaskarżonych aktów w celu pozbawienia strony skarżącej, posłanki do Parlamentu Europejskiego, środków na wykonywanie mandatu.

               9.

               Zarzut dziewiąty, dotyczący nadużycia proceduralnego. Strona skarżąca uważa, że sekretarz generalny – w celu uniknięcia obowiązku przesłania jej będącego w jego posiadaniu sprawozdania OLAF – w sposób niezgodny z prawem przesłał wniosek o przekazanie tego sprawozdania do OLAF, który takiego przekazania nie dokonał.

               10.

               Zarzut dziesiąty, dotyczący dyskryminującego traktowania oraz istnienia fumus persecutionis, ponieważ sytuacja towarzysząca niniejszemu sporowi jest wymierzona wyłącznie przeciwko skarżącej i jej partii.

               11.

               Zarzut jedenasty, dotyczący naruszenia niezależności posła oraz skutków braku mandatu wiążącego. Zaskarżone akty mają zdaniem skarżącej niewątpliwie na celu ograniczenie swobody wykonywania mandatu poselskiego skarżącej poprzez pozbawienie jej środków finansowych niezbędnych do wykonywania jej zadań. Ponadto posłanka nie może otrzymywać od sekretarza generalnego instrukcji do sposobu wykonywania mandatu pod groźbą kar finansowych.

               12.

               Zarzut dwunasty, dotyczący braku niezależności OLAF, ponieważ organ ten nie oferuje żadnej gwarancji bezstronności i uczciwości i jest zależny od Komisji Europejskiej.


title: Sprawa T-277/09: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2009 r. — Trasys przeciwko Komisji

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/5

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2009 r. — Trasys przeciwko Komisji
   (Sprawa T-277/09)
   2009/C 244/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trasys (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciele: M. Martens i P. Hermant, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji doręczonej skarżącej pismem z dnia 9 czerwca 2009 r., na mocy której odrzucono ofertę skarżącej w ramach części C i E postępowania przetargowego nr 10017 i udzielono zamówienie wybranemu wykonawcy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej o odrzuceniu jej oferty złożonej w ramach części C i E otwartego postępowania przetargowego dotyczącego wsparcia dla Urzędu Publikacji oraz CORDIS w celu zapewnienia usług związanych z publikacją i komunikacją (1) oraz udzieleniu zamówienia wybranemu wykonawcy.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła zasadę przejrzystości ustanowioną w art. 100 i art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego (2), gdyż w nieracjonalny sposób ograniczyła dostęp do zasadniczych informacji i w rezultacie pozbawiła skarżącą możliwości właściwego zrozumienia metody stosowanej przy ocenie ofert oraz powodów, dla których złożona prze nią oferta została odrzucona.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że jej oferta została poddana ocenie przy użyciu metody, która jest sprzeczna z zasadami ustanowionymi w art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego, takimi jak zasada równego traktowania i przejrzystości.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że specyfikacja warunków zamówienia nie była dostatecznie jasna i że dalsze wyjaśnienia instytucji zamawiającej zostały przekazane zbyt późno i w rezultacie, skarżąca nie mogła zaplanować swojej oferty i uwzględnić sposobu, w jaki miała być dokonana ocena.
   Po czwarte, skarżąca podnosi, że instytucja zamawiająca dokonała nieracjonalnej i nieproporcjonalnej oceny jej oferty, zawierającej błędy w ocenie, które wpłynęły na wadliwość ostatecznej decyzji.

      (1)  Dz.U. 2008/S 242-321376

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1)


title: Sprawa T-351/08: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Matratzen Concord przeciwko OHIM — Barranco Schnitzler i Barranco Rodriguez (MATRATZEN CONCORD)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/45

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Matratzen Concord przeciwko OHIM — Barranco Schnitzler i Barranco Rodriguez (MATRATZEN CONCORD)
   (Sprawa T-351/08)
   (2008/C 285/84)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Matratzen Concord GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: J. Albrecht, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stronami postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Pablo Barranco Schnitzler (Sant Just Desvern, Hiszpania) i Mariano Barranco Rodriguez (Sant Just Desvern, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego (Druga Izba Odwoławcza) z dnia 30 maja 2008 r. (numer sprawy: R 1034/2007-2);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w trakcie postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Matratzen Concord

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „MATRATZEN CONCORD” dla towarów z klas 10, 20 i 24 (zgłoszenie nr 3 355 369)

      Właściciele znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Pablo Barranco Schnitzler i Mariano Barranco Rodriguez

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy znak towarowy „MATRATZEN” dla towarów z klasy 20

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych i naruszenie art. 43 ust. 2 rozporządzenia z uwagi na to, iż nie dostarczono dowodów rzeczywistego używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie.


title: Sprawa T-229/12: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2012 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — Eduardo López Cabré (VOGUE)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/27

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2012 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — Eduardo López Cabré (VOGUE)
   (Sprawa T-229/12)
   2012/C 227/46
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, USA) (przedstawiciel: C. Aikens, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Eduardo López Cabré (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 marca 2012 r. (R 1170/2011-4);

               —

               ewentualnie, uwzględnienie sprzeciwu jedynie w odniesieniu do następujących towarów: parasole zwykłe, parasole przeciwsłoneczne i akcesoria do parasoli zwykłych i przeciwsłonecznych; oraz

               —

               obciążenie wnoszącego sprzeciw kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „VOGUE” dla towarów i usług należących do klas 3, 9, 14, 16, 18, 21, 24, 26, 28, 35, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44 i 45 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4 023 041

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Eduardo López Cabré

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy i wspólnotowy znak towarowy oraz graficzny krajowy znak towarowy „VOGUE moda en lluvia” dla towarów z klasy 18

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa F-71/13: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko EEA

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/32

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko EEA
   (Sprawa F-71/13)
   2013/C 274/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.N. Louis, D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska (EEA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji w sprawie wniosku skarżącego o wszczęcie dochodzenia administracyjnego w celu wykazania lub wyjaśnienia okoliczności mobbingu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej wydanej w dniu 20 września 2012 r. przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę w sprawie wniosku skarżącego o wszczęcie dochodzenia administracyjnego w celu wykazania lub wyjaśnienia okoliczności mobbingu.

               —

               obciążenie AEE kosztami postępowania.


title: Sprawa C-429/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Air Baltic Corporation AS/Lietuvos Respublikos specialiųjų tyrimų tarnyba (Odesłanie prejudycjalne — Przewóz lotniczy — Konwencja montrealska — Artykuły 19, 22 i 29 — Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego w przypadku opóźnienia w międzynarodowym przewozie pasażerskim — Umowa przewozu zawarta przez pracodawcę pasażerów — Szkoda wynikająca z opóźnienia — Szkoda poniesiona przez pracodawcę)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Air Baltic Corporation AS/Lietuvos Respublikos specialiųjų tyrimų tarnyba
   (Sprawa C-429/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przewóz lotniczy - Konwencja montrealska - Artykuły 19, 22 i 29 - Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego w przypadku opóźnienia w międzynarodowym przewozie pasażerskim - Umowa przewozu zawarta przez pracodawcę pasażerów - Szkoda wynikająca z opóźnienia - Szkoda poniesiona przez pracodawcę))
   (2016/C 145/09)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Air Baltic Corporation AS

      Druga strona postępowania: Lietuvos Respublikos specialiųjų tyrimų tarnyba

      Sentencja

   Konwencję o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartą w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. i zatwierdzoną w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r., a w szczególności jej art. 19, 22 i 29, należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, który zawarł umowę przewozu międzynarodowego z pracodawcą osób przewożonych w charakterze pasażerów, takim jak strona postępowania głównego, odpowiada wobec owego pracodawcy za szkodę wynikłą z opóźnienia lotów odbytych przez pracowników tego pracodawcy na podstawie tej umowy obejmującą poniesione przez niego dodatkowe koszty.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014.


title: Sprawa F-50/11: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/36

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-50/11)
   2011/C 186/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: P. Nelissen Grade i G. Leblanc, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o przyznaniu skarżącej tylko jednego punktu za zasługi w ramach oceny za rok 2009

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 20 stycznia 2011 r. oddalającej zażalenie skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 11 maja 2010 r., podanej do wiadomości skarżącej w dniu 27 maja 2010 r. o przyznaniu skarżącej tylko jednego punktu za zasługi w ramach oceny za rok 2009;

               —

               pouczenie organu powołującego o skutkach stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty 2 000 EUR tytułem zadośćuczynienia doznanej krzywdzie;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-37/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London — Zjednoczone Królestwo) — RCI Europe przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs (Szósta dyrektywa VAT — Więź podatkowa — Świadczenie usług dotyczących nieruchomości — Świadczenie usług w zakresie ułatwiania wymiany przez właścicieli praw do korzystania z nieruchomości wakacyjnych)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London — Zjednoczone Królestwo) — RCI Europe przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs
   (Sprawa C-37/08) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Więź podatkowa - Świadczenie usług dotyczących nieruchomości - Świadczenie usług w zakresie ułatwiania wymiany przez właścicieli praw do korzystania z nieruchomości wakacyjnych)
   2009/C 267/25
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   VAT and Duties Tribunal, London

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: RCI Europe

      Strona pozwana: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — VAT and Duties Tribunal, Londyn — Wykładnia art. 9 ust. 2 lit. a) i art. 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Określenie miejsca opodatkowania — Świadczenie usług w zakresie ułatwiania wymiany przez właścicieli praw do korzystania z nieruchomości wakacyjnych, będących członkami stowarzyszenia założonego przez podatnika w tym celu, na prawa innych właścicieli

      Sentencja

   Wykładni art. 9 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy dokonywać w ten sposób, że miejscem świadczenia usług stowarzyszenia, którego działalność polega na organizowaniu wymiany pomiędzy członkami ich praw korzystania w oznaczonym czasie z lokali wakacyjnych, w zamian za które stowarzyszenie to pobiera od swych członków opłaty wpisowe, roczne składki członkowskie i opłaty za wymianę, jest miejsce, w którym znajduje się nieruchomość, w odniesieniu do której dany członek ma prawo do korzystania w oznaczonym czasie.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-471/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — PHARMAKEMPORIKI EMPORIAS KAI DIANOMIS PHARMAKEFTIKON PROIONDON przeciwko GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — PHARMAKEMPORIKI EMPORIAS KAI DIANOMIS PHARMAKEFTIKON PROIONDON przeciwko GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   (Sprawa C-471/06)
   (2007/C 20/06)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Efeteio Athinon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: PHARMAKEMPORIKI EMPORIAS KAI DIANOMIS PHARMAKEFTIKON PROIONDON.

      Strona pozwana: GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy odmowa ze strony zajmującego pozycję dominującą przedsiębiorstwa dotycząca pełnej realizacji zamówień, które są jej przesłane przez greckich hurtowników produktów farmaceutycznych w przypadku, gdy zmierza ona do ograniczenia ich działalności eksportowej i zmniejszenia dzięki temu szkody wyrządzonej działalnością w zakresie handlu równoległego, stanowi sama w sobie nadużycie w rozumieniu art. 82 WE. Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ fakt, iż handel równoległy jest niezwykle dochodowy dla hurtowników dzięki różnicom cen stosowanych w obrębie Unii Europejskiej spowodowanych interwencją ze strony państwa, tj. ze względu na fakt, iż rynek produktów farmaceutycznych nie rządzi się zasadami czystej konkurencji, gdyż charakteryzuje się w dużym stopniu wysokim stopniem interwencji ze strony państwa. Wreszcie, czy zadaniem władz krajowych właściwych w dziedzinie konkurencji jest stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji w jednakowy sposób zarówno do rynków, które funkcjonują w sposób konkurencyjny, jak i do rynków, na których konkurencja jest zakłócana przez interwencje ze strony państwa.

               2.

               Jak należy oceniać ewentualny charakter nadużycia w przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że ograniczenie handlu równoległego z przytoczonych powyżej powodów nie zawsze stanowi nadużycie, gdy jest ono dokonane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą.

         W szczególności:

               2.1

               Czy właściwym jest stosowanie kryterium procentowego przekroczenia normalnego spożycia krajowego lub kryterium szkody, jaką ponosi przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą w odniesieniu do ogólnego obrotu i ogólnego zysku. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jak należy określić poziom procentowy przekroczenia i wysokość poniesionej szkody — która przekłada się na procent ogólnego obrotu i zysku — powyżej którego rozpatrywane zachowanie staje się nadużyciem.

               2.2

               Czy należy podążać tokiem rozumowania opartym na wyważaniu interesów i — jeśli tak — jakiego rodzaju interesy należy wziąć pod uwagę.
               Dokładniej rzecz ujmując:

                           a)

                           czy ma tu znaczenie fakt, iż pacjent-odbiorca końcowy czerpie ograniczoną korzyść finansową z handlu równoległego; oraz

                           b)

                           czy i w jakim stopniu należy wziąć pod uwagę interes organów ubezpieczeniowych w zdobywaniu tańszych leków.

               2.3

               Jakie kryteria i założenia należy uznać za właściwe w niniejszej sprawie.


title: Sprawa C-165/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma w dniu  27 marca 2006 r.  — Leasys SpA przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Roma 7

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma w dniu 27 marca 2006 r. — Leasys SpA przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Roma 7
   (Sprawa C-165/06)
   (2006/C 154/14)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria provinciale di Roma
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Leasys SpA

      Strona pozwana: Agenzia Entrate Ufficio Roma 7
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 33 dyrektywy 77/388/EWG (1) w wersji zmienionej dyrektywą 91/680/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on objęciu regionalnym podatkiem od działalności produkcyjnej (IRAP) wartości produkcji netto wynikającej ze zwykłego wykonywania samodzielnej działalności skierowanej na produkcję lub wymianę towarów lub świadczenie usług?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 376, str. 1.


title: Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie T-159/09 ( Dz.U. C 153 z 4.7.2009, str. 44 )

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/52

         Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie T-159/09
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 153 z dnia 4 lipca 2009 r., str. 44
      )
   2009/C 205/95
   Opublikowany w Dzienniku Urzędowym komunikat w sprawie T-159/09, Biofrescos przeciwko Komisji otrzymuje brzmienie:

         „Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2009 r. — Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
         (Sprawa T-159/09)
         2009/C 193/67
         Język postępowania: portugalski

            Strony

            Strona skarżąca: Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda (Linda-a-Velha, Portugalia) (przedstawiciel: A. Magalhães e Menezes, adwokat)

            Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

            Żądania strony skarżącej

                     —

                     Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 72 końcowa z dnia 16 stycznia 2009 r. oddalającej wniosek skarżącej o odstąpienie od poboru celnej należności przywozowej w wysokości 41 271,09 euro i nakazującej zaksięgowanie tej płatności a posteriori.

            Zarzuty i główne argumenty

         Skarżąca dokonywała pomiędzy wrześniem 2003 a lutym 2005 przywozów partii zamrożonych krewetek z Indonezji, w stosunku do których wystąpiła o odstąpienie od poboru celnej należności przywozowej na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b), art. 236 i 239 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (1).
         Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła przywołane przepisy co najmniej w zakresie, w jakim: po pierwsze, nie wypowiedziała się co do wszystkich argumentów przywołanych przez skarżącą we wniosku o odstąpienie od poboru celnej należności przywozowej; po drugie, przedstawiła niepełne, zwodnicze i niezrozumiałe uzasadnienie; po trzecie, w sposób nieprawidłowy zinterpretowała błąd samych organów indonezyjskich; i po czwarte wreszcie, uznał za udowodnione okoliczności, które w rzeczywistości nie zostały udowodnione, i w stosunku do których ciężar dowodu spoczywał na organach uczestniczących w postępowaniu, a nie na skarżącej.

      (1)  Dz.U. L 97, s. 38.”


title: Sprawa C-14/12 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Sheilesh Shah, Akhil Shah przeciwko Three-N-Products Private Ltd, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AYUURI NATURAL — Sprzeciw właściciela wcześniejszych, słownego i graficznego, wspólnotowych znaków towarowych AYUR — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/43

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Sheilesh Shah, Akhil Shah przeciwko Three-N-Products Private Ltd, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-14/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AYUURI NATURAL - Sprzeciw właściciela wcześniejszych, słownego i graficznego, wspólnotowych znaków towarowych AYUR - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne)
   2013/C 225/73
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sheilesh Shah, Akhil Shah (przedstawiciel: M. Chapple, barrister)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Three-N-Products Private Ltd (przedstawiciel: C. Jäger, Rechtsanwältin), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Botis i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie T-313/10 THREE-N-PRODUCTS PRIVATE przeciwko OHIM — SHAH (AYUURI NATURAL), na mocy którego Sąd stwierdził nieważność decyzji R 1005/2009-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 1 czerwca 2010 r. stwierdzającej nieważność decyzji Wydziału Sprzeciwów, którą odrzucono zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego „AYUURI NATURAL” dla towarów należących do klas 3 i 5 w ramach sprzeciwu wniesionego przez właściciela wspólnotowych, graficznego i słownego, znaków towarowych zawierających element słowny „AYUR”, zarejestrowanego dla towarów należących do klas 3 i 5 — Wykładnia i stosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Sheilesh Shah i Akhil Shah zostają obciążeni kosztami postępowania.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa C-322/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2009 r. w sprawie T-152/06: NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 12 sierpnia 2009 r  przez NDHST Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2009 r. w sprawie T-152/06: NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 12 sierpnia 2009 r przez NDHST Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB
   (Sprawa C-322/09 P)
   2009/C 233/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: NDHST Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB (przedstawiciele: M. Merola et L. Armati, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

               —

               uznanie skargi Destination Stockholm w sprawie T-152/06 za dopuszczalną i zasadną i w konsekwencji uwzględnienie żądań skarżącej w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.
               Tytułem ewentualnym:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uznanie skargi Destination Stockholm w sprawie T-152/06 za dopuszczalną;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego jej rozpoznania co do istoty;

               —

               pozostawienie decyzji w przedmiocie kosztów postępowania w obu instancjach do rozstrzygnięcia w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że w zaskarżonym wyroku Sąd Pierwszej Instancji:

               —

               błędnie zastosował art. 230 WE, przeinaczając w sposób ewidentny treść zaskarżonych pism, intencję ich autora i przedstawione mu dowody;

               —

               nieprawidłowo zakwalifikował stanowisko Komisji dotyczące zgodności zaskarżonych środków jako stanowisko wstępne i stosował sprzeczne rozumowanie w odniesieniu do tej samej kwestii;

               —

               niesłusznie odniósł się do art. 88 ust. 1 WE uznając, że Komisja odrzuciła wniosek o zalecenie zawierające propozycję właściwych środków;

               —

               zastosował art. 4, 10, 13 i 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/99 (1) w sposób nieprawidłowy, orzekając w szczególności, że dokonana przez Komisję kwalifikacja zaskarżonych środków jako istniejącej pomocy uniemożliwia zaskarżenie odrzucenia skargi do Komisji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa C-666/13: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Rohm Semiconductor GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Klasyfikacja taryfowa — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Pozycje 8541 i 8543 — Moduły służące do transmisji i odbioru danych na niewielkich odległościach — Podpozycje 8543 89 95 i 8543 90 80 — Pojęcie części maszyn i urządzeń elektrycznych)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Rohm Semiconductor GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld
   (Sprawa C-666/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Klasyfikacja taryfowa - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Pozycje 8541 i 8543 - Moduły służące do transmisji i odbioru danych na niewielkich odległościach - Podpozycje 8543 89 95 i 8543 90 80 - Pojęcie części maszyn i urządzeń elektrycznych))
   (2015/C 026/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rohm Semiconductor GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Krefeld

      Sentencja

               1)

               Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r., należy interpretować w ten sposób, że moduły, z których każdy stanowi połączenie diody elektroluminescencyjnej, fotodiody i szeregu innych elementów półprzewodnikowych, a które mogą być wykorzystywane jako nadajniki lub odbiorniki na podczerwień, jeśli korzystają z zasilania elektrycznego urządzeń, w których zostały zamontowane, objęte są pozycją 8543 tej nomenklatury.

               2)

               Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionego rozporządzeniem nr 1832/2002, należy interpretować w ten sposób, że moduły takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, zamontowane w urządzeniach, do których mechanicznego lub elektrycznego funkcjonowania nie są one niezbędne, nie stanowią części w rozumieniu podpozycji 8543 90 80 tej nomenklatury, lecz objęte są podpozycją 8543 89 95 rzeczonej nomenklatury, dotyczącą pozostałych maszyn lub urządzeń elektrycznych, posiadających indywidualną funkcję, nie wymienionych ani nie włączonych gdzie indziej w dziale 85 tejże nomenklatury.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa T-636/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Infratel Italia i in./Komisja

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/49

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Infratel Italia i in./Komisja
   (Sprawa T-636/15)
   (2016/C 016/59)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Infrastrutture e telecomunicazioni per l’Italia SpA (Infratel Italia SpA) (Rzym, Włochy), Ericsson telecomunicazioni SpA (Rzym, Włochy), Italdata SpA (Avellino, Włochy), Linea Com Srl (Cremona, Włochy) (przedstawiciele: G.M. Roberti, I. Perego, M.S. Serpone i M. Serpone, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w całości lub w części;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga dotyczy decyzji zawartej w piśmie Komisji Europejskiej (Ref. Ares[2015]3551496) z dnia 28 sierpnia 2015 r., „Termination of grant agreement 621078 project VIRGO”.
   Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony, zasady dobrej administracji, art. 41 i 48 Karty i art. 135 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. l 298, s. 1) oraz art. 208 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s. 1), a także naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                           —

                           Komisja nie wysłuchała skarżących przed wydaniem decyzji, w której rozwiązała umowę o dotację i nakazała zwrot kwot otrzymanych tytułem zaliczki. Komisja naruszyła prawo skarżących do obrony, a także art. 135 rozporządzenia nr 966/2012, art. 208 rozporządzenia nr 1268/2012 oraz art. 41 i 48 Karty. Ponadto Komisja wydała decyzję wyłącznie w oparciu o oceny sformułowane przez ekspertów zewnętrznych, powołując się na te oceny bez przedstawienia w decyzji autonomicznego uzasadnienia. W ten sposób Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji i obowiązek przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędów w ocenie, naruszenie obowiązku uzasadnienia i zasady niedyskryminacji oraz art. 135 rozporządzenia nr 966/2012 i art. 208 rozporządzenia nr 1268/2012.

                           —

                           Oceny dokonane przez Komisje i przez jej ekspertów zewnętrznych, które stanowią podstawę decyzji, są owocem błędnej oceny okoliczność faktycznych i prawnych i nie są poparte spójnym i odpowiednim uzasadnieniem. Komisja naruszyła również art. 135 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 966/2012.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędów w ocenie i naruszenia zasady proporcjonalności, dobrej administracji i obowiązku uzasadnienia, art. 135 rozporządzenia nr 966/2012 i art. 208rozporzadzenia nr 1268/2012, a także „Guide to Financial Issues relating to ICT PSP Grant Agreement”.

                           —

                           Komisja nie oceniła prawidłowo różnej wagi poszczególnych elementów realizowanych w ramach projektu, naruszając tym samym obowiązki dobrej administracji, a także reguły przewidziane w tym względzie w „Guide to Financial Issues relating to ICT PSP Grant Agreement”. W tym względzie Komisja nie przedstawiła również konkretnego i odpowiedniego uzasadnienia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 135 rozporządzenia nr 966/2012 i art. 208 rozporządzenia nr 1268/2012 oraz zasady proporcjonalności, a także obowiązku uzasadnienia.

                           —

                           Komisja wydała nakaz odzyskania całej kwoty zaliczki i nie uwzględniła w sposób należyty znaczenia projektu dla polityk Unii ani okoliczności, że wykonana przez konsorcjum praca mogła zostać ponownie wykorzystana. W ten sposób Komisja naruszyła art. 135 rozporządzenia nr 966/2012 i zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa C-422/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko — Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/22

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 czerwca 2009 r.– Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-422/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/35/WE - Odpowiedzialność za środowisko - Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 180/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i B. Schöfer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: E. Riedl, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143, s. 56).

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu transponowania dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-384/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Attanasio Group Srl przeciwko Comune di Carbognano (Artykuły 43 WE i 48 WE — Przepisy regionalne określające minimalną wymaganą odległość pomiędzy przydrożnymi stacjami paliw — Właściwość Trybunału oraz dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Swoboda przedsiębiorczości — Ograniczenia)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Attanasio Group Srl przeciwko Comune di Carbognano
   (Sprawa C-384/08) (1)

   (Artykuły 43 WE i 48 WE - Przepisy regionalne określające minimalną wymaganą odległość pomiędzy przydrożnymi stacjami paliw - Właściwość Trybunału oraz dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Swoboda przedsiębiorczości - Ograniczenia)
   2010/C 113/14
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Attanasio Group Srl

      Strona pozwana: Comune di Carbognano

      Przy udziale: Felgas Petroli Srl

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Zgodność przepisów krajowych ustanawiających obowiązek zachowania minimalnych odległości pomiędzy przydrożnymi stacjami paliw z art. 43 WE, 48 WE, 49 WE i 56 WE oraz ze wspólnotowymi zasadami konkurencji gospodarczej i niedyskryminacji.

      Sentencja

   Artykuł 43 WE w związku z art. 48 WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy prawa krajowego — takie jak przepisy będące przedmiotem sporu w sprawie przed sądem krajowym — określające minimalną wymaganą odległość pomiędzy przydrożnymi stacjami paliw, stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości ujętej w traktacie WE. W okolicznościach takich jak w stanie faktycznym sprawy przed sądem krajowym nie wydaje się, by ograniczenie to mogło zostać uzasadnione względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ochrony zdrowia, ochrony środowiska, ani też racjonalizacją usług świadczonych użytkownikom, przy czym poczynienie ustaleń w tym względzie należy do właściwości sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-65/17: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2017 r. – Westbrae Natural/EUIPO – Kaufland Warenhandel (COCONUT DREAM)

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/32

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2017 r. – Westbrae Natural/EUIPO – Kaufland Warenhandel (COCONUT DREAM)
   (Sprawa T-65/17)
   (2017/C 086/42)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Westbrae Natural, Inc. (Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. McFarland, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Kaufland Warenhandel GmbH & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „COCONUT DREAM” – zgłoszenie nr 13 599 501

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 listopada 2016 r. w sprawie R 182/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               nakazanie pokrycia kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-499/03 P Peter Biegi Nahrungsmittel GmbH i Commonfood Handelsgesellschaft für Agrar-Produkte mbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Wspólna taryfa celna — Pokrycie należności celnych przywozowych po zwolnieniu towaru — Poniechanie prawa do pokrycia długu — Przesłanki — art. 220 ust. 2 lit. b rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Błąd organów celnych — Wykrywalny błąd — Nomenklatura scalona — Warunki — Zakres)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 3 marca 2005 r.
   w sprawie C-499/03 P Peter Biegi Nahrungsmittel GmbH i Commonfood Handelsgesellschaft für Agrar-Produkte mbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Wspólna taryfa celna - Pokrycie należności celnych przywozowych po zwolnieniu towaru - Poniechanie prawa do pokrycia długu - Przesłanki - art. 220 ust. 2 lit. b rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Błąd organów celnych - Wykrywalny błąd - Nomenklatura scalona - Warunki - Zakres)
   (2005/C 106/14)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-499/03 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło do Trybunału w dniu 25 listopada 2003 r., wniesione przez Peter Biegi Nahrungsmittel GmbH, z siedzibą we Frankfurcie nad Menem (Niemcy) i Commonfood Handelsgesellschaft für Agrar-Produkte mbH, z siedzibą w Langen (Niemcy) (adwokaci: K. Landry i L. Harings), w której drugą stroną była Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: X. Lewis i J. Schieferer), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, J. Malenovský (sprawozdawca), J-P. Puissochet, sędziowie; rzecznik generalny: L.A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 3 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 17 września 2003 r. w sprawach połączonych T-309/01 i T-239/02 Biegi Nahrungsmittel i Commonfood przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2.

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2001) 2533 z dnia 14 sierpnia 2001 r. (REC 4/00) w zakresie, w jakim nakazuje ona zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych Peter Biegi Nahrungsmittel GmbH w wysokości 218.605,64 DEM.

               3.

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2002) 857 z dnia 5 marca 2002 r. (REC 4/01), która nakazuje zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych Commonfood Handelsgesellschaft für Agrar-Produkte mbH w wysokości 222.116,06 DEM.

               4.

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.01.2004


title: Sprawa T-610/17: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2017 r. – ICL-IP Terneuzen i ICL Europe Coöperatief/Komisja

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/30

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2017 r. – ICL-IP Terneuzen i ICL Europe Coöperatief/Komisja
   (Sprawa T-610/17)
   (2017/C 357/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ICL-IP Terneuzen, BV (Terneuzen, Niderlandy) i ICL Europe Coöperatief UA (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Cana i E. Mullier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2017/999 z dnia 13 czerwca 2017 r. zmieniającego załącznik XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. 2017, L 150, s. 7) w zakresie, w jakim Komisja włączyła bromek n-propylu do załącznika XIV do rozporządzenia REACH;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania; oraz

               —

               zastosowanie wszelkich innych środków, jakich wymagają względy słuszności.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący popełnienia przez Komisję Europejską oczywistego błędu w ocenie ze względu na nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i naruszenia zasady dobrej administracji.

                           —

                           Skarżący podnoszą, że Komisja Europejska popełniła oczywisty błąd w ocenie nie analizując w sposób dokładny i bezstronny przedłożonych jej przez skarżących istotnych informacji wskazujących, iż omawiana substancja nie spełniała kryteriów uznania za substancje priorytetowe i włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia REACH. Skarżący twierdzą, że, gdyby Komisja Europejska wzięła te informacje pod uwagę, wynik otrzymany przez omawianą substancję byłby niższy od wyniku innych substancji, które nie zostały uznane za substancje priorytetowe w tej samej rundzie ustalania pierwszeństwa i substancja ta nie zostałyby włączona zaskarżonym rozporządzeniem do załącznika XIV do rozporządzenia REACH.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na tym, że zaskarżone rozporządzenie narusza art. 55 rozporządzenia REACH i jest sprzeczne z celem rozporządzenia REACH służącym zapewnieniu konkurencyjności, a także ingeruje w prawo do prowadzenia wymiany handlowej.

                           —

                           Skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie jest sprzeczne z celem rozporządzenia REACH służącym zapewnieniu konkurencyjności, a w szczególności z celem tytułu VII tego rozporządzenia, zatytułowanego „Procedura zezwoleń”, co tym samym ma wpływ na sytuację konkurencyjną skarżących, a także stoi na przeszkodzie prawu skarżących do prowadzenia wymiany handlowej ze względu na uznanie tej substancji za priorytetową mimo informacji wskazujących, że substancja ta nie spełniała kryteriów uznania za substancje priorytetowe i włączenia do załącznika XIV.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu przez Komisję Europejską prawa skarżących do obrony i na uchybieniu ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia

                           —

                           Skarżący podnoszą, że Komisja Europejska naruszyła ich prawo do obrony i uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, nie wyjaśniając przyczyn „zgrupowania” tej substancji z trichloroetylenem, pomimo iż Europejska Agencja Chemikaliów wyraźnie uznała (w „Wytycznych dotyczących ustalania pierwszeństwa”), że, w wypadku gdy uwzględniane są czynniki takie jak „grupowanie”, które nie zaliczają się do formalnych kryteriów art. 58 ust. 3, powody ustalania substancji priorytetowych powinny być jasno określone i zgodne z rolą i celem etapu zalecenia w procedurze wydawania zezwoleń.

               4.

               Zarzut czwarty, oparty na naruszeniu przez Komisję w zaskarżonym rozporządzeniu uzasadnionych oczekiwań skarżących.

                           —

                           Skarżący podnoszą, że przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia narusza ich uzasadnione oczekiwania w zakresie, w jakim nie jest ono zgodne z wytycznymi dotyczącymi ustalania pierwszeństwa. Skarżący twierdzą w szczególności, że ustalanie substancji priorytetowych i włączenie bromku n-propylu do załącznika XIV naruszyło ich uzasadnione oczekiwania, iż zostaną zastosowane kryterium ilości i względy grupowania, jakie określono w wytycznych dotyczących ustalania pierwszeństwa i wytycznych dotyczących ogólnego podejścia.

               5.

               Zarzut piąty, oparty na naruszeniu przez Komisję w zaskarżonym rozporządzeniu zasady proporcjonalności.

                           —

                           Skarżący podnoszą, że Komisja Europejska powinna była uznać za właściwe zawieszenie włączenie bromku n-propylu do załącznika XIV do zaskarżonego rozporządzenia, i że byłby to mniej uciążliwy środek, ponieważ skarżący nie musieliby ponosić natychmiast konsekwencji włączenia omawianej substancji do załącznika XIV, lecz jedynie wtedy, gdy bromek n-propylu zostałby właściwie włączony do załącznika XIV w świetle rzeczywistego względnego pierwszeństwa.

               6.

               Zarzut szósty, oparty na naruszeniu przez Komisję w zaskarżonym rozporządzeniu zasady równego traktowania i niedyskryminacji

                           —

                           Skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła w zaskarżonym rozporządzeniu zasadę równego traktowania i niedyskryminacji, traktując omawianą substancję odmiennie od pozostałych substancji, w tym w szczególności żółcienia antymonu i ołowiu, i włączając ją do załącznika XIV rozporządzenia REACH. Zdaniem skarżących obydwie substancje znajdowały się w podobnej sytuacji: obydwie były uznane za zaliczające się do tej samej rundy ustalania pierwszeństwa, obydwie otrzymały (lub powinny były otrzymać) całkowity wynik pierwszeństwa wynoszący 17 i w obydwu wypadkach ich ocena pierwszeństwa wymagała rozważenia grupowania. Niemniej jednak, jak wskazują skarżący, substancje te zostały potraktowane przez ECHA i Komisję Europejską odmiennie, gdyż zalecono zawarcie omawianej substancji w załączniku XIV, a następnie włączono ją do tego załącznika, podczas gdy nie zalecono zawarcia w załączniku XIV żółcienia antymonu i ołowiu, wobec czego nie włączono go do tego załącznika.


title: Sprawa C-120/09: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/28

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-120/09)
   2009/C 141/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. van Beek i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie dokonując transpozycji do prawa walońskiego art. 2 pkt f), j) i k) i pkt 4 pkt C Załącznika III do dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (1), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja Europejska podnosi dwa zarzuty na poparcie swej skargi.
   Z jednej strony zarzuca ona stronie pozwanej nietransponowanie do prawa regionu Walonii pojęć „składowisko podziemne”, „gaz składowiskowy” i „eluat” przewidzianych w przepisach art. 2 pkt f), j) i k) dyrektywy 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów. Komisja podkreśla znaczenie tych pojęć, które będąc pojęciami kluczowymi dla stosowania dyrektywy, zostały również użyte w innych przepisach przyjętych na jej podstawie i w ramach jej stosowania.
   Z drugiej strony skarżąca wskazuje na fakt, iż w prawie walońskim nie zawarto żadnego przepisu dotyczącego wartości progowych, po przekroczeniu których można stwierdzić wystąpienie znaczącego negatywnego wpływu składowiska odpadów na jakość wód gruntowych. Przepis pkt 4 pkt C) Załącznika III do dyrektywy, który przewiduje opracowanie takich przepisów, ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia skutecznej kontroli jakości wód gruntowych i w konsekwencji dla zagwarantowania ochrony środowiska, które jest głównym celem dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 182 s. 1.


title: Sprawa T-445/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 marca 2009 r. – Associazione italiana del risparmio gestito i Fineco Asset Management przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy wprowadzony przez władze włoskie na rzecz niektórych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe specjalizujących się w inwestowaniu w akcje spółek o małej lub średniej kapitalizacji — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Selektywny charakter środka — Obowiązek odzyskania)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 marca 2009 r. – Associazione italiana del risparmio gestito i Fineco Asset Management przeciwko Komisji
   (Sprawa T-445/05) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy wprowadzony przez władze włoskie na rzecz niektórych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe specjalizujących się w inwestowaniu w akcje spółek o małej lub średniej kapitalizacji - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Selektywny charakter środka - Obowiązek odzyskania)
   2009/C 90/38
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Associazione italiana del risparmio gestito (Rzym, Włochy) i Fineco Asset Management SpA (Rzym) (przedstawiciele: G. Escalar, G. Cipolla i V. Giordano, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/638/WE z dnia 6 września 2005 r. dotyczącej programu pomocy państwa wdrożonego przez Włochy na rzecz niektórych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, wyspecjalizowanych w inwestycjach w przedsiębiorstwa o małej i średniej kapitalizacji notowane na rynkach regulowanych (Dz.U. 2006, L 268, s. 1).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżące zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa F-93/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 maja 2011 r. — AL przeciwko Parlamentowi

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/43

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 maja 2011 r. — AL przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-93/10) (1)

   2011/C 232/79
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010, s. 61


title: Sprawa T-461/08: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EBI

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/30

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EBI
   (Sprawa T-461/08)
   (2009/C 19/57)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i P. Katsimani, dikigoroi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego o nieprzyjęciu oferty skarżącej i o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi;

               —

               nakazanie Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą w związku ze spornym postępowaniem przetargowym w wysokości 1 940 000 EUR;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami prawnymi i innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z tą skargą, nawet jeśli niniejsza skarga zostanie oddalona.

         Zarzuty i główne argumenty
   W tej wniesionej na podstawie art. 230 WE i art. 235 WE skardze skarżąca wnosi z jednej strony o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 26 lipca 2008 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżącą w odpowiedzi na otwarte zaproszenie do składania ofert „Pomoc w konserwacji, wspieraniu i rozwijaniu systemu »Loans Front Office« (SERAPIS) Europejskiego Banku Inwestycyjnego” (Dz.U. 2007/S 176-215155), zaś z drugiej strony o naprawienie szkody.
   Skarżąca twierdzi, że nie została poinformowana o wyniku postępowania przetargowego i że jedynie przypadkiem dowiedziała się o tym, że zawiadomienie o udzieleniu zamówienia zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym (1) z dnia 26 lipca 2008 r. Skarżąca utrzymuje, że pozwana wydała sporną decyzję z naruszeniem zasad przejrzystości i równego traktowania, jak również odpowiednich przepisów wytycznych EBI dotyczących udzielania zamówień oraz prawa wspólnotowego w sprawie zamówień? publicznych. Ponadto skarżąca podnosi, że nie informując jej o decyzji w sprawie udzielenia zamówienia, nie uzasadniając w wystarczający sposób decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, ustalając kryteria skutkujące nierównym traktowaniem, mieszając kryteria wyboru i udzielania, stosując dyskryminacyjną formułę ocenną przewidującą stosunek 75 %/25 %, pozwana uchybiła obowiązkowi zapewnienia niezakłóconej konkurencji poprzez wielokrotne naruszenie zobowiązania do przejrzystości i równego traktowania.
   Na wypadek gdyby Sąd uznał, że pozwana naruszyła prawo wspólnotowe w sprawie zamówień publicznych lub zasady przejrzystości prawnej i równego traktowania, skarżąca wnosi o odszkodowanie pieniężne w wysokości 50 % kwoty 3 880 000 EUR (to jest 1 940 000 EUR) od EBI, odpowiadającej szacowanemu zyskowi brutto, jaki skarżąca uzyskałaby w ramach wspomnianego powyżej postępowania przetargowego, gdyby zostało jej udzielone zamówienie.
   Skarżąca wnosi ponadto do Sądu o obciążenie pozwanej zgodnie z art. 87 § 3 lit. b) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji kosztami prawnymi poniesionymi przez skarżącą, nawet jeśli Sąd oddali skargę, gdyż jej zdaniem została ona zmuszona wystąpić do Sądu ze skargą z tego względu, że pozwana błędnie oceniła jej ofertę, jak również nie uzasadniła swojej decyzji i nie poinformowała skarżącej w odpowiednim czasie o zaletach wygrywającego oferenta.

      (1)  Dz.U. 2008/S 144-192307.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 6 lipca 2004 r. w sprawie T-117/02 Grupo El Prado Cervera, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Procedura sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego CHUFAFIT — Wcześniejszy krajowy znak towarowy słowny i graficzny CHUFI — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Prawdopodobieństwo skojarzenia — Art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/18

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   (pierwsza izba)
   z dnia 6 lipca 2004 r.
   w sprawie T-117/02 Grupo El Prado Cervera, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Procedura sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego CHUFAFIT - Wcześniejszy krajowy znak towarowy słowny i graficzny CHUFI - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Prawdopodobieństwo skojarzenia - Art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2004/C 239/36)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-117/02, Grupo El Prado Cervera, SL, mającej siedzibę w Valencia (Hiszpania), reprezentowanej przez P. Koch Moreno, adwokata, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (pełnomocnicy: J. F. Crespo Carrillo oraz G. Schneider), w której drugą stroną postępowania przed izbą odwoławczą OHIM, biorącą udział w postępowaniu przed Sądem w charakterze interwenienta, są Helene Debuschewitz i in., jako spadkobiercy Johanna Debuschewitza, zamieszkali w Rösrath-Forsbach (Niemcy), reprezentowani przez E. Krings, adwokata, mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji pierwszej izby odwoławczej OHIM z dnia 12 lutego 2002 r. (sprawa R 798/2001-1), dotyczącej procedury sprzeciwu w sporze między Grupo El Prado Cervera, SL a J. Debuschewitz, Sąd (pierwsza izba) w składzie: B. Vesterdorf, prezes, P. Mengozzi i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał 6 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z 29.6.2002.


title: Sprawa C-330/12: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/23

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-330/12)
   2012/C 287/43
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: P. Hetsch, L. Nicolae i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE zmieniającej dyrektywy 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art.5 tejże dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rzeczpospolitą Polskę zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2009/140/WE o dziennej stawce w wysokości 56 095,2 EUR i naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 25 maja 2011 r

      (1)  Dz.U. L 337, s. 37


title: Sprawa T-445/07: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2012 r. — Berning & Söhne przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynki zapięć na suwak i  „innych typów zapięć” oraz urządzeń do mocowania — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Uzgadniane podwyżki cen, ustalanie cen minimalnych, podział klientów i rynków oraz wymiana innych informacji handlowych — Dowód — Prawo do obrony — Jednolite i ciągłe naruszenie — Przedawnienie — Grzywny — czas trwania i waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Równość traktowania — Proporcjonalność)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/12

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2012 r. — Berning & Söhne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-445/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynki zapięć na suwak i „innych typów zapięć” oraz urządzeń do mocowania - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Uzgadniane podwyżki cen, ustalanie cen minimalnych, podział klientów i rynków oraz wymiana innych informacji handlowych - Dowód - Prawo do obrony - Jednolite i ciągłe naruszenie - Przedawnienie - Grzywny - czas trwania i waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Równość traktowania - Proporcjonalność)
   2012/C 243/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Berning & Söhne GmbH & Co. KG (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Niggemann i K. Gaßner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mojzesowicz i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 4257 wersja ostateczna z dnia 19 września 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 (WE) (sprawa COMP/39.168 — PO/Galanteria z metali i tworzyw sztucznych: zapięcia) oraz, tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Berning & Söhne GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa T-9/15: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2015 r. – Ball Europe/OHIM (Crown Hellas Can)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/32

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2015 r. – Ball Europe/OHIM (Crown Hellas Can)
   (Sprawa T-9/15)
   (2015/C 089/39)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ball Europe GmbH (Zurich, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Renck)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Crown Hellas Can SA (Ateny, Grecja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 230 990-0006

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 08.09.2014 w sprawie R 1408/2012-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, wraz z kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, a w przypadku formalnego przystąpienia do sporu – także kosztami poniesionymi przez drugą stronę postępowania przed izbą odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 6 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 62 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-553/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-405/05 Powerserv Personalservice GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 grudnia 2008 r. przez Powerserv Personalservice GmbH, dawna Manpower Personalservice GmbH

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/19

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-405/05 Powerserv Personalservice GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 grudnia 2008 r. przez Powerserv Personalservice GmbH, dawna Manpower Personalservice GmbH
   (Sprawa C-553/08 P)
   (2009/C 69/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Powerserv Personalservice GmbH, dawna Manpower Personalservice GmbH (przedstawiciel: adwokat B. Kuchar)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie przez Trybunał zaskarżonego orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-405/05 i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego 76059 w odniesieniu do wszystkich towarów i usług;

               —

               uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-405/05 w zakresie dotyczącym braku dowiedzenia, że wspólnotowy znak towarowy 76059 ma wymagane minimum charakter odróżniający, oraz przekazanie postępowania;

               —

               w każdym razie zobowiązanie przez Trybunał OHIM i właściciela wspólnotowego znaku towarowego do pokrycia kosztów własnych oraz zwrotu kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed izbą odwoławczą OHIM, Sądem Pierwszej Instancji oraz samym Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsze odwołanie zostało skierowane przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji, na mocy którego oddalono skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (zwanego dalej „OHIM”) z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego „MANPOWER”. Sąd orzekł, że wspólnotowy znak towarowy „MANPOWER” stanowił opis zarejestrowanych towarów i usług jedynie w Zjednoczonym Królestwie, w Irlandii, w Niemczech i w Austrii, i utrzymał w mocy decyzję Izby Odwoławczej, zgodnie z którą w państwach członkowskich, w których sporny znak towarowy miał charakter opisowy, uzyskał on charakter odróżniający w następstwie używania.
   W uzasadnieniu odwołania podniesiono naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
   Wbrew opinii Sądu oznaczenie „MANPOWER” — jak to zostało słusznie stwierdzone przez Izbę Odwoławczą OHIM — ma charakter opisowy w Niderlandach, w Szwecji, w Danii i w Finlandii, jak również we wszystkich pozostałych państwach członkowskich, które przynależały do Wspólnoty przed dniem 1 maja 2004 r. Gdyby Sąd uwzględnił okoliczność, że na podstawie statystkach prowadzonych przez Komisję Europejską 47 % rozpatrywanych osób we Wspólnocie włada językiem angielskim, z pewnością doszedłby do wniosku, że poza Niemcami i Austrią słowny znak towarowy „MANPOWER” ma charakter opisowy również w innych państwach członkowskich Unii, zwłaszcza w Niderlandach, w Szwecji, w Finlandii i w Danii. Również w odniesieniu do innych państw, które były członkami Wspólnoty przed dniem 1 maja 2004 r., Sąd nie uwzględnił faktu, że dzięki powszechnemu obowiązkowi szkolnemu w każdym z tych państw znaczna część ogółu populacji posiada wystarczającą znajomość angielskiego, aby zrozumieć sens należących do podstawowego słownictwa słów takich jak „MAN” i „POWER” i w związku z tym zrozumieć słowo „MANPOWER” jako opis towarów i usług oferowanych przez właściciela tego znaku. Sąd nie przedstawił jednak żadnego uzasadnienia w zakresie twierdzenia, dlaczego osobom spoza Zjednoczonego Królestwa i Irlandii należy odmówić nawet podstawowej znajomości języka angielskiego, natomiast orzekł wbrew swej dotychczasowej linii orzecznictwa, zgodnie z którą należy przyjąć, że ogół populacji spoza Zjednoczonego Królestwa i Irlandii posiada pewną znajomość angielskiego w kontekście postrzegania znaków towarowych.
   Co się tyczy dowodu uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania, Sąd naruszył prawo poprzez rozszerzenie właściwego kręgu odbiorców w stosunku do kręgu odbiorców określonego w decyzji Izby Odwoławczej bez dokonania ponownej oceny dowodu przedłożonego na okoliczność posiadania wymaganego minimum charakteru odróżniającego. Nawet gdyby przychylić się do stanowiska Sądu, że powszechna znajomość znaku towarowego powinna była zostać dowiedziona jedynie w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa, Irlandii, Niemiec i Austrii, w związku z rozszerzeniem właściwego kręgu odbiorców Sąd ten powinien był stwierdzić nieważność decyzji Izby Odwoławczej w tym zakresie i przekazać sprawę tej izbie celem ponownego rozpatrzenia. Sąd potwierdził również bez racji opinię Izby Odwoławczej dotyczącą „efektu rozniesienia się” powszechnej znajomości spornego znaku towarowego ze Zjednoczonego Królestwa na Irlandię, chociaż „rozniesienie się” powszechnej znajomości znaku towarowego z jednego państwa na drugie tudzież z jednego towaru lub usługi na inne towary lub usługi nie jest możliwe do przyjęcia.


title: Sprawa T-415/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 19 października 2006 r. w sprawie F-59/05 De Smedt przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 grudnia 2006 r. przez De Smedt

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/43

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 19 października 2006 r. w sprawie F-59/05 De Smedt przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 grudnia 2006 r. przez De Smedt
   (Sprawa T-415/06 P)
   (2007/C 42/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Elizabeth De Smaedt (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciele: L. Vogel, R. Kechiche, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego wyroku wydanego w dniu 19 października 2006 r. przez drugą izbę Sądu do spraw Służby Publicznej, zakomunikowanego listem poleconym z dnia 19 października 2006 r., oddalającego skargę wniesioną przez skarżącą w dniu 8 lipca 2005 r.;

               —

               uznanie żądań skarżącej przedstawionych w dniu 8 lipca 2005 r.;

               —

               obciążenie Komisji i interwenienta kosztami postępowania na podstawie art. 87 § 2 regulaminu Sądu, obejmującymi niezbędne wydatki poczynione przez skarżącą w związku z postępowaniem, w szczególności koszty związane z adresem do spraw doręczeń, koszty pobytu, a także wynagrodzenia adwokatów lub radców prawnych na podstawie art. 91 lit. b) regulaminu Sądu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 października 2006 r., o którego uchylenie wnosi wnosząca odwołanie w ramach niniejszego postępowania odwoławczego, Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił skargę wniesioną przez wnoszącą odwołanie, mającą za przedmiot, po pierwsze, żądanie uchylenia decyzji Komisji z dnia 21 marca 2005 r. określającej grupę zaszeregowania i wynagrodzenie wnoszącej odwołanie, która pierwotnie była zatrudniona w charakterze pracownika pomocniczego, a następnie w charakterze pracownika kontraktowego oraz, po drugie, żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.
   W uzasadnieniu żądania uchylenia tego wyroku wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 80 ust. 3 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot (1) oraz oczywistego błędu w ocenie. Wnosząca odwołanie podnosi, że oddalając pierwszy zarzut jej pierwotnej skargi w oparciu o uzasadnienie, że Komisja była zobowiązana do respektowania kalendarza określonego zgodnie z rozporządzeniem nr 723/2004 (2) dla zastąpienia starego regulaminu pracowników pomocniczych nowym regulaminem pracowników kontraktowych, Sąd do spraw Służby Publicznej umożliwił Komisji nieprzestrzeganie wszystkich wstępnych procedur zatrudnienia pracowników kontraktowych z naruszeniem art. 80 ust. 3 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot.
   Drugi zarzut przedstawiony w odwołaniu dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji, braku uzasadnienia i braku odpowiedzi na pisma wnoszącej odwołanie złożone na etapie pierwotnej skargi poprzez oddalenie zarzutu drugiego, który był związany z sytuacją, w której wnosząca odwołanie musiała świadczyć pracę, mającą charakter dyskryminujący w porównaniu z innymi osobami wykonującymi takie same funkcje w ramach tej samej służby Komisji. Wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi do spraw Służby Publicznej brak udzielenia adekwatnej odpowiedzi na wyjaśnienia wnoszącej odwołanie w tym zakresie i ograniczenie się do oddalenia zarzutu w oparciu o abstrakcyjną formułę słowną.

      (1)  Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot zostały określone w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 56, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 124, str. 1).


title: Sprawa T-271/05: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Miriam Aranę de la Cal przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/31

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Miriam Aranę de la Cal przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-271/05)
   (2005/C 229/67)
   Język postępowania: francuski)
   W dniu 8 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Miriam Arany de la Cal, zamieszkałej w Saint-Gilles (Belgia), reprezentowanej przez Lucasa Vogela, avocat, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji podjętej w dniu 21 marca 2005 r. przez organ właściwy do zawierania umów, na mocy której oddalono wniosek — zakwalifikowany ponownie jako zażalenie — złożony przez skarżącą w dniu 30 listopada 2004 r. przeciwko decyzji ustalającej klasyfikację i wynagrodzenie skarżącej jako członka personelu kontraktowego zgodnie z postanowieniami umowy, która weszła w życie w dniu 16 września 2004 r.

               —

               w razie konieczności uchylenie również pierwotnej decyzji, na mocy której ustalono klasyfikację i wynagrodzenie skarżącej jako członka personelu kontraktowego, zgodnie z umową, która weszła w życie w dniu 16 września 2004 r.

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 25.000 EUR, z wyraźnym zastrzeżeniem późniejszego podwyższenia, obniżenia lub uściślenia tej kwoty.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z tymi, jakie powołano w sprawie T-253/05 Fernandez Tulon przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-145/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — Eva-Maria Painer przeciwko Standard VerlagsGmbH, Axel Springer AG, Süddeutsche Zeitung GmbH, Spiegel-Verlag Rudolf Augstein GmbH & Co KG, Verlag M. DuMont Schauberg Expedition der Kölnischen Zeitung GmbH & Co KG (Jurysdykcja w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 6 pkt 1 — Wielość pozwanych — Dyrektywa 93/98/EWG — Artykuł 6 — Ochrona fotografii — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 2 — Zwielokrotnianie — Wykorzystanie fotografii portretowej do sporządzenia portretu przypuszczalnego — Artykuł 5 ust. 3 lit. d) — Wyjątki i ograniczenia na potrzeby cytowania — Artykuł 5 ust. 3 lit. e) — Wyjątki i ograniczenia do celów bezpieczeństwa publicznego — Artykuł 5 ust. 5))

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — Eva-Maria Painer przeciwko Standard VerlagsGmbH, Axel Springer AG, Süddeutsche Zeitung GmbH, Spiegel-Verlag Rudolf Augstein GmbH & Co KG, Verlag M. DuMont Schauberg Expedition der Kölnischen Zeitung GmbH & Co KG
   (Sprawa C-145/10) (1)

   (Jurysdykcja w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 6 pkt 1 - Wielość pozwanych - Dyrektywa 93/98/EWG - Artykuł 6 - Ochrona fotografii - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 2 - Zwielokrotnianie - Wykorzystanie fotografii portretowej do sporządzenia portretu przypuszczalnego - Artykuł 5 ust. 3 lit. d) - Wyjątki i ograniczenia na potrzeby cytowania - Artykuł 5 ust. 3 lit. e) - Wyjątki i ograniczenia do celów bezpieczeństwa publicznego - Artykuł 5 ust. 5))
   2012/C 32/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eva-Maria Painer

      Strona pozwana: Standard VerlagsGmbH, Axel Springer AG, Süddeutsche Zeitung GmbH, Spiegel-Verlag Rudolf Augstein GmbH & Co KG, Verlag M. DuMont Schauberg Expedition der Kölnischen Zeitung GmbH & Co KG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Handelsgericht Wien — Wykładnia art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1), art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 3 lit. d) i e) oraz art. 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) — Publikacja fotografii w kilku periodykach bez zgody autora i bez prawidłowego wskazania autorstwa — Właściwość sądu w zakresie rozpatrzenia kilku powództw wniesionych z powodu naruszenia prawa autorskiego przeciwko różnym pozwanym, które oparte są na zasadniczo identycznych przepisach dwóch państw członkowskich — Naruszenie prawa autorskiego uzasadnione celami bezpieczeństwa publicznego

      Sentencja

               1)

               Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że sama okoliczność, iż wytoczone przeciwko kilku pozwanym powództwa z tytułu naruszeń prawa autorskiego dotyczących tego samego przedmiotu opierają się na podstawach prawnych, które różnią się w zależności od państw członkowskich, nie stoi na przeszkodzie stosowaniu tego przepisu. Na sądzie krajowym ciąży obowiązek dokonania oceny w odniesieniu do wszystkich elementów akt sprawy istnienia ryzyka wydania w oddzielnych postępowaniach sprzecznych ze sobą orzeczeń.

               2)

               Artykuł 6 dyrektywy Rady 93/98/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych należy interpretować w ten sposób, iż fotografia portretowa może na mocy tego przepisu być chroniona prawem autorskim, pod warunkiem — czego sprawdzenie należy do sądu krajowego w każdym konkretnym przypadku — że jest ona twórczością intelektualną autora odzwierciedlającą jego osobowość i przejawiającą się swobodnymi i twórczymi wyborami dokonanymi przezeń w trakcie realizacji tej fotografii. Gdy zostanie sprawdzone, że rozpatrywana fotografia portretowa ma charakter utworu, przysługująca jej ochrona nie jest słabsza od ochrony przysługującej każdemu innemu utworowi, łącznie z utworem fotograficznym.

               3)

               Artykuł 5 ust. 3 lit. e) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym w związku z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że media, takie jak wydawca prasowy, nie mogą z własnej inicjatywy wykorzystać utworu chronionego prawem autorskim, powołując się na cel bezpieczeństwa publicznego. Jednakże nie można wykluczyć, że mogą przyczynić się w pewnych wypadkach do realizacji takiego celu poprzez opublikowanie fotografii poszukiwanej osoby. Należy wymagać, by inicjatywa ta, po pierwsze, wpisywała się w kontekst decyzji podjętej lub działania prowadzonego przez właściwe organy krajowe z zamiarem zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, a po drugie, by była podjęta w uzgodnieniu i we współpracy ze wspomnianymi organami w celu uniknięcia ryzyka działania wbrew środkom podjętym przez te organy, przy czym konkretne, aktualne i wyraźne wezwanie przez organy bezpieczeństwa publicznego do opublikowania fotografii w celach ścigania nie jest jednak konieczne.

               4)

               Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29 w związku z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż relacja prasowa cytująca utwór lub inny przedmiot objęty ochroną nie stanowi utworu językowego objętego ochroną prawa autorskiego, nie stoi na przeszkodzie stosowaniu tego przepisu.

               5)

               Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29 w związku z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że jego stosowanie jest uzależnione od obowiązku podania źródła — łącznie z nazwiskiem autora lub artysty wykonawcy — cytowanego utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną. Jednakże jeśli na podstawie art. 5 ust. 3 lit. e) dyrektywy 2001/29 nazwisko to nie zostało podane, wspomniany obowiązek należy uznać za spełniony, w razie gdy zostało podane jedynie źródło.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa T-249/14: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Masafi/OHIM – Hd1 (masafi) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego masafi — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy masafi — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/32

         Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Masafi/OHIM – Hd1 (masafi)
   (Sprawa T-249/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego masafi - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy masafi - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)])
   (2016/C 016/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Masafi Co. LLC (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokat: G. Hinarejos Mulliez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Hd1 Ltd (Huddersfield, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lutego 2014 r. (sprawa R 1131/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Hd1 Limited a Masafi Co. LLC.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Masafi Co. LLC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.