title: Sprawa C-481/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Bundesverwaltungsgericht, wydanym dnia 3 sierpnia 2004 r., w postępowaniu administracyjnym Engin Torun przeciwko miastu Augsburg, uczestnicy: 1. przedstawiciel interesu federalnego przy Bundesverwaltungsgericht, 2. Landesanwaltschaft Bayern

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Bundesverwaltungsgericht, wydanym dnia 3 sierpnia 2004 r., w postępowaniu administracyjnym Engin Torun przeciwko miastu Augsburg, uczestnicy: 1. przedstawiciel interesu federalnego przy Bundesverwaltungsgericht, 2. Landesanwaltschaft Bayern
   (Sprawa C-481/04)
   (2005/C 19/28)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 22 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesverwaltungsgericht, wydanym w dniu 3 sierpnia 2004 r. w postępowaniu administracyjnym Engin Torun przeciwko miastu Augsburg, uczestnicy: 1. przedstawiciel interesu federalnego przy Bundesverwaltungsgericht, 2. Landesanwaltschaft Bayern.
   Bundesverwaltungsgericht zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy pełnoletnie dziecko tureckiego pracownika, od ponad trzech lat legalnie zatrudnionego w Republice Federalnej Niemiec, które egzaminem czeladniczym ukończyło wykształcenie w zawodzie wykonawcy konstrukcji z metalu, traci prawo do pobytu, wynikające z prawa do ubiegania się o każdą ofertę pracy zgodnie z art. 7 zd. 2 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG – Turcja, poza przypadkami wskazanymi w art. 14 tej decyzji i przypadkiem opuszczenia przyjmującego Państwa Członkowskiego na znaczny okres czasu bez uzasadnionego powodu, również wówczas gdy:

                           a)

                           zostało skazane za ciężki rozbój i przestępstwa związane ze środkami odurzającymi na karę łączną trzech lat i trzech miesięcy pozbawienia wolności, a wykonanie kary nie zostało – również w okresie późniejszym – zawieszone na okres próby i cała kara została odbyta poprzez zaliczenie na jej poczet aresztu śledczego?

                           b)

                           samo zostało zatrudnione jako pracownik na zwykłym rynku pracy w Republice Federalnej Niemiec i w związku z tym uzyskało samodzielne prawo do pobytu, wynikające z prawa dostępu do zatrudnienia zgodnie z art. 6 ust. 1 tiret drugie lub trzecie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia i później prawo to utraciło?
                           Czy utrata tego prawa nastąpiła ze względu na to, że:

                                       aa)

                                       jego stosunek zatrudnienia został przez pracodawcę rozwiązany bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu uzależnienia od narkotyków?

                                       bb)

                                       nie zarejestrowało się ponownie we właściwym urzędzie jako bezrobotny po ponad trzymiesięcznej chorobie w okresie trzech dni roboczych pomiędzy końcem okresu niezdolności do pracy a aresztowaniem związanym z popełnieniem przestępstwa?

                                       cc)

                                       zostało skazane za ciężki rozbój i przestępstwa związane ze środkami odurzającymi na karę łączną trzech lat i trzech miesięcy pozbawienia wolności, a wykonanie kary nie zostało – również w okresie późniejszym – zawieszone na okres próby, cała kara została odbyta poprzez zaliczenie na jej poczet aresztu śledczego i w tym czasie nie uczestniczyło w zwykłym rynku pracy, jednakże po upływie około kwartału po zwolnieniu z aresztu znalazło ponownie zatrudnienie w agencji pracy tymczasowej, nie posiadając przy tym prawa do pobytu według przepisów krajowych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: czy obywatel turecki traci prawo do pobytu, wynikające z prawa dostępu do zatrudnienia zgodnie z art. 6 ust. 1 tiret drugie lub trzecie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia w okolicznościach wskazanych powyżej w pytaniu 1 b)?


title: Sprawa T-436/12: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2012 r. — Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM — Ceramicas del Foix (Rock & Rock)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2012 r. — Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM — Ceramicas del Foix (Rock & Rock)
   (Sprawa T-436/12)
   2012/C 379/43
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deustche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (Gladbeck, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ceramicas del Foix, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 lipca 2012 r. w sprawie R 495/2011-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „Rock & Rock” dla towarów należących do klas 2, 19 i 27 — wspólnotowy znak towarowy nr 3468774

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Ceramicas del Foix, SA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Wniosek o unieważnienie prawa do znaku opierał się na względnych podstawach odmowy rejestracji zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009. Skarżąca podniosła następujące wcześniejsze prawa do znaku: słowny znak towarowy „Rock” zarejestrowany w Niemczech pod nr. 30229274 dla towarów i usług z klas 1, 6, 7, 8, 17, 19, 37 i 42; słowny znak towarowy „MASTERROCK” zarejestrowany w Niemczech pod nr. 30212141 dla towarów i usług z klas 17, 19 i 37; słowny znak towarowy „FIXROCK” zarejestrowany w Niemczech pod nr. 39920622 dla towarów z klas 6, 7 i 19; słowny znak towarowy „FLEXIROCK” zarejestrowany w Niemczech pod nr. 2078534 dla towarów z klasy 19; słowny znak towarowy „COVERROCK” zarejestrowany w Niemczech pod nr. 39732094 dla towarów z klas 17 i 19; słowny znak towarowy „CEILROCK” zarejestrowany w Niemczech pod nr. 30306452 dla towarów z klas 6, 17 i 19

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-87/15: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – Aston Martin Lagonda/OHIM (Przedstawienie osłony chłodnicy umiejscowionej na przodzie pojazdu silnikowego)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/59

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – Aston Martin Lagonda/OHIM (Przedstawienie osłony chłodnicy umiejscowionej na przodzie pojazdu silnikowego)
   (Sprawa T-87/15)
   (2015/C 138/76)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aston Martin Lagonda Ltd (Gaydon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Farnsworth, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Wspólnotowy znak towarowy należący do kategorii „inne” przedstawiający osłonę chłodnicy umiejscowioną na przodzie pojazdu silnikowego – zgłoszenie nr 11 867 215

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie R 1797/2014-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim podtrzymano w niej stanowisko eksperta, że zgłoszony znak towarowy był prima facie pozbawiony charakteru odróżniającego w stosunku do przedmiotowych towarów i usług;

               —

               dopuszczenie publikacji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 11 867 215; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-406/13: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2013 r. — Gossio przeciwko Radzie

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/28

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2013 r. — Gossio przeciwko Radzie
   (Sprawa T-406/13)
   2013/C 313/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcel Gossio (Casablanca, Maroko) (przedstawiciel: adwokat S. Zokou)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności:

                           —

                           decyzji Rady 2010/656/WPZiB i rozporządzenia Rady (WE) nr 560/2005, jak również decyzji wykonawczej Rady 2012/144/WPZiB z dnia 8 marca 2012 r., określającej środki ograniczające w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą i obejmują skarżącego;

                           —

                           decyzji z dnia 17 maja 2013 r. utrzymującej w mocy i przedłużającej ww. środki ograniczające w zakresie w jakim środki te oznaczają, że skarżący powinien nadal figurować w wykazie osób i podmiotów wymienionych załączniku II do decyzji 2010/656/WPZiB oraz w załączniku IA do rozporządzenia (WE) nr 560/2005 w sprawie środków ograniczających wprowadzonych w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący nadużycia władzy i oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim:

                           —

                           fakty zarzucone stronie skarżącej nie mają żadnego obiektywnej podstawy i nie opierają się na żadnym namacalnym dowodzie;

                           —

                           nie sposób wykazać obiektywnego związku między powodami wskazanymi w celu uzasadnienia środków zastosowanych wobec strony skarżącej a ogólną sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej;

                           —

                           podstawy prawne leżące początkowo u źródeł środków ograniczających zastosowanych wobec strony skarżącej pozostają w sprzeczności z ostatnimi powodami przytoczonymi w celu ich uzasadnienia;

                           —

                           decyzje Rady stanowią obejście procedury lub nadużycie władzy.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia praw podstawowych strony skarżące, w szczególności prawa do domniemania niewinności, prawa do swobody przedsiębiorczości, prawa własności, zasady proporcjonalności, a także prawa do poszanowania życia rodzinnego oraz prawa do tego, by nie być poddawanym nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu.


title: Sprawa T-68/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 października 2008 r. — SGL Carbon przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek produktów na bazie węgla i grafitu mających zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Waga i czas trwania naruszenia — Zasada proporcjonalności — Zasada równego traktowania — Górna granica 10 % wartości obrotu — Odsetki za zwłokę)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 października 2008 r. — SGL Carbon przeciwko Komisji
   (Sprawa T-68/04) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek produktów na bazie węgla i grafitu mających zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Waga i czas trwania naruszenia - Zasada proporcjonalności - Zasada równego traktowania - Górna granica 10 % wartości obrotu - Odsetki za zwłokę)
   (2008/C 301/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: SGL Carbon AG (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciele: M. Klusmann i A. von Bonin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i W. Mölls, działający w charakterze pełnomocników, wspierani przez adwokata H.-J. Freunda)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/420/WE z dnia 3 grudnia 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa C.38.359 — Produkty na bazie węgla i grafitu mające zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej), a posiłkowo, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na mocy tej decyzji na skarżącą.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               SGL Carbon AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-285/05: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 28 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Enosi Efopliston Aktoploïas, ANEK, Minoikes grammes, N.E. Lésvou, Blue Star Ferries przeciwko Ypourgos Emporikis Naftilías, Ypourgos Aigaíou (Artykuł 104§ 3 regulaminu — Rozporządzenie (EWG) nr 3577/92 — Kabotaż morski — Okres przejściowy — Bezpośrednie stosowanie — Dyrektywa 98/18/WE — Reguły i normy bezpieczeństwa statków pasażerskich — Zgodność z prawem wspólnotowym przepisów krajowych zakazujących świadczenia usług transportu morskiego przez statki, które osiągnęły określony wiek)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/23

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 28 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Enosi Efopliston Aktoploïas, ANEK, Minoikes grammes, N.E. Lésvou, Blue Star Ferries przeciwko Ypourgos Emporikis Naftilías, Ypourgos Aigaíou
   (Sprawa C-285/05) (1)

   (Artykuł 104§ 3 regulaminu - Rozporządzenie (EWG) nr 3577/92 - Kabotaż morski - Okres przejściowy - Bezpośrednie stosowanie - Dyrektywa 98/18/WE - Reguły i normy bezpieczeństwa statków pasażerskich - Zgodność z prawem wspólnotowym przepisów krajowych zakazujących świadczenia usług transportu morskiego przez statki, które osiągnęły określony wiek)
   (2006/C 326/45)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis Epikrateias
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Enosi Efopliston Aktoploïas, ANEK, Minoikes grammes, N.E. Lésvou, Blue Star Ferries

      Strona pozwana: Ypourgos Emporikis Naftilías, Ypourgos Aigaíou
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 1 ust. 2, art. 4 i art. 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) (Dz.U. L 364, str. 7) — Możliwość powołania się na rozporządzenie przez podmioty prywatne w celu zakwestionowania ważności przepisów krajowych, które zostały przyjęte przed upływem terminu obowiązywania zawartego w tym rozporządzeniu odstępstwa — Wykładnia art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 3 lit. a), b), c), f) i g) dyrektywy Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz.U. L 144, str. 1) — Zgodność z prawem wspólnotowym przepisów krajowych zakazujących świadczenia usług transportu morskiego przez statki, które osiągnęły określony wiek
   Sentencja

               1)

               Mając na uwadze przepisy art. 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski), to ostatnie winno być interpretowane w taki sposób, iż nie może przyznawać uprawnień podmiotom prywatnym, przed dniem 1 stycznia 2004 r., w zakresie kabotażu dotyczącego wysp greckich dla regularnych usług pasażerskich oraz promowych, jak również usług świadczonych przez statki o pojemności mniejszej niż 650 gt.

               2)

               Artykuły 5 ust. 2 i art. 6 ust. 3 lit. a) — c), f) i g) dyrektywy Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one przepisom krajowym, o których mowa w postępowaniu przed sądem krajowym, zakazujących w sposób bezwzględny wykorzystania w transporcie krajowym statków, które osiągnęły określony wiek, jeśli dane państwo członkowskie nie podjęło działań w celu polepszenia wymogów bezpieczeństwa zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 4 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005.


title: Sprawa T-278/17: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2017 r. – Bank of New York Mellon/EUIPO – Nixen Partners (NEXEN)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/36

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2017 r. – Bank of New York Mellon/EUIPO – Nixen Partners (NEXEN)
   (Sprawa T-278/17)
   (2017/C 213/49)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank of New York Mellon Corp. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Klett i K. Schlüter)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nixen Partners (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „NEXEN” – zgłoszenie nr 13 374 152

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2017 r. w sprawie R 1570/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 23 lutego 2017 r. w sprawie 1570/2016-2 oraz oddalenie sprzeciwu;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania, a także postępowań przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów, w tym wszystkimi wydatkami, jakie strona skarżąca poniosła w kontekście tych postępowań.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-597/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 23 listopada 2016 r. – Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)/Antonio Zecca

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 23 listopada 2016 r. – Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)/Antonio Zecca
   (Sprawa C-597/16)
   (2017/C 063/21)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

      Strona pozwana: Antonio Zecca

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 50 Karty praw podstawowych Unii należy interpretować w taki sposób, że przy istnieniu prawomocnego ustalenia, że nie miało miejsca zachowanie stanowiące przestępstwo karne, wykluczone jest, bez konieczności dokonywania przez sędziego krajowego wszelkich dalszych ustaleń, wszczynanie lub prowadzenie odnośnie do tych samych czynów kolejnego postępowania celem nałożenia sankcji, które, przez wzgląd na ich charakter i stopień surowości, mogą zostać zakwalifikowane jako sankcje karne?

               2)

               Czy sąd krajowy, przy dokonywaniu oceny skuteczności, proporcjonalności i odstraszającego skutku sankcji, celem potwierdzenia naruszenia zasady ne bis in idem, o której mowa w art. 50 Karty praw podstawowych Unii, zobowiązany jest brać pod uwagę granice kary ustanowione przez dyrektywę 2014/57/UE (1)?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/57/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie sankcji karnych za nadużycia na rynku (dyrektywa w sprawie nadużyć na rynku) Dz.U. L 173, s. 179.


title: Sprawa C-572/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Saint-Denis de la Réunion (Francja) w dniu 8 grudnia 2010 r. — Clément Amedee przeciwko Garde des sceaux, Ministre de la justice et des libertés, Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Saint-Denis de la Réunion (Francja) w dniu 8 grudnia 2010 r. — Clément Amedee przeciwko Garde des sceaux, Ministre de la justice et des libertés, Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État
   (Sprawa C-572/10)
   2011/C 72/07
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Saint-Denis de la Réunion

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Clément Amedee

      Strona pozwana: Garde des sceaux, Ministre de la justice et des libertés, Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy można uznać, że uregulowanie ustanowione przepisami art. L.12 lit. b) kodeksu emerytur cywilnych i wojskowych, w brzmieniu zmienionym przez art. 48 ustawy z dnia 21 sierpnia 2003 r., oraz przepisami art. R.13 wspomnianego kodeksu, w brzmieniu zmienionym przez art. 6 dekretu z dnia 26 grudnia 2003 r., wprowadza dyskryminację pośrednią w rozumieniu art. 157 traktatu o Unii Europejskiej rodziców biologicznych dzieci, z uwagi na odsetek mężczyzn, którzy mogą spełnić wymóg przerwy w aktywności zawodowej przez nieprzerwany okres dwóch miesięcy, co wynika w szczególności z braku uregulowań prawnych pozwalających im na spełnienie tego wymogu w ramach płatnego urlopu?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy tak wprowadzona dyskryminacja pośrednia może być uzasadniona postanowieniami art. 6 ust. 3 Porozumienia załączonego do Protokołu nr 14 w sprawie polityki społecznej?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy przepisy dyrektywy 79/7/EWG (1) stoją na przeszkodzie utrzymaniu w mocy przepisów art. L.12 lit. b) i R.13 kodeksu emerytur cywilnych i wojskowych?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie oraz odpowiedzi przeczącej na pytania drugie i trzecie, czy zakwestionowanie przepisów przytoczonych artykułów powinno ograniczać się jedynie do wprowadzonej przez nie dyskryminacji, czy też oznacza brak możliwości ubiegania się przez urzędników obojga płci o skorzystanie z omawianego przywileju?

      (1)  Dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 1979, L 6, s. 24).


title: Sprawa T-14/09: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2009 r. — Vanhecke przeciwko Parlamentowi

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/47

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2009 r. — Vanhecke przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-14/09)
   (2009/C 69/104)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Frank Vanhecke (Brugia, Belgia) (przedstawiciele: R. Tournicourt i B. Siffert, advocaten)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r., podanej do wiadomości skarżącego w dniu 30 listopada 2008 r., uchylającej immunitet parlamentarny skarżącego;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Belgijski Minister Sprawiedliwości wystąpił w piśmie zaadresowanym do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z wnioskiem o uchylenie immunitetu parlamentarnego skarżącego. Zgodnie informacjami przedstawionymi przez skarżącego wniosek ten został złożony na wniosek prokuratury miasta Dendermonde, która chciała ścigać skarżącego w związku z treścią artykułu, opublikowanego w lokalnej gazecie partyjnej w mieście Sint-Niklaas, której skarżący jest odpowiedzialnym wydawcą.
   Parlament Europejski postanowił uchylić immunitet parlamentarny skarżącego.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi po pierwsze, że zgodnie z art. 10 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich członkowie Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa. Zdaniem skarżącego wynika z tego, że wniosek o uchylenie immunitetu członka Parlamentu Europejskiego złożyć może jedynie organ uprawniony w świetle prawa krajowego do złożenia takiego wniosku w stosunku do członka parlamentu krajowego. W związku z tym skierowany do Ministra Sprawiedliwości wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie uchylenia immunitetu parlamentarnego musi zostać złożony przez prokuraturę generalną przy Hof van beroep, a nie, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, przez prokuraturę właściwą miejscowo na poziomie okręgu.
   Drugi zarzut dotyczy wydania decyzji przez Komisję ds. Prawnych Parlamentu Europejskiego. Skarżący wywodzi, że członkowie komisji, którzy podjęli decyzję w przedmiocie wniosku o uchylenie immunitetu parlamentarnego skarżącego powinni byli być obecni na posiedzeniu, podczas którego został on przesłuchany lub powinni mieć do dyspozycji dokładne sprawozdanie zawierające argumentację. Jego zdaniem nie miało to miejsca w niniejszej sprawie.
   Po trzecie skarżący podnosi naruszenie poufności i obowiązku zachowania tajemnicy. W tym kontekście skarżący podnosi, że sprawozdanie przewodniczącego Komisji było dostępne dla prasy jeszcze zanim odbyło się końcowe głosowanie w Komisji ds. Prawnych.
   Po czwarte skarżący podnosi naruszenie art. 7 regulaminu Parlamentu Europejskiego w związku tym, że wszelka debata plenarna została uniemożliwiona.
   Po piąte skarżący podnosi brak uzasadnienia, ponieważ zaskarżona decyzja ogranicza się do odesłania do sprawozdania Komisji ds. Prawnych.
   Po szóste skarżący kwestionuje uzasadnienie użyte przez Komisję ds. Prawnych, zgodnie z którym „do spraw posła Parlamentu Europejskiego nie należy występowanie jako odpowiedzialny wydawca gazety krajowej partii politycznej”. W przekonaniu skarżącego do zadań polityka należy wyrażanie i upowszechnianie swoich poglądów politycznych, a wydawanie gazet o treściach politycznych i występowanie jako odpowiedzialny wydawca tych gazet stanowią część zadań członka Parlamentu Europejskiego.


title: Sprawa C-65/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 lutego 2009 r. – Gebr. Weber GmbH przeciwko Jürgen Wittmer

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 lutego 2009 r. – Gebr. Weber GmbH przeciwko Jürgen Wittmer
   (Sprawa C-65/09)
   2009/C 90/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gebr. Weber GmbH

      Strona pozwana: Jürgen Wittmer

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2 dyrektywy 1999/44/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one krajowemu przepisowi ustawowemu, zgodnie z którym sprzedawca w przypadku niezgodności z umową dostarczonego towaru może odmówić usunięcia tej niezgodności w sposób zaproponowany przez konsumenta, jeśli wiązałoby się to dla sprzedawcy z kosztami, które w porównaniu z wartością, jaką miałyby towary gdyby nie występowała niezgodność i biorąc pod uwagę znaczenie niezgodności byłyby nadmiernie wysokie (całkowicie nieproporcjonalne)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy przepisy art. 3 ust. 2 i ust. 3 akapit 3 wymienionej dyrektywy należy interpretować w taki sposób, że sprzedawca w przypadku przywrócenia zgodności z umową poprzez zastąpienie musi ponieść koszty demontażu towaru niezgodnego z umową z rzeczy, do której konsument go wmontował zgodnie z jego charakterem i przeznaczeniem?

      (1)  Dz.U. L 171 z 7.7.1999, s. 12.


title: Sprawa C-49/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Cartagena – Hiszpania) – Finanmadrid EFC SA/Jesús Vicente Albán Zambrano, María Josefa García Zapata, Jorge Luis Albán Zambrano, Miriam Elisabeth Caicedo Merino (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki umowy — Postępowanie w sprawie nakazu zapłaty — Postępowanie egzekucyjne — Kompetencja krajowego sądu prowadzącego postępowanie egzekucyjne do uwzględnienia z urzędu bezskuteczności nieuczciwego warunku — Zasada powagi rzeczy osądzonej — Zasada skuteczności — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Ochrona sądowa)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Cartagena – Hiszpania) – Finanmadrid EFC SA/Jesús Vicente Albán Zambrano, María Josefa García Zapata, Jorge Luis Albán Zambrano, Miriam Elisabeth Caicedo Merino
   (Sprawa C-49/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki umowy - Postępowanie w sprawie nakazu zapłaty - Postępowanie egzekucyjne - Kompetencja krajowego sądu prowadzącego postępowanie egzekucyjne do uwzględnienia z urzędu bezskuteczności nieuczciwego warunku - Zasada powagi rzeczy osądzonej - Zasada skuteczności - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Ochrona sądowa))
   (2016/C 145/04)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia de Cartagena

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanmadrid EFC SA

      Strona pozwana: Jesús Vicente Albán Zambrano, María Josefa García Zapata, Jorge Luis Albán Zambrano, Miriam Elisabeth Caicedo Merino

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, takiego jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które nie zezwala sądowi prowadzącemu postępowanie egzekucyjne w przedmiocie nakazu zapłaty na dokonanie z urzędu oceny nieuczciwego charakteru warunku umowy zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem, gdy organ, do którego wpłynął pozew o wydanie nakazu zapłaty, nie posiada kompetencji do dokonania takiej oceny.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-75/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – SEK Zollagentur GmbH przeciwko Hauptzollamt Gießen (Unia celna i wspólna taryfa celna — Usunięcie towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym spod dozoru celnego — Powstanie długu celnego)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – SEK Zollagentur GmbH przeciwko Hauptzollamt Gießen
   (Sprawa C-75/13) (1)

   ((Unia celna i wspólna taryfa celna - Usunięcie towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym spod dozoru celnego - Powstanie długu celnego))
   2014/C 282/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SEK Zollagentur GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Gießen

      Sentencja

               1)

               Artykuły 50 i 203 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. należy interpretować w ten sposób, że towar składowany czasowo należy uznać za usunięty spod dozoru celnego, jeżeli został on zgłoszony w ramach procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, lecz nie opuścił składu i nie został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia, mimo że w urzędzie tym przedstawiono dokumenty tranzytowe.

               2)

               Artykuł 203 ust. 3 tiret czwarte rozporządzenia nr 2913/92 zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, w wypadku usunięcia towaru spod dozoru celnego, osoba, która jako upoważniony nadawca wprowadziła tenże towar do procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego jest dłużnikiem w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


20150731035616932015/C 270/306572013TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150702242522Sprawa T-657/13: Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2015 r. – BH Stores/OHMI – Alex Toys (ALEX) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALEX – Krajowe, graficzny i słowne, znaki towarowe ALEX – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Dopuszczalność odwołania wnoszonego do izby odwoławczej – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 – Brak podobieństwa między towarami i usługami oznaczonymi kolidującymi ze sobą znakami towarowymi – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)
 ---documentbreak--- C2702015PL2420120150702PL0030242252Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2015 r. – BH Stores/OHMI – Alex Toys (ALEX)
   (Sprawa T-657/13) (
         1
      )
   „(Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALEX — Krajowe, graficzny i słowne, znaki towarowe ALEX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dopuszczalność odwołania wnoszonego do izby odwoławczej — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Brak podobieństwa między towarami i usługami oznaczonymi kolidującymi ze sobą znakami towarowymi — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)”2015/C 270/30Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: BH Stores BV (Curaçao, Terytorium Autonomiczne Niderlandów) (przedstawiciel: adwokat T. Dolde, i M. Hawkins, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Alex Toys LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci G. Macías Bonilla, P. López Ronda, G. Marín Raigal i E. Armero)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 września 2013 r. (sprawa R 1950/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między BH Stores BV a Alex Toys LLC

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            BH Stores BV zostaje obciążona kosztami, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Alex Toys LLC w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (
         1
      )	Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa T-122/11: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Yao N’Dré przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/18

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Yao N’Dré przeciwko Radzie
   (Sprawa T-122/11)
   2011/C 130/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Yao N’Dré (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do istoty identyczne z przytoczonymi w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub podobne do nich.


title: Sprawa T-166/16: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2016 r. – Panzeri/Parlament

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/32

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2016 r. – Panzeri/Parlament
   (Sprawa T-166/16)
   (2016/C 200/45)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Pier Antonio Panzeri (Calusco d’Adda, Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Cerami)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi i w rezultacie stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów ze względu na ich niezgodność z prawem;

               —

               w związku z tym zasądzenie od Parlamentu Europejskiego zwrotu 12 000 EUR wraz z odsetkami, albo też wyższej sumy, która z trakcie trwania postępowania zostanie wpłacona zgodnie z zaskarżonym nakazem;

               —

               Obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko pismu o sygnaturze D 302681 sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 2016 r., zawierającemu uzasadnienie noty debetowej nr 2016-207 z tego samego dnia, w sprawie zwrotu dodatków nienależnie pobranych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych.
   Zarzuty i główne argumenty są takie same, jak w sprawie T-677/15, Panzeri/Parlament i Komisja (Dz.U. 2016 C 27, s. 11).


title: Wykreślenie sprawy C-84/05

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/13

         Wykreślenie sprawy C-84/05 (1)

   (2005/C 330/32)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 7 września 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-84/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005


title: Sprawy połączone od C-187/12 do C-189/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — SFIR — Società fondiaria industriale romagnola SpA, Italia Zuccheri SpA, Co.Pro.B. — Cooperativa Produttori Bieticoli Soc. coop. Agricola, Eridania Sadam SpA przeciwko AGEA — Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 — Rozporządzenie (WE) nr 968/2006 — Rolnictwo — Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego — Warunki przyznawania pomocy restrukturyzacyjnej — Pojęcia „urządzenia produkcyjne” i  „całkowity demontaż” )

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — SFIR — Società fondiaria industriale romagnola SpA, Italia Zuccheri SpA, Co.Pro.B. — Cooperativa Produttori Bieticoli Soc. coop. Agricola, Eridania Sadam SpA przeciwko AGEA — Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali
   (Sprawy połączone od C-187/12 do C-189/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 - Rozporządzenie (WE) nr 968/2006 - Rolnictwo - Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego - Warunki przyznawania pomocy restrukturyzacyjnej - Pojęcia „urządzenia produkcyjne” i „całkowity demontaż”)
   2014/C 9/10
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SFIR — Società fondiaria industriale romagnola SpA, Italia Zuccheri SpA, Co.Pro.B. — Cooperativa Produttori Bieticoli Soc. coop. Agricola, Eridania Sadam SpA

      Strona pozwana: AGEA — Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 58, s. 42), a także art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 320/2006 (Dz.U. L 176, s. 32) — Przesłanki uzyskania pełnej pomocy — Pojęcia urządzeń produkcyjnych i całkowitego demontażu — Możliwość uzyskania przez zakłady produkujące cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy pełnej pomocy w przypadku zachowania przez nie urządzeń niezwiązanych z produkcją takich produktów, ale wykorzystywanych do innych produktów

      Sentencja

               1)

               Artykuły 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej oraz art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 320/2006 należy interpretować w ten sposób, że w rozumieniu tych artykułów pojęcie „urządzenia produkcyjne” obejmuje silosy przeznaczone do przechowywania cukru beneficjenta pomocy, i to bez względu na fakt, że są one wykorzystywane również do innych celów. Zakresem tego pojęcia nie są objęte ani silosy wykorzystywane wyłącznie do przechowywania wyprodukowanego w ramach kwot cukru zdeponowanego przez innych producentów lub nabytego od nich, ani też silosy wykorzystywane jedynie do konfekcjonowania lub pakowania cukru w celu jego sprzedaży. Zadaniem sądu krajowego jest dokonanie takiej oceny w każdym konkretnym przypadku, przy uwzględnieniu charakterystyki technicznej silosów, bądź sposobu, w jaki są one rzeczywiście wykorzystywane.

               2)

               Analiza pytań trzeciego i czwartego w sprawie C-188/12, a także pytań drugiego i trzeciego w sprawie C-189/12 nie ujawniła niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność art. 3 i 4 rozporządzenia nr 320/2006 i art. 4 rozporządzenia nr 968/2006.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Sprawa C-127/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Société Arcelor Atlantique et Lorraine, Sollac Méditerrannée, Société Arcelor Packaging International, Société Ugine & Alz France, Société Industeel Loire, Société Creusot Métal, Société Imphy Alloys, Arcelor SA przeciwko Premier ministre, Ministre de l'Écologie et du Développement durable, Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie (Środowisko naturalne — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Dyrektywa 2003/87 — Zakres stosowania — Włączenie urządzeń przemysłu metalurgicznego — Wyłączenie urządzeń sektorów produkcji chemicznej i metalurgii metali nieżelaznych — Zasada równego traktowania)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Société Arcelor Atlantique et Lorraine, Sollac Méditerrannée, Société Arcelor Packaging International, Société Ugine & Alz France, Société Industeel Loire, Société Creusot Métal, Société Imphy Alloys, Arcelor SA przeciwko Premier ministre, Ministre de l'Écologie et du Développement durable, Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie
   (Sprawa C-127/07) (1)

   (Środowisko naturalne - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Dyrektywa 2003/87 - Zakres stosowania - Włączenie urządzeń przemysłu metalurgicznego - Wyłączenie urządzeń sektorów produkcji chemicznej i metalurgii metali nieżelaznych - Zasada równego traktowania)
   (2009/C 44/13)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Arcelor Atlantique et Lorraine, Sollac Méditerrannée, Société Arcelor Packaging International, Société Ugine & Alz France, Société Industeel Loire, Société Creusot Métal, Société Imphy Alloys, Arcelor SA

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l'Écologie et du Développement durable, Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Ważność dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32) w świetle wspólnotowej zasady równego traktowania — Odmienne traktowanie instalacji sektora metalurgicznego, do którego odnosi się system handlu przydziałami gazów cieplarnianych przewidziany dyrektywą oraz sektorów produkcji aluminium i tworzyw sztucznych emitujących identyczne gazy cieplarniane, a nie podlegające systemowi — Obiektywne uzasadnienie odmiennego traktowania
   Sentencja
   Analiza dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/101/WE z dnia 27 października 2004 r., pod kątem zasady równego traktowania, nie wykazała istnienia okoliczności, które wpływałyby na jej ważność w zakresie w jakim wdraża ona system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w przemyśle metalurgicznym metali żelaznych, nie włączając do zakresu jej zastosowania sektorów produkcji chemicznej i metalurgii metali nieżelaznych.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa T-234/15: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2017 r. – Systema Teknolotzis/Komisja [Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007 – 2013) — Umowy w sprawie dotacji dla projektów PlayMancer, Mobiserv i PowerUp — Artykuł 299 TFUE — Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Dopuszczalność — Proporcjonalność — Obowiązek staranności — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/34

         Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2017 r. – Systema Teknolotzis/Komisja
   (Sprawa T-234/15) (1)

   ([Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007 – 2013) - Umowy w sprawie dotacji dla projektów PlayMancer, Mobiserv i PowerUp - Artykuł 299 TFUE - Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Dopuszczalność - Proporcjonalność - Obowiązek staranności - Obowiązek uzasadnienia])
   (2017/C 277/49)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Systema Teknolotzis AE – Efarmogon Ilektronikis kai Pliroforikis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat E. Georgilas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i L. Di Paolo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata E. Politis)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 1677 final z dnia 10 marca 2015 r. stanowiącej tytuł egzekucyjny dla przymusowego ściągnięcia od skarżącej kwoty 716 334,05 EUR, wraz z odsetkami.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Systema Teknolotzis AE – Efarmogon Ilektronikis kai Pliroforikis zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa T-290/09: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Omnicare przeciwko OHIM — Astellas Pharma (OMNICARE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OMNICARE — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OMNICARE — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo usług — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/41

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Omnicare przeciwko OHIM — Astellas Pharma (OMNICARE)
   (Sprawa T-290/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OMNICARE - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OMNICARE - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo usług - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego)
   2011/C 311/75
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Omnicare, Inc. (Covington, Kentucky, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Astellas Pharma GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Gutiérrez Martínez, M.H. Granado Carpenter i M. Polo Carreño)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 maja 2009 r. (sprawa R 402/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Yamanouchi Pharma GmbH a Omnicare, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Omnicare, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa C-381/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'Etat (Francja) w dniu 8 sierpnia 2007 r. Association nationale pour la protection des eaux et rivières — TOS przeciwko Ministère de l'écologie, du développement et de l'aménagement durables

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'Etat (Francja) w dniu 8 sierpnia 2007 r. Association nationale pour la protection des eaux et rivières — TOS przeciwko Ministère de l'écologie, du développement et de l'aménagement durables
   (Sprawa C-381/07)
   (2007/C 269/50)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'Etat
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association nationale pour la protection des eaux et rivières — TOS.

      Strona pozwana: Ministère de l'écologie, du développement et de l'aménagement durables
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wykładni art. 6 dyrektywy 2006/11/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady] z dnia 15 lutego 2006 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty (1) można dokonać w ten sposób, że wolno państwom członkowskim — po przyjęciu w oparciu o ten przepis programów obniżenia zanieczyszczenia wód obejmujących normy jakości środowiska naturalnego — wprowadzić dla urządzeń uznanych za mało szkodliwe systemu zgłoszenia zawierającego przypomnienie ogólnych wymogów dotyczących zrzutów tych produktów oraz prawa organu administracyjnego do sprzeciwu rozpoczęcia użytkowania lub do narzucenia limitów zrzutów dla tych urządzeń?

      (1)  Dz.U. L 64, str. 52.


title: Sprawa C-627/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu (Portugalia) w dniu 5 grudnia 2016 r. – João Ventura Ramos/Fundo de Garantia Salarial

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu (Portugalia) w dniu 5 grudnia 2016 r. – João Ventura Ramos/Fundo de Garantia Salarial
   (Sprawa C-627/16)
   (2017/C 070/13)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: João Ventura Ramos

      Strona pozwana: Fundo de Garantia Salarial

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy termin zawity znajdujący zastosowanie do złożenia w instytucji gwarancyjnej wniosku o zaspokojenie niespełnionych roszczeń pracowniczych jest bardziej korzystny dla pracowników najemnych w rozumieniu art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE (1) z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, jeżeli zaspokojenie takich roszczeń pracowniczych gwarantuje się tylko wówczas, gdy wniosek o wypłatę świadczeń pracowniczych zostanie złożony w instytucji gwarancyjnej w terminie roku liczonym od dnia następującego po dniu, w którym została rozwiązana umowa o pracę, czy też jeżeli termin ten jest liczony od dnia, w którym wszczęte zostało postępowanie upadłościowe, z zastrzeżeniem, że instytucja gwarancyjna gwarantuje wypłatę tych świadczeń pracowniczych, które stały się należne w okresie sześciu miesięcy poprzedzających wszczęcie tego postępowania?

               2)

               Gdyby pracownik nie dochował terminu z powodów, za które nie ponosi odpowiedzialności, czy przepisy prawne państw członkowskich powinny na podstawie art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. przewidywać dodatkowy termin do złożenia wniosku w instytucji gwarancyjnej, jeżeli pracownik dowiedzie, że nie jest odpowiedzialny za niedochowanie terminu?

      (1)  Dz.U. 2008, L 283, s. 36


title: Sprawa T-517/11: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2011 r. — United States Polo Association przeciwko OHIM — Polo/Lauren (dwaj gracze polo)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/22

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2011 r. — United States Polo Association przeciwko OHIM — Polo/Lauren (dwaj gracze polo)
   (Sprawa T-517/11)
   2011/C 355/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: United States Polo Association (Kentucky, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, I. Rohr i T. Melchert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: The Polo/Lauren Company, LP (Nowy Jork, Stany Zjednoczone Ameryki)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 czerwca 2011 r. w sprawie R 1107/2010-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą jej własnymi kosztami w przypadku, gdyby wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: zgłoszenie znaku towarowego dla graficznego znaku towarowego przedstawiającego dwóch graczy polo dla towarów należących do klasy 3 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5997473

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: francuskie zgłoszenie nr 1441630 graficznego znaku towarowego przedstawiającego gracza polo dla towarów i usług należących do klas 3, 9, 14, 16, 18, 24, 25 i 35; hiszpańskie zgłoszenie nr 878316 graficznego znaku towarowego przedstawiającego gracza polo dla towarów należących do klasy 3; brytyjskie zgłoszenie nr 2172123 graficznego znaku towarowego przedstawiającego gracza polo dla towarów należących do klasy 3; niemieckie zgłoszenie nr 1070650 graficznego znaku towarowego przedstawiającego gracza polo dla towarów należących do klasy 3; wspólnotowe zgłoszenie nr 4236527 trójwymiarowego znaku towarowego przedstawiającego butelkę z graczem polo dla towarów należących do klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 20 ust. 7 i art. 53a rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 oraz naruszenie art. 80 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza doręczyła swą decyzję stronom postępowania w sprawie sprzeciwu w dniu 19 lipca 2011 r., nie uwzględniając ich wspólnego, złożonego w dniu 18 lipca 2011 r., wniosku o zawieszenie postępowania, a następnie oddaliła wniosek strony skarżącej o uchylenie tej decyzji i uwzględnienie wniosku o zawieszenie. Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w związku z błędną oceną Izby Odwoławczej, że art. 8 ust. 1 lit. b) wyklucza rejestrację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego. Nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy rozpatrywanymi znakami towarowymi.


title: Sprawa C-456/14: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – Manuel Orrego Arias/Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2001/40/WE — Wzajemne uznawanie decyzji o wydaleniu obywateli państw trzecich — Artykuł 3 ust. 1 lit. a) — pojęcie „czynu zabronionego zagrożonego karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż rok” — Decyzja o wydaleniu obywatela państwa trzeciego z powodu wyroku skazującego — Sytuacja niewchodząca w zakres zastosowania dyrektywy 2001/40 — Oczywisty brak właściwości]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/7

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – Manuel Orrego Arias/Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real
   (Sprawa C-456/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2001/40/WE - Wzajemne uznawanie decyzji o wydaleniu obywateli państw trzecich - Artykuł 3 ust. 1 lit. a) - pojęcie „czynu zabronionego zagrożonego karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż rok” - Decyzja o wydaleniu obywatela państwa trzeciego z powodu wyroku skazującego - Sytuacja niewchodząca w zakres zastosowania dyrektywy 2001/40 - Oczywisty brak właściwości])
   (2015/C 398/08)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Manuel Orrego Arias

      Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedłożone przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) postanowieniem z dnia 4 września 2014 r. (sprawa C-456/14).

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa C-116/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luksemburg) — État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Pierrowi Feltgenowi (zarządcy masy upadłości spółki Bacino Charter Company SA) i Bacino Charter Company SA (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 15 pkt 4 lit. a) i art. 15 pkt 5 — Zwolnienie czynności najmu statków morskich — Zakres)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luksemburg) — État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Pierrowi Feltgenowi (zarządcy masy upadłości spółki Bacino Charter Company SA) i Bacino Charter Company SA
   (Sprawa C-116/10) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 15 pkt 4 lit. a) i art. 15 pkt 5 - Zwolnienie czynności najmu statków morskich - Zakres)
   2011/C 63/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement et des domaines

      Strony pozwane: Pierre Feltgen (zarządca masy upadłości spółki Bacino Charter Company SA) oraz Bacino Charter Company SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Wykładnia art. 15 ust. 4 lit. a) i art. 15 ust. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienie czynności najmu statków morskich — Zwolnienie pod warunkiem, że statki takie używane są do żeglugi na pełnym morzu oraz przewożą pasażerów za opłatą lub używane są do celów handlowych, przemysłowych lub rybołówstwa

      Sentencja

   Wykładni art. 15 pkt 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r., należy dokonywać w ten sposób, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie od podatku od wartości dodanej nie ma zastosowania do świadczenia usług polegających na udostępnieniu za wynagrodzeniem statku z załogą osobom fizycznym dla celów podróży rekreacyjnych na pełnym morzu.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-645/13: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2016 r. – Nezi/OHIM – Etam (E) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego E — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy E — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Renoma — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/33

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2016 r. – Nezi/OHIM – Etam (E)
   (Sprawa T-645/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego E - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy E - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Renoma - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 156/43)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evcharis Nezi (Mykonos, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Salkitzoglou)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Geroulakos i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Etam SAS (Clichy, Francja) (przedstawiciele: adwokaci G. Barbaut i A. Champanhet)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2013 r. (sprawa R 329/2013-4) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciw między Etam SAS a Mme Evcharis Nezi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarga wzajemna zostaje oddalona.

               3)

               Evcharis Nezi i Etam SAS pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa C-286/10: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/27

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-286/10)
   ()
   2010/C 221/43
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, ze poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy Rady 2005/47/WE (1) z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie umowy między Stowarzyszeniem Kolei Europejskich (CER) a Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF) w sprawie niektórych aspektów warunków pracy pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych w sektorze kolejowym, a w każdym razie poprzez brak poinformowania Komisji o ich przyjęciu, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 26 czerwca 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 195, s. 15.


title: Sprawa C-563/14 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r.– Dansk Automat Brancheforening/Komisja Europejska, Królestwo Danii, Betfair Group plc, Betfair International Ltd, European Gaming and Betting Association (EGBA) (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Prawo do wniesienia skargi — Legitymacja procesowa — Osoby fizyczne lub prawne — Pomoc państwa — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Akt dotyczący indywidualnie — Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/3

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r.– Dansk Automat Brancheforening/Komisja Europejska, Królestwo Danii, Betfair Group plc, Betfair International Ltd, European Gaming and Betting Association (EGBA)
   (Sprawa C-563/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Prawo do wniesienia skargi - Legitymacja procesowa - Osoby fizyczne lub prawne - Pomoc państwa - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Akt dotyczący indywidualnie - Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych))
   (2016/C 279/03)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dansk Automat Brancheforening (przedstawiciele: K. Dyekjær, T. Høg i J. Flodgaard, advokater)

      Druga strona postępowania:

   Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Grønfeldt i M. P.-J. Loewenthal, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning, pełnomocnik, wspierany przez R. Holdgaarda, advokat), Betfair Group plc, Betfair International Ltd (przedstawiciele: A. Pliego Selie, O. Brouwer i M. Groothuismink, advocaten), European Gaming and Betting Association (EGBA) (przedstawiciele: J. Heithecker, C.-D. Ehlermann et J. Ylinen, Rechtsanwälte)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2.

               Dansk Automat Brancheforening zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3.

               Królestwo Danii pokrywa swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-340/10: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/30

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-340/10)
   ()
   2010/C 246/51
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Georgios Zavvos i Donatella Recchia)

      Strona pozwana: Republika Cypryjska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że:

                           —

                           Republika Cypryjska, nie włączywszy terenu jeziora Paralimni do krajowego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, naruszyła zobowiązania, które na niej ciążą zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory;

                           —

                           Republika Cypryjska, tolerując działalność, która poważnie zagraża cechom ekologicznym jeziora Paralimni, oraz nie przedsięwziąwszy środków ochronnych koniecznych do zachowania populacji gatunku Natrix natrix cypriaca, który ma znaczenie ekologiczne dla jeziora Paralimni i zapory Xyliatos, naruszyła zobowiązania ciążące na niej zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w wykładni nadanej jej przez Trybunał Sprawiedliwości w wyrokach w sprawach: C-117/03 i C-244/05;

                           —

                           nie podjąwszy działań koniecznych do ustanowienia systemu ścisłej ochrony Natrix natrix cypriaca, Republika Cypryjska naruszyła zobowiązania ciążące na niej zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory;

                           —

                           obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja utrzymuje, że Republika Cypryjska, nie włączywszy w grudniu 2009 r. całego terenu jeziora Paralimni do krajowego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, naruszyła zobowiązania, które na niej ciążą zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. Republika Cypryjska nie zakwestionowała konieczności włączenia jeziora Paralimni do wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty. Mimo to jezioro nie zostało włączone do krajowego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii. W dniu 24 listopada 2009 r. Republika Cypryjska powiadomiła Komisję, że jezioro Paralimni zostało oficjalnie ujęte w sieci „Natura 2000”, ważny północny brzeg jeziora nie został jednak włączony do terenów mających znaczenie dla Wspólnoty. W dniu 24 kwietnia 2009 r. w Dzienniku Urzędowym Republiki Cypryjskiej opublikowana została zmiana planu zagospodarowania jeziora, zgodnie z którą północny brzeg jeziora został przekształcony w teren przeznaczony pod zabudowę. Komisja jest zdania, że ograniczenie zasięgu siedliska nie jest uzasadnione oraz że Republika Cypryjska, nie włączywszy całego terenu jeziora Paralimni do krajowego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, naruszyła art. 4 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG.
   Ponadto Komisja uważa, że określona szkodliwa działalność prowadzona na terenie jeziora Paralimni (w szczególności nielegalny pobór wody, rozwój budownictwa, przeprowadzanie wyścigów motorowych i prowadzenie strzelnicy) degradują i niszczą siedlisko gatunku oraz że w związku z tym Republika Cypryjska, nie przedsięwziąwszy środków ochronnych koniecznych do zachowania populacji gatunku Natrix natrix cypriaca, naruszyła zobowiązania ciążące na niej zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG w wykładni nadanej jej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości (w wyrokach w sprawach: C-117/03 i C-244/05).
   Co więcej, Komisja twierdzi, że taka działalność jak rozwój budownictwa na spornym obszarze i wydzielanie działek budowlanych na północnym brzegu jeziora wywarła negatywny wpływ na siedlisko gatunku endemicznego i jego populację. Wobec tego Republika Cypryjska, nie podjąwszy działań koniecznych do ustanowienia i wprowadzenia w życie systemu ścisłej ochrony zaskrońca wodnego Natrix natrix cypriaca poprzez zastosowanie „spójnych i skoordynowanych środków o charakterze prewencyjnym”, naruszyła zobowiązania ciążące na niej na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) i b) w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.


title: Sprawa C-509/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 24 września 2015 r. – Recep Kilic/Land Berlin

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 24 września 2015 r. – Recep Kilic/Land Berlin
   (Sprawa C-509/15)
   (2016/C 016/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Recep Kilic

      Strona pozwana: Land Berlin

      Pytanie prejudycjalne

   Czy można uznać za zezwolenie na połączenie w rozumieniu art. 7 decyzji Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. sytuację, w której członkowi rodziny po zezwoleniu na połączenie z pierwotnie uprawnionymi członkami rodziny, którzy nie należeli do rynku pracy, przedłużone zostaje zezwolenie na pobyt w chwili, w której pierwotnie uprawniony, u którego członek rodziny ma swoje prawne miejsce zamieszkania, został pracownikiem?


title: Sprawa T-506/17: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2017 r. – Makhlouf/Rada

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/38

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2017 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-506/17)
   (2017/C 347/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie jej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony strony skarżącej, a w szczególności jej prawa skutecznej ochrony sądowej, przewidzianego w art. 6 i 13 europejskiej Konwencji ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), w art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”) i w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie przedstawione przez Radę nie spełnia ciążącego na instytucjach Unii Europejskiej obowiązku przewidzianego w art. 6 EKPC, w art. 296 TFUE i w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jaki Rada popełniła w związku z zaangażowaniem strony skarżącej w finansowanie reżimu syryjskiego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego ograniczenia przez zaskarżone środki praw podstawowych strony skarżącej, a w szczególności jej prawa własności przewidzianego w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPC i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także jej prawa do reputacji przewidzianego w art. 8 i 10 ust. 2 EKPC, zasady domniemania niewinności przewidzianej w art. 6 EKPC i w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jej wolności wyrażania opinii, przewidzianej w art. 10 EKPC, a także jej prawa do swobodnego poruszania się, przewidzianego w art. 2 ust. 2 protokołu nr 4 do EKPC.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia wytycznych w sprawie stosowania i oceniania środków ograniczających (sankcji) w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej (dokument Rady 15114/05 z dnia 2 grudnia 2005 r.).


title: Sprawa F-114/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2009 r. — Wenning przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Przedłużenie umowy o pracę z pracownikiem Europolu — Artykuł 6 regulaminu pracowniczego Europolu — Sprawozdanie z oceny)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/72

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2009 r. — Wenning przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-114/07) (1)

   (Służba publiczna - Personel Europolu - Przedłużenie umowy o pracę z pracownikiem Europolu - Artykuł 6 regulaminu pracowniczego Europolu - Sprawozdanie z oceny)
   2010/C 24/131
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rainer Wenning (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci G. Vandersanden i C. Ronzi, następnie adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: początkowo B. Exterkate i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta, następnie D. El Khoury i D. Neumann, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 21 grudnia 2006 r. o nieprzedłużaniu umowy o pracę ze skarżącym i jego reintegracji oraz nakazanie Europolowi przedłużenia umowy o pracę na 4 lata od dnia 1 października 2007 r., a także wniosek o odszkodowanie.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz. U. C 315 z 22.12.2007, s. 47.


title: Sprawa C-139/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2017 r. w sprawie T-225/15 QuaMa Quality Management GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 20 marca 2017 r. przez QuaMa Quality Management GmbH

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2017 r. w sprawie T-225/15 QuaMa Quality Management GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 20 marca 2017 r. przez QuaMa Quality Management GmbH
   (Sprawa C-139/17 P)
   (2017/C 357/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: QuaMa Quality Management GmbH (przedstawiciel: C. Russ, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Microchip Technology, Inc.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 17 stycznia 2017 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lutego 2015 r. (sprawy połączone R 1809/2014-4 i R 1680/2014-4).

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie opiera swoje odwołanie od wyroku Sądu na następującej argumentacji:
   W odwołaniu podnoszone jest naruszenie art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (1). Sąd błędnie wyszedł z założenia, że interwenient w dniu 9 kwietnia 2013 r. wystąpił z prawidłowym wnioskiem o wpisanie do rejestru zmiany właściciela, a jedynie użył złego formularza. W rzeczywistości wniosek o „Zmianę nazwiska lub adresu właściciela” dotyczył wszystkich 14 znaków SMSC Europe GmbH i został przez EUIPO, zgodnie z jego pismem z dnia 14 kwietnia 2013 r., tak właśnie zrozumiany. A zatem oczywiste jest, że urząd w pełni oddalił wniosek z dnia 9 kwietnia 2013 r. i uwzględnił dopiero wniosek z dni 14 czerwca 2013 r., który został złożony po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu.
   Dodatkowo w odwołaniu podnoszone jest naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Ani Wydział Sprzeciwów, ani Izba Odwoławcza nie zajęły się w dostatecznie zadowalającym stopniu ustaleniem właściwego kręgu odbiorców. Nie można przeprowadzić oceny prawdopodobieństwa naruszenia bez ustalenia właściwego kręgu odbiorców i indywidualnego charakteru odróżniającego dla każdego z towarów i każdej z usług. Jest tak tym bardziej w przypadku przyjętego przez Sąd założenia, zgodnie z którym podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych jest dla profesjonalnego kręgu odbiorców – do którego Sąd nie należy – „niewielkie”.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa T-745/14: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – TeamBank/EUIPO – Easy Asset Management (e@sy Credit) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy e@sy Credit — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy EasyCredit — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/22

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – TeamBank/EUIPO – Easy Asset Management (e@sy Credit)
   (Sprawa T-745/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy e@sy Credit - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy EasyCredit - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 326/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TeamBank AG Nürnberg (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Lindner, D. Terheggen i T. Kiphuth)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo P. Geroulakos, następnie D. Gája, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Easy Asset Management AD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Georgieva-Tabakova i H. Raychev)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2014 r. (sprawa R 1975/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Easy Asset Management a TeamBank AG Nürnberg.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               TeamBank AG Nürnberg zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z dnia 12.1.2015.


title: Sprawa C-179/14: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2014 r. – Komisja przeciwko Węgrom

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/10

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2014 r. – Komisja przeciwko Węgrom
   (Sprawa C-179/14)
   2014/C 202/12
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja (przedstawiciele: A. Tokár i E. Montaguti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               1.

               stwierdzenie, że Węgry naruszyły dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym (1) poprzez wprowadzenie i utrzymanie systemu karty SZÉP, uregulowanego w dekrecie 55/2011 z dnia 12 kwietnia, zmienionego ustawą CLVI z 2011 r., w zakresie w jakim:

                           —

                           artykuł 13 dekretu w sprawie SZÉP interpretowany w związku z art. 2 ust. 2 lit. d) ustawy XCVI z 1993 r., art. 2 lit. b) ustawy CXXXII z 1997 r. i art. 1, 2 ust. 1 i 2, art. 55 ust. 1 i 3 i art. 64 ust. 1 ustawy IV z 2006 r. wyklucza możliwość wydania karty SZÉP przez oddziały przedsiębiorstw, z naruszeniem przepisów art. 14 pkt 3 i art. 15 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2006/123;

                           —

                           art. 13 dekretu w sprawie SZÉP interpretowany w związku z art. 1, 2 ust. 1 i 2, art. 55 ust. 1 i 3 i art. 64 ust. 1 ustawy IV z 2006 r., art. 2 ust. 2 lit. d) ustawy XCVI z 1993 r. i art. 2 lit. b) ustawy CXXXII z 1997 r. nie uznaje do celów spełnienia wymogów określonych w art. 13 lit. a), b) i c) dekretu w sprawie SZÉP działalności tych grup przedsiębiorstw, których przedsiębiorstwem dominującym nie jest spółka założona zgodnie z prawem węgierskim, których członkowie nie mają formy spółki prawa węgierskiego, z naruszeniem przepisów art. 15 ust. 1, 2 lit. b) i ust. 3 dyrektywy 2006/123;

                           —

                           art. 13 dekretu w sprawie SZÉP interpretowany w związku z art. 1, 2 ust. 1 i 2, art. 55 ust. 1 i 3 i art. 64 ust. 1 ustawy IV z 2006 r., art. 2 ust. 2 lit. d) ustawy XCVI z 1993 r. i art. 2 lit. b) ustawy CXXXII z 1997 r. utrzymuje możliwość wydania przez banki i inne instytucje kredytowe karty SZÉP, gdyż tylko te podmioty mogą spełnić wymogi art. 13 dekretu, z naruszeniem przepisów art. 15 ust. 1, 2 lit. d) i ust. 3 dyrektywy 2006/123;

                           —

                           art. 13 dekretu w sprawie SZÉP narusza art. 16 dyrektywy 2006/123, ponieważ wymaga, by istniała węgierska siedziba do celów wydania karty SZÉP.

               2.

               pomocniczo, stwierdzenie, że system karty SZÉP ustanowiony w drodze dekretu 55/2011 z dnia 12 kwietnia narusza art. 49 TFUE i art. 56 TFUE, w zakresie w jakim przepisy dyrektywy 2006/123 przywołane w pkt 1 nie znajdują zastosowania do wskazanych w tym punkcie przepisów.

               3.

               stwierdzenie, że system bonów Erzsébet uregulowany w ustawie CLVI z 2011 r. i ustawie CIII z 2012 r., ustanawiający monopol na rzecz instytucji publicznych w zakresie wystawiania bonów na zimne posiłki, który wszedł w życie niepoprzedzony odpowiednim okresem przejściowym lub odpowiednimi przepisami przejściowymi, narusza art. 49 TFUE i art. 56 TFUE, w zakresie w jakim art. 1, 5 i 477 ustawy CLVI z 2011 r. i art. 2 ust. 1 i 2, art. 6 i art. 7 ustawy CIII z 2012 r. wprowadzają nieproporcjonalne ograniczenia.

               4.

               obciążenie Węgier kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W 2011 Węgry znowelizowały uregulowania dotyczące wystawiania bonów na zimne i ciepłe posiłki, formy spędzania czasu wolnego i wypoczynku przyznawane pracownikom przez przedsiębiorców, uznawanych za świadczenia niestanowiące wynagrodzenia, przez co podlegają one korzystniejszym warunkom fiskalnym i z zakresu zabezpieczenia społecznego. Te nowe przepisy weszły w życie w dniu 1 stycznia 2012 r. bez odpowiedniego okresu przejściowego. Przed nowelizacją krajowe przepisy nie określały szczególnych lub specjalnych warunków dotyczących wystawiania tego rodzaju bonów na posiłki lub ich postaci. W związku z wprowadzonymi zmianami instytucja publiczna, Magyar Nemzeti Üdülési Alapítvány (węgierska krajowa fundacja do spraw wypoczynku) ma pozycję monopolisty w zakresie wystawiania bonów na posiłki gorące na nośniku papierowym oraz na posiłki zimne na nośniku papierowym lub elektronicznym. Przepisy nakładają również szczególnie surowe warunki wystawiania bonów na posiłki ciepłe, formy spędzania czasu wolnego i wypoczynku, które już można było wystawiać wyłącznie w postaci elektronicznej. Zaskarżone środki doprowadziły do wykluczenia podmiotów obecnych od lat na rynku, stanowią ograniczenie dostępu do rynku dla nowych podmiotów i uniemożliwiają swobodne świadczenie usług. Jednocześnie system kart SZÉP zastrzega de facto rynek na korzyść trzech dużych grup bankowych ustanowionych zgodnie z prawem węgierskim, podczas gdy wystawianie bonów Erzsébet jest możliwe wyłącznie w ramach państwowego monopolu. Fakt, że wpływy instytucji publicznej mającej monopol są przeznaczane na pokrycie wydatków socjalnych nie stanowi wystarczającego uzasadnienia wprowadzonych ograniczeń. Zgodnie z właściwymi postanowieniami Traktatu FUE i dyrektywy 2006/123 ograniczenia w swobodzie przedsiębiorczości i świadczenia usług wolno wprowadzać jedynie, gdy nie są one dyskryminacyjne i leżą w interesie ogólnym, pod warunkiem spełnienia wymogów niezbędnego charakteru i proporcjonalności.

      (1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36).


title: Wykreślenie sprawy T-55/97

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/62

         Wykreślenie sprawy T-55/97 (1)

   (2005/C 217/125)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-55/97 C.H.L. Wijnen przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 10.5.1997


title: Sprawa T-171/10: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Slovak Telekom a.s. przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/49

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Slovak Telekom a.s. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-171/10)
   2010/C 148/80
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Slovak Telekom a.s. (Bratysława, Republika Słowacka) (przedstawiciele: adwokaci D. Geradin, L. Kjølbye i M. Maier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 lutego 2010 r. C(2010) 902 dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 i art. 24 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) (sprawa COMP/39523 — Slovak Telekom) oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca, w oparciu o art. 263 TFUE, zwraca się o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 902 z dnia 8 lutego 2010 r. nakazującej jej, na podstawie art. 18 ust. 3 oraz art. 24 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1/2003, dostarczenie określonych informacji w ramach sprawy COMP/39523 — Slovak Telekom, dotyczącej postępowania na podstawie art. 102 TFUE i przewidującej nałożenie okresowych kar pieniężnych w przypadku niespełnienia sformułowanych w niej żądań.
   Na poparcie swojego żądania skarżąca przedstawia trzy argumenty.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi naruszenie prawa dotyczące uprawnienia Komisji do żądania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 informacji odnoszących się do okresu poprzedzającego przystąpienie Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej. Przed dniem 1 maja 2004 r. Komisja nie miała uprawnień do stosowania prawa Unii w celu prowadzenia dochodzeń na terytorium Republiki Słowackiej. Wobec tego Komisja nie może korzystać z uprawnień dochodzeniowych przyznanych jej w art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 w celu uzyskania informacji dotyczących tego samego okresu.
   Po drugie, skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ narusza ona zasadę sprawiedliwego procesu, o której mowa w art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych (2). Przeprowadzone przez Komisję dochodzenie w przedmiocie zachowania Slovak Telekom w okresie, kiedy prawo wspólnotowe nie znajdowało zastosowania i Slovak Telekom nie miała obowiązku jego przestrzegania, może wyrządzać szkodę Slovak Telekom. Informacje te Komisja mogłaby wziąć pod uwagę w ramach swojej oceny. Zaskarżona decyzja w istocie świadczy o tym, że taki jest zamiar Komisji.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ narusza ona zasadę proporcjonalności. Zasada ta znajduje wyraz w art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, zgodnie z którym Komisja może żądać od przedsiębiorstw dostarczenia jej wszelkich niezbędnych informacji. W przypadku Slovak Telekom Komisja nie wykazała istnienia wymaganego związku pomiędzy żądanymi przez nią informacjami dotyczącymi okresu sprzed przystąpienia a rzekomo niezgodnym z prawem zachowaniem po dniu 1 maja 2004 r. Wynika z tego, że informacje i dokumenty dotyczące okresu sprzed przystąpienia nie są niezbędne, aby umożliwić Komisji ocenę, czy zachowanie Slovak Telecom po przystąpieniu jest zgodne z prawem wspólnotowym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (2)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2010, C 83, s. 389).