title: Sprawa C-545/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Bułgarii / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/27

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Bułgarii / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-545/20)
      (2021/C 19/32)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Bułgarii (przedstawiciele: L. Zachariewa, Cw. Mitowa, M. Georgiewa)

         Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie następujących przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 (1) z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym;

                              —

                              art. 1 ust. 3, w zakresie, w jakim przewidziano w nim art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Alternatywnie, jeśli Trybunał dokona oceny, że nie jest to możliwe, Bułgaria wnosi o uchylenie art. 1 ust. 3 w całości; oraz

                              —

                              art. 2 ust. 4 lit. a). Alternatywnie, jeśli Trybunał dokona oceny, że nie jest to możliwe, Bułgaria wnosi o uchylenie art. 2 ust. 4;

                  —

                  Alternatywnie, jeśli Trybunał dokona oceny, że podstawowe żądanie dotyczące częściowego uchylenia spornego rozporządzenia nie może być uwzględnione, uchylenie w całości rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym; oraz

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi łącznie 7 zarzutów:

                  1.

                  Naruszenie art. 90 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”) w związku z art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (zwanego dalej „TUE”), art. 11 TFUE, art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 3 ust. 5 TUE, art. 208 ust. 2 i art. 216 ust. 2 TFUE i porozumienia paryskiego.

                  2.

                  Naruszenie zasady proporcjonalności, określonej w art. 5 ust. 4 TUE i art. 1 protokołu 2.

                  3.

                  Naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji (art. 18 TFUE i art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), zasady równości państw członkowskich przed traktatami (art. 4 ust. 2 TUE), i – w razie potrzeby – art. 95 ust. 1 TFUE.

                  4.

                  Naruszenie art. 91 ust. 1 TFUE.

                  5.

                  Naruszenie art. 90, art. 91 ust. 2 TFUE, art. 94 TFUE, art. 3 ust. 3 TUE.

                  6.

                  Naruszenie prawa do swobodnego wykonywania zawodu, swobody przedsiębiorczości określonej w art. 49 TFUE i art. 15 i 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  7.

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 w związku z art. 91 TFUE i – alternatywnie – art. 56 TFUE.

         (1)  Dz.U. 2020, L 249, s. 17.


title: Sprawa C-546/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Rumunia / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/28

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Rumunia / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-546/20)
      (2021/C 19/33)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: E. Gane, L. Liţu i M. Chicu, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności części rozporządzenia (UE) 2020/1054, w szczególności:

                              —

                              art. 1 pkt 6 lit. c), który dokonuje zmiany art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, i

                              —

                              art. 1 pkt 6 lit. d), który dokonuje zmiany art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wprowadzając nowy ust. 8a;
                              oraz, tytułem żądania ewentualnego, wyłącznie gdyby Trybunał miał orzec, że przepisy te są nierozerwalnie związane z innymi przepisami rozporządzenia (UE) 2020/1054 lub odnoszą się do istoty tego aktu, stwierdzenie nieważności całości tego aktu prawodawczego Unii;

                  —

                  obciążenie Parlamentu i Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi Rumunia podnosi trzy zarzuty:

                  1.

                     Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ustanowionej w art. 5 ust. 4 TUE

                  Rumunia twierdzi, że środek o którym mowa w art. 1 pkt 6 lit. c) – obejmujący zakaz odbywania w pojeździe regularnego tygodniowego okresu odpoczynku oraz tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku – nie jest właściwy do osiągnięcia założonych celów, a w szczególności poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków pracy kierowców. Ponadto nie eliminuje on ryzyka i przeszkód wskazanych przez Komisję.
                  Ponadto, dane i informacje wskazujące na taki oczywisty brak odpowiedniego charakteru odnośnego środka były znane współprawodawcom w chwili jego przyjęcia.
                  Rumunia twierdzi ponadto, że środek o którym mowa w art. 1 pkt 6 lit. d) – dotyczący powrotu kierowców co cztery kolejne tygodnie (oraz, odpowiednio przed regularnym tygodniowym okresem odpoczynku trwającym ponad 45 godzin wykorzystywanym jako rekompensata po dwóch kolejnych skróconych tygodniowych okresach odpoczynku), do centrum operacyjnego pracodawcy w państwie członkowskim siedziby pracodawcy lub do miejsca zamieszkania kierowcy – jest oczywiście niewłaściwy, w szczególności w świetle nałożonych nowych wymogów administracyjnych, znaczących kosztów ponoszonych przez przedsiębiorców, ograniczenia ich działalności handlowej oraz faktu, że środek ten nie zapewnia właściwej ochrony kierowców.
                  Ponadto, wydaje się, że ocena wpływu nie uwzględniła wszystkich tych aspektów. W tym kontekście współprawodawcy nie mogli wziąć pod uwagę wszystkich istotnych w tej sytuacji elementów i okoliczności.

                  2.

                     Zarzut drugi dotyczący nieuzasadnionego ograniczenia swobody przedsiębiorczości ustanowionej w art. 49 TFUE

                  Rumunia twierdzi, że środek wprowadzony art. 1 pkt 6 lit. d) oznacza dla przedsiębiorców z państw znajdujących się na obrzeżach Unii nowe wymogi administracyjne, znaczące koszty i ograniczenie działalności handlowej, które to aspekty będą prowadzić do przeniesienia ich działalności w inne miejsce i będą zniechęcać do tworzenia przedsiębiorstw przewozowych w tych państwach.
                  Środek ten stanowi zatem ograniczenie swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 49 TFUE. Ograniczenie to nie jest uzasadnione.

                  3.

                     Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową ustanowionej w art. 18 TFUE

                  Rumunia twierdzi, że środek, o którym mowa w art. 1 pkt 6 lit. c) prowadzi do wyraźnie niekorzystnych skutków dla państw znajdujących się na obrzeżach Unii, biorąc pod uwagę między innymi szczególne cechy sieci parkingowej i miejsc noclegowych.
                  Rumunia twierdzi ponadto, że zapewnienie powrotu kierowców w rozumieniu art. 1 pkt 6 lit. d) oznacza znaczne straty dla spółek utworzonych w państwach członkowskich znajdujących się na obrzeżach Unii – a w każdym razie wyraźnie wyższe straty w porównaniu z państwami członkowskimi znajdującymi się w pobliżu centrów przewozu w Unii.
                  Ponadto, środki o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/1054, rozporządzeniu (UE) 2020/1055 (1) oraz dyrektywie (UE) 2020/1057 (2) (dotyczące dodatkowych ograniczeń w przewozie kabotażowym, powrotu pojazdu do centrum operacyjnego państwa członkowskiego siedziby w ciągu ośmiu tygodni, powrotu kierowcy co cztery tygodnie, zakazu spędzania okresu regularnego tygodniowego odpoczynku w kabinie pojazdu oraz delegowania kierowców) zostały pomyślane jako filary zintegrowanego pakietu legislacyjnego, w kontekście którego wyłącznie analiza łącznych skutków tych środków może ilustrować ich rzeczywisty wpływ na rynek przewozów.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym (Dz.U. 2020, L 249, s. 17).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1057 z dnia 15 lipca 2020 r. ustanawiająca przepisy szczególne w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego oraz zmieniająca dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania przepisów oraz rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. 2020, L 249, s. 49).


title: Sprawa C-547/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Rumunia / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/30

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Rumunia / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-547/20)
      (2021/C 19/34)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: E. Gane, R.I. Haţieganu i A. Rotăreanu, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności części rozporządzenia (UE) 2020/1055, w szczególności:

                              —

                              art. 1 pkt 3, który dokonuje zmiany art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, oraz

                              —

                              art. 2 pkt 4 lit. a), b), c), który dokonuje zmiany art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 wprowadzając ust. 2a, zmianę w ust. 3 oraz wprowadzając ust. 4a;

                        oraz, tytułem żądania ewentualnego, wyłącznie gdyby Trybunał miał orzec, że przepisy te są nierozerwalnie związane z innymi przepisami rozporządzenia (UE) 2020/1055 lub odnoszą się do istoty tego aktu, stwierdzenie nieważności całości tego aktu prawodawczego Unii;

                  —

                  obciążenie Parlamentu i Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi Rumunia podnosi trzy zarzuty:

                  1.

                     Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ustanowionej w art. 5 ust. 4 TUE

                  Rumunia twierdzi, że środek, o którym mowa w art. 1 pkt 3, dotyczący obowiązku powrotu pojazdu do bazy eksploatacyjnej w państwie członkowskim siedziby przedsiębiorcy w ciągu ośmiu tygodni, nie jest konieczny do wzmocnienia realnej i skutecznej obecności przedsiębiorstwa w danym państwie członkowskim i jest oczywiście nieodpowiedni do osiągniecia założonego celu.
                  Stanowi on nieuzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia i nadmierne w stosunku do przedsiębiorców obciążenie, pociągające za sobą niepotrzebne koszty operacyjne, zwiększenie liczby przejazdów bez ładunku oraz emisji CO2.
                  Rumunia twierdzi ponadto, że środek, o którym mowa w art. 2 pkt 4 lit. a), b) i c), który ogranicza przewozy kabotażowe jest oczywiście nieodpowiedni do osiągnięcia założonych celów i nie służy rozwiązaniu wskazanych problemów dotyczących nieprzestrzegania zasad odnoszących się do przewozów kabotażowych.
                  Stanowi on krok wstecz względem obecnego poziomu liberalizacji rynku i prowadzi do zaburzenia równowagi w organizacji łańcuchów logistycznych przedsiębiorstw przewozowych, zwiększenia czasu trwania postojów i przejazdów bez towaru. Nowo wprowadzone przepisy utrudniają stosowanie przepisów dotyczących kabotażu i komplikują mechanizmy kontroli, poprzez wprowadzenie nowych niepotrzebnych obciążeń administracyjnych po stronie przedsiębiorców.
                  Obydwa te środki są nieproporcjonalne w porównaniu z negatywnym oddziaływaniem na przedsiębiorstwa przewozu drogowego w państwach członkowskich Unii, w szczególności tych położonych na obrzeżach Unii.

                  2.

                     Zarzut drugi dotyczący nieuzasadnionego ograniczenia swobody przedsiębiorczości ustanowionej w art. 49 TFUE

                  Rumunia twierdzi, że środek wprowadzony przez art. 1 pkt 3 generuje znaczne koszty operacyjne dla przedsiębiorstw transportu drogowego z siedzibą w państwie członkowskim położonym na obrzeżach Unii. Rentowność i atrakcyjność tworzenia takich przedsiębiorstw w tych państwach członkowskich ulegnie wyraźnemu obniżeniu. Ponadto działające już w nich przedsiębiorstwa przeniosą swą działalność do państw zachodniej Europy w celu zmniejszania negatywnych skutków wynikających z obowiązku powrotu w ciągu ośmiu tygodni pojazdu do bazy eksploatacyjnej w państwie członkowskim siedziby.
                  Środek ten stanowi zatem ograniczenie swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 49 TFUE. Ograniczenie to nie jest uzasadnione.

                  3.

                     Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową ustanowionej w art. 18 TFUE

                  Rumunia twierdzi, że środek który przewiduje powrót pojazdu do bazy eksploatacyjnej państwa członkowskiego siedziby w ciągu ośmiu tygodni jak i dodatkowe ograniczenia dotyczące przewozów kabotażowych są sprzeczne z celami konwergencji Unii i mają charakter protekcjonistyczny, tworząc istotne przeszkody w dostępie do rynku przewozów dla przewoźników niebędących rezydentami.
                  Środki te – mimo iż pozornie nie mają dyskryminującego charakteru – wywierają de facto wpływ o różnym natężeniu na poziomie państw członkowskich w zakresie w jakim w znaczący i nieproporcjonalny sposób oddziałują na działalność gospodarczą przedsiębiorstw przewozu drogowego z siedzibą w państwach członkowskich położnych na obrzeżach Unii.
                  Ponadto, środki o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/1055, rozporządzeniu (UE) 2020/1054 (1) oraz dyrektywie (UE) 2020/1057 (2) (dotyczące dodatkowych ograniczeń w przewozie kabotażowym, powrotu pojazdu do centrum operacyjnego państwa członkowskiego siedziby w ciągu ośmiu tygodni, powrotu kierowcy co cztery tygodnie, zakazu spędzania okresu regularnego tygodniowego odpoczynku w kabinie pojazdu oraz delegowania kierowców) zostały pomyślane jako filary zintegrowanego pakietu legislacyjnego, w kontekście którego wyłącznie analiza łącznych skutków tych środków może ilustrować ich rzeczywisty wpływ na rynek przewozów.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.U. 2020, L 249, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1057 z dnia 15 lipca 2020 r. ustanawiająca przepisy szczególne w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego oraz zmieniająca dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania przepisów oraz rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. 2020, L 249, s. 49).


title: Sprawa C-548/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Rumunia / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/31

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Rumunia / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-548/20)
      (2021/C 19/35)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: E. Gane, L. Liţu i M. Chicu, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności części dyrektywy (UE) 2020/1057, w szczególności art. 1 ust. 3–6;
                  oraz, tytułem żądania ewentualnego, wyłącznie gdyby Trybunał miał orzec, że przepisy te są nierozerwalnie związane z innymi przepisami dyrektywy (UE) 2020/1057 lub odnoszą się do istoty tego aktu, stwierdzenie nieważności całości tego aktu prawodawczego Unii;

                  —

                  obciążenie Parlamentu i Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi Rumunia podnosi dwa zarzuty:

                  1.

                     Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ustanowionej w art. 5 ust. 4 TUE

                  Rumunia twierdzi, że rozwiązanie polegające na odwołaniu się do kryterium rodzajów operacji transportu drogowego w celu wskazania przypadków, w których znajdują zastosowanie przepisy z dziedziny delegowania w sektorze transportu drogowego nie zostało poddane przez Komisję ocenie w zakresie jego wpływu i nie zostało poparte żadnym sprawozdaniem, badaniem czy danymi naukowymi.
                  Współprawodawcy w niniejszym przypadku mieli obowiązek przeprowadzenia oceny wpływu, gdyż dokonali oni istotnej zmiany wniosku Komisji, nie dysponując przy tym dostatecznymi informacji pozwalającymi im na dokonanie oceny proporcjonalności nowego środka.
                  Ponadto kryterium rodzajów operacji transportu drogowego stwarza niepewność w zakresie wskazania przyjmującego państwa członkowskiego i obowiązujących przepisów. W rezultacie odwołanie się do takiego kryterium zagraża pewności prawa, i jest sprzeczne w szczególności z celami zadeklarowanymi w dyrektywie (UE) 2020/1057.
                  Co więcej zastosowanie przepisów w dziedzinie delegowania w sektorze transportu drogowego w świetle kryterium operacji transportu może wpływać na właściwą dla tego sektora elastyczność i szybkość.

                  2.

                     Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową ustanowionej w art. 18 TFUE

                  Rumunia twierdzi, że ponieważ rynek międzynarodowego transportu jest obiektywnie zcentralizowany/spolaryzowany, a odsetek przewoźników z państw członkowskich położonych na obrzeżach Unii na rynku międzynarodowego przewozu zwiększa się oczywiste jest, że przewoźnicy znajdujący się na tym obszarze będą w głównej mierze ponosić koszty administracyjne i obciążenia finansowe związane z delegowaniem, a środki tego rodzaju jak art. 1 ust. 3–6 dyrektywy (UE) 2020/1057 zniechęcają ich do dokonywania odnośnych operacji.
                  Ponadto, środki o których mowa w dyrektywie (UE) 2020/1057, rozporządzeniu (UE) 2020/1054 (1) oraz rozporządzeniu (UE) 2020/1055 (2) (dotyczące dodatkowych ograniczeń w przewozie kabotażowym, powrotu pojazdu do centrum operacyjnego państwa członkowskiego siedziby w ciągu ośmiu tygodni, powrotu kierowcy co cztery tygodnie, zakazu spędzania okresu regularnego tygodniowego odpoczynku w kabinie pojazdu oraz delegowania kierowców) zostały pomyślane jako filary zintegrowanego pakietu legislacyjnego, w kontekście którego wyłącznie analiza łącznych skutków tych środków może ilustrować ich rzeczywisty wpływ na rynek przewozów.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.U. 2020, L 249, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym (Dz.U. 2020, L 249, s. 17).


title: Sprawa C-549/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Cypryjska/Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/33

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Cypryjska/Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-549/20)
      (2021/C 19/36)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: Eirini Neofytou)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym (1) w zakresie, w jakim wspomniany przepis wprowadza zmianę brzmienia art. 5 ust. 1 lit. b) nr 1071/2009. Tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Trybunał stwierdził, że powyższe żądanie nie jest możliwe, skarżąca wnosi do Trybunału o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3 w całości;

                  —

                  tytułem dalszego żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Trybunał uznał za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonego rozporządzenia, jak wnoszono w pierwszym żądaniu skargi, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów zmierzających do stwierdzenia nieważności.

         Pierwszy zarzut zmierzający do stwierdzenia nieważności: skarżąca utrzymuje, że pozwani naruszyli art. 90 TFUE w związku z art. 3 ust. 3 TUE, art. 11 TFUE, art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 3 ust. 5 TUE, art. 208 ust. 2 i art. 216 ust. 2 TFUE oraz Traktat paryski.

         Drugi zarzut zmierzający do stwierdzenia nieważności: skarżąca utrzymuje, że pozwani naruszyli zasadę proporcjonalności zapisaną w art. 5 ust. 4 TUE i w art. 1 Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności załączonego do traktatu UE i traktatu FUE.

         Trzeci zarzut zmierzający do stwierdzenia nieważności: skarżąca utrzymuje, że pozwani naruszyli zasadę równości traktowania i zakaz dyskryminacji wynikające z art. 18 TFUE i z art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasadę równości państw członkowskich wobec traktatów wynikającą z art. 4 ust. 2 TFUE oraz – w zakresie, w jakim Trybunał uzna to za konieczne – art. 95 ust. 1 TFUE.

         Czwarty zarzut zmierzający do stwierdzenia nieważności: skarżąca utrzymuje, że pozwani naruszyli art. 91 ust. 1 TFUE.

         Piąty zarzut zmierzający do stwierdzenia nieważności: skarżąca utrzymuje, że pozwani naruszyli art. 91 ust. 2 i art. 90 TFUE w związku z art. 3 ust. 3 TUE oraz art. 94 TFUE.

         Szósty zarzut zmierzający do stwierdzenia nieważności: skarżąca utrzymuje, że pozwani naruszyli zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej i swobody przedsiębiorczości wynikające z art. 49 TFUE oraz z art. 15 i 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         Siódmy zarzut zmierzający do stwierdzenia nieważności: skarżąca utrzymuje, że pozwani naruszyli art. 58 ust. 1 w związku z art. 91 TFUE oraz ewentualnie art. 56 TFUE.

         (1)  Dz.U. 2020 L 249 s. 17.


title: Sprawa C-550/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Cypryjska/Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/34

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Cypryjska/Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-550/20)
      (2021/C 19/37)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: Eirini Neofytou)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1057 (1) z dnia 15 lipca 2020 r. ustanawiającej przepisy szczegółowe w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego oraz zmieniającej dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania przepisów oraz rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 oraz

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów:

         Pierwszy zarzut skargi: skarżąca utrzymuje, że pozwani naruszyli zasadę proporcjonalności ustanowioną w art. 5 ust. 4 TUE i w art. 1 Protokołu (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności załączonego do traktatu UE i traktatu FUE.

         Drugi zarzut skargi: skarżąca utrzymuje, że pozwani naruszyli zasadę równości traktowania i zakaz dyskryminacji określone w art. 18 TFUE i w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasadę równości państw członkowskich wobec traktatów wynikającą z art. 4 ust. 2 TFUE oraz – w zakresie, w jakim Trybunał uzna to za konieczne – art. 95 ust. 1 TFUE.

         Trzeci zarzut skargi: skarżąca utrzymuje, że pozwani naruszyli art. 91 ust. 1 TFUE.

         Czwarty zarzut skargi: skarżąca utrzymuje, że pozwani naruszyli art. 91 ust. 2 i art. 90 TFUE w związku z art. 3 ust. 3 TUE oraz art. 94 TFUE.

         Piąty zarzut skargi: skarżąca utrzymuje, że pozwani naruszyli art. 34 i 35 TFUE – które to naruszenie nie jest uzasadnione na podstawie art. 36 TFUE – i art. 58 ust. 1 w związku z art. 91 TFUE lub ewentualnie art. 56 TFUE.

         (1)  Dz.U. 2020, L 249, s. 49.


title: Sprawa C-551/20: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2020 r. – Węgry/Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/35

      Skarga wniesiona w dniu 26 października 2020 r. – Węgry/Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-551/20)
      (2021/C 19/38)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 6 lit. c) i art. 2 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2020/1054 (1) i tytułem uzupełniającym wszystkich przepisów, które tworzą nierozłączną całość z wyżej wymienionymi przepisami.

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 3 rozporządzenia (UE) 2020/1055 (2) w zakresie, w jakim zmienia art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 poprzez wprowadzenie w art. 5 ust. 1 nowej litery b) i tytułem uzupełniającym wszystkich przepisów, które tworzą nierozłączną całość z wyżej wymienionymi przepisami.

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 1 dyrektywy (UE) 2020/1057 (3) lub ewentualnie art. 1 ust. 6 tej dyrektywy i tytułem uzupełniającym wszystkich przepisów, które tworzą nierozłączną całość z wyżej wymienionymi przepisami.

                  —

                  Obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      1.
            Zarzuty dotyczące zaskarżonych przepisów rozporządzenia 2020/1054

      Przepis art. 1 pkt 6 lit. c) rozporządzenia 2020/1054, zgodnie z którym regularne tygodniowe okresy odpoczynku oraz dowolny tygodniowy okres odpoczynku trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za wcześniejsze skrócone tygodniowe okresy odpoczynku nie mogą być wykorzystywane w pojeździe, nie ma zastosowania w praktyce, ponieważ nie istnieje tyle odpowiednich miejsc odpoczynku, ile byłoby potrzebne. Wymóg ten nakłada nieproporcjonalne obciążenia na podmioty prawa – kierowców i przedsiębiorstwa – i stanowi oczywisty błąd w ocenie ze strony prawodawców. Podobnie oczywisty błąd w ocenie stanowi także fakt, że w ramach procedury prawodawczej nie zbadano wcale dostępności, liczby lub lokalizacji miejsc zakwaterowania, które odpowiadają wymogom wymienionym w zaskarżonym przepisie, mimo że pojawiły się pod tym względem poważne wątpliwości.
      Rząd węgierski uważa za niezgodny z prawem art. 2 pkt 2 rozporządzenia 2020/1054, który ustanawia dzień, w którym pojazdy muszą zostać wyposażone w inteligentny tachograf drugiej generacji (V2). Po pierwsze, poprzez przyjęcie tego przepisu prawodawcy popełnili oczywisty błąd w ocenie i naruszyli zasadę proporcjonalności ze względu na niezbadanie skutków gospodarczych i społecznych wynikających z faktu przyspieszenia terminu. Po drugie, prawodawcy zawiedli uzasadnione oczekiwania podmiotów gospodarczych i naruszyli zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa. Po trzecie, wspomniany przepis nie jest zgodny ze sformułowanym w art. 151 akapit drugi TFUE wymogiem dotyczącym utrzymania konkurencyjności gospodarki Unii, ponieważ obecnie pojazdy przedsiębiorstw mających siedzibę w państwach niebędących członkami Unii nie podlegają podobnemu wymogowi, tak że te przedsiębiorstwa mają przewagę konkurencyjną nad przedsiębiorstwami w Unii.
      2.
            Zarzuty dotyczące zaskarżonych przepisów rozporządzenia 2020/1055

      Zdaniem rządu węgierskiego obowiązek powrotu pojazdu co osiem tygodni narusza wymogi proporcjonalności i stanowi oczywisty błąd w ocenie, ponieważ Parlament Europejski i Rada nie przeprowadziły żadnej oceny wpływu gospodarczego, społecznego i środowiskowego nowych wymogów, a zatem nie miały żadnych istotnych informacji w celu ustalenia, czy nowy wymóg był proporcjonalny. Prawodawcy także naruszyli tym samym zasadę ostrożności, ponieważ nie ocenili oddziaływania tego środka na środowisko. Na podstawie tego środka pojazdy będą musiały w wielu przypadkach wracać bez ładunku, co doprowadzi do znaczących emisji dwutlenku węgla w Unii.
      W dalszej kolejności wskazany wymóg narusza zakaz dyskryminacji, ponieważ oddziałuje na przewoźników mających siedzibę w centrum Unii Europejskiej w odmienny sposób niż na mających siedzibę na jej peryferiach, w szczególności w państwach członkowskich nazywanych państwami członkowskimi „UE-13”. Na podstawie art. 91 ust. 2 TFUE i art. 94 TFUE, prawodawcy powinni byli uwzględnić szczególną sytuację tych krajów i powstrzymać się od przyjęcia przepisów mających dyskryminujące skutki.
      3.
            Zarzuty dotyczące zaskarżonych przepisów dyrektywy 2020/1057

      Tytułem żądania głównego rząd węgierski wnosi o stwierdzenie nieważności art. 1 dyrektywy 2020/1057, który obejmuje „przepisy szczególne dotyczące delegowania kierowców”. Zdaniem tego rządu owe „przepisy szczególne” są niezgodne z prawem, ponieważ kierowcy wykonujący przewozy międzynarodowe nie mogą być uważani za osoby podejmujące środek wybiegający poza granice państwowe w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 96/71/WE, wskutek czego nie mogą być objęci zakresem stosowania przepisów przytoczonej dyrektywy.
      Tytułem ewentualnym rząd węgierski wnosi o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 6 dyrektywy 2020/1057, ponieważ prawodawcy naruszyli wymóg równości traktowania ze względu na to, że nie objęli przewozów zwanych „towarzyszącym transportem kombinowanym” odstępstwem dotyczącym dwustronnego przewozu przewidzianym w art. 1 ust. 3 dyrektywy. Ponadto rząd węgierski podnosi również w odniesieniu do tego przepisu brak oceny wpływu i w tej sytuacji naruszenie zasady proporcjonalności i popełniony przez prawodawców oczywisty błąd w ocenie.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.U. 2020, L 249, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym (Dz.U. 2020, L 249, s. 17).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1057 z dnia 15 lipca 2020 r. ustanawiająca przepisy szczególne w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego oraz zmieniająca dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania przepisów oraz rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. 2020, L 249, s. 49).


title: Sprawa C-552/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Malty / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/37

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Malty / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-552/20)
      (2021/C 19/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Malty (przedstawiciele: A. Buhagiar, pełnomocnik, a także adwokaci D. Sarmiento Ramírez-Escudero i J. Sedano Lorenzo)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1071/2009 (1) i art. 8 ust. 2a rozporządzenia 1072/2009 (2), w ich brzmieniach zmienionych, odpowiednio, przez art. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 (3) z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Republika Malty wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności zaskarżonych przepisów, podnosząc następujące zarzuty.
      Zarzut pierwszy, mający na celu stwierdzenie przez Trybunał nieważności art. 1 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2020/1055 (zasada „powrotu pojazdów do miejsca pochodzenia”), w zakresie, w jakim przepis ten:

                  —

                  narusza art. 91 ust. 1 TFUE w związku z art. 11 TFUE i art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, mając na względzie przyjęcie go z naruszeniem względów związanych z wpływem na środowisko naturalne oraz jego poważne skutki dla działalności przewozowej;

                  —

                  narusza art. 5 ust. 4 TUE i zasadę proporcjonalności, mając na względzie, że nie stanowi on najmniej ograniczającego środka i że wyrządza on nieproporcjonalną szkodę w zakresie relacji kosztów do korzyści, z punktu widzenia środowiska naturalnego i z punktu widzenia przewoźników drogowych.

            Zarzut drugi, mający na celu stwierdzenie przez Trybunał nieważności art. 2 ust. 4 lit. a) rozporządzenia 2020/1055 (zasada „okresu karencji przy kabotażu”), w zakresie, w jakim przepis ten:

                  —

                  narusza art. 91 ust. 1 TFUE, mając na względzie, że strona pozwana nie przewidziała poważnych skutków dla działalności przewozowej;

                  —

                  narusza art. 5 ust. 4 TUE i zasadę proporcjonalności, mając na względzie, że ogranicza on znacznie zdolność przewoźników do optymalizacji ich logistyki i zapewnienia harmonijnego funkcjonowania ich flot;

                  —

                  narusza art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasadę równego traktowania w zakresie, w jakim nie uwzględnia, bez żadnego obiektywnego uzasadnienia, szczególnych właściwości wyspiarskiego państwa członkowskiego i jego rynku przewozu towarów.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. 2009, L 300, s. 51).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. 2009, L 300, s. 72).

         (3)  Dz.U. 2020, L 249, s. 17.


title: Sprawa C-553/20: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2020 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/38

      Skarga wniesiona w dniu 26 października 2020 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
      (Sprawa C-553/20)
      (2021/C 19/40)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Strony pozwane: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 6 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (1);

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

            Tytułem ewentualnym, na wypadek uznania przez Trybunał Sprawiedliwości, że zaskarżony przepis rozporządzenia 2020/1054 nie może zostać oddzielony od reszty tego rozporządzenia bez zmiany jego istoty, Rzeczpospolita Polska wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2020/1054 w całości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko zaskarżonym przepisom rozporządzenia 2020/1054 następujące zarzuty:

                  1)

                  zarzut naruszenia zasady proporcjonalności (art. 5 ust 4 TUE), poprzez arbitralne określenie miejsc, w których kierowcy zobowiązani są do obioru odpoczynku;

                  2)

                  zarzut naruszenia art. 91 ust. 2 TFUE, poprzez przyjęcie środków bez uwzględnienia ich wpływu na jakość życia i poziom zatrudnienia w pewnych regionach, jak również na funkcjonowanie infrastruktury transportowej;

                  3)

                  zarzut naruszenia art. 94 TFUE poprzez przyjęcie środków bez uwzględnienia sytuacji ekonomicznej przewoźników;

                  4)

                  zarzut naruszenia zasady pewności prawa poprzez sformułowanie przepisu w sposób nieprecyzyjny i niepozwalający ustalić wynikających z niego obowiązków;

                  5)

                  zarzut naruszenia art. 11 TFUE i art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez nieuwzględnienie wymogów ochrony środowiska.

            Rzeczpospolita Polska twierdzi w szczególności, że skarżony przepis narusza zasadę proporcjonalności. Ze względu na przyjęcie nieodpowiednich kryteriów decydujących o tym, w jakich miejscach kierowcy powinni odbierać odpoczynek, naruszona została wynikająca z rozporządzenia 561/2006 zasada swobodnego dysponowania czasem przez kierowcę podczas odpoczynku. Zarazem na przewoźników drogowych nałożone zostały nadmierne obciążenia, które wywrą negatywny wpływ nie tylko na sytuację poszczególnych przedsiębiorców, zwłaszcza małych i średnich, oraz na rynek usług transportowych, ale również na środowisko naturalne. Negatywne skutki stosowania skarżonego przepisu odczują w szczególności przedsiębiorcy z państw położonych poza centrum Unii Europejskiej. Jednocześnie przyjęte rozwiązanie nie znajduje obiektywnego uzasadnienia w świetle sytuacji kierowców. Nie odzwierciedla ono również specyficznego charakteru regulowanych usług.

         (1)  Dz. U. 2020, L 249, s. 1


title: Sprawa C-555/20: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2020 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/41

      Skarga wniesiona w dniu 26 października 2020 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
      (Sprawa C-555/20)
      (2021/C 19/42)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Strony pozwane: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3, 4, 6 i 7 oraz art. 9 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1057 z dnia 15 lipca 2020 r. ustanawiającej przepisy szczególne w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego oraz zmieniającej dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania przepisów oraz rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (1);

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

            Tytułem ewentualnym, na wypadek uznania przez Trybunał Sprawiedliwości, że zaskarżone przepisy dyrektywy 2020/1057 nie mogą zostać oddzielone od reszty tej dyrektywy bez zmiany jej istoty, Rzeczpospolita Polska wnosi o stwierdzenie nieważności tej dyrektywy w całości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Rzeczpospolita Polska wnosi o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3, 4, 6 i 7 oraz art. 9 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1057 z dnia 15 lipca 2020 r. ustanawiającej przepisy szczególne w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego oraz zmieniającej dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania przepisów oraz rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz. Urz. UE L 249 z 31.7.2020, str. 49), a także o obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.
      Tytułem ewentualnym, na wypadek uznania przez Trybunał Sprawiedliwości, że zaskarżone przepisy dyrektywy (UE) 2020/1057 nie mogą zostać oddzielone od reszty tej dyrektywy bez zmiany jej istoty, Rzeczpospolita Polska wnosi o stwierdzenie nieważności dyrektywy (UE) 2020/1057 w całości.
      Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko przepisom art. 1 ust. 3, 4, 6 i 7 dyrektywy (UE) 2020/1057 następujące zarzuty:

                  1)

                  zarzut naruszenia zasady proporcjonalności (art. 5 ust 4 TUE), poprzez ustalenie nieodpowiednich kryteriów zastosowania przepisów dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE do przewozów transportowych;

                  2)

                  zarzut naruszenia art. 91 ust. 2 TFUE, poprzez przyjęcie środków bez uwzględnienia ich wpływu na jakość życia i poziom zatrudnienia w pewnych regionach, jak również na funkcjonowanie infrastruktury transportowej;

                  3)

                  zarzut naruszenia art. 94 TFUE poprzez przyjęcie środków bez uwzględnienia sytuacji ekonomicznej przewoźników;

                  4)

                  zarzut naruszenia art. 11 TFUE i art. 37 Karty praw podstawowych UE poprzez nieuwzględnienie wymogów ochrony środowiska.

            Z kolei przeciwko przepisowi art. 9 ust. 1 dyrektywy (UE) 2020/1057 Rzeczpospolita Polska podnosi zarzuty naruszenia zasady proporcjonalności (art. 5 ust 4 TUE), zasady pewności prawa i art. 94 TFUE poprzez określenie zbyt krótkiego okresu implementacji tej dyrektywy.
      Rzeczpospolita Polska twierdzi w szczególności, że skarżone przepisy naruszają zasadę proporcjonalności. Ze względu na przyjęcie nieodpowiednich kryteriów decydujących o tym, do których kierowców znajdą zastosowanie przepisy dyrektyw 96/71/WE i 2014/67/UE, na przewoźników nałożone zostały nadmierne obciążenia, które wywrą negatywny wpływ nie tylko na sytuację poszczególnych przedsiębiorców, rynek usług transportowych, ale również na środowisko. Negatywne skutki skarżonych przepisów odczują w szczególności przedsiębiorcy z państw położonych poza centrum Unii Europejskiej. Jednocześnie przyjęte rozwiązania nie znajdują obiektywnego uzasadnienia w świetle sytuacji kierowców. Nie odzwierciedlają one również specyficznego charakteru regulowanych usług.

         (1)  Dz. U. 2020, L 249, s 49.


title: Sprawa C-564/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 21 października 2020 r. – PF, MF / Minister for Agriculture Food and the Marine, Sea Fisheries Protection Authority

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/43

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 21 października 2020 r. – PF, MF / Minister for Agriculture Food and the Marine, Sea Fisheries Protection Authority
      (Sprawa C-564/20)
      (2021/C 19/44)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: PF, MF

         Druga strona postępowania: Minister for Agriculture Food and the Marine, Sea Fisheries Protection Authority

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przekazując i certyfikując dane dla Komisji Europejskiej na podstawie art. 33 ust. 2 lit. a) i art. 34 rozporządzenia w sprawie kontroli (1), jeden organ kontroli powinien ograniczyć się do przekazania danych dotyczących połowów na danym łowisku, wpisanych przez rybaków do dzienników połowowych na podstawie art. 14 i 15 ww. rozporządzenia, w sytuacji, gdy ów organ kontroli ma uzasadnione podstawy przypuszczać, że wpisane do dzienników dane są rażąco niewiarygodne, czy też jest on uprawniony do zastosowania racjonalnych i opartych na podstawie naukowej metod przetwarzania i certyfikacji wpisanych do dziennika danych celem uzyskania bardziej ścisłych danych liczbowych dotyczących połowów w celu przekazania ich Komisji Europejskiej?

                  2)

                  Czy w sytuacji, gdy organ, mając uzasadnione podstawy, jest przekonany o powyższym, może on zgodnie z prawem korzystać z innych przepływów danych, takich jak licencje połowowe, upoważnienia do prowadzenia działalności połowowej, dane systemu monitorowania statków, deklaracje wyładunkowe, dokumenty sprzedaży i dokumenty przewozowe?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343, s. 1).


title: Sprawa C-565/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 29 października 2020 r. – DS / Deutsche Lufthansa AG

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/44

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 29 października 2020 r. – DS / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-565/20)
      (2021/C 19/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DS

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-567/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski građanski sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 29 października 2020 r. – A.H. / Zagrebačka banka d.d.

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/44

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski građanski sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 29 października 2020 r. – A.H. / Zagrebačka banka d.d.
      (Sprawa C-567/20)
      (2021/C 19/46)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Općinski građanski sud u Zagrebu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: A.H.

         Strona pozwana: Zagrebačka banka d.d.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), zgodnie z wykładnią nadawaną mu w orzecznictwie Trybunału, zwłaszcza w sprawie C-118/17 Dunai, należy interpretować w ten sposób, że interwencja ustawodawcy w stosunki między konsumentem, będącym kredytobiorcą, a bankiem nie może pozbawić konsumentów prawa do tego, aby na drodze sądowej kwestionowali warunki pierwotnej umowy lub zawartego na podstawie ustawy aneksu do umowy, w celu urzeczywistnienia prawa do zwrotu wszystkich korzyści, jakie ze szkodą dla konsumentów bezzasadnie uzyskał bank z powodu zastosowania nieuczciwych warunków umownych, w sytuacji gdy w wyniku interwencji ustawodawcy konsumenci przystąpili dobrowolnie do zmiany pierwotnego stosunku umownego, na podstawie narzuconego bankom ustawowego obowiązku zaoferowania konsumentom takiej możliwości, a nie bezpośrednio na podstawie ustawy interwencyjnej, jak miało to miejsce w sprawie Dunai?

                  2)

                  Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, to czy sąd krajowy orzekający w postępowaniu toczącym się między dwoma podmiotami – kredytobiorcą i bankiem, który przepisom ustawy krajowej Zakon o izmjeni i dopunama Zakona o potrošačkom kreditiranju [ustawy o zmianie i uzupełnieniu ustawy o kredycie konsumenckim], zgodnie z wykładnią nadawaną jej przez Vrhovni sud [sąd najwyższy], nie może nadać wykładni zgodnej z wymogami dyrektywy 93/13, jest upoważniony i/lub zobowiązany do tego, by na podstawie tej dyrektywy oraz art. 38 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odstąpić od stosowania tej ustawy krajowej zgodnie z wykładnią nadawaną jej przez Vrhovni sud [sąd najwyższy]?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 2, s. 288.


title: Sprawa T-735/18: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2020 r. – Aquind / ACER [Energia – Artykuł 17 rozporządzenia (WE) nr 714/2009 – Decyzja ACER oddalająca wniosek o zwolnienie dotyczące nowych elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych – Odwołanie wniesione do komisji odwoławczej ACER – Dogłębność kontroli]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/46

      Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2020 r. – Aquind / ACER
      (Sprawa T-735/18) (1)

      (Energia - Artykuł 17 rozporządzenia (WE) nr 714/2009 - Decyzja ACER oddalająca wniosek o zwolnienie dotyczące nowych elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych - Odwołanie wniesione do komisji odwoławczej ACER - Dogłębność kontroli)
      (2021/C 19/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aquind Ltd (Wallsend, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Goldberg, C. Davis, solicitors i E. White, avocat)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (przedstawiciele: P. Martinet, E. Tremmel, C. Gence-Creux i A. Hofstadter, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji komisji odwoławczej ACER A-001-2018 z dnia 17 października 2018 r., w której potwierdzono decyzję ACER nr 05/2018 z dnia 19 czerwca 2018 r. oddalającą wniosek o zwolnienie dotyczące elektroenergetycznego połączenia międzysystemowego pomiędzy brytyjskim i francuskim systemem przesyłowym energii elektrycznej, a po drugie, wspomnianej decyzji ACER.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji odwoławczej Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) A-001-2018 z dnia 17 października 2018 r.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

                  3)

                  ACER pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Aquind Ltd.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa T-377/19: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2020 r. – Topcart/EUIPO – Carl International (TC CARL) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TC CARL – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CARL TOUCH – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/46

      Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2020 r. – Topcart/EUIPO – Carl International (TC CARL)
      (Sprawa T-377/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TC CARL - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CARL TOUCH - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 19/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Topcart GmbH (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Hoffmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Carl International (Limonest, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Müller)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 kwietnia 2019 r. (sprawa R 1826/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Carl International a Topcart.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Topcart GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa T-378/19: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2020 r. – Topcart/EUIPO – Carl International (TC CARL) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TC CARL – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CARL TOUCH – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/47

      Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2020 r. – Topcart/EUIPO – Carl International (TC CARL)
      (Sprawa T-378/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TC CARL - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CARL TOUCH - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 19/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Topcart GmbH (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Hoffmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Carl International (Limonest, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Müller)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 kwietnia 2019 r. (sprawa R 1617/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Carl International a Topcart.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Topcart GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa T-21/20: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2020 r. – LG Electronics / EUIPO – Staszewski (K7) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego K7 – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy k7 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/48

      Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2020 r. – LG Electronics / EUIPO – Staszewski (K7)
      (Sprawa T-21/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego K7 - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy k7 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 19/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciel: adwokat R. Schiffer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Miłosz Staszewski (Wrocław, Polska) (przedstawiciel: adwokat E. Gryc-Zerych)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 października 2019 r. (sprawa R 401/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy M. Staszewskim a LG Electronics.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  LG Electronics zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-571/17: Postanowienie Sądu z dnia 13 listopada 2020 r. – UG / Komisja [Służba publiczna – Personel kontraktowy – Umowa na czas nieokreślony – Artykuł 47 lit. c) pkt i) WZIP – Rozwiązanie umowy za wypowiedzeniem – Porozumienie w przedmiocie kwoty odszkodowania – Umorzenie postępowania]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/48

      Postanowienie Sądu z dnia 13 listopada 2020 r. – UG / Komisja
      (Sprawa T-571/17) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 47 lit. c) pkt i) WZIP - Rozwiązanie umowy za wypowiedzeniem - Porozumienie w przedmiocie kwoty odszkodowania - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 19/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: UG (przedstawiciele: adwokaci M. Richard i P. Junqueira de Oliveira)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Radu Bouyon i B. Mongin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu ds. Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu (OIL) Komisji z dnia 17 października 2016 r. o rozwiązaniu ze skarżącą umowy o pracę na podstawie art. 47 lit. c) pkt i) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej z dniem 20 sierpnia 2017 r., a także uzyskanie naprawienia szkody majątkowej poniesionej przez skarżącą w następstwie tej decyzji oraz krzywdy doznanej wskutek poniżającego traktowania, któremu była poddana z racji swojej działalności związkowej i skorzystania z urlopu rodzicielskiego.

         Sentencja

                  1)

                  Umarza się postępowanie w przedmiocie finansowej rekompensaty załączonej do decyzji Urzędu ds. Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu (OIL) Komisji Europejskiej z dnia 17 października 2016 r. o rozwiązaniu umowy o pracę z UG.

                  2)

                  Komisja pokrywa własne koszty postępowania oraz połowę kosztów poniesionych przez UG. UG pokrywa połowę własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa T-827/19: Postanowienie Sądu z dnia 30 października 2020 r. – Gáspár / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych – Zażalenie złożone po upływie trzymiesięcznego terminu przewidzianego w art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Brak usprawiedliwionego błędu – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/49

      Postanowienie Sądu z dnia 30 października 2020 r. – Gáspár / Komisja
      (Sprawa T-827/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Zażalenie złożone po upływie trzymiesięcznego terminu przewidzianego w art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Brak usprawiedliwionego błędu - Oczywista niedopuszczalność)
      (2021/C 19/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Norbert Gáspár (Mensdorf, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat R. Wardyn)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i M. Brauhoff, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesiony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dnia 23 maja 2018 r. potwierdzającej przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącego przed podjęciem służby w Unii do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Norbert Gáspár zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa T-32/20: Postanowienie Sądu z dnia 19 listopada 2020 r. – Buxadé Villalba i in. / Parlament [Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Członek Parlamentu – Przyjęcie przez Parlament do wiadomości wyboru na posłów europejskich dwóch elektów hiszpańskich – Legitymacja procesowa trojga innych posłów hiszpańskich – Brak bezpośredniego oddziaływania – Żądanie zmierzające do uzyskania wyroku ustalającego – Skarga w części niedopuszczalna a w części wniesiona do sądu oczywiście niewłaściwego do jej rozpoznania]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/49

      Postanowienie Sądu z dnia 19 listopada 2020 r. – Buxadé Villalba i in. / Parlament
      (Sprawa T-32/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu - Przyjęcie przez Parlament do wiadomości wyboru na posłów europejskich dwóch elektów hiszpańskich - Legitymacja procesowa trojga innych posłów hiszpańskich - Brak bezpośredniego oddziaływania - Żądanie zmierzające do uzyskania wyroku ustalającego - Skarga w części niedopuszczalna a w części wniesiona do sądu oczywiście niewłaściwego do jej rozpoznania)
      (2021/C 19/53)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Jorge Buxadé Villalba (Madryt, Hiszpania), María Esperanza Araceli Aguilar Pinar (Madryt), Hermann Tertsch Del Valle-Lersundi (Madryt) (przedstawiciel: adwokat M. Castro Fuertes)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności przyjęcia przez Parlament do wiadomości wyboru na posłów europejskich Carlesa Puigdemonta i Casamajó oraz Antonia Comína i Oliveresa, ogłoszonego przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego na posiedzeniu plenarnym w dniu 13 stycznia 2020 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona w części jako niedopuszczalna i w części jako wniesiona do sądu oczywiście niewłaściwego do jej rozpoznania.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie wniosków Królestwa Hiszpanii oraz D. Carlesa Puigdemonta i Casamajó i D. Antonia Comína i Oliveresa o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

                  3)

                  Jorge Buxadé Villalba, Hermann Tertsch Del Valle-Lersundi i María Esperanza Araceli Aguilar Pinar zostają obciążeni, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

                  4)

                  Królestwo Hiszpanii oraz C. Puigdemont i Casamajó oraz A. Comín i Oliveres pokrywają własne koszty związane z ich odnośnymi wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa T-163/20: Postanowienie Sądu z dnia 29 października 2020 r. – Isopix / Parlament [Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Świadczenie usług fotograficznych – Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi – Unieważnienie postępowania o udzielenie zamówienia – Następcza częściowa bezprzedmiotowość sporu – Częściowe umorzenie postępowania – Nakaz – Skarga częściowo wniesiona do sądu oczywiście niewłaściwego do jej rozpoznania]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/50

      Postanowienie Sądu z dnia 29 października 2020 r. – Isopix / Parlament
      (Sprawa T-163/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług fotograficznych - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Unieważnienie postępowania o udzielenie zamówienia - Następcza częściowa bezprzedmiotowość sporu - Częściowe umorzenie postępowania - Nakaz - Skarga częściowo wniesiona do sądu oczywiście niewłaściwego do jej rozpoznania)
      (2021/C 19/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Isopix SA (Ixelles, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Van den Bulck i J. Fahner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: K. Wójcik i E. Taneva, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 24 marca 2020 r. o odrzuceniu oferty skarżącej złożonej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego COMM/DG/AWD/2019/854, zatytułowanego „Usługi fotograficzne – dokumentowanie w formie fotografii bieżących wydarzeń i działań instytucjonalnych Parlamentu Europejskiego” oraz informującej skarżącą o udzieleniu przedmiotowego zamówienia innemu oferentowi, a także pisma Parlamentu z dnia 17 kwietnia 2020 r. informującego skarżącą o odrzuceniu jej oferty złożonej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego COMM/DG/AWD/2019/854 z uwagi na niespełnienie kryteriów wyboru w odniesieniu do zdolności ekonomicznej i finansowej, oraz, po drugie, tytułem głównym, oparte na art. 266 TFUE żądanie nakazania Parlamentowi przeprowadzenia ponownej analizy ofert, oraz, tytułem ewentualnym, oparte na art. 268 TFUE żądanie zasądzenia odszkodowania za szkodę, którą miała ponieść skarżąca.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 24 marca 2020 r. o odrzuceniu oferty Isopix SA złożonej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego COMM/DG/AWD/2019/854, zatytułowanego „Usługi fotograficzne – dokumentowanie w formie fotografii bieżących wydarzeń i działań instytucjonalnych Parlamentu Europejskiego” oraz informującej Isopix SA o udzieleniu przedmiotowego zamówienia innemu oferentowi, a także pisma Parlamentu z dnia 17 kwietnia 2020 r. informującego Isopix SA o odrzuceniu jej oferty złożonej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego COMM/DG/AWD/2019/854 z uwagi na niespełnienie kryteriów wyboru w odniesieniu do zdolności ekonomicznej i finansowej, zostaje umorzone.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona jako wniesiona do sądu oczywiście niewłaściwego do jej rozpoznania.

                  3)

                  Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniami w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-257/20: Postanowienie Sądu z dnia 17 listopada 2020 r. – González Calvet / SRB [Skarga o stwierdzenie nieważności – Polityka gospodarcza i pieniężna – Mechanizm jednolitej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (SRM) – Decyzja odmawiająca przyznania rekompensaty finansowej odnośnym akcjonariuszom i wierzycielom – Naruszenie wymogów formalnych – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/51

      Postanowienie Sądu z dnia 17 listopada 2020 r. – González Calvet / SRB
      (Sprawa T-257/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Polityka gospodarcza i pieniężna - Mechanizm jednolitej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (SRM) - Decyzja odmawiająca przyznania rekompensaty finansowej odnośnym akcjonariuszom i wierzycielom - Naruszenie wymogów formalnych - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Oczywista niedopuszczalność)
      (2021/C 19/55)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Ramón González Calvet (Barcelona, Hiszpania) i Joan González Calvet (Barcelona) (przedstawiciel: P. Molina Bosch, adwokat)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (przedstawiciele: S. Branca, J. King, L. Forestier i E. Muratori, pełnomocnicy wspierani przez H.-G. Kamann, F. Louis, V. Del Pozo Espinosa De Los Monteros i L. Hesse, adwokatów)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji SRB SRB/EES/2020/52 z dnia 17 marca zmierzającej do ustalenia, czy należy przyznać odszkodowanie akcjonariuszom i wierzycielom, których dotyczyły środki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español, SA.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna

                  2)

                  Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Królestwa Hiszpanii o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  3)

                  Ramón González Calvet i Joan González Calvet ponoszą pokrywają koszty własne oraz koszty poniesione przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), poza kosztami związanymi z wnioskiem interwencyjnym Królestwa Hiszpanii.

                  4)

                  Ramón González Calvet, Joan González Calvet, SRB i Królestwo Hiszpanii ponoszą każdy znich własne koszty związane z wnioskiem interwencyjnym Królestwa Hiszpanii.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa T-383/20: Postanowienie Sądu z dnia 5 listopada 2020 r. – Moloko Beverage / EUIPO – Nexus Liquids (moloko) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku – Umorzenie postępowania]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/52

      Postanowienie Sądu z dnia 5 listopada 2020 r. – Moloko Beverage / EUIPO – Nexus Liquids (moloko)
      (Sprawa T-383/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 19/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Moloko Beverage GmbH (Göppingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Wieland)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Nexus Liquids GmbH (Bad Salzuflen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Schembecker)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2020 r. (sprawa R 1485/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Nexus Liquids i Moloko Beverage.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Moloko Beverage GmbH i Nexus Liquids GmbH pokrywają własne koszty oraz każda z nich połowę kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa T-451/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 października 2020 r. – Facebook Ireland / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Konkurencja – Żądanie informacji – Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego – Pilny charakter – Fumus boni juris – Wyważenie interesów]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/52

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 października 2020 r. – Facebook Ireland / Komisja
      (Sprawa T-451/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Żądanie informacji - Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Pilny charakter - Fumus boni juris - Wyważenie interesów)
      (2021/C 19/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Facebook Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: D. Jowell, QC, D. Bailey, Barrister, J. Aitken, D. Das, S. Malhi, R. Haria, M. Quayle, Solicitors i adwokat T. Oeyen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte, C. Urraca Caviedes i C. Sjödin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek o zastosowanie środka tymczasowego w celu zawieszenia wykonania decyzji Komisji C(2020) 3013 final z dnia 4 maja 2020 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 i art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa 40628 – Facebook Data-related practices).

         Sentencja

                  1)

                  Zawiesza się wykonanie art. 1 decyzji Komisji C(2020) 3011 final z dnia 4 maja 2020 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 i art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa AT.40628 – Facebook Marketplace) w zakresie, w jakim obowiązek w nim określony odnosi się do dokumentów, które nie są związane z działalnością handlową Facebook Ireland Ltd i które zawierają poufne dane osobowe oraz w zakresie, w jakim postępowanie, do którego odnosi się pkt 2 decyzji nie zostało wszczęte.

                  2)

                  Facebook Ireland zidentyfikuje dokumenty zawierające dane, do których odnosi się pkt 1 i przekaże je Komisji na oddzielnym nośniku elektronicznym. Dokumenty te zostaną następnie umieszczone w wirtualnym centrum danych, które będzie dostępne tylko dla jak najmniejszej liczby członków zespołu dochodzeniowego w obecności (wirtualnej lub fizycznej) równoważnej liczby pełnomocników prawnych Facebooka Ireland. Członkowie zespołu dochodzeniowego dokonają przeglądu i selekcji przedmiotowych dokumentów, dając jednocześnie pełnomocnikom prawnym Facebooka Ireland możliwość ich komentowania przed przekazaniem dokumentów uznanych za istotne dla sprawy do akt. W przypadku braku zgody co do kwalifikacji dokumentu, pełnomocnicy prawni Facebooka Ireland będą mieli prawo do wyjaśnienia przyczyn braku zgody z ich strony. W przypadku utrzymującego się braku porozumienia Facebook Ireland będzie mógł zwrócić się do dyrektora ds. informacji, komunikacji i mediów w Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Konkurencji z wnioskiem o arbitraż

                  3)

                  W pozostałym zakresie wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  4)

                  Postanowienie z dnia 24 lipca 2020 r., Facebook Ireland/Komisji (T-451/20 R) zostaje uchylone.

                  5)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-452/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 października 2020 r. – Facebook Ireland / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Konkurencja – Żądanie informacji – Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego – Pilny charakter – Fumus boni juris – Wyważenie interesów]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/53

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 października 2020 r. – Facebook Ireland / Komisja
      (Sprawa T-452/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Żądanie informacji - Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Pilny charakter - Fumus boni juris - Wyważenie interesów)
      (2021/C 19/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Facebook Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: D. Jowell, QC, D. Bailey, Barrister, J. Aitken, D. Das, S. Malhi, R. Haria, M. Quayle, Solicitors i adwokat T. Oeyen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte, C. Urraca Caviedes i C. Sjödin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek o zastosowanie środka tymczasowego w celu zawieszenia wykonania decyzji Komisji C(2020) 3013 final z dnia 4 maja 2020 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 i art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa 40684 – Facebook Marketplace).

         Sentencja

                  1)

                  Zawiesza się wykonanie art. 1 decyzji Komisji C(2020) 3013 final z dnia 4 maja 2020 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 i art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa AT.40684 – Facebook Marketplace) w zakresie, w jakim obowiązek w nim określony odnosi się do dokumentów, które nie są związane z działalnością handlową Facebook Ireland Ltd i które zawierają poufne dane osobowe oraz w zakresie, w jakim postępowanie, do którego odnosi się pkt 2 decyzji nie zostało wszczęte.

                  2)

                  Facebook Ireland zidentyfikuje dokumenty zawierające dane, do których odnosi się pkt 1 i przekaże je Komisji na oddzielnym nośniku elektronicznym. Dokumenty te zostaną następnie umieszczone w wirtualnym centrum danych, które będzie dostępne tylko dla jak najmniejszej liczby członków zespołu dochodzeniowego w obecności (wirtualnej lub fizycznej) równoważnej liczby pełnomocników prawnych Facebooka Ireland. Członkowie zespołu dochodzeniowego dokonają przeglądu i selekcji przedmiotowych dokumentów, dając jednocześnie pełnomocnikom prawnym Facebooka Ireland możliwość ich komentowania przed przekazaniem dokumentów uznanych za istotne dla sprawy do akt. W przypadku braku zgody co do kwalifikacji dokumentu, pełnomocnicy prawni Facebooka Ireland będą mieli prawo do wyjaśnienia przyczyn braku zgody z ich strony. W przypadku utrzymującego się braku porozumienia Facebook Ireland będzie mógł zwrócić się do dyrektora ds. informacji, komunikacji i mediów w Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Konkurencji z wnioskiem o arbitraż

                  3)

                  W pozostałym zakresie wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  4)

                  Postanowienie z dnia 24 lipca 2020 r., Facebook Ireland/Komisji (T-452/20 R) zostaje uchylone.

                  5)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-609/20: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2020 r. – LA International Cooperation / Komisja

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/54

      Skarga wniesiona w dniu 30 września 2020 r. – LA International Cooperation / Komisja
      (Sprawa T-609/20)
      (2021/C 19/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LA International Cooperation Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: B. O'Connor, solicitor i M.Hommé, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności bezpośrednio skierowanej do skarżącej decyzji Komisji z dnia 20 lipca 2020 r. (zaskarżona decyzja) wykluczającej skarżącą z udziału w procedurach udzielania zamówień objętych budżetem UE i Jedenastym Europejskim Funduszem Rozwoju lub z selekcji w celu wykonania środków finansowych Unii na podstawie rozporządzenia (UE, Euratom) nr 2018/1046 (1) oraz w celu wykonania środków finansowych z Europejskiego Funduszu Rozwoju objętych rozporządzeniem 2018/1877 (2); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi szesnaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, zakazu nadużycia prawa, obowiązku dochowania należytej staranności oraz rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 (3).

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym OLAF nie zwrócił się należycie do skarżącej, przez co naruszył prawo do obrony, obowiązek dochowania należytej staranności oraz prawo do rzetelnego procesu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 7 i 9 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 oraz prawa do dobrej administracji, obowiązku dochowania należytej staranności i prawa do rzetelnego procesu.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego OLAF oraz prawa do rzetelnego procesu i obowiązku uzasadniania.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym OLAF naruszył art. 7 ust. 8 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 oraz zasadę dobrej administracji.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EU, Euratom) nr 883/2013 oraz prawa do dobrej administracji.

                  7.

                  Zarzut siódmy, zgodnie z którym Panel EDES, dokonując wstępnej klasyfikacji prawnej faktów ustalonych przez OLAF, działał z naruszeniem art. 41, 47, 48 i 54 Karty praw podstawowych.

                  8.

                  Zarzut ósmy, zgodnie z którym zredagowane sprawozdanie końcowe OLAF nie pozwoliło Panelowi EDES na dokonanie niezależnego osądu i właściwą ocenę wagi oświadczenia skarżącej, co oznacza naruszenie zasady dobrej administracji i art. 135–143 rozporządzenia finansowego.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że ani lobbying ani wynagrodzenia za sukces nie są same w sobie nielegalne i przyjmując takie założenie, naruszono zasadę dobrej administracji.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty, zgodnie z którym sedno ustaleń zaskarżonej decyzji dotyczącej skarżącej jest wadliwy, ponieważ Panel EDES i organ powołujący (DG NEAR) działali z naruszeniem podstawowych praw skarżącej, w szczególności zasady dobrej administracji, obowiązku dochowania należytej staranności, a także, że zaskarżona decyzja nie jest odpowiednio uzasadniona.

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczący naruszenia art. 13 ust. 2 regulaminu postępowania przed Panelem EDES oraz prawa do obrony.

                  12.

                  Zarzut dwunasty, zgodnie z którym Panel EDES musiał posiadać informacje inne niż zredagowany raport końcowy, co oznacza naruszenie art. 13 ust. 2 regulaminu postępowania Panelu EDES.

                  13.

                  Zarzut trzynasty, zgodnie z którym zakres, w jakim zostało sporządzone sprawozdanie końcowe OLAF naruszył zasadę dobrej administracji, obowiązek dochowania należytej staranności i zasadę rzetelnego procesu.

                  14.

                  Zarzut czternasty dotyczący ustanowienia sankcji na poziomie, na który wpływ miały różne naruszenia rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013, rozporządzenia finansowego oraz podstawowych zasad prawa.

                  15.

                  Zarzut piętnasty, zgodnie z którym zredagowane sprawozdanie końcowe nie wykazuje, iż program szkolenia biegłego został podrobiony lub sfabrykowany, a zatem kwestionowana decyzja w tym względzie jest bezzasadna i narusza zasadę dobrej administracji, obowiązek dochowania należytej staranności i prawo do obrony.

                  16.

                  Zarzut szesnasty, zgodnie z którym sprawozdanie z analizy operacyjnej OLAF było nieodpowiednie do zamierzonych celów, co oznacza naruszenie zasady proporcjonalności i prawa do obrony.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju i uchylającego rozporządzenie (UE) 2015/323 (Dz.U. 2018, L 307, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. 2013, L 248, s. 1).


title: Sprawa T-632/20: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2020 r. – OG / EDA

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/56

      Skarga wniesiona w dniu 15 października 2020 r. – OG / EDA
      (Sprawa T-632/20)
      (2021/C 19/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: OG (przedstawiciele: adwokaci S. Pappas i N. Kyriazopoulou)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Obrony (EDA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Obrony z dnia 13 grudnia 2019 r., na mocy której nazwisko strony skarżącej nie zostało umieszczone na liście rezerwowej kandydatów posiadających wymagane kwalifikacje;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Europejskiej Agencji Obrony oddalającej zażalenie strony skarżącej na decyzję tej agencji z dnia 13 grudnia 2019 r. w zakresie w jakim zawiera ona dodatkowe uzasadnienie;

                  —

                  zasądzenie zadośćuczynienia w wysokości 3 000 EUR za doznaną przez stronę skarżącą krzywdę;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania w niniejszej sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, jakim jest obowiązek uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, przejrzystości, obiektywizmu i rzetelnej administracji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ogłoszenia o stanowisku, niezgodnego z prawem lub niewystarczającego uzasadnienia oraz oczywistego błędu w ocenie kwalifikacji strony skarżącej w odniesieniu do wolnego stanowiska.


title: Sprawa T-650/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – NU / EUIPO

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/58

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – NU / EUIPO
      (Sprawa T-650/20)
      (2021/C 19/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: NU (przedstawiciele: adwokaci S. Pappas i N. Kyriazopoulou)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 1 kwietnia 2020 r. o nieprzedłużeniu umowy ze stroną skarżącą;

                  —

                  zasądzenie zadośćuczynienia w kwocie 20 000 EUR (dwudziestu tysięcy euro) za krzywdę doznaną przez stronę skarżącą w wyniku decyzji o nieprzedłużeniu umowy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami postępowania, jak również kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący brak właściwości.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, polegającego na nieuwzględnieniu sprawozdania z oceny za rok 2019 w ramach dialogu przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku dbałości w odniesieniu do nieuwzględnienia przez administrację problemów zdrowotnych strony skarżącej, sprawozdania z oceny za 2019 r. oraz wszystkich kryteriów prawnych oceny wyników pracy strony skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niezgodnego z prawem uzasadnienia lub oczywistego błędu w ocenie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący nieprawidłowości postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, które nie doprowadziło do właściwej kontroli decyzji z dnia 15 lipca 2020 r. przez organ powołujący.


title: Sprawa T-654/20: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2020 r. – Silex / Komisja i EASME

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/59

      Skarga wniesiona w dniu 27 października 2020 r. – Silex / Komisja i EASME
      (Sprawa T-654/20)
      (2021/C 19/63)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Silex Ipari Automatizálási Zrt. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat Á. Baratta)

         Strona pozwana: Komisja Europejska i Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (EASME)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 3242009492 wystawionej przez EASME w dniu 18 sierpnia 2020 r. (zwanej dalej „notą obciążeniową”) w zakresie, w jakim nakazuje zapłatę kwoty 55 454,44 EUR;

                  —

                  stwierdzenie nieważności pisma z dnia 18 sierpnia 2020 r. o numerze referencyjnym Ref. Ares(2020)4309529 (zwanego dalej „pismem”), wysłanego przez EASME wraz z notą obciążeniową, w zakresie, w jakim nakazuje ono zwrot kwoty 48 238,75 EUR poprzez zwolnienie wkładu do Funduszu Gwarancyjnego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności pisma wysłanego wraz z notą obciążeniową w zakresie, w jakim zawarte w nim ostateczne rozliczenie finansowe uznaje bezpośrednie koszty personelu w wysokości 210 423,11 EUR za wydatki niekwalifikowalne;

                  —

                  stwierdzenie nieważności pisma wysłanego wraz z notą obciążeniową w zakresie, w jakim zawarte w nim ostateczne rozliczenie finansowe uznaje koszty pośrednie w wysokości 52 605,78 EUR za wydatki niekwalifikowalne;

                  —

                  obciążenie EASME i Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.
                  EASME naruszyła obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie uzasadniła zgodnie z prawem twierdzeń zawartych w nocie obciążeniowej i w piśmie przesłanym wraz z tą notą.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji.
                  EASME naruszyła zasadę dobrej administracji w zakresie, w jakim:

                              —

                              nie udzieliła odpowiedzi co do istoty na sprawozdania techniczne i propozycje skarżącej, ani nie odpowiedziała na jej wnioski o zmianę umowy;

                              —

                              nie zapewniła dostępności project officera w krytycznej fazie projektu;

                              —

                              naruszyła art. 40 rozporządzenia (UE) nr 1290/2013 (1) w związku z wykorzystaniem niezależnych ekspertów, o których mowa w jego ust. 2, oraz wymogi zawarte w jego ust. 3 w odniesieniu do konfliktu interesów niezależnych ekspertów.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie.
                  EASME popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając w wykazie referencyjnym przesłanym wraz z notą obciążeniową, że projekt nie spełniał zasadniczo ogólnych celów technicznych i handlowych, co wynikało z nieuwzględnienia faktów i dokumentów przy dokonywaniu tej oceny.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia wymogów proporcjonalności.
                  EASME naruszyła wymogi proporcjonalności, uznając za niekwalifikowalne wydatki w łącznej wysokości 263 028,89 EUR z zadeklarowanych przez skarżącą wydatków w wysokości 804 020,75 EUR.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia wymogu należytego zarządzania finansami, a w szczególności wymogu oszczędności, wydajności i skuteczności.

            EASME nie uwzględniła twierdzeń skarżącej dotyczących zmieniających się potrzeb rynku i wynikającej z tego potrzeby zmiany projektu.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1290/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające zasady uczestnictwa i upowszechniania dla programu „Horyzont 2020” – programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1906/2006 (Dz.U. 2013, L 347, s. 81).