title: Sprawa T-743/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CX / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Kara dyscyplinarna – Wydalenie ze służby – Prawo do obrony – Obowiązek staranności – Artykuł 22 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego – Artykuły 41 i 52 karty praw podstawowych – Odpowiedzialność – Rzeczywisty charakter szkody – Związek przyczynowy

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/48

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CX / Komisja
      (Sprawa T-743/16 RENV) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Kara dyscyplinarna - Wydalenie ze służby - Prawo do obrony - Obowiązek staranności - Artykuł 22 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Artykuły 41 i 52 karty praw podstawowych - Odpowiedzialność - Rzeczywisty charakter szkody - Związek przyczynowy)
      (2019/C 82/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CX (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Simonetti i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 października 2013 r., w której Komisja stwierdziła, że skarżący jest winny dwóch poważnych przewinień służbowych i ukarała go wydaleniem ze służby bez obniżenia uprawnień emerytalnych, a po drugie, naprawienia szkód poniesionych przez skarżącego z racji tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 16 października 2013 r., w której Komisja wymierzyła CX karę wydalenia ze służby bez obniżenia pro tempore jego uprawnień emerytalnych.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty postepowania.

         (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-5/14, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-830/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Monolith Frost / EUIPO – Dovgan (PLOMBIR) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy PLOMBIR – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Badanie okoliczności faktycznych – Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/49

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Monolith Frost / EUIPO – Dovgan (PLOMBIR)
      (Sprawa T-830/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy PLOMBIR - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Badanie okoliczności faktycznych - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)
      (2019/C 82/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Monolith Frost GmbH (Leopoldshöhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Liebich i S. Labesius)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder, D. Walicka i M. Fischer, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Dovgan GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2016 r. (sprawa R 1812/2015-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Monolith Frost a Dovgan.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 września 2016 r. (sprawa R 1812/2015-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Monolith Frost GmbH, w tym niezbędne koszty poniesione przez Monolith Frost w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

                  3)

                  Dovgan GmbH pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-247/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Azarov / Rada Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Prawo własności – Prawo do wykonywania działalności gospodarczej – Oczywisty błąd w ocenie

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/50

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Azarov / Rada
      (Sprawa T-247/17) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Prawo własności - Prawo do wykonywania działalności gospodarczej - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2019/C 82/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Mykola Yanovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix oraz F. Naert, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 34) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 1), w zakresie w jakim nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Mykola Yanovych Azarov pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa T-274/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Monster Energy / EUIPO – Bösel (MONSTER DIP) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MONSTER DIP – Wcześniejsze słowne i graficzne unijne znaki towarowe oraz niezarejestrowane oznaczenie używane w obrocie, z których wszystkie zawierają element słowny „monster” – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak prawdopodobieństwa zaistnienia skojarzenia wprowadzającego w błąd – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) – Brak prawdopodobieństwa rozmycia cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/50

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Monster Energy / EUIPO – Bösel (MONSTER DIP)
      (Sprawa T-274/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MONSTER DIP - Wcześniejsze słowne i graficzne unijne znaki towarowe oraz niezarejestrowane oznaczenie używane w obrocie, z których wszystkie zawierają element słowny „monster” - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak prawdopodobieństwa zaistnienia skojarzenia wprowadzającego w błąd - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) - Brak prawdopodobieństwa rozmycia cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001))
      (2019/C 82/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Marco Bösel (Bad Fallingbostel, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2016 r. (sprawa R 1062/2016 2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Monster Energy Company a Markiem Böselem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Monster Energy Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa T-537/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – De Loecker / ESDZ Służba publiczna – ESDZ – Personel tymczasowy – Mobbing – Wniosek o udzielenie wsparcia – Oddalenie wniosku – Prawo do bycia wysłuchanym – Odpowiedzialność

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/51

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – De Loecker / ESDZ
      (Sprawa T-537/17) (1)

      (Służba publiczna - ESDZ - Personel tymczasowy - Mobbing - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie wniosku - Prawo do bycia wysłuchanym - Odpowiedzialność)
      (2019/C 82/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Stéphane De Loecker (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo J.N. Louis i N. de Montigny, następnie J.N. Louis)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt et R. Spac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji ESDZ z dnia 10 października 2016 r. oddalającej wniosek skarżącego o udzielenie wsparcia zgodnie z art. 12a i 24 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, a po drugie, do uzyskania odszkodowanie za szkodę, jaką skarżący w swej ocenie poniósł.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 10 października 2016 r. oddalającej wniosek Stéphane’a De Loeckera o udzielenie wsparcia zgodnie z art. 12a i 24 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  ESDZ zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-609/17: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Francja / Komisja EFRG – Wydatki wyłączone z finansowania – Wydatki poniesione przez Francję – Refundacje wywozowe w sektorze mięsa drobiowego – Ryczałtowe korekty finansowe – Rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i (UE) nr 1306/2013 – Należyta, uczciwa jakość przyjęta w obrocie – Kontrole – Proporcjonalność

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/52

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Francja / Komisja
      (Sprawa T-609/17) (1)

      (EFRG - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Francję - Refundacje wywozowe w sektorze mięsa drobiowego - Ryczałtowe korekty finansowe - Rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i (UE) nr 1306/2013 - Należyta, uczciwa jakość przyjęta w obrocie - Kontrole - Proporcjonalność)
      (2019/C 82/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas, B. Fodda i E. de Moustier, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i D. Bianchi, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1144 z dnia 26 czerwca 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 165, s. 37) w zakresie, w jakim decyzja ta wyłącza płatności dokonane przez Republikę Francuską w ramach EFRG w kwocie 120 901 216,61 EUR.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa T-743/17: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Bischoff / EUIPO – Miroglio Fashion (CARACTÈRE) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy CARACTÈRE – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/53

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Bischoff / EUIPO – Miroglio Fashion (CARACTÈRE)
      (Sprawa T-743/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy CARACTÈRE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 82/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Bischoff GmbH (Muggensturm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Régnier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Pétrequin i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Miroglio Fashion Srl (Alba, Włochy) (przedstawiciel: adwokat O. Vanner)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lipca 2017 r. (sprawa R 328/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Bischoff a Miroglio Fashion.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Bischoff GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa T-821/17: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Vitromed/EUIPO – Vitromed Healthcare (VITROMED Germany) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego VITROMED Germany – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Vitromed – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/53

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Vitromed/EUIPO – Vitromed Healthcare (VITROMED Germany)
      (Sprawa T-821/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego VITROMED Germany - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Vitromed - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 82/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Vitromed GmbH (Jena, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Graul, D. Walicka i M. Fischer, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Vitromed Healthcare (Jaipur, Indie) (przedstawiciel: adwokat J. Schmidt)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2017 r. (sprawa R 2402/2016-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Vitromed Healthcare a Vitromed.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Vitromed GmbH est condamnée aux dépens.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa T-76/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CN / Parlament Służba publiczna – Akredytowani asystenci parlamentarni – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Wniosek o udzielenie wsparcia – Artykuł 12a regulaminu pracowniczego – Mobbing – Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy rozpatrujący skargi akredytowanych asystentów parlamentarnych wobec członków Parlamentu Europejskiego – Decyzja oddalająca wniosek o udzielenie wsparcia – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada kontradyktoryjności – Odmowa udostępnienia opinii komitetu doradczego i protokołów przesłuchań świadków – Odmowa zastosowania się przez pozwaną instytucję do zarządzonego przez Sąd środka dowodowego

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/54

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CN / Parlament
      (Sprawa T-76/18) (1)

      (Służba publiczna - Akredytowani asystenci parlamentarni - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Mobbing - Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy rozpatrujący skargi akredytowanych asystentów parlamentarnych wobec członków Parlamentu Europejskiego - Decyzja oddalająca wniosek o udzielenie wsparcia - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada kontradyktoryjności - Odmowa udostępnienia opinii komitetu doradczego i protokołów przesłuchań świadków - Odmowa zastosowania się przez pozwaną instytucję do zarządzonego przez Sąd środka dowodowego)
      (2019/C 82/64)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CN (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz i A. Tymen)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Boytha i E. Taneva, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 20 marca 2017 r., na mocy której organ upoważniony do zawierania umów o pracę tej instytucji oddalił złożony przez skarżącego w dniu 13 lutego 2013 r. wniosek o udzielenie wsparcia, a po drugie, uzyskanie odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę, której w swej ocenie doznał.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 marca 2017 r., na mocy której organ upoważniony do zawierania umów o pracę tej instytucji oddalił złożony przez CN w dniu 13 lutego 2013 r. wniosek o udzielenie wsparcia.

                  2)

                  Parlament wypłaci CN tytułem zadośćuczynienia kwotę w wysokości 8 500 EUR.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-83/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CH / Parlament Służba publiczna – Akredytowani asystenci parlamentarni – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Wniosek o udzielenie wsparcia – Artykuł 12a regulaminu pracowniczego – Mobbing – Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy rozpatrujący skargi akredytowanych asystentów parlamentarnych wobec członków Parlamentu Europejskiego – Decyzja oddalająca wniosek o udzielenie wsparcia – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada kontradyktoryjności – Odmowa udostępnienia opinii komitetu doradczego i protokołów przesłuchań świadków – Odmowa zastosowania się przez pozwaną instytucję do zarządzonego przez Sąd środka dowodowego

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/55

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – CH / Parlament
      (Sprawa T-83/18) (1)

      (Służba publiczna - Akredytowani asystenci parlamentarni - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Mobbing - Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy rozpatrujący skargi akredytowanych asystentów parlamentarnych wobec członków Parlamentu Europejskiego - Decyzja oddalająca wniosek o udzielenie wsparcia - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada kontradyktoryjności - Odmowa udostępnienia opinii komitetu doradczego i protokołów przesłuchań świadków - Odmowa zastosowania się przez pozwaną instytucję do zarządzonego przez Sąd środka dowodowego)
      (2019/C 82/65)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CH (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz i A. Tymen)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Boytha i E. Taneva, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 20 marca 2017 r., na mocy której organ upoważniony do zawierania umów o pracę tej instytucji oddalił złożony przez skarżącą w dniu 22 grudnia 2011 r. wniosek o udzielenie wsparcia, a po drugie, uzyskanie odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę, których ona w swej ocenie doznała.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 marca 2017 r., na mocy której organ upoważniony do zawierania umów o pracę tej instytucji oddalił złożony przez CH w dniu 22 grudnia 2011 r. wniosek o udzielenie wsparcia.

                  2)

                  Parlament wypłaci CH tytułem zadośćuczynienia kwotę w wysokości 8 500 EUR.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-94/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Multifit/EUIPO (fit+fun) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego fit+fun – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/55

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Multifit/EUIPO (fit+fun)
      (Sprawa T-94/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego fit+fun - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001)
      (2019/C 82/66)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Weber i L. Thiel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer, D. Walicka, M. Eberl i A. Sesma Merino, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2017 r. (sprawa R 847/2017-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego fit+fun jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Multifit Tiernahrungs GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-102/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Knauf / EUIPO (upgrade your personality) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego upgrade your personality – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Slogan reklamowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/56

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Knauf / EUIPO (upgrade your personality)
      (Sprawa T-102/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego upgrade your personality - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Slogan reklamowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 82/68)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Martin Knauf (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Jaeger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Manea i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 grudnia 2017 r. (sprawa R 1011/2017-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego upgrade your personality jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Martin Knauf pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-745/18: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2018 r. – Covestro Deutschland / Komisja

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/57

      Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2018 r. – Covestro Deutschland / Komisja
      (Sprawa T-745/18)
      (2019/C 82/69)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Covestro Deutschland AG (Leverkusen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Küper, J. Otter, C. Anger i M. Goldberg)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/56 z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie art. 19 Stromnetzentgeldverordnung (rozporządzenia w sprawie opłat za użytkowanie sieci, zwanego dalej „StromNEV”) [notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166], w szczególności uznania całkowitego zwolnienia z opłat za użytkowanie sieci przyznanego dużym odbiorcom energii elektrycznej w latach 2012 i 2013 za pomoc państwa, stwierdzenia jej niezgodności z rynkiem wewnętrznym i nakazania natychmiastowego zwrotu pomocy od beneficjentów na podstawie regulacji w sprawie opłat minimalnych zgodnie z § 19 ust. 2 zdanie drugie StromNEV w wersji z dnia 3 września 2010 r., oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący przewlekłości postępowania

                              —

                              W ramach zarzutu pierwszego podniesiono, że trwające 62 miesiące postępowanie ponad dwukrotnie przekroczyło termin instrukcyjny określony w art. 9 ust. 6 rozporządzenia dotyczącego procedur w dziedzinie pomocy państwa (1).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci nie stanowi pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE

                              —

                              W ramach zarzutu drugiego podniesiono, że brak jest jakiejkolwiek korzyści, ponieważ ze względu na stabilizujący wpływ, jaki duzi odbiorcy energii elektrycznej mają na sieć, istnieje odpowiednie świadczenie wzajemne. Ponadto zwolnienie nie jest finansowane z zasobów państwowych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący zgodności z rynkiem wewnętrznym (uzasadnienie, art. 107 ust. 3 TFUE)

                              —

                              W ramach zarzutu trzeciego podniesiono, że całkowite zwolnienie dużych odbiorców energii elektrycznej przeciwdziała poważnemu zakłóceniu gospodarki Niemiec. W szczególności energochłonne branże przemysłowe muszą pozostać konkurencyjne i należy zapobiec ich odpływowi za granicę.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem żądania zwrotu pomocy

                              —

                              W ramach zarzutu czwartego podniesiono, że żądanie zwrotu minimalnej opłaty wynoszącej 20 % opublikowanej opłaty za użytkowanie sieci, do której odsyłał § 19 ust. 2 StromNEV w wersji obowiązującej do dnia 31 sierpnia 2011 r. ma charakter arbitralny i narusza zasadę niedyskryminacji.

                              —

                              Następnie podniesiono, że jedynie określenie opłat za użytkowanie sieci według metody ścieżki fizycznej gwarantuje przestrzeganie zasad odzwierciedlania kosztów, jak również uiszczania odpowiednich i niedyskryminujących opłat za użytkowanie sieci.

                              —

                              Żądanie zwrotu pomocy narusza zasadę niedyskryminacji również dlatego, że Komisja nie powołała się na przepis przejściowy w § 32 ust. 3 StromNEV.

                              —

                              Wreszcie podniesiono, że duzi odbiorcy energii elektrycznej i nietypowi użytkownicy sieci w rozumieniu § 19 ust. 2 zdanie pierwsze StromNEV znacznie się od siebie różnią. Okoliczność, że obydwie grupy użytkowników sieci pomimo różnic muszą uiszczać minimalną opłatę wynoszącą 20 %, nie jest obiektywnie uzasadniona.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-750/18: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – Briois / Parlament

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/58

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – Briois / Parlament
      (Sprawa T-750/18)
      (2019/C 82/70)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Steeve Briois (Hénin-Beaumont, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 24 października 2018 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Steeve’a Briois (2018/2075 IMM) dotyczącej przyjęcia sprawozdania przez komisję prawną A8-0349/2018;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (zwanego dalej „protokołem”) w zakresie, w jakim wypowiedź S. Brioisa, w sprawie której toczy się postępowanie karne w jego państwie członkowskim pochodzenia, stanowi opinię wyrażoną w ramach wykonywania przez niego funkcji parlamentarnych w rozumieniu tego przepisu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 9 protokołu z uwagi na to, że przyjmując decyzję o uchyleniu immunitetu S. Brioisa, Parlament naruszył zarówno literę, jak i ducha tego przepisu, skutkiem czego owa decyzja jest nieważna.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i dobrej administracji.
                  Po pierwsze, skarżący uważa, że Parlament naruszył w odniesieniu do niego zasadę równego traktowania, traktując go inaczej niż posłów w porównywalnych sytuacjach i że w związku z tym naruszył on również zasadę dobrej administracji, która wymaga od właściwej instytucji starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych elementów danej sprawy.
                  Po drugie, skarżący uważa, że wiele wskazówek daje podstawę do przyjęcia, że w jego wypadku mamy do czynienia z fumus persecutionis.


title: Sprawa T-758/18: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – ABLV Bank / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/59

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – ABLV Bank / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
      (Sprawa T-758/18)
      (2019/C 82/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ABLV Bank AS (Ryga, Łotwa) (przedstawiciele: adwokaci O. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Jednolita Rada)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady z dnia 17 października 2018 r. w odniesieniu do ABLV w związku z odmową Jednolitej Rady by dokonać ponownego obliczenia oraz zwrotu składek ex ante wpłaconych przez ABLV na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nienadania wystarczającej wagi charakterowi składek na fundusz będących składkami pro rata temporis.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nieuwzględnienia przez Jednolitą Radę jej własnego wyraźnego stwierdzenia, zgodnie z którym składki na rzecz funduszu podlegają zwrotowi pro rata temporis.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nieuwzględnienia przez Jednolitą Radę wyraźnego stwierdzenia w art. 12 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji 2015/63 (1) w myśl którego w przypadku objęcia nadzorem jedynie w odniesieniu do części okresu składkowego, określa się częściową składkę.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący błędnego zastosowania przez Jednolitą Radę art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 (2).

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący zastosowania przez Jednolitą Radę błędnej interpretacji art. 12 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji 2015/63.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasady proporcjonalności.

                  8.

                  Zrzut ósmy dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasady nemo auditur.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący nieuwzględnienia przez Jednolitą Radę znaczenia jej wcześniejszych działań.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Dz.U. 2015, L 11, s. 44.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, Dz.U. 2016, L 176, s. 21.


title: Sprawa T-2/19: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Algebris (UK) i Anchorage Capital Group / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/60

      Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Algebris (UK) i Anchorage Capital Group / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
      (Sprawa T-2/19)
      (2019/C 82/72)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Algebris (UK) (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Anchorage Capital Group LLC (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: T. Soames, adwokat, R. East, Solicitor, N. Chesaites i D. Mackersie, Barristers)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Jednolita Rada)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady w odniesieniu do stwierdzenia, iż przeprowadzenie ostatecznej wyceny ex post nie było wymagane zgodnie z art. 20 ust. 11 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (1);

                  —

                  obciążenie Jednolitej Rady kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący twierdzenia, iż decyzja Jednolitej Rady, w myśl której przeprowadzenie ostatecznej wyceny ex post nie było wymagane zgodnie z art. 20 ust. 11 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, jest oparta na błędnym zastosowaniu prawa i narusza art. 20 ust. 11 lub art. 20 ust. 12 rozporządzenia, który wymaga przeprowadzenia ostatecznej wyceny ex post, jeżeli wycena wstępna nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 20 ust. 1 i w ust. 4–9 rozporządzenia nr 806/2014.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Jednolitą Radę oczywistych błędów w ocenie w ramach stosowania art. 20 ust. 11 rozporządzenia nr 806/2014 w zaskarżonej decyzji, ponieważ przyjmując zaskarżoną decyzję Jednolita Rada działała w oparciu o błędne założenie, w myśl którego przeprowadzenie w badanej sprawie ostatecznej wyceny ex post nie były wymagane.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący powodujących naruszenie art. 20 ust. 11 i 12 rozporządzenia nr 806/2014 błędnego zastosowania prawa lub oczywistego błędu w ocenie w związku z tym, iż zaskarżona decyzja oznacza, iż Jednolita Rada podjęła decyzję o niepodwyższeniu wartości składki płaconej przez Banco Santander w wysokości 1 EUR.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący uchybiania przez Jednolitą Radę ciążącemu na niej zobowiązaniu do uzasadnienia zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 296 TFUE.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010.


title: Sprawa T-5/19: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Clatronic International/EUIPO (PROFI CARE)

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/61

      Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Clatronic International/EUIPO (PROFI CARE)
      (Sprawa T-5/19)
      (2019/C 82/73)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Clatronic International GmbH (Kempen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Löffel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego oznaczenia PROFI CARE – zgłoszenie nr 1 372 358

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 października 2018 r. w sprawie R 504/2018-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-19/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Fastweb/Komisja

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/61

      Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Fastweb/Komisja
      (Sprawa T-19/19)
      (2019/C 82/74)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Fastweb SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: M. Merola, L. Armati, A. Guarino i E. Cerchi, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 sierpnia 2018 r., na mocy której Komisja Europejska zezwoliła na koncentrację w sprawie M.9041 – HUTCHISON/WIND TRE, w rozumieniu art. 6 ust.1 lit. b) i art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 2 i art. 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie i braków w postępowaniu wyjaśniającym przez uznanie, że samo wejście nowego Mobile Network Operator (MNO) wystarcza do rozwiązania horyzontalnych skutków koncentracji, bez uwzględnienia czynników, które doprowadziły do sukcesu H3G

                              —

                              W tym względzie zarzuca się Komisji oczywisty błąd w ocenie i braki w postępowaniu wyjaśniającym Komisji przez uznanie, że samo wejście nowego MNO wystarcza do rozwiązania horyzontalnych skutków koncentracji, bez uwzględnienia czynników, które doprowadziły do sukcesu H3G. Już w sprawie M.7758 Komisja w szczególności nie zadbała o zbadanie, czy nowy MNO będzie miał (bądź na rynku detalicznym, bądź na rynku hurtowym) możliwości operacyjne, warunki gospodarcze i czynniki motywujące, co najmniej równoważne jako całość wobec tych, którymi dysponowała H3G w początkowych latach działając na dynamicznie rozwijającym się rynku. Ponadto Komisja powinna była wziąć pod uwagę skutek wywierany na dynamikę konkurencyjną przez asymetrię stawek za zakańczanie połączeń, z której korzystała H3G i która powodowała jej znaczące uprzywilejowanie w stosunku do pozostałych MNO.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 i art. 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie pakietu MNO.

                              —

                              W tym względzie zarzuca się Komisji oczywisty błąd w ocenie pakietu zobowiązań. W szczególności porównanie z poprzedzającym połączenie przydziałem częstotliwości H3G samo w sobie budzi poważne wątpliwości co do wystarczającego charakteru przewidywanego przydziału widma. Ponadto Komisja oparła się na wydarzeniach przyszłych i niepewnych, takich jak udział nowego MNO w kolejnych przetargach, nie uwzględniwszy zresztą wysokich kosztów związanych z planowanym odnowieniem i ponownym przydziałem przekazanych częstotliwości. Komisja zaakceptowała przekazanie niewłaściwej liczby lokalizacji, opierając się na niepewnych umowach z Tower Companies. Wreszcie umowa przejściowa zawarta ze zgłaszającymi stronami, której struktura oparta jest na wydajności, znacząco zmniejsza zachętę do inwestowania.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 i 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie i błędu w postępowaniu wyjaśniającym polegającym na oparciu analizy koncentracji i zobowiązań na błędnym założeniu, że cena stanowi jedyny istotny czynnik konkurencyjności na rynku właściwym, z pominięciem jakości i konwergencji.

                              —

                              Skarżąca wskazuje błąd w postępowaniu wyjaśniającym dochodzeniu polegający na oparciu analizy koncentracji i zobowiązań na błędnym założeniu, że cena stanowi jedyny istotny czynnik konkurencyjności na rynku właściwym. Komisja pominęła okoliczność, że jakość i zasięg sieci mają podobne znaczenie i że nie powinna poprzestać na statecznej analizie preferencji bardzo cząstkowej próby użytkowników z grupy o niskich wydatkach. Ponadto pominęła prospektywne znaczenie konwergencji, które jest decydujące dla nowego podmiotu na rynku, potrzebującego dodatkowych dźwigni w stosunku do operatora zasiedziałego (jakim była H3G). Wybór nabywcy będącego w stanie sprostać żądaniu konwergencji zapewniłby większą skuteczność i trwałość zobowiązań w czasie.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 2 i 8 rozporządzenia oraz błędu w postępowaniu wyjaśniającym ze względu na nieuwzględnienie okoliczności, że koncentracja miała cel antykonkurencyjny.

                              —

                              W tym względzie stwierdza się, że o ile Komisja z jednej strony uznała, że „naprawa rynku” była uzasadnieniem połączenia dla stron, o tyle z drugiej strony nie przeprowadziła żadnej analizy antykonkurencyjnej koordynacji prowadzonej przez strony poprzez połączenie. Nowa decyzja jest zatem obciążona poważnym błędem w postępowaniu wyjaśniającym.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 2 i 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie zobowiązania mogącego rozwiązać problemy dotyczące skoordynowanych skutków na rynku detalicznym i braków w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zgodności umów roamingowych/MOCN lub umów krajowych zgodnie z art. 101 TFUE.

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że ocena stosowności zobowiązań w odniesieniu do obaw dotyczących skoordynowanych skutków na rynku detalicznym była nieprawidłowa. Aby móc działać w sposób prawdziwie agresywny i „przerwać” zmowę, nowy podmiot powinien mieć bowiem możliwość działania niezależnie od innych MNO. Jednakże wybrana formuła udostępniania zasobów (umowy roamingowe i krajowe MOCN) tworzy ścisłą zależność między nowym MNO i wspólnym przedsiębiorcą na dłuższy okres czasu, jak pokazują wyniki ostatnich aukcji przyznawania częstotliwości we Włoszech oraz, bardziej ogólnie, polityka handlowa wszystkich MNO. Decyzja ta jest również dotknięta brakami w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zgodności umów roamingowych lub MOCN krajowych z art. 101 TFUE.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 2 i 8 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie zobowiązania mogącego rozwiązać problemy konkurencyjności na hurtowym rynku dostępu i odbioru połączeń komórkowych.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja popełniła błąd, rekonstruując scenariusz alternatywny i stwierdzając, że Iliad będzie mieć motywację, aby zaoferować takie usługi pomimo braku stosownych środków i doświadczenia tego operatora we Francji. Przeciwnie, zobowiązania stanowią dla nowego MNO zachętę do pozyskiwania tylko i wyłącznie klientów operatorów wirtualnych.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 8 ust. 2 rozporządzenia z powodu oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady dobrej administracji.

                              —

                              W tym względzie stwierdza się naruszenie art. 8 ust. 2 rozporządzenia (błąd w ocenie) oraz zasady dobrej administracji (błąd w dochodzeniu) poprzez zaakceptowanie Iliad jako odpowiedniego nabywcy bez uwzględnienia zagrożeń dla skuteczności zobowiązań związanych z wejściem na rynek operatora mającego jego cechy oraz braku zapewnienia odpowiednich gwarancji w zobowiązaniach, w szczególności w odniesieniu do jakości/zasięgu sieci.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie i błędu w postępowaniu wyjaśniającym, ponieważ w żaden sposób nie oceniła „ratio” nowej koncentracji.

                              —

                              W tym względzie stwierdza się, że sama Komisja już w decyzji z 2016 r. wskazała „naprawę rynku” jako „ratio” operacji, nie analizując jednak jej skutków. W nowej decyzji Komisja ponownie nie uwzględniła tej zasadniczej okoliczności i nie dokonała oceny celów nowej operacji, także w odniesieniu do realizacji „ratio” pierwotnej operacji. Ponadto Komisja – wbrew własnej praktyce i orzecznictwu – nie dokonała oceny skutków wynikających bezpośrednio ze zniesienia presji konkurencji na rynku, która mogłaby być związana z prawem współdecydowania VEON.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty skargi dotyczący oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Komisję, ponieważ nie uznała ona, w świetle zmienionych warunków rynkowych, za konieczne dostosowania zobowiązań.

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja uznała, iż nie nastąpiła żadna znacząca zmiana na rynku właściwym od czasu przyjęcia przez nią decyzji w sprawie M.7758 w 2016 r., ale nie podała odpowiedniego uzasadnienia.


title: Sprawa T-20/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep)

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/64

      Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep)
      (Sprawa T-20/19)
      (2019/C 82/75)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pablosky, SL (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: docPrice GmbH (Koblencja, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy mediFLEX easystep – zgłoszenie nr 15 730 872

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2018 r. w sprawie R 77/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  odmowę rejestracji znaku towarowego nr 15 730 872 w całości dla towarów z klas 10 i 25;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-21/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep)

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/64

      Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep)
      (Sprawa T-21/19)
      (2019/C 82/76)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pablosky, SL (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: docPrice GmbH (Koblencja, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy mediFLEX easystep – zgłoszenie nr 15 730 898

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2018 r. w sprawie R 76/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  odmowę rejestracji znaku towarowego nr 15 730 898w całości dla towarów z klas 10 i 25;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-22/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Noguer Enríquez i in. / Komisja

text:
                  4.3.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 82/65

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Noguer Enríquez i in. / Komisja
         (Sprawa T-22/19)
         (2019/C 82/77)
         Język postępowania: hiszpański

            Strony

            Strona skarżąca: Roser Noguer Enríquez (Andorra la Vella, Andora),  TB (*1), Successors D’Higini Cierco García, SA (Andorra la Vella), Cierco Martínez 22003, SL (Andorra la Vella) (przedstawiciele: adwokaci, J. Álvarez González i S. San Felipe Menéndez)

            Strona pozwana: Komisja Europejska

            Żądania

         Strona skarżąca wnosi do Sądu o uwzględnienie złożenia skargi o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej za szkody wyrządzone przez Komisję Europejską przy wykonywaniu jej funkcji, zgodnie z art. 268 i 340 akapit drugi TFUE oraz, po zakończeniu przewidzianego w tym celu postępowania, wydanie wyroku, w którym Sąd stwierdzi odpowiedzialność pozaumowną Unii ze względu na zaniedbanie i liberalne postępowanie Komisji Europejskiej oraz o zasądzenie odszkodowania na rzecz skarżących w kwocie 50 220 800 EUR zgodnie z obliczeniami i kwotą wskazanymi w załączonej do skargi opinii biegłego lub, tytułem ewentualnym, w kwocie uwzględnionej w opinii wyznaczonego przez Sąd biegłego, wraz z odsetkami ustawowymi oraz obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

            Zarzuty i główne argumenty

                     1.

                     Nieprzestrzeganie Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Księstwem Andory i nieprawidłowa, zatwierdzona przez Komisję, transpozycja przez Księstwo Andory dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (1). W szczególności Komisja:

                                 —

                                 uchybiła swemu obowiązkowi do zweryfikowania „częściowej”, przedwczesnej, interesownej i nieprawidłowej transpozycji dyrektywy 2014/59/UE dokonanej przez Księstwo Andory, które celowo nie uwzględniło praw i gwarancji akcjonariuszy i deponentów, wprowadzonych w uregulowaniach wspólnotowych jako przeciwwaga wymagana w tego rodzaju procedurach interwencji, a nawet wprowadziła dodatkowe środki stanowiące dyskryminację wobec pozostałych akcjonariuszy oraz

                                 —

                                 uchybiła swemu obowiązkowi do powiadomienia wspólnego komitetu, oraz w odpowiednim przypadku, Sądu Unii Europejskiej o nieprzestrzeganiu układu przez Księstwo Andory poprzez niezgodną z prawem transpozycję dyrektywy 2014/59/UE, co spowodowało pozbawienie skarżących posiadanych przez nie akcji bez jakiegokolwiek uzasadnienia względami interesu publicznego, z naruszeniem podstawowych zasad takich jak zasada proporcjonalności i bez przewidzenia jakiegokolwiek rodzaju odszkodowania lub rekompensaty na warunkach określonych w ustawie. Wiąże się to z istotnym naruszeniem nadrzędnych zasad systemu lub państwa prawa i praw podstawowych. Komisja oczywiście również nie powiadomiła (nawet obecnie) o uchybieniu przez Księstwo Andory jego zobowiązaniom dla potrzeb rozwiązania układu.

                     2.

                     Naruszenie praw i gwarancji podstawowych skarżących wskazanych zarówno w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, jak i w konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, między innymi: prawa własności, prawa do dobrej administracji, prawa do skutecznego środka prawnego, zasady uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa.

                                 —

                                 W tym zakresie strona skarżąca twierdzi, że uchybienie przez Komisję Europejską ciążącym na niej zobowiązaniom umożliwiło, by po dokonaniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji Banca Privada de Andorra, wszyscy akcjonariusze, w tym strona skarżąca, będąca posiadaczem 75,52 % akcji przedsiębiorstwa, zostali pozbawieni całości kapitału bez jakiegokolwiek odszkodowania ani bez możliwości wyrażenia sprzeciwu.

                                 —

                                 Strona skarżąca podnosi także, iż bezczynność głównego gwaranta układu wiązała się z tym, że w andorskim ustawodawstwie nie uznano prawa skarżących do pobrania, po dokonaniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji BPA (Banca privada de Andorra), takiej samej kwoty, jaką uzyskaliby po zakończeniu standardowego postępowania upadłościowego, które to prawo w sposób wyraźny i wyczerpujący zawierają przepisy Unii Europejskiej w zakresie działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, do których transpozycji było zobowiązane Księstwo Andory na mocy tego układu.

                                 —

                                 Wreszcie, prawo akcjonariuszy do oceny sytuacji, w jakiej znajdują się po przeprowadzeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowej oraz odszkodowania, które w danym przypadku zostały im przyznane ani prawo do wyrażenia sprzeciwu i do ochrony przed powyższym rezultatem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, nie zostały także włączone do andorskiego porządku prawnego.

                     3.

                     Uchybienie przez Komisję Europejską najistotniejszemu, wynikającemu z art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej, obowiązkowi w zakresie zapewnienia przestrzegania i stosowania prawa wspólnotowego i traktatów Unii, poprzez umożliwienie, by państwa trzecie naruszały w sposób oczywisty ich postanowienia, co wiąże się z oczywistym naruszeniem pewności prawa, wiarygodności instytucji wspólnotowych i uzasadnionych oczekiwań obywateli wobec instytucji.

                     4.

                     Stwierdzenie zachowania Unii Europejskiej stanowiącego wystarczająco istotne naruszenie norm prawnych uznających prawa lub chroniących jednostki, którego to zachowania nie można uzasadnić zakresem uznania przyznanym w tych przepisach ani ich złożonością lub brakiem precyzji. To zaniedbanie Komisji spowodowało, że skarżący doznali określonej, rzeczywistej pewnej i materialnej szkody, ponieważ istnieje wyraźny związek przyczynowy między ową szkodą a zachowaniem Komisji.

                     5.

                     Tytułem pomocniczym, strona skarżąca podnosi odpowiedzialność Komisji Europejskiej za jej zaniedbania przy negocjacjach i podpisaniu Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Księstwem Andory, w którym nie przewidziano mechanizmów obrony lub powiadamiania w odniesieniu do zainteresowanych jednostek.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

            (1)  Dz.U. 2014 L 173, s. 190.


title: Sprawa T-28/19: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – Karlovarské minerální vody / EUIPO – Aguas de San Martín de Veri (VERITEA)

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/67

      Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – Karlovarské minerální vody / EUIPO – Aguas de San Martín de Veri (VERITEA)
      (Sprawa T-28/19)
      (2019/C 82/78)
      Język skargi: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Karlovarské minerální vody a.s. (Karlowe Wary, Czechy) (przedstawiciel: adwokat J. Mrázek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aguas de San Martín de Veri, SA (Bisaurri, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego VERITEA – zgłoszenie nr 15 592 876

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2018 r. w sprawie R 499/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-30/19: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – CRIA i CCCMC / Komisja

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/67

      Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – CRIA i CCCMC / Komisja
      (Sprawa T-30/19)
      (2019/C 82/79)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: China Rubber Industry Association (CRIA) (Beijing, Chiny) i China Chamber of Commerce of Metals, Minerals & Chemicals Importers & Exporters (CCCMC) (Beijing) (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis, prawnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1579 z dnia 18 października 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/163 w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących oraz ich odnośnych członków, a także

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że dokonując analizy szkody na podstawie danych ważonych przedsiębiorstw objętych próbą, zaskarżone rozporządzenie narusza art. 3 ust. 1, 2, 5 i 8 oraz art. 17 rozporządzenia (UE) 2016/1036 Parlamentu Europejskiego i Rady (rozporządzenia podstawowego) (1). Nawet przy założeniu, że ważenie byłoby dopuszczalne, sposób, w jaki zostało ono dokonane, powoduje naruszenie art. 3 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że włączenie do oceny opon bieżnikowanych nie pozwala Komisji na uzyskanie jakiejkolwiek podstawy umożliwiającej logiczny postęp dochodzenia, powodując naruszenie art. 3 ust. 1, 2, 5, 6 oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Analiza szkody i związku przyczynowego, która pomija podział na opony nowe i bieżnikowane, nie jest oparta na istniejących dowodach i nie stanowi obiektywnego badania, powodując naruszenie art. 3 ust. 2, 5 i 6 rozporządzenia podstawowego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że ocena skutków cenowych (podcięcie cenowe i zaniżanie cen) oraz określenie poziomu usuwającego szkodę narusza art. 3 ust. 2, art. 3 ust. 3 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie uwzględniono znacznie wyższego kosztu nowej opony na kilometr w porównaniu z oponą bieżnikowaną oraz oparto się na skonstruowanych cenach eksportowych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że niespójności, nielogiczności i brak istniejącej lub obiektywnej podstawy dowodowej dla analizy związku przyczynowego narusza art. 3 ust. 2 i 6 rozporządzenia podstawowego. W zaskarżonym rozporządzeniu nie zbadano również w odpowiedni sposób innych znanych czynników w celu zapewnienia, że szkoda spowodowana przez te inne czynniki nie jest przypisywana przywozowi po cenach dumpingowych, co narusza art. 3 ust. 2 i 7 rozporządzenia podstawowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo skarżących do obrony oraz art. 6 ust. 7, art. 19 ust. 1, 2, 3 oraz art. 20 ust. 2, 4 rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie ujawniła skarżącym i nie zapewniła im dostępu do informacji istotnych z punktu widzenia ustaleń dotyczących szkody i dumpingu.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że dostosowanie dotyczące podatków pośrednich narusza art. 2 ust. 10 lit. b) i art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, Dz.U. 2016, L 176, s. 21.


title: Sprawa T-37/19: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2019 r. – Cimpress Schweiz / EUIPO – Impress Media (CIMPRESS)

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/69

      Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2019 r. – Cimpress Schweiz / EUIPO – Impress Media (CIMPRESS)
      (Sprawa T-37/19)
      (2019/C 82/80)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Cimpress Schweiz GmbH (Winterthur, Szwajcaria) (przedstawiciele: C. Eckhartt, P. Böhner i A. von Mühlendahl, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Impress Media GmbH (Mönchengladbach, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy CIMPRESS – unijny znak towarowy nr 13 147 624

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 października 2018 r. w sprawach połączonych R 1716/2017-2 i R 1786/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  na żądanie strony skarżącej stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów strony pozwanej z dnia 13 czerwca 2017 r. w postępowaniu nr B 2 493 933 oddalenie sprzeciwu spółki Impress Media GmbH wobec rejestracji znaku towarowego CIMPRESS nr 13147624;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz spółki Impress Media GmbH, jeżeli przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-42/19: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2019 r. – Volkswagen / EUIPO (CROSS)

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/69

      Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2019 r. – Volkswagen / EUIPO (CROSS)
      (Sprawa T-42/19)
      (2019/C 82/81)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Thiering i L. Steidle)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CROSS” – zgłoszenie nr 16 366 528

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie R 2500/2017-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie wniesione przez skarżącą, i dopuszczenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 163 66 528 do rejestracji dla wszystkich towarów i usług;

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie wniesione przez skarżącą, i przekazanie sprawy Pierwszej Izbie Odwoławczej EUIPO;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady równego traktowania i obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa C-600/17: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Roma – Włochy) – Pina Cipollone / Ministero della Giustizia (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Polityka społeczna – Praca na czas określony – Sędziowie pokoju – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/7

      Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Roma – Włochy) – Pina Cipollone / Ministero della Giustizia
      (Sprawa C-600/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka społeczna - Praca na czas określony - Sędziowie pokoju - Oczywista niedopuszczalność))
      (2019/C 112/09)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Giudice di pace di Roma

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pina Cipollone

         Strona pozwana: Ministero della Giustizia

         przy udziale: Unione Nazionale Giudici di Pace (Unagipa)

         Sentencja

      Złożony przez Giudice di pace di Roma (sędziego pokoju w Rzymie, Włochy) w dniu 25 sierpnia 2017 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 437 z 12.2.2017.


title: Sprawa T-45/19: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2019 r. — Acron i in./Komisja

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/20

      Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2019 r. — Acron i in./Komisja
      (Sprawa T-45/19)
      (2019/C 122/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Acron OAO (Nowogród Wielki, Rosja), Dorogobuż OAO (Dorogobuż, Rosja), Acron Switzerland AG (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciele: T. De Meese, J. Stuyck i A. Nys, lawyers)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1703 z dnia 12 listopada 2018 r. (1) oraz

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez stronę przeciwną zobowiązań międzynarodowych, co stanowi naruszenie traktatu i braku przedstawienia wystarczającego uzasadnienia poprzez stwierdzenie, że Federacja Rosyjska nie przestrzegała swoich zobowiązań w ramach Światowej Organizacji Handlu.
                  Skarżące podnoszą, że strona przeciwna nie uwzględniła przystąpienia Federacji Rosyjskiej do Światowej Organizacji Handlu jako okoliczności istotnej dla zmiany w obliczaniu marginesu dumpingu skarżących. Strona przeciwna jest zobowiązana do uwzględnienia zobowiązań podjętych przez Federację Rosyjską w odniesieniu do ceny gazu podczas dochodzenia w zakresie przeglądu okresowego ceł mających zastosowanie do przywozu azotanu amonu. Ponieważ strona przeciwna twierdziła, że Federacja Rosyjska nie zastosowała się do jej własnego protokołu przystąpienia, strona przeciwna naruszyła art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu oraz art. II Porozumienia antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu. W ten sposób strona przeciwna naruszyła swoje zobowiązania międzynarodowe, co stanowi naruszenie Traktatu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez stronę przeciwną oczywistego błędu w ocenie i braku wystarczającego uzasadnienia, co doprowadziło do naruszenia prawa skarżących do obrony poprzez stwierdzenie, że zmiana okoliczności, na którą powołują się skarżący, nie miała trwałego charakteru.

                              —

                              Skarżące podnoszą, że w ramach drugiego zarzutu istnieją dwie odrębne podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Oba zarzuty dotyczą błędnego wniosku, że zmiana okoliczności nie miała trwałego charakteru.

                              —

                              W każdym razie strona przeciwna naruszyła obowiązek uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE, ponieważ nie uzasadniła zaskarżonej decyzji w sposób jasny i jednoznaczny.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez stronę przeciwną art. 19 ust. 2 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036 Parlamentu Europejskiego i Rady (2), jak również prawa skarżących do obrony i doprowadzenia do braku pewności prawa poprzez brak przedstawienia obliczenia dumpingu.

                              —

                              Strona przeciwna nie ujawniła skarżącym ostatecznych obliczeń marginesu dumpingu, mimo że obliczenia te posłużyły za podstawę ustaleń dotyczących kontynuacji i istnienia dumpingu, trwałego charakteru zmiany okoliczności, a także zakończenia częściowego przeglądu okresowego. Gdyby strona przeciwna przekazała obliczenia, umożliwiłaby skarżącym skuteczniejszą obronę ich praw w odniesieniu do obliczania dumpingu i ustaleń dotyczących dumpingu w ogólności, w tym argumentu dotyczącego metodologii obliczeń zastosowanej w pierwotnym dochodzeniu, co mogłoby mieć znaczący wpływ na ich sytuację prawną.

                              —

                              Skarżące podnoszą, że strona przeciwna naruszyła art. 19 ust. 2 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036, prawo skarżących do obrony oraz zasadę pewności prawa poprzez brak dostarczenia skarżącym istotnego streszczenia dowodów zebranych w trakcie dochodzenia lub ustaleń, na podstawie których strona przeciwna zaproponowała zmianę marginesu antydumpingowego skarżących. Skarżące podnoszą, że odmawiając przedstawienia im obliczenia marginesu dumpingu, strona przeciwna naruszyła prawo skarżących do obrony i zasadę pewności prawa.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/1703 z dnia 12 listopada 2018 r. kończąca częściowy przegląd okresowy dotyczący przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji (Dz.U. L 285, 13.11.2018, s. 97).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. L 176, 30.6.2016, s. 21).


title: Sprawa T-600/16: Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2019 r. — Bandilla i in./EBI

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/96

      Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2019 r. — Bandilla i in./EBI
      (Sprawa T-600/16) (1)

      (2019/C 206/85)
      Język postępowania: francuski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-30/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-318/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 3 kwietna 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — Belgia) — Oracle Belgium BVBA/Belgische Staat

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/28

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 3 kwietna 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — Belgia) — Oracle Belgium BVBA/Belgische Staat
      (Sprawa C-318/18) (1)

      (2019/C 220/35)
      Język postępowania: niderlandzki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-776/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 marca 2019 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding — Niemcy) — U.B., T.V./Eurowings GmbH

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/29

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 marca 2019 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding — Niemcy) — U.B., T.V./Eurowings GmbH
      (Sprawa C-776/18) (1)

      (2019/C 220/36)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-7/19: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln — Niemcy) — QG/Germanwings GmbH

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/29

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln — Niemcy) — QG/Germanwings GmbH
      (Sprawa C-7/19) (1)

      (2019/C 220/37)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa T-571/16: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — PT/EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny 2014 — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Dopuszczalność — Prawo do bycia wysłuchanym — Zasada domniemania niewinności — Odpowiedzialność — Krzywda)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/33

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — PT/EBI
      (Sprawa T-571/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny 2014 - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Dopuszczalność - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada domniemania niewinności - Odpowiedzialność - Krzywda)
      (2019/C 220/42)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: PT (przedstawiciel: E. Nordh, avocat)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo G. Nuvoli, E. Raimond, T. Gilliams i G. Faedo, następnie G. Faedo i M. Loizou, pełnomocnicy, wspierani przez M. Johanssona, B. Wägenbaura, avocats, oraz J. Currall, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej żądanie mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji EBI dotyczącej ostatecznego sporządzenia sprawozdania z oceny skarżącego w ramach postępowania za rok 2014, sprawozdania z oceny skarżącego w ramach postępowania za rok 2014, decyzji wydanych przez EBI w odniesieniu do 2015 r. o nieprzyznaniu skarżącemu awansu, premii indywidualnej i podwyżki wynagrodzenia o 1,20%, a po drugie, naprawienie szkody, jaką miał ponieść skarżący.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny PT w ramach postępowania w sprawie oceny za rok 2014.

                  2)

                  Od Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) zasądza się na rzecz PT, tytułem poniesionej krzywdy, kwotę 2000 EUR wraz z odsetkami za zwłokę, począwszy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla podstawowych operacji refinansujących, powiększonej o 3,5 punktu procentowego.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  EBI zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016 (skarga zarejestrowana początkowo przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-145/15 i przekazania Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-749/16: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Stemcor London i Samac Steel Supplies/Komisja (Dumping — Przywóz niektórych płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno pochodzących z Chin i Rosji — Ostateczne cło antydumpingowe — Rejestracja przywozu — Stosowanie ostatecznego cła antydumpingowego z mocą wsteczną — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1329 — Świadomość importera co do istnienia praktyk dumpingowych i szkody — Dalszy znaczny wzrost przywozu mogący znacznie osłabić skutki ostatecznego cła antydumpingowego — Artykuł 10 ust. 4 lit. c) i d) rozporządzenia (UE) 2016/1036)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/34

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Stemcor London i Samac Steel Supplies/Komisja
      (Sprawa T-749/16) (1)

      (Dumping - Przywóz niektórych płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno pochodzących z Chin i Rosji - Ostateczne cło antydumpingowe - Rejestracja przywozu - Stosowanie ostatecznego cła antydumpingowego z mocą wsteczną - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1329 - Świadomość importera co do istnienia praktyk dumpingowych i szkody - Dalszy znaczny wzrost przywozu mogący znacznie osłabić skutki ostatecznego cła antydumpingowego - Artykuł 10 ust. 4 lit. c) i d) rozporządzenia (UE) 2016/1036)
      (2019/C 220/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Stemcor London Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Samac Steel Supplies Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: F. Di Gianni i C. Van Hemelrijck, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, N. Kuplewatzky, T. Maxian Rusche i E. Schmidt, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Eurofer, Association Européenne de l’Acier, ASBL (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: O. Prost, A. Coelho Dias i S. Seeuws, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1329 z dnia 29 lipca 2016 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na zarejestrowany przywóz niektórych płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Federacji Rosyjskiej (Dz.U. 2016, L 210, s. 27).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Stemcor London Ltd i Samac Steel Supplies Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL.

         (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa T-170/17: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — RW/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Artykuł 42c regulaminu pracowniczego — Odesłanie na urlop w interesie służby — Automatyczne przejście na emeryturę — Interes prawny — Dopuszczalność — Zakres stosowania prawa — Wykładnia literalna, systemowa i celowościowa)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/35

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — RW/Komisja
      (Sprawa T-170/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 42c regulaminu pracowniczego - Odesłanie na urlop w interesie służby - Automatyczne przejście na emeryturę - Interes prawny - Dopuszczalność - Zakres stosowania prawa - Wykładnia literalna, systemowa i celowościowa)
      (2019/C 220/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RW (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Berscheid i A.C. Simon, następnie G. Berscheid i B. Mongin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 marca 2017 r. w przedmiocie odesłania skarżącego na urlop w interesie służby na podstawie art. 42c Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz jednocześnie jego automatycznego przejścia na emeryturę na podstawie akapitu piątego tego przepisu.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 marca 2017 r., na mocy której RW został odesłany na urlop w interesie służby i jednocześnie automatycznie przeniesiony na emeryturę.

                  2)

                  Komisja pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez RW, w tym koszty postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Sprawa T-747/17: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — UPF/Komisja (Pomoc państwa — System zwolnienia z podatku od osób prawnych wdrożony przez Francję na rzecz portów — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym — Pomoc istniejąca — Pojęcie działalności gospodarczej — Obowiązek uzasadnienia — Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Zasada dobrej administracji)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/36

      Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — UPF/Komisja
      (Sprawa T-747/17) (1)

      (Pomoc państwa - System zwolnienia z podatku od osób prawnych wdrożony przez Francję na rzecz portów - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Pomoc istniejąca - Pojęcie działalności gospodarczej - Obowiązek uzasadnienia - Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Zasada dobrej administracji)
      (2019/C 220/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Union des Ports de France — UPF (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Vannini i E. Moraïtou)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/2116 z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.38398 (2016/C) (ex 2015/E) wdrożonej przez Francję — Opodatkowanie portów we Francji (Dz.U. 2017, L 332, p. 24).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Union des ports de France — UPF zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa T-754/17: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-Ouest (port de Brest)/Komisja (Pomoc państwa — System zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych wprowadzony przez Francję na rzecz portów francuskich — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym — Pomoc istniejąca — Pojęcie działalności gospodarczej — Usługi świadczone w interesie ogólnym — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/36

      Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-Ouest (port de Brest)/Komisja
      (Sprawa T-754/17) (1)

      (Pomoc państwa - System zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych wprowadzony przez Francję na rzecz portów francuskich - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Pomoc istniejąca - Pojęcie działalności gospodarczej - Usługi świadczone w interesie ogólnym - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie)
      (2019/C 220/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-Ouest (port de Brest) (Brest, Francja) (przedstawiciele: J. Vanden Eynde i E. Wauters, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/2116 z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.38398 (2016/C, ex 2015/E) wdrożonej przez Francję — Opodatkowanie portów we Francji (Dz.U. 2017, L 332, s. 24).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-Ouest (port de Brest) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2008.


title: Sprawa T-55/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Team Beverage/EUIPO (LIEBLINGSWEIN) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LIEBLINGSWEIN — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Charakter wprowadzający w błąd — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/37

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Team Beverage/EUIPO (LIEBLINGSWEIN)
      (Sprawa T-55/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LIEBLINGSWEIN - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Charakter wprowadzający w błąd - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 220/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Team Beverage AG (Wildeshausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2017 r. (sprawa R 291/2017-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego LIEBLINGSWEIN jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Team Beverage AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa T-56/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — T/EUIPO (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WEIN FÜR PROFIS — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Charakter wprowadzający w błąd — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/38

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — T/EUIPO
      (Sprawa T-56/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WEIN FÜR PROFIS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Charakter wprowadzający w błąd - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 220/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Team Beverage AG (Wildeshausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2017 r. (sprawa R 501/2017-1), dotycząca wniosku o rejestrację oznaczenia graficznego WEIN FÜR PROFIS jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Team Beverage AG pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa T-57/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Team Beverage/EUIPO (WEIN FÜR PROFIS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WEIN FÜR PROFIS — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Charakter wprowadzający w błąd — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/38

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Team Beverage/EUIPO (WEIN FÜR PROFIS)
      (Sprawa T-57/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WEIN FÜR PROFIS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Charakter wprowadzający w błąd - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 220/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Team Beverage AG (Wildeshausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2017 r. (sprawa R 502/2017-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego WEIN FÜR PROFIS jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Team Beverage AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.