title: Sprawa C-282/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Werner Ansorge gegen TUIfly GmbH

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/38

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Werner Ansorge gegen TUIfly GmbH
   (Sprawa C-282/17)
   (2017/C 239/48)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Werner Ansorge

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa T-377/07: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług informatycznych w zakresie technologii interoperatywności treści dla europejskich usług e-administracji — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Nadużycie władzy — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/17

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-377/07) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług informatycznych w zakresie technologii interoperatywności treści dla europejskich usług e-administracji - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Nadużycie władzy - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2012/C 32/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, pełnomocnik, wspierany przez adwokata J. Stuycka)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2007 r. w sprawie, po pierwsze, niewybrania oferty złożonej przez skarżącą w przetargu dotyczącym „technologii interoperatywności treści dla europejskich usług e-administracji” (Dz.U. S 128) oraz decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, a po drugie, wniosek o odszkodowanie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa F-104/11: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/68

      Skarga wniesiona w dniu 11 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-104/11)
      (2012/C 25/130)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat P. Homoki)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO w sprawie wznowienia postępowania w sprawie konkursu otwartego EPSO/AD/56/06 i decyzji komisji konkursowej w sprawie wyników konkursu EPSO/AD/56/06 — Administrator w grupie zaszeregowania AD 5 mający obywatelstwo węgierskie oraz wniosek o odszkodowanie.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EPSO z dnia 5 stycznia 2011 r. w sprawie wznowienia konkursu w odniesieniu do skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej EPSO z dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie wyników konkursu „EPSO/AD/56/06 — Administratorzy w grupie zaszeregowania AD 5 mający obywatelstwo węgierskie”;

                  —

                  zobowiązanie pozwanej do sprawiedliwego wynagrodzenia szkody wyrządzonej skarżącemu ze względu na podlegający stwierdzeniu nieważności akt w drodze przyznania odszkodowania pieniężnego;

                  —

                  ewentualnie, nakazanie pozwanej nawiązania ze skarżącym dialogu zmierzającego do doprowadzenia do porozumienia zapewniającego mu sprawiedliwe odszkodowanie;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-54/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 28 WE i 30 WE — Przywóz pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim — Obowiązek uzyskania pozwolenia na czasowe używanie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-54/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 28 WE i 30 WE - Przywóz pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim - Obowiązek uzyskania pozwolenia na czasowe używanie)
   (2007/C 95/11)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek oraz M. Huttunen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciele: T. Pynnä oraz A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE i 30 WE — Przywóz pojazdu już zarejestrowanego w innym państwie członkowskim przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Finlandii — Obowiązek uzyskania na przejściu granicznym pozwolenia na czasowe używanie, którego okres ważności wynosi normalnie 7 dni oraz wykupienia polisy ubezpieczeniowej dla pojazdu.
   Sentencja

               1)

               Wymagając przewidzianego w asetus ajoneuvojen rekisteröinnistä (1598/1995) [dekrecie nr 1598/1995 w sprawie rejestracji pojazdów] z dnia 18 grudnia 1995 r. pozwolenia na czasowe używanie w celu wprowadzenia do ruchu pojazdów zgodnie z prawem zarejestrowanych i używanych w innym państwie członkowskim, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa T-313/09: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2009 r. — Onidol przeciwko Komisji

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/14

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2009 r. — Onidol przeciwko Komisji
   (Sprawa T-313/09)
   2009/C 244/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Organisation nationale interprofessionnelle des graines et fruits oléagineux (Onidol) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: B. Le Bret i L. Olza Moreno, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2008) 7846 wersja ostateczna (1) z dnia 10 grudnia 2008 r., w której instytucja ta uznała, że zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa stanowi ramowy program działań, jakie mogą być prowadzone przez francuskie międzyzawodowe organizacje rolnicze, polegających na udzielaniu pomocy na wsparcie techniczne, pomocy produkcyjnej, pomocy we wprowadzaniu na rynek produktów rolnych wysokiej jakości, pomocy na badania i rozwój oraz pomocy na reklamę; pomoc ta jest udzielana na rzecz producentów surowców oraz na rzecz przedsiębiorstw prowadzących działalność w zakresie przetwarzania i wprowadzania na rynek produktów rolnych, a źródłem jej finansowania są uiszczane przez członków tych międzyzawodowych organizacji dobrowolne składki, które na mocy zarządzenia międzyresortowego stały się obowiązkowe.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są zasadniczo identyczne z tymi, które podniesiono w ramach sprawy T-293/09, CNIEL przeciwko Komisji lub też do nich podobne.

      (1)  Dz.U. 2009, C 116, s. 14.


title: Sprawa C-474/07: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2007 r. — Parlament Europejski przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/31

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2007 r. — Parlament Europejski przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-474/07)
   (2007/C 297/51)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: K. Bradley i U. Rosslein, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 915/2007 (1) z dnia 31 lipca 2007 r. zmieniającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Parlament Europejski działając wraz z Radą jako współprawodawca zadecydował w 2002 r., że pewne środki wykonawcze dotyczące bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego nie powinny zostać opublikowane. Skarżący twierdzi, iż Komisja zastosowała tę regułę w sposób nieprawidłowy nie publikując systematycznie środków wykonawczych co do których nie istniał wymóg zachowania ich charakteru poufnego. Przyjmując rozporządzenie nr 915/207 Komisja dokonała w sposób nieprawidłowy wykładni przysługujących jej na podstawie rozporządzenia nr 2320/2002 kompetencji, naruszyła art. 254 WE, zasady demokracji, otwartości i jawności aktów prawodawczych, stworzyła sytuację braku pewności prawa i nie dostarczyła prawidłowego uzasadnienia.

      (1)  Dz.U. L 200, str. 3.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-341/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 96/71/WE — Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług — Przedsiębiorstwa w sektorze prac budowlanych — Minimalna płaca — Porównanie między minimalną płacą ustanowioną przepisami Państwa Członkowskiego, na którego terytorium pracownik jest delegowany a wynagrodzeniem faktycznie wypłacanym przez pracodawcę prowadzącego działalność gospodarczą w innym Państwie Członkowskim — Nieuwzględnienie wszystkich dodatków wypłacanych przez pracodawcę prowadzącego działalność w innym Państwie Członkowskim w ramach składników minimalnej płacy)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-341/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 96/71/WE - Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług - Przedsiębiorstwa w sektorze prac budowlanych - Minimalna płaca - Porównanie między minimalną płacą ustanowioną przepisami Państwa Członkowskiego, na którego terytorium pracownik jest delegowany a wynagrodzeniem faktycznie wypłacanym przez pracodawcę prowadzącego działalność gospodarczą w innym Państwie Członkowskim - Nieuwzględnienie wszystkich dodatków wypłacanych przez pracodawcę prowadzącego działalność w innym Państwie Członkowskim w ramach składników minimalnej płacy)
   (2005/C 143/04)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-341/02 mającej za przedmiot skargą o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną dnia 25 września 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Sack i H. Kreppel) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnicy W.-D. Plessing i A. Tiemann), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas (sprawozdawca), K. Lenaerts, S. von Bahr i K. Schiemann, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie uznając za elementy składowe minimalnej płacy dodatków, które nie powodują zmiany stosunku między świadczeniem pracownika a otrzymywanym przez niego wynagrodzeniem, wypłacanych przez pracodawców prowadzących działalność w innych Państwach Członkowskich ich pracownikom zatrudnionym w sektorze prac budowlanych delegowanym do Niemiec — za wyjątkiem premii przyznawanej wszystkim pracownikom sektora prac budowlanych — Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 96/71/WE z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 305 z 7.12.2002


title: Sprawa C-433/11: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove — Słowacja) — SKP k.s. przeciwko Kvecie Polhošovej (Odesłanie prejudycjalne — Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego — Pytania zadane w kontekście wykluczającym pomocną odpowiedź — Brak wyjaśnień w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/4

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove — Słowacja) — SKP k.s. przeciwko Kvecie Polhošovej
   (Sprawa C-433/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego - Pytania zadane w kontekście wykluczającym pomocną odpowiedź - Brak wyjaśnień w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 108/06
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SKP k.s.

      Strona pozwana: Kveta Polhošová

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Krajský súd v Prešove — Wykładnia art. 5–9 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22) oraz art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/WE z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawienieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29), podobnie jak art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Pojęcie nieuczciwej praktyki handlowej — Umowa sprzedaży towaru na warunkach odroczonej płatności zawarta z konsumentem i zawierająca nieuczciwe postanowienie umowne — Cesja wierzytelności wynikającej z umowy dokonana przez przedsiębiorstwo na rzecz spółki w stanie upadłości powodująca niemożność odzyskania przez konsumenta kosztów postępowania w przypadku wygrania sprawy

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2011 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa C-574/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 14 listopada 2016 r. – Grupo Norte Facility S.A./Angel Manuel Moreira Gómez

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 14 listopada 2016 r. – Grupo Norte Facility S.A./Angel Manuel Moreira Gómez
   (Sprawa C-574/16)
   (2017/C 030/26)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie: Grupo Norte Facility S.A.

      Druga strona postępowania: Angel Manuel Moreira Gómez

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla celów zasady równoważności pracowników tymczasowych i zatrudnionych na czas nieokreślony rozwiązanie umowy o pracę ze względu na obiektywne okoliczności na podstawie art. 49 ust. 1 lit. c) hiszpańskiego kodeksu pracy i rozwiązanie umowy o pracę z obiektywnych powodów na podstawie art. 52 hiszpańskiego kodeksu pracy należy uznać za „porównywalne sytuacje”, a zatem odmienna odprawa w pierwszym i drugim przypadku stanowi nierówne traktowanie pracowników tymczasowych i zatrudnionych na czas nieokreślony, zakazane w dyrektywie Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1)?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy należy uznać, że cele polityki społecznej, które uzasadniały ustanowienie rodzaju umowy o zastępstwo w przypadku odejścia na emeryturę częściową, uzasadniają także zgodnie z klauzulą 4 pkt 1 ww. porozumienia ramowego odmienne traktowanie rozwiązania stosunku pracy w celu dokonania niekorzystnej odprawy, w sytuacji gdy pracodawca swobodnie dokonuje wyboru, by taka umowa o zastępstwo w przypadku odejścia na emeryturę częściową została zawarta na czas określony?

               3)

               W przypadku gdyby należało uznać, że nie ma rozsądnego uzasadnienia zgodnego z klauzulą 4 pkt 1, czy w celu zagwarantowania skuteczności rzeczonej dyrektywy 1999/70/WE nierówne traktowanie przy odprawie z tytułu rozwiązania umowy pracowników tymczasowych i pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony w ww. hiszpańskim uregulowaniu należy interpretować jako stanowiące jeden z wymienionych w art. 21 karty przypadków dyskryminacji, skutkiem czego jest niezgodne z zasadami równego traktowania i niedyskryminacji, które stanowią część podstawowych zasad prawa Unii?

      (1)  Dz.U. 1999, L 175, s. 43.


title: Sprawa T-573/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — TF1 przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/42

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — TF1 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-573/08)
   (2009/C 55/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Télévision française 1 SA (TF1) (przedstawiciele: J.-P. Hordies i C. Smits, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 16 lipca 2008 r. w sprawie N 279/2008-France (Subwencja kapitałowa na rzecz France Télévisions);

               —

               nakazanie Komisji wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego pomocy, przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3506 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r., w której Komisja uznała pomoc w postaci subwencji kapitałowej na rzecz France Télévisions w wysokości 150 mln EUR za zgodną ze wspólnym rynkiem. Skarżąca domaga się w związku z tym wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 WE.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi, w odniesieniu do istoty sprawy, dwa następujące zarzuty:

               —

               zarzut oparty na stwierdzeniu istnienia poważnych trudności, wobec których Komisja była zobowiązania wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 88 ust. 2 WE; dowodem istnienia tych poważnych trudności były: i) fakt, iż decyzja zawiera niedokładne ustalenia faktyczne, ii) nieścisłość informacji, jakimi dysponowała Komisja oraz iii) wyjątkowo krótki czas trwania i okoliczności wstępnego postępowania wyjaśniającego;

               —

               zarzut dotyczący braku uzasadnienia w zakresie, w jakim Komisja nie zebrała wszelkich niezbędnych informacji lub nie uwzględniła informacji, którymi dysponowała i w zakresie w jakim rozważania Komisji zawarte w pkt 23 zaskarżonej decyzji mogą odbiegać od jej wcześniejszych stwierdzeń, przy czym Komisja nie przedstawiła powodów tych odmienności.


title: Sprawa F-112/06: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2006 r. — Krčová przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/49

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2006 r. — Krčová przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-112/06)
   (2006/C 281/87)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Erika Krčová (Trnava, Słowacja) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 października 2005 r. o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącą wraz z upływem okresu próbnego, jak również w razie potrzeby, uchylenie decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 września 2005 r. o przedłużeniu okresu próbnego o dwa miesiące począwszy od dnia 1 sierpnia 2005 r. oraz decyzji z dnia 12 września 2005 r. potwierdzającej sprawozdanie z okresu próbnego i stanowiącej o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącą;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 34 regulaminu pracowniczego, naruszenia obowiązku staranności, oczywistego błędu w ocenie, braku uzasadnienia, jak również naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. W szczególności twierdzi, że organ powołujący, wydając zaskarżone decyzje, nie dochował terminów wyznaczonych w art. 34 regulaminu pracowniczego oraz nie zapewnił skarżącej normalnych warunków podczas okresu próbnego.
   Drugi zarzut dotyczy nadużycia władzy oraz procedury przez komitet Trybunału Sprawiedliwości odpowiedzialny za rozpatrywanie zażaleń..
   Trzeci zarzut dotyczy naruszenia zasad dobrej administracji i dobrego zarządzania, jak również prawa do obrony.


title: Sprawa C-662/11: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/18

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-662/11)
   2012/C 73/33
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i G. Zavvos)

      Strona pozwana: Republika Cypryjska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, iż nie wydając do dnia 1 maja 2009 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do postanowień art. 24 Aktu przystąpienia Republiki Cypryjskiej w związku z załącznikiem VII do tego Aktu dotyczących zniesienia ograniczeń, od których uregulowanie krajowe uzależnia nabycie drugiego domu przez obywateli UE/EOG bądź w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tego aktu;

               —

               obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja stoi na stanowisku, że w świetle postanowień art. 24 Aktu przystąpienia Republiki Cypryjskiej do Unii Europejskiej w związku z załącznikiem VII do tego Aktu władze cypryjskie powinny były wprowadzić w życie najpóźniej do dnia 1 maja 2009 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne w celu zniesienia ograniczeń, od których uregulowanie krajowe uzależnia nabycie drugiego domu przez obywateli UE/EOG. Sporne ograniczenia stanowią bezpośrednie naruszenie swobodnego przepływu kapitału, który został przewidziany w art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   Rząd cypryjski przesłał projekt ustawy dotyczący zmiany obowiązujących ograniczeń i zauważa, że projekt ustawy został przedłożony do zatwierdzenia radzie ministrów w celu zbadania go możliwie najszybciej i poddania go pod głosowanie parlamentu.
   Komisja podkreśla, że jeżeli przepisy prawa krajowego państwa członkowskiego naruszają swobodę ustanowioną w traktacie, to naruszenie to może zostać usunięte jedynie w drodze wydania równie wiążących przepisów. Wobec tego fakt, że Republika Cypryjska załączyła do swojej odpowiedzi jedynie projekt ustawy, który nie ma żadnej mocy prawnej, nie może zostać uznany za wiążący akt znoszący ograniczenia obowiązujące w przypadku nabycia drugiego domu przez obywateli UE/EOG.
   Komisja utrzymuje, iż nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zniesienia ograniczeń, od których uregulowanie krajowe uzależnia nabycie drugiego domu przez obywateli UE/EOG bądź w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Republika Cypryjska uchybiła ciążącym na niej zobowiązaniom do dostosowania się do postanowień art. 24 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Cypryjskiej w związku z załącznikiem VII do tego Aktu w sprawie środków przejściowych dotyczących Cypru.


title: Sprawa T-506/09: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2009 r. — Carlyle przeciwko OHIM — Mascha & Regner Consulting (THE CARLYLE)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/37

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2009 r. — Carlyle przeciwko OHIM — Mascha & Regner Consulting (THE CARLYLE)
   (Sprawa T-506/09)
   2010/C 51/71
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Carlyle, LLC (St. Louis, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci: E. Cornu, E. De Gryse i D. Moreau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mascha & Regner Consulting KEG (Wiedeń, Austria)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2009 r. w sprawie R 240/2009-4; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „THE CARLYLE” dla towarów i usług z klas 3, 25 i 42

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Mascha & Regner Consulting KEG

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: unieważnienie rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne zastosowanie przez Izbę Odwoławczą zbyt zawężającej wykładni pojęcia rzeczywistego używania. Ponadto Izba Odwoławcza: (i) nie uwzględniła we właściwy sposób dowodów używania przestawionych przez skarżącą przed Wydziałem Unieważnień; (ii) nie oceniła prawidłowo zakresu wspomnianych dowodów używania; oraz (iii) nie dokonała ich całościowej oceny.


title: Sprawa C-26/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Santogal M-Comércio e Reparação de Automóveis Lda/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Santogal M-Comércio e Reparação de Automóveis Lda/Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-26/16)
   (2016/C 136/14)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Santogal M-Comércio e Reparação de Automóveis Lda

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 138 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. stoi na przeszkodzie temu, by przepisy krajowe [art. 1 lit. e) i art. 14 lit. b) systemu podatkowego VAT w transakcjach wewnątrzwspólnotowych] wymagały dla uznania zwolnienia z podatku VAT dotyczącego dokonywanej odpłatnie dostawy nowych środków transportu, transportowanych przez nabywcę z terytorium krajowego do innego państwa członkowskiego, by nabywca miał siedzibę lub miejsce zamieszkania w tamtym państwie członkowskim?

               2)

               Czy art. 138 ust. 2 lit a) dyrektywy Rady 2006/112/WE stoi na przeszkodzie odmowie przyznania zwolnienia w państwie członkowskim, z którego wyjechał transport, w sytuacji gdy nabyty środek transportu został przetransportowany do Hiszpanii, gdzie otrzymał rejestrację turystyczną o charakterze tymczasowym, objętą zasadami opodatkowania określonymi w art. 8–11, 13 i 15 hiszpańskiego Real Decreto nr 1571/1993 z dnia 10 września?

               3)

               Czy art. 138 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE stoi na przeszkodzie wymaganiu zapłaty podatku VAT od dostawcy nowego środka transportu, w sytuacji gdy nie zostało wykazane, czy rejestracja turystyczna dobiegła końca na jeden ze sposobów określonych w art. 11 i 15 hiszpańskiego Real Decreto nr 1571/1993 z dnia 10 września, ani czy podatek VAT został lub będzie zapłacony w następstwie końca ważności tej rejestracji?

               4)

               Czy art. 138 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE oraz zasady pewności prawa, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań stoją na przeszkodzie wymaganiu zapłaty podatku VAT od dostawcy nowego środka transportu wysłanego do innego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy:

                           —

                           nabywca przed wysyłką poinformował dostawcę, że ma miejsce zamieszkania w państwie członkowskim przeznaczenia i okazał mu dokument poświadczający, że został mu przyznany w tym państwie członkowskim numer identyfikacyjny cudzoziemca, w którym wskazano miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim, inne niż to, które on sam twierdził, że ma;

                           —

                           nabywca przedstawił w późniejszym czasie dostawcy dokumenty poświadczające, że nabyty środek transportu został poddany przeglądowi technicznemu w państwie członkowskim przeznaczenia i otrzymał tam rejestrację turystyczną;

                           —

                           nie wykazano, że dostawca współdziałał z nabywcą w celu uniknięcia zapłaty podatku VAT;

                           —

                           organy celne nie zgłaszały żadnych zastrzeżeń wobec anulowania deklaracji celnej pojazdu na podstawie dokumentów znajdujących się w posiadaniu dostawcy?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa F-10/06: Skarga wniesiona w dniu  5 stycznia 2006 r.  — André przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/36

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2006 r. — André przeciwko Komisji
   (Sprawa F-10/06)
   (2006/C 96/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniel André (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: M. Jordan, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 6 października 2005 r. odmawiającej przyznania skarżącemu z tytułu świadczenia wykonanego na zlecenie i na rzecz Trybunału Sprawiedliwości w dniach 12 i 13 stycznia 2005 r. ryczałtu, określonego w art. 7 Umowy dotyczącej warunków pracy i systemu wynagradzania tłumaczy konferencyjnych mających status pracowników zatrudnionych przez instytucje Unii Europejskiej;

               —

               zobowiązanie pozwanej do naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w związku z niekorzystną decyzją tj. do zapłaty kwoty 241,99 EUR odpowiadającej kwocie należnego ryczałtu, powiększonej o odsetki za zwłokę od dnia, w którym ryczałt stał się wymagalny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, tłumacz konferencyjny będący pracownikiem, wykonuje pojedyncze zlecenia na rzecz różnych służb tłumaczeń instytucji wspólnotowych. Świadczenia te są wykonywane w ramach umów zlecenia, określających każdorazowo dzień i miejsce, których dotyczy zapotrzebowanie na usługę tłumaczenia. W zakresie, w jakim umowy te dotyczą wynagrodzenia podlegają one uregulowaniu Umowy dotyczącej warunków pracy i systemu wynagradzania tłumaczy konferencyjnych mających status pracowników zatrudnionych przez instytucje Unii Europejskiej.
   W niniejszej sprawie skarżący kwestionuje decyzję Komisji odmawiającą przyznania mu ryczałtu z tytułu poniesionych kosztów podróży przewidzianego w art. 7 wyżej wymienionej umowy i uregulowanej szczegółowo w „Zasadach stosowania” załączonych do tej umowy.
   Wnosząc niniejszą skargę skarżący kwestionuje wykładnię tych przepisów dokonaną przez pozwaną, zgodnie z którą istnienie utraty możliwości zarobku spowodowanej przez przemieszczenie się stanowi warunek sine quo non zapłaty przedmiotowego ryczałtu. Ponadto Komisja powinna była wziąć pod uwagę, że dzień 12 stycznia 2005 r. był pierwszym dniem wykonywania zlecenia przez skarżącego, mimo iż skarżący wykonywał już zlecenia na rzecz organu Wspólnoty w dniach 10 i 11 stycznia 2005 r.
   Zdaniem skarżącego tekst umowy nie zawiera nawet w sposób dorozumiany dodatkowych warunków, których spełnienia wymaga pozwana. W związku z tym pozwana niesłusznie dokonała modyfikacji zakresu [uregulowania] tej umowy.
   W końcu skarżący podnosi, że następowanie po sobie umów zlecenia zawieranych z jednym lub wieloma instytucjami wspólnotowymi nie stanowi podstawy dla pozbawienia go prawa do spornego ryczałtu.


title: Sprawa T-367/11: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2011 r. — Lyder Enterprises przeciwko CPVO — Liner Plants NZ (1993) (Southern Splendour)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2011 r. — Lyder Enterprises przeciwko CPVO — Liner Plants NZ (1993) (Southern Splendour)
   (Sprawa T-367/11)
   2011/C 282/57
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lyder Enterprises Ltd (Auckland, Nowa Zelandia) (przedstawiciel: G. Pickering, Solicitor)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Liner Plants NZ (1993) Ltd (Waitakere, Nowa Zelandia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie A007/2010; oraz

               —

               zawieszenie postępowania w oczekiwaniu na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia przez High Court Nowej Zelandii w sprawie nr CIV:2011:404:2969.

      Zarzuty i główne argumenty

      Wnioskujący o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin: strona skarżąca

      Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin będące przedmiotem wniosku: Southern Splendour — wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin nr 2006/1888

      Wnoszący sprzeciw wobec wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin: Liner Plants NZ (1993) Ltd

      Podstawy sprzeciwu: sprzeciw został oparty na argumencie, w myśl którego skarżąca nie była osobą, która wyhodowała, odkryła lub rozwinęła odmianę, ani też jej następcą prawnym

      Decyzja komitetu CPVO: oddalenie wniosku nr 2006/1888 w odniesieniu do odmiany „Southern Splendour” (decyzja nr R972)

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie zasady kontradyktoryjności, brak właściwości, niezrozumienie fundamentalnych reguł słuszności, naruszenie istotnego wymogu proceduralnego, ze względu na to, że Izba Odwoławcza orzekła, iż dowody zawarte w pismach skarżącej nie były dopuszczalne, z uwagi na to, iż nie zostały zredagowane w formie oświadczenia złożonego pod przysięgą.


title: Sprawa T-586/08: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2008 r. — Kerma przeciwko OHIM (BIOPIETRA)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/45

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2008 r. — Kerma przeciwko OHIM (BIOPIETRA)
   (Sprawa T-586/08)
   (2009/C 55/80)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Kerma (Puegnago sul Garda, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Manzoni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że znak towarowy BIOPIETRA odpowiada wymogom zawartym w art. 4 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i że nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w razie wydania orzeczenia na jego niekorzyść.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BIOPIETRA” (zgłoszenie nr 5.658.893) dla towarów należących do klasy 19.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie skargi.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie i błędna wykładnia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-9/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Belgii

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/25

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Belgii
   (Sprawa C-9/09)
   (2009/C 69/46)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i J. Sénéchal)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w zakresie wymagań dotyczących możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich, (1) a w każdym razie poprzez niedoinformowanie Komisji o ich przyjęciu, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2004/23/WE upłynął w dniu 7 kwietnia 2006 r. Tymczasem w dniu wniesienia niniejszej skargi, strona pozwana nie przyjęła jeszcze przepisów koniecznych dla transponowania dyrektywy, a w każdym bądź razie nie poinformowała Komisji o ich przyjęciu.

      (1)  Dz.U. L 102, s. 48.


title: Sprawa T-321/15: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2015 r. – GSA i SGI Security/Parlament

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/36

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2015 r. – GSA i SGI Security/Parlament
   (Sprawa T-321/15)
   (2015/C 262/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gruppo Servizi Associati SpA (GSA) (Rzym, Włochy); i Security Guardian’s Institute (SGI Security) (Bierges, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. van Nuffel d’Heynsbroeck)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu, doręczonej w dniu 12 czerwca 2015 r., w sprawie uznania za niezgodną ofertę, którą Gruppo Servizi Associati s.p.a. i Security Guardian’s Institute s.a. złożyły w ramach procedury udzielania zamówienia EP/DGSAFE/UIB/SER/2014-014 dotyczącego świadczenia usług w zakresu bezpieczeństwa pożarowego, pomocy osobom i nadzoru zewnętrznego budynku Parlamentu Europejskiego w Brukseli i decyzji o udzieleniu tego zamówienia innemu oferentowi;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania,

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad proporcjonalności i równości, w zakresie, w jakim Parlament w nieuzasadniony sposób zażądał, aby wszyscy członkowie ugrupowania gospodarczego posiadali zezwolenie zgodnie z ustawą z dnia 10 kwietnia 1990 r. regulującą bezpieczeństwo osobiste i szczególne, obejmując w ten sposób tym wymaganiem członków ugrupowania, których zadaniem nie miało być wykonywanie usług objętych zakresem stosowania wspomnianej ustawy.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony tytułem żądania ewentualnego, dotyczący naruszenia swobodnego świadczenia usług i zasad leżących u podstaw równości i proporcjonalności, w zakresie, w jakim wymóg posiadania zezwolenia przewidziany w ustawie z dnia 10 kwietnia 1990 r. nadmiernie utrudnia, a nawet uniemożliwia udział w procedurze udzielania zamówienia przedsiębiorstwu, którego oferta dotyczy usługi niepodlegającej wymogowi uzyskania zezwolenia.


title: Sprawa C-190/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-190/08) (1)

   (2009/C 69/73)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  20 października 2005 r.  w sprawie C-334/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 90/388/EWG — Telekomunikacja — Artykuł 4d — Prawo drogi — Brak gwarancji niedyskryminacji przy udzielaniu prawa drogi — Brak transpozycji)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 20 października 2005 r.
   w sprawie C-334/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 90/388/EWG - Telekomunikacja - Artykuł 4d - Prawo drogi - Brak gwarancji niedyskryminacji przy udzielaniu prawa drogi - Brak transpozycji)
   (2005/C 330/05)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-334/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 30 lipca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: A. Alves Vieira, S. Rating i G. Braga da Cruz) przeciwko Republice Portugalskiej, (pełnomocnicy: L. Fernandes i P. de Pitta e Cunha) Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Schiemann, N. Colneric (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 20 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie zapewniając transpozycji art. 4d dyrektywy Komisji 90/388/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie konkurencji na rynkach usług łączności elektronicznej, zmienionej dyrektywą Komisji 96/19/WE z dnia 13 marca 1996 r., Republika Portugalska uchybiła ciążącym na niej zobowiązaniom.

               2.

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  JO C 251 du 18.10.2003.


title: Sprawa C-286/08: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/33

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-286/08)
   (2008/C 223/51)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i J.B. Laignelot)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie opracowując i nie przyjmując w odpowiednim czasie planu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi, zgodnego z wymogami zawartymi we właściwych przepisach prawa wspólnotowego oraz nie tworząc odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, z uwzględnieniem najodpowiedniejszych metod i technologii w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego oraz zdrowia publicznego, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 ust. 2 i art. 6 dyrektywy 91/689/EWG (1) w sprawie odpadów niebezpiecznych, w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 2006/12/WE (2) (dawniej dyrektywa 75/442/EWG w sprawie odpadów, zmieniona dyrektywą 91/156/EWG);

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia zgodności gospodarowania odpadami niebezpiecznymi z przepisami art. 4 i art. 8 dyrektywy 2006/12/WE (dawniej dyrektywa 75/442/EWG, zmieniona dyrektywą 91/156/EWG) i art. 3 ust. 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 13 i art. 14 dyrektywy 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów (3), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 ust. 2 dyrektywy 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych, w związku z art. 4 i art. 8 dyrektywy 2006/12/WE (dawniej dyrektywa 75/442/EWG w sprawie odpadów, zmieniona dyrektywą 91/156/EWG) i zobowiązaniom wynikającym z art. 3 ust.1, art.6, art.7, art.8, art.9, art. 13 i art. 14 dyrektywy 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W toku analizy przedstawionych przez Republikę Grecką przepisów prawnych dotyczących gospodarowania odpadami niebezpiecznymi — a w szczególności krajowego planu gospodarowania — Komisja ustaliła, iż są one niezgodne z wymogami zawartymi w przepisach prawa wspólnotowego w zakresie gospodarowania odpadami niebezpiecznymi.
   Ściślej rzecz ujmując, krajowy plan gospodarowania jest niepełny, ponieważ zawiera jedynie wytyczne, które wymagają uściślenia i nie odpowiadają wymogowi „wystarczającej szczegółowości”, co stanowi naruszenie art. 1 ust. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 91/689/EWG, w związku z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2006/12/WE (dawniej dyrektywa 75/442/EWG).
   Ponadto w krajowym planie gospodarowania nie przewidziano odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów z uwagi na brak właściwej infrastruktury, brak danych co do wymaganego poziomu zdolności operacyjnej, a także braki w zakresie tworzenia i lokalizacji odpowiednich składowisk odpadów, co stanowi naruszenie art. 1 ust. 2 dyrektywy 91/689/EWG w związku z art. 5 dyrektywy 2006/12/WE (dawniej dyrektywa 75/442/EWG).
   Co więcej, ustalono, iż w Grecji unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych w praktyce ma zazwyczaj postać „czasowego magazynowania”, które przybiera jednak charakter trwały, z uwagi na odnawianie stosownych zezwoleń wynikające z braku odpowiednich składowisk. Nie podjęto zatem właściwych środków w celu zapewnienia bezpiecznego ostatecznego unieszkodliwienia odpadów niebezpiecznych, bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu oraz bez szkody dla środowiska, naruszając tym samym art. 1 ust. 2 dyrektywy 91/689/EWG w związku z art. 4 i art. 8 dyrektywy 2006/12/WE (dawniej dyrektywa 75/442/EEC) i art. 3 ust. 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 13 i art. 14 dyrektywy 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów.

      (1)  Dz.U. L 377 z 31.12.1991. str. 20.

      (2)  Dz.U. L 114 z 27.4.2006, str. 9.

      (3)  Dz.U. L 182 z 16.7.1999, str. 1.


title: Sprawa T-454/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — van Arum przeciwko Parlamentowi (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny za 2005 r. — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/18

         Postanowienie Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — van Arum przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-454/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny za 2005 r. - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)
   2011/C 282/35
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rinse van Arum (Winksele, Belgia) (przedstawiciel: adwokat W. van den Muijsenbergh)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. F. de Wachter, K. Zejdová i R. Ignătescu, pelnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. w sprawie F-139/07 Van Arum przeciwko Parlamentowi, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Rinse van Arum pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa T-20/16: Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2017 r. – M/S. Indeutsch International/EUIPO – Crafts Americana Group (Przedstawienie szewronów pomiędzy dwiema równoległymi liniami) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający szewrony pomiędzy dwiema równoległymi liniami — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Badanie znaku w zarejestrowanej postaci]

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/22

         Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2017 r. – M/S. Indeutsch International/EUIPO – Crafts Americana Group (Przedstawienie szewronów pomiędzy dwiema równoległymi liniami)
   (Sprawa T-20/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający szewrony pomiędzy dwiema równoległymi liniami - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Badanie znaku w zarejestrowanej postaci])
   (2017/C 256/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: M/S. Indeutsch International (Noida, Indie) (przedstawiciele: początkowo D. Stone, D. Meale, A. Dykes, solicitors, i S. Malynicz, QC, następnie D. Stone i S. Malynicz oraz wreszcie D. Stone, S. Malynicz i M. Siddiqui, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Crafts Americana Group, Inc. (Vancouver, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Fish i V. Leitch, solicitors, oraz A. Bryson, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 listopada 2015 r. (sprawa R 1814/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Crafts Americana Group a M/S. Indeutsch International.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 5 listopada 2015 r. (sprawa R 1814/2014-1).

               2)

               EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania poniesionymi przez M/S. Indeutsch International.

               3)

               Crafts Americana Group, Inc., pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 2.3.2016.


title: Sprawa C-265/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w dniu 12 maja 2016 r. – VCAST Limited/R.T.I. SpA

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w dniu 12 maja 2016 r. – VCAST Limited/R.T.I. SpA
   (Sprawa C-265/16)
   (2016/C 270/34)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Torino

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: VCAST Limited

      Strona pozwana: R.T.I. SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodne z prawem [Unii] – w szczególności z art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1) (a także z dyrektywą 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (2) i z traktatem założycielskim) – jest uregulowanie krajowe, które zakazuje przedsiębiorcy dostarczania osobom prywatnym usługi zdalnej rejestracji wideo kopii na użytek prywatny utworów chronionych prawem autorskim przy użyciu tak zwanej chmury obliczeniowej (cloud computing), wraz z aktywnym udziałem z jego strony przy rejestracji, w braku zgody podmiotu prawa autorskiego?

               2)

               Czy zgodne z prawem [Unii] – w szczególności z art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (a także z dyrektywą 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego i z traktatem założycielskim) – jest uregulowanie krajowe, które zezwala przedsiębiorcy na dostarczanie osobom prywatnym usługi zdalnej rejestracji wideo kopii na użytek prywatny utworów chronionych prawem autorskim przy użyciu tak zwanej chmury obliczeniowej (cloud computing), nawet jeśli wymaga to aktywnego udziału z jego strony przy rejestracji, także w braku zgody podmiotu prawa autorskiego, w zamian za zryczałtowaną rekompensatę na rzecz podmiotu prawa autorskiego, który podlega zasadniczo systemowi obowiązkowej licencji?

      (1)  Dz.U. L 167, s. 10.

      (2)  „Dyrektywa o handlu elektronicznym”, Dz.U. L 178, s. 1.


title: Sprawa C-138/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Palermo (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2009 r. — Todaro Nunziatina & C. snc przeciwko Assessorato del Lavoro e della Previdenza Sociale

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Palermo (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2009 r. — Todaro Nunziatina & C. snc przeciwko Assessorato del Lavoro e della Previdenza Sociale
   (Sprawa C-138/09)
   2009/C 153/43
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Ordinario di Palermo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Todaro Nunziatina & C. snc

      Strona pozwana: Assessorato del Lavoro e della Previdenza Sociale

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Mając na uwadze fakt, że system pomocy (nr ref. NN 91/1/95) wprowadzony przez Reione Sicilia na mocy art. 10 ustawy regionalnej nr 27 z dnia 15 maja 1991 r. przewidywał mechanizm pomocy wypłacanej przez okres od lat dwóch do lat pięciu (dwa lata w stosunku do pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o szkolenie i pracę oraz maksymalnie trzy lata w przypadkach przekształcenia stosunku pracy zawartego na podstawie umowy szkolenie i pracę w stosunek pracy na czas nieokreślony), zatwierdzony mocą decyzji Komisji Europejskiej 95/C 343/11 z 14 listopada 1995 r., czy zamiarem Komisji Europejskiej było:

                           —

                           zezwolić na tego rodzaju kumulatywna zmianę w wymiarze czasowym i finansowym pomocy (dwa plus trzy lata), czy też

                           —

                           zatwierdzić, wyłącznie in via alternativa, przyznanie pomocy w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o szkolenie i pracę (na okres dwóch lat trwania umowy) albo przyznanie pomocy w odniesieniu do pracowników zatrudnionych uprzednio na podstawie umowy o szkolenie i pracę, których umowy zostały przekształcone w umowy na czas nieokreślony (przez okres trzech lat licząc od przekształcenia formy umowy)?

               2)

               Czy w kontekście stosowania pomocy państwa rok budżetowy 1997 w, wskazany w decyzji Komisji Europejskiej 95/C 343/11 z 14 listopada 1995 r. zatwierdzającej system pomocy wprowadzony na podstawie art. 10 ustawy regionalnej nr 27/1991 należy interpretować jako:

                           —

                           termin dokonania początkowych wydatków na poczet pomocy przewidzianej do wypłaty w latach następnych (w zależności od różnych możliwych wykładni zatwierdzonej pomocy, przytoczonych powyżej) czy też

                           —

                           termin końcowy na dokonanie rzeczywistej wypłaty pomocy przez właściwe organy regionalne?

               3)

               Czy zatem, w stosunku do pracowników zatrudnionych na podstawie umów o szkolenie i pracę na mocy art. 10 ustawy regionalnej nr 27/1991, np. w dniu 1 stycznia 1996 r., a tym samym przed końcem terminu stosowanie pomocy państwa przewidzianej w decyzji 95/C 343/11 z 14 listopada 1995 r zatwierdzającej pomoc, Regione Sicilia mogła (i powinna była) stosować omawiany system pomocy w stosunku do wszystkich zatwierdzonych lat (tj. dwa plus trzy), co oznacza, jak w przytoczonym przykładzie, że stosowanie zatwierdzonego systemu powodowało rzeczywistą wypłatę pomocy do dnia 31 grudnia 2001 r. (tj. 1996 + 5 lat = 2001)?

               4)

               Komisja Europejska, stwierdzając w art. 1 decyzji nr 2003/195/WE z dnia 16 października 2002 r., że „system pomocy, który Włochy zamierzają stosować na podstawie art. 11 ust. 1 sycylijskiej ustawy regionalnej nr 16 z dnia 27 maja 1997 r. jest niezgodny ze wspólnym rynkiem. W związku z czym system ten nie może być stosowany”, miała zamiar:

                           —

                           odmówić autoryzacji „nowego” systemu ustanowionego na mocy art. 1 ustawy regionalnej nr 16/1997, ponieważ uznała ten system za system „autonomiczny” stworzony w celu przedłużenia terminu stosowania pomocy wprowadzonej na podstawie art. 10 ustawy regionalnej nr 27/1991, poza termin końcowy przypadający na dzień 31 grudnia 1996 r., tak aby włączyć doń koszty zatrudnienia pracowników i przekształcenia umów dokonanych w latach 1997–1998, czy też

                           —

                           przytoczona decyzja zmierzała do uniemożliwienia Regione Sicilia rzeczywistego wykorzystania zasobów finansowych w celu uniemożliwienia rzeczywistej wypłaty pomocy państwa przewidzianej w art. 10 ustawy regionalnej nr 27/1991, nawet w stosunku do pracowników zatrudnionych oraz umów przekształconych przed dniem 31 grudnia 1996 r.?

               5)

               Jeżeli decyzję Komisji należy interpretować zgodnie z pierwszą hipotezą wyrażoną w pytaniu 4 czy decyzja ta jest zgodna z wykładnią art. 87 WE, proponowaną przez Komisję w podobnych przypadkach, dotyczących zwolnień od kosztów składek na zabezpieczenie społeczne, odprowadzanych od pracowników zatrudnionych na podstawie umów o szkolenie i pracę w decyzji 200/128/WE z dnia 11 maja 1999 r. (której przedmiotem były ustawy włoskie, a do której szczegółowo odwołuje się w uzasadnieniu decyzja o niezgodności z 2002 r.) i decyzja 2003/793/WE z dnia 13 maja (której przedmiotem są ustawy wydane przez Regione Sicilia);

               6)

               Jeżeli natomiast decyzję Komisji należy interpretować zgodnie z drugą hipotezą wyrażoną w pytaniu 4, w jaki sposób należy dokonywać wykładni wcześniejszej decyzji zatwierdzającej środki pomocy, mając na względzie dwuznaczność pojęcia „dalsze” — tj. „dalsze w stosunku do budżetu ustalonego na mocy decyzji Komisji” czy też „dalsze w stosunku do finansowania przewidzianego przez Regione Sicilia wyłącznie do końca roku budżetowego 1996”?

               7)

               Wreszcie, którą z pomocy należy zdaniem Komisji traktować jako zgodna z prawem, a którą jako niezgodną z prawem?

               8)

               Na której ze stron postępowania przed sądem krajowym (przedsiębiorstwo czy administracja) spoczywa ciężar dowodu na okoliczność, że budżet określony przez Komisję nie został przekroczony?

               9)

               Czy w określeniu czy został przekroczony budżet pierwotnie zatwierdzony mocą decyzji Komisji nr 95/C/343/11 z dnia 14 października 1995 r., należy brać pod uwagę odsetki ustawowe przyznane przedsiębiorstwu z tytułu zwłoki w wypłacie pomocy uznanej za zgodną z prawem i dopuszczalną?

               10)

               W przypadku gdy odsetki te powodują przekroczenie budżetu jaki sposób obliczania odsetek należy zastosować?


               22.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 480/8

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 10 grudnia 2015 r. o wydanie opinii doradczej w sprawie Sorpa bs. przeciwko Urzędowi Ochrony Konkurencji, wniesiony przez Sąd Najwyższy Islandii
   (Sprawa E-29/15)
   (2016/C 480/10)
   W dniu 10 grudnia 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, pismem z dnia 10 grudnia 2015 r., wniesiony przez Sąd Najwyższy Islandii (Hæstiréttur Íslands), o wydanie opinii doradczej w sprawie Sorpa bs. przeciwko Urzędowi Ochrony Konkurencji w odniesieniu do poniższych zagadnień:

               1.

               Czy gmina umawiającej się strony Porozumienia EOG, która w ramach swoich zadań zajmuje się gospodarką odpadami na podstawie przepisów dyrektyw 75/442/EWG, 1999/31/WE i 2000/76/WE, stanowi przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 54 porozumienia? W związku z powyższym sąd chciałby ustalić, czy – po udzieleniu odpowiedzi na to pytanie – poniższe obszary mają znaczenie: a) przetwarzanie odpadów jest jednym z zadań ustawowych gmin zgodnie z przepisami odnośnej umawiających się strony; b) na podstawie przepisów umawiającej się strony dopuszczalna jest konkurencja w zakresie przetwarzania odpadów między podmiotami prywatnymi i podmiotami publicznymi; c) akty prawne umawiającej się strony przewidują, że w tej dziedzinie gmina nie może pobierać opłaty wyższej niż rzeczywisty koszt przetwarzania odpadów i związanej z tym działalności.

               2.

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest negatywna, czy ta sama zasada ma także zastosowanie do przedsiębiorstwa – będącego spółdzielnią – którym zarządza kilka gmin i które w imieniu tych gmin zajmuje się gospodarką odpadami na ich obszarze?

               3.

               Czy ma znaczenie – przy dokonywaniu oceny, czy art. 54 Porozumienia EOG ma zastosowanie do działalności gminy lub spółdzielni – że akty prawne umawiającej się strony zawierają przepisy upoważniające lub zobowiązujące organy publiczne do prowadzenia tej działalności? Czy jest zgodne z Porozumieniem EOG, że umawiająca się strona wyłączyła ustawowo pewne rodzaje działalności, wykonywane przez podmioty publiczne, z zakresu prawa konkurencji?

               4.

               Czy gminy będące właścicielami spółdzielni takich jak ta, o której mowa w pytaniu 2, mogą być uznawane za partnerów handlowych w rozumieniu art. 54 ust. 2 lit. c) Porozumienia EOG? Jeżeli tak, czy upusty udzielone na rzecz właścicieli, które nie są dostępne na rzecz innych podmiotów przyczyniają się do powstania okoliczności stawiających inne strony w niekorzystnym położeniu w rozumieniu tego samego przepisu?


title: Sprawa T-258/07: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Campo de Alcalá del Río przeciwko Radzie i Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/51

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Campo de Alcalá del Río przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-258/07)
   (2007/C 211/96)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: S. Coop. And. de Productores de Alcalá del Río (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Ortiz Blanco)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na podstawie art. 288 WE, i zasądzającego skarżącej odszkodowanie od Rady i Komisji jako dłużników solidarnych w wysokości ogółem 1 035 466 EUR;

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa C-425/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T-229/05 AEPI AE Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 września 2007 r. przez AEPI AE Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/36

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T-229/05 AEPI AE Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 września 2007 r. przez AEPI AE Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias
   (Sprawa C-425/07 P)
   (2007/C 269/61)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: AEPI AE Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias (przedstawiciel: adwokat Th. Asprogerakas-Grivas)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne;

               —

               uchylenie w całości wyroku nr 328 208, wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T-229/05 AEPI AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

               —

               wydanie rozstrzygnięcia w sprawie skargi wniesionej w dniu 14 czerwca 2005 r. (na podstawie art. 230 WE) do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich przeciwko decyzji Komisji SG-Greffe (2005) D/201832 z dnia 18 kwietnia 2005 r., w której odrzuciła ona skargę złożoną do niej w dniu 22 marca 2001 r., lub odesłanie skargi do instancji, która wydała zaskarżony wyrok, aby została ona uwzględniona zgodnie z podniesionymi w niej żądaniami;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania całością poniesionych kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonym wyrok Sąd dokonał błędnej wykładni art. 81 WE i art. 82 WE, ponieważ nie zbadał, czy w zaskarżonej decyzji Komisja przekroczyła granice przysługującego jej zakresu swobodnego uznania, nie uwzględnił odpowiedniego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i nie uwzględnił okoliczności faktycznych opisanych we wniesionej do niego skardze, które dowodzą ewentualnego wpływu na handel wewnątrzwspólnotowy. Wreszcie, dokonując błędnej wykładni i błędnie stosując art. 81 WE i art. 82 WE, Sąd uznał, że dotyczące konkurencji przepisy prawa wspólnotowego stawiają wymóg istnienia rzeczywistego wpływu na handel wewnątrzwspólnotowy, podczas gdy w rzeczywistości, dokonując właściwej wykładni i właściwie stosując ww. postanowienia, winien był rozstrzygnąć, iż do zaistnienia naruszenia wystarcza ewentualny wpływ.


title: Sprawa T-178/07: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2007 r. — Euro- Information przeciwko OHIM CYBERHOME

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/31

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2007 r. — Euro- Information przeciwko OHIM CYBERHOME
   (Sprawa T-178/07)
   (2007/C 170/61)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Européenne de traitement de l'Information SAS (Strasburg, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe i J. Schouman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 marca 2007 r. w sprawie R 1249/2006-1 w zakresie odmowy rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego CYBERHOME nr 4 114 666 dla części towarów i usług objętych zgłoszeniem w ramach klas 9, 36 i 38;

               —

               zarejestrowanie zgłoszonego znaku towarowego CYBERHOME nr 4 114 666 dla wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CYBERHOME” dla towarów i usług z klas 9, 36 i 38 (zgłoszenie nr 4 114 666)

      Decyzja eksperta: odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: skarżąca podnosi, że wbrew temu, co stwierdziła Izba Odwoławcza OHIM w zaskarżonej decyzji, jej znak towarowy ma charakter dowolny i w wystarczającym stopniu odróżniający, zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady nr 40/94 (1), w odniesieniu do zgłoszonych towarów i usług.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa F-97/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 marca 2015 r. – Gyarmathy/FRA (Służba publiczna — Personnel Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej — Personnel tymczasowy — Zatrudnienie — Ogłoszenie o naborze — Odrzucenie kandydatury)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 marca 2015 r. – Gyarmathy/FRA
   (Sprawa F-97/13) (1)

   ((Służba publiczna - Personnel Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej - Personnel tymczasowy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o naborze - Odrzucenie kandydatury))
   (2015/C 146/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Valéria Anna Gyarmathy (Györ, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Kjærum, pełnomocnik oraz adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie powołania innego kandydata na stanowisko „Senior Programme Manager” i niepowołania skarżącej na drugie z wymienionych w ogłoszeniu o naborze stanowisk.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               V.A. Gyarmathy pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014, s. 26.


title: Sprawa C-326/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 kwietnia 2013 r. w sprawie T-507/11 Peek & Cloppenburg KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 17 czerwca 2013 r. przez Peek & Cloppenburg KG

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 kwietnia 2013 r. w sprawie T-507/11 Peek & Cloppenburg KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 17 czerwca 2013 r. przez Peek & Cloppenburg KG
   (Sprawa C-326/13 P)
   2013/C 245/08
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: P. Lange, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Peek & Cloppenburg (Hamburg, Niemcy)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 18 kwietnia 2013 r. w sprawie T-507/11;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji [w ramach Rynku Wewnętrznego] z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie R 262/2005-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji [w ramach Rynku Wewnętrznego] i Peek & Cloppenburg KG (Hamburg) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (1) przez błędną wykładnię wyrażenia „daje właścicielowi prawo zakazu używania kolejnego [późniejszego] znaku towarowego”.
   Wbrew temu, co przyjął Sąd, nie można wychodzić z założenia, że jedyny wymóg formułowany przez ten przepis dotyczy tego, aby podnoszone prawo miało znaczenie większe niż lokalne. Sporne wyrażenie należy interpretować w ten sposób, że dokonuje ono dalszego ograniczenia grupy oznaczeń mających znaczenie większe niż lokalne, które mogą zostać podniesione w sprzeciwie. Wykładnia ta polega na tym, że sporne prawo krajowe musi przyznawać swojemu właścicielowi prawo zakazania używania kolejnego [późniejszego] znaku towarowego na całym terytorium państwa członkowskiego, z którego pochodzi.
   Przemawia za tym sens postępowania w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, uregulowanie art. 110 i 111 rozporządzenia nr 207/2009 oraz rozumienie identycznych wyrażeń w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 i w art. 4 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2008/95/WE (2).
   Niemiecki ustawodawca dokonał transpozycji art. 4 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2008/95 do prawa krajowego w oparciu o właściwą wykładnię, tak że sporne prawo musi przyznawać swojemu właścicielowi prawo zakazania używania późniejszego znaku towarowego na całym terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Wykładnia wyrażenia „przyznaje właścicielowi prawo zakazania używania późniejszego znaku towarowego” jest istotna dla rozstrzygnięcia sporu.
   Pomocniczo wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 przez błędną wykładnię wyrażenia „znaczeniu większym niż lokalne” przez Sąd. Powołuje się on przy tym na sens postępowania w przedmiocie sprzeciwu oraz cel ograniczenia grupy oznaczeń krajowych, które mogą zostać podniesione w sprzeciwie, związek pomiędzy uregulowaniami art. 110 i 111 rozporządzenia nr 207/2009 oraz uregulowanie art. 4 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2008/95/WE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, Dz.U. L 299, s. 25.


title: Sprawa T-232/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 12 maja 2016 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 2 marca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-3/15, Frieberger i Vallin/Komisja

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/44

         Odwołanie wniesione w dniu 12 maja 2016 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 2 marca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-3/15, Frieberger i Vallin/Komisja
   (Sprawa T-232/16 P)
   (2016/C 243/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Jürgen Frieberger (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia) i Benjamin Vallin (Saint-Gilles, Belgia)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 2 marca 2016 r. w sprawie F-3/15, Frieberger i Vallin/Komisja, w zakresie w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej uznał za zasadny czwarty zarzut skargi;

               —

               W odniesieniu do postępowania w pierwszej instancji, w zakresie w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że stan postępowania pozwala na rozstrzygnięcie sprawy, oddalenie skargi jako bezzasadnej i obciążenie skarżących kosztami postępowania;

               —

               W odniesieniu do postępowania w odwołaniu, orzeczenie, że każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący przeinaczenia argumentów podniesionych w pierwszej instancji oraz naruszenia zakazu orzekania ultra petita.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przy wykładni art. 26 ust. 5 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa przy wykładni pojęcia przeniesienia uprawnień emerytalnych na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania.


title: Sprawa F-104/15: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/71

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-104/15)
   (2015/C 302/88)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu stronie skarżącej renty rodzinnej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 września 2014 r. i z dnia 10 kwietnia 2015 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-313/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 — Żywienie zwierząt — Pasze genetycznie zmodyfikowane — Wytwarzanie, wprowadzanie do obrotu lub stosowanie — Krajowy zakaz, który jeszcze nie wszedł w życie)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-313/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 - Żywienie zwierząt - Pasze genetycznie zmodyfikowane - Wytwarzanie, wprowadzanie do obrotu lub stosowanie - Krajowy zakaz, który jeszcze nie wszedł w życie)
   2013/C 260/08
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Szpunar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 16 ust. 5, art. 19, 20 i 34 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. L 268, s. 1) — Ustawodawstwo krajowe zakazujące wszelkiego wytwarzania, wprowadzania do obrotu lub stosowania pasz genetycznie zmodyfikowanych

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011


title: Sprawa T-331/11: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Besselink przeciwko Radzie (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Projekt decyzji Rady upoważniającej Komisję do negocjacji umowy o przystąpieniu Unii Europejskiej do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych — Dostęp częściowy — Obowiązek uzasadnienia — Wniosek o zarządzenie środków organizacji postępowania lub dochodzenia — Niedopuszczalność)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/22

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Besselink przeciwko Radzie
   (Sprawa T-331/11) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Projekt decyzji Rady upoważniającej Komisję do negocjacji umowy o przystąpieniu Unii Europejskiej do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych - Dostęp częściowy - Obowiązek uzasadnienia - Wniosek o zarządzenie środków organizacji postępowania lub dochodzenia - Niedopuszczalność)
   2013/C 313/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Leonard Besselink (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, J. Blockx i E. Raedts)

      Strona pozwana: Radzie

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Fekete, P. Plaza García i J. Herrmann, następnie P. Plaza García, J. Herrmann i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 1 kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pełnego dostępu do dokumentu nr 9689/10 zawierającego projekt decyzji Rady upoważniającej Komisję do negocjacji umowy o przystąpieniu Unii Europejskiej do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r.

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Rady z dnia 1 kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pełnego dostępu do dokumentu nr 9689/10 w zakresie, w którym odmowa dostępu dotyczy wytycznych negocjacyjnych nr 5 oraz nieujawnionych części dokumentu, w których przypomniano zasady ustanowione w traktacie UE, jakie powinny obowiązywać w zakresie dotyczącym negocjacji w przedmiocie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w 1950 r. lub w których wskazano jedynie kwestie podlegające omówieniu w toku negocjacji.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011


title: Sprawa C-262/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/19/WE — Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji — Pielęgniarka, lekarz dentysta, lekarz weterynarii, położna, architekt, farmaceuta i lekarz — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/1

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-262/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/19/WE - Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji - Pielęgniarka, lekarz dentysta, lekarz weterynarii, położna, architekt, farmaceuta i lekarz - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 237/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Manville et H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (Przedstawiciel: E. Riedl, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie dyrektywy 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG/, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza (Dz. U. L 206, str.1)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do dokonania transpozycji art. 1-4 oraz art. 9-13 dyrektywy 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG/, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.08.2005.


title: Sprawa C-171/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Fra.bo SpA przeciwko Deutsche Vereinigung des Gas- und Wasserfaches eV (DVGW) — Technisch-Wissenschaftlicher Verein (Swobodny przepływ towarów — Środki o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym — Krajowa procedura certyfikacji — Domniemanie zgodności z prawem krajowym — Stosowanie art. 28 WE do prywatnej instytucji certyfikującej)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Fra.bo SpA przeciwko Deutsche Vereinigung des Gas- und Wasserfaches eV (DVGW) — Technisch-Wissenschaftlicher Verein
   (Sprawa C-171/11) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Środki o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym - Krajowa procedura certyfikacji - Domniemanie zgodności z prawem krajowym - Stosowanie art. 28 WE do prywatnej instytucji certyfikującej)
   2012/C 287/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fra.bo SpA

      Strona pozwana: Deutsche Vereinigung des Gas- und Wasserfaches eV (DVGW) — Technisch-Wissenschaftlicher Verein

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 34 TFUE, 101 TFUE oraz 106 ust. 2 TFUE — Stosowanie tych postanowień w stosunku do działalności prywatnego stowarzyszenia (Technisch-Wissenschaftlicher Verein), zatwierdzonego przez państwo członkowskie jako instytucja stanowiąca normy w odniesieniu do pewnych produktów — Bezpośredni skutek horyzontalny art. 34 TFUE

      Sentencja

   Artykuł 28 WE należy interpretować w ten sposób, iż ma on zastosowanie do działalności prywatnej instytucji polegającej na stanowieniu norm i na certyfikacji, w przypadku gdy na mocy krajowych przepisów produkty certyfikowane przez tę instytucję uważane są za zgodne z prawem krajowym i gdy skutkiem powyższego jest utrudnienie sprzedaży produktów, które nie są certyfikowane przez rzeczoną instytucję.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa F-140/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 27 października 2015 r. – Ameryckx/Komisja (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Grupa funkcyjna — Zaszeregowanie — Zarzut niedopuszczalności — Pojęcie aktu niekorzystnego — Decyzja potwierdzająca — Nowa istotna okoliczność faktyczna — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/45

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 27 października 2015 r. – Ameryckx/Komisja
   (Sprawa F-140/14) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Grupa funkcyjna - Zaszeregowanie - Zarzut niedopuszczalności - Pojęcie aktu niekorzystnego - Decyzja potwierdzająca - Nowa istotna okoliczność faktyczna - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 406/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marianella Ameryckx (Rhode-Saint-Genèse, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie odtworzenia ścieżki kariery skarżącej poprzez zmianę jej zaszeregowania z dniem 1 marca 2005 r. do wyższej grupy funkcyjnej oraz żądanie naprawienia doznanej szkody i krzywdy.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               M. Ameryckx pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską

      (1)  Dz.U. 65 z 23.2.2015, s. 55.


title: Sprawa T-364/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 listopada 2008 r. — Xinhui Alida Polythene przeciwko Radzie

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 listopada 2008 r. — Xinhui Alida Polythene przeciwko Radzie
   (Sprawa T-364/06) (1)

   (2008/C 327/76)

      Język postępowania: angielski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-122/06: Skarga wniesiona w dniu  28 kwietnia 2006 r.  — Helikon Media przeciwko Komisji

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/20

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2006 r. — Helikon Media przeciwko Komisji
   (Sprawa T-122/06)
   (2006/C 154/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Helkon Media AG (Monachium, Niemcy) [Przedstawiciel: U. Karpenstein, Rechtsanwalt]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej zapłaty na rzecz HELIKON MEDIA AG w likwidacji kwoty w wysokości 120 000 EUR,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Helikon Media AG w likwidacji, reprezentowana przez zarządcę sądowego, podnosi względem Komisji Europejskiej roszczenie o zapłatę z tytułu umowy dotyczącej wsparcia przy realizacji filmu, powołując się na podstawie art. 238 WE na zawartą w załączniku do tej umowy klauzuli arbitrażowej.
   Zdaniem skarżącej roszczenie o zapłatę nie zostało wyłączone przez podnoszone przez Komisję potrącenie. Swoją skargę uzasadnia ona tym, że potrącenia dokonano bez podstawy prawnej. Ponadto skarżąca podnosi, że zgodnie z prawem niemieckim dokonanie potrącenia po otwarciu postępowania upadłościowego jest niedopuszczalne. Wreszcie utrzymuje ona, że nie zostały spełnione uznane warunki dla dokonania potrącenia.