title: Sprawa T-189/05: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2005 r. przez Usinor przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/40

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2005 r. przez Usinor przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-189/05)
   (2005/C 182/76)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 4 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga spółki Usinor z siedzibą w Paryżu, reprezentowanej przez adwokata Patrce'a Candego przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 10 lutego 2005 r. przez pierwszą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego;

               2)

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               CORUS UK Limited

               Wspólnotowy znak towarowy, którego dotyczy zgłoszenie

               Słowny znak towarowy „GALVALLOY” -zgłoszenie no 796 557, dokonane dla towarów z klasy 6 (arkusze i blachy stalowe, etc.)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu dotyczącym sprzeciwu

               Skarżąca

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które się powołano:

               Krajowy znak towarowy „GALVALLIA” dotyczący towarów z klasy 6 (arkusze i blachy stalowe, etc.)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

               Podniesione zarzuty:

               Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 11 z 14.1.1994, str. 1 do 36


title: Sprawa T-700/15: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2015 r. – Volfas Engelman/OHIM – Rauch Fruchtsäfte (BRAVORO PINTA)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/71

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2015 r. – Volfas Engelman/OHIM – Rauch Fruchtsäfte (BRAVORO PINTA)
   (Sprawa T-700/15)
   (2016/C 038/96)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Volfas Engelman AB (Kowno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat P. Olson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rauch Fruchtsäfte GmbH (Rankweil, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „BRAVORO PINTA” – zgłoszenie nr 10 725 381

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2015 r. w sprawie R 1649/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uwzględnienie zgłoszenia nr 1072538; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza błędnie określiła właściwy krąg odbiorców;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że właściwy krąg odbiorców wykaże przeciętny poziom uwagi;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie nie uwzględniła istotnych wizualnych elementów zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła podobieństwo fonetyczne w wypadku znaków towarowych;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie oparła decyzję na stwierdzeniu w pkt 42 decyzji, że wcześniejszy znak towarowy ma wzmocniony charakter odróżniający w odniesieniu do napojów energetyzujących;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-509/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. w sprawie T-358/16, Rosa Rodriguez/Consejería de Educación de la Junta de Andalucía, wniesione w dniu 26 września 2016 r. przez Francisca Javiera Rosę Rodrigueza

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/3

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. w sprawie T-358/16, Rosa Rodriguez/Consejería de Educación de la Junta de Andalucía, wniesione w dniu 26 września 2016 r. przez Francisca Javiera Rosę Rodrigueza
   (Sprawa C-509/16 P)
   (2017/C 022/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Francisco Javier Rosa Rodriguez (przedstawiciel: J. Velasco Velasco, avocat)

      Druga strona postępowania: Consejería de Educación de la Junta de Andalucía
   Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r. Sąd (dziewiąta izba) oddalił odwołanie i orzekł, że F. Rosa Rodríguez ponosi własne koszty.


title: Sprawa C-569/10: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/6

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-569/10)
   2011/C 46/10
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciel: K. Herrmann, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez niepodjęcie środków niezbędnych do zapewnienia aby dostęp do działalności polegającej na poszukiwaniu, badaniu i produkcji węglowodorów był pozbawiony wszelkiej dyskryminacji zainteresowanych podmiotów oraz by zezwolenia na prowadzenie owej działalności udzielane były według procedury, zgodnie z którą wszystkie zainteresowane podmioty mogą składać wnioski i według kryteriów, które zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii europejskiej przed rozpoczęciem okresu składania wniosków, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 i art. 5 pkt 1 i 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów (1);

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi trzy zarzuty uchybienia przez Rzeczpospolitą Polskę postanowieniom dyrektywy 94/22/WE.
   Po pierwsze, zdaniem Komisji, polska ustawa „Prawo geologiczne i górnicze” oraz jej rozporządzenia wykonawcze przewidują wymogi jakie musi wypełnić zainteresowany podmiot w momencie składania wniosku o uzyskanie zezwolenia na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów, które plasują niektóre podmioty działające już na terytorium polskim w lepszej sytuacji niż pozostałe podmioty naruszając tym samym zasadę równego dostępu do tej działalności.
   Po drugie, ustawa polska nie poddaje całego postępowania prowadzącego do uzyskania zezwolenia na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów procedurze przetargu jak tego wymaga art. 3 ust.2 dyrektywy 94/22/WE. Polskie prawo uzależnia poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów od uzyskania prawa użytkowania górniczego oraz koncesji. Jedynie uzyskanie prawa do użytkowania górniczego poprzedzone jest, z reguły, procedurą przetargową z zastrzeżeniem jednak prawa dwuletniego pierwszeństwa dla podmiotu, który rozpoznał i udokumentował złoże kopaliny oraz sporządził dokumentację geologiczną z dokładnością wymaganą do uzyskania koncesji na wydobywanie kopaliny.
   Po trzecie, zdaniem Komisji, ocena ofert złożonych w celu uzyskania zezwolenia na poszukiwanie, badanie i wydobywanie węglowodorów, nie odbywa się jedynie na podstawie kryteriów określonych w art. 5 ust.1 dyrektywy 94/22/WE. Ponadto, nie wszystkie kryteria oceny oferty są ogólnie dostępne tj. opublikowane w Dz. U. UE.

      (1)  Dz.Urz. U.E. L 164, str. 3


title: Sprawa T-119/16: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – Topera/EUIPO (RHYTHMVIEW)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/26

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – Topera/EUIPO (RHYTHMVIEW)
   (Sprawa T-119/16)
   (2016/C 200/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Topera, Inc. (Abbott Park, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: H. Sheraton, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Unijny znak towarowy „RHYTHMVIEW” – zgłoszenie nr 13 374 483

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2016 r. w sprawie R 1368/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz wszelkich ewentualnych interwenientów kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-43/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 25 stycznia 2010 r. — Nomarchiaki Aftodioikisi Aitoloakarnanias i in., Elliniki Etaireia gia tin Prostasia tou Perivallontos kai tis Politistikis Klironomias i in., Pankosmio tameio gia tin fysi — WWF Ellas przeciwko Ministrowi środowiska, ładu przestrzennego i robót publicznych i in.

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 25 stycznia 2010 r. — Nomarchiaki Aftodioikisi Aitoloakarnanias i in., Elliniki Etaireia gia tin Prostasia tou Perivallontos kai tis Politistikis Klironomias i in., Pankosmio tameio gia tin fysi — WWF Ellas przeciwko Ministrowi środowiska, ładu przestrzennego i robót publicznych i in.
   (Sprawa C-43/10)
   2010/C 100/32
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nomarchiaki Aftodioikisi Aitoloakarnanias i in., Elliniki Etaireia gia tin Prostasia tou Perivallontos kai tis Politistikis Klironomias i in., Pankosmio tameio gia tin fysi — WWF Ellas

      Strona pozwana: Minister środowiska, ładu przestrzennego i robót publicznych i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisem art. 13 ust. 6 dyrektywy 200/60/WE ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. U. L 327) wprowadzony został po prostu ostateczny termin (22.12.2009) na opracowanie planów gospodarowania zasobami wodnymi czy też dzień ten stanowi szczególny termin na transpozycję art. 3, 4, 5, 6, 9, 13 i 15 tej dyrektywy?
               W razie stwierdzenia przez Trybunał Sprawiedliwości [Unii Europejskiej], że rozpatrywanym przepisem dyrektywy wprowadzony został po prostu ostateczny termin na opracowanie planów gospodarowania zasobami wodnymi niezbędne będzie również przedstawienie następujących pytań prejudycjalnych:

               2)

               Czy przepisy krajowe zezwalające na transfer wody z określonego dorzecza do innego dorzecza bez uprzedniego opracowania planów dla obszarów, w obręb których wchodzą dorzecze z którego i do którego przeprowadzony zostanie transfer wody są zgodne z przepisami art. 2, 3, 4, 5, 6, 9, 13 i 15 dyrektywy 2000/60/WE przy wzięciu pod uwagę w szczególności, że na mocy art. 2 ust. 15 tej dyrektywy obszar dorzecza stanowi główną jednostkę gospodarowania wodami w dorzeczu wchodzącym w jego skład?
               W razie udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi twierdzącej niezbędne będzie również przedstawienie następującego pytania prejudycjalnego:

               3)

               Czy, zgodnie z art. 2, 3, 5, 6, 9, 13 i 15 dyrektywy 2000/60/WE dozwolony jest transfer wody z danego obszaru dorzecza do pobliskiego obszaru dorzecza; w razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej czy taki transfer może mieć na celu wyłącznie zaspokojenie zapotrzebowania na wodę do użytku cywilnego czy może być ona także przeznaczona do nawadniania i wytwarzania energii? Czy, w każdym razie, zgodnie z ww. przepisami dyrektywy niezbędna jest decyzja administracji, która została przyjęta i uzasadniona na podstawie wymaganej analizy naukowej, w ramach której ustalono, że zasoby wodne zawarte w docelowym obszarze dorzecza nie są w stanie zaspokoić odnośnego zapotrzebowania na wodę do użytku cywilnego, nawadniania i innych celów?
               W razie wypowiedzenia się przez Trybunał Sprawiedliwości [Unii Europejskiej] w przedmiocie pytania 1) w ten sposób, że przepis art. 13 ust. 6 dyrektywy 2000/60/WE nie wprowadza po prostu ostatecznego terminu (22.12.2009) na opracowanie planów gospodarowania zasobami wodnymi, lecz ustanawia szczególny termin na transpozycję przepisów art. 3, 4, 5, 6, 9, 13 i 15 tej dyrektywy niezbędne będzie również przedstawienie następującego pytania prejudycjalnego:

               4)

               Czy przepisy krajowe, przyjęte przed upływem wspomnianego wyżej szczególnego terminu na transpozycję i które zezwalają na transfer wody z określonego dorzecza do innego dorzecza bez uprzedniego opracowania planów dla obszarów dorzecza obejmujących dorzecza, z którego i do którego zostanie przeprowadzony ten transfer stanowi od razu zagrożenie dla effet utile [skuteczności] tej dyrektywy czy też dla zbadania czy istnieje zagrożenie dla takiego effet utile [skuteczności] dyrektywy należy wziąć pod uwagę takie kryteria jak zasięg planowanych działań i cele, którym ma służyć transfer?

               5)

               Czy, gdy odnośne przepisy krajowe nie przewidują etapu konsultacji społecznych w trakcie postępowania przed parlamentem krajowym i gdy z dokumentów nie wynika, że przeprowadzono przed administracją, przewidziane w dyrektywie 2000/60/WE postępowanie konsultacyjne przepisy przyjęte przez parlament krajowy, w drodze których zatwierdzone zostały plany gospodarowania dorzeczy są zgodne z art. 13, 14 i 15 tej dyrektywy, które dotyczą procedur informowania, konsultacji i udziału społeczeństwa?

               6)

               Czy, zgodnie z dyrektywą Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. L 175) ze zmianami wprowadzonymi dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz. U. L 73) ocena oddziaływania na środowisko dotycząca budowy zapór i transferu wody, która została przedłożona parlamentowi krajowemu do zatwierdzenia po stwierdzeniu przez sąd nieważności aktu, którym została już ona zatwierdzona i w ramach wydawania którego przeprowadzono już postępowanie z udziałem społeczeństwa spełnia zawarte w art. 1, 2, 5, 6, 8 i 9 ww. dyrektywy wymogi dotyczące informowania społeczeństwa i jego udziału, jeśli postępowanie z udziałem społeczeństwa nie zostało ponownie przeprowadzone?

               7)

               Czy plan przekierowania biegu rzeki, który: a) obejmuje budowę zapór i transfer wody z jednego obszaru dorzecza do innego obszaru dorzecza; b) jest objęty zakresem stosowania dyrektywy 2000/60/WE ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. U. L 327); c) dotyczy robót wymienionych w dyrektywie Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. L 175) i d) może oddziaływać na środowisko na obszarach, o których mowa w dyrektywie Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. L 206) jest objęty zakresem stosowania dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz. U. L 197)?
               W razie udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi twierdzącej niezbędne będzie również przedstawienie następującego pytania prejudycjalnego:

               8)

               Czy, w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 2001/42/WE akty, które dotyczyły spornych robót i których nieważność ze skutkiem wstecznym została stwierdzona w orzeczeniu sądowym mogą być uważane za formalne akty przygotowawcze, przyjęte przed dniem 21 lipca 2004 r. z takim skutkiem, że nie jest wymagane przeprowadzenie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko?
               W razie udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi przeczącej niezbędne będzie również przedstawienie następującego pytania prejudycjalnego:

               9)

               Czy, zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 2001/42/WE w przypadku, gdy dany plan jest jednocześnie objęty zakresem tej dyrektywy a także dyrektyw 2000/60/WE i 85/337/EWG, które również przewidują przeprowadzenie oceny danych robót na środowisko, oceny przeprowadzone na podstawie przepisów dyrektyw 2000/60/WE i 85/337/EWG są wystarczające dla zastosowania się do dyrektywy 2001/42 czy też niezbędne jest przeprowadzenie osobnej strategicznej oceny oddziaływania na środowisko?

               10)

               Czy, zgodnie z art. 3, 4 i 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. L 206) obszary wymienione w krajowych wykazach terenów o znaczeniu wspólnotowym (TZW) i które ostatecznie zostały uwzględnione we wspólnotowym wykazie terenów o znaczeniu wspólnotowym objęte były zakresem ochrony, przewidzianym w dyrektywie 92/43/EWG przed publikacją decyzji Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r., którą przyjęto wykaz podlegających ochronie terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty?

               11)

               Czy, zgodnie z art. 3, 4 i 6 dyrektywy 92/43/EWG możliwe jest wydanie przez właściwe władze krajowe pozwolenia na realizacją planu przekierowania biegu wody, który nie jest bezpośrednio związany lub konieczny do zagospodarowania terenu wchodzącego w skład Specjalnego Obszaru Ochrony, jeśli we wszystkich ocenach dołączonych do dokumentów dotyczących tych robót stwierdzono całkowity brak dowodów lub brak wiarygodnych i aktualnych danych dotyczących ptactwa występującego na tym terenie?

               12)

               Czy, w rozumieniu art. 3, 4 i 6 dyrektywy 92/43/EWG powody przyjęcia planu przekierowaniu biegu wód, związane w pierwszej kolejności z nawadnianiem i dopiero w następnej kolejności z zapotrzebowaniem na wodę do użytku domowego mogą stanowić wymagany przez dyrektywę nadrzędny interes publiczny z tym skutkiem, że realizacja takich robót jest dozwolona pomimo wywierania przez nie negatywnego wpływu na tereny podlegające ochronie na podstawie ww. dyrektywy?
               W razie udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi twierdzącej niezbędne będzie również przedstawienie następującego pytania prejudycjalnego:

               13)

               Czy, zgodnie z art. 3, 4 i 6 dyrektywy 92/43/EWG dla ustalenia czy środki kompensujące konieczne do zapewnienia ochrony ogólnej spójności obszaru Natura 2000, na którym wyrządzane są szkody w związku z planem przekierowania biegu wody są odpowiednie należy wziąć pod uwagę takie kryteria jak zasięg tego przekierowania i zakres prac, którego ono wymaga?

               14)

               Czy, zgodnie z art. 3, 4 i 6 dyrektywy 92/43/EWG, interpretowanymi w świetle zasady zrównoważonego rozwoju, uznanej w art. 6 traktatu WE właściwe władze krajowe mogą wydać pozwolenie na realizację danego planu przekierowania biegu wody w obrębie obszaru Natura 2000, który nie jest bezpośrednio związany z lub konieczny do ochrony spójności tego obszaru, jeśli ocena oddziaływania tego planu na środowisko wykazuje, że jego skutkiem będzie przekształcenie naturalnego ekosystemu rzecznego w stworzony przez człowieka ekosystem rzeczny i jeziorny?


title: Sprawa T-186/13: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Niderlandy przeciwko Komisji

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/48

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-186/13)
   2013/C 156/89
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, B. Koopman i J. Langer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga została wniesiona na decyzję Komisji C(2013) 87 z dnia 23 stycznia 2013 r. w przedmiocie pomocy państwa SA.24123 (2012/C) (ex. 2011/NN) przyznanej przez Niderlandy — Zarzucana sprzedaż nieruchomości poniżej ceny rynkowej przez gminę Leidschendam-Voorburg.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE
               Brak jest pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Rząd niderlandzki jest zdania, że w niniejszej sprawie nie można mówić o korzyści, a w każdym razie nie o korzyści, której podmiot gospodarczy nie uzyskałby w zwykłej sytuacji. Komisja przyjęła na podstawie nieprawidłowych przesłanek wniosek, że gmina miała inne możliwości budowy projektu Damplein. Utrzymanie istniejących porozumień nie doprowadziłoby do żądanego efektu, a także ponowne wynegocjowanie umowy nie stanowiłoby rozwiązania. Komisja dokonała oczywiście nieprawidłowej oceny kwestii, czy zaistniał wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi. Zakres projektu Leidschendam Centrum i tym bardziej podrzędnego projektu Damplein jest tak dalece ograniczony, że o wpływie na handel pomiędzy państwami członkowskimi nie może być mowy. Decyzja narusza zatem art. 107 TFUE.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE
               Komisja dokonała oczywiście nieprawidłowej oceny stanu faktycznego i na tej podstawie uznała obniżenie ceny nieruchomości za niezgodne z rynkiem wewnętrznym. Obniżenie ceny nieruchomości spełnia wszelkie wymogi i mając na uwadze w szczególności wcześniejsze jej decyzje Komisja nie wykazała w sposób wystarczający, dlaczego obniżenie ceny nieruchomości miałoby być niewłaściwe. Ponadto Komisja nieprawidłowo zastosowała nieudolność rynku jako kryterium zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. Komisja błędnie zastosowała zatem art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący nieodpowiedniego określenia wysokości pomocy w związku z wieloma błędami co do prawa
               Przy określaniu wysokości pomocy Komisja dopuściła się trzech poważnych błędów. Po pierwsze Komisja nie uwzględniła, że obniżenie ceny nieruchomości i umorzenie należności było finansowane jedynie w 50 % ze środków publicznych. Po drugie, przy obliczaniu obniżenia ceny nieruchomości Komisja nie uwzględniła wcześniejszych obniżek cen z lat 2006 i 2008. Po trzecie przy obliczaniu należności Komisja przyjęła obszar projektu Leidschendam Centrum, a nie podrzędnego projektu Damplein. Nie zostały również uwzględnione odsetki uiszczone w latach 2004 — 2010. Przy obliczaniu wysokości pomocy Komisja przyjęła zatem nieprawidłowy stan faktyczny, w związku z czym kwota pomocy 6 922 121 EUR jest błędna.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia ogólnych zasad i art. 41 Karty praw podstawowych. W związku z nieproporcjonalnie długim czasem trwania postępowania związanym z wydaniem decyzji Komisja nie była uprawniona do zwrotu.
               Od chwili, w której Komisji znany był cały stan faktyczny nieproporcjonalnie długo zwlekała ona z wydaniem decyzji. W tych konkretnych okolicznościach Komisja powinna była odstąpić od żądania zwrotu. Komisja naruszyła zatem zasady staranności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-128/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 marca 2014 r. – Staatssecretaris van Financiën przeciwko Het Oudeland Beheer BV

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 marca 2014 r. – Staatssecretaris van Financiën przeciwko Het Oudeland Beheer BV
   (Sprawa C-128/14)
   2014/C 159/21
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Staatssecretaris van Financiën

      Druga strona postępowania: Het Oudeland Beheer BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że do podstawy opodatkowania z tytułu dostawy w rozumieniu art. 5 ust. 7 lit. a) tej dyrektywy nie należy koszt wytworzenia gruntu i innych materiałów, za które podatnik zapłacił podatek VAT z tytułu ich nabycia (w tym wypadku: przez ustanowienie prawa rzeczowego dające uprawnionemu prawo do korzystania z nieruchomości)? Czy jest inaczej, jeżeli na podstawie przepisów prawa krajowego – bez względu na to czy są one w tym zakresie zgodne z szóstą dyrektywą VAT, czy też nie – podatnik odliczył ten podatek przy okazji nabycia?

               2)

               Czy w przypadku takim jak niniejszy, w którym grunt wraz z zabudową zostały nabyte wraz z ustanowieniem prawa rzeczowego w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy VAT, art. 11 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że do podstawy opodatkowania dostawy w rozumieniu art. 5 ust. 7 lit. a) szóstej dyrektywy VAT należy wartość czynszu, czyli wartość kwot wymagających corocznie uiszczenia przez cały okres istnienia prawa rzeczowego lub wymagających jeszcze uiszczenia w pozostałym okresie istnienia tego prawa?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa C-502/14: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Buzzi Unicem SpA i in./Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo Economico (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a ust. 5 — Metoda przydziału uprawnień — Nieodpłatny przydział uprawnień — Sposób obliczania jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego — Decyzja 2011/278/UE — Artykuł 15 ust. 3 — Decyzja 2013/448/UE — Artykuł 4 — Załącznik II — Ważność)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/9

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Buzzi Unicem SpA i in./Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-502/14) (1)

   ((Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10a ust. 5 - Metoda przydziału uprawnień - Nieodpłatny przydział uprawnień - Sposób obliczania jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego - Decyzja 2011/278/UE - Artykuł 15 ust. 3 - Decyzja 2013/448/UE - Artykuł 4 - Załącznik II - Ważność))
   (2016/C 343/12)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Buzzi Unicem SpA, Colacem SpA, Cogne Acciai Speciali SpA, Olon SpA, Laterlite SpA

      Strona pozwana: Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto, Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo Economico

      Sentencja

               1)

               Badanie pierwszego i drugiego pytania prejudycjalnego w żaden sposób nie ma wpływu na ważność art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie, w jakim przepis ten wyklucza uwzględnienie emisji producentów energii elektrycznej w celu określenia maksymalnej rocznej liczby uprawnień.

               2)

               Artykuł 4 i załącznik II do decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady są nieważne.

               3)

               Skutki stwierdzenia nieważności art. 4 i załącznika II do decyzji 2013/448 są ograniczone w czasie w ten sposób, że, po pierwsze, owo stwierdzenie wywołuje skutki dopiero po upływie okresu dziesięciu miesięcy, liczonego od daty ogłoszenia wyroku z dnia 28 kwietnia 2016 r., Borealis Polyolefine i in. (C-191/14, C-192/14, C-295/14, C-389/14 i C-391/14 – C-393/14, EU:C:2016:311), w celu umożliwienia Komisji Europejskiej przyjęcia koniecznych środków oraz, po drugie, że środki przyjęte do tego terminu w oparciu o nieważne przepisy nie mogą być kwestionowane.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa C-180/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Renate Ilsinger przeciwko Martinowi Dreschersowi, działającemu w charakterze zarządcy masy upadłościowej Schlank & Schick GmbH (Jurysdykcja w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja w sprawach umów zawieranych przez konsumentów — Prawo konsumenta, do którego skierowano reklamę wprowadzającą w błąd, do dochodzenia na drodze sądowej pozornie wygranej nagrody — Kwalifikacja — Roszczenie z umowy, o którym mowa w art. 15 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia — Przesłanki)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Renate Ilsinger przeciwko Martinowi Dreschersowi, działającemu w charakterze zarządcy masy upadłościowej Schlank & Schick GmbH
   (Sprawa C-180/06) (1)

   (Jurysdykcja w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja w sprawach umów zawieranych przez konsumentów - Prawo konsumenta, do którego skierowano reklamę wprowadzającą w błąd, do dochodzenia na drodze sądowej pozornie wygranej nagrody - Kwalifikacja - Roszczenie z umowy, o którym mowa w art. 15 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia - Przesłanki)
   2009/C 153/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Renate Ilsinger

      Strona pozwana: Martin Dreschers, działający w charakterze zarządcy masy upadłościowej Schlank & Schick GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Wien — Wykładnia art. art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) –Uregulowanie krajowe z zakresu ochrony konsumentów przewidujące prawo do nagrody pozornie wygranej przez adresata reklamy wprowadzającej w błąd

      Sentencja

   W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym, w której konsument dochodzi na drodze sądowej, na podstawie przepisów prawnych państwa członkowskiego miejsca swojego zamieszkania i przed sądem właściwym ze względu na miejsce swojego zamieszkania, od spółki zajmującej się sprzedażą wysyłkową, z siedzibą w innym państwie członkowskim, wydania pozornie wygranej przez niego nagrody oraz:

               —

               jeśli ta spółka, w celu skłonienia konsumenta do zawarcia umowy, skierowała do niego przesyłkę imienną mogącą wzbudzić w nim przekonanie, że nagroda zostanie mu przyznana, gdy zwróci się o jej zapłatę i odeśle „certyfikat uprawniający do żądania nagrody” dołączony do tej przesyłki,

               —

               lecz przyznanie tej nagrody nie zależy od złożenia zamówienia na produkty oferowane na sprzedaż przez tę spółkę czy zamówienia próbnego,

         zasady dotyczące jurysdykcji ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w następujący sposób:

               —

               takie powództwo wniesione przez konsumenta wchodzi w zakres art. 15 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia, pod warunkiem że zawodowy sprzedawca zobowiązał się prawnie do zapłaty tej nagrody konsumentowi;

               —

               jeśli taka przesłanka nie jest spełniona, to takie powództwo wchodzi w zakres tego przepisu rozporządzenia nr 44/2001 tylko przy założeniu, że konsument rzeczywiście złożył zamówienie u tego zawodowego sprzedawcy.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006


title: Sprawa C-144/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Hotel Alpenhof GesmbH przeciwko Oliverowi Hellerowi

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Hotel Alpenhof GesmbH przeciwko Oliverowi Hellerowi
   (Sprawa C-144/09)
   2009/C 153/47
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof (Austria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hotel Alpenhof GesmbH

      Strona pozwana: Oliver Heller

      Pytanie prejudycjalne

               1)

               Czy dla „kierowania” działalności w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 44/2001 (rozporządzenia Bruksela I) (1) wystarczy, że można otworzyć stronę internetową kontrahenta?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1)


title: Sprawa F-63/11: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/32

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-63/11)
   2011/C 226/64
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o nieprzedłużeniu zawartej ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji wydanej w dniu 12 sierpnia 2010 r. przez dyrektora generalnego OLAF, działającego w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów (AHCC), o nieprzedłużeniu zawartej ze skarżącym, wynikającej w szczególności z braku odpowiedzi na zapytanie skarżącego skierowane do organu w dniu 12 kwietnia 2011 r.;

               —

               w niezbędnym zakresie, stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez AHCC w dniu 22 lutego 2011 r., oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               w konsekwencji przywrócenie skarżącego na stanowisko, które zajmował w OLAF, w ramach przedłużenia jego umowy zgodnie z wymogami regulaminu pracowniczego;

               —

               tytułem żądania ewentualnego i w przypadku nieuwzględnienia ww. żądania przywrócenia na stanowisko: zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania z tytułu szkody poniesionej przez skarżącego, szacowanej tymczasowo i ex aequo et bono jako różnica pomiędzy wynagrodzeniem uzyskiwanym jako członek personelu tymczasowego OLAF i wynagrodzeniem uzyskiwanym na obecnie zajmowanym stanowisku (czyli około 3000 EUR miesięcznie), za każdy miesiąc przez okres zbliżony do okresu, na który zawarta była pierwotna umowa (4 lata) i dłuższy, jeżeli umowa ta zostałaby przedłużona po raz trzeci, dając skarżącemu prawo do zawarcia umowy na czas nieokreślony;

               —

               w każdym razie: zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty, której wysokość jest określona tymczasowo i ex aequo et bono jako 5000 EUR, tytułem zadośćuczynienia krzywdzie, powiększonej o odsetki za zwłokę według stawek ustawowych obowiązujących w dniu wydania wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-504/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Ochrona przyrody — Dyrektywa 92/43/EWG — Artykuł 6 ust. 2 i 3 oraz art. 12 ust. 1 lit. b) i d) — Dzika fauna i flora — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Żółw morski Caretta caretta — Ochrona żółwi morskich w zatoce Kyparissia — Mający znaczenie dla Wspólnoty teren „wydmy Kyparissia” — Ochrona gatunków]

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-504/14) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Ochrona przyrody - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 6 ust. 2 i 3 oraz art. 12 ust. 1 lit. b) i d) - Dzika fauna i flora - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Żółw morski Caretta caretta - Ochrona żółwi morskich w zatoce Kyparissia - Mający znaczenie dla Wspólnoty teren „wydmy Kyparissia” - Ochrona gatunków])
   (2017/C 014/03)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i C. Hermes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Republika Grecka:

                           —

                           tolerując budowę domów w Agiannaki (Grecja) w 2010 r., użytkowanie innych domów w Agiannaki od 2006 r. bez wystarczającego uregulowania oraz rozpoczęcie robót budowlanych związanych ze wzniesieniem pięćdziesięciu domów położonych pomiędzy Agiannaki a Elaia (Grecja), a także wydając pozwolenie na budowę trzech rezydencji wakacyjnych w Vounaki (Grecja) w 2012 r.;

                           —

                           tolerując rozwój infrastruktury dojazdowej do plaży na obszarze Kyparissia (Grecja), mianowicie oddanie do użytku pięciu nowych dróg dojazdowych do plaży Agiannaki oraz utwardzenie niektórych istniejących dojazdów i dróg;

                           —

                           nie podejmując wystarczających działań w celu zapewnienia przestrzegania zakazu dzikiego biwakowania w pobliżu plaży Kalo Nero (Grecja) i w Elaia;

                           —

                           nie podejmując koniecznych działań w celu ograniczenia działalności barów znajdujących się pomiędzy Elaia i Kalo Nero, na plażach lęgowych żółwia morskiego Caretta caretta, i nie zapewniając, by uciążliwości powodowane przez te bary nie niepokoiły tego gatunku;

                           —

                           nie podejmując koniecznych działań w celu zmniejszenia ilości sprzętu plażowego i innych obiektów składowanych na plażach lęgowych żółwia morskiego Caretta caretta na obszarze Kyparissia, a także wydając pozwolenie na budowę rampy przy hotelu Messina Mare;

                           —

                           nie podejmując koniecznych działań w celu ograniczenia w wystarczającym stopniu zanieczyszczenia świetlnego dotyczącego plaż lęgowych żółwia morskiego Caretta caretta na obszarze Kyparissia oraz

                           —

                           nie podejmując koniecznych działań w celu ograniczenia w wystarczającym stopniu rybołówstwa wzdłuż plaż lęgowych żółwia morskiego Caretta caretta na obszarze Kyparissia,

                     uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

               2)

               Wydając pozwolenia na budowę domów wzniesionych w 2010 r. w Agiannaki, na budowę trzech rezydencji wakacyjnych wzniesionych w Vounaki w 2012 r. oraz na budowę rampy przy hotelu Messina Mare, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43.

               3)

               Republika Grecka:

                           —

                           nie ustanawiając kompletnych, spójnych i ścisłych ram prawnych i wykonawczych mających na celu ochronę żółwia morskiego Caretta caretta na obszarze Kyparissia;

                           —

                           nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich konkretnych środków koniecznych w celu uniknięcia celowego niepokojenia żółwia morskiego Caretta caretta w okresie rozrodu oraz

                           —

                           nie przyjmując środków koniecznych w celu zapewnienia przestrzegania zakazu pogarszania stanu siedlisk lub niszczenia terenów rozrodu tego gatunku,

                     uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego, które na niej ciążą na mocy art. 12 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy 92/43.

               4)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               5)

               Komisja Europejska i Republika Grecka pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa T-680/15: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2015 r. – Les Éclaires/OHIM – L’éclaireur International (L’ECLAIREUR)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/66

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2015 r. – Les Éclaires/OHIM – L’éclaireur International (L’ECLAIREUR)
   (Sprawa T-680/15)
   (2016/C 038/89)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Les Éclaires GmbH (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Bund)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: L’éclaireur International (Luksemburg, Luksemburg)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: L’éclaireur International

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „L’ECLAIREUR” – zgłoszenie nr 3 494 028

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2015 r. w sprawie R 2266/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie Wytycznych dotyczących rozpatrywania spraw związanych ze wspólnotowymi znakami towarowymi, część C, sekcja 6.


title: Sprawa T-857/16: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2016 r. – Erdinger Weißbräu Werner Brombach/EUIPO (Kształt wysokiej szklanki)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/45

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2016 r. – Erdinger Weißbräu Werner Brombach/EUIPO (Kształt wysokiej szklanki)
   (Sprawa T-857/16)
   (2017/C 038/59)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erdinger Weißbräu Werner Brombach GmbH & Co. KG (Erding, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Hayn)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską trójwymiarowego znaku towarowego „Kształt wysokiej szklanki” – zgłoszenie nr 1 242 704

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 września 2016 r. w sprawie R 659/2016-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-72/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. — Hosman-Chevalier przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie „pracy wykonywanej dla innego państwa”)

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/10

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. — Hosman-Chevalier przeciwko Komisji
   (Sprawa T-72/04) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie „pracy wykonywanej dla innego państwa”)
   (2005/C 257/19)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sonja Hosman-Chevalier (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: J.-R. García-Gallardo Gil-Fournier, E. Wouters i A. Syagués Torres, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i M. Velardo]
   Przedmiot sprawy
   żądanie uchylenia decyzji Komisji z dnia 29 października 2003 r., odmawiającej skarżącej przyznania dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, jak również dodatków związanych
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzje z dnia 8 kwietnia i 29 października 2003 r. zostają uchylone w zakresie, w jakim odmawiają przyznania skarżącej dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz dodatku na zagospodarowanie przewidzianego w art. 5 ust. 1 tego załącznika.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje odrzucona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania w całości.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.04.2004


title: Sprawa C-268/12 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 8 maja 2013 r. — Cadila Healthcare Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Novartis AG (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Słowny znak towarowy ZYDUS — Sprzeciw właściciela wspólnotowego znaku towarowego ZIMBUS — Częściowa odmowa rejestracji dokonana przez izbę odwoławczą OHIM)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/44

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 8 maja 2013 r. — Cadila Healthcare Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Novartis AG
   (Sprawa C-268/12 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Słowny znak towarowy ZYDUS - Sprzeciw właściciela wspólnotowego znaku towarowego ZIMBUS - Częściowa odmowa rejestracji dokonana przez izbę odwoławczą OHIM)
   2013/C 225/76
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cadila Healthcare Ltd (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Novartis AG (przedstawiciel: N. Hebeis, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie T-288/08 Cadila Healthcare przeciwko OHIM — Novartis (ZYDUS), w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „ZYDUS” dla towarów należących do klas 3, 5 i 10 na decyzję R 1092/2007-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 maja 2008 r. oddalającą częściowo odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, którą odmówiono częściowo rejestracji tego znaku towarowego w wyniku sprzeciwu wniesionego przez właściciela wspólnotowego znaku towarowego „ZIMBUS”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 5 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009].

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Cadila Healthcare Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa T-575/10: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2010 r. — Moreda-Riviere Trefilerías przeciwko Komisji

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/28

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2010 r. — Moreda-Riviere Trefilerías przeciwko Komisji
   (Sprawa T-575/10)
   2011/C 55/50
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Moreda-Riviere Trefilerías, SA (Gijón, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i A. Tresandi Blanco)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zgodnie z art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję z dnia 30 czerwca 2010 r. (C(2010) wersja ostateczna) w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca) oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               —

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady mocy dowodowej dokumentów instytucji jak również zasady dobrej administracji.

               —

               Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że decyzja zmieniająca naruszyła istotne wymogi proceduralne, ponieważ została wydana bez uprzedniego przeprowadzenia konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących, jaka wymagana jest zgodnie z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, s. 1).

               —

               Zarzut trzeci podniesiony tytułem żądania ewentualnego dotyczący naruszenia zakazu niedyskryminacji przy ustalaniu warunków zapłaty grzywny i obowiązku uzasadnienia aktów prawnych.


title: Sprawa C-210/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  23 marca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione) — Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko FCE Bank plc (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 2 i art. 9 — Stały zakład — Spółka będąca nierezydentem — Stosunek prawny — Porozumienie co do podziału kosztów — Konwencja OECD w sprawie podwójnego opodatkowania — Pojęcie  podatnika  — Odpłatne świadczenie usług — Praktyka administracyjna)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 marca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione) — Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko FCE Bank plc
   (Sprawa C-210/04) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 2 i art. 9 - Stały zakład - Spółka będąca nierezydentem - Stosunek prawny - Porozumienie co do podziału kosztów - Konwencja OECD w sprawie podwójnego opodatkowania - Pojęcie „podatnika” - Odpłatne świadczenie usług - Praktyka administracyjna)
   (2006/C 131/24)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: FCE Bank plc
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia art. 2 ust. 1 i art. 9 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Filia spółki z siedzibą w innym państwie, będąca zakładem produkcyjnym — Możliwość uznania filii za niezależny podmiot i stosowania kryterium „arm's length” przewidzianego w modelu z Konwencji OECD przeciwko podwójnemu opodatkowaniu
   Sentencja
   Wykładni art. 2 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy dokonywać w ten sposób, że stały zakład mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym podmiotem odrębnym od spółki, do której należy, na rzecz którego spółka świadczy usługi, nie może być uznany za podatnika ze względu na obciążenie go kosztami z tytułu świadczenia tych usług.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.7.2004


title: Sprawa C-520/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2015 r. – Associazione Italiana delle Unita Dedicate Autonome Private di Day Surgery (Aiudapds), Centri Chirurgia Ambulatoriale/Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 września 2015 r. – Associazione Italiana delle Unita Dedicate Autonome Private di Day Surgery (Aiudapds), Centri Chirurgia Ambulatoriale/Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute
   (Sprawa C-520/15)
   (2015/C 398/26)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Associazione Italiana delle Unita Dedicate Autonome Private di Day Surgery (Aiudapds), Centri Chirurgia Ambulatoriale

      Strona pozwana: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute

      Pozostali uczestnicy postępowania: Roche SpA, Novartis Farma SpA, Regione Marche

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2000/C 364/01), w zakresie w jakim stanowi, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy oraz ustanawia prawo do rzetelnego procesu sądowego, art. 54 tejże karty w zakresie w jakim wprowadza zakaz nadużycia praw oraz art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w dniu 4 listopada 1950 r. w Rzymie, w zakresie w jakim przewiduje, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą, sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które zgodnie z art. 10 dekretu Prezydenta Republiki z dnia 24 listopada 1971 r. nr 1199 i art. 48 dekretu ustawodawczego z dnia 2 lipca 2010 r. nr 104, umożliwiają jednej stronie nadzwyczajnego jednoinstancyjnego postępowania przed Consiglio di Stato [najwyższym sądem administracyjnym] odesłanie sprawy w pierwszej instancji do Tribunale Amministrativo Regionale [regionalnego sądu administracyjnego], bez zgody skarżącego lub innych stron tego postępowania?


title: Sprawa C-302/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Szombathelyi Városi Bíróság (Węgry) z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie Ynos Kft. przeciwko János Varga

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Szombathelyi Városi Bíróság (Węgry) z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie Ynos Kft. przeciwko János Varga
   (Sprawa C-302/04)
   (2004/C 251/09)
   Dnia 19 lipca 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Szombathelyi Városi Bíróság z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie Ynos Kft. przeciwko János Varga. Szombathelyi Városi Bíróság zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (zwanej dalej „dyrektywą”), zgodnie z którym Państwa Członkowskie zobowiązane są wprowadzić regulację, w myśl której nieuczciwe warunki w umowach zawartych pomiędzy przedsiębiorcą i konsumentem nie wiążą konsumenta, należy interpretować w ten sposób, że ten przepis może stanowić postawę dla krajowej regulacji, jak na przykład art. 209 ust. 1 Polgári Törvénykönyv (węgierski kodeks cywilny, zwany dalej „Ptk”), która jest stosowana w przypadku, gdy zostanie stwierdzony nieuczciwy charakter ogólnego postanowienia umowy i, zgodnie z jej treścią, nieuczciwe postanowienie umowne traci moc obowiązującą względem konsumenta nie z mocy prawa, lecz tylko wskutek wyraźnego oświadczenia konsumenta, to znaczy w przypadku skutecznego zaskarżenia?

               2.

               Czy z wymienionego postanowienia dyrektywy, w myśl którego umowa będzie nadal obowiązywała strony, jeżeli może być utrzymana w mocy bez dotkniętych nieważnością nieuczciwych warunków, należy wywodzić, że ważność całej umowy nie zostanie wzruszona, o ile możliwe jest wyłączenie z niej nieuczciwych warunków, gdy w myśl postanowień właściwego prawa krajowego nieuczciwe warunki ustanowione przez przedsiębiorcę nie wiążą konsumenta, ale przedsiębiorca nie zawarłby umowy z konsumentem bez postanowień, które wprowadził do umowy?

               3.

               Czy z punktu widzenia stosowania prawa wspólnotowego jest istotne, że postępowanie stanowiące podstawę niniejszych pytań prejudycjalnych zostało wszczęte przed akcesją Republiki Węgierskiej do Unii Europejskiej, jednakże po dostosowaniu prawa krajowego do regulacji dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 95, str. 29.


title: Sprawa C-55/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 25 listopada 2015 r. w sprawach połączonych T-428/10 i T-577/10 oraz w sprawie T-441/12, Trenzas y Cables de Acero/Komisja, wniesione w dniu 6 lutego 2015 r. przez Trenzas y Cables de Acero PSC, S.L.

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 25 listopada 2015 r. w sprawach połączonych T-428/10 i T-577/10 oraz w sprawie T-441/12, Trenzas y Cables de Acero/Komisja, wniesione w dniu 6 lutego 2015 r. przez Trenzas y Cables de Acero PSC, S.L.
   (Sprawa C-55/15 P)
   (2015/C 118/27)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trenzas y Cables de Acero PSC, S.L. (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i A. Tresandi Blanco)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej postanowienia Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawach połączonych T-428/10 i T-577/10 oraz w sprawie T-441/12 Trenzas y Cables de Acero przeciwko Komisji.

               —

               Obciążenie Komisji zarówno kosztami postępowania odwoławczego jak i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie przedstawia w uzasadnieniu odwołania jeden zarzut.
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo przy ocenie interesu prawnego Trenzas y Cables de Acero PSC zarówno w sprawie T-577/10 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 53 ust. 1 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), jak i w dostosowaniu zarzutów skargi i żądań przedstawionych w sprawie T-428/10 w odniesieniu do decyzji Komisji z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 53 ust. 1 porozumienia o EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca).


title: Sprawa T-380/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Wabco Europe i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych — Zakłócenie konkurencji — Dowód — Obliczanie kwoty grzywny — Współpraca w postępowaniu administracyjnym — Komunikat z 2002 r. w sprawie współpracy — Zwolnienie z grzywien — Obniżenie kwoty grzywny — Znaczne zwiększenie wartości dowodów — Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. — Zasada niedziałania prawa wstecz)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/27

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Wabco Europe i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-380/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych - Zakłócenie konkurencji - Dowód - Obliczanie kwoty grzywny - Współpraca w postępowaniu administracyjnym - Komunikat z 2002 r. w sprawie współpracy - Zwolnienie z grzywien - Obniżenie kwoty grzywny - Znaczne zwiększenie wartości dowodów - Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. - Zasada niedziałania prawa wstecz)
   2013/C 325/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wabco Europe (Bruksela, Belgia), Wabco Austria GesmbH (Wiedeń, Austria), Trane Inc. (Piscataway, New Jersey, Stany Zjednoczone), Ideal Standard Italia Srl (Mediolan, Włochy) oraz Ideal Standard GmbH (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: S. Völcker, F. Louis, A. Israel, N. Niejahr, adwokaci, C. O’Daly, E. Batchelor, solicitors, i F. Carlin, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, F. Ronkes Agerbeek i G. Koleva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących, a także obniżenia nałożonej na nie kwoty grzywien.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 pkt 3 i 4 decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek) w zakresie, w jakim Komisja Europejska przypisała spółkom Trane Inc., Wabco Europe i Ideal Standard Italia Srl naruszenie dotyczące kartelu na włoskim rynku artykułów ceramicznych w okresie innym niż ten od dnia 2 maja 2000 r. do dnia 9 marca 2001 r.

               2)

               Kwota grzywny nałożona na Trane w art. 2 ust. 3 lit. a) decyzji C(2010) 4185 wersja ostateczna wynosi 92 664 493 EUR.

               3)

               Kwota grzywny nałożonej solidarnie na Wabco Europe i Trane w art. 2 ust. 3 lit. b) decyzji C(2010) 4185 wynosi 15 820 767 EUR.

               4)

               Kwota grzywny nałożonej solidarnie na Ideal Standard Italia, Wabco Europe i Trane w art. 2 ust. 3 lit. e) decyzji C(2010) 4185 wynosi 4 520 220 EUR.

               5)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               6)

               Komisja pokrywa połowę kosztów poniesionych przez Wabco Europe, Wabco Austria GesmbH, Trane, Ideal Standard Italia i Ideal Standard GmbH, a także własne koszty.

               7)

               Wabco Europe, Wabco Austria, Trane, Ideal Standard Italia i Ideal Standard pokrywają połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa F-61/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 24 marca 2015 r. – Maggiulli/Komisja (Służba publiczna — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2013) — Decyzja o nieawansowaniu — Porównanie osiągnięć)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 24 marca 2015 r. – Maggiulli/Komisja
   (Sprawa F-61/14) (1)

   ((Służba publiczna - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2013) - Decyzja o nieawansowaniu - Porównanie osiągnięć))
   (2015/C 146/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Carola Maggiulli (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser et G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD 13 w postepowaniu w sprawie awansu (2013).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Carola Maggiulli pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014, s. 61.


title: Sprawa T-859/16: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – Damm/EUIPO – Schlossbrauerei Au Hallertau Willibald Beck Freiherr von Peccoz (EISKELLER)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/46

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – Damm/EUIPO – Schlossbrauerei Au Hallertau Willibald Beck Freiherr von Peccoz (EISKELLER)
   (Sprawa T-859/16)
   (2017/C 038/60)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sociedad Anónima Damm (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: P. González-Bueno Catalán de Ocón, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Schlossbrauerei Au-Hallertau Willibald Beck Freiherr von Peccoz GmbH & Co. KG (Au i.d. Hallertau, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Schlossbrauerei Au-Hallertau Willibald Beck Freiherr von Peccoz GmbH & Co. KG

      Sporny znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „EISKELLER” – zgłoszenie nr 12 204 426

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2016 r. w sprawie R 2428/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Schlossbrauerei Au-Hallertau Willibald Beck Freiherr von Peccoz GmbH & Co. KG kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wykreślenie sprawy T-468/04

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/40

         Wykreślenie sprawy T-468/04 (1)

   (2005/C 229/83)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2005 r. Prezes drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-468/04 Kenzo Takada przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005


title: Sprawa T-450/07: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2007 r. — Harwin International przeciwko OHIM — Cuadrado (Pickwick)

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/32

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2007 r. — Harwin International przeciwko OHIM — Cuadrado (Pickwick)
   (Sprawa T-450/07)
   (2008/C 37/50)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Harwin International LLC (Albany, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat D. Przedborski)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cuadrado SA (Paterna, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 10 września 2007 r. w sprawie R 1245/2006-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz Cuadrado SA kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „PICKWICK COLOUR GROUP” dla towarów i usług z klasy 25 — zgłoszenie nr 826669

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Harwin International LLC

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Cuadrado SA

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy „PICK OUIC, CUADRADO SA, VALENCIA” oraz graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Pick Ouic” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie znaku towarowego w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 56 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94.
   Skarżąca twierdzi, że ustalenia Izby Odwoławczej odnośnie do braku przeprowadzenia przez Wydział Unieważnień badania dowodów przedstawionych przez Cuadrado są niespójne i sprzeczne z prawem. Dalej skarżąca twierdzi, że brak jest w odniesieniu do przedmiotowych znaków towarowych prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-53/14: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2014 r. – Ludwig-Bölkow-Systemtechnik przeciwko Komisji

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/23

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2014 r. – Ludwig-Bölkow-Systemtechnik przeciwko Komisji
   (Sprawa T-53/14)
   2014/C 129/30
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ludwig-Bölkow-Systemtechnik GmbH (Ottobrun, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Núñez Müller i T. Becker)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarżąca w ramach umów SES6-CT-2004-502596 (HyWays), SES6-CT-2005-019813 (HyApproval) i SES6-CT-2005-513542 (HarmonHy), zawartych między Komisją i m.in. skarżącą, obliczyła swoje koszty przedsięwzięcia zgodnie z obowiązującymi postanowieniami umownymi, w szczególności zgodnie z art. II.19 warunków ogólnych, i tym samym Komisja naruszyła swoje obowiązki umowne, obliczając odmiennie koszty przedsięwzięcia skarżącej, wydając noty obciążeniowe nr 3241314522 i 3241315423 (HyWays), nr 3241314527 i 3241314526 (HyApproval) oraz nr 3241314519 i 3241313756 (HarmonHy);

               —

               stwierdzenie, że skarżąca w ramach umowy SES6-CT-2004-502596 (HyWays) otrzymała jedynie finansowy wkład Wspólnoty w wysokości 495 269,48 EUR i tym samym Komisja, wydając noty obciążeniowe nr 3241314522 i 3241315423, założyła niesłusznie, że skarżącej przyznano pomoc finansową w wysokości 604 240,79 EUR;

               —

               stwierdzenie, że koszty, których kwalifikację Komisja zmieniła w ramach umowy SES-CT-2005-019813 (HyApproval) na podstawie Final Audit Report z dnia 15 lipca 2011 r. z management (MGT) na research (RTD), są faktycznie kosztami zarządzania;

               —

               stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty odszkodowania (liquidated damages) w ramach ww. umów na podstawie art. II.30 warunków ogólnych;

               —

               stwierdzenie, że Komisja wydała niesłusznie ww. noty obciążeniowe, z wyjątkiem kwoty w wysokości 1 323,02 EUR dotyczącej noty obciążeniowej nr 3241314523 (HyWays), kwoty w wysokości 3 870,02 EUR dotyczącej noty obciążeniowej nr 3241314527 (HyApproval) oraz kwoty w wysokości 16 868,66 EUR dotyczącej noty obciążeniowej nr 3241314519 (HarmonHy), i że skarżąca nie jest winna zapłaty na rzecz Komisji kwot wymienionych w notach obciążeniowych z wyjątkiem wymienionych tutaj kwot;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy

                           —

                           Skarżąca podnosi w ramach zarzutu pierwszego, że do obliczenia swoich kosztów przedsięwzięcia zastosowała metodę, która jest zgodna z art. II.19 warunków ogólnych spornych umów. Uważa zatem, że Komisja nie była uprawniona do zakwestionowania użytej przez nią metody obliczenia kosztów przedsięwzięcia i zastosowania przy wydaniu spornych not obciążających odmiennej metody obliczeniowej.

               2.

               Zarzut drugi

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym miejscu, że w przedsięwzięciu HyWays otrzymała jedynie pomoc finansową w wysokości 495 269,48 EUR. W konsekwencji, wydając noty obciążeniowe, Komisja niesłusznie założyła, że skarżącej przyznano pomoc finansową w wysokości 604 240,79 EUR.

               3.

               Zarzut trzeci
               Skarżąca podnosi w ramach zarzutu trzeciego, że Komisja w przedsięwzięciu HyApproval niesłusznie zmieniła kwalifikację określonych kosztów z „Management” na „Research”.

               4.

               Zarzut czwarty

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym miejscu, że Komisja nie jest uprawniona do żądania od niej odszkodowania na podstawie art. II.30 warunków ogólnych spornych umów.


title: Sprawa T-914/16: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2016 r. – Proof IT/EIGE

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/34

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2016 r. – Proof IT/EIGE
   (Sprawa T-914/16)
   (2017/C 078/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Proof IT SIA (Ryga, Łotwa) (przedstawiciele: J. Jerņeva i D. Pāvila, lawyers)

      Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn przyjętej w ramach procedury udzielania zamówień publicznych w sprawie zawarcia umowy ramowej „Utrzymanie i aktualizacja narzędzi statystycznych i zasobów Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn dotyczących problematyki płci”, EIGE/2016/OPER/01-część 1 oraz EIGE/2016/OPER/01-część 2, dotyczącej odrzucenia oferty strony skarżącej i przyznania umowy ramowej spółce trzeciej, doręczonej stronie skarżącej pismem z dnia 14 października 2016 r.;

               —

               przyznanie stronie skarżącej odszkodowania za utratę szansy uzyskania zamówienia i/lub za utratę samego zamówienia o wartości 128 480 euro;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła zasady równego traktowania i przejrzystości, nie dokonując wykładni kryteriów udzielania zamówienia w sposób jednolity w toku całej procedury udzielenia zamówienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła zasady równego traktowania i przejrzystości, dokonując ponownie całościowej oceny oferty przedstawionej przez stronę skarżącą, działając tym samym w sposób arbitralny, co budzi podejrzenie faworyzowania.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła zasady równego traktowania i przejrzystości, ponieważ kryteria udzielania zamówienia są nieprecyzyjne i przyznają stronie skarżącej nieograniczoną swobodę wyboru w zakresie przyznania danej umowy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie oferty strony skarżącej, którego skorygowanie prowadziłoby do innego wyniku procedury udzielenia zamówienia, w której oferta strony skarżącej nie powinna była zostać odrzucona a umowa ramowa powinna była zostać jej przyznana.


title: Sprawy połączone C-72/07 i C-111/07: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 czerwca 2007 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Asturias — Hiszpania) — José Manuel Blanco Pérez, María del Pilar Chao Gómez przeciwko Consejería de Salud y Servicios Sanitarios, Federación Empresarial de Farmacéuticos (FEFE), Principado de Asturias (Odesłanie prejudycjalne — Niedopuszczalność)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/14

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 czerwca 2007 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Asturias — Hiszpania) — José Manuel Blanco Pérez, María del Pilar Chao Gómez przeciwko Consejería de Salud y Servicios Sanitarios, Federación Empresarial de Farmacéuticos (FEFE), Principado de Asturias
   (Sprawy połączone C-72/07 i C-111/07) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Niedopuszczalność)
   (2007/C 199/24)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Asturias
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: José Manuel Blanco Pérez, María del Pilar Chao Gómez

      Strona pozwana: Consejería de Salud y Servicios Sanitarios, Federación Empresarial de Farmacéuticos (FEFE), Principado de Asturias
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Asturia — Wykładnia art. 43 WE — Uregulowanie ustanawiające przesłanki, jakie należy spełnić w celu otwarcia nowych aptek
   Sentencja
   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Asturias postanowieniami z dnia 30 listopada 2006 r. i 29 stycznia 2007 r. są oczywiście niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.

      Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie T-275/02 D przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (Pracownicy EBI — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Przedłużenie okresu próbnego — Rozwiązanie umowy — Warunki — Skarga o odszkodowanie)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/19

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 marca 2005 r.
   w sprawie T-275/02 D przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (1)

   (Pracownicy EBI - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Przedłużenie okresu próbnego - Rozwiązanie umowy - Warunki - Skarga o odszkodowanie)
   (2005/C 115/36)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-275/02, D, była pracowniczka Europejskiego Banku Inwestycyjnego, zamieszkała w Luksemburgu (Luksemburg), reprezentowana przez adwokata J. Choucroun, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (EBI) (pełnomocnik: J.-P. Minnaert, wspierany przez adwokata P. Mousela, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, po pierwsze, skargę o stwierdzenie nieważności decyzji EBI w sprawie przedłużenia okresu próbnego i w sprawie rozwiązania umowy o pracę ze skarżącą oraz, po drugie, skargę o odszkodowanie i o zadośćuczynienie za krzywdę, którą skarżąca miałaby ponieść, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes izby, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: C. Kristensen, administrator, wydał w dniu 8 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku Europejskiego Banku Inwestycyjnego o poufność.

               3.

               Każda strona poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 26.10.2002


title: Sprawa C-342/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Viseu — Portugalia) — Worten — Equipamentos para o Lar, SA przeciwko Autoridade para as Condições de Trabalho (ACT) (Przetwarzanie danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuł 2 — Pojęcie danych osobowych — Artykuły 6 i 7 — Zasady dotyczące charakteru danych i legalności przetwarzania danych — Artykuł 17 — Bezpieczeństwo przetwarzania danych — Czas pracy pracowników — Ewidencja czasu pracy — Dostęp organu krajowego właściwego w sprawach nadzoru nad warunkami pracy — Spoczywający na pracodawcy obowiązek udostępnienia ewidencji czasu pracy w sposób umożliwiający natychmiastowy wgląd do tej ewidencji)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/37

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Viseu — Portugalia) — Worten — Equipamentos para o Lar, SA przeciwko Autoridade para as Condições de Trabalho (ACT)
   (Sprawa C-342/12) (1)

   (Przetwarzanie danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 2 - Pojęcie danych osobowych - Artykuły 6 i 7 - Zasady dotyczące charakteru danych i legalności przetwarzania danych - Artykuł 17 - Bezpieczeństwo przetwarzania danych - Czas pracy pracowników - Ewidencja czasu pracy - Dostęp organu krajowego właściwego w sprawach nadzoru nad warunkami pracy - Spoczywający na pracodawcy obowiązek udostępnienia ewidencji czasu pracy w sposób umożliwiający natychmiastowy wgląd do tej ewidencji)
   2013/C 225/63
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal do Trabalho de Viseu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Worten — Equipamentos para o Lar, SA

      Strona pozwana: Autoridade para as Condições de Trabalho (ACT)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal do Trabalho de Viseu — Wykładnia art. 2 i 17 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31) — Pojęcie danych osobowych — Dane rejestrowane w systemie rejestracji czasu pracy pracowników spółki

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że ewidencja czasu pracy, taka jak ta, której dotyczy postępowanie główne, zawierająca w odniesieniu do każdego pracownika wskazanie godzin rozpoczęcia i zakończenia pracy, jak również odnośnych przerw lub odpoczynków, wchodzi w zakres pojęcia „danych osobowych” w rozumieniu tego przepisu.

               2)

               Artykuł 6 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 lit. c) i e) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to, którego dotyczy postępowanie główne, które nakłada na pracodawcę obowiązek udostępnienia krajowemu organowi właściwemu w sprawach nadzoru nad warunkami pracy ewidencji czasu pracy w sposób umożliwiający natychmiastowy wgląd do tej ewidencji, o ile obowiązek ten jest konieczny dla potrzeb sprawowania przez ten organ nadzoru nad stosowaniem przepisów dotyczących warunków pracy, w szczególności z zakresu czasu pracy.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-761/14: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2014 r. – Consolidated Artists przeciwko OHIM – Body Cosmetics International (MANGO)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/45

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2014 r. – Consolidated Artists przeciwko OHIM – Body Cosmetics International (MANGO)
   (Sprawa T-761/14)
   (2015/C 007/51)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Consolidated Artists BV (Amstelveen, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Corne)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Body Cosmetics International GmbH (Willich, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „MANGO”

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2014 r. w sprawie R 2337/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. 3 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie C-494/01 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Środowisko naturalne — Gospodarka odpadami — Dyrektywa 75/442/EWG w brzmieniu zmienionym dyrektywą 91/156/EWG — Art. 4, 5, 8, 9, 10, 12, 13 i 14)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 26 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-494/01 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Środowisko naturalne - Gospodarka odpadami - Dyrektywa 75/442/EWG w brzmieniu zmienionym dyrektywą 91/156/EWG - Art. 4, 5, 8, 9, 10, 12, 13 i 14)
   (2005/C 143/02)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-494/01, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 20 grudnia 2001 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: R. Wainwright i X. Lewis) przeciwko Irlandii (pełnomocnik: D. O'Hagan wspierany przez P. Charletona, SC i A. Collinsa, BL), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann (sprawozdawca), C. W. A. Timmermans i A. Rosas, prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič, J. Malenovský, U. Lõhmus i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 26 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych w celu zapewnienia właściwego wprowadzenia w życie przepisów art. 4, 5, 8, 9, 10, 12, 13 i 14 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r., Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów.

               2)

               Nie odpowiadając na żądanie udzielenia informacji z dnia 20 września 1999 r. w sprawie prowadzonej w Fermoy, w hrabstwie Cork działalności w zakresie odpadów, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 10 WE.

               3)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 02.03.2003


title: Sprawa T-8/15: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Auyantepui Corp./OHIM – Magda Rose (Mr Jones)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/31

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Auyantepui Corp./OHIM – Magda Rose (Mr Jones)
   (Sprawa T-8/15)
   (2015/C 118/39)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Auyantepui Corp., SA (Panama, Panama) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Magda Rose GmbH & Co. KG (Wiedeń, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Mr Jones” – zgłoszenie nr 10 669 794

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 października 2014 r. w sprawie R 49/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i dopuszczenie zgłoszonego znaku towarowego do rejestracji;

               —

               obciążenie OHIM i – w razie wstąpienia do postępowania – pozostałych uczestników postępowania kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-304/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Ocena skutków dla środowiska robót związanych z przebudową tras narciarskich)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-304/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Ocena skutków dla środowiska robót związanych z przebudową tras narciarskich)
   (2007/C 269/13)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Bragulia i G. Fiengo, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 6 ust. 2-4 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7) — Naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, str. 1) — Powiększenie terenów narciarskich Santa Caterina Valufra położonych w parku narodowym Stelvio (obszar specjalnej ochrony IT 2040044) bez przeprowadzenia oceny skutków projektu dla środowiska — Brak przyjęcia przepisów mających na celu uniknięcie niepokojenia oraz pogorszenia stanu siedlisk gatunków, dla których ten obszar ochrony został wyznaczony
   Sentencja

               1)

               Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 6 ust. 2-4 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory oraz art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, z tego powodu, że:

                           —

                           zezwoliła na podjęcie działań mogących istotnie oddziaływać na obszar specjalnej ochrony IT 2040044 Parco Nazionale dello Stelvio, nie poddając ich odpowiedniej ocenie skutków w świetle celów ochrony tego obszaru;

                           —

                           zezwoliła na takie działania, nie przestrzegając przepisów zezwalających na realizację przedsięwzięcia pomimo negatywnej oceny skutków i w braku innych rozwiązań alternatywnych wyłącznie z powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego i dopiero po przyjęciu wszelkich środków kompensujących, niezbędnych dla zapewnienia ochrony ogólnej spójności programu Natura 2000, i powiadomieniu o nich Komisji Wspólnot Europejskich,

                           —

                           nie podjęła działań zmierzających do uniknięcia pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków oraz niepokojenia gatunków, dla których wyznaczony został obszar specjalnej ochrony IT 2040044 Parco Nazionale dello Stelvio.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005 r.