title: Wyrok Trybunału z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie E-5/16 – Gmina Oslo (Dyrektywa 2008/95/WE – Znak towarowy – Prawo autorskie – Polityka publiczna – Domena publiczna – Charakter odróżniający – Charakter opisowy – Oznaczenia składające się wyłącznie z kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru)

text:
               13.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/18

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 6 kwietnia 2017 r.
   w sprawie E-5/16
   Gmina Oslo

      (Dyrektywa 2008/95/WE – Znak towarowy – Prawo autorskie – Polityka publiczna – Domena publiczna – Charakter odróżniający – Charakter opisowy – Oznaczenia składające się wyłącznie z kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru)

   (2017/C 224/09)
   W sprawie E-5/16, gmina Oslo – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez norweską izbę odwoławczą ds. praw własności przemysłowej (Klagenemnda for industrielle rettigheter) w związku z interpretacją dyrektywy 2008/95/WE mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, a w szczególności art. 3 ust. 1 lit. b) do f) tej dyrektywy, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie Per Christiansen i Páll Hreinsson, wydał w dniu 6 kwietnia 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Rejestracja znaków towarowych dotyczących utworów chronionych prawem autorskim, których okres ochronny upłynął, sama w sobie nie jest sprzeczna z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2008/95/WE.

               2.

               To, czy rejestracji oznaczeń, które składają się z dzieł sztuki, jako znaku towarowego, należy odmówić na podstawie przyjętych dobrych obyczajów w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2008/95/WE, zależy zwłaszcza od statusu lub sposobu postrzegania danego dzieła sztuki w danym państwie EOG. Ryzyko sprzeniewierzenia lub profanacji dzieła może mieć znaczenie dla tej oceny.

               3.

               Odmowa rejestracji oznaczenia może nastąpić tylko na podstawie klauzuli porządku publicznego zawartej w art. 3 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2008/95/WE, jeżeli dane oznaczenie składa się wyłącznie z dzieła należącego do domeny publicznej oraz jego rejestracja stanowiłaby rzeczywiste i wystarczająco poważne zagrożenia dla fundamentalnych interesów społeczeństwa.

               4.

               Art. 3 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) dyrektywy 2008/95/WE może mieć zastosowanie do dwuwymiarowych przedstawień trójwymiarowych kształtów, w tym rzeźb.

               5.

               Art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2008/95/WE należy interpretować jako mający zastosowanie do dwu- lub trójwymiarowych przedstawień postaci danego towaru.

               6.

               Art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2008/95/WE należy rozumieć w ten sposób, iż oznacza on, że jeżeli oznaczenie ma charakter opisowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c), to w sposób oczywisty nie posiada ono charakteru odróżniającego zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b). Jeżeli organ odsyłający stwierdzi, że dane oznaczenie nie ma charakteru opisowego, może dokonać oceny jego charakteru odróżniającego do celów art. 3 ust. 1 lit. b) w związku z towarami i usługami, których dotyczy ten znak towarowy, oraz z przypuszczalnymi oczekiwaniami przeciętnego konsumenta danego rodzaju towarów lub usług, który jest właściwie poinformowany, dostatecznie uważny i rozsądny.


title: Sprawa T-132/10: Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2011 r. — Communauté de communes de Lacq przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Koncentracja — Decyzja Komisji uznająca za zgodną za wspólnym rynkiem koncentrację związaną z przejęciem kontroli nad Acetex Corp. przez Celanese Corp. — Brak zobowiązania się Celanese do kontynuowania działalności w fabryce w Pardies (Francja) — Brak naruszenia zasad prawa przez Komisję — Oczywisty brak podstawy prawnej skargi)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/21

         Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2011 r. — Communauté de communes de Lacq przeciwko Komisji
   (Sprawa T-132/10) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Koncentracja - Decyzja Komisji uznająca za zgodną za wspólnym rynkiem koncentrację związaną z przejęciem kontroli nad Acetex Corp. przez Celanese Corp. - Brak zobowiązania się Celanese do kontynuowania działalności w fabryce w Pardies (Francja) - Brak naruszenia zasad prawa przez Komisję - Oczywisty brak podstawy prawnej skargi)
   2011/C 319/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Communauté de communes de Lacq (Mourenx, Francja) (przedstawiciel: J. Daniel, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie odszkodowania za szkody rzekomo poniesione przez Communauté de communes de Lacq wskutek nieprawidłowości i bezczynność po stronie Komisji w następstwie koncentracji związanej z przejęciem kontroli nad Acetex Corp. z siedzibą w Pardies (Francja) przez Celanese Corporation.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona w części jako oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej i części jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Communauté de communes de Lacq zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010


title: Sprawa T-323/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Coffee Store przeciwko OHIM (THE COFFEE STORE) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego THE COFFEE STORE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/45

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Coffee Store przeciwko OHIM (THE COFFEE STORE)
   (Sprawa T-323/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego THE COFFEE STORE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 209/78)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: The Coffee Store GmbH (Mannheim, Niemcy) (przedstawiciel: M. Buddeberg, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo T. Eichenberg, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2005 r. (sprawa R 855/2004-2) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego THE COFFEE STORE jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Coffee Store GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa T-129/13: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Alpiq RomIndustries i Alpiq RomEnergie przeciwko Komisji

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/22

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Alpiq RomIndustries i Alpiq RomEnergie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-129/13)
   2013/C 141/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Alpiq RomIndustries Srl (Bukareszt, Rumunia) i Alpiq RomEnergie Srl (Bukareszt) (przedstawiciele: H. Wollmann i F. Urlesberger, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 264 TFUE, nieważności decyzji Komisji C(2012) 2542 wersja ostateczna z dnia 25 kwietnia 2012 r. (SA.33451, 2012/C, ex 2012/NN) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy strony skarżącej;

               —

               na podstawie art. 87 §2 regulaminu postępowania przed Sądem, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo zarzut braku właściwości Komisji. Według strony skarżącej domniemana pomoc nie jest objęta czasowym zakresem zastosowania art. 107 i 108 TFUE. Zgodnie z załącznikiem piątym do traktatu akcesyjnego Rumunii Komisja jest uprawniona do badania środków pomocowych wprowadzonych przed datą przystąpienia Rumunii do UE jedynie w sytuacji, gdy środki te były stosowane także po dacie przystąpienia. Strona skarżąca podnosi w tym względzie między innymi, że zobowiązania spółki Hidroelectrica względem rzekomych beneficjentów pomocy były określone w zawartych jeszcze przed datą przystąpienia umowach dostawy energii elektrycznej w sposób tak jednoznaczny, że późniejsze rozszerzenie obowiązku świadczenia usług przez spółkę Hidroelectrica, które mogło doprowadzić do powstania dodatkowych korzyści, należy wykluczyć.


title: Sprawa T-203/14: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Mo Industries/OHIM (Splendid) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Splendid — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji]

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/13

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Mo Industries/OHIM (Splendid)
   (Sprawa T-203/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Splendid - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji])
   (2015/C 221/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mo Industries LLC (Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 stycznia 2014 r. (sprawa R 1542/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Splendid jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mo Industries LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa T-166/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 września 2008 r. — Powderject Research przeciwko OHIM (POWDERMED) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego POWDERMED — Względna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 września 2008 r. — Powderject Research przeciwko OHIM (POWDERMED)
   (Sprawa T-166/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego POWDERMED - Względna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 327/45)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Powderject Research Ltd (Oxford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Bryson, barrister, i P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 kwietnia 2006 r. (sprawa R 1189/2005-2) dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego POWDERMED jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Powderject Research Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa T-756/15: Postanowienie Sądu z dnia 19 stycznia 2017 r. – Tengelmann Warenhandelsgesellschaft/EUIPO – Fédération Internationale des Logis (T)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/43

         Postanowienie Sądu z dnia 19 stycznia 2017 r. – Tengelmann Warenhandelsgesellschaft/EUIPO – Fédération Internationale des Logis (T)
   (Sprawa T-756/15) (1)

   (2017/C 078/60)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-56/06: Skarga wniesiona w dniu  17 lutego 2006 r.  — Francja przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/21

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2006 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-56/06)
   (2006/C 96/38)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (Paryż, Francja) (przedstawiciele: G. de Bergues, S. Ramet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               w pierwszej kolejności, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 5 tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 30 czerwca 1997 r., przyjętą na wniosek Komisji oraz zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie 92/81/EWG (1), Rada upoważniła Państwa Członkowskie do zastosowania lub do dalszego stosowania istniejących obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnień od tego podatku w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych używanych do celów szczególnych. Czterema następującymi po sobie decyzjami Rada przedłużała to upoważnienie, przy czym ostatni okres upoważnienia upływa w dniu 31 grudnia 2006 r. Francja upoważniona jest do stosowania obniżonych stawek lub zwolnień w odniesieniu do ciężkiego oleju napędowego wykorzystywanego jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne.
   Pismem z dnia 30 października 2001 r. Komisja powiadomiła Francję o swojej decyzji w sprawie wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE, dotyczącego zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne (2). Po przeprowadzeniu tego postępowania Komisja wydała w dniu 7 grudnia 2005 r. sporną decyzję (3), w której uznała zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne, w regionie Shannon i na Sardynii, stosowane odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy, za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i w związku z tym nakazała zainteresowanym Państwom Członkowskim przystąpienie do odzyskania tej pomocy.
   Niniejszą skargą Francja żąda częściowego stwierdzenia nieważności tej decyzji, w zakresie, w jakim dotyczy ona zwolnienia przyznanego przez Francję w regionie Gardanne.
   Na poparcie swojej skargi Francja powołuje kilka zarzutów, spośród których pierwszy opiera się na naruszeniu pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Francja podnosi, że Komisja naruszyła prawo stwierdzając istnienie pomocy państwa, podczas gdy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki uznania danego środka za pomoc, określone w wyroku w sprawie Altmark (4), w szczególności przesłanka wystąpienia ograniczenia konkurencji lub zakłócenia funkcjonowania rynku wewnętrznego. Francja twierdzi, że Komisja nie powinna jednocześnie, z jednej strony, proponować Radzie przyjęcia na podstawie dyrektywy 92/81/EWG decyzji upoważniającej do zastosowania zwolnienia od podatku akcyzowego, niesprzeciwiając się przedłużeniu tego upoważnienia, a z drugiej strony — twierdzić, że zwolnienie to stanowi pomoc państwa niezgodą ze wspólnym rynkiem.
   Drugi zarzut podniesiony przez skarżącą opiera się na braku uzasadnienia, polegającym na tym, że zaskarżona decyzja zawiera sprzeczność w rozumowaniu Komisji dotyczącym stwierdzenia ograniczenia konkurencji.
   W trzecim zarzucie, podniesionym ewentualnie, skarżąca zwraca uwagę na to, że wymóg odzyskania pomocy zawarty w art. 5 zaskarżonej decyzji narusza zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Twierdzi ona, że beneficjenci zwolnienia mają prawo korzystać z zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań aż do dnia wydania spornej decyzji, a nie, tak jak utrzymuje Komisja, do dnia ogłoszenia decyzji o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia,. Skarżąca zwraca również uwagę na to, że bezczynność Komisji w okresie czterech lat pomiędzy decyzją o wszczęciu postępowania a decyzją końcową również stanowi naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych

      (2)  Opublikowana w Dz.U. C 30 z 2.02.2002

      (3)  Decyzja C (2005) 4436 wersja ostateczna, pomoc państwa nr C 78-79-80/2001

      (4)  Wyrok Trybunału z dnia 24 lipca 2004 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans, Rec. str. I-7747


title: Sprawa C-276/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 4 czerwca 2012 r. — Jiří Sabou przeciwko Finanční ředitelství pro hlavní město Prahu

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 4 czerwca 2012 r. — Jiří Sabou przeciwko Finanční ředitelství pro hlavní město Prahu
   (Sprawa C-276/12)
   2012/C 273/04
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jiří Sabou

      Strona pozwana: Finanční ředitelství pro hlavní město Prahu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z prawa Unii Europejskiej wynika, że podatnik ma prawo do zostać poinformowany o decyzji władz podatkowych w sprawie wystąpienia z wnioskiem o przekazanie informacji zgodnie z dyrektywą 77/799/EWG (1)? Czy podatnik ma prawo uczestniczyć w sporządzaniu wniosku skierowanego do innego państwa członkowskiego? Jeżeli podatnik nie wywodzi takich uprawnień z prawa Unii Europejskiej, to czy podobne uprawnienia może mu przyznawać prawo krajowe?

               2)

               Czy podatnik ma prawo uczestniczyć w przesłuchaniu świadków w państwie członkowskim, do którego wniosek o przekazanie informacji został skierowany, w ramach rozpatrywania takiego wniosku złożonego na podstawie dyrektywy 77/799/EWG? Czy państwo członkowskie, do którego zwrócono się z takim wnioskiem jest zobowiązane do uprzedniego poinformowania podatnika o tym, kiedy świadek będzie przesłuchiwany, jeżeli występujące z wnioskiem państwo członkowskie zwróciło się o przedstawienie takiej informacji?

               3)

               Czy władze podatkowe w państwie członkowskim, do którego zwrócono się z wnioskiem, są zobowiązane — przy przedstawianiu informacji zgodnie z dyrektywą 77/799/EWG — do zawarcia w swej odpowiedzi pewnej minimalnej treści, tak aby jasno wynikało z niej, z jakich źródeł i przy użyciu jakiej metody władze podatkowe państwa, do którego zwrócono się z wnioskiem, uzyskały przekazane informacje? Czy podatnik może zakwestionować prawidłowość przekazanych w ten sposób informacji, na przykład powołując się na uchybienia proceduralne, jakie wystąpiły w poprzedzającym przekazanie informacji postępowaniu w państwie, do którego zwrócono się z wnioskiem? Czy jednak zastosowanie ma zasada wzajemnego zaufania i współpracy, w myśl której informacje przekazane przez władze podatkowe państwa, do którego zwrócono się z wnioskiem, nie mogą być podawane w wątpliwość?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 19 grudnia 1977 r. dotycząca wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich (Dz.U. L 336, s. 15, polskie wydanie specjalne: rozdział 9 tom 1 s. 63–68)


title: Sprawa C-227/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Salamanca (Hiszpania) w dniu 26 maja 2008 r. — Eva Martín Martín przeciwko EDP Editores, S.L. oraz Juan Caballo Bueno

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Salamanca (Hiszpania) w dniu 26 maja 2008 r. — Eva Martín Martín przeciwko EDP Editores, S.L. oraz Juan Caballo Bueno
   (Sprawa C-227/08)
   (2008/C 223/32)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Audiencia Provincial de Salamanca (Hiszpania).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eva Martín Martín

      Pozostałe strony: EDP Editores, S.L. i Juan Caballo Bueno
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 153 w związku z art. 3 i 95 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz z art. 38 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i dyrektywą Rady 85/577/EWG (1) z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa, a konkretnie jej art. 4, należy interpretować w ten sposób, że sąd rozpoznający apelację od wyroku wydanego w pierwszej instancji ma prawo stwierdzić z urzędu nieważność umowy objętej zakresem tej dyrektywy, jeżeli nieważność ta nie została w ogóle podniesiona w trakcie rozpoznawania zarzutów w postępowaniu nakazowym, w postępowaniu w pierwszej instancji ani w skardze apelacyjnej, przez pozwanego konsumenta?

      (1)  Dz.U. L 372, s. 31.


title: Sprawa T-119/11: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Gbagbo przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej — Zamrożenie funduszy — Dostosowanie żądań — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Nadużycie władzy — Prawo do obrony — Prawo własności)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/15

         Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Gbagbo przeciwko Radzie
   (Sprawa T-119/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej - Zamrożenie funduszy - Dostosowanie żądań - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Prawo do obrony - Prawo własności)
   2013/C 164/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Simone Gbagbo (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: J.-C. Tchikaya, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M. Chavrier, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i M. Konstantinidis, pełnomocnicy); Republika Wybrzeża Kości Słoniowej (przedstawiciele: J.-P. Mignard, J.-P. Benoit i G. Merland, adwokaci)

      Przedmiot

   Pierwotnie żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 36) oraz, po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1) w zakresie, w jakom akty te dotyczą skarżącej

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Simone Gbagbo pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Republika Wybrzeża Kości Słoniowej oraz Komisja Europejska pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa C-7/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-155/14, ANKO/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 stycznia 2017 r. przez ANKO A.E. Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-155/14, ANKO/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 stycznia 2017 r. przez ANKO A.E. Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias
   (Sprawa C-7/17 P)
   (2017/C 063/29)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: ANKO A.E. Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (przedstawiciel: adwokat Stavroula Paliou)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-155/14 i przekazanie sprawy Sądowi, aby orzekł ponownie co do istoty sporu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-155/14 zawiera oceny prawne, które naruszają przepisy prawa Unii i są przedmiotem odwołania.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony:

               —

                  po pierwsze, jeśli chodzi o mające zastosowanie przepisy prawa materialnego, z powodów związanych z naruszeniem prawa i uchybieniami proceduralnymi, które wpływają na jego uzasadnienie;

               —

                  po drugie, z powodów opartych na naruszeniu prawa w związku z przepisami, które regulują w odniesieniu do skargi – przedmiot i ciężar dowodu, zaś w odniesieniu do skargi wzajemnej – rozdział ciężaru dowodu.

         W tym kontekście zarzuty przytoczone na poparcie odwołania są następujące:

               I.

               W odniesieniu do naruszenia prawa i uchybień proceduralnych:

                           1)

                           pierwszy zarzut odwołania: całkowity brak uzasadnienia;

                           2)

                           drugi zarzut odwołania: naruszenie prawa i sprzeczne uzasadnienie.

               II.

               W odniesieniu do naruszenia prawa i przepisów, które regulują przedmiot i ciężar dowodu:

                           3)

                           trzeci zarzut odwołania: naruszenie prawa w związku z przedmiotem i ciężarem dowodu w odniesieniu do skargi;

                           4)

                           czwarty zarzut odwołania: naruszenie prawa w związku z rozdziałem ciężaru dowodu w odniesieniu do skargi wzajemnej Komisji.


title: Sprawa T-326/13: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2016 r. – Komisja/Thales développement et coopération [Klauzula arbitrażowa — Czwarty i piąty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji — Umowy w przedmiocie projektów dotyczących projektowania i rozwoju ogniw paliwowych zasilanych bezpośrednio metanolem — Nieważność umów zawartych w wyniku podstępu — Zwrot wkładu finansowego Unii — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Przedawnienie — Stosowanie prawa francuskiego i belgijskiego — Prawo do obrony — Odsetki]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/23

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2016 r. – Komisja/Thales développement et coopération
   (Sprawa T-326/13) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Czwarty i piąty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji - Umowy w przedmiocie projektów dotyczących projektowania i rozwoju ogniw paliwowych zasilanych bezpośrednio metanolem - Nieważność umów zawartych w wyniku podstępu - Zwrot wkładu finansowego Unii - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Przedawnienie - Stosowanie prawa francuskiego i belgijskiego - Prawo do obrony - Odsetki])
   (2016/C 305/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i B. Conte, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat N. Coutrelis)

      Strona pozwana: Thales développement et coopération SAS (Vélizy-Villacoublay, Francja) (przedstawiciele: adwokaci N. Huc-Morel, P. Vanderveeren, L. Defalque, A. Guillerme i J. Fréal-Saison)

      Przedmiot

   Żądanie, na podstawie art. 272 TFUE, zmierzające do zasądzenia przez Sąd od pozwanej pełnego zwrotu wkładu finansowego wypłaconego przez Komisję poprzednikowi prawnemu pozwanej, wraz z odsetkami, w ramach umowy JOE3-CT-97-0063 objętej czwartym programem ramowym Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (1994–1998), ustanowionym decyzją nr 1110/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 kwietnia 1994 r. (Dz.U. 1994, L 126, s. 1) oraz w ramach umowy ENK6-CT-2000-00315 objętej piątym programem ramowym Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (1998–2002), ustanowionym decyzją nr 182/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 grudnia 1998 r. (Dz.U. 1999, L 26, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Zasądza się od Thales développement et coopération SAS na rzecz Komisji Europejskiej zwrot poniższych kwot wypłaconych poprzednikowi prawnemu pozwanej w wykonaniu umowy JOE3-CT-97–0063 objętej czwartym programem ramowym Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (1994–1998), ustanowionym decyzją nr 1110/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 kwietnia 1994 r.:

                           —

                           kwoty 162 195,79 EUR, powiększonej o odsetki ustawowe przewidziane francuską ustawą, naliczone od dnia wypłaty tej kwoty do kompletnej zapłaty tej kwoty;

                           —

                           kwoty 179 201 EUR powiększonej o odsetki ustawowe przewidziane francuską ustawą, naliczone od dnia wypłaty tej kwoty do kompletnej zapłaty tej kwoty;

                           —

                           kwoty 167 612,49 EUR, powiększonej o odsetki ustawowe przewidziane francuską ustawą, naliczone od dnia wypłaty tej kwoty do kompletnej zapłaty tej kwoty;

                           —

                           kwoty 136 892,29 EUR, powiększonej o odsetki ustawowe przewidziane francuską ustawą, naliczone od dnia wypłaty tej kwoty do kompletnej zapłaty tej kwoty;

                           —

                           kwoty 54 434,09 EUR, powiększonej o odsetki ustawowe przewidziane francuską ustawą, naliczone od dnia wypłaty tej kwoty do kompletnej zapłaty tej kwoty.

               2)

               Zasądza się od Thales développement et coopération zwrot na rzecz Komisji poniższych kwot wypłaconych poprzednikowi prawnemu pozwanej w wykonaniu umowy ENK6-CT-2000–00315 objętej piątym programem ramowym Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (1998–2002), ustanowionym decyzją nr 182/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 grudnia 1998 r.:

                           —

                           kwoty 232 389,04 EUR, powiększonej o odsetki ustawowe przewidziane belgijską ustawą, naliczone od dnia wypłaty tej kwoty do kompletnej zapłaty tej kwoty;

                           —

                           kwoty 218 734,67 EUR, powiększonej o odsetki ustawowe przewidziane belgijską ustawą, naliczone od dnia wypłaty tej kwoty do kompletnej zapłaty tej kwoty;

                           —

                           kwoty 237 504,86 EUR, powiększonej o odsetki ustawowe przewidziane belgijską ustawą, naliczone od dnia wypłaty tej kwoty do kompletnej zapłaty tej kwoty;

                           —

                           kwoty 124 192,86 EUR, powiększonej o odsetki ustawowe przewidziane belgijską ustawą, naliczone od dnia wypłaty tej kwoty do kompletnej zapłaty tej kwoty.

               3)

               Komisja pokrywa połowę kosztów poniesionych przez Thales développement et coopération.

               4)

               Thales développement et coopération pokrywa koszty poniesione przez Komisję oraz połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 298 z 12.10.2013.


title: Sprawa T-296/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — Korsch przeciwko OHIM (PharmaCheck) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PharmaCheck — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Ograniczenie wykazu towarów)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — Korsch przeciwko OHIM (PharmaCheck)
   (Sprawa T-296/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PharmaCheck - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Ograniczenie wykazu towarów)
   (2009/C 55/40)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Korsch AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat J. Grzam, następnie adwokaci J. Grzam, M. Dittmann i M. Scheffler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 czerwca 2007 r. (sprawa R 358/2007-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego PharmaCheck jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Korsch AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa C-314/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuł 4 ust. 1 i 3 — Wtórne oczyszczanie lub inne równie skuteczne oczyszczanie)

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska
   (Sprawa C-314/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuł 4 ust. 1 i 3 - Wtórne oczyszczanie lub inne równie skuteczne oczyszczanie))
   (2017/C 030/07)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i E. Manhaeve, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: S. Ghiandoni, A. Daly i D. Colas)

      Sentencja

               1)

               Republika Francuska, nie zapewniwszy wtórnego oczyszczania lub równie skutecznego oczyszczania ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji: Goyave, Bastelica, Morne-à-l’Eau, Aiguilles-Château-Ville Vieille, Borgo-Nord, Isola, Plombières-les-Bains, Saint-Céré, Vincey, Etueffont oraz Volx i Villeneuve, bądź w odniesieniu do wszystkich zrzutów z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców 10 000–15 000, bądź w odniesieniu do zrzutów do wód słodkich i estuariów, z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców 2 000–10 000, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie przepisów art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-777/16: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2016 r. – Isocell/EUIPO – iCell (iCell. Insulation Technology Made in Sweden)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/46

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2016 r. – Isocell/EUIPO – iCell (iCell. Insulation Technology Made in Sweden)
   (Sprawa T-777/16)
   (2017/C 014/55)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Isocell GmbH (Neumarkt am Wallersee, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Thiele)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: iCell AB (Älvdalen, Szwecja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: iCell AB

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „iCell. Insulation Technology Made in Sweden” – zgłoszenie nr 12 882 023

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2016 r. w sprawie R 181/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, aby sprzeciw zastał w całości uwzględniony, a zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 12882023 zostało odrzucone;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-527/14: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Rosenich/EUIPO [Rynek wewnętrzny — Decyzja EUIPO oddalająca wniosek o wpis na listę zawodowych pełnomocników — Warunek dotyczący miejsca prowadzenia działalności w Unii — Artykuł 93 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Swobodne świadczenie usług — Artykuł 36 porozumienia EOG — Wykładnia zgodna]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/30

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Rosenich/EUIPO
   (Sprawa T-527/14) (1)

   ([Rynek wewnętrzny - Decyzja EUIPO oddalająca wniosek o wpis na listę zawodowych pełnomocników - Warunek dotyczący miejsca prowadzenia działalności w Unii - Artykuł 93 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Swobodne świadczenie usług - Artykuł 36 porozumienia EOG - Wykładnia zgodna])
   (2017/C 283/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Rosenich (Triesenberg, Liechtenstein) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i C. Eckhartt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo G. Schneider, a następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2014 r. (sprawa R 2063/2012-4), dotyczącą odmowy wpisania skarżącego przez EUIPO na listę zawodowych pełnomocników, o której mowa w art. 93 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 29 kwietnia 2014 r. (sprawa R 2063/2012-4).

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora departamentu ds. wsparcia operacyjnego EUIPO z dnia 7 września 2012 r.

               3)

               EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.


title: Sprawa C-471/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 14 września 2011 r. — SIA Cido Grupa przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 14 września 2011 r. — SIA „Cido Grupa” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-471/11)
   2011/C 331/24
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SIA „Cido Grupa”

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 (1) ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, i Słowacji należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy stwierdzono u podmiotu gospodarczego indywidualną ilość nadwyżki produktu, który można uznać za cukier w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia, podmiot ten ma obowiązek zapłacić do budżetu państwa kwotę, której obliczenie oparto na ilości cukru białego (objętego kodem CN 1701 99 10) odpowiadającej zawartości cukru w produkcie, którego posiadanie stwierdzono gospodarczego podmiotu gospodarczego a nie na stwierdzonej w jego posiadaniu ilości samego produktu (np. syrop cukrowy)?

               2)

               Czy przy obliczaniu tej kwoty należy uwzględnić najwyższe należności celne przywozowe stosowane do cukru białego, a nie stosowane do produktu, którego posiadanie rzeczywiście stwierdzono u podmiotu gospodarczego?

      (1)  Dz.U. L 9, s. 8.


title: Sprawa F-68/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. — Bakema przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownik kontraktowy — Zaszeregowanie do grupy — Grupa funkcyjna IV — Dyplom — Doświadczenie zawodowe)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/69

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. — Bakema przeciwko Komisji
   (Sprawa F-68/06) (1)

   (Służba publiczna - Pracownik kontraktowy - Zaszeregowanie do grupy - Grupa funkcyjna IV - Dyplom - Doświadczenie zawodowe)
   (2008/C 209/126)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Reint J. Bakema (Zuidlaren, Niderlandy) (przedstawiciele: L. Rijpkema i A. Kootstra, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej przeklasyfikowania skarżącego w ramach grupy funkcyjnej IV z kategorii zaszeregowania 14 na 16 i uznania jego „kandidaatsdiploma” jako dowodu ukończenia pełnych studiów uniwersyteckich w rozumieniu art. 82 WZIP oraz art. 2 ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących postępowania w sprawie zatrudnienia pracowników kontraktowych przez Komisję.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja, którą organ upoważniony do zawierania umów zaklasyfikował R. Bakema do grupy funkcyjnej IV w kategorii zaszeregowania 14, stopień 1 tytułem umowy z dnia 25 października 2005 r. wiążącej go z Komisją Wspólnot Europejskich w charakterze pracownika kontraktowego, jest nieważna.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006, s. 48.


title: Sprawa C-175/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 28 marca 2013 r. — MTÜ Liivimaa Lihaveis przeciwko Eesti-Läti programmi 2007–2013 Seirekomitee

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 28 marca 2013 r. — MTÜ Liivimaa Lihaveis przeciwko Eesti-Läti programmi 2007–2013 Seirekomitee
   (Sprawa C-175/13)
   2013/C 156/39
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Riigikohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MTÜ Liivimaa Lihaveis

      Strona pozwana: Eesti-Läti programmi 2007–2013 Seirekomitee (komitet monitorujący programu estońsko–łotewskiego na lata 2007–2013)

      Uczestnik postępowania: Ministerstwo spraw wewnętrznych Estonii

      Pytania prejudycjalne

               2.1.

               Czy państwa członkowskie, które biorą udział w programie estońsko-łotewskim na lata 2007–2013, przy powoływaniu komitetu monitorującego, o którym mowa w art. 63 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. (1) i art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. (2), są zobowiązane na podstawie art. 19 ust. 1 zdanie trzecie Traktatu o Unii Europejskiej i art. 47 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej do przyjęcia uzgodnienia, jaki sąd jest właściwy do rozstrzygania skarg na decyzje komitetu monitorującego i na podstawie którego prawa należy rozstrzygać takie skargi?

               2.2.

               Jeżeli na pytanie w pkt 2.1. należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, ale brak jest odpowiedniego uzgodnienia, czy jest wtedy zgodne z art. 63 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r., jeżeli skargę na decyzję komitetu monitorującego rozstrzygnie na podstawie prawa krajowego sąd państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada skarżący?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1783/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).


title: Sprawa T-353/06: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Vermeer Infrastructuur przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/22

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Vermeer Infrastructuur przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-353/06)
   (2007/C 20/32)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Vermeer Infrastructuur BV (przedstawiciel: adwokat M. Slotboom)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C (2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy),

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenia nieważności art. 1, art. 2 lit. d) i art. 3 decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w nich, że Vermeer uczestniczyła w ustaleniu ceny brutto sprzedaży oraz dostawy asfaltu drogowego w Niderlandach oraz w zakresie, w jakim w tej sprawie nałożono na nią grzywnę oraz zakaz,

               —

               w dalszej kolejności tytułem żądania ewentualnego stwierdzenia nieważności art. 2 lit. d) tej decyzji w zakresie, w jakim wymierzono w nim Vermeer grzywnę,

               —

               w ostatniej kolejności tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny wymierzonej Vermeer w art. 2 lit. d) decyzji,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (Sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), na mocy której wymierzono jej grzywnę z tytułu naruszenia art. 81 WE.
   Skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 81 WE, ponieważ nie udowodniła, że skarżąca uczestniczyła w ustaleniu ceny brutto bitumu lub, że także miała w tym interes. W ten sposób Komisja niesłusznie doszła do wniosku, że dostawcy bitumu i przedsiębiorstwa zajmujące się budową dróg uczestniczyły w jednym i tym samym naruszeniu art. 81 WE.
   Skarżąca podnosi także, że Komisja nie udowodniła, iż skarżąca uczestniczyła w zmowie pomiędzy grupą dostawców bitumu a grupą dużych przedsiębiorstw zajmujących się budową dróg po to, aby regularnie ustalać mniejszy rabat ceny brutto dla innych przedsiębiorstw zajmujących się budową dróg.
   W dalszej kolejności, zdaniem skarżącej, Komisja naruszyła art. 81 WE oraz wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, ponieważ nie udowodniła, że skarżąca uczestniczyła w bardzo poważnym naruszeniu art. 81 WE i że udział skarżącej w domniemanym naruszeniu trwał od dnia 1 kwietnia 1994 r. do dnia 15 kwietnia 2002 r. W konsekwencji ustalając wysokość nałożonej grzywny Komisja uwzględniła zbyt długi okres.
   Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie art. 253 i istotnych wymogów formalnych.


               10.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/8

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-15/13)
   2013/C 294/08
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 9 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera i Catherine Howdle, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że (i) nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 7d załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, lub (ii) nie powiadamiając o tym niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu prawnego i na podstawie art. 7 Porozumienia

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Niniejsza skarga Urzędu Nadzoru EFTA dotyczy niezastosowania się przez Islandię do dnia 5 listopada 2012 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 5 września 2012 r. dotyczącej niewdrożenia do krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów (akt prawny), przywołanej w pkt 7d załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że nie dysponuje żadnymi informacjami, które mogłyby wskazywać na to, że wskazany akt prawny został w pełni wdrożony.


title: Sprawa T-315/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 kwietnia 2008 r. — Grohe przeciwko OHIM — Compañía Roca Radiadores (ALIRA) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Cofnięcie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 kwietnia 2008 r. — Grohe przeciwko OHIM — Compañía Roca Radiadores (ALIRA)
   (Sprawa T-315/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Cofnięcie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 171/68)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Grohe AG (Hemer, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Lensing-Kramer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Weberndörfer, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Compañía Roca Radiadores, SA (Barcelona, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 czerwca 2007 r. (sprawa R 850/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Grohe AG a Compañía Roca Radiadores, SA.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi umarza się.

               2)

               Strona skarżąca pokryje koszty własne oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa C-162/16: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo regionale per il Molise – Włochy) – Spinosa Costruzioni Generali SpA, Melfi Srl/Comune di Monteroduni (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Dyrektywa 2014/24/UE — Udział w przetargu — Oferent, który nie wskazał w ofercie kosztów przedsiębiorstwa dotyczących bezpieczeństwa pracy — Obowiązek podania tej informacji wynikający z orzecznictwa — Wykluczenie z przetargu bez możliwości uzupełnienia tego braku)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/10

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo regionale per il Molise – Włochy) – Spinosa Costruzioni Generali SpA, Melfi Srl/Comune di Monteroduni
   (Sprawa C-162/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Dyrektywa 2014/24/UE - Udział w przetargu - Oferent, który nie wskazał w ofercie kosztów przedsiębiorstwa dotyczących bezpieczeństwa pracy - Obowiązek podania tej informacji wynikający z orzecznictwa - Wykluczenie z przetargu bez możliwości uzupełnienia tego braku))
   (2017/C 063/15)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo regionale per il Molise

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Spinosa Costruzioni Generali SpA, Melfi Srl

      Strona pozwana: Comune di Monteroduni

      Przy udziale: I.c.i Impresa Costruzioni Industriali Srl e.a., Alba Costruzioni ScpA, Ottoerre Group Srl

      Sentencja

   Wykładni zasady równego traktowania i obowiązku przejrzystości, stosowanych na mocy dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykluczeniu oferenta z procedury udzielania zamówienia publicznego w następstwie nieprzestrzegania przez niego obowiązku wyraźnego wskazania w ofercie kosztów przedsiębiorstwa dotyczących bezpieczeństwa pracy – którego nieprzestrzeganie powoduje wykluczenie z postępowania, a który to obowiązek nie wynika wyraźnie z dokumentacji przetargowej lub z uregulowań krajowych, lecz z wykładni tych uregulowań i z uzupełnienia braków w tej dokumentacji przez sąd krajowy, orzekający w ostatniej instancji. Wykładni zasady równego traktowania i zasady proporcjonalności należy również dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie umożliwieniu takiemu oferentowi naprawienia tej sytuacji i spełnienia wspomnianego obowiązku w terminie wyznaczonym przez instytucję zamawiającą.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016


title: Sprawa C-329/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 13 czerwca 2016 r. – Syndicat national de l'industrie des technologies médicales (SNITEM), Philips France/Premier ministre, Ministre des Affaires sociales et de la Santé

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 13 czerwca 2016 r. – Syndicat national de l'industrie des technologies médicales (SNITEM), Philips France/Premier ministre, Ministre des Affaires sociales et de la Santé
   (Sprawa C-329/16)
   (2016/C 296/30)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Syndicat national de l'industrie des technologies médicales (SNITEM), Philips France.

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre des Affaires sociales et de la Santé

      Pytania prejudycjalne

   Czy dyrektywę Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że oprogramowanie, które ma pomagać osobom wystawiającym recepty, praktykującym w prywatnym gabinecie, w zakładzie opieki zdrowotnej lub w zakładzie medyczno –społecznym, w ustaleniu przepisywanych produktów leczniczych, celem zwiększenia bezpieczeństwa przepisywania produktów leczniczych, ułatwienia pracy osobom wystawiającym recepty, wspierania zgodności recept z wymogami przepisów krajowych i obniżenia kosztów leczenia przy zachowaniu jego jednakowej jakości, jest wyrobem medycznym w rozumieniu tejże dyrektywy, jeżeli oprogramowanie to zawiera przynajmniej jedną funkcjonalność pozwalającą na wykorzystanie danych dotyczących pacjenta, mającą pomóc lekarzowi w doborze przepisywanych produktów leczniczych, w szczególności poprzez wykrycie przeciwskazań, interakcji z innymi lekami oraz nadmiernego dawkowania, mimo że samo w sobie nie ma oddziaływania na ciało człowieka?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, s.1).


title: Sprawa T-502/08: Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2010 r. — Volkswagen przeciwko OHIM — Deutsche BP (SunGasoline) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/18

         Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2010 r. — Volkswagen przeciwko OHIM — Deutsche BP (SunGasoline)
   (Sprawa T-502/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2010/C 195/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H.P. Schrammek, C.S. Drzymalla i S. Risthaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Deutsche BP AG (Gelsenkirchen, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 września 2008 r. (sprawa R 513/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Deutsche BP AG a Volkswagen AG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i strona pozwana pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-560/12 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Wam Industriale SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Utworzenie przez przedsiębiorstwo stałych placówek w niektórych państwach trzecich — Pożyczki o obniżonym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia nieważności przez Sąd decyzji pierwotnej dotyczącej tego samego postępowania — Wykonanie wyroku Sądu)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Wam Industriale SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-560/12 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Utworzenie przez przedsiębiorstwo stałych placówek w niektórych państwach trzecich - Pożyczki o obniżonym oprocentowaniu - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia nieważności przez Sąd decyzji pierwotnej dotyczącej tego samego postępowania - Wykonanie wyroku Sądu)
   2014/C 9/23
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Wam Industriale SpA (przedstawiciele: E. Giliani i R. Bertoni, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 27 września 2012 r. w sprawie T-303/10 Wam Industriale przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/134/UE z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Włochy na rzecz Wam SpA (Dz.U 2011, L 57, s. 29) — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Zasada proporcjonalności — Zasada dobrej administracji — Rozsądny termin

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Wam Industriale SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa C-332/12: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/24

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-332/12)
   2012/C 287/45
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: P. Hetsch, L. Nicolae i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2009/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. ustanawiającej podstawowe zasady regulujące dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego i zmieniającej dyrektywę Rady 1999/35/WE oraz dyrektywę 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, (1) a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 25 tejże dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rzeczpospolitą Polskę zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2009/18/WE o dziennej stawce w wysokości 56 095,2 EUR i naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 17 czerwca 2011 r.

      (1)  Dz. U. L 131 s. 114


title: Sprawa T-53/15: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2015 r. – credentis/OHIM – Aldi Karlslunde (Curodont)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/33

      Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2015 r. – credentis/OHIM – Aldi Karlslunde (Curodont)
      (Sprawa T-53/15)
      (2015/C 107/43)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: credentis AG (Windisch, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat D. Breuer)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aldi Karlslunde K/S (Karlslunde, Dania)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Curodont” – zgłoszenie nr 10 332 807

         Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie R 353/2014-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie OHIM i Aldi Karlslunde kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-255/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 13 maja 2013 r. — Peter Flood przeciwko Health Service Executive

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 13 maja 2013 r. — Peter Flood przeciwko Health Service Executive
   (Sprawa C-255/13)
   2013/C 189/27
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peter Flood

      Druga strona postępowania: Health Service Executive

      Pytanie prejudycjalne

   Czy ubezpieczonego obywatela państwa członkowskiego („pierwszego państwa członkowskiego”), ciężko chorego od jedenastu lat w wyniku poważnego schorzenia, którego objawy po raz pierwszy wystąpiły, gdy osoba ta zamieszkiwała w pierwszym państwie członkowskim, ale była na wakacjach w innym państwie członkowskim („drugim państwie członkowskim”), należy uważać za „przebywającego” w tym drugim państwie członkowskim przez ten okres dla celów albo art. 19 ust. 1, albo art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2004 (1), jeśli zainteresowana osoba została faktyczne zmuszona do fizycznego pozostania w tym państwie członkowskim przez ten okres ze względu na swoją poważną chorobę i dogodną bliskość specjalistycznej opieki medycznej?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1).


title: Sprawy połączone T-147/09 i T-148/09: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — Trelleborg Industrie i Trelleborg przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek przewodów morskich — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Pojęcie ciągłego lub powtarzającego się naruszenia — Przedawnienie — Pewność prawa — Równość traktowania — Grzywny — Waga i czas trwania naruszenia)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/16

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — Trelleborg Industrie i Trelleborg przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-147/09 i T-148/09) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek przewodów morskich - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Pojęcie ciągłego lub powtarzającego się naruszenia - Przedawnienie - Pewność prawa - Równość traktowania - Grzywny - Waga i czas trwania naruszenia)
   2013/C 189/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trelleborg Industrie SAS (Clermont-Ferrand, Francja) (sprawa T-147/09); i Trelleborg AB (Trelleborg, Szwecja) (sprawa T-148/09) (przedstawiciele: J. Joshua, barrister, i adwokat E. Aliende Rodríguez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan, V. Bottka i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przede wszystkim żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 428 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.406 — Przewody morskie) w zakresie, w jakim decyzja ta odnosi się do skarżących, oraz, tytułem żądania ewentualnego, uchylenie nałożonej na skarżące w tej decyzji grzywny lub znaczne obniżenie jej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. g) i h) decyzji Komisji C(2009) 428 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.406 — Przewody morskie) w części, w jakiej odnosi się on do okresu od dnia 13 maja 1997 r. do dnia 21 czerwca 1999 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skargi należy oddalić.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-285/12: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2012 r. — Cartoon Network przeciwko OHIM — Boomerang TV (BOOMERANG)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/13

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2012 r. — Cartoon Network przeciwko OHIM — Boomerang TV (BOOMERANG)
   (Sprawa T-285/12)
   2012/C 273/22
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Cartoon Network, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: I. Starr, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Boomerang TV, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie R 699/2011-2; oraz

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kosztów poniesionych przez tę ostatnią w związku z postępowaniem w sprawie niniejszej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy„BOOMERANG” dla usług z klas 38 i 41

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Boomerang TV, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 1160050 „Boomerang TV”, zarejestrowany dla usług z klasy 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-484/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 27 listopada 2006 r. — Fiscale eenheid Koninklijke Ahold NV przeciwko Staatssecretaris von Financiën

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 27 listopada 2006 r. — Fiscale eenheid Koninklijke Ahold NV przeciwko Staatssecretaris von Financiën
   (Sprawa C-484/06)
   (2007/C 20/16)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fiscale eenheid (jednostka wyodrębniona dla celów podatkowych) Koninklijke Ahold NV.

      Strona pozwana: Staatssecretaris von Financiën.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zaokrąglanie kwoty podatku od wartości dodanej jest regulowane wyłącznie przez prawo krajowe czy też stanowi ono — w szczególności w świetle art. 2 ust. 1 i 2 pierwszej dyrektywy (1) i art. 11 część A ust. 1 lit. a) oraz art. 22 ust. 3 lit. b) zdanie pierwsze (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2004 r.) i ust. 5 szóstej dyrektywy (2) — zagadnienie objęte zakresem prawa wspólnotowego?

               2)

               Jeżeli hipoteza druga pytania pierwszego jest prawidłowa: Czy z przywołanych przepisów dyrektyw wynika, że państwo członkowskie jest zobowiązane do dopuszczenia stosowania metody zaokrąglenia do wartości pozycji faktury w dół również wtedy, gdy faktura lub deklaracja obejmują różne pozycje?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. L 71, str. 1301).

      (2)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Sprawa C-228/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Vodafone Omnitel Nv przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Vodafone Omnitel Nv przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Sprawa C-228/12)
   2012/C 217/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vodafone Omnitel Nv

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa T-290/07: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2007 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Metronia (METRONIA)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/18

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2007 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Metronia (METRONIA)
   (Sprawa T-290/07)
   (2007/C 235/33)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J.C. Plate)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Metronia, S. A. (Madryt, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 maja 2007 r. w sprawie R 1315/2006-2 w zakresie w jakim oddala ona odwołanie na takiej podstawie, iż nie jest ono zgodne z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Metronia, S.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „METRONIA” dla towarów należących do klasy 9 i usług należących do klas 20, 28 i 41 — zgłoszenie nr 3 387 834

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny krajowy znak towarowy „METRO” dla towarów i usług należących, między innymi, do klas 9, 20, 28 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu, odrzucenie w całości wniosku o rejestrację

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie sprzeciwu i dopuszczenie wniosku o rejestrację

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr. 40/94
   Strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w zakresie w jakim Izba Odwoławcza uznała, że nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do pozostających w konflikcie znaków towarowych, z uwagi na brak podobieństwa między rozpatrywanymi znakami.


title: Sprawa C-338/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Grünwald Logistik Service GmbH (GLS) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt (Dumping — Cło antydumpingowe na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych pochodzących z Chin — Rozporządzenie (WE) nr 1355/2008 — Ważność — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) — Ustalenie wartości normalnej — Państwo nieposiadające gospodarki rynkowej — Obowiązek Komisji wykazania się starannością w celu określenia wartości normalnej w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w państwie trzecim posiadającym gospodarkę rynkową)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Grünwald Logistik Service GmbH (GLS) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt
   (Sprawa C-338/10) (1)

   (Dumping - Cło antydumpingowe na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych pochodzących z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 1355/2008 - Ważność - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 7 lit. a) - Ustalenie wartości normalnej - Państwo nieposiadające gospodarki rynkowej - Obowiązek Komisji wykazania się starannością w celu określenia wartości normalnej w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w państwie trzecim posiadającym gospodarkę rynkową)
   2012/C 133/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Grünwald Logistik Service GmbH (GLS)

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Ważność, w świetle art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, s. 1), rozporządzenia Komisji (WE) nr 642/2008 z dnia 4 lipca 2008 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 178, s. 19), oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 350, s. 35) — Ustalenie wartości normalnej dla kraju nieposiadającego gospodarki rynkowej — Ustalenie wartości normalnej na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej w Unii za produkt podobny — Obowiązek Komisji wynikający z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 384/96 podjęcia działań koniecznych w celu ustalenia wartości normalnej w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w państwie trzecim posiadającym gospodarkę rynkową

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jest nieważne.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa T-348/04: Skarga wniesiona dnia 20 sierpnia 2004 r. przez Société Internationale de Diffusion et d'Édition przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/57

         Skarga wniesiona dnia 20 sierpnia 2004 r. przez Société Internationale de Diffusion et d'Édition przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-348/04)
   (2004/C 262/105)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 20 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Société Internationale de Diffusion et d'Édition, z siedzibą w Vitry-sur-Seine (Francja), reprezentowaną przez Nicole Coutrelis i Valérie Giacobbo, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ostatnie zdanie decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie przyznania przez Francję pomocy na rzecz Coopérative d'Exportation du Livre Français (CELF);

               —

               ponadto, o stwierdzenie nieważności art. 1 ostatnie zdanie powołanej wyżej decyzji, w części uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc udzieloną przed 1994 r. lub, alternatywnie, przed 1997 r. lub 1999 r.;

               —

               ponadto, o stwierdzenie nieważności art. 1 ostatnie zdanie powołanej wyżej decyzji, w części uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc udzieloną przed dniem 1 listopada 1993 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca prowadzi działalność w zakresie pośrednictwa w eksporcie książek w języku francuskim. W 1992 r. wniosła do Komisji skargę w związku z pomocą wypłaconą przez rząd francuski od roku 1977 na rzecz Coopérative d'Exportation du Livre Français (CELF). Na skutek powyższej skargi Komisja wydała decyzje. Następnie, wyrokami z dnia 18 września 1995 r. w sprawie T-49/93 oraz z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie T-155/98 stwierdzono nieważność tych decyzji. Na skutek ostatniego z powołanych wyroków Komisja wydała trzecią decyzję, która jest przedmiotem niniejszej skargi.
   Skarżąca twierdzi przede wszystkim, że rynek pośrednictwa w eksporcie charakteryzuje się licznymi specyficznymi cechami, które nie zostały wzięte pod uwagę w treści zaskarżonej decyzji. Skarżąca podnosi również, że zawarty w decyzji opis pomocy jest błędny, z uwagi na to, że - zdaniem skarżącej - chodzi o pomoc indywidualną, nie zaś o system pomocy, co więcej, podnosi ona, że pomoc jest przyznawana w sposób dyskryminujący i że kryterium wypłaty pomocy, to jest obsługa niewielkich zamówień, jest sztuczne.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca zarzuca decyzji brak podstaw prawnych w zakresie, w jakim uznaje ona, że pomoc przyznana za okres przed dniem 1 listopada 1993 r. jest zgodna ze wspólnym rynkiem jako pomoc przeznaczona na wspieranie kultury na podstawie art. 87 ust. 3 lit. d) WE. Zdaniem skarżącej, przepis ten wprowadzony został na mocy Traktatu o Unii Europejskiej, zatem nie mógł służyć jako podstawa prawna do uznania za zgodną ze wspólnym rynkiem pomocy przyznanej przed dniem wejścia w życie tego Traktatu, tj. dniem 1 listopada 1993 r.
   Skarżąca zarzuca ponadto naruszenie art. 88 ust. 3 WE w zakresie, w jakim Komisja oparła swoją decyzję na danych, które są późniejsze w stosunku do wejścia pomocy w życie. Zdaniem skarżącej, przedmiotowa decyzja niemalże pozwala Państwu Członkowskiemu na określanie zmiennych kryteriów w ponad dziesięcioletnim przedziale czasowym, faworyzując w ten sposób pozycję Państwa Członkowskiego, które nie stosowało się do wymogu informowania Komisji, naruszając art. 88 ust. 3 WE.
   Wreszcie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 87 ust. 3 lit. d) WE. Zdaniem skarżącej Komisja uznała pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem na podstawie kryteriów oceny odnoszących się do oceny otwartego systemu pomocy, podczas gdy przedmiotowa pomoc jest pomocą indywidualną wypłaconą jednemu podmiotowi. Ponadto, skarżąca twierdzi, że analiza danych księgowych CELF wykazuje, że przyznana pomoc nie ma żadnego związku z obsługą niewielkich zamówień.


title: Sprawa C-391/17: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/7

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-391/17)
   (2017/C 318/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, A. Caeiros, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak wyrównania utraty danej kwoty zasobów własnych, która powinna była zostać ustalona i udostępniona budżetowi Unii na podstawie art. 2, 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia 1552/1989 (1) (art. 2, 6, 10, 12 i 13 rozporządzenia 609/2014 (2)), gdyby świadectwa wywozowe w odniesieniu do przywozu aluminium z Anguilli w latach 1999-2000 nie zostały wydane niezgodnie z art. 101 ust. 2 decyzji 91/482/EWG (3), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 5 (następnie art. 10) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej), oraz

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W okresie od marca 1999 r. do czerwca 2000 r. aluminium pochodzące z państw trzecich i najpierw przywożone do Anguilli było, po dokonaniu ponownego wywozu z Anguilli, przywożone do Włoch. Władze Anguilli zapewniały dotację dla transportu w zakresie wywozu w kwocie 25 USD za tonę metryczną (zwaną dalej „pomocą w zakresie transportu”) w odniesieniu do towarów przewożonych tranzytem przez Anguillę. Ta „pomoc w zakresie transportu” zapewniona przez Anguillę dla przewożonych tranzytem towarów i odpowiadająca zwrotowi cła powodowałaby stwierdzenie niedopuszczalności zwolnienia celnego w przypadku ponownego wywozu z Anguilli i przywozu do UE. Władze Anguilli błędnie zastosowały art. 101 ust. 2 decyzji 91/482/EWG poprzez wydanie świadectw wywozowych, pomimo że przesłanki ku temu nie zostały spełnione. W następstwie naruszenia art. 101 ust. 2 decyzji 91/482/EWG wynikającego z błędnego wydania przez Anguillę świadectw wywozowych Włochy miały trudności w pobraniu cła na podstawie art. 24 WE (obecnie art. 29 TFUE).

               2.

               Zjednoczone Królestwo jest finansowo odpowiedzialne za utratę tradycyjnych zasobów własnych spowodowaną przez wydanie świadectw wywozowych niezgodne z art. 101 ust. 2 decyzji 91/482/EWG. Władze Zjednoczonego Królestwa nie podjęły wszystkich właściwych środków w celu ochrony finansowych interesów Unii oraz w celu zapewnienia prawidłowego zastosowania decyzji 91/482/EWG przez organy Anguilli. Każde państwo członkowskie ma obowiązek zapewnić, że jego terytoria zamorskie prawidłowo stosują wszelkie obowiązujące je akty prawne, takie jak decyzja 91/482/EWG, w celu skutecznej ochrony finansowych interesów UE.

               3.

               W przypadku gdy działanie lub zaniechanie organów danego państwa członkowskiego prowadzi do utraty zasobów własnych, Unia powinna otrzymać równowartość kwoty utraconych zasobów własnych. Tym samym Zjednoczone Królestwo powinno zrekompensować budżetowi Unii całkowitą kwotę utraconych zasobów własnych oraz uiścić odsetki za zwłokę na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000 (4).

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 609/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie metod i procedury udostępniania tradycyjnych zasobów własnych, zasobów własnych opartych na VAT i zasobów własnych opartych na DNB oraz w sprawie środków w celu zaspokojenia potrzeb gotówkowych (wersja przekształcona) (Dz.U. L 168, s. 39)

      (3)  Decyzja Rady z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą (Dz.U. L 263, s. 1)

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1)


title: Sprawa C-650/13: Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d‘instance de Bordeaux – Francja) – Thierry Delvigne/Commune de Lesparre Médoc, Préfet de la Gironde (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 39 i 49 — Parlament Europejski — Wybory — Prawo głosowania — Obywatelstwo Unii Europejskiej — Działanie wstecz łagodniejszej ustawy karnej — Ustawodawstwo krajowe przewidujące pozbawienie prawa wyborczego w wypadku skazania w trybie karnym orzeczonego w ostatniej instancji przed dniem 1 marca 1994 r.)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d‘instance de Bordeaux – Francja) – Thierry Delvigne/Commune de Lesparre Médoc, Préfet de la Gironde
   (Sprawa C-650/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 39 i 49 - Parlament Europejski - Wybory - Prawo głosowania - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Działanie wstecz łagodniejszej ustawy karnej - Ustawodawstwo krajowe przewidujące pozbawienie prawa wyborczego w wypadku skazania w trybie karnym orzeczonego w ostatniej instancji przed dniem 1 marca 1994 r.))
   (2015/C 389/03)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal d’instance de Bordeaux

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Thierry Delvigne

      Strona pozwana: Commune de Lesparre Médoc, Préfet de la Gironde

      Sentencja

   Artykuł 39 ust. 2 i art. 49 ust. 1 zdanie ostatnie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by przepisy krajowe państwa członkowskiego takie jak będące przedmiotem postępowania głównego wykluczały z mocy prawa spośród osób, którym przysługuje prawo głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, osoby, które, podobnie jak skarżący w postępowaniu głównym, zostały skazane w trybie karnym za zbrodnię wyrokiem, który stał się prawomocny przed dniem 1 marca 1994 r.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawa F-46/06: Skarga wniesiona w dniu  4 maja 2006 r.  — Skareby przeciwko Komisji

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/39

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2006 r. — Skareby przeciwko Komisji
   (Sprawa F-46/06)
   (2006/C 143/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carina Skareby (Bichkek, Kirgistan) [Przedstawiciele: S. Rodrigues i Y. Minatchy, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 25 stycznia 2006 r. zawierającej odpowiedź na zażalenie skarżącej oraz stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery skarżącej za okres od dnia 1 stycznia 2004 do dnia 31 grudnia 2004 r.;

               —

               zasądzenia na rzecz skarżącej odszkodowania i zadośćuczynienia tytułem szkód, krzywd zawodowych oraz osobistych, których wartość skarżąca określa w części na 20 000 EUR, pozostawiając pozostałą część słusznościowej ocenie Sądu;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi po pierwsze brak poszanowania zasad dotyczący sporządzenia sprawozdania z przebiegu kariery. Skarżąca twierdzi, że administracja naruszyła zasady proceduralne określone w ogólnych przepisach administracyjnych do art. 43 regulaminu pracowniczego i popełniła oczywiste błędy w ocenie, jak również nie uzasadniła swojej decyzji.
   Następnie skarżąca podnosi naruszenie prawa do obrony, obowiązku staranności oraz zasady dobrej administracji.
   W końcu skarżąca twierdzi, że administracja dopuściła się nadużycia władzy oraz naruszenia przepisów proceduralnych.


title: Sprawa C-440/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Rzeczpospolita Polska) w dniu 11 listopada 2009 r. — Zakład Ubezpieczeń Społecznych/Stanisława Tomaszewska

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Rzeczpospolita Polska) w dniu 11 listopada 2009 r. — Zakład Ubezpieczeń Społecznych/Stanisława Tomaszewska
   (Sprawa C-440/09)
   2010/C 37/03
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zakład Ubezpieczeń Społecznych

      Strona pozwana: Stanisława Tomaszewska

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 45 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) w związku z art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 74, str. 1) należy interpretować w taki sposób, że właściwa instytucja państwa członkowskiego jest zobowiązana –stwierdzając niespełnienie przez pracownika warunku posiadania okresu ubezpieczenia ukończonego w tym państwie w wymiarze wystarczającym do nabycia prawa do emerytury zgodnie z jego ustawodawstwem — uwzględnić okres ubezpieczenia ukończony w innym państwie członkowskim, w ten sposób, że powinna obliczyć ponownie okres ubezpieczenia, od którego zależy nabycie prawa, stosując regułę wynikającą z prawa krajowego i traktując okres ukończony w innym państwie tak jak okres ukończony w tym państwie, czy dodać okres ukończony w innym państwie członkowskim do okresu krajowego, uprzednio obliczonego na podstawie przedmiotowej reguły?


title: Sprawa C-241/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'État (Francja) z dnia 9 maja 2005 r. w sprawie Nicolae Bot przeciwko Préfecture du Val-de-Marne

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'État (Francja) z dnia 9 maja 2005 r. w sprawie Nicolae Bot przeciwko Préfecture du Val-de-Marne
   (Sprawa C-241/05)
   (2005/C 193/30)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 2 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'État (Francja) z dnia 9 maja 2005 r. w sprawie Nicolae Bot przeciwko Préfecture du Val-de-Marne.
   Conseil d'État (Francja) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na pytanie, co należy rozumieć przez pojęcie „data pierwszego wjazdu” w rozumieniu art. 20 ust. 1 konwencji wykonawczej do Układu z Schengen, a w szczególności, czy za „pierwszy wjazd” na terytorium państw będących stronami tej konwencji należy uznać każdy wjazd mający miejsce po upływie okresu sześciu miesięcy, podczas którego nie miał miejsca żaden inny wjazd na to terytorium oraz, w przypadku cudzoziemca, który dokonuje wielokrotnych wjazdów na pobyt krótkoterminowy, każdy wjazd następujący bezpośrednio po upływie terminu sześciu miesięcy, liczonego od daty poprzedniego odnotowanego „pierwszego wjazdu”.