title: Sprawa C-96/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych T-225/06, T-255/06, T-257/06 i T-309/06 Budějovický Budvar, národní podnik przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 10 marca 2009 r. przez Anheuser Busch, Inc.

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/26

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych T-225/06, T-255/06, T-257/06 i T-309/06 Budějovický Budvar, národní podnik przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 10 marca 2009 r. przez Anheuser Busch, Inc.
   (Sprawa C-96/09 P)
   2009/C 113/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Anheuser Busch, Inc. (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i B. Goebel)

      Druga strona postępowania: Budějovický Budvar, národní podnik, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych T-225/06, T-255/06, T-257/06 i T-309/06, z wyjątkiem pkt 1 sentencji,

               2.

               ostatecznie rozstrzygnięcie sporu przez oddalenie żądania przedstawionego w pierwszej instancji lub ewentualne przekazanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji celem ponownego rozpoznania oraz

               3.

               obciążenie kosztami postępowania skarżącej w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że:

               1.

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, odmawiając Urzędowi kompetencji w przedmiocie ustalenia, że Budvar nie dopełniła obowiązku udowodnienia praw zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 (1), w sytuacji gdy istniały poważne wątpliwości w odniesieniu do ważności tych praw (podnoszone nazwy pochodzenia „BUD”).

               2.

               Sąd Pierwszej Instancji błędnie zinterpretował jakościowe i ilościowe elementy wymogu prawa wspólnotowego „używania w działalności handlowej” zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94. Stwierdził on po pierwsze, że wymóg ten należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on jakiekolwiek używanie o charakterze handlowym niemieszczące się w sferze prywatnej, stwierdzając w szczególności, że inaczej niż w odniesieniu do znaków towarowych nie jest wymagane rzeczywiste używanie podnoszonego prawa, o którym mowa w art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia. W tym kontekście dopuścił on możliwość uznania bezpłatnych dostaw za używanie w działalności handlowej oraz za używanie w ramach innej funkcji (używanie raczej jako znaku towarowego niż jako nazwy pochodzenia). Po drugie, zaskarżone orzeczenie w sposób błędny dopuszcza możliwość wzięcia pod uwagę używania, które miało miejsce po zgłoszeniu przeciwstawianego znaku towarowego, pomijając w ten sposób fakt, że aby wcześniejsze prawo mogło stanowić podstawę sprzeciwu zgodnie z art. 8 wszelkie przesłanki tej podstawy muszą być spełnione w chwili dokonywania zgłoszenia, wobec którego wniesiono sprzeciw. Po trzecie, Sąd błędnie zinterpretował art. 8 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia, stwierdzając, że można wziąć pod uwagę także takie używanie, które miało miejsce w innych państwach niż państwo, w którym istnieje podnoszone prawo, o którym mowa w art. 8 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia, jako odstępstwo od zasady terytorialności.

               3.

               Sąd Pierwszej Instancji dokonał także błędnej interpretacji wymogu „znaczenia większego niż lokalne”. Zasadniczo uznał on, że wymóg ten jest spełniony, jeśli podnoszone prawo, o którym mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94, ma swoje źródło w państwie trzecim a jego zakres został rozszerzony na dwa państwa członkowskie Unii Europejskiej. Nie zbadał on natomiast, czy sporne prawo uzyskało znaczenie większe niż lokalne w tych dwóch państwach członkowskich, w odniesieniu do których jest ono podnoszone, otwierając w ten sposób możliwość uzyskania praw, o których mowa w art. 8 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia, poza Unią Europejską.

               4.

               Drugą podstawą odwołania jest naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) w związku z art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94. Przesłanką art. 8 ust. 4 lit. b) tego rozporządzenia jest to, że prawo przyznane w państwie członkowskim musi upoważniać Budvar do zakazania używania przeciwstawianego znaku towarowego. Izba Odwoławcza ustaliła, na podstawie dowodów przedłożonych przez strony i stosując utrwaloną zasadę, zgodnie z którą ciężar dowodu w prowadzonych w ramach OHIM postępowaniach w sprawie sprzeciwu spoczywa na zgłaszającym sprzeciw, że Budvar nie udowodniła, iż na podstawie prawa krajowego obowiązującego czy to we Francji czy w Austrii posiadała prawo zakazu używania znaku towarowego „BUD”. Sąd Pierwszej Instancji stwierdził jednak wbrew normom zawartym w art. 74 ust. 1 i art. 8 ust. 4 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, że OHIM powinien, poza argumentami stron przeanalizować także ex officio prawo i okoliczności prawne stanowiące uzasadnienie podnoszonych praw, o których mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia, a nie oddalić sprzeciw z powodu braku dowodów na istnienie podnoszonych przez Budvar praw.

               5.

               Podsumowując, zaskarżony wyrok Sądu Pierwszej Instancji dokonał takiej wykładni art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94, którą trudno jest pogodzić z brzmieniem tego przepisu i której nie da się pogodzić z celem rozporządzenia nr 40/94 polegającym na utworzeniu, w ramach zamiaru promowania wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej, dobrze funkcjonującego, jednolitego dla całej Wspólnoty prawa znaków towarowych.

               6.

               Każde z tych naruszeń prawa, których dopuścił się Sąd Pierwszej Instancji, doprowadziło do stwierdzenia nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej, a zatem każde z nich oddzielnie stanowi powód uchylenia zaskarżonego wyroku.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. 1994, L 11 , s 1).


title: Sprawa C-646/11 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 stycznia 2013 r. — Falles Fagligt Forbund (3F), dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Danii (Odwołanie — Pomoc państwa — Ulgi podatkowe — Marynarze pracujący na pokładach statków wpisanych do duńskiego rejestru transportu międzynarodowego — Artykuł 88 ust. 3 WE — Wstępna faza badania — Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Przesłanki wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Wątpliwości co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem — Termin badania)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/4

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 stycznia 2013 r. — Falles Fagligt Forbund (3F), dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Danii
   (Sprawa C-646/11 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Ulgi podatkowe - Marynarze pracujący na pokładach statków wpisanych do duńskiego rejestru transportu międzynarodowego - Artykuł 88 ust. 3 WE - Wstępna faza badania - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Przesłanki wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Wątpliwości co do zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem - Termin badania)
   2013/C 71/07
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Falles Fagligt Forbund (3F), dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) (przedstawiciele: P. Torbøl, advokat, S. Aparicio Hill, abogada i V. Edwards, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Vang i C. Thorning, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 27 września 2011 r. w sprawie T-30/03 RENV 3F przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002)4370 wersja ostateczna z dnia 13 listopada 2002 r. w sprawie uznania za pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem ulg podatkowych mających zastosowanie do marynarzy zatrudnionych na pokładzie duńskich statków (sprawa C-319/07 P przekazana do ponownego rozpoznania wskutek uwzględnienia odwołania).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Falles Fagligt Forbund (3F) zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Danii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa C-577/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 16 listopada 2016 r. – Trinseo Deutschland Anlagengesellschaft mbH/Bundesrepublik Deutschland

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 16 listopada 2016 r. – Trinseo Deutschland Anlagengesellschaft mbH/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-577/16)
   (2017/C 063/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Trinseo Deutschland Anlagengesellschaft mbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie w związku z załącznikiem I do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wytwarzanie polimerów a w szczególności polimeru poliwęglanu w instalacjach o zdolności produkcyjnej przekraczającej 100 ton dziennie objęte jest wymienioną tam działalnością polegająca na produkcji chemikaliów organicznych luzem poprzez krakowanie, reformowanie, częściowe lub pełne utlenianie albo poprzez podobne procesy?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy prowadzący taką instalację ma prawo do przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji wynikające z bezpośredniego zastosowania przepisów dyrektywy 2003/87/WE i decyzji Komisji 2011/278/UE (2), jeżeli przydział bezpłatnych uprawnień do emisji na podstawie prawa krajowego nie jest możliwy z tego tylko powodu, że dane państwo członkowskie nie ujęło instalacji do wytwarzania polimerów w zakresie zastosowania krajowej ustawy transponującej dyrektywę 2003/87/WE i instalacje te wyłącznie z tego powodu nie biorą udziału w handlu uprawnieniami do emisji?

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130, s. 1).


title: Sprawa T-123/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 maja 2006 r. — Carrs Paper przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Postępowanie likwidacyjne wobec skarżącej — Interes prawny — Umorzenie postępowania)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/20

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 maja 2006 r. — Carrs Paper przeciwko Komisji
   (Sprawa T-123/02) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Postępowanie likwidacyjne wobec skarżącej - Interes prawny - Umorzenie postępowania)
   (2006/C 190/35)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Carrs Paper Ltd (Shirley, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: J. Grayston i A. Bywater, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy W. Mölls i A. Whelan, wspierani przez adwokatów M. van der Woude'a i V. Landesa)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności lub ewentualnie obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w decyzji Komisji 2004/337/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/E-1/36.212 — Kalka) (Dz.U. 2004, L 115, str. 1)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postępowanie w sprawie.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.7.2002.


title: Sprawa T-143/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia z dnia 9 września 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Oddalenie wniosku o zwrot w wysokości 100 % niektórych kosztów leczenia poniesionych przez skarżącego)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia z dnia 9 września 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-143/08) (1)

   (Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - Oddalenie wniosku o zwrot w wysokości 100 % niektórych kosztów leczenia poniesionych przez skarżącego)
   (2008/C 285/77)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, którym towarzyszy A. Dal Ferro, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Zasadniczo żądanie stwierdzenia nieważności odmownych decyzji Wspólnej Kasy Ubezpieczeń w razie Choroby WE w przedmiocie — z jednej strony — zwrotu w wysokości 100 % niektórych kosztów leczenia poniesionych przez skarżącego a z drugiej zwrotu kosztów związanych z wizytą u lekarza odbytą w zgodzie z przepisami odnoszącymi się do konsultacji ze specjalistami w dziedzinie medycyny i ponadto żądanie nakazania Komisji wypłaty określonych kwot odpowiadających kosztom leczenia.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z dnia 22.9.2007 r. (wcześniej sprawa F-20/07).


title: Sprawa T-603/13: Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2014 r. – Léon Van Parys przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Unia celna — Żądanie Komisji przedstawienia dodatkowych informacji przez władze belgijskie — Skierowane do skarżącej pismo informacyjne dotyczące owego żądania — Akt zaskarżalny — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/62

         Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2014 r. – Léon Van Parys przeciwko Komisji
   (Sprawa T-603/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia celna - Żądanie Komisji przedstawienia dodatkowych informacji przez władze belgijskie - Skierowane do skarżącej pismo informacyjne dotyczące owego żądania - Akt zaskarżalny - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/104
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Firma Léon Van Parys (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Vlaemminck, B. Van Vooren i R. Verbeke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros, B.-R. Killmann i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 września 2013 r., w której zażądano od belgijskich organów administracji z zakresu cła i akcyzy dodatkowych informacji oraz decyzji Komisji z tego samego dnia informującej skarżącą o owym żądaniu oraz o zawieszeniu terminu na rozpatrzenie sprawy zgodnie z art. 907 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1 ), a także żądanie orzeczenia, że art. 909 rozporządzenia EWG nr 2454/93 wywołuje skutki dla skarżącej w związku z wyrokiem Sądu z dnia 19 marca 2013 r. w sprawie T-324/10 Firma Van Parys przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca, Firma Leon Van Parys, pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-298/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Ufficio del giudice di pace di Bitonto, wydanego dnia 30 czerwca 2004 r., w sprawie Pasqualina Murgolo przeciwko Assitalia Assicurazioni SPA

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Ufficio del giudice di pace di Bitonto, wydanego dnia 30 czerwca 2004 r., w sprawie Pasqualina Murgolo przeciwko Assitalia Assicurazioni SPA
   (Sprawa C-298/04)
   (2004/C 251/08)
   Dnia 13 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Ufficio del giudice di pace di Bitonto (Włochy) wydanego dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie Pasqualina Murgolo przeciwko Assitalia Assicurazioni SPA.
   Ufficio del giudice di pace di Bitonto zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on sankcję nieważności na porozumienia lub uzgodnione praktyki pomiędzy towarzystwami ubezpieczeń, polegające na wzajemnej wymianie informacji, które pozwalają na podwyższenie składek na ubezpieczenie OC samochodu, które to podwyższenie nie znajduje uzasadnienia w sytuacji rynku, nawet wziąwszy pod uwagę udział w porozumieniu lub uzgodnionej praktyce spółek, które przynależą do różnych Państw Członkowskich;

               2)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego o treści analogicznej do art. 33 włoskiej ustawy 287/1990, zgodnie z którym wniosek o odszkodowanie za naruszenie przepisów wspólnotowych i krajowych wskutek porozumień sprzecznych z zasadami konkurencji powinien również przez osoby trzecie zostać złożony przed sądem innym niż ten, który jest zwykle właściwy do rozpatrywania wniosków o taką kwotę, co pociąga za sobą znaczny wzrost kosztów i wydłużenie czasu trwania postępowania;

               3)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż upoważnia on osoby trzecie, mające w tym interes prawny, do powołania się na nieważność porozumienia lub uzgodnionej praktyki, zabronionej przez ów przepis wspólnotowy, oraz do żądania naprawienia poniesionej szkody, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy porozumieniem lub uzgodnioną praktyką a szkodą;

               4)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż termin do wniesienia powództwa odszkodowawczego na jego podstawie rozpoczyna swój bieg od dnia, w którym powstały porozumienie lub uzgodniona praktyka, czy też od dnia, w którym porozumienie lub uzgodniona praktyka wygasły;

               5)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż sędzia krajowy, stwierdziwszy, że szkoda ustalona na podstawie prawa krajowego jest niższa niż korzyść uzyskana przez spółkę, będącą stroną porozumienia lub uzgodnionej praktyki, która wyrządziła szkodę, powinien również z urzędu ustalić wysokość odszkodowania „sankcjonującego” na rzecz poszkodowanej osoby trzeciej, koniecznego dla określenia należnego odszkodowania na kwotę przewyższającą korzyść uzyskaną przez wyrządzającego szkodę, w celu odstraszenia od zawierania porozumień lub stosowania uzgodnionych praktyk, zabronionych przez przepis art. 81 Traktatu.


title: Sprawa C-186/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis (Grecja) w dniu 28 kwietnia 2008 r. — Maria Kastrinaki przeciwko Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis ACHEPA

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis (Grecja) w dniu 28 kwietnia 2008 r. — Maria Kastrinaki przeciwko Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis ACHEPA
   (Sprawa C-186/08)
   (2008/C 171/39)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Dioikitiko Efeteio Thessalonikis
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maria Kastrinaki

      Strona pozwana: Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis ACHEPA
   Pytanie prejudycjalne
   Czy właściwe władze mogą, w rozumieniu przepisów dyrektywy 89/48/EWG, transponowanej do greckiego porządku prawnego na mocy dekretu międzyministerialnego nr A4/4112/247/1992, interpretowanych w świetle art. 39 ust. 1, art. 40 akapit pierwszy, art. 43, art. 47 ust. 1, art. 49 i art. 55 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odmówić awansu w odniesieniu do stopnia i wynagrodzenia w wyniku powołania w charakterze urzędnika na stanowisko etatowe, na którym wymagane jest ukończenie studiów uniwersyteckich, wraz z odpowiednią grupą zaszeregowania, obywatelowi państwa członkowskiego posiadającemu dyplom objęty zakresem zastosowania dyrektywy 98/48/EWG, który pracuje w instytucji będącej osobą prawną prawa publicznego na podstawie prywatnoprawnej umowy o pracę na czas nieokreślony i któremu, po pierwsze, właściwe władze państwa członkowskiego pochodzenia wydały zezwolenie na posługiwanie się tytułem zawodowym i po drugie, właściwe władze przyjmującego państwa członkowskiego wydały zezwolenie na wykonywanie zawodu zgodnie z przepisami dyrektywy 89/48/EWG, transponowanej do greckiego porządku prawnego na mocy dekretu międzyministerialnego nr A4/4112/247/1992, z uwagi na to, że nie jest możliwe uznanie równoważności akademickiej dyplomu uniwersyteckiego państwa członkowskiego pochodzenia, ponieważ część studiów została odbyta, na podstawie umowy franchisingowej, w przyjmującym państwie członkowskim w prywatnym ośrodku nauczania, który nie jest uznawany przez to państwo członkowskie za instytucję oświatową.


title: Sprawa C-303/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunal (London South) w dniu 10 lipca 2006 r. — S. Coleman przeciwko Attridge Law, Steve Law

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunal (London South) w dniu 10 lipca 2006 r. — S. Coleman przeciwko Attridge Law, Steve Law
   (Sprawa C-303/06)
   (2006/C 237/10)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Employement Tribunal (London South, Zjednoczone Królestwo).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: S. Coleman.

      Strona pozwana: Attridge Law, Steve Law.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w zakresie zakazu dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność dyrektywa (1) chroni przed bezpośrednią dyskryminacją i molestowaniem jedynie osoby, które same są niepełnosprawne?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest przecząca to czy dyrektywa chroni pracowników, którzy sami nie będąc niepełnosprawni są traktowani mniej przychylnie lub molestowani ze względu na ich więź z osobą niepełnosprawną?

               3)

               Jeżeli pracodawca traktuje pracownika mniej przychylnie niż traktuje lub traktowałby innych pracowników i stwierdzone zostało, że powodem tego traktowania pracownika jest, iż pracownik ma niepełnosprawnego syna, nad którym sprawuje opiekę, to czy traktowanie to stanowi dyskryminację bezpośrednią, naruszającą zasadę równego traktowania ustanowioną przez tę dyrektywę?

               4)

               Jeżeli pracodawca molestuje pracownika i stwierdzone zostało, że powodem tego traktowania pracownika jest, iż pracownik ma niepełnosprawnego syna, nad którym sprawuje opiekę, to czy molestowanie to stanowi dyskryminację bezpośrednią, naruszającą zasadę równego traktowania ustanowioną przez tę dyrektywę?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, str. 16


title: Sprawa C-285/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de Cassation — Francja) — Société Moteurs Leroy Somer przeciwko Société Dalkia France, Société Ace Europe (Odpowiedzialność za produkty wadliwe — Dyrektywa 85/374/EWG — Zakres stosowania — Szkoda na rzeczy przeznaczonej do użytku profesjonalnego i używanej zgodnie z przeznaczeniem — System krajowy umożliwiający poszkodowanemu uzyskanie naprawienia szkody, jeśli udowodni jedynie istnienie szkody, wady i związku przyczynowego pomiędzy nimi — Zgodność)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/20

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de Cassation — Francja) — Société Moteurs Leroy Somer przeciwko Société Dalkia France, Société Ace Europe
   (Sprawa C-285/08) (1)

   (Odpowiedzialność za produkty wadliwe - Dyrektywa 85/374/EWG - Zakres stosowania - Szkoda na rzeczy przeznaczonej do użytku profesjonalnego i używanej zgodnie z przeznaczeniem - System krajowy umożliwiający poszkodowanemu uzyskanie naprawienia szkody, jeśli udowodni jedynie istnienie szkody, wady i związku przyczynowego pomiędzy nimi - Zgodność)
   2009/C 180/33
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de Cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Moteurs Leroy Somer

      Strona pozwana: Société Dalkia France, Société Ace Europe

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia art. 9 i 13 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz.U. L 210, s. 29) — Materialny zakres normowania dyrektywy — Dopuszczalność krajowego reżimu odpowiedzialności umożliwiającemu uzyskanie naprawienia szkody wyrządzonej przedmiotowi przeznaczonemu do użytku profesjonalnego i używanemu zgodnie z jego przeznaczeniem — Szkody związane z zespołem prądotwórczym szpitala w wyniku przegrzania się alternatora

      Sentencja

               1)

               Wykładni dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego lub stosowaniu utrwalonego orzecznictwa krajowego, które umożliwiają poszkodowanemu żądanie naprawienia szkody na rzeczy przeznaczonej do użytku profesjonalnego i używanej zgodnie z przeznaczeniem, jeśli wykaże on jedynie istnienie szkody, wady produktu oraz związku przyczynowego między nimi.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008 r.


title: Sprawa T-523/09: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2009 r. — Smart Technologies przeciwko OHIM (WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/44

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2009 r. — Smart Technologies przeciwko OHIM (WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH)
   (Sprawa T-523/09)
   2010/C 51/80
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Smart Technologies ULC (Calgary, Kanada) (przedstawiciel: M. Edenborough, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 września 2009 r. w sprawie R 554/2009-2;

               —

               posiłkowo zmiana decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 września 2009 r. w sprawie R 554/2009-2 w celu stwierdzenia, że rozpatrywany wspólnotowy znak towarowy posiada wystarczająco odróżniający charakter, tak że żaden sprzeciw wobec jego rejestracji nie może zostać wniesiony na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „WIR MACHEN DAS BESONDERE FINFACH” dla towarów z klasy 9

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne ustalenie przez Izbę Odwoławczą, że rozpatrywany wspólnotowy znak towarowy nie kwalifikuje się do rejestracji, ponieważ jest rzekomo pozbawiony jakiegokolwiek charakteru odróżniającego.


title: Sprawy połączone od C-568/14 do C-570/14: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado de lo Mercantil n° 3 de Barcelona – Hiszpania) – Ismael Fernández Oliva/Caixabank SA (C-568/14), Jordi Carné Hidalgo, Anna Aracil Gracia/Catalunya Banc SA (C-569/14), Nuria Robirosa Carrera, César Romera Navales/Banco Popular Español SA (C-570/14) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Umowy zawierane przez przedsiębiorców z konsumentami — Umowy kredytu hipotecznego — Warunek dotyczący ustalenia minimalnego oprocentowania — Postępowanie wszczęte pozwem zbiorowym — Mające ten sam przedmiot postępowanie wszczęte pozwem indywidualnym — Środki tymczasowe)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/4

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Barcelona – Hiszpania) – Ismael Fernández Oliva/Caixabank SA (C-568/14), Jordi Carné Hidalgo, Anna Aracil Gracia/Catalunya Banc SA (C-569/14), Nuria Robirosa Carrera, César Romera Navales/Banco Popular Español SA (C-570/14)
   (Sprawy połączone od C-568/14 do C-570/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Umowy zawierane przez przedsiębiorców z konsumentami - Umowy kredytu hipotecznego - Warunek dotyczący ustalenia minimalnego oprocentowania - Postępowanie wszczęte pozwem zbiorowym - Mające ten sam przedmiot postępowanie wszczęte pozwem indywidualnym - Środki tymczasowe))
   (2017/C 063/06)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil no 3 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ismael Fernández Oliva (C-568/14), Jordi Carné Hidalgo, Anna Aracil Gracia SA (C-569/14), Nuria Robirosa Carrera, César Romera Navales (C-570/14)

      Strona pozwana: Caixabank SA (C-568/14), Catalunya Banc SA (C-569/14), Banco Popular Español SA (C-570/14)

      Sentencja

   Artykuł 7 dyrektywy Rady 93/13 z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak uregulowanie dotyczące postępowań głównych, które nie pozwala sądowi rozpoznającemu indywidualne powództwo konsumenta mające na celu uzyskanie stwierdzenia, że warunek umowy wiążącej tego konsumenta z przedsiębiorcą ma nieuczciwy charakter, na zarządzenie z urzędu, na czas, jaki uzna on za właściwy, środków tymczasowych w oczekiwaniu na prawomocny wyrok w toczącym się równolegle postępowaniu wszczętym pozwem zbiorowym, którego rozstrzygnięcie może zostać przyjęte w odniesieniu do powództwa indywidualnego, w sytuacji gdy środki tego rodzaju są niezbędne do zapewnienia pełnej skuteczności orzeczenia sądowego mającego zapaść w odniesieniu do istnienia praw dochodzonych przez konsumenta na podstawie dyrektywy 93/13.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-451/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gießen (Niemcy) w dniu 1 września 2011 r. — Natthaya Dülger przeciwko Wetteraukreis

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gießen (Niemcy) w dniu 1 września 2011 r. — Natthaya Dülger przeciwko Wetteraukreis
   (Sprawa C-451/11)
   2011/C 347/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Gießen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Natthaya Dülger

      Strona pozwana: Wetteraukreis

      Pytanie prejudycjalne

   Czy obywatelka tajlandzka, która była w związku małżeńskim z pracownikiem tureckim należącym do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego i po uzyskaniu zgody na dołączenie do niego zamieszkiwała wraz z nim nieprzerwanie przez okres przekraczający trzy lata, może się powołać na prawa wynikające z art. 7 akapit pierwszy tiret pierwsze decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja z tym skutkiem, że ze względu na bezpośredni skutek tego przepisu przysługuje jej prawo pobytu?


title: Sprawa T-359/10: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2010 r. — Ecologistas en Acción-CODA przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/57

      Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2010 r. — Ecologistas en Acción-CODA przeciwko Komisji
      (Sprawa T-359/10)
      ()
      (2010/C 288/105)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Ecologistas en Acción-CODA (przedstawiciel: J. Ramos Segarra, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego Komisji Europejskiej z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie odmowy dostępu do dokumentów żądanych przez wnioskującą w ramach postępowania GESTDEM 2010/957 i uznanie prawa pozwanych do uzyskania żądanej informacji.

                              —

                              Pismo z dnia 7 stycznia 2010 r. wydane przez Servicio de Asesoramiento Urbanístico (służbę doradztwa urbanistycznego) „Ajuntament de Valencia” (urząd miejski Walencji).

                              —

                              Informacja władz hiszpańskich z dnia 17 stycznia 2010 r. dotycząca stanu sprawy EU-PILOT 724/09/2ENVI.

                              —

                              Pismo z dnia 21 stycznia 2010 r. wydane przez „Generalität Valenciana” — Dirección General de Gestión del Medio Natural (dyrekcję generalną zarządzania środowiskiem naturalnym).

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Stowarzyszenie będące skarżącą w niniejszej sprawie kwestionuje decyzję o odmowie dostępu do niektórych dokumentów przedstawionych przez Królestwo Hiszpanii w ramach dochodzenia w sprawie EU-PILOT-ENVI 72409, którego przedmiotem jest wykonanie Plan Especial de Protección y de Reforma Interior (specjalnego planu ochrony i reform wewnętrznych) (PEPRI) dotyczącego dzielnicy Cabanyal miasta Walencja, zatwierdzonego przez urząd miejski Walencji i przez Generalität Walencji.
      W uzasadnieniu swoich żądań skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 3, 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (1).
      Skarżąca twierdzi w tym względzie, w przeciwieństwie do tego, co utrzymuje Komisja, iż nie istnieją krajowe postępowania sądowe w oczywisty sposób związane z postępowaniem wszczętym przez Komisję. Postępowania sądowe, na które powołuje się pozwana, dotyczą naruszenia przepisów krajowych, które w żaden sposób nie regulują dziedziny środowiska naturalnego ani nie odnoszą się do stosowania oceny wpływu na środowisko.
      Skarżąca jest również zdania, że w każdym razie ujawnienie żądanych informacji nie może szkodzić ochronie środowiska naturalnego, którego dotyczą te informacje.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).


title: Sprawa C-59/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Nancy — Francja) — Association Kokopelli przeciwko Graines Baumaux SAS (Rolnictwo — Dyrektywy 98/95/WE, 2002/53/WE, 2002/55/WE i 2009/145/WE — Ważność — Warzywa — Sprzedaż na rynku krajowym nasion materiału siewnego warzyw niewymienionych w oficjalnym katalogu odmian gatunków roślin warzywnych — Nieprzestrzeganie systemu uprzednich zezwoleń na obrót — Międzynarodowy traktat o zasobach genetycznych roślin dla wyżywienia i rolnictwa — Zasada proporcjonalności — Wolność prowadzenia działalności gospodarczej — Swobodny przepływ towarów — Równość traktowania)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Nancy — Francja) — Association Kokopelli przeciwko Graines Baumaux SAS
   (Sprawa C-59/11) (1)

   (Rolnictwo - Dyrektywy 98/95/WE, 2002/53/WE, 2002/55/WE i 2009/145/WE - Ważność - Warzywa - Sprzedaż na rynku krajowym nasion materiału siewnego warzyw niewymienionych w oficjalnym katalogu odmian gatunków roślin warzywnych - Nieprzestrzeganie systemu uprzednich zezwoleń na obrót - Międzynarodowy traktat o zasobach genetycznych roślin dla wyżywienia i rolnictwa - Zasada proporcjonalności - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Swobodny przepływ towarów - Równość traktowania)
   2012/C 287/14
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d’appel de Nancy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association Kokopelli

      Strona pozwana: Graines Baumaux SAS

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Nancy — Ważność, w szczególności w świetle zasad proporcjonalności, równości i swobody przepływu towarów, jak również w świetle zobowiązań podjętych zgodne z Międzynarodowym traktatem o zasobach genetycznych roślin dla wyżywienia i rolnictwa, dyrektywy Rady 98/95/WE z dnia 14 grudnia 1998 r. zmieniającej, w odniesieniu do konsolidacji rynku wewnętrznego odmian roślin modyfikowanych genetycznie oraz genetycznych zasobów roślinnych, dyrektywy 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 66/403/EWG, 69/208/EWG, 70/457/EWG i 70/458/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym zbóż, sadzeniakami ziemniaków, materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych, oraz materiałem siewnym warzyw, oraz w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin uprawnych (Dz.U. 1999, L 25, s. 1), dyrektywy Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych (Dz.U L 193, s. 1), dyrektywy Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw (Dz.U. L 193, s. 33) oraz dyrektywy Komisji 2009/145/WE z dnia 26 listopada 2009 r. przewidującej pewne odstępstwa w odniesieniu do zatwierdzania populacji miejscowych i odmian warzyw tradycyjnie uprawianych w poszczególnych miejscach i regionach i zagrożonych erozją genetyczną oraz odmian warzyw niemających wewnętrznej wartości dla plonów o przeznaczeniu handlowym, wyprodukowanych w celu uprawy w określonych warunkach, oraz wprowadzania do obrotu materiału siewnego tych populacji miejscowych i odmian (Dz.U. L 312, s. 44) — Sprzedaż na rynku krajowym nasion materiału siewnego warzyw niewymienionych w oficjalnym katalogu odmian gatunków roślin warzywnych — Nieprzestrzeganie krajowego systemu uprzednich zezwoleń na obrót, uznanego za nadmiernie restrykcyjny — Czyny nieuczciwej konkurencji lub naruszenie zasad proporcjonalności, równości i swobody przepływu towarów

      Sentencja

   Analiza zadanego pytania nie wykazała istnienia jakiejkolwiek okoliczności mogącej wpłynąć na ważność dyrektywy Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw oraz dyrektywy Komisji 2009/145/WE z dnia 26 listopada 2009 r. przewidującej pewne odstępstwa w odniesieniu do zatwierdzania populacji miejscowych i odmian warzyw tradycyjnie uprawianych w poszczególnych miejscach i regionach i zagrożonych erozją genetyczną oraz odmian warzyw niemających wewnętrznej wartości dla plonów o przeznaczeniu handlowym, wyprodukowanych w celu uprawy w określonych warunkach, oraz wprowadzania do obrotu materiału siewnego tych populacji miejscowych i odmian.

      (1)  Dz.U. C 120 z 16.4.2011


title: Sprawa T-671/14: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Bayerische Motoren Werke przeciwko Komisji

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/30

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Bayerische Motoren Werke przeciwko Komisji
   (Sprawa T-671/14)
   (2014/C 439/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bayerische Motoren Werke AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Rosenthal, G. Drauz i M. Schütte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie SA.32009 (2011/C) zgodnie z art. 263 ust. 4 TFUE w zakresie, w jakim stwierdzono w niej niezgodność z rynkiem wewnętrznym kwoty 2 8 2 57  273 EUR, która odpowiada części wnioskowanej pomocy w wysokości 4 5 2 57  273 EUR, przekraczającej kwotę 17 mln EUR;

               —

               posiłkowo: stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie SA.32009 (2011/C) zgodnie z art. 263 ust. 4 TFUE w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że niepodlegająca zgłoszeniu na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 (1) kwota 22,5 mln EUR jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 108 ust. 3 TFUE

                           —

                           Skarżąca utrzymuje, że pozwana naruszyła art. 108 ust. 3 TFUE, uchybiając swojemu obowiązkowi starannego i bezstronnego badania, a przez to potwierdzając następnie w sposób rażąco błędny zastosowanie komunikatu w sprawie szczegółowej oceny dużych projektów inwestycyjnych w pełnym zakresie.

                           —

                           Skarżąca twierdzi ponadto, że przy właściwej ocenie pozycji skarżącej na rynku nie powinno było dojść do szczegółowej oceny. Przeprowadzenie szczegółowej oceny bez uprzedniego określenia pozycji rynkowej i opierające się na tym nierówne traktowanie skarżącej stanowią oczywisty błąd w ocenie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że pozwana naruszyła art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ograniczając w oczywiście błędny sposób skutek zachęcający i proporcjonalność pomocy do oszacowanej ex ante kwoty różnicy kosztów między lokalizacjami w Monachium i Lipsku wynoszącej 17 mln EUR.

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym kontekście, że oparty o tę kwotę różnicy kosztów automatyzm szczegółowej oceny przez pozwaną stanowi oczywisty błąd w ocenie, który w konsekwencji uniemożliwił zgodne z prawem skorzystanie z uprawnień dyskrecjonalnych w szczególności przy ocenie proporcjonalności i skutków pomocy.

               3.

               Zarzut ewentualny dotyczący naruszenia art. 108 ust. 3 TFUE i rozporządzenia nr 800/2008

                           —

                           Skarżąca podnosi posiłkowo, że pozwana naruszyła art. 108 ust. 3 TFUE i rozporządzenia nr 800/2008, zakazując w sposób oczywiście błędny Republice Federalnej Niemiec przyznania skarżącej pomocy z zatwierdzonego systemu pomocy, o którym mowa w Investitionszulagengesetz (ustawie o dopłatach inwestycyjnych), w wysokości, która leży poniżej progu zgłoszeniowego wynoszącego 22,5 mln EUR.

                           —

                           To ograniczenie wysokości pomocy poniżej progu zgłoszeniowego stanowi zdaniem skarżącej oczywisty błąd w ocenie, poprzez który pozwana przekroczyła swoje kompetencje i dopuściła się niezgodnej z prawem dyskryminacji beneficjentów pomocy, którzy otrzymali niepodlegającą zgłoszeniu kwotę 22,5 mln EUR.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U. L 214, s. 3).


title: Sprawa T-124/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 stycznia 2007 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — MetroRED Telecom (MetroRED) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 stycznia 2007 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — MetroRED Telecom (MetroRED)
   (Sprawa T-124/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2007/C 82/85)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była także: MetroRED Telecom Group Ltd (Hamilton, Bermudy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 lutego 2006 r. (sprawa R 266/2005-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG a MetroRED Telecom Group Ltd.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie umarza się.

               2)

               Każda ze stron pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa F-28/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 czerwca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wniosek o usunięcie jednego zdania ze sprawozdania lekarskiego — Wypadek lub choroba zawodowa — Dorozumiane oddalenie wniosku)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/51

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 czerwca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-28/12) (1)

   (Służba publiczna - Wniosek o usunięcie jednego zdania ze sprawozdania lekarskiego - Wypadek lub choroba zawodowa - Dorozumiane oddalenie wniosku)
   2013/C 252/93
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku skarżącego o usunięcie jednego zdania ze sprawozdania lekarskiego z dnia 28 lutego 2008 r., o przesłanie w ten sposób sprostowanego nowego sprawozdania lekarskiego lekarzowi wybranemu przez skarżącego i ogólnie, o usunięcie z akt skarżącego dotyczących wypadku przy pracy wszelkich informacji na temat okoliczności — która zdaniem skarżącego jest nieprawdziwa — jakoby biały proszek, z którym skarżący miał do czynienia okazał się ostatecznie białym proszkiem pochodzącym z egzemplarza czasopisma, które skarżący prenumerował.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Luigi Marcuccio zapłaci na rzecz Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej kwotę 2 000 EUR.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012, s. 31


title: Sprawa C-563/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Granada (Hiszpania) w dniu 18 grudnia 2008 r. — Carlos Sáez Sánchez y Patricia Rueda Vargas przeciwko Junta de Andalucía oraz Manuelowi Jalónowi Morente i in., współpozwanym

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Granada (Hiszpania) w dniu 18 grudnia 2008 r. — Carlos Sáez Sánchez y Patricia Rueda Vargas przeciwko Junta de Andalucía oraz Manuelowi Jalónowi Morente i in., współpozwanym
   (Sprawa C-563/08)
   (2009/C 69/37)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado Contencioso-Administrativo de Granada
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Carlos Sáez Sánchez y Patricia Rueda Vargas

      Strona pozwana: Junta de Andalucía oraz Manuel Jalón Morente i in.
   Pytania prejudycjalne
   Czy przepisy art. 2 ust. 3 i 4 ustawy 16/1997 z dnia 25 kwietnia 1997 r. o usługach świadczonych przez apteki, w zakresie, w jakim ustanawiają ograniczenia terytorialne i demograficzne w zakładaniu aptek, są niezgodne z art. 43 WE, ze względu na to, że system ograniczania liczby aptek jest nieproporcjonalny do celu polegającego na odpowiednim zaopatrzeniu w produkty lecznicze danego obszaru, a nawet może mieć skutek przeciwny do zamierzonego?


title: Sprawa C-195/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Patents Court) (Anglia i Walia) w dniu 29 maja 2009 r. — Synthon BV przeciwko Merz Pharma Gmbh & Co KG

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Patents Court) (Anglia i Walia) w dniu 29 maja 2009 r. — Synthon BV przeciwko Merz Pharma Gmbh & Co KG
   (Sprawa C-195/09)
   2009/C 193/10
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Synthon BV

      Strona pozwana: Merz Pharma Gmbh & Co KG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla celów art. 13 i art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 1768/92 (1) zezwolenie na obrót jest „pierwszym zezwoleniem na obrót […] na terytorium Wspólnoty”, jeżeli zostało wydane na podstawie przepisów krajowych zgodnych z dyrektywą Rady 65/65/EWG (2), czy też dodatkowo zachodzi konieczność ustalenia, że przy wydawaniu przedmiotowego zezwolenia organ krajowy przeprowadził ocenę danych zgodnie z wymogami procedury administracyjnej przewidzianej w tej dyrektywie?

               2)

               Czy dla celów art. 13 i art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 1768/92 wyrażenie „pierwsze zezwolenie na obrót […] na terytorium Wspólnoty” obejmuje zezwolenia, które zgodnie z prawem krajowym mogą współistnieć z zezwoleniami zgodnymi z dyrektywą Rady 65/65/EWG?

               3)

               Czy produkt, na który zostało wydane zezwolenie na obrót po raz pierwszy w EWG bez zastosowania administracyjnej procedury wydawania zezwolenia, ustanowionej w dyrektywie Rady 65/65/EWG wchodzi w określony w art. 2 zakres rozporządzenia Rady (WE) nr 1768/92?

               4)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej, czy dodatkowe świadectwo ochronne wydane dla takiego produktu jest nieważne?

      (1)  Rozporządzenie Rady EWG nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, Dz.U. L 182, s. 1-5.

      (2)  Dyrektywa Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych (Dz.U. L 22, s. 369). Angielskie wydanie specjalne: Seria I Rozdział 1965-1966, s. 24.


title: Sprawa T-351/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Schneider Electric przeciwko Komisji (Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnoty — Szkoda poniesiona przez przedsiębiorstwo z powodu wystarczająco istotnego naruszenia prawa wspólnotowego popełnionego w postępowaniu w sprawie kontroli zgodności koncentracji ze wspólnym rynkiem)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Schneider Electric przeciwko Komisji
   (Sprawa T-351/03) (1)

   (Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnoty - Szkoda poniesiona przez przedsiębiorstwo z powodu wystarczająco istotnego naruszenia prawa wspólnotowego popełnionego w postępowaniu w sprawie kontroli zgodności koncentracji ze wspólnym rynkiem)
   (2007/C 199/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Schneider Electric SA (Rueil-Malmaison, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler i M. Pittie)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo P. Oliver, É Gippini Fournier i C. Ingen-Housz, następnie P. Oliver, O. Beynet i R. Lyal, wreszcie P. Oliver, R. Lyal i F. Arbault, działający w charakterze pełnomocników)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Francuska (przedstawiciel: G. de Bergues, działający w charakterze pełnomocnika)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: W.-D. Plessing i M. Lumma, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o naprawienie szkody, jaką miała ponieść skarżąca z powodu naruszeń prawa w postępowaniu w sprawie kontroli zgodności koncentracji między Schneider Electric SA i Legrand SA ze wspólnym rynkiem.
   Sentencja wyroku

               1)

               Wspólnota Europejska jest zobowiązana, po pierwsze, do zwrotu kosztów poniesionych przez Schneider Electric SA w związku ze wznowieniem postępowania w sprawie kontroli zgodności koncentracji ze wspólnym rynkiem, które miało miejsce po ogłoszeniu wyroków Sądu z dnia 22 października 2002 r. w sprawach T-310/01 i T-77/02 Schneider Electric przeciwko Komisji, a po drugie, do naprawienia w dwóch trzecich szkody poniesionej przez Schneider Electric z powodu obniżki ceny zbycia Legrand SA, jaką spółka Schneider Electric musiała przyznać nabywcy w zamian za odroczenie do dnia 10 grudnia 2002 r. ostatecznego terminu przeprowadzenia sprzedaży Legrand.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               W terminie trzech miesięcy licząc od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku strony poinformują Sąd o wysokości pierwszej szkody, którą wspólnie ustalą w zgodzie z zasadami wskazanymi w pkt 320 niniejszego wyroku.

               4)

               W braku porozumienia strony przedstawią Sądowi, w tym samym terminie, proponowane przez nie kwoty.

               5)

               Kwota związana z drugą szkodą poniesioną przez Schneider Electric, przedstawioną w pkt 1 powyżej, zostanie ustalona przez biegłego.

               6)

               Schneider Electric i Komisja zostają wezwane do zajęcia stanowiska w przedmiocie wyboru biegłego lub zaproponowania Sądowi listy biegłych, z której Sąd może wyznaczyć biegłego.

               7)

               W celu wydania opinii biegłego, sekretariat Sądu przekaże mu uwierzytelniony odpis załączników 8 i 29 do skargi.

               8)

               Biegły zostanie wezwany do przedstawienia sprawozdania w terminie, który zostanie mu wyznaczony.

               9)

               Sprawozdanie zostanie doręczone stronom za pośrednictwem sekretariatu Sądu.

               10)

               Kwota odszkodowania zostanie poddana ponownej ocenie i zwiększona o odsetki za zwłokę na podstawie kryteriów przedstawionych w pkt 345 i 346 niniejszego wyroku.

               11)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004.


title: Sprawa C-401/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 22 sierpnia 2014 r. – Bernard Leloup przeciwko État belge

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 22 sierpnia 2014 r. – Bernard Leloup przeciwko État belge
      (Sprawa C-401/14)
      (2015/C 016/25)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance de Namur

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bernard Leloup

         Strona pozwana: État belge
      Postanowieniem z dnia 11 listopada 2014 r. Trybunał zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa C-282/08: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/36

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   (Sprawa C-282/08)
   (2008/C 209/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Roels i W. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/29/WE upłynął dnia 12 czerwca 2007 r. Jednak w chwili złożenia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła środków niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 149, str. 22.


title: Sprawa T-846/14: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2014 r. – Spokey/OHIM – Leder Jaeger (SPOKEY)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/52

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2014 r. – Spokey/OHIM – Leder Jaeger (SPOKEY)
   (Sprawa T-846/14)
   (2015/C 065/70)
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Spokey sp. z o.o. (Katowice, Polska) (przedstawiciel: B. Matusiewicz-Kulig, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Leder Jaeger GmbH (Siegen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „SPOKEY – wspólnotowy znak towarowy nr 6 7 77  312

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 października 2014 r. w sprawie R 525/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               ewentualnie zmiany zaskarżonej decyzji w zakresie pewnych towarów z klasy 18;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 75 oraz art. 76 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 50 rozporządzenia Komisji nr 2868/95.


title: Sprawa T-584/10: Wyrok Sądu z dnia 3 października 2012 r. — Yilmaz przeciwko OHIM — Tequila Cuervo (TEQUILA MATADOR HECHO EN MEXICO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TEQUILA MATADOR HECHO EN MEXICO — Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe MATADOR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/26

         Wyrok Sądu z dnia 3 października 2012 r. — Yilmaz przeciwko OHIM — Tequila Cuervo (TEQUILA MATADOR HECHO EN MEXICO)
   (Sprawa T-584/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TEQUILA MATADOR HECHO EN MEXICO - Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe MATADOR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 355/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca Mustafa Yilmaz (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat F. Kuschmirek, następnie adwokat F. Stangl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Tequila Cuervo, SA de CV (Tlaquepaque, Jalisco, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat S. Salvetti)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 października 2010 r. (sprawa R 1162/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Mustafą Yilmazem a Tequila Cuervo, SA de CV.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi w zakresie, w jakim zmierza ona do stwierdzenia nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 13 października 2010 r. (sprawa R 1162/2009-2) w odniesieniu do dopuszczania w tej decyzji rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów „napoje alkoholowe”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Mustafa Yilmaz pokrywa poza własnymi kosztami koszty poniesione przez OHIM i przez Tequila Cuervo, SA de CV.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa T-341/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Sison przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem — Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB i rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zmiana żądań — Kontrola sądowa — Uzasadnienie — Warunki wdrożenia wspólnotowego środka w postaci zamrożenia funduszy)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/42

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Sison przeciwko Radzie
   (Sprawa T-341/07) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB i rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zmiana żądań - Kontrola sądowa - Uzasadnienie - Warunki wdrożenia wspólnotowego środka w postaci zamrożenia funduszy)
   2009/C 282/78
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: José María Sison (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: J. Fermon, A. Comte, H. Schultz, D. Gürses i W. Kaleck, adwokaci))

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Behzadi Spencer oraz I. Rao, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, M. de Mol, M. Noort oraz Y. de Vries, pełnomocnicy), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Aalto oraz S. Boelaert, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze żądanie stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE (Dz.U. L 169, s. 58), a po drugie żądanie odszkodowania

      Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE, decyzja Rady 2007/868/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 i uchylająca decyzję 2007/445/WE, decyzja Rady 2008/343/WE z dnia 29 kwietnia 2008 r. zmieniająca decyzję 2007/868/WE, decyzja Rady 2008/583/WE z dnia 15 lipca 2008 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 i uchylająca decyzję 2007/868/WE, decyzja Rady 2009/62/WE z dnia 26 stycznia 2009 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 i uchylająca decyzję 2008/583/WE oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 501/2009 z dnia 15 czerwca 2009 r. wykonujące art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 i uchylające decyzję 2009/62/WE są nieważne w części dotyczącej José Marii Sisona.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007


title: Sprawa T-287/13: Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2015 r. – Husky CZ/OHIM – Husky of Tostock (HUSKY) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny wspólnotowy znak towarowy HUSKY – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Częściowe wygaśnięcie prawa do znaku – Przedłużenie terminu – Zasada 71 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 – Tłumaczenie na język postępowania]

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/25

      Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2015 r. – Husky CZ/OHIM – Husky of Tostock (HUSKY)
      (Sprawa T-287/13) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy HUSKY - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Częściowe wygaśnięcie prawa do znaku - Przedłużenie terminu - Zasada 71 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Tłumaczenie na język postępowania])
      (2015/C 107/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Husky CZ s.r.o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Geroulakos i I. Harrington, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Husky of Tostock Ltd (Woodbridge, Zjednoczone Królestwo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 marca 2013 r. (sprawa R 748/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Husky CZ s.r.o. a Husky of Tostock Ltd.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Husky CZ s.r.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-500/10: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2010 r. — Dorma przeciwko OHIM — Puertas Doorsa (doorsa FÁBRICA DE PUERTAS AUTOMÁTICAS)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/52

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2010 r. — Dorma przeciwko OHIM — Puertas Doorsa (doorsa FÁBRICA DE PUERTAS AUTOMÁTICAS)
   (Sprawa T-500/10)
   ()
   2010/C 346/103
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dorma GmbH & Co. KG (Ennepetal, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Puertas Doorsa, SL (Petrel, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 sierpnia 2010 r. w sprawie R 542/2009-4; i

               —

               obciążenie OHIM i Puertas Doora, SL kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Puertas Doora, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „doorsa FÁBRICA DE PUERTAS AUTOMÁTICAS” dla towarów z klas 6, 9 i 19 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4884359

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy nr 39525884 „DORMA” dla towarów i usług z klas 6, 9, 16, 19 i 37; zarejestrowany w Wielkiej Brytanii słowny znak towarowy nr 2201691 „DORMA” dla towarów z klas 6, 7, 9, 16 i 19; międzynarodowy graficzny znak towarowy nr 722009 „DORMA” dla towarów z klas 6, 7, 9, 16 i 19

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na błędne zastosowanie przepisów tego artykułu do zakwestionowanego znaku towarowego.


title: Sprawa T-666/14: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2014 r. – Monster Energy/OHIM (GREEN BEANS)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/29

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2014 r. – Monster Energy/OHIM (GREEN BEANS)
   (Sprawa T-666/14)
   (2015/C 127/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „GREEN BEANS” – zgłoszenie nr 11 410 801

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie R 1530/2013-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-345/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2010 r. w sprawie T-110/08 Freixenet przeciwko OHIM, wniesione w dniu 8 lipca 2010 r. przez Freixenet, SA

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2010 r. w sprawie T-110/08 Freixenet przeciwko OHIM, wniesione w dniu 8 lipca 2010 r. przez Freixenet, SA
   (Sprawa C-345/10 P)
   ()
   2010/C 274/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Freixenet, SA (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu i D. Moreau)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               tytułem żądania głównego: uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 listopada 2007 r. i stwierdzenie, że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 32 540 spełnia wymogi publikacji w świetle art. 40 rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 39 rozporządzenia nr 207/2009];

               —

               ewentualnie, uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r.;

               —

               w każdym przypadku obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie powołuje się na trzy zarzuty w uzasadnieniu swojego odwołania.
   W ramach zarzutu pierwszego powołuje się co do istoty na naruszenie prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu, art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 73 (zdanie drugie) i art. 38 (ust. 3) rozporządzenia Rady nr 40/84 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) [obecnie art. 75 (zdanie drugie) i art. 37 (ust. 3) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2)].
   Pierwsza część tego zarzutu dotyczy naruszenia zasady kontradyktoryjności. Według wnoszącej odwołanie, a wbrew temu, co orzekł Sąd w zaskarżonym wyroku, Izba Odwoławcza OHIM przeprowadziła w decyzji, która została zaskarżona przed Sądem, nową ocenę charakteru odróżniającego znaku towarowego wnoszącej odwołanie bez umożliwienia jej ustosunkowania się do tej nowej oceny. W tym względzie przedstawione przez Sąd uzasadnienie decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej jest nietrafne i niewystarczające w odniesieniu do zasady rzetelności postępowania i poszanowania prawa do obrony. Zaskarżony wyrok narusza zdaniem wnoszącej odwołanie również zasadę prawa do obrony i rzetelności postępowania wskutek orzeczenia, że Urząd może powiadomić wnoszącą odwołanie o szeregu okoliczności faktycznych, wskazując jej, że zamierza oprzeć swoją odmowną decyzję na tych okolicznościach, a następnie po otrzymaniu pisemnych uwag wnoszącej odwołanie w przedmiocie tych okoliczności, postanowić o przynajmniej częściowym nieuwzględnieniu ich i o oparciu swojej decyzji na ocenie odmiennej pod względem faktycznym i koncepcyjnym bez umożliwienia wnoszącej odwołanie przedstawienia jakichkolwiek uwag.
   W ramach drugiej części wnosząca odwołanie zarzuca zasadniczo naruszenie przez Sąd wymogu uzasadnienia, ponieważ w zaskarżonym wyroku nie można było uznać za wystarczająco uzasadnioną decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej w przedmiocie stosowania art. 7 ust. 1 lit. b), jako że nie wymieniono w niej żadnych dokumentów, na których miała się opierać, ani orzec, że odesłanie do dowodów było zbyteczne, ponieważ Pierwsza Izba Odwoławcza oparła się rzekomo na „wnioskach wyciągniętych z doświadczenia praktycznego”. Ponadto niepewność co do okoliczności i dokumenty, na których Urząd i Sąd oparły się, mają wpływ zarówno na prawo do obrony, jak i wymóg uzasadnienia na podstawie art. 73 wymienionego rozporządzenia nr 40/94.
   W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie przez Sąd art. 7 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia nr 40/94. Mimo że wnosząca odwołanie wykazała na podstawie dokumentów, że zgłoszony znak towarowy tworzony jest przez kombinację bardzo charakterystycznych elementów odróżniających go znacznie od innych przedstawień na rynku, Sąd wyłącznie uwzględnił mgliste i ogólne zaprzeczenia Urzędu w celu uznania, że zgłoszony znak towarowy nie ma żadnego charakteru odróżniającego. Sąd zastosował surowszą miarę do oceny charakteru odróżniającego rozpatrywanego znaku towarowego niż w przypadku innych, bardziej tradycyjnych znaków towarowych. Zdaniem wnoszącej odwołanie w zaskarżonym wyroku naruszono w ten sposób zasadę oceny ad casum charakteru odróżniającego znaku towarowego. Ponadto, orzekając, że znaczna większość konsumentów nie postrzega oryginalnego wyglądu znaku towarowego jako elementu użytecznego do stwierdzenia pochodzenia rozpatrywanych win musujących, ale woli w tym względzie odnieść się do etykiety, Sąd wyłączył ochronę kształtu opakowania towaru, choć możliwość ta jest wyraźnie przewidziana w art. 4 wymienionego rozporządzenia.
   W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie spółka powołuje się na naruszenie przez Sąd art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, jako że zaskarżony wyrok nakłada wymóg, by zgłoszony znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w każdym z państw członkowskich Unii. Otóż, odmawiając uznania charakteru odróżniającego w następstwie używania przez znaczącą część kręgu zainteresowanych osób, podczas gdy uznał jednoczenie, że znak towarowy wnoszącej odwołanie uzyskał taki charakter na co najmniej terytorium Hiszpanii, Sąd sformułował zasadę przesadną i nietrafną w świetle wspomnianego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. 1994, L 11, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-362/05: Skarga wniesiona w dniu  21 września 2005 r.  — Nuova Agricast przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2005 r. — Nuova Agricast przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-362/05)
   (2005/C 296/69)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Nuova Agricast s.r.l. (Cerignola, Włochy), [przedstawiciel(-e): adwokat Michele Arcangelo Calabrese]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca, dochowując wymogów o charakterze proceduralnym, wnosi do Sądu o stwierdzenie, iż dokonując określonych w skardze czynów niezgodnych z prawem, Komisja dopuściła się ciężkiego i oczywistego naruszenia prawa wspólnotowego oraz o zobowiązanie pozwanej do naprawienia powstałej w ten sposób szkody poprzez zapłatę następujących kwot:

               a)

               701.692,77 euro tytułem naprawienia szkody poniesionej wskutek nieprzekazania pierwszej raty pomocy;

               b)

               701.692,77 euro tytułem naprawienia szkody poniesionej wskutek nieprzekazania drugiej raty pomocy;

               c)

               701.692,77 euro tytułem naprawienia szkody poniesionej wskutek nieprzekazania trzeciej raty pomocy;

               d)

               odsetek od wyżej wymienionych kwot po rewaloryzacji;

               e)

               1.453.387,03 euro lub innej kwoty, której wysokość większa lub mniejsza zostanie ewentualnie ustalona w toku sprawy w porozumieniu z Komisją — tytułem naprawienia szkody polegającej na gorszych wynikach finansowych przedsiębiorstwa uzyskanych w trakcie roku finansowego zamkniętego w dniu 30 czerwca 2002 r. w stosunku do wyników, których realizacja byłaby możliwa, o ile wdrożony zostałby program pomocy;

               f)

               odsetek od kwoty wyminionej w pkt e), po rewaloryzaji;

               g)

               kosztów postępowania, w tym poniesionych przez stronę kosztów doradztwa technicznego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszej sprawie, tak jak w sprawach T-139/03 (1), T-151/03 (2) i T-98/04 (3), zarzuca Komisji, iż dopuściła się w trakcie wstępnego badania pomocy państwa N 715/99, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji o dozwoleniu pomocy bez wnoszenia zastrzeżeń, czynów niezgodnych z prawem. Powołane zezwolenie wprowadziło pomoc państwa na okres siedmiu lat, tj. od 2000 r. do 2006 r., która na podstawie ustawy nr 488/92 została dozwolona w 1997 r. do końca 31 grudnia 1999 r.
   W tym względzie należy przypomnieć, iż szczególne postępowanie administracyjne w zakresie uzyskania pomocy przewiduje, iż rząd włoski przeprowadza co pół roku przetarg, w którym uczestniczą zainteresowane przedsiębiorstwa. Środki przeznaczone na sfinansowanie przetargu przypadają przedsiębiorstwom w kolejności zgłoszeń, do momentu wyczerpania środków. W przypadku uczestnictwa w trzecim z kolei przetargu uzyskanie pomocy przez wnioskodawcę uzależnione jest od dostępności środków, których dystrybucja odbywa się wedle pierwszeństwa zgłoszeń.
   Rząd włoski w przedstawionym badaniu pomocy państwa N 715/99 zwrócił się do Komisji o dozwolenie na ponowne złożenie w ramach pierwszego przetargu odnoszącego się do nowego system pomocy wniosków przedstawionych w ramach trzeciego i czwartego przetargu. Niemniej jednak Komisja przychyliła się do propozycji jedynie w części, udzielając zezwolenia ograniczonego do czwartego przetargu.
   Na poparcie swych żądań skarżąca zarzuca Komisji, że:

               —

               nie wszczęła formalnej procedury dochodzenia w następstwie przekazania przez rząd włoski wniosku o udzielnie zezwolenia na ponowne złożenie wniosków odnoszących się do trzeciego przetargu w ramach poprzedniego programu pomocy, uznając go za niezgodny ze wspólnym rynkiem, tym samym naruszajac art. 88 ust. 2 Traktatu oraz zasadę prawa do obrony;

               —

               dopuściła się naruszenia zasady pewności prawa;

               —

               dokonała błędnej oceny.

         W opinii skarżącej, poddając ponownemu rozpatrzeniu zgodność ze wspólnym rynkiem propozycji udzielenia zezwolenia na ponowne złożenie wniosków przez przedsiębiorstwa uczestniczące w trzecim przetargu oraz podejmując decyzję bez jakiegokolwiek sprzeciwu co do niezgodności pomocy ze wspólnym rynkiem ze strony zainteresowanych, Komisja winna zmienić swoją decyzję o dozwoleniu programu pomocy na rok 1997, która wymaga tym samym analizy w świetle art. 87 Traktatu.
   Ponadto, pozwana ingerując w istniejące stany prawne i uchylając je, w rzeczywistości cofnęła decyzję w przedmiocie zezwolenia na pomoc z 1997 r., nie dochowując jednakże gwarancji proceduralnych przewidzianych rozporządzeniem WE nr 659/99 w przypadkach cofnięcia pomocy.

      (1)  Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2005 r, niepublikowane.

      (2)  Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2005 r., dotychczas niepublikowane w Zbiorze.

      (3)  Postanowienie Sądu z dnia 15 czerwca 2005 r, niepublikowane.


title: Sprawa C-496/09: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2009 r. (faks z dnia 30 listopada 2009 r. ) — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/44

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2009 r. (faks z dnia 30 listopada 2009 r.) — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-496/09)
   2010/C 24/77
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: L. Pignataro i E. Righini, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych dla zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie C-99/02 dotyczącego odzyskania od beneficjentów pomocy w rozumieniu decyzji Komisji 2000/128/WE (1) z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie systemu pomocy przyznanej przez Włochy w zakresie działań wspierających zatrudnienie, uznanych przez Trybunał za bezprawne i niezgodne ze wspólnym rynkiem, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy rzeczonej decyzji i art. 228 ust. 1 WE,

               —

               nałożenie na Republikę Włoską dziennej kary pieniężnej w wysokości 285 696 EUR wypłacanej Komisji za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku w sprawie C-99/02 dotyczącego decyzji 2000/128/WE od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku w sprawie C-99/02,

               —

               nałożenie na Republikę Włoską ryczałtu wypłacanego Komisji w wysokości dziennej kwoty 31 744 EUR pomnożonej przez ilość dni trwania naruszenia od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie w odniesieniu do decyzji 2000/128/WE,

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Włoska nie podjęła środków niezbędnych do odzyskania pomocy uznanej na mocy decyzji Komisji za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem w zakresie w jakim odzyskała jedynie kwotę 52 088 600,60 EUR z łącznej kwoty podlegającej odzyskaniu w wysokości 281 525 686,79 EUR. Republika Włoska przyznaje, że powinna jeszcze odzyskać kwotę w wysokości 229 437 086,19 EUR. Państwo to nie podjęło zatem, wszystkich środków niezbędnych do zastosowania się do decyzji jak wskazano w wyroku w sprawie C-99/02.

      (1)  Dz.U. L 42, s. 1.


title: Sprawa C-39/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Vu Thang Dang, przy udziale: Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Vu Thang Dang, przy udziale: Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof
   (Sprawa C-39/12) (1)

   2012/C 303/42
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa T-79/15: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Olympus Medical Systems/OHIM (3D) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego 3D — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/17

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Olympus Medical Systems/OHIM (3D)
   (Sprawa T-79/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego 3D - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 059/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Olympus Medical Systems Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci A. Ebert-Weidenfeller i C. Opatz)

      Strona pozwana Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: K. Doherty i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 grudnia 2014 r. (sprawa R 1708/2014-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego 3D jako wspólnotowego znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Olympus Medical Systems Corp zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa C-520/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Lebara Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs (Podatki — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 2 — Odpłatne świadczenie usług — Usługi telekomunikacyjne — Karty telefoniczne typu pre-paid zawierające informacje umożliwiające wykonanie międzynarodowych połączeń telefonicznych — Sprzedaż za pośrednictwem sieci dystrybutorów)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Lebara Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-520/10) (1)

   (Podatki - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 2 - Odpłatne świadczenie usług - Usługi telekomunikacyjne - Karty telefoniczne typu pre-paid zawierające informacje umożliwiające wykonanie międzynarodowych połączeń telefonicznych - Sprzedaż za pośrednictwem sieci dystrybutorów)
   2012/C 174/11
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lebara Ltd

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Wykładnia art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Karty telefoniczne sprzedawane przez podatnika mającego siedzibę w jednym państwie członkowskim dystrybutorowi mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim i odsprzedawane przez tego dystrybutora innym osobom, które wykorzystują te karty do wykonywania połączeń telefonicznych — Transakcja obejmująca kilka elementów — Zasady opodatkowania podatkiem od wartości dodanej

      Sentencja

   Wykładni art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2003/92/WE z dnia 7 października 2003 r. należy dokonywać w ten sposób, że operator telefonii oferujący usługi telekomunikacyjne obejmujące sprzedaż na rzecz dystrybutora kart telefonicznych zawierających wszystkie informacje konieczne do wykonania międzynarodowych połączeń telefonicznych z wykorzystaniem infrastruktury udostępnionej przez wskazanego operatora, a które są odsprzedawane przez dystrybutora w jego własnym imieniu i na jego własny rachunek użytkownikom końcowym, bezpośrednio lub za pośrednictwem innych podatników — hurtowników lub detalistów — świadczy odpłatnie usługi telekomunikacyjne na rzecz dystrybutora. Natomiast wskazany operator nie świadczy odpłatnie drugiej usługi użytkownikowi końcowemu, jeżeli ten ostatni po nabyciu karty telefonicznej korzysta z prawa do wykonania połączeń telefonicznych, czerpiąc informacje zawarte na tej karcie.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-673/15: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2015 r. – Guardian Europe/Unia Europejska

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/23

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2015 r. – Guardian Europe/Unia Europejska
   (Sprawa T-673/15)
   (2016/C 059/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Guardian Europe Sàrl (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokat F. Louis i C. O’Daly, solicitor)

      Strona pozwana: Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Europejską i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie na jej rzecz odszkodowania i zadośćuczynienia za następujące szkody majątkowe i niemajątkowe powstałe w wyniku nierozpatrzenia jej sprawy przez Sąd w rozsądnym terminie: a) szkodę majątkową w postaci kosztów gwarancji w wysokości 936 000 EUR; b) szkodę majątkową w postaci utraconych korzyści stanowiących utracony zysk w wysokości 1 671 000 EUR; oraz c) szkodę niemajątkową w wysokości 14,8 mln EUR;

               —

               w stosownym wypadku zasądzenie odsetek od powyższych kwot według średniej stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny w okresie mającym znaczenie dla sprawy do jego podstawowych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe;

               —

               zasądzenie na jej rzecz odszkodowania i zadośćuczynienia za następujące szkody majątkowe i niemajątkowe powstałe w wyniku naruszenia przez Komisję i Sąd zasady równego traktowania: a) szkodę majątkową w postaci kosztów gwarancji w wysokości 1 547 000 EUR; b) szkodę majątkową w postaci utraconych korzyści stanowiących utracony zysk w wysokości 9 292 000 EUR; oraz c) szkodę niemajątkową w wysokości 14,8 mln EUR.

               —

               w stosownym wypadku zasądzenie odsetek od powyższych kwot według średniej stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny w okresie mającym znaczenie dla sprawy do jego podstawowych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca podnosi, że wskutek naruszenia przez Sąd prawa do rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie zagwarantowanego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przysługuje jej względem Unii Europejskiej roszczenie odszkodowawcze na mocy art. 268 TFUE i 340 akapit drugi TFEU. Wskutek nierozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie skarżąca poniosła – w okresie od dnia 12 lutego 2010 r. do dnia 27 września 2012 r. trzy rodzaje szkód: 1) szkodę majątkową w postaci zwiększonych kosztów gwarancji bankowej zabezpieczającej kwotę grzywny, której skarżąca nie zapłaciła niezwłocznie Komisji po wydaniu przez Komisję decyzji nr C(2007)5791 final z dnia 28 listopada 2007 r. w sprawie Case COMP/39165 – Szkło płaskie; 2) szkodę majątkową w postaci utraconych korzyści związanych z faktem, że oprocentowanie grzywny zwróconej skarżącej z opóźnieniem po wydaniu przez Trybunał Sprawiedliwości wyroku w 2014 r. było znacznie niższe od potencjalnego zwrotu z inwestycji we własne przedsiębiorstwo, które skarżąca mogłaby poczynić, gdyby w 2008 r. nie musiała zapłacić tej kwoty Komisji; oraz 3) szkodę niemajątkową powstałą wskutek błędnej decyzji o nałożeniu na skarżącą w listopadzie 2007 r. najwyższej z możliwych grzywien oraz wskutek nierozpatrzenia jej sprawy przez Sąd w rozsądnym terminie, co zostało naprawione przez Trybunał Sprawiedliwości dopiero w listopadzie 2014 r.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżąca utrzymuje, że wskutek oczywistego naruszenia przez Komisję Europejską i Sąd zasady równego traktowania skutkującego dyskryminacją skarżącej przysługuje jej względem Unii Europejskiej roszczenie odszkodowawcze na mocy art. 268 TFUE i 340 akapit drugi TFEU. W decyzji nr C(2007)5791 final z dnia 28 listopada 2007 r. wydanej w sprawie COMP/39165 – Szkło płaskie, przy obliczaniu grzywien nałożonych na pozostałych adresatów tej decyzji błędnie pominięto sprzedaż wewnętrzną, co skutkowało dyskryminacją skarżącej, gdyż ze względu na bycie producentem niezintegrowanym sprzedaż wewnętrzna w jej przypadku nie występowała, przy czym dyskryminacji tej nie usunięto na późniejszym etapie. Błąd Komisji został spotęgowany przez Sąd, który utrzymał w mocy jej decyzję o pominięciu sprzedaży wewnętrznej. Błąd ten naprawił dopiero Trybunał Sprawiedliwości w listopadzie 2014 r., zmniejszając grzywnę nałożoną wspomnianą decyzją o 44,4 mln EUR. Jednakże zmniejszenie grzywny nie zrekompensowało szkody, jaką skarżąca poniosła w okresie od listopada 2007 r. do listopada 2014 r. wskutek nałożenia na nią nadmiernej grzywny sugerującej, że ponosi ona szczególną odpowiedzialność za kartel na rynku szkła płaskiego, oraz wskutek poniesienia przez nią dodatkowych kosztów finansowych. Z powodu bezprawnych działań Komisji i Sądu skarżąca poniosła te same trzy rodzaje szkód, które podniosła w ramach zarzutu pierwszego, z tym że odnoszą się one do dłuższego okres czasu, tj. od listopada 2007 r. do listopada 2014 r.