title: Sprawa C-212/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte – Włochy) – Prato Nevoso Termo Energy Srl/Provincia di Cuneo, ARPA Piemonte (Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2008/98/WE – Odpady – Zużyte oleje roślinne, które zostały poddane obróbce chemicznej – Artykuł 6 ust. 1 i 4 – Utrata statusu odpadu – Dyrektywa 2009/28/WE – Promowanie stosowania energii ze źródeł odnawialnych – Artykuł 13 – Krajowe procedury wydawania zezwoleń, certyfikacji i licencjonowania mające zastosowanie do instalacji do wytwarzania energii elektrycznej, ogrzewania lub chłodzenia z odnawialnych źródeł energii – Wykorzystanie biopłynu jako źródła zasilania elektrowni)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/7

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte – Włochy) – Prato Nevoso Termo Energy Srl/Provincia di Cuneo, ARPA Piemonte
      (Sprawa C-212/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/98/WE - Odpady - Zużyte oleje roślinne, które zostały poddane obróbce chemicznej - Artykuł 6 ust. 1 i 4 - Utrata statusu odpadu - Dyrektywa 2009/28/WE - Promowanie stosowania energii ze źródeł odnawialnych - Artykuł 13 - Krajowe procedury wydawania zezwoleń, certyfikacji i licencjonowania mające zastosowanie do instalacji do wytwarzania energii elektrycznej, ogrzewania lub chłodzenia z odnawialnych źródeł energii - Wykorzystanie biopłynu jako źródła zasilania elektrowni)
      (2019/C 432/07)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prato Nevoso Termo Energy Srl

         Strona pozwana: Provincia di Cuneo, ARPA Piemonte

         Przy udziale: Comune di Frabosa Sottana

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1513 z dnia 9 września 2015 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na podstawie których wniosek o zezwolenie na zastąpienie metanu jako źródła zasilania elektrowni wytwarzającej emisje do atmosfery substancją pochodzącą z chemicznej obróbki zużytych olejów roślinnych podlega oddaleniu ze względu na to, że substancja ta nie znajduje się w wykazie kategorii paliw z biomasy dopuszczonych do tego celu, a wykaz ten może zostać zmieniony jedynie dekretem ministerialnym, którego procedura przyjęcia nie jest skoordynowana z postępowaniem administracyjnym o wydanie zezwolenia na stosowanie takiej substancji jako paliwa, jeżeli państwo członkowskie mogło uznać bez popełnienia oczywistego błędu w ocenie, że nie wykazano, iż stosowanie tego oleju roślinnego w takich okolicznościach spełnia warunki ustanowione w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/98, a w szczególności, że takie stosowanie jest wolne od jakichkolwiek możliwych niekorzystnych skutków dla środowiska i zdrowia ludzkiego. Do sądu odsyłającego należy weryfikacja, czy tak jest w sprawie w postępowaniu głównym.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa T-560/18: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Atos Medical/EUIPO – Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb (Plastry medyczne) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający plaster medyczny – Ujawnienie wcześniejszych wzorów – Podstawa unieważnienia – Indywidualny charakter – Poinformowany użytkownik – Stopień swobody twórcy – Inne całościowe wrażenie – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/48

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Atos Medical/EUIPO – Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb (Plastry medyczne)
      (Sprawa T-560/18) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający plaster medyczny - Ujawnienie wcześniejszych wzorów - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2019/C 432/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Atos Medical GmbH (Troisdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Middelhoff, G. Schoenen i S. Biermann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Kramer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 czerwca 2018 r. (sprawa R 2216/2016-3) dotyczącą unieważnienia prawa do wzoru między Atos Medical a Andreas Fahl Medizintechnik-Vertrieb.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Atos Medical GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa T-211/19: Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2019 r. – Le Pen/Parlament (Prawo instytucjonalne – Członek Parlamentu Europejskiego – Przywileje i immunitety – Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego – Wygaśnięcie mandatu posła – Ustanie interesu prawnego – Umorzenie postępowania)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/58

      Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2019 r. – Le Pen/Parlament
      (Sprawa T-211/19) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu Europejskiego - Przywileje i immunitety - Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego - Wygaśnięcie mandatu posła - Ustanie interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 432/69)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Marie Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu P8_TA(2019)0136 z dnia 12 marca 2019 r. o uchyleniu immunitetu parlamentarnego skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa T-568/18: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – Local-e-motion/EUIPO – Volkswagen (WE) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WE – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy WE – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/48

      Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – Local-e-motion/EUIPO – Volkswagen (WE)
      (Sprawa T-568/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy WE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 432/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Local-e-motion GmbH (Dorsten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Sprenger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek, M. Fischer i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Thiering i L. Steidle)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2018 r. (sprawa R 128/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Volkswagenem a Local-e-motion.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Local-e-motion GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018


title: Sprawa C-601/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izby) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-888/16, BP/FRA, wniesione w dniu 7 sierpnia 2019 r. przez BP

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izby) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-888/16, BP/FRA, wniesione w dniu 7 sierpnia 2019 r. przez BP
      (Sprawa C-601/19 P)
      (2019/C 432/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: BP (przedstawiciel: adwokat E. Lazar)

         Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku i w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę (OUZU) z dnia 21 kwietnia 2016 r. o nieprzedłużeniu z nią umowy o pracę;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania za szkodę materialną i krzywdę poniesioną przez wnoszącą odwołanie w następstwie, po pierwsze niezgodnej z prawem decyzji o nieprzedłużeniu umowy o pracę a po drugie niezgodnego z prawem wykonania wyroku w sprawie T-658/13 P;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania za szkodę materialną i zadośćuczynienia za krzywdę, które wnosząca odwołanie poniosła w związku z nieprzyjęciem przez stronę pozwaną zgodnych z prawem zasad oceny, zmiany zaszeregowania i przedłużania umów oraz związanej z tym szkody wynikającej z braku takich zgodnych z prawem zasad;

                  —

                  orzeczenie, że wytyczne FRA w sprawie oceny i zmiany zaszeregowania oraz decyzja dyrektora FRA 2009/13 dotycząca przedłużania umów o pracę są niezgodne z prawem w zakresie, w jakim regulacje te zostały przyjęte w następstwie niezgodnego z prawem postępowania i przez organ nieposiadający odpowiednich kompetencji;

                  —

                  skorzystanie z nieograniczonego prawa orzekania w celu zapewnienia skuteczności orzeczenia;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej zapłaty odsetek za zwłokę według kluczowej stopy Europejskiego Banku Centralnego, powiększonej o dwa punkty procentowe od kwoty ostatecznie przyznanej lub zasądzenie jakiejkolwiek innej płatności odsetek, którą Trybunał uzna za sprawiedliwą i właściwą;

                  —

                  obciążenie FRA kosztami postępowania powstałymi w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pierwszy zarzut odwołania: Sąd dopuścił się oczywistego błędu w ocenie drugiego zarzutu dotyczącego niezgodności z prawem regulacji FRA i czwartego żądania skargi dotyczącego zarzutu niezgodności z prawem podniesionego przez wnoszącą odwołanie na podstawie art. 277 TFUE. W tym względzie Sąd dokonał nieprawidłowej oceny faktów i dowodów, wypaczył sens dowodów, dopuścił się naruszenia prawa, naruszył obowiązek uzasadnienia i prawo do bycia wysłuchanym.
      Drugi zarzut odwołania: Sąd nie rozstrzygnął w odniesieniu do trzeciego żądania skargi oraz skorzystania z nieograniczonego prawa orzekania, jak wnoszono w piątym żądaniu skargi. W tym względzie Sąd naruszył wymóg ochrony zgodności z prawem wskazany w art. 19 ust. 1 TUE oraz naruszył art. 268 TFUE
      Trzeci zarzut odwołania: Sąd naruszył art. 35, 36, 64 i 65 swego regulaminu postępowania. W tym względzie Sąd naruszył zasadę kontradyktoryjności; nie doręczył FRA pisma z dnia 25 września 2017 r. oraz nie poinformował o tym wnoszącej odwołanie; nie ocenił dowodów załączonych do odpowiedzi oraz naruszył reguły dotyczące postępowania dowodowego; niesłusznie odrzucił sprawozdanie OLAF w sprawach połączonych OF/2014/0192 i OF/2015/0167; naruszył prawo do bycia wysłuchanym; naruszył prawo do rzetelnego procesu sądowego; naruszył art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
      Czwarty zarzut odwołania: Sąd naruszył prawo do obrony i zasadę skutecznej ochrony sądowej, ustanowione w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i przedstawił niewystarczające uzasadnienie.
      Piąty zarzut odwołania: Sąd naruszył art. 134 i 135 swego regulaminu postępowania w przedmiocie kosztów. W tym względzie Sąd uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia.


title: Sprawa T-333/17: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Austrian Power Grid i Vorarlberger Übertragungsnetz/ACER (Energia – Decyzja komisji odwoławczej ACER – Ustalanie regionów wyznaczania zdolności przesyłowych – Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny – Częściowa niedopuszczalność – Rozporządzenie (UE) 2015/1222 – Kompetencje ACER)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/36

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Austrian Power Grid i Vorarlberger Übertragungsnetz/ACER
      (Sprawa T-333/17) (1)

      (Energia - Decyzja komisji odwoławczej ACER - Ustalanie regionów wyznaczania zdolności przesyłowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Częściowa niedopuszczalność - Rozporządzenie (UE) 2015/1222 - Kompetencje ACER)
      (2019/C 432/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Austrian Power Grid AG (Wiedeń, Austria) i Vorarlberger Übertragungsnetz GmbH (Bregenz, Austria) (przedstawiciele: adwokaci H. Kristoferitsch i S. Huber)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (przedstawiciele: P. Martinet i E. Tremmel, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Verbund AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat S. Polster)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i T. Müller, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik), Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. (Konstancin-Jeziorna, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Szambelańczyk)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej ACER z dnia 17 marca 2017 r., odrzucającej odwołania od decyzji ACER nr 6/2016 w sprawie ustalenia regionów wyznaczania zdolności przesyłowych w sprawie A-001-2017 (skonsolidowana).

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji A-001-2017 (skonsolidowanej) komisji odwoławczej Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) z dnia 17 marca 2017 r. odrzucającej odwołania od decyzji nr 6/2016 ACER w sprawie ustalenia regionów wyznaczania zdolności przesyłowych w zakresie, w jakim odrzuca ona odwołania Austrian Power Grid AG i Vorarlberger Übertragungsnetz GmbH.

                  2)

                     ACER poniesie własne koszty oraz jedną czwartą kosztów Austrian Power Grid i Vorarlberger Übertragungsnetz.

                  3)

                     Austrian Power Grid i Vorarlberger Übertragungsnetz poniosą trzy czwarte własnych kosztów.

                  4)

                     Republika Czeska, Rzeczpospolita Polska, Verbund AG i Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


title: Sprawa C-622/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 czerwca 2019 r. w sprawie T-357/18 Luz Saúde/EUIPO – Clínica La Luz, wniesione w dniu 21 sierpnia 2019 r. przez Luz Saúde, SA

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 czerwca 2019 r. w sprawie T-357/18 Luz Saúde/EUIPO – Clínica La Luz, wniesione w dniu 21 sierpnia 2019 r. przez Luz Saúde, SA
      (Sprawa C-622/19 P)
      (2019/C 432/25)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Luz Saúde, SA (przedstawiciele: adwokaci G. Gentil Anastácio, P. Guerra e Andrade, G. Moreira Rato i M. Stock da Cunha)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Clínica La Luz
      Postanowieniem z dnia 5 listopada Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) zdecydował o nieprzyjęciu odwołania do rozpoznania i


title: Sprawa T-383/19 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 października 2019 r. – Walker i in./Parlament i Rada (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Rozporządzenie (UE) 2018/1806 – Utrata obywatelstwa Unii – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Oczywista niedopuszczalność skargi głównej – Niedopuszczalność)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/58

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 października 2019 r. – Walker i in./Parlament i Rada
      (Sprawa T-383/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (UE) 2018/1806 - Utrata obywatelstwa Unii - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Oczywista niedopuszczalność skargi głównej - Niedopuszczalność)
      (2019/C 432/70)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Hilary Elizabeth Walker (Cadix, Hiszpania), Jennifer Ann Cording (Valdagno, Włochy), Douglas Edward Watson (Beaumont-du-Périgord, Francja), Christopher David Randolph (Ballinlassa Belcarra Castlebar, Irlandia), Michael Charles Strawson (Serralongue, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Parlament Europejskie (przedstawiciele: D. Warin i R. van de Westelaken, pełnomocnicy), oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Cholakova, R. Meyer i M. Bauer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie mające na celu, po pierwsze, zawieszenie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/592 z dnia 10 kwietnia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) 2018/1806 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii (Dz.U. 2019, L 103 I, s.1), a po drugie, przyjęcie pewnych środków tymczasowych.

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-335/17: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2019 r. – Hilfe zur Selbsthilfe/Komisja (Klauzula arbitrażowa – Program bezpieczeństwa żywności na rzecz rolniczych gospodarstw domowych szczególnie zagrożonych brakiem żywności w Zimbabwe (ECHO/ZWE/BUD/2009/02002) – Zmiana kwalifikacji skargi – Sprawozdania z audytu – Sprawozdanie z audytu przeprowadzonego przez Trybunał Obrachunkowy – Sprawozdanie OLAF – u – Zwrot wypłaconych kwot – Proporcjonalność – Uzasadnione oczekiwania)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/37

      Wyrok Sądu z dnia 10 października 2019 r. – Hilfe zur Selbsthilfe/Komisja
      (Sprawa T-335/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Program bezpieczeństwa żywności na rzecz rolniczych gospodarstw domowych szczególnie zagrożonych brakiem żywności w Zimbabwe (ECHO/ZWE/BUD/2009/02002) - Zmiana kwalifikacji skargi - Sprawozdania z audytu - Sprawozdanie z audytu przeprowadzonego przez Trybunał Obrachunkowy - Sprawozdanie OLAF - u - Zwrot wypłaconych kwot - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 432/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Help – Hilfe zur Selbsthilfe eV (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo V. Jungkind i P. Cramer, następnie adwokaci V. Jungkind i F. Geber)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu, K. Blanck i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2017) 1515573 z dnia 21 marca 2017 r. nakazującej zwrot części kwoty przeznaczonej na finansowanie przedsięwzięcia pomocowego ECHO/ZWE/BUD/2009/02002 w wysokości 643 627,72 EUR, a także wystosowanego na podstawie tej decyzji żądania zapłaty, oraz, po drugie, oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Komisji zwrotu kwoty 643 627,72 EUR wypłaconej przez skarżącą na rzecz Komisji na podstawie decyzji z dnia 21 marca 2017 r. oraz żądań zapłaty z dnia 7 kwietnia i z dnia 5 września 2017 r.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Help – Hilfe zur Selbsthilfe eV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa C -675/19 SA: Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 9 września 2019 r. – Ntinos Ramon/Komisja Europejska

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/21

      Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 9 września 2019 r. – Ntinos Ramon/Komisja Europejska
      (Sprawa C -675/19 SA)
      (2019/C 432/26)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ntinos Ramon (przedstawiciele: adwokaci Achilleas Dimitriadis i Charalampos Pogiatzis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi o:

                  Α.

                  nakazanie przez Trybunał uchylenia immunitetu Komisji Europejskiej na podstawie art. 1 Protokołu nr 7 (1) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz zezwolił na doręczenie i wykonanie:

                              1)

                              postanowienia o dokonaniu zajęcia zabezpieczającego (Garnishee Order Nisi) z dnia 26 czerwca 2019 r. wydanego przez Eparchiako Dikastirio Ammochostou (sąd rejonowy, Famagusta) na Cyprze,

                              2)

                              jakiegokolwiek środka zarządzonego przez ów sąd,

                              3)

                              jakiegokolwiek innego powiązanego środka;

                  Β.

                  podjęcie wszelkich środków i działań, które Trybunał uzna za słuszne i sprawiedliwe w okolicznościach niniejszej sprawy;

                  C.

                  obciążenie kosztami, w tym VAT.

         (1)  Dz.U. 2016 C 202, s. 266.


title: Sprawa T-601/17: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Rubik’s Brand/EUIPO – Simba Toys (Kształt sześcianu o powierzchniach mających strukturę siatki) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Trójwymiarowy unijny znak towarowy – Kształt sześcianu o powierzchniach mających strukturę siatki – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia 2017/1001] – Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego – Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) – Artykuł 75 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia 2017/1001) – Artykuł 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/37

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Rubik’s Brand/EUIPO – Simba Toys (Kształt sześcianu o powierzchniach mających strukturę siatki)
      (Sprawa T-601/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy unijny znak towarowy - Kształt sześcianu o powierzchniach mających strukturę siatki - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia 2017/1001] - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) - Artykuł 75 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia 2017/1001) - Artykuł 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 432/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rubik’s Brand Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci K. Szamosi i M. Borbás)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Simba Toys GmbH & Co. KG (Fürth, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Ruhl)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 czerwca 2017 r. (sprawa R 452/2017-1) dotycząca postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Simba Toys a Rubik’s Brand.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Rubik’s Brand Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 374 z dnia 6.11.2017 R.


title: Sprawa C-677/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Vâlcea (Rumunia) w dniu 11 września 2019 r. – SC Valoris SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Craiova - Administrația Județeană a Finanțelor Publice Vâlcea, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Vâlcea (Rumunia) w dniu 11 września 2019 r. – SC Valoris SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Craiova - Administrația Județeană a Finanțelor Publice Vâlcea, Administrația Fondului pentru Mediu
      (Sprawa C-677/19)
      (2019/C 432/27)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Vâlcea

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Valoris SRL

         Strona pozwana: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Craiova - Administrația Județeană a Finanțelor Publice Vâlcea, Administrația Fondului pentru Mediu

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zasady lojalnej współpracy, równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 1 ust. 2 Ordonanța de urgență a Guvernului nr. 52/2017 (specjalnego dekretu z mocą ustawy nr 52/2017), w którym ustanowiono wynoszący około jednego roku termin zawity na złożenie wniosków o zwrot niektórych podatków pobranych z naruszeniem prawa Unii, jeżeli ustawodawstwo krajowe nie przewiduje podobnego terminu na wykonanie prawa do zwrotu kwot pobranych z naruszeniem przepisów krajowych?


title: Sprawa T-688/19: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2019 r. – VeriGraft/EASME

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/59

      Skarga wniesiona w dniu 8 października 2019 r. – VeriGraft/EASME
      (Sprawa T-688/19)
      (2019/C 432/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VeriGraft AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci P. Hansson i A. Johansson)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (EASME)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  ustalenie i stwierdzenie, że rozwiązanie przez EASME umowy o udzielenie dotacji (umowy o udzielenie dotacji nr 778620 P-TEV) jest nieważne; oraz

                  —

                  obciążenie EASME kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że wskazany powód rozwiązania nie znajduje zastosowania oraz że dokonane przez EASME rozwiązanie jest zatem nieważne:

                              —

                              EASME rozwiązało umowę o udzielenie dotacji, powołując się na poparcie swojej decyzji wyłącznie na postanowienie, zgodnie z którym umowa o udzielenie dotacji może zostać rozwiązana, jeżeli „beneficjent lub osoba fizyczna, która jest uprawniona do jego reprezentowania lub podejmowania decyzji w jego imieniu, został uznany winnym wykroczenia zawodowego, wykazanego za pomocą jakichkolwiek środków”.

                              —

                              Jako że ani beneficjent, tj. VERIGRAFT, ani żadna osoba fizyczna, która jest uprawniona do jego reprezentowania lub podejmowania decyzji w jego imieniu, nie został uznany winnym wykroczenia zawodowego, powód ten nie znajduje zastosowania i rozwiązanie jest zatem nieważne.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że rozwiązanie umowy o udzielenie dotacji narusza zasadę proporcjonalności:

                              —

                              Rozwiązanie umowy o udzielenie dotacji narusza także zasadę proporcjonalności, gdyż nie był to odpowiedni środek do osiągnięcia uzasadnionego zamierzonego celu; nie było to konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu; ponadto rozwiązanie umowy nałożyło na VERIGRAFT ciężar, który jest jednoznacznie nadmierny w stosunku do zamierzonego celu.


title: Sprawa T-778/17: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Autostrada Wielkopolska/Komisja (Pomoc państwa – Koncesja na płatną autostradę – Ustawa przewidująca zwolnienie niektórych pojazdów z opłat za przejazd – Rekompensata przyznana koncesjonariuszowi przez państwo członkowskie z tytułu utraty przychodów – Wirtualna opłata za przejazd – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron – Obowiązek zachowania przez Komisję szczególnej staranności – Pojęcie pomocy państwa – Korzyść – Spodziewana poprawa sytuacji finansowej koncesjonariusza – Kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Artykuł 107 ust. 3 lit. a) TFUE – Krajowa pomoc regionalna)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/38

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Autostrada Wielkopolska/Komisja
      (Sprawa T-778/17) (1)

      (Pomoc państwa - Koncesja na płatną autostradę - Ustawa przewidująca zwolnienie niektórych pojazdów z opłat za przejazd - Rekompensata przyznana koncesjonariuszowi przez państwo członkowskie z tytułu utraty przychodów - Wirtualna opłata za przejazd - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron - Obowiązek zachowania przez Komisję szczególnej staranności - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Spodziewana poprawa sytuacji finansowej koncesjonariusza - Kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Artykuł 107 ust. 3 lit. a) TFUE - Krajowa pomoc regionalna)
      (2019/C 432/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Autostrada Wielkopolska S.A. (Poznań, Polska) (przedstawiciele: adwokaci O. Geiss, D. Tayar i T. Siakka)

         Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: L. Armati, K. Herrmann i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i M. Rzotkiewicz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2018/556 z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.35356 (2013/C) (ex 2013/NN, ex 2012/N) wdrożonej przez Polskę na rzecz spółki Autostrada Wielkopolska S.A. (Dz.U. 2018, L 92, s. 19).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Autostrada Wielkopolska S.A. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa C-213/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma - Włochy) – Adriano Guaitoli i in./easyJet Airline Co. Ltd (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 7 pkt 1 lit. a) – Sąd właściwy w sprawach dotyczących umowy – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuły 5, 7, 9 i 12 – Konwencja montrealska – Jurysdykcja – Artykuły 19 i 33 – Żądanie odszkodowania i naprawienia szkód wynikających z odwołania i opóźnienia lotów)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma - Włochy) – Adriano Guaitoli i in./easyJet Airline Co. Ltd
      (Sprawa C-213/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 7 pkt 1 lit. a) - Sąd właściwy w sprawach dotyczących umowy - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuły 5, 7, 9 i 12 - Konwencja montrealska - Jurysdykcja - Artykuły 19 i 33 - Żądanie odszkodowania i naprawienia szkód wynikających z odwołania i opóźnienia lotów)
      (2019/C 432/08)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Roma

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Adriano Guaitoli, Concepción Casan Rodriguez, Alessandro Celano Tomassoni, Antonia Cirilli, Lucia Cortini, Mario Giuli, Patrizia Padroni

         Strona pozwana: easyJet Airline Co. Ltd

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 pkt 1, art. 67 i art. 71 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych oraz art. 33 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego, przed którym wytoczono powództwo mające na celu uzyskanie jednocześnie zryczałtowanego i zuniformizowanego odszkodowania przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, jak i objętego zakresem konwencji montrealskiej odszkodowania dodatkowego, powinien badać swoją jurysdykcję w odniesieniu do pierwszego żądania w świetle art. 7 pkt 1 rozporządzenia nr 1215/2012, a w odniesieniu do drugiego żądania – w świetle art. 33 wskazanej konwencji.

                  2)

                  Artykuł 33 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do powództw o naprawienie szkody objętych zakresem stosowania tej konwencji reguluje on nie tylko rozdział jurysdykcji między państwami będącymi stronami tej konwencji, lecz również rozdział właściwości miejscowej między sądami każdego z tych państw.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa T-690/19: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2019 r. – Daily Mail and General Trust plc i in./Komisja

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/60

      Skarga wniesiona w dniu 8 października 2019 r. – Daily Mail and General Trust plc i in./Komisja
      (Sprawa T-690/19)
      (2019/C 432/72)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Daily Mail and General Trust plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Ralph US Holdings (Londyn) i Daily Mail and General Holdings Ltd (Londyn) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności całej decyzji Komisji z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo, dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących lub którejkolwiek z nich;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym „całkowite” zwolnienie podatkowe zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371IB Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym w części 9A rozdział 9 Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy Zjednoczonego Królestwa z 2010 r. w sprawie regulacji podatkowych (międzynarodowych i innych)] jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej przewidzianą w art. 49 TFUE.

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  10.

                  Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa C-693/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 13 września 2019 r. – SPV Project 1503 Srl, Dobank SpA/YB

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 13 września 2019 r. – SPV Project 1503 Srl, Dobank SpA/YB
      (Sprawa C-693/19)
      (2019/C 432/28)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Milano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SPV Project 1503 Srl, Dobank SpA

         Strona pozwana: YB

         Pytania prejudycjalne

      Czy, i na jakich warunkach, art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG (1) i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak opisane poniżej, uniemożliwiającemu sądowi egzekucyjnemu przeprowadzenie kontroli co do istoty tytułu egzekucyjnego, który stał się prawomocny i uniemożliwiającemu temu sądowi, w przypadku gdy konsument chce powołać się na nieuczciwy charakter warunku zawartego w umowie, na podstawie której sporządzono tytuł egzekucyjny, zniwelowanie skutków dorozumianej powagi rzeczy osądzonej?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa T-691/19: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2019 r. – Hill & Smith Holdings, Hill & Smith Overseas/Komisja

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/61

      Skarga wniesiona w dniu 8 października 2019 r. – Hill & Smith Holdings, Hill & Smith Overseas/Komisja
      (Sprawa T-691/19)
      (2019/C 432/73)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hill & Smith Holdings plc (Solihull, Zjednoczone Królestwo), Hill & Smith Overseas Ltd (Solihull) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor i K. Beal QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy wyborze ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była uznać za ramy odniesienia system podatku dochodowego od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie, a nie tylko sam system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (Controlled Foreign Companies, CFC).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania CFC. Komisja w motywach 124-126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji zostały potraktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że „pełne” zwolnienie na podstawie art. 371IB ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne) jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % przewidziane w art. 371ID ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne) jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że nałożenie obciążenia podatkowego na CFC, które spełniają wymogi zwolnień zawartych w części 9A rozdziału 9 jako grupa stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących sprzeczne z art. 49 TFUE.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kwestii zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że decyzja Komisji nie jest zgodna z ogólną zasadą niedyskryminacji i równego traktowania w prawie Unii.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1) ustanawiającej przepisy przeciwko praktykom unikania zobowiązań podatkowych, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, która nie miała zastosowania ratione temporis.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdzając w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje pewna kategoria beneficjentów (w tym skarżący) i że oni (skarżący) uzyskali jakąkolwiek pomoc, którą należy odzyskać na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, Dz.U. 2016, L 193, s. 1.


title: Sprawa C-705/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 września 2019 r. – Axpo Trading Ag/Gestore dei Servizi Energetici SpA - GSE

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 września 2019 r. – Axpo Trading Ag/Gestore dei Servizi Energetici SpA - GSE
      (Sprawa C-705/19)
      (2019/C 432/29)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Axpo Trading Ag

         Druga strona postępowania: Gestore dei Servizi Energetici SpA - GSE

         Pytanie prejudycjalne

      Do Trybunału Sprawiedliwości kieruje się pytanie, czy:

                  —

                  artykuł 18 TFUE w części, w której zakazuje wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w zakresie zastosowania traktatów;

                  —

                  artykuły 28 i 30 TFUE, a także art. 6 umowy o wolnym handlu pomiędzy EWG a Szwajcarią, w części, w której przewidują zniesienie ceł przywozowych oraz środków o równoważnym skutku;

                  —

                  artykuł 110 TFUE w części, w której zakazuje nakładania na produkty importowane podatków wewnętrznych wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe;

                  —

                  artykuł 34 TFUE, a także art. 13 umowy o wolnym handlu pomiędzy EWG a Szwajcarią, w części, w której zakazują stosowania środków mających skutek równoważny z ograniczeniami ilościowymi w przywozie;

                  —

                  artykuły 107 i 108 TFUE, w części, w której zakazują wdrażania niezgłoszonego Komisji i niezgodnego z rynkiem wewnętrznym środka o charakterze pomocy państwa;

                  —

                  dyrektywa 2009/28/WE (1), w części, w której ma na celu promowanie wewnątrzwspólnotowego handlu zieloną energią elektryczną, sprzyjając również promowaniu zdolności produkcyjnych poszczególnych państw członkowskich;
                  sprzeciwiają się przepisowi prawa krajowego, takiemu jak opisany powyżej, nakładającemu na importerów zielonej energii elektrycznej obciążenie finansowe, które nie ma zastosowania względem krajowych producentów tego samego produktu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).


title: Sprawa C-281/18 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 31 października 2019 r. – Repower AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), repowermap.org (Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Uchylenie pierwotnej decyzji izby odwoławczej oddalającej częściowo wniosek o unieważnienie prawa do słownego unijnego znaku towarowego REPOWER)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/9

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 31 października 2019 r. – Repower AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), repowermap.org
      (Sprawa C-281/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Uchylenie pierwotnej decyzji izby odwoławczej oddalającej częściowo wniosek o unieważnienie prawa do słownego unijnego znaku towarowego REPOWER)
      (2019/C 432/09)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Repower AG (przedstawiciele: R. Kunz-Hallstein, H.P. Kunz-Hallstein i V. Kling, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Botis i J.F. Crespo Carrillo, pełnomocnicy), repowermap.org (przedstawiciel: P. González-Bueno Catalán de Ocón, abogado)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Repower AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa T-692/19: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2019 r. – Rentokil Initial i Rentokil Initial 1927/Komisja

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/63

      Skarga wniesiona w dniu 8 października 2019 r. – Rentokil Initial i Rentokil Initial 1927/Komisja
      (Sprawa T-692/19)
      (2019/C 432/74)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rentokil Initial plc (Camberley, Zjednoczone Królestwo), Rentokil Initial 1927 plc (Camberley) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor i K. Beal QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy wyborze ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była uznać za ramy odniesienia system podatku dochodowego od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie, a nie tylko sam system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (Controlled Foreign Companies, CFC).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania CFC. Komisja w motywach 124-126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji zostały potraktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % przewidziane w art. 371ID ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne) jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że stosowanie zasady „dopasowanych odsetek” na podstawie przepisów art. 371IE ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne) jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. Ewentualnie, decyzja Komisji w odniesieniu do zasady „dopasowanych odsetek” jest dotknięta wadą ze względu na brak odpowiedniego uzasadnienia decyzji przez Komisję, co jest sprzeczne z art. 296 TFUE.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że nałożenie obciążenia podatkowego na CFC, które spełniają wymogi zwolnień zawartych w części 9A rozdziału 9 jako grupa stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących sprzeczne z art. 49 TFUE.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kwestii zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że decyzja Komisji nie jest zgodna z ogólną zasadą niedyskryminacji i równego traktowania w prawie Unii.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która nie miała zastosowania ratione temporis.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdzając w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje pewna kategoria beneficjentów (w tym skarżący) i że oni (skarżący) uzyskali jakąkolwiek pomoc, którą należy odzyskać na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, Dz.U. 2016, L 193, s. 1.


title: Sprawa C-721/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 września 2019 r. – Sisal SpA/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell’Economia e delle Finanze

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 września 2019 r. – Sisal SpA/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell’Economia e delle Finanze
      (Sprawa C-721/19)
      (2019/C 432/30)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Sisal SpA

         Strona przeciwna: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell’Economia e delle Finanze

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii, w szczególności swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług (art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE), jak również zasady [prawa Unii Europejskiej]: pewności prawa, niedyskryminacji, przejrzystości i bezstronności, swobody konkurencji, proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań i spójności, a także – w stosownych przypadkach – art. 3 i 43 dyrektywy 2014/23/UE (1), należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom, takim jak art. 20 ust. 1 decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 148 z dnia 16 października 2017 r., wraz z późniejszymi przepisami wykonawczymi, które stanowią, co następuje: „1. Na podstawie art. 21 ust. 3 i 4 decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 78 z dnia 1 lipca 2009 r., przekształconego ze zmianami w ustawę nr 102 z dnia 3 sierpnia 2009 r., Agenzia delle dogane e dei monopoli (agencja ceł i monopoli) zezwala na kontynuację istniejącej koncesji na przyjmowanie, nawet na odległość, krajowych gier z wykorzystaniem kart do zdrapywania, do upływu ostatecznego terminu określonego w art. 4 ust. 1 umowy koncesyjnej w celu zapewnienia nowych i większych dochodów budżetu państwa w wysokości 50 mln EUR na rok 2017 i 750 mln EUR na rok 2018”, w sytuacji, w której:

                              —

                              art. 21 ust. 1 decreto legge nr 78 z dnia 1 lipca 2009 r., przekształcony ze zmianami w ustawę nr 102 z dnia 3 sierpnia 2009 r., przewidywał udzielenie rozpatrywanych koncesji kilku podmiotom wybranym w drodze otwartych, konkurencyjnych i niedyskryminacyjnych procedur;

                              —

                              art. 21 ust. 4 wspomnianego decreto legge przewidywał, że koncesje, o których mowa w ust. 1, mogą zostać odnowione ewentualnie tylko jeden raz;

                              —

                              w przetargu ogłoszonym w 2010 r. nie uczestniczyły spółki wnoszące odwołanie;

                              —

                              konkretna istniejąca koncesja została udzielona pierwotnie tylko jednemu koncesjonariuszowi w wyniku przetargu publicznego, w którym złożono tylko jedną ofertę;

                              —

                              kontynuacja istniejącej koncesji oznaczałaby w szczególności, że koncesja ta byłaby kontynuowana tylko z tym jednym koncesjonariuszem, a nie w drodze odnowienia koncesji z wieloma podmiotami, bez zastosowania procedury przetargowej?

                  2)

                  Czy prawo Unii, w szczególności swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług (art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE), jak również zasady [prawa Unii Europejskiej]: pewności prawa, niedyskryminacji, przejrzystości i bezstronności, swobody konkurencji, proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań i spójności, a także – w stosownych przypadkach – art. 3 i 43 dyrektywy 2014/23/UE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom, takim jak art. 20 ust. 1 decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 148 z dnia 16 października 2017 r., który – na podstawie art. 21 ust. 3 i 4 decreto legge nr 78 z dnia 1 lipca 2009 r., przekształconego ze zmianami w ustawę nr 102 z dnia 3 sierpnia 2009 r. - stanowi, co następuje „Agenzia delle dogane e dei monopoli (agencja ceł i monopoli) zezwala na kontynuację istniejącej koncesji na przyjmowanie, nawet na odległość, krajowych gier z wykorzystaniem kart do zdrapywania, do upływu ostatecznego terminu określonego w art. 4 ust. 1 umowy koncesyjnej w celu zapewnienia nowych i większych dochodów budżetu państwa w wysokości 50 mln EUR na rok 2017 i 750 mln EUR na rok 2018”, w następujący sposób:

                              —

                              poprzez czasową kontynuację jedynej istniejącej koncesji, zamiast ewentualnego odnowienia wielu koncesji, o których mowa w art. 21 ust. 4 decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 78 z dnia 1 lipca 2009 r., przekształconego ze zmianami w ustawę nr 102 z dnia 3 sierpnia 2009 r., bez ogłoszenia nowego postępowania przetargowego;

                              —

                              przed wygaśnięciem koncesji: decreto legge (dekret z mocą ustawy) nr 148 z 2017 r. wszedł w życie w dniu 16 października 2017 r., to znaczy w tym samym dniu, w którym został on opublikowany we włoskim dzienniku urzędowym, natomiast koncesja wygasła w dniu 30 września 2019 r.;

                              —

                              w celu zapewnienia nowych i większych dochodów budżetu państwa w wysokości 50 mln EUR na rok 2017 i 750 mln EUR na rok 2018, zmieniając w ten sposób niektóre aspekty dotyczące warunków i terminu uiszczenia opłaty koncesyjnej, a także, potencjalnie, całkowitej kwoty należnej zapłaty pod względem jej obciążającego charakteru, w szczególności poprzez zmianę terminów płatności, wprowadzając wcześniejsze terminy w stosunku do terminów przewidzianych w pierwotnej koncesji, biorąc pod uwagę - zgodnie ze stanowiskiem wnoszących odwołanie – obiektywny i znany fakt wartości finansowej czasu?

                  3)

                  Czy prawo Unii, w szczególności swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług (art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE), jak również zasady [prawa Unii Europejskiej]: pewności prawa, niedyskryminacji, przejrzystości i bezstronności, swobody konkurencji, proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań i spójności, a także – w stosownych przypadkach – art. 3 i 43 dyrektywy 2014/23/UE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom, takim jak te zawarte w przepisach wykonawczych ww. decreto legge, w szczególności w komunikacie Agenzia delle dogane e dei monopoli, [protokół nr] 0133677 z dnia 1 grudnia 2017 r., który – w wykonaniu art. 20 ust. 1 decreto legge nr 148 z dnia 16 października 2017 r. oraz na podstawie art. 4 akapit pierwszy umowy koncesyjnej na prowadzenie gier z wykorzystaniem kart do zdrapywania, przewidującego możliwość odnowienia tejże umowy tylko jeden raz – określa ostateczny termin wygaśnięcia koncesji na dzień 30 września 2028 r.; nie narusza, w każdym razie, przepisu wspomnianego art. 4 dotyczącego podziału czasu obowiązywania koncesji na dwa okresy wynoszące odpowiednio 5 lat i 4 lata (w związku z tym, po upływie pierwszego okresu 5 lat, począwszy od dnia 1 października 2019 r., kontynuacja koncesji przez kolejne cztery lata, do czasu jej wygaśnięcia w dniu 30 września 2028 r., jest uzależniona od pozytywnej oceny działalności w zakresie prowadzenia gier, dokonywanej przez Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, która to ocena musi zostać wyrażona do dnia 30 marca 2024 r.); stanowi, że spółka jest zobowiązana zapłacić: kwotę 50 mln EUR do dnia 15 grudnia 2017 r.; kwotę 300 mln EUR do dnia 30 kwietnia 2018 r.; oraz kwotę 450 mln EUR do dnia 31 października 2018 r.;

                              —

                              wprowadzając powyższe przepisy przed upływem pierwotnego terminu wygaśnięcia koncesji [komunikat Agenzia delle dogane e dei monopoli, (protokół nr) 0133677 został wydany w dniu 1 grudnia 2017 r., a umowa koncesyjna wygasała w dniu 30 września 2019 r.];

                              —

                              zapewniając w ten sposób wcześniejszą płatność kwoty 800 mln EUR (50 mln EUR do dnia 15 grudnia 2017 r.; 300 mln EUR do dnia 30 kwietnia 2018 r.; 450 mln EUR do dnia 31 października 2018 r.) w stosunku do wskazanego terminu wygaśnięcia koncesji (30 września 2019 r.);

                              —

                              prowadząc w ten sposób do potencjalnej zmiany całkowitej kwoty należnej płatności pod względem jej obciążającego charakteru, biorąc pod uwagę - zgodnie ze stanowiskiem wnoszących odwołanie – obiektywny i znany fakt wartości finansowej czasu?

                  4)

                  Czy prawo Unii, w szczególności swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług (art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE), jak również zasady [prawa Unii Europejskiej]: pewności prawa, niedyskryminacji, przejrzystości i bezstronności, swobody konkurencji, proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań i spójności, a także – w stosownych przypadkach – art. 3 i 43 dyrektywy 2014/23/UE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie wymienionym przepisom, nawet w przypadku, gdy przedsiębiorstwa działające w danym sektorze, które są obecnie zainteresowane wejściem na rynek, nie wzięły udziału w pierwotnie ogłoszonym przetargu na udzielenie wygasającej koncesji kontynuowanej z koncesjonariuszem, którego koncesja wygasała, zgodnie z nowymi warunkami umownymi, czy też ewentualne ograniczenie dostępu do rynku ma miejsce jedynie w przypadku rzeczywistego udziału rzeczonych przedsiębiorstw w pierwotnym przetargu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).


title: Sprawa C-722/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 września 2019 r. – Stanleybet Malta Limited Magellan, Robotec Ltd/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell’Economia e delle Finanze

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 września 2019 r. – Stanleybet Malta Limited Magellan, Robotec Ltd/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell’Economia e delle Finanze
      (Sprawa C-722/19)
      (2019/C 432/31)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Stanleybet Malta Limited Magellan, Robotec Ltd

         Druga strona postępowania: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell’Economia e delle Finanze

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii, w szczególności swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług (art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE), jak również zasady [prawa Unii Europejskiej]: pewności prawa, niedyskryminacji, przejrzystości i bezstronności, swobody konkurencji, proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań i spójności, a także – w stosownych przypadkach – art. 3 i 43 dyrektywy 2014/23/UE (1), należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom, takim jak art. 20 ust. 1 decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 148 z dnia 16 października 2017 r., wraz z późniejszymi przepisami wykonawczymi, które stanowią, co następuje: „1. Na podstawie art. 21 ust. 3 i 4 decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 78 z dnia 1 lipca 2009 r., przekształconego ze zmianami w ustawę nr 102 z dnia 3 sierpnia 2009 r., Agenzia delle dogane e dei monopoli (agencja ceł i monopoli) zezwala na kontynuację istniejącej koncesji na przyjmowanie, nawet na odległość, krajowych gier z wykorzystaniem kart do zdrapywania, do upływu ostatecznego terminu określonego w art. 4 ust. 1 umowy koncesyjnej w celu zapewnienia nowych i większych dochodów budżetu państwa w wysokości 50 mln EUR na rok 2017 i 750 mln EUR na rok 2018”, w sytuacji, w której:

                              —

                              art. 21 ust. 1 decreto legge nr 78 z dnia 1 lipca 2009 r., przekształcony ze zmianami w ustawę nr 102 z dnia 3 sierpnia 2009 r., przewidywał udzielenie rozpatrywanych koncesji kilku podmiotom wybranym w drodze otwartych, konkurencyjnych i niedyskryminacyjnych procedur;

                              —

                              art. 21 ust. 4 wspomnianego decreto legge przewidywał, że koncesje, o których mowa w ust. 1, mogą zostać odnowione ewentualnie tylko jeden raz;

                              —

                              w przetargu ogłoszonym w 2010 r. nie uczestniczyły spółki wnoszące odwołanie;

                              —

                              konkretna istniejąca koncesja została udzielona pierwotnie tylko jednemu koncesjonariuszowi w wyniku przetargu publicznego, w którym złożono tylko jedną ofertę;

                              —

                              kontynuacja istniejącej koncesji oznaczałaby w szczególności, że koncesja ta byłaby kontynuowana tylko z tym jednym koncesjonariuszem, a nie w drodze odnowienia koncesji z wieloma podmiotami, bez zastosowania procedury przetargowej?

                  2)

                  Czy prawo Unii, w szczególności swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług (art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE), jak również zasady [prawa Unii Europejskiej]: pewności prawa, niedyskryminacji, przejrzystości i bezstronności, swobody konkurencji, proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań i spójności, a także – w stosownych przypadkach – art. 3 i 43 dyrektywy 2014/23/UE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom, takim jak art. 20 ust. 1 decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 148 z dnia 16 października 2017 r., który – na podstawie art. 21 ust. 3 i 4 decreto legge nr 78 z dnia 1 lipca 2009 r., przekształconego ze zmianami w ustawę nr 102 z dnia 3 sierpnia 2009 r. - stanowi, co następuje „Agenzia delle dogane e dei monopoli (agencja ceł i monopoli) zezwala na kontynuację istniejącej koncesji na przyjmowanie, nawet na odległość, krajowych gier z wykorzystaniem kart do zdrapywania, do upływu ostatecznego terminu określonego w art. 4 ust. 1 umowy koncesyjnej w celu zapewnienia nowych i większych dochodów budżetu państwa w wysokości 50 mln EUR na rok 2017 i 750 mln EUR na rok 2018”, w następujący sposób:

                              —

                              poprzez czasową kontynuację jedynej istniejącej koncesji, zamiast ewentualnego odnowienia wielu koncesji, o których mowa w art. 21 ust. 4 decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 78 z dnia 1 lipca 2009 r., przekształconego ze zmianami w ustawę nr 102 z dnia 3 sierpnia 2009 r., bez ogłoszenia nowego postępowania przetargowego;

                              —

                              przed wygaśnięciem koncesji: decreto legge (dekret z mocą ustawy) nr 148 z 2017 r. wszedł w życie w dniu 16 października 2017 r., to znaczy w tym samym dniu, w którym został on opublikowany we włoskim dzienniku urzędowym, natomiast koncesja wygasła w dniu 30 września 2019 r.;

                              —

                              w celu zapewnienia nowych i większych dochodów budżetu państwa w wysokości 50 mln EUR na rok 2017 i 750 mln EUR na rok 2018, zmieniając w ten sposób niektóre aspekty dotyczące warunków i terminu uiszczenia opłaty koncesyjnej, a także, potencjalnie, całkowitej kwoty należnej zapłaty pod względem jej obciążającego charakteru, w szczególności poprzez zmianę terminów płatności, wprowadzając wcześniejsze terminy w stosunku do terminów przewidzianych w pierwotnej koncesji, biorąc pod uwagę - zgodnie ze stanowiskiem wnoszących odwołanie – obiektywny i znany fakt wartości finansowej czasu?

                  3)

                  Czy prawo Unii, w szczególności swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług (art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE), jak również zasady [prawa Unii Europejskiej]: pewności prawa, niedyskryminacji, przejrzystości i bezstronności, swobody konkurencji, proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań i spójności, a także – w stosownych przypadkach – art. 3 i 43 dyrektywy 2014/23/UE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom, takim jak te zawarte w przepisach wykonawczych ww. decreto legge, w szczególności w komunikacie Agenzia delle dogane e dei monopoli, [protokół nr] 0133677 z dnia 1 grudnia 2017 r., który – w wykonaniu art. 20 ust. 1 decreto legge nr 148 z dnia 16 października 2017 r. oraz na podstawie art. 4 akapit pierwszy umowy koncesyjnej na prowadzenie gier z wykorzystaniem kart do zdrapywania, przewidującego możliwość odnowienia tejże umowy tylko jeden raz – określa ostateczny termin wygaśnięcia koncesji na dzień 30 września 2028 r.; nie narusza, w każdym razie, przepisu wspomnianego art. 4 dotyczącego podziału czasu obowiązywania koncesji na dwa okresy wynoszące odpowiednio 5 lat i 4 lata (w związku z tym, po upływie pierwszego okresu 5 lat, począwszy od dnia 1 października 2019 r., kontynuacja koncesji przez kolejne cztery lata, do czasu jej wygaśnięcia w dniu 30 września 2028 r., jest uzależniona od pozytywnej oceny działalności w zakresie prowadzenia gier, dokonywanej przez Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, która to ocena musi zostać wyrażona do dnia 30 marca 2024 r.); stanowi, że spółka jest zobowiązana zapłacić: kwotę 50 mln EUR do dnia 15 grudnia 2017 r.; kwotę 300 mln EUR do dnia 30 kwietnia 2018 r.; oraz kwotę 450 mln EUR do dnia 31 października 2018 r.;

                              —

                              wprowadzając powyższe przepisy przed upływem pierwotnego terminu wygaśnięcia koncesji [komunikat Agenzia delle dogane e dei monopoli, (protokół nr) 0133677 został wydany w dniu 1 grudnia 2017 r., a umowa koncesyjna wygasała w dniu 30 września 2019 r.];

                              —

                              zapewniając w ten sposób wcześniejszą płatność kwoty 800 mln EUR (50 mln EUR do dnia 15 grudnia 2017 r.; 300 mln EUR do dnia 30 kwietnia 2018 r.; 450 mln EUR do dnia 31 października 2018 r.) w stosunku do wskazanego terminu wygaśnięcia koncesji (30 września 2019 r.);

                              —

                              prowadząc w ten sposób do potencjalnej zmiany całkowitej kwoty należnej płatności pod względem jej obciążającego charakteru, biorąc pod uwagę - zgodnie ze stanowiskiem wnoszących odwołanie – obiektywny i znany fakt wartości finansowej czasu?

                  4)

                  Czy prawo Unii, w szczególności swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług (art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE), jak również zasady [prawa Unii Europejskiej]: pewności prawa, niedyskryminacji, przejrzystości i bezstronności, swobody konkurencji, proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań i spójności, a także – w stosownych przypadkach – art. 3 i 43 dyrektywy 2014/23/UE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie wymienionym przepisom, nawet w przypadku, gdy przedsiębiorstwa działające w danym sektorze, które są obecnie zainteresowane wejściem na rynek, nie wzięły udziału w pierwotnie ogłoszonym przetargu na udzielenie wygasającej koncesji kontynuowanej z koncesjonariuszem, którego koncesja wygasała, zgodnie z nowymi warunkami umownymi, czy też ewentualne ograniczenie dostępu do rynku ma miejsce jedynie w przypadku rzeczywistego udziału rzeczonych przedsiębiorstw w pierwotnym przetargu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).


title: Sprawy połączone C-364/18 i C-365/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia - Włochy) – Eni SpA/Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-364/18), Shell Italia E & P SpA/Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Autorità di Regolazione per l’Energia, Reti e Ambiente, dawniej Autorità per l’energia elettrica e il gas e il sistema idrico (C-365/18) (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 94/22/WE – Energia – Warunki udzielania zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów oraz korzystania z tych zezwoleń – Opłaty koncesyjne – Metody obliczeń – Indeksy QE i Pfor – Dyskryminujący charakter)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/10

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia - Włochy) – Eni SpA/Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-364/18), Shell Italia E & P SpA/Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Autorità di Regolazione per l’Energia, Reti e Ambiente, dawniej Autorità per l’energia elettrica e il gas e il sistema idrico (C-365/18)
      (Sprawy połączone C-364/18 i C-365/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 94/22/WE - Energia - Warunki udzielania zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów oraz korzystania z tych zezwoleń - Opłaty koncesyjne - Metody obliczeń - Indeksy QE i Pfor - Dyskryminujący charakter)
      (2019/C 432/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

         Strony w postępowaniu głównym

         (Sprawa C-364/18)

         Strona skarżąca: Eni SpA

         Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze

         przy udziale: Autorità di Regolazione per l’Energia, Reti e Ambiente, dawniej Autorità per l’energia elettrica e il gas e il sistema idrico, Regione Basilicata, Comune di Viggiano, Regione Calabria, Comune di Ravenna, Assomineraria

         (Sprawa C-365/18)

         Strona skarżąca: Shell Italia E & P SpA

         Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Autorità di Regolazione per l’Energia, Reti e Ambiente, dawniej Autorità per l’energia elettrica e il gas e il sistema idrico

         przy udziale: Regione Basilicata, Comune di Viggiano, Assomineraria

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów w związku z motywem szóstym tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi wysokość opłat należnych od posiadaczy koncesji na wydobycie gazu ziemnego jest obliczana na podstawie wskaźnika opartego na cenach ropy naftowej i innych paliw w perspektywie średnio- i długoterminowej, a nie wskaźnika odzwierciedlającego cenę rynkową gazu ziemnego w perspektywie krótkoterminowej.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa T-727/19: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2019 r. – Basaglia/Komisja

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/65

      Skarga wniesiona w dniu 29 października 2019 r. – Basaglia/Komisja
      (Sprawa T-727/19)
      (2019/C 432/76)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Giorgio Basaglia (Medioln, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Balossi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dni 4 września 2019 r. C(2019) 6474 final na podstawie art. 4 przepisów wprowadzających do rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

         Zarzuty i główne argumenty

      Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Komisji odmawiająca udzielenia skarżącemu wnioskowanego przezeń dostępu do określonych dokumentów dotyczących projektów współfinansowanych przez Wspólnotę, będących przedmiotem postępowania toczącego się przed Procura della Repubblica presso il Tribunale di Milano (prokuraturą przy sądzie w Mediolanie, Włochy).
      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący jednostronnego ograniczenia zakresu zastosowania pierwotnego wniosku i braku przesłanek. W tym względzie skarżący podnosi, że:

                              —

                              w niniejszym przypadku nie istnieją żadne nadzwyczajne okoliczności, które uzasadniałyby ograniczenie prawa dostępu do wnioskowanych dokumentów, a tym samym prawa jednostki do obrony w postępowaniu karnym wszczętym przeciwko niej w państwie członkowskim;

                              —

                              nakład pracy związany ze sporządzeniem kopii wnioskowanych dokumentów nie jest nieproporcjonalny w stosunku do wskazanego interesu;

                              —

                              orzecznictwo przytoczone w zaskarżonej decyzji nie jest istotne dla sprawy;

                              —

                              w decyzji tej nie wyważono w prawidłowy sposób interesów stron.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący ochrony prywatności i integralności jednostki. W tym zakresie skarżący twierdzi, że:

                              —

                              w decyzji nie wyważono w prawidłowy sposób interesów stron;

                              —

                              w decyzji błędnie uznano, że nie istnieje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu objętych wnioskiem danych;

                              —

                              przedstawione wnioski są proporcjonalne do podlegających ochronie interesów.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący ochrony interesów gospodarczych osoby fizycznej lub prawnej. W tym względzie skarżący podnosi, że:

                              —

                              w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono okoliczności, że wnioskowane dokumenty dotyczą projektów wspólnotowych realizowanych dawno temu i już kończonych, wobec czego prawo do ochrony interesów gospodarczych ulega siłą rzeczy osłabieniu;

                              —

                              w decyzji nie wyważono w prawidłowy sposób interesów stron.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący braku interesu publicznego.

                              —

                              W tym względzie skarżący podnosi, że w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że ustalenie stanu faktycznego w toczącym się w państwie członkowskim postępowaniu karnym nie stanowi oczywistego interesu publicznego.


title: Sprawa C-723/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 września 2019 r. – Airbnb Ireland UC, Airbnb Payments UK Ltd/Agenzia delle Entrate

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 września 2019 r. – Airbnb Ireland UC, Airbnb Payments UK Ltd/Agenzia delle Entrate
      (Sprawa C-723/19)
      (2019/C 432/32)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Airbnb Ireland UC, Airbnb Payments UK Ltd

         Druga strona postępowania: Agenzia delle Entrate

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy i zasady prawa Unii Europejskiej, w tym art. 4, 5 i nast. dyrektywy 1535/2015/UE (1), art. 8 dyrektywy 98/34/WE (2) oraz art. 56 TFUE stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które bez uprzedniego powiadomienia Komisji Europejskiej nakładają na operatora internetowego portalu pośrednictwa w obrocie nieruchomościami „przepisy techniczne dotyczące świadczenia usług społeczeństwa informacyjnego” obejmujące obowiązki informacyjne (przekazywanie do Agenzia delle Entrate danych dotyczących umów zawartych za pośrednictwem portalu internetowego) oraz obowiązki podatkowe (pobieranie od płatności dokonanych w związku z umowami zawartymi za pośrednictwem portalu internetowego zaliczki na poczet podatku, a następnie wpłacenie jej na rzecz skarbu państwa)?;

                  2)

                  Czy przepisy i zasady prawa Unii, w tym art. 3, 18, 32, 44, 49, 56, 101 i nast., 116, 120, 127 i nast. TFUE oraz dyrektywy 2000/31/WE (3) i 2006/123/WE (4), stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które:

                              —

                              wprowadzają w odniesieniu do operatorów portalu internetowego służącego do wyszukiwania nieruchomości na wynajem obowiązek gromadzenia i przekazywania danych dotyczących umów;

                              —

                              wprowadzają, w odniesieniu do tych samych operatorów portali internetowych, którzy uczestniczą w regulowaniu płatności z tytułu umów wynajmu krótkoterminowego, obowiązek występowania w charakterze płatnika podatku lub podmiotu odpowiedzialnego za zapłacenie podatku;

                              —

                              wprowadzają w odniesieniu do operatorów portali internetowych niemających siedziby we Włoszech i uznanych za niemających stałej jednostki organizacyjnej we Włoszech obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego;

                              —

                              wprowadzają, również w odniesieniu do podmiotów niemających siedziby ani stałej jednostki organizacyjnej we Włoszech, obowiązek występowania w charakterze podmiotów odpowiedzialnych za zapłatę podatku w odniesieniu do podatku turystycznego?

                  3)

                  Czy podstawowe zasady prawa Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie, ogólnie rzecz biorąc, przepisom krajowym, które w rzeczywistości przenoszą na przedsiębiorstwo skutki braku skuteczności państwa w zakresie obliczania i poboru podatków?

         (1)  Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. 2015, L 241, s. 1).

         (2)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. 1998, L 204, s. 37).

         (3)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. 2000, L 178, s. 1).

         (4)  Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Dz.U. 2006, L 376, s. 36).


title: Sprawa C-396/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Gennaro Cafaro/DQ (Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (UE) nr 1178/2011 – Załącznik I pkt FCL.065 – Zakres stosowania ratione temporis – Dyrektywa 2000/78/WE – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyskryminacja ze względu na wiek – Artykuł 2 ust. 5 – Artykuł 4 ust. 1 – Uregulowanie krajowe przewidujące automatyczne ustanie stosunku pracy w wieku 60 lat – Piloci statków powietrznych – Ochrona bezpieczeństwa narodowego)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Gennaro Cafaro/DQ
      (Sprawa C-396/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (UE) nr 1178/2011 - Załącznik I pkt FCL.065 - Zakres stosowania ratione temporis - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyskryminacja ze względu na wiek - Artykuł 2 ust. 5 - Artykuł 4 ust. 1 - Uregulowanie krajowe przewidujące automatyczne ustanie stosunku pracy w wieku 60 lat - Piloci statków powietrznych - Ochrona bezpieczeństwa narodowego)
      (2019/C 432/11)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gennaro Cafaro

         Strona pozwana: DQ

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 5 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym przewidziano automatyczne ustanie stosunku pracy pilotów zatrudnionych przez spółkę eksploatującą statki powietrzne w ramach działalności związanej z ochroną bezpieczeństwa narodowego państwa członkowskiego z chwilą ukończenia wieku 60 lat, pod warunkiem że takie uregulowanie jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu tego przepisu, co powinien ustalić sąd odsyłający.
      Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym przewidziano automatyczne ustanie stosunku pracy pilotów zatrudnionych przez spółkę eksploatującą statki powietrzne w ramach działalności związanej z ochroną bezpieczeństwa narodowego państwa członkowskiego z chwilą ukończenia wieku 60 lat, pod warunkiem że takie uregulowanie jest proporcjonalne w rozumieniu tego przepisu, co powinien ustalić sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa T-733/19: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2019 r. – Zhejiang Sunflower Light Energy Science & Technology i Sunowe Solar/Komisja

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/66

      Skarga wniesiona w dniu 29 października 2019 r. – Zhejiang Sunflower Light Energy Science & Technology i Sunowe Solar/Komisja
      (Sprawa T-733/19)
      (2019/C 432/77)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zhejiang Sunflower Light Energy Science & Technology LTD (Shaoxing, Chiny), Sunowe Solar GmbH (Norymbergia, Niemcy) (przedstawiciele: Y. Melin, adwokat, i D. Arnold, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1329 z dnia 6 sierpnia 2019 r. unieważniającego faktury wystawione przez Zhejiang Sunflower Light Energy Science& Technology Ltd z naruszeniem zobowiązania uchylonego rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/1570;

                  —

                  obciążenie Komisji, a także jakiegokolwiek interwenienta dopuszczonego do popierania strony pozwanej w trakcie postępowania, kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana działa niezgodnie z prawem, uznając odnośne faktury za nieważne, ponieważ uprawnienia, na jakich się w tym celu opiera, albo wygasły, albo zostały uchylone, jako że rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 1238/2013 i nr 1239/2013 przestały obowiązywać w dniu 7 grudnia 2015 r. Podobnie, rozporządzenia wykonawcze (UE) 2017/367 i 2017/366 przestały obowiązywać w dniu 3 września 2018 r. W każdym razie strona skarżąca podnosi, że art. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/367 i art. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/366 zostały już uchylone przez art. 1 ust. 4 i art. 3 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1570.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana, w każdym wypadku, naruszyła art. 8 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 10 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, a także art. 13 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 16 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, gdy unieważniła faktury w ramach zobowiązania, a następnie nakazała służbie celnej pobranie cła, tak jakby ważne faktury w ramach zobowiązań nie zostały wystawione i przekazane organom celnym w momencie, gdy towary zostały zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu.
                  Strona skarżąca podnosi zatem zarzut niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/367 z dnia 1 marca 2017 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, a także art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/366 z dnia 1 marca 2017 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, które to przepisy uprawniają stronę pozwaną do uznania faktur w ramach zobowiązań za nieważne i nakazania organom celnym do pobrania ceł od dokonanego w przeszłości importu towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, iż gdyby Trybunał uznał, że uprawnienia, na których opiera się strona pozwana, nie wygasły i przyznawały jej prawo do nakładania cła z mocą wsteczną, ceł tych nie można nałożyć na panele fotowoltaiczne, które zostały sprzedane powiązanej stronie przed dniem 30 września 2014 r. i były wykorzystywane na farmie fotowoltaicznej będącej własnością tej strony powiązanej lub nigdy nie zostały odsprzedane niezależnemu klientowi ani magazynowane.