title: Sprawa T-27/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2007 r. — Lo Giudice przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. — Nieprawidłowości proceduralne — Artykuł 43 regulaminu pracowniczego — Prawo do bycia wysłuchanym — Zwolnienie lekarskie — Zaświadczenie lekarskie)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2007 r. — Lo Giudice przeciwko Komisji
   (Sprawa T-27/05) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. - Nieprawidłowości proceduralne - Artykuł 43 regulaminu pracowniczego - Prawo do bycia wysłuchanym - Zwolnienie lekarskie - Zaświadczenie lekarskie)
   (2007/C 297/79)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carmela Lo Giudice (Grimbergen, Belgia) (przedstawiciele: początkowo F. Frabetti i G. Bounéou, następnie F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania w sprawie oceny za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. oraz, alternatywnie, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 4 maja 2004 r. w sprawie ostatecznego sporządzenia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej w ww. okresie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Zostaje stwierdzona nieważność decyzji z dnia 4 maja 2004 r. w sprawie ostatecznego sporządzenia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej w postępowaniu w sprawie oceny za 2003 r.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005 r.


title: Sprawa T-522/08: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2008 r. — Agatha Ruiz de la Prada de Sentmenat przeciwko OHIM — Mary Quant (AGATHA RUIZ DE LA PRADA)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/45

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2008 r. — Agatha Ruiz de la Prada de Sentmenat przeciwko OHIM — Mary Quant (AGATHA RUIZ DE LA PRADA)
   (Sprawa T-522/08)
   (2009/C 32/87)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Agatha Ruiz de la Prada de Sentmenat (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Bercovitz Álvarez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mary Quant Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 1 i 3 spornej decyzji i zastąpienie ich inną decyzją, w której zostanie dopuszczony do rejestracji znak towarowy nr 3.291.234 w odniesieniu do wszystkich towarów zgłoszonych z klasy 3 klasyfikacji (w tym: „mydeł, produktów perfumeryjnych, olejków esencjonalnych, kosmetyków, płynów do pielęgnacji włosów”), i obciążenie MARY QUANT Cosmetics Japan Ltd. kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu; i

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej i każdego reprezentowanego zgodnie z prawem interwenienta lub innej strony.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający różowy kwiat o żółtym środku na jasnozielonym tle z napisem AGATHA RUIZ DE LA PRADA (zgłoszenie nr 3.291.234) dla towarów z klas 3, 4, 5, 8, 9, 11, 12, 14, 16, 18, 19, 20, 21, 24, 25, 27 i 28

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: MARY QUANT Cosmetics Japan Ltd.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy przedstawiający czarny kwiat o środku w tym samym kolorze otoczonym białą obwódką: znaki towarowe zarejestrowane w Zjednoczonym Królestwie dla klas 9, 14, 16, 18, 20, 21, 24, 25 i 26 oraz wspólnotowy znak towarowy dla towarów z klasy 9, 14, 16, 18, 20, 24, 25 i 26

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-207/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 25 kwietnia 2014 r. – Hotel Sava Rogaška, Gostinstvo, turizem in storitve, d.o.o. przeciwko Republice Słowenii – Ministrstvo za kmetijstvo in okolje

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 25 kwietnia 2014 r. – Hotel Sava Rogaška, Gostinstvo, turizem in storitve, d.o.o. przeciwko Republice Słowenii – Ministrstvo za kmetijstvo in okolje
   (Sprawa C-207/14)
   2014/C 202/17
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony

      Strona skarżąca: Hotel Sava Rogaška, Gostinstvo, turizem in storitve, d.o.o.

      Strona pozwana: Republika Slovenija – Ministrstvo za kmetijstvo in okolje

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 ust. 2 dyrektywy 2009/54/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że „naturalna woda mineralna pochodząca z jednego i tego samego źródła”:

                           a)

                           oznacza wodę pochodzącą z jednego i tego samego ujęcia, ale nie wodę czerpaną z innych ujęć, mimo iż chodzi o wodę mającą źródło w tej samej warstwie wodonośnej tej samej części wód podziemnych zgodnie z definicją pojęcia „warstwa wodonośna” i „część wód podziemnych”, zawartą w dyrektywie 2000/60/WE (2);

                           b)

                           oznacza wodę pochodzącą z jednego i tego samego ujęcia, ale nie wodę czerpaną z innych ujęć, mimo iż chodzi o wodę mającą źródło w tej samej warstwie wodonośnej tej samej części wód podziemnych zgodnie z definicją pojęcia „warstwa wodonośna” i „część wód podziemnych”, zawartą w dyrektywie 2000/60/WE, mając na uwadze, że w tej definicji należy uwzględnić okoliczności takie jak odległość między ujęciami, głębokość ujęć, szczególną jakość wody pochodzącej z jednego ujęcia (np. skład chemiczny i mikrobiologiczny), połączenia wodne między ujęciami, granice warstwy wodonośnej;

                           c)

                           oznacza każdą wodę mającą źródło w tej samej warstwie wodonośnej tej samej części wód podziemnych zgodnie z definicją pojęcia „warstwa wodonośna” i „część wód podziemnych” zawartą w dyrektywie 2000/60/WE, bez względu na to, że wypływa na powierzchnię z wielu ujęć;

                           d)

                           oznacza każdą wodę mającą źródło w tej samej warstwie wodonośnej tej samej części wód podziemnych zgodnie z definicją pojęcia „warstwa wodonośna” i „część wód podziemnych”, zawartą w dyrektywie 2000/60/WE, bez względu na to, że wypływa na powierzchnię z wielu ujęć, mając na uwadze, że w tej definicji należy uwzględnić okoliczności takie jak odległość między ujęciami, głębokość ujęć, szczególną jakość wody pochodzącej z jednego ujęcia (np. skład chemiczny i mikrobiologiczny), połączenia wodne między ujęciami, granice warstwy wodonośnej;

               2.

               Jeżeli żadna z proponowanych odpowiedzi na pytanie pierwsze nie jest prawidłowa, czy interpretacja pojęcia „naturalna woda mineralna pochodząca z jednego i tego samego źródła” powinna być oparta na okolicznościach takich jak odległość między ujściami, ich głębokość, szczególna jakość wody pochodzącej z jednego ujęcia, połączenia wodne między ujęciami, granice warstwy wodonośnej.

      (1)  Dz.U. L 164 z 26.6.2009, s. 45.

      (2)  Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.


title: Sprawa C-571/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts – Łotwa) – SIA Greencarrier Freight Services Latvia przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 70 ust. 1 i art. 78 — Zgłoszenia celne — Częściowa rewizja towarów — Pobranie próbek — Nieprawidłowy kod — Rozciągnięcie wyników na identyczne towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi po zwolnieniu tych towarów — Kontrola po zwolnieniu towarów — Brak możliwości zwrócenia się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts – Łotwa) – SIA Greencarrier Freight Services Latvia przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-571/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 70 ust. 1 i art. 78 - Zgłoszenia celne - Częściowa rewizja towarów - Pobranie próbek - Nieprawidłowy kod - Rozciągnięcie wyników na identyczne towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi po zwolnieniu tych towarów - Kontrola po zwolnieniu towarów - Brak możliwości zwrócenia się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji))
   2014/C 112/11
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA Greencarrier Freight Services Latvia

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego – Augstākās tiesas Senāts – Wykładnia art. 70 ust. 1 akapit pierwszy i art. 78 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) – Zastosowanie wyników częściowej weryfikacji dotyczącej towarów wskazanych w zgłoszeniach celnych do identycznych towarów wskazanych w innych zgłoszeniach – Dopuszczalność takiej praktyki organów celnych – Kontrola po zwolnieniu towarów – Rozciągnięcie wyników weryfikacji na zgłoszenia, które nie mogą być już zweryfikowane

      Sentencja

   Artykuł 70 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że ponieważ przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie do towarów objętych „tym samym zgłoszeniem”, podczas gdy towary te są poddawane rewizji przez organy celne w okresie poprzedzającym zwolnienie przez nie wspomnianych towarów, nie zezwala on tym organom, w sprawie takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, na rozciągnięcie wyników rewizji częściowej towarów objętych zgłoszeniem celnym na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi, które już zostały zwolnione przez te same organy celne.
   Natomiast art. 78 wspomnianego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że zezwala on organom celnym na rozciągnięcie wyników rewizji częściowej towarów objętych zgłoszeniem celnym przeprowadzonej w oparciu o próbki tych towarów na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi dokonanymi przez tego samego zgłaszającego, które nie zostały i nie mogą już być poddane rewizji, ponieważ zostały już zwolnione, w przypadku gdy towary te są identyczne, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.


title: Sprawa T-196/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 lipca 2015 r. – Swedish Match North Europe/OHIM – Skruf Snus (opakowania na tytoń doustny)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/58

         Postanowienie Sądu z dnia 22 lipca 2015 r. – Swedish Match North Europe/OHIM – Skruf Snus (opakowania na tytoń doustny)
   (Sprawa T-196/14) (1)

   (2015/C 381/71)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa C-153/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin (Niemcy) w dniu 4 maja 2009 r. — Agrargut Bäbelin GmbH & Co KG przeciwko Amt für Landwirtschaft Bützow

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin (Niemcy) w dniu 4 maja 2009 r. — Agrargut Bäbelin GmbH & Co KG przeciwko Amt für Landwirtschaft Bützow
   (Sprawa C-153/09)
   2009/C 180/42
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Schwerin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agrargut Bäbelin GmbH & Co KG

      Strona pozwana: Amt für Landwirtschaft Bützow

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rolnikowi zabrania się, aby przed aktywowaniem wszystkich uprawnień do płatności o wartości bazowej odłogowania, aktywował uprawnienia do płatności o wartości bazowej trwałego pastwiska — nawet przy założeniu, że nie dysponuje kolejnymi gruntami (ornymi), które kwalifikują się do odłogowania?

               2)

               W przypadku, gdyby na pytanie pierwsze należało udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy systemom sankcji zgodnie z art. 51 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 (1) podlega również rolnik, który przed dniem 29 grudnia 2006 r. (z powodu braku obszarów, które kwalifikują się do odłogowania) naruszył całkowity i mający pierwszeństwo obowiązek aktywowania uprawnień do płatności o wartości bazowej odłogowania?

      (1)  Dz.U. L 141, s. 18


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie T-273/00, Unione degli industriali della provincia di Venezia (Unindustria) i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/19

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie T-273/00, Unione degli industriali della provincia di Venezia (Unindustria) i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
   (2005/C 155/38)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-273/00, Unione degli industriali della provincia di Venezia (Unindustria), Comitato Venezia Vuole Vivere, Mingardi S.r.l. oraz 12 innych skarżących, których wykaz został dołączony do niniejszego postanowienia, wszystkie z siedzibą w Wenecji (Włochy), reprezentowanych przez adwokatów A. Vianello, M. Merolę oraz A. Sodano, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, popieranych przez Republikę Włoską (pełnomocnik: U. Leanza, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: V. Di Bucci, wspierany przez adwokata A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy dla przedsiębiorstw w Wenecji i Chioggii w drodze obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000 L 150, str. 50), Sąd Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym), w składzie: J. Pirrung, prezes izby, A.W.H. Meij, N.J. Forwood, I. Pelikánová i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga T-273/00 zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, w zakresie, w jakim została ona wniesiona przez spółki Mingardi S.r.l. oraz Marsilio Editori S.p.A.

               2)

               Spółki Mingardi S.r.l. oraz Marsilio Editori S.p.A. pokrywają koszty własne.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami, które poniosła do chwili obecnej w związku ze skargą wniesioną przez spółki Mingardi S.r.l. oraz Marsilio Editori S.p.A.

               4)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami, które poniosła do chwili obecnej w związku ze skargą wniesioną przez spółki Mingardi S.r.l. oraz Marsilio Editori S.p.A.

               5)

               Jeśli chodzi o pozostałą część sprawy, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000


title: Sprawa C-573/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 12 listopada 2013 r. — Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs KG przeciwko Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband eV

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 12 listopada 2013 r. — Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs KG przeciwko Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband eV
      (Sprawa C-573/13)
      (2014/C 71/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs KG

         Strona pozwana: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband eV

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis art. 23 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1008/2008/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że ostateczna cena, którą należy zapłacić, powinna być wskazana w ramach elektronicznego systemu rezerwacji przy pierwszej informacji o cenach za przewozy lotnicze?

                  2)

                  Czy przepis art. 23 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1008/2008/WE należy interpretować w ten sposób, że ostateczna cena, którą należy zapłacić, powinna być wskazana w ramach elektronicznego systemu rezerwacji jedynie w stosunku do konkretnie wybranego przez klienta przewozu lotniczego, czy też w odniesienie do każdego z wyświetlonych przewozów?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty, Dz.U. L 293, s. 3.


title: Sprawa F-85/06: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2006 r. — Bellantone przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/18

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2006 r. — Bellantone przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-85/06)
   (2006/C 237/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Gerardo Bellantone (Luksemburg, Luksemburg) (Przedstawiciele: T. Bontinck i J. Feld, avocats)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Sekretariatu Generalnego Trybunału Obrachunkowego z dnia 30 marca 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącego w sprawie wypłaty reszty odszkodowania zastępującego dodatkowe świadczenie w związku z wypowiedzeniem, odprawy i dodatku dziennego;

               —

               zasądzenie od pozwanej kwoty: i) 20 751,45 EUR dodatkowego świadczenia związanego z wypowiedzeniem, ii) 39 247,74 EUR odpowiadającej kwocie odprawy, do której skarżący miałby prawo, iii) 8 467,02 EUR dodatku dziennego;

               —

               zasądzenie od pozwanej odsetek za zwłokę do dnia zapłaty;

               —

               nakazanie sprostowania uwag zawartych w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do braku jakichkolwiek uwag skarżącego do groźby pozwanej o możliwym zwolnieniu;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, były członek personelu tymczasowego Trybunału Obrachunkowego zaszeregowany w grupie A*8 powołany został przez ten ostatni w charakterze urzędnika w okresie próbnym w grupie A*5 bez wcześniejszego pytania go o zgodę.
   W swej skardze skarżący podnosi, że zachowanie pozwanej stanowi naruszenie zobowiązań umownych i pozaumownych. Podnosi naruszenie kodeksu dobrych praktyk administracyjnych personelu Trybunału Obrachunkowego, naruszenie art. 25 regulaminu pracowniczego oraz naruszenie ogólnych zasad prawa służby publicznej dotyczących dobrej administracji, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz praw nabytych.


title: Sprawa T-340/09: Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Przetarg Urzędu Publikacji — Wsparcie w zakresie usług związanych z publikacją i komunikacją w odniesieniu do witryny internetowej CORDIS — Odrzucenie ofert jednego z oferentów i decyzja w sprawie udzielenia zamówień innym oferentom — Sklasyfikowanie oferty jednego z oferentów — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 148 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/35

         Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-340/09) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Przetarg Urzędu Publikacji - Wsparcie w zakresie usług związanych z publikacją i komunikacją w odniesieniu do witryny internetowej CORDIS - Odrzucenie ofert jednego z oferentów i decyzja w sprawie udzielenia zamówień innym oferentom - Sklasyfikowanie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 148 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna))
   2014/C 175/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Komisja Europesjka (przedstawiciele: początkowo S. Delaude i N. Bambara, następnie S. Delaude, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat C. Erkelens)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich, doręczonej skarżącej pismem z dnia 9 czerwca 2009 r., w sprawie odrzucenia ofert skarżącej złożonych w odpowiedzi na ogłoszenie o zamówieniu w przetargu nr 10 017„CORDIS” część B „usługi redakcyjne i wydawnicze” i część C „świadczenie nowych usług informacji cyfrowej”, oraz wyboru oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na ogłoszenie o zamówieniu w tym przetargu, część E „usługi rozpowszechniania” na trzecim miejscu, a po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa 90% własnych kosztów i 90% kosztów poniesionych przez Komisję Europejską, a Komisja Europejska pokrywa 10% własnych kosztów i 10% kosztów poniesionych przez Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.7.2009.


title: Sprawa C-165/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Organizmy zmodyfikowane genetycznie — Materiał siewny — Zakaz wprowadzania do obrotu — Zakaz wpisu do krajowego rejestru odmian — Dyrektywy 2001/18/WE i 2002/53/WE — Powołanie się na powody o charakterze etycznym i religijnym — Ciężar dowodu)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-165/07) (1)

   (Organizmy zmodyfikowane genetycznie - Materiał siewny - Zakaz wprowadzania do obrotu - Zakaz wpisu do krajowego rejestru odmian - Dyrektywy 2001/18/WE i 2002/53/WE - Powołanie się na powody o charakterze etycznym i religijnym - Ciężar dowodu)
   2009/C 220/16
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Doherty i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Dowgielewicz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 22 i 23 dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106, s. 1) oraz art. 4 ust. 4 i art. 16 dyrektywy Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych (Dz.U. L 193, s. 1) — Przepisy krajowe zakazujące wprowadzania do obrotu materiału siewnego odmian genetycznie zmodyfikowanych oraz ich wpisu do krajowego rejestru odmian

      Sentencja

               1.

               Zakazując swobodnego obrotu materiałem siewnym odmian genetycznie zmodyfikowanych oraz wpisu odmian genetycznie zmodyfikowanych do krajowego rejestru odmian, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 22 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG, jak również na mocy art. 4 ust. 4 i art. 16 dyrektywy Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych.

               2.

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3.

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję.

               4.

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa C-337/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd, Komisji Europejskiej, Stowarzyszeniu Użytkowników i Dystrybutorów Chemikaliów Rolniczych w Europie (Audace) (Odwołanie — Polityka handlowa — Dumping — Przywóz glifosatu pochodzącego z Chin — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach rynkowych — Pojęcie „poważnej ingerencji ze strony państwa” w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze — Akcjonariusz publiczny kontrolujący de facto walne zgromadzenie akcjonariuszy producenta — Zrównanie takiej kontroli z  „poważną ingerencją” — Ocena mechanizmu wizowania umów wywozu — Granice kontroli sądowej — Ocena przedstawionych dowodów)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd, Komisji Europejskiej, Stowarzyszeniu Użytkowników i Dystrybutorów Chemikaliów Rolniczych w Europie (Audace)
   (Sprawa C-337/09 P) (1)

   (Odwołanie - Polityka handlowa - Dumping - Przywóz glifosatu pochodzącego z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach rynkowych - Pojęcie „poważnej ingerencji ze strony państwa” w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze - Akcjonariusz publiczny kontrolujący de facto walne zgromadzenie akcjonariuszy producenta - Zrównanie takiej kontroli z „poważną ingerencją” - Ocena mechanizmu wizowania umów wywozu - Granice kontroli sądowej - Ocena przedstawionych dowodów)
   2012/C 295/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, pełnomocnik oraz G. Berrisch, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd (przedstawiciele: początkowo D. Horovitz, adwokat, następnie F. Graafsma, J. Cornelis oraz A. Woolich, advocaten, a także K. Adamantopoulos, dikigoros, oraz D. Moulis, barrister), Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf oraz N. Khan, a także K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy), Stowarzyszenie Użytkowników i Dystrybutorów Chemikaliów Rolniczych w Europie (Audace) (przedstawiciel: J. Flynn, QC)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie T-498/04 Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group przeciwko Radzie, w którym Sąd stwierdził nieważność art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/2004 z dnia 24 września 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 303 s. 1), w zakresie w jakim dotyczy ono Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd. — Wykładnia art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, s. 1) — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym także kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-544/15: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2016 r. – Terna/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii — Pomoc finansowa Unii w związku z dwoma przedsięwzięciami w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych — Zmniejszenie pierwotnie przyznanej pomocy finansowej w następstwie audytu — Akt przygotowawczy — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/46

         Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2016 r. – Terna/Komisja
   (Sprawa T-544/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii - Pomoc finansowa Unii w związku z dwoma przedsięwzięciami w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych - Zmniejszenie pierwotnie przyznanej pomocy finansowej w następstwie audytu - Akt przygotowawczy - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2016/C 402/54)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Terna – Rete elettrica nazionale SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Police, L. Di Via, F. Covone i D. Carria)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, L. Di Paolo i A. Tokár, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji zawartej w piśmie Komisji z dnia 6 lipca 2015 r. zmniejszającej pomoc finansową pierwotnie przyznaną w ramach dwóch przedsięwzięć (przedsięwzięcia 2009-E255/09-ENER/09/TEN-E-S12.564583 i 2007-E 221/07/2007-TREN/07TEN-E-S07.91403) w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Terna – Rete elettrica nazionale SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawa C-231/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Vodafone Omnitel Nv przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Vodafone Omnitel Nv przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Sprawa C-231/12)
   2012/C 217/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vodafone Omnitel Nv

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa C-334/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 marca 2017 r. w sprawie T-117/15, Republika Estońska/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 czerwca 2017 r. przez Republikę Estońską

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 marca 2017 r. w sprawie T-117/15, Republika Estońska/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 czerwca 2017 r. przez Republikę Estońską
   (Sprawa C-334/17 P)
   (2017/C 256/17)
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Estońska (przedstawiciel: N. Grünberg)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Łotewska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 24 marca 2017 r. w sprawie T-117/15 w zakresie, w jakim skarga Republiki Estońskiej z dnia 4 marca 2015 r. została odrzucona jako niedopuszczalna.

               —

               Odesłanie sprawy do Sądu celem rozpatrzenia przezeń żądań podniesionych w skardze Estonii z dnia 4 marca 2015 r.

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd naruszył prawo Unii, stwierdzając, że wyroki Pimix (1), Republika Czeska/Komisja (2) i Republika Łotewska/Komisja (3) nie mogą zostać uznane za nowe okoliczności w rozumieniu orzecznictwa, i w konsekwencji odrzucając skargę Republiki Estońskiej z dnia 4 marca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji Europejskiej z dnia 22 grudnia 2014 r. (Ares[2014]4324235) jako niedopuszczalną.

               2.

               Po drugie, w pkt 13 i 84 wyroku z dnia 24 marca 2017 r. Sąd podał nieprawidłowo jako datę opublikowania rozporządzenia nr 60/2004 (4) w języku estońskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dzień 4 lipca 2004 r. zamiast prawidłowej daty 4 lipca 2005 r. Stąd ustalenie Sądu w odniesieniu do możliwości pobrania od przedsiębiorców opłaty za niewyeliminowane nadwyżki cukru wyłącznie na podstawie prawa krajowego opiera się na błędnych okolicznościach faktycznych.

               3.

               Po trzecie, Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia. W szczególności nie rozpatrzył obowiązku zgłoszenia nadwyżek cukru na dzień 1 maja 2004 r. Stąd niezrozumiałe jest ustalenie Sądu, że brak terminowego opublikowania rozporządzenia nr 60/2004 w języku estońskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie stanowił przeszkody dla Republiki Estońskiej do tego, by oparła się na prawie krajowym celem pobrania od przedsiębiorców opłaty za niewyeliminowane nadwyżki cukru.

      (1)  Wyrok Pimix, C-146/11, EU:C:2012:450.

      (2)  Wyrok Republika Czeska/Komisja, T-248/07, EU:T:2012:170.

      (3)  Wyrok Republika Łotewska/Komisja, T-262/07; EU:T:2012:171.

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, i Słowacji (Dz.U. 2004, L 9, s. 8).


title: Sprawa T-292/11: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2011 r. — Cemex i in. przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/23

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2011 r. — Cemex i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-292/11)
   2011/C 238/42
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Skarżące: Cemex S.A.B. de C.V. (Monterrey, Meksyk), New Sunward Holding BV (Amsterdam, NIderlandy), Cemex España, SA (Madryd, Hiszpania), CEMEX Deutschland AG (Düsseldorf, Niemcy), Cemex UK (Egham, Zjednoczone Królestwo), CEMEX Czech Operations s.r.o. (Praga, Republika Czeska), Cemex France Gestion (Rungis, Francja), CEMEX Austria AG (Langenzersdorf, Austria) (przedstawiciel: adwokat J. Folguera Crespo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Storna skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 30 marca 2011 r.; tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności tego przepisu w części, w jakiej zwolnieni to skarżących z obowiązku dostarczenia informacji, których dotyczą pytania zamieszczone w załączniku I do tej decyzji, w zakresie w jakim przekracza to granice jakie wyznaczają Komisji przepisy i zasady prawa Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argument

   Przedmiotem skargi jest decyzja Komisji z dnia 30 marca 2011 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 w sprawie COMP/39.520 — Cement i towary cementopodobne.
   Skarżące przedstawiają sześć zarzutów w uzasadnieniu skargi.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1/2003.

                           —

                           Skarżące twierdzą, że Komisja przekroczyła granice, jakim przepis ten i orzecznictwo Trybunału poddają wykonywanie przez nią uprawnień, domagając się od skarżących dostarczenia informacji, o których Komisja wie, iż skarżące ich nie posiada. Z drugiej strony skarżące dodają, iż Komisja wymaga od nich, nie tylko by dostarczyły jej wymaganych informacji, ale także by przetwarzały miliony danych o charakterze gospodarczym, nakładając na nie należący do jej zadań obowiązek przeprowadzenia dochodzenia.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1/2003.

                           —

                           Zdaniem skarżących Komisja wymaga dostarczenia informacji, które nie są konieczne dla przeprowadzenia kontroli stwierdzonych przez nią praktyk ograniczających konkurencję, o których mowa w decyzji. Chodzi tu o informacje, które nie pozostają w jakimkolwiek związku z przedmiotem dochodzenia lub informacje powszechnie dostępne, informacje, które zostały już przekazane w odpowiedzi na wcześniejsze żądania lub o prace polegające na przetwarzaniu danych.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           Skarżące podnoszą w tym zakresie, że Komisja wymaga od nich, aby dostarczyły jej informacji, których gromadzenie i przetwarzanie jest nie tylko w wielu przypadkach zbędne, ale również wymaga nadmiernego i nieproporcjonalnego nakładu pracy. Skarżące dodają, że Komisja wyznaczyła im niezwykle krótki termin na udzielenie odpowiedzi oraz że oddaliła ich wnioski o jego przedłużenie.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczy naruszenie art. 296 TFUE, w zakresie, w jakim zdaniem skarżących, Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób dlaczego żądane przez nią informacje były konieczne oraz pozostawały we właściwym stosunku do realizowanego celu.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa w zakresie, w jakim wydana decyzja została zredagowana w sposób pozbawiony jasności i precyzji.

               6)

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia art. 3 rozporządzenia nr 1 (EWG) w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

                           —

                           Skarżące twierdzą, że Komisja odmówiła skierowania wydanej decyzji do spółek zależnych, będących jej adresatami, w językach państw członkowskich, których jurysdykcji podlegają, sprawiając celowo, iż gromadzenie danych stało się tym samym jeszcze trudniejsze.


title: Sprawa C-314/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 29 maja 2017 r. – „Geocycle Bulgaria” EOOD/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” w mieście Wielkie Tyrnowo przy Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 29 maja 2017 r. – „Geocycle Bulgaria” EOOD/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” w mieście Wielkie Tyrnowo przy Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-314/17)
   (2017/C 256/13)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Geocycle Bulgaria” EOOD

      Strona przeciwna: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” w mieście Wielkie Tyrnowo przy Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodnie z przepisami dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej naruszone są zasady neutralności podatkowej oraz skuteczności ogólnego systemu VAT, gdy przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych zaistniałych w postępowaniu głównym ta sama dostawa jest opodatkowana VAT – po raz pierwszy, w trybie ogólnym poprzez naliczenie podatku przez dostawcę w fakturze sprzedaży, a także po raz drugi, na mocy decyzji zapadłej w wyniku kontroli podatkowej poprzez mechanizm samonaliczenia przez odbiorcę (odwróconego obciążenia) – przy czym w praktyce nie przyznaje się prawa do odliczenia podatku, a także w sytuacji, gdy w krajowym prawodawstwie nie przewidziano możliwości, aby VAT naliczony w fakturze dostawcy został skorygowany po zakończeniu procedury kontroli?

      (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-427/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Birgit Bartsch przeciwko Bosch und Siemens Hausgeräte (BSH) Altersfürsorge GmbH (Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 13 WE — Dyrektywa 2000/78/WE — Pracowniczy program emerytalny wykluczający prawo do emerytury dla co najmniej 15 lat młodszego małżonka zmarłego pracownika — Dyskryminacja ze względu na wiek — Związek z prawem wspólnotowym)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Birgit Bartsch przeciwko Bosch und Siemens Hausgeräte (BSH) Altersfürsorge GmbH
   (Sprawa C-427/06) (1)

   (Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 13 WE - Dyrektywa 2000/78/WE - Pracowniczy program emerytalny wykluczający prawo do emerytury dla co najmniej 15 lat młodszego małżonka zmarłego pracownika - Dyskryminacja ze względu na wiek - Związek z prawem wspólnotowym)
   (2008/C 301/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesarbeitsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Birgit Bartsch

      Strona pozwana: Bosch und Siemens Hausgeräte (BSH) Altersfürsorge GmbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesarbeitsgericht — Wykładnia zasady niedyskryminacji ze względu na wiek, art. 13 WE oraz dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, str. 16) — System funduszu emerytalnego (betriebliche Altersverorgung) wykluczający prawo do świadczenia emerytalnego (Ruhegeld) dla pozostającego przy życiu małżonka 15 lat młodszego od zmarłego pracownika — Zastosowanie zasady niedyskryminacji ze względu na wiek przy braku związku z sytuacją określoną w innych przepisach prawa wspólnotowego.
   Sentencja
   Prawo wspólnotowe nie zawiera zakazu wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek, której przestrzeganie sądy krajowe muszą zagwarantować wtedy, gdy ewentualnie dyskryminujące traktowanie nie ma związku z prawem wspólnotowym. Ponadto taki związek z prawem wspólnotowym nie powstaje na mocy art. 13 WE ani także — w sytuacji, która miała miejsce w sprawie przed sądem krajowym — na mocy dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy przed upływem terminu transpozycji tej dyrektywy wyznaczonego danemu państwu członkowskiemu.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 maja 2004 r. w sprawie T-198/01 R [III], Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Postępowanie w przedmiocie zarządzenia środka tymczasowego — Pomoc państwa — Obowiązek odzyskania — Fumus boni juris — Okoliczności niecierpiące zwłoki — Wyważenie interesów — Okoliczności wyjątkowe)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/22

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 12 maja 2004 r.
   w sprawie T-198/01 R [III], Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Postępowanie w przedmiocie zarządzenia środka tymczasowego - Pomoc państwa - Obowiązek odzyskania - Fumus boni juris - Okoliczności niecierpiące zwłoki - Wyważenie interesów - Okoliczności wyjątkowe)
   (2004/C 239/48)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-198/01 R [III], Technische Glaswerke Ilmenau GmbH, z siedzibą w Ilmenau (Niemcy), reprezentowana pierwotnie przez G. Schohe'a i C. Arnolda, a następnie przez C. Arhold i N. Wimmer adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Di Bucci i V. Kreuschitz), popierana przez Schott Glas z siedzibą w Moguncji (Niemcy), reprezentowaną przez U. Soltész adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, której przedmiotem był wniosek o przedłużenie zawieszenia wykonania art. 2 decyzji Komisji 2002/185/WE z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Technische Glaswerke Ilmenau GmbH (Dz.U. L 62 z 2002 r., str. 30), które zostało zarządzone w niniejszej sprawie postanowieniami prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 kwietnia 2002 r. oraz z dnia 1 sierpnia 2003 r., prezes Sądu Pierwszej Instancji wydał dnia 12 maja 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Wykonanie art. 2 decyzji Komisji 2002/185/WE z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Technische Glaswerke Ilmenau GmbH zostaje zawieszone do czasu ogłoszenia wyroku w sprawie głównej.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów, w tym kosztów interwenienta, pozostawia się do rozstrzygnięcia w wyroku w sprawie głównej.


title: Sprawa T-461/11: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Natura Selection przeciwko OHIM — Ménard (natura) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego natura — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NATURA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/20

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Natura Selection przeciwko OHIM — Ménard (natura)
   (Sprawa T-461/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego natura - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NATURA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 38/35
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Natura Selection, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes Coca)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. García Murillo i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Ernest Ménard SA (Bourseul, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 czerwca 2011 r. (sprawa R 2454/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ernest Ménard SA et Natura Selection, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Natura Selection, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa C-254/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Zürich Versicherungs-Gesellschaft przeciwko Office Benelux de la propriété intellectuelle, dawniej Bureau Benelux des Marques

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/28

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Zürich Versicherungs-Gesellschaft przeciwko Office Benelux de la propriété intellectuelle, dawniej Bureau Benelux des Marques
   (Sprawa C-254/06) (1)

   (2007/C 96/56)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-52/08: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/15

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-52/08)
   (2008/C 107/22)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk y P. Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie dostosowując swego prawa krajowego, w zakresie dostępu do zawodu notariusza, do dyrektywy 2005/36/WE (1), która uchyliła i zastąpiła dyrektywę 89/48/EWG (2), Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja stoi na stanowisku, że państwo portugalskie uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 13 dyrektywy 2005/36/WE w ten sposób, że nie zezwala notariuszom z innych państw członkowskich na wykonywanie zawodu w Portugalii, mimo że posiadają prawo do jego wykonywania w państwie członkowskim, w którym jest to zawód regulowany lub mimo że wykonują go na określonych warunkach w państwie członkowskim, w którym nie jest to zawód regulowany.
   W każdym razie, wymagając od kandydatów na notariuszy posiadania dyplomu ukończenia studiów prawniczych wydanego przez uniwersytet portugalski lub kwalifikacji akademickich uważanych za równoważne zgodnie z prawem portugalskim, państwo portugalskie uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 13 i 14 tej dyrektywy.
   Z drugiej strony, wymagając od kandydatów na notariuszy, by przed odbyciem stażu adaptacyjnego zdali określone egzaminy publiczne w celu potwierdzenia znajomości ich ogólnej znajomości prawa, państwo portugalskie uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 14 ust. 3 i art. 3 lit. h) tej dyrektywy.
   Komisja uważa zatem, że państwo portugalskie nie dostosowało swego prawa krajowego do dyrektywy w zakresie dostępu do zawodu notariusza.

      (1)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, str. 22).

      (2)  Dz.U. L 19, str. 16.


title: Sprawa C-616/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 października 2012 r. w sprawie T-466/11 Ellinika Nafpigeia i 2. Hoern Beteiligungs GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 31 grudnia 2012 r. przez Ellinika Nafpigeia AE i 2. Hoern Beteiligungs GmbH

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/7

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 października 2012 r. w sprawie T-466/11 Ellinika Nafpigeia i 2. Hoern Beteiligungs GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 31 grudnia 2012 r. przez Ellinika Nafpigeia AE i 2. Hoern Beteiligungs GmbH
   (Sprawa C-616/12 P)
   2013/C 55/11
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Ellinika Nafpigeia AE i 2. Hoern Beteiligungs GmbH (przedstawiciele: adwokaci K. Chrysogonos i A. Kaïdatzis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu z dnia 19 października 2012 r.;

               —

               uwzględnienie skargi zgodnie z przedstawionymi poniżej zarzutami;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszące odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem wnoszących odwołanie:

               —

               Sąd błędnie zinterpretował skargę wszczynającą postępowanie, w związku z czym zmienił w niedopuszczalny sposób przedmiot sporu, uznając za akty zaskarżalne łącznie lub za część zaskarżonego aktu dokumenty i inne elementy zawarte w aktach sprawy dotyczących decyzji z dnia 1 grudnia 2010 r., która w rzeczywistości jest jedynym zaskarżonym aktem;

               —

               Sąd dopuścił się błędnego zastosowania art. 44 § 1 regulaminu postępowania, orzekając, że zaskarżony akt nie został zidentyfikowany w całości, ponieważ nie zostały wyszczególnione dokumenty i inne elementy zawarte w aktach sprawy dotyczących decyzji z dnia 1 grudnia 2010 r., które jednak w rzeczywistości nie są częścią zaskarżonego aktu ani aktami zaskarżalnymi łącznie. W związku z takim orzeczeniem Sądu doszło do niedopuszczalnego ograniczenia prawa do ochrony sądowej wnoszących odwołanie i naruszenia fundamentalnej zasady do rzetelnego procesu.

               —

               Sąd zastosował błędnie art. 263 akapit szósty 6 TFUE, odrzucając jako wniesioną po terminie skargę na decyzję z dnia 1 grudnia 2010 r., której jednak wnoszące odwołanie nie znały — i nadal nie znają — w całości, w związku z czym w chwili wniesienia skargi nie zaczął nawet jeszcze biec dwumiesięczny termin do wniesienia skargi. W związku z takim orzeczeniem Sądu doszło do niedopuszczalnego ograniczenia prawa do ochrony sądowej i prawa do skutecznej skargi do organu sądowego.

               —

               Sąd dopuścił się błędnego zastosowania art. 64 i 65 regulaminu postępowania, oddalając wniosek o zastosowanie środków organizacji postępowania i środków dowodowych, ponieważ orzekł, iż dokumenty i elementy akt sprawy dotyczących decyzji z dnia 1 grudnia 2010 r., o których przedłożenie wnioskowano, stanowią część zaskarżonego aktu, podczas gdy w rzeczywistości stanowią one jedynie elementy jej uzasadnienia. W związku z takim orzeczeniem Sądu doszło do niedopuszczalnego ograniczenia prawa do ochrony sądowej wnoszących odwołanie i naruszenia fundamentalnej zasady do rzetelnego procesu.


title: Sprawa T-153/15: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Hamcho i Hamcho International/Rada

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/22

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Hamcho i Hamcho International/Rada
   (Sprawa T-153/15)
   (2015/C 190/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamad Hamcho (Damaszek, Syria); Hamcho International (Damaszek) (przedstawiciele: adwokaci A. Boesch, D. Amaudruz i M. Ponsard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               zarządzenie dołączenia do akt niniejszej sprawy akt postępowania w sprawie T-43/12;

               —

               przyznanie skarżącym prawa do odpowiedzi, a w rezultacie prawa do przedstawienia nowych materiałów i wzywania świadków;

               —

               stwierdzenie nieważności, w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego, następujących aktów:

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/108 z dnia 26 stycznia 2015 r.;

                           —

                           decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/117 z dnia 26 stycznia 2015 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą dwa zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-653/11 Jaber/Rada (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. 2012, C 58, s. 12.


title: Sprawa T-28/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 października 2007 r. — Ekabe International przeciwko OHIM — Ebro Puleva (OMEGA 3) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego OMEGA 3 — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PULEVA-OMEGA 3 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia WE nr 40/94)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 października 2007 r. — Ekabe International przeciwko OHIM — Ebro Puleva (OMEGA 3)
   (Sprawa T-28/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego OMEGA 3 - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PULEVA-OMEGA 3 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia WE nr 40/94)
   (2007/C 297/80)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Ekabe International SCA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: C. de Haas, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ebro Puleva, S.A. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: P. Casamitjana Lleonart, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2004 r. (R 117/2001-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Puleva SA (następnie Ebro Puleva S.A.) a Ekabe International SCA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ekabe International SCA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa T-18/14: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. — Aguas de Valencia przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/18

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. — Aguas de Valencia przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-18/14)
   2014/C 61/33
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Aguas de Valencia, SA (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną z rynkiem wewnętrznym nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa F-61/06: Skarga wniesiona w dniu  12 maja 2006 r.  — Sapara przeciwko Eurojust

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/35

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2006 r. — Sapara przeciwko Eurojust
   (Sprawa F-61/06)
   (2006/C 165/71)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Cathy Sapara (Haga, Niderlandy) (Przedstawiciele: G. Vandersanden i C. Ronzi, avocats)

      Strona pozwana: Eurojust
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 6 lipca 2005 r. o rozwiązaniu umowy skarżącej i przywrócenie jej do Eurojust od tego samej dnia;

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą, ocenionego tymczasowo ex aequo et bono na kwotę 200 000 EUR, a także odszkodowania w wysokości wynagrodzenia skarżącej od lipca 2005 r do 15 października 2009 r.

               —

               obciążenie Eurojust kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, były członek personelu tymczasowego Eurojust, kwestionuje decyzję o rozwiązaniu jej umowy z końcem okresu próbnego.
   Na poparcie swych żądań podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 14 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz art. 9 regulaminu pracowniczego;

               —

               naruszenie ogólnej zasady prawa nakazującej uzasadnienie każdego aktu wpływającego negatywnie na interesy skarżącej;

               —

               oczywiste błędy w ocenie okoliczności faktycznych prowadzące do błędnego stosowania prawa;

               —

               naruszenie ogólnej zasady dobrej administracji i prawa do obrony;

               —

               nadużycie władzy.

         Jeżeli chodzi o wniosek o zadośćuczynienie i odszkodowanie, skarżąca uważa, że wielokrotnie padała ofiarą molestowania i zniesławienia.


title: Sprawa T-430/12: Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2014 r. – Heinrich przeciwko OHIM – Komisja European Network Rapid Manufacturing) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy European Network Rapid Manufacturing — Względna podstawa odmowy rejestracji — Naśladownictwo godła międzynarodowej organizacji rządowej — Artykuł 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 6 ter konwencji paryskiej]

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/20

         Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2014 r. – Heinrich przeciwko OHIM – Komisja European Network Rapid Manufacturing)
   (Sprawa T-430/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy European Network Rapid Manufacturing - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naśladownictwo godła międzynarodowej organizacji rządowej - Artykuł 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 6 ter konwencji paryskiej])
   2014/C 129/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Heinrich Beteiligungs GmbH (Witten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Theis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Komisja Europejska

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 lipca 2012 r. (sprawa R 793/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Komisją Europejską a Heinrich Beteiligungs GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Heinrich Beteiligungs GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa T-9/14: Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2014 r. – Mogyi przeciwko OHIM (Just crunch it…) (Wspólnotowy znak towarowy — Uchylenie decyzji Izby Odwoławczej — Umorzenie postępowania)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/63

         Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2014 r. – Mogyi przeciwko OHIM (Just crunch it…)
   (Sprawa T-9/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Uchylenie decyzji Izby Odwoławczej - Umorzenie postępowania))
   2014/C 315/106
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Mogyi Kft (Csávoly, Węgry) (przedstawiciel: adwokat Zs. J. Klauber)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Sipos i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 września 2013 r. (sprawa R 1922/2012-1) dotyczącą zgłoszenia graficznego znaku towarowego Just crunch it… jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi.

               2)

               Strona pozwana zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa C-117/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin — Niemcy) — Postępowanie ze skargi Gerdy Möllendorf, Christiane Möllendorf-Niehuus (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Zamrożenie funduszy i środków gospodarczych — Rozporządzenie nr 881/2002 — Artykuł 2 ust. 3 i art. 4 ust. 1 — Zakaz udostępniania środków gospodarczych osobom wymienionym w załączniku I do tego rozporządzenia — Zakres — Sprzedaż nieruchomości — Umowa zawarta przed umieszczeniem nabywcy w wykazie znajdującym w załączniku I — Wniosek o dokonanie wpisu przeniesienia własności nieruchomości do księgi wieczystej po tym umieszczeniu)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin — Niemcy) — Postępowanie ze skargi Gerdy Möllendorf, Christiane Möllendorf-Niehuus
   (Sprawa C-117/06) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Zamrożenie funduszy i środków gospodarczych - Rozporządzenie nr 881/2002 - Artykuł 2 ust. 3 i art. 4 ust. 1 - Zakaz udostępniania środków gospodarczych osobom wymienionym w załączniku I do tego rozporządzenia - Zakres - Sprzedaż nieruchomości - Umowa zawarta przed umieszczeniem nabywcy w wykazie znajdującym w załączniku I - Wniosek o dokonanie wpisu przeniesienia własności nieruchomości do księgi wieczystej po tym umieszczeniu)
   (2007/C 297/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Kammergericht Berlin
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca:
      Gerda Möllendorf, Christiane Möllendorf-Niehuus.

   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 2 ust. 3 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (Dz. U. L 139, str. 9) — Zakaz udostępniania zasobów gospodarczych osobom wymienionym w załączniku I — Odmowa dokonania wpisu w księdze wieczystej niezbędnego do przeniesienia własności nieruchomości w następstwie umowy kupna zawartej przed wpisaniem kupującego do załącznika I
   Sentencja
   Wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji, gdy zarówno umowa sprzedaży nieruchomości, jak i porozumienie o przeniesieniu własności zostały zawarte przed dniem umieszczenia nabywcy w wykazie figurującym w załączniku I do tego rozporządzenia oraz cena sprzedaży również została uiszczona przed tą datą, przepis ten zabrania dokonania po tym dniu, na podstawie tej umowy, ostatecznego wpisu przeniesienia własności do księgi wieczystej.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa T-260/05: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2005 r. przez Petera Strobla przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/28

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2005 r. przez Petera Strobla przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-260/05)
   (2005/C 229/60)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 14 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Petera Strobla, zamieszkałego w Greifenberg-Beuern (Niemcy), reprezentowanego przez H.-J. Rübera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               uchylenie decyzji organu powołującego Komisji z dnia 7 października 2004 r. ustalającej jego klasyfikację w grupie zaszeregowania A*6;

               2)

               stwierdzenie, że należy go zatrudnić w grupie zaszeregowania A*10;

               3)

               pomocniczo, stwierdzenie, że należy go zatrudnić w grupie zaszeregowania A*8;

               4)

               pomocniczo, stwierdzenie, że należy go zatrudnić w grupie zaszeregowania A*7;

               5)

               nakazanie stronie pozwanej doprowadzenie do tego, by skarżący znalazł się w takiej sytuacji finansowej, w jakiej by się znajdował gdyby został on prawidłowo sklasyfikowany, tj. wypłacenie mu należnych kwot;

               6)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżący sprzeciwia się klasyfikacji go w grupie zaszeregowania A*6, której dokonano przy zatrudnieniu go przez stronę pozwaną w październiku 2004 r.
   Skarżący powołuje w skardze trzy zarzuty. Po pierwsze podnosi on naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań. Jego zdaniem samo ogłoszenie o konkursie, sposób postępowania przyjęty przy analogicznych konkursach i przepisy starego regulaminu pracowniczego, obowiązującego w chwili ogłoszenia konkursu wzbudziły u skarżącego uzasadnione oczekiwanie, że w razie gdyby go zatrudniono, zostałby on sklasyfikowany w grupie zaszeregowania A7/A6 lub równoważnym w nowym regulaminie pracowniczym, tj. A*8 lub A*10, zgodnie z art. 2 załącznika XIII. Skarżący ocenia, iż zatrudnienie w grupie zaszeregowania A*6 na podstawie art. 12 załącznika XIII nowego regulaminu pracowniczego zostało przeprowadzone z naruszeniem prawa. Jego zdaniem zastosowanie przez organ powołujący nowego regulaminu pracowniczego stanowi naruszenie ogólnej zasady przejrzystości oraz brak przestrzegania zasady pewności, jak również naruszenie zasady, iż prawo nie działa wstecz.
   Po drugie skarżący podnosi, że padł on ofiarą dyskryminacji ze względu na wiek. Klasyfikacja w grupie zaszeregowania A*6 musiała mieć miejsce bez uwzględnienia wieku skarżącego.
   Wreszcie skarżący utrzymuje, że zastosowanie art. 12 załącznika XIII nowego regulaminu pracowniczego powoduje nierówność traktowania go w stosunku do kolegów zatrudnionych na podstawie innych konkursów i w innych miejscach, uzyskali oni bowiem jednak klasyfikację w wyższej grupie zaszeregowania.


title: Sprawa C-485/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 5 listopada 2007 r. — Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen przeciwko H. Akdas i in.

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 5 listopada 2007 r. — Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen przeciwko H. Akdas i in.
   (Sprawa C-485/07)
   (2008/C 22/46)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Centrale Raad van Beroep (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

      Strona pozwana: H. Akdas i in.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy biorąc pod uwagę brzmienie art. 6 ust. 1 decyzji nr 3/80 (1) oraz cel i charakter decyzji nr 3/80 oraz układu stowarzyszeniowego (2) art. 6 ust.1 decyzji nr 3/80 ustanawia jasne i jednoznaczne zobowiązanie, którego wypełnienie lub skutki nie są zależne od przyjęcia innego aktu prawnego, tak że przepis ten może mieć skutek bezpośredni?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                           2.1

                           Czy na potrzeby stosowania art. 6 ust. 1 decyzji nr 3/80 uwzględnienia w jakikolwiek sposób wymagają zmiany wprowadzone do rozporządzenia nr 1408/71 (3), które po dniu 19 września 1980 r. zostały dodane w odniesieniu do specjalnych świadczeń nieskładkowych?

                           2.2

                           Czy w tym kontekście znaczenie ma art. 59 protokołu dodatkowego (4) do układu stowarzyszeniowego?

               3)

               Czy art. 9 układu stowarzyszeniowego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu ustawowego uregulowania państwa członkowskiego, takiego jak art. 4a niderlandzkiej TW, które prowadzi do pośredniego odmiennego traktowania ze względu na przynależność państwową,

                           —

                           po pierwsze ponieważ do świadczenia dodatkowego nie jest (już) uprawniona znacznie większa liczba osób mających obywatelstwo inne niż niderlandzkie nie zamieszkująca już na terytorium Niderlandów, wśród nich duża grupa obywateli tureckich, aniżeli osób mających obywatelstwo niderlandzkie;

                           —

                           i po drugie ponieważ uregulowanie to znosi świadczenia dodatkowe na rzecz obywateli tureckich, zamieszkujących w Turcji, ze skutkiem od dnia 1 lipca 2003 r., podczas gdy w stosunku do osób mających obywatelstwo państwa członkowskiego UE bądź państwa trzeciego, o ile zamieszkują one na terytorium UE, świadczenia dodatkowe są znoszone (stopniowo), dopiero począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r.?

      (1)  Decyzja Rady Stowarzyszenia nr 3/80 z dnia 19 września 1980 r. o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin (Dz.U. 1983, C 110, str. 60).

      (2)  Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisany w Ankarze w dniu 12 września 1963 r. i zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. (Dz.U. 1964, 217, str. 3685).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2).

      (4)  Protokół dodatkowy podpisany w Brukseli w dniu 23 listopada 1970 r. i zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. (Dz.U. L 193, str. 1).


title: Sprawa T-628/14: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2014 r. – Hewlett Packard Development Company przeciwko OHIM (FORTIFY)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2014 r. – Hewlett Packard Development Company przeciwko OHIM (FORTIFY)
   (Sprawa T-628/14)
   2014/C 361/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hewlett Packard Development Company LP (Dallas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i H. Lauf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 czerwca 2014 r. w sprawie R 249/2014-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FORTIFY” dla towarów z klasy 9 – zgłoszenie nr 11 771 037

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-34/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 24 stycznia 2017 r. – Eamonn Donnellan/The Revenue Commissioners

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 24 stycznia 2017 r. – Eamonn Donnellan/The Revenue Commissioners
   (Sprawa C-34/17)
   (2017/C 104/51)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eamonn Donnellan

      Strona pozwana: The Revenue Commissioners

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 14 ust. 1 i 2 dyrektywy 2010/24/UE (1) stoi na przeszkodzie, aby – przy rozstrzyganiu wykonalności w Irlandii „jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję”, wydanego w dniu 14 listopada 2012 r. przez urząd celny w Patras w związku z karami administracyjnymi i grzywnami w kwocie 1 097 505,00 EUR, nałożonymi w dniu 15 lipca 2009 r. z tytułu zarzucanego przemytu w dniu 26 lipca 2002 r., [zwiększonej do wysokości 1 507 971,88 EUR z tytułu odsetek i kar] – High Court of Ireland:

               (i)

               zastosował prawo do skutecznego środka odwoławczego i prawa do rzetelnego procesu sądowego w rozsądnym terminie dla obywatela Irlandii i Unii Europejskiej w związku z wnioskiem egzekucyjnym (zobacz art. 47 karty oraz art. 6 i 13 EKPCz, którym odpowiadają prawa obywateli wyszczególnione w art. 34 i 38 oraz art. 40 ust. 3 konstytucji irlandzkiej) w okolicznościach, w których właściwa procedura została wyjaśniona [skarżącemu] po raz pierwszy dopiero w „nieoficjalnym tłumaczeniu” na język angielski (jednym z urzędowych języków Irlandii, w której [skarżący] zawsze miał swoje miejsce zamieszkania) w piśmie Ministerstwa Finansów Republiki Greckiej w Pireusie z dnia 29 grudnia 2015 r., skierowanym do irlandzkich władz podatkowych i adwokatów [skarżącego] w Irlandii;

               (ii)

               uwzględnił cele dyrektywy 2010/24/UE, czyli świadczenie sobie wzajemnej pomocy (motyw 20 dyrektywy 2010/24/UE) oraz dochowanie zobowiązań dotyczących zapewnienia szerszej pomocy wynikających z EKPCz (motyw 17 dyrektywy 2010/24/UE), takich jak prawa obywateli do skutecznego środka odwoławczego na podstawie art. 47 karty oraz art. 13 EKPCz;

               (iii)

               wziął pod uwagę zapewnienie pełnej skuteczności prawa [Unii] dla jej obywateli, a w szczególności pkt 63 [wyroku z dnia 14 stycznia 2010 r., Kyrian/Celní úřad Tábor, C-233/08, EU:C:2010:11]?

      (1)  Dyrektywa Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (Dz.U. 2010 L 84, s. 1).


title: Sprawa C-437/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 1 października 2012 r. — X, druga strona postępowania: Voorzitter van het managementteam van het onderdeel Belastingdienst/Z van de rijksbelastingdienst

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 1 października 2012 r. — X, druga strona postępowania: Voorzitter van het managementteam van het onderdeel Belastingdienst/Z van de rijksbelastingdienst
   (Sprawa C-437/12)
   2012/C 399/19
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: X

      Druga strona postępowania: Voorzitter van het managementteam van het onderdeel Belastingdienst/Z van de rijksbelastingdienst

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przy ocenie podlegającego odpowiedzi w ramach art. 110 TFUE pytania, czy kwota podatku od rejestracji [będącego przedmiotem postępowania] samochodu osobowego za rok 2010 przekracza (bądź nie) wartość rezydualną podatku zawartego nadal w wartości zarejestrowanych już w kraju podobnych pojazdów osobowych, dla określenia tej wartości rezydualnej należy przyjąć za podobny:

                           —

                           porównywalny pojazd osobowy, który w roku pierwszego wprowadzenia do użytku [będącego przedmiotem postępowania] samochodu osobowego (2006) został zarejestrowany jako nowy pojazd, albo

                           —

                           ponadto również (inne) pojazdy osobowe dostępne w 2010 r. na rynku pojazdów używanych i które podobnie jak [będący przedmiotem postępowania] samochód osobowy w dniu 30 maja 2006 r. zostały po raz pierwszy wprowadzone do użytku i poza tym są porównywalne, które jednak po dniu 30 maja 2006 r. (w okresie od 30 maja 2006 r. do 2009 r.) zostały (przywiezione i) zarejestrowane jako używane pojazdy osobowe, lub

                           —

                           ponadto również (inne) pojazdy osobowe dostępne w 2010 r. na rynku pojazdów używanych i które inaczej niż [będący przedmiotem postępowania] samochód osobowy po dniu 30 maja 2006 r. po raz pierwszy zostały wprowadzone do użytku, lecz poza tym są porównywalne i które po dniu 30 maja 2006 r. (w okresie od 30 maja 2006 r. do 2009 r.) zostały (przywiezione i) zarejestrowane jako nowe albo używane pojazdy osobowe?

               2)

               Czy przy ocenie pytania, czy art. 110 TFUE stoi na przeszkodzie pobieraniu podatku BPM (1) od rejestracji pojazdu osobowego w 2010 r., w zakresie w jakim podatek ten zależy od poziomu emisji CO2 (według tabeli w art. 9 ust. 1 ustawy o BPM), tę część podatku należy jako nowy podatek odróżniać od podatku BPM zależnego do dnia 1 lutego 2008 r. wyłącznie od ceny katalogowej, tak że o ile podatek zależy od poziomu emisji CO2, porównanie z (podobnymi) używanymi pojazdami osobowymi zarejestrowanymi przed dniem 1 stycznia 2010 r. jest bez znaczenia?

               3)

               W przypadku, gdy nie chodzi o nowy podatek w rozumieniu pytania drugiego: czy pobór podatku BPM od rejestracji pojazdu osobowego w 2010 r., w zakresie w jakim podatek ten zależy od poziomu emisji CO2 (według tabeli w art. 9 ust. 1 ustawy o BPM), na podstawie art. 110 TFUE stoi na przeszkodzie temu, że względem porównywalnych z [będącym przedmiotem postępowania] samochodem osobowym wprowadzonych po raz pierwszy do użytku przed dniem 1 lutego 2008 r. pojazdów osobowych i sprowadzonych oraz zarejestrowanych jako pojazdy używane w okresie od 1 lutego 2008 r. do 31 grudnia 2009 r., nie pobierano podatku (na podstawie obowiązującego w tym czasie art. 9ba ustawy o BPM) zależnego od poziomu emisji CO2, podczas gdy ten zależny od poziomu emisji CO2 podatek w ww. okresie był pobierany od rejestracji pojazdów osobowych wprowadzonych po raz pierwszy do użytku po dniu 1 lutego 2008 r., które poza tym są porównywalne z [będącym przedmiotem postępowania] samochodem osobowym?

      (1)  Belasting personenauto’s en motorrijwielen (podatek od samochodów osobowych i motocykli).


title: Sprawa T-398/10: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Fapricela — Indústria de Trefilaria przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/52

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Fapricela — Indústria de Trefilaria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-398/10)
   ()
   2010/C 301/83
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Fapricela — Indústria de Trefilaria, S.A. (Ançã, Portugalia) (przedstawiciele: M. Gorjão-Henriques i S. Roux, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 101 TFUE i z art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.344 — Stal sprężająca) w zakresie dotyczącym skarżącej.

               —

               Znaczne obniżenie kwoty nałożonej grzywny.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzja zaskarżona przez stronę skarżącą w ramach niniejszego postępowania jest tożsama z decyzją stanowiącą przedmiot skargi w sprawie T-385/10 ArcelorMittal Wire France i in. przeciwko Komisji.
   W swej skardze skarżąca podnosi, że:

               i)

               zaskarżona decyzja zawiera braki w uzasadnieniu, które wpływają na prawo do obrony skarżącej i leżą u podstaw sprostowania tej decyzji. Skarżąca uważa w tym względzie, że sprostowanie jest nieskuteczne, uwzględniając że uznanie błędów dotyczących okoliczności faktycznych przez Komisję godzi w pełne wykonywanie prawa do obrony skarżącej i podważa przedmiot niniejszej skargi; z drugiej strony daje Komisji dodatkową możliwość wydania nowej decyzji zmieniającej przy uwzględnieniu argumentów dotyczących okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych przez przedsiębiorstwa uczestniczące w tej sprawie;

               ii)

               Komisja nie wykazała, że skarżąca wiedziała lub powinna logicznie wiedzieć o istnieniu nieiberyjskich karteli, a zatem nie można było przypisać skarżącej odpowiedzialności za jednolite i ciągłe naruszenie ukazane w zaskarżonej decyzji;
               Oraz tytułem żądania ewentualnego, że:

               iii)

               Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i zasadę równego traktowania wymierzając, w sposób w jaki to uczyniła, grzywnę nałożoną na omawiane przedsiębiorstwo, a zatem należy zmniejszyć tę kwotę;

               iv)

               Komisja błędnie obliczyła czas trwania uczestnictwa skarżącej w naruszeniu nie uwzględniając okresu, w którym tymczasowo usunęła się ona z kartelu;

               v)

               Komisja popełniła błędy w ustaleniach faktycznych i naruszyła zasadę równego traktowania odmawiając uznania, że skarżąca nie była w stanie zapłacić grzywny.


title: Sprawa T-493/14: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Mayer/EFSA (Oddelegowany ekspert krajowy — Przepisy EFSA odnoszące się do END — Decyzja o nieprzedłużeniu oddelegowania — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki — Ochrona danych osobowych — Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 — Żądania stwierdzenia i nakazania — Pismo uzupełniające skargę — Zmiana żądań — Dopuszczalność)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/41

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Mayer/EFSA
   (Sprawa T-493/14) (1)

   ((Oddelegowany ekspert krajowy - Przepisy EFSA odnoszące się do END - Decyzja o nieprzedłużeniu oddelegowania - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki - Ochrona danych osobowych - Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 - Żądania stwierdzenia i nakazania - Pismo uzupełniające skargę - Zmiana żądań - Dopuszczalność))
   (2017/C 104/57)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ingrid Alice Mayer (Ellwangen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Mayer)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (przedstawiciele: D. Detken, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów R. Van der Houta i A. Köhler)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE zmierzająca do podważenia decyzji EFSA oddalających, po pierwsze, wniosek skarżącej o przedłużenie jej oddelegowania w charakterze eksperta krajowego w EFSA, a po drugie, wniosek o udostępnienie skarżącej dokumentów posiadanych przez EFSA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Ingrid Alice Mayer zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa C-76/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dopuszczalność — Ochrona dzikiego ptactwa — Dyrektywa 79/409/EWG — Wiosenny odstrzał — Zakaz — Odstępstwo od systemu ochrony — Warunek związany z brakiem innego zadowalającego rozwiązania — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-76/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dopuszczalność - Ochrona dzikiego ptactwa - Dyrektywa 79/409/EWG - Wiosenny odstrzał - Zakaz - Odstępstwo od systemu ochrony - Warunek związany z brakiem „innego zadowalającego rozwiązania” - Uzasadnione oczekiwania)
   2009/C 267/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia, D. Lawunmi i P. Oliver, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty (przedstawiciele: S. Camilleri, D. Mangion, pełnomocnicy, i J. Bouckaert, advocaat)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. dzikiego sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1) — Naruszenie kryteriów określonych w dyrektywie dla przyznania odstępstwa pozwalającego na wiosenny odstrzał przepiórek i turkawek

      Sentencja

               1)

               Zezwalając na rozpoczęcie odstrzału przepiórek polnych (Coturnix coturnix) i turkawek (Streptopelia turtur) w okresie przelotów wiosennych w latach 2004–2007 bez spełnienia przesłanek określonych w art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, zmienionej w odniesieniu do lat 2004–2006 rozporządzeniem Rady (WE) nr 807/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r., a w odniesieniu do 2007 r. dyrektywą Rady 2006/105/WE z dnia 20 listopada 2006 r., Republika Malty uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Malty zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa F-46/07: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2007 r. — Tzirani przeciwko Komisji

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/42

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2007 r. — Tzirani przeciwko Komisji
   (Sprawa F-46/07)
   (2007/C 170/81)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marie Tzirani (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 30 sierpnia 2006 r. o ponownym powołaniu pana X na stanowisko dyrektora w Dyrekcji „Regulamin pracowniczy: polityka, zarządzanie i doradztwo” Dyrekcji Generalnej „Personel i administracja”, a tym samym o odrzuceniu kandydatury skarżącej na to stanowisko;

               —

               obciążenie strony pozwanej zapłatą, tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia oraz naruszenia kariery zawodowej skarżącej, kwoty 25 000 EUR, powiększonej o odsetki w wysokości 7 % w stosunku rocznym od dnia 29 listopada 2006 r., tj. daty złożenia zażalenia;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, po tym jak zażądała w ramach sprawy T-45/04 (1) stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 21 stycznia 2003 r. o powołaniu pana X. na ww. stanowisko i je uzyskała, kwestionuje obecnie zgodność z prawem procedury, na podstawie której w wyniku tego unieważnienia Komisja ponownie powołała tę samą osobę na to samo stanowisko.
   W uzasadnieniu swojej skargi, skarżąca podnosi najpierw naruszenie art. 233 WE, w zakresie w jakim Komisja nie podjęła koniecznych działań celem wykonania wyroku Sądu Pierwszej Instancji. Według skarżącej procedura powinna była być ponownie otwarta nie tylko na etapie końcowym rozmowy kwalifikacyjnej z Komisją, ale już na etapie badania kwalifikowalności kandydatów zważywszy na kryteria ustalone w ogłoszeniu o wolnym stanowisku pracy.
   Skarżąca podnosi ponadto naruszenie art. 7, 14, 29 i 45 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, naruszenie wielu zasad ogólnych prawa, jak również istnienie nadużycia władzy.

      (1)  Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie Tzirani przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze).