title: Sprawa T-344/08: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — EnBW Energie Baden Württemberg przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Akta postępowania administracyjnego w dziedzinie karteli — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Obowiązek przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o dostęp)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/18

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — EnBW Energie Baden Württemberg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-344/08) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Akta postępowania administracyjnego w dziedzinie karteli - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Obowiązek przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o dostęp)
   2012/C 194/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: EnBW Energie Baden Württemberg (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Bach i A. Hahn)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Costa de Oliveira, A. Antoniadis i O. Weber, a następnie A. Bouquet, P. Costa de Oliveira i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: K. Petkovska, S. Johannesson i A. Falk, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Siemens AG (Berlin i Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Brinker, C. Steinle i M. Holm-Hadulla) oraz ABB Ltd (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo J. Lawrence, solicitor, i E. Whiteford, barrister, a następnie J. Lawrence i D. Howe, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji SG.E.3.MV/psi D(2008) 4931 z dnia 16 czerwca 2008 r. odmawiającej dostępu do akt postępowania COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji SG.E.3.MV/psi D(2008) 4931 z dnia 16 czerwca 2008 r. odmawiającej dostępu do akt postępowania COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez EnBW Energie Baden-Württemberg AG.

               3)

               Królestwo Szwecji, ABB Ltd oraz Siemens AG pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-43/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 listopada 2016 r. w sprawie T-602/15, Liam Jenkinson/Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Eulex Kosovo, wniesione w dniu 25 stycznia 2017 r. przez Liama Jenkinsona

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/36

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 listopada 2016 r. w sprawie T-602/15, Liam Jenkinson/Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Eulex Kosovo, wniesione w dniu 25 stycznia 2017 r. przez Liama Jenkinsona
   (Sprawa C-43/17 P)
   (2017/C 104/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Liam Jenkinson (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny, J.-N. Louis)

      Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Eulex Kosovo

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. w sprawie T-602/15, którym odrzucono skargę wniesioną przez wnoszącego odwołanie i obciążono go kosztami postępowania;

               —

               wydanie orzeczenia w przedmiocie skargi;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie kwestionuje okoliczność, że Sąd Unii uznał się za właściwy jedynie w odniesieniu do sporu, którego źródłem jest ostatnia podpisana przez wnoszącego odwołanie umowa na czas określony.
   Nawet gdyby odnoszące się do tej kwestii uzasadnienie Sądu było prawidłowe – a zdaniem wnoszącego odwołanie tak nie jest – kwestionuje on także okoliczność, że Sąd nie wypowiedział się w przedmiocie szeregu przedstawionych przezeń żądań, których źródłem jest zakończenie spornego stosunku umownego, a więc ostatnia umowa na czas określony. Niezgodność z prawem zaskarżonego postanowienia wynika bowiem ze zwięzłości uzasadnienia, które jest w tym zakresie lapidarne i nie pozwala zrozumieć, dlaczego Sąd, bez zbadania akt sprawy co do istoty, mógł uznać się za niewłaściwy – z wyjątkiem sporu dotyczącego ostatniej umowy na czas określony – wyłącznie na tej postawie, że istniała klauzula arbitrażowa, mimo iż ważność i zgodność z prawem owej klauzuli była kwestionowana przez wnoszącego odwołanie.
   Wnoszący odwołanie kwestionuje także brak uwzględnienia całości jego argumentacji dotyczącej istnienia winy po stronie instytucji, polegającej na braku określenia ram prawnych, które zapewniałyby wnoszącemu odwołanie oraz całemu personelowi misji prawnych Unii gwarancje poszanowania najbardziej podstawowych praw socjalnych, w tym prawa rzeczywistego dostępu do sądu oraz prawa do sprawiedliwego procesu.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi zatem, że Sąd Unii dopuścił się naruszeń:

               —

               prawa europejskiego mającego zastosowanie przy określaniu prawa właściwego w sporach dotyczących umów;

               —

               przepisów belgijskiego prawa pracy;

               —

               minimalnych wymogów dotyczących zatrudnienia na czas określony, obowiązujących na poziomie wspólnotowym;

               —

               praw przewidzianych w karcie praw podstawowych;

               —

               obowiązku uzasadnienia;

               —

               zakazu orzekania ultra petita.


title: Sprawa C-323/06 P: Odwołanie wniesione w dniu 21 lipca 2006 r. przez Theodorosa Kallianosa od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie T-93/04 Kallianos przeciwko Komisji

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/27

         Odwołanie wniesione w dniu 21 lipca 2006 r. przez Theodorosa Kallianosa od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie T-93/04 Kallianos przeciwko Komisji
   (Sprawa C-323/06 P)
   (2006/C 224/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Theodoros Kallianos (Przedstawiciel: G. Archambeau, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie T-93/04 Kallianos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich oraz wydanie orzeczenia mocą którego:

                           a.

                           Uchylona zostanie decyzja organu powołującego z dnia 28 listopada 2003 r. zawierająca odpowiedź na zażalenie T. Kallianosa nr R/335/03 z dnia 2 lipca 2003 r.

                           b.

                           Nakazany zostanie Komisji zwrot skarżącemu całości wypłat i przelewów, których dokonała bez tytułu oraz bez uprawnień z wynagrodzenia skarżącego od dnia wyroku orzekającego rozwód wydanego przez sąd pierwszej instancji w Atenach w dniu 8 marca 1999 r. włączając w to nienależną indeksację alimentów jednostronnie dokonaną w dniu 18 września 2002 r. przez służby Komisji wraz z odsetkami ustawowymi w wysokości 7 % od daty przelewów z wynagrodzenia skarżącego.

                           c.

                           Zasądzone zostaną od Komisji koszty doręczenia dokonanego przez woźnego sądowego włączając w to koszty przekładu greckich wyroków na język francuski, które to dokumenty zostały Komisji już dostarczone w odpowiednim czasie, tj. 1 500 EUR oraz koszty powtórzeń w ramach obrony skarżącego ustalone na 20 % zasądzonej kwoty lub kwoty ustalonej przez Trybunał na zasadzie słuszności.

                           d.

                           Zasądzone zostaną od Komisji Wspólnot Europejskich koszty postępowania poniesione przed Trybunałem i Sądem Pierwszej Instancji

         Zarzuty i główne argumenty
   W swym odwołaniu skarżący podnosi przede wszystkim brak właściwości instytucji wspólnotowych do zastępowania państw członkowskich lub do dokonywania wykładni ich ustawodawstwa krajowego w dziedzinie postępowania w sprawach rozwodowych.
   Skarżący kwestionuje po drugie tezę, zgodnie z którą orzeczenie rozwodu nie kładzie automatycznie kresu środkom tymczasowym zarządzonym przez sędziego orzekającego w przedmiocie tych środków lecz musi być doręczone Komisji za pośrednictwem woźnego sądowego w szczególności by ta mogła ona uznać się za zwolnioną z obowiązku dokonywania potrąceń z wynagrodzenia małżonka (urzędnika) na rzecz drugiego z małżonków. W tej kwestii skarżący podnosi zasadniczo, że jego zdaniem Komisja nie jest podmiotem, u którego dokonywane jest zajęcie ani zwykłym pracodawcą skoro każdy urzędnik ma zgodnie z regulaminem pracowniczym obowiązek informowania oraz zapewnienia przejrzystości w odniesieniu do swej sytuacji osobistej. Zarzuca też, że postanowieniu dotyczącemu świadczeń alimentacyjnych na rzecz małżonka w ramach postępowania w przedmiocie orzeczenia rozwodu z mocy prawa kładzie kres wyrok orzekający rozwód oraz że w konsekwencji sama tylko wiedza o tym wyroku przez Komisję wystarczyć ma do położenia kresu realizacji obowiązków alimentacyjnych bez konieczności doręczania takiego wyroku za pośrednictwem woźnego.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  1 grudnia 2005 r.  w sprawach połączonych C-394/04 i C-395/04 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias) Diagnostiko & Therapeftiko Kentro Athinon-Ygeia AE przeciwko Ypourgos Oikonomikon (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) — Zwolnienia — Działalność ściśle związana z opieką szpitalną i medyczną — Świadczenie usług telefonicznych i wynajmowanie telewizorów osobom hospitalizowanym — Dostarczanie łóżek i posiłków towarzyszącym im osobom)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/15

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 1 grudnia 2005 r.
   w sprawach połączonych C-394/04 i C-395/04 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias) Diagnostiko & Therapeftiko Kentro Athinon-Ygeia AE przeciwko Ypourgos Oikonomikon (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) - Zwolnienia - Działalność ściśle związana z opieką szpitalną i medyczną - Świadczenie usług telefonicznych i wynajmowanie telewizorów osobom hospitalizowanym - Dostarczanie łóżek i posiłków towarzyszącym im osobom)
   (2006/C 36/28)
   Język postępowania: grecki
   W sprawach połączonych C- 394/04 i C-395/04, mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja), postanowieniami z dnia 16 czerwca 2004 r., które wpłynęły do Trybunału w dniu 17 września 2004 r., w postępowaniach: Diagnostiko & Therapeftiko Kentro Athinon-Ygeia AE przeciwko Ypourgos Oikonomikon, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet, S. von Bahr, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 1 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Świadczenie przez podmioty określone w art. 13 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, usług telefonicznych i wynajmowanie telewizorów osobom hospitalizowanym, jak również dostarczanie przez te same podmioty łóżek i posiłków towarzyszącym im osobom, co do zasady nie stanowi działalności ściśle związanej z opieką szpitalną i medyczną w rozumieniu tego przepisu. Inaczej może być tylko wówczas, gdy usługi te są konieczne do osiągnięcia celów terapeutycznych, którym służy opieka szpitalna oraz medyczna, i nie są przeznaczone głównie do tego, by zapewniać świadczącemu je podmiotowi dodatkowe dochody poprzez realizację transakcji dokonywanych w bezpośredniej konkurencji z transakcjami dokonywanymi przez przedsiębiorstwa prowadzące działalność gospodarczą, które podlegają podatkowi VAT.

               2)

               Do sądu krajowego należy, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności faktycznych zawisłych przed nim sporów i, w razie potrzeby, treści zaleceń medycznych wydanych zainteresowanym pacjentom, ustalenie, czy świadczone usługi spełniają te przesłanki.

      (1)  Dz.U. C 273 z 06.11.2004


title: Sprawa T-43/11: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Singapore Airlines i Singapore Airlines Cargo/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek lotniczego przewozu towarów — Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) — Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/35

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Singapore Airlines i Singapore Airlines Cargo/Komisja
   (Sprawa T-43/11) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek lotniczego przewozu towarów - Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) - Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 048/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Singapore Airlines Ltd (Singapur, Singapur) i Singapore Airlines Cargo Pte Ltd (Singapur) (przedstawiciele: początkowo J. Kallaugher, J. Poitras, solicitors, J. Ruiz Calzado i É. Barbier de La Serre, adwokaci, a następnie J. Kallaugher, J. Poitras i J. Ruiz Calzado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Noë, N. von Lingen i J. Bourke, następnie S. Noë, N. von Lingen i A. Dawes, a w końcu M. Dawes, pełnomocnicy, wspierani przez C. Browna, barrister)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 porozumienia między Konfederacją Szwajcarską a Wspólnotą Europejską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, a tytułem żądania ewentualnego, uchylenie grzywny nałożonej na skarżące lub obniżenie jej wysokości.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczy ona Singapore Airlines Ltd i Singapore Airlines Cargo Pte Ltd.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Singapore Airlines i Singapore Airlines Cargo Pte.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  6 października 2005 r.  w sprawie C-204/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Artykuł 17 i 19 szóstej dyrektywy VAT — Subwencje — Ograniczenie prawa do odliczenia)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 6 października 2005 r.
   w sprawie C-204/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Artykuł 17 i 19 szóstej dyrektywy VAT - Subwencje - Ograniczenie prawa do odliczenia)
   (2005/C 296/01)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-204/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 14 maja 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. Traversa i L. Lozano Palacios) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad), Trybunał (trzecia izba), w składzie A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet, S. von Bahr (sprawozdawca), J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 6 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Ustanawiając mechanizm częściowego odliczenia podatku od wartości dodanej poniesionego przez podatników wykonujących wyłącznie czynności opodatkowane i ustanawiając przepis szczególny ograniczający możliwość odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupu towarów lub usług finansowanych z pomocą subwencji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej przez dyrektywę Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.09.2003.


title: Sprawa T-40/12: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2012 r. — European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europol)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/18

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2012 r. — European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europol)
   (Sprawa T-40/12)
   2012/C 109/40
   Język postępowania: grecki

      Strony postępowania

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Policji (Europol) z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie wykluczenia oferty konsorcjum, z którym skarżące uczestniczyły w otwartym postępowaniu przetargowym nr D/C3/1104; i

               —

               obciążenie EUROPOL wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem skarżących należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 263 TFUE z następującego powodu obejmującego trzy argumenty:

               Po pierwsze, Europol wykluczył bezpodstawnie ofertę skarżących, twierdząc, że zmieniły one swoją ofertę techniczną i ekonomiczną, w związku z czym Europol nie oparł na żadnej podstawie prawnej swojej decyzji w sprawie wykluczenia skarżących.

               Po drugie, Europol zarzucił bezzasadnie skarżącym, że ich oferta była niedokładna i wykluczył ją, chociaż to sam Europol sprowokował, akceptował lub tolerował istnienie niedookreśloności i braku jasności co do znaczenia pojęć „out of the box” i „customisation” z naruszeniem zasady przejrzystości.

               Po trzecie, wykluczając ofertę skarżących z postępowania przetargowego, Europol naruszył zasadę proporcjonalności przy stosowaniu postanowień umownych.


title: Sprawa C-100/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — ASM Lithography BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Zuid/kantoor Roermond (Kodeks celny — Określenie długu celnego — Należności celne przywozowe od produktów kompensacyjnych określone przez podmiot zainteresowany i potwierdzone przez organy celne na podstawie art. 121 kodeksu celnego — Należności, które mogą zostać obliczone zgodnie z art. 122 lit. c) kodeksu celnego — Zwrot pobranej nadwyżki na podstawie art. 236 kodeksu celnego)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — ASM Lithography BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Zuid/kantoor Roermond
   (Sprawa C-100/05) (1)

   (Kodeks celny - Określenie długu celnego - Należności celne przywozowe od produktów kompensacyjnych określone przez podmiot zainteresowany i potwierdzone przez organy celne na podstawie art. 121 kodeksu celnego - Należności, które mogą zostać obliczone zgodnie z art. 122 lit. c) kodeksu celnego - Zwrot pobranej nadwyżki na podstawie art. 236 kodeksu celnego)
   (2006/C 294/18)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ASM Lithography BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Zuid/kantoor Roermond
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Wykładnia art. 121 ust. 1, art. 122 lit. c) oraz art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, str. 1) — Produkty kompensacyjne uznane za dopuszczone do swobodnego obrotu — Związany z nimi dług celny, którego wysokość określono na podstawie reguł naliczania przewidzianych w art. 122 lit. c) rozporządzenia nr 2913/92 — Brak uprzedniego i wyraźnego wniosku zainteresowanego podmiotu — Uwzględnienie późniejszego wniosku o dokonanie ponownego obliczenia na podstawie art. 236 rozporządzenia nr 2913/92
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 122 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy dokonywać w ten sposób, że podczas określania wysokości długu celnego powstałego wskutek dopuszczenia do obrotu produktów kompensacyjnych, organy celne nie są zobowiązane do stosowania reguł naliczania należności dotyczących procedury przetworzenia pod kontrolą celną, gdy przywożone towary mogły zostać nią objęte, chyba że zainteresowany podmiot złoży wyraźny wniosek w tym zakresie.

               2)

               Wykładni art. 236 rozporządzenia nr 2913/92 należy dokonywać w ten sposób, że krajowe władze celne powinny uwzględnić wniosek o zwrot należności celnych, w razie stwierdzenia, iż w następstwie błędu zainteresowanego podmiotu a nie wskutek jego wyboru, wysokość długu celnego została określona przy zastosowaniu art. 121 tego kodeksu i przekazana do wiadomości zainteresowanego, również wówczas, gdy z wnioskiem tym wiąże się ponowne obliczenie przez te organy wysokości długu celnego przy zastosowaniu art. 122 lit. c) tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005


title: Sprawa C-231/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony orzeczeniem Korkein hallinto oikeus z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie Oy Esab przeciwko Keskusverolautakunta

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony orzeczeniem Korkein hallinto oikeus z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie Oy Esab przeciwko Keskusverolautakunta
   (Sprawa C-231/05)
   (2005/C 193/26)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 25 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony orzeczeniem Korkein hallinto oikeus z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie Oy Esab przeciwko Keskusverolautakunta.
   Korkein hallinto oikeus zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy wykładni art. 43 i 56 WE w związku z art. 58 WE oraz dyrektywą Rady nr 90/435/EWG (1) w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich, należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one ustanowionej w ustawie finlandzkiej w sprawie transferów wewnątrzgrupowych regulacji, która uzależnia możliwość odliczenia transferów wewnątrzgrupowych, od wymogu, by dokonujący transferu i jego beneficjent byli spółkami krajowymi?

      (1)  z dnia 23 lipca 1990 r., Dz.U. L 225 z dnia 20 sierpnia 1990 r., str. 6.


title: Sprawa C-266/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/39

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-266/07) (1)

   (2008/C 51/72)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa C-119/06: Skarga wniesiona w dniu  28 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/29

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-119/06)
   (2006/C 131/53)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pełnomocnik X. Lewis, adwokat M. Mollica]

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 92/50/EWG (1) z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, a w szczególności art. 11, art. 15 i art. 17 tej dyrektywy, ze względu na fakt, że region Toskania i Aziende Sanitarie (zakłady opieki zdrowotnej) tego regionu zawarły w dniu 11 października 1999 r. z Confederazione delle Misericordie d'Italia, ANPAS — comitato regionale toscano oraz CRI — sezione toscana, regionalne porozumienie ramowe o rozwoju transportu medycznego, że w protokole porozumienia z dnia 28 marca 2003 r. rzeczone porozumienie ramowe zostało przedłużone, a w kwietniu 2004 r. zawarte zostało, na podstawie uchwały regionalnej nr 379 z dnia 19 kwietnia 2004 r., nowe regionalne porozumienie ramowe, które podtrzymując związki ze wspomnianymi stowarzyszeniami powierzyło im zarządzanie omawianymi usługami w okresie od stycznia 2004 r. do grudnia 2008 r.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja stwierdza, że wymienione porozumienia o powierzeniu rzeczonych usług stanowią zamówienia publiczne na usługi, których udzielenie w sposób bezpośredni, bez odwoływania się do jakiegokolwiek przetargu, narusza wspólnotowe prawo zamówień publicznych.

      (1)  Dz. U. L 209 z 24.07.1992 str. 1


title: Sprawy połączone C-191/09 P i C-200/09 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. — Rada Unii Europejskiej (C-191/09 P), Komisja Europejska (C-200/09 P) przeciwko Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant „Niko Tube” ZAT, Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT (Odwołania — Cła antydumpingowe — Rozporządzenie (WE) nr 954/2006 — Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 10 lit. i), art. 3 ust. 2, 3, 5—7, art. 18 ust. 3 i art. 19 ust. 3 — Obliczenie wartości normalnej i ustalenie szkody — Pojęcie jednego podmiotu gospodarczego — Prawo do obrony — Brak uzasadnienia)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. — Rada Unii Europejskiej (C-191/09 P), Komisja Europejska (C-200/09 P) przeciwko Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant „Niko Tube” ZAT, Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT
   (Sprawy połączone C-191/09 P i C-200/09 P) (1)

   (Odwołania - Cła antydumpingowe - Rozporządzenie (WE) nr 954/2006 - Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 10 lit. i), art. 3 ust. 2, 3, 5—7, art. 18 ust. 3 i art. 19 ust. 3 - Obliczenie wartości normalnej i ustalenie szkody - Pojęcie jednego podmiotu gospodarczego - Prawo do obrony - Brak uzasadnienia)
   2012/C 98/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i B. Driessen, G. Berrisch, Rechtsanwalt), Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i C. Clyne, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant „Niko Tube” ZAT, Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT, Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Vander Schueren, avocat, N. Mizulin, solicitor)

      Przedmiot

   Odwołania od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie T-249/06 Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT) przeciwko Radzie Unii Europejskiej stwierdzającego nieważność art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 954/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy, uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2320/97 i (WE) nr 348/2000 (Dz.U. L 175, s. 4).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie Rady Unii Europejskiej zostaje oddalone.

               2)

               Odwołanie Komisji Europejskiej zostaje oddalone.

               3)

               Odwołanie wzajemne Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT) zostaje oddalone.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-227/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem (Niderlandy) w dniu 16 maja 2011 r. — DHL Danzas Air & Ocean (Netherlands) BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane West, kantoor Hoofddorp Saturnusstraat

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem (Niderlandy) w dniu 16 maja 2011 r. — DHL Danzas Air & Ocean (Netherlands) BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane West, kantoor Hoofddorp Saturnusstraat
   (Sprawa C-227/11)
   2011/C 226/23
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Haarlem

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DHL Danzas Air & Ocean (Netherlands) BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane West, kantoor Hoofddorp Saturnusstraat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy aktywne analizatory sieci [typu J6801B] należy zaklasyfikować do pozycji 9030 40 czy do pozycji 9031 80?

               2)

               Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 129/2005 (1) z dnia 20 stycznia 2005 r. […] jest nieważne w zakresie, w jakim Komisja błędnie umieściła wspomniane w pkt 3 i 4 analizatory sieci pod pozycją 9031 80 39 zamiast pod pozycją 9030 40?

      (1)  Rozporządzenie dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 955/98 (Dz.U. L 25, s. 37)


title: Sprawa C-186/12: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Braga — Portugalia) — Impacto Azul, Lda przeciwko BPSA 9 — Promoção e Desenvolvimento de Investimentos Imobiliários, SA, Bouygues Imobiliária, SGPS, Lda, Bouygues Immobilier SA, Aniceto Fernandes Viegas, Óscar Cabanez Rodriguez (Swoboda przedsiębiorczości — Ograniczenia — Odpowiedzialność solidarna spółek dominujących wobec wierzycieli ich spółek zależnych — Wyłączenie spółek dominujących mających siedzibę w innym państwie członkowskim — Ograniczenie — Brak)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/32

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Braga — Portugalia) — Impacto Azul, Lda przeciwko BPSA 9 — Promoção e Desenvolvimento de Investimentos Imobiliários, SA, Bouygues Imobiliária, SGPS, Lda, Bouygues Immobilier SA, Aniceto Fernandes Viegas, Óscar Cabanez Rodriguez
   (Sprawa C-186/12) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Ograniczenia - Odpowiedzialność solidarna spółek dominujących wobec wierzycieli ich spółek zależnych - Wyłączenie spółek dominujących mających siedzibę w innym państwie członkowskim - Ograniczenie - Brak)
   2013/C 225/53
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Judicial de Braga

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Impacto Azul, Lda

      Strony pozwane: BPSA 9 — Promoção e Desenvolvimento de Investimentos Imobiliários, SA, Bouygues Imobiliária, SGPS, Lda, Bouygues Immobilier SA, Aniceto Fernandes Viegas, Óscar Cabanez Rodriguez

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Judicial de Braga — Wykładnia art. 49 TFUE — Ograniczenia swobody przedsiębiorczości — Przepisy krajowe wyłączające odpowiedzialność solidarną spółek dominujących wobec wierzycieli ich spółek zależnych w odniesieniu do spółek dominujących mających siedzibę w innym państwie członkowskim

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on przepisom krajowym tego rodzaju, jak te sporne w postępowaniu głównym, które wyłączają zastosowanie zasady odpowiedzialności solidarnej spółek dominujących wobec wierzycieli ich spółek zależnych do spółek dominujących mających siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa C-158/12: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/18

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-158/12)
   2012/C 174/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Petrova, K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wydając pozwoleń zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy 2008/1/WE (1) lub, w stosownych przypadkach, nie rozważając ponownie oraz, jeśli to konieczne, nie uaktualniając warunków w odniesieniu do 13 istniejących w Irlandii instalacji do hodowli świń i instalacji do hodowli drobiu i nie zapewniając w ten sposób, aby te istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z art. 3, 7, 9, 10 i 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 dyrektywy 2008/1/WE nie później niż w dniu 30 października 2007 r., Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 5 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/1/WE państwa członkowskie powinny były zapewnić, że ich właściwe organy wydadzą pozwolenia zgodnie z art. 6 i 8 lub, w stosownych przypadkach, ponownie rozważą oraz, jeśli to konieczne, uaktualnią warunki istniejących pozwoleń nie później niż w dniu 30 października 2007 r.
   Na podstawie dostępnych informacji Komisja dochodzi do wniosku, że istniejące w Irlandii instalacje do hodowli świń i instalacje do hodowli drobiu są nadal eksploatowane bez pozwoleń wydanych na podstawie dyrektywy 2008/1/WE, a zatem Komisja stwierdza, że Irlandia uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 24, s. 8).


title: Sprawa C-500/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 17 września 2007 r. w sprawie T-175/07, Territorio Energia Ambiente SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 19 listopada 2007 r. przez Territorio Energia Ambiente SpA (TEA)

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/3

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 17 września 2007 r. w sprawie T-175/07, Territorio Energia Ambiente SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 19 listopada 2007 r. przez Territorio Energia Ambiente SpA (TEA)
   (Sprawa C-500/07 P)
   (2008/C 37/04)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Energia Ambiente SpA (TEA) (przedstawiciele: E. Coffrini i F. Tesauro, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie lub zmiana orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji stanowiącego przedmiot niniejszego odwołania, wraz ze wszelkimi wynikającymi stąd skutkami prawnymi.

               —

               Uwzględnienie żądań przedstawionych już w ramach skargi w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Mocą decyzji Komisji z dnia 5 czerwca 2002 r. (1) w sprawie „pomocy państwa dotyczącej zwolnień podatkowych na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej, w których udziałowcem większościowym jest skarb państwa” uznano reżim zwolnień podatkowych wprowadzony na mocy art. 3 ust. 70 ustawy (Legge) nr 549/1995, art. 66 ust. 14 rozporządzenia z mocą ustawy (D.L. — decreto legge) nr 331/1993, z późniejszymi zmianami, na rzecz spółek akcyjnych, w których udziałowcem większościowym jest skarb państwa, świadczących usługi publiczne na terytorium lokalnym, za pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem. Decyzja Komisji nie dotyczyła spółek prywatnych, lecz została rozciągnięta na spółki utworzone na mocy art. 22 ustawy 241/1990, w których udziałowcem większościowym jest skarb państwa. Ponieważ jednak decyzja ta nie była skierowana do żadnych konkretnych adresatów, nie została ona doręczona żadnej ze spółek (w tym także skarżącej). Mocą rozporządzenia z mocą ustawy nr 10 z dnia 15 lutego 2007 r. państwo włoskie wykonało wyżej wymienioną decyzję, powierzając zadanie odzyskania pomocy urzędom skarbowym (Agenzie delle Entrate). W konsekwencji urząd skarbowy w Mantova w dniu 29 marca 2007 r. przesłał spółce skarżącej wezwanie do zapłaty kwoty głównej w wysokości 1 748 289,75 EUR wraz z odsetkami w wysokości 912 180,64 EUR.
   Jednakże w skarżącej spółce skarb państwa nie jest udziałowcem większościowym, gdyż jest to jednoosobowa spółka skarbu państwa, stąd nie mogą jej dotyczyć „rozważania Komisji i jej decyzja”.
   Została ona w swoim czasie wyznaczona przez gminę Mantova (Comune di Mantova) do świadczenia in house usług użyteczności publicznej na terytorium lokalnym, które były powierzone przedsiębiorstwu komunalnemu (ASM), przekształconemu w trybie ustawy nr 127 /97 w skarżącą spółkę.
   Spółka ta zarządza usługami użyteczności publicznej w systemie prywatno-prawnym, na terytorium w przeważającej mierze lokalnym, bez możliwości wywierania wpływu na wolną konkurencję, która nie może istnieć skoro sam rynek nie istnieje.
   Spółka, której kapitał jest w całości własnością skarbu państwa, nie jest niczym innym jak pośrednim organem gmin będących jej wspólnikami, które są rzeczywistymi beneficjentami podatkowej pomocy państwa, zakwestionowanej przez Komisję.
   Z przyczyn obiektywnych i subiektywnych zwolnienie podatkowe przyznane skarżącej nie może zostać zakwalifikowane do nienależnej pomocy państwa sprzecznej z postanowieniami art. 87 traktatu.
   Z powyższych względów do Sądu Pierwszej Instancji została wniesiona skarga na wyżej opisaną decyzję Komisji, która dała przyczynek sprawie T-175/07, przydzielonej czwartej izbie, która została rozstrzygnięta postanowieniem Sądu o niedopuszczalności z dnia 17 września 2007 r., uzasadnionym niedochowaniem terminu przewidzianego w art. 230 ust. 5 traktatu WE, na mocy którego skarga o stwierdzenie nieważności powinna była zostać wniesiona w terminie dwóch miesięcy od publikacji zaskarżonego aktu lub od chwili jego doręczenia skarżącemu bądź też, w jego braku, od dnia, w którym skarżący powziął o nim wiadomość, jak stanowi art. 102 § 1 regulaminu Sądu.
   Takie rozstrzygnięcie uważa się za pozbawione podstaw, także w świetle wyroków z dnia 17 września 1980 r. w sprawie 730/79 (2); z dnia 14 listopada 1984 r. w sprawie 323/82 (3); z dnia 12 grudnia 1996 r. w sprawie T-358/94 (4) oraz przede w wszystkim orzeczenia trzeciej izby Trybunału z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie C-346/03 (5), stąd w niniejszym odwołaniu wnosi się o jego zmianę.
   Skarga do Sądu Pierwszej Instancji bowiem została złożona niezwłocznie po tym, jak skarżąca spółka dowiedziała się, że jest jednym z adresatów decyzji Komisji, czyli po doręczeniu jej decyzji podatkowej dotyczącej zwolnienia wydanej przez urząd skarbowy.
   W ramach drugiego zarzutu odwoławczego wobec postanowienia Sądu Pierwszej Instancji podniesiono następnie, że orzeczenie to jest wynikiem błędnego zastosowania art. 225 traktatu.
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji bowiem należy uznać za nierozerwalnie związane z domyślnym żądaniem wykluczenia skarżącej z zakresu obowiązywania tej decyzji, stąd żąda się zmiany postanowienia wydanego w pierwszej instancji także pod kątem orzeczonej przez ów sąd niewłaściwości ratione materiae.

      (1)  Dz.U. 2003, L 77, str. 21.

      (2)  Rec. 1980, str. 2671.

      (3)  Rec. 1984, str. 3809.

      (4)  Rec. 1996, str. II — 2109.

      (5)  Zb.Orz. 2005, str. I — 6159.


title: Sprawy połączone C-37/06 i C-58/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Viamex Agrar Handels GmbH (C-37/06), Zuchtvieh-Kontor GmbH (ZVK) (C-58/06) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Rozporządzenie (WE) nr 615/98 — Dyrektywa 91/628/EWG — Refundacje wywozowe — Ochrona bydła podczas transportu — Uzależnienie wypłaty refundacji do wywozu bydła od zastosowania się do przepisów dyrektywy 91/628/EWG — Zasada proporcjonalności — Utrata prawa do refundacji)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Viamex Agrar Handels GmbH (C-37/06), Zuchtvieh-Kontor GmbH (ZVK) (C-58/06) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawy połączone C-37/06 i C-58/06) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 615/98 - Dyrektywa 91/628/EWG - Refundacje wywozowe - Ochrona bydła podczas transportu - Uzależnienie wypłaty refundacji do wywozu bydła od zastosowania się do przepisów dyrektywy 91/628/EWG - Zasada proporcjonalności - Utrata prawa do refundacji)
   (2008/C 64/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Viamex Agrar Handels GmbH (C-37/06), Zuchtvieh-Kontor GmbH (ZVK) (C-58/06)

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Ważność art. 1 i art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 615/98 z dnia 18 marca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych odnośnie do ochrony żywego bydła podczas transportu (Dz.U. L 82, str. 19) — Uzależnienie wypłaty refundacji do wywozu żywych zwierząt od zastosowania się do przepisów dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG (Dz.U. L 340, str. 17) — Utrata prawa do refundacji z powodu niezachowania podczas transportu wymaganych okresów odpoczynku
   Sentencja

               1)

               Analiza pytania pierwszego nie wykazała niczego, co naruszałoby ważność art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 615/98 z dnia 18 marca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych odnośnie do ochrony żywego bydła podczas transportu.

               2)

               Analiza pytania drugiego nie wykazała niczego, co naruszałoby ważność art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98 w świetle zasady proporcjonalności. Do sądu krajowego należy ocena, czy właściwe organy zastosowały odnośne przepisy rozporządzenia nr 615/98 w sposób zgodny z tą zasadą.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006 r.


title: Sprawa C-418/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck — Austria) — TEXDATA Software GmbH (Prawo spółek — Swoboda przedsiębiorczości — Jedenasta dyrektywa 89/666/EWG — Ujawnienie dokumentów księgowych — Oddział spółki kapitałowej z siedzibą w innym państwie członkowskim — Sankcja pieniężna w przypadku braku ujawnienia w przewidzianym terminie — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Zasada poszanowania prawa do obrony — Sankcja o odpowiednim, skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym charakterze)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck — Austria) — TEXDATA Software GmbH
   (Sprawa C-418/11) (1)

   (Prawo spółek - Swoboda przedsiębiorczości - Jedenasta dyrektywa 89/666/EWG - Ujawnienie dokumentów księgowych - Oddział spółki kapitałowej z siedzibą w innym państwie członkowskim - Sankcja pieniężna w przypadku braku ujawnienia w przewidzianym terminie - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Zasada poszanowania prawa do obrony - Sankcja o odpowiednim, skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym charakterze)
   2013/C 344/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Innsbruck

      Strony w postępowaniu głównym

   TEXDATA Software GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Innsbruck — Wykładnia art. 49 TFUE i 54 TFUE, art. 47 ust. 2 i art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ogólnej zasady prawa do skutecznego środka prawnego, art. 6 pierwszej dyrektywy Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników jak i osób trzecich (Dz.U. L 65, s. 8), art. 60a czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek z późniejszymi zmianami (Dz.U. L 222, s. 11) oraz art. 38 ust. 6 siódmej dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych (Dz.U. L 193, s. 1) — Ogłoszenie rocznych skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek– Uregulowania państwa członkowskiego przewidujące sankcję pieniężną w przypadku nieprzedłożenia we właściwym sądzie w terminie dziewięciu miesięcy rocznych skonsolidowanych sprawozdań finansowych, bez możliwości złożenia wyjaśnień przez organy spółki

      Sentencja

   Z zastrzeżeniem ustaleń, jakich powinien dokonać sąd odsyłający, art. 49 TFUE i 54 TFUE, zasady skutecznej ochrony sądowej i poszanowania prawa do obrony oraz art. 12 jedenastej dyrektywy Rady 89/666/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. dotyczącej wymogów ujawniania informacji odnośnie do oddziałów utworzonych w państwie członkowskim przez niektóre rodzaje spółek podlegające prawu innego państwa należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którymi w przypadku upływu dziewięciomiesięcznego terminu przewidzianego na ujawnienie dokumentów księgowych bezpośrednio nakłada się grzywnę w wysokości co najmniej 700 EUR na spółkę kapitałową, której oddział znajduje się w danym państwie członkowskim, bez skierowania do niej uprzednio wezwania do usunięcia uchybienia i bez stworzenia jej możliwości zajęcia stanowiska w przedmiocie zarzucanego uchybienia.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011


title: Sprawa C-378/09: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/15

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-378/09)
   2009/C 312/24
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Šimerdová i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie dokonując prawidłowej transpozycji do prawa krajowego przepisów art. 10a akapit pierwszy, drugi i trzeci dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 97/11/WE (2) i dyrektywę 2003/35/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy ustępu pierwszego, drugiego i trzeciego art. 10a tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 25 czerwca 2005 r.

      (1)  Dz.U. 1985 L 175, s. 40.

      (2)  Dyrektywa Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko; Dz.U. 1997 L 73, s. 5.

      (3)  Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE; Dz.U. 2003 L 156, s. 17.


title: Sprawa F-94/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 października 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wykonanie wyroku — Zwrot kosztów — Zamiar przystąpienia przez administrację do zatrzymania dodatku inwalidzkiego urzędnika — Brak aktu wyrządzającego krzywdę — Skarga odszkodowawcza — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/78

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 października 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-94/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wykonanie wyroku - Zwrot kosztów - Zamiar przystąpienia przez administrację do zatrzymania dodatku inwalidzkiego urzędnika - Brak aktu wyrządzającego krzywdę - Skarga odszkodowawcza - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 24/147
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomonicy oraz adwokat A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odzyskaniu kosztów postępowania w sprawie T-241/03 a także żądanie naprawienia krzywdy odniesionej w związku z tym przez skarżącego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga L. Marcuccio zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               L. Marcuccio zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 6 z 10.1.2009, s. 46.


title: Sprawa T-7/05: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko „Parthenon A.E.”

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/39

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko „Parthenon A.E.”
   (Sprawa T-7/05)
   (2005/C 57/66)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 11 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez Dimitriosa Triantafyllou, doradcę prawnego Komisji, wspieranego przez adwokata Nikolaosa Korogiannakisa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko „Parthenon – Anonimom Etairia Ikonomikon – Touristikon – Viomikhanikon – Emporikon kai Exagogikon Ergasion.”

   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               Orzeczenie, że strona pozwana ma zapłacić kwotę 325.452,80 euro, z czego kwotę 259.800,00 tytułem należności głównej, zaś kwotę 65.652,80 tytułem odsetek za zwłokę do dnia 10 lutego 2005 r.;

               2)

               Orzeczenie, że strona pozwana ma ponadto zapłacić dziennie kwotę 71,18 euro tytułem odsetek do czasu całkowitej spłaty zadłużenia;

               3)

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję Wspólnot Europejskich, zawarła ze stroną pozwaną jako koordynatorem i członkiem konsorcjum kontrakt w ramach wdrożenia postanowień specjalnego programu „Badania, rozwój technologiczny i eksperymentowanie w sektorze rolnictwa i rybołówstwa.” Kontrakt związany był w szczególności z wykonaniem projektu „Rozwój nowych procesów mycia i obierania owoców” i miał zostać wykonany w okresie 24 miesięcy począwszy od dnia 24 lutego 2001 r. W kontrakcie Komisja zobowiązała się do wniesienia wkładu finansowego celem należytego wykonania projektu w wysokości 50 % dopuszczalnych kosztów, w maksymalnej kwocie 433.000,00 ecu.
   Ponieważ prace nie zostały wykonane w przewidzianym terminie (31 sierpnia 2000 r.), zaś strona pozwana nie przedłożyła w myśl postanowień kontraktu opinii naukowej i oświadczenia w sprawie kosztów, Komisja zdecydowała się wypowiedzieć kontrakt ze skutkiem na dzień 24 lutego 2001 r. Zdaniem Komisji, następująca po tym korespondencja ze stroną pozwaną, nie ujawniła żadnych informacji, które mogłyby zmienić treść jej decyzji.
   W niniejszej skardze Komisja dochodzi zwrotu kwoty 259.800,00 euro, którą wypłaciła stronie pozwanej zaliczkowo tytułem swojego wkładu finansowego w wykonanie projektu, a także zapłaty należnych odsetek od tej sumy, naliczanych zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa greckiego, które jest właściwe w myśl postanowień kontraktu.


title: Sprawa C-289/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Maakohus (Estonia) w dniu 19 maja 2017 r. – Collect Inkasso OÜ, ITM Inkasso OÜ, Bigbank AS/Rain Aint, Lauri Palm, Raiko Oikimus, Egle Noor, Artjom Konjarov

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Maakohus (Estonia) w dniu 19 maja 2017 r. – Collect Inkasso OÜ, ITM Inkasso OÜ, Bigbank AS/Rain Aint, Lauri Palm, Raiko Oikimus, Egle Noor, Artjom Konjarov
   (Sprawa C-289/17)
   (2017/C 249/31)
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tartu Maakohus

      Uczestnicy postępowania głównego

      Strona występująca z wnioskiem: Collect Inkasso OÜ, ITM Inkasso OÜ, Bigbank AS

      Druga strona postępowania: Rain Aint, Lauri Palm, Raiko Oikimus, Egle Noor, Artjom Konjarov

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 17 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (1) należy interpretować w ten sposób, że w dokumencie wszczynającym postępowanie, równoważnym dokumencie lub jakimkolwiek wezwaniu na rozprawę sądową lub wraz z tym dokumentem lub wezwaniem doręczonym pouczeniu [Or. 4] muszą być jasno wskazane informacje wymienione w art. 17 lit. a) rozporządzenia nr 805/2004? W szczególności, czy na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b), art. 6 ust. 1 lit. c) oraz art. 17 lit. a) nie można nadać orzeczeniu sądowemu zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego w sytuacji, gdy dłużnikowi nie podano informacji o adresie instytucji, do której należy kierować odpowiedź, choć przekazano mu jednak wszystkie inne informacje wymienione w art. 17 ust. a) rozporządzenia?

               2)

               Czy art. 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy postępowanie w państwie członkowskim wydania nie spełnia wszystkich wymagań proceduralnych określonych w art. 17 rozporządzenia nr 805/2004, dla konwalidacji braku takiej zgodności konieczne jest, aby dłużnikowi zostały należycie wskazane wszystkie informacje wymienione w art. 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia? W szczególności, czy nadanie zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego jest wykluczone w sytuacji, gdy dłużnik nie uzyskał informacji o adresie instytucji, do której powinien wnieść środek prawny, choć przekazano mu jednak wszystkie inne informacje wymienione w art. 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. L 143, 2004, s. 15.


title: Sprawa T-262/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 grudnia 2005 r.  — BIC przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie zapalniczki krzesiwowej — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2005 r. — BIC przeciwko OHIM
   (Sprawa T-262/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie zapalniczki krzesiwowej - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 60/74)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: BIC SA (Clichy, Francja) [Przedstawiciele: adwokaci M.-P. Escande i A. Guillemin]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, przedstawiciel]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 kwietnia 2004 r. (sprawa R 468/2003-4) dotyczącej rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego w kształcie zapalniczki krzesiwowej w charakterze wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004


title: Sprawa C-515/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlandy) — Vereniging Noordelijke Land- en Tuinbouw Organisatie przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Towary i usługi zaliczone do aktywów przedsiębiorstwa do celów czynności podlegających opodatkowaniu i czynności niebędących czynnościami podlegającymi opodatkowaniu — Prawo do bezpośredniego i pełnego odliczenia podatku zapłaconego przy nabyciu takich towarów i usług)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlandy) — Vereniging Noordelijke Land- en Tuinbouw Organisatie przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-515/07) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Towary i usługi zaliczone do aktywów przedsiębiorstwa do celów czynności podlegających opodatkowaniu i czynności niebędących czynnościami podlegającymi opodatkowaniu - Prawo do bezpośredniego i pełnego odliczenia podatku zapłaconego przy nabyciu takich towarów i usług)
   (2009/C 82/10)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden Den Haag
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vereniging Noordelijke Land- en Tuinbouw Organisatie

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 6 ust. 2 i art. 17 ust. 1, 2 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Towary i usługi (niestanowiące wyłącznie dóbr inwestycyjnych wykorzystywanych w części na potrzeby przedsiębiorstwa i w części w celach prywatnych) — Zaliczenie w całości do aktywów przedsiębiorstwa podatnika — Możliwość bezpośredniego i pełnego odliczenia podatku naliczonego przy zakupie tych towarów i zleceniu tych usług
   Sentencja
   Artykuł 6 ust. 2 lit. a) i art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że nie mają one zastosowania do wykorzystywania towarów i usług zaliczonych do aktywów przedsiębiorstwa do celów realizacji czynności innych niż podlegające opodatkowaniu czynności podatnika, a VAT podlegający zapłaceniu z tytułu nabycia towarów i usług dotyczących takich czynności nie podlega odliczeniu.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-45/11: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/30

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-45/11)
   2011/C 80/55
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 7893 wersja ostateczna z dnia 10 listopada 2010 r., notyfikowanej Republice Włoskiej notą SG-Greffe (2010) D/18018 z dnia 11 listopada 2010 r., odrzucającej wniosek o odesłanie sprawy COMP/M.5960 — Crédit Agricole/Cassa di Risparmio della Spezia/Agenzie Intesa Sanpaolo;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji, którą odrzucono wniosek włoskiego urzędu ochrony konkurencji o odesłanie zgodnie z art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, s. 1) zgłoszonej Komisji koncentracji, w której Crédit Agricole S.A. poprzez kontrolowaną przezeń Cassa di Risparmio di Parma e Piacenza S.p.A. zamierzała uzyskać wyłączną kontrolę nad Cassa di Risparmio della Spezia S.p.A., która aktualnie jest kontrolowana przez Intesa Sanpaolo.
   Skarżąca opiera swoją skargę na pięciu zarzutach.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 9 rozporządzenia (WE) nr 139/2004, gdyż Komisja uznała jej wniosek o odesłanie za spóźniony i nieuzasadniony.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 9 ust. 2 lit. a) i b) oraz ust. 3 akapit pierwszy lit. b) i akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 139/2004 oraz braku uzasadnienia.
               Komisja błędnie przyznała znaczenie okoliczności, iż po koncentracji nie zmienią się udziały w rynku. Crédit Agricole uzyska bowiem te udziały poprzez koncentrację, a nie — jak Intesa Sanpaolo przed koncentracją — poprzez ekspansję wewnętrzną. Tym samym występuje wpływ na rynek bankowych usług detalicznych w prowincji.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 9 ust. 2 lit. a) i b) oraz ust. 3 akapit pierwszy lit. b) i akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 139/2004 oraz braku uzasadnienia.
               Wbrew twierdzeniom Komisji skarżąca uważa, że na szczeblu prowincji istnieje rynek usług bankowych: użytkownicy tych usług nie są bowiem gotowi do udania się w inne miejsce, a inne podmioty rynkowe mają trudności z wejściem na nasycony rynek prowincji. Występował więc odrębny rynek, który nie stanowił znacznej części wspólnego rynku.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 9 ust. 2 lit. a) i b) oraz ust. 3 akapit pierwszy lit. b) i akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 139/2004 oraz braku uzasadnienia.
               W tym punkcie skarżąca podnosi, że Komisja nie uwzględniła postępowania w sprawie naruszenia wszczętego przez Autorità Garante della Concorrenza (urząd ochrony konkurencji) przeciwko Crédit Agricole i Intesa Sanpaolo, które zatem w celu oceny wpływu na rynek należało uznać za podmioty powiązane a nie konkurencyjne.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 1 i art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 oraz zasady pomocniczości i proporcjonalności.
               Koncentracja nie ma znaczenia wspólnotowego a Autorità Garante della Concorrenza znajdowała się w lepszej sytuacji do jej rozpoznania. Komisja powinna była przynajmniej odesłać tę cześć operacji, która dotyczyła rynków prowincji wymienionych w decyzji.


title: Sprawa C-225/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Cortona — Włochy) — Edyta Joanna Jakubowska przeciwko Alessandrowi Maneggii (Przepisy prawa Unii dotyczące wykonywania zawodu adwokata — Dyrektywa 98/5/WE — Artykuł 8 — Zapobieganie powstaniu konfliktu interesów — Przepisy krajowe zakazujące wykonywania zawodów prawniczych przez urzędników pracujących w niepełnym wymiarze czasu pracy — Skreślenie z listy adwokatów)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Cortona — Włochy) — Edyta Joanna Jakubowska przeciwko Alessandrowi Maneggii
   (Sprawa C-225/09) (1)

   (Przepisy prawa Unii dotyczące wykonywania zawodu adwokata - Dyrektywa 98/5/WE - Artykuł 8 - Zapobieganie powstaniu konfliktu interesów - Przepisy krajowe zakazujące wykonywania zawodów prawniczych przez urzędników pracujących w niepełnym wymiarze czasu pracy - Skreślenie z listy adwokatów)
   2011/C 30/08
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di pace di Cortona

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Edyta Joanna Jakubowska

      Strona pozwana: Alessandro Maneggia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Giudice di pace di Cortona — Wykładnia art. 6 dyrektywy Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług (Dz.U. L 78, s. 17), art. 8 dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 77, s. 36) i art. 3 WE, 4 WE, 10 WE, 81 WE i 98 WE — Przepisy krajowe stanowiące, że wykonywanie wolnego zawodu prawnika jest niezgodne z pracą w niepełnym wymiarze czasu w administracji publicznej — Wykreślenie z listy zawodowej adwokatów, którzy nie dokonali wyboru między wykonywaniem wolnego zawodu a pracą w niepełnym wymiarze czasu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. g) WE, art. 4 WE, 10 WE, 81 WE i 98 WE nie stoją na przeszkodzie przyjęciu uregulowania krajowego, które zakazuje urzędnikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy wykonywania zawodu adwokata, nawet jeśli posiadają oni uprawnienia do wykonywania tego zawodu, nakazując skreślenie ich z listy adwokatów.

               2)

               Artykuł 8 dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, że przyjmujące państwo członkowskie może ustanowić względem adwokatów zarejestrowanych w tym państwie i zatrudnionych — w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy — jako pracownicy najemni u innego prawnika, w zespole lub spółce prawniczej lub też w przedsiębiorstwie państwowym czy prywatnym ograniczenia w jednoczesnym wykonywaniu zawodu adwokata i pozostawania we wspomnianym stosunku zatrudnienia, pod warunkiem że ograniczenia te nie wykraczają poza to, co konieczne do osiągnięcia celu zapobieżenia powstaniu konfliktu interesu, i mają zastosowanie do wszystkich adwokatów zarejestrowanych w tym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa C-449/05: Skarga wniesiona w dniu  16 grudnia 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/26

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-449/05)
   (2006/C 36/53)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 16 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Republice Włoskiej wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez C. Cattabrigę i L. Visaggia, działających w charakterze pełnomocników.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/99/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, zmieniającej decyzję Rady 90/424/EWG (2) i uchylającej dyrektywę Rady 92/117/EWG (3), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 14 ust. 1 tiret pierwsze tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 12 kwietnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 325 z 12/12/2003, str. 31.

      (2)  Dz.U. L 224 z 18/08/1990, str. 19.

      (3)  Dz.U. L 62 z 15/03/1993, str. 38.


title: Sprawa T-499/12: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2012 r. — HSH Investment Holdings Coinvest-C und HSH Investment Holdings FSO przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/59

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2012 r. — HSH Investment Holdings Coinvest-C und HSH Investment Holdings FSO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-499/12)
   2013/C 26/119
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HSH Investment Holdings Coinvest-C Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) i HSH Investment Holdings FSO Sàrl (Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci H. Niemeyer i H. Ehlers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 20 września 2011 r. w sprawie C 29/2009 (ex N 264/2009) — HSH Nordbank AG;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty wobec obciążenia mniejszościowych akcjonariuszy:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku odrębnej pomocy na rzecz mniejszościowych akcjonariuszy

                           —

                           Skarżące podnoszą, że Komisja błędnie zastosowała pojęcie pomocy zawarte w art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ niesłusznie uznała skarżące za beneficjentów pomocy. Podwyższenie wartości udziałów było dla mniejszościowych akcjonariuszy jedynie gospodarczym odzwierciedleniem pomocy udzielonej na rzecz HSH Nordbank, a nie pośrednią pomocą przyznaną na rzecz akcjonariuszy mniejszościowych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący niewystarczającego uzasadnienia stwierdzenia, że skarżące odniosły korzyść

                           —

                           Skarżące podnoszą w tym względzie, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 296 ust. 2 TFUE, ponieważ nie przedstawiła wystarczających powodów, dla których należało uznać, że skarżące otrzymały pośrednio pomoc państwa i że wartość przedsiębiorstwa HSH Nordbank nie została właściwie ustalona. Ponadto Komisja nie wskazała wysokości rzekomej pomocy na rzecz akcjonariuszy mniejszościowych i pomyliła badanie tej pomocy z badaniem podziału obciążenia.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego przy badaniu, czy skarżące odniosły korzyści finansowe

                           —

                           W ramach tego zarzutu skarżące podnoszą, ze Komisja błędnie ustaliła stan faktyczny. Ich zdaniem spółka wyceniająca HSH Nordbank nie zawyżyła wartości przedsiębiorstwa HSH Nordbank i w związku z tym także ceny emisji zwykłych akcji, a jedynie przeprowadziła wycenę zgodnie z uznanymi metodami

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący pominięcia przy podziale obciążenia wcześniej wpłaconych przez skarżące zaliczek

                           —

                           Skarżące podnoszą, że Komisja błędnie zastosowała przy dokonywaniu podziału obciążenia wymogi wynikające z art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i z komunikatu w sprawie restrukturyzacji (1), ponieważ w przeprowadzonym badaniu kwestii, czy skarżące wystarczająco są włączone w podział obciążenia, pominęła wpłacone przez nie wcześniej zaliczki.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (2) i zasady pewności poprzez nieprawidłowe zakończenie formalnego postępowania wyjaśniającego

                           —

                           Skarżące podnoszą w tym względzie, że Komisja naruszyła art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 i zasadę pewności prawa, ponieważ zakończyła formalne postępowanie wyjaśniające bez przyjęcia decyzji, o której mowa w art. 7 rozporządzenia nr 659/1999.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999, art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i komunikatu w sprawie restrukturyzacji poprzez nałożenie niewłaściwych zobowiązań

                           —

                           W ramach tego zarzutu skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999 i komunikat w sprawie restrukturyzacji, ponieważ nałożyła zobowiązania, które nie miały związku z restrukturyzacją HSH Nordbank, a jedynie stanowiły ukryte zezwolenie na udzielenie pomocy pośredniej pod pewnymi warunkami.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności poprzez nadmierne obciążenie skarżących

                           —

                           Skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, ponieważ w ramach podziału obciążenia nadmiernie ją obciążyła.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasady równego traktowania z uwagi na dyskryminację skarżących

                           —

                           Skarżące podnoszą w tym względzie, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, ponieważ w swej decyzji nałożyła na nie zobowiązania, których w innych porównywalnych przypadkach nie nakładała.

         Dodatkowo skarżące wysuwają następujące zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji jako całości:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i komunikat w sprawie aktywów o obniżonej wartości (3) poprzez błędne obliczenie niekompatybilnych elementów pomocy
               W ramach tego zarzutu skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i komunikat w sprawie aktywów o obniżonej wartości, ponieważ zabezpieczone na rzecz HSH Nordbank tak zwane niekompatybilne elementy pomocy zostały przez nią błędnie obliczone.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący niewystarczającego uzasadnienia ustalenia rzeczywistej wartości ekonomicznej
               Skarżące podnoszą w tym względzie, że Komisja niewystarczająco uzasadniła, w jaki sposób nastąpiło ustalenie rzeczywistej wartości ekonomicznej zabezpieczonego portfela

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i komunikatu w sprawie aktywów o obniżonej wartości poprzez błędne obliczenie wycofania
               Skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i komunikat w sprawie aktywów o obniżonej wartości, ponieważ błędnie obliczyła wycofanie.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania przy obliczeniu wycofania
               W tym kontekście skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, ponieważ przy obliczaniu wycofania potraktowała HSH Nordbank w sposób mniej korzystny niż zwykła to czynić w porównywalnych przypadkach.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i zasady proporcjonalności poprzez udzielenie zezwolenia pod warunkiem nadmiernie wysokiego obniżenia sumy bilansowej

                           —

                           Wreszcie skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i zasadę proporcjonalności także z uwagi na to, iż uzależniła wydanie zezwolenia od nadmiernie wysokiego obniżenia sumy bilansowej dla HSH Nordbank.

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie przywrócenia rentowności i oceny środków restrukturyzacyjnych stosowanych w sektorze finansowym w dobie kryzysu zgodnie z regułami pomocy państwa (Dz.U. 2009, C 195, s. 9).

      (2)  Rozporządzenie Rady z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1).

      (3)  Komunikat Komisji w sprawie postępowania z aktywami o obniżonej wartości we wspólnotowym sektorze bankowym (Dz.U. 2009, C 72, s. 1)


title: Sprawa T-24/16: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2016 r. – Sovena Portugal – Consumer Goods/OHIM – Mueloliva (FONTOLIVA)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/38

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2016 r. – Sovena Portugal – Consumer Goods/OHIM – Mueloliva (FONTOLIVA)
   (Sprawa T-24/16)
   (2016/C 106/44)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sovena Portugal – Consumer Goods, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokat D. Martins Pereira)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mueloliva, SL (Kordoba, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „FONTOLIVA” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 107 792

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 listopada 2015 r. w sprawie R 1813/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji zgodnie z żądaniami niniejszej skargi i udzielenie ochrony międzynarodowemu znakowi towarowemu nr 1 107 792 FONTOLIVA na obszarze Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed OHIM;

               —

               obciążenie Mueloliva kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Wygaśnięcie wcześniejszego hiszpańskiego znaku towarowego nr 780 071 FUENOLIVA;

               —

               Brak wystarczających dowodów świadczących o rzeczywistym używaniu wcześniejszego znaku towarowego;

               —

               Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Istnienie w Hiszpanii dwóch wcześniejszych znaków towarowych FONTOLIVA


title: Sprawa C-566/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlady) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stadeco BV (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 21 ust. 1 lit. c) — Podatek należny tylko z powodu wykazania go na fakturze — Korekta niesłusznie zafakturowanego podatku — Bezpodstawne wzbogacenie)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlady) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stadeco BV
   (Sprawa C-566/07) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 21 ust. 1 lit. c) - Podatek należny tylko z powodu wykazania go na fakturze - Korekta niesłusznie zafakturowanego podatku - Bezpodstawne wzbogacenie)
   2009/C 180/17
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden Den Haag

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Stadeco BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 21 ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Podatek nienależny w państwie członkowskim siedziby podmiotu wystawiającego fakturę z tytułu czynności, która ma miejsce w innym państwie członkowskim lub państwie trzecim — Korekta podatku niesłusznie wykazanego na fakturze.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 21 ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 91/860/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że należność z tytułu podatku od wartości dodanej na podstawie tego przepisu należy się temu państwu członkowskiemu, któremu przysługuje podatek od wartości dodanej wykazany na fakturze lub na jakimkolwiek dokumencie uznawanym za fakturę, nawet jeżeli sporna transakcja nie podlegałaby opodatkowaniu w tym państwie członkowskim. Do sądu krajowego należy zbadanie z uwzględnieniem wszystkich mających znaczenie okoliczności faktycznych, podatkowi od wartości dodanej którego państwa członkowskiego odpowiada podatek od wartości dodanej wskazany na spornej fakturze. W tym zakresie znaczenie mogą mieć w szczególności wykazany podatek, waluta, w jakiej jest wyrażona kwota do zapłaty, język sporządzenia, treść i kontekst spornej faktury, miejsce siedziby wystawcy faktury oraz usługobiorcy, a także ich zachowanie.

               2)

               Zasada neutralności podatkowej zasadniczo nie sprzeciwia się temu, aby państwo członkowskie uzależniało korektę podatku od wartości dodanej należnego w tym państwie członkowskim na tej tylko podstawie, że został on błędnie wykazany na wystawionej fakturze, od warunku, aby podatnik wysłał usługobiorcy fakturę korygującą niewykazującą tego podatku, o ile podatnik ten nie wyeliminował w całości we właściwym czasie ryzyka utraty wpływów podatkowych.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa F-16/15: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2015 r. – ZZ i in./Komisja

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/27

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2015 r. – ZZ i in./Komisja
   (Sprawa F-16/15)
   (2015/C 096/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji modyfikującej stypizowany opis stanowiska skarżących w ramach aplikacji Sysper 2 oraz decyzji o niewpisaniu ich na listę urzędników zgłoszonych do awansu do kategorii zaszeregowania AST10 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2014.

      Żądania strony skarżącej

   Tytułem żądania głównego:

               —

               stwierdzenie niegodności z prawem art. 45 regulaminu pracowniczego i załącznika I oraz dotyczących ich przepisów przejściowych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 kwietnia 2014 r. o zmodyfikowaniu zawartych w systemie Sysper 2 istotnych z punktu widzenia awansu akt osobowych urzędników w celu całkowitego zablokowania możliwości ich awansu;

               —

               stwierdzenie nieważności kolejnej decyzji organu powołującego, podanej do wiadomości w dniu 24 czerwca 2014 r., o niewpisaniu skarżących na listę urzędników zgłoszonych do awansu do kategorii zaszeregowania AST10 w ramach przewidzianego w art. 45 regulaminu pracowniczego postępowania w sprawie awansu za rok 2014;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Tytułem żądania ewentualnego:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 kwietnia 2014 r. o zmodyfikowaniu zawartych w systemie Sysper 2 istotnych z punktu widzenia awansu akt osobowych urzędników w celu całkowitego zablokowania możliwości ich awansu;

               —

               stwierdzenie nieważności kolejnej decyzji organu powołującego, podanej do wiadomości w dniu 24 czerwca 2014 r., o niewpisaniu skarżących na listę urzędników zgłoszonych do awansu do kategorii zaszeregowania AST10 w ramach przewidzianego w art. 45 regulaminu pracowniczego postępowania w sprawie awansu za rok 2014;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-169/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Sandra Castronovo przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Sandra Castronovo przeciwko Ministero dell’Interno
      (Sprawa C-169/10)
      (2010/C 161/43)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Sandra Castronovo

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno

         Pytania prejudycjalne

      Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

                  a)

                  istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

                  b)

                  obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

                  c)

                  określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?


title: Wykreślenie sprawy C-102/03

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/11

         Wykreślenie sprawy C-102/03 (1)

   (2005/C 330/22)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 6 września 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-102/03 postępowanie karne przeciwko Gianfrancowi Casalemu, Giuseppe Eugeniowi Caroliemu (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Brindisi).

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003


title: Sprawa T-635/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Tuum/OHIM – Thun (TUUM)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/48

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Tuum/OHIM – Thun (TUUM)
   (Sprawa T-635/15)
   (2016/C 016/58)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tuum Srl (San Giustino, Włochy) (przedstawiciel: adwokat B. Saguatti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Thun SpA (Bolzano, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „TUUM” – zgłoszenie nr 11 939 774

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2015 r. w sprawie R 2624/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               ostateczne i całkowite odrzucenie sprzeciwu wobec rejestracji rozpatrywanego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 14;

               —

               nakazanie OHIM zarejestrowania rozpatrywanego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów oraz przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie i błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-484/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ’s-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 31 października 2012 r. — Georgetown University przeciwko Octrooicentrum Nederland, działającemu pod firmą NL Octrooicentrum

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ’s-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 31 października 2012 r. — Georgetown University przeciwko Octrooicentrum Nederland, działającemu pod firmą NL Octrooicentrum
   (Sprawa C-484/12)
   2013/C 26/43
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank ’s-Gravenhage

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Georgetown University

      Strona pozwana: Octrooicentrum Nederland, działające pod firmą NL Octrooicentrum

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 (1) z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, a w szczególności jego art. 3 lit. c), stoi na przeszkodzie temu, by w sytuacji gdy ważny patent podstawowy chroni wiele produktów, uprawnionemu z tego patentu podstawowego zostało wydane świadectwo dla każdego z chronionych produktów?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć twierdząco: Jak należy interpretować art. 3 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009 w sytuacji, w której ważny patent podstawowy chroni więcej produktów i w chwili złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla jednego z chronionych patentem podstawowym produktów (A) nie były wprawdzie jeszcze wydane świadectwa dla innych produktów (B, C) chronionych tym samym patentem podstawowym, ale świadectwa zostały wydane dla tych produktów (B, C), zanim została przyjęta decyzja w przedmiocie wniosku o wydanie świadectwa dla pierwszego z wymienionych produktów (A)?

               3)

               Czy dla odpowiedzi na poprzednie pytanie ma znaczenie, czy wniosek o wydanie świadectwa dla jednego z chronionych patentem podstawowym produktów (A) został złożony w tym samym dniu co wnioski dotyczące innych chronionych tym samym patentem podstawowym produktów (B, C)?

               4)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć twierdząco: Czy można wydać świadectwo dla produktu chronionego ważnym patentem podstawowym, jeżeli już wcześniej wydano świadectwo dla innego produktu chronionego tym samym patentem podstawowym, ale wnioskodawca zrzeka się tego ostatniego świadectwa w celu uzyskania nowego świadectwa na podstawie tego samego patentu podstawowego?

               5)

               Jeżeli dla odpowiedzi na poprzednie pytanie ma znaczenie, czy zrzeczenie się działa z mocą wsteczną: Czy kwestię retroaktywności zrzeczenia się reguluje art. 14 lit. b) rozporządzenia nr 469/2009 czy prawo krajowe? Jeżeli kwestia retroaktywności zrzeczenia się regulowana jest art. 14 lit. b) rozporządzenia nr 469/2009: Czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że zrzeczenie się działa z mocą wsteczną?

      (1)  Dz.U. L 152, s. 1.