title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-84/03 Maurizio Turco przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Przejrzystość — Dostęp do dokumentów Rady — Częściowa odmowa udzielenia dostępu — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wyjątki)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/20

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 23 listopada 2004 r.
   w sprawie T-84/03 Maurizio Turco przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Przejrzystość - Dostęp do dokumentów Rady - Częściowa odmowa udzielenia dostępu - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wyjątki)
   (2005/C 31/39)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-84/03, Maurizio Turco, zamieszkały w Pulsano (Włochy), reprezentowany przez adwokatów O. W. Brouwera, T. Janssensa i C. Schillemansa, popierany przez Republikę Finlandii, reprezentowaną przez T. Pynnä i A. Guimaraes-Purokoski, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, Królestwo Danii, reprezentowane przez J. Liisberga, następnie J. Molde'a, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) i Królestwo Szwecji, reprezentowane przez A. Krusego i K. Wistrand, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez J.-C. Pirisa i M. Bauera, działających w charakterze pełnomocników, popieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, reprezentowane przez C. Jackson, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez P. Salesa i J. Stratford, barristers, z adresem do doręczeń w Luksemburgu i Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez M. Petite'a, C. Docksey'a i P. Aalto, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. odmawiającej skarżącemu częściowego dostępu do określonych dokumentów figurujących w porządku obrad Rady „Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne” w dniach 14 i 15 października 2002 r., Sąd (piąta izba), w składzie P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 23 listopada 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona w zakresie, w jakim dotyczy odmowy udzielenia dostępu do opinii prawnej Rady.

               2)

               W pozostałym zakresie nie ma powodu do rozstrzygania.

               3)

               Skarżący i Rada pokrywają, każdy w połowie koszty, związane ze skargą.

               4)

               Interwenienci pokrywają koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa T-144/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Numbi/Rada (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki ograniczające — Demokratyczna Republika Konga — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/25

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Numbi/Rada
   (Sprawa T-144/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środki ograniczające - Demokratyczna Republika Konga - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 178/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: John Numbi (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: O. Okito i A. Ouannès, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE i mający na celu zawieszenie wykonania rozporządzenia Rady (UE) 2016/2230 z dnia 12 grudnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2005 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2016, L 336 I, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-43/16: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2016 r. – Telecom/Komisja

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/44

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2016 r. – Telecom/Komisja
   (Sprawa T-43/16)
   (2016/C 106/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Telecom GmbH (Montabaur, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat J. Murach i P. Alexiadis, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 listopada 2015 r. wydanej przez dyrektora generalnego ds. konkurencji w związku z wdrożeniem środka naprawczego dotyczącego operatorów niebędących operatorami sieci ruchomych w sprawie COMP/M.7018 – Telefónica Deutschland/E-Plus (zwanej dalej „decyzją w sprawie koncentracji”), uznającej pismo o dobrowolnym podjęciu zobowiązania za zgodne z ostatecznymi zobowiązaniami i prawem Unii;

               —

               nakazanie Komisji zażądania, aby Telefónica Deutschland przedstawiła nowe pismo o dobrowolnym podjęciu zobowiązania ściśle ograniczone do obowiązku wymaganego od niej zgodnie z pkt 78 ostatecznych zobowiązań zatwierdzonych decyzją w sprawie koncentracji;

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami postępowania oraz koszami poniesionymi przez skarżąca, zgodnie z art. 87 wersji skonsolidowanej regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy tego, że przy wydaniu decyzji Komisja w sposób oczywisty naruszyła prawo, ponieważ traktaty, rozporządzenie Unii Europejskiej w sprawie koncentracji (zwane dalej „RUEK”), decyzja w sprawie koncentracji oraz ostateczne zobowiązania nie dopuszczają postanowienia 2.3 pisma o dobrowolnym podjęciu zobowiązania takiego jak zatwierdzone w decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy tego, że przy wydaniu decyzji Komisja nadużyła swoich uprawnień poprzez uwzględnienie uwag niezwiązanych z konkurencją, z naruszeniem traktatów, RUEK i decyzji w sprawie koncentracji.


title: Sprawa C-282/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 7 czerwca 2010 r. — Maribel Dominguez przeciwko Centre informatique du Centre Ouest Atlantique, Préfet de la région Centre

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 7 czerwca 2010 r. — Maribel Dominguez przeciwko Centre informatique du Centre Ouest Atlantique, Préfet de la région Centre
   (Sprawa C-282/10)
   ()
   2010/C 234/39
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maribel Dominguez

      Strona pozwana: Centre informatique du Centre Ouest Atlantique, Préfet de la région Centre

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym, zgodnie z którymi uprawnienie do corocznego płatnego urlopu jest poddane wymogowi minimum dziesięciu dni (lub miesiąca) rzeczywistego świadczenia pracy w okresie rozliczeniowym?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE — który nakłada na pracodawcę szczególny obowiązek, w zakresie w jakim ustanawia uprawnienie do płatnego urlopu na rzecz pracownika nieobecnego w pracy ze względów zdrowotnych przez okres co najmniej roku — wymaga, by sąd krajowy rozpoznający spór między jednostkami pominął niezgodny z nim przepis prawa krajowego przewidujący poddanie w tym przypadku powstania uprawnienia do corocznego płatnego urlopu rzeczywistemu świadczeniu pracy przez co najmniej dziesięć dni w okresie rozliczeniowym?

               3)

               Ponieważ art. 7 dyrektywy 2003/88/WE nie przeprowadza żadnego rozróżnienia pomiędzy pracownikami nieobecnymi w pracy podczas okresu rozliczeniowego z powodu wypadku przy pracy, choroby zawodowej, wypadku w drodze do pracy lub choroby innej niż zawodowa — czy pracownicy są na podstawie tej dyrektywy uprawnieni do płatnego urlopu w identycznym wymiarze bez względu na przyczynę nieobecności ze względów zdrowotnych, czy też dyrektywę tę należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by wymiar płatnego urlopu był różny w zależności od przyczyny nieobecności pracownika, jako że prawo krajowe przewiduje w pewnych okolicznościach wymiar corocznego płatnego urlopu wyższy od minimalnego wymiaru czterech tygodni ustanowionego w dyrektywie?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9).


title: Sprawa T-530/12 P: Wyrok Sądu z dnia 9 października 2014 r. – Bermejo Garde przeciwko EKES (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Mobbing — Bezprawne działania mogące przynosić szkodę interesom Unii — Poważne zaniedbanie w wypełnianiu zobowiązań urzędniczych — Artykuły 12a i 22a regulaminu pracowniczego — Złożenie doniesienia przez skarżącego — Przeniesienie z urzędu w następstwie tego doniesienia — Niepowiadomienie OLAF przez przełożonego, który otrzymał informacje — Akt niekorzystny — Dobra wiara — Prawo do obrony — Właściwość organu wydającego akt)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/35

         Wyrok Sądu z dnia 9 października 2014 r. – Bermejo Garde przeciwko EKES
   (Sprawa T-530/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Mobbing - Bezprawne działania mogące przynosić szkodę interesom Unii - Poważne zaniedbanie w wypełnianiu zobowiązań urzędniczych - Artykuły 12a i 22a regulaminu pracowniczego - Złożenie doniesienia przez skarżącego - Przeniesienie z urzędu w następstwie tego doniesienia - Niepowiadomienie OLAF przez przełożonego, który otrzymał informacje - Akt niekorzystny - Dobra wiara - Prawo do obrony - Właściwość organu wydającego akt))
   2014/C 421/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Moises Bermejo Garde (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Levi, avocat)

      Druga strona postępowania: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: początkowo G. Nijborg, następnie U. Schwab i M. Lernhart, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaura, avocat)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 25 września 2012 r. w sprawie F-41/10 Bermejo Garde przeciwko EKES, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 25 września 2012 r. w sprawie F-41/10 Bermejo Garde przeciwko EKES zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddalono w nim wysuwane przez Moisesa Bermejo Garde żądania stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) nr 133/10 A z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie zakończenia jego poprzednich obowiązków oraz decyzji EKES nr 180/10 A z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie jego przeniesienia z urzędu.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpatrzenia przed Sądem do spraw Służby Publicznej zostaje oddalone.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa T-517/15: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – Gruppe Nymphenburg Consult/OHIM (Limbic® Sales)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/49

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – Gruppe Nymphenburg Consult/OHIM (Limbic® Sales)
   (Sprawa T-517/15)
   (2015/C 354/60)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gruppe Nymphenburg Consult AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Limbic® Sales” – zgłoszenie nr 12 316 493

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23.06.2015 w sprawie R 1972/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 12 316 493 „Limbic® Sales”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 63, art. 75 zdanie pierwsze i art. 76 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-428/10: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/12

         Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-428/10)
   ()
   2010/C 328/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i L. de Schietere de Lophem, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na wdrożenie dyrektywy 2007/36/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 3 sierpnia 2009 r. Tymczasem w dniu wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie podjęła jeszcze wszelkich środków niezbędnych do wdrożenia tej dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji

      (1)  Dz.U. L 184, s. 17.


title: Sprawa T-385/12: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Orange/Komisja (Pomoc państwa — Świadczenia emerytalne — Pomoc związana z reformą systemu finansowania świadczeń emerytalnych urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom — Zmniejszenie wysokości rekompensaty, jaka miała zostać wypłacona przez państwo na rzecz France Télécom — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami — Korzyść — Selektywny charakter — Naruszenie konkurencji — Prawo do obrony)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/25

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Orange/Komisja
   (Sprawa T-385/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Świadczenia emerytalne - Pomoc związana z reformą systemu finansowania świadczeń emerytalnych urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom - Zmniejszenie wysokości rekompensaty, jaka miała zostać wypłacona przez państwo na rzecz France Télécom - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami - Korzyść - Selektywny charakter - Naruszenie konkurencji - Prawo do obrony))
   (2015/C 118/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Orange, dawniej France Télécom (Paryż, Francja) (przedstawiciele: S. Hautbourg i S. Cochard-Quesson, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Grespan i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/540/UE z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 25/08 (ex NN 23/08) – Reforma systemu finansowania świadczeń emerytalnych urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom wdrożona przez Francję na rzecz France Télécom (Dz.U. 2012, L 279, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Orange pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawa C-128/15: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Rada Unii Europejskiej

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/17

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-128/15)
   (2015/C 155/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: L. Banciella Rodríguez-Miñón i A. Rubio González, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonego przepisu.

               —

               Obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Naruszenie przez Radę przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych ze względu na ustanowienie w art. 3 i części 2 załącznika do rozporządzenia nr 1367/2014
                   (1)
                  uprawnienia do połowów na lata 2015 i 2016 gatunków buławik czarny (RNG-Coryphaenoides rupestris) i buławik siwy (RHG-Macrourus berglax) odpowiednio w obszarach Vb, VI oraz VII i VIII, IX, X, XII oraz XIV, które to uprawnienia mają szkodliwy wpływ na względną stabilność połowów historycznych gatunku buławik siwy przez Królestwo Hiszpanii.

               2.

                  W przedmiocie poszanowania zasady proporcjonalności. Rozporządzenie 1367/2014 ma oczywiście nieproporcjonalny charakter w odniesieniu do ustalenia całości TAC dla dwóch gatunków buławika w obszarach Vb, VI oraz VII z jednej strony, a z drugiej strony w odniesieniu do obszarów VIII, IX, X, XII oraz XIV.

               3.

                  Naruszenie zasady równego traktowania. Naruszenie zasady niedyskryminacji w ustalaniu całości TAC dla dwóch gatunków buławika w zakresie, w jakim względem wymienionych przypadków instytucje europejskie nie poszanowały zasady względnej stabilności i jednostronnie nałożyły TAC bez uwzględnienia uzasadnionych żądań Królestwa Hiszpanii.

      (1)  Rady (UE) z dnia 15 grudnia 2014 r. ustalające na lata 2015 i 2016 uprawnienia do połowów dla unijnych statków rybackich dotyczące niektórych stad ryb głębinowych (Dz.U. L 366, s. 1).


title: Sprawa C-71/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2012 r. w sprawie T-588/10, Grecja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 lutego 2013 r. przez Republikę Grecką

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2012 r. w sprawie T-588/10, Grecja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 lutego 2013 r. przez Republikę Grecką
   (Sprawa C-71/13 P)
   2013/C 101/27
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i E. Leftheriotou)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania i uchylenie wyroku Sądu UE w całości, zgodnie ze szczegółowymi wyjaśnieniami

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               W ramach zarzutu pierwszego na poparcie żądania uchylenia, który dotyczy uprawy tytoniu, Republika Grecka podnosi:

                           1)

                           naruszenie prawa Unii — błędną wykładnię art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005;

                           2)

                           że warunki przyznania premii za tytoń zostały ustalone wyczerpująco i wyłącznie w art. 5 rozporządzenia nr 2075/92 (1) i że wobec tego Sąd popełnił błąd, ponieważ niezgodnie z prawem uznał, że art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 2848/1998 (2) zgodnie z prawem wymaga, jako dodatkowego warunku wypłaty premii, aby tytoń został dostarczony pierwszemu przetwórcy do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku zbiorów, podczas gdy art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 2848/1998 — pozbawiający rolnika całej premii w wypadku spóźnionej dostawy, choćby opóźnienie było tylko jednodniowe — narusza zasadę proporcjonalności w związku z art. 39 ust. 1 lit. b) TFUE i art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2075/92;

                           3)

                           naruszenie prawa Unii — błędną wykładnię art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 2848/1998 (w odniesieniu do spóźnionych dostaw tytoniu);

                           4)

                           wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku i błędną wykładnię art. 9 ust. 4 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 2848/1998 (w odniesieniu do przeniesienia umów na uprawę); oraz

                           5)

                           błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 2075/92 i art. 7 rozporządzenia nr 2848/1998 (w odniesieniu do korzystania przez przedsiębiorstwo zatwierdzone jako pierwszy przetwórca z wynajętych pomieszczeń lub urządzeń).

               —

               W ramach zarzutu drugiego na poparcie żądania uchylenia, który dotyczy winogron suszonych, Republika Grecka podnosi, że Sąd dokonał:

                           1)

                           błędnej wykładni art. 3 ust. 2 tiret czwarte rozporządzenia nr 1621/1999 (3) w odniesieniu do pojęcia klęsk żywiołowych; oraz

                           2)

                           błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania wytycznych dotyczących korekt ryczałtowych w sektorze suszonych winogron (w odniesieniu do winogron sułtańskich za zbiory z lat 2004 i 2005, a w odniesieniu do suszonych winogron z Koryntu za zbiory z 2005 r.), ponieważ warunki nałożenia korekty w wysokości 25 % nie są spełnione, wobec czego wyrok jest niewystarczająco uzasadniony.

               —

               W ramach zarzutu trzeciego na poparcie żądania uchylenia, który dotyczący uprawy roślin, Republika Grecka podnosi:

                           1)

                           naruszenie prawa Unii w odniesieniu do podstawy prawnej korekty, ze względu na to, że art. 7 ust. 4 rozporządzenia n 1258/1999 (4) został niewłaściwie zastosowany, ponieważ jedynie art. 31 rozporządzenia nr 1290/05 (5) stanowi ważną podstawę prawną; oraz

                           2)

                           naruszenie prawa Unii z powodu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania wytycznych dotyczących korekt finansowych dawnej WPR w odniesieniu do nowej WPR, bez dokonania ich aktualizacji, w odniesieniu do zróżnicowania kontroli na kontrole główne i kontrole uzupełniające, niewystarczające uzasadnienie i naruszenia zasady proporcjonalności i pewności prawa, której szczególnym wyrazem jest zasada niedziałania prawa wstecz, ze względu na to, że wartości procentowe korekt ryczałtowych odnosiły się do różnych systemów kontroli i że aktualizacja na dany dzień wyżej wspomnianych wytycznych miała miejsce w czerwcu 2006 r., a zatem nie mogła mieć zastosowana do oświadczeń składanych w roku gospodarczego 2006.

               —

               W ramach zarzutu czwartego na poparcie żądania uchylenia, który dotyczy zasady wzajemnej zgodności, Republika Grecka podnosi, że wyrok Sądu narusza zasadę niedziałania prawa wstecz.

               —

               W ramach zarzutu szóstego na poparcie żądania uchylenia, który dotyczy mniejszych wysp Morza Egejskiego objętych programem POSEI, Republika Grecka podnosi naruszenie zasady pewności prawa, rozsądnego terminu i szybkiego działania UE.

               —

               W ramach zarzutu szóstego na poparcie żądania uchylenia, który dotyczy sektora mięsa wołowego, baraniego i koziego Republika Grecka podnosi błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 8 rozporządzenia nr 1663/95 (6) i art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999, jak również art. 12 i 24 ust. 2 rozporządzenia nr 2419/01 (7), naruszenie zasady proporcjonalności i brak uzasadnienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego (Dz.U. L 215, s. 70).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego (Dz.U. L 358, s. 17).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1621/1999 z dnia 22 lipca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do pomocy odnoszącej się do uprawy winogron przeznaczonych do produkcji niektórych odmian winogron suszonych (Dz.U. L 192, s. 21).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s. 103).

      (5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz.U. L 158, s. 6).

      (7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U. L 327, s. 11).


title: Sprawa C-144/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Setúbal (Portugalia) w dniu 14 marca 2016 r. – Município de Palmela/ASAE – Divisão de Gestão de Contraordenações

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Setúbal (Portugalia) w dniu 14 marca 2016 r. – Município de Palmela/ASAE – Divisão de Gestão de Contraordenações
      (Sprawa C-144/16)
      (2016/C 211/35)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca de Setúbal.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Município de Palmela.

         Strona pozwana: ASAE – Divisão de Gestão de Contraordenações.

         Pytania prejudycjalne

                  a)

                  Biorąc pod uwagę, że Decreto Lei n.o 379/97, de 27 de dezembro (dekret z mocą ustawy nr 379/97 z dnia 27 grudnia), przyjął rozporządzenie ustanawiające warunki bezpieczeństwa, jakie mają być przestrzegane przy lokalizacji, zakładaniu, powstawaniu i funkcjonalnej organizacji obszarów do zabaw i rekreacji w odniesieniu do wyposażenia i powierzani oddziaływania;

                  b)

                  Biorąc pod uwagę, że Decreto Lei n.o 119/2009, de 19 de maio (dekret z mocą ustawy nr 119/2009 z dnia 19 maja), zmienił Decreto-Lei n.o 379/97, de 27 de dezembro, zmieniając brzmienie niektórych przepisów technicznych i dodając niektóre przepisy oraz postanowienia, ogłasza wraz z dokonanymi zmianami wspomniane rozporządzenie, którego stanowi część;

                  c)

                  Biorąc pod uwagę, że żaden ze wspomnianych krajowych aktów prawnych został podany do wiadomości Komisji Europejskiej w kontekście procedury udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych ustanowionej przez dyrektywę 98/34/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. zmienioną przez dyrektywę 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. i transponowaną do krajowego porządku prawnego przez Decreto-Lei n.o 58/2000,de 18 de abril (dekret z mocą ustawy nr 58/2000 z dnia 18 kwietnia):

                              1.

                              Czy sąd krajowy powinien orzec o całkowitym braku stosowania krajowego aktu prawnego ustanawiającego normy techniczne, który to akt z naruszeniem postanowień dyrektywy 98/34/WE nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, czy też powinien ograniczyć decyzję o braku stosowania do nowych norm technicznych wprowadzonych przez krajowy akt prawny?, czy też

                              2.

                              Należy stwierdzić całkowity brak stosowania krajowego aktu prawnego ustanawiającego normy techniczne, który to akt z naruszeniem postanowień dyrektywy 98/34/WE nie został notyfikowany Komisji Europejskiej lub czy należy ograniczyć decyzję o braku stosowania jedynie do nowych norm technicznych wprowadzonych przez krajowy akt prawny?

                              3.

                              Czy odstępuje się od stosowania wszystkich norm technicznych znajdujących się we wspomnianym rozporządzeniu, czy też jedynie odstępuje się od stosowania norm technicznych zmienionych lub wprowadzonych przez Decreto-Lei n.o 119/2009, de 19 de maio?

         (1)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. 1998, L 204, s. 37).


title: Sprawa C-625/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 listopada 2016 r. w sprawie T-660/16, Anikó Pint przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 1 grudnia 2016 r. przez Anikó Pint

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/14

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 listopada 2016 r. w sprawie T-660/16, Anikó Pint przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 1 grudnia 2016 r. przez Anikó Pint
   (Sprawa C-625/16 P)
   (2017/C 112/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Anikó Pint (przedstawiciel: D. Lazar, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ósma izba) w drodze postanowienia z dnia 2 marca 2017 r. odrzucił odwołanie i postanowił, że wnosząca odwołanie ponosi własne koszty.


title: Sprawa C-456/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 17 września 2010 r. — Asociación Nacional de Expendedores de Tabaco y Timbre (ANETT) przeciwko Administración del Estado

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 17 września 2010 r. — Asociación Nacional de Expendedores de Tabaco y Timbre (ANETT) przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-456/10)
   ()
   2010/C 328/30
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo (Hiszpania).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Expendedores de Tabaco y Timbre (ANETT)

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładnia art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawnego art. 285 TWE) pozwala na uznanie, że wynikający z hiszpańskiego prawa zakaz prowadzenia działalności w zakresie przywozu wyrobów tytoniowych z innych państw członkowskich, obowiązujący podmioty prowadzące punkty sprzedaży detalicznej wyrobów tytoniowych, stanowi zabronione przez traktat ograniczenie ilościowe w przywozie lub środek o skutku równoważnym?


title: Sprawa T-564/10: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2010 r. — Quimitécnica.com i de Mello przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/25

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2010 r. — Quimitécnica.com i de Mello przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-564/10)
   2011/C 55/46
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Quimitécnica.com — Comércio e Indústria Química, S.A. (Lordelo, Portugalia) i José de Mello — Sociedade Gestora de Participações Sociais, S.A. (Lisbona, Portugalia) (przedstawiciele: J. Calheiros, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności na podstawie art. 264 TFUE decyzji Komisji wydanej przez jej księgowego w piśmie z dnia 8 października 2010 r. pod nr referencyjnym BUDG/C5/MG s737983, w zakresie, w jakim decyzja ta wymaga udzielenia gwarancji pieniężnej przez bank o ratingu [notowaniu] „AA” dla zobowiązań długoterminowych;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżące podnoszą następujące zarzuty:
   1)
         Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych — brak uzasadnienia decyzji wydanej w dniu 8 października 2010 r.

   W oparciu o ten zarzut skarżące twierdzą, że:

               —

               Zgodnie z art. 296 TFUE wszystkie akty, w tym decyzje są uzasadniane. Decyzja wydana w dniu 8 października 2010 r. nie zawiera żadnego uzasadnienia wymogu, aby bank wydający gwarancję posiadał dany rating.

               —

               Biorąc pod uwagę wymagany poziom ratingu, uzasadnienie to powinno istnieć, tym bardziej, że ponieważ chodzi o wykonywanie uprawnień dyskrecjonalnych, wymóg uzasadnienia jest większy, niż w przypadku uprawnień związanych.

               —

               Z drugiej strony decyzja nie powołuje się również na żaden przepis wspólnotowy (nawet czysto wewnętrzny), na którym można by było oprzeć taki wymów. Decyzja ta, jako pozbawiona uzasadnienia, powinna zostać w tej części unieważniona.

         2)
         Drugi zarzut oparty na naruszeniu Traktatu — zasady proporcjonalności

   W oparciu o ten zarzut skarżące twierdzą, że:

               —

               Zgodnie z art. 85 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich w celu przyznania dodatkowego terminu płatności „w celu ochrony praw Wspólnoty dłużnik składa gwarancję finansową, obejmującą nieuregulowany dług, zarówno kwotę główną, jak i odsetki, co jest zaakceptowane przez księgowego instytucji”. Odsetki, które są zabezpieczone ww. gwarancją stanowią zatem prawo Wspólnot, w niniejszym przypadku prawo do otrzymania należnych kwot.

               —

               Gwarancja na pierwsze żądanie, w formie podobnej do formy wymaganej przez Komisję, wydawana przez instytucję kredytową, stanowi odpowiednią i właściwa formę zabezpieczenia zapłaty dłużnych kwot. W związku z tym cały portugalski system sądowy (oraz, powszechnie, systemy innych państw członkowskich Unii Europejskiej) dopuszczają ustanowienie gwarancji bankowej w różnych celach, w tym nawet w celu zawieszenia wykonania decyzji sądowych.

               —

               W konkretnych przypadku gwarancja zaproponowana przez skarżące (i nie dopuszczona przez Komisję została ustanowiona przez Banco Comercial Português, S.A., instytucję kredytową z siedzibą w Unii Europejskiej, podlegającej przepisom o kontroli i konsolidacji ustanowionym przez same instytucje wspólnotowe. W związku z tym wydaje się, że nic nie uzasadnia, aby w celu obrony praw Wspólnot odmówiono możliwości gwarancji udzielonej przez ww. bank i wymagano udzielenia gwarancji przez bak posiadający rating „AA” dla zobowiązań długoterminowych.

               —

               Ponadto pojawiają się dodatkowe okoliczności, które są powszechnie znane, iż rating banków portugalskich uległ zmianie w wyniku zmiany ratingu Republiki Portugalskiej. W ten sposób, na chwilę obecną brak jest jakiegokolwiek banku mającego siedzibę w Portugalii, który spełniałby kryteria ratingu („AA” dla zobowiązań długoterminowych) wymagane w decyzji Komisji.

               —

               W ten sposób decyzja Komisji nie spełnia kryterium konieczności (które stanowi ważną płaszczyznę zasady proporcjonalności), ponieważ wśród dostępnych środków Komisja wybrała ten, który w chwili obecnej najbardziej szkodzi interesom skarżących.

               —

               W ten sposób można zaobserwować wyraźną dysproporcję pomiędzy wymogiem ustanowionym przez Komisję (gwarancji udzielonej przez bank europejski posiadający ranking „AA” dla zobowiązań długoterminowych) a celem, jaki zamierzano osiągnąć (ochrona prawa Komisji do otrzymania należnych kwot), z którego to względu należy stwierdzić w tej części nieważność decyzji Komisji.


title: Sprawa T-174/16: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Wessel-Werk/EUIPO – Wolf PVG (Dysza ssąca do odkurzacza)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/62

      Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Wessel-Werk/EUIPO – Wolf PVG (Dysza ssąca do odkurzacza)
      (Sprawa T-174/16)
      (2016/C 211/77)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Wessel-Werk GmbH (Reichshof, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Becker)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wolf PVG GmbH & Co. KG (Vlotho, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 725932-0004 (Dysza ssąca do odkurzacza)

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie R 1652/2014-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie kosztami pozostałych stron postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 62 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-548/08: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/28

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-548/08) (1)

   2010/C 51/46

      Język postępowania: szwedzki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-115/16: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Sandvik Intellectual Property/EUIPO – Unipapel (ADVEON)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/54

      Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Sandvik Intellectual Property/EUIPO – Unipapel (ADVEON)
      (Sprawa T-115/16)
      (2016/C 211/68)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sandvik Intellectual Property AB (Sandviken, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat S. Maaßen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Unipapel Industria, Comercio y Servicios, SL (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską w odniesieniu do zapisanego zwykłymi literami wyrazu „ADVEON” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 164 374

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2016 r. w sprawie R 738/2015-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, aby sprzeciw został oddalony oraz została dokonana rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 164 374;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania; lub

                  —

                  obciążenie Unipapel Industria, Comercio y Servicios, SL kosztami postępowania;

                  —

                  zawieszenie postępowania do chwili wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w postępowaniu dotyczącym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowanego przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 7 grudnia 2015 r. w sprawie Länsförsäkringar AB/A/S Matek (sprawa C-654/15).

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-213/05: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2005 r. przez Jean-Luca Delplanckego i Matteo Governatoriego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/37

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2005 r. przez Jean-Luca Delplanckego i Matteo Governatoriego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-213/05)
   (2005/C 193/63)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 26 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Jean-Luca Delplanckego, zamieszkałego w Braine-le-Comte (Belgia) oraz Matteo Governatoriego, zamieszkałego w Saint-Josse-ten-Node (Belgia) reprezentowanych przez adwokatów Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jeana Noëla Louisa i Etienne Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżących na urzędników Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim ustalają one ich grupę zaszeregowania z zastosowaniem art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podnoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne z tymi i podniesionymi w sprawach T-130/05, T-160/05, T-162/05, T-170/05, T-183/05 i podobne do tych podniesionych w sprawach T-58/05, T-164/05, T-192/05 oraz T-201/05.


title: Sprawa C-151/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d’appel de Versailles – Francja) – Le Rayon d’Or SARL przeciwko Ministre de l’Économie et des Finances (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek VAT — Zakres stosowania — Określenie podstawy opodatkowania — Pojęcie „dotacji bezpośrednio związanej z ceną”  — Wypłata dotacji ryczałtowej przez krajową kasę ubezpieczenia zdrowotnego na rzecz zakładów opiekuńczo-leczniczych dla osób niesamodzielnych w podeszłym wieku)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d’appel de Versailles – Francja) – Le Rayon d’Or SARL przeciwko Ministre de l’Économie et des Finances
   (Sprawa C-151/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek VAT - Zakres stosowania - Określenie podstawy opodatkowania - Pojęcie „dotacji bezpośrednio związanej z ceną” - Wypłata dotacji ryczałtowej przez krajową kasę ubezpieczenia zdrowotnego na rzecz zakładów opiekuńczo-leczniczych dla osób niesamodzielnych w podeszłym wieku))
   2014/C 151/07
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative d’appel de Versailles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Le Rayon d’Or SARL

      Strona pozwana: Ministre de l’Économie et des Finances

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Cour administrative d’appel de Versailles – Wykładnia art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG: szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), przejętego w art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) – Zakres stosowania podatku VAT – Dotacja bezpośrednio związana z ceną świadczeń z tytułu opieki zdrowotnej – Uwzględnienie „dotacji ryczałtowej na leczenie” wypłacanej przez kasy ubezpieczenia zdrowotnego na rzecz zakładów opiekuńczo-leczniczych dla osób niesamodzielnych w podeszłym wieku

      Sentencja

   Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, a także art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że płatność ryczałtowa, taka jak „dotacja ryczałtowa na leczenie” rozpatrywana w sprawie w postępowaniu głównym, stanowi świadczenie wypłacane w zamian za świadczenia z tytułu opieki zdrowotnej udzielane odpłatnie przez zakład opiekuńczo-leczniczy dla osób niesamodzielnych w podeszłym wieku na rzecz jego pensjonariuszy i wchodzi tym samym w zakres opodatkowania podatkiem od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa F-90/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2015 r. – Meyer przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Odmowa dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu — Artykuł 2 ust. 3 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Dziecko w wieku pomiędzy 18 a 26 rokiem życia otrzymujące kształcenie szkolne lub zawodowe — Dodatek edukacyjny — Artykuł 3 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Dziecko uczęszczające regularnie i w pełnym zakresie godzin do placówki nauczania — Przerwanie toku nauki — Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2015 r. – Meyer przeciwko Komisji
   (Sprawa F-90/14) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Odmowa dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu - Artykuł 2 ust. 3 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Dziecko w wieku pomiędzy 18 a 26 rokiem życia otrzymujące kształcenie szkolne lub zawodowe - Dodatek edukacyjny - Artykuł 3 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Dziecko uczęszczające regularnie i w pełnym zakresie godzin do placówki nauczania - Przerwanie toku nauki - Skarga oczywiście bezzasadna))
   (2015/C 198/69)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ronald Meyer (Talin, Estonia) (przedstawiciel: adwokat H.R. Ilting)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i T. S. Bohr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji o niewypłacaniu skarżącemu dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu począwszy od dnia 1 września 2013 r. z tego względu, że dziecko nie odbywa już „kształcenia szkolnego lub zawodowego” w rozumieniu art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego oraz po drugie, zobowiązania jego pracodawcy do dalszego wypłacania wspomnianego dodatku i do pokrycia wszystkich kosztów leczenia jego dziecka z mocą wsteczną od dnia 1 września 2013 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Ronald Meyer pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014, s. 39.


title: Sprawa T-206/15: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 – Intercon/Commission

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/24

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 – Intercon/Commission
   (Sprawa T-206/15)
   (2015/C 221/33)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Intercon Sp. z o.o. (Łódź, Polska) (przedstawiciel: B. Eger, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że środki, które Komisja Europejska wypłaciła skarżącej z tytułu jej udziału w projekcie objętym umową VPH2- 224635 stanowią wydatki kwalifikowane zgodnie z art. II.14 warunków ogólnych Umowy i w konsekwencji skarżąca nie jest zobowiązana do ich zwrotu,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postepowania,

               —

               wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący pogwałcenia zasady wzajemnej lojalności stron umowy i zasady zaufania przedsiębiorcy do Komisji.

               —

               Komisja nie wzięła pod uwagę żadnego z komentarzy ani dokumentów przedłożonych przez beneficjenta w piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r. W tym względzie Komisja powołała się na art. 22.II.5 załącznika II do Umowy uprawniającego Komisję do pomijania spóźnionych twierdzeń i dowodów. Takie działanie nie było jednak uprawnione wobec faktu, że to sama Komisja zwróciła się do beneficjenta o zgłoszenie nowych uwag. W tej sytuacji całkowite pominięcie nowych dowodów i komentarzy stanowi oczywiste pogwałcenie zasady wzajemnej lojalności stron umowy i zasady zaufania przedsiębiorcy do Komisji.


title: Sprawa T-293/09: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2009 r. — CNIEL przeciwko Komisji

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/9

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2009 r. — CNIEL przeciwko Komisji
   (Sprawa T-293/09)
   2009/C 244/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Union Centre National Interprofessionnel de l’Économie Laitière (CNIEL) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Cabanes i V. Kostrzewski-Pugnat, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 10 grudnia 2008 r. w sprawie N 561/2008 — Francja (Działania prowadzone przez organizacje międzyzawodowe);

               —

               tytułem ewentualnym, nakazanie Komisji wszczęcia przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE formalnego postępowania wyjaśniającego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2008) 7846 wersja ostateczna (1) z dnia 10 grudnia 2008 r., w której instytucja ta uznała, że zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa stanowi ramowy program działań, jakie mogą być prowadzone przez francuskie międzyzawodowe organizacje rolnicze, polegających na udzielaniu pomocy na wsparcie techniczne, pomocy produkcyjnej, pomocy we wprowadzaniu na rynek produktów rolnych wysokiej jakości, pomocy na badania i rozwój oraz pomocy na reklamę; pomoc ta jest udzielana na rzecz producentów surowców oraz na rzecz przedsiębiorstw prowadzących działalność w zakresie przetwarzania i wprowadzania na rynek produktów rolnych, a źródłem jej finansowania są uiszczane przez członków tych międzyzawodowych organizacji dobrowolne składki, które na mocy zarządzenia międzyresortowego stały się obowiązkowe (zwane dalej „dobrowolnymi składkami obowiązkowymi”).
   Skargę swą skarżąca opiera na następujących trzech zarzutach:

               —

               popełnienie przez Komisję oczywistego błędu w ocenie z naruszeniem art. 87 ust. 1 WE ze względu na to, że dobrowolne składki obowiązkowe nie stanowią zasobów państwowych, a podjętych działań nie można przypisać państwu i nie przysparzają one korzyści beneficjentom końcowym;

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia ze względu na to, że Komisja nie wskazała przyczyn, ze względu na które doszła do wniosku, iż te dobrowolne składki obowiązkowe stanowią zasoby państwowe, a także nie wskazała, w jakim zakresie wpływają one na wymianę handlową między państwami członkowskimi lub zakłócają konkurencję;

               —

               naruszenie art. 88 ust. 3 WE ze względu na to, że Komisja nie wszczęła, pomimo napotkania poważnych trudności w ocenie charakteru rozpatrywanego programu ramowego, przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE formalnego postępowania wyjaśniającego.

      (1)  Dz.U. 2009, C 116, s. 14.


title: Sprawa C-205/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 24 marca 2010 r. w sprawie T-516/08 Heinz Helmuth Eriksen przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 kwietnia 2010 r. przez Heinza Helmutha Eriksena

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/6

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 24 marca 2010 r. w sprawie T-516/08 Heinz Helmuth Eriksen przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 kwietnia 2010 r. przez Heinza Helmutha Eriksena
   (Sprawa C-205/10 P)
   2010/C 195/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Heinz Helmuth Eriksen (przedstawiciel: adwokat I. Anderson)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości postanowienia Sądu z dnia 24 marca 2010 r. o odrzuceniu skargi wnoszącego odwołanie jako oczywiście niedopuszczalnej i o obciążeniu go kosztami postępowania;

               —

               uznanie przez Trybunał swojej właściwości do rozpoznania odwołania i zasądzenie od Komisji:

                           a)

                           na rzecz wnoszącego odwołanie kwoty 800 000 EUR względnie innej sumy, którą Trybunał uzna za sprawiedliwą i słuszną, z tytułu odczuwanego wcześniej, obecnie i w przyszłości bólu, cierpienia i uszczuplenia radości życia ze względu na poważny uszczerbek na zdrowiu wynikający z arbitralnej i niezgodnej z prawem odmowy ze strony Komisji nakazania wdrożenia przepisów dyrektywy 96/29 (1) dotyczących zapobiegawczego nadzoru medycznego w zakresie chorób i schorzeń popromiennych w odniesieniu do specjalnych zespołów interwencyjnych działających w Thule;

                           b)

                           na rzecz wnoszącego odwołanie lub zakładów opieki zdrowotnej bądź osób świadczących usługi opiekuńcze przyszłych kosztów leczenia i leków niezbędnych do złagodzenia i leczenia jego problemów zdrowotnych, o których mowa w lit. a) powyżej, ze względu na niedostępność takiego leczenia i leków w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej jego kraju członkowskiego;

                           c)

                           zasadnych kosztów prawnych i wydatków poniesionych przez wnoszącego odwołanie przed Sądem i w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd niesłusznie odrzucił skargę wnoszącego odwołanie o odszkodowanie pozaumowne jako niedopuszczalną, przeinaczając zarówno charakter jego roszczeń, jak i podniesione przez niego zarzuty. W wyniku tego przeinaczenia Sąd nie stwierdził niezgodności z prawem w odniesieniu do arbitralnych i nieuczciwych wymówek Komisji dotyczących odmowy podjęcia działania — który to brak działania nadszarpnął jednolite normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony pracowników i ogółu społeczeństwa w przypadku wypadków radiologicznych spowodowanych użyciem energii nuklearnej w celach wojskowych.

               2)

               Niezastosowanie zasad prawnych wspólnych dla państw członkowskich. Sąd nie dokonał oceny niezgodności z prawem braku troski, staranności i dobrej administracji ze strony Komisji w odniesieniu do zasad prawnych wspólnych dla systemów państw członkowskich w celu ustalenia odpowiedzialności administracyjnej za szkody wyrządzone jednostkom, czego wymaga art. 188 traktatu EWEA.

               3)

               Nieprawidłowe zastosowanie szczególnych uprawnień Komisji w zakresie wyłączeń w dziedzinie prawa konkurencji do dopuszczalności skargi dotyczącej norm zdrowotnych. Ponadto Sąd błędnie rozpatrzył dopuszczone przez Komisję wyłączenie ze względów wojskowych wypadku radiologicznego w Thule z przewidzianych dyrektywą obowiązków dotyczących ochrony zdrowia w świetle szerokiego i szczególnego zakresu swobodnego uznania w odniesieniu do określania polityki konkurencyjnej UE za pośrednictwem uznaniowych wyłączeń dotyczących niezgodnych z prawem umów handlowych. Tym samym Sąd pominął orzeczenia Trybunału o dopuszczalności w innych dziedzinach unijnych, w których Komisja nie posiada takiego szczególnego zakresu swobodnego uznania i w których zarzuty dotyczące zaniechania Komisji nie spowodowały uznania skargi za oczywiście niedopuszczalną.
               Sąd przeoczył okoliczność, że Komisja nie posiada szczególnego i nieograniczonego zakresu swobodnego uznania w odniesieniu do wprowadzenia jednolitych norm bezpieczeństwa, jako że traktat EWEA zawężająco określa jej uprawnienia do dopuszczania wyłączeń, a w szczególności przewiduje mechanizmy wnoszenia skarg przez jednostki na zaniechanie administracyjne w dziedzinach, w których przyznana została im ochrona. Obejmuje to sytuacje, w których odmowa podjęcia działania została skierowana do innej strony.

               4)

               Nierozpatrzenie, czy odmowa Komisji podjęcia działania naruszyła określony w traktacie EWEA cel ochrony zdrowia pracowników i ludności.
               Sąd także błędnie pominął rozpatrzenie, czy odmowa Komisji podjęcia działania naruszyła określony w traktacie EWEA cel tworzenia i zapewnienia stosowania jednolitych norm bezpieczeństwa mających chronić pracowników i ludność od długofalowych skutków promieniowania jonizującego. Postępując tak, Sąd przeoczył wynikający z traktatu EWEA bezwzględny obowiązek Komisji zapewnienia właściwego stosowania postanowień traktatu, w tym określonej w nim zasady ostrożności.

      (1)  Dyrektywa Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiająca podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (Dz.U. L 159, s. 1).


title: Sprawa T-340/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2008 r. — Stradivarius España przeciwko OHIM — Ricci (Stradivari 1715) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Stardivari 1715 — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe Stradivarius — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/49

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2008 r. — Stradivarius España przeciwko OHIM — Ricci (Stradivari 1715)
   (Sprawa T-340/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Stardivari 1715 - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe Stradivarius - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 209/85)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Stradivarius España (Arteixo, Hiszpania) (przedstawiciele: G. Marín Raigal i P. López Ronda, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i A. Sempio, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Cristina Ricci (Reggello, Włochy) (przedstawiciele: P. Roncaglia, G. Lazzaretti, M. Boretto i E. Gavuzzi, adwokaci)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 września 2006 r. (sprawa R 1024/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Stradivarius España, SA a Cristiną Ricci.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Stradivarius España, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-77/10: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2010 r. — Certmedica International GmbH przeciwko OHIM — Lehning Entreprise (L112)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/53

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2010 r. — Certmedica International GmbH przeciwko OHIM — Lehning Entreprise (L112)
   (Sprawa T-77/10)
   2010/C 113/85
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Certmedica International GmbH (Aschaffenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Pfortner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lehning Entreprise SARL (Sainte Barbe, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 grudnia 2009 r. (sprawa R 934/2009-2), doręczonej w dniu 21 grudnia 2009 r., w zakresie dotyczącym unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w odniesieniu do towarów: „preparaty farmaceutyczne i weterynaryjne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych” z klasy 5;
               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 grudnia 2009 r. (sprawa R 934/2009-2), doręczonej w dniu 21 grudnia 2009 r., w zakresie dotyczącym unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w odniesieniu do towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych” z klasy 5;
               tytułem dalszego żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 grudnia 2009 r. (sprawa R 934/2009-2), doręczonej w dniu 21 grudnia 2009 r., w zakresie dotyczącym unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w odniesieniu do towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie” z klasy 5;

               —

               oddalenie w całości opartego na francuskim znaku towarowym „L.114” (F 1 312 700) wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) i utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „L112” dla następujących towarów:

                  „klasa 5: preparaty farmaceutyczne, weterynaryjne i środki sanitarne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych; dietetyczne koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”;
                  „klasa 29: koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”;

               tytułem żądania ewentualnego, oddalenie opartego na francuskim znaku towarowym „L.114” (F 1 312 700) wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w zakresie dotyczącym unieważnienia znaku towarowego „L112” w odniesieniu do należących do klasy 5 towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych” i utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „L112” dla następujących towarów:

                  „klasa 5: środki sanitarne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych; dietetyczne koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan);
                  klasa 29: koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”;

               tytułem dalszego żądania ewentualnego oddalenie opartego na francuskim znaku towarowym „L.114” (F 1 312 700) wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w zakresie dotyczącym żądania unieważnienia znaku towarowego „L112” w odniesieniu do należących do klasy 5 towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie” i utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „L112” dla następujących towarów:

                  „klasa 5: środki sanitarne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; dietetyczne koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan);
                  klasa 29: koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”;

               —

               obciążenie wnoszącej o unieważnienie kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu w sprawie unieważnienia i w postępowaniu odwoławczym;
               tytułem żądania ewentualnego obciążenie wnoszącej o unieważnienie kosztami postępowania w sprawie unieważnienia w zakresie, w jakim znak towarowy „L112” (EU 002349728) został unieważniony dla towarów: „preparaty farmaceutyczne” (20 %);
               tytułem dalszego żądania ewentualnego obciążenie wnoszącej o unieważnienie kosztami postępowania w sprawie unieważnienia w zakresie, w jakim znak towarowy „L112” (EU 002349728) został unieważniony dla towarów: „preparaty farmaceutyczne; suplementy diety do celów leczniczych” (30 %).

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Wspólnotowy znak towarowy nr 2 349 728 dla towarów z klas 5 i 29

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Lehning Entreprise SARL

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Zarejestrowany we Francji słowny znak towarowy „L.114” (nr 1 312 700), przy czym wniosek o unieważnienie dotyczył określonych towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie i częściowe unieważnienie zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania strony skarżącej

      Podniesione zarzuty:

               —

               nieprzedstawienie przez wnoszącą o unieważnienie dowodu używania francuskiego znaku towarowego „L.114”;

               —

               brak podobieństwa między porównywanymi towarami z klasy 5;

               —

               dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej pod względem prawnym oceny podobieństwa oznaczeń.


title: Sprawa T-164/16: Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2017 r. – Piper Verlag/EUIPO (THE TRAVEL EPISODES) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego THE TRAVEL EPISODES — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Żądanie zmiany decyzji — Akt, który nie może zostać wydany przez izbę odwoławczą — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/23

         Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2017 r. – Piper Verlag/EUIPO (THE TRAVEL EPISODES)
   (Sprawa T-164/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego THE TRAVEL EPISODES - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Żądanie zmiany decyzji - Akt, który nie może zostać wydany przez izbę odwoławczą - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność))
   (2017/C 231/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Piper Verlag GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Oster)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2016 r. (sprawa R 1099/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego THE TRAVEL EPISODES jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Piper Verlag GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawy połączone C-159/10 i C-160/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Gerard Fuchs (C-159/10), Peter Köhler (C-160/10) przeciwko krajowi związkowemu Hesja (Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 6 ust. 1 — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Obowiązkowe przejście na emeryturę prokuratorów po ukończeniu przez nich 65. roku życia — Zgodne z przepisami prawa cele uzasadniające nierówne traktowanie ze względu na wiek — Spójność ustawodawstwa)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Gerard Fuchs (C-159/10), Peter Köhler (C-160/10) przeciwko krajowi związkowemu Hesja
   (Sprawy połączone C-159/10 i C-160/10) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 6 ust. 1 - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Obowiązkowe przejście na emeryturę prokuratorów po ukończeniu przez nich 65. roku życia - Zgodne z przepisami prawa cele uzasadniające nierówne traktowanie ze względu na wiek - Spójność ustawodawstwa)
   2011/C 269/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gerard Fuchs (C-159/10), Peter Köhler (C-160/10)

      Strona pozwana: kraj związkowy Hesja

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Wykładnia art. 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Uregulowanie krajowe, zgodnie z którym urzędnik, który ukończył 65. rok życia, przechodzi obowiązkowo na emeryturę — Zgodne z przepisami prawa cele uzasadniające nierówne traktowanie ze względu na wiek

      Sentencja

               1)

               Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy nie stoi na przeszkodzie obowiązywaniu ustawy, takiej jak Hessisches Beamtengesetz (ustawy o służbie cywilnej kraju związkowego Hesja), w brzmieniu zmienionym ustawą z dnia 14 grudnia 2009 r., która przewiduje obowiązkowe przejście na emeryturę urzędników mianowanych dożywotnio, w niniejszej sprawie prokuratorów, z chwilą ukończenia przez nich 65. roku życia, z zastrzeżeniem możliwości kontynuowania przez nich wykonywania pracy, gdy wymaga tego interes służby, maksymalnie do czasu ukończenia przez nich 68. roku życia, w zakresie, w jakim celem tej ustawy jest ustanowienie „korzystnej struktury wiekowej”, mającej wspierać zatrudnienie i awanse młodych pracowników, zoptymalizowanie zarządzania zasobami ludzkimi i tym samym zapobieganie sporom dotyczącym zdolności pracownika do wykonywania pracy po osiągnięciu przez niego pewnego wieku, i w jakim ustawa ta pozwala na osiągnięcie tego celu za pomocą właściwych i koniecznych do tego środków.

               2)

               Aby wykazać właściwy i konieczny charakter danego środka, środek ten nie może okazać się nierozsądny z punktu widzenia realizowanego celu i musi być oparty na informacjach, których wartość dowodową ocenia sąd krajowy.

               3)

               Ustawa, taka jak Hessisches Beamtengesetz, w brzmieniu zmienionym ustawą z dnia 14 grudnia 2009 r., która przewiduje obowiązkowe przejście na emeryturę prokuratorów po ukończeniu przez nich 65. roku życia nie jest niespójna z tego tylko powodu, że w pewnych przypadkach umożliwia im pracę do czasu ukończenia 68. roku życia, że ponadto zawiera przepisy, których celem jest hamowanie przechodzenia na emeryturę przed ukończeniem 65. roku życia, i że inne przepisy prawne tego państwa członkowskiego przewidują kontynuację wykonywania pracy przez pewnych urzędników, w szczególności urzędników z wyboru, po osiągnięciu przez nich tego wieku, jak również stopniowe podwyższanie wieku emerytalnego z 65. do 67. roku życia.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie C-19/02 Viktor Hlozek przeciwko Roche Austria Gesellschaft mbH (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof) (Polityka społeczna — Kobiety i mężczyźni na rynku pracy — Zasada równości wynagrodzeń — Wynagrodzenie — Pojęcie — Emerytura pomostowa („Überbrückungsgeld”) przewidziana w zakładowym układzie zbiorowym — Program socjalny ustanowiony w związku z restrukturyzacją przedsiębiorstwa — Świadczenie dla pracowników, którzy osiągnęli określony wiek w chwili ich zwolnienia — Przyznanie świadczenia od chwili ukończenia różnego wieku w zależności od płci zwolnionych pracowników — Uwzględnienie, w zależności od płci, różnego wieku emerytalnego ustanowionego prawem krajowym)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 9 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-19/02 Viktor Hlozek przeciwko Roche Austria Gesellschaft mbH (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof) (1)

   (Polityka społeczna - Kobiety i mężczyźni na rynku pracy - Zasada równości wynagrodzeń - Wynagrodzenie - Pojęcie - Emerytura pomostowa („Überbrückungsgeld”) przewidziana w zakładowym układzie zbiorowym - Program socjalny ustanowiony w związku z restrukturyzacją przedsiębiorstwa - Świadczenie dla pracowników, którzy osiągnęli określony wiek w chwili ich zwolnienia - Przyznanie świadczenia od chwili ukończenia różnego wieku w zależności od płci zwolnionych pracowników - Uwzględnienie, w zależności od płci, różnego wieku emerytalnego ustanowionego prawem krajowym)
   (2005/C 45/02)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 19/02 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria), postanowieniem z dnia 20 grudnia 2001 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 29 stycznia 2002 r., w postępowaniu Viktor Hlozek przeciwko Roche Austria Gesellschaft mbH, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i S. von Bahr, sędziwie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 9 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Emerytura pomostowa tego rodzaju, jak będąca przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, mieści się w pojęciu „wynagrodzenia” w rozumieniu art. 141 WE i art. 1 dyrektywy Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet. W okolicznościach takich, jak występujące w sporze przed sądem krajowym, przepisy te nie sprzeciwiają się stosowaniu programu socjalnego przewidującego różne traktowanie pracowników płci męskiej i żeńskiej w zakresie wieku uprawniającego do emerytury pomostowej, jeśli pracownicy płci męskiej i żeńskiej znajdują się, na podstawie krajowego systemu ustawowego regulującego wcześniejsze emerytury, w różnej sytuacji w odniesieniu do warunków uzyskania tej emerytury.

      (1)  Dz.U. C 109 z 04.05.2002


title: Sprawa C-30/09: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 96/82/WE — Artykuł 11 — Zewnętrzne plany operacyjno- ratunkowe)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/16

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-30/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 96/82/WE - Artykuł 11 - Zewnętrzne plany operacyjno- ratunkowe)
   2009/C 297/19
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Sipos oraz P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Inez Fernandes, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 11 dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. L 10, s. 13), w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 345, s. 97) — Brak sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno- ratunkowych dla niektórych zakładów

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając wprowadzenia w życie środków ustanowionych w art. 11 dyrektywy 96/82/WE z Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. L 10, s. 13), w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r., Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego artykułu

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-678/13: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2013 r. — AEMN przeciwko Parlamentowi

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/20

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2013 r. — AEMN przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-678/13)
   2014/C 85/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alliance européenne des mouvements nationaux (AEMN) (Matzenheim, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.P. Le Moigne)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr 110655 z dnia 14 października 2013 r., w której ustalono ostateczny przydział przyznany przez Parlament Europejski na rzecz Alliance Européenne des Mouvements Nationaux na rok 2012 na kwotę 186 292,12 EUR i w konsekwencji postanowiono, że Alliance Européenne des Mouvements Nationaux powinno zwrócić kwotę 45 476,00 EUR, uwzględniając, że kwota 231 412,80 EUR została już przyznana skarżącemu stowarzyszeniu;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania i zasądzenie od niego z tego tytułu na rzecz Alliance Européenne des Mouvements Nationaux kwoty 20 000,00 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji autora aktu, ponieważ osoba podpisująca ten akt nie wykazała żadnego upoważnienia do wydania, podpisania i doręczenia zaskarżonej decyzji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, ponieważ Parlament nie umożliwił stronie skarżącej zajęcia stanowiska w sprawie stwierdzonych nieprawidłowości.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia normy prawnej w zakresie, w jakim:

                           —

                           wkłady pieniężne są legalnym sposobem finansowania;

                           —

                           skarżąca została potraktowana w sposób dyskryminujący w odniesieniu do jej budżetu w porównaniu z innymi europejskimi partiami politycznymi;

                           —

                           prawo do bycia wysłuchanym przed przyjęciem niekorzystnego środka indywidualnego nie było przestrzegane.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy, ponieważ Parlament wykorzystał przeszkody finansowe w celu ograniczenia środków działania partii politycznej, której ideałów nie podziela pewna liczba członków Parlamentu.


title: Sprawa F-22/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 4 września 2008 r. — Lafili przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wejście w życie rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 723/2004 — Artykuł 44 i 46 regulaminu pracowniczego — Artykuł 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Awans — Zaszeregowanie — Mnożnik)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/56

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 4 września 2008 r. — Lafili przeciwko Komisji
   (Sprawa F-22/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wejście w życie rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 723/2004 - Artykuł 44 i 46 regulaminu pracowniczego - Artykuł 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Awans - Zaszeregowanie - Mnożnik)
   (2008/C 313/100)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Paul Lafili (Genk, Belgia) (przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, H. Kraemer i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zaszeregowania skarżącego do grupy AD 13, stopień 5 zawartej w piśmie DG AMIN z dnia 11 maja 2006 r. oraz w informacji o wynagrodzeniu za czerwiec 2006 r. i w następnych informacjach o wynagrodzeniu, w zakresie w jakim ww. decyzja narusza w szczególności art. 44 i 46 regulaminu pracowniczego a także art. 7 załącznika XIII do tego regulaminu.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja szefa działu „Struktura zatrudnienia, ocena i awans” dyrekcji generalnej „Personel i administracja” Komisji Europejskiej Wspólnot Europejskich z dnia 11 maja 2006 r. jest nieważna

               2)

               P. Lafili pokrywa połowę własnych kosztów.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa koszty własne i połowę kosztów poniesionych przez P. Lafiliego.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007, s. 59.


title: Sprawa C-191/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 10 marca 2009 r. w sprawie T-249/06: Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT, Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 29 maja 2009 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/7

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 10 marca 2009 r. w sprawie T-249/06: Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant „Niko Tube” ZAT, Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 29 maja 2009 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-191/09 P)
   2009/C 193/07
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, G. Berrisch, adwokat)

      Druga strona postępowania: Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant „Niko Tube” ZAT, Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT, Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 10 marca 2009 r., w zakresie, (1) w jakim Sąd stwierdził nieważność art. 1 zaskarżonego rozporządzenia, w zakresie, w jakim cło antydumpingowe nałożone na przywóz do Wspólnoty Europejskiej produktów wytwarzanych przez skarżące przekracza cło, które byłoby stosowane, gdyby nie dokonano dostosowania ceny eksportowej z tytułu prowizji w przypadkach sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem powiązanej spółki handlowej Sepco SA. (pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku) oraz (2) w jakim nakazał Radzie poniesienie jej własnych kosztów oraz czwartej części kosztów poniesionych przez skarżące (pkt 3 sentencji zaskarżonego wyroku);

               —

               wydanie ostatecznego wyroku w sprawie poprzez oddalenie skargi w całości;

               —

               orzeczenie, iż skarżące w postępowaniu w pierwszej instancji ponoszą koszty postępowania odwoławczego oraz koszty postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rada twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji:

               1)

               popełnił błąd co do prawa stosując w drodze analogii orzecznictwo dotyczące pojęcia jednego podmiotu gospodarczego do art. 2 ust. 10 lit i) rozporządzenia podstawowego (1) ponieważ nie uznał, że obliczenie wartości normalnej, obliczenie ceny wywozu, oraz kwestia konieczności zastosowania dostosowań jest regulowana odmiennymi zasadami. W tym zakresie Sąd Pierwszej Instancji naruszył również obowiązek uzasadniania.

               2)

               popełnił błąd co do prawa przy interpretacji ciężaru dowodu ciążącego na instytucjach przy dokonywaniu dostosowań zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego poprzez brak zastosowania zasad zwykle obowiązujących przy ciężarze dowodu w sprawach antydumpingowych, a w związku z tym popełnił błąd co do prawa poprzez brak zastosowania standardów kontroli sądowej w odniesieniu do gospodarczych szacunków instytucji;

               3)

               popełnił błąd co do prawa poprzez zastosowanie nieprawidłowego kryterium przy ocenie decyzji instytucji o dokonaniu dostosowania z art. 2 ust. 10 lit. i), ponieważ ocenił tę decyzję w oparciu o założenie, że do porównania zwykłej wartości i ceny wywozu ma zastosowanie pojęcie jednego podmiotu gospodarczego;

               4)

               popełnił błąd co do prawa stwierdzając, że instytucje popełniły oczywisty błąd w ustaleniach przy zastosowaniu art. 2 ust. 10 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego;

               5)

               popełnił błąd co do prawa poprzez zbyt zawężona wykładnię wymogów ujawnienia informacji;

               6)

               popełnił błąd co do prawa ponieważ nie zastosował prawidłowo prawego kryterium naruszenia praw do obrony, które (w sposób prawidłowy) ustalił;

               7)

               popełnił błąd przy ocenie skutków zarzucanego naruszenia procedury ponieważ oparł się na błędnych ustaleniach co do zgodności z prawem dostosowań na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1)


title: Sprawa C-371/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 12 września 2006 r. — Benetton Group SpA przeciwko G-Star International BV

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 12 września 2006 r. — Benetton Group SpA przeciwko G-Star International BV
   (Sprawa C-371/06)
   (2006/C 294/41)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca kasację: Benetton Group SpA.

      Druga strona: G-Star International BV.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 lit. e) tiret trzecie [dyrektywy] (1) należy interpretować w ten sposób, że określona w tym przepisie podstawa odmowy rejestracji kształtu jako znaku towarowego istnieje niezależnie od upływu czasu, jeżeli towar jest tego rodzaju, że ze względu na piękno lub oryginalny charakter jego wygląd zewnętrzny i jego kształt wpływają (wyłącznie lub w znacznym stopniu) na jego wartość rynkową, czy też ta podstawa odmowy rejestracji nie znajduje zastosowania, jeżeli przed złożeniem wniosku o rejestrację siła przyciągania uwagi odbiorców przez odnośny kształt została spowodowana w przeważającym stopniu przez renomę stanowiącą element odróżniający?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na część drugą pytania pierwszego: W jakim stopniu siła przyciągania uwagi musiała stać się dominująca, aby wyłączone zostało stosowanie podstawy odmowy rejestracji?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, Dz.U. 1989 L 40, str. 1


title: Sprawa C-404/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Naumburg (Niemcy) w dniu 18 września 2008 r. — Investitionsbank Sachsen-Anhalt — Anstalt der Norddeutschen Landesbank — Girozentrale przeciwko Bezirksrevisorin beim Landgericht Magdeburg für die Landeskasse des Landes Sachsen-Anhalt

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Naumburg (Niemcy) w dniu 18 września 2008 r. — Investitionsbank Sachsen-Anhalt — Anstalt der Norddeutschen Landesbank — Girozentrale przeciwko Bezirksrevisorin beim Landgericht Magdeburg für die Landeskasse des Landes Sachsen-Anhalt
   (Sprawa C-404/08)
   (2008/C 327/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Naumburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Investitionsbank Sachsen-Anhalt — Anstalt der Norddeutschen Landesbank — Girozentrale

      Strona pozwana: Bezirksrevisorin beim Landgericht Magdeburg für die Landeskasse des Landes Sachsen-Anhalt
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 81 ust. 1 lit. a) i d) oraz ust. 2 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że zwolnienie od kosztów i opłat sądowych przyznane przez kraj związkowy Saksonię-Anhalt zgodnie z § 6 ust. 1 Investitionsbank-Begleitgesetz (ustawy towarzyszącej utworzeniu banku inwestycyjnego) z dnia 18 grudnia 2003 r. (Gesetz- und Verordnungsblatt Land Sachsen-Anhalt nr 47/2003, s. 371) utworzonemu przez ten kraj Investitionsbank jest nieważne?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy wspólnotowe reguły konkurencji powinny być interpretowane zgodnie z art. 86 ust. 2 zdanie pierwsze WE w ten sposób, że Investitionsbank jedynie wówczas korzysta ze zwolnienia z kosztów i opłat sądowych tak jak kraj związkowy Saksonia-Anhalt, gdy wykonuje on zadania władzy publicznej zgodnie z § 6 Verordnung über die Errichtung der Investitionsbank Sachsen-Anhalt (rozporządzenia w sprawie utworzenia Investitionsbank Sachsen-Anhalt) z dnia 30 grudnia 2003 r. (GVBl. LSA 2004, s. 20) zmienionego rozporządzeniem z dnia 2 grudnia 2006 r. (GVBl. LSA, s. 534)?


title: Sprawa C-90/08: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 5 marca 2009 r. — K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, Natálii Cristinie Lopes de Almeida Cunha, Cláudii Couto Simões, Marly Limie Jatobie (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CORPO LIVRE — Sprzeciw właściciela wcześniejszych słownych krajowych i międzynarodowych znaków towarowych LIVRE — Przedstawienie dowodu używania wcześniejszych znaków towarowych po terminie — Odrzucenie sprzeciwu)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/21

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 5 marca 2009 r. — K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, Natálii Cristinie Lopes de Almeida Cunha, Cláudii Couto Simões, Marly Limie Jatobie
   (Sprawa C-90/08) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CORPO LIVRE - Sprzeciw właściciela wcześniejszych słownych krajowych i międzynarodowych znaków towarowych LIVRE - Przedstawienie dowodu używania wcześniejszych znaków towarowych po terminie - Odrzucenie sprzeciwu)
   2009/C 141/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG (przedstawiciel: D. Spohn, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Natália Cristina Lopes de Almeida Cunha, Cláudia Couto Simões, Marly Lima Jatobá

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2007 r. w sprawie T-86/05 K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG przeciwko OHIM — Lopes de Almeida Cucha i in., na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownych międzynarodowych i krajowych znaków towarowych „LIVRE” zarejestrowanych dla towarów należących do klasy 25 na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 grudnia 2004 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, którą odrzucono sprzeciw wobec rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego „CORPO LIVRE” dla towarów należących do klas 18 i 19 — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Odrzucenie sprzeciwu uzasadnione przedstawieniem po terminie dowodu używania wcześniejszych znaków towarowych

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa T-33/12: Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2013 r. — Piotrowski przeciwko OHIM (MEDIGYM) (Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy MEDIGYM — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/17

         Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2013 r. — Piotrowski przeciwko OHIM (MEDIGYM)
   (Sprawa T-33/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy MEDIGYM - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 101/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Elke Piotrowski (Viernheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: M. Lenz i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 listopada 2011 r. (sprawa R 734/2011-4) dotyczącą wskazującej Wspólnotę Europejską międzynarodowej rejestracji oznaczenia słownego MEDIGYM.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Elke Piotrowski zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.