title: Sprawy połączone C-357/19, C-379/19, C-547/19, C-811/19 i C-840/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie, Tribunalul Bihor – Rumunia) – postępowania karne przeciwko PM (C-357/19) RO (C-357/19), SP (C-357/19), TQ (C-357/19), KI (C-379/19), LJ (C-379/19), JH (C-379/19), IG (C-379/19), FQ (C-811/19), GP (C-811/19), HO (C-811/19), IN (C-811/19), NC (C-840/19) [Odesłanie prejudycjalne – Decyzja 2006/928/WE – Mechanizm współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją – Charakter prawny i skutki prawne – Wiążący charakter w stosunku do Rumunii – Państwo prawne – Niezawisłość sędziowska – Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Zwalczanie korupcji – Ochrona interesów finansowych Unii – Artykuł 325 ust. 1 TFUE – Konwencja „OIF” – Postępowania karne – Wyroki Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego, Rumunia) dotyczące zgodności z prawem przeprowadzenia niektórych dowodów i ukształtowania składów orzekających w sprawach dotyczących ciężkiej korupcji – Obowiązek rygorystycznego stosowania przez sędziów krajowych orzeczeń Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego) – Odpowiedzialność dyscyplinarna sędziów w razie niezastosowania się do tych orzeczeń – Prawo odstąpienia od stosowania orzeczeń Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego) niezgodnych z prawem Unii – Zasada pierwszeństwa prawa Unii]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie, Tribunalul Bihor – Rumunia) – postępowania karne przeciwko PM (C-357/19) RO (C-357/19), SP (C-357/19), TQ (C-357/19), KI (C-379/19), LJ (C-379/19), JH (C-379/19), IG (C-379/19), FQ (C-811/19), GP (C-811/19), HO (C-811/19), IN (C-811/19), NC (C-840/19)
      (Sprawy połączone C-357/19, C-379/19, C-547/19, C-811/19 i C-840/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Decyzja 2006/928/WE - Mechanizm współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją - Charakter prawny i skutki prawne - Wiążący charakter w stosunku do Rumunii - Państwo prawne - Niezawisłość sędziowska - Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Zwalczanie korupcji - Ochrona interesów finansowych Unii - Artykuł 325 ust. 1 TFUE - Konwencja „OIF” - Postępowania karne - Wyroki Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego, Rumunia) dotyczące zgodności z prawem przeprowadzenia niektórych dowodów i ukształtowania składów orzekających w sprawach dotyczących ciężkiej korupcji - Obowiązek rygorystycznego stosowania przez sędziów krajowych orzeczeń Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego) - Odpowiedzialność dyscyplinarna sędziów w razie niezastosowania się do tych orzeczeń - Prawo odstąpienia od stosowania orzeczeń Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego) niezgodnych z prawem Unii - Zasada pierwszeństwa prawa Unii)
      (2022/C 84/03)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie, Tribunalul Bihor

         Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      PM (C-357/19) RO (C-357/19), SP (C-357/19), TQ (C-357/19), KI (C-379/19), LJ (C-379/19), JH (C-379/19), IG (C-379/19), FQ (C-811/19), GP (C-811/19), HO (C-811/19), IN (C-811/19), NC (C-840/19)

         Przy udziale: Ministerul Public – Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie – Direcţia Naţională Anticorupţie (C-357/19, C-811/19 i C-840/19), QN (C-357/19), UR (C-357/19), VS (C-357/19), WT (C-357/19), Autoritatea Naţională pentru Turism (C-357/19), Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (C-357/19), SC Euro Box Promotion SRL (C-357/19), Direcţia Naţională Anticorupţie – Serviciul Teritorial Oradea (C-379/19), JM (C-811/19)
      oraz w postępowaniu
      CY, Asociaţia „Forumul Judecătorilor din România” przeciwko Inspecţia Judiciară, Consiliul Superior al Magistraturii, Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (C-547/19)

         Sentencja

                  1)

                  Decyzja Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją, jest, do chwili jej uchylenia, w pełni wiążąca w stosunku do Rumunii. Cele zawarte w załączniku do tej decyzji dotyczące zapewnienia przestrzegania przez to państwo członkowskie zasady państwa prawnego wyrażonej w art. 2 TUE, które są wiążące dla tego państwa członkowskiego w takim znaczeniu, że jest ono zobowiązane do podjęcia odpowiednich środków dla ich realizacji, przy należytym uwzględnieniu, w świetle zasady lojalnej współpracy wyrażonej w art. 4 ust. 3 TUE, sprawozdań sporządzonych przez Komisję Europejską na podstawie tej decyzji, a w szczególności zawartych w nich zaleceń.

                  2)

                  Artykuł 325 ust. 1 TFUE w związku z art. 2 Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich, podpisanej w Luksemburgu w dniu 26 lipca 1995 r., jak również decyzję 2006/928 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu lub praktyce krajowej, zgodnie z którymi wyroki dotyczące korupcji i oszustw związanych z podatkiem od wartości dodanej (VAT), które nie zostały wydane w pierwszej instancji przez składy orzekające złożone z sędziów wyspecjalizowanych w tej dziedzinie lub, w postępowaniu apelacyjnym, przez składy orzekające, których wszyscy członkowie zostali wyłonieni w drodze losowania, są bezwzględnie nieważne, skutkiem czego sprawy dotyczące korupcji i oszustw związanych z VAT muszą, w stosownym przypadku wskutek wniesienia skargi nadzwyczajnej o uchylenie prawomocnego orzeczenia, zostać rozpoznane w pierwszej lub w drugiej instancji, jeżeli stosowanie tego uregulowania lub tej praktyki krajowej może prowadzić do systemowego ryzyka bezkarności czynów stanowiących ciężkie przestępstwa oszustwa godzącego w interesy finansowe Unii lub generalnie korupcji. Obowiązek zapewnienia, aby tego rodzaju przestępstwa podlegały skutecznym i odstraszającym sankcjom, nie zwalnia sądu odsyłającego z konieczności zbadania poszanowania praw podstawowych zagwarantowanych w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przy czym ów sąd nie może zastosować krajowego standardu ochrony praw podstawowych mogącego prowadzić do takiego systemowego ryzyka bezkarności.

                  3)

                  Artykuł 2 i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, jak również decyzję 2006/928 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu lub praktyce krajowej, zgodnie z którymi orzeczenia krajowego sądu konstytucyjnego wiążą sądy powszechne, pod warunkiem, że prawo krajowe zawiera gwarancje niezależności owego sądu konstytucyjnego, w szczególności do władz ustawodawczej i wykonawczej, takie jak wymagane na gruncie powyższych postanowień i przepisów. Natomiast wspomniane postanowienia traktatu UE i rzeczoną decyzję należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym każde niezastosowanie się do orzeczenia krajowego sądu konstytucyjnego przez sędziów krajowych może spowodować wszczęcie wobec nich postępowania dyscyplinarnego.

                  4)

                  Zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu lub praktyce krajowe, zgodnie z którymi krajowe sądy powszechne są związane orzeczeniami krajowego sądu konstytucyjnego i nie mogą, pod rygorem popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, odstąpić, z mocy własnych uprawnień, od stosowania tych orzeczeń, nawet jeżeli uważają one, w świetle wyroku Trybunału, że wspomniane orzeczenia są sprzeczne z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, art. 325 ust. 1 TFUE lub decyzją 2006/928.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.

         Dz.U. C 246 z 22.7.2019.

         Dz.U. C 372 z 4.11.2019.

         Dz.U. C 54 z 17.2.2019.

         Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa C-724/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko HP [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz dochodzeniowy – Dyrektywa 2014/41/UE – Artykuł 2 lit. c) ppkt (i) – Pojęcie „organu wydającego” – Artykuł 6 – Przesłanki wydania europejskiego nakazu dochodzeniowego – Artykuł 9 ust. 1 i 3 – Uznanie europejskiego nakazu dochodzeniowego – Europejski nakaz dochodzeniowy mający na celu gromadzenie danych o ruchu i danych o lokalizacji dotyczących przekazów telekomunikacyjnych, wydany przez prokuratora wskazanego jako „organ wydający” w krajowym akcie prawnym transponującym dyrektywę 2014/41 – Wyłączna właściwość sędziego, w ramach podobnego postępowania krajowego, by zarządzić czynność dochodzeniową wskazaną w tym nakazie]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko HP
      (Sprawa C-724/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz dochodzeniowy - Dyrektywa 2014/41/UE - Artykuł 2 lit. c) ppkt (i) - Pojęcie „organu wydającego” - Artykuł 6 - Przesłanki wydania europejskiego nakazu dochodzeniowego - Artykuł 9 ust. 1 i 3 - Uznanie europejskiego nakazu dochodzeniowego - Europejski nakaz dochodzeniowy mający na celu gromadzenie danych o ruchu i danych o lokalizacji dotyczących przekazów telekomunikacyjnych, wydany przez prokuratora wskazanego jako „organ wydający” w krajowym akcie prawnym transponującym dyrektywę 2014/41 - Wyłączna właściwość sędziego, w ramach podobnego postępowania krajowego, by zarządzić czynność dochodzeniową wskazaną w tym nakazie)
      (2022/C 84/05)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      HP

         przy udziale: Spetsializirana prokuratura

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 lit. c) ppkt (i) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie właściwości prokuratora do wydania, w postępowaniu przygotowawczym w ramach postępowania karnego, europejskiego nakazu dochodzeniowego w rozumieniu tej dyrektywy, mającego na celu uzyskanie dostępu do danych o ruchu i danych o lokalizacji dotyczących przekazów telekomunikacyjnych, jeśli w ramach podobnego postępowania krajowego zarządzenie czynności dochodzeniowej w celu uzyskania dostępu do takich danych jest objęte wyłączną właściwością sędziego.

                  2)

                  Artykuł 6 i art. 9 ust. 1 i 3 dyrektywy 2014/41 należy interpretować w ten sposób, że uznanie przez organ wykonujący europejskiego nakazu dochodzeniowego wydanego w celu uzyskania dostępu do danych o ruchu i danych o lokalizacji dotyczących przekazów telekomunikacyjnych nie może zastąpić spełnienia wymogów mających zastosowanie w państwie wydającym, jeśli nakaz ten został nieprawidłowo wydany przez prokuratora, podczas gdy w ramach podobnego postępowania krajowego zarządzenie czynności dochodzeniowej mającej na celu gromadzenie takich danych jest objęte wyłączną właściwością sędziego.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-874/19 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. – Aeris Invest Sàrl / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) [Odwołanie – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) – Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku podmiotu znajdującego się na progu upadłości lub zagrożonego upadłością – Przyjęcie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA – Instrument zbycia działalności – Obniżenie wartości i konwersja instrumentów kapitałowych – Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 – Artykuł 20 – Pojęcie „ostatecznej wyceny” – Konsekwencje – Odmowa lub zaniechanie przeprowadzenia ostatecznej wyceny ex post – Środki zaskarżenia – Skarga o stwierdzenie nieważności]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. – Aeris Invest Sàrl / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)
      (Sprawa C-874/19 P) (1)

      (Odwołanie - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) - Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) - Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku podmiotu znajdującego się na progu upadłości lub zagrożonego upadłością - Przyjęcie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA - Instrument zbycia działalności - Obniżenie wartości i konwersja instrumentów kapitałowych - Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 - Artykuł 20 - Pojęcie „ostatecznej wyceny” - Konsekwencje - Odmowa lub zaniechanie przeprowadzenia ostatecznej wyceny ex post - Środki zaskarżenia - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2022/C 84/06)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Aeris Invest Sàrl (przedstawiciele: początkowo R. Vallina Hoset i A. Sellés Marco, abogados, a następnie R. Vallina Hoset, E. Galán Burgos i M. Varela Suárez, abogados)

         Druga strona postępowania: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: J. King, L. Pogarcic Mataija i E. Muratori, pełnomocnicy, których wspierali F. Louis i G. Barthet, avocats, a także H.G. Kamann i L. Hesse, Rechtsanwälte)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Aeris Invest Sàrl zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa C-876/19 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. – PlasticsEurope AISBL/Europejska Agencja Chemikaliów, Republika Francuska, ClientEarth [Odwołanie – Sporządzenie listy substancji wymagających uzyskania zezwolenia – Lista substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Aktualizacja wpisu substancji bisfenol A jako jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/6

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. – PlasticsEurope AISBL/Europejska Agencja Chemikaliów, Republika Francuska, ClientEarth
      (Sprawa C-876/19 P) (1)

      (Odwołanie - Sporządzenie listy substancji wymagających uzyskania zezwolenia - Lista substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Aktualizacja wpisu substancji bisfenol A jako jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy)
      (2022/C 84/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: PlasticsEurope AISBL (przedstawiciele: początkowo R. Cana, E. Mullier i F. Mattioli, następnie R. Cana i E. Mullier, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: W. Broere, A.K. Hautamäki i M. Heikkilä, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata S. Raesa), Republika Francuska (przedstawiciele: T. Stehelin i E. Leclerc, pełnomocnicy), ClientEarth (przedstawiciel: P. Kirch, adwokat)

         Interwenient popierający drugą stronę postępowania: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: D. Klebs, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  PlasticsEurope AISBL pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) i ClienthEarth.

                  3)

                  Republika Francuska i Republika Federalna Niemiec pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawy połączone C-478/19 i C-479/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH / Agenzia delle Entrate [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ kapitału – Zamknięte fundusze wspólnego inwestowania – Otwarte fundusze wspólnego inwestowania – Inwestycje w nieruchomości – Opłaty za wpis do księgi wieczystej i do rejestru gruntów – Ulga podatkowa zastrzeżona jedynie dla zamkniętych funduszy nieruchomości – Odmienne traktowanie – Porównywalność sytuacji – Obiektywne kryteria zróżnicowania]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/4

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH / Agenzia delle Entrate
      (Sprawy połączone C-478/19 i C-479/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Zamknięte fundusze wspólnego inwestowania - Otwarte fundusze wspólnego inwestowania - Inwestycje w nieruchomości - Opłaty za wpis do księgi wieczystej i do rejestru gruntów - Ulga podatkowa zastrzeżona jedynie dla zamkniętych funduszy nieruchomości - Odmienne traktowanie - Porównywalność sytuacji - Obiektywne kryteria zróżnicowania)
      (2022/C 84/04)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargi kasacyjne: UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH

         Strona przeciwna: Agenzia delle Entrate

         Sentencja

      Artykuł 56 WE (obecnie, po zmianie, art. 63 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które ogranicza możliwość korzystania z obniżenia opłat za wpis do księgi wieczystej i do rejestru gruntów jedynie do zamkniętych funduszy nieruchomości, z wyłączeniem otwartych funduszy nieruchomości, o ile te dwie kategorie funduszy znajdują się w sytuacjach obiektywnie porównywalnych, chyba że takie odmienne traktowanie jest uzasadnione celem polegającym na ograniczeniu ryzyka systemowego na rynku nieruchomości.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa C-934/19 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. – Algebris (UK) Ltd, Anchorage Capital Group LLC/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) [Odwołanie – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) – Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku podmiotu znajdującego się na progu upadłości lub zagrożonego upadłością – Przyjęcie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA – Instrument zbycia działalności – Obniżenie wartości i konwersja instrumentów kapitałowych – Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 – Artykuł 20 – Pojęcie „ostatecznej wyceny” – Konsekwencje – Odmowa lub zaniechanie przeprowadzenia ostatecznej wyceny ex post – Środki zaskarżenia – Skarga o stwierdzenie nieważności]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/7

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. – Algebris (UK) Ltd, Anchorage Capital Group LLC/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)
      (Sprawa C-934/19 P) (1)

      (Odwołanie - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) - Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) - Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku podmiotu znajdującego się na progu upadłości lub zagrożonego upadłością - Przyjęcie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA - Instrument zbycia działalności - Obniżenie wartości i konwersja instrumentów kapitałowych - Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 - Artykuł 20 - Pojęcie „ostatecznej wyceny” - Konsekwencje - Odmowa lub zaniechanie przeprowadzenia ostatecznej wyceny ex post - Środki zaskarżenia - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2022/C 84/08)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Algebris (UK) Ltd, Anchorage Capital Group LLC (przedstawiciele: T. Soames, avocat, R. East, solicitor, N. Chesaites, advocaat i D. Mackersie, barrister)

         Druga strona postępowania: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: J. King, L. Pogarcic Mataija oraz E. Muratori, pełnomocnicy, wspierani przez H.-G. Kamann i L. Hesse, Rechstanwälte, oraz F. Louis, avocat)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Algebris (UK) Ltd i Anchorage Capital Group LLC zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa C-124/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg – Niemcy) – Bank Melli Iran/Telekom Deutschland GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Polityka handlowa – Rozporządzenie (WE) nr 2271/96 – Ochrona przed skutkami eksterytorialnego stosowania ustawodawstwa przyjętego przez państwo trzecie – Środki ograniczające podjęte przez Stany Zjednoczone Ameryki wobec Iranu – Sankcje wtórne nałożone przez to państwo trzecie, uniemożliwiające osobom utrzymywanie poza jego terytorium stosunków handlowych z niektórymi przedsiębiorstwami irańskimi – Zakaz zastosowania się do takiego ustawodawstwa – Skorzystanie z prawa do zwykłego wypowiedzenia]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg – Niemcy) – Bank Melli Iran/Telekom Deutschland GmbH
      (Sprawa C-124/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka handlowa - Rozporządzenie (WE) nr 2271/96 - Ochrona przed skutkami eksterytorialnego stosowania ustawodawstwa przyjętego przez państwo trzecie - Środki ograniczające podjęte przez Stany Zjednoczone Ameryki wobec Iranu - Sankcje wtórne nałożone przez to państwo trzecie, uniemożliwiające osobom utrzymywanie poza jego terytorium stosunków handlowych z niektórymi przedsiębiorstwami irańskimi - Zakaz zastosowania się do takiego ustawodawstwa - Skorzystanie z prawa do zwykłego wypowiedzenia)
      (2022/C 84/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Bank Melli Iran

         Strona pozwana: Telekom Deutschland GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 2271/96 z dnia 22 listopada 1996 r. zabezpieczającego przed skutkami eksterytorialnego stosowania ustawodawstwa przyjętego przez państwo trzecie oraz działaniami opartymi na nim lub z niego wynikającymi, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 37/2014 z dnia 15 stycznia 2014 r. oraz rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2018/1100 z dnia 6 czerwca 2018 r. zmieniającym załącznik do rozporządzenia nr 2271/96, należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on osobom określonym w art. 11 rozporządzenia nr 2271/96, w zmienionym brzmieniu, zastosowania się do wymogów lub zakazów przewidzianych w przepisach prawnych określonych w załączniku do tego rozporządzenia, nawet w braku polecenia ze strony organów administracyjnych lub sądowych państw trzecich, które przyjęły te przepisy prawne, mającego na celu zapewnienie ich poszanowania.

                  2)

                  Artykuł 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2271/96, zmienionego rozporządzeniem nr 37/2014 oraz rozporządzeniem delegowanym 2018/1100, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by osoba określona w art. 11 tego rozporządzenia, w zmienionym brzmieniu, która nie dysponuje upoważnieniem w rozumieniu art. 5 akapit drugi wspomnianego rozporządzenia, w zmienionym brzmieniu, mogła wypowiedzieć umowy zawarte z osobą ujętą w „wykazie wyraźnie wskazanych obywateli krajowych oraz osób, których aktywa zostały zablokowane” (Specially Designated Nationals and Blocked Persons List), bez podania uzasadnienia takiego wypowiedzenia. Niemniej jednak art. 5 akapit pierwszy tego rozporządzenia, w zmienionym brzmieniu, wymaga, by w ramach procesu cywilnego dotyczącego zarzucanego naruszenia zakazu ustanowionego w tym przepisie – jeżeli ogół dowodów, którymi dysponuje sąd krajowy, wskazuje prima facie, że osoba określona w art. 11 rozporządzenia nr 2271/96, w zmienionym brzmieniu, nie dysponując upoważnieniem w tym względzie, zastosowała się do przepisów prawnych określonych w załączniku do tego rozporządzenia, w zmienionym brzmieniu – to do tej osoby należało wykazanie w sposób wymagany prawem, iż jej zachowanie nie miało na celu zastosowania się do wspomnianych przepisów prawnych.

                  3)

                  Rozporządzenie nr 2271/96, zmienione rozporządzeniem nr 37/2014 oraz rozporządzeniem delegowanym 2018/1100, a w szczególności jego art. 5 i 9, w związku z art. 16 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie stwierdzeniu nieważności wypowiedzenia umów dokonanego przez osobę określoną w art. 11 tego rozporządzenia, w zmienionym brzmieniu, w celu zastosowania się do wymogów lub zakazów opartych na przepisach prawnych określonych w załączniku do wspomnianego rozporządzenia, w zmienionym brzmieniu, mimo że nie dysponuje ona upoważnieniem w rozumieniu art. 5 akapit drugi tego rozporządzenia, w zmienionym brzmieniu, o ile to stwierdzenie nieważności nie wywołuje nieproporcjonalnych skutków dla tej osoby w świetle celów rozporządzenia nr 2271/96, w zmienionym brzmieniu, obejmujących ochronę ustanowionego porządku prawnego oraz interesów Unii Europejskiej w ogólności. W ramach tego badania proporcjonalności należy wyważyć dążenie do osiągnięcia tych celów, któremu służy stwierdzenie nieważności wypowiedzenia umów naruszającego zakaz przewidziany w art. 5 akapit pierwszy tego rozporządzenia, w zmienionym brzmieniu, oraz prawdopodobieństwo, że zainteresowana osoba byłaby narażona na straty gospodarcze, a także ich rozmiar w przypadku, gdyby osoba ta nie mogła zakończyć stosunków handlowych z osobą ujętą w wykazie osób objętych rozpatrywanymi sankcjami wtórnymi wynikającymi z przepisów prawnych określonych w załączniku do wspomnianego rozporządzenia, w zmienionym brzmieniu.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawy połączone C-146/20, C-188/20, C-196/20 i C-270/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landgericht Düsseldorf, Landesgericht Korneuburg – Niemcy, Austria) – AD, BE, CF/Corendon Airlines (C-146/20), JG, LH, MI, NJ/OP, działający w charakterze syndyka masy upadłości Azurair GmbH, (C-188/20), Eurowings GmbH/flightright GmbH (C-196/20), AG, MG, HG/Austrian Airlines AG (C-270/20) [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Artykuły 2 i 3 – Pojęcia „obsługującego przewoźnika lotniczego”, „potwierdzonej rezerwacji” i „planowego czasu przylotu” – Artykuły 5, 7 i 8 – Przyśpieszenie godziny odlotu względem pierwotnie przewidzianej godziny odlotu – Kwalifikacja – Obniżenie kwoty odszkodowania – Oferta zmiany planu podróży – Artykuł 14 – Obowiązek informowania pasażerów o przysługujących im prawach – Zakres]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landgericht Düsseldorf, Landesgericht Korneuburg – Niemcy, Austria) – AD, BE, CF/Corendon Airlines (C-146/20), JG, LH, MI, NJ/OP, działający w charakterze syndyka masy upadłości Azurair GmbH, (C-188/20), Eurowings GmbH/flightright GmbH (C-196/20), AG, MG, HG/Austrian Airlines AG (C-270/20)
      (Sprawy połączone C-146/20, C-188/20, C-196/20 i C-270/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Artykuły 2 i 3 - Pojęcia „obsługującego przewoźnika lotniczego”, „potwierdzonej rezerwacji” i „planowego czasu przylotu” - Artykuły 5, 7 i 8 - Przyśpieszenie godziny odlotu względem pierwotnie przewidzianej godziny odlotu - Kwalifikacja - Obniżenie kwoty odszkodowania - Oferta zmiany planu podróży - Artykuł 14 - Obowiązek informowania pasażerów o przysługujących im prawach - Zakres)
      (2022/C 84/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sądy odsyłające

      Landgericht Düsseldorf, Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         (Sprawa C-146/20)

         Strona powodowa: AD, BE, CF

         Strona pozwana: Corendon Airlines

         (Sprawa C-188/20)

         Strona powodowa: JG, LH, MI, NJ

         Strona pozwana: OP, działający w charakterze syndyka masy upadłości Azurair GmbH

         Przy udziale: alltours flugreisen GmbH

         (Sprawa C-196/20)

         Strona powodowa: Eurowings GmbH

         Strona pozwana: flightright GmbH

         (Sprawa C-270/20)

         Strona powodowa: AG, MG, HG

         Strona pozwana: Austrian Airlines AG

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że pasażer posiada „potwierdzoną rezerwację” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli organizator wycieczek przekazuje temu pasażerowi, z którym jest związany umową, „inny dowód” w rozumieniu art. 2 lit. g) tego rozporządzenia, który zawiera przyrzeczenie przewozu tego pasażera określonym lotem, zidentyfikowanym poprzez wskazanie miejsca i czasu odlotu i przylotu oraz numeru lotu, nawet jeżeli ten organizator wycieczek nie otrzymał od danego przewoźnika lotniczego potwierdzenia czasu odlotu i przylotu dotyczących tego lotu.

                  2)

                  Artykuł 2 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy może zostać uznany za „obsługującego przewoźnika lotniczego” w rozumieniu tego przepisu w odniesieniu do danego pasażera, gdy ów pasażer zawarł umowę z organizatorem wycieczek na konkretny lot obsługiwany przez tego przewoźnika lotniczego, przy czym przewoźnik lotniczy nie potwierdził rozkładu godzin lotu ani organizator wycieczek nie dokonał rezerwacji dla tego pasażera u owego przewoźnika lotniczego.

                  3)

                  Artykuł 2 lit. h), art. 5 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 zdanie drugie i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że planowy czas przylotu danego lotu w rozumieniu tych przepisów może, dla celów odszkodowania należnego na podstawie art. 7 tego rozporządzenia, wynikać z „innych dowodów” w rozumieniu art. 2 lit. g) tego rozporządzenia, które zostały przekazane pasażerowi przez organizatora wycieczek.

                  4)

                  Artykuł 2 lit. l) i art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że lot jest uznany za „odwołany”, gdy obsługujący przewoźnik lotniczy przyśpiesza go o ponad godzinę.

                  5)

                  Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do sytuacji, w której godzina przylotu przyśpieszonego lotu mieści się w granicach określonych w tym przepisie.

                  6)

                  Artykuł 5 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że informacja o przyśpieszeniu lotu przekazana pasażerowi przed rozpoczęciem podróży może stanowić „ofertę zmiany planu podróży” w rozumieniu tego ostatniego z wskazanych przepisów.

                  7)

                  Artykuł 14 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na obsługującego przewoźnika lotniczego obowiązek poinformowania pasażera lotniczego o dokładnej nazwie i adresie przedsiębiorstwa, od którego może on dochodzić odszkodowania na podstawie art. 7 tego rozporządzenia, oraz, w danym przypadku, wskazania dokumentów, które powinien on załączyć do swojego żądania w przedmiocie odszkodowania, przy czym nie nakłada na tego przewoźnika obowiązku poinformowania pasażera lotniczego o dokładnej kwocie odszkodowania, które ten pasażer może ewentualnie uzyskać na podstawie art. 7 tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 230 z 13.7.2020.

         Dz.U. C 271 z 17.8.2020.

         Dz.U. C 279 z 24.08.2020.


title: Sprawa C-203/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava III – Słowacja) – postępowanie karne przeciwko AB i in. [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Zakres stosowania – Artykuł 51 – Stosowanie prawa Unii – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Właściwość Trybunału – Wystąpienie z odesłaniem przed wydaniem europejskiego nakazu aresztowania – Dopuszczalność – Zasada ne bis in idem – Artykuł 50 – Pojęcia „uniewinnienia” i „skazania” – Amnestia w wydającym nakaz państwie członkowskim – Prawomocne orzeczenie o zakończeniu postępowania karnego – Odwołanie amnestii – Uchylenie orzeczenia o zakończeniu postępowania karnego – Wznowienie postępowania – Konieczność istnienia orzeczenia wydanego w następstwie rozstrzygnięcia o odpowiedzialności karnej osoby, której to dotyczy – Dyrektywa 2012/13/UE – Prawo do informacji w postępowaniu karnym – Zakres stosowania – Pojęcie „postępowania karnego” – Proces legislacyjny prowadzący do przyjęcia rezolucji dotyczącej odwołania amnestii – Postępowanie sądowe mające na celu zbadanie zgodności tej rezolucji z konstytucją krajową]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/11

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava III – Słowacja) – postępowanie karne przeciwko AB i in.
      (Sprawa C-203/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Zakres stosowania - Artykuł 51 - Stosowanie prawa Unii - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Właściwość Trybunału - Wystąpienie z odesłaniem przed wydaniem europejskiego nakazu aresztowania - Dopuszczalność - Zasada ne bis in idem - Artykuł 50 - Pojęcia „uniewinnienia” i „skazania” - Amnestia w wydającym nakaz państwie członkowskim - Prawomocne orzeczenie o zakończeniu postępowania karnego - Odwołanie amnestii - Uchylenie orzeczenia o zakończeniu postępowania karnego - Wznowienie postępowania - Konieczność istnienia orzeczenia wydanego w następstwie rozstrzygnięcia o odpowiedzialności karnej osoby, której to dotyczy - Dyrektywa 2012/13/UE - Prawo do informacji w postępowaniu karnym - Zakres stosowania - Pojęcie „postępowania karnego” - Proces legislacyjny prowadzący do przyjęcia rezolucji dotyczącej odwołania amnestii - Postępowanie sądowe mające na celu zbadanie zgodności tej rezolucji z konstytucją krajową)
      (2022/C 84/11)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Okresný súd Bratislava III

         Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      AB, CD, EF, NO, JL, GH, IJ, LM, PR, ST, UV, WZ, BC, DE, FG

         przy udziale: HI, Krajská prokuratúra v Bratislave

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wydaniu europejskiego nakazu aresztowania w stosunku do osoby, przeciwko której toczące się postępowanie karne zostało początkowo umorzone prawomocnym orzeczeniem sądowym wydanym na podstawie amnestii, a następnie wznowione wskutek przyjęcia ustawy odwołującej tę amnestię i uchylającej owo orzeczenie sądowe, jeżeli wspomniane orzeczenie zostało wydane przed rozstrzygnięciem o odpowiedzialności karnej osoby, której to dotyczy.

                  2)

                  Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że nie ma ona zastosowania do procedury o charakterze prawodawczym dotyczącej odwołania amnestii ani do postępowania sądowego mającego na celu kontrolę zgodności tego odwołania z konstytucją krajową.

         (1)  Dz.U. C 230 z 13.07.2020.


title: Sprawa C-225/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa – Rumunia) – Euro Delta Danube Srl / Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul Judeţean Tulcea [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 640/2014 – System pomocy obszarowej – Jednolita płatność obszarowa – Kryteria dopuszczalności – Umowa dzierżawy gruntów rolnych – Zmiana używania tych gruntów bez zgody wydzierżawiającego – Wykorzystanie do celów rolniczych obszarów przeznaczonych pod obiekty akwakultury – Różnica między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym – Zawyżenie deklaracji – Sankcje administracyjne]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/11

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa – Rumunia) – Euro Delta Danube Srl / Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul Judeţean Tulcea
      (Sprawa C-225/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 640/2014 - System pomocy obszarowej - Jednolita płatność obszarowa - Kryteria dopuszczalności - Umowa dzierżawy gruntów rolnych - Zmiana używania tych gruntów bez zgody wydzierżawiającego - Wykorzystanie do celów rolniczych obszarów przeznaczonych pod obiekty akwakultury - Różnica między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym - Zawyżenie deklaracji - Sankcje administracyjne)
      (2022/C 84/12)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Constanţa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Euro Delta Danube Srl

         Strona przeciwna: Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul Judeţean Tulcea

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 1 pkt 23 i art. 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności, zmienionego rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2016/1393 z dnia 4 maja 2016 r., należy interpretować w ten sposób, że nie przewidują one w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej nałożenia na wnioskującego o pomoc rolną kar administracyjnych za zawyżenie deklaracji na tej podstawie, iż korzysta on do celów rolniczych z obszarów, które zostały mu wydzierżawione pod obiekty akwakultury, bez uzyskania od wydzierżawiającego zgody na taką zmianę wykorzystania tych obszarów, w sytuacji gdy ów wnioskujący o pomoc posiada w odniesieniu do wspomnianych obszarów wystarczającą samodzielność przy prowadzeniu działalności rolniczej.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa C-243/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon – Grecja) – DP, SG/Trapeza Peiraios AE [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki umowne – Artykuł 1 ust. 2 – Warunki umowne odzwierciedlające obowiązujące przepisy ustawowe lub wykonawcze – Wyłączenie z zakresu stosowania tej dyrektywy – Kredyt spłacany w walucie obcej – Warunek umowny odzwierciedlający przepis krajowy o charakterze względnie obowiązującym – Wpływ braku transpozycji tego art. 1 ust. 2 – Artykuł 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 – Kontrola nieuczciwego charakteru warunku umownego – Artykuł 8 – Wydanie lub utrzymanie przepisów krajowych zapewniających konsumentowi wyższy poziom ochrony – Wzajemne oddziaływanie tych różnych przepisów dyrektywy 93/13]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/12

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon – Grecja) – DP, SG/Trapeza Peiraios AE
      (Sprawa C-243/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki umowne - Artykuł 1 ust. 2 - Warunki umowne odzwierciedlające obowiązujące przepisy ustawowe lub wykonawcze - Wyłączenie z zakresu stosowania tej dyrektywy - Kredyt spłacany w walucie obcej - Warunek umowny odzwierciedlający przepis krajowy o charakterze względnie obowiązującym - Wpływ braku transpozycji tego art. 1 ust. 2 - Artykuł 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 - Kontrola nieuczciwego charakteru warunku umownego - Artykuł 8 - Wydanie lub utrzymanie przepisów krajowych zapewniających konsumentowi wyższy poziom ochrony - Wzajemne oddziaływanie tych różnych przepisów dyrektywy 93/13)
      (2022/C 84/13)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Polymeles Protodikeio Athinon

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DP, SG

         Strona pozwana: Trapeza Peiraios AE

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on z zakresu stosowania tej dyrektywy warunek włączony do umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, który to warunek odzwierciedla krajowy przepis ustawowy lub wykonawczy o charakterze względnie obowiązującym, to znaczy mający domyślne zastosowanie w braku odmiennego uzgodnienia między stronami, nawet jeśli ów warunek nie był przedmiotem indywidualnych negocjacji.

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunki umowne, o których mowa w tym art. 1 ust. 2, są wyłączone z zakresu stosowania tej dyrektywy, nawet jeśli ów przepis nie został formalnie przetransponowany do porządku prawnego państwa członkowskiego, i w takim przypadku sądy tego państwa członkowskiego nie mogą uznać, iż art. 1 ust. 2 został włączony pośrednio do prawa krajowego w drodze transpozycji art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 tejże dyrektywy.

                  3)

                  Artykuł 8 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wydaniu lub utrzymaniu przepisów prawa krajowego skutkujących stosowaniem przewidzianego w tej dyrektywie systemu ochrony konsumentów do warunków umownych, o których mowa w art. 1 ust. 2 tejże dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 271 z 17.8.2020.


title: Sprawa C-251/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Gtflix Tv/DR [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 7 pkt 2 – Jurysdykcja szczególna w sprawach dotyczących czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego – Opublikowanie w Internecie wypowiedzi jakoby dyskredytujących osobę – Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła – Sądy każdego z państw członkowskich, na którego terytorium treść umieszczona w sieci jest lub była dostępna]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/13

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Gtflix Tv/DR
      (Sprawa C-251/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 7 pkt 2 - Jurysdykcja szczególna w sprawach dotyczących czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego - Opublikowanie w Internecie wypowiedzi jakoby dyskredytujących osobę - Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła - Sądy każdego z państw członkowskich, na którego terytorium treść umieszczona w sieci jest lub była dostępna)
      (2022/C 84/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gtflix Tv

         Strona przeciwna: DR

         Sentencja

      Artykuł 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że osoba, która, uznając, iż doszło do naruszenia jej praw poprzez rozpowszechnianie w Internecie dyskredytujących ją wypowiedzi, podejmuje jednocześnie działania, z jednej strony, w celu doprowadzenia do sprostowania dotyczących jej informacji i usunięcia dotyczących jej treści umieszczonych w sieci, a z drugiej strony w celu uzyskania naprawienia wynikających z tego umieszczenia w sieci szkód i krzywd, może żądać przed sądami każdego państwa członkowskiego, na terytorium którego wypowiedzi te są lub były dostępne, naprawienia szkody i krzywdy wyrządzonych na terytorium państwa członkowskiego siedziby sądu, do którego wniesiono powództwo, nawet jeśli sądy te nie są właściwe do rozpoznania żądania sprostowania i usunięcia.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa C-263/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – Airhelp Limited/Laudamotion GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Artykuł 2 lit. l) – Artykuł 5 ust. 1 lit. c) – Rezerwacja lotu za pośrednictwem platformy elektronicznej – Przyśpieszenie godziny odlotu przez obsługującego przewoźnika lotniczego – Kwalifikacja – Odebranie informacji o przyśpieszeniu pod adresem poczty elektronicznej nienależącym do danych pasażerów – Dyrektywa 2000/31/WE – Handel elektroniczny – Artykuł 11 – Domniemanie odbioru – Zakres obowiązku informacyjnego spoczywającego na obsługującym przewoźniku lotniczym]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/14

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – Airhelp Limited/Laudamotion GmbH
      (Sprawa C-263/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Artykuł 2 lit. l) - Artykuł 5 ust. 1 lit. c) - Rezerwacja lotu za pośrednictwem platformy elektronicznej - Przyśpieszenie godziny odlotu przez obsługującego przewoźnika lotniczego - Kwalifikacja - Odebranie informacji o przyśpieszeniu pod adresem poczty elektronicznej nienależącym do danych pasażerów - Dyrektywa 2000/31/WE - Handel elektroniczny - Artykuł 11 - Domniemanie odbioru - Zakres obowiązku informacyjnego spoczywającego na obsługującym przewoźniku lotniczym)
      (2022/C 84/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Airhelp Limited

         Druga strona postępowania: Laudamotion GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 lit. l) i art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że lot uznaje się za „odwołany”, gdy obsługujący przewoźnik lotniczy przyśpiesza go o więcej niż godzinę.

                  2)

                  Oceny spełnienia obowiązku poinformowania pasażera w odpowiednim czasie o odwołaniu lotu należy dokonywać wyłącznie w świetle art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 261/2004 w związku z art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia.

                  3)

                  Artykuł 5 ust. 1 lit. c) ppkt (i) rozporządzenia nr 261/2004 trzeba interpretować w ten sposób, że należy uznać, iż pasażer lotniczy, który zarezerwował lot poprzez pośrednika, nie został poinformowany o odwołaniu tego lotu, jeżeli – mimo że obsługujący przewoźnik lotniczy przekazał informację o tym odwołaniu owemu pośrednikowi, poprzez którego z owym pasażerem została zawarta umowa przewozu lotniczego, co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu – pośrednik ów nie poinformował pasażera o owym odwołaniu w terminie, o którym mowa we wspomnianym przepisie, a pasażer nie upoważnił wyraźnie owego pośrednika do odbioru informacji przekazanej przez wspomnianego obsługującego przewoźnika lotniczego.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-456/21: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, Niderlandy) – E, F/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/34

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, Niderlandy) – E, F/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-456/21) (1)

      (2022/C 84/46)
      Język postępowania: niderlandzki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 391 z 27.9.2021.


title: Sprawa C-489/21: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad, Bułgaria) – „Banka DSK” EAD/M. V.

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/34

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad, Bułgaria) – „Banka DSK” EAD/M. V.
      (Sprawa C-489/21) (1)

      (2022/C 84/47)
      Język postępowania: bułgarski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 481 z 29.11.2021.


title: Sprawa T-565/19: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Oltchim/Komisja [Pomoc państwa – Środki wsparcia przyjęte przez Rumunię na rzecz przedsiębiorstwa petrochemicznego – Brak egzekucji, narastanie i umorzenie wierzytelności publicznoprawnych – Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin do wniesienia skargi – Rozpoczęcie biegu terminu – Artykuł 24 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/1589 – Interes prawny – Istnienie jednego lub kilku środków – Zasoby państwowe – Możliwość przypisania państwu – Możliwość zastosowania kryterium prywatnego wierzyciela – Zastosowanie kryterium prywatnego wierzyciela – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/35

      Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Oltchim/Komisja
      (Sprawa T-565/19) (1)

      (Pomoc państwa - Środki wsparcia przyjęte przez Rumunię na rzecz przedsiębiorstwa petrochemicznego - Brak egzekucji, narastanie i umorzenie wierzytelności publicznoprawnych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Artykuł 24 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/1589 - Interes prawny - Istnienie jednego lub kilku środków - Zasoby państwowe - Możliwość przypisania państwu - Możliwość zastosowania kryterium prywatnego wierzyciela - Zastosowanie kryterium prywatnego wierzyciela - Obowiązek uzasadnienia)
      (2022/C 84/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Oltchim SA (Râmnicu Vâlcea, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci C. Arhold, L.-A. Bondoc, S.-E. Petrisor i K. Struckmann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1144 z dnia 17 grudnia 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.36086 (2016/C) (ex 2016/NN) wdrożonej przez Rumunię na rzecz Oltchim SA (Dz.U. 2019, L 181, s. 13).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 lit. a) i c) decyzji Komisji (UE) 2019/1144 z dnia 17 grudnia 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.36086 (2016/C) (ex 2016/NN) wdrożonej przez Rumunię na rzecz Oltchim SA.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność art. 3–6 i art. 7 ust. 2 decyzji 2019/1144 w zakresie, w jakim dotyczą one środków wymienionych w art. 1 lit. a) i c) tej decyzji.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Oltchim pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

                  5)

                  Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, trzy czwarte kosztów poniesionych przez Oltchim.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa T-159/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Hamers/Cedefop [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Dochodzenie prowadzone przez OLAF – Przekazanie krajowym organom wymiaru sprawiedliwości informacji o faktach mogących być przedmiotem postępowania karnego – Krajowe postępowanie karne – Uniewinnienie – Zachowanie Cedefop w związku z krajowym postępowaniem karnym – Oddalenie wniosku o odszkodowanie – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Konflikt interesów – Domniemanie niewinności – Kompetencje komisji odwoławczej Cedefop]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/35

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Hamers/Cedefop
      (Sprawa T-159/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Dochodzenie prowadzone przez OLAF - Przekazanie krajowym organom wymiaru sprawiedliwości informacji o faktach mogących być przedmiotem postępowania karnego - Krajowe postępowanie karne - Uniewinnienie - Zachowanie Cedefop w związku z krajowym postępowaniem karnym - Oddalenie wniosku o odszkodowanie - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Konflikt interesów - Domniemanie niewinności - Kompetencje komisji odwoławczej Cedefop)
      (2022/C 84/49)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Helene Hamers (Angelochori, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos, A. Politis, M. Rodopoulos i A. Skoulikis)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (przedstawiciele: J. Siebel i L. Zacheilas, pełnomocnicy, których wspierali adwokaci B. Wägenbaur i C. Meidanis)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Cedefop z dnia 19 stycznia 2020 r. oddajającej zażalenie dotyczące wniosku o naprawienie szkód, jakich miała doznać skarżąca, oraz, po drugie, naprawienia tych szkód.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Helene Hamers zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-224/20: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – FT i in./Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Wynagrodzenie – Personel Komisji pełniący służbę w państwie trzecim – Tymczasowa aktualizacja współczynników korygujących – Oczywisty błąd w ocenie – Skutek wsteczny – Pewność prawa – Obowiązek dbałości]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/36

      Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – FT i in./Komisja
      (Sprawa T-224/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Personel Komisji pełniący służbę w państwie trzecim - Tymczasowa aktualizacja współczynników korygujących - Oczywisty błąd w ocenie - Skutek wsteczny - Pewność prawa - Obowiązek dbałości)
      (2022/C 84/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FT i 8 pozostałych skarżących, wymienionych w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i I. Melo Sampaio, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji określającej rozliczenia wynagrodzenia skarżących za czerwiec 2019 r. ze względu na zastosowanie w nich po raz pierwszy nowych współczynników korygujących mających zastosowanie do ich wynagrodzenia z mocą wsteczną od dnia 1 sierpnia 2018 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  FT i pozostali skarżący wymienieni w załączniku zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa T-225/20: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – FJ i in./Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Wynagrodzenie – Personel ESDZ pełniący służbę w państwie trzecim – Tymczasowa aktualizacja współczynników korygujących – Oczywisty błąd w ocenie – Skutek wsteczny – Pewność prawa – Obowiązek dbałości]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/37

      Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – FJ i in./Komisja
      (Sprawa T-225/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Personel ESDZ pełniący służbę w państwie trzecim - Tymczasowa aktualizacja współczynników korygujących - Oczywisty błąd w ocenie - Skutek wsteczny - Pewność prawa - Obowiązek dbałości)
      (2022/C 84/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FJ i 7 pozostałych skarżących, wymienionych w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spáč, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji określającej rozliczenia wynagrodzenia skarżących za czerwiec 2019 r. ze względu na zastosowanie w nich po raz pierwszy współczynników korygujących mających zastosowanie do ich wynagrodzenia z mocą wsteczną od dnia 1 sierpnia 2018 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  FJ i pozostali skarżący wymienieni w załączniku zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa T-409/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – KS/Frontex [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Umowa na czas określony – Rozwiązanie umowy – Utrata zaufania – Artykuł 47 lit. b) ppkt ii) WZIP – Prawo do bycia wysłuchanym – Obowiązek dbałości – Wnioski o udzielenie pomocy i przyznanie odszkodowania – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/37

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – KS/Frontex
      (Sprawa T-409/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas określony - Rozwiązanie umowy - Utrata zaufania - Artykuł 47 lit. b) ppkt ii) WZIP - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek dbałości - Wnioski o udzielenie pomocy i przyznanie odszkodowania - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie)
      (2022/C 84/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KS (przedstawiciel: adwokatka N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (przedstawiciele: H. Caniard, S. Drew, W. Szmidt i B. Dukay-Zangrando, pełnomocnicy, wspierani przez T. Bontincka, A. Guillerme i L. Burguin, avocats)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Frontex z dnia 30 sierpnia 2019 r. w sprawie rozwiązania umowy skarżącego o pracę na czas określony i decyzji z dnia 13 lutego 2020 r. o odrzuceniu wniosków skarżącego o udzielenie pomocy i przyznanie odszkodowania oraz, po drugie, zasądzenia zadośćuczynienia za doznaną przez niego z tego tytułu krzywdę.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) z dnia 13 lutego 2020 r. w zakresie, w jakim odrzuca wniosek KS o udzielenie pomocy.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  KS pokrywa połowę własnych kosztów.

                  4)

                  Frontex pokrywa, poza kosztami własnymi, połowę kosztów poniesionych przez KS.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-573/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – MG/EBI [Służba publiczna – Personel EBI – Wynagrodzenie – Dodatki rodzinne – Odmowa przyznania dodatków rodzicowi nieposiadającemu prawa do pieczy nad dzieckiem – Postępowanie ugodowe – Rozsądny termin – Odpowiedzialność]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/38

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – MG/EBI
      (Sprawa T-573/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Odmowa przyznania dodatków rodzicowi nieposiadającemu prawa do pieczy nad dzieckiem - Postępowanie ugodowe - Rozsądny termin - Odpowiedzialność)
      (2022/C 84/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: MG (przedstawiciele: L. Levi i A. Blot, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Faedo i K. Carr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności pism EBI z dni 11 października 2018 r., 7 stycznia 2019 r. i 30 lipca 2020 r., na podstawie których skarżący został pozbawiony możliwości korzystania z dodatków rodzinnych i pochodnych praw finansowych, a po drugie, o zadośćuczynienie za krzywdę, jakiej skarżący miał doznać.

         Sentencja

                  1)

                  Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) wypłaci MG kwotę 500 EUR tytułem doznanej krzywdy.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  MG i EBI pokrywają każdy własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa T-618/20: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – FZ i in./Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Wynagrodzenie – Personel Komisji pełniący służbę w państwie trzecim – Aktualizacje coroczna i tymczasowa współczynników korygujących – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/38

      Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – FZ i in./Komisja
      (Sprawa T-618/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Personel Komisji pełniący służbę w państwie trzecim - Aktualizacje coroczna i tymczasowa współczynników korygujących - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2022/C 84/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FZ i 17 innych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do wyroku (przedstawiciel: J.-N. Louis, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel I. Melo Sampaio, B. Mongin i A.-C. Simon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 270 TFUE, o stwierdzenie nieważności rozliczeń wynagrodzenia skarżących za grudzień 2019 r. w zakresie, w jakim po raz pierwszy zastosowano w nich współczynniki korygujące ustalone ze skutkiem wstecznym na dzień 1 kwietnia i 1 lipca 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  FZ i pozostali skarżący, których nazwiska wymieniono w załączniku do wyroku zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa T-619/20: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – FJ i in./ESDZ [Służba publiczna – Urzędnicy – Wynagrodzenie – Personel ESDZ pełniący służbę w państwie trzecim – Aktualizacje coroczna i tymczasowa współczynników korygujących – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/39

      Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – FJ i in./ESDZ
      (Sprawa T-619/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Personel ESDZ pełniący służbę w państwie trzecim - Aktualizacje coroczna i tymczasowa współczynników korygujących - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2022/C 84/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FJ, FL, FM, FN, FP (przedstawiciel: J.-N. Louis, adwokat)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spáč, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 270 TFUE, o stwierdzenie nieważności rozliczeń wynagrodzenia skarżących za grudzień 2019 r. w zakresie, w jakim po raz pierwszy zastosowano w nich współczynniki korygujące ustalone ze skutkiem wstecznym na dzień 1 kwietnia i 1 lipca 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  FJ, FL, FM, FN, FP zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa T-188/21: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Lück/EUIPO – R.H. Investment (MALLE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy MALLE – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Bezskuteczność jedynego zarzutu]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/40

      Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Lück/EUIPO – R.H. Investment (MALLE)
      (Sprawa T-188/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy MALLE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Bezskuteczność jedynego zarzutu)
      (2022/C 84/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Jörg Lück (Hilden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Becker)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i E. Markakis, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: R.H. Investment UG (haftungsbeschränkt) (Erlangen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Metzner i M. Scheiner)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 grudnia 2020 r. (sprawa R 1393/2020-5), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między R.H. Investment a J. Lückiem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Jörg Lück zostaje obciążony kosztami postępowania

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa T-708/21: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2021 r. – NO/Komisja

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/40

      Skarga wniesiona w dniu 27 października 2021 r. – NO/Komisja
      (Sprawa T-708/21)
      (2022/C 84/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: NO (przedstawiciel: E. Smartt, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie bezczynności Komisji, która naruszyła spoczywające na niej obowiązki wynikające z art. 265 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ nie zajęła stanowiska w odpowiedzi na skargi złożone przez skarżącego do Komisji, które dotyczyły między innymi pomocy państwa udzielonej przez Irlandię;

                  —

                  obciążenie Komisji jej kosztami postępowania, oraz

                  —

                  zasądzenie zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut:
      Zgodnie z art. 265 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja była zobowiązana do zajęcia stanowiska w odpowiedzi na skargi złożone przez skarżącego do Komisji, które dotyczyły między innymi pomocy państwa udzielonej przez Irlandię – w dniu upływu lub przed upływem rozsądnego terminu od złożenia skarg przez skarżącego. W związku z zaniechaniem działania w rozsądnym terminie skarżący wezwał Komisję do działania pismem z dnia 28 czerwca 2021 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżącego do działania Komisja nie zajęła stanowiska w wyznaczonym terminie następującym po tym wezwaniu.
      Uznając, że w tych okolicznościach brak zajęcia stanowiska przez Komisję jest bezsporny, skarżący wniósł niniejszą skargę na bezczynność na podstawie art. 265 TFUE.


title: Sprawa T-748/21: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2021 r. – Hangzhou Dingsheng Industrial Group i in./Komisja

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/41

      Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2021 r. – Hangzhou Dingsheng Industrial Group i in./Komisja
      (Sprawa T-748/21)
      (2022/C 84/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hangzhou Dingsheng Industrial Group Co., Ltd (Hangzhou, Chiny), Dingheng New Materials Co., Ltd (Rayong, Tajlandia), Thai Ding Li New Materials Co., Ltd (Rayong) (przedstawiciele: G. Coppo i G. Pregno, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1474 (1) z dnia 14 września 2021 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384 i rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/271 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym L 325 z dnia 15 września 2021 r., w zakresie w jakim dotyczy ono Hangzhou Dingsheng Industrial Group Co., Ltd., Dingheng New Materials Co., Ltd., i Thai Ding Li New Materials Co. Ltd; oraz,

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  W zarzucie pierwszym strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie narusza prawo, gdyż kończy dochodzenie, wszczęte na mocy rozporządzenia wszczynającego – bez spełnienia przez Komisję standardów dowodowych wymaganych zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego (część pierwsza zarzutu pierwszego). Komisja bezkrytycznie oparła się bowiem na treści skargi, która zawiera jednak braki i jest obarczona istotnym błędem, gdyż jest oparta na niewiarygodnych informacjach, których Komisja nie sprawdziła ani nie uzupełniła. Ponadto strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie odpowiedziała w należyty sposób na uwagi strony skarżącej w przedmiocie niezgodności z prawem wszczęcia dochodzenia (część druga zarzutu pierwszego).

                  2.

                  W zarzucie drugim strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia co do występowania istotnych czynników wymienionych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, a w szczególności w odniesieniu do wymogu dotyczącego osłabienia skutków cła, z naruszeniem art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 20 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

         (1)  Dz.U. 2021, L 325, s. 6


title: Sprawa T-774/21: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2021 r. – DPG Deutsche Pfandsystem/EUIPO – Užstato sistemos administratorius (Przedstawienie sylwety butelki i strzałki)

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/42

      Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2021 r. – DPG Deutsche Pfandsystem/EUIPO – Užstato sistemos administratorius (Przedstawienie sylwety butelki i strzałki)
      (Sprawa T-774/21)
      (2022/C 84/59)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DPG Deutsche Pfandsystem GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Götz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Užstato sistemos administratorius VšĮ (Wilno, Litwa)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie sylwety butelki ze strzałką) – zgłoszenie nr 14 481 519

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 września 2021 r. w sprawie R 117/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Izba Odwoławcza błędnie oparła swoje rozstrzygnięcie na tym, że skarżąca nie udowodniła, iż jej wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany zgodnie z jego podstawową funkcją jako oznaczenie wskazujące pochodzenie handlowe w odniesieniu do danych towarów i usług.


title: Sprawa T-778/21: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2021 r. – Folkertsma/Komisja

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/42

      Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2021 r. – Folkertsma/Komisja
      (Sprawa T-778/21)
      (2022/C 84/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rommert Folkertsma (Zierikzee, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i P. Baudoux)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie odpowiedzialności pozaumownej strony pozwanej;

                  —

                  przyznanie stronie skarżącej odszkodowania za szkodę materialną i zadośćuczynienia za krzywdę poniesione przez nią z tytułu niezgodnego z prawem działania strony pozwanej;

                  —

                  w stosownym przypadku stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 5 października 2021 r., na mocy której strona pozwana odmówiła uznania swojej odpowiedzialności w zakresie usunięcia strony skarżącej z programu SUBRATA na Filipinach;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, w odniesieniu do niezgodnego z prawem działania strony pozwanej, trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa strony skarżącej do bycia wysłuchanym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia ciążącego na stronie pozwanej obowiązku uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ciążącego na stronie pozwanej obowiązku dbałości.

            Poniesiona przez stronę skarżącą szkoda jest aktualna, rzeczywista i dająca się wyrazić w liczbach. Szkoda ta polega, po pierwsze, na utracie dochodu za okres trwania umowy o świadczenie usług zawartej przez stronę skarżącą; po drugie, na utracie poważnej szansy na uzyskanie przedłużenia tej umowy na kolejne dwa lata licząc od pierwotnie przewidzianego końca jej obowiązywania; i po trzecie, na naruszeniu dobrego imienia strony skarżącej. Strona skarżąca dochodzi odszkodowania za szkodę materialną i zadośćuczynienia za krzywdę.


title: Sprawa T-788/21: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2021 r. – TDK Foil Italy/Komisja

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/43

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2021 r. – TDK Foil Italy/Komisja
      (Sprawa T-788/21)
      (2022/C 84/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TDK Foil Italy SpA (Rozzano, Włochy) (przedstawiciele: F. Di Gianni, A. Scalini i G. Pregno, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1784 (1) z dnia 8 października 2021 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wyrobów walcowanych płaskich z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w zakresie w jakim obejmuje zakresem cła antydumpingowego surową folią aluminiową używaną do produkcji anod wysokonapięciowych oraz folię do okładek w kondensatorach elektrolitycznych z aluminium;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1784 z dnia 8 października 2021 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wyrobów walcowanych płaskich z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie w jakim niezgodnie z prawem obejmuje zakresem cła antydumpingowego folię aluminiową o wysokiej czystości, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym obejmując zakresem cła antydumpingowego folię aluminiową o wysokiej czystości, Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie dowodów przedstawionych w takcie dochodzenia i naruszyła zasadę proporcjonalności. W szczególności strona skarżąca twierdzi, że istniej solidny dowód świadczący o braku produkcji folii aluminiowej o wysokiej czystości w Unii.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżone rozporządzenie narusza art. 1 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w zakresie w jakim nakłada cła antydumpingowe na przywóz produktu, który nie może wyrządzić szkody przemysłowi Unii oraz w braku interesu Unii.

         (1)  Dz.U. 2021, L 359, s. 6


title: Sprawa T-792/21: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2021 r. – ClientEarth/Komisja

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/44

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2021 r. – ClientEarth/Komisja
      (Sprawa T-792/21)
      (2022/C 84/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: F. Logue, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 października 2021 r. w sprawie GESTDEM nr 2021/4394 oddalającej wniosek skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentów (1);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą zgodnie z art. 133 i 134 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący tego, że Komisja uchybiła obowiązkowi uzasadnienia z naruszeniem art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2), art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 296 akapit drugi TFUE.

         (1)  Uwaga redakcyjna: przedmiotowe dokumenty dotyczą inicjatywy ustawodawczej UE w zakresie zrównoważonego ładu korporacyjnego.

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-796/21: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2021 r. – Grupo Eig Multimedia/EUIPO– Globalización de Valores CFC & GCI (FORO16)

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/44

      Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2021 r. – Grupo Eig Multimedia/EUIPO– Globalización de Valores CFC & GCI (FORO16)
      (Sprawa T-796/21)
      (2022/C 84/63)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Grupo Eig Multimedia, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Solana Giménez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Globalización de Valores CFC & GCI, SL (Mairena del Aljarafe, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny FORO16 – zgłoszenie nr 18 036 099

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2021 r. w sprawie R 1785/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uwzględnienie żądań strony skarżącej poprzez zmianę pierwotnej decyzji oraz orzeczenie w jej miejsce, że należy odmówić rejestracji spornego znaku;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-799/21: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2021 r. – European Food/EUIPO – Société des produits Nestlé (FITNESS)

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/45

      Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2021 r. – European Food/EUIPO – Société des produits Nestlé (FITNESS)
      (Sprawa T-799/21)
      (2022/C 84/64)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Food SA (Drăgăneşti, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat I. Speciac)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FITNESS” – unijny znak towarowy nr 2 470 326

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 października 2021 r. w sprawie R 894/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  w ramach żądania subsydiarnego, zmianę zaskarżonej decyzji i uwzględnienie odwołania od decyzji wydanej przez Wydział Unieważnień w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 5802 C;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 65 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 76 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 oraz zasady 37 i zasady 50 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009.


title: Sprawa T-1/22: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2022 r. – Airoldi Metalli/Komisja

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/46

      Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2022 r. – Airoldi Metalli/Komisja
      (Sprawa T-1/22)
      (2022/C 84/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Airoldi Metalli SpA (Molteno, Włochy) (przedstawiciele: M. Campa, D. Rovetta, P. Gjørtler i V. Villante, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1784 z dnia 8 października 2021 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wyrobów walcowanych płaskich z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1784 (1) strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie w zakresie analizy szkody i związku przyczynowego oraz braku prawidłowego ujawnienia informacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w dokonanej przez Komisję ocenie możliwości istnienia znaczących zakłóceń w określonym państwie lub określonym sektorze tego państwa.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1784 z dnia 8 października 2021 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wyrobów walcowanych płaskich z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2021 L 359, s. 6).


title: Sprawa T-2/22: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2022 r. – Sveza Verkhnyaya Sinyachikha i in./Komisja

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/46

      Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2022 r. – Sveza Verkhnyaya Sinyachikha i in./Komisja
      (Sprawa T-2/22)
      (2022/C 84/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sveza Verkhnyaya Sinyachikha NAO (Verkhnyaya Sinyachikha, Rosja) i 6 innych spółek (przedstawiciele: P. Vander Schueren i E. Gergondet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1930 z dnia 8 listopada 2021 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz sklejki z drewna brzozowego pochodzącej z Rosji (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”), w zakresie w jakim dotyczy strony skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i działała z naruszeniem art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia (UE) 2016/1036 (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) odmawiając uznania, że strona skarżąca oraz Sveza-Les tworzą jedną jednostkę gospodarczą oraz dokonując dostosowania ceny eksportowej o kwotę wypłaconych Sveza-Les prowizji oraz pomocniczo, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i działała z naruszeniem art. 2 ust. 10 i art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego nie dokonując dostosowania wartości normalnej z tytułu narzutu uzyskanego przez Sveza-Les od sprzedaży krajowej.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i działała z naruszeniem art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego pomijając dywidendy wypłacone Sveza-Les przez Sveza Uralskiy przy ustalaniu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych w ramach konstruowania wartości normalnej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i działała z naruszeniem art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, alokując koszty poniesione przez Sveza-Les w związku z usługami w zakresie zarządzania do produkcji i sprzedaży sklejki przy ustalaniu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych w ramach konstruowania wartości normalnej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie, naruszyła obowiązek uzasadnienia oraz naruszyła prawo do dobrej administracji uwzględniając sklejkę o kształcie kwadratowym w definicji produktu objętego postępowaniem oraz pomocniczo, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie, naruszyła obowiązek uzasadnienia, naruszyła prawo do dobrej administracji i działała z naruszeniem art. 3 ust. 2 i 6 rozporządzenia podstawowego nie dokonując odrębnej oceny sklejki o kształcie kwadratowym w ramach ustalania szkody i związku przyczynowego.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i działała z naruszeniem art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego oraz naruszyła prawo do dobrej administracji ustalając dane dotyczące przywozu w oparciu o niewiarygodne dane.

                  6.

                  Zarzut szósty, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie, działała z naruszeniem art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego oraz naruszyła prawo do dobrej administracji nie uwzględniając w swej ocenie związku przyczynowego różnych segmentów rynku ani wpływu innych znanych czynników wywołujących szkodę.

         (1)  Dz.U. 2021, L 394, s. 7.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).