title: Sprawy połączone C-396/05, C-419/05 i C-450/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Berlin, Landessozialgericht Berlin-Brandenburg — Niemcy) — Doris Habelt (C-396/05), Martha Möser (C-419/05), Peter Wachter (C-450/05) przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Załączniki III i VI — Swobodny przepływ osób — Artykuły 18 WE, 39 WE i 42 WE — Świadczenia emerytalne — Okresy składkowe uzyskane poza terytorium Republiki Federalnej Niemiec — Brak możliwości eksportu)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Berlin, Landessozialgericht Berlin-Brandenburg — Niemcy) — Doris Habelt (C-396/05), Martha Möser (C-419/05), Peter Wachter (C-450/05) przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund
   (Sprawy połączone C-396/05, C-419/05 i C-450/05) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Załączniki III i VI - Swobodny przepływ osób - Artykuły 18 WE, 39 WE i 42 WE - Świadczenia emerytalne - Okresy składkowe uzyskane poza terytorium Republiki Federalnej Niemiec - Brak możliwości eksportu)
   (2008/C 51/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sozialgericht Berlin, Landessozialgericht Berlin-Brandenburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Doris Habelt (C-396/05), Martha Möser (C-419/05), Peter Wachter (C-450/05)

      Strona pozwana: Deutsche Rentenversicherung Bund
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sozialgericht Berlin — Wykładnia art. 42 traktatu WE — Ważność załącznika VI. część C „Niemcy” pkt 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. L 149, str. 2) — Odmowa wypłaty niemieckiego świadczenia emerytalnego za okresy zatrudnienia uzyskane pomiędzy 1939 a 1945 na terytorium Sudetów na rzecz obywatela Niemiec, który przeniósł miejsce swego zamieszkania do Belgii
   Sentencja

               1)

               Przepisy załącznika VI, części C, zatytułowanej „Niemcy” pkt 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., są niezgodne z zasadą swobodnego przepływu osób, a w szczególności z art. 42 WE, w zakresie w jakim umożliwiają one, w okolicznościach takich jak te w postępowaniu przed sądem krajowym, uzależnienie, przy wypłacie świadczeń emerytalnych, uwzględnienia okresów składkowych uzyskanych w latach 1937 — 1945 na częściach terytorium, na którym obowiązywały ustawy zabezpieczenia społecznego Rzeszy Niemieckiej, lecz znajdujących się poza terytorium Republiki Federalnej Niemiec, od wymogu posiadania przez uprawnionego miejsca zamieszkania na terytorium tego państwa członkowskiego.

               2)

               Przepisy załącznika III części A i B, pkt 35 zatytułowanych „Niemcy-Austria” lit. e) rozporządzenia nr 1408/71, ze zmianami, są niezgodne z art. 39 WE i 42 WE, w zakresie w jakim pozwalają one, w okolicznościach takich jak te w postępowaniu przed sądem krajowym, gdzie uprawniony ma miejsce zamieszkania w Austrii, na uzależnienie, przy wypłacie świadczeń emerytalnych, uwzględnienia okresów składkowych uzyskanych w latach 1953-1970 w Rumunii w oparciu o ustawę o prawach emerytalnych nabytych za okresy składkowe za granicą (Fremdrentengesetz), od wymogu posiadania przez uprawnionego miejsca zamieszkania na terytorium Republiki Federalnej Niemiec.

               3)

               Przepisy załącznika VI części C, zatytułowanej „Niemcy” pkt 1 rozporządzenia nr 1408/71, ze zmianami, są niezgodne z zasadą swobodnego przepływu osób, a w szczególności z art. 42 WE, w zakresie w jakim pozwalają one, w okolicznościach takich jak te w postępowaniu przed sądem krajowym, na uzależnienie, przy wypłacie świadczeń emerytalnych, uwzględnienia okresów składkowych uzyskanych w latach 1953-1970 w Rumunii w oparciu o ustawę o prawach emerytalnych nabytych za okresy składkowe za granicą, od wymogu posiadania przez uprawnionego miejsca zamieszkania na terytorium Republiki Federalnej Niemiec.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.

      Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa T-55/05: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Rijn Schelde Mondia France przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/37

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Rijn Schelde Mondia France przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-55/05)
   (2005/C 93/69)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 31 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga spółki Rijn Schelde Mondia France, z siedzibą w Rouen (Francja), reprezentowanej przez adwokata Françoisa Citrona, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że pismo z dnia 7 października 2004 r. w sprawie REM 2201 skierowane przez Komisję do direction générale des douanes (Generalnej Dyrekcji Celnej) stanowi decyzję Komisji Europejskiej zawierającą zarzuty postawione spółce Rijn Schelde Mondia France i stwierdzenie jej nieważności;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszym sporze sprzeciwia się decyzji rzekomo zawartej w piśmie Komisji z dnia 7 października 2004 r. skierowanym do Generalnej Dyrekcji Celnej.
   W tym względzie skarżąca przypomina, że w piśmie z dnia 31 października 2000 r. zwróciła się ona do francuskiej administracji celnej o zaakceptowanie umorzenia należności celnych w kwocie 962.058,64 Euro, o których powstaniu powiadomiła ją Generalna Dyrekcja Celna w Rouen i Hawrze. Francuska administracja celna, uważając się jednocześnie za właściwą, aby odpowiedzieć na złożony wniosek o umorzenie należności, przekazała jednak akta sprawy Komisji, aby ta wypowiedziała się w przedmiocie „oczywistego charakteru lub braku oczywistego charakteru stwierdzonego niedbalstwa”.
   Zaskarżoną decyzją Komisja zwróciła akta sprawy francuskiej administracji celnej „do rozpatrzenia przez jej służby”. Niemniej wskazała, że w jej opinii skarżąca w oczywisty sposób dopuściła się niedbalstwa i zaleciła, aby odmówić jej skorzystania z umorzenia należności.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca powołuje się na:

               —

               istnienie w tym przypadku przekroczenia kompetencji, ponieważ Komisja, uważając się jednocześnie za niewłaściwą do rozpoznania wniosku o umorzenie należności, zajęła jednak stanowisko w kwestii dotyczącej rzekomo oczywistego charakteru zarzucanego niedbalstwa;

               —

               niepodjęcie przez Komisję decyzji w terminie dziewięciu miesięcy przewidzianym w art. 907 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego do wspólnotowego kodeksu celnego;

               —

               niedopełnienie obowiązku uzasadnienia aktów;

               —

               istnienie w tym przypadku nadużycia władzy, ponieważ decyzja Komisji w przedmiocie braku właściwości wydana została dopiero trzy lata po przekazaniu jej przez francuską administrację celną akt sprawy oraz dlatego, że zignorowała ona argument braku właściwości podniesiony pierwotnie przez skarżącą przed francuską administracją celną.

         Skarżąca zarzuca wreszcie Komisji popełnienie w tym przypadku oczywistego błędu w ocenie elementów składowych oczywistego niedbalstwa.


title: Sprawa C-4/07: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/20

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-4/07)
   (2007/C 42/37)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/110/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną (1), a w każdym razie nie przekazując Komisji tych przepisów, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 6 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 321, str. 26.


title: Sprawa C-365/12 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Królestwu Szwecji, Siemens AG, ABB Ltd (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dostęp do dokumentów instytucji — Dokumenty związane z postępowaniem na podstawie art. 81 WE — Rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i (WE) nr 773/2004 — Odmowa dostępu — Wyjątki związane z ochroną dochodzenia, interesami handlowymi oraz procesem podejmowania decyzji przez instytucje — Obowiązek przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej i indywidualnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o udzielenie dostępu)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Królestwu Szwecji, Siemens AG, ABB Ltd
   (Sprawa C-365/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dostęp do dokumentów instytucji - Dokumenty związane z postępowaniem na podstawie art. 81 WE - Rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i (WE) nr 773/2004 - Odmowa dostępu - Wyjątki związane z ochroną dochodzenia, interesami handlowymi oraz procesem podejmowania decyzji przez instytucje - Obowiązek przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej i indywidualnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o udzielenie dostępu))
   2014/C 112/07
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, P. Costa de Oliveira i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: EnBW Energie Baden-Württemberg AG (przedstawiciele: A. Hahn i A. Bach, Rechtsanwälte), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: C. Meyer-Seitz, pełnomocnik), Siemens AG (przedstawiciele: I. Brinker, C. Steinle i M. Holm-Hadulla, Rechtsanwälte), ABB Ltd (przedstawiciele: J. Lawrence, solicitor, H. Bergmann i A. Huttenlauch, Rechtsanwälte)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-344/08 EnBW Energie Baden-Württemberg przeciwko Komisji, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji SG.E.3/MV/psi D (2008) 4931 z dnia 16 czerwca 2008 r. odmawiającej dostępu do akt postępowania w sprawie COMP/F/38.899 – Rozdzielnice z izolacją gazową – Błędna wykładnia rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43), a w szczególności art. 4 ust. 2 i 3 tego aktu.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-344/08 EnBW Energie Baden-Württemberg przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji SG.E.3/MV/psi D(2008) 4931 z dnia 16 czerwca 2008 r. oddalającej wniosek EnBW Energie Baden-Württemberg AG o udzielenie dostępu do akt postępowania COMP/F/38.899 – Rozdzielnice z izolacją gazową w zakresie, w jakim Komisja Europejska zaniechała orzec w przedmiocie wniosku EnBW Energie Baden-Württemberg AG w odniesieniu do żądania udzielenia dostępu do dokumentów objętych kategorią 5 lit. b) akt sprawy.

               3)

               Skarga wniesiona do Sądu przez EnBW Energie Baden-Württemberg AG w sprawie T-344/08 zostaje w pozostałym zakresie oddalona.

               4)

               Komisja Europejska i EnBW Energie Baden-Württemberg AG pokrywają własne koszty.

               5)

               Królestwo Szwecji, Siemens AG i ABB Ltd pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa F-108/15: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/54

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja
   (Sprawa F-108/15)
   (2015/C 320/75)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny, J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie ograniczenia do pięciu lat okresu ponownego obliczenia z mocą wsteczną dodatku ryczałtowego za nadgodziny, do którego są uprawnieni skarżący.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji PMO.1 z dnia 16 września 2014 r. w sprawie ograniczenia wypłaty waloryzacji dodatku ryczałtowego za nadgodziny, do którego są uprawnieni skarżący odpowiednio od dnia 1 marca 2007 r. i od dnia 1 marca 2008 r. do pięciu lat począwszy od 1 września 2008 r., kiedy to PMO stwierdził błąd w obliczeniu ich wynagrodzenia;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżących waloryzacji dodatku ryczałtowego za nadgodziny, odpowiednio od dnia 1 marca 2007 r. i 2008 r., po potrąceniu już wypłaconych kwot i powiększeniu o zaległe odsetki obliczone od zaległego dodatku od dnia wymagalności do faktycznej zapłaty w stawce ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych transakcji refinansowych powiększonej o dwa punkty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie C-92/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalska (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 75/439/EWG — Unieszkodliwianie olejów odpadowych — Priorytet przetwarzania przez regenerację)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 27 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-92/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalska (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 75/439/EWG - Unieszkodliwianie olejów odpadowych - Priorytet przetwarzania przez regenerację)
   (2005/C 82/05)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-92/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego wniesioną w dniu 28 lutego 2003 r., przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: A. Caeiros i M. Konstantinidis) przeciwko Republice Portugalskiej (pełnomocnicy: L. Fernandes i M. Lois), popieranej przez Republikę Finlandii (pełnomocnik: A. Guimaraes-Purokoski), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), C. Gulmann, R. Schintgen i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując środków niezbędnych do nadania priorytetu przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację, mimo że techniczne, ekonomiczne i organizacyjne ograniczenia na to pozwalają, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 87/101/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Finlandii pokryje koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003


title: Sprawa C-169/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour de cassation (Belgia) z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie URADEX SCRL przeciwko Union Professionnelle de la Radio et de la Télédistribution, w skrócie RTD i Société Intercommunale pour la Diffusion de la Télévision, w skrócie BRUTELE

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour de cassation (Belgia) z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie URADEX SCRL przeciwko Union Professionnelle de la Radio et de la Télédistribution, w skrócie RTD i Société Intercommunale pour la Diffusion de la Télévision, w skrócie BRUTELE
   (Sprawa C-169/05)
   (2005/C 143/44)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 15 kwietnia 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour de cassation (Belgia) z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie URADEX SCRL przeciwko Union Professionnelle de la Radio et de la Télédistribution, w skrócie RTD i Société Intercommunale pour la Diffusion de la Télévision, w skrócie BRUTELE.
   Cour de cassation zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 9 ust. 2 dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (1) należy interpretować w ten sposób, że organizacja zbiorowego zarządzania uważana za uprawnioną do zarządzania prawami podmiotu praw autorskich lub praw pokrewnych, który nie przekazał sprawy zarządzania swoimi prawami żadnej organizacji zbiorowego zarządzania, uprawniona jest jedynie do zarządzania prawami majątkowymi tego podmiotu, nie ma natomiast upoważnienia do wykonywania jego prawa polegającego na udzielaniu lub odmowie udzielenia operatorom kablowym zezwolenia na retransmisję audycji drogą kablową?

      (1)  Dz.U. L 248 z 6.10.1993, str. 15


title: Sprawa C-138/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven z dnia 22 marca 2005 r. w sprawie Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (interwenient: LTO Nederland)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven z dnia 22 marca 2005 r. w sprawie Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (interwenient: LTO Nederland)
   (Sprawa C-138/05)
   (2005/C 143/31)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 25 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven (Sąd Administracyjny ds. Handlu i Przemysłu) z dnia 22 marca 2005 r. w sprawie Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (interwenient: LTO Nederland).
   College van Beroep voor het bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 8 dyrektywy (1) w sprawie środków ochrony roślin może być stosowany przez sąd krajowy po upływie terminu wskazanego w art. 23 tej dyrektywy?

               2.

               Czy wykładni art. 16 dyrektywy (2) w sprawie produktów biobójczych należy dokonywać w ten sposób, że ma on to samo znaczenie co art. 8 ust. 2 dyrektywy w sprawie środków ochrony roślin?

               3.

               Czy wykładni art. 8 ust. 2 dyrektywy w sprawie środków ochrony roślin należy dokonywać w ten sposób, że zawiera on klauzulę „standstill”, wobec czego Państwo Członkowskie może dokonywać zmian obowiązujących w nim przepisów prawnych lub praktyki wyłącznie wtedy, o ile prowadzi to do oceny związanej z dopuszczeniem środków ochrony roślin zgodnie z tą dyrektywą?

               4.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 3 jest przecząca:
               Czy art. 8 ust. 2 dyrektywy w sprawie środków ochrony roślin nakłada ograniczenia w zakresie zmian przepisów krajowych dotyczących wprowadzania do obrotu produktów biobójczych i — jeżeli tak — to jakie są to ograniczenia?

               5.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 4 jest przecząca:
               Na podstawie jakich kryteriów należy dokonywać oceny, że chodzi o środki, które w poważnym stopniu zagrażają osiągnięciu rezultatów przewidzianych w dyrektywie w sprawie środków ochrony roślin?

               6.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 2 jest przecząca:

                           (a)

                           Czy wykładni art. 8 ust. 2 dyrektywy w sprawie środków ochrony roślin należy dokonywać w ten sposób, że gdy Państwo Członkowskie dopuszcza do obrotu na swoim terytorium środki ochrony roślin zawierające substancje czynne niewymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji dyrektywy, powinno ono uwzględnić również przepisy art. 4 tej dyrektywy?

                           (b)

                           Czy wykładni art. 8 ust. 2 dyrektywy w sprawie środków ochrony roślin należy dokonywać w ten sposób, że gdy Państwo Członkowskie dopuszcza do obrotu na swoim terytorium środki ochrony roślin zawierające substancje czynne niewymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji dyrektywy, powinno ono uwzględnić również przepisy art. 8 ust. 3 tej dyrektywy?

               7.

               Czy wykładni art. 8 ust. 3 dyrektywy w sprawie środków ochrony roślin należy dokonywać w ten sposób, że przegląd w rozumieniu tego przepisu obejmuje również badanie nowego zastosowania środków ochrony roślin znajdujących się już na rynku, w toku którego ocenia się, czy występuje niedopuszczalne ryzyko dla użytkownika/pracownika, zdrowia ludzkiego lub środowiska w związku z tymczasowym środkiem w rozumieniu art. 16aa Bmw [Bestrijdingsmiddelenwet 1962]?

               8.

               Czy wykładni art. 8 ust. 3 dyrektywy w sprawie środków ochrony roślin należy dokonywać w ten sposób, że zawiera on wyłącznie przepisy dotyczące dostarczania danych przed przeglądem, czy też w ten sposób, że zawarte w nim wymogi są również istotne w odniesieniu do sposobu, w jaki przegląd powinien zostać zorganizowany i przeprowadzony?

      (1)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1).

      (2)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123 z 24.4.1998, str. 1).


title: Sprawa C-253/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych T-117/07 i T-121/07 Areva i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 maja 2011 r. przez Alstom, T&D Holding, dawniej Areva T&D Holding S.A., Alstom Grid SAS, dawniej Areva T&D S.A., Alstom Grid AG, dawniej Areva T&D AG

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych T-117/07 i T-121/07 Areva i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 maja 2011 r. przez Alstom, T&D Holding, dawniej Areva T&D Holding S.A., Alstom Grid SAS, dawniej Areva T&D S.A., Alstom Grid AG, dawniej Areva T&D AG
   (Sprawa C-253/11 P)
   2011/C 211/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Alstom, T&D Holding, dawniej Areva T&D Holding SA, Alstom Grid SAS, dawniej Areva T&D SA, Alstom Grid AG, dawniej Areva T&D AG (przedstawiciele: adwokaci J. Derenne i A. Müller-Rappard)

      Druga strona postępowania: Areva, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych T-117/07 i T-121/07 Areva S.A., Areva T&D Holding S.A., Areva T&D AG, Areva T&D S.A. i Alstom przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               w przypadku gdyby Trybunał uznał, że stan postępowania pozwala na wydanie ostatecznego orzeczenia:

                           —

                           tytułem żądania głównego — stwierdzenie nieważności następujących przepisów decyzji Komisji C(2006) 6762 z dnia 24 stycznia 2007 r. (sprawa COMP/F/38.899 — Urządzenia z izolacją gazową):

                                       —

                                       art. 1, b) [Alstom],

                                       —

                                       art. 1, d) [Alstom Grid AG (dawniej Areva T&D AG)],

                                       —

                                       art. 1, e) [T&D Holding (dawniej Areva T&D Holding S.A.)],

                                       —

                                       art. 1, f) [Alstom Grid SAS (dawniej Areva T&D S.A.)],

                                       —

                                       art. 2, b) [Alstom],

                                       —

                                       art. 2, c) [Alstom, Alstom Grid AG (dawniej Areva T&D AG), T&D Holding (dawniej Areva T&D Holding S.A.) i Alstom Grid SAS (dawniej Areva T&D S.A.)];

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego — istotne obniżenie wysokości grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie.

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości, w tym kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Sądem;

               —

               w przypadku gdyby Trybunał uznał, że stan postępowania nie pozwala na wydanie ostatecznego orzeczenia, przekazanie sprawy izbie Sądu w zmienionym składzie oraz orzeczenie, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zostanie wydane w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą pięć zarzutów na uzasadnienie swego odwołania.
   W ramach zarzutu pierwszego, który składa się z dwóch części wnoszące odwołanie twierdzą, iż Sąd naruszył art. 269 TFUE orzekając, iż decyzja Komisji została dostatecznie uzasadniona. Zarzucają one Sądowi w tym względzie po pierwsze, iż orzekł w pkt 90–99 wyroku, że Komisja uzasadniła dostatecznie pod względem prawnym wniosek solidarnej odpowiedzialności Alstom z Areva T&D S.A. i Areva T&D AG, oparty na fakcie, że Alstom nie obaliła domniemania, iż wywierała ona decydujący wpływ na swoje spółki zależne, podczas gdy Komisja nie ustosunkowała się do dowodów dostarczonych przez Alstom powołanych w celu obalenia tego domniemania (cześć pierwsza zarzutu). Po drugie, wnoszące odwołania zarzucają Sądowi, iż w pkt 200 wydanego wyroku orzekł, że Komisja mogła nie podawać powodów, dla których uznała, że dwie spółki nie stanowiące jednostki gospodarczej w dniu wydania decyzji, mogą zostać obciążone solidarną odpowiedzialnością z tytułu uiszczenia grzywny.
   W ramach zarzutu drugiego wnoszące odwołanie powołują się na naruszenie przez Sąd art. 36 i 53 Protokołu nr 3 w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości w związku z art. 263 TFUE, w zakresie jakim Sąd zastąpił w pkt 101–110 (część pierwsza), 148–150 (część druga) i 214–216 (część trzecia), ocenę Komisji swym własnym wnioskowaniem, dodając a posteriori do zaskarżonej decyzji uzasadnienie, które się w niej się nie znajduje. Tym samym Alstom i in. zarzucają Sądowi orzeczenie w pkt 206 zaskarżonego wyroku, że dwie spółki, które nie tworzą jednostki gospodarczej w dniu wydania zaskarżonej decyzji mogą zostać obciążone solidarną odpowiedzialnością z tytułu uiszczenia grzywny (część czwarta).
   Zarzut trzeci, który składa się z dwóch części dotyczy faktu, iż Sąd wymagał od wnoszących odwołanie przedstawienia probatio diablica, naruszając art. 101 TFUE, a w szczególności przepisy regulujące możliwość przypisanie spółce dominującej odpowiedzialności za praktyki spółek zależnych oraz naruszając prawo do rzetelnego procesu sądowego i zasadę domniemania niewinności, ustanowione w art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskich. Wnoszące odwołanie twierdzą:

               a)

               z jednej strony, że przypisując odpowiedzialność za praktyki, których dopuściły się spółki zależne spółce dominującej Alstom oraz stosując wypracowaną w orzecznictwie zasadę domniemania wywierania przez spółkę dominującą decydującego wpływu na spółki zależne, Sąd naruszył w pkt 84–110 wydanego wyroku, prawo do rzetelnego procesu oraz zasadę domniemania niewinności, przyjmując w kontekście przypisania odpowiedzialności spółce dominującej, definicję wywierania decydującego wpływu przez spółkę dominującą na spółki zależne pozostającą całkowicie bez związku z rzeczywistym zachowaniem tych spółek na rynku, którego dotyczy spór, a tym samym nadając temu domniemaniu charakter niepodważalny;

               b)

               z drugiej strony, że Sąd naruszył prawo w pkt 144–152 wydanego wyroku, określając zakres rzeczywistego wywierania przez Areva T&D Holding S.A. decydującego wpływu na Areva T&D S.A. i Areva T&D AG w okresie od dnia 9 stycznia do dnia 11 maja 2004 r.

         Zarzut czwarty dotyczy błędnej wykładni przez Sąd pojęcia solidarności, w zakresie w jakim w pkt 214–216 wydanego wyroku orzekł on, że solidarność określa odpowiednio kwoty udziału poszczególnych spółek w nałożonej na nie grzywnie, za którą ponoszą solidarnie odpowiedzialność (część pierwsza) oraz w zakresie w jakim w pkt 232–236 i 238–242 zaskarżonego wyroku naruszył zasady pewności prawa, indywidualizacji kar a także art. 13 TUE w odniesieniu do oddelegowania przez Komisję uprawnienia do określenia odpowiedzialności każdego z objętych sankcją przedsiębiorstw.
   Zarzut piąty dotyczy uchybienia przez Sąd swemu obowiązkowi ustosunkowania się do przedstawionych zarzutów, w zakresie w jakim błędnie orzeka on w pkt 223–230 wyroku w przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa do skutecznej skargi oraz skutecznej ochrony sądowej, nie odpowiadając w konsekwencji na zarzut, który został podniesiony, ale na inny zarzut, na który się nie powołano.


title: Sprawa C-248/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 marca 2017 r. w sprawie T-346/15, Bank Tejarat/Rada, wniesione w dniu 11 maja 2017 r. przez Bank Tejarat

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 marca 2017 r. w sprawie T-346/15, Bank Tejarat/Rada, wniesione w dniu 11 maja 2017 r. przez Bank Tejarat
   (Sprawa C-248/17 P)
   (2017/C 249/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bank Tejarat (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy, A. Meskarian, Solicitors, M. Brindle, QC, T. Otty, R. Blakeley, Barristers)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne i uchylenie pkt 1 i 2 sentencji drugiego wyroku Sądu;

               —

               uwzględnienie skargi Banku dotyczącej ponownego umieszczenia jego nazwy w wykazie;

               —

               uchylenie spornych środków w zakresie, w jakim mają one zastosowanie wobec Banku; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd naruszył prawo, ponieważ niesłusznie nie nadał żadnego znaczenia dowodom przedłożonym przez Bank lub nadał im niewystarczające znaczenie, a tym samym przeinaczył najważniejsze z dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii, czy twierdzenia zawarte w podważanym uzasadnieniu były wsparte przez Radę.
   Niezależnie od rezultatu, do jakiego doprowadzi analiza zarzutu pierwszego, Sąd naruszył prawo, ponieważ wypaczył najważniejsze z dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii, czy twierdzenia zawarte w podważanym uzasadnieniu były wsparte przez Radę, lub w sposób błędny przerzucił ciężar dowodu na Bank.
   Zarówno w odniesieniu do pierwszego jak i drugiego zarzutu odwołania, gdyby Sąd zastosował odpowiednie zasady lub nie przeinaczył ww. dowodów, uchyliłby podważane środki.
   Sąd naruszył prawo stwierdzając, że Rada miała prawo ponownie umieścić nazwę Banku w wykazie w oparciu o podstawy, które mogły i powinny były zostać przedstawione przed pierwszym wyrokiem, oraz że postępowanie Rady nie było sprzeczne z art. 266 TFUE, ani z zasadami powagi rzeczy osądzonej lub pewności prawa lub ostatecznego charakteru wyroku lub skuteczności lub prawa do skutecznej ochrony sądowej lub prawami Banku na podstawie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej albo na podstawie art. 6 i 13 EKPC lub prawami do dobrej administracji lub zasadą proporcjonalności.


title: Sprawa T-259/11: Postanowienie Sądu z dnia 9 października 2013 r. — Zinātnes, inovāciju un testēšanas centrs przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Program Phare — Projekt dotyczący rozwoju ośrodka innowacji i badań wyrobów budowlanych — Decyzja Komisji o odzyskaniu części wypłaconych kwot — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/11

         Postanowienie Sądu z dnia 9 października 2013 r. — Zinātnes, inovāciju un testēšanas centrs przeciwko Komisji
   (Sprawa T-259/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Program Phare - Projekt dotyczący rozwoju ośrodka innowacji i badań wyrobów budowlanych - Decyzja Komisji o odzyskaniu części wypłaconych kwot - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2013/C 359/19
   Język postępowania: łotewski

      Strony

      Strona skarżąca: Zinātnes, inovāciju un testēšanas centrs (Jełgawa, Łotwa) (przedstawiciel: adwokat E. Darapoļskis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. van Nuffel i A. Sauka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona przez stowarzyszenie Zinātnes, inovāciju un testēšanas centrs na podstawie art. 263 TFUE, mająca na celu uzyskanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji doręczonej ministerstwu finansów Republiki Łotewskiej pismem z dnia 16 listopada 2010 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Żądanie udzielenia dostępu do dokumentów Komisji również zostaje odrzucone.

               3)

               Zinātnes, inovāciju un testēšanas centrs zostaje obciążone kosztami postępowania.

               4)

               Postępowanie w przedmiocie wniosków Republiki Łotewskiej i Republiki Litewskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa C-573/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 31 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides/Mostafa Lounani [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Azyl — Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów statusu uchodźców — Artykuł 12 ust. 2 lit. c) i art. 12 ust. 3 — Wykluczenie z możliwości uzyskania statusu uchodźcy — Pojęcie „czynów sprzecznych z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych” — Zakres — Członek kierownictwa organizacji terrorystycznej — Skazanie za uczestnictwo w działaniach grupy terrorystycznej — Ocena indywidualna]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 31 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides/Mostafa Lounani
   (Sprawa C-573/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Azyl - Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów statusu uchodźców - Artykuł 12 ust. 2 lit. c) i art. 12 ust. 3 - Wykluczenie z możliwości uzyskania statusu uchodźcy - Pojęcie „czynów sprzecznych z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych” - Zakres - Członek kierownictwa organizacji terrorystycznej - Skazanie za uczestnictwo w działaniach grupy terrorystycznej - Ocena indywidualna])
   (2017/C 104/18)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

      Strona przeciwna: Mostafa Lounani

      Sentencja

               1)

               Artykuł 12 ust. 2 lit. c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że skazanie osoby wnioskującej o udzielenie międzynarodowej ochrony za jedno z przestępstw terrorystycznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu nie jest niezbędną przesłanką powołania się na przewidzianą w tym przepisie podstawę wykluczenia z możliwości uzyskania statusu uchodźcy.

               2)

               Artykuł 12 ust. 2 lit. c) oraz art. 12 ust. 3 dyrektywy 2004/83 należy interpretować w ten sposób, że czyny polegające na uczestnictwie w działaniach grupy terrorystycznej, takie jak czyny, za które skazana została strona przeciwna w postępowaniu głównym, mogą uzasadniać zastosowanie wykluczenia z możliwości uzyskania statusu uchodźcy, nawet jeżeli zainteresowana osoba ani nie popełniła, ani nie usiłowała popełnić, ani też nie groziła popełnieniem aktów terrorystycznych. Na potrzeby dokonania indywidualnej oceny okoliczności faktycznych pozwalających na ustalenie, czy istnieją poważne podstawy, aby sądzić, że dana osoba jest winna czynów sprzecznych z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych, podżegała do popełniania takich czynów lub inny sposób uczestniczyła w ich popełnianiu, okoliczność, że osoba ta została skazana przez sądy państwa członkowskiego za uczestnictwo w działaniach grupy terrorystycznej, stanowi okoliczność o szczególnym znaczeniu, podobnie jak okoliczność, że osoba ta była jednym z członków kierownictwa takiej grupy, bez konieczności ustalania, czy osoba ta sama podżegała do popełnienia aktu terrorystycznego lub uczestniczyła w jego popełnianiu.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-90/07: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/23

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-90/07)
   (2007/C 95/41)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Konstantinidis i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. zmieniającej dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/12/WE upłynął w dniu 18 sierpnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 47, str. 26.


title: Sprawa C-352/04: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia  14 grudnia 2005 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln) — mdm Versandservice GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/29

         Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 14 grudnia 2005 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln) — mdm Versandservice GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-352/04) (1)

   (2006/C 143/57)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa T-181/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Korekty finansowe — Owoce i warzywa — Przetwory mleczne — Rośliny uprawne — Rozwój obszarów wiejskich — Nieprzestrzeganie terminów płatności)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-181/06) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Korekty finansowe - Owoce i warzywa - Przetwory mleczne - Rośliny uprawne - Rozwój obszarów wiejskich - Nieprzestrzeganie terminów płatności)
   (2008/C 272/37)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferro, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2006/334/WE z dnia 28 kwietnia 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 124, s. 21), w zakresie, w jakim wyłącza ona niektóre wydatki poniesione przez Republikę Włoską w sektorach owoce i warzywa, mleko i przetwory mleczne, rośliny uprawne, rozwój obszarów wiejskich oraz w przedmiocie terminów płatności.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-271/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale di Tolmezzo na podstawie postanowienia z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie Azienda Agricola Elena Di Doi przeciwko Azienda per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale di Tolmezzo na podstawie postanowienia z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie Azienda Agricola Elena Di Doi przeciwko Azienda per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)
   (Sprawa C-271/04)
   (2004/C 228/45)
   Dnia 25 czerwca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Tolmezzo wydanego dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie Azienda Agricola Elena Di Doi przeciwko Azienda per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA).
   Tribunale di Tolmezzo zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy wykładni art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 856/84 (1) z dnia 31 marca 1984 r. i art. 1-4 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 (2) z dnia 28 grudnia 1992 r. należy (bądź nie należy) dokonywać w ten sposób, że dodatkowe opłaty od mleka i przetworów mlecznych mają charakter sankcji administracyjnych i czy opłata taka jest należna od producentów tylko wówczas, gdy przekroczenie ustalonej kwoty było zamierzone lub wynikało z niedbalstwa?

      (1)  Dz.U. L 90, 1.4.1984, str. 10.

      (2)  Dz.U. L 405, 31.12.1992, str. 1.


title: Sprawa T-382/08: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2008 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — Capela & Irmãos (VOGUE)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/47

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2008 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — Capela & Irmãos (VOGUE)
   (Sprawa T-382/08)
   (2008/C 301/80)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy York, Stany Zjednoczoneg) (przedstawiciel: M. Esteve Sanz, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: J. Capela & Irmãos, Lda. (Porto, Portugalia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia czerwca 2008 r. w sprawie R 328/2003-2, tak aby stwierdzić, że odwołanie wniesione przez stronę skarżącą do Izby Odwoławczej jest zasadne i że w konsekwencji sprzeciw zostaje oddalony i zezwala się na rejestrację rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie R 328/2003-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej i, w razie potrzeby, J. Capela & Irmãos, Lda., będącej drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „VOGUE” dla towarów i usług z klas 9, 14, 16, 25 i 41

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: J. Capela & Irmãos, Lda

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: portugalski słowny znak towarowy „VOGUE Portugal” zarejestrowany pod nr 143 183 dla towarów należących do klasy 25; portugalska firma nr 32 046 „VOGUE-SAPATARIA”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: (i) naruszenie art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 40/94 i zasady 22 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1), jako że Izba Odwoławcza nieprawidłowo stwierdziła, że dowód przedstawiony przez J. Capela & Irmãos, Lda., będącą drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą, stanowił dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego; (ii) naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, jako że Izba Odwoławcza nieprawidłowo uznała, iż towary o których mowa są podobne; naruszenie art. 61 ust. 1 i art. 62 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 w zakresie w jakim Izba Odwoławcza nieprawidłowo oparła swoją decyzję na fakcie, iż strona skarżąca nie zakwestionowała ustaleń Wydziału Sprzeciwów odnośnie do dowodu używania czy podobieństwa przedmiotowych towarów i usług a także na fakcie, iż w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów strona skarżąca uznała w sposób dorozumiany, że dowód używania był wystarczający.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, str. 1).


title: Sprawa C-335/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Scottish Land Court – Zjednoczone Królestwo) – Robin John Feakins przeciwko The Scottish Ministers [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — System płatności jednolitych — Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 — Artykuł 18 ust. 2 — Rezerwa krajowa — Wyjątkowe okoliczności — Zasada równego traktowania]

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Scottish Land Court – Zjednoczone Królestwo) – Robin John Feakins przeciwko The Scottish Ministers
   (Sprawa C-335/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - System płatności jednolitych - Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 - Artykuł 18 ust. 2 - Rezerwa krajowa - Wyjątkowe okoliczności - Zasada równego traktowania])
   (2015/C 007/10)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Scottish Land Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Robin John Feakins

      Strona pozwana: The Scottish Ministers

      Sentencja

               1)

               Artykuł 18 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1974/2004 z dnia 29 października 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że stosuje się on z jednej strony, w przypadku gdy rolnik spełnia warunki zastosowania dwóch lub większej liczby spośród przepisów art. 19–23a wspomnianego rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem nr 1974/2004, a z drugiej strony, w przypadku gdy rolnik spełniający warunki zastosowania co najmniej jednego z art. 19–23a tego rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem nr 1974/2004, spełnia także warunki zastosowania co najmniej jednego spośród przepisów art. 37 ust. 2, art. 40, art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 795/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 1974/2004, w zakresie, w jakim uniemożliwia on rolnikowi, który ucierpiał w wyniku wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 40 rozporządzenia nr 1782/2003, skorzystanie zarówno z dostosowania jego kwoty referencyjnej na podstawie tego przepisu, jak i z dodatkowej kwoty referencyjnej z rezerwy krajowej na podstawie jednego z art. 19–23a rozporządzenia nr 795/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 1974/2004, podczas gdy rolnik, który nie stanął w obliczu takich okoliczności i któremu przyznano kwotę referencyjną obliczoną na podstawie art. 37 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 może skumulować tę kwotę i kwotę referencyjną wynikająca z rezerwy krajowej na podstawie jednego z art. 19–23a rozporządzenia nr 795/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 1974/2004.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-551/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari (Włochy) w dniu 25 października 2013 r. — SETAR przeciwko Comune di Quartu S. Elena

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari (Włochy) w dniu 25 października 2013 r. — SETAR przeciwko Comune di Quartu S. Elena
   (Sprawa C-551/13)
   2013/C 377/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SETAR — Società Edilizia Turistica Alberghiera Residenziale

      Strona pozwana: Comune di Quartu S. Elena

      Pytanie prejudycjalne

   Czy jest sprzeczny z prawem wspólnotowym art. 188 D.Lgs (dekretu ustawodawczego) 152/2006 oraz Decreto del Ministero dell’Ambiente (dekret ministra środowiska) z dnia 17 (grudnia) 2009 r., zgodnie z którymi wejście w życie przepisów transponujących dyrektywę 2008/98/WE (1) jest odłożone do czasu wydania dekretu ministerialnego, który określi zasady techniczne i terminy wejścia w życie wskazanych przepisów dokonujących transpozycji.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Tekst mający znaczenia dla EOG) (Dz.U. L 312, s. 3)


title: Sprawa C-308/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 4 — Równość traktowania w obszarze dostępu do świadczeń z zabezpieczenia społecznego — Prawo pobytu — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo krajowe, zgodnie z którym obywatelom innych państw członkowskich, którym nie przysługuje legalne prawo pobytu, można odmówić przyznania niektórych świadczeń rodzinnych i ulgi podatkowej na dziecko)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-308/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 4 - Równość traktowania w obszarze dostępu do świadczeń z zabezpieczenia społecznego - Prawo pobytu - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo krajowe, zgodnie z którym obywatelom innych państw członkowskich, którym nie przysługuje legalne prawo pobytu, można odmówić przyznania niektórych świadczeń rodzinnych i ulgi podatkowej na dziecko))
   (2016/C 305/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i M. Wilderspin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: M. Holt i J. Beeko, pełnomocnicy, wspierani przez J. Coppel QC)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.09.2014.


title: Sprawa C-432/12 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2013 r. — Leifheit AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Vermop Salmon GmbH

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/58

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2013 r. — Leifheit AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Vermop Salmon GmbH
   (Sprawa C-432/12 P) (1)

   2013/C 225/123
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa C-374/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego METROINVEST — Sprzeciw wniesiony przez właściciela graficznego krajowego znaku towarowego i zgłaszającego graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „METRO” w kolorach niebieskim i żółtym — Odmowa rejestracji]

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/7

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-374/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego METROINVEST - Sprzeciw wniesiony przez właściciela graficznego krajowego znaku towarowego i zgłaszającego graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „METRO” w kolorach niebieskim i żółtym - Odmowa rejestracji])
   2014/C 261/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL (przedstawiciel: J. Carbonell Callicó, abogado)

      Pozostałe strony postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: J.-C. Plate, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones SL ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-161/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě — Republika Czeska) — Skoma-Lux sro przeciwko Celní ředitelství Olomouc (Akt dotyczący warunków przystąpienia do Unii Europejskiej — Artykuł 58 — Przepisy wspólnotowe — Brak tłumaczenia na język państwa członkowskiego — Możliwość powołania się)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/13

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě — Republika Czeska) — Skoma-Lux sro przeciwko Celní ředitelství Olomouc
   (Sprawa C-161/06) (1)

   (Akt dotyczący warunków przystąpienia do Unii Europejskiej - Artykuł 58 - Przepisy wspólnotowe - Brak tłumaczenia na język państwa członkowskiego - Możliwość powołania się)
   (2008/C 51/21)
   Język postępowania: czeski
   Sąd krajowy
   Krajský soud v Ostravě
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Skoma-Lux sro

      Strona pozwana: Celní ředitelství Olomouc
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Krajský soud v Ostravě (Republika Czeska) — Wykładnia art. 58 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 236 str. 33) — Nałożenie grzywny na czeskie przedsiębiorstwo dokonujące przywozu ze względu na wskazanie nieprecyzyjnych danych w zgłoszeniu celnym, na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, które nie zostało uprzednio opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku czeskim
   Sentencja

               1)

               Artykuł 58 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej sprzeciwia się temu, aby można było powołać się na obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego państwa członkowskiego, jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii Europejskiej, wobec jednostek w tym państwie, nawet jeżeli mogły one zapoznać się z tymi przepisami przy użyciu innych środków.

               2)

               Orzekając, że nie można powołać się na przepisy wspólnotowe, które nie zostały opublikowane w języku państwa członkowskiego wobec jednostek w tym państwie, Trybunał dokonuje wykładni prawa wspólnotowego w rozumieniu art. 234 WE.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa T-524/08: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — AIB-Vinçotte Luxembourg przeciwko Parlamentowi

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/51

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — AIB-Vinçotte Luxembourg przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-524/08)
   (2009/C 44/91)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: AIB-Vinçotte Luxembourg (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: R. Adam, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 października 2008 r. w sprawie odrzucenia oferty skarżącej w ramach przetargu nr INLO-A-BATILUX-07 268 & 271–00 mającego na celu rozbudowę i odnowienie budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu;

               —

               zastrzeżenie dla skarżącej możliwości skorzystania ze wszystkich pozostałych uprawnień, środków zaskarżenia, zarzutów i roszczeń, a w szczególności z możliwości zasądzenia od Parlamentu odszkodowania w zakresie poniesionej szkody;

               —

               w każdym razie obciążenie Parlamentu kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Parlamentu odrzucającą jej ofertę złożoną w ramach przetargu w odniesieniu do części B zamówienia dotyczącego projektu rozbudowy i odnowienia budynku KAD w Luksemburgu — zatwierdzony organ kontrolny (Dz.U. 2008, S 193-254240).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty:

               —

               dopuszczenia się przez Parlament oczywistego błędu w ocenie, ponieważ i) stowarzyszenie, któremu udzielono zamówienia nie miało wymaganych aprobat niezbędnych do wykonania zadań, określonych w specyfikacji warunków zamówienia oraz ii) oferta tego stowarzyszenia zawierała cenę nienormalnie niską w stosunku do kryteriów określonych w specyfikacji warunków zamówienia;

               —

               naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ i) Parlament nie podał konkretnie, w czym wygrywająca oferta była bardziej korzystna od oferty skarżącej, przez co nie umożliwił skarżącej ustalenia przyczyn, dla których jej oferta nie wygrała oraz ii) skarżącej nie umożliwiono dowiedzenia się, czy zebrała się komisja oceniająca, a jeśli się zebrała, do jakich doszła wniosków;

               —

               naruszenia zasad należytej staranności, dobrej administracji i przejrzystości, ponieważ Parlament zaniechał przedstawienia w rozsądnym terminie żądanych wyjaśnień;

               —

               naruszenia zapisów specyfikacji administracyjnych, ponieważ ani w zaskarżonej decyzji ani w kolejnych pismach nie podano, jakie przysługują środki odwoławcze.


title: Sprawa C-351/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 4 lipca 2011 r. — KGH Belgium NV przeciwko Belgische Staat

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 4 lipca 2011 r. — KGH Belgium NV przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-351/11)
   2011/C 282/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: KGH Belgium NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 217 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu szczegółowych zasad księgowania kwot należności państwa członkowskie mogą poprzestać na wprowadzeniu do prawa krajowego przepisów, które będą przewidywały jedynie:

                           —

                           że do celów stosowania tego ustawodawstwa krajowego przez „zaksięgowanie” rozumie się „wpisanie do rejestru lub zaewidencjonowanie w inny równoważny sposób kwoty należności odpowiadającej długowi celnemu” [konkretnie art. 1,6° algemene wet inzake douane en accijnzen, gecoördineerd bij het koninklijk besluit van 18 juli 1977 (ustawy ogólnej w sprawie ceł i akcyz, której przepisy koordynuje rozporządzenie królewskie z dnia 18 lipca 1977 r., Belgisch Staatsblad z dnia 21 września 1977 r., s. 11425), potwierdzonej przez wet van 6 juli 1978 inzake douane en accijnzen (ustawę z dnia 6 lipca 1978 r. w sprawie ceł i akcyz, Belgisch Staatsblad z dnia 12 sierpnia 1978 r., s. 9013) i zastąpionej ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1994 r. przez art. 1,4° wet tot wijziging van de algemene wet inzake (ustawy zmieniającej ustawę ogólną w sprawie ceł i akcyz, Belgisch Staatsblad z dnia 30 grudnia 1993 r., s. 29031)]
                           oraz

                           —

                           że przepisy dotyczące księgowania i warunków płatności kwot należności wynikających z długu celnego są określane w rozporządzeniach Wspólnot Europejskich [konkretnie art. 3 algemene wet inzake douane en accijnzen, gecoördineerd bij het koninklijk besluit van 18 juli 1977 (Belgisch Staatsblad z dnia 21 września 1977 r., s. 11425), potwierdzonej przez wet van 6 juli 1978 inzake douane en accijnzen (Belgisch Staatsblad z dnia 12 sierpnia 1978 r., s. 9013Moniteur belge du 21 septembre 1977, p. 11425) i zastąpionej ze skutkiem od dnia 1 lipca 1990 r. przez art. 72 wet van 22 december 1989 houdende fiscale bepalingen (ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. dotyczącej przepisów skargowych, Belgisch Staatsblad z dnia 29 grudnia 1989 r., s. 21141),
                           czy też państwa członkowskie muszą w wykonaniu art. 217 ust. 2 kc określić w przepisach wewnętrznych szczegółowe zasady księgowania, o których mowa w art. 217 ust. 1 kc, tak aby dłużnik mógł sprawdzić, czy organy celne rzeczywiście dokonały tego zaksięgowania?

               2)

               Czy art. 217 ust. 2 kc należy interpretować w ten sposób, że jeżeli ustawodawstwo krajowe ogranicza się do przewidzenia:

                           —

                           że do celów stosowania tego ustawodawstwa krajowego przez „zaksięgowanie” rozumie się „wpisanie do rejestru lub zaewidencjonowanie w inny równoważny sposób kwoty należności odpowiadającej długowi celnemu” [konkretnie art. 1,6° algemene wet inzake douane en accijnzen, gecoördineerd bij het koninklijk besluit van 18 juli 1977 (ustawy ogólnej w sprawie ceł i akcyz, której przepisy koordynuje rozporządzenie królewskie z dnia 18 lipca 1977 r., Belgisch Staatsblad z dnia 21 września 1977 r., s. 11425), potwierdzonej przez wet van 6 juli 1978 inzake douane en accijnzen (ustawę z dnia 6 lipca 1978 r. w sprawie ceł i akcyz, Belgisch Staatsblad z dnia 12 sierpnia 1978 r., s. 9013) i zastąpionej ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1994 r. przez art. 1,4° wet tot wijziging van de algemene wet inzake (ustawy zmieniającej ustawę ogólną w sprawie ceł i akcyz, Belgisch Staatsblad z dnia 30 grudnia 1993 r., s. 29031)]
                           oraz

                           —

                           że przepisy dotyczące księgowania i warunków płatności kwot należności wynikających z długu celnego są określane w rozporządzeniach Wspólnot Europejskich [konkretnie art. 3 algemene wet inzake douane en accijnzen, gecoördineerd bij het koninklijk besluit van 18 juli 1977 (Belgisch Staatsblad z dnia 21 września 1977 r., s. 11425), potwierdzonej przez wet van 6 juli 1978 inzake douane en accijnzen (Belgisch Staatsblad z dnia 12 sierpnia 1978 r., s. 9013Moniteur belge du 21 septembre 1977, p. 11425) i zastąpionej ze skutkiem od dnia 1 lipca 1990 r. przez art. 72 wet van 22 december 1989 houdende fiscale bepalingen (ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. dotyczącej przepisów skargowych, Belgisch Staatsblad z dnia 29 grudnia 1989 r., s. 21141),
                           organy celne mogą podnosić, że fakt wpisania przez nie kwoty należności do formularza 1552 B, wprowadzenia do bazy danych długów PLDA (1) tudzież zaewidencjonowanie przez te organy w inny sposób kwoty należności stanowi zaksięgowanie w rozumieniu art. 217 ust. 1 kc?

               3)

               W przypadku gdyby wpisanie przez organy celne kwoty należności do formularza 1552 B mogło stanowić zaksięgowanie w rozumieniu art. 217 ust.1 kc, czy art. 217 kc należy rozumieć w ten sposób, że wpisanie do formularza 1552 B dokładnej kwoty należności wynikających z długu celnego stanowi zaksięgowanie w rozumieniu art. 217 ust. 1 kc?

      (1)  „Paperless Douane en Accijnzen” (elektroniczna baza danych dotycząca ceł i akcyz).


title: Sprawa C-216/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Laufen (Niemcy) w dniu 30 kwietnia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Gavrilowi Covaciemu

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Laufen (Niemcy) w dniu 30 kwietnia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Gavrilowi Covaciemu
   (Sprawa C-216/14)
   2014/C 253/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgerichts Laufen

      Strony w postępowaniu głównym

   Gavril Covaci

      Pozostali uczestnicy postępowania: Staatsanwaltschaft Traunstein

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1 i 8 dyrektywy 2010/64/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zarządzeniu sędziego, które w ramach stosowania § 184 niemieckiego Gerichtsverfassungsgesetz wymaga od oskarżonej osoby skutecznego wniesienia środka odwoławczego wyłącznie w języku urzędowym obowiązującym przed sądami, w konkretnym przypadku w języku niemieckim?

               2)

               Czy art. 2, art. 3 ust. 1 lit. c) oraz art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy 2012/13/UE (2) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zarządzeniu ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, jeżeli już z chwilą doręczenia pełnomocnikowi do doręczeń zaczyna biec termin do wniesienia środków odwoławczych i ostatecznie bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy oskarżony poweźmie wiedzę o oskarżeniu?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym (Dz.U. L 280, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. L 142, s. 1).


title: Sprawa C-120/14 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Christoph Klein/Komisja Europejska (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Dyrektywa 93/42/EWG — Artykuły 8 i 18 — Wyroby medyczne — Bezczynność Komisji po zgłoszeniu dotyczącym decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu — Termin przedawnienia — Skutek zawieszający wniosku o przyznanie pomocy prawnej w odniesieniu do terminu przedawnienia — Postępowanie w sprawie klauzuli ochronnej)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Christoph Klein/Komisja Europejska
   (Sprawa C-120/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Dyrektywa 93/42/EWG - Artykuły 8 i 18 - Wyroby medyczne - Bezczynność Komisji po zgłoszeniu dotyczącym decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu - Termin przedawnienia - Skutek zawieszający wniosku o przyznanie pomocy prawnej w odniesieniu do terminu przedawnienia - Postępowanie w sprawie klauzuli ochronnej))
   (2015/C 205/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christoph Klein (przedstawiciele: H. Ahlt i M. Ahlt, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej w sprawie Klein/Komisja, T-309/10, EU:T:2014:19 zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę w odniesieniu do żądania zmierzającego do nakazania Komisji Europejskiej naprawienia szkody jaką miał ponieść Christoph Klein od dnia 15 września 2006 r.

               2)

               Odwołanie zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

               3)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa T-251/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 maja 2009 r. — Meyer-Falk przeciwko Komisji (Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące zwalczania zorganizowanej przestępczości i reformy sądownictwa w Bułgarii — Odmowa dostępu — Następczy brak przedmiotu sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/50

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 maja 2009 r. — Meyer-Falk przeciwko Komisji
   (Sprawa T-251/06) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące zwalczania zorganizowanej przestępczości i reformy sądownictwa w Bułgarii - Odmowa dostępu - Następczy brak przedmiotu sporu - Umorzenie postępowania)
   2009/C 180/93
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Thomas Meyer-Falk (Bruchsal, Niemcy) (przedstawiciel: S. Crosby, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 6 listopada 2006 r., na mocy której Komisja odmówiła skarżącemu dostępu do dwóch dokumentów dotyczących zwalczania zorganizowanej przestępczości i reformy sądownictwa w Bułgarii.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 236 z 13.9.2008.


title: Sprawa T-226/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel przeciwko OHIM — Schwarzbräu (Alaska) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy Alaska — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel przeciwko OHIM — Schwarzbräu (Alaska)
   (Sprawa T-226/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy Alaska - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 205/65
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH (Ebersburg, Niemcy) (przedstawiciel: P. Wadenbach, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Schwarzbräu GmbH (Zusmarshausen, Niemcy) (przedstawiciel: L. Schlarmann, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 kwietnia 2008 r. (sprawa R 1124/2004-4) dotycząca postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH i Schwarzbräu GmbH.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH pokryje własne koszty jak również koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHMI).

               3)

               Schwarzbräu GmbH pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa T-359/16: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2017 r. – Axel Springer/EUIPO – Stiftung Warentest (TestBild) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TestBild — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe test — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Podobieństwo oznaczeń — Samoistny charakter odróżniający — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/41

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2017 r. – Axel Springer/EUIPO – Stiftung Warentest (TestBild)
   (Sprawa T-359/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TestBild - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe test - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i usług - Podobieństwo oznaczeń - Samoistny charakter odróżniający - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 277/60)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Axel Springer SE (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Hamacher i G. Müllejans)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Stiftung Warentest (Berlin) (przedstawiciele: początkowo adwokaci R. Mann, J. Smid, T. Brach, H. Nieland i A.K. Kornrumpf, następnie J. Smid)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 maja 2016 r. (sprawa R 555/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Stiftung Warentest a Axel Springer.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 maja 2016 r. (sprawa R 555/2015-4) w zakresie, w jakim ustalono w niej istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do „wyrobów drukarskich, zwłaszcza czasopism testowych, informacji dla konsumentów, prospektów, katalogów, książek, gazet i czasopism; materiałów instruktażowych i dydaktycznych (z wyjątkiem urządzeń)”, należących do klasy 16 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa T-448/16: Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. – Mr. Kebab/EUIPO – Mister Kebap (Mr. KEBAB) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Mr. KEBAB — Wcześniejszy graficzny hiszpański znak towarowy MISTER KEBAP — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/43

         Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. – Mr. Kebab/EUIPO – Mister Kebap (Mr. KEBAB)
   (Sprawa T-448/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Mr. KEBAB - Wcześniejszy graficzny hiszpański znak towarowy MISTER KEBAP - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 277/63)
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Mr. Kebab s. r. o. (Košice-Západ, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat L. Vojčík)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i R. Cottrellovú, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Mister Kebap, SL (Finestrat, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 maja 2016 r. (sprawa R 987/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mister Kebap a Mr. Kebab.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mr. Kebab s. r. o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa T-274/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 maja 2011 r. przez Gaëtana Barthélémy’ego Maxence’a Mioniego od wyroku wydanego w dniu 15 marca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-28/10 Mioni przeciwko Komisji

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/32

         Odwołanie wniesione w dniu 25 maja 2011 r. przez Gaëtana Barthélémy’ego Maxence’a Mioniego od wyroku wydanego w dniu 15 marca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-28/10 Mioni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-274/11 P)
   2011/C 232/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Gaëtan Barthélémy Maxence Mioni (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego wyroku wydanego w dniu 15 marca 2011 r. przez drugą izbę Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej, doręczonego listem poleconym z dnia 15 marca 2011 r., w którym oddalono skargę wnoszącego odwołanie złożoną w dniu 7 maja 2010 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania, w tym kosztami niezbędnych wydatków poniesionych z racji postępowania, w szczególności zaś kosztami ustanowienia adresu, podróży i pobytu, a także honorariów adwokatów, zgodnie z art. 91 lit. b) regulaminu postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego oraz przeinaczenia dowodów przedstawionych Sądowi do spraw Służby Publicznej. Wnoszący odwołanie zarzuca, po pierwsze, że Sąd do spraw Służby Publicznej niewłaściwie ocenił przedłożone dokumenty opatrzone w aktach nr 22, 23, 24, 25, orzekając w pkt 31 wyroku, że bytność wnoszącego odwołanie we Francji w latach 1999 — 2000 nie może być uznana za równoznaczną z wolą przeniesienia przez niego ośrodka interesów życiowych do kraju urodzenia, a po drugie, że w pkt 29, 31 i 33 zaskarżonego wyroku Sąd dokonał niespójnej oceny pojęcia zwykłego miejsca zamieszkania.

                           —

                           Zarzut drugi dotyczący przeinaczenia dowodów przedstawionych Sądowi do spraw Służby Publicznej i braku uzasadnienia, ze względu na to, że Sąd uzasadnił opóźnienie w zaprzestaniu wypłacania dodatku zagranicznego „nieporozumieniem w kwestii miejsca uzyskania przez skarżącego matury”. Wnoszący odwołanie zarzuca, że Sąd nie wziął pod uwagę dokumentu nr 15 z akt, nie udzielił odpowiedzi na pkt 31 skargi, a tym samym poczynił oczywiście nieprawdziwe ustalenia faktyczne.


title: Sprawa F-64/14: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/31

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-64/14)
   2014/C 361/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: M.A. Lucas, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Służba publiczna – Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie niedopuszczenia skarżącej do egzaminów z tłumaczenia w konkursie EPSO/AD/263/13 mającym na celu utworzenie listy rezerwy kadrowej tłumaczy języka włoskiego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie niedopuszczenia skarżącej do egzaminów z tłumaczenia;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie oddalenia zażalenia skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-149/12: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/38

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-149/12)
   2013/C 108/89
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipresa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności comiesięcznego zwrotu kwoty 500 EUR w drodze potrąceń z renty inwalidzkiej skarżącego dokonywanych od kwietnia do czerwca 2012 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, zawartej w informacji o rencie skarżącego za kwiecień 2012 r., o zmniejszeniu o 500 EUR renty inwalidzkiej, do której był uprawniony za miesiąc bezpośrednio poprzedzający;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, zawartej w informacji o rencie skarżącego za maj 2012 r., o zmniejszeniu o 500 EUR renty inwalidzkiej, do której był uprawniony za miesiąc bezpośrednio poprzedzający;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, zawartej w informacji o rencie skarżącego za czerwiec 2012 r., o zmniejszeniu o 500 EUR renty inwalidzkiej, do której był uprawniony za miesiąc bezpośrednio poprzedzający;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażaleń na wyżej przedstawione decyzje;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego następujących kwot: 500 EUR wraz z odsetkami w wysokości 10 % rocznie z kapitalizacją roczną od dnia 1 maja 2012 r. do dnia rzeczywistej zapłaty; 500 EUR wraz z odsetkami w wysokości 10 % rocznie z kapitalizacją roczną od dnia 1 czerwca 2012 r. do dnia rzeczywistej zapłaty; 500 EUR wraz z odsetkami w wysokości 10 % rocznie z kapitalizacją roczną od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia rzeczywistej zapłaty;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-540/08: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2008 r. — Esso i in. przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/56

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2008 r. — Esso i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-540/08)
   (2009/C 44/98)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Esso Société Anonyme Française (Courbevoie, Francja), Esso Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy), ExxonMobil Petroleum and Chemical BVBA (Antwerpia, Belgia), Exxon Mobil Corp. (Irving, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R. Snelders, R. Subiotto, L.-P. Rudolf i M. Piergiovanni, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/39.181 — Woski parafinowe);

               —

               obniżenie grzywny nałożonej przez skarżące na mocy tej decyzji oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące wnoszą o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r., w sprawie COMP/39.181 — Woski parafinowe (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) oraz o obniżenie wysokości grzywien nałożonych na skarżące.
   Na poparcie swych żądań skarżące podnoszą dwa główne zarzuty:
   W swym pierwszym zarzucie skarżące podnoszą, że decyzja narusza prawo, gdyż obliczenia nałożonej na spółkę Esso Société Anonyme Française (zwaną dalej „Esso”) grzywny dokonano w niej przy zastosowaniu metodologii, która nie uwzględnia bezspornej okoliczności, iż, przed zawarciem między spółkami Exxon i Mobil porozumienia w sprawie kartelu, spółka Exxon nie uczestniczyła w naruszeniu w zakresie dotyczącym wosków parafinowych. Skarżące podnoszą, że na mocy zaskarżonej decyzji spółka Esso została ukarana grzywną tak, jak gdyby spółka Exxon uczestniczyła w naruszeniu przez okres siedmiu lat przed połączeniem, mimo iż w zaskarżonej decyzji przyznano, że tak nie było. W rezultacie zaskarżona decyzja przeszacowuje względną wagę uczestnictwa spółki Esso w popełnionym naruszeniu oraz narusza zasady równości i proporcjonalności, a także art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) oraz wytyczne w sprawie grzywien z 2006 r. (2).
   W swym drugim zarzucie skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja narusza prawo w zakresie, w jakim uznano w niej, że uczestnictwo skarżących w części naruszenia dotyczącej sektora wosków parafinowych zakończyło się dopiero w listopadzie 2003 r. Skarżące twierdzą w szczególności, że w zaskarżonej decyzji Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodowego w zakresie wykazania długości okresu uczestnictwa skarżących w części naruszenia dotyczącej sektora wosków parafinowych. Ponadto, skarżące utrzymują, że w zaskarżonej decyzji nie wyciągnięto prawidłowych wniosków z bezspornej okoliczności polegającej na tym, iż skarżące nie uczestniczyły w żadnych „spotkaniach technicznych” mających miejsce po dacie 27/28 lutego 2003 r., ani nie były informowane o wynikach takich spotkań.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 6).


title: Sprawa C-34/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 26 stycznia 2009 r. – Gerardo Ruiz Zambrano przeciwko Office national de l'emploi (ONEM)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 26 stycznia 2009 r. – Gerardo Ruiz Zambrano przeciwko Office national de l'emploi (ONEM)
   (Sprawa C-34/09)
   2009/C 90/15
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gerardo Ruiz Zambrano

      Strona pozwana: Office national de l'emploi (ONEM) [krajowy urząd pracy]

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12, 17 i 18 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską – każdy z tych przepisów z osobna lub rozpatrywane łącznie – przyznają obywatelowi Unii prawo pobytu na terytorium państwa członkowskiego, którego jest on obywatelem niezależnie od tego czy wcześniej skorzystał z prawa do przemieszczania się na terytorium państw członkowskich?

               2)

               Czy art. 12, 17 i 18 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z art. 21, 24 i 34 karty praw podstawowych (przyjętej przez Radę Europejską w Nicei w dniu 7 grudnia 2000 r., opublikowanej w brzmieniu obowiązującym w Dz.U. C 303 z dnia 14 grudnia 2007 r.) należy interpretować tak, że przyznane w tych przepisach prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich każdemu obywatelowi Unii w sposób niedyskryminujący ze względu na przynależność państwową oznacza, że w przypadku, gdy obywatel ten jest małoletnim małym dzieckiem na utrzymaniu wstępnego będącego obywatelem państwa trzeciego, należy temu dziecku zagwarantować korzystanie z prawa pobytu przysługującego mu na terytorium państwa członkowskiego, w którym ma ono miejsce zamieszkania i którego jest ono obywatelem, niezależnie od tego czy wcześniej skorzystał – sam czy też z pomocą swego opiekuna prawnego – z prawa do przemieszczania się na terytorium państw członkowskich, jednocześnie zapewniając temu prawu skuteczność (effet utile), która została uznana za konieczną w orzecznictwie wspólnotowym (wyrok Trybunału z dnia 19 października 2004 r. w sprawie C-200/02 Chen przeciwko Zjednoczonemu Królestwu), żeby wstępnemu będącemu obywatelem państwa trzeciego, który utrzymuje to dziecko i posiada wystarczające środki finansowe i ubezpieczenie na wypadek choroby, przyznać pochodne prawo pobytu, z którego ten obywatel państwa trzeciego korzystałby gdyby utrzymywane przez niego małoletnie dziecko było obywatelem Unii nieposiadającym obywatelstwa państwa członkowskiego, w którym ma ono miejsce zamieszkania?

               3)

               Czy art. 12, 17 i 18 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z przepisami art. 21, 24 i 34 karty praw podstawowych należy interpretować w taki sposób, że prawo pobytu małoletniego dziecka będącego obywatelem państwa członkowskiego, na którego terytorium ma ono miejsce zamieszkania, musi oznaczać przyznanie zwolnienia z obowiązku posiadania pozwolenia na pracę wstępnemu będącemu obywatelem państwa trzeciego, który utrzymuje to dziecko i który pomimo niespełnienia wymogu pozwolenia na pracę wymaganego prawem państwa członkowskiego, w którym ma on miejsce zamieszkania spełnia jako pracownik najemny podlegający systemowi zabezpieczenia społecznego tego państwa wymóg posiadania wystarczających środków finansowych i ubezpieczenia na wypadek choroby, tak żeby do prawa pobytu przysługującego temu dziecku przypisana była skuteczność (effet utile), którą orzecznictwo wspólnotowe (ww. wyrok w sprawie Zhu i Chen) uznało względem małoletniego dziecka będącego obywatelem europejskim posiadającym obywatelstwo innego państwa członkowskiego niż to, w którym dziecko to utrzymywane przez wstępnego będącego obywatelem państwa trzeciego ma miejsce zamieszkania?