title: Sprawa T-534/12: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2012 r. — Still przeciwko OHIM (Fleet Data Services)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/25

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2012 r. — Still przeciwko OHIM (Fleet Data Services)
   (Sprawa T-534/12)
   2013/C 32/39
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Still GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Waller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 września 2012 r. w sprawie R 130/2012-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               zgodnie z art. 50 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem połączenie niniejszej sprawy z równolegle wniesioną skargą na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w sprawie R 4/2012-1 również z dnia 10 września 2012 r. dotyczącą zgłoszenia „Truck Data Services”, nr 009931429.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Fleet Data Services” dla towarów i usług z klas 9, 12, 35, 36, 37 i 39 — zgłoszenie nr 9 931 387

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-108/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Venezia — Włochy) — Ivana Scattolon przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca (Polityka społeczna — Dyrektywa 77/187/EWG — Ochrona praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa — Pojęcia przedsiębiorstwo i  przejęcie — Zbywający i przejmujący będący podmiotami prawa publicznego — Zastosowanie od dnia przejęcia zbiorowego układu pracy obowiązującego przejmującego — Wynagrodzenie — Uwzględnienie stażu pracy nabytego u zbywającego)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Venezia — Włochy) — Ivana Scattolon przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca
   (Sprawa C-108/10) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 77/187/EWG - Ochrona praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa - Pojęcia „przedsiębiorstwo” i „przejęcie” - Zbywający i przejmujący będący podmiotami prawa publicznego - Zastosowanie od dnia przejęcia zbiorowego układu pracy obowiązującego przejmującego - Wynagrodzenie - Uwzględnienie stażu pracy nabytego u zbywającego)
   2011/C 311/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Ordinario di Venezia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ivana Scattolon

      Strona pozwana: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Ordinario di Venezia — Zakres stosowania dyrektywy Rady 77/187/EWG z dnia 14 lutego 1977 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części zakładów (Dz.U. L 61, s. 26) i dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16) — Wykładania art. 3 ust. 1 dyrektywy 77/187/EWG — Przejęcie personelu administracyjnego odpowiedzialnego za utrzymanie czystości w strukturach organów administracji samorządu terytorialnego przez organy administracji państwowej — Ochrona praw, w tym stażu pracy nabytego w strukturach organów samorządu terytorialnego

      Sentencja

               1)

               Przejęcie przez organ publiczny państwa członkowskiego personelu zatrudnionego przez inny organ publiczny, który to personel świadczy na rzecz szkół usługi pomocnicze obejmujące w szczególności czynności z zakresu konserwacji pomieszczeń i pomocy administracyjnej, stanowi przejęcie przedsiębiorstwa objęte zakresem stosowania dyrektywy Rady 77/187/EWG z dnia 14 lutego 1977 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części zakładów, jeżeli rzeczony personel tworzy zorganizowaną grupę pracowników, podlegających ochronie jako pracownicy na mocy prawa krajowego tego państwa członkowskiego.

               2)

               Jeżeli przejęcie w rozumieniu dyrektywy 77/187 prowadzi do natychmiastowego zastosowania do przejmowanych pracowników układu zbiorowego obowiązującego przejmującego, a warunki wynagrodzenia przewidziane w tym układzie są w szczególności związane ze stażem pracy, art. 3 tej dyrektywy sprzeciwia się, aby wynagrodzenie przejmowanych pracowników w stosunku do ich sytuacji bezpośrednio poprzedzającej przejęcie zostało znacząco obniżone z uwagi na fakt, że staż pracy nabyty przez nich u zbywającego, odpowiadający stażowi pracy uzyskanemu przez pracowników przejmującego, nie został uwzględniony przy ich początkowym zaszeregowaniu w strukturach tego ostatniego. Sąd krajowy powinien zbadać, czy w ramach przejęcia, którego dotyczy postępowanie przed tym sądem, doszło do takiego obniżenia wynagrodzenia.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa T-683/13: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. — Brammer przeciwko OHIM — Office Ernest T. Freylinger SA (EUROMARKER)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/14

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. — Brammer przeciwko OHIM — Office Ernest T. Freylinger SA (EUROMARKER)
   (Sprawa T-683/13)
   2014/C 61/24
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Brammer GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat R. Kornfeld)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Office Ernest T. Freylinger SA (Strassen, Luksemburg)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:
   w zakresie, w jakim Pierwsza Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) utrzymała w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów z dnia 4 lipca 2012 r. również w tym zakresie, że sprzeciw został uwzględniony również w odniesieniu do usług z klas 38 i 42

               —

               stwierdzenie, że Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) popełnił błąd;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2013 r. w sprawie R 1653/2012-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „EUROMARKER” dla usług z klas 38, 42, 45 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 852 849.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Office Ernest T. Freylinger SA.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „EURIMARK” dla usług z klas 35, 41, 42 i 45 — wspólnotowy znak towarowy nr 5 850 111.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy T-84/10 R i T-223/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 czerwca 2010 r. — Regione Puglia przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Decyzja zmniejszająca pomoc finansową wspólnoty — Nota obciążeniowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/38

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 czerwca 2010 r. — Regione Puglia przeciwko Komisji
   (Sprawy T-84/10 R i T-223/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Decyzja zmniejszająca pomoc finansową wspólnoty - Nota obciążeniowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 234/68
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Regione Puglia (przedstawiciele: adwokaci F. Brunelli i A. Aloia)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Cattabriga i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania po pierwsze decyzji Komisji C (2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie likwidacji części przyznanego Włochom wkładu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) do Programu Operacyjnego POR Puglia w zakresie Celu 1 (2000-2006) i po drugie polecenia zapłaty zawartego w nocie obciążeniowej z dnia 26 lutego 2010 r. wydanej w następstwie tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-84/10 R i T-223/10 R zostają połączone w celu wydania niniejszego postanowienia.

               2)

               Wnioski o zastosowanie środka tymczasowego zostają oddalone.

               3)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-665/15: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/10

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
   (Sprawa C-665/15)
   (2016/C 059/10)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak przyłączenia się do Europejskiej Sieci Praw Jazdy Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 ust. 5 lit. d) dyrektywy 2006/126/WE (1);

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Z dyrektywy 2006/126 oraz orzecznictwa wynika, że na państwie członkowskim, wydającym prawo jazdy ciąży obowiązek weryfikacji, czy spełnione zostały minimalne wymogi przewidziane dla wydania prawa jazdy.
   Tymczasem, w związku z tym, że państwo portugalskie nie jest przyłączone do Europejskiej Sieci Praw Jazdy (RESPER), nie może ono zweryfikować, czy spełnione zostały minimalne wymogi przewidziane dla wydania prawa jazdy. W szczególności nie może ono sprawdzić, czy kandydat jest już posiadaczem innego prawa jazdy w innym państwie członkowskim.
   Z drugiej strony, ponieważ nie jest ono przyłączone do RESPER, państwo portugalskie uniemożliwia innym państwom członkowskim weryfikację, czy spełnione zostały minimalne wymogi przewidziane dla wydania prawa jazdy.
   Ponadto inne państwa członkowskie nie mogą przeprowadzić żadnej kontroli z uczestnictwem Portugalii w odniesieniu do okoliczności, w których minimalne wymogi przewidziane dla wydania prawa jazdy nie zostały spełnione w sposób oczywisty.
   W związku z tym, wobec braku przyłączenia do RESPER, Portugalia podważa zasadniczy cel zobowiązania polegającego na przyłączeniu do sieci, a także cel samej dyrektywy 2006/126 leżący w poprawie bezpieczeństwa drogowego przy ułatwieniu swobodnego przepływu osób.
   Artykuł 7 ust. 5 lit. d) dyrektywy stanowi w sposób jasny, że państwa członkowskie powinny używać Europejskiej Sieci Praw Jazdy, w szczególności w celu dokonywania kontroli i zapobiegania sytuacjom, w których dana osoba jest posiadaczem kilku praw jazdy.
   Artykuł 16 ust. 2 dyrektywy stanowi, że państwa członkowskie były zobowiązane do wdrożenia art. 7 ust. 5 dyrektywy w terminie do dnia 19 stycznia 2013 r.

      (1)  Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw jazdy (przekształcenie) – Dz.U. L 403, s. 18.


title: Sprawa C-33/05: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/13

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-33/05)
   (2005/C 82/27)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 31 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Sarę Pardo Quintillán i Joannę Hottiaux, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Królestwu Belgii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1), a w każdym bądź razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 22 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1.


title: Sprawa C-80/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 kwietnia 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – Union of Shop, Distributive and Allied Workers (USDAW), B. Wilson/WW Realisation 1 Ltd, w likwidacji, Ethel Austin Ltd, Secretary of State for Business, Innovation and Skills [Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Zwolnienia grupowe — Dyrektywa 98/59/WE — Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) — Pojęcie „zakładu” — Zasady obliczania liczby zwalnianych pracowników]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 kwietnia 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – Union of Shop, Distributive and Allied Workers (USDAW), B. Wilson/WW Realisation 1 Ltd, w likwidacji, Ethel Austin Ltd, Secretary of State for Business, Innovation and Skills
   (Sprawa C-80/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zwolnienia grupowe - Dyrektywa 98/59/WE - Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) - Pojęcie „zakładu” - Zasady obliczania liczby zwalnianych pracowników])
   (2015/C 213/12)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Union of Shop, Distributive and Allied Workers (USDAW), B. Wilson

      Strona pozwana: WW Realisation 1 Ltd, w likwidacji, Ethel Austin Ltd, Secretary of State for Business, Innovation and Skills

      Sentencja

   Pojęcie „przedsiębiorstwa [zakładu]” znajdujące się w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (ii) dyrektywy Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sam sposób co pojęcie znajdujące się w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (i) tej dyrektywy.
   Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 98/59 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, który przewiduje obowiązek poinformowania pracowników i przeprowadzenia z nimi konsultacji w przypadku zwolnienia w okresie 90 dni co najmniej 20 pracowników w jednym zakładzie przedsiębiorstwa, a nie w przypadku gdy łączna liczba zwolnień we wszystkich zakładach lub w niektórych zakładach przedsiębiorstwa w tym samym okresie osiąga lub przekracza próg 20 pracowników.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa T-11/07 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2014 r. – Frucona Košice przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Alkohole i wyroby spirytusowe — Umorzenie zobowiązania podatkowego w ramach zbiorowego postępowania upadłościowego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Utrata interesu prawnego — Decyzja uchylająca i zastępująca zaskarżoną decyzję — Umorzenie postępowania)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/24

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2014 r. – Frucona Košice przeciwko Komisji
   (Sprawa T-11/07 RENV) (1)

   ((Pomoc państwa - Alkohole i wyroby spirytusowe - Umorzenie zobowiązania podatkowego w ramach zbiorowego postępowania upadłościowego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Utrata interesu prawnego - Decyzja uchylająca i zastępująca zaskarżoną decyzję - Umorzenie postępowania))
   2014/C 159/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Frucona Košice a.s. (Koszyce, Słowacja) (przedstawiciele: K. Lasok, QC, J. Holmes i B. Hartnett, barristers, oraz adwokat O. Geiss)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: St. Nicolaus – trade a.s. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat N. Smaho)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2007/254/WE z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie pomocy państwa C 25/05 (ex NN 21/05) przyznanej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice a.s. (Dz.U. 2007, L 112, s. 14).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Frucona Košice a.s.

               3)

               St. Nicolaus – trade a.s. pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-346/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl (Niemcy) w dniu 21 czerwca 2016 r. – Postępowanie karne/C

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl (Niemcy) w dniu 21 czerwca 2016 r. – Postępowanie karne/C
   (Sprawa C-346/16)
   (2016/C 335/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Kehl

      Strony w postępowaniu głównym

      Oskarżony: C

      Druga strona postępowania: Staatsanwaltschaft Offenburg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 67 ust. 2 TFUE, a także art. 20 i 21 rozporządzenia nr 562/2006 ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (1) (kodeks graniczny Schengen, zwany dalej „KGS”), względnie inne przepisy prawa Unii należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które, w sytuacji, gdy nie doszło do przewidzianego w art. 23 i nast. KGS tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, upoważnia organy policyjne danego kraju do przeszukania rzeczy – w strefie 30 kilometrów w głąb kraju, licząc od granicy lądowej tego państwa członkowskiego z innymi państwami będącymi stronami Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., w celu zapobiegania nielegalnemu wjazdowi na terytorium tego państwa i udaremniania go, a także zapobiegania popełnianiu pewnych czynów zabronionych zagrożonych karą stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa granic, czy też sprawowania ich ochrony lub też takim czynom popełnianym w związku z przekraczaniem granicy – niezależnie od zachowania osoby posiadającej tę rzecz i tego, czy zachodzą szczególne okoliczności?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy art. 67 ust. 2 TFUE, a także art. 20 i 21 rozporządzenia nr 562/2006 ustanawiającego KGS, względnie inne przepisy prawa Unii należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym lub praktyce, które upoważniają sąd karny danego państwa członkowskiego do wykorzystania przeciwko oskarżonemu dowodu, chociaż dowód ten został uzyskany w wyniku działań państwa niezgodnych z przepisami prawa Unii Europejskiej?

      (1)  Dz.U. L 105, s. 1.


title: Sprawa C-67/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/37

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-67/06) (1)

   (2006/C 294/72)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006


title: Sprawa T-415/06 P: Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2007 r. — De Smedt przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Pracownik kontraktowy — Wcześniej członek personelu pomocniczego — Wniosek o weryfikację zaszeregowania dokonanego w chwili zatrudnienia — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/11

         Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2007 r. — De Smedt przeciwko Komisji
   (Sprawa T-415/06 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Pracownik kontraktowy - Wcześniej członek personelu pomocniczego - Wniosek o weryfikację zaszeregowania dokonanego w chwili zatrudnienia - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   (2007/C 223/15)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Elizabeth De Smedt (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciele: L. Vogel i R. Kechiche, adwokat)
   Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy); i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Sulce, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) wydanego w dniu 19 października 2006 r. w sprawie F-59/05 De Smedt przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowanego w Zbiorze), w którym wnosząca odwołanie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               E. De Smedt zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

               3)

               Rada ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-384/10: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/64

      Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
      (Sprawa T-384/10)
      ()
      (2010/C 288/115)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2010) 4147 z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej obniżenia pomocy z Funduszu Spójności na następujące (grupy projektów) projekty: „Abastecimiento de agua a poblaciones ubicadas en la Cuenca Hidrográfica del Río Guadiana: Comarca de Andévalo” (zaopatrzenie w wodę miejscowości położonych w zlewni Gwadiany: okręg Andévalo) (2000.ES.16.C.PE.133), „Saneamiento y depuración en la Cuenca del Guadalquivir: Guadaira, Aljarafe y EE NN PP del Guadalquivir” („Asenizacja i oczyszczanie ścieków w zlewni Gwadalkiwiru: Guadaira, Aljarafe i EE NN PP Gwadalkiwiru” (2000.16.C.PE.066) oraz „Abastecimiento de agua a sistemas supramunicipales de las provincias de Granada y Málaga” (zaopatrzenie w wodę systemów ponadgminnych w prowincjach Granada i Malaga) (2002.ES.16.C.PE.061), oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach Funduszy Spójności Komisja przyznała pomoc na różne projekty dotyczące: „Abastecimiento de agua a poblaciones ubicadas en la Cuenca Hidrográfica del Río Guadiana: Comarca de Andévalo” (2000.ES.16.C.PE.133) [decyzja C(2001) 4113 z dnia 18 grudnia 2001 r. ], „Saneamiento y depuración en la Cuenca del Guadalquivir: Guadaira, Aljarafe y EE NN PP del Guadalquivir” (2000.16.C.PE.066) [decyzja C(2000) 4316 z dnia 29 grudnia 2000 r. ] oraz „Abastecimiento de agua a sistemas supramunicipales de las provincias de Granada y Málaga” (2002.ES.16.C.PE.061) [decyzja C(2002) 4689 z dnia 24 grudnia 2002 r. ].
      Różne projekty miały zostać wdrożone za pomocą rozmaitych umów o dzieło.
      Zaskarżona decyzja obniża pomoc początkowo przyznaną przez Fundusz Spójności za pomocą odpowiednich korekt finansowych.
      Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty:

                  1)

                  Naruszenie art. H pkt 2 rozporządzenia nr 1994/1164 WE (1) ze względu na to, iż:

                              —

                              zastosowano korektę finansową z uwagi na naruszenie dyrektyw Unii Europejskiej dotyczących zamówień publicznych do umów, które jednakże nie są objęte omawianymi dyrektywami, oraz

                              —

                              zastosowano korektę finansową z uwagi na naruszenie przepisów Unii Europejskiej, do którego jednakże nie doszło, ponieważ nie miał miejsca zarzucany niesłuszny podział przedmiotu umów.

                  2)

                  Tytułem ewentualnym względem powyższych zarzutów naruszenie rozpatrywanego rozporządzenia, ze względu na to iż nie doszło do naruszenia dyrektywy 93/37/EWG dotyczącej zamówień publicznych w odniesieniu do doświadczenia lub średniej ceny.

                  3)

                  W dalszej kolejności tytułem ewentualnym skarżąca powołuje się na naruszenie zasady proporcjonalności.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności.


title: Sprawa T-472/07: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2010 r. — Enercon przeciwko OHIM — Hasbro (ENERCON) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ENERCON — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy TRANSFORMERS ENERGON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/24

         Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2010 r. — Enercon przeciwko OHIM — Hasbro (ENERCON)
   (Sprawa T-472/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ENERCON - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy TRANSFORMERS ENERGON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 80/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Böhm i V. Henke)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Hasbro, Inc. (Pawtucket, Rhode Island, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, barrister)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 25 października 2007 r. (sprawa R 959/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Hasbro, Inc. i Enercon GmbH.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Enercon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa C-445/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven w dniu 16 listopada 2009 r. — 1. IMC Securities BV, 2. Stichting Autoriteit Financiële Markten

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven w dniu 16 listopada 2009 r. — 1. IMC Securities BV, 2. Stichting Autoriteit Financiële Markten
   (Sprawa C-445/09)
   2010/C 24/53
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   College van Beroep voor het bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

               Strona skarżąca

               :

                           1)

                           IMC Securities BV

                           2)

                           Stichting Autoriteit Financiële Markten

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 pkt 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku (1) należy interpretować w ten sposób, że spowodowanie zmian ceny w ramach czasowych takich, jak w niniejszym przypadku, przez całokształt działań związanym z instrumentem finansowym, tzn. transakcji oraz zleceń zakupu i sprzedaży […], oznacza, że cena takiego instrumentu jest „utrzymywana” na nienormalnym lub sztucznym poziomie […]?

      (1)  Dyrektywa 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Dz.U. L 96, s. 16).


title: Sprawa C-314/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 30 czerwca 2010 r. — Hubert Pagnoul przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 30 czerwca 2010 r. — Hubert Pagnoul przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances
   (Sprawa C-314/10)
   ()
   2010/C 246/42
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hubert Pagnoul

      Strona pozwana: Państwo belgijskie — SPF Finances

      Pytanie prejudycjalne

   Czy ustawa krajowa — taka, jak loi du 12 juillet 2009 modifiant l’article 26 de la loi spéciale du 6 janvier 1989 sur la Cour d’arbitrage (1) (ustawa z dnia 12 lipca 2009 r. zmieniająca art. 26 ustawy specjalnej z dnia 6 stycznia 1989 r. o sądzie abitrażowym) — która sądowi krajowemu, który stwierdził, że obywatel będący podatnikiem pozbawiony jest — na mocy innej ustawy krajowej, to jest na mocy art. 49 loi-programme du 9 juillet 2004 (ustawy programowej z dnia 9 lipca 2004 r.) — skutecznej ochrony sądowej gwarantowanej przez art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, włączonej do prawa wspólnotowego, nakazuje zwrócić się wpierw do Cour constitutionnel (sądu konstytucyjnego), nie pozwalając by sąd a quo mógł w sposób natychmiastowy zastosować prawo wspólnotowe do zawisłego przed nim sporu, ani też by mógł on w dalszym ciągu sprawować kontrolę zgodności z umowami międzynarodowymi w sytuacji, gdy Cour constitutionnel stwierdził zgodność danej ustawy krajowej z prawami podstawowymi gwarantowanymi na mocy tytułu II Konstytucji jest zgodna — po pierwsze — z art. 6 tytułu I „Przepisy wspólne” traktatu lizbońskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej, podpisanego w Maastricht w dniu 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. (stanowiącym powtórzenie w znacznej części przepisu w art. 6 tytułu I Traktatu o Unii Europejskiej, podpisanego w Maastricht w dniu 7 lutego 1992 r., który z kolei wszedł był w życie w dniu 1 listopada 1993 r.), jak również art. 234 (dawniej 177) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (traktatu WE) z dnia 25 marca 1957 r. lub — po drugie — z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r.?

      (1)  Moniteur belge z dnia 31 lipca 2009 r., s. 51617.


title: Sprawa T-363/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 września 2008 r. — Regione Siciliana — Venezia Giulia przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRR — Cofnięcie pomocy finansowej — Odzyskanie kwot wypłaconych — Jednostka administracji regionalnej lub lokalnej — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/23

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 września 2008 r. — Regione Siciliana — Venezia Giulia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-363/03) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRR - Cofnięcie pomocy finansowej - Odzyskanie kwot wypłaconych - Jednostka administracji regionalnej lub lokalnej - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 327/43)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Regione Siciliana (Włochy) (przedstawiciel: A. Cingolo, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L E. de March et L. Flynn, pełnocomocnicy,wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze skarga zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2003) 2890 (końcowa) z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie cofnięcia pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), przyznaj stronie skarżącej na mocy decyzji Komisji C(90) 2363 025 z dnia 14 grudnia 1990 r. na projekt infrastruktury na Sycylii, jak również odzyskania kwot wypłaconych przez Komisję tytułem tej pomocy, po drugie stwierdzenia nieważności noty debetowej nr 3240504102 z dnia 26 września 2003 r. wystawionej przez Komisję, a po trzecie i ostatnie, stwierdzenia nieważności wszystkich aktów z nią związanych lub wcześniejszych.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Regione Siciliana zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  19 stycznia 2006 r.  w sprawie C-240/03 P: Comunità montana della Valnerina przeciwko Komisji Wspólnot Europejskiech, Republice Włoskiej (Odwołanie — EFOGR — Cofnięcie finansowania — Artykuł 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 — Zasada proporcjonalności — Uzasadnienie — Prawo do obrony — Odwołanie wzajemne — Wyznaczenie dwóch podmiotów odpowiedzialnych za realizację projektu — Żądanie zwrotu całości pomocy przez jeden z nich — Zakres uprawnień dyskrecjonalnych Komisji — Obiektywne granice sporu przed Sądem)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 19 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-240/03 P: Comunità montana della Valnerina przeciwko Komisji Wspólnot Europejskiech, Republice Włoskiej (1)

   (Odwołanie - EFOGR - Cofnięcie finansowania - Artykuł 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 - Zasada proporcjonalności - Uzasadnienie - Prawo do obrony - Odwołanie wzajemne - Wyznaczenie dwóch podmiotów odpowiedzialnych za realizację projektu - Żądanie zwrotu całości pomocy przez jeden z nich - Zakres uprawnień dyskrecjonalnych Komisji - Obiektywne granice sporu przed Sądem)
   (2006/C 60/03)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-240/03 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 28 maja 2003 r., Comunità montana della Valnerina, (adwokaci: P. De Caterini, E. Cappelli i A. Bandini), w której pozostałymi uczestnikami postępowania byli: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: C. Cattabriga i M. L. Visaggio, wspierani przez adwokata: A. Dal Ferro), Republika Włoska, (pełnomocnik: I. M. Braguglia, wspierany przez adwokata: G. Aiello), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. Malenovský, S. von Bahr, A. Borg Barthet i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 19 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie główne i odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               2)

               Comunità montana della Valnerina zostaje obciążona kosztami związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.08.2003.


title: Sprawa C-494/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-494/07) (1)

   (2009/C 69/59)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa C-491/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Celle (Niemcy) w dniu 15 października 2010 r. — Joseba Andoni Aguirre Zarraga przeciwko Simone Pelz

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Celle (Niemcy) w dniu 15 października 2010 r. — Joseba Andoni Aguirre Zarraga przeciwko Simone Pelz
   (Sprawa C-491/10)
   ()
   2010/C 346/57
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Celle

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Joseba Andoni Aguirre Zarraga.

      Strona pozwana: Simone Pelz.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w ramach zgodnej z kartą praw podstawowych wykładni art. 42 rozporządzenia nr 2201/2003 (1) sądowi państwa członkowskiego wykonania przysługuje w drodze wyjątku w przypadkach poważnego naruszenia praw podstawowych w orzeczeniu wydanym w państwie członkowskim pochodzenia, które ma zostać wykonane właściwość do zbadania sprawy?

               2)

               Czy sąd państwa członkowskiego wykonania ma obowiązek wykonania orzeczenia wydanego w państwie członkowskim pochodzenia nawet gdy z akt sprawy wynika, że świadectwo wystawione przez sąd państwa członkowskiego pochodzenia na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 2201/2003 jest w sposób oczywisty nieprawidłowe?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1).


title: Sprawa T-709/15: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Almashreq Investment Fund/Rada

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/32

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Almashreq Investment Fund/Rada
   (Sprawa T-709/15)
   (2016/C 059/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Almashreq Investment Fund (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności jej powództwa;

               —

               w konsekwencji, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia w całości szkody poniesionej przez skarżącą w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

               —

               nakazanie wyznaczenia eksperta w celu ustalenia całkowitego zakresu szkody poniesionej przez skarżącą;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący doznanej przez nią krzywdy, a mianowicie naruszenia jej reputacji, która to krzywda pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym ze środkami przyjętymi przez Radę Unii Europejskiej i za którą instytucja ta ponosi odpowiedzialność.


title: Sprawa T-512/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – OCU i in./SRB

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/17

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – OCU i in./SRB
   (Sprawa T-512/17)
   (2017/C 338/18)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Organización de Consumidores y Usuarios (OCU) (Madryt, Hiszpania) i 37 innych skarżących

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie bezprawności i braku zastosowania art. 18 i 29 rozporządzenia (UE) nr 806/2014;

               —

               Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji SRB/EES/2017/08 Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español, S.A.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawach: T-478/17, Mutualidad de la Abogacía y Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17, Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17, Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17, García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17, Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17, Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, i T-498/17, Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja Comisión i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-37/09: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/17

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-37/09)
   (2009/C 82/31)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J.B. Laignelot, S. Pardo Quintillán i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie podejmując koniecznych środków, z jednej strony w celu zapewnienia unieszkodliwiania lub odzyskiwania odpadów składowanych w kamieniołomach w Limas, Linos i Barreiras, znajdujących się na terenie sołectwa Lourosa, nie powodując ryzyka dla zdrowia ludzkiego i szkód dla środowiska, w szczególności nie powodując zanieczyszczeń wody i gleby oraz zapewniając by wspomniane odpady były przekazywane prywatnym lub publicznym służbom zbierania odpadów albo przedsiębiorstwu odpowiedzialnemu za ich unieszkodliwianie lub odzyskiwanie oraz z drugiej strony nie podejmując koniecznych środków w celu ograniczenia wprowadzania do wód gruntowych substancji umieszczonych w wykazie II dyrektywy Rady 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w taki sposób, aby uniknąć zanieczyszczeń tych wód przez wspomniane substancje, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 i art. 8 dyrektywy 2006/12/WE z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów, ujednolicającej dyrektywę 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, jak również art. 3 i art. 5 dyrektywy 80/68/EWG dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W latach osiemdziesiątych w wyłączonych z eksploatacji kamieniołomach rozpoczęto składowanie, bez jakiejkolwiek kontroli ze strony władz, rozmaitego pochodzenia odpadów. Odpady były tam odprowadzane do lutego 2004 r. Dopiero w czerwcu 2004 r. teren ten został zamknięty
   Analiza próbek wody pobranych w różnych miejscach na terenie dawnych kamieniołomów wykazała niepokojący poziom chemicznego skażenia. Zwierciadło wód podziemnych zostało skażone.
   Przez wiele lat administracja portugalska nie ustanowiła żadnych przepisów w celu uniemożliwienia niezidentyfikowanym posiadaczom odpadów ich odprowadzania i porzucania na terenie wyłączonych z eksploatacji kamieniołomów. Nie kontrolowała ona odprowadzania i porzucania odpadów na terenie kamieniołomów, ani nie weryfikowała unieszkodliwiania odpadów.
   Ponadto administracja portugalska nie podjęła koniecznych środków w celu zapobieżenia wprowadzenia do wód gruntowych substancji toksycznych i niebezpiecznych. Nie poddała składowania odpadów, które mogły prowadzić do pośredniego odprowadzania do wód gruntowych substancji niebezpiecznych, uprzedniemu badaniu. Nie poddała również kontroli zrzutów odpadów na powierzchni.


title: Sprawa C-69/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Dragoș Constantin Târșia/Statul român, Serviciul public comunitar regim permise de conducere şi înmatriculare a autovehiculelor (Odesłanie prejudycjalne — Zasady równoważności i skuteczności — Powaga rzeczy osądzonej — Zwrot nienależnych kwot — Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii — Prawomocne orzeczenie sądu nakładające obowiązek zapłaty podatku niezgodnego z prawem Unii — Wniosek o wznowienie postępowania w odniesieniu do takiego orzeczenia sądu — Przepisy krajowe umożliwiające wznowienie postępowania, w świetle późniejszych wyroków Trybunału wydanych w trybie prejudycjalnym, jedynie w odniesieniu do prawomocnych orzeczeń w sprawach administracyjnych)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Dragoș Constantin Târșia/Statul român, Serviciul public comunitar regim permise de conducere şi înmatriculare a autovehiculelor
   (Sprawa C-69/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zasady równoważności i skuteczności - Powaga rzeczy osądzonej - Zwrot nienależnych kwot - Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii - Prawomocne orzeczenie sądu nakładające obowiązek zapłaty podatku niezgodnego z prawem Unii - Wniosek o wznowienie postępowania w odniesieniu do takiego orzeczenia sądu - Przepisy krajowe umożliwiające wznowienie postępowania, w świetle późniejszych wyroków Trybunału wydanych w trybie prejudycjalnym, jedynie w odniesieniu do prawomocnych orzeczeń w sprawach administracyjnych))
   (2015/C 389/06)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dragoș Constantin Târșia

      Strona pozwana: Statul român, Serviciul public comunitar regim permise de conducere şi înmatriculare a autovehiculelor

      Sentencja

   Prawo Unii, a w szczególności zasady równoważności i skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, aby w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, sąd krajowy nie miał możliwości wznowienia postępowania w odniesieniu do prawomocnego orzeczenia sądowego w sprawie cywilnej, gdy orzeczenie to jest niezgodne z interpretacją prawa Unii dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej po dniu uprawomocnienia się rzeczonego orzeczenia, chociaż możliwość taka istnieje w wypadku niezgodnych z prawem Unii prawomocnych orzeczeń sądowych, które zostały wydane w sprawach administracyjnych.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-284/07: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/24

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-284/07)
   (2007/C 183/43)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Caeiros i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/51/WE (1) z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 akapit pierwszy tej dyrektywy,

               —

               ewentualnie, stwierdzenie, że w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy wskazanej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 31 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 257, str. 127.


title: Sprawa C-421/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 23 września 2009 r. — Calebus SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Królestwu Hiszpanii (Odwołanie — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty — Decyzja Komisji — Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osoby fizyczne lub prawne — Dopuszczalność — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/9

         Postanowienie Trybunału z dnia 23 września 2009 r. — Calebus SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-421/08 P) (1)

   (Odwołanie - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty - Decyzja Komisji - Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osoby fizyczne lub prawne - Dopuszczalność - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2010/C 11/15
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Calebus SA (przedstawiciel: R. Bocanegra Sierra, abogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy) i Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (izba pierwsza) z dnia 14 lipca 2008 r. w sprawie T-366/06 Calebus przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz. U. L 259, s. 1), w zakresie w jakim wyznacza ona teren o nazwie „Ramblas de Gergal, Tabernas y Sur de Sierra Alhamilla”, w granicach którego zawiera się obszar należący do wnoszącej odwołanie, jako teren śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mający znaczenie dla Wspólnoty.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Calebus SA zostaje obciążona kosztami.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-484/17: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Fidesban, SA i in./SRB

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/14

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Fidesban, SA i in./SRB
   (Sprawa T-484/17)
   (2017/C 330/18)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fidesban, SA (Madryt, Hiszpania i 69 pozostałych skarżących (przedstawiciel: R. Pelayo Jiménez, adwokat)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) z dnia 7 czerwca 2017 r. (SRB/EES/2017/08);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do zarzutów i głównych argumentów podniesionych w sprawie T-478/17, Mutualidad General de la Abogacía/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB).


title: Sprawa C-274/10: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Węgierskiej

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/26

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-274/10)
   ()
   2010/C 221/42
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i B. D. Simon, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Węgierska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Węgierska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) poprzez zobowiązanie podatników, których deklaracja podatkowa za dany okres podatkowy wykazuje „nadwyżkę” w rozumieniu art. 183 rzeczonej dyrektywy, do przeniesienia tej nadwyżki lub jej części na kolejny okres podatkowy, jeżeli podatnik nie zapłacił dostawcy całej wartości odnośnego nabycia, co powoduje, że w związku z tym obowiązkiem, niektórzy podatnicy, w których deklaracji podatkowej regularnie znajduje się nadwyżka, mogą być zobowiązani do przeniesienia takiej nadwyżki więcej niż jeden raz na kolejny okres podatkowy.

               —

               obciążenie Republiki Węgierskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy węgierskiego przepisu podatkowego, zgodnie z którym po zakończeniu roku podatkowego podatnicy mogą żądać zwrotu nadwyżki podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „podatkiem VAT”) tylko w zakresie, w jakim owa nadwyżka jest wyższa od podatku VAT, należnego od transakcji, za które nie dokonano jeszcze rzeczywistej zapłaty. W związku z tym, w wyniku zaskarżonej węgierskiej regulacji podatnik nie może dochodzić zwrotu części nadwyżki odpowiadającej wartości podatku VAT, który ciąży na niezapłaconym jeszcze nabyciu, lecz musi przenieść ją na kolejny okres podatkowy. W przypadku, gdy pod koniec okresu podatkowego wartość zadeklarowanej nadwyżki podatku VAT byłaby niższa lub równa podatkowi VAT ciążącemu na niezapłaconych jeszcze nabyciach, podatnik musi przenieść całość nadwyżki podatku VAT na kolejny okres podatkowy. W ten sam sposób należy postąpić w końcu kolejnego okresu obrachunkowego: uregulowanie nie ogranicza w czasie w żaden sposób tej procedury, tak że może się zdarzyć, iż podatnik będzie musiał nieskończoność przenosić nadwyżkę podatku VAT.
   Komisja nie zaprzecza, iż art. 183 dyrektywy 2006/112 (zwanej dalej „dyrektywą”) pozostawia państwom członkowskim możliwość zadecydowania o przeniesieniu lub zwrocie nadwyżki podatku VAT. Niemniej jednak państwa członkowskie mogą wykonywać swoje uprawnienie jedynie z poszanowaniem ogółu zasad wspólnego systemu podatku VAT, a w szczególności zasady neutralności podatkowej. Ponieważ art. 183 dyrektywy, który zezwala państwom członkowskim na jednokrotne przeniesienie nadwyżki podatku VAT na kolejny okres podatkowy, jest przepisem, który utrudnia pełną realizację zasady neutralności podatkowej, należy go interpretować w sposób ścisły i nie może on służyć jako podstawa dla przyjęcia przepisów krajowych, które będą sprzeczne z zasadą neutralności podatkowej lub z celem systemu odliczeń.
   Z punktu widzenia zasady neutralności podatkowej cel systemu odliczeń polega na całkowitym uwolnieniu przedsiębiorcy z ciężaru podatku VAT, który miałby zapłacić w ramach jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Zasada wyłącza możliwość uzależnienia przez państwa członkowskie zwrotu nadwyżki podatku VAT od przesłanek, które oznaczałyby nałożenie ciężaru na podatnika i wpływałyby na jego sytuację i płynność finansową lub na jego decyzje handlowe. Tymczasem zatrzymanie nadwyżki podatku VAT ustanowione przez sporną węgierską regulację wywołuje takie negatywne skutki dla podatnika z dwóch powodów.
   Po pierwsze, ponieważ nadwyżka podatku VAT, która może zostać odliczona od należnego podatku VAT powinna zostać uznana za wierzytelność podatnika, a odroczenie płatności tej wierzytelności zmniejsza możliwości zysku i płynności podatnika będącego wierzycielem, zwiększając w ten sposób ryzyko handlowe. Podatnik musi odprowadzić podatek VAT z tytułu oferowanych przez niego dostaw towarów i świadczonych usług pomimo iż nie otrzymał za nie zapłaty, podczas gdy tylko wtedy może otrzymać zwrot podatku VAT odpowiadającego otrzymanym przez niego dostawom towarów i świadczonym usługom, jeżeli za nie rzeczywiście zapłacił.
   Po drugie zatrzymanie nadwyżki podatku VAT nie dość że stanowi ciężar dla podatnika, który znajduje się na pozycji wierzyciela, to także dla innego podatnika, który uczestniczył w opodatkowanej transakcji, to znaczy dla sprzedawcy. W rzeczywistości bowiem, poprzez zmniejszenie płynności finansowej klienta, zwiększa się ryzyko nieotrzymania przez sprzedawcę lub otrzymania ze znacznym opóźnieniem świadczenia wzajemnego za dostarczone towary lub wyświadczone usługi, podczas gdy niezależnie od tej okoliczności sprzedawca ma obowiązek odprowadzenia podatku VAT odpowiadającego owym dostawom towarów i świadczeniu usług.
   Zdaniem Komisji okoliczność, iż uregulowanie nakłada ciężar na podatników nie może zostać zrównoważona nałożeniem nowych ciężarów na podatników. Równowaga, do jakiej dąży to uregulowanie tylko wtedy może zostać osiągnięta, jeżeli ciężar spoczywający na podatniku, który znajduje się na pozycji dłużnika, to jest ciąży na nim obowiązek zapłaty podatku, zostanie zrównoważony poprzez ustanowienie możliwości uzyskania przez podatnika znajdującego się na pozycji wierzyciela zwrotu podatku VAT zapłaconego w chwili, gdy znajdował się on na pozycji dłużnika.
   Wreszcie, ponieważ art. 183 dyrektywy pozwala tylko na jednorazowe przeniesienie nadwyżki podatku VAT „na następny okres rozliczeniowy”, zaskarżone uregulowanie węgierskie narusza ów artykuł w zakresie, w jakim nie przewiduje, iż podatnik uzyska zwrot nadwyżki najpóźniej z końcem kolejnego okresu rozliczeniowego. Ponadto uregulowanie węgierskie, które w istocie poprzez zmniejszenie płynności finansowej klienta, jednocześnie zmniejsza możliwość uzyskania zwrotu, nie gwarantuje nawet, iż podatnik otrzyma w jakimkolwiek momencie zwrot nadwyżki. W rzeczywistości bowiem, jeżeli podatnik zaprzestanie prowadzenia działalności bez zapłaty za wszystkie swoje nabycia w skutek swojej niewypłacalności, nie ma sposobu na odzyskanie podatku VAT, ciążącego na niezapłaconych transakcjach, i ostatecznie pozostanie on w rękach państwa.
   Z uwagi na powyższe argumenty Komisja uważa, iż ustawodawca węgierski przekroczył przyznane mu swobodne uznanie i naruszył art. 183 dyrektywy poprzez przyjęcie uregulowania dotyczącego przesłanek zwrotu nadwyżki podatku VAT, które narusza zasadę neutralności podatkowej oraz umożliwia kolejne przeniesienia nadwyżek.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2004 r. w sprawie C-1/03 (wniosek Cour d'appel de Bruxelles o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Postępowanie karne przeciwko Paulowi Van de Walle i in. oraz Texaco Belgium SA (Środowisko naturalne — Odpady — Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG — Pojęcia „odpadów”, „producenta odpadów” oraz „posiadacza odpadów” — Gleba zanieczyszczona węglowodorami pochodzącymi z wycieku — Samodzielna eksploatacja stacji obsługi należącej do kompanii naftowej)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 7 września 2004 r.
   w sprawie C-1/03 (wniosek Cour d'appel de Bruxelles o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Postępowanie karne przeciwko Paulowi Van de Walle i in. oraz Texaco Belgium SA (1)

   (Środowisko naturalne - Odpady - Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG - Pojęcia „odpadów”, „producenta odpadów” oraz „posiadacza odpadów” - Gleba zanieczyszczona węglowodorami pochodzącymi z wycieku - Samodzielna eksploatacja stacji obsługi należącej do kompanii naftowej)
   (2004/C 262/16)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-1/03, mającej za przedmiot skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w ramach postępowania karnego toczącego się przed tym sądem przeciwko Paulowi Van de Walle, Danielowi Laurent, Thierriemu Mersch oraz Texaco Belgium SA, w charakterze interwenienta: Région de Bruxelles-Capitale, na skutek postanowienia z dnia 3 grudnia 2002 r., wpisany do rejestru dnia 3 stycznia 2003 r., wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) i R. Schintgen, F. Macken i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Węglowodory wylane nieumyślnie i będące źródłem zanieczyszczenia gleby i wód podziemnych są odpadami w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. To samo odnosi się do gleby zanieczyszczonej węglowodorami, także wówczas, gdy nie była ona wydrążona. W okolicznościach, jakie wystąpiły w postępowaniu głównym, spółka naftowa zaopatrująca stację obsługi może zostać uznana za posiadacza odpadów w znaczeniu art. 1 lit. c) dyrektywy75/442 tylko, jeżeli będący źródłem odpadów wyciek z urządzeń składujących stacji obsługi może zostać przypisany zachowaniu tej spółki.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003.


title: Sprawa C-134/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuł 31 — Kryteria przyznawania statusu beneficjenta obowiązku rozpowszechniania — Cele interesu ogólnego umożliwiające przyznanie tego statusu — Wpływ liczby użytkowników końcowych sieci łączności na przyznanie wspomnianego statusu — Zasada proporcjonalności)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-134/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/22/WE - Artykuł 31 - Kryteria przyznawania statusu beneficjenta obowiązku rozpowszechniania - Cele interesu ogólnego umożliwiające przyznanie tego statusu - Wpływ liczby użytkowników końcowych sieci łączności na przyznanie wspomnianego statusu - Zasada proporcjonalności)
   2011/C 130/12
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis i C. Vrignon, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: M. Jacobs i T. Materne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewłaściwa transpozycja art. 31 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Kryteria dotyczące przyznania statusu rozpowszechniania radiowego i telewizyjnego, zwanego „must carry” — Cele interesu ogólnego umożliwiające przyznanie tego statusu — Wpływ liczby użytkowników końcowych sieci łączności na przyznanie wspomnianego statusu — Zasada proporcjonalności

      Sentencja

               1)

               Poprzez brak prawidłowej transpozycji art. 31 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy postanowień wspomnianej dyrektywy i art. 56 TFUE.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010


title: Sprawa T-105/10: Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2010 r. — BASF przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/57

         Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2010 r. — BASF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-105/10) (1)

   ()
   2011/C 30/104
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-435/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 13 września 2010 r. — J. C. van Ardennen przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 13 września 2010 r. — J. C. van Ardennen przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-435/10)
   ()
   2010/C 317/32
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J. C. van Ardennen

      Strona pozwana: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę upadłościową (1), w szczególności jej art. 4, 5 i 10, należy interpretować w ten sposób, że są z nią ogólnie niezgodne przepisy krajowe, które zobowiązują pracowników w przypadku upadłości ich pracodawcy, w celu (pełnego) dochodzenia ich prawa do przejęcia niewykonanych roszczeń o wynagrodzenie za pracę, do rejestracji jako osoba poszukująca pracy najpóźniej w pierwszym dniu roboczym następującym po dniu, w którym został wypowiedziany stosunek pracy lub zostałby wypowiedziany zgodnie z prawem?

         W przypadku odpowiedzi przeczącej:

               2)

               Czy dyrektywę upadłościową, w szczególności jej art. 4,5 i 10 należy interpretować w ten sposób, że jest z nią niezgodny przepis krajowy, który nakłada ten obowiązek rejestracji także na pracowników, którzy w okresie wypowiedzenia wykonują działalność we własnym przedsiębiorstwie lub zawód?

               3)

               Czy dyrektywę upadłościową, w szczególności jej art. 4,5 i 10 należy interpretować w ten sposób, że jest z nią niezgodny przepis krajowy, według którego, jeśli ten obowiązek rejestracji nie zostanie (w terminie) spełniony, może dojść do tego, iż świadczenie z tytułu upadłości częściowo nie zostanie wypłacone, przy czym wysokość i czas trwania środka zależy także od chwili, w której zobowiązanie to zostanie później spełnione?

      (1)  Dyrektywa Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23).


title: Sprawa C-37/10: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/16

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-37/10)
   2011/C 80/31
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková i H. Tserepa Lacombe, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że stanowiąc w § 1 ust. 2 lit. g) rozporządzenia nr 77/2003 Sb., że „masło do smarowania” (pomazánkové máslo) oznacza produkt mleczarski z kwaśnej śmietany, wzbogacony sproszkowanym mlekiem lub maślanką, zawierający wagowo co najmniej 31 % tłuszczu mlecznego i 42 % suchej masy, oraz dopuszczając ten produkt do sprzedaży pod nazwą handlową „masło do smarowania” Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 115 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 (1) w związku z pkt I ppkt 1 akapit pierwszy i drugi załącznika XV do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz części A pkt 1 i 4 dodatku do załącznika XV rozporządzenia (WE) nr 1234/2007;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 115 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 w związku z pkt I ppkt 2 akapit pierwszy i drugi załącznika XV oraz częścią A pkt 1 dodatku do załącznika XV do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że nazwa handlowa „masło” zastrzeżona jest dla produktów zawartości tłuszczu mlecznego wynoszącej co najmniej 80 % i o zawartości wody nie wyższej niż 16 %. W Republice Czeskiej, na mocy § ust. 2 lit. b) rozporządzenia ministra rolnictwa nr 77/2003 Sb. Z dnia 6 marca 2003 r. wprowadzono na rynek produkt o nazwie handlowej „masło do smarowania”. Produkt ten jest stałą i plastyczną emulsją typu woda w oleju, uzyskiwaną główne z kwaśnej śmietany i zawierającą wagowo co najmniej 31 % tłuszczu mlecznego i 42 % suchej masy. Ze względu na niższą od przewidzianej zawartość tłuszczu mlecznego produkt „masło do smarowania” nie spełnia warunków zastosowania nazwy handlowej „masło”, wobec czego naruszone zostały wyżej wymienione przepisy prawa Unii.
   Punkt I ppkt 2 załącznika XV w związku z częścią A pkt 4 dodatku do załącznika XV do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 wymaga, aby dla produktów mleczarskich mleczarskich zawartości tłuszczu mlecznego mniejszej niż 39 % używane było oznaczenie handlowe „tłuszcze do smarowania X %”. „Masło do smarowania” nie jest sprzedawane pod tym oznaczeniem, wobec czego naruszone zostały wskazane wyżej przepisy prawa Unii.
   W drodze wyjątku produkty niespełniające powyższych parametrów mogą być sprzedawane pod oznaczeniem handlowym „masło”, jeżeli spełnione zostaną wymogi określone w pkt I ppkt 2 akapit trzeci lit. a) załącznika XV do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. Produkty takie wymienione są w sposób wyczerpujący w wykazie produktów zawartym w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2007. (2)„Masło do smarowania” nie zostało ujęte w tym wykazie, gdyż nie spełnia wymogów określonych w pkt I ppkt 2 akapit trzeci lit. a) załącznika XV do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. Dlatego odstępstwa te nie mogą zostać zastosowane w odniesieniu do „masła do smarowania”.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 299, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 445/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania oraz stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony nazw stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi (Dz.U. L 106, s. 24)


title: Sprawa C-143/05: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/24

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-143/05)
   (2005/C 143/34)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 29 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Knuta Simonssona i Woutera Wilsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Belgii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjąwszy przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2002/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. zmieniającej dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki (1), lub przynajmniej nie podając ich do wiadomości Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 23 listopada 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 324, str. 53.


title: Sprawa T-214/09: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2011 r. COR Sitzmöbel Helmut Lübke przeciwko OHIM — El Corte Inglés (COR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wniosek o rozszerzenie terytorialnego zakresu ochrony rejestracji międzynarodowej — Słowny znak towarowy COR — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CADENACOR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo towarów)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/17

         Wyrok Sądu z dnia 20 października 2011 r. COR Sitzmöbel Helmut Lübke przeciwko OHIM — El Corte Inglés (COR)
   (Sprawa T-214/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wniosek o rozszerzenie terytorialnego zakresu ochrony rejestracji międzynarodowej - Słowny znak towarowy COR - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CADENACOR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo towarów)
   2011/C 355/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: COR Sitzmöbel Helmut Lübke GmbH & Co. KG (Rheda-Wiedenbrück, Niemcy) (przedstawiciele: Y.-G. von Amsberg i A.-S. Loesenbeck, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J.L. Rivas Zurdo, M. E. López Camba i E. Seijo Veiguela, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 marca 2009 r. (sprawa R 376/2008-2), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés, SA a Cor Sitzmöbel Helmut Lübke GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               COR Sitzmöbel Helmut Lübke GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 października 2004 r. w sprawie T- 55/03, Philippe Brendel przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Mianowanie — Zaklasyfikowanie do grupy zaszeregowania i na stopień — Zasada starszeństwa służbowego — Skarga o odszkodowanie)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/34

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 26 października 2004 r.
   w sprawie T- 55/03, Philippe Brendel przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Mianowanie - Zaklasyfikowanie do grupy zaszeregowania i na stopień - Zasada starszeństwa służbowego - Skarga o odszkodowanie)
   (2005/C 6/67)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-55/03, Philippe Brendel, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez G. Vandersandena i L. Levi, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i F. Clotuche-Duvieusart, wspierani przez D. Waelbroeck, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, z jednej strony, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji klasyfikującej skarżącego do grupy zaszeregowania A7, stopień 2, oraz, z drugiej strony, wniosek o odszkodowanie z tytułu szkody, jaką miał ponieść skarżący, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba) w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i N. Forwood, sędziowie, sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 26 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Komisja jest zobowiązana wypłacić odsetki za zwłokę należne od kwoty powstałej z różnicy pomiędzy wynagrodzeniem należnym skarżącemu odpowiadającym grupie zaszeregowania A7, stopniowi 3 a wynagrodzeniem odpowiadającym grupie zaszeregowania A7, stopniowi 2, od dnia 16 kwietnia 2001 r. Odsetki te będą liczone od różnych terminów, w jakich każda płatność miała być dokonana według Regulaminu aż do pełnej płatności. Stopa procentowa, która powinna być zastosowana, zostanie obliczona na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych, mającej zastosowanie do różnych faz odpowiedniego okresu czasu, powiększonej o dwa punkty.

               2)

               Nie ma już potrzeby orzekania w sprawie wniosku o wypłacenie różnicy pomiędzy wynagrodzeniem należnym skarżącemu odpowiadającym grupie zaszeregowania A7, stopniowi 3 a wynagrodzeniem odpowiadającym grupie zaszeregowania A7, stopniowi 2.

               3)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               4)

               Komisja poniesie swoje własne koszty i trzy czwarte kosztów skarżącego.

               5)

               Skarżący poniesie jedną czwartą swoich własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa T-722/15: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2015 r. – Interessengemeinschaft privater Milchverarbeiter Bayerns/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/38

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2015 r. – Interessengemeinschaft privater Milchverarbeiter Bayerns/Komisja
   (Sprawa T-722/15)
   (2016/C 059/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Interessengemeinschaft privater Milchverarbeiter Bayerns e.V. (Mertingen, Niemcy) (przedstawiciele: C. Bittner und N. Thies, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim:

                           —

                           w art. 1 tego aktu uznano, że w odniesieniu do kontroli jakości przeprowadzanych w kraju związkowym Bawaria Niemcy naruszyły art. 108 ust. 3 TFUE, przyznając na rzecz określonych zakładów mleczarskich w Bawarii pomoc państwa i że pomoc ta jest niezgodna z rykiem wewnętrznym od dnia 1 stycznia 2007 r.;

                           —

                           w art. 2–4 nakazano odzyskanie od beneficjentów owej pomocy wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2015) 6295 final z dnia 18 września 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.35484 (2013/C) [ex SA.35484 (2012/NN)] przyznanej przez Niemcy w odniesieniu do kontroli jakości mleka w ramach ustawy o mleku i tłuszczach.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 108 ust. 2 TFUE w związku z art. 6 ust. 1 i art. 20 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1)

               Strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest oparta na okolicznościach faktycznych i prawnych, które nie były przedmiotem decyzji o wszczęciu postępowania.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE poprzez uznanie pobranych środków za zasoby państwowe
               Według strony skarżącej środków pobranych od mleczarni nie można uznać za zasoby państwowe, ponieważ nie pozostawały one trwale pod kontrolą państwa ani w dyspozycji władz krajowych. Władze krajowe ograniczały się do przekazywania płatności wnoszonych przez bawarskie mleczarnie na rzecz podmiotu odpowiedzialnego za przeprowadzanie kontroli jakości mleka.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE poprzez uznanie finansowania kontroli jakości mleka za pomoc na rzecz bawarskich mleczarni
               W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że koszty kontroli jakości mleka nie stanowią obciążeń, które powinny zwykle ponosić bawarskie mleczarnie. Kontrole te były przeprowadzane w interesie publicznym. Ponadto przeciwwagę dla domniemanych korzyści przyznanych mleczarniom stanowiły pobierane od nich obowiązkowe składki.

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 107 ust. 3 TFUE
               Strona skarżąca podnosi, że w latach 2000–2006 strona pozwana uznawała sporne środki za zgodne z rynkiem wewnętrznym. Od tego czasu sporne środki nie podlegały żadnym zmianom. Okoliczności te przemawiają za tym, aby zakres uznania strony pozwanej został ograniczony w ten sposób, aby była ona zmuszona do uznania za zgodne ze rynkiem wewnętrznym spornych środków, które były przyznawane od dnia 1 stycznia 2007 r.

               5.

               Zarzut piąty (podniesiony posiłkowo): naruszenie art. 108 ust. 1 i 3 TFUE poprzez uznanie finansowania kontroli jakości mleka za pomoc nową, a więc podlegającą obowiązkowi zgłoszenia

               6.

               Zarzut szósty (podniesiony posiłkowo): naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
               Strona skarżąca podnosi wreszcie, że Komisja uznała, w odniesieniu do okresu obejmującego lata 2000–2006, że finansowanie kontroli jakości mleka było zgodne z rynkiem wewnętrznym. Co więcej, jeszcze w lutym 2012 r. opisywała finansowanie kontroli jakości mleka jako pomoc istniejącą. W ten sposób wzbudziła ona uzasadnione oczekiwania co do tego, że odzyskanie domniemanej pomocy w żadnym wypadku nie zostanie nakazane.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-10/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 marca 2006 r.  — Leite Mateus przeciwko Komisji (Urzędnicy — Powołanie — Zmiana grupy zaszeregowania — Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2006 r. — Leite Mateus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-10/04) (1)

   (Urzędnicy - Powołanie - Zmiana grupy zaszeregowania - Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)
   (2006/C 108/30)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carlos Alberto Leite Mateus (Zaventem, Belgia) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i V. Joris, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2002 r. o ostatecznym zaszeregowaniu skarżącego do grupy B3 ze skutkiem od dnia 1 marca 1988 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisja z dnia 20 grudnia 2002 r. o ostatecznym zaszeregowaniu skarżącego do grupy B3 ze skutkiem od dnia 1 marca 1988 r. zostaje uchylona.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004 r.


title: Sprawa T-151/17: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2017 r. – Marriott Worldwide/EUIPO – Graf (Przedstawienie uskrzydlonego byka)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/35

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2017 r. – Marriott Worldwide/EUIPO – Graf (Przedstawienie uskrzydlonego byka)
   (Sprawa T-151/17)
   (2017/C 129/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marriott Worldwide Corp. (Bethesda, Maryland, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Reid, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Johann Graf (Gumpoldskirchen, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Johann Graf

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie uskrzydlonego byka) – unijny znak towarowy nr 10 511 723

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 stycznia 2017 r. w sprawie R 165/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-700/13: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Bankia przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/45

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Bankia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-700/13)
   2014/C 52/87
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bankia, SA (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciele: J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salínero, A. Lamadrid de Pablo i A. Biondi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego („SEAF”), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza sprawa dotyczy tej samej decyzji, w przedmiocie której została wniesiona skarga w sprawie T-515/13 Hiszpania przeciwko Komisji (Dz.U. C 336, s. 29).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła art. 107 TFUE ze względu na to, że uznała SEAF i składające się nań indywidualne środki za pomoc państwa. Zdaniem skarżącej instytucja ta dopuściła się błędu dokonując łącznej oceny publicznych i prywatnych środków, które były w rzeczywistości od siebie niezależne, oraz przypisując je Królestwu Hiszpanii. Skarżąca kwestionuje również okoliczność, że za pomocą rozpatrywanych środków można było przysporzyć ich rzekomym beneficjentom wybiórczej korzyści gospodarczej, a także to, że środki te mogłyby zakłócić konkurencję między tymi beneficjentami a innymi podmiotami; podważa ona również to, że miałyby one wywierać wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszyła art. 107 i 108 TFUE ze względu na zakwalifikowanie w pewnych przypadkach stosowania hiszpańskiego systemu opodatkowania za tonaż jako nowej pomocy państwa — zamiast pomocy istniejącej. Ze względu na to, że Komisja w 2002 r. zatwierdziła zgłoszony przez Hiszpanię system opodatkowania za tonaż, w każdym razie, gdy chciała zakwestionować sposób jego stosowania, powinna ona była uczynić to w ramach postępowania mającego zastosowanie do istniejącej pomocy państwa. Zdaniem skarżącej argumenty przedstawione przez tą instytucję w zaskarżonej decyzji na poparcie twierdzenia o istnieniu nowej pomocy państwa są w oczywisty sposób bezzasadne.

               3)

               Zarzut trzeci nieważności, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący naruszenia art. 107 i 296 TFUE ze względu na to, iż Komisja dopuściła się błędu, a w każdym razie — nie uzasadniła odpowiednio powodów, dla których podmioty takie jak skarżąca (inwestujące w AIE w drodze transakcji objętych decyzją) zostały uznane za jedynych i ostatecznych beneficjentów kwestionowanych środków.

               4)

               Zarzut czwarty, również podniesiony tytułem ewentualnym, a dotyczący tego, że zawarty w art. 4 zaskarżonej decyzji nakaz odzyskania pomocy narusza ogólną zasadę pewności prawa ze względu na to, iż w bezzasadny sposób wprowadza on ograniczenie zastosowania tej zasady w czasie.

               5)

               W piątym zarzucie nieważności skarżąca przedstawia powody, dla których zaskarżona decyzja narusza jej zdaniem również zasadę powierzenia kompetencji, art. 107 i 108 TFUE, art. 14 rozporządzenia Rady nr 659/1999 oraz art. 19 Karty praw podstawowych UE ze względu na to, iż Komisja wydała w niej rozstrzygnięcie w przedmiocie ważności postanowień zawartych w prywatnoprawnych umowach między inwestorami i innymi podmiotami prywatnymi.


title: Sprawa T-259/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Nikolaou przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Dochodzenie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dotyczące członka Trybunału Obrachunkowego — Ujawnienie informacji — Ochrona danych osobowych — Dostęp do akt dochodzenia i raportu OLAF — Wystarczająco istotne naruszenie przepisów przyznających jednostkom prawa — Związek przyczynowy — Szkoda)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Nikolaou przeciwko Komisji
   (Sprawa T-259/03) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Dochodzenie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dotyczące członka Trybunału Obrachunkowego - Ujawnienie informacji - Ochrona danych osobowych - Dostęp do akt dochodzenia i raportu OLAF - Wystarczająco istotne naruszenie przepisów przyznających jednostkom prawa - Związek przyczynowy - Szkoda)
   (2007/C 247/33)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Kalliopi Nikolaou (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos i V. Vlassi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande i C. Ladenburger, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o naprawienie, na podstawie art. 288 akapit drugi WE, szkody poniesionej przez skarżącą z tytułu publikacji informacji dotyczących dochodzenia prowadzonego względem niej przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz odmowy ze strony OLAF przyznania jej dostępu do akt dochodzenia i przekazania jej kopii raportu końcowego z jego dochodzenia.
   Sentencja wyroku

               1)

               Zasądza się od Komisji na rzecz Kalliopi Nikolaou 3 000 EUR tytułem odszkodowania.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Kalliopi Nikolaou pokryje trzy czwarte własnych kosztów oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję, a Komisja pokryje jedną czwartą własnych kosztów oraz jedną czwartą kosztów poniesionych przez Kalliopi Nikolaou.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003.


title: Sprawa T-141/17: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Amisi Kumba/Rada

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/31

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Amisi Kumba/Rada
   (Sprawa T-141/17)
   (2017/C 129/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gabriel Amisi Kumba (Kasa-Vubu, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciel: O. Okito, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2016/2230 wprowadzającego w życie decyzję Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. wprowadzającą niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB, w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy Gabriela Amisiego Kumby;

               —

               obciążenie Rady, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz wszystkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-139/17, Kibelisa/Rada, lub do nich podobne.