title: Sprawa C-644/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – M.I.A., P.R.-M., V.-C.I-C, F.C.R., P (dawniej T). Ş-B., D.R., P.E.E., F.I./Tribunalul Cluj, Tribunalul Mureş, Tribunalul Hunedoara, Tribunalul Suceava, Tribunalul Galaţi

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – M.I.A., P.R.-M., V.-C.I-C, F.C.R., P (dawniej T). Ş-B., D.R., P.E.E., F.I./Tribunalul Cluj, Tribunalul Mureş, Tribunalul Hunedoara, Tribunalul Suceava, Tribunalul Galaţi
      (Sprawa C-644/21)
      (2022/C 95/16)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bihor

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: M.I.A., P.R.-M., V.-C.I-C, F.C.R., P (dawniej T). Ş-B., D.R., P.E.E., F.I.

         Strona pozwana: Tribunalul Cluj, Tribunalul Mureş, Tribunalul Hunedoara, Tribunalul Suceava, Tribunalul Galaţi

         Przy udziale: Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), w odniesieniu do aspektu zagwarantowania procedury sądowej dla „wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania”, jak również przepisy zawarte w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do aspektu zagwarantowania prawa do „skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis art. 211 lit. c) Legea dialogului social nr. 62/2011 (rumuńskiej ustawy nr 62/2011 regulującej dialog między partnerami społecznymi), który stanowi, że trzyletni termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie rozpoczyna bieg „od dnia powstania szkody”, niezależnie od tego, czy powód wiedział, czy też nie wiedział o wystąpieniu szkody (i jej zakresie)?

                  2)

                  Czy przepisy art. 2 ust. 1 i 2, a także przepisy art. 3 ust. 1 lit. c) in fine dyrektywy Rady 2000/78/W[E] z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis zawarty w art. 1 ust. 2 Legea-cadru nr. 330, din 5 noiembrie 2009, privind salarizarea unitară a personalului plătit din fonduri publice (ustawy ramowej nr 330 z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie jednolitych wynagrodzeń pracowników wypłacanych ze środków skarbu państwa), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w Decizia nr. 7/2019 (wyroku nr 7/2109) (opublikowanym w Monitorul Oficial al României – dzienniku urzędowym Rumunii – nr 343/06.05.2019), wydanym przez Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia) przy rozstrzyganiu skargi w interesie prawa, w okolicznościach, w których powodowi nie przysługiwało ustawowe prawo do żądania podwyższenia dodatku do zatrudnienia w chwili objęcia stanowiska w wymiarze sprawiedliwości w dniu następującym po wejściu w życie ustawy nr 330/2009, stanowiącej akt prawny wyraźnie przewidujący, że roszczeniami z tytułu wynagrodzenia są i pozostają wyłącznie te przewidziane w [rzeczonej] ustawie, co doprowadziło do powstania dyskryminacji pod względem wynagrodzenia w porównaniu z jego współpracownikami, opartej również na kryterium wieku, co w rzeczywistości oznacza, że tylko najstarsi pracownicy wymiaru sprawiedliwości, którzy rozpoczęli pracę przed styczniem 2010 r. (i którzy w okresie od 2006 r. do 2009 r. skorzystali z wyroków, których sentencja była przedmiotem wykładni w 2019 r. na mocy wyroku Înalta Curte de Casație și Justiție nr 7/2019), skorzystali z zaspokojenia z mocą wsteczną roszczeń z tytułu wynagrodzenia (podobnych do tych dochodzonych w drodze powództwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania) w grudniu 2019 r./styczniu 2020 r. za okres od 2010 r. do 2015 r., chociaż w okresie tym również powód pełnił funkcję prokuratora, wykonywał tę samą pracę w tych samych warunkach i w tej samej instytucji?

                  3)

                  Czy przepisy dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dyskryminacji jedynie wtedy, gdy jest ona oparta na jednym z kryteriów, o których mowa w art. 1 tej dyrektywy, czy też przeciwnie, przepisy te, ewentualnie uzupełnione innymi przepisami prawa Unii, co do zasady stoją na przeszkodzie różnemu traktowaniu pracowników w zakresie wynagrodzenia, jeżeli wykonują oni tę samą pracę dla tego samego pracodawcy [w] tym samym okresie i na tych samych warunkach?

         (1)  Dz.U. 2000, L 303, p. 16.


title: Sprawa C-645/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 21 października 2021 r. – C.C.C., C.R.R., U.D.M./Tribunalul Cluj, Tribunalul Satu Mare, Tribunalul Bucureşti, Tribunalul Bistriţa Năsăud, Tribunalul Maramureş, Tribunalul Sibiu

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 21 października 2021 r. – C.C.C., C.R.R., U.D.M./Tribunalul Cluj, Tribunalul Satu Mare, Tribunalul Bucureşti, Tribunalul Bistriţa Năsăud, Tribunalul Maramureş, Tribunalul Sibiu
      (Sprawa C-645/21)
      (2022/C 95/17)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bihor

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: C.C.C., C.R.R., U.D.M.

         Strona pozwana: Tribunalul Cluj, Tribunalul Satu Mare, Tribunalul Bucureşti, Tribunalul Bistriţa Năsăud, Tribunalul Maramureş, Tribunalul Sibiu.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), w odniesieniu do aspektu zagwarantowania procedury sądowej dla „wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania”, jak również przepisy zawarte w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do aspektu zagwarantowania prawa do „skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis art. 211 lit. c) Legea dialogului social nr. 62/2011 (rumuńskiej ustawy nr 62/2011 regulującej dialog między partnerami społecznymi), który stanowi, że trzyletni termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie rozpoczyna bieg „od dnia powstania szkody”, niezależnie od tego, czy powód wiedział, czy też nie wiedział o wystąpieniu szkody (i jej zakresie)?

                  2)

                  Czy przepisy art. 2 ust. 1 i 2, a także przepisy art. 3 ust. 1 lit. c) in fine dyrektywy Rady 2000/78/W[E] z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis zawarty w art. 1 ust. 2 Legea-cadru nr. 330, din 5 noiembrie 2009, privind salarizarea unitară a personalului plătit din fonduri publice (ustawy ramowej nr 330 z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie jednolitych wynagrodzeń pracowników wypłacanych ze środków skarbu państwa), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w Decizia nr. 7/2019 (wyroku nr 7/2109) (opublikowanym w Monitorul Oficial al României – dzienniku urzędowym Rumunii – nr 343/06.05.2019), wydanym przez Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia) przy rozstrzyganiu skargi w interesie prawa, w okolicznościach, w których powodowi nie przysługiwało ustawowe prawo do żądania podwyższenia dodatku do zatrudnienia w chwili objęcia stanowiska w wymiarze sprawiedliwości w dniu następującym po wejściu w życie ustawy nr 330/2009, stanowiącej akt prawny wyraźnie przewidujący, że roszczeniami z tytułu wynagrodzenia są i pozostają wyłącznie te przewidziane w [rzeczonej] ustawie, co doprowadziło do powstania dyskryminacji pod względem wynagrodzenia w porównaniu z jego współpracownikami, opartej również na kryterium wieku, co w rzeczywistości oznacza, że tylko najstarsi pracownicy wymiaru sprawiedliwości, którzy rozpoczęli pracę przed styczniem 2010 r. (i którzy w okresie od 2006 r. do 2009 r. skorzystali z wyroków, których sentencja była przedmiotem wykładni w 2019 r. na mocy wyroku Înalta Curte de Casație și Justiție nr 7/2019), skorzystali z zaspokojenia z mocą wsteczną roszczeń z tytułu wynagrodzenia (podobnych do tych dochodzonych w drodze powództwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania) w grudniu 2019 r./styczniu 2020 r. za okres od 2010 r. do 2015 r., chociaż w okresie tym również powód pełnił funkcję prokuratora, wykonywał tę samą pracę w tych samych warunkach i w tej samej instytucji?

                  3)

                  Czy przepisy dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dyskryminacji jedynie wtedy, gdy jest ona oparta na jednym z kryteriów, o których mowa w art. 1 tej dyrektywy, czy też przeciwnie, przepisy te, ewentualnie uzupełnione innymi przepisami prawa Unii, co do zasady stoją na przeszkodzie różnemu traktowaniu pracowników w zakresie wynagrodzenia, jeżeli wykonują oni tę samą pracę dla tego samego pracodawcy [w] tym samym okresie i na tych samych warunkach?

         (1)  Dz.U. 2000, L 303, p. 16.


title: Sprawa C-667/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 8 listopada 2021 r. – ZQ/Medizinischer Dienst der Krankenversicherung Nordrhein, Körperschaft des öffentlichen Rechts

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 8 listopada 2021 r. – ZQ/Medizinischer Dienst der Krankenversicherung Nordrhein, Körperschaft des öffentlichen Rechts
      (Sprawa C-667/21)
      (2022/C 95/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ZQ

         Strona pozwana: Medizinischer Dienst der Krankenversicherung Nordrhein, Körperschaft des öffentlichen Rechts

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 ust. 2 lit. h) rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, dalej „RODO”) należy interpretować w ten sposób, że służbie medycznej kasy chorych nie wolno przetwarzać danych dotyczących zdrowia jej pracownika, które są warunkiem oceny zdolności tego pracownika do pracy?

                  2)

                  W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze z tym skutkiem, że zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. h) RODO możliwy do uwzględnienia byłby określony w art. 9 ust. 1 RODO wyjątek od zakazu przetwarzania danych dotyczących zdrowia: Czy w przypadku takim jak w niniejszej sprawie istnieją inne, a jeżeli tak, jakie wymogi dotyczące ochrony danych, których należy przestrzegać, oprócz tych określonych w art. 9 ust. 3 RODO?

                  3)

                  W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze z tym skutkiem, że zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. h) RODO możliwy do uwzględnienia byłby określony w art. 9 ust. 1 RODO wyjątek od zakazu przetwarzania danych dotyczących zdrowia: Czy w przypadku takim jak w niniejszej sprawie dopuszczalność lub zgodność z prawem przetwarzania danych dotyczących zdrowia zależy ponadto od spełnienia co najmniej jednego z warunków określonych w art. 6 ust. 1 RODO?

                  4)

                  Czy art. 82 ust. 1 RODO ma szczególny lub ogólny charakter prewencyjny i należy to uwzględniać przy ustalaniu wysokości szkody niemajątkowej podlegającej naprawieniu na podstawie art. 82 ust. 1 RODO na niekorzyść administratora lub podmiotu przetwarzającego?

                  5)

                  Czy przy ustalaniu wysokości szkody niemajątkowej podlegającej naprawieniu na podstawie art. 82 ust. 1 RODO znaczenie ma stopień winy administratora lub podmiotu przetwarzającego? W szczególności, czy można wziąć pod uwagę nieistniejącą lub niewielką winę administratora lub podmiotu przetwarzającego, na jego korzyść?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-723/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Cottbus (Niemcy) w dniu 29 listopada 2021 r. – Stadt Frankfurt (Oder) und FWA Frankfurter Wasser- und Abwassergesellschaft mbH/Landesamt für Bergbau, Geologie und Rohstoffe

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Cottbus (Niemcy) w dniu 29 listopada 2021 r. – Stadt Frankfurt (Oder) und FWA Frankfurter Wasser- und Abwassergesellschaft mbH/Landesamt für Bergbau, Geologie und Rohstoffe
      (Sprawa C-723/21)
      (2022/C 95/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Cottbus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stadt Frankfurt (Oder), FWA Frankfurter Wasser- und Abwassergesellschaft mbH

         Strona przeciwna: Landesamt für Bergbau, Geologie und Rohstoffe

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                              a.

                              Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że wszyscy członkowie społeczności, której bezpośrednio dotyczy przedsięwzięcie, mają prawo do zaskarżania przed sądem naruszeń obowiązku,

                                          i)

                                          zapobiegania pogarszania jakości części wód służących do produkcji wody do spożycia,

                                          ii)

                                          zredukowania poziomu uzdatniania wymaganego przy produkcji wody do spożycia,

                                    w oparciu o ochronę osób trzecich dotyczącą zakazu pogarszania stanu wód gruntowych (zob. wyroki Trybunału Sprawiedliwości: z dnia 28 maja 2020 r., Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18 (2), pkt 132 i nast.; z dnia 3 października 2019 r., Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland i in., C-197/18 (3), pkt 40 i 42)?

                              b.

                              W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie w pkt a):
                              Czy prawo do zaskarżania przed sądem naruszeń zakazów i wymogów określonych w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 mają w każdym razie prawo ci skarżący, którym powierzono produkcję wody do spożycia i uzdatnianie?

                  2.

                  Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 przewiduje również w odniesieniu do części wód poza strefami ochronnymi, o których mowa w zdaniu drugim tego przepisu, oprócz wymogu długoterminowego planowania w planach gospodarowania i programach działań, podobnie jak art. 4 tej dyrektywy, obowiązek odmowy udzielenia zezwolenia na konkretne przedsięwzięcia z powodu naruszenia zakazu pogarszania stanu wód (zob. wyrok Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, pkt 75)?

                  3.

                  Przyjmując, że art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 – w przeciwieństwie do załącznika V do art. 4 tej dyrektywy – nie ustanawia żadnych własnych wielkości referencyjnych dla kontroli zakazu pogarszania stanu wód:

                              a.

                              W jakich okolicznościach należy przyjąć, że występuje pogorszenie części wód i związane z tym zwiększenie poziomu uzdatniania wymaganego przy produkcji wody do spożycia?

                              b.

                              Czy właściwy punkt odniesienia dla zwiększenia poziomu uzdatniania i tym samym dla zakazu pogarszania określonego w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 mogłyby stanowić wartości dopuszczalne określone w załączniku I do dyrektywy Rady 98/83/WE (4), na co wskazuje art. 7 ust. 2 ostatnie zdanie dyrektywy 2000/60?

                              c.

                              W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie w pkt b):
                              Czy naruszenie zakazu pogarszania określonego w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 może mieć miejsce wtedy, gdy jedynie znaczącą wartością nie jest wartość dopuszczalna określona w części A lub B załącznika I, lecz tak zwany parametr wskaźnikowy zgodnie z częścią C załącznika I?

                  4.

                  Kiedy należy przyjąć naruszenie zakazu pogarszania stanu wody do spożycia określonego w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 (zob. w odniesieniu do kryterium kontroli zakazu naruszenia określonego w art. 4 tej dyrektywy wyrok Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, pkt 119, oraz uprzednio wyrok z dnia 1 lipca 2015 r., Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland, C-461/13 (5), pkt 52)?

                              a.

                              czy dla przyjęcia naruszenia wystarczy każde pogorszenie
                              lub

                              b.

                              czy musi istnieć prawdopodobieństwo, że parametr wskaźnikowy dla siarczanów na poziomie 250 mg/l nie zostanie osiągnięty
                              lub

                              c.

                              czy muszą grozić środki zaradcze w rozumieniu art. 8 ust. 6 dyrektywy 98/83 zwiększające koszty uzdatniania przy produkcji wody do spożycia?

                  5.

                  Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 ustanawia, oprócz materialnego kryterium kontroli, również wymogi w odniesieniu do urzędowej procedury udzielania zezwolenia, a więc czy orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące art. 4 owej dyrektywy może mieć zastosowanie do zakresu kontroli określonego w art. 7 ust. 3 tej dyrektywy (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, drugie pytanie prejudycjalne)?

                  6.

                  Czy inwestor musi przeprowadzić badanie w drodze ekspertyzy ewentualnego naruszenia art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 już wtedy, gdy przedsięwzięcie może naruszyć wymogi rzeczonego przepisu?

                  7.

                  Czy należy również przyjąć w tym przypadku, że badanie musi być dostępne w momencie wydania decyzji wodnoprawnej, a w konsekwencji badanie przeprowadzone w toku postępowania sądowego nie może sanować niezgodności z prawem decyzji wodnoprawnej (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, pkt 76 oraz 80 i nast.)?

                  8.

                  Czy można odstąpić od wymogów i zakazów z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 na podstawie wyważenia, w ramach udzielania zezwolenia, na korzyść celu realizowanego przez przedsięwzięcie na przykład wtedy, gdy koszty uzdatniania są niewielkie lub cel przedsięwzięcia ma szczególną wagę?

                  9.

                  Czy art. 4 ust. 7 ma zastosowanie do art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60?

                  10.

                  Jakie obowiązki wykraczające poza art. 4 dyrektywy 2000/60 można odczytać z art. 7 ust. 2 tej dyrektywy z takim skutkiem, że należy je uwzględnić w procedurze udzielenia zezwolenia na przedsięwzięcie?

         (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1).

         (2)  ECLI:EU:C:2020:391.

         (3)  ECLI:EU:C:2019:824

         (4)  Dyrektywa Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. 1998, L 330, s. 32).

         (5)  ECLI:EU:C:2015:433


title: Sprawa C-750/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 24 września 2021 r. w sprawie T-139/19, Pilatus Bank/EBC, wniesione w dniu 6 grudnia 2021 r. przez Pilatus Bank plc

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 24 września 2021 r. w sprawie T-139/19, Pilatus Bank/EBC, wniesione w dniu 6 grudnia 2021 r. przez Pilatus Bank plc
      (Sprawa C-750/21 P)
      (2022/C 95/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Pilatus Bank plc (przedstawiciel: O. Behrends, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia;

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 264 TFUE nieważności decyzji EBC z dnia 21 grudnia 2018 r. stwierdzającej, że EBC nie jest już właściwy w zakresie bezpośredniego nadzoru ostrożnościowego nad wnoszącym odwołanie oraz do podejmowania odpowiednich działań;

                  —

                  w zakresie, w jakim Trybunał Sprawiedliwości nie jest właściwy do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, przekazanie sprawy Sądowi w celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności oraz

                  —

                  obciążenie EBC kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie oraz kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.
      Po pierwsze twierdzi on, że Sąd dokonał błędnej wykładni przepisów rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (1) błędnie przyjmując, że w wyniku utraty przez wnoszącego odwołanie licencji bankowej EBC nie jest już właściwy w zakresie bezpośredniego nadzoru ostrożnościowego nad nim.
      Po drugie twierdzi on, że Sąd nie odniósł się w należyty sposób do zarzutów wnoszącego odwołania niedotyczących podnoszonego braku właściwości EBC.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi


title: Sprawa C-751/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 7 grudnia 2021 r. – PJ/Eurowings GmbH

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 7 grudnia 2021 r. – PJ/Eurowings GmbH
      (Sprawa C-751/21)
      (2022/C 95/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Salzburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PJ

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy „odmowa przyjęcia na pokład/odmowa przewozu danym lotem” w rozumieniu art. 4 i art. 2 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) ma miejsce również wtedy, kiedy pasażerom odmawia się przewozu danym lotem nie dopiero przy wejściu na pokład (bramce), lecz już wcześniej przy stanowisku odpraw, w związku z czym nie stawiają się oni w ogóle do wejścia na pokład (przy bramce)?

                  2)

                  Czy dla spełnienia warunków określonych w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 261/2004 wystarczy, że w przypadku planowego odlotu o godzinie 6:20, wejścia na pokład o godzinie 5:50, zamknięcia bramki wejścia na pokład o godzinie 6:05 (według karty pokładowej) pasażer po przybyciu na lotnisko taksówką o godzinie 5:14 stawia się przy stanowisku odpraw strony pozwanej natychmiast (a więc około godziny 5:16)? Czy jest tak w szczególności biorąc pod uwagę okoliczność, że strona pozwana poinformowała pasażera o godzinie 3:14 w dniu odlotu, że istnieje bardzo duża liczba rezerwacji na lot i że bagaż podręczny musi zostać odprawiony przy stanowisku odpraw, a ponadto, również biorąc pod uwagę informacje przedstawione przez stronę pozwaną, że stanowisko odpraw w Hamburgu jest otwarte na 2 godziny przed odlotem do 40 minut przed odlotem.

                  3)

                  Czy „odmowa przewozu danym lotem/odmowa przyjęcia na pokład” w rozumieniu art. 4, art. 2 lit. j) rozporządzenia nr 261/2004 ma miejsce w przypadku, gdy powód i jego rodzina zostali odesłani ze stanowiska odpraw strony pozwanej w celu odprawy bagażu o godzinie 5:16 do zatłoczonych automatów do nadawania bagażu na lotnisku w Hamburgu, które to automaty nie działają prawidłowo mimo pomocy pracownika strony pozwanej lub lotniska, i następnie jest odsyłany do innych automatów do nadawania bagażu, gdzie odprawa ponownie się nie udaje, i dopiero o godzinie 5:40 działa pierwszy automat, który rozpoznaje bagaż, jednakże o godzinie 5:41 odrzuca odprawienie bagażu i ponownie odsyła powoda do stanowiska odpraw strony pozwanej, gdzie jest on informowany, że teraz spóźnił się na lot?

                  4)

                  Czy współwinę powoda i tym samym jego współpasażerów, biorąc pod uwagę trudności przy automatycznej odprawie bagażu, stanowi zwykłe wykonywanie instrukcji pracowników oraz automatów i niedostrzeganie przy tym upływu czasu do końca odprawy i na dotarcie do stanowiska odpraw? Czy powodowi i jego współpasażerom można postawić zarzut, że nie rozważyli odpowiednio wcześnie, biorąc pod uwagę trudności przy odprawie, późniejszego dosłania bagażu? Czy można by racjonalnie oczekiwać od tej grupy rozdzielenia się, a więc na przykład pozostawienia powoda z bagażem, aby umożliwić pozostałym osobom dotarcie do bramki odpraw, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że córka oraz teściowa powoda miały ograniczą zdolność poruszania się odpowiednio po operacji kolana poruszając się o kulach oraz ze względu na wiek i zwyrodnienie stawów?

                  5)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania 1–3: Czy art. 2 lit. j) rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której pasażerowie na około godzinę przed odlotem ustawiają się w kolejce do stanowiska odpraw obsługiwanego przez automat do nadawania bagażu, ale ze względu na braki organizacyjne linii lotniczej (na przykład niewystarczającą liczbę otwartych stanowisk odpraw, brak personelu, brak informowania pasażerów przez systemy głośników) lub ze względu na zakłócenia po stronie lotniska (uszkodzenie automatów do nadawania bagażu) dochodzą do stanowiska odpraw dopiero w momencie (zakończenia odprawy przy stanowisku odpraw), w którym nie mogą oni zostać z tego powodu przewiezieni, ma miejsce „odmowa przyjęcia na pokład” w rozumieniu art. 2 lit. j) rozporządzenia nr 261/2004

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-753/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 8 grudnia 2021 r. – Instrubel NV/Montana Management Inc., BNP Paribas Securities Services

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 8 grudnia 2021 r. – Instrubel NV/Montana Management Inc., BNP Paribas Securities Services
      (Sprawa C-753/21)
      (2022/C 95/22)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Instrubel NV

         Strona pozwana: Montana Management Inc., BNP Paribas Securities Services

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 (1) w brzmieniu zmienionym należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              zamrożone fundusze i zasoby gospodarcze pozostają, do momentu podjęcia decyzji o przekazaniu strukturom zastępującym Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku, własnością osób fizycznych i prawnych, organów i podmiotów związanych z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina, objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych?

                              —

                              czy też owe zamrożone fundusze stanową własność struktur zastępujących Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku od momentu wejścia w życie rozporządzenia wskazującego w załącznikach III i IV osoby fizyczne i prawne, organy i podmioty związane z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina, objęte zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie nr 1 odpowiedzi, że fundusze i zasoby gospodarcze są własnością struktur zastępujących Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku, czy art. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 w brzmieniu zmienionym należy interpretować w ten sposób, że dokonanie zajęcia zamrożonych aktywów wymaga uprzedniego zezwolenia właściwego organu krajowego? Czy też przepisy te należy interpretować w ten sposób, że wymagają one zezwolenia tego organu krajowego dopiero w chwili uwolnienia zamrożonych funduszy?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 z dnia 7 lipca 2003 r. dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2465/96l (Dz.U. 2003, L 169, s. 6).


title: Sprawa C-754/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 8 grudnia 2021 r. – Montana Menagement Inc./Heerema Zwijndrecht BV, BNP Paribas Securities Services

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 8 grudnia 2021 r. – Montana Menagement Inc./Heerema Zwijndrecht BV, BNP Paribas Securities Services
      (Sprawa C-754/21)
      (2022/C 95/23)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Montana Menagement Inc.

         Strona pozwana: Heerema Zwijndrecht BV, BNP Paribas Securities Services

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 (1) w brzmieniu zmienionym należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              zamrożone fundusze i zasoby gospodarcze pozostają, do momentu podjęcia decyzji o przekazaniu strukturom zastępującym Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku, własnością osób fizycznych i prawnych, organów i podmiotów związanych z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina, objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych?

                              —

                              czy też owe zamrożone fundusze stanową własność struktur zastępujących Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku od momentu wejścia w życie rozporządzenia wskazującego w załącznikach III i IV osoby fizyczne i prawne, organy i podmioty związane z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina, objęte zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie nr 1 odpowiedzi, że fundusze i zasoby gospodarcze są własnością struktur zastępujących Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku, czy art. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 w brzmieniu zmienionym należy interpretować w ten sposób, że dokonanie zajęcia zamrożonych aktywów wymaga uprzedniego zezwolenia właściwego organu krajowego? Czy też przepisy te należy interpretować w ten sposób, że wymagają one zezwolenia tego organu krajowego dopiero w chwili uwolnienia zamrożonych funduszy?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 z dnia 7 lipca 2003 r. dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2465/96l (Dz.U. 2003, L 169, s. 6).


title: Sprawa C-772/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 14 grudnia 2021 r. – „Brink’s Lithuania” UAB/Lietuvos bankas

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 14 grudnia 2021 r. – „Brink’s Lithuania” UAB/Lietuvos bankas
      (Sprawa C-772/21)
      (2022/C 95/24)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie:„Brink’s Lithuania” UAB

         Druga strona postępowania: Lietuvos bankas

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 6 ust. 2 decyzji EBC/2010/14 (1) należy interpretować w ten sposób, że podmioty zajmujące się obsługą gotówki, które dokonują maszynowej weryfikacji jakości obiegowej banknotów euro, są zobowiązane do przestrzegania minimalnych standardów, o których mowa w tym przepisie?

                  2)

                  Jeżeli zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji EBC/2010/14 wymienione w nim minimalne standardy mają zastosowanie wyłącznie do producentów urządzeń do obsługi banknotów (ale nie do podmiotów zajmujących się obsługą gotówki), to czy art. 6 ust. 2 decyzji EBC/2010/14 w związku z art. 3 ust. 5 tej decyzji należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym obowiązek przestrzegania tych minimalnych standardów ma zastosowanie do podmiotu zajmującego się obsługą gotówki?

                  3)

                  Czy minimalne standardy maszynowej weryfikacji jakości obiegowej banknotów euro przy pomocy urządzeń do obsługi banknotów, przy uwzględnieniu faktu, że są one opublikowane na stronie internetowej EBC, są zgodne z zasadą pewności prawa i art. 297 ust. 2 TFUE oraz czy są one wiążące dla podmiotów zajmujących się obsługą gotówki, a podmioty te mogą powoływać się na nie?

                  4)

                  Czy art. 6 ust. 2 decyzji EBC/2010/14 w zakresie, w jakim stanowi, że minimalne standardy maszynowej weryfikacji jakości obiegowej banknotów euro są publikowane na stronie internetowej EBC i okresowo zmieniane, jest sprzeczny z zasadą pewności prawa i art. 297 ust. 2 TFUE, a tym samym nieważny?

         (1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 września 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności i jakości obiegowej oraz powtórnego wprowadzania do obiegu banknotów euro (EBC/2010/14), Dz.U. 2010, L 267, s. 1.


title: Sprawa C-804/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 20 grudnia 2021 r. – C i CD

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 20 grudnia 2021 r. – C i CD
      (Sprawa C-804/21)
      (2022/C 95/25)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony wnoszące środek zaskarżenia: C i CD

         Druga strona postępowania: Syyttäjä

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 23 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) w związku z jej art. 23 ust. 5 wymaga, aby w sytuacji, gdy osoby aresztowanej nie przekazano w terminie, ustalenie nowej daty przekazania oraz badanie istnienia siły wyższej i spełnienia przesłanek aresztowania przeprowadził wykonujący nakaz organ sądowy, o którym mowa w art. 6 ust. 2 decyzji ramowej, czy też zgodne z decyzją ramową jest również postępowanie, w ramach którego sąd bada te okoliczności wyłącznie na wniosek stron? Jeżeli należy uznać, że przedłużenie terminu wymaga czynności organu sądowego, to czy brak takiej czynności skutkuje bezwzględnie wygaśnięciem terminu przewidzianego w decyzji ramowej, w którym to przypadku osoba aresztowana powinna zostać zwolniona z aresztu na podstawie art. 23 ust. 5 tej decyzji ramowej?

                  2.

                  Czy art. 23 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że pojęcie siły wyższej obejmuje również prawne przeszkody w przekazaniu oparte na prawie krajowym wykonującego nakaz państwa członkowskiego, takie jak wstrzymanie wykonania orzeczone na czas trwania postępowania sądowego, lub prawo osoby ubiegającej się o azyl do pozostania w państwie wykonującym nakaz do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie jej wniosku o udzielenie azylu?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi – oświadczenia niektórych państw członkowskich w sprawie przyjęcia decyzji ramowej (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa T-209/15: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Gmina Kosakowo/Komisja [Pomoc państwa – Infrastruktura lotniskowa – Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz utworzenia portu lotniczego Gdynia-Kosakowo – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Korzyść – Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Naruszenie konkurencji – Odzyskanie pomocy – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/21

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Gmina Kosakowo/Komisja
      (Sprawa T-209/15) (1)

      (Pomoc państwa - Infrastruktura lotniskowa - Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz utworzenia portu lotniczego Gdynia-Kosakowo - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Korzyść - Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Naruszenie konkurencji - Odzyskanie pomocy - Obowiązek uzasadnienia)
      (2022/C 95/26)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Gmina Kosakowo (Polska) (przedstawiciel: M. Leśny, radca prawny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë, K. Herrmann i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1586 z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo (Dz.U. 2015, L 250, s. 165).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Gmina Kosakowo zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2022 r. przez G. Modiano Limited i Standard Wool (UK) Limited przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Sprawa E-1/22) 2022/C 103/11

text:
               3.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/14

      Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2022 r. przez G. Modiano Limited i Standard Wool (UK) Limited przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
      (Sprawa E-1/22)
      (2022/C 103/11)
      W dniu 10 stycznia 2022 r. do Trybunału EFTA została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA przez przedsiębiorstwa G. Modiano Limited i Standard Wool (UK) Limited, reprezentowane przez radcę prawnego Karla O. Wallevika, Advokatfirmaet Wallevik, Klostergaten 36, 5005 Bergen, Norwegia oraz radców prawnych Charlesa Whiddingtona i Zandę Romata, Steptoe & Johnson L.L.P., 489 Avenue Louise, 1050 Bruksela, Belgia.
      G. Modiano Limited i Standard Wool (UK) Limited wnoszą do Trybunału EFTA o:

                  1.

                  Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszego odwołania.

                  2.

                  Unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 9 listopada 2021 r. w sprawie nr 84045.

                  3.

                  Stwierdzenie, że program subsydiowania stanowi nową pomoc i że punkty skupu otrzymywały pomoc niezgodną z prawem przynajmniej od 2002 r. oraz zażądanie od Urzędu Nadzoru EFTA podania kwoty pomocy niezgodnej z prawem.

                  4.

                  Obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami poniesionymi przez G. Modiano Limited i Standard Wool (UK) Limited.

                  5.

                  Zastosowanie wszelkich innych środków, jakie Trybunał uzna za stosowne.

            Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  G. Modiano Limited jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Anglii i Walii. Jej główna działalność obejmuje import, eksport i przetwórstwo wełny owczej oraz handel nią.

                  —

                  Standard Wool (UK) Limited jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Anglii i Walii. To międzynarodowy podmiot zajmujący się przetwórstwem wełny i handlem nią, skoncentrowany głównie na wczesnych etapach procesu przetwarzania i handlu.

                  —

                  Dnia 6 września 2019 r. przedsiębiorstwa G. Modiano Limited i Standard Wool (UK) Limited („skarżący”) złożyły skargę do Urzędu Nadzoru EFTA dotyczącą norweskiego programu subsydiowania wełny („program subsydiowania”).

                  —

                  Niniejszy wniosek jest skargą o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA przyjętej w dniu 9 listopada 2021 r. zamykającej skargę („zaskarżana decyzja”).

                  —

                  Skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności zaskarżanej decyzji ze względu na to, że Urząd Nadzoru EFTA:

                              —

                              naruszył prawo i popełnił błąd w swojej ocenie, stwierdzając, że program subsydiowania stanowi istniejącą, a nie nową pomoc;

                              —

                              nie wziął pod uwagę wszystkich istotnych informacji przedstawionych przez skarżących w korespondencji z Urzędem i nie dopełnił obowiązku uzasadnienia powodów zgodnie z art. 16 porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości;

                              —

                              nie zbadał ani nie ocenił, w jakim zakresie punkty skupu otrzymały pomoc niezgodną z prawem;

                              —

                              nie zbadał ani nie ocenił niekorzystnych skutków programu subsydiowania dla konkurencji.


title: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Sprawa E-3/22) 2022/C 114/05

text:
               10.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/6

      Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
      (Sprawa E-3/22)
      (2022/C 114/05)
      Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 28 stycznia 2022 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, Ewę Gromnicką i Catherine Howdle, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Avenue de Arts 19H, B-1000 Bruksela, Belgia.
      Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:
      Wskutek braku zapobiegania:

                  a)

                  bezpośredniemu usuwaniu padłych zwierząt, odpadów z rzeźni i uboju domowego kategorii 3 na zatwierdzonych składowiskach odpadów w Islandii bez uprzedniego przetwarzania, z naruszeniem art. 12 lit. c), art. 13 lit. c) oraz art. 14 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002, zmienionego i dostosowanego do Porozumienia EOG konkretnymi dostosowaniami sektorowymi wymienionymi w załączniku I do tego porozumienia;
                  oraz

                  b)

                  zakopywaniu na miejscu padłych zwierząt i odpadów z uboju domowego (w tym materiału szczególnego ryzyka kategorii 1) przy braku spełnienia warunków art. 19 lub 20 rozporządzenia nr 1069/2009, z naruszeniem art. 12, 13 i 14 rozporządzenia nr 1069/2009,

            Islandia nie dopełniła ciążących na niej zobowiązań:

                  a)

                  do utrzymania systemu kontroli urzędowych na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1069/2009 w celu sprawdzania czy odpowiednie podmioty przestrzegają wymogów rozporządzenia nr 1069/2009 dotyczących usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego;

                  b)

                  do zapewnienia na podstawie art. 4 ust. 4 lit. b) rozporządzenia nr 1069/2009 odpowiedniego systemu na swoim terytorium gwarantującego, że produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego są usuwane zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009; oraz

                  c)

                  do zastosowania niezbędnych środków w celu kontroli przestrzegania zobowiązań dotyczących usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przez odpowiednie podmioty na podstawie art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy, zmienionego i włączonego do Porozumienia EOG konkretnymi dostosowaniami sektorowymi, wymienionymi w załączniku I do tego porozumienia.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  W niniejszym wniosku Urząd Nadzoru EFTA (ESA) wnosi o stwierdzenie, że Islandia nie dopełniła swoich zobowiązań wynikających z prawa EOG w zakresie usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w szczególności padłych zwierząt, odpadów z rzeźni oraz odpadów z uboju domowego.

                  —

                  Naruszenia będące przedmiotem niniejszego wniosku zostały wykryte podczas wizyty wyjaśniającej przeprowadzonej przez ESA we wrześniu 2013 r. Pomimo uznania tych niedociągnięć przez władze Islandii, pomimo kolejnej wizyty wyjaśniającej przeprowadzonej przez ESA w czerwcu 2018 r. oraz obszernej korespondencji dotyczącej zamiaru przestrzegania przepisów przez Islandię w okresie trwającym ponad dziewięć lat, wspomniane niedociągnięcia nie zostały jeszcze usunięte.

                  —

                  ESA wnosi o stwierdzenie, że z powodu niezapobiegania bezpośredniemu usuwaniu padłych zwierząt, odpadów z rzeźni kategorii 3, a także odpadów z uboju domowego na zatwierdzonych składowiskach odpadów bez uprzedniego przetworzenia oraz zakopywaniu na miejscu padłych zwierząt i odpadów z uboju domowego (w tym materiału szczególnego ryzyka kategorii 1) bez spełnienia ustawowych warunków takiego usuwania Islandia nie dopełniła ciążących na niej zobowiązań wynikających z rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011.


title: Sprawa C-678/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 1 września 2021 r. w sprawie T-463/20, Sony Interactive Entertainment Europe/EUIPO, wniesione w dniu 10 listopada 2021 r. przez Sony Interactive Entertainment Europe Ltd

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/10

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 1 września 2021 r. w sprawie T-463/20, Sony Interactive Entertainment Europe/EUIPO, wniesione w dniu 10 listopada 2021 r. przez Sony Interactive Entertainment Europe Ltd
      (Sprawa C-678/21 P)
      (2022/C 148/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (przedstawiciele: S. Malynicz, BL, M. Maier, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 24 lutego 2022 r., Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania oraz że Sony Interactive Entertainment Europe Ltd pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-679/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 1 września 2021 r. w sprawie T-561/20, Sony Interactive Entertainment Europe/EUIPO, wniesione w dniu 10 listopada 2021 r. przez Sony Interactive Entertainment Europe Ltd

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/10

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 1 września 2021 r. w sprawie T-561/20, Sony Interactive Entertainment Europe/EUIPO, wniesione w dniu 10 listopada 2021 r. przez Sony Interactive Entertainment Europe Ltd
      (Sprawa C-679/21 P)
      (2022/C 148/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (przedstawiciel: S. Malynicz, BL)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 22 lutego 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył Sony Interactive Entertainment Europe Ltd jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-777/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 15 grudnia 2021 r. – VB/Comune di Portici

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 15 grudnia 2021 r. – VB/Comune di Portici
      (Sprawa C-777/21)
      (2022/C 148/16)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Napoli

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: VB

         Druga strona postępowania: Comune di Portici

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przyjęte przez państwo włoskie przepisy [w niniejszej sprawie art. 93 ust. 1 bis i 7 bis decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 285 z 1992 r.] – które zakazują osobie prowadzącej działalność na własny rachunek, zamieszkałej we Włoszech przez okres dłuższy niż 60 dni, poruszania się w tym państwie pojazdem zarejestrowanym w innym państwie członkowskim i używanym przez nią zwykle do przemieszczania się i poruszania w dwóch państwach członkowskich, to znaczy w państwie członkowskim zamieszkania i w państwie członkowskim rejestracji pojazdu, w celu wykonywania przez nią zawodu (jak również ze względów związanych z jej życiem prywatnym) – są sprzeczne z art. 49 i 56 TFUE?


title: Sprawa C-2/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Erfurt (Niemcy) w dniu 3 stycznia 2022 r. – HK/Allianz Lebensversicherungs AG

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Erfurt (Niemcy) w dniu 3 stycznia 2022 r. – HK/Allianz Lebensversicherungs AG
      (Sprawa C-2/22)
      (2022/C 148/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Erfurt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: HK

         Strona pozwana: Allianz Lebensversicherungs AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 31 trzeciej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń na życie (1) i art. 15 ust. 1 drugiej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń na życie (2), ewentualnie w związku z art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym pełne informacje przeznaczone dla konsumenta są przekazywane dopiero po złożeniu przez niego wniosku, czyli wraz z polisą ubezpieczeniową („model polisy ubezpieczeniowej”)?
                  Jeśli odpowiedź jest twierdząca: czy już samo to daje konsumentowi prawo do sprzeciwu, tj. do anulowania umowy ubezpieczenia?
                  Czy takie prawo mogłoby zostać wyłączone przez zarzut przepadku lub nadużycia prawa lub czy istnieją inne, na przykład czasowe ograniczenia w korzystaniu z tego prawa?

                  2)

                  Czy ubezpieczycielowi, który albo nie poinformował konsumenta o przysługującym mu prawie do sprzeciwu, albo poinformował go w sposób nieprawidłowy, nie wolno powoływać się na przepadek, nadużycie prawa lub upływ czasu w odniesieniu do wynikających z takiego pouczenia praw konsumenta, takich jak w szczególności prawo do sprzeciwu?

                  3)

                  Czy ubezpieczycielowi, który nie przekazał konsumentowi żadnych przeznaczonych dla tego konsumenta informacji lub przekazał informacje niepełne lub nieprawidłowe, nie wolno powoływać się na przepadek, nadużycie prawa lub upływ czasu w odniesieniu do wynikających z takich informacji praw konsumenta, takich jak w szczególności prawo do sprzeciwu?

         (1)  Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (Dz.U. 1992, L 360, s. 1).

         (2)  Druga dyrektywa Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniająca dyrektywę 79/267/EWG (Dz.U. 1990, L 330, s. 50).


title: Sprawa C-8/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 5 stycznia 2022 r. – XXX/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 5 stycznia 2022 r. – XXX/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
      (Sprawa C-8/22)
      (2022/C 148/18)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XXX

         Strona przeciwna: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 14 ust. 4 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (1) należy interpretować w ten sposób, że zagrożenie dla społeczności zostaje wykazane na podstawie samej okoliczności, iż beneficjent statusu uchodźcy został skazany prawomocnym wyrokiem za szczególnie poważne przestępstwo, czy też należy go interpretować w ten sposób, że sam fakt, że beneficjent został skazany prawomocnym wyrokiem za szczególnie poważne przestępstwo, nie wystarcza do wykazania istnienia zagrożenia dla społeczności?

                  2)

                  Jeżeli sam fakt wydania prawomocnego wyroku skazującego za szczególnie poważne przestępstwo nie wystarcza do wykazania istnienia zagrożenia dla społeczności, to czy art. 14 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2011/95/UE należy interpretować w ten sposób, że wymaga on od państwa członkowskiego, aby wykazało ono, iż od momentu wydania wyroku skazującego skarżący nadal stanowi zagrożenie dla społeczności? Czy państwo członkowskie musi wykazać, że zagrożenie to jest rzeczywiste i aktualne, czy też wystarczy, iż istnieje potencjalne zagrożenie? Czy art. 14 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2011/95/UE, rozpatrywany samodzielnie lub w związku z zasadą proporcjonalności, należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na cofnięcie statusu uchodźcy tylko wtedy, gdy cofnięcie to jest proporcjonalne, a zagrożenie, jakie stanowi osoba korzystająca z takiego statusu, jest dostatecznie poważne, aby uzasadnić takie cofnięcie?

                  3)

                  Jeżeli państwo członkowskie nie musi wykazywać, że od chwili wydania wyroku skazującego skarżący nadal stanowi zagrożenie dla społeczności i że zagrożenie to jest rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne, aby uzasadnić cofnięcie statusu uchodźcy, to czy art. 14 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2011/95/UE należy interpretować w ten sposób, iż wymaga on, aby zagrożenie dla społeczności zostało zasadniczo wykazane na podstawie okoliczności, że beneficjent statusu uchodźcy został skazany prawomocnym wyrokiem za szczególnie poważne przestępstwo, ale że jest on w stanie wykazać, iż nie stanowił lub już nie stanowi takiego zagrożenia?

         (1)  Dz.U. 2011, L 337, s. 9.


title: Sprawa T-724/21: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2021 r. – IL i in./Parlament

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/29

      Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2021 r. – IL i in./Parlament
      (Sprawa T-724/21)
      (2022/C 148/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IL oraz 81 pozostałych skarżących (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  zarządzenie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku ze skargą mającą na celu zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku oparcia zaskarżonej decyzji na ważnej podstawie prawnej pozwalającej na przetwarzanie danych medycznych skarżących. Skarżący kwestionują to, że art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz art. 10 ust. 1, art. 80 ust. 4 i art. 126 ust. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, stanowią ważną podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji, a tym samym do nałożenia na nich podważanego środka. Ponadto, twierdzą oni, że decyzja Prezydium, taka jak zaskarżona decyzja, nie może stanowić podstawy przepisów wiążących się z przetwarzaniem bardzo wrażliwych danych, ponieważ, zgodnie z art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), kluczowe elementy takiego przetwarzania danych muszą być przewidziane „ustawą”, której nie stanowi decyzja Prezydium Parlamentu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnych zasad odnoszących się do przetwarzania danych osobowych. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                              —

                              Część pierwsza dotyczy naruszenia zasady ograniczenia celów przetwarzania danych i zasady legalności. Aby bowiem dane osobowe zawarte w unijnych cyfrowych zaświadczeniach COVID skarżących mogły zostać wykorzystane w celu umożliwienia tym skarżącym dostępu do budynków Parlamentu, istnieje wymóg prawny, aby zostały one zgromadzone w tym celu. W przypadku braku podstawy prawnej wyraźnie zezwalającej na przewarzanie danych medycznych dotyczących szczepienia, testów lub ozdrowienia, w celu umożliwienia dostępu do miejsca pracy i zgromadzeń parlamentarnych, w żadnym razie Prezydium Parlamentu nie może zezwolić na takie przetwarzanie danych, a tym bardziej w drodze normy, która nie jest ustawą w formalnym znaczeniu tego słowa.

                              —

                              Część druga dotyczy naruszenia zasad lojalności, przejrzystości i minimalizacji ponieważ skarżący nie zostali poinformowani w chwili gromadzenia ich danych osobowych, że dane te zostaną wykorzystane w celu udzielenia zezwolenia na wstęp do miejsca pracy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja w sposób nieuzasadniony narusza prawo do ochrony prywatności i danych osobowych, prawo do nietykalności cielesnej, prawo do wolności i bezpieczeństwa oraz prawo do równości i niedyskryminacji. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                              —

                              Część pierwsza dotyczy naruszenia praw do nietykalności cielesnej skarżących, ich praw do wolności i bezpieczeństwa, ich praw do równości i niedyskryminacji oraz poszanowania ochrony prywatności i danych osobowych.

                              —

                              Część druga dotyczy tego, że naruszenie przez zaskarżoną decyzję praw i zasad, o których mowa w części pierwszej zarzutu, stoi w sprzeczności z zasadą proporcjonalności zawartą w art. 52 ust 1 karty, ponieważ podważany środek nie jest konieczny, odpowiedni ani proporcjonalny do osiągnięcia zamierzonych celów.


title: Sprawa C-12/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Słowacja) w dniu 6 stycznia 2022 r. – UR/365.bank a.s.

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Słowacja) w dniu 6 stycznia 2022 r. – UR/365.bank a.s.
      (Sprawa C-12/22)
      (2022/C 148/19)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Okresný súd Prešov

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: UR

         Strona pozwana: 365.bank a.s.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dane określone w umowie o kredyt konsumencki zawartej w dniu 21 grudnia 2016 r., przytoczone w treści niniejszego postanowienia, odpowiadają jasnemu i zwięzłemu określeniu rodzaju kredytu, zgodnie z wymogiem art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2008/48/WE (1)?

                  2)

                  Czy dane określone w umowie o kredyt konsumencki zawartej w dniu 21 grudnia 2016 r., przytoczone w treści niniejszego postanowienia, odpowiadają jasnemu i zwięzłemu określeniu okresu obowiązywania umowy o kredyt, zgodnie z wymogiem art. 10 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2008/48/WE?

                  3)

                  Czy dane określone w umowie o kredyt konsumencki zawartej w dniu 21 grudnia 2016 r., przytoczone w treści niniejszego postanowienia, odpowiadają jasnemu i zwięzłemu określeniu rodzaju kredytu, zgodnie z wymogiem art. 10 ust. 2 lit. g) dyrektywy 2008/48/WE, oraz czy

                              —

                              umowa o kredyt konsumencki musi zawierać matematyczny wzór obliczenia RRSO, wraz z podstawionymi zmiennymi, jak również samo obliczenie,

                              —

                              wystarczy, że umowa o kredyt konsumencki zawiera w swojej treści zmienne niezbędne do obliczenia RRSO, czy też należy je jeszcze raz podać z wyraźnym zaznaczeniem, że chodzi o założenia do obliczenia RRSO?

                  4)

                  Czy dyrektywę 93/13/EWG (2) można interpretować w ten sposób, że wymaga ona, aby przepisy krajowe lub praktyka krajowa zobowiązywały sąd do uznania warunku umownego za nieuczciwy również po zakończeniu stosunku umownego, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie?

                  5)

                  Czy jest sprzeczna z całą dyrektywą Rady 93/13/EWG, a w szczególności z jej motywem piątym (ogólnie rzecz biorąc, konsumenci nie znają norm prawnych regulujących umowy sprzedaży towarów i usług obowiązujących w innych państwach członkowskich; ten brak świadomości może powstrzymać konsumentów przed dokonywaniem bezpośrednich transakcji nabycia towarów lub usług w innych państwach członkowskich) taka praktyka sądowa, która w przypadku zarzucanego braku obowiązkowego elementu umowy o kredyt konsumencki zakłada, że okoliczność ta była znana konsumentowi już w chwili podpisywania umowy o kredyt, w szczególności w przypadku gdy konsument potwierdził odrębnie zapoznanie się z umową o kredyt poprzez podpisanie innych powiązanych dokumentów kredytowych (np. formularz standardowych informacji o kredycie konsumenckim, wykaz otrzymanych dokumentów itd.)?

                  6)

                  Czy jest sprzeczne z zasadą ochrony konsumentów i zasadą skuteczności, aby prawo krajowe dla dochodzenia roszczeń o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia uzyskanego przez dostawcę kosztem konsumenta przewidywało subiektywny, ale również obiektywny termin przedawnienia, oparty na neutralnym kryterium (wystąpienie bezpodstawnego wzbogacenia), tak aby ustalenie momentu rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia nie było pozostawione wyłącznie uznaniu konsumenta, a tym samym, aby dostawca nie miał rzeczywistej możliwości obrony poprzez podniesienie zarzutu przedawnienia?

                  7)

                  Czy jest zgodne z zasadą ochrony konsumenta i zasadą skuteczności, aby każdy brak w umowie o kredyt konsumencki przygotowanej przez dostawcę bezwarunkowo został uznany za skutek umyślnego działania dostawcy?

                  8)

                  Czy zasadę skuteczności w przytoczonych poniżej wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy rozumieć w ten sposób, że termin przedawnienia bezpodstawnego wzbogacenia uzyskanego z tytułu nieoprocentowanego i nieodpłatnego charakteru kredytu z uwagi na wadę powinien rozpocząć bieg dopiero od momentu wydania przez sąd orzeczenia w przedmiocie takiej wady (np. poprzez stwierdzenie nieoprocentowanego i nieodpłatnego charakteru kredytu)?

                  9)

                  Od którego momentu zasada skuteczności zastosowana w przytoczonych poniżej wyrokach TSUE wymaga rozpoczęcia biegu przedawnienia?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG, Dz.U. 2008, L 133, s. 66.

         (2)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa T-41/22: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2022 – Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris/Parlament

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/30

      Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2022 – Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris/Parlament
      (Sprawa T-41/22)
      (2022/C 148/41)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: K. Koźmiński, radca prawny, i adwokat T. Siemiński)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności w całości Rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 11 listopada 2021 r. w sprawie pierwszej rocznicy faktycznego zakazu aborcji w Polsce [2021/2925(RSP)];

                  —

                  ewentualnie – w razie nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej rezolucji w całości – o stwierdzenie jej nieważności w części, to jest w części litery „Y” brzmiącej: „mając na uwadze, że fundamentalistyczna organizacja Ordo Iuris, ściśle związana z koalicją rządzącą, jest siłą napędową kampanii podważających prawa człowieka i równość płci w Polsce, a obejmuje to próby wprowadzenia zakazu aborcji oraz nawoływanie do wycofania się Polski z konwencji stambulskiej i do tworzenia stref wolnych od LGBTI; mając na uwadze, że pokazuje to, iż w Polsce nadużywa się wartości kulturowych i religijnych, aby przeszkodzić w pełnym wykonywaniu praw kobiet, ich równym traktowaniu oraz korzystaniu przez nie z prawa do decydowania o własnym ciele”;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Parlamentu Europejskiego do podjęcia zaskarżonej rezolucji ze względu na to, że przedmiot rezolucji nie należy do kompetencji Unii Europejskiej przyznanych przez Państwa Członkowskie Traktatami, względnie nadużycie władzy polegające na instrumentalnym wykorzystaniu formy prawnej rezolucji w celu obejścia wymogu zmiany Traktatów dla przypisania Unii Europejskiej kompetencji, których zgodnie z Traktatami Unia nie ma.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez rezolucję Traktatów lub reguł prawnych związanych z ich stosowaniem, tj. naruszenie art. 2 TUE, art. 4 ust. 2 TUE, art. 6 ust. 3 TUE oraz art. 10 TFUE, poprzez to, że rezolucja:

                              —

                              narusza prawa i dobra osobiste Skarżącej,

                              —

                              oparta jest o niezweryfikowane i nieprawdziwe informacje na temat stanu faktycznego i prawnego w Polsce,

                              —

                              zawiera nierzetelną analizę i wykładnię prawa międzynarodowego publicznego dotyczącego kwestii aborcji,

                              —

                              w sposób nieuzasadniony przypisuje zakazowi przerywania ciąży i ochronie życia ludzkiego w fazie prenatalnej rzekomą sprzeczność z wartościami wskazanymi w art. 2 TUE, pomijając fakt, że kwestia dopuszczalności aborcji nie jest częścią wspólnej tradycji konstytucyjnej państw członkowskich, co z kolei:

                              —

                              skutkuje dyskryminacją w życiu społecznym, politycznym i prawnym w Unii Europejskiej osób opowiadających się za zakazem przerywania ciąży i ochroną życia ludzkiego w fazie prenatalnej;

                              —

                              narusza zasadę poszanowania tożsamości narodowej i konstytucyjnej państw członkowskich.


title: Sprawa T-195/19: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – GEA Group/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejskie rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE – Stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej pierwotną decyzję – Decyzja oddalająca wniosek o zwrot grzywny – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt podlegający zaskarżeniu – Interes prawny – Dopuszczalność – Artykuł 266 ust. 1 TFUE]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/21

      Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – GEA Group/Komisja
      (Sprawa T-195/19) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejskie rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej pierwotną decyzję - Decyzja oddalająca wniosek o zwrot grzywny - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt podlegający zaskarżeniu - Interes prawny - Dopuszczalność - Artykuł 266 ust. 1 TFUE)
      (2022/C 148/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: GEA Group AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. du Mont, R. van der Hout i C. Wagner)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, V. Bottka i T. Baumé, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2019) 283284 z dnia 24 stycznia 2019 r. oddalającej złożony przez skarżącą wniosek o zwrot grzywny uiszczonej na mocy decyzji Komisji C(2009) 8682 final z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.589 – Stabilizatory termiczne)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  GEA Group AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-9/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Grundstücksgemeinschaft Kollaustraße 136/Finanzamt Hamburg-Oberalster [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 66 akapit pierwszy lit. b) – Wymagalność VAT – Otrzymanie zapłaty ceny – Artykuł 167 – Powstanie i zakres prawa do odliczenia naliczonego VAT – Artykuł 167a – Odstępstwo – Metoda kasowa – Najem i podnajem nieruchomości przeznaczonej do wykorzystania przemysłowego lub handlowego]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Grundstücksgemeinschaft Kollaustraße 136/Finanzamt Hamburg-Oberalster
      (Sprawa C-9/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 66 akapit pierwszy lit. b) - Wymagalność VAT - Otrzymanie zapłaty ceny - Artykuł 167 - Powstanie i zakres prawa do odliczenia naliczonego VAT - Artykuł 167a - Odstępstwo - Metoda kasowa - Najem i podnajem nieruchomości przeznaczonej do wykorzystania przemysłowego lub handlowego)
      (2022/C 148/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Grundstücksgemeinschaft Kollaustraße 136

         Strona przeciwna: Finanzamt Hamburg-Oberalster

         Sentencja

      Artykuł 167 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że prawo do odliczenia podatku naliczonego powstaje w chwili dokonania transakcji, w przypadku gdy na mocy odstępstwa krajowego na podstawie art. 66 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 2006/112, zmienionej przez dyrektywę 2010/45, podatek staje się wymagalny od dostawcy lub usługodawcy dopiero w momencie otrzymania wynagrodzenia, a wynagrodzenie to nie zostało jeszcze zapłacone.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa T-59/22: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2022 r. – Conserve Italia i Conserves France/Komisja

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/31

      Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2022 r. – Conserve Italia i Conserves France/Komisja
      (Sprawa T-59/22)
      (2022/C 148/42)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Conserve Italia – Consorzio Italiano fra cooperative agricole Soc. coop. agr. (San Lazzaro di Savena, Włochy), Conserves France (Tarascon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Di Via, M. Petite, L. Tresoldi i E. Belli)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2021) 8259 z dnia 19 listopada 2021 r. (sprawa AT.40127 – Warzywa w puszkach) dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w części odnoszącej się do obliczenia grzywny;

                  —

                  obniżenie wysokości grzywny i zarządzenie wszelkich dalszych środków, które Sąd uzna za odpowiednie; i

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez Conserve Italia i Conserves France w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE, art. 23 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia nr 1/2003 (1) i pkt 33 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 z powodu błędu dotyczącego okoliczności faktycznych i naruszenia prawa w związku z zakwalifikowaniem Conserve Italia jako przedsiębiorstwa zamiast jako związku przedsiębiorstw oraz błędu w ustaleniu maksymalnej kwoty grzywny.

                              —

                              Skarżące twierdzą w tym względzie, że kwestionują błędną kwalifikację Conserve Italia jako „przedsiębiorstwa” zamiast jako „związku przedsiębiorstw” do celów zastosowania art. 101 ust. 1 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG). Brak uznania w decyzji Conserve Italia za „związek przedsiębiorstw” – zgodnie z własną i samodzielną definicją wypracowaną w prawie konkurencji Unii – doprowadził do poważnego błędu przy obliczaniu maksymalnej kwoty grzywny.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE, art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 oraz pkt 14, 19, 20, 22, 24 i 25 wytycznych z powodu błędu w ustaleniu kwoty podstawowej.

                              —

                              Skarżące podnoszą w tym względzie w pierwszej kolejności, że Komisja Europejska, ustalając wartość sprzedaży podlegającą uwzględnieniu jako wartość odniesienia przy obliczaniu kwoty podstawowej nałożonej na nie grzywny, popełniła błąd, gdyż uwzględniła wartość sprzedaży zrealizowanych w całym EOG. W drugiej kolejności skarżące uważają, że zastosowanie przez Komisję Europejską w niniejszym przypadku stosunku 18 % wartości sprzedaży było nieuzasadnione. Ponadto Komisja Europejska zarzuciła Conserve Italia udział w naruszeniu w okresie odpowiadającym całkowitemu czasowi trwania naruszenia, pomijając okoliczność, że jej udział w każdym z porozumień był dużo bardziej ograniczony i nie miał wcale ciągłego charakteru, gdyż wykonanie porozumień było wielokrotnie przerywane.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-26/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 11 stycznia 2022 r. – UF/Land Hessen

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 11 stycznia 2022 r. – UF/Land Hessen
      (Sprawa C-26/22)
      (2022/C 148/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UF

         Druga strona postępowania: Land Hessen

         przy udziale: SCHUFA Holding AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 77 ust. 1 w związku z art. 78 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) (zwanego dalej „RODO”) należy interpretować w ten sposób, że rozstrzygnięcie organu nadzorczego, o którym organ ten informuje zainteresowanego,

                              a)

                              ma charakter odpowiadający rozpatrzeniu petycji? Skutkowałoby to tym, że sądowa kontrola decyzji organu nadzorczego w sprawie skargi na podstawie art. 78 ust. 1 RODO ograniczałaby się zasadniczo do tego, czy organ rozpatrzył skargę, prawidłowo zbadał przedmiot skargi i poinformował skarżącego o wyniku kontroli.
                              lub

                              b)

                              należy rozumieć jako wydaną przez organ publiczny decyzję co do istoty sprawy? Skutkowałoby to tym, że decyzja organu nadzorczego w sprawie skargi musiałaby zostać zbadana przez sąd w pełnym zakresie pod względem merytorycznym zgodnie z art. 78 ust. 1 RODO, przy czym w konkretnym przypadku – na przykład w przypadku zredukowania zakresu uznania do zera – organ nadzorczy mógłby zostać zobowiązany przez sąd również do konkretnego działania w rozumieniu art. 58 RODO.

                  2)

                  Czy przechowywanie danych przez prywatne biuro informacji kredytowej, w którym dane osobowe z rejestru publicznego takiego jak „krajowe bazy danych” w rozumieniu art. 79 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) 2015/848 (2) są przechowywane bez konkretnego powodu, aby w przypadku zapytania móc udzielić informacji, jest zgodne z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  3)

                              a)

                              Czy zasadniczo dopuszczalne jest istnienie prywatnych równoległych baz danych (w szczególności baz danych biura informacji kredytowej), które są tworzone obok państwowych baz danych i w których dane z państwowych baz danych (w niniejszym przypadku ogłoszeń upadłościowych) są przechowywane dłużej, niż jest to przewidziane w ścisłych ramach rozporządzenia 2015/848 w związku z prawem krajowym?

                              b)

                              W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3a) – czy z prawa do bycia zapomnianym przewidzianego w art. 17 ust. 1 lit. d) RODO wynika, że dane te powinny zostać usunięte, jeżeli okres przetwarzania danych przewidziany dla rejestru publicznego już upłynął?

                  4)

                  Jeżeli art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. f) RODO może stanowić jedyną podstawę prawną dla przechowywania danych przez prywatne biuro informacji kredytowej również w odniesieniu do danych przechowywanych w rejestrach publicznych, to czy należy przyjąć istnienie uzasadnionego interesu biura informacji kredytowej już wtedy, gdy biuro to przejmuje dane z rejestru publicznego bez konkretnego powodu, tak aby dane te były następnie dostępne w przypadku zapytania?

                  5)

                  Czy kodeksy postępowania zatwierdzone przez organy nadzorcze zgodnie z art. 40 RODO i przewidujące terminy kontroli i usunięcia danych dłuższe niż terminy przechowywania w rejestrach publicznych mogą zawieszać konieczność dokonywania wyważenia interesów zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. f) RODO?

         (1)  Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) (Dz.U. L 119, s. 1).

         (2)  Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 141, s. 19).


title: Sprawa T-62/22: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Estonia/Komisja

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/32

      Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Estonia/Komisja
      (Sprawa T-62/22)
      (2022/C 148/43)
      Język postępowania: estoński

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Estońska (przedstawiciel: M. Kriisa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 17 listopada 2021 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Estońskiej w wysokości 634 057,30 EUR;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja Europejska błędnie zinterpretowała i zastosowała art. 21 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014 (1) w związku z art. 30 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 (2) i w ten sposób błędnie uznała, że system składania wniosków o pomoc w Estonii nie jest zgodny z tymi przepisami.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący arbitralnej, a w konsekwencji błędnej wykładni przez Komisję Europejską art. 30 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasady dobrej administracji ze względu na to, że Komisja nie była w stanie wystarczająco jasno uzasadnić powodów, dla których zastąpienie zwierząt dozwolone w sposób dozwolony w Estonii nie jest zgodne z prawem Unii.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 227, s. 69).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 181, s. 48).


title: Sprawa T-89/22: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Homy Casa/EUIPO – Albatros International (Krzesła)

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/40

      Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Homy Casa/EUIPO – Albatros International (Krzesła)
      (Sprawa T-89/22)
      (2022/C 148/53)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Homy Casa Ltd (Kanton, Chiny) (przedstawiciel: adwokat J. Vogtmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Albatros International GmbH (Nerdlen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy (Krzesła) – wzór wspólnotowy nr 2745 554–0002

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 listopada 2021 r. w sprawie R 837/2020-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Błędne zastosowanie i błędna wykładnia art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 4, 5, 6 i 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa C-219/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – LM/Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Delegowanie pracowników – Dyrektywa 96/71/WE – Artykuł 3 ust. 1 lit. c) – Warunki pracy i zatrudnienia – Wynagrodzenie – Artykuł 5 – Sankcje – Termin przedawnienia – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 41 – Prawo do dobrej administracji – Artykuł 47 – Skuteczna ochrona sądowa]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/3

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – LM/Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld
      (Sprawa C-219/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Delegowanie pracowników - Dyrektywa 96/71/WE - Artykuł 3 ust. 1 lit. c) - Warunki pracy i zatrudnienia - Wynagrodzenie - Artykuł 5 - Sankcje - Termin przedawnienia - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 41 - Prawo do dobrej administracji - Artykuł 47 - Skuteczna ochrona sądowa)
      (2022/C 148/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LM

         Organ będący drugą stroną postępowania: Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

         przy udziale: Österreichische Gesundheitskasse

         Sentencja

      Artykuł 5 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w świetle ogólnej zasady prawa Unii dotyczącej prawa do dobrej administracji należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu pięcioletni termin przedawnienia w odniesieniu do naruszeń obowiązków dotyczących wynagrodzenia pracowników delegowanych.

         (1)  Dz.U. C 304 z 14.9.2020.


title: Sprawa C-53/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 26 stycznia 2022 r. – VZ/CA

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 26 stycznia 2022 r. – VZ/CA
      (Sprawa C-53/22)
      (2022/C 148/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VZ

         Druga strona postępowania: CA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 3 dyrektywy 89/665 (1) stoi na przeszkodzie temu, by oferentowi, który został ostatecznie wykluczony z postępowania o udzielenie zamówienia, odmówiono możliwości wniesienia skargi na odmowę uchylenia decyzji o udzieleniu zamówienia, jeżeli zamierza on wykazać, że zwycięski oferent i wszyscy pozostali oferenci, którzy spełnili wymagania, dopuścili się poważnego wykroczenia zawodowego polegającego na zawarciu porozumień antykonkurencyjnych, stwierdzonych w postępowaniu sądowym dopiero po jego wykluczeniu, aby uzyskać możliwość udziału w ponownym postępowaniu przetargowym?

                  2)

                  Czy art. 1 ust. 3 dyrektywy 89/665 i zasady [prawa Unii Europejskiej] dotyczące ochrony konkurencji stoją na przeszkodzie temu, by sąd administracyjny nie mógł rozpatrzyć skargi wniesionej przez oferenta, który został ostatecznie wykluczony z postępowania o udzielenie zamówienia, na odmowę dokonania samokontroli przez instytucję zamawiającą w stosunku do decyzji o dopuszczeniu do przetargu i udzieleniu zamówienia oferentom, którzy zawarli stwierdzone w postępowaniu sądowym porozumienia antykonkurencyjne w tym samym sektorze co sektor będący przedmiotem postępowania?

         (1)  Dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. 1989, L 395, s. 33).


title: Sprawa T-520/19: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Heitec/EUIPO – Hetec Datensysteme (HEITEC) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy HEITEC – Nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przed Wydziałem Unieważnień i przed Izbą Odwoławczą – Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak rzeczywistego używania znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] – Zasada 40 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625]]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/21

      Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Heitec/EUIPO – Hetec Datensysteme (HEITEC)
      (Sprawa T-520/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy HEITEC - Nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przed Wydziałem Unieważnień i przed Izbą Odwoławczą - Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak rzeczywistego używania znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] - Zasada 40 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625])
      (2022/C 148/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Heitec AG (Erlangen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Wagner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Hetec Datensysteme GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Kockläuner i O. Nilgen)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 kwietnia 2019 r. (sprawa R 1171/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Hetec Datensysteme a Heitec.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Heitec AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa T-90/22: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Kande Mupompa/Rada

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/41

      Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Kande Mupompa/Rada
      (Sprawa T-90/22)
      (2022/C 148/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alex Kande Mupompa (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. (1). w zakresie, w jakim pozostawia ona nazwisko skarżącego w pozycji 7 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. (2). w zakresie, w jakim pozostawia ono nazwisko skarżącego w pozycji 7 załącznika I do tego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony. W ramach tego zarzutu skarżący podnosi kilka zarzutów szczegółowych dotyczących naruszenia jego praw w trakcie procedur, które zakończyły się przyjęciem i przedłużeniem przez Radę środków ograniczających wobec niego, a w szczególności naruszenie jego prawa do bycia wysłuchanym w możliwych do zaakceptowania warunkach.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, który jego zdaniem popełniła Rada w odniesieniu do zaangażowania skarżącego w czyny stanowiące poważne przypadki łamania praw człowieka w Demokratycznej Republice Konga. Skarżący krytykuje kontekst przeglądu, który poprzedził zaskarżone przedłużenie obowiązywania środków ograniczających i kwestionuje jakiekolwiek obecne zaangażowanie w czyny uzasadniające umieszczenie jego nazwiska w wykazie osób objętych decyzją 2010/788/WPZiB.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. zmieniająca decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021. L 443, s. 75).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021, L 443, s. 3).