Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 1984 r. # Gerlach & Co. BV przeciwko Inspecteur der Invoerrechten en Accijnzen. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tariefcommissie - Niderlandy. # Sprawa 46/83.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r.#Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec.#Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 95/46/WE - Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodny przepływ tych danych - Artykuł 28 ust. 1 - Krajowy organ nadzorczy - Niezawisłość - Kontrola administracyjna nad tymi organami.#Sprawa C-518/07.

text:
      Sprawa C‑518/07
      Komisja Europejska
      przeciwko
      Republice Federalnej Niemiec
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 95/46/WE – Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodny przepływ tych danych – Artykuł 28 ust. 1 – Krajowe organy kontroli – Niezależność – Nadzór administracyjny nad tymi organami
      Streszczenie wyroku
      1.        Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Dyrektywa 95/46 – Krajowe organy
            kontroli
      (dyrektywa 95/46 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 28 ust. 1)
      2.        Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Dyrektywa 95/46 – Krajowe organy
            kontroli
      (dyrektywa 95/46 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 28 ust. 1)
      1.        Zagwarantowanie niezależności krajowych organów kontroli, o którym mowa w art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46 w sprawie
         ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, ma na celu zapewnienie
         skuteczności i pewności kontroli przestrzegania przepisów w zakresie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych
         osobowych i powinno być interpretowane w świetle tego celu. Niezależność została przyjęta nie celem przyznania tym organom
         i ich pracownikom szczególnego statusu, lecz celem wzmocnienia ochrony osób i instytucji, których dotyczą decyzje tych organów.
         Z tego wynika, że przy wykonywaniu swoich obowiązków organy kontroli powinny działać w sposób obiektywny i bezstronny. W tym
         celu powinny pozostawać poza jakimkolwiek wpływem z zewnątrz, w tym bezpośrednim czy pośrednim wpływem państwa czy krajów
         związkowych, a nie tylko poza wpływem organów kontrolowanych.

      W konsekwencji organy kontroli właściwe w zakresie przetwarzania danych osobowych w sektorze niepublicznym powinny cechować
         się niezależnością pozwalającą im na wykonywanie ich zadań bez wpływu z zewnątrz. Ta niezależność wyklucza nie tylko jakikolwiek
         wpływ ze strony instytucji kontrolowanych, lecz również jakiekolwiek nakazy i jakikolwiek inny wpływ z zewnątrz, bez względu
         na to, czy bezpośredni, czy pośredni, który mógłby podważyć wykonywanie przez te organy ich zadań polegających na ustaleniu
         słusznej równowagi pomiędzy ochroną prawa do poszanowania życia prywatnego a swobodą przepływu danych osobowych.

      (por. pkt 25, 30)
      2.        Samo tylko zagrożenie możliwością wpływu politycznego organów nadzoru na decyzje organów kontroli właściwych w zakresie przetwarzania
         danych osobowych przewidzianych w art. 28 ust. 1 dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania
         danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych jest wystarczającą przeszkodą w niezależnym wykonywaniu przez nie zadań.
         Po pierwsze, może mieć miejsce „przewidywane posłuszeństwo” tych organów kontroli w świetle praktyki decyzyjnej organu nadzoru.
         Po drugie, rola strażników prawa do poszanowania życia prywatnego, jaką wypełniają te organy kontroli, wymaga, by ich decyzje,
         a tym samym one same, pozostawały poza jakimkolwiek podejrzeniem stronniczości. Kontrola państwowa wykonywana nad krajowymi
         organami kontroli właściwymi w zakresie przetwarzania danych osobowych w sektorze niepublicznym jest zatem niezgodna z wymogiem
         niezależności.

      Państwo członkowskie, poddając nadzorowi państwowemu organy kontroli właściwe w zakresie przetwarzania danych osobowych przez
         instytucje niepubliczne i przedsiębiorstwa publiczne działające na konkurencyjnym rynku w niektórych krajach związkowych i dokonując
         w ten sposób błędnej implementacji wymogu, zgodnie z którym organy te wykonują zadania „całkowicie niezależnie”, uchybia zobowiązaniom
         ciążącym na nim na podstawie art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46.

      (por. pkt 36, 37, 56; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 9 marca 2010 r.(*)

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 95/46/WE – Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodny przepływ tych danych – Artykuł 28 ust. 1 – Krajowe organy kontroli – Niezależność – Nadzór administracyjny nad tymi organami
      W sprawie C‑518/07
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną
         w dniu 22 listopada 2007 r.,

      Komisja Europejska, reprezentowana przez C. Dockseya, C. Ladenburgera oraz H. Krämera, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do
         doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      popierana przez:
      Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, reprezentowanego przez H. Hijmansa oraz A. Sciroccę, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      interwenient,
      przeciwko
      Republice Federalnej Niemiec, reprezentowanej przez M. Lummę oraz J. Möllera, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, prezes, A. Tizzano, J.N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts, J.C. Bonichot i E. Levits, prezesi izb, A. Rosas,
         K. Schiemann (sprawozdawca), J.J. Kasel, M. Safjan i D. Šváby, sędziowie,

      rzecznik generalny: J. Mazák,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 12 listopada 2009 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        W swojej skardze Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec, poddając
         organy kontroli właściwe w dziedzinie przetwarzania danych osobowych w sektorze niepublicznym w niektórych krajach związkowych
         nadzorowi państwowemu i dokonując w związku z tym nieprawidłowej implementacji wymogu „całkowitej niezależności” organów odpowiedzialnych
         za zagwarantowanie ochrony tych danych, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy
         95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania
         danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31).

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      2        Dyrektywa 95/46 została przyjęta na podstawie art. 100a traktatu WE (po zmianie art. 95 WE) i ma na celu harmonizację krajowych
         systemów prawnych w zakresie przetwarzania danych osobowych.

      3        Motywy 3, 7, 8, 10 i 62 dyrektywy 95/46 mają następujące brzmienie:

      „(3)      Ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, na którym zgodnie z art. 7a traktatu [WE (po zmianie art. 14 WE)], zapewniony
         jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, wymaga nie tylko zapewnienia swobodnego przepływu danych osobowych
         z jednego państwa członkowskiego do drugiego, lecz również ochrony praw podstawowych osób fizycznych;

      […]
      (7)      Różnica w stopniu ochrony praw i wolności jednostek, szczególnie prawa do prywatności, w odniesieniu do przetwarzania danych
         osobowych, zapewnionego w poszczególnych państwach członkowskich może uniemożliwiać przesyłanie tych danych z terytorium jednego
         państwa członkowskiego do drugiego państwa członkowskiego; różnica ta może zatem stanowić przeszkodę w realizacji szeregu
         przedsięwzięć ekonomicznych na poziomie wspólnotowym, zakłócać konkurencję i utrudniać władzom wykonywanie ich obowiązków
         wynikających z przepisów prawa wspólnotowego; wspomniana różnica w stopniu ochrony jest wynikiem istnienia wielkiej różnorodności
         krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych;

      (8)      W celu zniesienia przeszkód w przepływie danych osobowych stopień ochrony praw i wolności jednostek w zakresie przetwarzania
         tych danych musi być jednakowy we wszystkich państwach członkowskich; cel ten ma żywotne znaczenie dla rynku wewnętrznego,
         lecz nie może on być osiągnięty przez same państwa członkowskie, szczególnie mając na uwadze skalę rozbieżności, jakie obecnie
         występują między odpowiednimi ustawodawstwami krajowymi oraz potrzebę dokonania koordynacji ustawodawstw państw członkowskich
         w celu zapewnienia jednolitej regulacji transgranicznego przepływu danych osobowych, zgodnie z celem rynku wewnętrznego przewidzianego
         w art. 7a traktatu; konieczne są wspólnotowe działania na rzecz zbliżenia ustawodawstw;

      […]
      (10)      Celem krajowych przepisów prawa dotyczących przetwarzania danych osobowych jest ochrona podstawowych praw i wolności, szczególnie
         prawa do prywatności, które zostało uznane zarówno w art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
         wolności [podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r.] oraz w zasadach ogólnych prawa wspólnotowego; z tego powodu zbliżanie
         przepisów prawa nie powinno wpłynąć na zmniejszenie ochrony, jaką gwarantują, lecz przeciwnie, musi dążyć do zapewnienia jak
         najwyższego stopnia ochrony we Wspólnocie;

      […]
      (62)      Utworzenie w państwach członkowskich organów nadzorczych [kontroli] wykonujących swoje funkcje w sposób całkowicie niezależny
         jest zasadniczym elementem ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych”.

      4        Artykuł 1 dyrektywy 95/46, zatytułowany „Cel dyrektywy”, jest zredagowany w następujący sposób:

      „1.      Zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy państwa członkowskie zobowiązują się chronić podstawowe prawa i wolności osób fizycznych,
         w szczególności ich prawo do prywatności w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych.

      2.      Państwa członkowskie nie będą ograniczać ani zakazywać swobodnego przepływu danych osobowych między państwami członkowskimi
         ze względów związanych z ochroną przewidzianą w ust. 1”.

      5        Artykuł 28 dyrektywy 95/46, zatytułowany „Organ nadzorczy [kontroli]”, stanowi:

      „1.      Każde państwo członkowskie zapewni, że jeden lub więcej organów władzy publicznej będzie odpowiedzialnych za kontrolę stosowania
         na jego terytorium przepisów przyjętych przez państwa członkowskie na mocy niniejszej dyrektywy.

      Organy te postępują w sposób całkowicie niezależny przy wykonywaniu powierzonych im funkcji.
      2.      Każde państwo członkowskie wprowadza obowiązek konsultowania się z organami nadzorczymi [kontroli] przy opracowywaniu środków
         administracyjnych lub przepisów dotyczących ochrony praw i wolności osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych.

      3.      Każdy organ jest w szczególności wyposażony w:
      –        uprawnienia dochodzeniowe, jak np. prawo dostępu do danych stanowiących przedmiot operacji przetwarzania danych oraz prawo
         gromadzenia wszelkich informacji potrzebnych do wykonywania jego funkcji nadzorczych [kontrolnych],

      –        skuteczne uprawnienia interwencyjne, jak np. prawo do wyrażania opinii przed przystąpieniem do operacji przetwarzania danych
         zgodnie z art. 20, oraz zapewnienia odpowiedniej publikacji swoich opinii, zarządzania blokady, usunięcia lub zniszczenia
         danych, nakładania czasowego lub ostatecznego zakazu przetwarzania danych, ostrzegania lub upominania administratora danych,
         lub też prawo kierowania sprawy do parlamentów narodowych lub innych instytucji politycznych,

      –        prawo pozywania w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą lub powiadomienie organów
         sądowych o takim naruszeniu.

      Od decyzji organu nadzorczego [kontroli], [z którą wiążą się skutki negatywne] przysługuje odwołanie do właściwego sądu.
      4.      Każdy organ nadzorczy [kontroli] rozpatruje skargi zgłaszane przez dowolną osobę lub przez stowarzyszenie ją reprezentujące,
         odnośnie do ochrony jej praw i wolności w zakresie przetwarzania danych osobowych. Zainteresowana osoba zostanie poinformowana
         o wyniku sprawy.

      Każdy organ nadzorczy [kontroli] w szczególności rozpatruje skargi dotyczące kontroli legalności przetwarzania danych, zgłaszane
         przez dowolną osobę, kiedy mają zastosowanie krajowe przepisy przyjęte zgodnie z art. 13 niniejszej dyrektywy. Osoba ta zostanie
         w każdym przypadku poinformowana o przeprowadzeniu kontroli.

      5.      Każdy organ nadzorczy [kontroli] regularnie sporządza sprawozdanie ze swojej działalności. Sprawozdanie jest podawane do wiadomości
         publicznej.

      6.      Każdy organ nadzorczy [kontroli] jest właściwy, niezależnie od krajowych przepisów dotyczących danego przypadku przetwarzania
         danych, do wykonywania na terytorium państwa członkowskiego uprawnień powierzonych mu zgodnie z ust. 3. Do każdego organu
         moż[e] […] zwrócić [się] z żądaniem wykonania jego uprawnień […] odpowiedni organ innego państwa członkowskiego.

      Organy nadzorcze [kontroli] współpracują ze sobą w zakresie koniecznym do wykonywania swoich obowiązków, zwłaszcza poprzez
         wymianę wszelkich przydatnych informacji.

      7.      Państwa członkowskie [dopełnią starań], aby członkowie kierownictwa i personel organu nadzorczego [kontroli] podlegali obowiązkowi
         zachowania tajemnicy zawodowej również po rozwiązaniu stosunku pracy, w odniesieniu do poufnych informacji, do których mają
         dostęp”.

      6        Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku
         z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001,
         L 8, s. 1) zostało przyjęte na podstawie art. 286 WE. Artykuł 44 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia stanowi:

      „1.      Europejski Inspektor Ochrony Danych [(zwany dalej »EIOD«)] wykonuje swoje obowiązki w sposób całkowicie niezależny.
      2.      [EIOD] podczas wykonywania swoich obowiązków nie oczekuje i nie przyjmuje instrukcji od nikogo”.
       Uregulowania krajowe
      7        Prawo niemieckie dokonuje rozróżnienia odnośnie do ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w zależności
         od tego, czy dane przetwarzane są przez instytucje publiczne czy niepubliczne.

      8        Organy odpowiedzialne za kontrolę przestrzegania przepisów w tej dziedzinie różnią się bowiem w zależności od tego, czy mamy
         do czynienia z instytucjami publicznymi, czy z instytucjami niepublicznymi i przedsiębiorstwami publicznymi działającymi na
         konkurencyjnym rynku (öffentlich‑rechtliche Wettbewerbsunternehmen) (zwane dalej łącznie „sektorem niepublicznym”).

      9        Przetwarzanie danych osobowych przez instytucje publiczne jest nadzorowane na szczeblu federalnym przez Bundesbeauftragter
         für den Datenschutz und die Informationsfreiheit (pełnomocnika federalnego w zakresie ochrony danych i swobody informacyjnej),
         a na poziomie krajów związkowych – przez Landesdatenschutzbeauftragte (pełnomocników w zakresie ochrony danych krajów związkowych).
         Wszyscy ci pełnomocnicy są odpowiedzialni wyłącznie przed swoimi parlamentami krajowymi i zwykle nie podlegają żadnemu nadzorowi,
         instrukcjom czy innym wpływom ze strony instytucji publicznych, które podlegają ich kontroli.

      10      Natomiast struktura organów czuwających nad przetwarzaniem tych danych przez sektor niepubliczny różni się w zależności od
         kraju związkowego. Jednak wszystkie systemy prawne krajów związkowych charakteryzują się tym, że wyraźnie poddają nadzorowi
         państwowemu te organy kontroli.

       Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi i postępowanie przed Trybunałem
      11      Uznając, że poddanie nadzorowi państwowemu organu odpowiedzialnego za kontrolowanie przestrzegania przepisów dotyczących ochrony
         osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez sektor niepubliczny, jak ma to miejsce w przypadku wszystkich
         niemieckich krajów związkowych, jest niezgodne z art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46, Komisja w dniu 5 lipca 2005 r.
         skierowała do Republiki Federalnej Niemiec wezwanie do usunięcia uchybienia. Państwo to odpowiedziało pismem z dnia 12 września
         2005 r., w którym stwierdziło, że niemiecki system kontroli w tym zakresie odpowiada wymogom tej dyrektywy. Komisja skierowała
         następnie w dniu 12 grudnia 2006 r. do Republiki Federalnej Niemiec uzasadnioną opinię, powtarzając wcześniej sformułowany
         zarzut. W odpowiedzi z dnia 14 lutego 2007 r. państwo to potwierdziło swój początkowy punkt widzenia.

      12      W tych okolicznościach Komisja postanowiła wnieść niniejszą skargę.

      13      Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 14 października 2008 r. EIOD został dopuszczony do sprawy w charakterze interwenienta
         na poparcie żądań Komisji.

       W przedmiocie skargi
       Argumenty stron
      14      Niniejszy spór dotyczy dwóch sprzecznych koncepcji wyrażenia „całkowicie niezależny”, zawartego w art. 28 ust. 1 akapit drugi
         dyrektywy 95/46, oraz wykonywania zadań organów kontroli w zakresie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych
         osobowych, przedstawianych przez Komisję popieraną przez EIOD oraz Republikę Federalną Niemiec.

      15      Według Komisji i EIOD, które opierają się na szerszej wykładni wyrażenia „całkowicie niezależny”, wymóg wykonywania zadań
         przez organy kontroli w sposób „całkowicie niezależny” należy interpretować w ten sposób, że organ kontroli powinien być wyłączony
         spod jakiegokolwiek wpływu, bez względu na to, czy wywieranego przez inne władze, czy poza administracją publiczną. Nadzór
         państwowy, jakiemu podlegają organy kontrolujące przestrzeganie przepisów w zakresie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem
         danych osobowych w sektorze niepublicznym w Niemczech, stanowi tym samym naruszenie tego wymogu.

      16      Republika Federalna Niemiec jest za węższą wykładnią wyrażenia „całkowicie niezależny” i podnosi, że art. 28 ust. 1 akapit
         drugi dyrektywy 95/46 wymaga niezależności funkcjonalnej organów kontroli w tym sensie, że organy te powinny być niezależne
         od sektora niepublicznego podlegającego ich kontroli i że nie powinny być poddane wpływom z zewnątrz. Tymczasem według niej
         nadzór państwowy w niemieckich krajach związkowych nie stanowi takiego wpływu zewnętrznego, lecz wewnętrzny mechanizm kontroli
         w administracji, wprowadzony przez władze należące do tego samego aparatu administracyjnego co organy kontroli i zobowiązane
         jak te ostatnie do wypełniania celów dyrektywy 95/46.

       Ocena Trybunału
       W przedmiocie zakresu wymogu niezależności organów kontroli
      17      Ocena zasadności niniejszej skargi zależy od zakresu wymogu niezależności zawartego w art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy
         95/46, a tym samym od wykładni tego przepisu. W tym kontekście należy uwzględnić brzmienie tego przepisu, a także cele i systematykę
         dyrektywy 95/46.

      18      Co się tyczy po pierwsze, brzmienia art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46, to skoro wyrażenie „całkowicie niezależny”
         nie jest w niej zdefiniowane, należy uwzględnić jego potoczne rozumienie. W odniesieniu do organu publicznego określenie „niezależny”
         oznacza zwykle status, który zapewnia danemu organowi możliwość w pełni swobodnego działania, z wyłączeniem jakichkolwiek
         instrukcji czy nacisków.

      19      W przeciwieństwie do stanowiska Republiki Federalnej Niemiec nic nie wskazuje na to, że wymóg niezależności dotyczy wyłącznie
         stosunku między organami kontroli a instytucjami podlegającymi kontroli. Przeciwnie, pojęcie „niezależny” zostało wzmocnione
         przysłówkiem „całkowicie”, co oznacza, że uprawnienia decyzyjne wyłączone są spod jakiegokolwiek wpływu spoza organu kontroli,
         bez względu na to, czy pośredniego, czy bezpośredniego.

      20      Co się tyczy po drugie, celów dyrektywy 95/46, to z jej motywów 3, 7 i 8 wynika w szczególności, że poprzez harmonizację norm
         krajowych chroniących osoby fizyczne w związku z przetwarzaniem danych osobowych dyrektywa ta ma na celu zasadniczo zapewnienie
         swobody przepływu takich danych między państwami członkowskimi (zob. podobnie wyrok z dnia 20 maja 2003 r. w sprawach połączonych
         C‑465/00, C‑138/01 i C‑139/01 Österreichischer Rundfunk i in., Rec. s. I‑4989, pkt 39, 70), co jest niezbędne dla utworzenia
         i funkcjonowania rynku wewnętrznego w rozumieniu art. 14 ust. 2 WE.

      21      Tymczasem swobodny przepływ danych osobowych może naruszać prawo do poszanowania życia prywatnego, zapisane między innymi
         w art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zob. podobnie wyroki Europejskiego Trybunału
         Praw Człowieka: z dnia 16 lutego 2000 r. w sprawie Amann przeciwko Szwajcarii, Recueil des arrêts et décisions, 2000‑II, §§ 69, 80; z dnia 4 maja 2000 r. w sprawie Rotaru przeciwko Rumunii, Recueil des arrêts et décisions, 2000‑V, §§ 43, 46) i uznane za jedną z ogólnych zasad prawa wspólnotowego.

      22      Z tego względu i jak to wynika między innymi z motywu 10 i z art. 1 dyrektywy 95/46, dyrektywa ma na celu również nie zmniejszanie
         ochrony, jaką zapewniają istniejące normy krajowe, lecz przeciwnie, zagwarantowanie we Wspólnocie wyższego poziomu ochrony
         podstawowych praw i wolności osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach
         połączonych Österreichischer Rundfunk i in., pkt 70; wyrok z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie C‑73/07 Satakunnan Markkinapörssi
         i Satamedia, Zb.Orz. s. I‑9831, pkt 52).

      23      Organy kontroli przewidziane w art. 28 dyrektywy 95/46 są zatem strażnikami tych podstawowych praw i wolności, a ich ustanowienie
         w państwach członkowskich uważa się, jak to wynika z motywu 62 tej dyrektywy, za istotny element ochrony osób w związku z przetwarzaniem
         danych osobowych.

      24      Celem zagwarantowania takiej ochrony organy kontroli powinny zapewnić słuszną równowagę pomiędzy przestrzeganiem podstawowego
         prawa do poszanowania życia prywatnego a interesami, które wymagają swobodnego przepływu danych osobowych. Ponadto na podstawie
         art. 28 ust. 6 dyrektywy 95/46 krajowe organy powinny współpracować ze sobą w zakresie koniecznym do wykonywania swoich obowiązków,
         na wniosek organu innego państwa członkowskiego.

      25      Zagwarantowanie niezależności krajowych organów kontroli ma na celu zapewnienie skuteczności i pewności kontroli przestrzegania
         przepisów w zakresie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i powinno być interpretowane w świetle
         tego celu. Niezależność została przyjęta nie celem przyznania tym organom i ich pracownikom szczególnego statusu, lecz celem
         wzmocnienia ochrony osób i instytucji, których dotyczą decyzje tych organów. Z tego wynika, że przy wykonywaniu swoich obowiązków
         organy kontroli powinny działać w sposób obiektywny i bezstronny. W tym celu powinny pozostawać poza jakimkolwiek wpływem
         z zewnątrz, w tym bezpośrednim czy pośrednim wpływem państwa czy krajów związkowych, a nie tylko poza wpływem organów kontrolowanych.

      26      Co się tyczy, po trzecie, systematyki dyrektywy 95/46, dyrektywa ta powinna być rozumiana jako odpowiednik art. 286 WE i rozporządzenia
         nr 45/2001. Ten przepis traktatowy i rozporządzenie dotyczą przetwarzania danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe,
         jak również swobodnego przepływu tych danych. Dyrektywa 95/46 również wytycza takie cele w odniesieniu do przetwarzania takich
         danych w państwach członkowskich.

      27      Podobnie jak organy kontroli istnieją na szczeblu krajowym, organ kontroli odpowiedzialny za nadzorowanie stosowania norm
         z zakresu ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych jest również przewidziany na szczeblu wspólnotowym
         – jest to EIOD. Zgodnie z art. 44 ust. 1 rozporządzenia nr 45/2001 organ ten wykonuje zadania przy zachowaniu całkowitej niezależności.
         Artykuł 44 ust. 2 wyjaśnia to pojęcie niezależności, dodając, że podczas wykonywania swoich obowiązków EIOD nie oczekuje i nie
         przyjmuje instrukcji od nikogo.

      28      Biorąc pod uwagę okoliczność, że art. 44 rozporządzenia nr 45/2001 i art. 28 dyrektywy 95/46 opierają się na tym samym ogólnym
         zamyśle, wykładni obu tych przepisów należy dokonywać w sposób homogeniczny, czyli że nie tylko niezależność EIOD, lecz również
         organów krajowych pociąga za sobą brak jakichkolwiek instrukcji przy wykonywaniu ich zadań.

      29      Opierając się na samym brzmieniu art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46, jak również na celach i systematyce tej dyrektywy,
         można dojść do jasnej wykładni tego art. 28 ust. 1 akapit drugi. W rezultacie nie jest konieczne uwzględnianie genezy tej
         dyrektywy czy wypowiadanie się w przedmiocie argumentacji, sprzecznej w tym zakresie, przedstawionej przez Komisję i Republikę
         Federalną Niemiec.

      30      Z powyższego wynika, że wykładni art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46 należy dokonywać w ten sposób, że organy kontroli
         właściwe w zakresie przetwarzania danych osobowych w sektorze niepublicznym powinny cechować się niezależnością pozwalającą
         im na wykonywanie ich zadań bez wpływu z zewnątrz. Ta niezależność wyklucza nie tylko jakikolwiek wpływ ze strony instytucji
         kontrolowanych, lecz również jakiekolwiek nakazy i jakikolwiek inny wpływ z zewnątrz, bez względu na to, czy bezpośredni,
         czy pośredni, który mógłby podważyć wykonywanie przez te organy ich zadań polegających na ustaleniu słusznej równowagi pomiędzy
         ochroną prawa do poszanowania życia prywatnego a swobodą przepływu danych osobowych.

       W przedmiocie nadzoru państwowego
      31      Należy następnie zbadać, czy nadzór państwowy, któremu podlegają organy kontrolujące przetwarzanie danych osobowych przez
         sektor niepubliczny w Niemczech, jest zgodny z tak zdefiniowanym wymogiem niezależności.

      32      W tym względzie należy stwierdzić, że nadzór państwowy jakiegokolwiek charakteru pozwala zasadniczo rządowi danego kraju związkowego
         lub organowi administracji podlegającemu temu rządowi na wpływanie bezpośrednio lub pośrednio na decyzje organów kontroli
         lub, w odpowiednim razie, na uchylanie lub zastępowanie jego decyzji.

      33      Oczywiście należy przyznać a priori, jak zauważa Republika Federalna Niemiec, że nadzór państwowy ma na celu jedynie zagwarantowanie,
         by działanie organów kontroli było zgodne z obowiązującymi przepisami krajowymi i wspólnotowymi, i że jego celem nie jest
         zatem zmuszanie tych organów do ewentualnego osiągania celów politycznych sprzecznych z ochroną osób fizycznych w związku
         z przetwarzaniem danych osobowych i z prawami podstawowymi.

      34      Jednak nie można wykluczyć, że organy nadzoru, stanowiące część administracji ogólnej, a tym samym podlegające rządowi odpowiedniego
         kraju związkowego, nie będą w stanie działać obiektywnie przy interpretowaniu i stosowaniu przepisów dotyczących przetwarzania
         danych osobowych.

      35      Jak bowiem podnosi w swych uwagach EIOD, rząd danego kraju związkowego może mieć interes w nieprzestrzeganiu przepisów dotyczących
         ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych, jeśli kwestią jest przetwarzanie takich danych przez
         sektor niepubliczny. Rząd ten sam może być stroną zainteresowaną tym przetwarzaniem, jeśli w nim uczestniczy lub mógłby uczestniczyć,
         na przykład w przypadku partnerstwa publiczno‑prywatnego lub w ramach przetargów w sektorze prywatnym. Rząd ten może również
         mieć szczególny interes, jeśli jest dla niego konieczny, czy po prostu przydatny, dostęp do bazy danych celem wykonania pewnych
         zadań, w szczególności o charakterze fiskalnym czy represyjnym. Ten sam rząd może zresztą również mieć tendencję do uprzywilejowywania
         interesów ekonomicznych w stosowaniu tych przepisów przez pewne ważne z ekonomicznego punktu widzenia dla kraju związkowego
         czy regionu spółki.

      36      Ponadto należy podkreślić, że samo tylko zagrożenie możliwości wpływu politycznego organów nadzoru na decyzje organów kontroli
         jest wystarczającą przeszkodą w niezależnym wykonywaniu przez nie zadań. Po pierwsze, jak podniosła Komisja, może mieć miejsce
         „przewidywane posłuszeństwo” tych organów kontroli w świetle praktyki decyzyjnej organu nadzoru. Po drugie, rola strażników
         prawa do poszanowania życia prywatnego, jaką wypełniają te organy, wymaga, by ich decyzje, a tym samym one same, pozostawały
         poza jakimkolwiek podejrzeniem stronniczości.

      37      W świetle powyższego należy stwierdzić, że kontrola państwowa wykonywana nad niemieckimi organami kontroli właściwymi w zakresie
         przetwarzania danych osobowych w sektorze niepublicznym jest niezgodna z wymogiem niezależności, opisanym w pkt 30 niniejszego
         wyroku.

       W przedmiocie zasad prawa wspólnotowego podnoszonych przez Republikę Federalną Niemiec
      38      Republika Federalna Niemiec podnosi, że wykładnia wymogu niezależności, zapisanego w art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy
         95/46 w taki sposób, że wymóg ten zmuszałby to państwo członkowskie do zarzucenia wypróbowanego i skutecznego systemu kontroli
         nad organami kontroli w zakresie przetwarzania danych osobowych w sektorze niepublicznym, byłaby sprzeczna z niektórymi zasadami
         prawa wspólnotowego.

      39      Po pierwsze, zdaniem tego państwa członkowskiego zasada demokracji, w szczególności, stoi na przeszkodzie szerokiej wykładni
         tego wymogu niezależności.

      40      Zasada ta wpisana nie tylko do niemieckiej konstytucji, lecz również do art. 6 ust. 1 UE, wymaga podległości administracji
         instrukcjom rządu odpowiedzialnego przed parlamentem. Również interwencje dotyczące praw obywateli i przedsiębiorstw powinny
         podlegać kontroli właściwego ministra w zakresie zgodności z prawem. Ponieważ organy kontroli w dziedzinie ochrony osób fizycznych
         w związku z przetwarzaniem danych osobowych korzystają z pewnych uprawnień interwencyjnych względem obywateli i sektora niepublicznego
         na podstawie art. 28 ust. 3 dyrektywy 95/46, rozszerzona kontrola zgodności ich działań z prawem za pomocą instrumentów kontroli
         zgodności z prawem lub kontroli merytorycznej jest bezwzględnie konieczna.

      41      W tym względzie należy przypomnieć, że zasada demokracji należy do wspólnotowego porządku prawnego i została wyraźnie zapisana
         w art. 6 ust. 1 UE jako jedna z podstaw Unii Europejskiej. Jako zasada wspólna państwom członkowskim powinna być uwzględniana
         przy wykładni aktu prawa wtórnego, takiego jak art. 28 dyrektywy 95/46.

      42      Zasada ta nie stoi na przeszkodzie istnieniu organów publicznych usytuowanych poza klasyczną zhierarchizowaną administracją
         i mniej więcej niezależnych od rządu. Istnienie i warunki funkcjonowania takich organów są określone w państwach członkowskich
         w ustawie, czy nawet, w pewnych państwach członkowskich, w konstytucji, a władze te podlegają ustawie pod kontrolą właściwych
         sądów. Takie niezależne organy administracyjne, istniejące ponadto w niemieckim systemie prawnym, sprawują często funkcje
         regulacyjne lub wykonują zadania, które muszą być wyłączone spod wpływu politycznego, a jednocześnie podlegają ustawie pod
         kontrolą właściwych sądów. Tak jest właśnie dokładnie w przypadku zadań organów kontroli w dziedzinie ochrony osób fizycznych
         w związku z przetwarzaniem danych osobowych.

      43      Oczywiście brak jakiegokolwiek wpływu parlamentarnego na te organy nie może mieć miejsca. Jednak należy zauważyć, że dyrektywa
         95/46 nie nakłada w żadnym razie na państwa członkowskie obowiązku pozostawania poza takim wpływem parlamentarnym.

      44      A więc z jednej strony osoby wykonujące funkcje zarządcze w organach kontroli mogą być mianowane przez parlament lub rząd.
         Z drugiej strony prawodawca może określić kompetencje tych organów.

      45      Ponadto prawodawca może nałożyć na organy kontroli obowiązek przedkładania parlamentowi sprawozdania z ich działalności. W tym
         względzie można dokonać porównania z art. 28 ust. 5 dyrektywy 95/46 przewidującym, że każdy organ kontroli sporządza regularnie
         sprawozdanie ze swojej działalności, które jest publikowane.

      46      Biorąc pod uwagę powyższe, okoliczność nadania organom kontroli w dziedzinie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem
         danych osobowych statusu niezależnego od administracji ogólnej w sektorze niepublicznym nie może sama w sobie pozbawić tych
         organów demokratycznej legitymacji.

      47      Po drugie, jeśli chodzi o zawartą w art. 5 akapit pierwszy WE zasadę kompetencji powierzonych, również podniesioną przez Republikę
         Federalną Niemiec, zasada ta zobowiązuje Wspólnotę do działania wyłącznie w granicach powierzonych jej kompetencji i celów
         wyznaczonych przez traktat WE.

      48      Republika Federalna Niemiec podnosi w tym kontekście, że nie można wymagać na podstawie art. 100a traktatu WE, na którego
         podstawie przyjęto dyrektywę 95/46, niezależności organów kontroli w stosunku do wyższych władz administracyjnych.

      49      Przepis ten umożliwia prawodawcy wspólnotowemu wydanie przepisów, których celem jest poprawa warunków tworzenia i funkcjonowania
         rynku wewnętrznego, które to przepisy muszą mieć rzeczywiście na celu przyczynienie się do wyeliminowania przeszkód w wykonywaniu
         swobód ekonomicznych przewidzianych w traktacie WE (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 5 października 2000 r. w sprawie
         C‑376/98 Niemcy przeciwko Parlamentowi i Radzie, Rec. s. I‑8419, pkt 83, 84, 95; z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie C‑491/01
         British American Tobacco (Investments) i Imperial Tobacco, Rec. s. I‑11453, pkt 60; z dnia 2 maja 2006 r. w sprawie C‑436/03
         Parlament przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. I‑3733, pkt 38).

      50      Jak zostało to już przedstawione, niezależność organów kontroli w zakresie, w jakim powinny być wyłączone spod jakiegokolwiek
         wpływu z zewnątrz mogącego nadawać kierunek ich decyzjom, stanowi istotny element w świetle celów dyrektywy 95/46. Jest konieczna
         dla stworzenia, we wszystkich państwach członkowskich, równie wysokiego poziomu ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem
         danych osobowych i w ten sposób ma udział w swobodnym przepływie danych, koniecznym dla utworzenia i funkcjonowania rynku
         wewnętrznego.

      51      Biorąc powyższe pod uwagę, szeroka wykładnia wymogu niezależności organów kontroli nie wykracza poza granice uprawnień przyznanych
         Wspólnocie na podstawie art. 100a traktatu WE, który stanowi podstawę prawną dyrektywy 95/46.

      52      Po trzecie, Republika Federalna Niemiec powołuje się na zasady pomocniczości i proporcjonalności, zawarte w art. 5 akapity
         drugi i trzeci WE, jak również na obowiązek lojalnej współpracy między państwami członkowskimi a instytucjami wspólnotowymi
         zapisany w art. 10 WE.

      53      Przypomina w szczególności ust. 7 protokołu w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, załączonego do traktatu
         UE i traktatu WE przez traktat z Amsterdamu, zgodnie z którym z zastrzeżeniem poszanowania prawa wspólnotowego należy dokładać
         starań, aby przestrzegać ugruntowanych rozwiązań krajowych oraz organizacji i działania systemów prawnych państw członkowskich.

      54      Zobowiązanie Republiki Federalnej Niemiec do przyjęcia systemu nieznanego jej porządkowi prawnemu i tym samym do zarzucenia
         systemu skutecznej kontroli, który sprawdzał się od prawie trzydziestu lat i który stanowił przykład ustawodawstwa w dziedzinie
         ochrony danych, z którego czerpały też inne państwa, byłoby sprzeczne z tym wymogiem.

      55      Nie można zgodzić się z tą argumentacją. Jak zostało już bowiem wyjaśnione w pkt 21–25 oraz w pkt 50 niniejszego wyroku, wykładnia
         wymogu niezależności wpisanego do art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46 dokonywana w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie
         nadzorowi państwowemu, nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów traktatu WE.

      56      Uwzględniając całość powyższych rozważań, należy stwierdzić, że Republika Federalna Niemiec, poddając nadzorowi państwowemu
         organy kontroli właściwe w zakresie przetwarzania danych osobowych przez sektor niepubliczny w niektórych krajach związkowych
         i dokonując w ten sposób błędnej implementacji wymogu, zgodnie z którym organy te wykonują zadania „całkowicie niezależnie”,
         uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46.

       W przedmiocie kosztów
      57      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Komisja wniosła o obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania, a Republika Federalna Niemiec przegrała sprawę,
         należy obciążyć ją kosztami postępowania.

      58      EIOD pokryje własne koszty postępowania.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      1)      Republika Federalna Niemiec, poddając nadzorowi państwowemu organy kontroli właściwe w zakresie przetwarzania danych osobowych
            przez instytucje niepubliczne i przedsiębiorstwa publiczne działające na konkurencyjnym rynku (öffentlich‑rechtliche Wettbewerbsunternehmen)
            w niektórych krajach związkowych i dokonując w ten sposób błędnej implementacji wymogu, zgodnie z którym organy te wykonują
            zadania „całkowicie niezależnie” uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy
            95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania
            danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.
      2)      Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.
      3)      Europejski Inspektor Ochrony Danych pokryje własne koszty postępowania.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 listopada 2006 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii. # Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wewnętrzny rynek gazu ziemnego - Brak transpozycji w przewidzianym terminie. # Sprawa C-357/05.

text:
      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 listopada 2006 r. – Komisja przeciwko Hiszpanii
      (Sprawa C‑357/05)
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego − Rynek wewnętrzny gazu ziemnego − Brak transpozycji w przewidzianym terminie
      Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 6)
      Przedmiot

               Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego − Nieustanowienie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania
                  się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/55/WE z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad w odniesieniu
                  do rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, str. 57).

            Sentencja

                  1)

                  Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania
                     się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/55//WE z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad w odniesieniu
                     do rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na
                     nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

                  2)

                  Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału z dnia 26 maja 1981 r. # Postępowanie karne przeciwko Siegfried Ewald Rinkau. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hoge Raad - Niderlandy. # Sprawa 157/80.


Wyrok Trybunału z dnia 27 września 1988 r. # Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Dopuszczalność. # Sprawa 114/86.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 13 lipca 2004 r. # Samar SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GAS STATION - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy BLUE JEANS GAS - Odmowa rejestracji. # Sprawa T-115/03.

text:
          WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)
      z dnia 13 lipca 2004 r. (
            *1
         )
      W sprawie T-115/03

         Samar SpA, z siedzibą w Mottalciata (Włochy), reprezentowana przez adwokata A. Rua,
      strona skarżąca,
      przeciwko

         Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez O. Montalta oraz M. L. Capostagno, działających w charakterze pełnomocników,
      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest

         Grotto SpA, z siedzibą w Vicence (Włochy), reprezentowana przez adwokatów M. Bossharda oraz S. Vereę,
      mającej za przedmiot skargę na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2003 r. (sprawa R 340/2002-3), dotyczącej sprzeciwu właściciela graficznego krajowego znaku towarowego BLUE JEANS GAS wobec rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego GAS STATION,
      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (druga izba),
      w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij oraz J. Forwood, sędziowie,
      sekretarz: J. Palacio González, główny administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 7 kwietnia 2003 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez interwenienta w sekretariacie Sądu w dniu 21 lipca 2003 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 25 lipca 2003 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 4 lutego 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      Okoliczności powstania sporu

               1

               W dniu 12 stycznia 1998 r., na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L11, str. 1), z późn. zm., skarżąca dokonała zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               2

               Znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, jest słowne oznaczenie GAS STATION.

               3

               Towary, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klasy 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, i odpowiadają następującemu opisowi: „ubrania, obuwie, nakrycia głowy”.

               4

               W dniu 22 marca 1999 r. zgłoszenie to zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 22/99.

               5

               W dniu 21 czerwca 1999 r., na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94, interwenient wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego znaku towarowego dla wszystkich oznaczonych nim towarów, opierając się w szczególności na przedstawionym poniżej swoim wcześniejszym graficznym krajowym znaku towarowym nr 677288, zarejestrowanym między innymi dla towarów należących do klasy 25, a mianowicie „spodni, marynarek, spodni dżinsowych, koszul, spódnic, kurtek, dzianin, swetrów, płaszczy („capispalla”), skarpetek, butów, botów, pantofli”:

               6

               Decyzją z dnia 28 lutego 2002 r. Wydział Sprzeciwów OHIM uwzględnił sprzeciw z uwagi na wyraźne podobieństwo oznaczeń oraz wzajemną relację pomiędzy oznaczeniami i towarami przy ocenie wprowadzenia w błąd.

               7

               W dniu 16 kwietnia 2002 r., na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 40/94, strona skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.

               8

               Decyzją z dnia 30 stycznia 2003 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), doręczoną skarżącej w dniu 10 lutego 2003 r., Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie, motywując to istnieniem prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd ze względu na samoistny charakter znaku towarowego interwenienta, duże podobieństwo znaków towarowych, a także ze względu na identyczność lub podobieństwo oznaczonych towarów oraz na moment, w którym właściwy krąg odbiorców dostrzega znak towarowy.

         Przebieg postępowania i żądania stron

               9

               Skarżąca wnosi do Trybunału o:

                        —

                        stwierdzenie braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w niniejszym przypadku i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

                        —

                        ewentualnie, stwierdzenie braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w niniejszym przypadku w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych towarów, z wyjątkiem dżinsów albo też przynajmniej w odniesieniu do tych towarów, dla których Sąd uzna to za stosowne, i stwierdzenie nieważności decyzji w tym zakresie,

                        —

                        obciążenie OHIM kosztami postępowania.

               10

               OHIM oraz interwenient wnoszą do Sądu o:

                        —

                        oddalenie skargi,

                        —

                        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

         Co do prawa

               11

               Skarżąca podnosi dwa zarzuty, jeden oparty na braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a drugi na popełnieniu błędu w ocenie w ramach analizy prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Podczas rozprawy skarżąca sprecyzowała, że użyte przez nią w pierwszym żądaniu wyrażenie „stwierdzenie braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd”, a także odwołanie się przez nią w skardze do wszystkich argumentów przedstawionych już w postępowaniu przed OHIM stanowiły jedynie zwykłe zwroty stylistyczne, co Sąd przyjął do wiadomości.

               12

               Skarżąca przedstawiła podczas rozprawy dokument mający udowodnić istnienie licznych włoskich znaków towarowych związanych z odzieżą, zawierających w sobie słowo „gas”, przy czym powołała się na art. 48 regulaminu Sądu oraz podkreśliła fakt, że po dokonaniu odmowy dopuszczenia przez Sąd drugiej wymiany pism procesowych została ona zapewniona, że będzie mogła przedstawić swoje argumenty podczas rozprawy. Dokument ten został przyjęty przez Sąd z zastrzeżeniem późniejszej decyzji co do jego dopuszczalności.

         W przedmiocie dopuszczalności dokumentu przedstawionego podczas rozprawy

               13

               W świetle utrwalonego orzecznictwa skarga wniesiona do Sądu ma na celu kontrolę zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych w rozumieniu art. 63 rozporządzenia nr 40/94. Tak więc fakty, na które powołuje się w postępowaniu przed Sądem, a które nie zostały ujawnione uprzednio w postępowaniu przed instancjami OHIM, nie mogą wpływać na zgodność z prawem takiej decyzji, chyba że OHIM był zobowiązany wziąć je pod uwagę z urzędu. W tym zakresie z art. 74 ust. 1 in fine tego rozporządzenia, zgodnie z którym w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji OHIM ogranicza się w swym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony, wynika, że nie jest on zobowiązany do brania pod uwagę z urzędu faktów, które nie zostały przedstawione przez strony. Reasumując, takie fakty nie są w stanie podważyć zgodności z prawem decyzji izby odwoławczej.

               14

               Bezsporne jest, że przedstawiony podczas rozprawy dokument mający udowodnić istnienie licznych włoskich znaków towarowych związanych z branżą odzieżową zawierających w sobie słowo „gas” nie został przedstawiony OHIM. Skutkiem tego dokument ten nie może zostać wzięty pod uwagę przez Sąd.

               15

               Ponadto skarżąca nie może powoływać się na art. 48 § 1 i 2 regulaminu, aby uzasadnić opóźnienie w złożeniu powyższego dokumentu. Po pierwsze, skarżąca nie przedstawiła żadnego powodu, który uzasadniałby w danym przypadku złożenie nowych środków dowodowych na etapie repliki. Po drugie, zasada kontradyktoryj-ności nie może uzasadniać opóźnienia w złożeniu dokumentu, jako że nie można go uznać za zwykłą odpowiedź na pisma procesowe OHIM oraz interwenienta. W istocie celem tych pism procesowych było wyłącznie wykazanie posiadania przez słowo „gas” samoistnego charakteru odróżniającego, bez jakiegokolwiek odniesienia do ewentualnego odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego na włoskim rynku odzieżowym.

               16

               Należy zatem odmówić dopuszczenia dowodu z dokumentu przedstawionego przez skarżącą podczas rozprawy bez konieczności sprawdzania jego mocy dowodowej czy też dodatkowego wysłuchania stron niniejszego sporu na jego okoliczność.

         Co do braku uzasadnienia

               17

               Skarżąca utrzymuje, że stwierdzając w pkt 20 zaskarżonej decyzji, bez wyjaśnienia, że omawiane oznaczenia mogą zostać w pewien sposób skojarzone logicznie, Izba Odwoławcza naruszyła obowiązek uzasadnienia. Skarżąca podkreśla, że w konsekwencji nie jest w stanie tego uzasadnienia podważyć.

               18

               Sąd uważa, że krytyka strony skarżącej wynika z połowicznego odczytania zaskarżonej decyzji. Izba Odwoławcza w pkt 20 zaskarżonej decyzji wyraźnie podziela ustalenia dokonane przez Wydział Sprzeciwów, zgodnie z którymi sporne oznaczenia „mogą zostać w pewien sposób skojarzone logicznie”. Tak więc wystarczyłoby, gdyby strona skarżąca odniosła się do wspomnianych ustaleń w doręczonej jej decyzji Wydziału Sprzeciwów i, jeśli uznałaby to za stosowne, skrytykowała zawarty w niej tok rozumowania przed Sądem.

               19

               Jako że przywołane przez Izbę Odwoławczą skojarzenie logiczne opiera się na elemencie „gas”, tak jak pozwala się tego domyślać ciąg dalszy pkt 20, który uznaje ten element za dominujący, tytułem uzupełnienia Sąd stwierdza, po pierwsze, że krytyka skarżącej odnosząca się do decyzji Wydziału Sprzeciwów — a mianowicie, iż pomiędzy przyznaniem, że słowo „gas” oznacza paliwo do silników spalinowych z zapłonem iskrowym, a wskazaniem, że nie oznacza ono benzyny, zachodzi sprzeczność — została przedstawiona w pkt 6 tiret pierwsze zaskarżonej decyzji. Po drugie, Izba Odwoławcza stwierdziła w pkt 24 zaskarżonej decyzji, że słowo „gas” ma własne znaczenie oraz że „zagadnienie jego rzeczywistego znaczenia dla konsumenta posługującego się językiem włoskim (‘ga[z]’, ‘paliwo’) ostatecznie jest zupełnie nieistotne”. Skarżąca mogła zatem w prosty sposób zestawić rozważania ujęte w pkt 20 zaskarżonej decyzji z tymi zawartymi w pkt 24 tej decyzji i, jeśli uznałaby to za stosowne, zakwestionować przed Sądem stanowisko Izby Odwoławczej, zgodnie z którym pomiędzy omawianymi oznaczeniami występuje podobieństwo koncepcyjne, jakiekolwiek byłoby znaczenie słowa „gas”.

               20

               Reasumując, niniejszy zarzut należy oddalić.

         Co do błędu w ocenie w ramach analizy prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
      Argumenty stron

               21

               Skarżąca uważa, że oddzielne porównywanie, z jednej strony, omawianych oznaczeń i, z drugiej strony, oznaczonych towarów jest błędne. Twierdzi ona, że w niniejszej sprawie Izba Odwoławcza uznała wyrażenie „blue-jeans” („dżinsy”) za opisowe i wywiodła z tego, że słowo „gas” stanowi element dominujący w znaku towarowym interwenienta. W opinii skarżącej twierdzenie takie jest prawdziwe tylko dla dżinsów, to znaczy odzieży wyprodukowanej z tkaniny dżinsowej, i nie ma ono wobec tego zastosowania dla innych towarów, takich jak swetry, pantofle czy boty. Ponadto Izba Odwoławcza w sposób niesłuszny zlekceważyła w swojej analizie słowo „station” występujące w zgłoszonym znaku towarowym.

               22

               Jeśli chodzi o wizualne porównanie omawianych znaków towarowych, to dla wszystkich towarów innych niż dżinsy skarżąca utrzymuje, że elementem dominującym w znaku towarowym interwenienta jest „blue jeans”, który posiada charakter wysoce odróżniający. Element dominujący zgłoszonego znaku towarowego tworzą dwa słowa — „gas” i „station”. Pomiędzy tymi znakami towarowymi brak jest zatem jakiegokolwiek podobieństwa. W przypadku gdy omawiane znaki towarowe odnoszą się do dżinsów, wyrażenie „blue-jeans” („dżinsy”) jest opisowe, a zatem elementem dominującym znaku towarowego interwenienta jest „gas”. Natomiast elementem dominującym zgłoszonego znaku towarowego pozostaje „gas Station”. Ponieważ znak towarowy interwenienta zawiera wysoce odróżniający aspekt graficzny, wspólne dla tych dwóch omawianych znaków towarowych słowo, a mianowicie „gas”, nie wystarcza, aby stwierdzić istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W opinii skarżącej taką analizę potwierdza stanowisko przyjęte przez Sąd w wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie T-110/01 Vedial przeciwko OHIM — France Distribution (HUBERT), Rec. str. II-5275, pkt 54.

               23

               Jeśli chodzi o porównanie fonetyczne, w opinii skarżącej, te dwa omawiane znaki towarowe są całkowicie różne, zwłaszcza dla towarów innych niż dżinsy. Twierdzenie to jest tym bardziej słuszne, jeśli zwrócić większą uwagę na początkowe części znaków towarowych, jak to zaleca orzecznictwo.

               24

               Jeśli chodzi o porównanie koncepcyjne, w zakresie towarów innych niż dżinsy omawiane znaki towarowe są całkowicie różne, ponieważ jeden z nich posiada jako element'dominujący wyrażenie „blue-jeans”, a drugi — wyrażenie „gas station”, które oznacza stację paliw. Przyjmując nawet, że wyrażenie „blue-jeans” („dżinsy”) ma charakter opisowy, znak towarowy interwenienta przywołuje skojarzenie z gazem, podczas gdy znak towarowy skarżącej przywołuje skojarzenie ze składowaniem, w tym przypadku — gazu.

               25

               W opinii skarżącej Izba Odwoławcza nie wyciągnęła wniosków z ustalonej przez nią definicji właściwego kręgu odbiorców, a mianowicie ogółu właściwie poinformowanych i dostatecznie uważnych odbiorców. Skarżąca sprecyzowała jednak w trakcie rozprawy, że nie podważa tej definicji.

               26

               Skarżąca stwierdza zatem, że występujące pomiędzy znakami towarowymi różnice wyłączają istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

               27

               OHIM oraz interwenient stwierdzają przede wszystkim, że skarżąca nie kwestionuje identyczności lub podobieństwa rozpatrywanych towarów. Stwierdzają następnie, że elementem dominującym w każdym ze spornych znaków towarowych jest niewątpliwie słowo „gas”. Uważają oni ponadto, że zarówno tok rozumowania Izby Odwoławczej, jak i wnioski, do których doszła, są prawidłowe.

         Ocena Sądu

               28

               Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony.

               29

               W myśl utrwalonego orzecznictwa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd co do pochodzenia handlowego towarów czy usług powinno być oceniane całościowo, zgodnie ze sposobem postrzegania danych oznaczeń i towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców i z uwzględnieniem wszystkich istotnych dla danego przypadku czynników, a w szczególności współzależności pomiędzy podobieństwem oznaczeń a podobieństwem oznaczonych towarów lub usług [zob. wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T-162/01 Laboratorios RTB przeciwko OHIM — Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), Rec. str. II-2821, pkt 29-33 oraz wskazane w nim orzecznictwo].

               30

               Należy przede wszystkim stwierdzić, iż Izba Odwoławcza prawidłowo uznała, po pierwsze, że właściwy krąg odbiorców stanowią w niniejszym przypadku konsumenci włoscy, a to ze względu na fakt, iż rozpatrywany wcześniejszy znak towarowy jest włoskim krajowym znakiem towarowym (pkt 13 zaskarżonej decyzji), oraz, po drugie, że ten krąg odbiorców składa się z właściwie poinformowanych, dostatecznie uważnych i rozsądnych przeciętnych konsumentów (pkt 30 zaskarżonej decyzji), ponieważ towary oznaczone omawianymi znakami towarowymi są towarami powszechnego użytku.

               31

               Należy następnie zauważyć, że Izba Odwoławcza słusznie przypomniała, iż towary oznaczone omawianymi znakami towarowymi są identyczne lub podobne (pkt 12 zaskarżonej decyzji).

               32

               Jeśli chodzi o porównanie spornych oznaczeń, jak to również wynika z utrwalonego orzecznictwa, całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd powinna, w zakresie wizualnego, fonetycznego i koncepcyjnego podobieństwa spornych oznaczeń, opierać się na wywieranym przez te oznaczenia całościowym wrażeniu, ze szczególnym uwzględnieniem ich elementów odróżniających i dominujących [zob. wyrok Sądu z dnia 14 października 2003 r. w sprawie T-292/01 Phillips-Van Heusen przeciwko OHIM — Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS), Rec. str. II-4335, pkt 47 oraz wskazane w nim orzecznictwo].

               33

               Zarzut skarżącej, zgodnie z którym Izba Odwoławcza dokonała porównania spornych oznaczeń w sposób abstrakcyjny, w oderwaniu od oznaczonych omawianymi znakami towarowymi towarów, nie jest zasadny. W istocie Izba Odwoławcza, powołując się na wyrok Trybunału z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97 Canon, Rec. str. I-5507, wyraźnie stwierdziła, że „wnioskowanie w zakresie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd musi opierać się na rozważeniu w ramach oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd wyraźnego podobieństwa oznaczeń i współzależności pomiędzy oznaczeniami a towarami” (pkt 12 zaskarżonej decyzji). Izba Odwoławcza zaprezentowała również pogląd, że „ocena zdolności oznaczenia do pełnienia funkcji znaku towarowego powinna być dokonywana w stosunku do towarów wskazanych w zgłoszeniu” (pkt 21 zaskarżonej decyzji).

               34

               W ramach swojej analizy Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że dominujący element wcześniejszego znaku towarowego stanowi słowo „gas” (pkt 20 i 28 zaskarżonej decyzji). W istocie, po pierwsze, w odniesieniu do odzieży wyprodukowanej z tkaniny dżinsowej lub też przypominającej ją wyglądem wyrażenie „blue-jeans” („dżinsy”) ma charakter czysto opisowy. Jeśli chodzi o inne artykuły odzieżowe, wyrażenie to nie posiada tak wysoce odróżniającego charakteru jak słowo „gas”, które nie pozostaje w żadnym związku z odzieżą (pkt 24 zaskarżonej decyzji). Po drugie, występujący w omawianym oznaczeniu graficznym element graficzny „blue jeans” ma niewielkie znaczenie, jako że pisany jest zdecydowanie mniejszymi literami i wydaje się być zwykłym dodatkiem do słowa „gas”.

               35

               Podobnie Izba Odwoławcza mogła uznać, że słowo „gas” stanowi element dominujący zgłoszonego znaku towarowego, ponieważ słowo „station”, nawet jeśli posiada samo w sobie określone znaczenie, nie zmienia znaczenia słowa „gas” (pkt 27 zaskarżonej decyzji). W istocie słowo „station” może odnosić się do kilku odmiennych miejsc, takich jak przystanek lądowego środka transportu lub też miejsce sprzedaży lub składowania paliwa, a definitywne znaczenie zyskuje dopiero poprzez dołączenie doń określenia. Tak więc słowo „station” wzmacnia znaczenie słowa „gas”, nie nadając mu jednocześnie odmiennego znaczenia.

               36

               A zatem, jeśli chodzi o element dominujący, omawiane oznaczenia są identyczne pod względem wizualnym, fonetycznym i koncepcyjnym.

               37

               W odniesieniu do spornych oznaczeń postrzeganych jako całość Izba Odwoławcza mogła stwierdzić, nie popełniając błędu w ocenie, że występujące pomiędzy oznaczeniami różnice różnice wynikające, z jednej strony, z drugorzędnego elementu graficznego „BLUE JEANS” i, z drugiej strony, z drugorzędnego elementu słownego „station” nie zostaną zachowane w pamięci przez właściwy krąg odbiorców, którzy zapamiętają element „gas” (pkt 27-29 zaskarżonej decyzji). W tym względzie wspomnieć należy, że przeciętny konsument jedynie rzadko ma możliwość bezpośredniego porównania poszczególnych znaków towarowych i musi ufać ich niedoskonałemu obrazowi zachowanemu w pamięci (wyrok z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer, Rec. str. I-3819, pkt 26).

               38

               Tego wniosku nie podważa rozumowanie Sądu w ww. w pkt 22 wyroku w sprawie HUBERT, na który powołuje się skarżąca. W wyroku tym Sąd przyznał przeważające znaczenie elementowi graficznemu i odróżniającym elementom słownym, przeciwstawiając je wspólnemu dla spornych znaków towarowych elementowi słownemu, to znaczy słowu „Hubert”. W każdym razie w przeciwieństwie do elementu graficznego w niniejszym przypadku element graficzny w przywołanej sprawie był niezwykle istotny. Z tego względu, tak jak to zostało stwierdzone powyżej, element „blue jeans” ma znaczenie drugorzędne i jawi się jako zwykły dodatek do elementu „gas”.

               39

               W konsekwencji, mając na względzie identyczność lub podobieństwo towarów oznaczonych przez sporne znaki towarowe i podobieństwo pozostających w konflikcie oznaczeń, należy potwierdzić stanowisko Izby Odwoławczej, zgodnie z którym co do spornych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd właściwego kręgu odbiorców.

               40

               Skoro takie prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje w przypadku wszystkich oznaczonych towarów, nawet jeśli wydaje się być większe dla odzieży dżinsowej, to nie należy stwierdzać nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona odzieży innej niż dżinsowa lub należącej do innych podkategorii towarów należących do klasy 25.

               41

               Wobec powyższego niniejszą skargę należy oddalić.

         W przedmiocie kosztów

               42

               Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy — zgodnie z żądaniem OHIM i interwenienta — obciążyć ją kosztami postępowania.

               Z powyższych względów
               SĄD (druga izba)
               orzeka, co następuje:

                        1)

                        Skarga zostaje oddalona.

                        2)

                        Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

                     Pirrung
                     Meij
                     Forwood
                     Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 13 lipca 2004 r.

                           Sekretarz
                           H.Jung

                           Prezes
                           J. Pirrung

            (
            *1
         )	Język postępowania: wioski.


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 marca 1984 r. # Officine fratelli Bertoli SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Grzywna. # Sprawa 8/83.


title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 4 września 2008 r. # Paul Lafili przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawy pracownicze - Urzędnicy. # Sprawa F-22/07.

text:
      WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (druga izba)
      z dnia 4 września 2008 r.
      Sprawa F-22/07
      Paul Lafili
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Służba publiczna – Urzędnicy – Wejście w życie rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 723/2004 – Artykuły 44 i 46 regulaminu pracowniczego – Artykuł 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego – Awans – Zaszeregowanie – Mnożnik
      Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której P. Lafili żąda: stwierdzenia nieważności decyzji administracji
         z dnia 11 maja 2006 r. o zaszeregowaniu do grupy AD 13, stopień 5, wynikającej z pasków wypłaty za czerwiec 2006 r. i kolejne
         miesiące, a w rezultacie przywrócenia go z mocą od dnia 1 maja 2006 r. do grupy zaszeregowania AD 13, stopień 2 z zachowaniem
         mnożnika 1,1172071, jak również odtworzenia w całości jego kariery zawodowej z mocą wsteczną od dnia 1 maja 2006 r. do dnia
         tak zmienionego zaszeregowania do grupy i na stopień (włączając w to uwzględnienie doświadczenia w takiej przywróconej grupie
         zaszeregowania, prawa do awansu i prawa emerytalne) wraz z odsetkami za zwłokę w oparciu o stopy ustalane przez Europejski
         Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych, mających zastosowanie w tym okresie, powiększonymi o dwa punkty od całości
         kwot stanowiących różnicę między wynagrodzeniem wynikającym z jego zaszeregowania a wynagrodzeniem wynikającym z zaszeregowania,
         do którego jest uprawniony, aż do dnia wydania prawidłowej decyzji o jego zaszeregowaniu.

      Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji kierownika wydziału A 6 ds. struktury zatrudnienia, ocen i awansu dyrekcji generalnej ds.
         personelu i administracji Komisji z dnia 11 maja 2006 r. Skarżący pokrywa połowę swoich kosztów postępowania. Komisja pokrywa
         swoje koszty postępowania oraz połowę kosztów poniesionych przez skarżącego.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie
      (regulamin pracowniczy, art. 90, 91)
      2.      Urzędnicy – Wynagrodzenie – Normy przejściowe obowiązujące po wejściu w życie rozporządzenia nr 723/2004
      (regulamin pracowniczy, załącznik XIII, art. 7 ust. 7)
      3.      Urzędnicy – Wynagrodzenie – Normy przejściowe obowiązujące po wejściu w życie rozporządzenia nr 723/2004
      (regulamin pracowniczy, art. 66; załącznik XIII, art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 6, 7; rozporządzenie Rady nr 723/2004)
      1.      Jedynie akty wywołujące wiążące skutki prawne i mogące bezpośrednio i natychmiastowo wpłynąć na sytuację prawną zainteresowanych
         można uznać za akty dla nich niekorzystne, które mogą powodować rozpoczęcie biegu terminów do złożenia zażalenia i wniesienia
         skargi na podstawie art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego.

      Tak jest w przypadku powiadomienia przez administrację urzędnika o tym, że zaszeregowanie na stopień oraz mnożnik stosowany
         do jego wynagrodzenia zostały błędnie ustalone i będą następnie zmienione.

      (zob. pkt 30–32)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa C‑237/06 P Strack przeciwko Komisji, 8 marca 2007 r., niepublikowana w Zbiorze, pkt 62
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑562/93 Obst przeciwko Komisji, 19 października 1995 r., RecFP s. I‑A‑247, II‑737, pkt 23;
         sprawa T‑4/05 Strack przeciwko Komisji, 22 marca 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑83, II‑A‑2‑361, pkt 35

      2.      Decyzja ustalająca zaszeregowanie urzędnika na stopień oraz mnożnik stosowany do jego wynagrodzenia na podstawie art. 7 ust. 7
         załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, podpisana przez organ nieuprawniony do tego w świetle obowiązujących w danej
         instytucji postanowień dotyczących wykonywania uprawnień przyznanych przez regulamin pracowniczy organowi powołującemu, jest
         wadliwa z powodu braku właściwości jej autora, w braku subdelegacji uzasadniającej odstępstwo od kryteriów podziału kompetencji
         zawartych w tych postanowieniach, których celem jest właśnie zapewnienie, że decyzja, która ma zapaść, zostanie wydana przez
         organ zasadniczo najlepiej usytuowany do jej przyjęcia w świetle zasad dobrej administracji w obszarze zarządzania personelem.

      (zob. pkt 34, 38, 39)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa 46/72 De Greef przeciwko Komisji, 30 maja 1973 r., Rec. s. 543, pkt 18
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑118/04 i T‑134/04 Caló przeciwko Komisji, 7 lutego 2007 r., dotychczas nieopublikowana
         w Zbiorze, pkt 67, 68

      3.      Jeśli mnożnik stosowany do wynagrodzenia urzędnika zatrudnionego przed wejściem w życie rozporządzenia nr 723/2004 zmieniającego
         Regulamin pracowniczy urzędników oraz Warunki zatrudnienia innych pracowników, w następstwie pierwszego awansu, który miał
         miejsce po wejściu w życie tego rozporządzenia, jest wyższy niż 1, powinien on zostać zmieniony na podstawie art. 7 ust. 7
         załącznika XIII do regulaminu pracowniczego i przeliczony na staż pracy na danym stopniu. W tym względzie nie można uwzględnić
         wykładni, zgodnie z którą przepis ten znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy przekroczenie przez mnożnik wartości 1
         wynika z przeniesienia na wyższy stopień po awansowaniu, a nie bezpośrednio z samego awansu, tak że w tym ostatnim przypadku
         należałoby zastosować wyłącznie art. 7 ust. 6 załącznika XIII i ustalić nowy mnożnik.

      Brzmienie art. 7 ust. 6 i 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego jest bowiem wystarczająco niejednoznaczne, aby uzasadnić
         poszukiwanie wykładni nie tylko dosłownej, lecz która byłaby zgodna z systematyką i celem rozpatrywanych przepisów przejściowych.
         W tym względzie odrzucona wykładnia mogłaby skutkować dalszym stosowaniem mnożników przez nieograniczony okres, podczas całej
         kariery zainteresowanego, a nawet dłużej, po jego przejściu na emeryturę, podczas gdy stosowanie mnożnika, który stanowi środek
         przejściowy, ma na celu zapewnienie poziomu miesięcznego wynagrodzenia podstawowego wypłacanego urzędnikom zatrudnionym przed
         dniem 1 maja 2004 r., które to wynagrodzenie zgodnie z art. 7 ust. 1 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego nie może
         podlegać zmianom ze względu na zmiany nazw grup zaszeregowania na mocy art. 2 ust. 1 tego załącznika. Kiedy mnożnik osiągnie
         wartość 1, art. 7 ust. 7 zdanie czwarte załącznika XIII, zgodnie ze swoim brzmieniem, nie może stanowić przeszkody w stosowaniu
         nowego art. 66 regulaminu pracowniczego ustalającego, na podstawie nowej struktury kariery zawodowej, wynagrodzenia podstawowe
         urzędników dla każdej grupy zaszeregowania i dla każdego stopnia. Nie można przyjąć takiego odrzucenia siatki płac zawartej
         w art. 66, które byłoby sprzeczne z zasadą niezwłocznego stosowania nowego uregulowania, w braku jasnej i pozbawionej dwuznaczności
         wskazówki w tym zakresie ze strony prawodawcy.

      Ponadto odrzucona wykładnia prowadziłaby również do zerwania w przyszłości z zasadą równego traktowania w zakresie wynagrodzeń
         urzędników zatrudnionych przed 1 maja 2004 r. i zatrudnionych po tej dacie, podczas gdy środki przejściowe powinny przez swój
         charakter mieć na celu ułatwienie przejścia od dawnego uregulowania do nowego uregulowania, z zachowaniem ochrony praw nabytych,
         nie zastrzegając jednakże dla danej kategorii urzędników skutków dawnego uregulowania do sytuacji, które powstaną w przyszłości,
         takich jak przeniesienie na wyższy stopień w ramach nowej struktury kariery zawodowej.

      (zob. pkt 73, 75, 78, 80, 81, 83, 86, 88)


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 marca 1992 r. # Mario Reichert, Hans-Heinz Reichert i Ingeborg Kockler przeciwko Dresdner Bank AG. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Cour d'appel d'Aix-en-Provence - Francja. # Konwencja brukselska. # Sprawa C-261/90.


Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 16 października 2013 r. # Daniela Singer przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Sprawa T-388/12.


title: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 czerwca 2012 r.#Syllogos Ellinon Poleodomon kai Chorotakton przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias & Dimosion Ergon i in.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias.#Dyrektywa 2001/42/WE – Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko – Artykuł 3 ust. 2 lit. b) – Zakres swobodnego uznania państw członkowskich.#Sprawa C‑177/11.

text:
               Strony
               Motywy wyroku
               Sentencja

            Strony
            W sprawie C-177/11
            mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) postanowieniem z dnia 5 listopada 2010 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 15 kwietnia 2011 r., w postępowaniu:
            Syllogos Ellinon Poleodomon kai Chorotakton
            przeciwko
            Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias & Dimosion Ergon ,
            Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon,
            Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis,
            TRYBUNAŁ (ósma izba),
            w składzie: A. Prechal, prezes izby, K. Schiemann (sprawozdawca) i E. Jarašiūnas, sędziowie,
            rzecznik generalny: J. Kokott,
            sekretarz: L. Hewlett, główny administrator,
            uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 29 marca 2012 r.,
            rozważywszy uwagi przedstawione:
            – w imieniu le Syllogos Ellinon Poleodomon kai Chorotakton przez G.P. Giannakourou,
            – w imieniu Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias & Dimosion Ergon oraz w imieniu Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon i Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis przez F. Iatrelisa, działającego w charakterze pełnomocnika,
            – w imieniu rządu greckiego przez K. Paraskevopoulou, C. Divani, G. Karipsiadisa i I. Bakopoulosa, działających w charakterze pełnomocników,
            – w imieniu rządu belgijskiego przez T. Maternego, działającego w charakterze pełnomocnika,
            – w imieniu Komisji Europejskiej przez P. Olivera, M. Patakię i S. Petrovą, działających w charakterze pełnomocników,
            podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
            wydaje następujący
            Wyrok

            Motywy wyroku
            1. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko [Dz.U. L 197, s. 30, zwanej dalej „dyrektywą SOOŚ” (SOOŚ oznacza strategiczną ocenę oddziaływania na środowisko)].
            2. Wniosek ten został złożony w związku ze skargą wniesioną do Symvoulio tis Epikrateias (greckiego najwyższego sądu administracyjnego) przez Syllogos Ellinon Poleodomon kai xhorotakton (stowarzyszenie greckich specjalistów w dziedzinie urbanistyki i planowania przestrzennego) z siedzibą w Atenach (zwane dalej „stowarzyszeniem skarżącym”), zmierzającą do uzyskania stwierdzenia nieważności YPEXODE/EYPE/oik. 107017/28-8-2006 (dekretu ministerialnego 107017 z dnia 28 sierpnia 2006 r. transponującego do prawa greckiego dyrektywę SOOŚ, zwanego dalej „dekretem ministerialnym z dnia 28 sierpnia 2006 r.”), wydanego wspólnie przez Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias & Dimosion Ergon (ministra właściwego ds. środowiska naturalnego, gospodarki przestrzennej i robót publicznych), Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon (ministra właściwego ds. gospodarki i finansów) oraz Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis (ministra właściwego ds. spraw wewnętrznych, administracji publicznej i decentralizacji).
            Ramy prawne
            Uregulowania Unii
            3. W niniejszej sprawie istotne znaczenie mają następujące dyrektywy:
            – dyrektywa SOOŚ,
            – dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7), w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2006/105/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U. L 363, s. 368) (zwana dalej „dyrektywą siedliskową”), oraz
            – dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1) w wersji ujednoliconej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz.U. 2010, L 20, s. 7) (zwana dalej „dyrektywą ptasią”).
            Dyrektywa SOOŚ
            4. Na mocy motywu 10 tej dyrektywy wszystkie plany i programy uznane za wymagające oceny zgodnie z dyrektywą siedliskową mogą potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko i powinny z reguły być poddawane systematycznej ocenie wpływu na środowisko.
            5. Artykuł 3 dyrektywy SOOŚ, zatytułowany „Zakres [zastosowania]”, stanowi:
            „1. Ocenę wpływu na środowisko, zgodnie z art. 4–9, przeprowadza się w odniesieniu do określonych w ust. 2–4 planów i programów, które potencjalnie mogą powodować znaczący wpływ na środowisko.
            2. Z zastrzeżeniem art. 3, ocenę wpływu na środowisko przeprowadza się w odniesieniu do wszystkich planów i programów,
            a) które są przygotowane dla rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, energetyki, przemysłu, transportu, gospodarki odpadami, gospodarki wodnej, telekomunikacji, turystyki, planów zagospodarowania przestrzennego lub użytkowania gruntu i które ustalają ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję, dotyczącego projektów wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy 85/337/EWG; lub
            b) które, ze względu na potencjalny wpływ na tereny, zostały uznane za wymagające oceny na podstawie art. 6 lub 7 dyrektywy [siedliskowej].
            3. Plany i programy określone w ust. 2, określające użytkowanie małych obszarów na poziomie lokalnym oraz niewielkie modyfikacje planów i programów, określonych w ust. 2, wymagają oceny wpływu na środowisko tylko w przypadku, gdy państwa członkowskie stwierdzają, że mogą one potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko.
            4. Państwa członkowskie ustalają, czy plany i programy, inne niż określone w ust. 2 i które określają ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję dotyczącego projektów, mogą potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko.
            5. Państwa członkowskie ustalają, czy plany i programy określone w ust. 3 i 4 mogą potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko, poprzez rozpatrywanie każdej sprawy na zasadzie jednostkowych przypadków lub poprzez wyszczególnienie rodzajów planów i programów, lub przez połączenie obu podejść. W tym celu państwa członkowskie w każdym przypadku uwzględniają odpowiednie kryteria określone w załączniku II dla zapewnienia objęcia niniejszą dyrektywą planów i programów o potencjalnym znaczącym wpływie na środowisko.
            [...]”.
            Dyrektywa siedliskowa
            6. Artykuł 4 dyrektywy siedliskowej przewiduje:
            „1. Na podstawie kryteriów określonych w załączniku III (etap 1) oraz stosownych informacji naukowych każde państwo członkowskie proponuje wykaz terenów, wskazując, które typy siedlisk przyrodniczych z załącznika I i które gatunki z załącznika II są rodzime w odniesieniu do terytorium, na którym tereny się znajdują. [...]
            [...]
            2. Na podstawie kryteriów określonych w załączniku III (etap 2) i w ramach zarówno każdego z pięciu regionów biogeograficznych wymienionych w art. 1 lit. c) ppkt iii), jak i całego terytorium określonego w art. 2 ust. 1, Komisja, w porozumieniu z każdym państwem członkowskim, opracowuje projekt wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, oparty o wykazy poszczególnych państw członkowskich, wskazujący te tereny, które utraciły jeden lub więcej typów siedlisk przyrodniczych albo jeden lub więcej gatunków o znaczeniu priorytetowym.
            [...]
            Wykaz terenów wybranych jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, określający te spośród nich, które obejmują jeden lub więcej typów siedlisk przyrodniczych albo jeden lub więcej gatunków o znaczeniu priorytetowym, zostaje przyjęty przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 21.
            3. Wykaz określony w ust. 2 sporządza się w ciągu sześciu lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy.
            4. Po zatwierdzeniu terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 zainteresowane państwa członkowskie możliwie najszybciej, nie później niż w ciągu sześciu lat, wyznaczają ten teren jako specjalny obszar ochrony, ustalając priorytetowe działania w świetle znaczenia tych terenów dla zachowania lub odtworzenia, we właściwym stanie ochrony, typu siedliska przyrodniczego wymienionego w załączniku I lub gatunku wymienionego w załączniku II, a także do celów spójności Natury 2000 oraz w świetle zagrożenia degradacją lub zniszczeniem, na które narażone są te tereny.
            5. Wraz z umieszczeniem terenu w wykazie określonym w ust. 2 akapit trzeci podlega on przepisom art. 6 ust. 2, 3 i 4”.
            7. Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej stanowi:
            „Każdy plan lub przedsięwzięcie, które nie jest bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania terenu, ale które może na nie [na ten teren] w istotny sposób oddziaływać, zarówno oddzielnie, jak i w połączeniu z innymi planami lub przedsięwzięciami, podlega odpowiedniej ocenie jego skutków dla danego terenu z punktu widzenia założeń jego ochrony. W świetle wniosków wynikających z tej oceny oraz bez uszczerbku dla przepisów ust. 4 właściwe władze krajowe wyrażają zgodę na ten plan lub przedsięwzięcie dopiero po upewnieniu się, że nie wpłynie on niekorzystnie na [integralność] dan[ego] teren[u] oraz, w stosownych przypadkach, po uzyskaniu opinii całego społeczeństwa”.
            8. Artykuł 7 dyrektywy siedliskowej przewiduje:
            „Obowiązki wynikające z art. 6 ust. 2, 3 i 4 niniejszej dyrektywy zastępują wszelkie obowiązki wynikające z art. 4 ust. 4 zdanie pierwsze dyrektywy 79/409/EWG w odniesieniu do obszarów sklasyfikowanych zgodnie z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy lub uznanych w podobny sposób na mocy art. 4 ust. 2, poczynając od daty wykonania niniejszej dyrektywy albo od daty klasyfikacji lub uznania przez państwo członkowskie na mocy dyrektywy 79/409/EWG, gdy ta ostatnia data jest późniejsza”.
            Dyrektywa ptasia
            9. Artykuł 4 dyrektywy ptasiej, który zastąpił identycznie brzmiący art. 4 dyrektywy 79/409, stanowi:
            „1. Gatunki wymienione w załączniku I podlegają specjalnym środkom ochrony dotyczącym ich naturalnego siedliska w celu zapewnienia im przetrwania oraz reprodukcji na obszarze ich występowania.
            W związku z powyższym uwzględnia się:
            a) gatunki zagrożone wyginięciem;
            b) gatunki podatne na szczególne zmiany w ich naturalnym siedlisku;
            c) gatunki uznane za rzadkie z uwagi na niewielkie populacje lub ograniczone lokalne występowanie;
            d) inne gatunki wymagające szczególnej uwagi ze względu na specyficzny charakter ich naturalnego siedliska.
            Tendencje i wahania w poziomach populacji są uwzględniane przy dokonywaniu oceny.
            Państwa członkowskie dokonują klasyfikacji przede wszystkim najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni jako obszarów specjalnej ochrony dla zachowania tych gatunków, z uwzględnieniem wymogów ich ochrony w ramach morskiego i lądowego obszaru geograficznego, do którego niniejsza dyrektywa ma zastosowanie.
            2. Państwa członkowskie podejmują podobne środki w odniesieniu do regularnie występujących gatunków wędrownych niewymienionych w załączniku I, mając na uwadze potrzebę ich ochrony w ramach morskiego i lądowego obszaru geograficznego, do którego niniejsza dyrektywa ma zastosowanie, w odniesieniu do obszarów ich wylęgu, pierzenia i zimowania oraz miejsc postoju wzdłuż ich tras migracji. W tym celu państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na ochronę terenów podmokłych, w szczególności tych o znaczeniu międzynarodowym.
            [...]
            4. W odniesieniu do obszarów ochrony, określonych w ust. 1 i 2, państwa członkowskie podejmują właściwe kroki w celu uniknięcia powstawania zanieczyszczenia lub pogorszenia warunków naturalnych siedlisk lub jakichkolwiek zakłóceń wpływających na ptactwo, o ile mają one znaczenie w odniesieniu do celów niniejszego artykułu. [...]”.
            Uregulowania greckie
            10. Artykuł 1 dekretu ministerialnego z dnia 28 sierpnia 2006 r. przewiduje:
            „Celem niniejszego dekretu jest wdrożenie przepisów dyrektywy [SOOŚ] w sposób zapewniający, w ramach zrównoważonego rozwoju, uwzględnienie aspektów środowiskowych przy przyjmowaniu planów i programów oraz przewidujący wszystkie środki, warunki i procedury potrzebne dla oceny ich możliwych konsekwencji dla środowiska oraz wspieranie stałego rozwoju i wysokiego poziomu ochrony środowiska”.
            11. Artykuł 3 ust. 1 lit. b) dekretu ministerialnego z dnia 28 sierpnia 2006 r. stanowi:
            „1. Strategiczną ocenę wpływu na środowisko przeprowadza się przed zatwierdzeniem planów i programów lub przed rozpoczęciem procedury ustawodawczej, z zastrzeżeniem ust. 2, w przypadku planów lub programów na poziomie krajowym, regionalnym, prowincjonalnym lub lokalnym, które potencjalnie mogą powodować znaczący wpływ na środowisko, a w szczególności:
            [...]
            b) w odniesieniu do wszystkich planów i programów, które są w całości lub częściowo wykonywane na obszarach objętych krajową częścią europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000 [obszary o znaczeniu wspólnotowym (OZW) i obszary specjalnej ochrony (OSO)] i które potencjalnie mogą powodować znaczący wpływ na te obszary. Wyjątek stanowią plany zarządzania i programy działań bezpośrednio związane z zarządzaniem rzeczonymi obszarami i ich ochroną.
            W celu ustalenia, czy wspomniane w poprzednim ustępie plany i programy, niebędące planami i programami, o których mowa w lit. a), potencjalnie mogą powodować znaczący wpływ na krajową część europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000 [tereny o znaczeniu wspólnotowym (OZW) i obszary specjalnej ochrony (OSO)], i w konsekwencji, aby ustalić, czy należy przeprowadzić w stosunku do nich strategiczną ocenę wpływu na środowisko, należy zastosować procedurę wstępnej kontroli wpływu na środowisko, o której mowa w art. 5 ust. 2”.
            12. Artykuł 5 ust. 1 dekretu ministerialnego z dnia 28 sierpnia 2006 r. brzmi, jak następuje:
            „W odniesieniu do każdego planu lub programu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) i w art. 3 ust. 2, przeprowadzana jest procedura wstępnej kontroli wpływu na środowisko w celu umożliwienia właściwemu organowi, o którym mowa w ust. 3, dokonania – w świetle szczególnych kryteriów wskazanych w tym artykule – osądu, czy badany plan lub program może potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko i czy w konsekwencji musi być w stosunku do niego przeprowadzona strategiczna ocena wpływu na środowisko […]”.
            13. Sąd krajowy wskazuje, że art. 3 ust. 1 lit. b) i art. 5 tego dekretu uzależniają strategiczną ocenę wpływu na środowisko przewidzianą przez dyrektywę SOOŚ od „procedury wstępnej kontroli wpływu na środowisko”, mającej określić, czy przedmiotowe plany i programy mogą powodować znaczący wpływ na specjalne obszary ochrony należące do europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000.
            Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
            14. Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podniosła różne zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności, odnoszące się zarówno do prawa wewnętrznego, jak i do prawa Unii.
            15. Co się tyczy prawa Unii, skarżąca twierdzi, że dekret ministerialny z dnia 28 sierpnia 2006 r. nie dokonał transpozycji dyrektywy SOOŚ w sposób prawidłowy. Według niej z art. 3 ust. 4 tej dyrektywy wynika, że możliwość określenia przez państwa członkowskie, czy plany lub programy mogą mieć znaczący wpływ na środowisko, nie istnieje w odniesieniu do planów i programów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu.
            16. W tej sytuacji Symvoulio tis Epikrateias postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
            „Czy art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy [SOOŚ], który stanowi, że ocenę wpływu na środowisko przeprowadza się w odniesieniu do wszystkich planów i programów, »które, ze względu na potencjalny wpływ na tereny, zostały uznane za wymagające oceny na podstawie art. 6 lub 7 dyrektywy [siedliskowej]«, oznacza, iż obowiązek przeprowadzenia w odniesieniu do określonego planu oceny wpływu na środowisko zależy od wystąpienia w przypadku takiego planu przesłanek dokonania oceny wpływu na środowisko w rozumieniu dyrektywy [siedliskowej] i że w konsekwencji również wspomniany przepis dyrektywy [SOOŚ] wymaga – podobnie jak rzeczone przepisy dyrektywy [siedliskowej] – stwierdzenia, że plan może potencjalnie powodować znaczący wpływ na określony specjalny obszar ochrony, pozostawiając dokonanie stosownej materialnej oceny państwom członkowskim? Czy też w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy [SOOŚ] obowiązek przeprowadzenia zgodnie z nim oceny wpływu na środowisko nie zależy od wystąpienia przesłanek przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko w rozumieniu dyrektywy [siedliskowej], czyli od osądu, iż potencjalny wpływ na specjalny obszar ochrony jest znaczny, lecz do tego, by powstał obowiązek przeprowadzenia takiej oceny, wystarcza stwierdzenie, iż określony plan jest w jakiś sposób związany z jednym z terenów, o których mowa w dyrektywie [siedliskowej], a niekoniecznie ze specjalnym obszarem ochrony?”.
            W przedmiocie pytania prejudycjalnego
            17. Poprzez zadane pytanie sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy wykładni art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy SOOŚ należy dokonywać w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia w odniesieniu do określonego planu oceny wpływu na środowisko w rozumieniu tej dyrektywy zależy od wystąpienia w przypadku takiego planu przesłanek powodujących konieczność przeprowadzenia oceny w rozumieniu dyrektywy siedliskowej.
            18. Na wstępie należy wskazać, że art. 3 ust. 4 dyrektywy SOOŚ, przytoczony również przez sąd krajowy w postanowieniu odsyłającym, nie dotyczy – co znajduje potwierdzenie w jego brzmieniu – planów i programów, o których mowa w art. 3 ust. 2 tej dyrektywy.
            19. Co się tyczy art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy SOOŚ, przepis ten wprowadza obowiązek oceny wpływu na środowisko zawsze wtedy, gdy ocena jest wymagana na mocy art. 6 i 7 dyrektywy siedliskowej. W konsekwencji należy zbadać zakres zastosowania tych artykułów w celu ustalenia zakresu zastosowania art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy SOOŚ.
            20. Artykuł 4 ust. 5 dyrektywy siedliskowej stanowi, że tereny o znaczeniu wspólnotowym, w tym również tereny o znaczeniu wspólnotowym wyznaczone przez państwa członkowskie jako obszary specjalnej ochrony, podlegają przepisom art. 6 ust. 2–4 tej dyrektywy.
            21. Z brzmienia art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej w związku z art. 4 ust. 5 tej dyrektywy wynika, że oceny wymaga się dla każdego planu lub przedsięwzięcia, które nie jest bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania terenu o znaczeniu wspólnotowym, ale które może na taki teren w istotny sposób oddziaływać, zarówno oddzielnie, jak i w połączeniu z innymi planami lub przedsięwzięciami.
            22. Artykuł 6 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy siedliskowej ustanawia wymóg dokonania odpowiedniej oceny skutków planu lub przedsięwzięcia, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo lub ryzyko, iż plan lub przedsięwzięcie będą oddziaływały na dany teren w istotny sposób (wyrok z dnia 7 września 2004 r. w sprawie C-127/02 Waddenvereniging i Vogelbeschermingsvereniging, Zb.Orz. s. I-7405, pkt 43). Przesłanka ta jest spełniona, jeżeli na podstawie obiektywnych okoliczności nie sposób wykluczyć, że plan ten lub to przedsięwzięcie może oddziaływać w istotny sposób na dany teren (zob. podobnie wyrok z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie C-418/04 Komisja przeciwko Irlandii, Zb.Orz. s. I-10947, pkt 227).
            23. Oznacza to, że badanie przeprowadzane w celu sprawdzenia, czy plan lub przedsięwzięcie mogą w istotny sposób oddziaływać na teren, w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej, musi ograniczać się do ustalenia, czy na podstawie obiektywnych okoliczności nie sposób wykluczyć, że plan ten lub to przedsięwzięcie może oddziaływać w istotny sposób na dany teren. Taka wykładnia nasuwa się również w odniesieniu do obszarów, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy ptasiej, ze względu na rozszerzenie na te obszary, przez art. 7 dyrektywy siedliskowej, zakresu zastosowania art. 6 ust. 3 tej ostatniej dyrektywy.
            24. Na zadane pytanie należy zatem odpowiedzieć, że wykładni art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy SOOŚ należy dokonywać w ten sposób, iż obowiązek przeprowadzenia w odniesieniu do określonego planu oceny wpływu na środowisko w rozumieniu tej dyrektywy zależy od wystąpienia w przypadku takiego planu przesłanek powodujących konieczność przeprowadzenia oceny w rozumieniu dyrektywy siedliskowej, w tym przesłanki, zgodnie z którą plan może w istotny sposób oddziaływać na dany teren. Badanie przeprowadzone w celu sprawdzenia, czy przesłanka ta jest spełniona, musi ograniczać się do ustalenia, czy na podstawie obiektywnych okoliczności nie sposób wykluczyć, że plan ten lub to przedsięwzięcie może oddziaływać w istotny sposób na dany teren.
            W przedmiocie kosztów
            25. Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

            Sentencja
            Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje:
            Wykładni art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy dokonywać w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia w odniesieniu do określonego planu oceny wpływu na środowisko w rozumieniu dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2006/105/WE z dnia 20 listopada 2006 r., zależy od wystąpienia w przypadku takiego planu przesłanek powodujących konieczność przeprowadzenia oceny w rozumieniu dyrektywy siedliskowej, w tym przesłanki, zgodnie z którą plan może w istotny sposób oddziaływać na dany teren. Badanie przeprowadzone w celu sprawdzenia, czy przesłanka ta jest spełniona, musi ograniczać się do ustalenia, czy na podstawie obiektywnych okoliczności nie sposób wykluczyć, że plan ten lub to przedsięwzięcie może oddziaływać w istotny sposób na dany teren.


Wyrok Trybunału z dnia 20 marca 1990 r. # Du Pont de Nemours Italiana SPA przeciwko Unità Sanitaria locale no 2 di Carrara. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunale amministrativo regionale della Toscana - Włochy. # Zamówienia publiczne na dostawy. # Sprawa C-21/88.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 marca 1986 r. # Alexandre Deghillage przeciwko Caisse primaire d'assurance maladie de Maubeuge. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Cour d'appel de Douai - Francja. # Zabezpieczenie społeczne. # Sprawa 28/85.