title: Sprawa T-784/17 RII: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 czerwca 2018 r. – Strabag Belgium / Parlament (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zamówienia publiczne na roboty budowlane – Postanowienie o zawieszeniu wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu pięciu oferentom zamówienia, którego przedmiotem była umowa ramowa o ogólne roboty budowlane w budynkach Parlamentu w Brukseli – Wniosek o zmianę – Artykuł 159 regulaminu postępowania – Niedopuszczalność)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/36

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 czerwca 2018 r. – Strabag Belgium / Parlament
      (Sprawa T-784/17 RII)
      ((Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Postanowienie o zawieszeniu wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu pięciu oferentom zamówienia, którego przedmiotem była umowa ramowa o ogólne roboty budowlane w budynkach Parlamentu w Brukseli - Wniosek o zmianę - Artykuł 159 regulaminu postępowania - Niedopuszczalność))
      (2018/C 301/48)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Strabag Belgium (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Schoups, K. Lemmens i M. Lahbib)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: Z. Nagy i B. Simon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 159 regulaminu postępowania przed Sądem wniosek o zmianę postanowienia z dnia 18 stycznia 2018 r., Strabag Belgium/Parlament (T-784/17 R, niepublikowanego, odwołanie w toku, EU:T:2018:17).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zmianę postanowienia z dnia 18 stycznia 2018 r., Strabag Belgium/Parlament (T-784/17 R, niepublikowanego, odwołanie w toku, EU:T:2018:17) zostaje odrzucony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-742/17: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – Kim i in. / Rada

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/47

      Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – Kim i in. / Rada
      (Sprawa T-742/17) (1)

      (2018/C 301/62)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa C-394/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di appello di Napoli (Włochy) w dniu 14 czerwca 2018 r. – I.G.I. Srl / Maria Grazia Cicenia i in.

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di appello di Napoli (Włochy) w dniu 14 czerwca 2018 r. – I.G.I. Srl / Maria Grazia Cicenia i in.
      (Sprawa C-394/18)
      (2018/C 301/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte di appello di Napoli

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: I.G.I. Srl

         Druga strona postępowania: Maria Grazia Cicenia, Mario Di Pierro, Salvatore de Vito, Antonio Raffaele

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wierzyciele spółki dzielonej, których wierzytelności pochodzą sprzed podziału i którzy nie skorzystali ze środka prawnego w postaci sprzeciwu na podstawie art. 2503 kodeksu cywilnego (a zatem z instrumentu ochrony wprowadzonego w wykonaniu art. 12 dyrektywy [82/891/EWG] (1)), mogą wnieść powództwo o stwierdzenie bezskuteczności czynności prawnej na podstawie art. 2901 kodeksu cywilnego po dokonaniu podziału w celu uzyskania stwierdzenia bezskuteczności podziału wobec nich, a zatem w celu zapewnienia sobie uprzywilejowania w postępowaniu egzekucyjnym wobec wierzycieli spółki przejmującej lub spółek przejmujących oraz zapewnienia sobie pierwszeństwa przed wspólnikami tych spółek?

                  2)

                  Czy pojęcie nieważności zawarte w art. 19 dyrektywy odnosi się wyłącznie do postępowań dotyczących ważności aktu podziału czy również do tych, które mimo że nie dotyczą ważności aktu, określają bezskuteczność względną tego aktu lub niemożność powołania się na ten akt?

         (1)  Szósta dyrektywa Rady 82/891/EWG z dnia 17 grudnia 1982 r. wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu dotycząca podziału spółek akcyjnych (Dz.U. L 378, s. 47).


title: Sprawa C-339/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Verein für lauteren Wettbewerb eV / Princesport GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Nazewnictwo włókien tekstylnych i odnośne wymogi w dziedzinie etykietowania i oznakowywania – Rozporządzenie (UE) nr 1007/2011 – Artykuły 7 i 9 – Czyste wyroby włókiennicze – Wyroby włókiennicze składające się z wielu włókien – Sposoby etykietowania lub oznakowywania]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Verein für lauteren Wettbewerb eV / Princesport GmbH
      (Sprawa C-339/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Nazewnictwo włókien tekstylnych i odnośne wymogi w dziedzinie etykietowania i oznakowywania - Rozporządzenie (UE) nr 1007/2011 - Artykuły 7 i 9 - Czyste wyroby włókiennicze - Wyroby włókiennicze składające się z wielu włókien - Sposoby etykietowania lub oznakowywania])
      (2018/C 301/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Verein für lauteren Wettbewerb eV

         Strona pozwana: Princesport GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 oraz art. 14 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, a także uchylenia dyrektywy Rady 73/44/EWG oraz dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 96/73/WE i 2008/121/WE w związku z motywem 10 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że nakładają one ogólny obowiązek etykietowania lub oznakowywania w celu podania składu surowcowego wszystkich wyrobów włókienniczych, w tym wyrobów włókienniczych, które zdefiniowano w art. 7 wskazanego rozporządzenia.

                  2)

                  Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on, aby na etykiecie lub oznakowaniu czystego wyrobu włókienniczego umieszczone było jedno z trzech wskazanych w tym przepisie określeń, a mianowicie „100 %”, „czysty” lub „wykonany w całości z”. W wypadku posłużenia się tymi określeniami mogą one być ze sobą łączone.

                  3)

                  Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 należy interpretować w ten sposób, że obowiązek wskazywania na etykiecie lub oznakowaniu nazwy i zawartości procentowej w masie całkowitej wszystkich włókien, z których składa się dany wyrób włókienniczy, nie ma zastosowania do czystego wyrobu włókienniczego.

         (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.


title: Sprawa C-60/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Ángel Somoza Hermo, Ilunión Seguridad SA / Esabe Vigilancia SA, Fondo de Garantia Salarial (FOGASA) (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2001/23/WE – Artykuł 1 ust. 1 – Przejęcie przedsiębiorstwa – Artykuł 3 ust. 1 – Ochrona praw pracowniczych – Wstąpienie w prawa i obowiązki wynikające z umów o pracę następujące na podstawie postanowień układu zbiorowego – Układ zbiorowy wykluczający obowiązek odpowiedzialności solidarnej zbywającego i przejmującego przedsiębiorstwo za zobowiązania, również te związane z wynagrodzeniem, wynikające z umów o pracę zawartych przed przejęciem tego przedsiębiorstwa)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/8

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Ángel Somoza Hermo, Ilunión Seguridad SA / Esabe Vigilancia SA, Fondo de Garantia Salarial (FOGASA)
      (Sprawa C-60/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuł 1 ust. 1 - Przejęcie przedsiębiorstwa - Artykuł 3 ust. 1 - Ochrona praw pracowniczych - Wstąpienie w prawa i obowiązki wynikające z umów o pracę następujące na podstawie postanowień układu zbiorowego - Układ zbiorowy wykluczający obowiązek odpowiedzialności solidarnej zbywającego i przejmującego przedsiębiorstwo za zobowiązania, również te związane z wynagrodzeniem, wynikające z umów o pracę zawartych przed przejęciem tego przedsiębiorstwa))
      (2018/C 319/08)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Galicia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ángel Somoza Hermo, Ilunión Seguridad SA

         Strona pozwana: Esabe Vigilancia SA, Fondo de Garantia Salarial (FOGASA)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta ma zastosowanie do sytuacji, w której podmiot zamawiający rozwiązał zawartą z danym przedsiębiorstwem umowę o świadczenie usług ochrony obiektów i zawarł, do celów świadczenia tych usług, nową umowę z innym przedsiębiorstwem, które przejmuje, na podstawie układu zbiorowego, zasadniczą część, w znaczeniu liczebności i kompetencji, personelu, który został przydzielony przez pierwsze przedsiębiorstwo do wykonania tego świadczenia, pod warunkiem że transakcji tej towarzyszy dokonane między dwoma danymi przedsiębiorstwami przejęcie jednostki gospodarczej.

                  2)

                  Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie zadane przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (wyższy trybunał sprawiedliwości Galicji, Hiszpania) postanowieniem z dnia 30 grudnia 2016 r.

         (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa C-147/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Almería – Hiszpania) – Banco Mare Nostrum SA / Ignacio Jesús Berenguel Nieto, Carmen Sonia Salinas López

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/12

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Almería – Hiszpania) – Banco Mare Nostrum SA / Ignacio Jesús Berenguel Nieto, Carmen Sonia Salinas López
      (Sprawa C-147/18) (1)

      (2018/C 341/21)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa T-467/18: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2018 r. – Audimas / EUIPO – Audi (AUDIMAS)

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/26

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2018 r. – Audimas / EUIPO – Audi (AUDIMAS)
      (Sprawa T-467/18)
      (2018/C 341/37)
      Język skargi: litewski

         Strony

         Strona skarżąca: Audimas AB (Kowno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat G. Domkutė-Lukauskienė)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Audi AG (Ingolstadt, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy AUDIMAS będący przedmiotem międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 251 000

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie R 2425/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy rejestracji nr 1 251 000 znaku towarowego „AUDIMAS” strony skarżącej dla towarów i usług należących do klas 18, 25 i 35 klasyfikacji nicejskiej;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Audi AG, na wypadek gdyby wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-417/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2018 r. – Cdt / EUIPO

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/17

      Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2018 r. – Cdt / EUIPO
      (Sprawa T-417/18)
      (2018/C 341/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Rikkert i M. Garnier, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu z dnia 26 kwietnia 2018 r. o rozwiązaniu porozumienia zawartego z Centrum;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu z dnia 26 kwietnia 2018 r. o przypisaniu sobie prawa do wdrożenia wszelkich wstępnych środków koniecznych do zapewnienia ciągłości usług tłumaczeniowych, zwłaszcza poprzez publikację ogłoszeń o przetargu;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu o publikacji ogłoszenia o przetargu na usługi tłumaczeniowe, figurującego w Dzienniku Urzędowym pod odniesieniem 2018/S 114-258472, i zakazanie Urzędowi podpisywania umów na podstawie tego ogłoszenia o przetargu;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem publikacji ogłoszenia o przetargu na usługi tłumaczeniowe świadczone przez agencję lub każdy inny organ lub jednostkę organizacyjną Unii, których rozporządzenie ustanawiające przewiduje świadczenie usług tłumaczeniowych przez Centrum;

                  —

                  obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku poszanowania procedury. Strona skarżąca uważa, że, po pierwsze, w przypadku pojawienia się problemów między Centrum Tłumaczeń a jego klientami, szczegółowe zasady z art. 11 rozporządzenia ustanawiającego Centrum znajdują zastosowanie i, po drugie, decyzja Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (zwanego dalej „Urzędem”) z dnia 26 kwietnia 2018 r. o przypisaniu sobie prawa do wdrożenia wszelkich środków koniecznych do zapewnienia ciągłości usług tłumaczeniowych narusza art. 11 rozporządzenia ustanawiającego Centrum, ze względu na to, że nie przestrzega przewidzianego w tym przepisie postępowania mediacyjnego na wypadek problemów zaistniałych między dwoma agencjami.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nierozważnego działania Urzędu. W tym względzie strona skarżąca uważa, że:

                              —

                              po pierwsze, sytuacja, w której znajduje się Urząd narusza art. 148 rozporządzenia ustanawiającego Urząd oraz art. 2 rozporządzenia ustanawiającego Centrum, z tego względu, że może ona, począwszy od dnia 1 stycznia 2019 r., prowadzić do braku ważnego porozumienia;

                              —

                              po drugie, lektura całości art. 2 rozporządzenia ustanawiającego Centrum ukazuje różnego rodzaju klientów Centrum i określa w sposób wyraźny w ust. 1 siedem agencji, organów i urzędów, w tym Urząd, którym Centrum świadczy usługi tłumaczeniowe niezbędne dla potrzeb ich funkcjonowania. Ponadto w art. 2 ust. 3 zostały również wymienione instytucje i organy posiadające służby tłumaczeniowe, które mogą ewentualnie, na zasadzie dobrowolności, korzystać z usług Centrum;

                              —

                              po trzecie łączna lektura obydwu ustępów prowadzi do wniosku, że agencje wymienione w ust. 1 nie dysponują swobodą decyzji, na zasadzie dobrowolności, w zakresie korzystania z usług Centrum, i w konsekwencji mogą rozwiązać łączące je z Centrum porozumienie jedynie w wypadku, gdy inne porozumienie wchodzi następnie w życie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku kompetencji Urzędu do publikacji ogłoszenia o przetargu na usługi tłumaczeniowe. Bez uszczerbku dla wyniku oceny opublikowanego przez Urząd ogłoszenia o przetargu, strona skarżąca podnosi, że ten ostatni znajduje się, od czasu podjęcia decyzji o przeprowadzeniu przetargu, w sytuacji braku możliwości przestrzegania art. 148 i art. 2 rozporządzeń ustanawiających odpowiednio Urząd i Centrum. Wreszcie strona skarżąca podnosi, że, w niniejszym wypadku, fakt podpisania umów i zakupu usług tłumaczeniowych stanowi wyraźne naruszenie wyżej wskazanego art. 148 i że w konsekwencji, konkretnie rzecz ujmując, Urząd nie jest w stanie z prawnego punktu widzenia kontynuować tego postępowania do momentu jego normalnego zakończenia, którym będzie podpisanie umów.


title: Sprawa C-707/17: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 lipca 2018 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Svilengrad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Danieli Pinzaru, Robertowi-Andrei Cirstinoiu (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 – Naruszenie obowiązku złożenia deklaracji – Sankcje przewidziane w prawie krajowym – Konfiskata niezadeklarowanej kwoty na rzecz państwa – Pozbawienie wolności – Grzywna określona w wysokości podwójnej kwoty wartości przedmiotu przestępstwa – Proporcjonalność)

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/2

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 lipca 2018 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Svilengrad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Danieli Pinzaru, Robertowi-Andrei Cirstinoiu
      (Sprawa C-707/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 - Naruszenie obowiązku złożenia deklaracji - Sankcje przewidziane w prawie krajowym - Konfiskata niezadeklarowanej kwoty na rzecz państwa - Pozbawienie wolności - Grzywna określona w wysokości podwójnej kwoty wartości przedmiotu przestępstwa - Proporcjonalność))
      (2018/C 341/02)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rayonen sad Svilengrad

         Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      Daniela Pinzaru, Robert-Andrei Cirstinoiu

         Sentencja

      Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym – w celu sankcjonowania naruszenia obowiązku złożenia deklaracji określonego w art. 3 tego rozporządzenia – przewidziano, po pierwsze, konfiskatę na rzecz państwa niezadeklarowanej kwoty, oraz po drugie, karę pozbawienia wolności do lat 6 lub grzywnę określoną w wysokości podwójnej kwoty wartości przedmiotu przestępstwa.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa C-419/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie, w dniu 26 czerwca 2018 r. – Profi Credit Polska S.A. w Bielsku Białej przeciwko Bogumile Włostowskiej, Mariuszowi Kurpiewskiemu, Kamilowi Wójcikowi, Michałowi Konarzewskiemu, Elżbiecie Kondrackiej-Kłębeckiej, Monice Karwowskiej, Stanisławowi Kowalskiemu, Annie Trusik, Adamowi Lizoń, Włodzimierzowi Lisowskiemu

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie, w dniu 26 czerwca 2018 r. – Profi Credit Polska S.A. w Bielsku Białej przeciwko Bogumile Włostowskiej, Mariuszowi Kurpiewskiemu, Kamilowi Wójcikowi, Michałowi Konarzewskiemu, Elżbiecie Kondrackiej-Kłębeckiej, Monice Karwowskiej, Stanisławowi Kowalskiemu, Annie Trusik, Adamowi Lizoń, Włodzimierzowi Lisowskiemu
      (Sprawa C-419/18)
      (2018/C 427/04)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Profi Credit Polska S.A. w Bielsku Białej

         Strony pozwane: Bogumiła Włostowska, Mariusz Kurpiewski, Kamil Wójcik, Michał Konarzewski, Elżbieta Kondracka-Kłębecka, Monika Karwowska, Stanisław Kowalski, Anna Trusik, Adam Lizoń, Włodzimierz Lisowski

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) oraz dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylające dyrektywę Rady 87/102/EWG (2), w tym w szczególności jej art. 10, art. 14, art. 17 ust. 1 i art. 19, stoją na przeszkodzie takiemu unormowaniu prawa krajowego, które pozwala na zabezpieczenie wierzytelności kredytodawcy będącego przedsiębiorcą wobec kredytobiorcy będącego konsumentem za pomocą weksla własne niezupełnego (in blanco)?

                  2)

                  Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady numer 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na sąd rozpoznający sprawę w procesie, o którym mowa w pytaniu pierwszym, obowiązek zbadania z urzędu, czy postanowienia umowy kształtującej stosunek podstawowy dla zobowiązania wekslowego nie zawierają nieuczciwych warunków umownych, także wtedy, gdy będący powodem przedsiębiorca opiera swoje roszczenie wyłącznie na stosunku wekslowym?

         (1)  Dz.U. L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293

         (2)  Dz.U. L 133, s. 66


title: Sprawa T-633/17: Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. – Sárossy / Komisja (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania EU Pilot nr 8572/16 CHAP(2015) 00353 — Odmowa dostępu — Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 — Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia — Ogólne domniemanie poufności — Nadrzędny interes publiczny)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/60

      Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. – Sárossy / Komisja
      (Sprawa T-633/17) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania EU Pilot nr 8572/16 CHAP(2015) 00353 - Odmowa dostępu - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia - Ogólne domniemanie poufności - Nadrzędny interes publiczny)
      (2018/C 427/79)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Róbert Sárossy (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat D. Lazar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér, G. Koós i M. Tátrai, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 12 czerwca i z dnia 17 lipca 2017 r. odmawiających przyznania skarżącemu dostępu do dokumentów dotyczących postępowania EU Pilot nr 8572/16 CHAP(2015) 00353.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Róbert Sárossy pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Węgry pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa C-583/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 20 września 2018 r. – Verbraucherzentrale Berlin eV/DB Vertrieb GmbH

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 20 września 2018 r. – Verbraucherzentrale Berlin eV/DB Vertrieb GmbH
      (Sprawa C-583/18)
      (2018/C 455/30)
      Język postępowania: niemiecki.

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Verbraucherzentrale Berlin eV.

         Strona pozwana: DB Vertrieb GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 pkt 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on także umowy, na podstawie których przedsiębiorca nie jest bezpośrednio zobowiązany do świadczenia usługi, lecz konsument nabywa prawo do otrzymania zniżki w odniesieniu do usług zamówionych w przyszłości?
                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy wyłączenie przewidziane dla „umów dotyczących pasażerskich usług przewozowych” zawarte w art. 3 ust. 3 lit. k) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów należy interpretować w ten sposób, że stosuje się je również do stanów faktycznych, w których konsument jako świadczenie wzajemne nie uzyskuje bezpośrednio usługi przewozu, lecz raczej prawo do otrzymania zniżki w odniesieniu do zawieranych w przyszłości umów przewozu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s.64).


title: Sprawa C-657/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Novom Zagrebu (Chorwacja) w dniu 19 października 2018 r. – Hrvatska radiotelevizija / TY

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Novom Zagrebu (Chorwacja) w dniu 19 października 2018 r. – Hrvatska radiotelevizija / TY
      (Sprawa C-657/18)
      (2019/C 4/23)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Općinski sud u Novom Zagrebu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Hrvatska radiotelevizija

         Strona pozwana: TY

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis krajowy – art. 1 Ovršni zakon (ustawy o egzekucji, Narodne novine 112/12, 25/13, 93/14, 55/16 i 73/17), uprawniający notariuszy do przeprowadzania egzekucji wierzytelności na podstawie autentycznego dokumentu, poprzez wydanie decyzji uwzględniającej wniosek egzekucyjny, jako tytułu wykonawczego, bez wyraźnej zgody dłużnika poddanego egzekucji, jest zgodny z art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, biorąc pod uwagę wyroki wydane w sprawach C-484/15 i C-551/15?

                  2)

                  Czy wykładnia przedstawiona w wyrokach Trybunału z dnia 9 marca 2017 r., Zulfikarpašić (C-484/15, EU:C:2017:199) i Pula Parking (C-551/15, EU:C:2017:193) może mieć zastosowanie do zawisłego przez sądem odsyłającym postępowania Povrv-2032/17?


title: Sprawa T-29/17: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – RQ / Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Dyrektor generalny OLAF-u – Decyzja o uchyleniu immunitetu jurysdykcyjnego skarżącego – Zawisłość sporu – Akt niekorzystny – Obowiązek uzasadnienia – Obowiązek wspomagania i staranności – Uzasadnione oczekiwania – Prawo do obrony)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/25

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – RQ / Komisja
      (Sprawa T-29/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Dyrektor generalny OLAF-u - Decyzja o uchyleniu immunitetu jurysdykcyjnego skarżącego - Zawisłość sporu - Akt niekorzystny - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek wspomagania i staranności - Uzasadnione oczekiwania - Prawo do obrony)
      (2019/C 4/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RQ (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks, J.P. Keppenne i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na podstawie art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 1449 final z dnia 2 marca 2016 r. dotyczącej wniosku o uchylenie immunitetu jurysdykcyjnego skarżącego oraz, w niezbędnym zakresie, decyzji Komisji Ares(2016) 5814495 z dnia 5 października 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącego złożone na tę pierwszą decyzję.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2016) 1449 final z dnia 2 marca 2016 r. dotyczącej wniosku o uchylenie immunitetu jurysdykcyjnego RQ.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


title: Sprawa C-124/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern – Niemcy) – Vossloh Laeis GmbH / Stadtwerke München GmbH (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 57 – Dyrektywa 2014/25/UE – Artykuł 80 – Udzielanie zamówień publicznych – Postępowanie – Podstawy wykluczenia – Maksymalny okres wykluczenia – Spoczywający na wykonawcy obowiązek współpracy z instytucją zamawiającą mającej na celu wykazanie jego rzetelności)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern – Niemcy) – Vossloh Laeis GmbH / Stadtwerke München GmbH
      (Sprawa C-124/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 57 - Dyrektywa 2014/25/UE - Artykuł 80 - Udzielanie zamówień publicznych - Postępowanie - Podstawy wykluczenia - Maksymalny okres wykluczenia - Spoczywający na wykonawcy obowiązek współpracy z instytucją zamawiającą mającej na celu wykazanie jego rzetelności)
      (2019/C 4/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Vergabekammer Südbayern

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vossloh Laeis GmbH

         Strona pozwana: Stadtwerke München GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 80 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE, w związku z art. 57 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, który wymaga, aby wykonawca, chcąc wykazać swą rzetelność pomimo istnienia odpowiedniej podstawy wykluczenia, w pełni wyjaśnił fakty i okoliczności związane z popełnionym przestępstwem lub wykroczeniem, aktywnie współpracując nie tylko z organem prowadzącym dochodzenie, ale również z instytucją zamawiającą, w zakresie właściwym dla jej roli, by wykazać odzyskanie przez siebie statusu rzetelnego wykonawcy, pod warunkiem że ta współpraca będzie ograniczona do środków ściśle niezbędnych do tej oceny.

                  2)

                  Artykuł 57 ust. 7 dyrektywy 2014/24 należy interpretować w ten sposób, że gdy wykonawca dopuścił się zachowania objętego podstawą wykluczenia określoną w art. 57 ust. 4 lit. d) tej dyrektywy, za które właściwy organ nałożył sankcję, maksymalny okres wykluczenia oblicza się od daty wydania decyzji tego organu.

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa T-122/17: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2018 r. – Devin / EUIPO – Haskovo (DEVIN) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy DEVIN – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Nazwa geograficzna – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/26

      Wyrok Sądu z dnia 25 października 2018 r. – Devin / EUIPO – Haskovo (DEVIN)
      (Sprawa T-122/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy DEVIN - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Nazwa geograficzna - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 4/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Devin AD (Dewin, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat B. Van Asbroeck)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Di Natale i D. Gája, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Haskovo Chamber of Commerce and Industry (Chaskowo, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat D. Dimitrova)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2016 r. (sprawa R 579/2016 2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Devin AD a Haskovo Chamber of Commerce and Industry.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 grudnia 2016 r. (sprawa R 579/2016-2).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Devin AD.

                  4)

                  Haskovo Chamber of Commerce and Industry pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa C-595/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Apple Sales International, Apple Inc., Apple retail France EURL / MJA, działająca jako syndyk masy upadłości eBizcuss.com (Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Artykuł 23 – Klauzula prorogacyjna zawarta w umowie dystrybucyjnej – Powództwo odszkodowawcze wytoczone przez dystrybutora z tytułu naruszenia przez dostawcę art. 102 TFUE)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/9

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Apple Sales International, Apple Inc., Apple retail France EURL / MJA, działająca jako syndyk masy upadłości eBizcuss.com
      (Sprawa C-595/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 23 - Klauzula prorogacyjna zawarta w umowie dystrybucyjnej - Powództwo odszkodowawcze wytoczone przez dystrybutora z tytułu naruszenia przez dostawcę art. 102 TFUE)
      (2019/C 4/12)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Apple Sales International, Apple Inc., Apple retail France EURL

         Strona przeciwna: MJA, działająca jako syndyk masy upadłości eBizcuss.com

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku powództwa o odszkodowanie wytoczonego przez dystrybutora przeciwko dostawcy na podstawie art. 102 TFUE zastosowanie klauzuli prorogacyjnej zawartej w umowie wiążącej strony nie jest wykluczone z tego tylko powodu, że klauzula ta nie odnosi się w wyraźny sposób do sporów dotyczących odpowiedzialności powstałej w wyniku naruszenia prawa konkurencji.

                  2)

                  Artykuł 23 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że zastosowanie klauzuli prorogacyjnej w kontekście powództwa o odszkodowanie wytoczonego przez dystrybutora przeciwko dostawcy na podstawie art. 102 TFUE nie zależy od uprzedniego stwierdzenia naruszenia prawa konkurencji przez organ krajowy lub przez organ europejski.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa C-234/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – XC, YB, ZA (Odesłanie prejudycjalne – Zasady prawa Unii – Lojalna współpraca – Autonomia proceduralna – Zasady równoważności i skuteczności – Ustawodawstwo przewidujące środek zaskarżenia umożliwiający wznowienie postępowania karnego w przypadku naruszenia europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności – Obowiązek rozszerzenia tego postępowania na przypadki domniemanego naruszenia praw podstawowych ustanowionych w prawie Unii – Brak)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – XC, YB, ZA
      (Sprawa C-234/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zasady prawa Unii - Lojalna współpraca - Autonomia proceduralna - Zasady równoważności i skuteczności - Ustawodawstwo przewidujące środek zaskarżenia umożliwiający wznowienie postępowania karnego w przypadku naruszenia europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Obowiązek rozszerzenia tego postępowania na przypadki domniemanego naruszenia praw podstawowych ustanowionych w prawie Unii - Brak)
      (2019/C 4/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XC, YB, ZA

         Przy udziale: Generalprokuratur

         Sentencja

      Prawo Unii, a w szczególności zasady równoważności i skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje ono sądu krajowego do rozszerzenia środka zaskarżenia przewidzianego w prawie krajowym – umożliwiającego wznowienie zakończonego prawomocnym orzeczeniem krajowym postępowania karnego wyłącznie w przypadku naruszenia europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. lub jednego z jej protokołów – na naruszenia prawa Unii, w szczególności na naruszenia prawa podstawowego zagwarantowanego w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen (Luksemburg) w dniu 19 czerwca 1990 r., która weszła w życie dnia 26 marca 1995 r.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa C-662/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 23 października 2018 r. – AQ / Ministre de l’Action et des Comptes publics

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 23 października 2018 r. – AQ / Ministre de l’Action et des Comptes publics
      (Sprawa C-662/18)
      (2019/C 4/24)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AQ

         Druga strona postępowania: Ministre de l’Action et des Comptes publics

         Pytania prejudycjalne

                  —

                  czy przepisy art. 8 dyrektywy z dnia 19 października 2009 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by zyski kapitałowe osiągnięte z tytułu zbycia papierów wartościowych otrzymanych przy wymianie i zyski kapitałowe objęte odroczeniem zostały opodatkowane według zasad dotyczących podstawy opodatkowania i różnych stawek?

                  —

                  czy te same przepisy powinny być w szczególności interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby kwoty wolne od podatku obniżające podstawę w celu uwzględnienia okresu posiadania papierów wartościowych nie miały zastosowania do zysków kapitałowych objętych odroczeniem, biorąc pod uwagę fakt, że ta zasada dotycząca podstawy opodatkowania nie miała zastosowania dniu, w którym te zyski kapitałowe zostały osiągnięte, oraz aby miały zastosowanie do zysków kapitałowych ze zbycia papierów wartościowych otrzymanych przy wymianie, uwzględniając datę wymiany, a nie dzień nabycia papierów wartościowych przekazanych w zamian?

         (1)  Dyrektywa Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (Dz.U. 2009, L 310, s. 34).


title: Sprawa C-602/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège – Belgia) – Benoît Sauvage, Kristel Lejeune / Państwo belgijskie (Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ pracowników – Dochody osiągane w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania – Dwustronna konwencja w sprawie unikania podwójnego opodatkowania – Rozdział kompetencji podatkowych – Kompetencja państwa miejsca zamieszkania do opodatkowania – Łączniki norm kolizyjnych)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/10

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège – Belgia) – Benoît Sauvage, Kristel Lejeune / Państwo belgijskie
      (Sprawa C-602/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Dochody osiągane w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania - Dwustronna konwencja w sprawie unikania podwójnego opodatkowania - Rozdział kompetencji podatkowych - Kompetencja państwa miejsca zamieszkania do opodatkowania - Łączniki norm kolizyjnych)
      (2019/C 4/13)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Benoît Sauvage, Kristel Lejeune

         Strona pozwana: Państwo belgijskie

         Sentencja

      Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wynikającemu z konwencji mającej na celu zapobieżenie podwójnemu opodatkowaniu systemowi podatkowemu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który to system uzależnia zwolnienie z podatku dochodów osiąganych przez rezydenta innego państwa członkowskiego, związanych z zatrudnieniem w tym ostatnim państwie członkowskim, od warunku, że działalność, ze względu na którą są wypłacane dochody, jest faktycznie wykonywana we wspomnianym państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa C-663/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel d'Aix-En-Provence (Francja) w dniu 23 października 2018 r. – postępowanie karne przeciwko B S i C A

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel d'Aix-En-Provence (Francja) w dniu 23 października 2018 r. – postępowanie karne przeciwko B S i C A
      (Sprawa C-663/18)
      (2019/C 4/25)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel d'Aix-en-Provence

         Strony w postępowaniu głównym

      B S i C A

         Pozostali uczestnicy: Ministère public, Conseil national de l’ordre des pharmaciens

         Pytania prejudycjalne

      Cour d'appel d'Aix-en-Provence zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącym wykładni art. 28, 29, 30 i 32 TFUE, rozporządzeń nr 1307/2013 (1) i nr 1308/2013 (2) oraz zasady swobodnego przepływu towarów, zadając mu pytanie, czy przepisy te należy interpretować w ten sposób, że przepisy przewidujące odstępstwa, które wprowadzono dekretem z dnia 22 sierpnia 1990 r. i które ograniczają uprawę konopi, ich przemysłowe wykorzystanie i sprzedaż wyłącznie do włókien i nasion, ustanawiają ograniczenie niezgodne z prawem wspólnotowym.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 347, s. 608).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347, s. 671).


title: Sprawa T-129/17 RENV: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2018 r. – DI / EASO (Służba publiczna – Personel EASO – Personel kontraktowy – Umowa na czas określony – Okres próbny – Decyzja o zwolnieniu po okresie próbnym – Zasada zgodności skargi z zażaleniem – Odpowiedzialność)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/26

      Wyrok Sądu z dnia 25 października 2018 r. – DI / EASO
      (Sprawa T-129/17 RENV)
      (Służba publiczna - Personel EASO - Personel kontraktowy - Umowa na czas określony - Okres próbny - Decyzja o zwolnieniu po okresie próbnym - Zasada zgodności skargi z zażaleniem - Odpowiedzialność)
      (2019/C 4/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DI (przedstawiciele: adwokaci I. Vlaic i G. Iliescu)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (przedstawiciele: W. Stevens, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Durona)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora wykonawczego EASO z dnia 28 lutego 2013 r. o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącym po zakończeniu okresu próbnego i po drugie, o naprawienie szkody, jaką ponieśli on sam oraz jego rodzina.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty, w tym koszty dotyczące sprawy F-113/13 i sprawy T-730/15 P.


title: Sprawa C-666/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 24 października 2018 r. – IT Development SAS przeciwko Free Mobile SAS

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 24 października 2018 r. – IT Development SAS przeciwko Free Mobile SAS
      (Sprawa C-666/18)
      (2019/C 4/26)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: IT Development SAS

         Druga strona postępowania: Free Mobile SAS

         Pytanie prejudycjalne

      Czy okoliczność, iż licencjobiorca oprogramowania naruszył warunki umowy licencyjnej na oprogramowanie (przez przekroczenie limitu czasowego korzystania z wersji testowej, przekroczenie dopuszczalnej liczby użytkowników albo innej jednostki, na której oparty jest model licencjonowania, jak liczba procesorów używanych do wykonywania instrukcji programu lub przez zmodyfikowanie kodu źródłowego programu w sytuacji, gdy licencja zastrzega to prawo dla podmiotu pierwotnie uprawnionego), stanowi:

                  —

                  naruszenie praw własności intelektualnej (w rozumieniu dyrektywy 2004/48 z dnia 29 kwietnia 2004 r.) (1)) doznane przez podmiot uprawniony z tytułu praw autorskich do programu, zastrzeżonych na podstawie art. 4 dyrektywy 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (2)

                  —

                  czy też może podlegać odrębnemu reżimowi prawnemu, jak reżim odpowiedzialności kontraktowej na zasadach ogólnych?

         (1)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 17, t. 2, s. 32).

         (2)  Dyrektywa Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (Dz.U. L 111, s. 16).


title: Sprawa C-696/17 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2018 r. – Alex SCI / Komisja Europejska (Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Pomoc państwa – Finansowanie projektu rozwoju urbanistycznego. – Oddalenie skargi – Skarga o stwierdzenie nieważności – Bezpośrednie oddziaływanie – Legitymacja procesowa)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/10

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2018 r. – Alex SCI / Komisja Europejska
      (Sprawa C-696/17 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pomoc państwa - Finansowanie projektu rozwoju urbanistycznego. - Oddalenie skargi - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie oddziaływanie - Legitymacja procesowa)
      (2019/C 4/14)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Alex SCI (przedstawiciel: J. Fouchet, avocat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Georgieva-Kecsmar, K. Herrmann i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający Komisję: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas, E. de Moustier i P. Dodeller, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Alex SCI pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską

                  3)

                  Republika Francuska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 72 z 26.2.2018.


title: Sprawa T-544/13 RENV: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Dyson/Komisja (Dyrektywa 2010/30/UE – Wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie dotyczące zużycia energii oraz innych zasobów poprzez produkty związane z energią – Rozporządzenie delegowane Komisji uzupełniające dyrektywę – Etykietowanie energetyczne odkurzaczy – Istotny element aktu upoważaniającego)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/20

      Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Dyson/Komisja
      (Sprawa T-544/13 RENV) (1)

      (Dyrektywa 2010/30/UE - Wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie dotyczące zużycia energii oraz innych zasobów poprzez produkty związane z energią - Rozporządzenie delegowane Komisji uzupełniające dyrektywę - Etykietowanie energetyczne odkurzaczy - Istotny element aktu upoważaniającego)
      (2019/C 4/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dyson Ltd (Malmesbury, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: F. Carlin, barrister, E. Batchelor i M. Healy, solicitors, wspierani przez A. Patsę, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, K. Herrmann i K. Talabér-Ritz, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 665/2013 z dnia 3 maja 2013 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy (Dz.U. 2013, L 192, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 665/2013 z dnia 3 maja 2013 r. uzupełniającego dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Komisji w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym również kosztami związanymi z postępowaniem odwoławczym przed Trybunałem.

         (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-296/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Chambre disciplinaire de première instance de l’ordre des chirurgiens-dentistes de Midi-Pyrénées (Francja) w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Conseil départemental de l’ordre des chirurgiens-dentistes de la Haute-Garonne / RG, RG

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Chambre disciplinaire de première instance de l’ordre des chirurgiens-dentistes de Midi-Pyrénées (Francja) w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Conseil départemental de l’ordre des chirurgiens-dentistes de la Haute-Garonne / RG, RG
      (Sprawa C-296/18)
      (2019/C 4/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Chambre disciplinaire de première instance de l’ordre des chirurgiens-dentistes de Midi-Pyrénées

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Conseil départemental de l’ordre des chirurgiens-dentistes de la Haute-Garonne

         Strona przeciwna: RG, RG
      Postanowieniem z dnia 23 października 2018 r. Trybunał (ósma izba) orzekł:
      Artykuł 8 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, tego rodzaju jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zakazują członkom zawodu dentysty w sposób ogólny i całkowity wszelkiej reklamy, gdy przepisy te zakazują im stosowania wszelkich środków reklamowych w celu promocji ich osoby lub ich przedsiębiorstwa na ich stronie internetowej.


title: Sprawa C-260/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Anodiki Services EPE / GNA, O Evangelismos – Ofthalmiatreio Athinon – Polykliniki, Geniko Ogkologiko Nosokomeio Kifisias – (GONK) „Oi Agioi Anargyroi” (Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 10 lit. g) – Wyłączenia z zakresu stosowania – Umowy o pracę – Pojęcie – Decyzje szpitali publicznych o zawarciu umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia potrzeb z zakresu gastronomii, dostarczania posiłków i sprzątania – Dyrektywa 89/665/EWG – Artykuł 1 – Prawo do wniesienia środka prawnego)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/3

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Anodiki Services EPE / GNA, O Evangelismos – Ofthalmiatreio Athinon – Polykliniki, Geniko Ogkologiko Nosokomeio Kifisias – (GONK) „Oi Agioi Anargyroi”
      (Sprawa C-260/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 10 lit. g) - Wyłączenia z zakresu stosowania - Umowy o pracę - Pojęcie - Decyzje szpitali publicznych o zawarciu umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia potrzeb z zakresu gastronomii, dostarczania posiłków i sprzątania - Dyrektywa 89/665/EWG - Artykuł 1 - Prawo do wniesienia środka prawnego)
      (2019/C 4/04)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Symvoulio tis Epikrateias

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Anodiki Services EPE

         Strona pozwana: GNA O Evangelismos – Ofthalmiatreio Athinon – Polykliniki, Geniko Ogkologiko Nosokomeio Kifisias – (GONK) „Oi Agioi Anargyroi”

         przy udziale: Arianthi Ilia EPE, Fasma AE, Mega Sprint Guard AE, ICM – International Cleaning Methods AE, Myservices Security and Facility AE, Kleenway OE, GEN – KA AE, Geniko Nosokomeio Athinon „Georgios Gennimatas”, Ipirotiki Facility Services AE

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 10 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, zmienionej rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/2170 z dnia 24 listopada 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „umów o pracę”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje umowy o pracę takie jak te będące przedmiotem postępowania głównego, a mianowicie indywidualne umowy o pracę na czas określony zawierane z wybranymi kandydatami na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak okres pozostawania bez pracy, wcześniejsze doświadczenie oraz liczba niepełnoletnich dzieci.

                  2)

                  Przepisy dyrektywy 2014/24, zmienionej rozporządzeniem delegowanym 2015/2170, art. 49 i 56 TFUE, zasady równego traktowania, przejrzystości i proporcjonalności oraz art. 16 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie znajdują zastosowania do decyzji organu władzy publicznej o zawarciu umów o pracę, takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego, w celu wykonania pewnych zadań związanych ze spoczywającym na nim obowiązkiem działania w interesie publicznym.

                  3)

                  Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2014/23/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że decyzja instytucji zamawiającej o zawarciu z osobami fizycznymi umów o pracę dotyczących świadczenia pewnych usług bez konieczności stosowania procedury udzielania zamówień publicznych zgodnie z dyrektywą 2014/24, zmienioną rozporządzeniem delegowanym 2015/2170, podjęta z tego względu, że – zdaniem rzeczonej instytucji zamawiającej – umowy te nie są objęte zakresem zastosowania tej dyrektywy, może być przedmiotem skargi wniesionej na podstawie wspomnianego przepisu przez podmiot gospodarczy, który ma uzasadniony interes w tym, by uczestniczyć w realizacji zamówienia publicznego o takim samym przedmiocie jak wspomniane umowy i według którego wchodzą one w zakres stosowania tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017


title: Sprawa T-359/17: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2018 r. – Aldo Supermarkets / EUIPO – Aldi Einkauf (ALDI) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ALDI – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ALDO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Przesłanki dopuszczalności sprzeciwu – Zasada 15 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] – Warunki przedstawienia wcześniejszego znaku towarowego – Zasada 19 rozporządzenia nr 2868/95 (obecnie art. 7 rozporządzenia delegowanego 2018/625) – Brak dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 42 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/27

      Wyrok Sądu z dnia 25 października 2018 r. – Aldo Supermarkets / EUIPO – Aldi Einkauf (ALDI)
      (Sprawa T-359/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ALDI - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ALDO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Przesłanki dopuszczalności sprzeciwu - Zasada 15 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Warunki przedstawienia wcześniejszego znaku towarowego - Zasada 19 rozporządzenia nr 2868/95 (obecnie art. 7 rozporządzenia delegowanego 2018/625) - Brak dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 4/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aldo Supermarkets (Warna, Bułgaria) (przedstawiciele: początkowo adwokat C. Saettel, następnie adwokaci T. Chevrier i M. Thewes)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Sakalaite-Orlovskiene, A. Folliard-Monguiral i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, N. Bertram i C. Fürsen)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2017 r. (sprawa R 976/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aldo Supermarkets a Aldi Einkauf.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Aldo Supermarkets zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


title: Sprawa T-286/15: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2018 r. – KF / Satcen (Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Personel Satcenu – Personel kontraktowy – Właściwość sądów Unii – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Artykuł 24 TUE – Artykuły 263, 268, 270 i 275 TFUE – Artykuł 47 karty praw podstawowych – Równość traktowania – Decyzje 2014/401/WPZiB i 2009/747/WPZiB – Komisja odwoławcza Satcenu – Zarzut niezgodności z prawem – Wniosek o udzielenie wsparcia – Szczegółowe zasady dochodzenia administracyjnego – Zawieszenie – Postępowanie dyscyplinarne – Usunięcie ze stanowiska – Zasada dobrej administracji – Wymóg bezstronności – Prawo do bycia wysłuchanym – Dostęp do akt – Odpowiedzialność pozaumowna – Przedwczesne żądania odszkodowawcze – Krzywda)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/20

      Wyrok Sądu z dnia 25 października 2018 r. – KF / Satcen
      (Sprawa T-286/15) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Personel Satcenu - Personel kontraktowy - Właściwość sądów Unii - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Artykuł 24 TUE - Artykuły 263, 268, 270 i 275 TFUE - Artykuł 47 karty praw podstawowych - Równość traktowania - Decyzje 2014/401/WPZiB i 2009/747/WPZiB - Komisja odwoławcza Satcenu - Zarzut niezgodności z prawem - Wniosek o udzielenie wsparcia - Szczegółowe zasady dochodzenia administracyjnego - Zawieszenie - Postępowanie dyscyplinarne - Usunięcie ze stanowiska - Zasada dobrej administracji - Wymóg bezstronności - Prawo do bycia wysłuchanym - Dostęp do akt - Odpowiedzialność pozaumowna - Przedwczesne żądania odszkodowawcze - Krzywda)
      (2019/C 4/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KF (przedstawiciele: A. Kunst, adwokat, i N. Macaulay, barrister)

         Strona pozwana: Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (przedstawiciele: adwokaci L. Defalque i A. Guillerme)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i M. Bauer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora Satcenu z dnia 5 lipca 2013 r. dotyczącej wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącej, zawieszenia skarżącej i oddalenia jej wniosku o udzielenie wsparcia oraz decyzji z dnia 28 lutego 2014 r. dotyczącej usunięcia skarżącej ze stanowiska, a także decyzji komisji odwoławczej Satcenu z dnia 26 stycznia 2015 r. utrzymującej w mocy te decyzje, oraz, po drugie, żądanie, na podstawie art. 268 TFUE, zasądzenia odszkodowania za szkodę, jaką jej wyrządzono.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji odwoławczej Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej (Satcen) z dnia 26 stycznia 2015 r.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora Satcenu z dnia 5 lipca 2013 r. o zawieszeniu KF.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora Satcenu z dnia 28 lutego 2014 r. o usunięciu KF ze stanowiska.

                  4)

                  Nakazuje się Satcenowi zapłatę na rzecz KF kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną jej krzywdę.

                  5)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje częściowo odrzucona i częściowo oddalona.

                  6)

                  Satcen pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez KF.

                  7)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-550/17: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Troszczynski/Parlament (Prawo instytucjonalne – Członek Parlamentu Europejskiego – Przywileje i immunitety – Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego – Działalność bez związku z wykonywaniem mandatu poselskiego – Postępowanie w sprawie uchylenia immunitetu – Odpowiedzialność pozaumowna – Szkoda – Związek przyczynowy)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/28

      Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Troszczynski/Parlament
      (Sprawa T-550/17) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu Europejskiego - Przywileje i immunitety - Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego - Działalność bez związku z wykonywaniem mandatu poselskiego - Postępowanie w sprawie uchylenia immunitetu - Odpowiedzialność pozaumowna - Szkoda - Związek przyczynowy)
      (2019/C 4/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Mylène Troszczynski (Noyon, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo M. Dean i S. Alonso de León, następnie S. Alonso de León, N. Görlitz i S. Seyr, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 czerwca 2017 r., na mocy której Parlament uchylił immunitet skarżącej a po drugie, wniosek na podstawie art. 268 TFUE o zadośćuczynienie za krzywdę, której w swej ocenie doznała.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Mylène Troszczynski zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa C-331/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 października 2018 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Roma – Włochy) – Martina Sciotto / Fondazione Teatro dell'Opera di Roma (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 99/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 5 – Środki mające na celu zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony – Przepisy prawa krajowego wyłączające stosowanie tych środków w sektorze działalności fundacji operowo-symfonicznych)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/4

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 października 2018 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Roma – Włochy) – Martina Sciotto / Fondazione Teatro dell'Opera di Roma
      (Sprawa C-331/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 99/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 5 - Środki mające na celu zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony - Przepisy prawa krajowego wyłączające stosowanie tych środków w sektorze działalności fundacji operowo-symfonicznych)
      (2019/C 4/05)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte d'appello di Roma

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Martina Sciotto

         Strona pozwana: Fondazione Teatro dell'Opera di Roma

         Sentencja

      Wykładni klauzuli 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., ujętego w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w myśl którego normy prawa powszechnego regulujące stosunki pracy i wprowadzające sankcję za nadużywanie kolejnych umów o pracę na czas określony w postaci automatycznego przekształcenia umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, w przypadku gdy czas trwania stosunku pracy przekracza dokładnie określony limit, nie znajdują zastosowania do sektora działalności fundacji operowo-symfonicznych, jeżeli w krajowym porządku prawnym nie istnieje żaden inny skuteczny środek wprowadzający sankcje za nadużycia stwierdzone w tym sektorze.

         (1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2017.


title: Sprawa T-34/16: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Republika Litewska / Komisja (EFRG – Wydatki wyłączone z finansowania – Wsparcie specjalne dla sektorów wołowiny i baraniny – Kontrole na miejscu – Fizyczne sprawdzenie zwierząt – Jakość kontroli – Sprawozdanie z kontroli – Korekta ryczałtowa – Obowiązek uzasadnienia – Proporcjonalność – Korekta jednorazowa)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/21

      Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Republika Litewska / Komisja
      (Sprawa T-34/16) (1)

      (EFRG - Wydatki wyłączone z finansowania - Wsparcie specjalne dla sektorów wołowiny i baraniny - Kontrole na miejscu - Fizyczne sprawdzenie zwierząt - Jakość kontroli - Sprawozdanie z kontroli - Korekta ryczałtowa - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Korekta jednorazowa)
      (2019/C 4/29)
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: początkowo D. Kriaučiūnas, T. Orlickas i R. Krasuckaitė, następnie T. Orlickas i R. Krasuckaitė, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sauka i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFEU żądanie stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 303, s. 35).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Litewska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa T-758/17: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Perfect Bar / EUIPO (PERFECT BAR) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PERFECT BAR – Względna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/28

      Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Perfect Bar / EUIPO (PERFECT BAR)
      (Sprawa T-758/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PERFECT BAR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 4/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Perfect Bar LLC (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto, J.L. Gracia Albero i E. Cebollero González)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2017 r. (sprawa R 2439/2016-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego PERFECT BAR jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 5 września 2017 r. (sprawa R 2439/2016-4) w zakresie dotyczącym „białkowych suplementów diety” oraz „suplementów odżywczych i suplementów diety”.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-334/16 P: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2018 r. – FN i in / CEPOL (Odwołanie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Przeniesienie siedziby CEPOL z Bramshill (Zjednoczone Królestwo) do Budapesztu (Węgry) – Zmiana miejsca zatrudnienia personelu – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność skargi przed Sądem do spraw Służby Publicznej)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/22

      Wyrok Sądu z dnia 25 października 2018 r. – FN i in / CEPOL
      (Sprawa T-334/16 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Przeniesienie siedziby CEPOL z Bramshill (Zjednoczone Królestwo) do Budapesztu (Węgry) - Zmiana miejsca zatrudnienia personelu - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność skargi przed Sądem do spraw Służby Publicznej)
      (2019/C 4/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: FN, FP i FQ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Druga strona postępowania: Agencja Unii Europejskiej ds. Szkolenia w Dziedzinie Ścigania (przedstawiciele: początkowo F. Bánfi i R. Woldhuis, następnie R. Woldhuis i D. Schroeder, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r., FN i in./CEPOL (F-41/15 DISS II, EU:F:2016:70) zmierzające do uchylenia tego wyroku.

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r., FN i in./CEPOL (F-41/15 DISS II) zostaje uchylony w zakresie, w jakim nie stwierdzono w nim niedopuszczalności żądań stwierdzenia nieważności przedstawionych przez FN, FP i FQ.

                  2)

                  Żądania stwierdzenia nieważności podniesione przez FN, FP i FQ przed Sądem do spraw Służby Publicznej w sprawie F-41/15 DISS II zostają odrzucone.

                  3)

                  W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

                  4)

                  FN, FP i FQ z jednej strony oraz Agencja Unii Europejskiej ds. Szkolenia w Dziedzinie Ścigania (CEPOL) z drugiej strony pokrywają własne koszty związane z postępowaniem odwoławczym i postępowaniem w pierwszej instancji.

         (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa C-413/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – postępowanie wszczęte przez „Roche Lietuva” UAB (Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne na dostawy materiałów i sprzętu do diagnostyki medycznej – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 42 – Udzielenie – Zakres uznania instytucji zamawiającej – Szczegółowe sformułowanie specyfikacji technicznych)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/5

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – postępowanie wszczęte przez „Roche Lietuva” UAB
      (Sprawa C-413/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na dostawy materiałów i sprzętu do diagnostyki medycznej - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 42 - Udzielenie - Zakres uznania instytucji zamawiającej - Szczegółowe sformułowanie specyfikacji technicznych)
      (2019/C 4/06)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

      „Roche Lietuva” UAB

         Przy udziale: Kauno Dainavos poliklinika VšĮ

         Sentencja

      Artykuły 18 i 42 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie nakładają na instytucję zamawiającą obowiązku nadania co do zasady, przy sporządzaniu specyfikacji technicznych w przetargu na zakup wyrobów medycznych, większej wagi albo poszczególnym właściwościom urządzeń medycznych, albo wynikom działania tych urządzeń, lecz wymagają, by specyfikacje techniczne jako całość były zgodne z zasadami równego traktowania i proporcjonalności. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy w zawisłym przed nim sporze dane specyfikacje techniczne spełniają te wymogi.

         (1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2017.


title: Sprawa C-626/18: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2018 – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/12

      Skarga wniesiona w dniu 3 października 2018 – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
      (Sprawa C-626/18)
      (2019/C 4/16)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Strony pozwane: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 2 lit. a), art. 1 pkt 2 lit. b) oraz art. 3 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 z dnia 28 czerwca 2018 r. zmieniającej dyrektywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1);

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

            Tytułem ewentualnym, na wypadek uznania przez Trybunał Sprawiedliwości, że zaskarżone przepisy dyrektywy (UE) 2018/957 nie mogą zostać oddzielone od reszty tej dyrektywy bez zmiany jej istoty, Rzeczpospolita Polska wnosi o stwierdzenie nieważności dyrektywy (UE) 2018/957 w całości

         Zarzuty i główne argumenty

      Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko zaskarżonym przepisom dyrektywy 2018/957 następujące zarzuty:

                  1)

                  zarzut wprowadzenia ograniczeń w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Unii w odniesieniu do obywateli państw członkowskich mających swoje przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym niż państwo odbiorcy świadczenia, zakazanych na mocy art. 56 TFUE, poprzez:

                              a)

                              zobowiązanie państw członkowskich do zagwarantowania pracownikom delegowanym wynagrodzenia, wraz ze stawką za godziny nadliczbowe, określonego zgodnie z ustawodawstwem lub praktyką państwa delegowania (art. 1 pkt 2 lit. a),

                              b)

                              zobowiązanie państw członkowskich do zagwarantowania pracownikom delegowanym co do zasady wszelkich mających zastosowanie warunków zatrudnienia, określonych zgodnie z ustawodawstwem lub praktyką państwa delegowania, w przypadku gdy rzeczywisty okres delegowania jednego pracownika lub łączny czas trwania delegowania pracowników zastępujących się przy wykonywaniu tego samego zadania przekracza 12, zaś w przypadku złożenia przez usługodawcę umotywowanego powiadomienia – 18 miesięcy (art. 1 pkt 2 lit. b),

                  2)

                  zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 i art. 62 TFUE, poprzez przyjęcie na podstawie tych postanowień środków, które nie mają na celu ułatwienia wykonywania działalności na własny rachunek (ułatwienia świadczenia usług transgranicznych), lecz są sprzeczne z tym celem,

                  3)

                  zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 i art. 62 TFUE w związku z art. 58 ust. 1 TFUE poprzez zastosowanie zaskarżonej dyrektywy do sektora transportu drogowego (art. 3 ust. 3).

            Rzeczpospolita Polska twierdzi w szczególności, że głównym celem zaskarżonych przepisów, odnoszących się do wynagradzania pracowników delegowanych, jest ograniczenie swobody świadczenia usług poprzez zwiększenie obciążenia usługodawców, tak by zlikwidować ich przewagę konkurencyjną wynikającą z niższych stawek płac obowiązujących w państwie siedziby. Wprowadzone zmiany prowadzą do dyskryminacji usługodawców transgranicznych. Zmiany te nie są uzasadnione nadrzędnymi względami interesu publicznego, w szczególności względami ochrony socjalnej pracowników i uczciwej konkurencji. Naruszają one ponadto wymóg proporcjonalności.

         (1)  Dz. Urz. L 173, s. 16.


title: Sprawa T-447/16: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Pirelli Tyre / EUIPO – Yokohama Rubber (Przedstawienie żłobienia w kształcie „L”) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający żłobienie w kształcie „L” – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego – Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia 2017/1001] – Rozporządzenie (UE) 2015/2424 – Stosowanie przepisów w czasie – Kształt towaru – Charakter oznaczenia – Uwzględnienie elementów przydatnych dla ustalenia zasadniczych właściwości oznaczenia – Interes ogólny leżący u podstaw art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/23

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Pirelli Tyre / EUIPO – Yokohama Rubber (Przedstawienie żłobienia w kształcie „L”)
      (Sprawa T-447/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający żłobienie w kształcie „L” - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia 2017/1001] - Rozporządzenie (UE) 2015/2424 - Stosowanie przepisów w czasie - Kształt towaru - Charakter oznaczenia - Uwzględnienie elementów przydatnych dla ustalenia zasadniczych właściwości oznaczenia - Interes ogólny leżący u podstaw art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94)
      (2019/C 4/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pirelli Tyre SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci T.M. Müller i F. Togo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: The Yokohama Rubber Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci F. Boscariol de Roberto, D. Martucci i I. Gatto)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2016 r. (sprawa R 2583/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Yokohama Rubber a Pirelli Tyre.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność pkt 2 i 3 sentencji decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 kwietnia 2016 r. (sprawa R 2583/2014-5).

                  2)

                  EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Pirelli Tyre SpA.

                  3)

                  The Yokohama Rubber Co. Ltd pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 350 z 26.9.2016.


title: Sprawa T-759/17: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Perfect Bar / EUIPO (PERFECT BAR) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PERFECT Bar – Względna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/29

      Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Perfect Bar / EUIPO (PERFECT BAR)
      (Sprawa T-759/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PERFECT Bar - Względna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 4/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Perfect Bar LLC (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto, J.L. Gracia Albero i E. Cebollero González)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2017 r. (sprawa R 2440/2016-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego PERFECT Bar jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 5 września 2017 r. (sprawa R 2440/2016-4) w zakresie dotyczącym „białkowych suplementów diety” oraz „suplementów odżywczych i suplementów diety”.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa C-632/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 10 października 2018 r. – Fonds du Logement de la Région de Bruxelles-Capitale SCRL / Institut des Comptes nationaux (ICN)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 10 października 2018 r. – Fonds du Logement de la Région de Bruxelles-Capitale SCRL / Institut des Comptes nationaux (ICN)
      (Sprawa C-632/18)
      (2019/C 4/17)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fonds du Logement de la Région de Bruxelles-Capitale

         Druga strona postępowania: Institut des Comptes nationaux (ICN)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni punktów 2.22, 2.23, 2.27, 2.28 i 20.33 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych (1) należy dokonywać w ten sposób, że odrębną jednostkę instytucjonalną będącą pod kontrolą instytucji rządowej lub samorządowej należy uważać za nierynkową i w związku z tym zaliczyć do sektora instytucji rządowych i samorządowych, jeżeli jednostka ta posiada cechy instytucji finansowej typu captive, bez potrzeby analizowania kryterium jej narażenia na ryzyko?

                  2)

                  Czy podmiot, którego działalność jest pod kontrolą instytucji rządowej lub samorządowej, może zostać zaliczony do instytucji finansowych typu captive w rozumieniu pkt 2.21 – 2.23, 2.27 i 2.28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych:

                              a)

                              z tego względu, że przepisy, którymi ta instytucja rządowa lub samorządowa reguluje jego działalność, odbierają mu władzę nad jego aktywami, pozostawiając mu zdolność decydowania o przyznawaniu pożyczek hipotecznych, których on udziela, o ich terminach, wysokości i o niektórych warunkach tych pożyczek, a jednocześnie określają pozostałe warunki, w szczególności stopę oprocentowania tych pożyczek;

                              b)

                              z tego względu, że w szczególności poręczenie zaciąganych przez ten podmiot pożyczek udzielane przez wskazaną instytucję rządową lub samorządową odbiera temu podmiotowi władzę nad jego zobowiązaniami, w związku z czym nie ma już potrzeby analizowania celów i skutków takiego poręczenia w zależności od jego cech w danym przypadku i w zależności od rzeczywistości gospodarczej będącej podstawą udzielenia tego poręczenia?

         (1)  Dz.U. L 174, s. 1.


title: Sprawa T-729/16: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2018 r. – PO i in./ESDZ (Służba publiczna – ESDZ – Wynagrodzenie – Urzędnicy zatrudnieni w delegaturze w Pekinie – Dodatki rodzinne – Dodatek edukacyjny na rok szkolny 2015/2016 – Artykuł 15 zdanie drugie załącznika X do regulaminu pracowniczego – Przekroczenie pułapu określonego w regulaminie pracowniczym dla państw trzecich – Decyzja o ustaleniu pułapu zwrotów wydatków na edukację w wyjątkowych przypadkach – OPW)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/24

      Wyrok Sądu z dnia 25 października 2018 r. – PO i in./ESDZ
      (Sprawa T-729/16) (1)

      (Służba publiczna - ESDZ - Wynagrodzenie - Urzędnicy zatrudnieni w delegaturze w Pekinie - Dodatki rodzinne - Dodatek edukacyjny na rok szkolny 2015/2016 - Artykuł 15 zdanie drugie załącznika X do regulaminu pracowniczego - Przekroczenie pułapu określonego w regulaminie pracowniczym dla państw trzecich - Decyzja o ustaleniu pułapu zwrotów wydatków na edukację w wyjątkowych przypadkach - OPW)
      (2019/C 4/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PO, PP, PQ et PR (przedstawiciele: początkowo N. de Montigny i J.N. Louis, następnie N. de Montigny, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Troncosę Ferrera, F.M. Hislaire’a i S. Moyę Izquierdo)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji ESDZ w sprawie niezwracania skarżącym wydatków na edukację za rok szkolny 2015/2016 przekraczających kwotę odpowiadającą pułapowi określonemu w regulaminie pracowniczym dla państw trzecich (sześciokrotność podstawowego pułapu) powiększoną o 10 000 EUR (łącznie 27 788,40 EUR).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  PO, PP, PQ i PR zostają obciążeni, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ).

         (1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.