title: Sprawa C-130/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 marca 2013 r. — Datema Hellman Worldwide Logistics BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 marca 2013 r. — Datema Hellman Worldwide Logistics BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-130/13)
   2013/C 171/23
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Datema Hellman Worldwide Logistics BV

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wynikająca z prawa europejskiego zasada poszanowania przez administrację prawa do obrony nadaje się do bezpośredniego stosowania przez sąd krajowy?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                           a)

                           Czy wynikającą z prawa europejskiego zasadę poszanowania prawa do obrony przez administrację należy zatem interpretować w ten sposób, że zasada ta zostaje naruszona, gdy adresat planowanej decyzji co prawda nie został wysłuchany zanim administracja zastosuje wobec niego środek wiążący się z niekorzystnymi dla niego skutkami, lecz uzyskał taką możliwość w następującym później postępowaniu administracyjnym (w przedmiocie odwołania), które poprzedza wytoczenie skargi do sądu krajowego?

                           b)

                           Czy skutki prawne naruszenia wynikającej z prawa europejskiego zasady poszanowania prawa do obrony przez administrację są określane przez prawo krajowe?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie 2b) odpowiedzi przeczącej: Jakie okoliczności sąd krajowy może wziąć pod uwagę określając skutki prawne i czy może w szczególności wziąć pod uwagę, że gdyby nie zaistniało naruszenie przez administrację wynikającej z prawa europejskiego zasady poszanowania prawa do obrony to postępowanie przebiegłoby inaczej?


title: Wybór prezesów izb

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/12

         Wybór prezesów izb
   (2004/C 251/22)
   W dniach 10 i 13 września 2004 r. Sąd Pierwszej Instancji, zgodnie z art. 15 regulaminu, wybrał Pana Jaegera, Pana Pirrunga, Pana Vilarasa i Pana Legala na stanowisko prezesów izb złożonych z pięciu sędziów na okres od 10 września 2004 r. do 31 sierpnia 2007 r. oraz Pana Jaegera, Pana Pirrunga, Pana Vilarasa, Pana Legala i Pana Cooke'a na stanowisko prezesów izb złożonych z trzech sędziów na okres od 13 września 2004 r. do 30 września 2005 r.


title: Sprawa T-472/16: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Marsh/EUIPO (LegalPro) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LegalPro — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/24

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Marsh/EUIPO (LegalPro)
   (Sprawa T-472/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LegalPro - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 221/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Marsh GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Riegger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 czerwca 2016 r. (sprawa R 146/2016-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego LegalPro jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marsch GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa F-51/07: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2007 r. — Bui Van przeciwko Komisji

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/43

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2007 r. — Bui Van przeciwko Komisji
   (Sprawa F-51/07)
   (2007/C 170/83)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Philippe Bui Van (Hettange Grande, Francja) (przedstawiciele: S. Rodrigues i R. Albelice, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 marca 2007 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) z dnia 4 października 2006 r. w zakresie, w jakim dokonuje zaszeregowania skarżącego do grupy AST 3, stopień 2, chociaż był on początkowo zaszeregowany do grupy AST 4, stopień 2;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków wynikających ze stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, a w szczególności: zaszeregowanie do grupy AST 4, stopień 2, zaszeregowanie do grupy AST 4, stopień 2 ze skutkiem wstecznym od dnia rozpoczęcia służby, wynikające z tego skutki w zakresie różnicy wynagrodzenia i odsetek za zwłokę przy wypłacie tej różnicy, jak również skutki związane z awansem;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego symbolicznego 1 EUR tytułem naprawienia doznanej krzywdy;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, laureat konkursu otwartego EPSO/B/23/04 (1) mającego na celu utworzenie listy rezerwowej dla zatrudnienia pracowników technicznych w grupie zaszeregowania B5/B4, został powołany na urzędnika w okresie próbnym po wejściu w życie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (2). Pierwsza decyzja z dnia 28 czerwca 2006 r. o jego zaszeregowaniu do grupy AST 4 została wycofana i zastąpiona zaskarżoną decyzją o jego zaszeregowaniu do grupy AST 3.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi naruszenie zasady równości traktowania i niedyskryminacji, w szczególności ponieważ niektórzy pracownicy, którzy również zostali zaszeregowani do niższej grupy po zmianie decyzji, w wyniku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi zostali ponownie zaszeregowani do grupy AST 4.
   Skarżący podnosi następnie oczywisty błąd w ocenie, jak również naruszenie zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań. W szczególności twierdzi on, że decyzja z dnia 28 czerwca 2006 r. nie została wycofana w stosownym terminie.

      (1)  Dz.U. C 81 A z dnia 31 marca 2004 r., str. 17.

      (2)  Dz.U. L 124 z dnia 27 kwetnia 2004 r., str. 1.


title: Sprawa C-612/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 29 grudnia 2014 r. – Stephan Naumann/Austrian Airlines AG

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 29 grudnia 2014 r. – Stephan Naumann/Austrian Airlines AG
   (Sprawa C-612/14)
   (2015/C 089/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Stephan Naumann

      Strona pozwana: Austrian Airlines AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo do odszkodowania przewidziane w art. 7 (Prawo do odszkodowania) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. należy interpretować w ten sposób, że chodzi o prawo do odszkodowania ryczałtowego, karę umowną, odszkodowanie karne („punitive damage”), prawo o charakterze związanym z wypełnieniem umowy i gwarancji czy też o prawo sui generis?

               2)

               Czy potrącenie odszkodowania przewidziane w art. 12 (Dalsze odszkodowanie) ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. należy interpretować w ten sposób, że można go dokonać tylko z dalszym odszkodowaniem z tytułu roszczenia pasażera wobec obsługującego przewoźnika lotniczego czy też z dalszym odszkodowaniem z tytułu roszczenia pasażera wobec organizatora podróży?

               3)

               Czy dalsze odszkodowanie dla pasażera przewidziane w art. 12 (Dalsze odszkodowanie) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również roszczenie o obniżenie ceny (gwarancja) za opóźnienie lotu na podstawie prawa krajowego?

               4)

               Czy obniżka ceny (gwarancja) lub odszkodowanie dla zrekompensowania opóźnienia lotu przyznane pasażerowi przez organizatora podróży na podstawie prawa krajowego mogą zostać potrącone z odszkodowaniem należnym od obsługującego przewoźnika lotniczego zgodnie z art. 7 (Prawo do odszkodowania) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. celem zrekompensowania tego samego opóźnienia (art. 12)?

               5)

               W przypadku gdy potrącenie jest możliwe: Czy przewoźnik lotniczy może dokonać potrącenia zawsze, czy też jest ono uzależnione od tego, w jakim zakresie jest ono dopuszczone w prawie krajowym lub zostanie uznane za słuszne przez sąd?

               6)

               W przypadku gdy właściwe jest prawo krajowe lub gdy do sądu należy wydanie orzeczenia w zakresie swobodnej oceny: Czy odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia ma na celu jedynie wynagrodzenie niedogodności i straty czasu doznanych przez pasażera wskutek opóźnienia, czy też również naprawienie szkód materialnych?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).


title: Sprawa C-402/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 27 września 2006 r. — Op- en Overslagbedrijf Van der Vaart B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 27 września 2006 r. — Op- en Overslagbedrijf Van der Vaart B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-402/06)
   (2006/C 310/08)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Op- en Overslagbedrijf Van der Vaart B.V.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pozycję 0406 CN należy interpretować w ten sposób, że należy do niej zaklasyfikować towar uzyskiwany w wyniku zakwaszenia mleka i odsączenia (dużej części) serwatki, zawierający 2 % białka serwatki, w którym w trakcie suszenia trwającego od 24 do 36 godzin białka rozkładają się w wyniku działania dodanego enzymu?
               W przypadku udzielania odpowiedzi pozytywnej na pierwsze pytanie:

               2)

               Na podstawie jakich kryteriów dotyczących zawartości tłuszczu i postaci należy określić, czy towar może być zaklasyfikowany jako ser tarty lub sproszkowany do podpozycji 0405 20, innymi słowy:

                           a)

                           Czy towar, który tłuszczu nie zawiera wcale lub prawie wcale, może być zaklasyfikowany do tej podpozycji?

                           b)

                           Czy towar, który składa się z kazeiny i ponad 50 % wody (serwatki), mający postać regularnych ziaren o grubości od 2 do 4 mm, może być zaklasyfikowany do tej podpozycji?


title: Sprawa C-456/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bremen (Niemcy) w dniu 2 września 2011 r. — Gothaer Allgemeine Versicherung AG, ERGO Versicherung AG, Versicherungskammer Bayern-Versicherungsanstalt des öffentlichen Rechts, Nürnberger Allgemeine Versicherungs-AG, Krones AG przeciwko Samskip GmbH

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bremen (Niemcy) w dniu 2 września 2011 r. — Gothaer Allgemeine Versicherung AG, ERGO Versicherung AG, Versicherungskammer Bayern-Versicherungsanstalt des öffentlichen Rechts, Nürnberger Allgemeine Versicherungs-AG, Krones AG przeciwko Samskip GmbH
   (Sprawa C-456/11)
   2011/C 331/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Bremen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Gothaer Allgemeine Versicherung AG, ERGO Versicherung AG, Versicherungskammer Bayern-Versicherungsanstalt des öffentlichen Rechts, Nürnberger Allgemeine Versicherungs-AG, Krones AG

      Strona pozwana: Samskip GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 32 i 33 rozporządzenia nr 44/2001 (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „orzeczenie” zasadniczo obejmuje także takie orzeczenia, które ograniczają się do stwierdzenia nieistnienia procesowych przesłanek dopuszczalności (tzw. wyroki w sprawie dopuszczalności)?

               2)

               Czy art. 32 i 33 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „orzeczenie” obejmuje także wyrok ostatniej instancji, w którym uznano brak międzynarodowej jurysdykcji z uwagi na klauzulę jurysdykcyjną?

               3)

               Czy w kontekście orzecznictwa Trybunału w przedmiocie zasady rozszerzenia skutków (wyrok Trybunału z dnia 4 lutego 1988 r. w sprawie C-145/86) art. 32 i 33 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że każde państwo członkowskie jest zobowiązane do uznania orzeczeń sądu innego państwa członkowskiego w przedmiocie skuteczności klauzuli jurysdykcyjnej między stronami, jeżeli na podstawie prawa krajowego pierwszego sądu stwierdzenie skuteczności klauzuli jurysdykcyjnej staje się prawomocne, nawet wtedy, gdy orzeczenie w tej kwestii stanowi część odrzucającego skargę wyroku w sprawie dopuszczalności?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa T-499/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Esfera Capital Agencia de Valores/Komisja Europejska i SRB

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/17

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Esfera Capital Agencia de Valores/Komisja Europejska i SRB
   (Sprawa T-499/17)
   (2017/C 330/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Esfera Capital Agencia de Valores, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Pastor Palomar, F. Arroyo Romero i N. Subuh Falero, abogados)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności adresowanej do Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria (hiszpańskiego Funduszu na rzecz Uporządkowanej Restrukturyzacji Banków, FROB) decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 7 czerwca 2017 r. (SRB/EES/2017/08) zatwierdzającej restrukturyzację w odniesieniu do Banco Popular Español,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español; oraz

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 340 TFUE odpowiedzialności pozaumownej SRB i Komisji Europejskiej oraz nakazanie naprawienie szkody wyrządzonej stronie skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17, Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/SRB, T-481/17, Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/SRB, T-482/17, Comercial Vascongada Recalde/Komisja i SRB, T-483/17, García Suárez i in./Komisja i SRB, T-484/17, Fidesban i in./SRB oraz T-497/17, Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i SRB.
   Strona skarżąca podnosi w szczególności zarzut dopuszczenia się w niniejszym przypadku nadużycia władzy.


title: Sprawa T-366/16: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2016 r. – Gaki/Europol

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/47

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2016 r. – Gaki/Europol
   (Sprawa T-366/16)
   (2016/C 402/56)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Anastasia-Soultana Gaki (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Keisers)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               podanie, jakie są okoliczności rzekomego czynu popełnionego jakoby przez skarżącą według treści europejskiego nakazu aresztowania, który wydała Grecja i na podstawie którego skarżąca jest ścigana bezprawnie od 2011 r. na obszarze Unii Europejskiej ze wsparciem Europolu; prawo skarżącej do uzasadnionego stanowiska;

               —

               nakazanie zablokowania przez wspólny organ nadzorczy Europolu dotyczących jej bezprawnych i nieprawdziwych danych w systemie informacyjnym Europolu;

               —

               nakazanie, by wspólny organ nadzorczy w ramach korzystania z prawa dostępu i wyszukiwania danych wprowadzonych w SIS II sprawdził, czy według treści europejskiego nakazu aresztowania (zwanego dalej „ENA”) dozwolona jest ingerencja w wolność skarżącej;

               —

               nakazanie Europolowi skierowania pytania do prokuratora apelacyjnego w Atenach o to, który prokurator apelacyjny nakazał utrzymanie ENA w mocy i tym samym arbitralne pozbawienie wolności skarżącej w dniu 23 maja 2016 r. i który z dwóch krajowych nakazów aresztowania (ENA jest kopią obu) ma moc prawną. Także powinien on odpowiedzieć, jak to jest możliwe, że w treści ENA podano adres skarżącej w Niemczech, ale oba krajowe nakazy aresztowania (ENA jest kopią obu) zostały wydane przeciwko skarżącej, ponieważ grecki wymiar sprawiedliwości jakoby nie dysponował adresem skarżącej;

               —

               wspólny organ nadzorczy powinien odpowiedzieć z podaniem uzasadnienia, jakie kroki podjął Europol po uzyskaniu informacji, że do prokuratora generalnego w Düsseldorfie zostało złożone zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez greckiego prokuratora apelacyjnego, który wydał ENA wobec skarżącej;

               —

               zasądzenie odszkodowania w wysokości 3 mln EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 decyzji 2007/533/WPZiB (1) w związku z art. 30 ust. 7 oraz art. 31 i 52 postanowienia (2009/371/WPZiB) (2);

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 296 ust. 2 WPZiB i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 1, 9 i 23 aktu nr 29/2009 wspólnego organu nadzorczego.

      (1)  Decyzja Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. 2007, L 205, s. 63).

      (2)  Decyzja Rady z dnia 6 kwietnia 2009 r. ustanawiająca Europejski Urząd Policji (Europol) (Dz.U. 2009, L 121, s. 37).


title: Sprawa C-456/08: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/20

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-456/08)
   (2008/C 313/29)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Zavvos, M. Konstantinidis i D. Kukovec)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez zasady dotyczące terminów w przepisach krajowych regulujących wykonywanie prawa oferentów do kontroli sądowej w postępowaniach w sprawie zamówień publicznych oraz nie zawiadamiając o decyzji w sprawie udzielenia zamówienia skarżącego tę decyzję, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą, w zakresie terminów, na mocy art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane w wykładni Trybunału, oraz w zakresie braku zawiadomienia, na mocy art. 1 ust. 1 dyrektywy 89/665/EWG w wykładni Trybunału, oraz art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 93/37/EWG (2) z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem Komisji prawo irlandzkie nie jest zgodne z podstawową zasadą pewności prawa i wymogiem skuteczności na podstawie dyrektywy 89/665/EWG, która jest zastosowaniem tej zasady, ponieważ oferenci pozostają w niepewności co do ich sytuacji, jeżeli zamierzają zaskarżyć decyzję o udzieleniu zamówienia wydaną przez instytucję zamawiającą w dwustopniowym postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia, gdzie preferowany oferent zostaje wybrany przed ostateczną decyzją o udzieleniu zamówienia. Irlandia musi podjąć działania w celu zapewnienia, że oferenci mają jasność i pewność co do tego, którą decyzję instytucji zamawiającej mogą zaskarżyć i od której daty obowiązują terminy. Należy wyjaśnić oferentom, że Order 84A ma zastosowanie nie tylko do decyzji o udzieleniu zamówienia, lecz także do tymczasowych decyzji instytucji zamawiającej wydanych w czasie postępowania w sprawie udzielenia zamówienia (np. dotyczących wyboru oferenta), z takim skutkiem, że okoliczności zawarte w tymczasowej decyzji nie mogą być zaskarżone po upływie terminu obliczanego od tej tymczasowej decyzji, ani decyzja o udzieleniu zamówienia nie może być zaskarżona na podstawie okoliczności już zawartych w tymczasowej decyzji.
   Order 84A wymaga, aby skarga została wniesiona „możliwie jak najwcześniej, a w każdym razie w ciągu trzech miesięcy”. Komisja uważa, że to sformułowanie pozostawia oferentów w niepewności w odniesieniu do ich sytuacji, gdy rozważają oni skorzystanie ze wspólnotowego prawa do skutecznej ochrony prawnej wobec decyzji instytucji zamawiającej. W opinii Komisji należy wyjaśnić oferentom, jaki termin ma zastosowanie do zaskarżenia decyzji instytucji zamawiającej, oraz że ze względu na obowiązek przestrzegania podstawowej zasady pewności prawa właściwy termin musi być określony oraz musi być możliwy do zinterpretowania przez wszystkich oferentów w sposób zrozumiały i przewidywalny.

      (1)  Dz.U. L 395, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 199, s. 42.


title: Sprawa T-511/15: Postanowienie Sądu z dnia 30 sierpnia 2016 r. – Fontem Holdings 4/EUIPO (BLU ECIGS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/45

         Postanowienie Sądu z dnia 30 sierpnia 2016 r. – Fontem Holdings 4/EUIPO (BLU ECIGS)
   (Sprawa T-511/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 402/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fontem Holdings 4 BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo A. Poulter, następnie A. Dykes i D. Stone, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby EUIPO z dnia 29 czerwca 2015 r. (sprawa R 2697/2014-4) dotycząca zgłoszenia do rejestracji.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Fontem Holdings 4 BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawy połączone od C-338/11 do C-347/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 maja 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal administratif de Montreuil — Francja) — Santander Asset Management SGIIC SA w imieniu FIM Santander Top 25 Euro Fi (C-338/11) przeciwko Directeur des résidents à l’étranger et des services généraux oraz Santander Asset Management SGIIC SA w imieniu Cartera Mobiliaria SA SICAV (C-339/11), Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu d’Alltri Inka (C-340/11), Allianz Global Investors Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu DBI Fonds APT no 737 (C-341/11), SICAV KBC Select Immo (C-342/11), SGSS Deutschland Kapitalanlagegesellschaft mbH (C-343/11), International Values Series of the DFA Investment Trust Co. (C-344/11), Continental Small Co. Series of the DFA Investment Trust Co. (C-345/11), SICAV GA Fund B (C-346/11), Generali Investments Deutschland Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu AMB Generali Aktien Euroland (C-347/11) przeciwko Ministre du Budget, des Comptes publics, de la Fonction publique et de la Réforme de l’État (Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE — Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) — Odmienne traktowanie dywidend wypłacanych UCITS niebędącym rezydentami, podlegających potrąceniu podatku u źródła, i dywidend wypłacanych UCITS będącym rezydentami, niepodlegających takiemu potrąceniu — Konieczność uwzględnienia sytuacji uczestników w celu oceny zgodności przepisów krajowych ze swobodą przepływu kapitału — Brak)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 maja 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal administratif de Montreuil — Francja) — Santander Asset Management SGIIC SA w imieniu FIM Santander Top 25 Euro Fi (C-338/11) przeciwko Directeur des résidents à l’étranger et des services généraux oraz Santander Asset Management SGIIC SA w imieniu Cartera Mobiliaria SA SICAV (C-339/11), Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu d’Alltri Inka (C-340/11), Allianz Global Investors Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu DBI Fonds APT no 737 (C-341/11), SICAV KBC Select Immo (C-342/11), SGSS Deutschland Kapitalanlagegesellschaft mbH (C-343/11), International Values Series of the DFA Investment Trust Co. (C-344/11), Continental Small Co. Series of the DFA Investment Trust Co. (C-345/11), SICAV GA Fund B (C-346/11), Generali Investments Deutschland Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu AMB Generali Aktien Euroland (C-347/11) przeciwko Ministre du Budget, des Comptes publics, de la Fonction publique et de la Réforme de l’État
   (Sprawy połączone od C-338/11 do C-347/11) (1)

   (Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE - Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) - Odmienne traktowanie dywidend wypłacanych UCITS niebędącym rezydentami, podlegających potrąceniu podatku u źródła, i dywidend wypłacanych UCITS będącym rezydentami, niepodlegających takiemu potrąceniu - Konieczność uwzględnienia sytuacji uczestników w celu oceny zgodności przepisów krajowych ze swobodą przepływu kapitału - Brak)
   2012/C 194/06
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Santander Asset Management SGIIC SA w imieniu FIM Santander Top 25 Euro Fi (C-338/11), Santander Asset Management SGIIC SA w imieniu Cartera Mobiliaria SA SICAV (C-339/11), Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu d’Alltri Inka (C-340/11), Allianz Global Investors Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu DBI Fonds APT no 737 (C-341/11), SICAV KBC Select Immo (C-342/11), SGSS Deutschland Kapitalanlagegesellschaft mbH (C-343/11), International Values Series of the DFA Investment Trust Co. (C-344/11), Continental Small Co. Series of the DFA Investment Trust Co. (C-345/11), SICAV GA Fund B (C-346/11), Generali Investments Deutschland Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu AMB Generali Aktien Euroland (C-347/11)

      Strona pozwana: Directeur des résidents à l’étranger et des services généraux oraz Ministre du Budget, des Comptes publics, de la Fonction publique et de la Réforme de l’État

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal administratif de Montreuil — Wykładnia art. 63 TFUE i 65 TFUE — Odmienne traktowanie w zakresie podatków przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) niebędących rezydentami, podlegających potrąceniu podatku u źródła, i UCITS będących rezydentami, niepodlegających takiemu potrąceniu — Ograniczenie swobody przepływu kapitału — Konieczność uwzględnienia sytuacji uczestników w celu oceny zgodności przepisów krajowych z tą zasadą

      Sentencja

   Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowań państwa członkowskiego przewidujących opodatkowanie z potrąceniem u źródła dywidend od spółek krajowych otrzymywanych przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe będące rezydentami w innych państwach, podczas gdy tego rodzaju dywidendy wypłacane przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe będącym rezydentami w tym państwie są zwolnione z podatku.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa C-12/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 14 stycznia 2015 r. – Universal Music International Holding BV/Michael Tétreault Schilling, Irwin Schwartz, Josef Brož

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 14 stycznia 2015 r. – Universal Music International Holding BV/Michael Tétreault Schilling, Irwin Schwartz, Josef Brož
   (Sprawa C-12/15)
   (2015/C 089/13)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Universal Music International Holding BV

      Strona pozwana: Michael Tétreault Schilling, Irwin Schwartz, Josef Brož

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1) należy interpretować w ten sposób, że za „miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę” można uznać to miejsce w państwie członkowskim, w którym szkoda zaistniała, jeżeli szkoda ta jest wyłącznie szkodą majątkową będącą bezpośrednim następstwem czynu niedozwolonego popełnionego w innym państwie członkowskim?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze

                           a)

                           Na podstawie jakiego kryterium lub jakich aspektów sądy krajowe mają ustalić w ramach oceny swojej jurysdykcji zgodnie z art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001, czy w danym przypadku występuje szkoda majątkowa będąca bezpośrednim następstwem czynu niedozwolonego („pierwotna szkoda majątkowa” lub „bezpośrednia szkoda majątkowa”) czy też szkoda majątkowa będąca następstwem szkody początkowej zaistniałej w innym miejscu lub szkoda, która wynikła ze szkody zaistniałej w innym miejscu („szkoda następcza” lub „pośrednia szkoda majątkowa”)?

                           b)

                           Na podstawie jakiego kryterium lub jakich aspektów sądy krajowe mają ustalić w ramach oceny swojej jurysdykcji zgodnie z art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 miejsce, w którym zaistniała w danym wypadku szkoda majątkowa – bezpośrednia lub pośrednia – lub w którym przyjmuje się, że zaistniała?

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy rozporządzenie nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że sądy krajowe, które mają dokonać oceny, czy mają w danym wypadku jurysdykcję na podstawie tego rozporządzenia, są zobowiązane w ramach swej oceny oprzeć się na istotnej w tym kontekście argumentacji powoda względnie skarżącego, czy w ten sposób, że powinny też uwzględnić to, co przytoczył pozwany celem podważenia tej argumentacji?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa C-471/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2016 w sprawie T-789/14 Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 24 sierpnia 2016 r. przez Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2016 w sprawie T-789/14 Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 24 sierpnia 2016 r. przez Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH
      (Sprawa C-471/16 P)
      (2016/C 454/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH (przedstawiciele: O. Spuhler i M. Geitz, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 czerwca 2016 r. w sprawie T-789/14 i stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej drugiej strony postępowania z dnia 29 września 2014 r. w sprawach R 1182/2013-4 i R 1245/2013-4;

                  —

                  posiłkowo, uchylenie rzeczonego wyroku Sądu Unii Europejskiej i przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Wnosząca odwołanie podnosi, że w zaskarżonym wyroku Sąd kilkakrotnie naruszył Traktat o Unii Europejskiej (TUE) i rozporządzenie nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (1).

                  2.

                  W pierwszym rzędzie wnosząca odwołanie podnosi naruszenie prawa do rzetelnego procesu wynikającego z art. 6 ust. 1 TUE w związku z art. 47 ust 2 karty praw podstawowych. Sąd nie uwzględnił dokumentów, które zostały mu przedłożone w ramach pisma procesowego. Dokumenty te jedynie uzupełniały wcześniej przedstawione uwagi dotyczące stanu faktycznego i prawnego sprawy. Sąd nie uzasadnił też tego pominięcia, przejmując jedynie stereotypowe sformułowanie z innego wyroku, które nie było trafne w niniejszym wypadku.

                  3.

                  W ten sposób Sąd naruszył prawo do rzetelnego procesu, przysługujące wnoszącej odwołanie na podstawie art. 6 ust. 1 TUE w związku z art. 47 ust. 2 karty praw podstawowych.

                  4.

                  Ponadto wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 poprzez przeinaczenie stanu faktycznego. Sąd uzasadnił swoje rozstrzygnięcie między innymi w ten sposób, że niektóre z towarów nie były wymienione w dokumentach dotyczących używania. Prawdą jest jednak, że towary te były wspomniane w owych dokumentach.

                  5.

                  Sąd przeinaczył zatem stan faktyczny postępowania i naruszył w ten sposób art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.

                  6.

                  Wnosząca odwołanie podnosi także naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009. Sąd uzasadnił swoje rozstrzygnięcie tym, że w przypadku znaku towarowego Meissen® mamy do czynienia z oznaczeniem geograficznym. Znak towarowy Meissen® został zarejestrowany przez drugą stronę postępowania na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z uzyskaniem przez niego charakteru odróżniającego. Druga strona postępowania stwierdziła w drodze ostatecznej decyzji, że znak towarowy Meissen® nie jest oznaczeniem geograficznym, ale wykorzystywanym w obrodzie wskazaniem pochodzenia.

                  7.

                  Poprzez zarejestrowanie znaku towarowego Meissen® w wyniku uzyskania przez niego charakteru odróżniającego druga strona postępowania przyznała temu znakowi ochronę na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009. Sąd zakwalifikował znak towarowy Meissen® jednoznacznie jako oznaczenie geograficzne. W ten sposób Sąd faktycznie pozbawił znak towarowy Meissen® przyznanej mu ochrony.

                  8.

                  W pozostałym zakresie wnosząca odwołanie podnosi narusza art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. Sąd oddalił zarzuty dotyczące ochrony renomy na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 z tym uzasadnieniem, że kolidujące ze sobą towary i usługi nie są do siebie podobne. Z dosłownego brzmienia art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 nie wynika, by istnienie podobieństwa towarów lub usług było konieczne. Przyjmując takie rozstrzygnięcie, Sąd naruszył zatem art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, Dz.U. 2009, L 78, s. 1.


title: Sprawa C-433/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Domenicowi Rosie (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodne świadczenie usług — Gry losowe — Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości — Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/4

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Domenicowi Rosie
   (Sprawa C-433/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodne świadczenie usług - Gry losowe - Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości - Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 270/04)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem odsyłającym

   Domenico Rosa

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie dla przepisów krajowych dotyczących gier losowych, takich jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują organizację nowego przetargu dotyczącego koncesji na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości z powodu reorganizacji systemu poprzez dostosowanie czasu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla krajowego przepisu ograniczającego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga od koncesjonariusza gier losowych, aby z chwilą zakończenia działalności z powodu wygaśnięcia koncesji, nieodpłatnie zbył użytkowanie stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeśli ograniczenie to wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celu do jakiego faktycznie zmierza ów przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa F-89/10: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2010 r. — Bovagnet przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/61

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2010 r. — Bovagnet przeciwko Komisji
   (Sprawa F-89/10)
   ()
   2010/C 328/99
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: François-Carlos Bovagnet (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat M. Korving)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej odmawiającej całkowitego zwrotu wydatków poniesionych przez skarżącego na edukację jego dzieci.

      Żądania strony skarżącej

               —

               uwzględnienie zażalenia skarżącego i zasądzenie na jego rzecz całkowitego zwrotu kwot uiszczonych z tytułu spornych faktur dotyczących roku szkolnego 2009/2010, czyli zasądzenie od PMO na jego rzecz kwoty 2 580 EUR.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-610/10: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/12

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-610/10)
   2011/C 72/21
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie podejmując wszelkich działań niezbędnych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 2 lipca 2002 r. w sprawie C-499/99 Komisja przeciwko Hiszpanii, Rec. s. I-603 (zwanego dalej „wyrokiem z 2002 r.”) dotyczącego uchybienia zobowiązaniom ciążącym na Królestwie Hiszpanii na mocy decyzji Komisji 91/1/EWG z dnia 20 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy przyznanej w Hiszpanii przez rząd centralny i szereg rządów regionalnych na rzecz MAGEFESA, producenta przyborów kuchennych ze stali nierdzewnej i małych urządzeń elektrycznych (Dz.U. L 5, s. 18, zwanej dalej „decyzją 91/1”), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej decyzji;

               —

               Zasądzenie od Królestwa Hiszpanii płatnej na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 131 136 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku z 2002 r., od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku z 2002 r.;

               —

               Zasądzenie od Królestwa Hiszpanii na rzecz Komisji ryczałtu, którego kwota jest wynikiem mnożenia dziennej kwoty wynoszącej 14 343 EUR przez liczbę dni trwania naruszenia, od dnia ogłoszenia wyroku z 2002 r. do czasu, gdy:

                           —

                           Królestwo Hiszpanii nie odzyska pomocy uznanej za bezprawną na mocy decyzji 91/1, jeżeli Trybunał stwierdzi, że odzyskanie rzeczywiście nastąpiło przed ogłoszeniem wyroku w niniejszej sprawie;

                           —

                           nie zostanie wydany wyrok w niniejszej sprawie w razie, gdyby do tego czasu wyrok z 2002 r. nie został w pełni wykonany.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Działania podjęte przez Królestwo Hiszpanii nie doprowadziły do niezwłocznego wykonania wyroku z 2002 r. ani decyzji 91/1, ani też do pełnego i niezwłocznego odzyskania udzielonej bezprawnie, niezgodnej ze wspólnym rynkiem pomocy.
   Na mocy utrwalonego orzecznictwa, jedynym zarzutem, który państwo członkowskie może podnieść przeciwko skardze o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom, jest zarzut całkowitej niemożności prawidłowego wykonania decyzji.
   W niniejszym przypadku, w czasie bardzo długiego etapu wymiany pism między służbami Komisji i hiszpańskimi władzami w sprawie środków podjętych w celu wykonania decyzji 91/1, hiszpańskie władze nie podniosły całkowitej niemożności wykonania wspomnianej decyzji i poprzestały na ogólnikowym wskazaniu istnienia trudności natury wewnętrznej.


title: Sprawa C-442/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 maja 2008 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Rybołówstwo — Rozporządzenie (WE) nr 1954/2003 — Rozporządzenie (WE) nr 1415/2004 — Zarządzanie nakładami połowowymi — Ustalanie maksymalnego rocznego nakładu połowowego — Okres odniesienia — Wspólnotowe obszary i zasoby połowowe — Obszary biologicznie wrażliwe — Akt dotyczący warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz dostosowań w traktatach — Zarzut niezgodności z prawem — Dopuszczalność — Zasada niedyskryminacji — Nadużycie władzy)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 maja 2008 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-442/04) (1)

   (Rybołówstwo - Rozporządzenie (WE) nr 1954/2003 - Rozporządzenie (WE) nr 1415/2004 - Zarządzanie nakładami połowowymi - Ustalanie maksymalnego rocznego nakładu połowowego - Okres odniesienia - Wspólnotowe obszary i zasoby połowowe - Obszary biologicznie wrażliwe - Akt dotyczący warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz dostosowań w traktatach - Zarzut niezgodności z prawem - Dopuszczalność - Zasada niedyskryminacji - Nadużycie władzy)
   (2008/C 171/02)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: E. Braquehais Conesa i M. A. Sampol Pucurull, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Monteiro i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Popierana przez: Komisję Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności art. 1–6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1415/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. ustalającego maksymalny roczny nakład połowowy odnoszący się do niektórych obszarów połowowych i łowisk (Dz.U. L 258, str. 1) — Naruszenie zasady niedyskryminacji — Nadużycie władzy
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa C-164/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nantes — Commission d'Indemnisation des Victimes d'infractions — Francja) — James Wood przeciwko Fonds de Garantie des victimes des actes de Terrorisme et d'autres Infractions (Artykuł 12 WE — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową — Odszkodowanie i zadośćuczynienie wypłacane z Fonds de garantie des victimes des actes de terrorisme et d'autres infractions — Wyłączenie)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nantes — Commission d'Indemnisation des Victimes d'infractions — Francja) — James Wood przeciwko Fonds de Garantie des victimes des actes de Terrorisme et d'autres Infractions
   (Sprawa C-164/07) (1)

   (Artykuł 12 WE - Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową - Odszkodowanie i zadośćuczynienie wypłacane z Fonds de garantie des victimes des actes de terrorisme et d'autres infractions - Wyłączenie)
   (2008/C 183/05)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de grande instance de Nantes — Commission d'Indemnisation des Victimes d'infractions
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: James Wood

      Strona pozwana: Fonds de Garantie des victimes des actes de Terrorisme et d'autres Infractions
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de grande instance — Commission d'Indemnisation des Victimes d'infractions — Wykładnia art. [12] Traktatu WE — Zgodność przepisów krajowych, które wyłączają obywatela innego państwa członkowskiego Unii, legalnie zamieszkującego na terytorium Francji, ojca dziecka obywatelstwa francuskiego, które straciło życie poza terytorium krajowym, wyłącznie ze względu na jego obywatelstwo, z kręgu osób uprawnionych do odszkodowania wypłacanego przez fundusz gwarancyjny z ogólną zasadą niedyskryminacji
   Sentencja
   Prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie przepisom prawnym państwa członkowskiego, które wyłączają obywateli innych państw członkowskich, zamieszkujących i pracujących na jego terytorium, wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo, z kręgu osób uprawnionych do odszkodowania za szkody na osobie i zadośćuczynienia za krzywdy spowodowane przestępstwem niepopełnionym na terytorium tego państwa

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa T-46/12: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2012 r. — Chrysamed Vertrieb przeciwko OHIM — Chrysal International (Chrysamed)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/25

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2012 r. — Chrysamed Vertrieb przeciwko OHIM — Chrysal International (Chrysamed)
   (Sprawa T-46/12)
   2012/C 98/41
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Chrysamed Vertrieb GmbH (Salzburg, Austria) (przedstawiciel: T. Schneider, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Chrysal International BV (Naarden, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie żądania skargi i stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie R 0064/2011-1 oraz oddalenie sprzeciwu przeciwko zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM, względnie interwenienta, kosztami postępowania na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Chrysamed” dla towarów z klasy 5 (zgłoszenie nr 6 387 071)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Chrysal International BV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowy słowny znak towarowy „CHRYSAL” dla towarów z klas 1, 5 i 31 (znak towarowy nr 645 337), międzynarodowy słowny znak towarowy „CHRYSAL” dla towarów z klasy 1 (znak towarowy nr 144 634) oraz międzynarodowy graficzny znak towarowy „CHRYSAL” dla towarów z klas 1, 3, 5, i 31 (znak towarowy nr 877 785)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w odniesieniu do spornych znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd


title: Sprawa C-47/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Timișoara — Rumunia) — SC Volksbank România SA przeciwko Autoritatea Națională pentru Protecția Consumatorilor CRPC ARAD TIMIȘ

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Timișoara — Rumunia) — SC Volksbank România SA przeciwko Autoritatea Națională pentru Protecția Consumatorilor CRPC ARAD TIMIȘ
   (Sprawa C-47/11) (1)

   2012/C 379/32
   Język postępowania: rumuński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa T-621/14: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Infocit przeciwko OHIM- DIN (DINKOOL)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/26

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Infocit przeciwko OHIM- DIN (DINKOOL)
   (Sprawa T-621/14)
   2014/C 351/33
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Infocit – Prestação de Serviços, Comércio Geral e Indústria, Lda (Luanda, Angola) (przedstawiciel: adwokat A. Oliveira)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą było również: DIN – Deutsches Institut für Normung eV (Berlin, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 czerwca 2014 r. w sprawie R 1312/2013-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „DINKOOL” dla towarów z klas 1-3, 5-7, 12, 16, 20 i 21 – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0465 946

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: DIN – Deutsches Institut für Normung eV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowa rejestracja znaku towarowego nr 2 29  048 i wcześniejsze niezarejestrowane w Niemczech oznaczenie „DIN”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie w całości spornego zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-193/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 25 marca 2009 r. w sprawie T-402/07 Kaul GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) — Bayer AG, wniesione w dniu 1 czerwca 2009 r. przez Kaul GmbH

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/8

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 25 marca 2009 r. w sprawie T-402/07 Kaul GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) — Bayer AG, wniesione w dniu 1 czerwca 2009 r. przez Kaul GmbH
   (Sprawa C-193/09 P)
   2009/C 193/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kaul GmbH (przedstawiciele: R. Kunze, Rechtsanwalt i solicitor, G. Würtenberger, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Bayer AG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie T-402/07 Kaul GmbH przeciwko OHIM — Bayer (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 1 sierpnia 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów, którą oddalono sprzeciw wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 000 195 370„ACRCOL”;

               —

               wyznaczenie rozprawy przed Trybunałem po zakończeniu procedury pisemnej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji stanowi naruszenie właściwych przepisów rozporządzenia nr 40/94 (1), a ponadto jest niezgodne z istotnymi wymogami proceduralnymi. W związku z tym odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. jest uzasadnione z poniżej wskazanych względów:

               —

               Sąd Pierwszej Instancji dokonał nieprawidłowej wykładni art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 i w związku z tym naruszył ten przepis, wydając zaskarżony wyrok;

               —

               Sąd Pierwszej Instancji, uznając w zaskarżonym wyroku, że naruszenie prawa do bycia wysłuchanym nie miało wpływu na wynik postępowania, pomylił się i naruszył art. 6 ust. 2 i art. 73 rozporządzenia nr 40/94; oraz

               —

               Sąd Pierwszej Instancji nie miał racji, podtrzymując dokonaną przez Izbę Odwoławczą ocenę dotyczącą kryterium prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-469/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 28 września 2010 r. — Federación de Comercio Electrónico y Marketing Directo (FECEMD) przeciwko Administración del Estado

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 28 września 2010 r. — Federación de Comercio Electrónico y Marketing Directo (FECEMD) przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-469/10)
   ()
   2010/C 346/52
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo (Hiszpania).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Federación de Comercio Electrónico y Marketing Directo (FECEMD).

      Strona pozwana: Administración del Estado.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (1) należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, który w braku zgody osoby, której dotyczą dane, w celu umożliwienia przetwarzania jej danych osobowych, koniecznego dla zaspokojenia potrzeb wynikających z uzasadnionych interesów administratora danych lub osób trzecich, którym dane są ujawniane, wymaga obok tego, aby nie doszło do naruszenia podstawowych praw i wolności osoby, której dane dotyczą, również i tego, aby dane te znajdowały się w powszechnie dostępnych zbiorach danych?

               2)

               Czy art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46/WE spełnia przesłanki wymagane przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dla przyznania mu bezpośredniej skuteczności?

      (1)  Dz.U, L 281, s. 31.


title: Sprawa F-138/11: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/24

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-138/11)
   2012/C 65/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: L. Levi i A. Blot, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych nabytych przed wstąpieniem do służby w Komisji, na podstawie propozycji urzędu do spraw administrowania i rozliczania należności indywidualnych (PMO), w której dokonano ich ponownego obliczenia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 maja 2011r. uchylającej i zastępującej decyzję z dnia 22 października 2009 r.;

               —

               stwierdzenie ważności porozumienia dotyczącego przeniesienia praw emerytalnych skarżącego na podstawie przyjętej oferty sporządzonej na podstawie wyliczenia z decyzji z dnia 22 października 2009 r.;

               —

               w razie konieczności stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 września 2011 r. wyraźnie oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               subsydiarnie uznanie, że skarżący doznał szkody i zasądzenie na jego rzecz kwoty 6 207,71 euro tytułem odszkodowania wyrównawczego z odsetkami równymi stopie procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny podwyższonej o dwa punkty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Przydział sędziów do izb

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/2

      Przydział sędziów do izb
      (2010/C 288/04)
      Sąd postanowił w dniu 14 września 2010 r o powołaniu ośmiu izb złożonych z pięciu sędziów i ośmiu izb złożonych z trzech sędziów na okres od dnia 14 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r. oraz w dniu 20 września 2010 r. o następującym przydzieleniu do nich sędziów w na okres od dnia 20 września 2010 r. do dnia podjęcia obowiązków przez członka z Bułgarii:

            Pierwsza izba powiększona, w składzie pięciu sędziów
         :
      J. Azizi, prezes izby, M. Vilaras, E. Cremona, I. Labucka i S. Frimodt Nielsen, sędziowie.

            Pierwsza izba, w składzie trzech sędziów
         :

                  J. Azizi, prezes izby;

                  E. Cremona, sędzia;

                  S. Frimodt Nielsen, sędzia.

            Druga izba powiększona, w składzie pięciu sędziów
         :
      N.J. Forwood, prezes izby, F. Dehousse, I. Wiszniewska-Białecka, M. Prek, V. Ciucă i J. Schwarcz, sędziowie.

            Druga izba, w składzie trzech sędziów
         :
      N.J. Forwood, prezes izby;

                  a)

                  F. Dehousse i V. Ciucă, sędziowie;

                  b)

                  F. Dehousse i J. Schwarcz, sędziowie;

                  c)

                  V. Ciucă i J. Schwarcz, sędziowie.

            Trzecia izba powiększona, w składzie pięciu sędziów
         :
      O. Czúcz, prezes izby, M. Vilaras, E. Cremona, I. Labucka i S. Frimodt Nielsen, sędziowie.

            Trzecia izba w składzie trzech sędziów
         :

                  O. Czúcz, prezes izby;

                  M. Vilaras, sędzia;

                  I. Labucka, sędzia.

            Czwarta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów
         :
      I. Pelikánová, prezes izby, V. Vadapalas, K. Jürimäe, K. O’Higgins i M. Van der Woude, sędziowie.

            Czwarta izba w składzie trzech sędziów
         :

                  I Pelikánová, prezes izby;

                  K. Jürimäe, sędzia;

                  M. Van der Woude, sędzia.

            Piąta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów
         :
      S. Papasavvas, prezes izby, V. Vadapalas, K. Jürimäe, K. O’Higgins i M. Van der Woude, sędziowie.

            Piąta izba w składzie trzech sędziów
         :

                  S. Papasavvas, prezes izby;

                  V. Vadapalas, sędzia;

                  K. O’Higgins, sędzia.

            Szósta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów
         :
      E. Moavero Milanesi, prezes izby, M.E. Martins Ribeiro, N. Wahl, S. Soldevila Fragoso i H. Kanninen, sędziowie.

            Szósta izba w składzie trzech sędziów
         :

                  E. Moavero Milanesi, prezes izby;

                  N. Wahl, sędzia;

                  S. Soldevila Fragoso, sędzia.

            Siódma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów
         :
      A. Dittrich, prezes izby, F. Dehousse, I. Wiszniewska-Białecka, M. Prek, V. Ciucă i J. Schwarcz, sędziowie.

            Siódma izba w składzie trzech sędziów
         :

                  A. Dittrich, prezes izby ;

                  I. Wiszniewska-Białecka, sędzia;

                  M. Prek, sędzia.

            Ósma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów
         :
      L. Truchot, prezes izby, M.E. Martins Ribeiro, N. Wahl, S. Soldevila Fragoso i H. Kanninen, sędziowie.

            Ósma izba w składzie trzech sędziów
         :

                  L. Truchot, prezes izby;

                  M.E. Martins Ribeiro, sędzia;

                  H. Kanninen, sędzia.

            W okresie od dnia 20 września 2010 r. do dnia podjęcia obowiązków przez członka z Bułgarii, sędziami zasiadającymi wraz z prezesem izby złożonej z czterech sędziów aby utworzyć powiększony skład będą dwaj pozostali sędziowie składu, przed którym rozpoczęło się rozpoznanie sprawy, czwarty sędzia tej izby oraz sędzia izby złożonej z trzech sędziów nienależącej do pary izb złożonych z trzech sędziów, które muszą się uzupełniać w celu utworzenia powiększonego składu. Piąty sędzia wyznaczany jest na okres jednego roku zgodnie z kolejnością w porządku przewidzianym w art. 6 regulaminu postępowania przed Sądem.
      W okresie od dnia 20 września 2010 r. do dnia podjęcia obowiązków przez członka z Bułgarii sędziami zasiadającymi wraz z prezesem izby złożonej z trzech sędziów nienależącej do pary izb złożonych z trzech sędziów, które muszą się uzupełniać w celu utworzenia powiększonego składu będą, aby utworzyć powiększony skład, dwaj sędziowie składu, przed którym rozpoczęło się rozpoznanie sprawy oraz dwaj sędziowie składu złożonego z czterech sędziów wyznaczeni zgodnie z porządkiem przewidzianym w art. 6 regulaminu postępowania przed Sądem.


title: Sprawa T-33/06: Skarga wniesiona w dniu  19 stycznia 2006 r.  — Zenab przeciwko Komisji

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/30

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2006 r. — Zenab przeciwko Komisji
   (Sprawa T-33/06)
   (2006/C 74/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Zenab SPRL (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: adwokaci J. Windey i P. de Bandt]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 9 listopada 2003 r. nr 648599,

               —

               stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności Wspólnoty i nakazanie zapłaty przez Komisję na rzecz skarżącej (i) kwoty 36.707 EUR tytułem odszkodowania za koszty poniesione w ramach zaproszenia do składania wniosków oraz (ii) kwoty zadośćuczynienia za szkody niematerialne z uwagi na naruszenie reputacji oraz odszkodowania za szkody materialne wynikające ze zwłoki w realizacji projektu EuroVOD i powołania biegłego w celu oceny tej szkody, w wysokości orzeczonej przez biegłego wyznaczonego przez Sąd,

               —

               w każdym przypadku obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 listopada 2005 r., na mocy której odrzucono przedstawiony przez skarżącą wniosek o przyznanie finansowego wsparcia Wspólnoty w ramach programu MEDIA Plus (zaproszenie do składania wniosków INFSO/MEDIA/04/05), oraz naprawienie szkody, którą zdaniem skarżącej poniosła ona w wyniku wydania zaskarżonej decyzji.
   Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności skarżąca podnosi dwa zarzuty. Pierwszy zarzut oparty jest na bezprawnej, w przekonaniu skarżącej, delegacji kompetencji Komisji na rzecz grupy ds. konsultacji technicznej powołanej w celu wypowiedzenia się w przedmiocie złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie wsparcia finansowego.
   W ramach drugiego zarzutu skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, które w jej przekonaniu uzasadniają stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Subsydiarnie skarżąca podnosi, że zawarte w zaskarżonej decyzji uzasadnienie jest niewystarczające i zawiera sprzeczności, jak również nie pozwala na zrozumienie podstaw uzasadniających odrzucenie jej wniosku.
   W ramach skargi o odszkodowanie skarżąca, powołując się na zasadę pozaumownej odpowiedzialności Wspólnoty, żąda naprawienia szkody, którą jej zdaniem poniosła w wyniku dokonania błędnej oceny jej wniosku złożonego w ramach omawianego zaproszenia do składania wniosków. Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek staranności i dobrej administracji oraz że takie postępowanie stanowi istotne naruszenie prawa wspólnotowego uzasadniające stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności Wspólnoty.


title: Sprawa T-364/04: Skarga wniesiona dnia 9 września 2004 r. przez Republikę Grecką przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/20

         Skarga wniesiona dnia 9 września 2004 r. przez Republikę Grecką przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-364/04)
   (2004/C 314/51)
   Język postępowania: grecki
   Dnia 9 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich sporządzona przez Republikę Grecką reprezentowaną przez Ioannisa Chalkiasa i Eleni Svolopoulo, doradców prawnych Służby Prawnej Państwa.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności lub zmianę zaskarżonej decyzji

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją E 2004/561/E.K./16.7.2004 (1) Komisja wyłączyła z finansowania wspólnotowego w ramach procedury rozliczania rachunków unormowanej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 729/70 (2) różne wydatki poniesione przez Republikę Grecką w sektorze owoców i warzyw oraz w zakresie premii dla hodowców zwierząt, które w konsekwencji nie zostały uznane za zgodne z przepisami Wspólnoty i jako takie obciążają rachunek Republiki Greckiej.
   Niektóre spośród tych wydatków dotyczą pomocy produkcyjnej dla przetwórców brzoskwiń, przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2201/96 (3), z której część została wyłączona z powodu nie przestrzegania ceny minimalnej. Republika Grecka w odniesieniu do powyższego zarzuca dokonanie błędnej interpretacji rozporządzenia nr 2201/96 i rozporządzenia nr 504/97 (4), oraz naruszenie zasady proporcjonalności oraz błędną ocenę stanu faktycznego.
   Ta sama decyzja w podobny sposób wyłączyła finansowanie wydatków poniesionych w związku z pomocą produkcyjną dla przetwórców pomidorów, powołując się na to, że pomoc przekazana została bezpośrednio organizacjom producentów pomidorów, nie zaś przetwórcom. W tym względzie Republika Grecka powołuje się na nadzwyczajne okoliczności, takie jak upadłość różnych przedsiębiorstw przetwórczych i ciężkie problemy budżetowe, utrzymując, iż Wspólnota nie poniosła w związku z tym żadnej szkody finansowej. Republika Grecka zarzuca ponadto błąd w ocenie stanu faktycznego sprawy, a także naruszenie zasady proporcjonalności oraz naruszenie przepisów art. 7 rozporządzenia nr 1258/1999 (5) i art. 8 rozporządzenia nr 1663/95 (6).
   Pozostała część wyłączonych wydatków dotyczy premii dla hodowców zwierząt. Republika Grecka wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji także w tym zakresie, zarzucając, że Komisja popełniła błąd w ustaleniu stanu faktycznego, dokonując błędnej oceny okoliczności faktycznych sprawy oraz nie biorąc pod uwagę istotnych okoliczności sprawy, a także niedostatecznie uzasadniła swoją decyzję. Republika Grecka zarzuca wreszcie naruszenie zasady proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. L 250 z dnia 16 lipca 2004 r., str. 21.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, Dz.U. L 94 z dnia 28 kwietnia 1970 r., str. 13).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych (Dz.U. L 297 z 21 listopada 1996 r., str. 29).

      (4)  Rozporządzenie Komisji nr 504/97 z dnia 19 marca 1997 r. ustanawiające szczególne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do systemu pomocy produkcyjnej w sektorze przetwórstwa owocowo – warzywnego (Dz.U. L 78 z dnia 20 marca 1997 r., str. 14).

      (5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160 z 26 czerwca 1999 r., str. 103).

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz.U. L 158 z dnia 8 lipca 1995 r., str. 6).


title: Sprawa C-545/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski sad (Bułgaria) w dniu 5 grudnia 2007 r. — Apis-Hristovich przeciwko Lakorda AD

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski sad (Bułgaria) w dniu 5 grudnia 2007 r. — Apis-Hristovich przeciwko Lakorda AD
   (Sprawa C-545/07)
   (2008/C 51/57)
   Język postępowania: bułgarski
   Sąd krajowy
   Sofijski gradski sad.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Apis-Hristovich EOOD

      Strona pozwana: Lakorda AD
   Pytania prejudycjalne

               1.

               W jaki sposób należy interpretować i rozgraniczać pojęcia „przeniesienie trwałe” i „przeniesienie czasowe” w celu

                           —

                           stwierdzenia, czy dokonano pobrania w rozumieniu art. 7 ust. 2 lit. a) dyrektywy 96/9/WE (1) z bazy danych dostępnej środkami elektronicznymi,

                           —

                           w jakiej chwili należy przy tym przyjąć, że nastąpiło pobranie w rozumieniu art. 7 ust. 2 lit. a) dyrektywy 96/9/WE z bazy danych dostępnej środkami elektronicznymi,

                           —

                           jeżeli pobrana w ten sposób zawartość bazy danych posłużyła do utworzenia nowej i zmienionej bazy danych, jakie ma to znaczenie ma dla oceny pobrania?

               2.

               Jakie kryterium należy stosować w ramach wykładni pojęcia „pobranie części istotnej co do jakości”, jeżeli bazy danych podzielone są na odrębne podgrupy i wykorzystywane w tych podgrupach, które są samodzielnymi produktami rynkowymi? Czy za kryterium należy przyjąć zakres baz danych w całym produkcie rynkowym czy zakres baz danych w danej podgrupie?

               3.

               Czy w ramach wykładni pojęcia „część istotna co do jakości” za kryterium należy przyjąć okoliczność, że określony rodzaj rzekomo pobranych danych został pozyskany od producenta ze źródła, które nie jest ogólnie dostępne, tak że zdobycie danych było możliwe wyłącznie poprzez ich pobranie z baz danych właśnie tego producenta?

               4.

               Jakie kryteria należy stosować, aby stwierdzić, czy miało miejsce pobranie bazy danych dostępnej środkami elektronicznymi? Czy jeżeli baza danych producenta posiada specyficzną strukturę, uwagi, odesłania, polecenia, pola, hiperlinki i teksty redakcyjne, a elementy te występują również w bazie danych sprawcy rzekomego naruszenia, można uznać, że świadczy to o dokonaniu pobrania? Czy różne oryginalne struktury organizacji obu przeciwstawionych sobie baz danych mają znaczenie w ramach tej oceny?

               5.

               Czy w ramach stwierdzenia, czy miało miejsce pobranie, ma znaczenie program/system komputerowy administrowania bazy danych, jeżeli nie jest on częścią bazy danych?

               6.

               Ponieważ zgodnie z dyrektywą 96/9/WE i orzecznictwem Trybunału „istotna co do ilości i jakości część bazy danych” związana jest z istotnymi inwestycjami w celu uzyskania, weryfikacji lub prezentacji bazy danych, w jaki sposób należy interpretować te pojęcia w związku z publicznie dostępnymi normatywnymi i indywidualnymi aktami organów wykonawczych państwa, ich urzędowymi tłumaczeniami i orzecznictwem?

      (1)  Dyrektywa 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77, str. 20)


title: Sprawa C-296/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 306–310 — Procedura szczególna dla biur podróży — Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni — Pojęcia podróżnego i klienta)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-296/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 306–310 - Procedura szczególna dla biur podróży - Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi - Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni - Pojęcia podróżnego i klienta)
   2013/C 344/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. — S. Pilczer, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i J. Očková, pełnomocnicy), Republika Grecka (przedstawiciel: E.-M. Mamouna, pełnomocnik), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar i B. Majczyna, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i R. Laires, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 306–310 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s.1) — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie szczególnej procedury opodatkowania dla biur podróży w odniesieniu do transakcji dokonywanych przez nie na rzecz osób innych niż turyści

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Francuską.

               3)

               Republika Czeska, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Rzeczpospolita Polska, Republika Portugalska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-524/11: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2014 r. – Volvo Trademark przeciwko OHIM – Hebei Aulion Heavy Industries (LOVOL) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LOVOL — Wcześniejsze wspólnotowe, słowny i graficzny, oraz graficzne krajowe znaki towarowe VOLVO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub z renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/20

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2014 r. – Volvo Trademark przeciwko OHIM – Hebei Aulion Heavy Industries (LOVOL)
   (Sprawa T-524/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LOVOL - Wcześniejsze wspólnotowe, słowny i graficzny, oraz graficzne krajowe znaki towarowe VOLVO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub z renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2014/C 462/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Volvo Trademark Holding AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M. Treis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Hebei Aulion Heavy Industries Co., Ltd (Zhangjiakou, Chiny) (przedstawiciel: adwokat A. Alejos Cutuli)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lipca 2011 r. (sprawa R 1870/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Volvo Trademark Holding AB a Hebei Aulion Heavy Industries Co., Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Volvo Trademark Holding AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-205/03 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 lipca 2006 r. — Federación Española de Empresas de Tecnología Sanitaria (FENIN), dawniej Federación Nacional de Empresas, Instrumentación Científica, Médica, Técnica y Dental przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Jednostki zarządzające krajowym systemem opieki zdrowotnej w Hiszpanii — Usługi w zakresie opieki medycznej — Pojęcie przedsiębiorstwo — Warunki płatności narzucone dostawcom wyrobów medycznych)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/1

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 lipca 2006 r. — Federación Española de Empresas de Tecnología Sanitaria (FENIN), dawniej Federación Nacional de Empresas, Instrumentación Científica, Médica, Técnica y Dental przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-205/03 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Jednostki zarządzające krajowym systemem opieki zdrowotnej w Hiszpanii - Usługi w zakresie opieki medycznej - Pojęcie „przedsiębiorstwo” - Warunki płatności narzucone dostawcom wyrobów medycznych)
   (2006/C 212/02)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Federación Española de Empresas de Tecnología Sanitaria (FENIN), dawniej Federación Nacional de Empresas de Instrumentación Científica, Médica, Técnica y Dental (Przedstawiciele: adwokaci J.-R. García-Gallardo Gil-Fournier i D. Domínguez Pérez)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: adwokaci F. Castillo de la Torre i W. Wils, pełnomocnicy, J. Rivas de Andrés i J. Gutiérrez Gisbert)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciele: M. Bethell, pełnomocnik, wspierany przez G. Barlinga, QC), Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciele: N. Díaz Abad i L. Fraguas Gadea oraz F. Díez Moreno, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w powiększonym składzie) z dnia 4 marca 2003 r. w sprawie T-319/99 FENIN przeciwko Komisji, oddalającego skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (SG (99) D/7.040) z dnia 26 sierpnia 1999 r. dotyczącej jednostek zarządzających krajowym systemem opieki zdrowotnej w Hiszpanii i warunków płatności narzuconych przez te jednostki ich dostawcom wyrobów medycznych oraz innych praktyk antykonkurencyjnych rzekomo stosowanych przez te jednostki — Pojęcie „przedsiębiorstwo”
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Federación Española de Empresas de Tecnología Sanitaria (FENIN) zostaje obciążony kosztami niniejszego postępowania.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa T-296/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Erbslöh/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/24

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Erbslöh/Komisja
   (Sprawa T-296/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 245/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erbslöh AG (Velbert, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Erbslöh AG pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-143/11: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2011 r. — Consorzio vino Chianti Classico przeciwko OHIM — Fédération française de rugby (godło zawierające rysunek koguta)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2011 r. — Consorzio vino Chianti Classico przeciwko OHIM — Fédération française de rugby (godło zawierające rysunek koguta)
   (Sprawa T-143/11)
   2011/C 152/44
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Consorzio vino Chianti Classico (Radda in Chianti, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Corona i G. Ciccone)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fédération française de rugby (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 stycznia 2011 r. w sprawie R 43/2010-4 oraz odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5713888 ze skutkiem od dnia wniesienia sprzeciwu;

               —

               pomocniczo, zmianę ww. decyzji i niedopuszczenie spornego oznaczenia do rejestracji w odniesieniu do win należących do klasy 33;

               —

               stwierdzenie, że druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą pokrywa własne koszty a także koszty poniesione przez stronę skarżącą, również w ramach postępowania prze Wydziałem Sprzeciwów oraz przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „F.F.R” oznaczony jako „pomarańczowo-żółty: sygnatura PMS 1235C; złoty: sygnatura PMS 145 C; czerwony: sygnatura PMS 1795C” dla towarów należących do klasy 33 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5713888

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny włoski znak towarowy nr FI2007C00984 (zgłoszenie zbiorowe) „CONSORZIO VINO CHIANTI CLASSICO — CHIANTI CLASSICO” dla towarów należących do klasy 33, zbiorowa rejestracja graficznego włoskiego znaku towarowego nr 856049 „CHIANTI CLASSICO — CONSORZIO DEL MARCHIO STORICO” dla towarów należących do klasy 33, zbiorowa rejestracja graficznego włoskiego znaku towarowego nr 856219 „CHIANTI CLASSICO — CHIANTI CLASSICO — CONSORZIO” dla towarów należących do klasy 33, zbiorowa rejestracja graficznego włoskiego znaku towarowego nr 1006311 „CHIANTI CLASSICO — SINCE 1716” dla towarów należących do klasy 33, zbiorowa rejestracja graficznego włoskiego znaku towarowego nr 856048 „CHIANTI CLASSICO — CONSORZIO DEL MARCHIO STORICO” dla towarów należących do klasy 33, graficzny znak towarowy „CONSORTIO VINO CHIANTI CLASSICO” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod numerem 1215633 dla towarów należących do klasy 33, dobrze znany we Francji i Niemczech znak towarowy „CHIANTI CLASSICO — CONSORZIO VINO CHIANTI CLASSICO” dla towarów należących do klasy 33 oraz niezarejestrowany znak towarowy będący przedmiotem używania w Niemczech i we Francji „CHIANTI CLASSICO — CONSORZIO VINO CHIANTI CLASSICO” dla towarów należących do klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia w całości

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza: i) niesłusznie uznała, iż w przypadku podważonego oznaczenia i znaków towarowych strony skarżącej nie zachodzi niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd oraz nie wzięła pod uwagę wzmocnionego charakteru odróżniającego znaków towarowych strony skarżącej; ii) nie wzięła pod uwagę niekorzyści wynikających w odniesieniu do znaków towarowych strony skarżącej oraz nieuzasadnionych korzyści, który powstałyby w stosunku do podważonego oznaczenia w przypadku dopuszczenia go do rejestracji; iii) nieuwzględniła specyfiki rozpatrywanej sprawy związanej ze zbiorowym charakterem znaku towarowego strony skarżącej pełniącego funkcję instytucjonalną czyniącą go jednym ze znaków rozpoznawczych państwa.


title: Sprawa T-890/16: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2016 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/31

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2016 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja
   (Sprawa T-890/16)
   (2017/C 063/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Scandlines Danmark ApS (Kopenhaga, Dania), Scandlines Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: L. Sandberg Mørch, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 września 2016 r. (zwanej dalej „sporną decyzją”) dotyczącej niektórych środków pomocy przyznanych niektórym osobom trzecim w zakresie finansowania, planowania, budowy i funkcjonowania projektu dotyczącego ustanowienia stałego połączenia przez cieśninę Bełt Fehmarn;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, gdy stwierdziła, że ewentualna nadmierna rekompensata związana z opłatami kolejowymi stanowi istniejącą pomoc dozwoloną na mocy decyzji w sprawie budowy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, gdy stwierdziła, że nieodpłatne wykorzystanie własności państwa stanowi istniejącą pomoc dozwoloną na mocy decyzji w sprawie budowy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, gdy stwierdziła, że gwarancje państwowe na rzecz zainteresowanej osoby trzeciej stanowią istniejącą pomoc dozwoloną na mocy decyzji w sprawie planowania.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, gdy stwierdziła, że zastrzyk kapitału stanowi istniejącą pomoc dozwoloną ma mocy decyzji w sprawie planowania.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, gdy stwierdziła, że pożyczki państwowe stanowią istniejącą pomoc dozwoloną na mocy decyzji w sprawie planowania.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, gdy stwierdziła, że pomoc państwa przekraczająca kwotę dozwoloną na mocy decyzji w sprawie planowania stanowi istniejącą pomoc.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, gdy stwierdziła, że korzyści podatkowe stanowią istniejącą pomoc dozwoloną na mocy decyzji w sprawie planowania.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, gdy stwierdziła, że sporne środki pomocy w odniesieniu do etapu planowania zostały dozwolone na mocy decyzji w sprawie budowy.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła spoczywający na niej obowiązek wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.

               10.

               Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że Komisja nie wywiązała się z obowiązku uzasadnienia.