title: Sprawa C-641/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 12 grudnia 2016 r. – Tünkers France, Tünkers Maschinenbau GmbH/Expert France

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 12 grudnia 2016 r. – Tünkers France, Tünkers Maschinenbau GmbH/Expert France
   (Sprawa C-641/16)
   (2017/C 070/15)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tünkers France, Tünkers Maschinenbau GmbH

      Strona przeciwna: Expert France

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (1) należy interpretować w ten sposób, że wyłącznie do jurysdykcji sądu, który wszczął postępowanie upadłościowe, należy rozpoznanie powództwa odszkodowawczego, w którym zarzuca się podmiotowi – przejmującemu w ramach tego postępowania dziedzinę działalności dłużnika – błędne przedstawienie się jako wyłączny dystrybutor produktów wytworzonych przez dłużnika?

      (1)  Dz.U. L 160, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19. t. 1, s. 191.


title: Sprawa C-364/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2015 r. w sprawie T-360/12 Louis Vuitton Malletier/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 13 lipca 2015 r. przez Louisa Vuittona Malletiera

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2015 r. w sprawie T-360/12 Louis Vuitton Malletier/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 13 lipca 2015 r. przez Louisa Vuittona Malletiera
   (Sprawa C-364/15 P)
   (2015/C 414/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Louis Vuitton Malletier (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co. KG

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (druga izba) wydanego w dniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie T-360/12, doręczonego wnoszącemu odwołanie w dniu 29 kwietnia 2015 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w ramach owych postępowań;

               —

               obciążenie Nanu-Nana kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w ramach owych postępowań.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W ramach niniejszego odwołania Louis Vuitton Malletier (zwany dalej „Louisem Vuittonem” lub „wnoszącym odwołanie”) wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (druga izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2015 r. w sprawie T-360/12 („zaskarżonego wyroku”), na mocy którego Sąd oddalił skargę Louisa Vuittona na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie R 1854/2011-1, na mocy której rejestracja (graficznego) wspólnotowego znaku towarowego nr 658751 została unieważniona w całości ze względu na brak charakteru odróżniającego.

               2.

               Niniejsze odwołanie ma na celu wykazanie, iż uznając, że do spornego znaku towarowego znajduje zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), Sąd naruszył prawo.

               3.

               Utrzymując w mocy decyzję izby odwoławczej unieważniającą rejestrację spornego znaku towarowego ze względu na brak samoistnego charakteru odróżniającego, Sąd naruszył zasady związane z ciężarem dowodu w postępowaniu w sprawie o unieważnienie.

               4.

               Wnoszący odwołanie twierdzi w szczególności, że zasada domniemania ważności zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego oraz rozkład ciężaru dowodu w postępowaniu w sprawie o unieważnienie wymagały by Sąd stwierdził nieważność przywołanej decyzji, ponieważ Nanu-Nana nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu, jako że nie zdołała wykazać, jakie były normy i zwyczaje panujące na relewantnym rynku w momencie zgłoszenia spornego znaku towarowego i że w związku z tym zgłoszony znak nie odróżniał się od nich w znaczącym stopniu.

               5.

               W świetle powyższego wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie zaskarżonego wyroku i obciążenie zarówno OHIM jak i Nanu-Nana kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w ramach owych postępowań.

      (1)  Council Regulation (EC) No 207/2009 of 26 February 2009 on the Community trade mark OJ L 78, p. 1


title: Sprawa T-487/17: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – UE/Komisja

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/19

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – UE/Komisja
   (Sprawa T-487/17)
   (2017/C 357/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: UE (przedstawiciel: adwokaci S. Rodrigues i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 października 2016 r. oddalającej wnioski strony skarżącej z dnia 14 października 2013 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 kwietnia 2017 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej z dnia 5 stycznia 2017 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej zadośćuczynienia i odszkodowania za krzywdę i szkodę, poniesione z winy pozwanej, oszacowanych na kwotę 120 000 EUR (krzywda), 748 800 EUR (utrata wynagrodzenia) i 576 000 EUR (utrata renty);

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej odszkodowania z tytułu poniesionej w związku z przebiegiem i wynikiem dochodzenia w sprawie mobbingu szkody, oszacowanego na kwotę 50 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i naruszenia zasady sprzeciwu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, błędów co do stanu faktycznego i naruszenia art. 35 zdanie drugie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-373/14: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2014 r. – Petro Suisse Intertrade przeciwko Radzie

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/36

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2014 r. – Petro Suisse Intertrade przeciwko Radzie
   (Sprawa T-373/14)
   2014/C 261/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Petro Suisse Intertrade Co. SA (Pully, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, oraz adwokaci P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta, D. Sellers i N. Pilkington)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 14 marca 2014 r. skierowanym do adwokatów skarżącej, dotyczącej przeglądu wykazu osób i podmiotów ujętego w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu zmienionej decyzją Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r oraz w załączniku IX do rozporządzenia (EU) No 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu wykonanego rozporządzeniem wykonawczym Rady (EU) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja stanowi odmowę wykreślenia nazwy skarżącej z wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

               —

               połączenie niniejszej sprawy ze sprawą T-156/13 do łącznego rozpoznania na podstawie art. 50 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty dotyczące braku wystarczającego uzasadnienia decyzji Rady oraz popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie.
   Skarżąca podnosi, że chociaż pozostaje spółką zależną spółki National Iranian Oil Company (NIOC), której nazwa została umieszczona w wykazie, Rada nie udowodniła, że rząd Iranu czerpie z tego korzyści, które byłoby niezgodne z zamierzonym celem rozpatrywanych środków.


title: Sprawa C-292/13: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 21 maja 2014 r. – Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Impexmetal S.A.

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/18

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 21 maja 2014 r. – Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Impexmetal S.A.
   (Sprawa C-292/13) (1)

   2014/C 261/31
   Język postępowania: polski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa T-142/11: Postanowienie Sądu z dnia 6 lipca 2011 r. — SIR przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej — Skreślenie z wykazu osób i podmiotów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/21

         Postanowienie Sądu z dnia 6 lipca 2011 r. — SIR przeciwko Radzie
   (Sprawa T-142/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej - Skreślenie z wykazu osób i podmiotów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania)
   2011/C 282/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société ivoirienne de raffinage (SIR) (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat M. Ceccaldi)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 36) i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1) w zakresie, w jakim akty te ustanawiają niekorzystne dla skarżącej środki ograniczające

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Nie ma potrzeby rozstrzygania w przedmiocie wniosku Komisji o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa C-52/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 31 stycznia 2013 r. — Posteshop SpA — Divisione Franchising Kipoint przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 31 stycznia 2013 r. — Posteshop SpA — Divisione Franchising Kipoint przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Sprawa C-52/13)
   2013/C 123/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Posteshop SpA — Divisione Franchising Kipoint

      Druga strona postępowania: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Pytania prejudycjalne

   Czy dyrektywę 2006/114/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do ochrony przedsiębiorców dotyczy ona reklamy będącej jednocześnie reklamą wprowadzającą w błąd i niedozwoloną reklamą porównawczą, czy też dwóch odrębnych niezgodnych z prawem zachowań, mających również samodzielne znaczenie, polegających, odpowiednio, na reklamie wprowadzającej w błąd i niedozwolonej reklamie porównawczej?

      (1)  Dyrektywa 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz.U. L 376, s. 21).


title: Sprawa C-173/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 kwietnia 2015 r. – GE Healthcare GmbH/Hauptzollamt Düsseldorf

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 kwietnia 2015 r. – GE Healthcare GmbH/Hauptzollamt Düsseldorf
   (Sprawa C-173/15)
   (2015/C 236/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GE Healthcare GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy opłaty licencyjne w rozumieniu art. 32 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (WKC) mogą zostać włączone do wartości celnej, mimo że ani w chwili zawarcia umowy, ani w chwili właściwej dla powstania długu celnego, która w sporze wynika z art. 201 ust. 2 i art. 214 ust. 1 WKC, powstanie należności z tytułu opłat licencyjnych nie jest pewne?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy opłaty licencyjne za znaki towarowe w rozumieniu art. 32 ust. 1 lit. c) WKC mogą odnosić się do przywożonych towarów, mimo że są one płacone również za usługi i użytkowanie rdzenia nazwy wspólnego koncernu?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy opłaty licencyjne za znaki towarowe w rozumieniu art. 32 ust. 1 lit. c) WKC mogą stanowić warunek sprzedaży przywożonych towarów na wywóz do Wspólnoty w rozumieniu art. 32 ust. 5 lit. b) WKC, mimo że ich zapłata była żądana przez przedsiębiorstwo powiązane ze sprzedającym i kupującym i została dokonana?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie i jeżeli tak jak tutaj opłaty licencyjne odnoszą się w części do przywożonych towarów i w części do usług dokonanych po przywozie: czy podział dokonywany jedynie na podstawie obiektywnych i dających się określić danych zgodnie z art. 158 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (2) z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (rozporządzenia wykonawczego) oraz uwagą interpretacyjną dotyczącą art. 32 ust. 2 WKC, zamieszczoną w załączniku 23 do rozporządzenia wykonawczego, skutkuje tym, że korygowana może być tylko wartość celna, o której mowa w art. 29 WKC, czy też, jeżeli wartość celna, o której mowa w art. 29 WKC, nie może zostać ustalona, przy ustalaniu wartości celnej podlegającej określeniu na podstawie art. 31 WKC możliwy jest również podział przewidziany w art. 158 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, o ile koszty te w innym wypadku nie zostałyby uwzględnione?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 253, s. 1.


title: Sprawa T-82/13: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2013 r. — Panasonic i MT Picture Display przeciwko Komisji

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/28

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2013 r. — Panasonic i MT Picture Display przeciwko Komisji
   (Sprawa T-82/13)
   2013/C 101/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Panasonic Corp. (Kadoma, Japonia) i MT Picture Display Co. Ltd (Matsuocho, Japonia) [przedstawiciele: adwokaci R. Gerrits i A.H. Bischke, M. Hoskins, QC (Queen’s Counsel) i S. Abram, Barrister]

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji C(2012) 8839 wersja ostateczna wydanej w dniu 5 grudnia 2012 r. w sprawie COMP/39.437 — Lampy do ekranów telewizyjnych i komputerowych, w danym przypadku, w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła, że strona skarżąca naruszyła art. 101 TFEU i art. 53 porozumienia EOG;

               —

               uchylenie nałożonych na skarżących grzywien lub ich zmniejszenie w danym przypadku; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej poniesionymi przez skarżące kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do rzetelnego procesu w odniesieniu do okresu do dnia 10 lutego 2003 r. ze względu na to, że:

                           —

                           Komisja w zaskarżonej decyzji opiera swe stwierdzenie, że Matsushita Electric Industrial Co., Ltd. (zwana dalej „MEI”) uczestniczyła w zarzucanym jednolitym i ciągłym naruszeniu art. 101 TFUE dotyczącym kolorowych lamp obrazowych (zwanym dalej „kartelem KLO”) w okresie przed dniem 10 lutego 2003 r., na dwóch nowych zarzutach niewymienionych w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów: po pierwsze, iż MEI wiedziała lub powinna była wiedzieć o kartelu KLO a, po drugie, że MEI podjęła decyzję o charakterze strategicznym o uczestnictwie w kartelu KLO w ramach dwustronnych kontaktów. Podobnie w zaskarżonej decyzji powołano się po raz pierwszy na niektóre ustne oświadczenia i dokumenty potwierdzające lub ich części na poparcie tych twierdzeń;

                           —

                           wskazanie tych twierdzeń i dokumentów po raz pierwszy w zaskarżonej decyzji stanowi poważne naruszenie prawa do obrony Panasonic Corporation (zwanej dalej „Panasonic”), jest niedopuszczalne i wymaga stwierdzenia nieważności omawianej decyzji wobec MEI w odniesieniu do tego okresu.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący braku dowodu na okoliczność, że MEI wiedziała lub powinna była wiedzieć o istnieniu kartelu lub o jego ustaleniach w odniesieniu do okresu do dnia 10 lutego 2003 r., ze względu na to, że:

                           —

                           nawet gdyby twierdzenia lub dowody, na które powołano się w ramach zarzutu pierwszego, były dopuszczalne, Komisja nie wykazała, że MEI wiedziała lub powinna była wiedzieć, iż dwustronne kontakty, w których MEI uczestniczyła były częścią ogólnego planu i że plan ten obejmował wszystkie zachowania składające się na zarzucany kartel KLO;

                           —

                           przytoczone dowody nie wykazują również, że MEI podjęła decyzję o charakterze strategicznym o uczestnictwie w kartelu KLO w ramach dwustronnych kontaktów.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący braku dowodu na okoliczność, że MEI/MT Picture Display Co., Ltd. (zwana dalej „MTPD”) uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu wskazanym w zaskarżonej decyzji od dnia 10 lutego 2003 r., ze względu na to, że:

                           —

                           działania w Europie i w Azji od dnia 10 lutego 2003 r. nie były częścią wspólnego planu o jednolitym celu;

                           —

                           MEI/MTPD nie uczestniczyły w wielostronnych spotkaniach kartelu KLO w Europie;

                           —

                           w odniesieniu do dwustronnych kontaktów MEI/MTPD w tym okresie, Komisja nie wykazała, że MEI/MTPD wiedziały lub powinny były wiedzieć o istnieniu lub ustaleniach wielostronnych działań kartelu w Europie obejmujących pozostałych adresatów zaskarżonej decyzji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący okoliczności, że nałożona na Panasonic/MTPD grzywna powinna być całkowicie uchylona, a ewentualnie obniżona, ze względu na to, że:

                           —

                           Panasonic/MTPD tytułem głównym żądają stwierdzenia nieważności w całości ustalenia naruszenia wobec każdej z nich oraz całkowitego uchylenia nałożonych na każdą z nich grzywien;

                           —

                           tytułem ewentualnym, w przypadku gdy wniesiona przez Panasonic/MTPD skarga o stwierdzenie nieważności zostanie uwzględniona na podstawie niektórych, lecz nie wszystkich zarzutów, nałożona na Panasonic/MTPD grzywna powinna być odpowiednio obniżona;

                           —

                           tytułem uzupełniającym lub ewentualnym, nawet w przypadku gdy stwierdzenie naruszenia zostanie utrzymane, nałożona na Panasonic/MTPD grzywna jest zbyt wysoka, ponieważ Komisja wykorzystuje w zaskarżonej decyzji niewłaściwą metodę, która niesłusznie przyznaje zawyżoną wartość sprzedaży wewnątrz grupy przy obliczaniu grzywny;

                           —

                           dalszym tytułem uzupełniającym lub ewentualnym, w przypadku gdy grzywna nałożona na Panasonic/MTPD nie zostanie całkowicie uchylona, należy ją obniżyć zważywszy na [ich] znikomy udział w zarzucanym kartelu KLO.


title: Sprawa F-137/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 lutego 2016 r. – GV/ESDZ (Służba publiczna — Personel ESDZ — Członek personelu kontraktowego — Umowa na czas nieokreślony — Artykuł 47 lit. c) WZIP — Powody zwolnienia z pracy — Utrata zaufania — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Zasada dobrej administracji — Szkoda — Krzywda)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 lutego 2016 r. – GV/ESDZ
   (Sprawa F-137/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel ESDZ - Członek personelu kontraktowego - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 47 lit. c) WZIP - Powody zwolnienia z pracy - Utrata zaufania - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Zasada dobrej administracji - Szkoda - Krzywda))
   (2016/C 106/57)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GV (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ w sprawie rozwiązania wiążącej ją ze skarżącym umowy o pracę na czas nieokreślony oraz żądanie zadośćuczynienia za doznaną przez skarżącego krzywdę i odszkodowania za poniesioną przez niego szkodę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 29 stycznia 2014 r., na mocy której dyrektor dyrekcji ds. zasobów kadrowych Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, działający w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów, postanowił rozwiązać umowę o pracę z GV ze skutkiem od dnia 31 sierpnia 2014 r.

               2)

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych wypłaci GV kwotę 5 000 EUR w charakterze zadośćuczynienia za doznaną przez GV krzywdę.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez GV.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015, s. 54.


title: Sprawa T-459/04: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2004 r. przez Jorge Manuela Pinheiro de Jesusa Ferreira przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/25

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2004 r. przez Jorge Manuela Pinheiro de Jesusa Ferreira przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-459/04)
   (2005/C 45/57)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Jorge Manuela Pinheiro de Jesusa Ferreira, zamieszkałego w Brukseli (Belgia), reprezentowanego przez Georgesa Vandersandena, avocat.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 18 marca 2004 r. w sprawie zaszeregowania skarżącego do kategorii A5, stopień 3;

               —

               nakazanie Komisji wypłaty różnicy między wynagrodzeniem odpowiadającym zaszeregowaniu skarżącego do kategorii A5, stopień 3 a wynagrodzeniem odpowiadającym zaszeregowaniu do kategorii wyższej, powiększonej o odsetki za zwłokę w wysokości 5,75 % rocznie, liczone od dnia 1 grudnia 2004 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji, złożył swoją kandydaturę na stanowisko A5/A4 w dziedzinie podatków i ceł. Został przyjęty i zaszeregowany do kategorii A5, stopień 3. Skarżący podważa tę decyzję utrzymując, że posiada szczególne kwalifikacje i wyjątkowe przygotowanie i stąd powinien zostać przy nominacji zaszeregowany do kategorii A4. Na tej podstawie skarżący powołuje się na oczywisty błąd w ocenie przy zastosowaniu art. 31 regulaminu pracowniczego.
   Skarżący podnosi również naruszenie prawa do obrony z uwagi na fakt, że pozwana nie dała możliwości przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
   W końcu, skarżący powołuje naruszenie art. 253 WE, podnosząc, że zaskarżona decyzja nie jest uzasadniona oraz, ewentualnie, jest uzasadniona w niewystarczającym stopniu.


title: Sprawa T-350/08: Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Papierfabrik Hamburger-Spremberg przeciwko Komisji

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/50

         Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Papierfabrik Hamburger-Spremberg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-350/08) (1)

   2010/C 134/82

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa T-175/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 17 lutego 2009 r. w sprawie F-51/08 Stols przeciwko Radzie, wniesione w dniu 27 kwietnia 2009 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/15

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 17 lutego 2009 r. w sprawie F-51/08 Stols przeciwko Radzie, wniesione w dniu 27 kwietnia 2009 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa T-175/09 P)
   2009/C 167/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: M. Bauer i G. Kimberley, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Willem Stols (Halsteren, Niderlandy)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku SSP z dnia 17 lutego 2009 r. w sprawie F-51/08 Willem Stols przeciwko Radzie,

               —

               oddalenie skargi z dnia 21 maja 2008 r., w której W. Stols wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 lipca 2007 r. odmawiającej jego wpisania na listę awansowanych do grupy zaszeregowania AST 11 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2007 r., wraz z decyzją z dnia 5 lutego 2008 r. zastępcy sekretarza generalnego Rady działającego w charakterze organu powołującego oddalającej zażalenie złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego,

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu Rada Unii Europejskiej wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 17 lutego 2009 r., wydanego w sprawie F-51/08 Stols przeciwko Radzie, w którym SSP stwierdził nieważność decyzji Rady odmawiających awansowania W. Stolsa do grupy zaszeregowania AST 11 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2007 r.
   W uzasadnieniu odwołania Rada podnosi dwa zarzuty dotyczące:

               —

               błędu co do prawa w zakresie, w jakim SSP przekroczył wytyczone w orzecznictwie granice kontroli sądu wspólnotowego nad szerokim zakresem uznania, z jakiego korzysta organ powołujący w celu porównania osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu;

               —

               naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ zaskarżony wyrok zawiera liczne luki i nieścisłości, które powodują niezrozumienie podstawy, w oparciu o jaką SSP faktycznie wywiódł istnienie oczywistego błędu po stronie Rady.


title: Sprawa F-65/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 września 2011 r. — Pereira Sequeira przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Konkurs wewnętrzny opublikowany przed dniem 1 maja 2004 r. — Członek personelu tymczasowego wpisany na listę odpowiednich kandydatów przed dniem 1 maja 2006 — Zaszeregowanie do grupy — Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Dodatek sekretarski — Skarga w części niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/38

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 września 2011 r. — Pereira Sequeira przeciwko Komisji
   (Sprawa F-65/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Konkurs wewnętrzny opublikowany przed dniem 1 maja 2004 r. - Członek personelu tymczasowego wpisany na listę odpowiednich kandydatów przed dniem 1 maja 2006 - Zaszeregowanie do grupy - Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Dodatek sekretarski - Skarga w części niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)
   2011/C 340/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rosa Maria Pereira Sequeira (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo T. Bontinck i J. Feld, adwokaci, następnie T. Bontinck i S. Woog, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, zakomunikowanej skarżącej w dniu 19 września 2005 r., na mocy której skarżąca, członek personelu tymczasowego i laureat konkursu wewnętrznego COM/PC/04, została powołana na urzędnika w grupie zaszeregowania C*1, na podstawie przepisów załącznika XIII do regulaminu pracowniczego

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna i w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Każda za stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006, s. 36.


title: Sprawa T-389/11: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Guccio Gucci przeciwko OHIM — Chang Qing Qing (GUDDY) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GUDDY — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy GUCCI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Wysoce odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego ze względu na jego znajomość przez krąg odbiorców — Dowód — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/20

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Guccio Gucci przeciwko OHIM — Chang Qing Qing (GUDDY)
   (Sprawa T-389/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GUDDY - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy GUCCI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Wysoce odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego ze względu na jego znajomość przez krąg odbiorców - Dowód - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 258/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Guccio Gucci SpA (Florencja, Włochy) (przedstawiciel: F. Jacobacci, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Chang Qing Qing (Florencja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 kwietnia 2011 r. (sprawa R 143/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Guccio Gucci SpA a Chang Qing Qingiem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 kwietnia 2011 r. (sprawa R 143/2010-1), w zakresie w jakim, po pierwsze, dotyczy towarów należących do klasy 9 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami oraz po drugie, w zakresie w jakim dotyczy kamieni i metali szlachetnych należących do klasy 14 w rozumieniu tego porozumienia.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-486/04: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2004 r. przez Christosa Michaila przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/32

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2004 r. przez Christosa Michaila przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-486/04)
   (2005/C 57/55)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 13 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Christosa Michaila, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokata Haralambosa Meidanisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji pozwanej z dnia 20 marca 2004 r. dotyczącej milczącego odrzucenia wniosku o pomoc złożonego przez skarżącego w dniu 20 listopada 2003 r na podstawie art. 24 Regulaminu Pracowniczego oraz decyzji z dnia 13 września 2004 r. dotyczącej odrzucenia zażalenia skarżącego;

               —

               orzeczenie o kosztach stosownie do rozstrzygnięcia

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji, złożył w dniu 20 listopada 2003 r. wniosek o pomoc na podstawie art. 24 Regulaminu Pracowniczego podnosząc, że jest ofiarą molestowania psychicznego ze strony administracji jego instytucji. Przez swoją skargę zmierza on do uchylenia decyzji dotyczącej milczącego odrzucenia tego wniosku, jak również uchylenia decyzji odrzucającej jego zażalenie złożone na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu Pracowniczego.
   Skarżący zarzuca pozwanej, że nie uwzględniła jego skarg dotyczących utrzymywanych nieprawidłowości w dziedzinie kontroli i inspekcji współfinansowania wspólnotowego, lecz, wręcz przeciwnie, właśnie z uwagi na jego skargi potraktowała go w sposób mający na celu zastraszenie oraz zaszkodzenie jego karierze. Na poparcie swojej skargi powołuje on art. 12 a, 21 a, 22 b i 24 Regulaminu Pracowniczego, przepisy rozporządzenia finansowego, zasadę dobrej gospodarki finansowej oraz ochrony interesów finansowych Komisji, zasadę sprawiedliwego i słusznego traktowania personelu, jak również oczywisty błąd w ocenie ze strony Komisji.


title: Sprawa C-514/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur — Belgia) — Atenor Group SA przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/36

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur — Belgia) — Atenor Group SA przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-514/08) (1)

   2009/C 141/72

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-303/10: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2010 r. — Wam przeciwko Komisji

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/38

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2010 r. — Wam przeciwko Komisji
   (Sprawa T-303/10)
   ()
   2010/C 246/65
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Wam SpA (Modena, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Roberti, I. Perego)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności spornej decyzji w całości lub w części w zakresie, w jakim w decyzji tej:

                           —

                           stwierdza się, że WAM skorzystała z niezgodnej z prawem pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE na podstawie umowy o finansowanie z 1995 r. oraz umowy o finansowanie z 2000 r. — obu zawartych na podstawie art. 2 ustawy 394/1981;

                           —

                           stwierdza się, że pomoc przyznana na podstawie umów z 1995 r. i 2000 r. jest niezgodna ze wspólnym rynkiem;

                           —

                           nakazuje się odzyskanie niezgodnej ze wspólnym rynkiem pomocy w wyrażonej liczbowo wysokości oraz ponadto przewiduje się, że od kwot podlegających odzyskaniu należne są odsetki liczone od dnia przyznania tej pomocy WAM;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie jest ta sama decyzja co w sprawie T-257/10 Włochy przeciwko Komisji (1).
   WAM podnosi siedem zarzutów, twierdząc, że Komisja Europejska:

               —

               w niniejszej sprawie błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE, a w każdym razie dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych oraz nie uzasadniła swej decyzji w zakresie, w jakim uznała, iż dopłaty do oprocentowania przyznane WAM na działania służące penetracji rynków państw trzecich mogły mieć wpływ na handel wewnątrzwspólnotowy i zakłócać konkurencję, odbiegając od rozważań Trybunału przedstawionych w wyroku w sprawie C-494/06 P (2) oraz Sądu w wyroku w sprawie T-316/04 (3), naruszając tym samym art. 266 TFUE;

               —

               błędnie i bez uzasadnienia uznała, że art. 107 ust. 1 TFUE znajduje zastosowanie do finansowania, o którym tu mowa, nie uwzględniając zasad i przepisów stosowanych przez nią samą do podobnego wsparcia przeznaczonego dla działań służących penetracji rynków państw trzecich. Komisja nie uważała, ze takie samo finansowanie było przyznawane w ramach systemu ustanowionego na podstawie ustawy 394/1981, naruszając tym samym także art. 108 ust. 1 TFUE i art. 1 lit. b) rozporządzenia nr 659/99;

               —

               błędnie doszła do wniosku, nie formułując na tę okoliczność stosownego uzasadnienia, że pomoc, z której skorzystała WAM, była po części niezgodna ze wspólnym rynkiem, naruszając tym samym art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, rozporządzenie w sprawie pomocy de minimis oraz odpowiednie rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych;

               —

               błędnie obliczyła ekwiwalent subwencji przyznanej WAM w postaci dopłat do oprocentowania;

               —

               nie wszczęła postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE w celu ponownego wydania decyzji, której nieważność została stwierdzona przez Trybunał i Sąd, naruszając tym samym prawo do obrony przysługujące WAM;

               —

               naruszyła zasady dobrej administracji i należytej staranności, w szczególności ze względu na zbyt długi czas trwania postępowania administracyjnego.

      (1)  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      (2)  C-494/06 P Komisja przeciwko Włochom i Wam, Zb.Orz. 2009, s. I-3639.

      (3)  T-316/04 Wam przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2004, s. II-3917.


title: Sprawa C-481/09: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/41

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-481/09)
   2010/C 24/71
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i M. Thomannová-Körnerová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/7/WE z dnia 15 lutego 2006 r. dotyczącej zarządzania jakością wody w kąpieliskach i uchylającej dyrektywę 76/160/EWG (1), a w każdym razie nie podając ich do wiadomości Komisji, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 24 marca 2008 r.

      (1)  DZ.U. L 64, s. 37.


title: Sprawa T-573/10: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2010 r. — Octapharma Pharmazeutika przeciwko Europejskiej Agencji Leków

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/27

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2010 r. — Octapharma Pharmazeutika przeciwko Europejskiej Agencji Leków
   (Sprawa T-573/10)
   2011/C 55/49
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Octapharma Pharmazeutika Produktionsgesellschaft mbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci I. Brinker, T. Holzmüller i profesor J. Schwarze)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności pisma Europejskiej Agencji Leków (EMA) skierowanego do skarżącej z dnia 21 października 2010 r. w zakresie, w którym odmówiono w nim zwrotu nadpłaconych opłat w wysokości 180 700 Euro,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania na podstawie art. 87 § 2 regulaminu Sądu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   1)   Zarzut pierwszy: Naruszenie zasady legalności administracji w związku z zasadami prawa dotyczącymi poboru opłat
   Skarżąca podnosi w tym zakresie, że EMA odmówiła zwrotu opłat na podstawie wydanego przez nią, niezgodnego z prawem regulaminu opłat. EMA wykroczyła poza swój zakres uznania poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na regulaminie opłat, który narusza szczególne i ogólne zasady obliczania opłat. Skarżąca podnosi, że regulamin opłat w szczególności nie znajduje uzasadnienia w rozporządzeniu (WE) nr 297/95 (1). Pobrana opłata narusza zasady adekwatnego do nakładów i umiarkowanego poboru opłat. Ponadto opłata ta pozostaje w jaskrawej sprzeczności z opłatami pobieranymi za certyfikacje i coroczne recertyfikacje oraz z utrwaloną praktyką administracyjną.
   2)   Zarzut drugi: Naruszenie zasady proporcjonalności
   Skarżąca podnosi w tym względzie, że naruszenie zasady proporcjonalności uwidacznia się w porównaniu z opłatami za pozostałe świadczenia oferowane przez EMA. Chociaż inne certyfikacje w ramach głównego zbioru danych dotyczących osocza powodowałyby porównywalny lub wyższy nakład administracyjny, określono w tym zakresie znacząco niższe opłaty. Również porównanie z praktyką w zakresie opłat w ostatnich latach w odniesieniu do świadczenia administracyjnego zarachowanego w niniejszej sprawie wskazuje na to, że pobrane opłaty są nieproporcjonalne do poniesionego nakładu.
   3)   Zarzut trzeci: Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań przed nagłymi zmianami praktyki administracyjnej
   Skarżąca podnosi w ramach zarzutu trzeciego, że EMA w sposób nagły zmieniła swą zwykle stosowaną praktykę w zakresie opłat, co jest niezrozumiałe i nieprzewidywalne dla skarżącej i innych zainteresowanych. W szczególności przy obliczaniu opłat pozwana wykroczyła poza właściwe ramy prawne i poza jej zakres uznania, w związku z czym skarżąca może powołać się na ochronę uzasadnionych oczekiwań. W tym kontekście szczególnie znaczący jest zdaniem skarżącej fakt, że EMA jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji powróciła do wcześniejszej praktyki w zakresie opłat.
   4)   Zarzut czwarty: Naruszenie obowiązku miarowego i spójnego działania administracji
   Skarżąca podnosi w tym względzie, że skokowe podwyższenie opłat w jedynie krótkim okresie pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem miarowego i spójnego działania zapisanym w „kodeksie dobrej praktyki administracyjnej mającym zastosowanie do personelu Komisji Europejskiej w jej stosunkach ze społeczeństwem” i wynikającym z prawa do dobrej administracji zgodnie z art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. W utrwalonej praktyce w zakresie opłat stosowanej przez EMA zwykle wymaganoby za to samo świadczenie administracyjne znacznie niższej opłaty opartej na innej metodzie obliczeniowej. W tym zakresie chodzi o nieuzasadnioną zmianę praktyki administracyjnej. Ponadto skarżąca podnosi, że w obliczu szczególnych okoliczności dotyczących terminów i znacznego dodatkowego nakładu w porównaniu do ostatnich lat EMA powinna była zareagować w przypadku skarżącej przynajmniej regulacją przejściową lub ustanawiającą odstępstwo.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 297/95 z dnia 10 lutego 1995 r. w sprawie opłat wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych (Dz.U. L 35, s. 1).


title: Sprawa C-354/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 września 2009 r. — Gaston Schul BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 września 2009 r. — Gaston Schul BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-354/09)
   2009/C 282/48
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gaston Schul BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

   Czy w przypadku retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności w rozumieniu art. 220 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (1) należy uznać, że ustanowiony przez art. 33 ab initio Wspólnotowego Kodeksu Celnego wymóg dla wyłączenia należności przywozowych z wartości celnej jest spełniony, jeżeli sprzedający i kupujący odnośnych towarów uzgodnili warunek dostawy „delivered duties paid” i wskazali na tę klauzulę w deklaracji celnej, nawet jeżeli, określając cenę transakcji, wyszli — błędnie — z założenia, że z przywozem towarów na terytorium Wspólnoty nie wiążą się żadne należności celne i że w konsekwencji żadna kwota należności celnych nie została wskazana na fakturze i na deklaracji, ani w ramach jej zgłoszenia?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1)


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-468/02: Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Wyłączenie niektórych wydatków — Składowanie oliwy z oliwek w magazynach publicznych — Sektor upraw roślinnych)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-468/02: Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
       (1)

   (EFOGR - Wyłączenie niektórych wydatków - Składowanie oliwy z oliwek w magazynach publicznych - Sektor upraw roślinnych)
   (2005/C 132/04)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-468/02, Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: L. Fraguas Gadea) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: S. Pardo Quintillán), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 31 grudnia 2002 r., Trybunał (trzecia izba) w składzie: A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, R. Schintgen oraz N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003


title: Sprawa C-118/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamm (Niemcy) w dniu 14 marca 2013 r. — Gülay Bollacke przeciwko K + K Klaas & Kock B.V. & Co. KG

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamm (Niemcy) w dniu 14 marca 2013 r. — Gülay Bollacke przeciwko K + K Klaas & Kock B.V. & Co. KG
   (Sprawa C-118/13)
   2013/C 171/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesarbeitsgericht Hamm

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gülay Bollacke

      Strona pozwana: K + K Klaas & Kock B.V. & Co. KG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym lub praktyce krajowej, zgodnie z którą prawo do minimalnego okresu corocznego płatnego urlopu wygasa w przypadku śmierci pracownika w całości, co obejmuje obok niewykonalnego roszczenia o zwolnienie z obowiązku pracy także roszczenie o zapłatę ekwiwalentu za urlop?

               2)

               Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że prawo do ekwiwalentu pieniężnego za minimalny okres corocznego płatnego urlopu w przypadku rozwiązania stosunku pracy jest tak związane z osobą pracownika, iż prawo to przysługuje wyłącznie jemu, aby mógł także w późniejszym okresie urzeczywistnić cele wypoczynku i rekreacji związane z zapewnieniem płatnego corocznego urlopu?

               3)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że pracodawca jest zobowiązany z uwagi na ochronę zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w związku z organizacją czasu pracy do rzeczywistego udzielenia pracownikowi urlopu do końca roku kalendarzowego lub najpóźniej do upływu istotnego dla danego stosunku pracy okresu do wykorzystania zaległego urlopu, niezależnie od tego, czy pracownik wystąpił z wnioskiem o urlop?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9)


title: Sprawa C-496/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (Niemcy) w dniu 16 września 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Pálowi Aranyosiemu

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (Niemcy) w dniu 16 września 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Pálowi Aranyosiemu
   (Sprawa C-496/16)
   (2016/C 475/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen

      Strony w postępowaniu głównym

   Pál Aranyosi

      Druga strona: Generalstaatsanwaltschaft Bremen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 3, art. 5 i art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (1) należy interpretować w ten sposób, że przy podejmowaniu decyzji o ekstradycji w celu przeprowadzenia postępowania karnego państwo członkowskie wykonujące nakaz ma obowiązek wykluczenia rzeczywistego niebezpieczeństwa poddania ściganego nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu w rozumieniu art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej na skutek warunków pozbawienia go wolności wyłącznie w pierwszym zakładzie karnym, w którym ścigany zostanie umieszczony po przekazaniu go państwu członkowskiemu wydającemu nakaz?

               2)

               Czy państwo wykonujące nakaz przy podejmowaniu decyzji ma obowiązek wykluczenia rzeczywistego niebezpieczeństwa poddania ściganego nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu na skutek warunków pozbawienia go wolności również w odniesieniu do następującego w przypadku jego skazania późniejszego osadzenia w celu odbywania kary pozbawienia wolności?

               3)

               Czy państwo wykonujące nakaz ma obowiązek wykluczenia tego niebezpieczeństwa wobec zainteresowanego także na wypadek ewentualnego przenoszenia go do innych zakładów karnych?

      (1)  Dz.U. 2002, L 190, s. 1.


title: Połączone sprawy T-355/04 i T-446/04: Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2010 r. — Co-Frutta przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące wspólnotowego rynku przywozu bananów — Dorozumiana odmowa udostępnienia poprzedzająca odmowę wyraźną — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Przestrzeganie terminów — Wstępna zgoda państwa członkowskiego — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/30

         Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2010 r. — Co-Frutta przeciwko Komisji
   (Połączone sprawy T-355/04 i T-446/04) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące wspólnotowego rynku przywozu bananów - Dorozumiana odmowa udostępnienia poprzedzająca odmowę wyraźną - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Przestrzeganie terminów - Wstępna zgoda państwa członkowskiego - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 51/57
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Co-Frutta Soc. coop. (Padwa, Włochy) (przedstawiciele: W. Viscardini i G. Donà, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Visaggio i P. Aalto, następnie P. Aalto i L. Prete, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   W sprawie T-355/04 — żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. oddalającej wstępny wniosek o udostępnienie danych dotyczących przedsiębiorców zarejestrowanych we Wspólnocie w celu dokonywania przywozu bananów oraz żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji oddalającej potwierdzający wniosek o udostępnienie; w sprawie T-446/04 — żądanie stwierdzenia nieważności wyraźnej decyzji Komisji z dnia 10 sierpnia 2004 r. odmawiającej udostępnienia wskazanych danych.

      Sentencja wyroku

               1)

               Nie ma już potrzeby orzekania w przedmiocie skargi w sprawie T-355/04.

               2)

               Skarga w sprawie T-446/04 zostaje oddalona.

               3)

               Co-Frutta Soc.coop. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa C-219/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State van België — Belgia) — Nationale Raad van Dierenkwekers en Liefhebbers VZW, Andibel VZW przeciwko Belgische Staat (Artykuł 30 WE — Rozporządzenie (WE) nr 338/97 — Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory — Zakaz utrzymywania ssaków niektórych gatunków wymienionych w tym rozporządzeniu lub nieobjętych nim — Utrzymywanie dozwolone w innych państwach członkowskich)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State van België — Belgia) — Nationale Raad van Dierenkwekers en Liefhebbers VZW, Andibel VZW przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-219/07) (1)

   (Artykuł 30 WE - Rozporządzenie (WE) nr 338/97 - Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory - Zakaz utrzymywania ssaków niektórych gatunków wymienionych w tym rozporządzeniu lub nieobjętych nim - Utrzymywanie dozwolone w innych państwach członkowskich)
   (2008/C 209/15)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State van België
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nationale Raad van Dierenkwekers en Liefhebbers VZW, Andibel VZW

      Strona pozwana: Belgische Staat
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State van België (Belgia) — Wykładnia art. 30 WE i rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu (Dz.U. 1996 L 61, s. 1) — Ustawodawstwo krajowe zawierające listę gatunków, których posiadanie jest dozwolone w danym państwie członkowskim, w wyniku której wykluczona jest możliwość posiadania gatunków wskazanych w załącznikach B, C i D rozporządzenia oraz nieobjętych rozporządzeniem — Posiadanie, na które zezwolono w innym państwie członkowskim, którego ustawodawstwo jest zgodne z rozporządzeniem.
   Sentencja
   Artykuły 28 WE i 30 WE rozpatrywane odrębnie lub w związku z rozporządzeniem Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, nie sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, zgodnie z którymi zakaz przywozu, utrzymywania i sprzedaży ssaków należących do gatunków innych niż te wyraźnie wymienione w tych przepisach znajduje zastosowanie do gatunków ssaków nieobjętych załącznikiem A do tego rozporządzenia, jeżeli ochrona lub poszanowanie interesów i wymogów wymienionych w pkt 27–29 niniejszego wyroku nie mogą być równie skutecznie zapewnione przy pomocy środków w mniejszym stopniu ograniczających wymianę handlową we Wspólnocie.
   Sąd krajowy powinien zbadać:

               —

               czy ustanowienie krajowego wykazu gatunków ssaków, których utrzymywanie jest dozwolone i późniejsze zmiany w nim są oparte na obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriach;

               —

               czy procedura umożliwiająca zainteresowanym uzyskanie wpisu gatunków ssaków do tego wykazu jest łatwo dostępna, czy możliwe jest zakończenie jej w rozsądnym terminie oraz, jeżeli kończy się wydaniem odmowy wpisu, która powinna być uzasadniona, czy od tej decyzji przysługuje środek zaskarżenia do sądu;

               —

               czy wnioski mające na celu uzyskanie wpisu gatunku ssaków do wskazanego wykazu lub których celem jest uzyskanie indywidualnego odstępstwa zezwalającego na utrzymywanie okazów gatunków niewymienionych w tym wykazie mogą być odrzucone przez właściwe władze administracyjne wyłącznie jeżeli utrzymywanie okazów tych gatunków stanowi rzeczywiste zagrożenie dla ochrony wyżej wymienionych interesów i wymogów, oraz

               —

               czy przesłanki dotyczące utrzymywania okazów gatunków ssaków nieobjętych tym wykazem, takie jak ustanowione w art. 3a §2 pkt 3 lit. b) i pkt 6 ustawy z dnia 14 sierpnia 1986 r. o ochronie i zdrowiu zwierząt zmienionej ustawą z dnia 4 maja 1995 r., są obiektywnie uzasadnione i nie wykraczają poza to co konieczne dla zapewnienia realizacji celu założonego w ogóle przepisów krajowych.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa C-566/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 grudnia 2007 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stadeco BV

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 grudnia 2007 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stadeco BV
   (Sprawa C-566/07)
   (2008/C 64/35)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Stadeco BV
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 21 ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że podatek VAT nie jest należny w państwie członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania lub siedzibę podmiot wystawiający fakturę, jeżeli podmiot ten wykazał na fakturze podatek VAT z tytułu czynności, która na podstawie wspólnego systemu podatku VAT jest uważana za wykonaną w innym państwie członkowskim lub państwie trzecim?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej, czy jeżeli faktura w rozumieniu art. 21 ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy zostaje wystawiona na rzecz odbiorcy, który nie jest uprawniony do odliczenia podatku VAT (a zatem nie istnieje ryzyko utraty przychodów podatkowych), państwa członkowskie mogą uzależnić dokonanie korekty podatku VAT omyłkowo wykazanego na fakturze i należnego na podstawie tego przepisu od warunku, aby podatnik później wystawił swojemu klientowi skorygowaną fakturę, na której nie jest wykazany podatek VAT?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Sprawa T-138/11: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Ahouma przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Ahouma przeciwko Radzie
   (Sprawa T-138/11)
   2011/C 130/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Brouha Nathanaël Ahouma (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Brouhy Nathanaëla AHOUMY, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r.,

                           —

                           subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Brouhy Nathanaëla AHOUMY, zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne


title: Sprawa T-811/14: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Unilever/EUIPO – Technopharma (Fair & Lovely) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Fair & Lovely — Wcześniejsze słowne krajowe i Beneluksu znaki towarowe FAIR & LOVELY — Decyzja w sprawie odwołań — Artkuł 64 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr°207/2009 — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 — Zawieszenie postępowania administracyjnego — Zasada 20 ust. 7 lit. c) i zasada 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Uzasadnione oczekiwania — Nadużycie władzy — Oczywiste błędy w ocenie]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/44

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Unilever/EUIPO – Technopharma (Fair & Lovely)
   (Sprawa T-811/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Fair & Lovely - Wcześniejsze słowne krajowe i Beneluksu znaki towarowe FAIR & LOVELY - Decyzja w sprawie odwołań - Artkuł 64 ust. 1 rozporządzenia (WE) nro207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Zasada 20 ust. 7 lit. c) i zasada 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Uzasadnione oczekiwania - Nadużycie władzy - Oczywiste błędy w ocenie])
   (2017/C 104/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unilever NV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: A. Fox, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Technopharma Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Scott, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2014 r. (sprawa R 1004/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Technopharma a Unilever.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 6 października 2014 r. r. (sprawa R 1004/2013-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Technopharma Ltd a Unilever NV.

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Unilever.

               3)

               Technopharma pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Unilever.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa T-361/12: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2013 r. — Premiere Polish przeciwko OHIM — Donau Kanol (ECOFORCE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ECOFORCE — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ECO FORTE — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/20

         Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2013 r. — Premiere Polish przeciwko OHIM — Donau Kanol (ECOFORCE)
   (Sprawa T-361/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ECOFORCE - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ECO FORTE - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 24/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Premiere Polish Co., Ltd (Cheltenham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Jones i M. Carter, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Donau Kanol GmbH & Co. KG (Ried im Traunkreis, Austria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 czerwca 2012 r. (sprawa R 851/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Donau Kanol GmbH & Co. KG a Premiere Polish Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Premiere Polish Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012.


title: Sprawa C-502/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 16 listopada 2007 r. — K-1 Sp. z o.o. w Toruniu/Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 16 listopada 2007 r. — K-1 Sp. z o.o. w Toruniu/Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
   (Sprawa C-502/07)
   (2008/C 22/55)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Naczelny Sąd Administracyjny
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: K-1 Sp. z o.o. w Toruniu

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) (1) w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) (2) wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w przypadku stwierdzenia, że podatnik podatku od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej?

               2)

               Czy „środki specjalne”, o których mowa w art. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalonego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego?

               3)

               Czy w uprawnieniu przewidzianym w art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.)?

      (1)  Dz. U. 71, str. 1301-1303.

      (2)  Dz. U. L 145, str. 1-40.


title: Sprawa C-203/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/10

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii
   (Sprawa C-203/13) (1)

   2013/C 377/22
   Język postępowania: bułgarski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa T-630/13: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2013 r. — DK Recycling und Roheisen przeciwko Komisji

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/15

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2013 r. — DK Recycling und Roheisen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-630/13)
   2014/C 31/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: DK Recycling und Roheisen GmbH (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt S. Altenschmidt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady [C(2013) 5666, Dz.U. L 240, s. 27] w zakresie, w jakim odmawia on wpisania wymienionych w lit. A i D załącznika I instalacji oznaczonych identyfikatorem DE000000000001320 i DE-new-14220-0045 do przedłożonego Komisji przez Niemcy zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE wykazu instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE oraz odpowiadających im wstępnych rocznych ilości uprawnień do emisji, które względem tych instalacji należy bezpłatnie przyznać;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca zasadniczo podnosi następujące zarzuty:

               —

               Zaskarżona decyzja w zakresie, w jakim została objęta skargą strony skarżącej, narusza przepisy dyrektywy 2003/87/WE oraz decyzję 2011/278/WE (2). Ponadto decyzja jest niezgodna z zasadą proporcjonalności i Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej. Nie jest też ona odpowiednio uzasadniona.

               —

               W zakresie, w jakim odmowa bezpłatnego przyznania uprawnień względem instalacji skarżącej opiera się na tym, że w stosunku do nich dokonano ze strony Niemiec dodatkowego wstępnego przydziału bezpłatnych uprawnień jako kompensata z tytułu nadmiernych trudności, skarżąca podnosi, że decyzja 2011/278 — wbrew stanowisku Komisji — nie sprzeciwia się temu przydziałowi. W każdym razie w wyjątkowych przypadkach przydziału szczególnego w celu wyrównania nadmiernych obciążeń jako konsekwencji handlu emisjami wymagają gwarancje Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności prawa podstawowe wolności prowadzenia działalności gospodarczej i swobody własności oraz zasada proporcjonalności.

               —

               W zakresie, w jakim odmowa bezpłatnego przyznania uprawnień względem instalacji skarżącej opiera się na tym, że w stosunku do nich dokonano ze strony Niemiec dodatkowego wstępnego przydziału bezpłatnych uprawnień dla celów produkcji koncentratu cynku w wielkich piecach skarżącej w oparciu o podinstalację z procesem emisji, skarżąca zarzuca niezgodność zaskarżonej decyzji z decyzją 2011/278 oraz niespójne i niedostateczne uzasadnienie decyzji.

               —

               Wreszcie, skarżąca zarzuca, że naruszenie wymogów dobrej praktyki administracyjnej zgodnie z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Na etapie przygotowywania decyzji skarżącej nie stworzono żadnej możliwości do przedstawienia swojego stanowiska.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s.32)

      (2)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [notyfikowana jako dokument nr C(2011) 2772] (Dz.U. L 130, s. 1)


title: Sprawa T-102/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lipca 2008 r. — Cornwell przeciwko Komisji

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/23

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lipca 2008 r. — Cornwell przeciwko Komisji
   (Sprawa T-102/04) (1)

   (2008/C 247/47)

      Język postępowania: francuski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-511/07: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-511/07)
   (2008/C 22/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i U. Wölker, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że z powodu nieprzekazania informacji wymaganych art. 3 ust. 1 lit. f) decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto (1), w związku z art. 2 i 4 ust. 1 lit b) i d) decyzji Komisji nr 2005/166/WE z dnia 10 lutego 2005 r. ustanawiającej zasady wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady 280/2004/WE dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i wykonania Protokołu z Kioto (2), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych przepisów;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze Komisja zarzuca stronie pozwanej niepełne wykonanie zobowiązań wynikających z decyzji 2802004/WE w związku z decyzją 2005/166/WE. Po pierwsze bowiem strona pozwana nie dostarczyła w rocznym sprawozdaniu kompletnych informacji dotyczących metod stosownych do różnych rodzajów danych dotyczących działalności oraz czynników emisji używanych w głównych źródłach we Wspólnocie. Po drugie Wielkie Księstwo Luksemburga nie przekazało do wiadomości Komisji ogólnych szacunków niepewności elementów luksemburskiego sprawozdania dotyczącego krajowego wykazu.

      (1)  Dz.U. L 49. str. 1.

      (2)  Dz.U. L 55, str. 57.


title: Sprawa C-473/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 22 października 2012 r. — Institut professionnel des agents immobiliers (IPI) przeciwko Geoffrey’owi Englebertowi, Immo 9 SPRL, Grégory’emu Francotte

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 22 października 2012 r. — Institut professionnel des agents immobiliers (IPI) przeciwko Geoffrey’owi Englebertowi, Immo 9 SPRL, Grégory’emu Francotte
   (Sprawa C-473/12)
   2013/C 26/36
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Institut professionnel des agents immobiliers (IPI)

      Strona pozwana: Geoffrey Englebert, Immo 9 SPRL, Grégory Francotte
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 13 ust. 1 lit. g) in fine dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (1) należy dokonywać w ten sposób, iż pozostawia on państwom członkowskim swobodę w zakresie ustanowienia bądź nieustanowienia wyłączenia od obowiązku natychmiastowego przekazania informacji, o którym mowa w art. 11 ust. 1, jeżeli jest to konieczne dla zabezpieczenia praw i wolności innych osób, czy też państwa członkowskie podlegają w tym zakresie ograniczeniom?

               2)

               Czy czynności zawodowe prywatnych detektywów, uregulowane w prawie krajowym i wykonywane na zlecenie instytucji uprawnionych do kierowania do sądów spraw o naruszenie przepisów regulujących posługiwanie się tytułem zawodowym oraz określających zasady wykonywania zawodu, mieszczą się, zależnie od okoliczności, w ramach wyłączenia, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. d) i g) in fine wspomnianej dyrektywy?

               3)

               W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie drugie, czy art. 13 ust. 1 lit. d) i g) in fine wspomnianej dyrektywy jest zgodny z art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, a w szczególności z zasadą równości i niedyskryminacji?

      (1)  Dz.U. L 281, s. 31.


title: Sprawa T-412/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — M przeciwko Rzecznikowi Praw Obywatelskich (Odpowiedzialność pozaumowna — Umorzenie sprawy dotyczącej skargi kwestionującej zachowanie państwa członkowskiego — Decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotycząca postępowania w sprawie skargi — Błędy popełnione przez Komisję w ramach ustaleń dotyczących przypadku niewłaściwego administrowania — Wskazanie nazwiska strony skarżącej — Naruszenie prawa do prywatności i zasad proporcjonalności i kontradyktoryjności — Krzywda — Związek przyczynowy)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — M przeciwko Rzecznikowi Praw Obywatelskich
   (Sprawa T-412/05) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Umorzenie sprawy dotyczącej skargi kwestionującej zachowanie państwa członkowskiego - Decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotycząca postępowania w sprawie skargi - Błędy popełnione przez Komisję w ramach ustaleń dotyczących przypadku niewłaściwego administrowania - Wskazanie nazwiska strony skarżącej - Naruszenie prawa do prywatności i zasad proporcjonalności i kontradyktoryjności - Krzywda - Związek przyczynowy)
   (2008/C 285/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: M (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo G. Vandersanden i A. Kalogeropoulos, następnie A. Kalogeropoulos i L. Levi, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (przedstawiciele: J. Sant'Anna i G. Grill, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie zadośćuczynienia na podstawie art. 288 akapit drugi WE za krzywdę doznaną przez skarżącego z powodu jego imiennego wskazania w decyzji Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 18 lipca 2002 r. odnoszącej się do skargi zarejestrowanej pod numerem 1288/99/OV oraz z powodu zaniedbań Rzecznika Praw Obywatelskich przy rozpoznawaniu tej skargi i formułowaniu wniosków, do których doszedł we wspomnianej decyzji.
   Sentencja wyroku

               1)

               Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich zapłaci na rzecz M odszkodowanie w wysokości 10 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa C-54/08: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/16

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-54/08)
   (2008/C 107/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Braun i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że ustanawiając w § 5 Bundesnotarordnung [federalnej ustawie o notariacie] wymóg posiadania obywatelstwa niemieckiego jako warunek dostępu do zawodu notariusza Republika federalna Niemiec naruszyła art. 43 WE i art. 45 WE;

               —

               stwierdzenie, że nietransponując dyrektywy 89/48/WE (względnie dyrektywy 2005/36/WE) w odniesieniu do zawodu notariusza Republika Federalna Niemiec naruszyła art. 43 WE i art. 45 WE;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 43 WE zakazuje wszelkiego rodzaju dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, która wynika z przepisów prawa jako ograniczenie swobody przedsiębiorczości. Zgodnie z art. 45 ust. 1 WE postanowienia rozdziału dotyczącego prawa przedsiębiorczości nie mają zastosowania do działalności, która w jednym z państw członkowskich jest związana, choćby przejściowo, z wykonywaniem władzy publicznej.
   Zgodnie z Bundesnotarordnung w Niemczech jedynie obywatele niemieccy mogą zostać powołani jako notariusze. W związku z tym przedmiotowy przepis jest dyskryminujący ze względu na przynależność państwową i narusza swobodę przedsiębiorczości obywateli innych państw członkowskich uniemożliwiając im wykonywanie zawodu notariusza.
   Zdaniem Komisji czynności notariusza nie są objęte zakresem wyjątku przewidzianego w art. 45 WE, a w związku z tym swoboda przedsiębiorczości znajduje zastosowanie do zawodu notariusza.
   W celu udzielenia odpowiedzi na pytanie co oznacza „władza publiczna” w rozumieniu art. 45 WE z jednej strony należy odwołać się do sposobu rozumienia tego pojęcia w prawie krajowym. Czynności, które w jednym z państw członkowskich nie są traktowane jako związane z wykonywaniem władzy publicznej nie mogą być brane pod uwagę na potrzeby wyjątku, nawet wtedy, gdyby te same czynności były traktowane w innych państwach członkowskich jako związane z wykonywaniem władzy publicznej. Z drugiej strony dla wykładni pojęcia w rozumieniu art. 45 WE należy określić znaczenie i zakres pojęcia władzy publicznej w prawie wspólnotowym, przy czym jego znaczenie wymaga autonomicznej i jednolitej wykładni Trybunału Sprawiedliwości. Okoliczność, że niemiecki ustawodawca i niemieckie sądy co do zasady postrzegają czynności notariusza jako udział w wykonywaniu władzy publicznej nie oznacza, że z tego tylko powodu czynności te mogą zgodnie z bardziej surową oceną w świetle prawa wspólnotowego zostać wyłączone z zakresu swobody przedsiębiorczości. Jako wyjątek od podstawowej swobody art. 45 ust. 1 WE należy bowiem interpretować wąsko.
   Na obecnym stanie integracji znalezienie merytorycznego uzasadnienia dla wymogu obywatelstwa w związku z czynnościami notariuszy wiąże się ze znacznymi trudnościami. Żadna z tych czynności, nawet gdyby miała mieć charakter władczy, nie wymaga istnienia specjalnej więzi z państwem, która jest typowa dla obywatelstwa. Czynności te są równie mało związane z ryzykiem spowodowania konfliktów z mieszkańcami terytorium państwowego w drodze wykonywania uprawnień władczych i stosowania państwowych środków władczych.
   Czynności przywołane przez Republikę Federalną Niemiec w uzasadnieniu wymogu obywatelstwa — sporządzanie dokumentów w związku z dokonywaniem czynności prawnych i zawieraniem umów, moc dowodowa takich dokumentów, sporządzanie klauzuli wykonalności, doradztwo prawne związane ze sporządzeniem tych dokumentów — nie są wystarczające dla uzasadnienia zastosowania art. 45 WE. O ile stanowią one w ogóle udział w wykonywaniu władzy publicznej, to następuje to jedynie w pośredni sposób. Wykonywania władzy publicznej nie należy ponadto mylić z czynnościami w interesie publicznym. Użyteczność publiczna nie należy koniecznie do domeny władzy publicznej; czynności, które służą dobru ogólnemu a nie interesowi jednostek nie są realizowane koniecznie w drodze delegowania władztwa publicznego. O ile zatem rzeczywiste wykonywanie władzy publicznej może zostać zastrzeżone na rzecz własnych obywateli, to wykonywanie pewnej określonej czynności w interesie ogólnym, jak na przykład prewencyjnej opieki prawnej, może zostać zagwarantowane również w ten sposób, że dostęp do zawodu oraz obowiązki zawodowe zostałyby poddane szczególnym uregulowaniom i szczególnej kontroli.
   Komisja jest zatem zdania, że żadna z tych czynności, traktowanych osobno ani łącznie, które są powierzone notariuszom w Niemczech nie stanowi bezpośredniego i specyficznego udziału w wykonywaniu władzy publicznej w rozumieniu orzecznictwa.


title: Sprawy połączone C-431/09 i C-432/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel — Belgia) — Airfield NV, Canal Digitaal BV (C-431/09) przeciwko Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (Sabam) (C-431/09), Airfield NV (C-432/09) przeciwko Agicoa Belgium BVBA (C-432/09) (Prawo autorskie — Przekaz satelitarny — Dyrektywa 93/83/EWG — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i art. 2 — Publiczny przekaz satelitarny — Dostawca pakietu satelitarnego — Jednolitość publicznego przekazu satelitarnego — Możliwość przypisania takiego przekazu — Zezwolenie posiadacza praw autorskich na taki przekaz)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel — Belgia) — Airfield NV, Canal Digitaal BV (C-431/09) przeciwko Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (Sabam) (C-431/09), Airfield NV (C-432/09) przeciwko Agicoa Belgium BVBA (C-432/09)
   (Sprawy połączone C-431/09 i C-432/09) (1)

   (Prawo autorskie - Przekaz satelitarny - Dyrektywa 93/83/EWG - Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i art. 2 - Publiczny przekaz satelitarny - Dostawca pakietu satelitarnego - Jednolitość publicznego przekazu satelitarnego - Możliwość przypisania takiego przekazu - Zezwolenie posiadacza praw autorskich na taki przekaz)
   2011/C 355/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Airfield NV, Canal Digitaal BV (C-431/09), Airfield NV (C-432/09)

      Strona pozwana: Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (Sabam) (C-431/09), Agicoa Belgium BVBA (C-432/09)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Brussel — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. a) i b) i art. 2 dyrektywy Rady 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U. L 248, s. 15) — Wyłączne prawo autora do wydawania zezwoleń na przekaz jego utworów — Nadawanie przez nadawcę telewizyjnego sygnałów będących nośnikami programów, skierowanych do dostawcy telewizji cyfrowej za pośrednictwem niezależnego satelity — Późniejsza retransmisja tych sygnałów — Zezwolenie posiadacza praw.

      Sentencja

   Wykładnia art. 2 dyrektywy Rady 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową powinna być dokonywana w ten sposób, że dostawca pakietu satelitarnego jest zobowiązany uzyskać zezwolenie posiadacza odnośnych praw na publiczny przekaz utworów dokonywany w ramach bezpośredniej i pośredniej transmisji programów telewizyjnych takich jak stanowiące przedmiot postępowań przed sądem krajowym, chyba że posiadacze ci uzgodnili z nadawcami, których dotyczy zezwolenie, iż chronione utwory będę również przekazywane odbiorcom za pośrednictwem tego dostawcy, pod warunkiem że, w tym ostatnim wypadku, udział tego dostawcy nie powoduje udostępnienia tych utworów nowemu kręgowi odbiorców.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-189/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico (IRCCS) – Fondazione Santa Lucia/Cassa conguaglio per il settore elettrico i in. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Obniżki podatku — Przedmiotowy zakres stosowania — Ulgi dotyczące kwot należnych z tytułu pokrycia kosztów ogólnych systemu energii elektrycznej — Artykuł 17 — Przedsiębiorstwa energochłonne — Ulgi przyznawane takim przedsiębiorstwom jedynie jeśli działają w sektorze wytwórczym — Dopuszczalność)

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/2

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico (IRCCS) – Fondazione Santa Lucia/Cassa conguaglio per il settore elettrico i in.
   (Sprawa C-189/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Obniżki podatku - Przedmiotowy zakres stosowania - Ulgi dotyczące kwot należnych z tytułu pokrycia kosztów ogólnych systemu energii elektrycznej - Artykuł 17 - Przedsiębiorstwa energochłonne - Ulgi przyznawane takim przedsiębiorstwom jedynie jeśli działają w sektorze wytwórczym - Dopuszczalność))
   (2017/C 070/02)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico (IRCCS) – Fondazione Santa Lucia

      Strona pozwana: Cassa conguaglio per il settore elettrico, Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Autorità per l'energia elettrica e il gas

      Przy udziale: 2M SpA

      Sentencja

   Artykuł 17 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że pojęciem „obniżek podatku” są objęte ulgi przyznane w prawie krajowym przedsiębiorstwom energochłonnym takim jak opisane w tym przepisie, w odniesieniu do kwot takich jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, należnych z tytułu pokrycia kosztów ogólnych systemu energii elektrycznej, z zastrzeżeniem kontroli przez sąd odsyłający okoliczności faktycznych i przepisów prawa krajowego, na których opiera się ta odpowiedź Trybunału.
   Artykuł 17 ust. 1 dyrektywy 2003/96 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym obniżki podatków od zużycia energii elektrycznej jedynie na rzecz tych przedsiębiorstw energochłonnych w rozumieniu tego przepisu, które działają w sektorze wytwórczym.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa T-9/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 czerwca 2008 r. — Volkswagen przeciwko OHIM (Sylwetka samochodu ze światłami) (Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się rejestracji krajowej — Umorzenie postępowania)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 czerwca 2008 r. — Volkswagen przeciwko OHIM (Sylwetka samochodu ze światłami)
   (Sprawa T-9/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zrzeczenie się rejestracji krajowej - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 223/77)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) przedstawiciele: adwokaci H.P. Schrammek, C. Drzymalla, S. Risthaus i R. Jepsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: D. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2007 r. (sprawa R 1306/2007-4), dotyczącą, w zastosowaniu Protokołu do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków sporządzony w Madrycie dnia 27 czerwca 1989 r., międzynarodowej rejestracji graficznego znaku towarowego przedstawiającego sylwetkę samochodu ze światłami.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.