title: Sprawa C-276/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2015 r. – Hecht-Pharma GmbH/Hohenzollern Apotheke, Inhaber Winfried Ertelt

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2015 r. – Hecht-Pharma GmbH/Hohenzollern Apotheke, Inhaber Winfried Ertelt
   (Sprawa C-276/15)
   (2015/C 294/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hecht-Pharma GmbH

      Strona pozwana: Hohenzollern Apotheke, Inhaber Winfried Ertelt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 pkt 1 i 2 dyrektywy 2001/83/WE (1) sprzeciwia się przepisowi krajowemu, takiemu jak § 21 ust. 2 pkt 1 Arzneimittelgesetz (ustawy o obrocie produktami leczniczymi, AMG), zgodnie z którym nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego przeznaczonego do stosowania u ludzi, który ze względu na udokumentowane częste przepisywanie go przez lekarzy lub lekarzy stomatologii sporządzany jest w kluczowych etapach wytwarzania w aptece w ilości nie przekraczającej stu konfekcjonowanych opakowań dziennie w ramach zwyczajnej działalności farmaceutycznej oraz przeznaczony jest do wydawania w ramach ważnego zezwolenia na prowadzenie apteki?
               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

               2)

               Czy wniosek ten obowiązuje także w przypadku takiej wykładni przepisu krajowego, takiego jak § 21 ust. 2 pkt 1 AMG, iż nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego przeznaczonego do stosowania u ludzi, który ze względu na udokumentowane częste przepisywanie go przez lekarzy lub lekarzy stomatologii sporządzany jest w kluczowych etapach wytwarzania w aptece w ilości nie przekraczającej stu konfekcjonowanych opakowań dziennie w ramach zwyczajnej działalności farmaceutycznej oraz przeznaczony jest do wydawania w ramach ważnego zezwolenia na prowadzenie apteki, jeżeli ten produkt leczniczy jest albo wydawany każdorazowo indywidualnemu pacjentowi na receptę, która niekoniecznie musi być przedłożona już przed jego przygotowaniem, albo przygotowany w aptece na podstawie przepisu z farmakopei i przeznaczony do bezpośredniego wydawania pacjentom?

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie C-389/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Brak transpozycji dyrektywy 1999/74/WE)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie C-389/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Brak transpozycji dyrektywy 1999/74/WE)
   (2004/C 217/17)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-389/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: A. Bordes) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: E. Dominkovits), której przedmiotem było stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 99/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące ochrony kur niosek (Dz.U. L 203, str. 53), a w każdym razie nie informując o tych przepisach Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy, Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, F. Macken (sprawozdawca) i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 99/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące ochrony kur niosek, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003.


title: Sprawa C-58/12 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 listopada 2013 r. — Groupe Gascogne SA przeciwko Komisji (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek worków przemysłowych z plastiku — Możliwość przypisania spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną — Uwzględnienie całkowitego rocznego obrotu holdingu w celu obliczenia pułapu grzywny — Przewlekłość postępowania przed Sądem — Zasada skutecznej ochrony sądowej)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 listopada 2013 r. — Groupe Gascogne SA przeciwko Komisji
   (Sprawa C-58/12 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek worków przemysłowych z plastiku - Możliwość przypisania spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną - Uwzględnienie całkowitego rocznego obrotu holdingu w celu obliczenia pułapu grzywny - Przewlekłość postępowania przed Sądem - Zasada skutecznej ochrony sądowej)
   2014/C 39/04
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Groupe Gascogne SA (przedstawiciele: adwokaci P. Hubert oraz E. Durand)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre oraz N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie T-72/06 Groupe Gascogne przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił żądanie mające na celu częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w przedmiocie kartelu na rynku worków przemysłowych z plastiku oraz zmianę tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Groupe Gascogne SA zostaje obciążona kosztami niniejszego odwołania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa F-35/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 27 listopada 2008 r. — Klug przeciwko EMEA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Niekorzystne sprawozdanie z oceny — Nękanie psychiczne)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/51

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 27 listopada 2008 r. — Klug przeciwko EMEA
   (Sprawa F-35/07) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Niekorzystne sprawozdanie z oceny - Nękanie psychiczne)
   (2009/C 55/92)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Bettina Klug (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo W. Grupp, adwokat, następnie S. Zickgraf, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMEA) (przedstawiciele: V. Salvatore, S. Vanlievendael, pełnomocnicy, wspierani przez H.-G. Kamanna i N. Rößlera, adwokatów)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków oddalającej zażalenie skarżącej dotyczące przedłużenia umowy o pracę — Żądanie ponownego sporządzenia sprawozdania z oceny — Żądanie odszkodowania
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007, s. 45.


title: Sprawa C-247/09: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Alketa Xhymshiti przeciwko Bundesagentur für Arbeit — Familienkasse Lörrach (Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób — Rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i nr 574/72 oraz (WE) nr 859/2003 — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Świadczenia rodzinne — Obywatel państwa trzeciego pracujący w Szwajcarii i zamieszkujący wraz z małżonką i dziećmi w państwie członkowskim, którego obywatelstwo mają te dzieci)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/11

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Alketa Xhymshiti przeciwko Bundesagentur für Arbeit — Familienkasse Lörrach
   (Sprawa C-247/09) (1)

   (Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób - Rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i nr 574/72 oraz (WE) nr 859/2003 - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Świadczenia rodzinne - Obywatel państwa trzeciego pracujący w Szwajcarii i zamieszkujący wraz z małżonką i dziećmi w państwie członkowskim, którego obywatelstwo mają te dzieci)
   2011/C 13/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alketa Xhymshiti

      Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit — Familienkasse Lörrach

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Baden-Württemberg — Wykładnia rozporządzenia Rady (WE) nr 859/2003 z dnia 14 maja 2003 r. rozszerzającego przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo (Dz.U. L 124, s. 1), oraz art. 2, 13 i 76 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2), a także art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71/EWG (Dz.U. L 74, s. 1) — Obywatel państwa trzeciego pracujący w Konfederacji Szwajcarskiej i zamieszkały wraz z małżonką i dziećmi w państwie członkowskim, którego obywatelstwo mają te dzieci — Odmowa przyznania świadczeń rodzinnych przez państwo członkowskie zamieszkania — Zgodność takiej odmowy przyznania świadczeń rodzinnych z przywołanymi przepisami wspólnotowymi

      Sentencja

               1)

               Obywatel państwa trzeciego, który zamieszkuje legalnie w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej i pracuje w Szwajcarii, nie podlega w państwie członkowskim zamieszkania przepisom rozporządzenia Rady (WE) nr 859/2003 z dnia 14 maja 2003 r. rozszerzającego przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo, ponieważ rozporządzenie to nie figuruje między aktami prawa wspólnotowego wymienionymi w sekcji A załącznika II do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r., które strony tej umowy zobowiązały się stosować. W konsekwencji nie można ustalić obowiązku państwa członkowskiego zamieszkania do stosowania względem tego pracownika i jego małżonki rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r., oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97.

               2)

               Artykuły 2, 13 i 76 rozporządzenia nr 1408/71 oraz art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 574/72 nie mają wpływu na sytuację obywatelki państwa trzeciego, taką, w jakiej znajduje się skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym, w zakresie, w jakim do sytuacji tej osoby należy stosować ustawodawstwo państwa członkowskiego zamieszkania. Sam fakt, że dzieci tej obywatelki państwa trzeciego są obywatelami Unii, nie może pozbawić zgodności z prawem odmowy przyznania zasiłków rodzinnych w państwie członkowskim zamieszkania, jeżeli — co wynika z ustaleń dokonanych przez sąd krajowy — nie zostały spełnione ustawowe przesłanki konieczne do przyznania takich świadczeń.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa T-894/16: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2016 r. – Air France/Komisja

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2016 r. – Air France/Komisja
   (Sprawa T-894/16)
   (2017/C 046/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société Air France (Roissy-en-France, Francja) (przedstawiciel: adwokat R. Sermier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/1698 z dnia 20 lutego 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.22932 (11/C) (ex NN 37/07) wdrożonej przez Francję na rzecz portu lotniczego Marseille Provence i korzystających z niego przedsiębiorstw lotniczych (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 870);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje trzy zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy wad obciążających zaskarżoną decyzję, w zakresie w jakim dotyczy ona pomocy departamentu Delta Rodanu na rzecz terminalu „Marseille-Provence 2” (MP2). W szczególności,

                           —

                           środek ten nie odpowiadał jasno określonym celom interesu ogólnego. Ocena Komisji sformułowana w decyzji jest obarczona niewystarczającym uzasadnieniem, naruszeniem prawa oraz błędem w ocenie, w zakresie w jakim dotyczy:

                                       —

                                       celu polegającego na sprostaniu przewidywanemu wzrostowi ruchu lotniczego;

                                       —

                                       celu promocji rozwoju gospodarczego regionu;

                           —

                           pomoc nie była konieczna.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy wad obciążających zaskarżoną decyzję, w zakresie w jakim dotyczy ona umowy sprzedaży przestrzeni reklamowej zawartej z Airport Maketing Services.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy wad obciążających zaskarżoną decyzję, w zakresie w jakim dotyczy ona taryf opłaty za pasażera mających zastosowanie w terminalu MP2.


title: Sprawa C-535/13: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Athinon – Grecja) – Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha przeciwko Maria Patmanidi AE [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Znaki towarowe — Prawo właściciela znaku towarowego do sprzeciwienia się pierwszemu wprowadzeniu do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) bez jego zgody towarów opatrzonych tym znakiem towarowym]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/25

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Athinon – Grecja) – Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha przeciwko Maria Patmanidi AE
   (Sprawa C-535/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Znaki towarowe - Prawo właściciela znaku towarowego do sprzeciwienia się pierwszemu wprowadzeniu do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) bez jego zgody towarów opatrzonych tym znakiem towarowym])
   2014/C 409/37
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Monomeles Protodikeio Athinon

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha

      Strona pozwana: Maria Patmanidi AE

      Sentencja

   Artykuły 5 i 7 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. oraz art. 9 i 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może sprzeciwić się pierwszemu wprowadzeniu do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Unii Europejskiej bez jego zgody oryginalnych towarów opatrzonych tym znakiem towarowym.

      (1)  Dz.U. C 377 z 21.12.2013.


title: Sprawa C-563/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 1 grudnia 2010 r. — Kashayar Khavand przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 1 grudnia 2010 r. — Kashayar Khavand przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-563/10)
   2011/C 38/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kashayar Khavand

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy homoseksualizm należy uważać za orientację seksualną w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. d) zdanie drugie dyrektywy 2004/83/WE (1) oraz czy może on być wystarczającym powodem prześladowania?

               2)

               W przypadku gdy na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej:

                           a)

                           W jakim zakresie chronione są zachowania homoseksualne?

                           b)

                           Czy można wymagać od osoby homoseksualnej, aby w państwie pochodzenia realizowała swoją orientację seksualną w ukryciu, nie ujawniając jej na zewnątrz?

                           c)

                           Czy przy wykładni i stosowaniu art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2004/83/WE należy przestrzegać szczególnych zakazów mających na celu ochronę porządku publicznego i moralności, czy też zachowania homoseksualne korzystają z tej samej ochrony co w przypadku osoby heteroseksualnej?

      (1)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości [zakresu] przyznawanej ochrony; Dz.U. L 304, s. 12.


title: Sprawa T-464/15: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Othman/Rada

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/33

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Othman/Rada
   (Sprawa T-464/15)
   (2015/C 337/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Skarżąca: Razan Othman (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa skarżącej;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Sprawa C-503/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Secretario Judicial del Juzgado de Violencia sobre la Mujer de Terrassa (Hiszpania) w dniu 23 września 2015 r. – Ramón Margarit Panicello/Pilar Hernández Martínez

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Secretario Judicial del Juzgado de Violencia sobre la Mujer de Terrassa (Hiszpania) w dniu 23 września 2015 r. – Ramón Margarit Panicello/Pilar Hernández Martínez
   (Sprawa C-503/15)
   (2015/C 414/23)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Secretario Judicial del Juzgado de Violencia sobre la Mujer de Terrassa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ramón Margarit Panicello.

      Strona pozwana: Pilar Hernández Martínez.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 34, 35, 207.2, 207.3 i 207.4 Ley 1/2000 (ustawy 1/2000), regulując postępowanie administracyjne dotyczące dochodzenia zapłacenia wynagrodzenia pełnomocnika sądowego, są sprzeczne z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1), ponieważ wykluczają one możliwość kontroli sądowej? W przypadku odpowiedzi twierdzącej.
               Czy Secretario Judicial (sekretarz sądowy) w kontekście postępowania przewidzianego w art. 34 i 35 Ley 1/2000 jest „sądem” w rozumieniu art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

               2)

               Czy art. 34 i 35 Ley 1/2000 są sprzeczne z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG (2) oraz z art. 6 ust. 1 lit. d), art. 11 i art. 12 dyrektywy 2005/29/WE (3), ponieważ wykluczają one kontrolę z urzędu ewentualnych nieuczciwych warunków lub nieuczciwych praktyk handlowych zawartych w umowach podpisanych pomiędzy adwokatami a osobami fizycznymi, działającymi w celach niezwiązanych z ich działalnością gospodarczą?

               3)

               Czy art. 34 i 35 Ley 1/2000 są sprzeczne z art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 2 i pkt 3. 1 lit. q) załącznika do dyrektywy 93/13/EWG, ponieważ uniemożliwiają one w praktyce dowód w postępowaniu administracyjnym w sprawie roszczenia o zapłatę wynagrodzenia pełnomocników sądowych („jura de cuentas”) w celu rozstrzygnięcia sporu?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).

      (3)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).


title: Sprawa T-4/10: Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Al Saadi przeciwko Komisji (Śmierć strony skarżącej — Niepodjęcie postępowania przez następców prawnych — Umorzenie postępowania)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/19

         Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Al Saadi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-4/10) (1)

   (Śmierć strony skarżącej - Niepodjęcie postępowania przez następców prawnych - Umorzenie postępowania)
   2011/C 282/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Faraj Faraj Hassan Al Saadi (Leicester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Jones, barrister i M. Arani, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis, T. Scharf i E. Paasivirta, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Szostak i E. Finnegan, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo G. Palmieri, następnie G. Albenzio, avvocati dello Stato) i Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, E. Belliard i L. Butel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 954/2009 z dnia 13 października 2009 r. zmieniającego po raz 114. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, w zakresie w jakim nazwisko skarżącego znajduje się w wykazie osób i podmiotów, do których przepisy te znajdują zastosowanie (Dz.U. L 269, s. 20)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każdy z uczestników postępowania ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010


title: Sprawa T-168/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/63

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-168/06) (1)

   (2008/C 301/114)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa F-26/07: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2007 r. — Potoms i Scillia przeciwko Parlamentowi

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/37

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2007 r. — Potoms i Scillia przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-26/07)
   (2007/C 117/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Gerrit Potoms (Malines, Belgia) i Mario Scillia (Bruksela, Belgia) [przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że art. 5 i 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego są bezprawne;

               —

               uchylenie decyzji indywidualnych powołujących skarżących na stanowiska administratorów w zakresie, w jakim ustalają ich zaszeregowanie na podstawie art. 5 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               orzeczenie, że przepisy wykonawcze dotyczące przyznawania punktów za zasługi i punktów awansu są bezprawne w zakresie, w jakim przewidują zniesienie punktów za zasługi i punktów awansu w przypadku przejścia z jednej grupy funkcyjnej do drugiej;

               —

               uchylenie decyzji indywidualnych o zniesieniu punktów za zasługi i punktów awansu zgromadzonych przez skarżących w poprzedniej kategorii;

               —

               uchylenie decyzji indywidualnych o zastosowaniu mnożnika niższego niż 1 dla celów ustalenia wynagrodzenia skarżących;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podnoszą bardzo podobne zarzuty do zarzutów podnoszonych w sprawie F-31/06 (1).

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006 r., str. 50.


title: Sprawa T-476/15: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2015 r. – European Food/OHIM – Société des Produits Nestlé (FITNESS)

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/37

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2015 r. – European Food/OHIM – Société des Produits Nestlé (FITNESS)
   (Sprawa T-476/15)
   (2015/C 337/42)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Food SA (Drăgăneşti, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat I. Speciac)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Société des Produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Société des Produits Nestlé SA

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „FITNESS” – wspólnotowy znak towarowy nr 2 470 326

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 czerwca 2015 r. w sprawie R 2542/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do OHIM celem wydania decyzji zgodnej z orzeczeniem Sądu;

               —

               ewentualnie, zmianę zaskarżonej decyzji i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego Fitness nr 2470326;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie zasady 37 lit. b) ppkt (vi) i zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 oraz art. 76 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone C-362/07 i C-363/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance du VIIème arrondissement de Paris — Francja) — Kip Europe SA, Kip (UK) Ltd, Caretrex Logistiek BV, Utax GmbH (C-362/07), Hewlett Packard International SARL (C 363/07) przeciwko Administration des douanes — Direction Générale des douanes et droits indirects (Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Urządzenia wielofunkcyjne — Urządzenia składające się z modułu drukarki laserowej i modułu skanera, z funkcją kopiowania — Pozycja 8471 — Pozycja 9009)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance du VIIème arrondissement de Paris — Francja) — Kip Europe SA, Kip (UK) Ltd, Caretrex Logistiek BV, Utax GmbH (C-362/07), Hewlett Packard International SARL (C 363/07) przeciwko Administration des douanes — Direction Générale des douanes et droits indirects
   (Sprawy połączone C-362/07 i C-363/07) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Urządzenia wielofunkcyjne - Urządzenia składające się z modułu drukarki laserowej i modułu skanera, z funkcją kopiowania - Pozycja 8471 - Pozycja 9009)
   (2009/C 32/10)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal d'instance du VIIème arrondissement de Paris
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kip Europe SA, Kip (UK) Ltd, Caretrex Logistiek BV, Utax GmbH (C-362/07), Hewlett Packard International SARL (C 363/07)

      Strona pozwana: Administration des douanes — Direction Générale des douanes et droits indirects
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal d'instance du VIIème arrondissement de Paris — Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1) w brzmieniu obowiązującym w chwili wystąpienia okoliczności faktycznych w sprawie przed sądem krajowym oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 400/2006 z dnia 8 marca 2006 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz.U. L 70, s. 9) — Urządzenia składające się z modułu drukarki laserowej, modułu skanera i modułu komputera — Klasyfikacja do pozycji taryfowej 8471 60 40 (Maszyny do automatycznego przetwarzania danych) na podstawie reguły 3b) ogólnych reguł interpretacji nomenklatury scalonej (funkcja drukowania nadająca urządzeniu „zasadniczy charakter”) lub do pozycji 9009 12 00 (Fotokopiarki optyczne) na podstawie uwagi 5 E do działu 84 nomenklatury scalonej (urządzenie wykonujące w autonomiczny sposób funkcje własne — kopiowanie — inne niż przetwarzanie danych)
   Sentencja

               1)

               Wykładni uwagi 5 E do działu 84 nomenklatury scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r., należy dokonywać w ten sposób, że „specyficzne funkcje inne niż przetwarzanie danych” zapewniają wyłącznie urządzenia zawierające maszynę do automatycznego przetwarzania danych, bądź współpracujące z taką maszyną, których działanie nie obejmujące przetwarzania danych.

               2)

               Jeśli funkcja kopiowania spełniana przez urządzenia będące przedmiotem postępowań przed sądami krajowymi jest drugorzędna, należy je uznać za urządzenia maszyn do automatycznej obróbki danych w rozumieniu uwagi 5 B działu 84 nomenklatury scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1719/2005, urządzenia, które przez zastosowanie uwagi 5 C tego działu, są objęte, gdy przedstawione odrębnie, pozycją 8471. W takim przypadku mająca zastosowanie podpozycja musi zostać ustalona przy zastosowaniu uwagi 3 do sekcji XVI CN. Natomiast jeśli znaczenie tej funkcji jest równorzędne do pozostałych dwóch funkcji, urządzenia te należy klasyfikować, w zastosowaniu reguły 3b) ogólnych reguł interpretacji tejże nomenklatury, do pozycji odpowiadającej modułowi nadającemu temu urządzeniu zasadniczy charakter. Jeśli taki ustalenie jest niemożliwe, należy je zaklasyfikować do pozycji 9009 w zastosowaniu reguły 3c) tych ogólnych reguł.

               3)

               Badanie piątego pytania nie wskazuje na żaden element, który miałby wpływ na ważność pkt 4 załącznika 4 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 400/2006 z dnia 8 marca 2006 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-29/14: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — Taetel przeciwko Komisji

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/20

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — Taetel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-29/14)
   2014/C 61/37
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Taetel, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Navarro Varona, P. Vidal Martínez, J. López-Quiroga Teijero i G. Canalejo Lasarte, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w niej istnienie pomocy państwa i nakazała jej zwrot od inwestorów;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 4 ust. 1 tej decyzji w zakresie, w którym Komisja wskazała inwestorów jako beneficjentów rzekomej pomocy, którzy powinni ją zwrócić;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, odstąpienie od wykonania ustanowionego w art. 4 ust. 1 tej decyzji nakazu odzyskania pomocy od inwestorów ze względu na to, że narusza on zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na to, iż nie można było nakazać odzyskania pomocy przed publikacją decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji i uznanie za niezgodną z prawem metodologii ustalania wartości rzekomej korzyści, którą mają zwrócić inwestorzy;

               —

               stwierdzenie w całości lub w części nieważności art. 4 ust. 1 zaskarżonej decyzji dotyczącego zakazu „przenoszenia ciężaru odzyskania na inne podmioty” w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zakazu stosowania lub też rzekomej nieważności postanowień umownych przewidujących możliwość żądania od podmiotów trzecich kwot, jakie inwestorzy winni zwrócić państwu hiszpańskiemu, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza sprawa dotyczy tej samej decyzji, w przedmiocie której zostały wniesione skargi w sprawach T-700/13 Bankia przeciwko Komisji, T-719/13 Lico Leasing i Pequeños y Medianos Astilleros de Reconversión przeciwko Komisji oraz T-3/14 Anudal Industrial przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w ww. sprawach.
   Skarżąca podnosi w szczególności zarzut naruszenia art. 107 TFUE ze względu na uznanie zaskarżonej decyzji, że rozpatrywany w niej system podatkowy mający zastosowanie do niektórych umów leasingu finansowego nowowybudowanych statków stanowi jako całość pomoc państwa.
   Zdaniem skarżącej decyzja ta narusza również art. 107 TFUE w zakresie, w jakim uznano w niej, że zgodne z ww. systemem podatkowym środki stanowią „nową” pomoc państwa.
   W dalszej kolejności skarżąca podnosi naruszenie zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz art. 107, 108 i 206 TFUE ze względu na błędne określenie beneficjentów pomocy i podlegających odzyskaniu kwot, a także art. 108 ust. 3 TFUE, art. 19 rozporządzenia nr 659/1999, art. 3 ust. 6 traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na to, że w art. 4 ust. 1 zaskarżonej decyzji Komisja ustanowiła zakaz stosowania postanowień umownych przewidujących możliwość żądania od podmiotów trzecich kwot, jakie inwestorzy winni byli zwrócić władzom hiszpańskim czy też uznała te postanowienia umowne za nieważne.


title: Sprawa C-453/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Stosowanie obniżonej stawki — Żywe zwierzęta, zazwyczaj przeznaczone do wykorzystania w przygotowaniu środków spożywczych dla ludzi i zwierząt — Dostawa, przywóz i nabycie określonych żywych zwierząt, a w szczególności koni)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/9

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-453/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Stosowanie obniżonej stawki - Żywe zwierzęta, zazwyczaj przeznaczone do wykorzystania w przygotowaniu środków spożywczych dla ludzi i zwierząt - Dostawa, przywóz i nabycie określonych żywych zwierząt, a w szczególności koni)
   2011/C 204/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i B.R. Killmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i C. Blaschke, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i B. Beaupère-Manokha, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. M. Wissels i M. Noort, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 96 i 98 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy — Obniżona stawka — Dostawa, przywóz i nabycie określonych żywych zwierząt (w szczególności koni) nieprzenaczonych do przygotowania lub wyrobu środków spożywczych dla ludzi lub zwierząt.

      Sentencja

               1)

               Stosując obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej w odniesieniu do wszelkich dostaw, przywozów i transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia koni Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 96 i 98 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska i Królestwo Niderlandów pokrywają koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-116/17: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2017 r. – Spiegel-Verlag Rudolf Augstein i Sauga/EBC

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/44

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2017 r. – Spiegel-Verlag Rudolf Augstein i Sauga/EBC
   (Sprawa T-116/17)
   (2017/C 121/64)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Spiegel-Verlag Rudolf Augstein GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) i Michael Sauga (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: A. Koreng i T. Feldmann, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zarządu Europejskiego Banku Centralnego doręczonej pismem z dnia 15 grudnia 2016 r., oddalającej wniosek strony skarżącej o dostęp do dwóch dokumentów Europejskiego Banku Centralnego „The impact on government deficit and debt from off-market swaps. The Greek case” (SEC/GovC/X/10/88a) i „The Titlos transaction and possible existence of similar transactions impacting on the euro area government debt or deficit levels” (SEC/GovC/X/10/88b);

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: błędne zastosowanie art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie decyzji EBC/2004/3 (1)

               Strona skarżąca podnosi, że EBC niedostatecznie wykazał, iż poprzez ujawnienie danych dokumentów zostałaby naruszona ochrona interesu publicznego w odniesieniu do polityki finansowej, monetarnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego.
               Zarzucane przez EBC zagrażające naruszenie interesu publicznego w rzeczywistości nie daje już powodu do niepokoju ponad sześć lat po sporządzeniu dokumentów i po fundamentalnej zmianie warunków ramowych.

               2.

               Zarzut drugi: błędne zastosowanie art. 4 ust. 3 akapit pierwszy decyzji EBC/2004/3

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że sporne dokumenty nie służyły do przygotowania konkretnych decyzji, lecz wyłącznie do ogólnego kształtowania opinii i informacji wewnątrz EBC.

                           —

                           Ponadto nie można też przyjąć, że współpracownicy EBC pozwoliliby się zastraszyć możliwością ujawnienia dokumentów.

                           —

                           Ponadto według obecnego stanu w kontekście spornych dokumentów nie należy obawiać się żadnego niewłaściwego wpływu strony trzeciej na obrady EBC.

                           —

                           Ponadto EBC niedostatecznie uwzględnił i rozważył interes publiczny w dostępie do informacji.

                           —

                           Wreszcie, to nie do EBC należy ocena, co wzbogaca debatę publiczną, lecz do prasy, co wynika z jej roli strażniczej („watchdog”) uznanej przez Europejski Trybunał Praw Człowieka.

      (1)  2004/258/WE: decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (EBC/2004/3) (Dz.U. 2004, L 80, s. 42).


title: Sprawa C-181/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad (Bułgaria) w dniu 19 maja 2009 r. — Kanon Kabushiki Kaysha przeciwko I P N Bulgaria OOD

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad (Bułgaria) w dniu 19 maja 2009 r. — Kanon Kabushiki Kaysha przeciwko „I P N Bulgaria” OOD
   (Sprawa C-181/09)
   2009/C 297/20
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Sofiyski gradski sad (Bułgaria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kanon Kabushiki Kaysha

      Strona pozwana:„I P N Bulgaria” OOD
   Postanowieniem z dnia 17 września 2009 r. Trybunał (piąta izba) stwierdza, że niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa T-195/05: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2005 r. przez spółkę N.V. Deloitte Business Advisory przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/30

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2005 r. przez spółkę N.V. Deloitte Business Advisory przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-195/05)
   (2005/C 193/50)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 19 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Eurpejskich wpłynęła skarga spółki N.V. Deloitte Business Advisory, z siedzibą w Brukseli, reprezentowanej przez adwokatów Dirka Van Heuvena, Steva Ronsa i Sofię Logie, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnoski do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

               2)

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca, która wraz z innymi przedsiębiorcami utworzyła konsorcjum, złożyła pod nazwą EUPHET ofertę w ramach ogłoszonego przez Komisję Wspólnot Europejskich przetargu „Sanco Evaluation Framework Contract, Lot 1 (Public Health) — tender no SANCO/2004/01/041”. W swej skardze domaga się ona stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o niewybraniu EUPHET, jak również stwierdzenia nieważności decyzji udzielenia zamówienia innemu podmiotowi, która to decyzja nie została skarżącej doręczona i której treści zatem skarżąca nie zna.
   Na poparcie skargi skarżąca powołuje się na naruszenie przepisu art. 94 rozporządzenia nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1) oraz naruszenie przepisów art. 138 i art. 147 ust. 3 rozporządzenia nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (2), jak również naruszenie warunków ustanowionych w dokumentacji technicznej przetargu, ogólnego obowiązku uzasadnienia oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.
   Zdaniem skarżącej podany powód jej wykluczenia, a mianowicie, iż proponowane przez nią środki zmierzające do uniknięcia konfliktu interesów były niewystarczające i nie stanowiły dostatecznej gwarancji, jest niezgodny z prawem oraz z warunkami przetargu. Skarżąca twierdzi, iż wystarczy, aby podpisując umowę kontrahent zobowiązał się do niezwłocznego poinformowania Komisji o jakimkolwiek potencjalnym konflikcie interesów oraz do uczynienia wszystkiego celem położenia mu kresu tak szybko, jak to tylko możliwe. Skarżąca twierdzi również, iż zaproponowała rozwiązania daleko wykraczające ponad to, co było od niej wymagane.
   Skarżąca dodaje, że nie została nigdy poproszona o dostarczenie dodatkowych informacji, co jej zdaniem stanowi naruszenie przepisu art. 146 ust. 3 rozporządzenia nr 2342/2002, naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady bezstronnego traktowania oraz zasady niedyskryminacji, jak również naruszenie przepisów art. 89 ust. 1 i art. 99 rozporządzenia nr 1605/2002.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 242, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, EURATOM) NR 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, str. 1).


title: Sprawa T-466/15: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Makhlouf/Rada

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/34

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-466/15)
   (2015/C 337/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Skarżący: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa skarżącego;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Sprawa T-335/07: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2007 r. — Mergel i in. przeciwko OHIM (Patentconsult)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/55

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2007 r. — Mergel i in. przeciwko OHIM (Patentconsult)
   (Sprawa T-335/07)
   (2007/C 269/99)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Volker Mergel (Wiesbaden, Niemcy), Klaus Kampfenkel (Hofheim, Niemcy), Burkart Bill (Darmstadt, Niemcy) und Andreas Herden (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciel: G. Friderichs, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 25 czerwca 2007 r. (sprawa R 299/2007-4);

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Patentconsult” dla usług z klas 35, 41 i 42 (zgłoszenie nr 4 439 774).

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest ani opisowy, ani pozbawiony wymaganego minimum charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-387/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 12 lipca 2016 r. – Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos/Nidera B. V i Vilniaus apskrities valstybinė mokesčių inspekcija

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 12 lipca 2016 r. – Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos/Nidera B. V i Vilniaus apskrities valstybinė mokesčių inspekcija
   (Sprawa C-387/16)
   (2016/C 343/48)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu w przedmiocie środka zaskarżenia: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos..

      Druga strona postępowania: Nidera B. V, Vilniaus apskrities valstybinė mokesčių inspekcija

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w związku z zasadą neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on zmniejszenie zwykle płatnych na podstawie prawa krajowego odsetek od nadpłaty (nadwyżki) VAT, która nie została zwrócona (potrącona) w odpowiednim czasie, które to zmniejszenie uwzględnia okoliczności inne niż te, które wynikają z działań samego podatnika, takie jak stosunek odsetek do kwoty nadpłaty nie zwróconej w odpowiednim terminie, okres, w którym nadpłata nie została zwrócona i powody leżące u podstaw tego stanu, jak również straty faktycznie poniesione przez podatnika?

      (1)  Dz.U. L 347, s.1.


title: Sprawa C-430/13: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla – Węgry) – Ilona Baradics i in. przeciwko QBE Insurance (Europe) Ltd Magyarországi Fióktelepe, Magyar Állam (Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki — Uregulowanie krajowe ustalające minimalne kwoty gwarancji, które powinien zapewnić organizator podróży, by w razie niewypłacalności móc zwrócić pieniądze zapłacone przez konsumentów)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/21

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla – Węgry) – Ilona Baradics i in. przeciwko QBE Insurance (Europe) Ltd Magyarországi Fióktelepe, Magyar Állam
   (Sprawa C-430/13) (1)

   ((Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki - Uregulowanie krajowe ustalające minimalne kwoty gwarancji, które powinien zapewnić organizator podróży, by w razie niewypłacalności móc zwrócić pieniądze zapłacone przez konsumentów))
   2014/C 112/25
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Ítélőtábla

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ilona Baradics, Adrienn Bóta, Éva Emberné Stál, Lászlóné György, Sándor Halász, Zita Harászi, Zsanett Hideg, Katalin Holtsuk, Gábor Jancsó, Mária Katona, Gergely Kézdi, László Korpás, Ferencné Kovács, Viola Kőrösi, Tamás Kuzsel, Attila Lajtai, Zsolt Lőrincz, Ákos Nagy, Attiláné Papp, Zsuzsanna Peller, Ágnes Petkovics, László Pongó, Zsolt Porpáczy, Zsuzsanna Rávai, László Román, Zsolt Schneck, Mihály Szabó, Péter Szabó, Zoltán Szalai, Erika Szemeréné Radó, Zsuzsanna Szigeti, Nikolett Szőke, Péter Tóth, Zsófia Várkonyi, Mónika Veress

      Strona pozwana: QBE Insurance (Europe) Ltd Magyarországi Fióktelepe, Magyar Állam

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Fővárosi Ítélőtábla – Wykładnia art. 7 i 9 dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz.U. L 158, s. 59) – Konsumenci, którzy zawarli z organizatorem podróży umowy o imprezę turystyczną, na podstawie których wpłacili zaliczki, a w niektórych wypadkach pełną cenę imprezy – Organizator podróży, który stał się niewypłacalny przed rozpoczęciem podróży przez tych konsumentów – Zgodność z rzeczoną dyrektywą uregulowania krajowego ustalającego minimalne kwoty gwarancji, które powinien zapewnić organizator podróży, by móc w razie niewypłacalności móc zwrócić pieniądze zapłacone przez konsumentów.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, którego szczegółowe zasady stosowania nie prowadzą, na wypadek niewypłacalności organizatora podróży, do skutecznego zapewnienia konsumentowi zwrotu całości zapłaconych przez niego pieniędzy oraz jego powrotu z podróży. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy sytuacja ta ma miejsce w przypadku przepisów krajowych rozpatrywanych w toczącym się przed nim sporze.

               2)

               Artykuł 7 dyrektywy 90/314 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie dysponuje żadnym zakresem uznania, jeżeli chodzi o zakres ryzyka, jakie winno być pokryte gwarancją organizatora lub punktu sprzedaży detalicznej imprez turystycznych na rzecz konsumentów. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy celem lub skutkiem kryteriów ustanowionych przez dane państwo członkowskie dla ustalenia kwoty wspomnianej gwarancji jest ograniczenie zakresu ryzyka, jaki gwarancja ta powinna pokryć, w przypadku, w którym kryteria te byłyby oczywiście niezgodne ze zobowiązaniami wynikającymi ze wspomnianej dyrektywy i stanowiłyby zatem wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii, które, z zastrzeżeniem stwierdzenia istnienia bezpośredniego związku przyczynowego, mogłoby prowadzić do powstania odpowiedzialności po stronie danego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-670/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 18 grudnia 2013 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 23 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-93/12 D'Agostino przeciwko Komisji

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/12

         Odwołanie wniesione w dniu 18 grudnia 2013 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 23 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-93/12 D'Agostino przeciwko Komisji
   (Sprawa T-670/13 P)
   2014/C 78/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Luigi D’Agostino (Luksemburg, Luksemburg)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 października 2013 r. w sprawie F-93/12 D’Agostino przeciwko Komisji;

               —

               Oddalenie skargi L. D’Agostina w sprawie F-93/12 jako bezzasadnej;

               —

               Rozstrzygnięcie, że każda ze stron pokryje własne koszty postępowania w niniejszej instancji;

               —

               Obciążenie L. D’Agostina kosztami w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej;

               —

               Zawieszenie postępowania do czasu ogłoszenia wyroku w sprawie T-368/12 P Komisja przeciwko Macchii.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący błędu merytorycznego i przeinaczenia stanu faktycznego, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) zastosował swój wyrok z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie F-63/11 Macchia przeciwko Komisji do sytuacji członka personelu kontraktowego, który nie zwracał się o przedłużenie z nim umowy.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa, podzielony na trzy części, których podstawą są:

                           —

                           błędna wykładnia art. 3a warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (WZIP) (odnośnie do pkt 56-58 zaskarżonego wyroku);

                           —

                           naruszenie prawa przy określaniu relacji między interesem służby a zasadą legalności (odnośnie do pkt 63 zaskarżonego wyroku);

                           —

                           przekroczenia granic kontroli sądowej SSP oraz tego, że SSP orzekł w związku z tym ultra vires (odnośnie do pkt 59, 60 i 63 zaskarżonego wyroku).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia (odnośnie do pkt 57 i 59 zaskarżonego wyroku.


title: Sprawa C-574/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/38

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-574/08)
   (2009/C 44/65)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: V. Peere i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2006/70/WE upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r. Jednak do chwili wniesienia niniejszej skargi skarżąca nie przyjęła niezbędnych przepisów, a w każdym razie jeszcze nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 214, s. 29.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2005 w sprawie T-151/03 Nuova Agricast Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Skarga bez przedmiotu)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/17

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 czerwca 2005
   w sprawie T-151/03 Nuova Agricast Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Skarga bez przedmiotu)
   (2005/C 229/36)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-151/03 Nuova Agricast Srl, z siedzibą w Cerignola (Włochy), reprezentowanej przez M. Calabrese, avvocato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Di Bucci i P. Aalto, wspierani przez A. Abate, avocat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), wspierana przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: początkowo K. Manji, następnie C. z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej skarżącej dostępu do dokumentu pochodzącego od Państwa Członkowskiego, Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: M. H. Jung, wydał w dniu 8 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Skarżąca poniesie zarówno własne koszty, jak i koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003


title: Sprawa C-73/12: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 4 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Ahmedowi Ettaghiemu (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Brak opisu sporu przed sądem krajowym — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/8

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 4 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Ahmedowi Ettaghiemu
   (Sprawa C-73/12) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Brak opisu sporu przed sądem krajowym - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 303/15
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di Pace di Revere

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Ahmed Ettaghi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Giudice di Pace di Revere — Wykładnia art. 2, 4, 6, 7, 8, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98) oraz art. 4 ust. 3 TUE — Przepisy krajowe przewidujące nałożenie grzywny na obcokrajowca, który nielegalnie wjechał na terytorium kraju lub nielegalnie na nim przebywał — Dopuszczalność uznania nielegalnego pobytu za występek — Możliwość zastąpienia grzywny natychmiastowym wydaleniem na okres co najmniej pięciu lat lub karą ograniczenia wolności („permanenza domiciliare”) — Zobowiązania państw członkowskich przed upływem terminu transpozycji dyrektywy

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Revere (Włochy) postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa C-76/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  9 lutego 2006 r.  przez Britannia Alloys & Chemicals Ltd. od wyroku z dnia  29 listopada 2005 r.  w sprawie T-33/02 Britannia Alloys & Chemicals Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/2

         Odwołanie wniesione w dniu 9 lutego 2006 r. przez Britannia Alloys & Chemicals Ltd. od wyroku z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie T-33/02 Britannia Alloys & Chemicals Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-76/06 P)
   (2006/C 108/03)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Britannia Alloys & Chemicals Ltd. [Przedstawiciel(-e): S. Mobley, H. Bardell i M. Commons, Solicitors]

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie wyroku, w zakresie w jakim oddalono w nim skargę wniesioną przez Britannię na decyzję;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji, w zakresie w jakim odnosi się on do Britannii;

               —

               alternatywnie do pkt ii), dokonanie zmiany art. 3 decyzji, w zakresie w jakim odnosi się on do Britannii, poprzez uchylenie lub znaczne obniżenie grzywny nałożonej w nim na Britannię;

               —

               alternatywnie do pkt ii) i iii), przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji, zgodnie z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Trybunał Sprawiedliwości;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami Britannii poniesionymi w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji i Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi, że

               1)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/62/EWG (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 17”) (1), stwierdzając, że Komisja prawidłowo zastosowała górną granicę 10 % wartości obrotu zgodnie z art. 15 ust. 2 do obrotu Britannii, który osiągnęła ona w trakcie roku obrotowego kończącego się w dniu 30 czerwca 1996 r., a nie do obrotu osiągniętego przez nią w roku poprzedzającym wydanie decyzji,

               2)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył zasadę równości:

                           a)

                           potwierdzając dyskryminację Komisji pomiędzy przedsiębiorstwami będącymi zasadniczo w tej samej sytuacji poprzez zastosowanie w przypadku Britannii górnej granicy 10 % do obrotu osiągniętego w ostatnim roku uznanym przez Komisję za rok „normalnej działalności gospodarczej”, a w przypadku pozostałych przedsiębiorstw będących adresatami tej samej decyzji, do obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym wydanie decyzji,

                           b)

                           potwierdzając decyzję Komisji, która dyskryminuje Britannię, biorąc pod uwagę praktykę w innych bezpośrednio porównywalnych sprawach, ze względu na rok, do którego ma zastosowanie górna granica wartości obrotu,

               3)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył zasadę pewności prawa:

                           a)

                           potwierdzając użycie przez Komisję innego roku obrotowego aniżeli rok poprzedzający wydanie zaskarżonej decyzji przy stosowaniu górnej granicy przewidzianej w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17. Wymóg pewności odnosi się do maksymalnej wysokości kary, jaka może być nałożona, oraz

                           b)

                           dokonując takiej interpretacji art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17, która doprowadziła do nałożenia kary nieodpowiadającej karze określonej w czasie, kiedy naruszenie zostało popełnione, i w ten sposób naruszając podstawowe prawa przedsiębiorstw.

      (1)  Rozporządzenie Rozporządzenie Rady EWG nr 17 pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U. 13 z 21.02.1962, str.204 – 211).


title: Sprawa T-128/13: Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2013 r. — Vicente Gandia Pla przeciwko OHIM — Tesco Stores (MARQUES DE CHIVÉ) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Zrzeczenie się krajowego znaku towarowego — Następczy brak przedmiotu sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/13

         Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2013 r. — Vicente Gandia Pla przeciwko OHIM — Tesco Stores (MARQUES DE CHIVÉ)
   (Sprawa T-128/13) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Zrzeczenie się krajowego znaku towarowego - Następczy brak przedmiotu sporu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 359/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vicente Gandia Pla, SA (Chiva, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Tesco Stores Ltd (Cheshunt, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 grudnia 2012 r. (sprawa R 854/2012-1) dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Tesco Stores Ltd a Vicente Gandia Pla, SA

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-407/05: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia  6 kwietnia 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Reyniers & Sogama BVBA przeciwko Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne — Art. 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Pokrycie przywozowych należności celnych — Dowód na prawidłową realizację procedury lub miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość nastąpiły — Skutki nie wskazania głównemu zobowiązanemu terminu, w jakim ma on dostarczyć rzeczony dowód)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/15

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 kwietnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Reyniers & Sogama BVBA przeciwko Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, Belgische Staat
   (Sprawa C-407/05) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Art. 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Pokrycie przywozowych należności celnych - Dowód na prawidłową realizację procedury lub miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość nastąpiły - Skutki nie wskazania głównemu zobowiązanemu terminu, w jakim ma on dostarczyć rzeczony dowód)
   (2006/C 178/24)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Cassatie van België
   Strony postępowania przed sądem krajowym:

      Strona skarżąca: Reyniers & Sogama BVBA

      Strona pozwana: Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, Belgische Staat
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 11a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1062/87 z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury (Dz. U. L 107, str. 1), dodanego art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1429/90 z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (EWG) nr 1062/87 (Dz. U. L 137, str. 1), art. 34 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2726/90 z dnia 17 września 1990 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego (Dz. U. L 262, str. 1), oraz art. 49 rozporządzenia Komisji nr 1214/92 z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury (Dz. U. L 132, str. 1) — Pokrycie przywozowych należności celnych — Powiadomienie skierowane przez urząd celny wyjścia do głównego zobowiązanego, w którym zwrócono się do niego o dostarczenie dowodu na prawidłową realizację procedury lub miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość nastąpiły — Brak wskazania terminu — Skutki w zakresie zgodności powiadomienia z prawem oraz pokrycia długu celnego
   Sentencja
   Artykuł 36 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 222/77 z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego, zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 474/90 z dnia 22 lutego 1990 r. w celu zniesienia obowiązku złożenia noty tranzytowej przy przekroczeniu wewnętrznej granicy Wspólnoty, w zw. z art. 11a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1062/87 z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1429/90 z dnia 29 maja 1990 r. oraz art. 34 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2726/90 z dnia 17 września 1990 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego w zw. z art. 49 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1214/92 z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury należy interpretować w ten sposób, że urząd celny wyjścia jest zobowiązany wskazać powiadamiającemu trzymiesięczny termin, w jakim dowód na prawidłową realizację procedury lub miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie nastąpiły, ma zostać przekazany do tego urzędu zgodnie z wymogami organów celnych i że w związku z tym właściwy organ może przystąpić do pokrycia długu celnego dopiero po wyraźnym wskazaniu zgłaszającemu, iż dysponuje on trzymiesięcznym terminem na przedstawienie żądanego dowodu i po tym, jak dowód ten nie zostanie dostarczony.

      (1)  Dz. U. C 22 z 28.1.2006


title: Sprawa F-130/07: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Vinci przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/32

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Vinci przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa F-130/07)
   (2008/C 8/58)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Fiorella Vinci (Schöneck, Niemcy) (przedstawiciel: B. Karthaus, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że włączenie pisma pozwanego z dnia 5 marca 2007 r. (07) 139a H KK7bk HEAL i pisma z dnia 5 marca 2007 r. (07) 139b H KK/bk HEAL do akt osobowych, oraz zachowanie w nich „Medical Certificate” Dr. Schöna z dnia 24 kwietnia 2007 r., jak również włączenie wyniku badania przeprowadzonego w dniu 2 kwietnia 2007 r. przez Deutsche Klinik für Diagnostik i dotyczącego stanu zdrowia skarżącej do akt medycznych, jest niezgodne z prawem;

               —

               stwierdzenie, że decyzja pozwanego z dnia 3 września 2007 r. (07) 772 PSR JMC/cc APPE, w której pozwany odmawia usunięcia danych osobowych z dokumentów określonych w tiret pierwszym, jest niezgodna z prawem;

               —

               stwierdzenie, że zarządzenie pozwanego z dnia 5 marca 2007 r. zobowiązujące do poddania się badaniu lekarskiemu nie wywołuje skutków prawnych;

               —

               zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącej kwoty 10 000,00 EUR;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach pierwszego żądania skarżąca wnosi o stwierdzenie, że włączenie wymienionych dokumentów do jej akt osobowych, względnie do osobno prowadzonych akt medycznych, jest niezgodne z prawem. Drugie żądanie dotyczy stwierdzenia, że odmowa przez pozwanego usunięcia bezprawnie uzyskanych danych osobowych jest niezgodna z prawem. W uzasadnieniu skarżąca podnosi, że staff rule 5.13.4 Europejskiego Banku Centralnego (EBC) stoi na przeszkodzie uzyskiwaniu oraz zachowywaniu danych medycznych, ponieważ po pierwsze nie upoważnia ona do przekształcania danych osobowych należących do kategorii określonych w art. 10 rozporządzenia WE nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 45/2001”) i po drugie — wbrew dyspozycji art. 10 ust. 2b) rozporządzenia nr 45/2001 — nie przewiduje celu, dla którego przekształcanie danych byłoby konieczne.
   W ramach trzeciego żądania skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 marca 2007 r. zarządzającej poddanie się przez skarżącą badaniu lekarskiemu. Skarżąca wywodzi nieważność tej decyzji z zarzutu nadużycia swobodnego uznania oraz naruszenia istotnych przepisów proceduralnych, które wynikają jej zdaniem ze staff rule 5.13.4. Zasada ta przewiduje, że jedynie „Medical Adviser” EBC jest upoważniony do zarządzania dodatkowych środków medycznych, jak na przykład badań, nie natomiast bezpośredni przełożony skarżącej.
   Ponadto skarżąca wnosi o naprawienie krzywd doznanych jakoby w następstwie faktu, że musiała poddać się szczegółowemu badaniu lekarskiemu, mimo iż nie istniała dla tego dostateczna podstawa prawna.


title: Sprawa T-359/11: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/58

         Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-359/11) (1)

   2014/C 292/72
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-359/06: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/7

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-359/06)
   (2006/C 249/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: V. Kreuschitz, I. Kaufmann-Bühler, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2001/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 89/655/EWG dotyczącą minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy wygasł w dniu 19 lipca 2004 r.

      (1)  Dz. U. L 195, str. 46.


title: Sprawa C-338/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale (Włochy) w dniu 22 lipca 2008 r. — P. Ferrero e C. SPA przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Alba

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale (Włochy) w dniu 22 lipca 2008 r. — P. Ferrero e C. SPA przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Alba
   (Sprawa C-338/08)
   (2008/C 260/11)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione Tributaria Regionale
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: P. Ferrero e C. SPA

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Ufficio di Alba
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy podatek potrącany u źródła z tytułu wyrównania dywidendy stanowi podatek potrącany u źródła zakazany na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy 435/90/EWG (1) (w niniejszej sprawie spółka zależna wybrała reżim umowny)?

               2)

               Dodatkowo, w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy ma zastosowanie klauzula ochronna wskazana w art. 7 ust. 2 tej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 225, s. 6.


title: Sprawa C-40/16: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Irene Uhden/KLM Royal Dutch Airlines NV

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/20

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Irene Uhden/KLM Royal Dutch Airlines NV
   (Sprawa C-40/16) (1)

   (2016/C 326/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa C-393/13 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 października 2014 r. – Rada Unii Europejskiej przeciwko Alumina d.o.o. i Komisji Europejskiej [Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie wykonawcze(UE) nr 464/2011 — Przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Ustalenie wartości normalnej — Pojęcie zwykłego obrotu handlowego]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 października 2014 r. – Rada Unii Europejskiej przeciwko Alumina d.o.o. i Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-393/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze(UE) nr 464/2011 - Przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Ustalenie wartości normalnej - Pojęcie zwykłego obrotu handlowego])
   2014/C 421/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany początkowo przez G. Berrischa, a następnie przez D. Gerardina, adwokatów)

      Druga strona postępowania: Alumina d.o.o. (przedstawiciele: J.-F. Bellis i B. Servais, adwokaci), Komisja Europejska

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-173/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Football Dataco Ltd, Scottish Premier League Ltd, Scottish Football League, PA Sport UK Ltd przeciwko Sportradar GmbH, Sportradar AG (Dyrektywa 96/9/WE — Ochrona prawna baz danych — Artykuł 7 — Prawo sui generis — Baza danych dotyczących rozgrywek w odbywających się mistrzostwach piłki nożnej — Pojęcie „wtórnego wykorzystania” — Umiejscowienie czynności polegającej na wtórnym wykorzystaniu)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Football Dataco Ltd, Scottish Premier League Ltd, Scottish Football League, PA Sport UK Ltd przeciwko Sportradar GmbH, Sportradar AG
   (Sprawa C-173/11) (1)

   (Dyrektywa 96/9/WE - Ochrona prawna baz danych - Artykuł 7 - Prawo sui generis - Baza danych dotyczących rozgrywek w odbywających się mistrzostwach piłki nożnej - Pojęcie „wtórnego wykorzystania” - Umiejscowienie czynności polegającej na wtórnym wykorzystaniu)
   2012/C 379/12
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Football Dataco Ltd, Scottish Premier League Ltd, Scottish Football League, PA Sport UK Ltd

      Strona pozwana: Sportradar GmbH, Sportradar AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77, s. 20), a w szczególności art. 7 tej dyrektywy — Prawo twórcy bazy danych do zakazania pobierania danych lub wtórnego wykorzystywania części zawartości takiej bazy — Pojęcia „pobieranie danych” i „wtórne wykorzystanie” (art. 7 ust. 2 dyrektywy) — Baza danych zawierająca informacje o odbywających się meczach piłki nożnej („Footbal Live”)

      Sentencja

   Artykuł 7 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych powinien być interpretowany w ten sposób, że przesłanie przez osobę za pomocą serwera położonego w państwie członkowskim A danych, wcześniej pobranych przez tę osobę z bazy danych chronionej przez prawo sui generis na podstawie tej samej dyrektywy, na komputer innej osoby znajdującej się w państwie członkowskim B i na jej wniosek w celu ich przechowywania w pamięci tego komputera i wyświetlania ich na jego ekranie, stanowi czynność „wtórnego wykorzystania” rzeczonych danych przez osobę, która dokonała tego przesłania. Należy stwierdzić w każdym razie, że czynność ta miała miejsce w państwie członkowskim B, o ile istnieją przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że taka czynność objęta jest zamiarem skierowania jej przez jej autora do klientów zamieszkałych lub mających siedzibę w tym ostatnim państwie członkowskim, co należy do oceny sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


title: Sprawa C-21/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) Arbitral Tributário (Portugalia) w dniu 15 stycznia 2016 r. – Euro Tyre BC/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) Arbitral Tributário (Portugalia) w dniu 15 stycznia 2016 r. – Euro Tyre BC/Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-21/16)
   (2016/C 118/13)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Euro Tyre BC

      Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 131 i art. 138 ust. 1 dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów sprzeciwiają się temu, by urząd podatkowy państwa członkowskiego odmówił przyznania zwolnienia z podatku VAT przekazującemu towar mającemu miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym państwie członkowskim, gdyż nabywca, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim nie jest zarejestrowany w VIES (2) [systemie wymiany informacji w zakresie podatku VAT] ani nie jest objęty w tym kraju systemem opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, chociaż w momencie przekazania posiada on ważny numer VAT w tym innym państwie członkowskim, który to numer wykorzystano w treści faktur dotyczących transakcji i gdy spełniono materialnoprawne łączne przesłanki wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, to jest, gdy uprawnienie do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przekazane nabywcy i gdy dostawca wykaże, że rzeczony towar został wysłany lub przewieziony do innego państwa członkowskiego oraz że w wyniku owej wysyłki lub transportu ten sam towar opuścił fizycznie terytorium państwa członkowskiego wysyłki do nabywcy będącego podatnikiem lub osoby prawnej działającej w takim charakterze w państwie członkowskim odmiennym od państwa wysyłki towarów?

               2)

               Czy zasada proporcjonalności sprzeciwia się temu, by art. 138 ust. 1 dyrektywy 2006/112 interpretować w ten sposób, że należy odmówić zwolnienia z podatku VAT, w przypadku gdy mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim przekazujący towar wiedział o tym, iż nabywca mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim, choć posiada w tym innym państwie członkowskim ważny numer VAT, nie jest zarejestrowany w VIES ani nie był objęty w tym kraju systemem opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, ale oczekiwał że nabywcy zostanie wpisany do rejestru ze skutkiem wstecznym jako wewnątrzwspólnotowy podmiot gospodarczy?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

      (2)  Value Added tax-Information Exchange System


title: Sprawa C-29/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stralsund (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2016 r. – HanseYachts AG/Port D’Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D’Azur, Compagnie Generali IARD SA

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stralsund (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2016 r. – HanseYachts AG/Port D’Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D’Azur, Compagnie Generali IARD SA
   (Sprawa C-29/16)
   (2016/C 136/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Stralsund

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: HanseYachts AG

      Strona pozwana: Port D’Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D’Azur, Compagnie Generali IARD SA

      Pytania prejudycjalne

   Jeżeli prawo procesowe państwa członkowskiego przewiduje samodzielne postępowanie dowodowe, w którym na zarządzenie sądu zasięgana jest opinia biegłego (tutaj: expertise judiciaire prawa francuskiego), i jeżeli w tym państwa prowadzone jest takie postępowanie, i następnie w tym samym państwie członkowskim wszczynane jest postępowanie sporne między tymi samymi stronami opierające się na wynikach samodzielnego postępowania dowodowego:
   Czy w tym przypadku już samo pismo, za pośrednictwem którego wszczęte zostało odrębne postępowanie dowodowe stanowi „dokument wszczynający postępowanie albo dokument równorzędny” w rozumieniu art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1), za pośrednictwem którego wszczęte zostało postępowanie sporne? Czy też pismo, za pośrednictwem którego zostało wszczęte postępowanie sporne należy zaklasyfikować jako „dokument wszczynający postępowanie albo dokument równorzędny”?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2001 L 12, s.1.


title: Sprawa T-36/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 marca 2009 r. – Furukawa Electric North America przeciwko OHIM (SLIM LINE)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/39

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 marca 2009 r. – Furukawa Electric North America przeciwko OHIM (SLIM LINE)
   (Sprawa T-36/08) (1)

   2009/C 90/62

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa C-132/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 10 WE — Szósta dyrektywa VAT — Obowiązki w systemie wewnętrznym — Kontrola czynności podlegających opodatkowaniu — Abolicja podatkowa)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-132/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 10 WE - Szósta dyrektywa VAT - Obowiązki w systemie wewnętrznym - Kontrola czynności podlegających opodatkowaniu - Abolicja podatkowa)
   (2008/C 223/05)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik, i G. De Bellis, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s.1) — Obowiązki w systemie wewnętrznym — Prawo krajowe przewidujące zrzeczenie się praw do kontroli czynności podlegających opodatkowaniu dokonanych w kilku okresach podatkowych
   Sentencja

               1)

               Przewidując w sposób ogólny i bez żadnego rozróżnienia w art. 8 i 9 legge n. 289, disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale dello Stato (legge finanziaria 2003) [ustawy nr 289 o zasadach opracowywania rocznego i wieloletniego budżetu państwa (ustawy budżetowej na 2003 r.)] zrzeczenie się praw do kontroli czynności podlegających opodatkowaniu dokonanych w kilku okresach podatkowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej, na mocy 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku oraz na mocy art. 10 WE.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.