Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 1985 r. # Jan Amesz i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy - Współczynnik korygujący. # Sprawy połączone 532, 534, 567, 600, 618, 660/79 oraz 543/79.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 czerwca 1976 r. # Raymond Elz przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 56-75.


title: Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. # Sociedad Agricola Requingua Ltda przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TORO DE PIEDRA - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy D. ORIGEN TORO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009. # Sprawa T-358/09.

text:
      Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. – Sociedad Agricola Requingua przeciwko OHIM – Consejo Regulador de la
            Denominación de Origen Toro (TORO DE PIEDRA)
      (sprawa T‑358/09)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TORO DE PIEDRA – Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy D. ORIGEN TORO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Prawo do bycia wysłuchanym – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009
      1.                     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie
            Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 27, 29, 40, 42)
      2.                     Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Decyzje Urzędu – Poszanowanie prawa do obrony – Zakres zasady (rozporządzenie Rady
            nr 207/2009, art. 75) (por. pkt 51, 52)
      3.                     Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Uzasadnienie decyzji – Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 – Zakres
            identyczny z zakresem art. 253 WE (art. 253 WE; rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 75 zdanie pierwsze) (por. pkt 57)
      Przedmiot

               Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2009 r. (sprawa R 1117/2008‑2) dotyczącą postępowania w sprawie
                  sprzeciwu między Consejo Regulador de la Denominación de Origen Toro a Sociedad Agricola Requingua Ltda.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Sociedad Agricola Requingua Ltda

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy TORO DE PIEDRA dla towarów z klasy 33

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Consejo Regulador de la Denominación de Origen Toro

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Graficzny wspólnotowy znak towarowy D. ORIGEN TORO dla towarów z klasy 33; graficzny hiszpański znak towarowy Denominación
                  de Origen TOR zarejestrowany dla towarów z klasy 33

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Sociedad Agricola Requingua Ltda zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 27 września 2016 r.#Satkirit Holdings Ltd przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.#Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego luvo – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy luvo – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo towarów i usług – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.#Sprawa T-449/15.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 12 grudnia 2006 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Parthenon AE Oikodomikon - Technikon - Touristikon - Viomichanikon - Emporikon kai Exagogikon Ergasion. # Klauzula arbitrażowa - Czwarty program ramowy badań, rozwoju technologicznego i prezentacji - Zwrot zaliczek. # Sprawa T-7/05.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 12 grudnia 2006 r. – Komisja przeciwko Parthenon
      (Sprawa T-7/05)
      Klauzula arbitrażowa – Czwarty program ramowy badań, rozwoju technologicznego i prezentacji – Zwrot zaliczek
      Postępowanie – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej (art. 238 WE; decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1110/94)
         (por. pkt 73–92, 94–107)

      Przedmiot

               Skarga na podstawie art. 238 WE w przedmiocie zwrotu zaliczek wypłaconych w ramach umowy FAIR-CT98-9544 rozwiązanej przez
                  Komisję z powodu niewykonania zobowiązań umownych przez pozwaną

            Sentencja

                  1)

                  Zasądza się od pozwanej, Parthenon AE Oikodomikon – Technikon – Touristikon – Viomichanikon – Emporikon kai Exagogikon Ergasion,
                     na rzecz Komisji kwotę 154 383,53 EUR wraz z odsetkami według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych
                     operacji refinansowania powiększonej o półtora punktu za okres od dnia 31 lipca do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz o dwa punkty
                     za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia całkowitej spłaty zadłużenia.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja pokrywa jedną trzecią kosztów własnych i jedną trzecią kosztów pozwanej. Pozwana pokrywa dwie trzecie kosztów własnych
                     i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję.


Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 10 marca 2016 r.#credentis AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).#Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Curodont – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Eurodont – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.#Sprawa T-53/15.


Wyrok Sądu (dziewiąta izba) z dnia 8 października 2014 r. # Laboratoires Polive przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Sprawy połączone T-122/13 i T-123/13.


Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 marca 2015 r.#Carola Maggiulli przeciwko Komisji Europejskiej.#Służba publiczna – Awans – Postępowanie w sprawie awansu (2013) – Decyzja o nieawansowaniu – Porównanie osiągnięć.#Sprawa F-61/14.


title: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 grudnia 2007 r.#BVBA Van Landeghem przeciwko Belgische Staat.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hof van beroep te Antwerpen - Belgia.#Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycje 8703 i 8704 - Pojazd mechaniczny typu "pickup".#Sprawa C-486/06.

text:
      Sprawa C‑486/06
      BVBA Van Landeghem
      przeciwko
      Belgische Staat
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez
      hof van beroep te Antwerpen)
      Wspólna Taryfa Celna – Nomenklatura Scalona – Klasyfikacja taryfowa – Pozycje 8703 i 8704 – Pojazd mechaniczny typu „pickup”
      Streszczenie wyroku
      Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Pojazd mechaniczny typu „pickup”

      Takie pickupy, składające się, po pierwsze, z zamkniętej kabiny przeznaczonej na przestrzeń pasażerską, w której za siedzeniem
         lub kanapą kierowcy znajdują się składane lub wyjmowane siedzenia z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, a po
         drugie, z przestrzeni ładunkowej nie wyższej niż 50 cm, otwieranej jedynie z tyłu i nieposiadającej żadnego wyposażenia służącego
         do przytwierdzania ładunku, mające bardzo luksusowe wnętrze wyposażone w liczne opcje (w szczególności regulowane elektrycznie
         skórzane siedzenia, sterowane elektrycznie lusterka i szyby oraz sprzęt stereo z odtwarzaczem CD) i wyposażone w system hamulcowy
         ABS, silnik benzynowy o pojemności od 4 do 8 litrów z automatyczną skrzynią biegów o bardzo wysokim zużyciu paliwa, napęd
         na cztery koła oraz luksusowe (sportowe) felgi należy klasyfikować, na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech, w pozycji
         8703 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej
         oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniami nr 3115/94, nr 3009/95 i nr 1734/96.

      (por. pkt 43; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (ósma izba)
      z dnia 6 grudnia 2007 r. (*)

      Wspólna Taryfa Celna – Nomenklatura Scalona – Klasyfikacja taryfowa – Pozycje 8703 i 8704 – Pojazd mechaniczny typu „pickup”
      W sprawie C‑486/06
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez hof van
         beroep te Antwerpen (Belgia) postanowieniem z dnia 21 listopada 2006 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 27 listopada 2006 r.,
         w postępowaniu:

      BVBA Van Landeghem
      przeciwko
      Belgische Staat,
      TRYBUNAŁ (ósma izba),
      w składzie: R. Silva de Lapuerta, pełniąca obowiązki prezesa ósmej izby, E. Juhász i T. von Danwitz (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu BVBA Van Landeghem przez E. Geversa, advocaat,
      –        w imieniu rządu belgijskiego przez A. Hubert, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez J. Hottiaux, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez F. Tuytschaevera,
         advocaat,

      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni Nomenklatury Scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia
         Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy
         Celnej (Dz.U. L 256, str. 1), ze zmianami wprowadzonymi przez załączniki do rozporządzeń Komisji (WE) nr 3115/94 z dnia 20 grudnia
         1994 r. (Dz.U. L 345, str. 1), (WE) nr 3009/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. (Dz.U. L 319, str. 1) i (WE) nr 1734/96 z dnia 9 września
         1996 r. (Dz.U. L 238, str. 1, zwanej dalej „CN”).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu między BVBA Van Landeghem (zwaną dalej „Van Landeghem”) a Belgische Staat w przedmiocie
         klasyfikacji taryfowej pewnego rodzaju pojazdów mechanicznych typu „pickup”.

       Ramy prawne
       Prawo międzynarodowe
      3        Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów (zwanego dalej „HS”) sporządzona
         w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. oraz protokół zmian do tej konwencji z dnia 24 czerwca 1986 r. (zwana dalej „konwencją
         w sprawie HS”) zostały zatwierdzone w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej decyzją Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia
         1987 r. (Dz.U. L 198, str. 1).

      4        Zgodnie z art. 3 ust. 1 konwencji w sprawie HS każda z umawiających się stron zobowiązuje się do tego, że jej nomenklatury
         celne i statystyczne będą zgodne z HS, że będzie stosowała wszystkie pozycje i podpozycje HS bez dodatków lub modyfikacji
         wraz z ich odpowiednimi kodami cyfrowymi oraz że będzie przestrzegała kolejności cyfrowych tego systemu. Przepis ten stanowi
         też, że każda z umawiających się stron zobowiązuje się również do stosowania ogólnych reguł interpretacji HS, a także wszystkich
         uwag dotyczących sekcji, działów i podpozycji HS oraz do tego, że nie będzie modyfikowała ich zakresu.

      5        Przekształcona w Światową Organizację Celną (zwaną dalej „WCO”) Rada Współpracy Celnej, powołana na podstawie międzynarodowej
         konwencji w sprawie jej ustanowienia sporządzonej w Brukseli w dniu 15 grudnia 1950 r., zatwierdza na warunkach określonych
         w art. 8 konwencji w sprawie HS noty wyjaśniające i opinie klasyfikacyjne do HS przygotowane przez Komitet HS, o którym mowa
         w art. 6 tej konwencji. Zgodnie z art. 7 ust. 1 konwencji HS zadaniem tego komitetu jest w szczególności przedstawianie propozycji
         zmian do konwencji, przygotowywanie not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych i innych informacji w celu interpretacji HS.

      6        Na 28 sesji, która odbyła się w 2001 r., Komitet HS przyjął zmiany do not wyjaśniających, w szczególności do not dotyczących
         pozycji HS 8703 i 8704.

      7        Nota wyjaśniająca dotycząca pozycji HS 8703 stanowi:

      „Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują,
         że pojazdy te są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie
         pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą
         zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy, i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu
         zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy »wielozadaniowe«
         (np. pojazdy typu van, SUV-y [Sports Utility Vehicles], niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle
         stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są następujące cechy:

      a)      obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. z pasami bezpieczeństwa lub punktami kotwiącymi oraz z wyposażeniem
         do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania
         siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w tylnej przestrzeni dla kierowcy, i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia
         mogą być zamocowane na stałe, składane lub składające się ze zdejmowanych punktów kotwiących [składane lub wyjmowane z punktów
         mocowania];

      b)      obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli;
      c)      obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jednych lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu;
      d)      brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która
         może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów;

      e)      wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja,
         oświetlenie, popielniczki)”.

      8        Nota wyjaśniająca odnosząca się do pozycji HS 8704 brzmi następująco:

      „Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych do niniejszej pozycji zależy od pewnych cech, które wskazują na to, że pojazdy
         są przeznaczone głównie do transportu towarów, a nie do transportu osób (pozycja 8703). Cechy te są szczególnie pomocne przy
         określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto nie przekracza 5 ton i które posiadają oddzieloną część
         tylną lub otwartą naczepę [platformę], normalnie wykorzystywaną do transportu towarów, ale mogącą posiadać tylne siedzenia-ławki,
         które nie mają pasów bezpieczeństwa, punktów mocowania ani wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów,
         i które są składane płasko na boki w celu umożliwienia pełnego wykorzystania naczepy do transportu towarów. Do tej kategorii
         pojazdów mechanicznych należą tzw. pojazdy »wielozadaniowe« (np. pojazdy w typie vana, pojazdy typu pickup oraz niektóre SUV-y
         [Sports Utility Vehicles]). O tym, że dany pojazd kwalifikuje się do tej pozycji, świadczą następujące cechy:

      a)      siedzenia-ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa
         i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów. Siedzenia
         te są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy [platformy] (pojazdy
         typu pickup) do transportu towarów;

      b)      oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu
         pickup);

      c)      brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu,
         przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany);

      d)      zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną;
      e)      brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki,
         wentylacja, oświetlenie, popielniczki).”

      9        Na 23 sesji Komitetu HS w 1999 r. przyjął on poprawki do opinii klasyfikacyjnych, w szczególności do pozycji HS 8703 i 8704.

      10      O pojazdach typu „pickup” mowa jest w opiniach klasyfikacyjnych dotyczących podpozycji HS 8703.23, 8704.21 i 8704.31, przyjętych
         przez ten komitet na wspomnianej sesji. Rodzaj pojazdu, o którym mowa w drugiej opinii dotyczącej podpozycji 8704.31, różni
         się od pojazdu z pierwszej opinii, przytoczonej poniżej, jedynie rodzajem napędu (napęd na dwa lub cztery koła) i wagą, więc
         nie ma potrzeby przytaczania tej drugiej opinii.

      „8703.23 2. Pojazd silnikowy z napędem na dwa koła, wyposażony w silnik tłokowy wewnętrznego spalania o zapłonie iskrowym, o pojemności
         skokowej 1 800 cm3. Ma dwoje drzwi, a w części przeznaczonej dla pasażerów (tzw. double cab) ma dwa przednie siedzenia i tylną nieskładaną trzyosobową
         kanapę. Ma starannie wykończone wnętrze (np. tapicerowane siedzenia, dekoracyjne panele ścienne). Tylna część, która jest
         otwarta i przeznaczona do transportu towarów, jest oddzielona od części przeznaczonej dla pasażerów i ma opuszczaną tylną
         klapę. Całkowita ładowność (osoby, w tym kierowca, i towary) wynosi 495 kg, z czego ok. 145 z przeznaczeniem na towary. Maksymalna
         dopuszczalna waga pojazdu wynosi 1 566 kg.

      8704.21 1. Pojazd silnikowy z napędem na cztery koła, wyposażony w silnik tłokowy wewnętrznego spalania o zapłonie samoczynnym, o pojemności
         skokowej 2 779 cm3, składający się z podwójnej kabiny (double cab) i oddzielnej platformy załadunkowej, zamontowanej na osobnym podwoziu. Całkowita
         ładowność (osoby, w tym kierowca, i towary) wynosi 625 kg, z czego ok. 350 z przeznaczeniem na towary. Pojazd ma czworo drzwi
         i nieskładną trzyosobową kanapę za dwoma przednimi siedzeniami. Ma starannie wykończone wnętrze, np. z tapicerowanymi siedzeniami
         z zagłówkami i dekoracyjnymi panelami ściennymi. Platforma załadunkowa posiada opuszczana tylną klapę i jest kryta pokrowcem
         rozpiętym na metalowej ramie. Na platformie załadunkowej zamontowany jest zdejmowany plastikowy panel, na którym zamontowana
         jest ławka.

      8704.31 1. Pojazd silnikowy z napędem na dwa koła, wyposażony w silnik tłokowy wewnętrznego spalania o zapłonie iskrowym, o pojemności
         skokowej 2 254 cm3. Ma czworo drzwi, a w części przeznaczonej dla pasażerów (double cab) ma dwa przednie siedzenia i tylną nieskładaną trzyosobową
         kanapę. Górna część pojazdu składa się z dwóch oddzielnych części karoserii - jednej dla kierowcy i pasażerów, a drugiej na
         towary. Platforma załadunkowa jest otwarta i ma tylną opuszczaną klapę dla ułatwienia załadunku lub rozładunku. Całkowita
         ładowność (osoby, w tym kierowca, i towary) wynosi 1 140 kg. Maksymalna dopuszczalna waga pojazdu wynosi 2 450 kg”. [tłumaczenie
         nieoficjalne]

       Uregulowania wspólnotowe
      11      CN opiera się na HS i przejęła pozycje i sześciocyfrowe podpozycje HS. Wersja CN, mająca zastosowanie w chwili, gdy miały
         miejsce okoliczności faktyczne sporu przed sądem krajowym, znajduje się w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym
         załącznikami do rozporządzeń nr 3115/94, 3009/95 i 1734/96. W wersjach wynikających z tych rozporządzeń brzmienie ogólnych
         zasad i pozycji taryfowych CN, o których mowa w pytaniu prejudycjalnym, a także na które strony powołują się przed Trybunałem,
         nie różni się dla celów udzielenia odpowiedzi na to pytanie.

      12      W wersji przyjętej w rozporządzeniu nr 1734/96 część pierwsza CN, sekcja I A, zatytułowana „Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury
         Scalonej” stanowi:

      „Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega następującym regułom:
      […]
      3.      Jeżeli stosując regułę 2 b) lub z innego powodu towary pozornie mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacji
         dokonać należy w sposób następujący:

               […]
      c)      jeżeli nie można przeprowadzić klasyfikacji według zasad określonych w regule 3 a) lub b), należy stosować pozycję, która
         w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania”.

      13      Część druga NC zawiera sekcję XVII zatytułowaną „Pojazdy, statki powietrzne, jednostki pływające oraz współdziałające urządzenie
         transportowe”, a w niej dział 87 zatytułowany „Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria”. Dla niniejszego sporu istotne
         są następujące pozycje:

               8703

               Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702),
                  włącznie z samochodami osobowo‑towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi

               8704

               Pojazdy mechaniczne do transportu towarów.

      14      Przedmowa do wydania „not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich” stanowi, że „[noty wyjaśniające do
         CN] […] nie zastępują [not wyjaśniających do HS] […], ale powinny być uważane za ich dopełnienie i używane w połączeniu z nimi”.
         Noty wyjaśniające do CN ogłoszone przez Komisję Wspólnot Europejskich dotyczące klasyfikacji w podpozycji 8703 21 10‑8703 24 90
         w czasie, gdy miały miejsce okoliczności faktyczne sporu przed sądem krajowym, w zakresie istotnym dla niniejszej sprawy (Dz.U.
         1994, C 342, str. 1, zwane dalej „notami wyjaśniającymi do CN 1994”), stanowiły:

      „Pod warunkiem, że są one przeznaczone głównie do przewozu osób, niniejsze podpozycje obejmują również samochody wielofunkcyjne,
         tj. pojazdy mogące służyć zarówno do przewozu osób, jak i towarów. Pojazdy te różnią się od samochodów do przewozu towarów,
         często mających te same wymiary, w następujący sposób:

      1.      obecnością, za siedzeniem lub kanapą kierowcy, przymocowanych składanych lub wyjmowanych siedzeń lub miejsca przeznaczonego
         specjalnie do ich umieszczenia tam, oraz bocznych szyb

      i
      2.      ogólnie obecnością tylnych lub bocznych drzwi lub klapy oraz wykończeniem wnętrza takim samym lub podobnym, jak w pojazdach
         przeznaczonych do przewozu ludzi”. [tłumaczenie nieoficjalne]

      15      Noty wyjaśniające do NC 1994 zostały uchylone i nie ma ich już w wydaniu not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot
         Europejskich ogłoszonym przez Komisję w dniu 28 lutego 2006 r. (Dz.U. C 50, str. 1, zwanych dalej „notami wyjaśniającymi do
         CN 2006”). Te noty wyjaśniające, w odniesieniu do podpozycji 8703 21 10‑8703 24 90 zawierają odesłanie do noty wyjaśniającej
         do HS dotyczącej pozycji 8703, o której mowa w pkt 7 niniejszego wyroku, i stanowią, że opisane w niej pojazdy należą do tych
         podpozycji.

      16      W dniu 31 marca 2007 r. Komisja ogłosiła nowe noty wyjaśniające (Dz.U. C 74, str. 1, zwane dalej „notami wyjaśniającymi do
         CN 2007”), które w odniesieniu do pozycji 8703 stanowią:

      „1. Typu pickup:
      Ten typ pojazdu posiada zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie, mianowicie zamknięta
         kabina do przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia do transportu towarów.

      Jednakże takie pojazdy mają być klasyfikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do
         transportu towarów jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu lub, jeżeli posiadają one więcej niż dwie osie”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      17      Działając w charakterze agenta celnego Van Landeghem złożyła w okresie od dnia 10 kwietnia 1995 r. do dnia 4 grudnia 1997 r.
         w urzędzie celnym w Antwerpii 75 zgłoszeń wprowadzenia na rynek IM4 na przywóz 96 pojazdów dla pewnego włoskiego przedsiębiorstwa.

      18      Wskutek następczej kontroli belgijskie organy celne uznały, że omawiane 96 pojazdów niewłaściwie zgłoszono pod pozycją taryfową
         CN 8703, w stosunku do której cło wynosi jedynie 10%, zamiast pod pozycją 8704, dla której cło wynosi 22%. Zdaniem organów
         celnych pojazdy te należało zgłosić pod pozycją taryfową CN 8704 jako pojazdy do transportu towarów, gdyż miały one przestrzeń
         ładunkową oddzieloną od przestrzeni przeznaczonej dla pasażerów. Van Landeghem wystawiono nakaz zapłaty uzupełniającej należności
         celnej w wysokości 8 374 994 BEF.

      19      Van Landeghem zakwestionowała ten nakaz podnosząc, że sporne pojazdy należy klasyfikować w pozycji taryfowej CN 8703 ze względu
         na ich cechy techniczne oraz luksusowe wykończenie.

      20      Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2002 r. rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen oddalił wniosek Van Landeghem orzekając, że pomimo
         cech i właściwości odpowiadających pojazdom typu „pickup” oraz faktu, że przeznaczona dla pasażerów przestrzeń jest bardzo
         luksusowo wykończona, przestrzeń załadunkowa pojazdów jest decydująca pod względem funkcjonalnym. Tak więc pojazdy przeznaczone
         są w związku z tym do przewozu towarów i należy je zatem zgłaszać pod pozycją CN 8704.

      21      Po tym, jak do hof van beroep te Antwerpen wniesiono odwołanie od tego wyroku, postanowił on zawiesić postępowanie i zwrócić
         się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

      „Czy pojazdy typu „pickup” – tzn. samochody składające się po pierwsze z zamkniętej kabiny pełniącej funkcję kabiny pasażerskiej,
         przy czym za siedzeniem kierowcy znajdują się składane lub wyjmowane siedzenia z pasami bezpieczeństwa z trzema punktami mocowania,
         a po drugie z przestrzeni ładunkowej oddzielonej od kabiny pasażerskiej, nie wyższej niż 50 cm, otwieranej jedynie z tyłu
         i nieposiadającej żadnego wyposażenia służącego do przytwierdzenia ładunku – posiadające luksusowe wyposażenie wnętrza, obejmujące
         wszystkie dostępne opcje (włącznie z elektryczną regulacją siedzeń, skórzaną tapicerką, elektrycznym sterowaniem lusterkami
         oraz szybami, sprzętem stereo z odtwarzaczem CD), system hamulcowy ABS, silnik benzynowy o pojemności od 4 do 8 litrów z automatyczną
         skrzynią biegów o wysokim zużyciu paliwa, napęd na cztery koła oraz luksusowe (sportowe) felgi, które zostały zgłoszone do
         wprowadzenia na rynek i do swobodnego obrotu we Wspólnocie w okresie od dnia 10 kwietnia 1995 r. do dnia 4 grudnia 1997 r.
         należy klasyfikować jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne
         niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi w pozycji 8703
         ówcześnie obowiązującej [CN] (pierwotnie ustanowionej przez rozporządzenie Rady [EWG] nr 2658/87 […]), czy też jako pojazdy
         samochodowe do transportu towarowego w pozycji 8704 ówcześnie obowiązującej [CN], czy też może w innej pozycji aniżeli pozycje
         8703 i 8704 ówcześnie obowiązującej [CN]?”

       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
      22      Sąd krajowy pyta, czy takie pickupy, jak te opisane w pytaniu prejudycjalnym, należy klasyfikować jako pojazdy przeznaczone
         do przewozu osób w pozycji CN 8703, czy też jako pojazdy przeznaczone do przewozu towarów w pozycji CN 8704.

      23      Należy przede wszystkim przypomnieć utrwalone orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym w interesie pewności prawa i ułatwienia
         kontroli decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach
         i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów (zob. wyroki z dnia 27 kwietnia 2006 r.
         w sprawie C‑15/05 Kawasaki Motors Europe, Zb.Orz. str. I‑3657, pkt 38 oraz z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C‑310/06 FTS
         International, Zb.Orz. str. I‑6749, pkt 27).

      24      Następnie, przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co
         należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru (zob. wyroki z dnia 11 stycznia 2007 r. w sprawie C‑400/05
         B.A.S. Trucks, Zb.Orz. str. I‑311, pkt 29; z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie C‑183/06 RUMA, Zb.Orz. str. I‑1559, pkt 36 i
         z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C‑142/06 Olicom, Zb.Orz. str. I‑6675, pkt 18).

      25      Należy wreszcie przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału noty wyjaśniające opracowane w odniesieniu do CN przez Komisję,
         a w odniesieniu do HS przez WCO, w znaczący sposób przyczyniają się do interpretacji poszczególnych pozycji, jednakże nie
         są prawnie wiążące (zob. ww. wyrok w sprawie B.A.S. Trucks, pkt 28). Ponadto nawet jeżeli opinie WCO dotyczące klasyfikacji
         towaru w ramach HS nie mają mocy wiążącej, to stanowią dla klasyfikacji tego towaru w CN wskazówki, które przyczyniają się
         w istotny sposób do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji CN (zob. ww. wyrok w sprawie Kawasaki Motors Europe, pkt 36).

      26      Van Landeghem opowiada się za klasyfikacją będących przedmiotem sporu przed sądem krajowym pojazdów w pozycji CN 8703, natomiast
         rząd belgijski i Komisja są za klasyfikacją w pozycji 8704. W tym względzie ci ostatni uczestnicy opierają się w szczególności
         na notach wyjaśniających do HS, a rząd belgijski ponadto na opiniach klasyfikacyjnych do HS.

      27      Zgodnie z brzmieniem pozycji 8703, tj. „Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu
         osób” główne przeznaczenie tych pojazdów jest decydujące dla klasyfikacji. Z użytego wyrazu „przeznaczony” wynika, a znajduje
         to poparcie w orzecznictwie przywołanym w pkt 24 niniejszego wyroku, że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli
         jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd spornych w postępowaniu przed sądem krajowym pojazdów i ogół
         cech tych pojazdów, nadający im ich zasadnicze przeznaczenie (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie B.A.S. Trucks, pkt 40).

      28      W niniejszym przypadku będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym samochody posiadają, zgodnie z tym, co
         stwierdza sąd krajowy, następujące obiektywne cechy i właściwości, a mianowicie składają się po pierwsze z zamkniętej kabiny
         przeznaczonej na przestrzeń pasażerską, w której za siedzeniem lub kanapą kierowcy znajdują się składane lub wyjmowane siedzenia
         z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, a po drugie z przestrzeni ładunkowej nie wyższej niż 50 cm, otwieranej
         jedynie z tyłu i nieposiadającej żadnego wyposażenia służącego do przytwierdzenia ładunku. Pojazdy te mają bardzo luksusowe
         wnętrze wyposażone w liczne opcje (w szczególności regulowane elektrycznie skórzane siedzenia, sterowane elektrycznie lusterka
         i szyby oraz sprzęt stereo z odtwarzaczem CD) i wyposażone są w system hamulcowy ABS, silnik benzynowy o pojemności od 4 do
         8 litrów z automatyczną skrzynią biegów o bardzo wysokim zużyciu paliwa, napęd na cztery koła oraz luksusowe (sportowe) felgi.

      29      Ze względu na te cechy i właściwości należy zbadać, czy pojazdy te, na podstawie swojego ogólnego wyglądu i ogółu cech, są
         zasadniczo przeznaczone do przewozu osób czy towarów.

      30      Jeśli chodzi o argument rządu belgijskiego, iż zgodnie z opinią klasyfikacyjną do HS dotyczącą podpozycji 8704.21 i 8704.31
         takie pickupy, jakie w nich opisano klasyfikuje się w pozycji 8704, należy zauważyć, że okoliczność ta nie dostarcza decydujących
         wskazówek do klasyfikacji pojazdów będących przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, ponieważ bezsporny jest
         fakt, że pickupy można klasyfikować albo w pozycji CN 8703, albo w pozycji CN 8704, w zależności od ich własnych cech, co
         zresztą potwierdza opinia klasyfikacyjna do HS dotycząca podpozycji 8703.23, zaliczająca pickupy do pozycji 8703.

      31      Komisja utrzymuje, że konstrukcja będących przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym pojazdów, tj. istnienie kabiny
         i tylnej otwartej platformy stanowi wskazanie do klasyfikacji w pozycji CN 8704. W tym względzie Komisja wskazuje, że w części
         opisowej noty wyjaśniającej do HS dotyczącej pozycji 8703 mowa jest o pojazdach składających się z pojedynczej wewnętrznej
         przestrzeni zamkniętej, podczas gdy o pojazdach o cechach konstrukcyjnych odpowiadających cechom pojazdów będących przedmiotem
         sporu w postępowaniu przed sądem krajowym mowa jest w części opisowej noty wyjaśniającej do HS dotyczącej pozycji 8704.

      32      Jednak aspekt ten ma jedynie pomniejsze znaczenie. Po pierwsze, należy przypomnieć, że zgodnie z brzmieniem not wyjaśniających
         rola części opisowej polega jedynie na zidentyfikowaniu pojazdów, co do klasyfikacji których nie ma pewności. Natomiast cechy
         projektowe pojazdów istotne z punktu widzenia klasyfikacji wymienione są w lit. a)‑e) not wyjaśniających do HS, dotyczących
         pozycji 8703 i 8704. Ponadto typowa budowa pickupa polega właśnie na istnieniu zamkniętej kabiny i tylnej otwartej platformy.
         Znajduje to zresztą potwierdzenie w notach wyjaśniających do CN 2007 dotyczących pozycji 8703, które pomimo użycia w wersji
         francuskiej wyrażenia „Du type camionnette” dotyczą pickupów, co jasno wynika z treści tych not i brzmienia innych wersji
         językowych [tj. „Vom Typ Pick-up”, „Of the pick-up type”, „De tipo camionetta (pick-up)”, „del tipo pick-up”]. W notach wyjaśniających
         pickup jest opisany jako pojazd posiadający zamkniętą kabinę do przewozu osób i otwarty lub kryty przedział do przewozu towarów,
         i nie przeszkadza to w klasyfikacji tego pojazdu w tej pozycji.

      33      Komisja podnosi ponadto, że opisowi pojazdów będących przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym odpowiada większa
         liczba cech projektowych wymienionych w nocie wyjaśniającej do HS dotyczącej pozycji 8704, niż w nocie wyjaśniającej do HS
         dotyczącej pozycji 8703.

      34      W tym względzie należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z wyraźnym brzmieniem tych not wyjaśniających użyte w nich
         kryteria klasyfikacji nie są wyczerpujące. Następnie, kryteria te dotyczą niejednorodnych typów pojazdów („pojazdy typu van,
         SUV-y [Sports Utility Vehicles], niektóre pojazdy typu pickup”). Tak więc należy zbadać, czy kryteria klasyfikacji użyte w notach
         wyjaśniających do HS są istotne i znaczące w odniesieniu do klasyfikacji danego typu samochodu. Ponadto wyliczenia cech pojazdów
         w notach wyjaśniających do HS dotyczących pozycji 8703 i 8704 nie należy rozszerzać w taki sposób, że zwykłe dodanie cech
         odpowiadających danym pojazdom byłoby samo w sobie decydujące dla ich klasyfikacji. Jak zostało przypomniane w pkt 27 niniejszego
         wyroku, należy raczej dokonać oceny ogólnego wyglądu pojazdów będących przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym
         i ogółu cech tych pojazdów, mając w szczególności na uwadze relatywną wagę stosowanych do ich klasyfikacji kryteriów.

      35      Wbrew temu co uważa Komisja, silnika o dużej pojemności o bardzo wysokim spożyciu paliwa nie można uznać za kryterium implikujące
         klasyfikację wyposażonego weń pojazdu w pozycji CN 8704. W tym względzie należy podkreślić, że zużycia paliwa nie należy oceniać
         pod kątem wartości bezwzględnej, lecz w odniesieniu do ładowności towarowej. Ogólnie rzecz biorąc stosunek zużycia paliwa
         do ładowności jest relatywnie niski w pojazdach do przewozu towarów, podczas gdy stosunek ten dla samochodów osobowych jest
         znacznie wyższy.

      36      Jeśli chodzi o argument Komisji, że pickup mający przedział przeznaczony do przewozu towarów, którego długość podłogi jest
         większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu należy klasyfikować w pozycji CN 8704, należy zauważyć, że noty wyjaśniające
         do CN 2007 zawierają takie stwierdzenie. Jednakże cecha ta nie może stanowić decydującego kryterium klasyfikacji takiego pojazdu.
         Takiej interpretacji sprzeciwia się fakt, że noty wyjaśniające do CN nie zastępują not do HS, lecz należy je traktować jako
         ich uzupełnienie, jak stanowi przedmowa do wydania not wyjaśniających do CN. Ponadto noty wyjaśniające do CN 2006 dotyczące
         podpozycji 8703 21 10‑8703 24 90 wyraźnie zawierają odwołanie do noty wyjaśniającej do HS dotyczącej pozycji 8703, tak że
         zgodnie z tymi notami podnoszonego przez Komisję kryterium nie można uznać za jedyne kryterium klasyfikacji.

      37      Natomiast obecność siedzeń z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, znajdujących się za siedzeniem lub kanapą
         kierowcy jest cechą typową dla pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób. Znajduje to potwierdzenie w notach wyjaśniających
         do CN 1994, a ponadto w notach wyjaśniających do HS. W notach tych, dotyczących pozycji 8703, wyraźnie mowa jest o tego rodzaju
         siedzeniach jako o cechach projektowych, które mają zwykle dane pojazdy mające być klasyfikowane w tej pozycji.

      38      Ponadto wykończenie wnętrza pojazdów będących przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym przemawia za ich klasyfikacją
         w pozycji CN 8703. Zarówno w notach wyjaśniających do CN, istniejących w czasie, gdy miały miejsce okoliczności faktyczne
         sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, jak i w notach wyjaśniających do HS mowa jest wyraźnie o takim wykończeniu wnętrza,
         jak to, które posiadają kabiny samochodów osobowych, jako o cesze projektowej pojazdów stosowanej do ich klasyfikacji w tej
         pozycji. Tym bardziej dotyczy to pojazdów będących przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, które zgodnie z opisem
         w pytaniu prejudycjalnym, mają „bardzo luksusowe wnętrze”.

      39      Podobnie, brak wyposażenia służącego do przytwierdzania towarów przy przewozie wskazuje na to, że takie pojazdy, jak te będące
         przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, nie są zasadniczo przeznaczone do przewozu towarów, lecz raczej do
         przewozu osób. Taki sam wniosek nasuwa się z racji istnienia silnika benzynowego, automatycznej skrzyni biegów, układu hamulcowego
         ABS i napędu na cztery koła. Widać, że takie cechy są typowe dla samochodów osobowych, a nie dla samochodów przeznaczonych
         do przewozu towarów.

      40      Wreszcie, obecność luksusowych (sportowych) felg stanowi cechę ewidentnie wykazującą, że pojazdy będące przedmiotem sporu
         w postępowaniu przed sądem krajowym są zasadniczo przeznaczone do przewozu osób. Wprawdzie i towary i osoby równie dobrze
         można wozić z luksusowymi (sportowymi) felgami, jak i ze zwykłymi, lecz ze względu na brak znaczenia z punktu widzenia funkcjonalności
         luksusowe (sportowe) felgi rzadko są montowane w pojazdach przeznaczonych do przewozu towarów, natomiast typowe jest ich stosowanie
         w samochodach osobowych. Tak więc wyposażenie w takie felgi wskazuje na to, że takie pojazdy, jakie są przedmiotem sporu w postępowaniu
         przed sądem krajowym, należy klasyfikować w pozycji CN 8703. W tym względzie należy zauważyć, że cechy, które, tak jak w tym
         przypadku obecność luksusowych (sportowych) felg, pojawiają się prawie wyłącznie bądź w pojazdach przeznaczonych do przewozu
         towarów, bądź w samochodach osobowych, mają szczególne znaczenie przy dokonywaniu klasyfikacji danych pojazdów w CN.

      41      Wprawdzie noty wyjaśniające do HS, jak również opinie klasyfikacyjne do HS, nie były jeszcze przyjęte w czasie, gdy dokonano
         przywozu pojazdów będących przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, lecz w niniejszym przypadku nie należy orzekać
         w kwestii, czy w związku z tą okolicznością dokumentów tych nie można brać pod uwagę dla celów klasyfikacji. Kwestia ta nie
         jest decydująca dla rozstrzygnięcia sporu przed sądem krajowym. Nawet gdyby odwoływać się bowiem do tych dokumentów, na które
         powołują się rząd belgijski i Komisja w celu uzasadnienia klasyfikacji tych pojazdów w pozycji 8704, powyższa analiza wykazała,
         że pojazdy będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym należy klasyfikować w pozycji 8703.

      42      A więc z analizy cech pojazdów opisanych przez sąd krajowy wynika, że główne przeznaczenie pojazdów będących przedmiotem sporu
         w postępowaniu przed sądem krajowym jest, sądząc po ich ogólnym wyglądzie i ogóle cech, przewóz osób, a pojazdy te należy
         klasyfikować w pozycji CN 8703. Wbrew temu, co uważa Komisja, nie można rozważać klasyfikacji tych pojazdów w pozycji CN 8704,
         tak że zastosowanie ogólnej zasady 3 c) ustanowionej w części pierwszej CN, sekcja I A, jest wykluczone ze względu na samą
         jej treść.

      43      Zatem na zadane pytanie należy odpowiedzieć w ten sposób, iż takie pickupy, jakie są przedmiotem sporu w postępowaniu przed
         sądem krajowym, składające się po pierwsze z zamkniętej kabiny przeznaczonej na przestrzeń pasażerską, w której za siedzeniem
         lub kanapą kierowcy znajdują się składane lub wyjmowane siedzenia z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, a po
         drugie z przestrzeni ładunkowej nie wyższej niż 50 cm, otwieranej jedynie z tyłu i nieposiadającej żadnego wyposażenia służącego
         do przytwierdzania ładunku, mające bardzo luksusowe wnętrze wyposażone w liczne opcje (w szczególności regulowane elektrycznie
         skórzane siedzenia, sterowane elektrycznie lusterka i szyby oraz sprzęt stereo z odtwarzaczem CD) i wyposażone w system hamulcowy
         ABS, silnik benzynowy o pojemności od 4 do 8 litrów z automatyczną skrzynią biegów o bardzo wysokim zużyciu paliwa, napęd
         na cztery koła oraz luksusowe (sportowe) felgi należy klasyfikować, na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech, w pozycji
         CN 8703.

       W przedmiocie kosztów
      44      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje:
      Takie pickupy, jakie są przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, składające się po pierwsze z zamkniętej kabiny
            przeznaczonej na przestrzeń pasażerską, w której za siedzeniem lub kanapą kierowcy znajdują się składane lub wyjmowane siedzenia
            z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, a po drugie z przestrzeni ładunkowej nie wyższej niż 50 cm, otwieranej
            jedynie z tyłu i nieposiadającej żadnego wyposażenia służącego do przytwierdzania ładunku, mające bardzo luksusowe wnętrze
            wyposażone w liczne opcje (w szczególności regulowane elektrycznie skórzane siedzenia, sterowane elektrycznie lusterka i szyby
            oraz sprzęt stereo z odtwarzaczem CD) i wyposażone w system hamulcowy ABS, silnik benzynowy o pojemności od 4 do 8 litrów
            z automatyczną skrzynią biegów o bardzo wysokim zużyciu paliwa, napęd na cztery koła oraz luksusowe (sportowe) felgi należy
            klasyfikować, na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech, w pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I
            do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie
            Wspólnej Taryfy Celnej, ze zmianami wprowadzonymi przez załączniki do rozporządzeń Komisji (WE) nr 3115/94 z dnia 20 grudnia
            1994 r., (WE) nr 3009/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. i (WE) nr 1734/96 z dnia 9 września 1996 r.
      Podpisy
      * Język postępowania: niederlandzki.


Wyrok Trybunału z dnia 19 czerwca 1979 r. # Brouwer-Kaune przeciwko Bestuur van de Bedrijfsvereniging voor het Kledingbedrijf. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Centrale Raad van Beroep - Niderlandy. # Sprawa 180/78.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 stycznia 2017 r.#Wortmann KG Internationale Schuhproduktionen przeciwko Hauptzollamt Bielefeld.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf.#Odesłanie prejudycjalne – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Zwrot należności celnych przywozowych – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 (kodeks celny) – Artykuł 241 akapit pierwszy tiret pierwsze – Ciążący na państwie członkowskim obowiązek ustanowienia zapłaty odsetek za zwłokę również w braku dochodzenia roszczenia przed sądami krajowymi.#Sprawa C-365/15.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 18 stycznia 2017 r. (
            1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Zwrot należności celnych przywozowych — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 (kodeks celny) — Artykuł 241 akapit pierwszy tiret pierwsze — Ciążący na państwie członkowskim obowiązek ustanowienia zapłaty odsetek za zwłokę również w braku dochodzenia roszczenia przed sądami krajowymi”
      W sprawie C‑365/15
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (sąd ds. finansowych w Düsseldorfie, Niemcy) postanowieniem z dnia 24 czerwca 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 lipca 2015 r., w postępowaniu:

         Wortmann KG Internationale Schuhproduktionen

      przeciwko

         Hauptzollamt Bielefeld,

      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: L. Bay Larsen, prezes izby, M. Vilaras (sprawozdawca), J. Malenovský, M. Safjan i D. Šváby, sędziowie,
      rzecznik generalny: M. Wathelet, M. Campos Sánchez-Bordona,
      sekretarz: I. Illéssy, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 25 maja 2016 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Wortmann KG Internationale Schuhproduktionen przez Dr D. Ehlego, Rechtsanwalt, adwokata A. Willemsa i S. De Knopa, advocaat,

               —

               w imieniu Hauptzollamt Bielefeld początkowo przez K. Grevena, działającego w charakterze pełnomocnika, a następnie przez K. Grevena oraz S. Holtmann, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu niemieckiego przez J. Möllera i T. Henzego, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu włoskiego przez A. Collabollettę oraz G. Palmieri, działające w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Rady Unii Europejskiej przez M. Baltę oraz J.P. Hixa, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez L. Grønfeldt oraz T. Maxiana Ruschego, działających w charakterze pełnomocników,

         po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 8 września 2016 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Pytanie prejudycjalne dotyczy wykładni art. 241 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1, zwanego dalej „kodeksem celnym”).

               2

               Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy Wortmann KG Internationale Schuhproduktionen (zwaną dalej „Wortmannem”) a Hauptzollamt Bielefeld (głównym urzędem celnym w Bielefeldzie, Niemcy) w przedmiocie zapłaty odsetek w związku ze zwrotem ceł antydumpingowych uiszczonych przez Wortmanna w zastosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. 2006, L 275, s. 1), częściowo uchylonego na mocy wyroku z dnia 2 lutego 2012 r., Brosmann Footwear (HK) i in./Rada (C‑249/10 P, EU:C:2012:53).

         Ramy prawne

      Prawo Unii
      Kodeks celny

               3

               Artykuł 4 kodeksu celnego stanowi:
               „Użyte w niniejszym kodeksie określenia oznaczają:
               […]

                        10)

                        Cła przywozowe

                                 —

                                 cła i opłaty o równoważnym [im] skutku należne przy przywozie towarów,

                  […]”.

               4

               Artykuł 232 kodeksu celnego stanowi:
               „1.   Jeżeli kwota należności nie została uiszczona w wyznaczonym terminie:
               […]

                        b)

                        oprócz kwoty należności pobiera się odsetki za zwłokę. Stopa odsetek za zwłokę może być wyższa od stopy odsetek od kredytu, natomiast nie może być ona od niej niższa.

                  […]”.

               5

               Artykuł 236 kodeksu celnego stanowi:
               „1.   Należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi, gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2.
               […]
               2.   Należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem trzech lat, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Wniosek należy złożyć we właściwym urzędzie celnym.
               Termin ten może zostać przedłużony, jeżeli osoba zainteresowana udowodni, iż ze względu na nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej nie mogła złożyć wniosku w terminie.
               Organy celne dokonują zwrotu lub umorzenia z urzędu, gdy same przed upływem tego terminu stwierdzą, że zaistniała jedna z okoliczności określonych w ust. 1 akapit pierwszy i drugi”.

               6

               Artykuł 241 kodeksu celnego stanowi:
               „Dokonanie przez organy celne zwrotu należności celnych przywozowych lub należności wywozowych, jak również odsetek od kredytu lub odsetek za zwłokę, które mogły zostać pobrane przy uiszczaniu tych należności, nie nakłada na te organy obowiązku wypłaty odsetek. Jednakże odsetki wypłaca się, gdy:

                        —

                        decyzja w sprawie wniosku o udzieleniu zwrotu nie zostanie wykonana w terminie trzech miesięcy od dnia jej wydania,

                        —

                        przewidują to przepisy krajowe.

                  Kwota tych odsetek jest naliczana w taki sposób, aby ich wysokość była równa kwocie, jaka zostałaby naliczona w tym celu w walucie krajowej na krajowym rynku finansowym”.

         Rozporządzenie nr 1472/2006

               7

               Artykuł 1 rozporządzenia nr 1472/2006 stanowi:
               „1.   Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia z cholewkami skórzanymi lub ze sztucznej skóry, z wyłączeniem: obuwia sportowego, obuwia wymagającego zastosowania specjalnej technologii, kapci i innych pantofli domowych oraz obuwia z noskiem ochronnym, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu, objętych kodami [Nomenklatury scalonej]:
               […]
               4.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące ceł”.

         Prawo niemieckie

               8

               Paragraf 1 Abgabenordnung (ordynacji podatkowej), w wersji mającej zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym, stanowi, co następuje:
               „(1)   Niniejszą ustawę stosuje się do wszystkich podatków, w tym zwrotów podatku regulowanych przez prawo federalne lub prawo Unii Europejskiej, jeżeli są one administrowane przez federalne organy podatkowe lub organy podatkowe krajów związkowych. Ma ona zastosowanie jedynie z zastrzeżeniem prawa Unii Europejskiej […].
               […]
               (3)   Do podatkowych świadczeń ubocznych przepisy niniejszej ustawy mają zastosowanie odpowiednio z zastrzeżeniem prawa Unii Europejskiej […]”.

               9

               Paragraf 3 ust. 3 i 4 ordynacji podatkowej ma następujące brzmienie:
               „(3)   Należności celne przywozowe i wywozowe, o których mowa w § 4 pkt 10 i 11 kodeksu celnego, są podatkami w rozumieniu niniejszej ustawy.
               (4)   Podatkowymi świadczeniami ubocznymi […] są odsetki (§§ 233–237) […] oraz odsetki w rozumieniu kodeksu celnego […]”.

               10

               Paragraf 37 ordynacji podatkowej stanowi:
               „(1)   Uprawnienia wynikające ze zobowiązania podatkowego obejmują […] [między innymi] uprawnienie do zwrotu, o którym mowa w ust. 2 […].
               (2)   Jeżeli podatek lub opłata zostały uiszczone lub zwrócone bez podstawy prawnej […], ten, z czyjego rachunku płatność została dokonana, jest uprawniony wobec odbiorcy płatności do żądania zwrotu zapłaconej lub zwróconej kwoty […]”.

               11

               Paragraf 233 ordynacji podatkowej jest sformułowany następująco:
               „Od kwot objętych uprawnieniami z podatkowego stosunku zobowiązaniowego (§ 37) odsetki są należą się jedynie wtedy, gdy przewiduje to ustawa […]”.

               12

               Paragraf 236 ust. 1 ordynacji podatkowej stanowi:
               „Jeżeli na mocy prawomocnego orzeczenia sądowego lub na podstawie orzeczenia tego rodzaju podatek zostaje obniżony lub w ramach podatku przyznana zostaje ulga podatkowa, od kwoty podlegającej zwrotowi lub obniżeniu należne są odsetki, obliczane, z zastrzeżeniem ust. 3, począwszy od dnia powstania zawisłości sporu przed sądem do dnia wypłaty […]”.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               13

               W latach 2006 i 2012 Wortmann wprowadził do swobodnego obrotu na terytorium Unii we własnym imieniu obuwie ze skórzanymi cholewkami pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu wyprodukowane przez spółkę Brosmann Footwear (HK) Ltd (zwaną dalej „Brosmannem”) i przez spółkę Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd (zwaną dalej „spółką Seasonable”). Jako że obuwie to było objęte jednym z kodów Nomenklatury scalonej wskazanych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1472/2006, główny urząd celny w Bielefeldzie nałożył na Wortmanna cła antydumpingowe w zastosowaniu tego rozporządzenia.

               14

               W dniu 22 lipca 2010 r. Wortmann zażądał od głównego urzędu celnego w Bielefeldzie zwrotu ceł antydumpingowych uiszczonych w okresie od czerwca 2007 r. do czerwca 2010 r. W dniu 14 lutego 2011 r. wniósł ona nowy wniosek, o zwrot ceł antydumpingowych uiszczonych do dnia 31 grudnia 2010 r. Wreszcie, w dniu 7 maja 2012 r. zażądał on zwrotu ceł antydumpingowych uiszczonych od 2006 r. Na poparcie wszystkich owych żądań powołał on w szczególności sprawę rozpatrywaną w pierwszej kolejności przez Sąd, a następnie przez Trybunał, w której zapadł wyrok z dnia 2 lutego 2012 r., Brosmann Footwear (HK) i in./Rada (C‑249/10 P, EU:C:2012:53).

               15

               W owym wyroku Trybunał uchylił w części rozporządzenie nr 1472/2006, między innymi w zakresie dotyczącym Brosmanna i spółki Seasonable. W uzasadnieniu owego uchylenia wskazano, że Komisja Europejska błędnie nie rozważyła wniosków o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej lub wniosków o indywidualne traktowanie skarżących.

               16

               W dniu 17 kwietnia 2013 r. główny urząd celny w Bielefeldzie zdecydował się dokonać zwrotu na rzecz Wortmanna ceł antydumpingowych w wysokości 61895,49 EUR za rok 2007 i 92870,62 EUR za rok 2008.

               17

               Pismem z dnia 29 listopada 2013 r. Wortmann zażądał od głównego urzędu celnego w Bielefeldzie zapłaty odsetek od zwróconych kwot w wysokości 8% powyżej podstawowej stawki procentowej, liczonych od momentu dokonania zapłaty ceł antydumpingowych. Decyzją z dnia 15 stycznia 2014 r. urząd celny w Bielefeldzie oddalił to żądanie. Wniesione przez Wortmanna odwołanie od tej decyzji również zostało oddalone przez ów urząd w dniu 17 września 2014 r.

               18

               Wortmann wniósł skargę do sądu odsyłającego celem spowodowania nakazania głównemu urzędowi celnemu w Bielefeldzie zapłaty na jego rzecz odsetek od zwróconych kwot.

               19

               Sąd odsyłający uważa, że rozstrzygnięcie sporu zależy od interpretacji art. 241 kodeksu celnego. Wedle niego zapłata odsetek od kwot zwróconych Wortmannowi jest wykluczona na podstawie art. 241 zdanie pierwsze kodeksu celnego.

               20

               Z uwagi bowiem na to, że przesłanki przewidziane w art. 241 zdanie drugie tiret pierwsze kodeksu celnego nie zostały spełnione w postępowaniu głównym, podstawę dla żądania zapłaty odsetek na rzecz skarżącej mogą stanowić, zgodnie z art. 241 zdanie drugie tiret drugie tego kodeksu, tylko przepisy krajowe. Sąd ów wskazał w tym względzie, że na podstawie § 37 ust. 2 zdanie pierwsze w związku z § 233 zdanie pierwsze ordynacji podatkowej od kwot wynikających z uprawnień ze stosunku prawnopodatkowego odsetki są wypłacane tylko wtedy, gdy przewiduje to ustawa. W konsekwencji w prawie niemieckim wyłącznie § 236 ordynacji podatkowej może wchodzić w grę jako podstawa prawna dla zapłaty odsetek. Jednakże w braku wszczęcia przez skarżącą w postępowaniu głównym procedury sądowej zmierzającej do zwrotu ceł antydumpingowych uiszczonych uprzednio na rzecz głównego urzędu celnego w Bielefeldzie przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu głównym.

               21

               Mając powyższe na uwadze, sąd odsyłający wskazuje, że ma wątpliwości co do zgodności tego rozwiązania z prawem Unii. Przypomniał on, że zgodnie z orzecznictwem zasada ciążącego na państwach członkowskich obowiązku zwrotu wraz z odsetkami kwot podatków pobranych z naruszeniem prawa Unii wynika właśnie z prawa Unii (wyrok z dnia 18 kwietnia 2013 r., Irimie, C‑565/11, EU:C:2013:250, pkt 22). Powstało dla niego w związku z tym pytanie, czy „niepisane prawo” Unii nie wymaga w okolicznościach tego rodzaju jak w postępowaniu głównym zapłaty odsetek od ceł przywozowych będących przedmiotem zwrotu. Zdaniem sądu odsyłającego należy w tym względzie wziąć w szczególności pod uwagę, że przepisy krajowe dotyczące zapłaty odsetek, w niniejszej sprawie § 233 i nast. ordynacji podatkowej, mają analogiczne zastosowanie tylko z zastrzeżeniem prawa Unii, jak wynika z § 1 ust. 3 zdanie pierwsze i § 3 ust. 4 owej ordynacji.

               22

               W tych okolicznościach Finanzgericht Düsseldorf (sąd ds. finansowych w Düsseldorfie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
               „Czy art. 241 kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że prawo krajowe, do którego odsyła ten artykuł, musi, uwzględniając zasadę skuteczności prawa Unii, przewidywać zapłatę odsetek od zwracanych kwot należności celnych przywozowych obliczanych od dnia zapłaty kwoty należności do dnia wypłaty zwracanej kwoty również w przypadkach, w których roszczenie o zwrot nie było dochodzone przed sądem krajowym?”.

         W przedmiocie pytania prejudycjalnego

               23

               Poprzez pytanie prejudycjalne sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 241 kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że prawo krajowe, do którego odsyła ów przepis, powinno przewidywać obowiązek uiszczenia odsetek od kwoty zwracanych należności celnych przywozowych za okres od zapłaty tych należności do ich zwrotu.

               24

               W tym względzie należy wskazać, że prawdą jest, iż art. 241 zdanie pierwsze kodeksu celnego stanowi, że dokonanie przez organy celne zwrotu należności celnych przywozowych lub należności wywozowych, jak również odsetek od kredytu lub odsetek za zwłokę, które mogły zostać pobrane przy uiszczaniu tych należności, nie nakłada na te organy obowiązku wypłaty odsetek.

               25

               Jednakże z samego tego przepisu nie może wynikać, by w sytuacji tego rodzaju co w postępowaniu głównym przepisy krajowe mogły skutecznie przewidywać, że nie należy dokonywać zapłaty odsetek od kwoty zwracanych należności celnych przywozowych za okres od zapłaty tych należności do ich zwrotu.

               26

               Zarówno z genezy art. 241 kodeksu celnego, jak i z kontekstu tego przepisu wynika bowiem, że nie ma on zastosowania w okolicznościach takich jak te, które wystąpiły w postępowaniu głównym.

               27

               Z analizy genezy tego przepisu dokonanej przez rzecznika generalnego w pkt 48–50 opinii wynika, że art. 241 kodeksu celnego dotyczy sytuacji, w której po zwolnieniu towarów przez organy celne okaże się, że początkowy pobór należności celnych przywozowych powinien zostać skorygowany poprzez ich obniżenie i w związku z tym całość lub część należności celnych przywozowych uiszczonych przez podmiot gospodarczy powinna mu zostać zwrócona.

               28

               Przedstawione przez Komisję na rozprawie wyjaśnienia co do genezy przepisu, który stał się art. 241 kodeksu celnego, wykazują, iż jego przyjęcie było podyktowane faktem, że w większości przypadków organy celne dokonują jedynie kontroli a posteriori zgłoszeń celnych, w związku z czym możliwość, że tego rodzaju kontrola będzie prowadzić do zwrotu uiszczonych już należności celnych przywozowych, jest całkiem realna.

               29

               Ponadto kodeks celny ustanawia w zakresie dotyczącym zapłaty odsetek pewnego rodzaju symetrię pomiędzy sytuacją podmiotów gospodarczych, na rzecz których należy zwrócić nadwyżkę pobranych należności celnych przywozowych w związku z błędami wynikającymi z ograniczonego czasu odprawy celnej dokonywanej w wielu przypadkach bez kontroli towarów przed ich zwolnieniem, z jednej strony a sytuacją podmiotów gospodarczych, które ze względu na tego samego rodzaju błędy są zobowiązane do uiszczenia na rzecz organów celnych dodatkowej kwoty należności celnych przywozowych, z drugiej strony.

               30

               Jak wynika z wyroku z dnia 31 marca 2011 r., Aurubis Balgaria (C‑546/09, EU:C:2011:199, pkt 26–34), gdy wskutek nowego obliczenia należności celnych na podstawie dodatkowych informacji pozostaje do pokrycia określona kwota tych należności, odsetki za zwłokę od tej kwoty mogą być pobrane, na mocy art. 232 ust. 1 lit. b) kodeksu celnego, wyłącznie za okres po upływie terminu zapłaty rzeczonej kwoty.

               31

               Z drugiej strony, jeżeli nowe obliczenie należności celnych skutkuje obowiązkiem zwrotu na rzecz podmiotu gospodarczego części lub całości poprzednio uiszczonych należności celnych, z art. 241 kodeksu celnego wynika, że odsetki są należne dopiero z chwilą upływu trzymiesięcznego terminu wskazanego w tym przepisie, bez uszczerbku dla możliwości przewidzenia przez ustawodawcę krajowego zapłaty odsetek również w innych okolicznościach.

               32

               Z postanowienia odsyłającego wynika, że zwrot ceł antydumpingowych, z którego skorzystał Wortmann, nie wyniknął z błędu przy obliczeniu owych ceł, który miałby zostać wykryty po zwolnieniu przez właściwe organy celne towarów Wortmanna. W związku z tym norma wyrażona art. 241 zdanie pierwsze kodeksu celnego w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym nie może być interpretowana w ten sposób, że zasadniczo wyklucza ona zapłatę odsetek.

               33

               Należy jednak stwierdzić, że nawet jeśli formalnie sąd odsyłający ograniczył swe pytanie do wykładni art. 241 kodeksu celnego, to okoliczność ta nie stanowi przeszkody dla dostarczenia mu przez Trybunał wszystkich elementów wykładni prawa Unii, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłej przed nim sprawy, bez względu na to, czy sąd ten zawarł owe kwestie w treści swych pytań, czy też nie (zob. analogicznie wyrok z dnia 29 października 2015 r., Nagy, C‑583/14, EU:C:2015:737, pkt 20, 21 i przytoczone tam orzecznictwo).

               34

               W tym względzie należy również przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału do organów krajowych należy wyciągnięcie konsekwencji w ich porządku prawnym z uchylenia lub stwierdzenia nieważności rozporządzenia nakładającego cła antydumpingowe, gdy skutkowałoby tym, że cła antydumpingowe zapłacone na podstawie danego rozporządzenia nie byłyby prawnie należne w rozumieniu art. 236 ust. 1 kodeksu celnego i powinny co do zasady zostać zwrócone przez organy celne zgodnie z tym przepisem, jeżeli przesłanki, którym podlega taki zwrot – w tym przesłanka wskazana w art. 236 ust. 2 tego kodeksu – zostały spełnione (zob. podobnie wyroki: z dnia 27 września 2007 r., Ikea Wholesale, C‑351/04, EU:C:2007:547, pkt 67; a także z dnia 18 marca 2010 r., Trubowest Handel i Makarov/Rada i Komisja, C‑419/08 P, EU:C:2010:147, pkt 25).

               35

               W niniejszej sprawie wskutek uchylenia rozporządzenia nr 1472/2006 na mocy wyroku z dnia 2 lutego 2012 r., Brosmann Footwear (HK) i in./Rada (C‑249/10 P, EU:C:2012:53), w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczyło między innymi Brosmanna i spółki Seasonable, których obuwie zostało dopuszczone do swobodnego obrotu na terytorium Unii, który to obrót realizował Wortmann, właściwe niemieckie organy celne, uznając, że pobrane cła antydumpingowe nie były prawnie należne w rozumieniu art. 236 ust. 1 akapit pierwszy kodeksu celnego, dokonały zwrotu na rzecz Wortmanna kwoty tych ceł, nie zwiększając ich jednak o żądane przez to przedsiębiorstwo odsetki za zwłokę.

               36

               Należy w tym względzie wskazać, że o ile art. 236 ust. 1 akapit pierwszy kodeksu celnego przewiduje zwrot ceł antydumpingowych w sytuacji takiej jak sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym, o tyle nie precyzuje on w sposób wyraźny, czy ów zwrot powinien być związany z zapłatą odsetek od kwot ceł podlegających zwrotowi.

               37

               Należy ponadto podkreślić, że z orzecznictwa Trybunału wynika, że gdy podatki lub cła zostały pobrane przez państwo członkowskie w zastosowaniu rozporządzenia Unii, które zostało uznane za nieważne lub uchylone przez sąd Unii, zainteresowani, którzy uiścili omawiane podatki lub cła, mają zasadniczo prawo nie tylko do zwrotu pobranych kwot, lecz również do odsetek od owych kwot (zob. podobnie wyrok z dnia 27 września 2012 r., Zuckerfabrik Jülich, C‑113/10, C‑147/10 i C‑234/10, EU:C:2012:591, pkt 65, 67 i przytoczone tam orzecznictwo).

               38

               W tym kontekście, mając na uwadze z jednej strony, że ani art. 236 ust. 1 kodeksu celnego, ani art. 241 tego kodeksu nie wykluczają zwrotu odsetek w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, a z drugiej strony – że zwrot rozpatrywanych ceł antydumpingowych miał miejsce wskutek uchylenia przez Trybunał rozporządzenia, na podstawie którego owe cła zostały pobrane, a zatem w związku z niezgodnością ich poboru z prawem Unii, co winno zostać zweryfikowane przez sąd krajowy, należy stwierdzić, że kwota owych ceł zwróconych na rzecz danego przedsiębiorstwa przez właściwy organy celny powinna zostać powiększona o odsetki od tej kwoty.

               39

               Mając na uwadze całość powyższych rozważań, na przedstawione pytanie należy udzielić odpowiedzi, że gdy należności celne przywozowe, włącznie z cłami antydumpingowymi, podlegają zwrotowi z tego względu, że zostały one pobrane z naruszeniem prawa Unii – co winno zostać zweryfikowane przez sąd krajowy – państwa członkowskie są na podstawie prawa Unii zobowiązane względem podmiotów mających prawo do zwrotu do zapłaty związanych z tym zwrotem odsetek, liczonych od dnia zapłaty przez owe podmioty należności celnych podlegających zwrotowi.

         W przedmiocie kosztów

               40

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:

                     Gdy należności celne przywozowe, włącznie z cłami antydumpingowymi, podlegają zwrotowi z tego względu, że zostały one pobrane z naruszeniem prawa Unii – co winno zostać zweryfikowane przez sąd krajowy – państwa członkowskie są na podstawie prawa Unii zobowiązane względem podmiotów mających prawo do zwrotu do zapłaty związanych z tym zwrotem odsetek, liczonych od dnia zapłaty przez owe podmioty należności celnych podlegających zwrotowi.

                     Podpisy

            (
            1
         )	* Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 1985 r. # Thomasdünger GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Frankfurt am Main. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesfinanzhof - Niemcy. # Sprawa 166/84.


Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 18 stycznia 2017 r.#Michał Wieromiejczyk przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.#Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Tasty Puff – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.#Sprawa T-64/16.


Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 2 kwietnia 2014 r.#Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali przeciwko Radzie Unii Europejskiej.#Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji – Zamrożenie funduszy – Podstawa prawna – Prawo własności – Artykuł 17 ust. 1 karty praw podstawowych – Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności – Odpowiedzialność pozaumowna – Brak szkody materialnej.#Sprawa T-133/12.


Wyrok Trybunału z dnia 30 września 1986 r. # Alain-Pierre Allo i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy - Odsetki od wyrównania wynagrodzenia. # Sprawa 176/83.


Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lipca 1989 r. # Amministrazione delle finanze dello Stato przeciwko Società Politi & Co. Srl. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Corte d'appello di Venezia - Włochy. # Sprawa 214/88.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 lipca 2014 r.#Naime Dogan przeciwko Bundesrepublik Deutschland.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin.#Odesłanie prejudycjalne – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Protokół dodatkowy – Artykuł 41 ust. 1 – Prawo pobytu członków rodziny obywateli tureckich – Przepisy krajowe wymagające wykazania podstawowej znajomości języka przez członka rodziny zamierzającego wjechać na terytorium krajowe – Dopuszczalność – Dyrektywa 2003/86/WE – Łączenie rodzin – Artykuł 7 ust. 2 – Zgodność.#Sprawa C-138/13.

text:
               Strony
               Motywy wyroku
               Sentencja

            Strony
            W sprawie C‑138/13
            mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) postanowieniem z dnia 13 lutego 2013 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 19 marca 2013 r., w postępowaniu:
            Naime Dogan
            przeciwko
            Bundesrepublik Deutschland,
            TRYBUNAŁ (druga izba),
            w składzie: R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), prezes izby, J. L. da Cruz Vilaça, G. Arestis, J. C. Bonichot i A. Arabadjiev, sędziowie,
            rzecznik generalny: P. Mengozzi,
            sekretarz: A. Impellizzeri, administrator,
            uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 5 lutego 2014 r.,
            rozważywszy uwagi przedstawione:
            – w imieniu N. Dogan przez C. Kässa, Rechtsanwalt,
            – w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego oraz J. Möllera, działających w charakterze pełnomocników,
            – w imieniu rządu duńskiego przez M. Wolff, C. Thorninga oraz V. Pasternak Jørgensen, działających w charakterze pełnomocników,
            – w imieniu rządu niderlandzkiego przez J. Langera oraz M. Bulterman, działających w charakterze pełnomocników,
            – w imieniu rządu austriackiego przez C. Pesendorfer, działającą w charakterze pełnomocnika,
            – w imieniu Komisji Europejskiej przez M. Condou-Durande, M. Kellerbauera oraz W. Bogensbergera, działających w charakterze pełnomocników,
            po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 30 kwietnia 2014 r.,
            wydaje następujący
            Wyrok

            Motywy wyroku
            1. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. dotyczącym zawarcia protokołu dodatkowego oraz protokołu finansowego, podpisanych dnia 23 listopada 1970 r., załączonych do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją i odnoszącym się do środków, które należy podjąć w celu ich wprowadzenia w życie (Dz.U. L 293, s. 1) (zwanego dalej „protokołem dodatkowym”). Układ ten został podpisany w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony oraz został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. (Dz.U. 1964, 217, s. 3685) (zwany dalej „układem stowarzyszeniowym”). Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy także wykładni art. 7 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 251, s. 12).
            2. Wniosek ten został złożony w ramach sporu między N. Dogan a Bundesrepublik Deutschland w przedmiocie oddalenia przez Bundesrepublik Deutschland wniosku o wydanie wizy do celów łączenia rodziny.
            Ramy prawne
            Prawo Unii
            Układ stowarzyszeniowy
            3. Z art. 2 ust. 1 układu stowarzyszeniowego wynika, że jego celem jest wspieranie stałego i zrównoważonego wzmacniania więzi handlowych i gospodarczych między stronami, przy pełnym uwzględnieniu konieczności zapewnienia przyspieszonego rozwoju gospodarki Turcji oraz podniesienia poziomu zatrudnienia i warunków życia narodu tureckiego.
            4. Zgodnie z art. 12 układu stowarzyszeniowego „umawiające się strony uzgadniają, że uwzględnią artykuły [39 WE], [40 WE] i [41 WE], aby osiągnąć stopniowo swobodny przepływ pracowników” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak cytat z tego układu poniżej] oraz zgodnie z art. 13 tego układu strony te „uzgadniają, że uwzględnią artykuły [43–46 WE] oraz art. [48 WE], aby eliminować ograniczenia w swobodzie przedsiębiorczości”.
            Protokół dodatkowy
            5. Na podstawie art. 62 protokołu dodatkowego protokół ten wraz z jego załącznikami stanowi integralną część układu stowarzyszeniowego.
            6. Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego przewiduje:
            „Umawiające się strony nie będą wprowadzać żadnych nowych ograniczeń w swobodzie przedsiębiorczości i w swobodzie świadczenia usług” [tłumaczenie nieoficjalne].
            Dyrektywa 2003/86
            7. Artykuł 1 dyrektywy 2003/86 brzmi następująco:
            „Niniejsza dyrektywa ma na celu określenie warunków wykonania prawa do łączenia rodziny przez obywateli państwa trzeciego zamieszkujących legalnie na terytorium państw członkowskich”.
            8. Artykuł 4 ust. 1 tej dyrektywy stanowi:
            „1. Państwa członkowskie zezwalają na wjazd i pobyt, na mocy niniejszej dyrektywy i z zastrzeżeniem zgodności z warunkami określonymi w rozdziale IV oraz w art. 16, następujących członków rodziny:
            a) małżonek członka rodziny rozdzielonej;
            […]”.
            9. Zgodnie z art. 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy:
            „Państwa członkowskie mogą odrzucić wniosek o wjazd i pobyt członków rodziny ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne”.
            10. Artykuł 7 dyrektywy 2003/86 brzmi następująco:
            „1. W przypadku złożenia wniosku o łączenie rodziny dane państwo członkowskie może zażądać, aby osoba, która złożyła ten wniosek, dostarczyła dowodów, że członek rodziny rozdzielonej posiada:
            a) zakwaterowanie uznawane za normalne dla porównywalnej rodziny w tym samym regionie oraz [które] spełnia ogólne standardy w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa obowiązujące w danym państwie członkowskim;
            b) ubezpieczenie chorobowe w odniesieniu do wszystkich rodzajów ryzyka, którym zwykle obejmuje się jego współobywateli w danym państwie członkowskim, dla siebie i członków rodziny;
            c) stabilne i regularne środki, które wystarczają do utrzymania tej osoby oraz członków jej rodziny, bez korzystania z systemu pomocy społecznej danego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie dokonują oceny tych środków poprzez odniesienie do ich rodzaju i regularności wpływu, przy czym mogą wziąć pod uwagę poziom najniższych krajowych płac, rent i emerytur, a także liczbę członków rodziny.
            2. Państwa członkowskie mogą żądać, aby obywatele państw trzecich przestrzegali środków dotyczących integracji, zgodnie z prawodawstwem krajowym.
            W odniesieniu do uchodźców i/lub członków rodzin uchodźców określonych w art. 12 środki dotyczące integracji, określone w akapicie pierwszym, mogą być zastosowane jedynie wówczas, gdy danym osobom umożliwiono łączenie rodziny”.
            11. Artykuł 17 tej dyrektywy stanowi:
            „Państwa członkowskie należycie uwzględniają charakter i trwałość więzi rodzinnych danej osoby oraz czas pobytu tej osoby w państwie członkowskim oraz istnienie rodziny, a także więzi kulturowych i społecznych z państwem pochodzenia, w przypadku gdy odrzucają wniosek, wycofują lub odmawiają przedłużenia ważności dokumentu pobytowego bądź gdy podejmują decyzję o nakazaniu wydalenia członka rodziny rozdzielonej lub członków jego rodziny”.
            Prawo niemieckie
            12. Jak wynika z postanowienia odsyłającego, wydanie żądanej wizy jest regulowane następującymi przepisami Gesetz über den Aufenthalt, die Erwerbstätigkeit und die Integration von Ausländern im Bundesgebiet (niemieckiej ustawy o pobycie, działalności zarobkowej i integracji cudzoziemców na terytorium federalnym), w brzmieniu wynikającym z obwieszczenia z dnia 25 lutego 2008 r. (BGBl. 2008 I, s. 162), zmienionej art. 2 ustawy z dnia 21stycznia 2013 r. (BGBl. 2013 I, s. 86, zwanej dalej „ustawą o pobycie cudzoziemców”).
            13. Zgodnie z §  2 ust. 8 wspomnianej ustawy:
            „Umiejętność porozumiewania się w prosty sposób w języku niemieckim odpowiada poziomowi znajomości języka A1 w europejskim systemie opisu kształcenia językowego Rady Europy (zalecenia Komitetu Ministrów Rady Europy nr R (98) 6 z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie europejskiego systemu opisu kształcenia językowego)”.
            14. Paragraf 27 ust. 1 ustawy o pobycie cudzoziemców stanowi:
            „Zezwolenie na pobyt w celu stworzenia i ochrony rodzinnej wspólnoty życia na terytorium federalnym dla zagranicznych członków rodzin (łączenie rodzin) jest wydawane i przedłużane w celu ochrony małżeństwa i rodziny zgodnie z art. 6 Grundgesetz (niemieckiej ustawy zasadniczej)”.
            15. Paragraf 30 ustawy o pobycie cudzoziemców, zatytułowany „Łączenie małżonków”, brzmi następująco:
            „1. Małżonkowi cudzoziemca należy wydać zezwolenie na pobyt, jeśli:
            1) oboje małżonkowie ukończyli 18 rok życia,
            2) małżonek może przynajmniej w prosty sposób porozumiewać się w języku niemieckim oraz
            3) cudzoziemiec
            a) posiada zezwolenie na osiedlenie się [...].
            Zdanie pierwsze pkt 1 i 2 nie ma znaczenia dla wydania zezwolenia na pobyt, jeśli:
            1) cudzoziemiec posiada dokument pobytowy zgodnie z §§ 19–21 [dokument pobytowy dla określonych działalności zarobkowych], a małżeństwo było już zawarte w chwili, gdy przeniósł on centrum swojego życia na terytorium federalne [...].
            Zdanie pierwsze pkt 2 nie ma znaczenia dla wydania zezwolenia na pobyt, jeśli:
            1) [...]
            2) małżonek ze względu na chorobę lub upośledzenie fizyczne, umysłowe lub psychiczne nie jest w stanie wykazać prostej znajomości języka niemieckiego;
            [...]”.
            16. Z postanowienia odsyłającego wynika, że § 30 ust. 1 zdanie pierwsze pkt 2 ustawy o pobycie cudzoziemców został wprowadzony przez Gesetz zur Umsetzung aufenthalts- und asylrechtlicher Richtlinien der Europäischen Union (ustawę dokonującą transpozycji dyrektyw Unii Europejskiej z zakresu prawa pobytu i prawa azylowego) z dnia 19 sierpnia 2007 r. (BGBl. 2007 I, s. 1970).
            Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
            17. Skarżąca w postępowaniu głównym jest obywatelką turecką urodzoną w Turcji w 1970 r. i zamieszkałą w tym państwie. Ubiega się ona o wydanie wizy tytułem łączenia rodziny w celu połączenia ze swoim małżonkiem, urodzonym w 1964 r., także będącym obywatelem tureckim, który mieszka w Niemczech od 1998 r.
            18. Od 2002 r. Seydi Dogan posiada dokument pobytowy na czas określony, który następnie przekształcił się w dokument pobytowy na czas nieokreślony. Zarządza on spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, w której jest większościowym wspólnikiem. Obecnie nadal wykonuje tę działalność.
            19. W dniu 18 stycznia 2011 r. N. Dogan wniosła do ambasady Niemiec w Ankarze (Turcja) o wydanie wizy w celu łączenia rodziny obejmującego małżonków i dzieci dla siebie i na początek dla dwojga ze swoich dzieci. W tym celu przedstawiła ona między innymi świadectwo z Instytutu Goethego dotyczące testu językowego na poziomie A1, do którego przystąpiła w dniu 28 września 2010 r. i który zdała z oceną „dostateczną” (62 na 100 punktów). Z części pisemnej testu uzyskała 14,11 na 25 punktów.
            20. Według ambasady Niemiec skarżąca w postępowaniu głównym jest jednakże analfabetką. Miała ona zdać test, zakreślając odpowiedzi w teście wielokrotnego wyboru w sposób przypadkowy, oraz nauczyć się na pamięć i wyrecytować trzy typowe zdania.
            21. Z powodu braku dowodu znajomości języka niemieckiego ambasada Niemiec oddaliła wniosek N. Dogan decyzją z dnia 23 marca 2011 r. Skarżąca w postępowaniu głównym nie odwołała się od tej decyzji, lecz złożyła w dniu 26 lipca 2011 r. w tej samej ambasadzie nowy wniosek o wydanie wizy w celu łączenia rodziny wyłącznie dla siebie, który to wniosek został ponownie oddalony przez ambasadę decyzją z dnia 31 października 2011 r.
            22. W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy („Remonstration”) wniesionego przez N. Dogan za pośrednictwem adwokata w dniu 15 listopada 2011 r. ambasada Niemiec w Ankarze uchyliła pierwotną decyzję i zastąpiła ją decyzją z dnia 24 stycznia 2012 r. w sprawie „Remonstration” również oddalającą ten wniosek z uzasadnieniem, że skarżąca w postępowaniu głównym nie posiada niezbędnej znajomości języka, ponieważ jest analfabetką.
            23. N. Dogan, uważając, że posiada niezbędną znajomość języka, i twierdząc ponadto, iż wymóg przedstawienia dowodu znajomości języka niemieckiego narusza zakaz reformatio in peius wynikający z układu stowarzyszeniowego, wniosła do Verwaltungsgericht Berlin skargę na decyzję z dnia 24 stycznia 2012 r.
            24. W tym kontekście Verwaltungsgericht Berlin postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
            „1) Czy art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego [podpisanego] w odniesieniu do etapu przejściowego stowarzyszenia [utworzonego na podstawie układu stowarzyszeniowego], stoi na przeszkodzie wprowadzonemu po raz pierwszy po wejściu w życie powyższych przepisów uregulowaniu prawa krajowego, uzależniającemu pierwszy wjazd [na terytorium Republiki Federalnej Niemiec] członka rodziny obywatela Turcji korzystającego ze statusu prawnego zgodnie z art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego od wykazania przez tego członka rodziny przed wjazdem zdolności do porozumiewania się w prosty sposób w języku niemieckim?
            2) Czy art. 7 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2003/86 [...] stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego opisanemu w pytaniu pierwszym?”.
            W przedmiocie pytań prejudycjalnych
            W przedmiocie pytania pierwszego
            25. Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego należy interpretować w ten sposób, że określona w tym przepisie klauzula standstill stoi na przeszkodzie wprowadzonemu po wejściu w życie wspomnianego protokołu dodatkowego w danym państwie członkowskim uregulowaniu prawa krajowego nakładającemu na małżonków obywateli tureckich zamieszkałych we wspomnianym państwie członkowskim, którzy to małżonkowie zamierzają wjechać na terytorium tego państwa w celu łączenia rodziny, warunek uprzedniego wykazania nabycia podstawowej znajomości języka urzędowego tego państwa członkowskiego.
            26. Na wstępie należy przypomnieć, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, że określona w art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego klauzula standstill zakazuje w sposób generalny ustanawiania wszelkich nowych przepisów, których celem lub skutkiem byłoby poddanie korzystania przez obywateli tureckich ze swobody przedsiębiorczości lub ze swobody świadczenia usług na terytorium krajowym bardziej restrykcyjnym wymogom niż te, które obowiązywały względem nich w dniu wejścia w życie protokołu dodatkowego w stosunku do danego państwa członkowskiego (wyrok Dereci i in., C‑256/11, EU:C:2011:734, pkt 88 i przytoczone tam orzecznictwo).
            27. Uznano także, iż przepis ten stoi na przeszkodzie wprowadzaniu, począwszy od dnia wejścia w życie w przyjmującym państwie członkowskim aktu prawnego, którego ten przepis jest częścią, jakichkolwiek nowych ograniczeń w wykonywaniu swobody prowadzenia działalności gospodarczej i świadczenia usług, w tym ograniczeń dotyczących wymogów materialnych lub proceduralnych w zakresie pierwszego zezwolenia na wjazd na terytorium tego państwa obywateli tureckich zamierzających wykonywać w nim omawiane swobody gospodarcze (wyrok Oguz, C‑186/10, EU:C:2011:509, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo).
            28. Wreszcie zgodnie z orzecznictwem Trybunału, czy to za pośrednictwem swobody przedsiębiorczości, czy też swobody świadczenia usług, klauzula standstill może odnosić się do warunków wjazdu i pobytu obywateli tureckich na terytorium państw członkowskich jedynie w zakresie, w jakim stanowi ona następstwo wykonywania działalności gospodarczej (wyrok Demirkan, C‑221/11, EU:C:2013:583, pkt 55).
            29. W niniejszym przypadku jest bezsporne, że przepis krajowy rozpatrywany w postępowaniu głównym został wprowadzony po dniu 1 stycznia 1973 r., stanowiącym dzień wejścia w życie w zainteresowanym państwie członkowskim protokołu dodatkowego, i że pociąga za sobą zaostrzenie warunków wjazdu w dziedzinie łączenia rodzin, które obowiązywały uprzednio, dla małżonków cudzoziemców zamieszkałych w tym państwie członkowskim, tak iż utrudnia on wspomniane łączenie.
            30. Ponadto z postanowienia odsyłającego wynika, że N. Dogan zamierza wjechać na terytorium zainteresowanego państwa członkowskiego nie po to, by skorzystać ze swobody świadczenia usług lub ze swobody przedsiębiorczości, lecz aby dołączyć do swojego małżonka tam zamieszkałego w celu prowadzenia z nim życia rodzinnego.
            31. Wreszcie z postanowienia odsyłającego wynika również, że S. Dogan jest obywatelem tureckim zamieszkałym w zainteresowanym państwie członkowskim od 1998 r., dysponującym jako osoba zarządzająca spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, w której jest większościowym wspólnikiem, dochodami pochodzącymi z działalności na własny rachunek (zob. podobnie wyrok Asscher, C‑107/94, EU:C:1996:251, pkt 26). W tych okolicznościach sytuacja S. Dogana jest objęta zasadą swobody przedsiębiorczości.
            32. Tym samym w sprawie głównej zgodność rozpatrywanego przepisu krajowego z klauzulą standstill określoną w art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego powinna zostać przeanalizowana w świetle korzystania przez S. Dogana ze swobody przedsiębiorczości.
            33. Z tego względu należy zbadać, czy w ramach łączenia rodzin wprowadzenie nowego uregulowania zaostrzającego warunki pierwszego wjazdu małżonków obywateli tureckich zamieszkałych w danym państwie członkowskim w stosunku do warunków mających zastosowanie w dniu wejścia w życie protokołu dodatkowego w zainteresowanym państwie członkowskim, może stanowić „nowe ograniczenie” w swobodzie przedsiębiorczości wspomnianych obywateli tureckich w rozumieniu art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego.
            34. W tym względzie należy zauważyć, że Trybunał orzekł, iż łączenie rodzin stanowi czynnik nieodzowny dla umożliwienia życia w rodzinie pracownikom tureckim należącym do rynku pracy państw członkowskich, i przyczynia się zarówno do poprawy jakości ich pobytu, jak i ich integracji w tych państwach (zob. wyrok Dülger, C‑451/11, EU:C:2012:504, pkt 42).
            35. Na decyzję obywatela tureckiego o osiedleniu się w danym państwie członkowskim w celu wykonywania tam działalności gospodarczej w sposób stały może mieć bowiem negatywny wpływ ustawodawstwo tego państwa, które utrudnia lub uniemożliwia łączenie rodzin, tak że wspomniany obywatel może w odpowiednim przypadku być zmuszony do dokonania wyboru pomiędzy swoją działalnością w danym państwie członkowskim a życiem rodzinnym w Turcji.
            36. Z tego względu należy uznać, że uregulowanie takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które utrudnia łączenie rodzin, zaostrzając warunki pierwszego wjazdu na terytorium danego państwa członkowskiego małżonków obywateli tureckich w stosunku do warunków mających zastosowanie w chwili wejścia w życie protokołu dodatkowego, stanowi „nowe ograniczenie” w rozumieniu art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego w korzystaniu ze swobody przedsiębiorczości przez wspomnianych obywateli tureckich.
            37. Wreszcie ograniczenie, którego celem lub skutkiem byłoby poddanie korzystania przez obywateli tureckich ze swobody przedsiębiorczości na terytorium krajowym bardziej restrykcyjnym wymogom niż te, które obowiązywały w chwili wejścia w życie protokołu dodatkowego, jest zakazane, chyba że jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, jest właściwe do zapewnienia realizacji zasługującego na ochronę celu i nie wykracza poza to, co konieczne do jego osiągnięcia (zob. analogicznie wyrok Demir, C‑225/12, EU:C:2013:725, pkt 40).
            38. W tym względzie przy założeniu, że powody podane przez rząd niemiecki, mianowicie zapobieganie wymuszonym małżeństwom i wspieranie integracji, mogą stanowić nadrzędne względy interesu ogólnego, przepis krajowy taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym wykracza jednak poza to, co konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, w zakresie, w jakim brak dowodu nabycia dostatecznej znajomości języka automatycznie pociąga za sobą oddalenie wniosku o łączenie rodziny bez uwzględnienia szczególnych okoliczności każdego przypadku.
            39. Wobec całości powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego należy interpretować w ten sposób, że określona w tym przepisie klauzula standstill stoi na przeszkodzie wprowadzonemu po wejściu w życie wspomnianego protokołu dodatkowego w danym państwie członkowskim uregulowaniu prawa krajowego nakładającemu na małżonków obywateli tureckich zamieszkałych we wspomnianym państwie członkowskim, którzy to małżonkowie zamierzają wjechać na terytorium tego państwa w celu łączenia rodziny, warunek uprzedniego wykazania nabycia podstawowej znajomości języka urzędowego tego państwa członkowskiego.
            W przedmiocie pytania drugiego
            40. Zważywszy na odpowiedź udzieloną na pytanie pierwsze, nie jest konieczna analiza pytania drugiego.
            W przedmiocie kosztów
            41. Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

            Sentencja
            Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
            Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. dotyczącym zawarcia protokołu dodatkowego oraz protokołu finansowego, podpisanych dnia 23 listopada 1970 r., załączonych do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją i odnoszącym się do środków, które należy podjąć w celu ich wprowadzenia w życie, należy interpretować w ten sposób, że określona w tym przepisie klauzula standstill stoi na przeszkodzie wprowadzonemu po wejściu w życie wspomnianego protokołu dodatkowego w danym państwie członkowskim uregulowaniu prawa krajowego nakładającemu na małżonków obywateli tureckich zamieszkałych we wspomnianym państwie członkowskim, którzy to małżonkowie zamierzają wjechać na terytorium tego państwa w celu łączenia rodziny, warunek uprzedniego wykazania nabycia podstawowej znajomości języka urzędowego tego państwa członkowskiego.


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 grudnia 2001 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego. # Sprawa C-148/00.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 1988 r. # Stahlwerke Peine-Salzgitter AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # EWWiS. # Sprawa 103/85.