title: Sprawa C-345/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — J.A. van Delft, J.C. Ramaer, J.M. van Willigen, J.F. van der Nat, C.M. Janssen, O. Fokkens przeciwko College van zorgverzekeringen (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Tytuł III, rozdział 1 — Artykuły 28, 28a i 33 — Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 — Artykuł 29 — Swobodny przepływ osób — Artykuły 21 i 45 TFUE — Świadczenia z ubezpieczenia zdrowotnego — Osoby uprawnione do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy — Miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż państwo zobowiązane do wypłaty emerytury lub renty — Udzielanie świadczeń rzeczowych w państwie miejsca zamieszkania na koszt państwa zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty — Brak rejestracji w państwie miejsca zamieszkania — Obowiązek uiszczania składek w państwie zobowiązanym do wypłaty emerytury lub renty — Zmiana przepisów krajowych państwa zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty — Ciągłość ubezpieczenia zdrowotnego — Różnica traktowania między rezydentami i nierezydentami)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/17

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — J.A. van Delft, J.C. Ramaer, J.M. van Willigen, J.F. van der Nat, C.M. Janssen, O. Fokkens przeciwko College van zorgverzekeringen
   (Sprawa C-345/09) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Tytuł III, rozdział 1 - Artykuły 28, 28a i 33 - Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 - Artykuł 29 - Swobodny przepływ osób - Artykuły 21 i 45 TFUE - Świadczenia z ubezpieczenia zdrowotnego - Osoby uprawnione do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy - Miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż państwo zobowiązane do wypłaty emerytury lub renty - Udzielanie świadczeń rzeczowych w państwie miejsca zamieszkania na koszt państwa zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty - Brak rejestracji w państwie miejsca zamieszkania - Obowiązek uiszczania składek w państwie zobowiązanym do wypłaty emerytury lub renty - Zmiana przepisów krajowych państwa zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty - Ciągłość ubezpieczenia zdrowotnego - Różnica traktowania między rezydentami i nierezydentami)
   2010/C 346/28
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J.A. van Delft, J.C. Ramaer, J.M. van Willigen, J.F.van der Nat, C.M. Janssen, O. Fokkens

      Strona pozwana: College van zorgverzekeringen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Centrale Raad van Beroep — Wykładnia traktatu WE, art. 28, 28a, 33 i załącznika VI, część R, lit. 1 a) i b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) oraz art. 29 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (Dz.U. L 74, s. 1) — Emeryci i renciści — Obowiązek zarejestrowania się w komisji ds. ubezpieczeń zdrowotnych w Niderlandach — Obowiązek uiszczenia składki

      Sentencja

               1)

               Artykuły 28, 28a i 33 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w związku z art. 29 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 311/2007 z dnia 19 marca 2007 r. należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak w sprawie przed sądem krajowym, które przewiduje, że osoby uprawnione do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa tego państwa, zamieszkujące w innym państwie członkowskim, w którym mają na podstawie wymienionych art. 28 i 28a prawo do świadczeń rzeczowych w razie choroby udzielanych przez instytucję właściwą tego państwa członkowskiego, powinny z tytułu tych świadczeń uiszczać składkę w postaci potrącenia z emerytury lub renty, nawet jeżeli nie zarejestrowały się w instytucji właściwej państwa członkowskiego miejsca zamieszkania.

               2)

               Artykuł 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak w sprawie przed sądem krajowym, które przewiduje, że osoby uprawnione do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa tego państwa, zamieszkujące w innym państwie członkowskim, w którym mają na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 prawo do świadczeń rzeczowych w razie choroby udzielanych przez instytucję właściwą tego ostatniego państwa członkowskiego, powinny uiszczać składkę z tytułu tych świadczeń w postaci potrącenia z emerytury lub renty, nawet jeżeli nie zarejestrowały się w instytucji właściwej państwa członkowskiego miejsca zamieszkania.
               Natomiast należy art. 21 TFUE interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, jeżeli wprowadza ono lub obejmuje — czego ustalenie należy do sądu odsyłającego — nieuzasadnioną różnicę traktowania między rezydentami i nierezydentami w zakresie ciągłości całościowej ochrony od ryzyka choroby, z której korzystali oni na podstawie umów ubezpieczenia zawartych przed wejściem w życie tego uregulowania.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010


title: Sprawa C-136/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 stycznia 2015 r. w sprawie T-509/11, Makhlouf/Rada, wniesione w dniu 20 marca 2015 r. przez Mohammada Makhloufa

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 stycznia 2015 r. w sprawie T-509/11, Makhlouf/Rada, wniesione w dniu 20 marca 2015 r. przez Mohammada Makhloufa
   (Sprawa C-136/15 P)
   (2015/C 311/19)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mohammad Makhlouf (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji i rozporządzeń Rady Unii Europejskiej, których dotyczy niniejsze odwołanie, w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącego odwołanie;

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi jeden zarzut, dotyczący błędnej oceny, jaką przyjął Sąd w ramach stosowania zasad dotyczących obowiązków, które spoczywają na Radzie.
   Ściślej rzecz ujmując, wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi oparcie się na uzasadnieniu Rady, które jest niekompletne i niepoparte dowodami, przez co wnoszący odwołanie nie był w stanie zrozumieć szczególnych i konkretnych powodów uzasadniających umieszczenie jego nazwiska w wykazie. W rezultacie wnoszący odwołanie nie mógł przygotować odpowiedniej obrony, gdyż nie był świadomy zarzucanych mu czynów polegających na prześladowaniu osób biorących udział w demonstracjach, nie udzielał wsparcia reżimowi ani nie czerpał z niego korzyści.
   Ponadto Sąd w sposób oczywisty naruszył obowiązek uzasadnienia, próbując usprawiedliwić zaniechania Rady poprzez powołanie się, błędne i po raz pierwszy w wyroku, na okoliczność, że skarżący „czerpie korzyści z reżimu”.
   Okoliczność, że w podanym uzasadnieniu Rada nie wskazała, w sposób jasny i bezpośredni, czynów, które mu się zarzuca i które spowodowały objęcie go środkami ograniczającymi, istotnie naruszyło prawo wnoszącego odwołanie do obrony.


title: Sprawa T-100/14: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2014 r. – Tecalan przeciwko OHIM – Ensinger (TECALAN)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/51

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2014 r. – Tecalan przeciwko OHIM – Ensinger (TECALAN)
   (Sprawa T-100/14)
   2014/C 112/66
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tecalan GmbH (Grünberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Holthaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ensinger GmbH (Nufringen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie R 2308/2012-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy TECALAN dla towarów z klasy 17 – zgłoszenie nr 6 203 285

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Ensinger GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy TECADUR dla towarów z klasy 17

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-180/10: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2012 r. — Nickel Institute przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Klasyfikacja, pakowanie i etykietowanie niektórych związków węglanu niklu jako substancji niebezpiecznych — Dyrektywy 2008/58/WE i 2009/2/WE — 30 i 31 dostosowanie do postępu technicznego dyrektywy 67/548/EWG — Częściowa odmowa dostępu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/24

      Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2012 r. — Nickel Institute przeciwko Komisji
      (Sprawa T-180/10) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Klasyfikacja, pakowanie i etykietowanie niektórych związków węglanu niklu jako substancji niebezpiecznych - Dyrektywy 2008/58/WE i 2009/2/WE - 30 i 31 dostosowanie do postępu technicznego dyrektywy 67/548/EWG - Częściowa odmowa dostępu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania)
      (2012/C 331/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nickel Institute (Toronto, Kanada) (przedstawiciele: początkowo, K. Nordlander, lawyer i H. Pearson, solicitor, a następnie, K. Nordlander)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Heliskoski i M. Pere, pełnomocnicy) oraz Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, K. Petkovska, C. Meyer-Seitz i S. Johannesson, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 lutego 2010 r. [SG.E3/HP/psi — Ares(2010)65824] odmawiającej Nickel Institute pełnego dostępu do niektórych dokumentów wewnętrznych, w szczególności opinii Służby Prawnej Komisji sporządzonych w ramach dwóch kolejnych postępowań prowadzących do klasyfikacji między innymi niektórych związków węglanu niklu w załączniku I do dyrektywy Rady 67/548/WE z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 196, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Nickel Institute.

                  3)

                  Nickel Institute pokrywa połowę kosztów własnych.

                  4)

                  Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają koszty własne.

         (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa T-408/10: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Roca Sanitario przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/55

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Roca Sanitario przeciwko Komisji
   (Sprawa T-408/10)
   ()
   2010/C 301/88
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Roca Sanitario, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Folguera Crespo i M. Merola, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności, w części, art. 1, 2 i 4 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 czerwca 2010 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona spółki Roca Sanitario;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywny nałożonej na spółkę Roca Sanitario w zakresie opisanym w skardze, o ile Sąd uzna to za stosowne w świetle przedstawionych argumentów lub z innych powodów wskazanych przez Sąd;

               —

               w dalszej kolejności, także tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby w innych sprawach wniesionych przez Roca France lub Laufen Austria Sąd zasądził obniżenie grzywny nałożonej w decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 czerwca 2010 r. za popełnione przez te spółki naruszenia, za które Roca Sanitario ponosi odpowiedzialność solidarną, stwierdzenie, że Roca Sanitario jest uprawniona do uzyskania stosownej obniżki kwoty grzywny, za której zapłatę ponosi ona odpowiedzialność solidarną;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez spółkę Roca Sanitario.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszego postępowania jest ta sama decyzja, którą zaskarżono w sprawie T-364/10 Duravit i in. przeciwko Komisji oraz w sprawie T-368/10 Rubinetteria Cisal przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych, które podniesiono w wymienionych wyżej sprawach.
   Skarżące podnoszą w szczególności, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając że skarżąca ponosi odpowiedzialność solidarną za naruszenia zarzucane spółkom Roca France i Laufen Austria oraz przekraczając znacząco maksymalną kwotę grzywny, jaka może zostać nałożona zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu. (1)

   Skarżąca podnosi także, w zaskarżonej decyzji bezzasadnie pominięto znaczną ilość dowodów, które — w kontekście ustalania odpowiedzialności i obliczania grzywny — obalają domniemanie, że skarżąca wywierała decydujący wpływ na działalność spółek Roca France i Laufen Austria.
   Skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza prawo do obrony, gdyż skarżąca została obciążona odpowiedzialnością na podstawie faktów i subiektywnych ocen, które nie zostały zawarte w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, i w odniesieniu do których skarżącej nie umożliwiono przedstawienia uwag.

      (1)  Dz.U. 2003, L 1, s. 1.


title: Sprawa T-151/05: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Nederlandse Vakbond Verkenshouders i innych przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Nederlandse Vakbond Verkenshouders i innych przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-151/05)
   (2005/C 171/40)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 14 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Nederlandse Vakbond Verkenshouders z siedzibą w Lunteren (Niderlandy), Mariusa Schepa zamieszkałego w Lopik (Niderlandy) i Nederlandse Bond van Handelaren in Vee z siedzibą w Hadze (Niderlandy), reprezentowanych przez Johannesa Kneppelhout i Monique Charlotte van der Kaden.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i zasadną,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący wnioskują o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2004 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa nr IV/M.3605 — SOVION/HMG).
   Skarżący zarzucają Komisji naruszenie art. 2, 6 i 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (1) („rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”). Zdaniem skarżących Komisja niesłusznie przyjęła, że rzeczona koncentracja nie utrudnia konkurencji na rynku zakupów żywca wieprzowego na ubój oraz że nie prowadzi na odnośnym rynku do utworzenia pozycji dominującej. Skarżący podnoszą, że w określonych rozważaniach zaskarżonej decyzji Komisja przyjęła błędną definicję odnośnego rynku produktu włączając rynek macior do rynku trzody chlewnej. Ponadto zdaniem skarżących Komisja błędnie zdefiniowała rynek geograficzny.
   Skarżący wskazują ponadto na naruszenie zasady uzasadnienia i zasady staranności. Zdaniem skarżących Komisja nie dała im wystarczającej sposobności przedstawienia ich stanowiska, jak również nie uwzględniła dostarczonych przez nich informacji.

      (1)  Dz.U. L 24, str. 1.


title: Sprawa F-13/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/46

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-13/14)
   2014/C 102/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie przedłużenia uprzedniej zgody na zwrot kosztów terapii logopedycznej syna skarżącej w ramach leczenia jego poważnej choroby na rok 2012/2013

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 kwietnia 2013 r. o odmowie przedłużenia zwrotu kosztów terapii logopedycznej syna skarżącej w ramach leczenia jego poważnej choroby na rok 2012/2013.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-198/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 1999/94/WE — Nowe samochody osobowe — Informacja o zużyciu paliwa i emisjach CO 2 )

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/21

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-198/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 1999/94/WE - Nowe samochody osobowe - Informacja o zużyciu paliwa i emisjach CO2)
   (2006/C 331/37)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak sporządzenia lub przekazania Komisji sprawozdania przewidzianego w art. 9 dyrektywy1999/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. odnoszącej się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu do obrotu nowymi samochodami osobowymi (Dz.U. L 12, str. 16)
   Sentencja

               1)

               Nie przekazując sprawozdania przewidzianego w art. 9 dyrektywy1999/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. odnoszącej się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu do obrotu nowymi samochodami osobowymi, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006 r.


title: Sprawa T-235/12: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – CEDC International/OHIM – Underberg (Kształt źdźbła trawy w butelce) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt źdźbła trawy w butelce — Wcześniejszy trójwymiarowy krajowy znak towarowy — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 75 i art. 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/44

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – CEDC International/OHIM – Underberg (Kształt źdźbła trawy w butelce)
   (Sprawa T-235/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt źdźbła trawy w butelce - Wcześniejszy trójwymiarowy krajowy znak towarowy - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 75 i art. 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2015/C 046/54)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: CEDC International sp. z o.o. (Oborniki Wielkopolskie, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Siciarek, G. Rząsa i J. Mrozowski)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Underberg AG (Dietlikon, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck i J. Fuhrmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2012 r. (sprawa R 2506/2010-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Przedsiębiorstwem Polmos Białystok (Spółka Akcyjna) a Underberg AG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 marca 2012 r. (sprawa R 2506/2010-4)

               2)

               OHIM ponosi, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez CEDC International sp. z o.o.

               3)

               Underberg AG ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012 r.


title: Sprawa C- 82/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 25 lutego 2009 r. – Dimos Agiou Nikolaou Kritis przeciwko Ypourgos Anaptyxis kai Trofimon

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 25 lutego 2009 r. – Dimos Agiou Nikolaou Kritis przeciwko Ypourgos Anaptyxis kai Trofimon
   (Sprawa C- 82/09)
   2009/C 102/24
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias (Grecja).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dimos Agiou Nikolaou Kritis

      Strona pozwana: Ypourgos Anaptyxis kai Trofimon

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy definicje pojęć „las” i „obszar zalesiony” zawarte w art. 3 ust. a) i b) rozporządzenia WE nr 2152/2003 mają również zastosowanie w dziedzinach dotyczących ochrony, a bardziej ogólnie, zarządu „lasami” i „obszarami zalesionymi” w rozumieniu tych definicji, które nie są wyraźnie uregulowane w tym rozporządzeniu, lecz zostały przewidziane w krajowym porządku prawnym?

               2)

               Czy w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pierwsze pytanie, krajowy porządek prawny może zdefiniować jako „las” lub „obszar zalesiony” obszary, które nie są „lasami” ani „obszarami zalesionymi” w rozumieniu art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia nr (WE) 2152/2003?

               3)

               Czy w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie drugie, jeśli krajowy porządek prawny może zdefiniować jako „lasy” lub „obszary zalesione” obszary, które nie są „lasami” ani „obszarami zalesionymi” w rozumieniu art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) 2152/2003, definicja taka może odbiegać od definicji przewidzianej we wskazanym rozporządzeniu zarówno w zakresie elementów konstytutywnych tych pojęć, w rozumieniu rozporządzenia, jak i w zakresie liczbowego określenia danych tych elementów konstytutywnych, które w danym przypadku, mogą być wspólne z przewidzianymi w rozporządzeniu, czy też należy uznać, że ta definicja, przewidziana w krajowym porządku prawnym, może zawierać elementy konstytutywne pojęć „las” lub „obszar zalesiony”, które są odmienne od przewidzianych w definicji rozporządzenia, przyjmując jednakże, iż gdy chodzi o elementy wspólne, jest wyłącznie dopuszczalne, by nie określać ich w sposób liczbowy, a w przypadku określenia liczbowego, nie może ono wyłączać określenia liczbowego przewidzianego w rozporządzeniu?


title: Sprawa C-261/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 29 lutego 2016 r. w sprawie T-254/12, Kühne + Nagel International AG i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 10 maja 2016 r. przez Kühne + Nagel International AG i in.

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 29 lutego 2016 r. w sprawie T-254/12, Kühne + Nagel International AG i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 10 maja 2016 r. przez Kühne + Nagel International AG i in.
   (Sprawa C-261/16 P)
   (2016/C 251/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd (przedstawiciele: U. Denzel, C. von Köckritz i C. Klöppner, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie występują do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba) z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie T-254/12;

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE, art.1 ust. 1 i 2, art. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 28 maja 2012 r. C(2012) 1959 final w sprawie COMP/39462 – Usługi spedycyjne) w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie lub znaczne obniżenie kwoty grzywien nałożonych w art. 2 decyzji na wnoszące odwołanie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w postępowaniu przed Sądem i Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą pięć zarzutów na poparcie swojego odwołania.
   Po pierwsze, Sąd niesłusznie wyszedł z zasady, że zachowania odnośnie do NES i AMS były sprzeczne z art. 101 TFUE. Tymczasem, art. 101 TFUE nie podlega zastosowaniu względem takich działań, ponieważ nie mogły one mieć wpływu na handel miedzy państwami członkowskimi.
   Po drugie, obliczenie kwoty grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie jest błędne. Za niezgodne z prawem konkurencji zostały stwierdzone niektóre zachowania odnośnie do pewnych opłat („wynagrodzenia” lub „dodatkowych opłatach”). Sąd zatem powinien był na tej podstawie ustalić kwotę grzywny wyłącznie na podstawie obrotu uzyskanego dzięki tym opłatom. Tymczasem, Sąd nie uwzględnił faktu, że Komisja włączając inne obroty (w szczególności stawki przewozowe) przy okazji ustalania wysokości grzywny naruszyła pkt 13 wytycznych w sprawie ustalania wysokości grzywien. Sąd, poprzez zastosowanie tej metody w sposób dorozumiany, po dokonaniu kontroli w ramach przysługującego jemu prawa do nieograniczonego orzekania sam dopuścił się błędu w ocenie w ramach tej kontroli.
   Po trzecie, Sąd naruszył zasadę równego traktowania. K+N nie pracowała – w odróżnieniu innych spedytorów – według modelu konsolidacyjnego, lecz występowała z punktu widzenia gospodarczego w ponad 90 % transakcji w charakterze klasycznego pośrednika. Z powodu tych istotnych różnic odnośnie do modelu działania Sąd powinien był dokonać rozróżnienia i traktować w identyczny sposób odmiennych sytuacji faktycznych. Sąd w szczególności powinien był stwierdzić nieważność dokonanego przez Komisje obliczenia grzywny nałożyć na wnoszące odwołanie wyłącznie grzywnę opartą na obrotach uzyskanych za pośrednictwem przedmiotowych „wynagrodzeń” lub „dodatkowych opłat”.
   Po czwarte, grzywna nałożona przez Sąd jest całkowicie nieproporcjonalna. Grzywna utrzymana w mocy przez Sąd jest oczywiście nadmierna i nie może być uzasadniona względami służącymi celowi odstraszenia.
   Po piąte, Sąd nie uwzględnił wyłączenia przewidzianego względem transportu lotniczego a więc niesłusznie wyszedł założenia co do stosowania art. 101 TFUE w odniesieniu do NES i AMS


title: Sprawa C-107/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 3 marca 2017 r. – UAB Aviabaltika/BAB Ūkio bankas

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 3 marca 2017 r. – UAB Aviabaltika/BAB Ūkio bankas
   (Sprawa C-107/17)
   (2017/C 161/14)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: UAB Aviabaltika

      Druga strona postępowania kasacyjnego: BAB Ūkio bankas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 5 dyrektywy 2002/47 (1) należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia przepisów prawa, które przewidują, że zabezpieczenie finansowe nie wchodzi w skład aktywów pozostałych po ogłoszeniu upadłości przyjmującego zabezpieczenie (banku w stanie likwidacji)? Innymi słowy, czy państwa członkowskie są zobowiązane do ustanowienia przepisów prawa wymagających, by przyjmujący zabezpieczenie (bank) de facto był w stanie zaspokoić swoje roszczenie zabezpieczone przez zabezpieczenie finansowe (środki zgromadzone na rachunku banku oraz prawo do wysuwania roszczeń z tytułu tych środków), pomimo faktu, że zdarzenie uprawniające do egzekwowania wystąpiło po wszczęciu postępowania likwidacyjnego w odniesieniu do przyjmującego zabezpieczenie (banku)?

               2)

               Czy zgodnie z wykładnią systemową art. 4 ust. 1 i 5 dyrektywy 2002/47 należy interpretować w ten sposób, że przepisy te przyznają dającemu zabezpieczenie prawo do żądania, by przyjmujący zabezpieczenie (bank) przede wszystkim uzyskał zaspokojenie swojego roszczenia, zabezpieczonego przez zabezpieczenie finansowe (środki zgromadzone na rachunku banku oraz prawo do wysuwania roszczeń z tytułu tych środków), poprzez wykorzystanie zabezpieczenia finansowego i, odpowiednio, nakładają na przyjmującego zabezpieczenie obowiązek nadania skuteczności takiemu żądaniu, pomimo wszczęcia względem niego postępowania likwidacyjnego?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie i zaspokojenia roszczenia przyjmującego zabezpieczenie przez dającego zabezpieczenie, które to roszczenie jest zabezpieczone przez zabezpieczenie finansowe, poprzez wykorzystanie innych aktywów dającego zabezpieczenie, czy przepisy dyrektywy 2002/47, w szczególności jej art. 4 i 8, należy interpretować w ten sposób, że dający zabezpieczenie powinien być wyłączony z zastosowania zasady równego traktowania wierzycieli przyjmującego zabezpieczenie (banku) w postępowaniu likwidacyjnym oraz że, w celu odzyskania zabezpieczenia finansowego, dającemu zabezpieczenie należy przyznać priorytetowe traktowanie względem pozostałych wierzycieli w postępowaniu likwidacyjnym?

      (1)  Dyrektywa 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych (Dz.U. 2002, L 168, s. 43).


title: Sprawa T-346/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 lutego 2009 r. – IMS przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Dyrektywa 98/37/WE — Maszyny opatrzone oznakowaniem CE — Zagrożenie dla bezpieczeństwa osób — Krajowy środek ustanawiający zakaz — Opinia Komisji uznająca środek za uzasadniony — Skarga o stwierdzenie nieważności — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Umorzenie postępowania — Skarga o odszkodowanie — Art. 44 § 1 lit. c) regulaminu Sądu — Niedopuszczalność)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 lutego 2009 r. – IMS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-346/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Dyrektywa 98/37/WE - Maszyny opatrzone oznakowaniem CE - Zagrożenie dla bezpieczeństwa osób - Krajowy środek ustanawiający zakaz - Opinia Komisji uznająca środek za uzasadniony - Skarga o stwierdzenie nieważności - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Umorzenie postępowania - Skarga o odszkodowanie - Art. 44 § 1 lit. c) regulaminu Sądu - Niedopuszczalność)
   2009/C 90/42
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Industria Masetto Schio Srl (IMS) (Schio, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Colonna i T. Romolotti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Zadra i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (Przedstawiciel: G. de Bergues, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności opinii Komisji C(2006) 3914 z dnia 6 września 2006 r. dotyczącej wprowadzonego przez władze francuskie środka ustanawiającego zakaz w odniesieniu do niektórych pras mechanicznych marki IMS oraz wniosek w przedmiocie naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą w następstwie wydania zaskarżonej opinii.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności zostaje umorzone.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Komisja ponosi koszty postępowania w sprawie środków tymczasowych. Pozostałe koszty Komisja i Industria Masetto Schio Srl (IMS) pokrywają po połowie.

               4)

               Republika Francuska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-875/16: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2016 r. – Falcon Technologies International/Komisja

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/23

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2016 r. – Falcon Technologies International/Komisja
   (Sprawa T-875/16)
   (2017/C 046/26)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Falcon Technologies International LLC (Ras Al Khaimah, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci R. Sciaudone i G. Arpea)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie Komisji, by przedłożyła sprawozdanie końcowe;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga dotyczy decyzji Komisji z dnia 14 października 2016 r., którą Komisja oddaliła ponowny wniosek skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentu „Final report of an assessment of ICIM (NB 0425), carried out in the framework of the joint assessment process for notified bodies (DG (SANTE) 2015-7552)”.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 (1)

                           —

                           Skarżąca zarzuca, po pierwsze, błędne zastosowanie pojęcia interesu handlowego w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001. Ocena wynikająca ze sprawozdania końcowego, przyjętego w wyniku przeprowadzenia właściwie zbudowanego postępowania administracyjnego, dotycząca przestrzegania przez ICIM rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 920/2013 (2), mającego zastosowanie do jednostek notyfikowanych, nie zawiera żadnej informacji uważanej tradycyjnie za handlową. W każdym razie rzekoma utrata reputacji, która miałaby wynikać z ujawnienia sprawozdania końcowego, sama w sobie nie wystarcza do zastosowania odstępstwa przewidzianego w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001. Ponadto z zaskarżonej decyzji nie wynikają w sposób jasny, analityczny i jednoznaczny aspekty, które skłoniły Komisję do uznania, że dostęp FTI do sprawozdania końcowego byłby szkodliwy dla ICIM, ani też nie wynika z niej wynik rozważenia rzekomych interesów handlowych ICIM oraz interesu jej partnerów handlowych – w tym skarżącej – w poznaniu stopnia niezawodności i wiarygodności jednostki notyfikowanej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnego wyłączenia nadrzędnego interesu publicznego oraz błędnej wykładni i zastosowania art. 4 ust. 2 in fine rozporządzenia nr 1049/2001

                           —

                           Należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, gdyż Komisja wyłączyła z jednej strony istnienie nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu, a z drugiej strony istnienie innych interesów publicznych, które mają pierwszeństwo przed interesami chronionymi w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001. Zasadnicze znaczenie sprawozdania końcowego dla ochrony przed sądami krajowymi zostało pominięte z naruszeniem orzecznictwa wynikającego z wyroku Komisja/EnBW (3) i nie zostało uwzględnione jako nadrzędny interes publiczny. Zaskarżona decyzja jest wadliwa także z tego powodu, że interesy ochrony konkurencji i zdrowia publicznego nie zostały uwzględnione jako nadrzędne interesy publiczne.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnej wykładni i zastosowania art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001

                           —

                           W końcu z naruszeniem zasady proporcjonalności Komisja nie oceniła prawidłowo możliwości udzielenia częściowego dostępu do sprawozdania końcowego. Decyzja administracyjna Komisji mogła zostać zaczerniona w zakresie, w jakim podane zostały w niej dane wrażliwe lub obiektywnie poufne. Nic nie stało na przeszkodzie sporządzeniu jawnej wersji sprawozdania końcowego, która umożliwiałaby wystarczające zrozumienie oceny ICIM, bez ujawnienia przy tym możliwych (choć mało prawdopodobnych) tajemnic handlowych.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43)

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 920/2013 z dnia 24 września 2013 r. w sprawie wyznaczania i nadzorowania jednostek notyfikowanych na podstawie dyrektywy Rady 90/385/EWG dotyczącej wyrobów medycznych aktywnego osadzania oraz dyrektywy Rady 93/42/EWG dotyczącej wyrobów medycznych (Tekst mający znaczenie dla EOG).

      (3)  Zobacz wyrok Trybunału z dnia 27 lutego 2014 r., Komisja/EnBW (C-365/12 P, pkt 107).


title: Sprawa T-224/09: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2011 r. — CEVA przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Szczegółowy program badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie Energii, środowiska i zrównoważonego rozwoju — Projekt Protop — Umowa o dotacje — Żądanie zwrotu zaliczek wypłaconych na podstawie umowy o finansowanie badań — Podwykonawstwo — Wezwanie do zapłaty — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/20

         Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2011 r. — CEVA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-224/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Szczegółowy program badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie „Energii, środowiska i zrównoważonego rozwoju” - Projekt Protop - Umowa o dotacje - Żądanie zwrotu zaliczek wypłaconych na podstawie umowy o finansowanie badań - Podwykonawstwo - Wezwanie do zapłaty - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2011/C 331/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) (Pleubian, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.-M. Peyrical)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Joris, pełnomocnik wspierany przez adwokata E. Bouttiera)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności wezwania do zapłaty wystosowanego przez Komisję w dniu 6 kwietnia 2009 r., w którym domaga się ona od strony pozwanej zwrotu zaliczek wpłaconych na podstawie umowy o dotacje, dotyczącej projektu realizowanego w zakresie szczegółowego programu badań, rozwoju technologicznego i demonstracji w dziedzinie „Energii, środowiska i zrównoważonego rozwoju”

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa T-27/17: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2017 r. – Jalkh/Parlament

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/29

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2017 r. – Jalkh/Parlament
   (Sprawa T-27/17)
   (2017/C 070/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvillers, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.P. Le Moigne)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie uchylenia immunitetu poselskiego skarżącego oraz w sprawie przyjęcia sprawozdania nr A8-3018/2016 pana [X];

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz J.F. Jalkha kwoty 8 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz J.F. Jalkha kwoty 5 000 EUR, tytułem zwrotu podlegających zwrotowi kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 9 protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich. Skarżący twierdzi, że Parlament błędnie zastosował zasady dotyczące immunitetu deputowanych do parlamentu francuskiego i udawał, że pomylił art. 8 i 9 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący koniecznego zastosowania art. 9 protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich. Według skarżącego francuskie organy sądowe przypisują mu wypowiedzi, których nie jest autorem i których wpisywania się w ramy jego politycznej działalności wspomniane organy nie kwestionują.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia samego pojęcia immunitetu poselskiego. Skarżący twierdzi, że Parlament zdawał się ignorować to, że immunitet poselski w demokracji zapewnia podwójny immunitet jurysdykcyjny: w zakresie nieponoszenia odpowiedzialności i nienaruszalności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia utrwalonego orzecznictwa komisji spraw prawnych Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do:

                           —

                           swobody wypowiedzi,

                           —

                              fumus persecutionis.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nieprzestrzegania wspólnotowej zasady pewności prawa i naruszenia uzasadnionych oczekiwań.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia niezależności posła.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przepisów regulaminu Parlamentu Europejskiego odnoszących się do procedury, która może doprowadzić do pozbawienia posła mandatu (art. 3 nowy ust. 4 akapit 2 regulaminu). Według skarżącego, chociaż w prawie francuskim za przypisywane mu przestępstwo została przewidziana dodatkowa kara w postaci braku prawa wybieralności skutkująca utratą mandatu, rząd francuski nie zgłosił tej kwestii przewodniczącemu Parlamentu, mimo, że procedura tego wymaga, a żaden właściwy organ Parlamentu (przewodniczący, komisja spraw prawnych, zgromadzenie) nie zwrócił się do rządu francuskiego o przedstawienie wyjaśnień. Pominięcie tego istotnego wymogu proceduralnego przesądza o wadliwości sprawozdania i zaskarżonej decyzji.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia prawa skarżącego do obrony. Skarżący twierdzi, że nie został zaproszony na głosowanie na sesji plenarnej Parlamentu Europejskiego w dniu obradowania nad wnioskiem o uchyleniu mu immunitetu. W ten sposób na przedstawienie swojej obrony w odniesieniu do dwóch spraw, które go dotyczą miał tylko dziesięć minut przed komisją spraw prawnych, po zakończeniu jej działalności, około godziny 18.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący braku jakichkolwiek podstaw do zarzutów lub przedstawienia wniosku o uchylenie immunitetu, ponieważ:

                           —

                           przede wszystkim, skarżący nie jest ani dyrektorem wydawniczym wydań papierowych Frontu Narodowego („FN”) i jego federacji, ani dyrektorem wydawniczym stron Internetowych federacji FN, a w konsekwencji nie jest on też dyrektorem wydawniczym federacji FN 66 (Pireneje Wschodnie), a tym samym, sprawozdanie przyjęte przez Parlament jest podwójnie zakłamane w tym względzie;

                           —

                           ponadto, nie jest on autorem spornej ulotki, jej autorzy są jednak znani, ale nie byli ścigani, podczas gdy jego immunitet został uchylony;

                           —

                           wreszcie, okoliczność wszczęcia postępowania przeciwko osobom wybranym pod pretekstem tego, że domagają się w swoim programie zmiany obowiązujących przepisów byłaby bardzo niebezpiecznym antydemokratycznym zbaczaniem z kursu, jako że stanowiłaby szczególnie poważne naruszenie swobody wyrażania opinii.


title: Sprawa C-324/12: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — Novontech-Zala kft przeciwko LOGICDATA Electronic & Software Entwicklungs GmbH (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 — Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty — Sprzeciw wniesiony po terminie — Artykuł 20 — Ponowne badanie w wyjątkowych przypadkach — Brak „nadzwyczajnych” lub „wyjątkowych” okoliczności)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/45

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — Novontech-Zala kft przeciwko LOGICDATA Electronic & Software Entwicklungs GmbH
   (Sprawa C-324/12) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 - Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty - Sprzeciw wniesiony po terminie - Artykuł 20 - Ponowne badanie w wyjątkowych przypadkach - Brak „nadzwyczajnych” lub „wyjątkowych” okoliczności)
   2013/C 225/78
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca zażalenie: Novontech-Zala kft

      Druga strona postępowania: LOGICDATA Electronic & Software Entwicklungs GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Handelsgericht Wien — Wykładnia art. 20 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (Dz.U. L 399, s. 1) — Sprzeciw od europejskiego nakazu zapłaty wysłany po upływie terminu w związku z niedopatrzeniem pełnomocnika zainteresowanej strony — Ewentualne wystąpienie przypadku siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności

      Sentencja

   Niedochowanie terminu na wniesienie sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty ze względu na błędne zachowanie przedstawiciela pozwanego nie może uzasadniać ponownego zbadania tego nakazu zapłaty, gdyż takie niedochowanie nie jest objęte ani nadzwyczajnymi okolicznościami w rozumieniu art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty, ani wyjątkowymi okolicznościami w rozumieniu art. 20 ust. 2 tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawa T-492/14: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – La Perla przeciwko OHIM – Alva Management (LA PERLA)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/52

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – La Perla przeciwko OHIM – Alva Management (LA PERLA)
   (Sprawa T-492/14)
   2014/C 282/68
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: La Perla sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Siciarek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alva Management GmbH (Icking, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie R 626/2013-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz drugiej strony postępowania, jeśli wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „LA PERLA” dla towarów i usług z klas 5 i 44 – zgłoszenie nr 9 8 54  225

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Alva Management GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „PERLAMAR” zarejestrowany jako wspólnotowy i krajowy znak towarowy

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-52/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Ionwi Beregovoi

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 2 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Ionwi Beregovoi
   (Sprawa C-52/12)
   2012/C 98/33
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di Pace di Revere

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Ion Beregovoi

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji?

               2)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegające jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie?

               3)

               Jeśli zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, to jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu?

      (1)  Dz.U L 348, s. 98.


title: Sprawa C-118/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-291/04, Enviro tech Europe Ltd, Enviro Tech International, Inc. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Enviro Tech Europe Ltd

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-291/04, Enviro tech Europe Ltd, Enviro Tech International, Inc. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Enviro Tech Europe Ltd
   (Sprawa C-118/12 P)
   2012/C 227/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Enviro Tech Europe Ltd (przedstawiciele: C. Mereu, K. Van Maldegem, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Enviro Tech International, Inc.

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-291/04 w odniesieniu do podniesionego przez wnoszącą odwołanie żądania naprawienia szkody;

               —

               uznanie strony pozwanej odpowiedzialną za szkody poniesione przez wnoszącą odwołanie;

               —

               tytułem posiłkowym, ponowne skierowanie sprawy do Sądu w celu orzeczenia w przedmiocie podniesionego przez wnoszącą odwołanie żądania naprawienia szkody, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania (w tym również kosztami postępowania przed Sądem).

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że oddalając podniesione przez nią żądanie naprawienia szkody ze względu na to, iż wnosząca odwołanie nie wykazała istnienia niezgodnego z prawem działania Komisji, Sąd naruszył prawo Unii Europejskiej. W szczególności wnosząca odwołanie wskazuje, że Sąd dokonał niewłaściwej wykładni wyroku Trybunału w sprawie C-425/08 i w konsekwencji naruszył prawo poprzez niezbadanie części trzeciej podniesionego przez nią zarzutu pierwszego dotyczącego „normalnego obchodzenia się lub użycia” oraz poprzez uznanie, że żądanie odszkodowawcze powinno zostać oddalone.
   Z tych powodów wnosząca odwołanie twierdzi, że wyrok Sądu w sprawie T-291/04 powinien zostać uchylony w zakresie, w jakim dotyczy podniesionego przez nią żądania naprawienia szkody, i że strona pozwana powinna zostać uznana za odpowiedzialną za szkody poniesione przez wnoszącą odwołanie.


title: Sprawa T-48/12: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — Euroscript — Polska przeciwko Parlamentowi

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/19

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — Euroscript — Polska przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-48/12)
   2012/C 109/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Euroscript — Polska Sp. z o.o. (Kraków, Polska) (przedstawiciel: adwokat J.-F. Steichen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               tytułem żądania głównego, o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 grudnia 2011 r.;

               —

               ewentualnie, o stwierdzenie nieważności przetargu nr PL/2011/EP;

               —

               o obciążenie Parlamentu kosztami postępowania;

               —

               o zastrzeżenie dla skarżącej wszystkich innych praw, żądań i środków prawnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia władzy ze względu na to, że Parlament Europejski nie przekazał, lub w odpowiednim przypadku, przekazał zbyt późno, informacje, o które wnioskowała skarżąca w następstwie ponownego przyznania zamówienia w ramach przetargu dotyczącego usług tłumaczeń pisemnych na język polski (1).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia norm i zasad Unii Europejskiej, w tym rozporządzenia finansowego (2) i rozporządzenia wykonawczego do rozporządzenia finansowego (3), ze względu na to, że wybrany oferent wniósł o ponowną ocenę swojej oferty po terminie i Parlament nie mógł tym samym zmienić swojej decyzji o udzieleniu zamówienia skarżącej, chyba że poprzez zawieszenie lub unieważnienie przetargu.

      (1)  Dz.U. 2011/S 56-090361.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich
   (Dz.U. L 248, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).


title: Sprawy połączone C-372/09 i C-373/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 marca 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour de cassation — Francja) — postępowania z wniosku Josepa Peñarrojy Fa (Artykuł 43 WE — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 49 WE — Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Tłumacze przysięgli — Wykonywanie władzy publicznej — Przepisy krajowe, zgodnie z którymi biegłym sądowym może być jedynie osoba wpisana na listę biegłych prowadzoną przez krajowe organy sądowe — Uzasadnienie — Proporcjonalność — Dyrektywa 2005/36/WE — Pojęcie zawodu regulowanego)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 marca 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour de cassation — Francja) — postępowania z wniosku Josepa Peñarrojy Fa
   (Sprawy połączone C-372/09 i C-373/09) (1)

   (Artykuł 43 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 WE - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Tłumacze przysięgli - Wykonywanie władzy publicznej - Przepisy krajowe, zgodnie z którymi biegłym sądowym może być jedynie osoba wpisana na listę biegłych prowadzoną przez krajowe organy sądowe - Uzasadnienie - Proporcjonalność - Dyrektywa 2005/36/WE - Pojęcie zawodu regulowanego)
   2011/C 139/07
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation (sąd kasacyjny)

      Strona w postępowaniach przed sądem krajowym

   Josep Peñarroja Fa

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia art. 43 WE, 45 WE, 49 WE i 50 WE — Przepis krajowy zastrzegający tytuł biegłego sądowego dla osób wpisanych na listy sporządzone przez krajowe władze sądownicze i uzależniający ten wpis od spełnienia przesłanek wieku, kwalifikacji, nieskazitelnego charakteru i niezależności, ale nieprzewidujący ani uwzględnienia uznania za biegłego przez władze sądownicze innego państwa członkowskiego, ani wprowadzenia innych sposobów kontroli ww. przesłanek — Zgodność tego przepisu z postanowieniami prawa pierwotnego w przedmiocie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług

      Sentencja

               1)

               Zadanie powierzane w konkretnej sprawie przez sąd w ramach rozpoznawanej sprawy osobie posiadającej wiadomości specjalne, działającej w charakterze tłumacza przysięgłego, stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 50 WE, któremu obecnie odpowiada art. 57 TFUE.

               2)

               Działalność tłumaczy przysięgłych taka jak działalność będąca przedmiotem sporu przed sądem krajowym nie jest działalnością związaną z wykonywaniem władzy publicznej w rozumieniu art. 45 akapit pierwszy WE, któremu obecnie odpowiada art. 51 akapit pierwszy TFUE.

               3)

               Artykuł 49 WE, któremu obecnie odpowiada art. 56 TFUE, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak w sprawie przed sądem krajowym, na mocy których wpisanie na listę tłumaczy przysięgłych podlega wymogom w zakresie posiadanych kwalifikacji, przy czym osoby zainteresowane nie mają możliwości poznania uzasadnienia decyzji podjętej w ich sprawie, a decyzja ta nie jest skutecznie zaskarżalna przed sądem w sposób umożliwiający zbadanie jej zgodności z prawem, w szczególności pod kątem ustalenia, czy został spełniony wymóg wynikający z prawa Unii, by kwalifikacje zdobyte przez osobę zainteresowaną w innych państwach członkowskich i tam uznawane zostały należycie uwzględnione.

               4)

               Artykuł 49 WE, któremu obecnie odpowiada art. 56 TFUE, stoi na przeszkodzie takiemu wymogowi jak przewidziany w art. 2 loi no71 498 du 29 juin 1971 relative aux experts judiciaires (ustawy nr 71 498 z dnia 29 czerwca 1971 r. o biegłych sądowych) w brzmieniu ustalonym na mocy loi no 2004 130 du 11 février 2004 (ustawy nr 2004 130 z dnia 11 lutego 2004 r.), zgodnie z którym tłumacz przysięgły może zostać wpisany na krajową listę biegłych sądowych jedynie wówczas, gdy wykaże, iż pozostawał na liście prowadzonej przez sąd apelacyjny w okresie trzech kolejnych lat, gdyż tego rodzaju wymóg stanowi przeszkodę, by w ramach badania wniosku osoby zamieszkałej w innym państwie członkowskim, która nie wykazała, że była wpisana na taką listę, w należytym stopniu uwzględnić uzyskane przez tę osobę kwalifikacje uznawane w innym państwie członkowskim, tak by ustalić, czy i w jakim zakresie kwalifikacje te mogą być równoważne umiejętnościom, jakich zazwyczaj można oczekiwać od osoby, która pozostawała przez trzy kolejne lata na liście biegłych sądowych prowadzonej przez sąd apelacyjny.

               5)

               Obowiązki tłumaczy przysięgłych wykonywane przez osoby wpisane na taką listę jak krajowa lista biegłych sądowych prowadzona przez Cour de cassation nie mieszczą się w pojęciu „zawodu regulowanego” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa C-139/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Caixa d'Estalvis i Pensions de Barcelona przeciwko Generalidad de Cataluña (Odesłanie prejudycjalne  — Szósta dyrektywa VAT  — Zwolnienia  — Transakcje dotyczące sprzedaży papierów wartościowych i powodujące przeniesienie własności nieruchomości  — Opodatkowanie podatkiem pośrednim innym niż podatek VAT  — Artykuły 49 TFUE i 63 TFUE  — Sytuacja czysto wewnętrzna)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/5

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Caixa d'Estalvis i Pensions de Barcelona przeciwko Generalidad de Cataluña
   (Sprawa C-139/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Transakcje dotyczące sprzedaży papierów wartościowych i powodujące przeniesienie własności nieruchomości - Opodatkowanie podatkiem pośrednim innym niż podatek VAT - Artykuły 49 TFUE i 63 TFUE - Sytuacja czysto wewnętrzna))
   2014/C 142/05
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Caixa d'Estalvis i Pensions de Barcelona

      Strona pozwana: Generalidad de Cataluña

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal Supremo – Wykładnia art. 13 część B lit. d) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145) – Zwolnienie transakcji dotyczących papierów wartościowych wymienionych w art. 13 część B lit. d) pkt 5 – Wyjątek – Transakcje dotyczące sprzedaży papierów wartościowych i powodujące przeniesienie własności nieruchomości – Uregulowanie krajowe obciążające podatkiem pośrednim innym niż podatek VAT nabycie większości kapitału spółek, na majątek których składają się głównie nieruchomości.

      Sentencja

   Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. należy interpretować w ten sposób, że akt ten nie stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 108 ustawy 24/1988 o rynku papierów wartościowych (Ley 24/1988, del Mercado de Valores) z dnia 28 lipca 1988 r. zmienionej ustawą 18/1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych (Ley 18/1991 del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas) z dnia 6 czerwca 1991 r., który opodatkowuje nabycie większości kapitału spółki, na majątek której składają się głównie nieruchomości, podatkiem pośrednim innym niż podatek VAT, takim jak podatek rozpatrywany w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16. 6.2012.


title: Sprawa C-360/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/18

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-360/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 294/29)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross i M. Velardo, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. De Bellis i I. Braguglia, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. L 283, str. 51)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005


title: Sprawa T-207/14: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 r. – Aluwerk Hettstedt GmbH przeciwko ECHA

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/24

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 r. – Aluwerk Hettstedt GmbH przeciwko ECHA
   (Sprawa T-207/14)
   2014/C 202/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aluwerk Hettstedt GmbH (Hettstedt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Ahlhaus i J. Schrotz)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji SME(2013) 4525 z dnia 21 stycznia 2014 r. Europejskiej Agencji Chemikaliów oraz faktury nr 10046841 z dnia 23 stycznia 2014 r.; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości strony pozwanej

                           —

                           Strona pozwana nie była właściwa do przyjęcia zaskarżonej decyzji SME(2013) 4525. Ani rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (1), ani rozporządzenie (WE) nr 340/2008 (2) nie uprawniają strony skarżącej do wydania odrębnej decyzji co do kwestii, czy rejestrujący spełnia kryteria MiŚP.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r.

                           —

                           W całej korespondencji ze stroną skarżącą strona pozwana ignorowała swój obowiązek zwrócenia się do osoby podlegającej właściwości danego państwa członkowskiego w oficjalnym języku tego państwa. To naruszenie prawa uniemożliwiło stronie skarżącej spełnienie wymogów nałożonych na nią w celu wykazania statusu małego przedsiębiorstwa.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone decyzje są bezzasadne, a opłata administracyjna nałożona na stronę skarżącą jest nieproporcjonalna

                           —

                           Zaskarżone decyzje są błędne co do istoty. Strona skarżąca była uprawniona do korzystania z opłaty ulgowej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 340/2008. Faktura strony pozwanej dotycząca opłaty administracyjnej nie jest uzasadniona, ponieważ opłata administracyjna została nałożona na stronę skarżącą na podstawie błędnej procedury. Opłata administracyjna jest pozbawiona odpowiedniej podstawy prawnej i jest nieproporcjonalna.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 107, s. 6 ).


title: Sprawa C-557/14: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
   (Sprawa C-557/14)
   (2015/C 046/35)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braga da Cruz i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak podjęcia wszystkich środków koniecznych dla wykonania wyroku z dnia 7 maja 2009 r. wydanego w sprawie C-530/07 (1) Komisja przeciwko Republice Portugalskiej, Republika Portugalska nie wykonała zobowiązań ciążących na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE;

               —

               nakazanie Republice Portugalskiej zapłaty okresowej kary pieniężnej w wysokości 20  196,00 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu ww. wyroku wydanego w sprawie C-530/07, naliczanej od dnia wydania wyroku w niniejszym postępowaniu do dnia wykonania ww. wyroku w sprawie C-530/07;

               —

               nakazanie Republice Portugalskiej zapłaty ryczałtu w wysokości 2  244,00 EUR dziennie, liczonego od dnia wydania ww. wyroku w sprawie C-530/07 do dnia wydania wyroku w niniejszym postępowaniu lub do dnia wykonania ww. wyroku wydanego w sprawie C-530/07, jeżeli nastąpi ono wcześniej;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               I)

                     Ustalenie kary
                   – powinno opierać się na trzech kryteriach:

               1 -

                     Powaga naruszenia
                   – Komisja proponuje zastosowanie współczynnika powagi 3 w skali od 1 do 20. Zgodnie z Komunikatem Komisji w sprawie stosowania art. 228 Traktatu WE (zwanego dalej „komunikatem z 2005 r.”), Komisja oblicza taki współczynnik biorąc pod uwagę:

                           a)

                              wagę zasad Unii będących przedmiotem uchybienia – z art. 1, 2, 3 ust. 1, i 4 oraz z załącznika I do dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (2) wynika, że zrzut ścieków komunalnych przed ich oczyszczeniem do zbiorników wodnych powoduje zanieczyszczenie, które wpływa w znaczący sposób na jakość takich wód oraz na związane z nimi ekosystemy. Zbiór i oczyszczenie wszystkich ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o RLM ponad 15  000 ma kluczowe znaczenie dla ochrony i poprawy jakości zbiorników wodnych, ekosystemów wodnych oraz ekosystemów lądowych, które bezpośrednio zależą od owych zbiorników wodnych, a ponadto dla zagwarantowania pełnego i prawidłowego stosowania dyrektyw Unii

                           b)

                                 skutki takiego uchybienia dla interesu ogólnego i jednostkowego
                              –

                                       —

                                       ochrona środowiska i zdrowia ludzkiego leży w interesie ogólnym. Niepełne wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanego w sprawie C-530/07 („wyrok”) wiąże się z wysokim ryzykiem zanieczyszczenia środowiska ze skutkami dla zdrowia ludzkiego.

                                       —

                                       brak pełnego wykonania wyroku może mieć ponadto wpływ na wdrożenie pozostałych Dyrektyw Unii Europejskiej a także może mieć bezpośredni wpływ na możliwość korzystania przez obywateli z niezanieczyszczonych zbiorników wodnych, które pozwalają na prowadzenie działalności rekreacyjnej, co mogłoby mieć wpływ na sektor turystyczny i związaną z nim działalność gospodarczą.

                           c)

                                 pozostałe okoliczności zaostrzające i łagodzące

                                       —

                                          Okoliczności łagodzące:

                                                   i)

                                                   liczba aglomeracji o RLM ponad 15  000 niezgodnych z art. 4 dyrektywy 91/271/EWG zmniejszyła się od daty wydania wyroku w rozumieniu art. 258 TFUE z 15 do 2.

                                                   ii)

                                                   jeżeli chodzi o aglomerację Vila Real de Santo António, nowa stacja oczyszczania ścieków działa od 2009 r. i jedynie trzy strefy tej aglomeracji nie zostały jeszcze podłączone do oczyszczalni; jeżeli chodzi o Matosinhos, to aktualna stacja oczyszczania pozwala na wstępne oczyszczanie ścieków tej aglomeracji, które następnie zostają zrzucane do morza pod powierzchnią morza w odległości 2 km od brzegu.
                                                   Zdaniem portugalskich organów, nie ma to wpływu na dobrą jakość wód kąpieliskowych.

                                       —

                                          Okoliczności zaostrzające:

                                                   i)

                                                   Pełne wykonanie wyroku nie będzie mogło zostać wykazane przed 2018 r., przy czym sporny obowiązek zbierania i oczyszczania w niniejszej sprawie powinien zostać w pełni wykonany najpóźniej do 31 grudnia 2000 r.

                                                   ii)

                                                   sporne przepisy dyrektywy 91/271/EWG, w związku z którymi Republika Portugalska znajduje się w sytuacji uchybienia, ustanawiają jasne obowiązki.

                                                   iii)

                                                   kolejno przedstawiane Komisji przez organy portugalskie kalendarze nadal wykazują uchybienie, w sposób, który Komisja uznaje za poważny.

                                                   iv)

                                                   duża liczba postępowań przeciwko Portugalii, włączywszy w to sprawy, w których zapadły już wyroki Trybunału Sprawiedliwości w owej specyficznej dziedzinie, jaka jest oczyszczanie ścieków komunalnych, świadczy o powtarzającym się bezprawnym zachowaniu, i to w sektorze, w którym reperkusje dla zdrowia ludzkiego i środowiska są szczególnie znaczące.

               2 -

                     Czas trwania naruszenia
                   – Biorąc pod uwagę czas, który upłynął od wydania wyroku, Komisja proponuje zastosowanie maksymalnego współczynnika utrzymywania się naruszenia, to znaczy 3.

               3 -

                     Konieczność zapewnienia odstraszające
                   – Tak jak wyjaśniono w Komunikacie z 2005 r., odstraszający skutek jest brany pod uwagę przez współczynnik „n”, równy średniej opartej, na, z jednej strony, Produkcie Krajowym Brutto danego państwa członkowskiego, oraz z drugiej strony, na wyważeniu liczby głosów w Radzie. Współczynnik „n”, mający obecnie zastosowanie do Portugalii, wynosi 3,40.

         II—
         Obliczanie kwoty kary

               a)

                  Okresowa kara pieniężna za każdy dzień zwłoki

                           —

                           Jest obliczana zgodnie z propozycją w Komunikacie z 2005 r., za pomocą następującego wzoru:
                           Stawka bazowa x współczynnik wagi uchybienia x współczynnik czasu trwania x współczynnik uwzględniający możliwości finansowe danego państwa (współczynnik „n”), to znaczy w niniejszej sprawie: 660 x 3 x 3 x 3,40 = 20  196 EUR/dziennie.

                           —

                           W celu zagwarantowania stopniowego zmniejszania się dziennej stawki okresowej kary pieniężnej za zwłokę, Komisja proponuje podzielić stawkę dzienną okresowej kary pieniężnej za zwłokę (20  196 EUR/dziennie) przez liczbę RLM, które nadal nie są zgodne z wyrokiem. Zgodnie z najnowszymi danymi, liczba RLM, które nadal nie są zgodne z dyrektywą 91/271/EWG wynosi 3 21  950. Konsekwentnie, Komisja proponuje podzielić wartość dziennej stawki (20  196 EUR/dziennie) przez 3 21  950.

                           —

                           Wynik tego dzielenia, to jest (20  196:3 21  950) kwota 0,06 EUR/dziennie, zostałby odliczony od wartości dziennej stawki ze względu na każdy RLM, który zostałby przywrócony do stanu zgodności.

               b)

                  Kara ryczałtowa

                           —

                           Sposób obliczania stawki kwoty dziennej służącej obliczaniu kwoty ryczałty jest bardzo podobny do stawki kwoty dziennej służącej obliczaniu okresowej kary pieniężnej i polega na pomnożeniu stawki bazowej przez współczynnik wagi uchybienia oraz na pomnożeniu uzyskanego wyniku przez współczynnik ustalony dla każdego państwa (współczynnik „n”) w zależności od jego możliwości finansowych i liczby głosów, jaką dysponuje w Radzie.

                           —

                           Niemniej jednak, przy obliczaniu kary ryczałtowej Komisja miałaby wyjść ze stawki bazowej niższej, niż mająca zastosowanie do okresowej kary pieniężnej, ponieważ zachowanie państwa członkowskiego dopuszczającego się uchybienia staje się bardziej naganna od chwili wydania wyroku na podstawie art. 260 TFUE, w zakresie w jakim uchybienie tego państwa utrzymuje się pomimo dwóch kolejnych wyroków Trybunału Sprawiedliwości. Stawka bazowa kary ryczałtowej obecnie jest ustalona na kwotę 220 EUR/dziennie i Komisja nie proponuje stosowania do niej współczynnika czasu trwania.

                           —

                           Zgodnie z tym, biorąc pod uwagę stawkę bazową, współczynnik wagi uchybienia oraz współczynnik „n”, dzienna stawka służąca obliczeniu kary ryczałtowej wynosi: 220x3x3,40=2  244EUR.

               c)

                  Test na minimalną stawkę ryczałtu

                           —

                           Konieczne staje się zbadanie – z uwagi na minimalną stawkę kary ryczałtowej ustalonej dla zainteresowanego państwa członkowskiego – czy należy zaproponować Trybunałowi Sprawiedliwości stawkę dzienną czy też stawkę ryczałtową. W tym celu należy porównać, z jednej strony, łączną wartość stawek dziennych w celu ustalenia kary pieniężnej obliczoną do dnia decyzji Komisji (o skierowaniu skargi na podstawie art. 260 TFUE), oraz z drugiej strony, minimalną kwotę ryczałtowej określoną dla danego państwa członkowskiego.

                           —

                           Liczba dni, jakie upłynęły pomiędzy datą wydania wyroku (7 maja 2009 r.) a datą decyzji Komisji o wystąpieniu ze skargą na podstawie art. 260 TFUE (16 października 2014 r.), wynosi 1987. W konsekwencji, w chwili ww. decyzji Komisji, łączna wartość stawek dziennych służących ustaleniu kary ryczałtowej wynosi 2  244 EUR x 1  987 dni = 4 4 58  828 EUR.

                           —

                           Minimalna kwota ryczałtowa ustalona dla Portugalii wynosi obecnie 1 8 75  000 EUR.

                           —

                           W ten sposób, ponieważ łączna kwota stawek dziennych służących ustaleniu kary ryczałtowej na dzień 16 października 2014 r. przekracza minimalną kwotę ryczałtu ustaloną dla Portugalii, Komisja proponuje nałożenie na Portugalię obowiązku zapłaty dziennej stawki w celu ustalenia kary ryczałtowej, to znaczy 2  244 EUR dziennie począwszy od daty wydania wyroku do dnia wydania wyroku na podstawie art. 260 TFUE, lub do daty wykonania przez Portugalię pierwszego z wymienionych wyroków, jeżeli nastąpi to wcześniej.

      (1)  EU:C:2009:292

      (2)  Dz.U. L 135, s. 40.


title: Sprawa C-367/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Austria) — postępowanie wszczęte przez Susanne Sokoll-Seebacher (Swoboda przedsiębiorczości — Zdrowie publiczne — Artykuł 49 TFUE — Apteki — Odpowiednie zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze — Koncesja na prowadzenie — Rozmieszczenie aptek — Ustanowienie ograniczeń opartych zasadniczo na kryterium demograficznym — Minimalna odległość między aptekami)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Austria) — postępowanie wszczęte przez Susanne Sokoll-Seebacher
   (Sprawa C-367/12) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Zdrowie publiczne - Artykuł 49 TFUE - Apteki - Odpowiednie zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze - Koncesja na prowadzenie - Rozmieszczenie aptek - Ustanowienie ograniczeń opartych zasadniczo na kryterium demograficznym - Minimalna odległość między aptekami)
   2014/C 93/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich

      Strona w postępowaniu głównym

   Susanne Sokoll-Seebacher

      Przy udziale: Agnes Hemetsberger, następcy prawnego Susanny Zehetner

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Wykładnia art. 49 TFUE oraz art.16 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Przepisy państwa członkowskiego uzależniające wydanie koncesji na prowadzenie apteki od oceny potrzeb rynku opartej na pewnej liczbie złożonych i niemal nieprzewidywalnych kryteriów

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE, a zwłaszcza wymóg spójności w realizacji wyznaczonego celu, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak stanowiące przedmiot postępowania głównego, które ustanawia jako podstawowe kryterium weryfikacji istnienia potrzeby utworzenia nowej apteki rygorystyczny limit liczby „osób do zaopatrzenia na stałe”, gdy właściwe organy krajowe nie mają możliwości odstępstwa od tego ograniczenia w celu uwzględnienia lokalnych uwarunkowań geograficznych.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa C-165/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 4 maja 2009 r. — Stichting Natuur en Milieu, Stichting Greenpeace Nederland, B. Meijer and E. Zwaag, F. Pals przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Groningen, zainteresowana strona trzecia: RWE Power AG

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 4 maja 2009 r. — Stichting Natuur en Milieu, Stichting Greenpeace Nederland, B. Meijer and E. Zwaag, F. Pals przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Groningen, zainteresowana strona trzecia: RWE Power AG
   (Sprawa C-165/09)
   2009/C 193/02
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting Natuur en Milieu, Stichting Greenpeace Nederland, B. Meijer and E. Zwaag, F. Pals

      Strona pozwana: College van Gedeputeerde Staten van Groningen

      Zainteresowana strona trzecia: RWE Power AG

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy obowiązek wykładni zgodnej z dyrektywą oznacza, że transponowane poprzez Wet milieubeheer zobowiązania dyrektywy 96/61/WE (1) dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (obecnie dyrektywa 2008/1 (2) dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli) można i należy interpretować w ten sposób, że przy wydawaniu decyzji w sprawie wniosku o udzielenie pozwolenia w ramach prawa ochrony środowiska krajowy poziom emisji SO2 określony w dyrektywie w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (3) (zwanej dalej dyrektywą NEC) należy uwzględnić w pełnym zakresie, w szczególności odnośnie zobowiązań wynikających z art. 9 ust. 4 dyrektywy 96/61, obecnie dyrektywy 2008/1?

               2.

                           a)

                           Czy ciążący na państwie członkowskim obowiązek zaniechania stanowienia przepisów, które mogłyby w poważnym stopniu poddać w wątpliwość realizację celu ustanowionego w dyrektywie, obowiązuje również w okresie od 27 listopada 2002 r. do 31 grudnia 2010 r. określonego w art. 4 ust. 1 dyrektywy NEC?

                           b)

                           Czy podczas wskazanego okresu od 27 listopada 2002 r. do 31 grudnia 2010 r. na danym państwie członkowskich ciążą pozytywne zobowiązania obok wskazanego obowiązku zaniechania lub też zamiast niego, jeżeli po upływie tego okresu wystąpi przekroczenie lub zagrożenie przekroczenia krajowego poziomu emisji SO2 wedle dyrektywy NEC?

                           c)

                           Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytania 2 a) i 2 b) ma znaczenie, że z wniosku o wydanie w ramach prawa ochrony środowiska pozwolenia na instalację, która przyczynia się do przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia krajowego poziomu emisji SO2 wedle dyrektywy NEC, wynika, że instalacja rozpocznie działalność najwcześniej w 2011 r.?

               3.

                           a)

                           Czy zobowiązania wskazane w pytaniu 2 prowadzą do tego, że państwo członkowskie powinno odmówić pozwolenia w ramach prawa ochrony środowiska, o które wniesiono, lub uzależnić je od bardziej rygorystycznych warunków lub ograniczeń, gdy nie jest zapewnione, że instalacja, dla której wniesiono o pozwolenie, nie przyczyni się do przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia krajowych poziomów emisji SO2? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie znaczenie ma kwestia, w jakim zakresie instalacja przyczyni się do tego przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia?

                           b)

                           Czy z dyrektywy NEC wynika, że państwo członkowskie, również przy przekroczeniu lub zagrożeniu przekroczenia krajowych poziomów emisji SO2, dysponuje zakresem swobodnego uznania, by osiągnąć cele ustanowione w dyrektywie w ten sposób, że zamiast odmowy pozwolenia lub uzależnienia go od dalszych warunków lub ograniczeń, przyjmuje inne środki, jak np. zastosowane gdzie indziej środki wyrównawcze?

               4.

               Czy w zakresie, w którym na państwie członkowskim ciążą obowiązki w rozumieniu pytań 2 i 3, jednostka może powoływać się przed sądami krajowymi na te obowiązki?

               5.

                           a)

                           Czy jednostka może powołać się bezpośrednio na art. 4 dyrektywy NEC?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy bezpośrednie powołanie [tego przepisu] jest możliwe od dnia 27 listopada 2002 r., czy też dopiero od dnia 31 grudnia 2010 r.? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie ma znaczenie, że z wniosku o udzielenie pozwolenia w ramach prawa ochrony środowiska wynika, że instalacja rozpocznie działalność najwcześniej w roku 2011?

               6.

               Czy w przypadku, w którym udzielenie pozwolenia w ramach prawa ochrony środowiska lub inne środki przyczyniają się do przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia krajowego poziomu emisji SO2 wedle dyrektywy NEC, jednostka może wywieść z art. 4 tej dyrektywy:

                           a)

                           ogólne roszczenie o ustanowienie przez dane państwo członkowskie pakietu środków prowadzących do ograniczenia do 2010 r. krajowych rocznych emisji SO2 do poziomu nieprzekraczającego krajowego poziomu emisji określonego w dyrektywie NEC lub, gdyby się to nie udało, pakietu środków prowadzących tak szybko, jak to możliwe do późniejszego ograniczenia emisji do tego poziomu;

                           b)

                           konkretne roszczenia o przyjęcie przez dane państwo członkowskie szczególnych środków w odniesieniu do danej instalacji — np. w formie odmowy pozwolenia lub uzależnienia pozwolenia od dalszych warunków lub ograniczeń — przyczyniających się do ograniczenia do 2010 r. krajowych rocznych emisji SO2 do poziomu nieprzekraczającego krajowego poziomu emisji ustanowionego w dyrektywie NEC lub, gdyby się to nie udało, szczególnych środków prowadzących tak szybko, jak to możliwe do późniejszego ograniczenia emisji do tego poziomu?

                           c)

                           Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytania 6 a) i 6 b) ma znaczenie, w jakim zakresie instalacja przyczyni się do przekroczenia emisji lub do zagrożenia ich przekroczenia?

      (1)  Dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26)

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Wersja skodyfikowana) (Dz.U. L 24, s. 8)

      (3)  Dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (Dz.U. L 309, s. 22)


title: Sprawa T-128/09: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2009 r. — Meridiana i Eurofly przeciwko Komisji

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/46

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2009 r. — Meridiana i Eurofly przeciwko Komisji
   (Sprawa T-128/09)
   2009/C 141/97
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Meridiana SpA (Olbia, Włochy) i Eurofly SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: N. Green, QC, K. Bacon, barrister, C. Osti i A. Prastaro, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6745 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6745 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. uznającej, że notyfikowana przez władze włoskie procedura sprzedaży aktywów przewoźnika lotniczego Alitalia nie stanowi przyznania pomocy państwa na rzecz nabywcy (N 510/2008) (1). Skarżące są podmiotami konkurencyjnymi na rynku przewozów lotniczych, które wniosły do Komisji skargi dotyczące środków notyfikowanych przez władze włoskie.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżące podnoszą następujące zarzuty.
   Po pierwsze twierdzą one, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, zawiera oczywiste błędy w zakresie ustaleń faktycznych oraz luki w uzasadnieniu, skoro Komisja uznała, że aktywa przedsiębiorstwa Alitalia zostałyby zbyte po cenach rynkowych. Skarżące utrzymują w szczególności, że z przedstawionego przez Komisję opisu postępowania nie wynika, jakoby aktywa przedsiębiorstwa Alitalia zostały poddane wycenie niezależnego rzeczoznawcy przed przystąpieniem do negocjacji dotyczących sprzedaży tych aktywów. Według skarżących Komisja naruszyła także prawo, jako że nie przywiązała wystarczającej wagi do okoliczności, że nie wdrożono otwartej i przejrzystej procedury sprzedaży aktywów przedsiębiorstwa Alitalia.
   Po drugie skarżące twierdzą, iż wniosek Komisji, zgodnie z którym celem działań podjętych w ramach procedury zbycia aktywów nie było uchylenie się od obowiązku zwrotu pomocy państwa, sformułowany został w oparciu o błędne ustalenia prawne, oczywiste błędy w zakresie ustaleń faktycznych oraz luki w rozumowaniu.
   Po trzecie skarżące podnoszą, iż Komisja naruszyła prawo oraz ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie rozważyła, czy wprowadzone we Włoszech w 2008 r. uregulowania prawne dotyczące nadzwyczajnego postępowania upadłościowego same w sobie stanowiły pomoc państwa na rzecz przedsiębiorstwa Alitalia oraz na rzecz nabywcy — jak twierdzą skarżące we wniesionej przez nich skardze — skoro ich zdaniem uregulowania te miały na celu umożliwienie zbycia aktywów przedsiębiorstwa Alitalia.
   Po czwarte według skarżących Komisja naruszyła prawo oraz ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie rozważyła, czy dowód na istnienie pomocy państwa stanowiły pewne wskazane w skardze okoliczności, a mianowicie dokonanie rozdziału aktywów przedsiębiorstwa Alitalia w sytuacji, w której nie postąpiłby tak zwykły inwestor prywatny, naruszenie zasady niedyskryminacji, włączenie do transakcji sprzedaży aktywów innej spółki oraz nabycie innej spółki przez nabywcę aktywów przedsiębiorstwa Alitalia.
   Skarżące podnoszą wreszcie, że Komisja naruszyła prawo, ponieważ nie wszczęła formalnej procedury dochodzeniowej przewidzianej w art. 88 ust. 2 WE, lecz rozstrzygnęła sprawę już po przeprowadzeniu dochodzenia wstępnego.

      (1)  Dz.U. 2009, C 46, s. 6.