title: Sprawa C-235/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – United Biscuits (Pensions Trustees) Limited, United Biscuits Pension Investments Limited / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 135 ust. 1 lit. a) – Zwolnienie transakcji ubezpieczeniowych – Świadczenie usług zarządzania funduszami emerytalnymi na rzecz spółki powierniczej przez zarządzających inwestycjami – Wykluczenie jakiejkolwiek formy zwolnienia z odpowiedzialności z tytułu ryzyka – Pracowniczy program emerytalny – Krajowa praktyka podatkowa – Prowadzenie działalności ubezpieczeniowej – Podmioty posiadające zezwolenie – Podmioty nieposiadające takiego zezwolenia – Pojęcie „transakcji ubezpieczeniowych”]

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – United Biscuits (Pensions Trustees) Limited, United Biscuits Pension Investments Limited / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
      (Sprawa C-235/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 135 ust. 1 lit. a) - Zwolnienie transakcji ubezpieczeniowych - Świadczenie usług zarządzania funduszami emerytalnymi na rzecz spółki powierniczej przez zarządzających inwestycjami - Wykluczenie jakiejkolwiek formy zwolnienia z odpowiedzialności z tytułu ryzyka - Pracowniczy program emerytalny - Krajowa praktyka podatkowa - Prowadzenie działalności ubezpieczeniowej - Podmioty posiadające zezwolenie - Podmioty nieposiadające takiego zezwolenia - Pojęcie „transakcji ubezpieczeniowych”)
      (2020/C 414/05)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: United Biscuits (Pensions Trustees) Limited, United Biscuits Pension Investments Limited

         Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

         Sentencja

      Artykuł 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że usługi zarządzania inwestycjami świadczone w ramach pracowniczego programu emerytalnego, z wyłączeniem jakiejkolwiek formy zwolnienia z odpowiedzialności z tytułu ryzyka, nie mogą być uznane za „transakcje ubezpieczeniowe” w rozumieniu tego przepisu i w związku z tym nie mogą być objęte zwolnieniem z podatku od wartości dodanej (VAT), ustanowionym w tym przepisie w odniesieniu do takich transakcji.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019


title: Sprawa C-568/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – MO / Subdelegación del Gobierno en Toledo [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Dyrektywa 2008/115/WE – Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie w nich przebywających obywateli państw trzecich – Artykuł 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 – Nielegalny pobyt – Krajowe przepisy przewidujące zastosowanie, w zależności od okoliczności, grzywny albo wydalenia – Skutki wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r. Zaizoune (C-38/14, EU:C:2015:260) – Krajowe przepisy bardziej korzystne dla zainteresowanego – Skutek bezpośredni dyrektyw – Granice]

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/12

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – MO / Subdelegación del Gobierno en Toledo
      (Sprawa C-568/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie w nich przebywających obywateli państw trzecich - Artykuł 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 - Nielegalny pobyt - Krajowe przepisy przewidujące zastosowanie, w zależności od okoliczności, grzywny albo wydalenia - Skutki wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r. Zaizoune (C-38/14, EU:C:2015:260) - Krajowe przepisy bardziej korzystne dla zainteresowanego - Skutek bezpośredni dyrektyw - Granice)
      (2020/C 414/14)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MO

         Strona przeciwna: Subdelegación del Gobierno en Toledo

         Sentencja

      Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w przypadku nielegalnego pobytu obywatela państwa trzeciego na terytorium państwa członkowskiego krajowe przepisy przewidują albo nałożenie grzywny, albo nakazanie wydalenia – przy czym ten ostatni środek można zastosować wyłącznie w sytuacji wystąpienia po stronie owego obywatela państwa trzeciego okoliczności obciążających, które nakładają się na jego nielegalny pobyt – właściwy krajowy organ nie może oprzeć się bezpośrednio na przepisach tej dyrektywy w celu wydania decyzji nakazującej powrót i jej wykonania, nawet w braku takich okoliczności obciążających.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa C-320/18 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 10 września 2020 r. – Crocs, Inc. / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Gifi Diffusion [Odwołanie – Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Unieważnienie prawa do wzoru – Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe – Umorzenie postępowania – Koszty]

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/16

      Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 10 września 2020 r. – Crocs, Inc. / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Gifi Diffusion
      (Sprawa C-320/18 P) (1)

      (Odwołanie - Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Unieważnienie prawa do wzoru - Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe - Umorzenie postępowania - Koszty)
      (2020/C 414/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Crocs, Inc. (przedstawiciele: J. Guise, D. Knight, solicitors, a także adwokat H. Haouideg)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy), Gifi Diffusion (przedstawiciel: adwokat C. de Chassey)

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie odwołania zostaje umorzone.

                  2)

                  Crocs Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

                  3)

                  Gifi Diffusion pokrywa własne koszty poniesione w niniejszym postępowaniu.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2019.


title: Sprawa C-827/19: Postanowienie prezesa wielkiej izby Trybunału z dnia 4 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Pontevedra – Hiszpania) – D.A.T.A., L.F.A., A.M.A.G., L.F.A., J.G.C., S.C.C., A.C.V., A.A.G., A.C.A., L.C.A., N.P.B., P.C.A. / Ryanair DAC

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/26

      Postanowienie prezesa wielkiej izby Trybunału z dnia 4 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Pontevedra – Hiszpania) – D.A.T.A., L.F.A., A.M.A.G., L.F.A., J.G.C., S.C.C., A.C.V., A.A.G., A.C.A., L.C.A., N.P.B., P.C.A. / Ryanair DAC
      (Sprawa C-827/19) (1)

      (2020/C 414/39)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes wielkiej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa C-945/19: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 7 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – SIA „OC Finance”/ Patērētāju tiesību aizsardzības centrs

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/27

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 7 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – SIA „OC Finance”/ Patērētāju tiesību aizsardzības centrs
      (Sprawa C-945/19) (1)

      (2020/C 414/43)
      Język postępowania: łotewski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa T-606/20: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2020 r. – Austrian Power Grid i in./ACER

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/41

      Skarga wniesiona w dniu 30 września 2020 r. – Austrian Power Grid i in./ACER
      (Sprawa T-606/20)
      (2020/C 414/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Austrian Power Grid AG (Wiedeń, Austria) i siedem innych skarżących (przedstawiciele: M. Levitt, adwokat, B. Byrne i D. Jubrail, Solicitors)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji ACER nr 02/2020 z dnia 24 stycznia 2020 r. oraz art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 4 lit. b), art. 4 ust. 6, art. 6, art. 11 ust. 1 lit. c) i art. 12 ram wdrażania dla europejskiej platformy wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją automatyczną;

                  —

                  obciążenie ACER kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej ACER z dnia 16 lipca 2020 r. w sprawie A-001–2020 (wersja skonsolidowana), oddalającej odwołania od decyzji ACER nr 02/2020 z dnia 24 stycznia 2020 r. w sprawie ram wdrażania dla europejskiej platformy wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją automatyczną oraz, w stosownym przypadku, decyzji ACER nr 02/2020 i załącznika I do tej decyzji.
      Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo, ponieważ komisja odwoławcza ACER sformułowała wniosek, iż pozwana była uprawniona do uzupełnienia i zmiany przepisów aktu wykonawczego, rozporządzenia (UE) 2017/2195 (1), wydając decyzję odbiegającą od uzgodnionego stanowiska krajowych organów regulacyjnych, z naruszeniem zasady przyznania kompetencji i rozporządzenia ACER.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo, ponieważ komisja odwoławcza ACER nie zastosowała prawidłowo wymogów dotyczących projektu i funkcjonowania europejskiej platformy wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją automatyczną, potwierdzając dokonaną przez ACER zmianę przepisów aktu wykonawczego, rozporządzenia (UE) 2017/2195.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę dobrej administracji, prawo do obrony i obowiązek uzasadnienia, zaś komisja odwoławcza pozwanej nie wywiązuje się z obowiązków prawnych ciążących na niej jako komisji odwoławczej.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/2195 z dnia 23 listopada 2017 r. ustanawiające wytyczne dotyczące bilansowania (Dz.U. 2017, L 312, s. 6).


title: Sprawa T-628/20: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2020 r. – Rynair / Komisja

text:
               30.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/47

      Skarga wniesiona w dniu 16 października 2020 r. – Rynair / Komisja
      (Sprawa T-628/20)
      (2020/C 414/69)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rynair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci F. Laprévote, E. Vahida, V. Blanc, I. Metaxas-Maranghidis i S. Rating)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 31 lipca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA. 57659 – Hiszpania – Fundusz dokapitalizowania (1); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

            Strona skarżąca wniosła również o rozpoznanie jej skargi w trybie przyspieszonym, przewidzianym w art. 23a statutu Trybunału.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja Europejska naruszyła konkretne postanowienia TFUE oraz ogólne zasady prawa europejskiego dotyczące zakazu dyskryminacji, swobodnego przepływu usług i swobody przedsiębiorczości, które stanowiły podstawę liberalizacji transportu lotniczego w UE od końca lat 80. Liberalizacja rynku transportu lotniczego w UE pozwoliła na rozwój prawdziwie paneuropejskich tanich linii lotniczych. Komisja Europejska pominęła szkody spowodowane przez kryzys COVID-19 w odniesieniu do tych paneuropejskich linii lotniczych oraz ich rolę w sieci połączeń lotniczych Hiszpanii, pozwalając Hiszpanii na zastrzeżenie pomocy tylko dla przedsiębiorstw mających siedzibę w tym państwie. W art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE przewidziano wyjątek od zakazu udzielania pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE, ale nie przewidziano wyjątku od innych norm i zasad TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja Europejska błędnie zastosowała art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE poprzez naruszenie obowiązku wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej niekorzystnym wpływem na warunki wymiany handlowej i zachowanie niezakłóconej konkurencji (tzw. „kryterium wyważenia”).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja Europejska sama pozbawiła się uprawnień dyskrecjonalnych, jakimi dysponuje przy kontroli pomocy państwa i naruszyła prawo poprzez pozwolenie Hiszpanii na wykonanie uprawnień dyskrecjonalnych do wyboru beneficjentów systemu pomocy.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja Europejska nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo poważnych trudności i naruszyła prawa proceduralne skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że wydając decyzję, Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia.

         (1)  Dz.U. 2020 C 269, s. 8.


title: Sprawa C-791/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Stichting Schoonzicht / Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Nieruchomości nabyte jako dobra inwestycyjne – Odliczenie podatku naliczonego – Korekta wstępnego odliczenia – Jednorazowa korekta całości tego odliczenia w następstwie pierwszego wykorzystania danego dobra – Okres korekty]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/4

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Stichting Schoonzicht / Staatssecretaris van Financiën
      (Sprawa C-791/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Nieruchomości nabyte jako dobra inwestycyjne - Odliczenie podatku naliczonego - Korekta wstępnego odliczenia - Jednorazowa korekta całości tego odliczenia w następstwie pierwszego wykorzystania danego dobra - Okres korekty)
      (2020/C 423/05)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stichting Schoonzicht

         Strona przeciwna: Staatssecretaris van Financiën

         Sentencja

      Artykuły 184–187 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje mający zastosowanie do dóbr inwestycyjnych system korekty zakładający rozłożenie korekty na kilka lat, w ramach którego całość wstępnego odliczenia dokonanego w odniesieniu do danego dobra podlega jednorazowej korekcie w roku pierwszego wykorzystania tego dobra, będącym jednocześnie pierwszym rokiem objętym korektą, w przypadku gdy przy owym pierwszym wykorzystaniu okaże się, że odliczenie to odbiega od odliczenia, do którego dokonania podatnik był uprawniony ze względu na rzeczywisty sposób wykorzystania wspomnianego dobra.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa C-92/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Burgo Group SpA / Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Promowanie kogeneracji – Przepisy krajowe przewidujące system wsparcia – Stosowanie systemu wsparcia na rzecz instalacji kogeneracyjnych niebędących instalacjami wysoko sprawnymi także po dniu 31 grudnia 2010 r.]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/5

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Burgo Group SpA / Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE
      (Sprawa C-92/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Promowanie kogeneracji - Przepisy krajowe przewidujące system wsparcia - Stosowanie systemu wsparcia na rzecz instalacji kogeneracyjnych niebędących instalacjami wysoko sprawnymi także po dniu 31 grudnia 2010 r.)
      (2020/C 423/07)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Burgo Group SpA

         Strona pozwana: Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE

         Przy udziale: Ministero dello Sviluppo economico, Autorità per l’Energia elettrica e il Gas

         Sentencja

      Artykuł 12 ust. 3 dyrektywy 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie promowania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii oraz zmieniającej dyrektywę 92/42/EWG należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które pozwala instalacjom kogeneracyjnym nieposiadającym cech instalacji wysoko sprawnych w rozumieniu tej dyrektywy na dalsze korzystanie, nawet po dniu 31 grudnia 2010 r., z systemu wsparcia kogeneracji, na podstawie którego są one w szczególności zwolnione z obowiązku zakupu zielonych certyfikatów.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-117/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės – Litwa) – „Linas Agro” AB / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 999/2014 – Ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy – Definicja – Rozporządzenie (WE) nr 945/2005 – Określenie zawartości azotanu amonu – Domniemanie, zgodnie z którym produkt o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy ma zawartość azotanu amonu przekraczającą 80 % masy]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/6

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės – Litwa) – „Linas Agro” AB / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
      (Sprawa C-117/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 999/2014 - Ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy - Definicja - Rozporządzenie (WE) nr 945/2005 - Określenie zawartości azotanu amonu - Domniemanie, zgodnie z którym produkt o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy ma zawartość azotanu amonu przekraczającą 80 % masy)
      (2020/C 423/08)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Linas Agro” AB

         Strona przeciwna: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

         Sentencja

      Artykuł 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 999/2014 z dnia 23 września 2014 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, rozpatrywany w świetle motywów 20–23 rozporządzenia Rady (WE) nr 945/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu okresowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96, należy interpretować w ten sposób, że nawóz na bazie azotanu amonu (AN), w przypadku którego zawartość azotu (N) przekracza 28 % masy, stosunek grupy azotanowej do grupy amonowej wynosi około 1:1, a całkowita zawartość fosforu i potasu nie przekracza 12 % masy, może dla celów nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego ustanowionego w tym rozporządzeniu zostać uznany, z zastrzeżeniem przedstawienia dowodu przeciwnego, za posiadający zawartość azotanu amonu (AN) przekraczającą 80 % masy, bez konieczności dokonania analizy laboratoryjnej określającej dokładną zawartość azotanu amonu.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-212/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation / Compagnie des pêches de Saint-Malo [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Pojęcie – Zatonięcie tankowca Erika – System pomocy na rzecz przedsiębiorstw zajmujących się akwakulturą i rybołówstwem – Decyzja uznająca system pomocy za częściowo niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy – Ocena ważności – Badanie z urzędu – Dopuszczalność – Niewniesienie przez pozwaną w postępowaniu głównym skargi o stwierdzenie nieważności – Zmniejszenie obciążeń socjalnych – Składki opłacane przez pracowników – Korzyść – Określenie podmiotu zobowiązanego do zwrotu pomocy]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/7

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation / Compagnie des pêches de Saint-Malo
      (Sprawa C-212/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Pojęcie - Zatonięcie tankowca Erika - System pomocy na rzecz przedsiębiorstw zajmujących się akwakulturą i rybołówstwem - Decyzja uznająca system pomocy za częściowo niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy - Ocena ważności - Badanie z urzędu - Dopuszczalność - Niewniesienie przez pozwaną w postępowaniu głównym skargi o stwierdzenie nieważności - Zmniejszenie obciążeń socjalnych - Składki opłacane przez pracowników - Korzyść - Określenie podmiotu zobowiązanego do zwrotu pomocy)
      (2020/C 423/09)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation

         Strona pozwana: Compagnie des pêches de Saint-Malo

         Sentencja

      Decyzja Komisji 2005/239/WE z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie niektórych środków pomocy wprowadzonych przez Francję na rzecz prowadzących hodowle wodne i rybaków jest nieważna w zakresie, w jakim za pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem zostało w niej uznane zmniejszenie składek opłacanych przez pracowników przyznane przez Republikę Francuską na rzecz rybaków za okres od dnia 15 kwietnia do dnia 15 października 2000 r.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-540/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – WV / Landkreis Harburg [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych – Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 – Artykuł 3 lit. b) – Sąd zwykłego miejsca pobytu wierzyciela alimentacyjnego – Powództwo regresowe wniesione przez instytucję publiczną, która wstąpiła w prawa wierzyciela alimentacyjnego]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – WV / Landkreis Harburg
      (Sprawa C-540/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych - Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 - Artykuł 3 lit. b) - Sąd zwykłego miejsca pobytu wierzyciela alimentacyjnego - Powództwo regresowe wniesione przez instytucję publiczną, która wstąpiła w prawa wierzyciela alimentacyjnego)
      (2020/C 423/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: WV

         Druga strona postępowania: Landkreis Harburg

         Sentencja

      Instytucja publiczna dochodząca w drodze powództwa regresowego zwrotu kwot wypłaconych tytułem alimentów na rzecz wierzyciela alimentacyjnego, w którego prawa wstąpiła względem dłużnika alimentacyjnego, ma prawo powołać się na jurysdykcję sądu zwykłego miejsca pobytu tego wierzyciela, przewidzianą w art. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych.

         (1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.


title: Sprawa C-677/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Vâlcea – Rumunia) – SC Valoris SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Craiova – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Vâlcea, Administraţia Fondului pentru Mediu [Odesłanie prejudycjalne – Zasady prawa Unii – Zasada lojalnej współpracy – Zasady równoważności i skuteczności – Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii – Termin przewidziany na złożenie wniosków o zwrot takich podatków – Brak podobnego terminu w odniesieniu do zwrotu kwot pobranych przez to państwo członkowskie z naruszeniem prawa krajowego]

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/13

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Vâlcea – Rumunia) – SC Valoris SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Craiova – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Vâlcea, Administraţia Fondului pentru Mediu
      (Sprawa C-677/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zasady prawa Unii - Zasada lojalnej współpracy - Zasady równoważności i skuteczności - Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii - Termin przewidziany na złożenie wniosków o zwrot takich podatków - Brak podobnego terminu w odniesieniu do zwrotu kwot pobranych przez to państwo członkowskie z naruszeniem prawa krajowego)
      (2020/C 423/19)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Vâlcea

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Valoris SRL

         Strona przeciwna: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Craiova – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Vâlcea, Administraţia Fondului pentru Mediu

         Sentencja

      Zasadę skuteczności w związku z zasadą lojalnej współpracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie ustanowieniu w przepisach państwa członkowskiego, pod rygorem prekluzji, terminu na złożenie wniosków o zwrot podatków uznanych za niezgodne z prawem Unii wynoszącego około roku, licząc od dnia wejścia w życie omawianych przepisów, mających na celu naprawienie naruszenia prawa Unii.
      Zasadę równoważności w związku z zasadą lojalnej współpracy należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustanowieniu w przepisach państwa członkowskiego, pod rygorem prekluzji, terminu na złożenie wniosków o zwrot podatków uznanych za niezgodne z prawem Unii wynoszącego około roku, podczas gdy taki termin nie został ustanowiony przez to państwo członkowskie w odniesieniu do podobnych wniosków o zwrot, których podstawę stanowi naruszenie prawa krajowego.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa C-385/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 49 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – EL, TP / Caixabank SA

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 49 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – EL, TP / Caixabank SA
      (Sprawa C-385/20)
      (2020/C 423/32)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia no 49 de Barcelona.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EL, TP.

         Strona pozwana: Caixabank SA.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Należy ustalić, czy sądowa wykładnia art. 251, 394 ust. 3 i art. 411 Ley de Enjuiciamiento Civil (ustawy o postępowaniu cywilnym) dokonana w dekrecie z dnia 1 października 2019 r., zgodnie z którą zrównuje się wartość przedmiotu sporu z interesem ekonomicznym postępowania, co w konsekwencji prowadzi do zmniejszenia wynagrodzenia, jakie zapłacił konsument swojemu adwokatowi, poprzez przyjęcie za podstawę stałej kwoty (18 000 EUR) ustalonej przez ustawę wyłącznie dla niemożliwej do ustalenia wartości przedmiotu sporu, a nie dla nieokreślonej wartości, jest sprzeczna z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy (1) [93/13/EWG], ponieważ nie można przywrócić sytuacji faktycznej i prawnej, w której konsument by znajdował, jeżeli brak byłoby wspomnianego warunku, pomimo iż został wydany na jego korzyść wyrok sądowy stwierdzający nieuczciwy charakter warunku, oraz ponieważ nie została usunięta nieracjonalna przesłanka procesowa związana z ograniczeniem kosztów, które to usunięcie zagwarantowałoby konsumentowi bardziej adekwatne i skuteczne środki w celu zgodnego z prawem wykonywania swoich praw.

                  2)

                  Czy art. 394 ust. 3 Ley Enjuiciamiento Civil (ustawy o postępowaniu cywilnym) sam z siebie jest sprzeczny z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy i czyni niemożliwym lub nadmiernie uciążliwym sądowe dochodzenie praw, jakie wspomniana dyrektywa przyznaje konsumentom, ponieważ nałożone przez ten artykuł na konsumenta ograniczenie, polegające na tym, że musi on ponosić cześć swoich własnych kosztów postępowania, oznacza, że przywrócić sytuacji faktycznej i prawnej, w jakiej konsument by się znajdował, jeżeli brak byłoby wspomnianego warunku, pomimo iż został wydany na jego korzyść wyrok sądowy stwierdzający nieuczciwy charakter warunku, oraz ponieważ nie została usunięta nieracjonalna przesłanka procesowa związana z ograniczeniem kosztów, które to usunięcie zagwarantowałoby konsumentowi bardziej adekwatne i skuteczne środki w celu zgodnego z prawem wykonywania swoich praw.

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s.29).


title: Sprawa C-353/19: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln – Niemcy) – Interseroh Dienstleistungs GmbH / Land Nordrhein-Westfalen

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/33

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln – Niemcy) – Interseroh Dienstleistungs GmbH / Land Nordrhein-Westfalen
      (Sprawa C-353/19) (1)

      (2020/C 423/48)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa T-631/20: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2020 r. – MZ / Komisja

text:
               7.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/39

      Skarga wniesiona w dniu 19 października 2020 r. – MZ / Komisja
      (Sprawa T-631/20)
      (2020/C 423/57)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: MZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

                  —

                  decyzji z dnia 17 lipca 2019 r. wykluczającej ją z listy rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/363/18 (AD7) – 2, administratorzy w dziedzinie podatków;

                  —

                  decyzji z dnia 10 grudnia 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję o wykluczeniu z listy rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/363/18 (AD7) – 2, administratorzy w dziedzinie podatków;

                  —

                  decyzji organu powołującego z dnia 8 lipca 2020 r., doręczonej skarżącej pocztą elektroniczną tego samego dnia;

                  —

                  wraz z obciążeniem Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący: naruszenia przepisów prawnych regulujących zasady dotyczące języków instytucji europejskich, naruszenia zakazu dyskryminacji językowej, naruszenia zasady proporcjonalności, naruszenia art. 27 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, naruszenia zasady równego traktowania kandydatów oraz naruszenia art. 22 karty praw podstawowych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący: naruszenia zasady równego traktowania kandydatów i braku obiektywizmu w ocenach ze względu na brak stabilności komisji konkursowej, naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego, oczywistego braku logiki i niespójności oceny komisji konkursowej oraz popełnionego przez tę komisję oczywistego błędu w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący: naruszenia ogłoszenia o konkursie i wynikającego z niego naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim komisja konkursowa nie zastosowała się do zasad ustalonych w ogłoszeniu w przedmiocie oceny ogólnych umiejętności i oceny umiejętności związanych z obszarem konkursu, wymaganych w każdej dziedzinie.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 5 załącznika III do regulaminu pracowniczego oraz oczywistego błędu w ocenie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący: naruszenia przez komisję konkursową obowiązku uzasadnienia kopo ponownym rozpatrzeniu sprawy, naruszenia prawa do skutecznego środka odwoławczego, jak również naruszenia zasady dobrej administracji i prawa do obrony, w zakresie w jakim komisja konkursowa przyjęła standardową formę rozumowania, z której nie wynika, czy umiejętności skarżącej zostały ocenione i jakie kryteria zostały rzeczywiście przyjęte w tym względzie.


title: Sprawa C-521/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Pegaso Srl Servizi Fiduciari, Sistemi di Sicurezza Srl, YW / Poste Tutela SpA (Odesłanie prejudycjalne – Udzielanie zamówień w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych – Dyrektywa 2014/25/UE – Artykuł 13 – Działalność związana ze świadczeniem usług pocztowych – Podmioty zamawiające – Przedsiębiorstwa publiczne – Dopuszczalność)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Pegaso Srl Servizi Fiduciari, Sistemi di Sicurezza Srl, YW / Poste Tutela SpA
      (Sprawa C-521/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Udzielanie zamówień w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych - Dyrektywa 2014/25/UE - Artykuł 13 - Działalność związana ze świadczeniem usług pocztowych - Podmioty zamawiające - Przedsiębiorstwa publiczne - Dopuszczalność)
      (2020/C 433/04)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postpowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pegaso Srl Servizi Fiduciari, Sistemi di Sicurezza Srl, YW

         Strona przeciwna: Poste Tutela SpA

         przy udziale: Poste Italiane SpA, Services Group

         Sentencja

      Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do działalności obejmującej świadczenie usług dozoru, recepcji i kontroli dostępu w lokalach dostawców usług pocztowych, w sytuacji gdy działalność ta ma związek z działalnością należącą do sektora pocztowego w tym znaczeniu, że służy ona rzeczywiście wykonywaniu tej działalności poprzez umożliwienie jej realizacji we właściwy sposób w normalnych warunkach jej prowadzenia.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-313/19 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 października 2020 r. – Associazione Nazionale GranoSalus – Liberi Cerealicoltori & Consumatori (Associazione GranoSalus) / Komisja Europejska [Odwołanie – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej glifosat – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/2324 – Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez stowarzyszenie – Dopuszczalność – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych – Osoba, której akt dotyczy bezpośrednio]

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 października 2020 r. – Associazione Nazionale GranoSalus – Liberi Cerealicoltori & Consumatori (Associazione GranoSalus) / Komisja Europejska
      (Sprawa C-313/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej glifosat - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/2324 - Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez stowarzyszenie - Dopuszczalność - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych - Osoba, której akt dotyczy bezpośrednio)
      (2020/C 433/12)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Associazione Nazionale GranoSalus – Liberi Cerealicoltori & Consumatori (Associazione GranoSalus) (przedstawiciel: G. Dalfino, avvocato)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, D. Bianchi i I. Naglis, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone

                  2)

                  L’Associazione Nazionale GranoSalus – Liberi Cerealicoltori & Consumatori zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa C-388/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 sierpnia 2020 r. – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Dr. August Oetker Nahrungsmittel KG

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 sierpnia 2020 r. – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Dr. August Oetker Nahrungsmittel KG
      (Sprawa C-388/20)
      (2020/C 433/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Strona przeciwna: Dr. August Oetker Nahrungsmittel KG

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1169/2011 (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten obowiązuje wyłącznie w odniesieniu do żywności wymagającej przygotowania, której sposób przygotowania jest określony?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy sformułowanie „w przeliczeniu na 100 g” w art. 33 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1169/2011 oznacza wyłącznie 100 gramów produktu dostępnego w sprzedaży lub też – przynajmniej również – 100 gramów żywności po jej przygotowaniu?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. 2011, L 304, s. 18).


title: Sprawa C-443/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 września 2020 r. – flightright GmbH / Ryanair Designated Activity Company

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 września 2020 r. – flightright GmbH / Ryanair Designated Activity Company
      (Sprawa C-443/20)
      (2020/C 433/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Nürnberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: flightright GmbH

         Strona pozwana: Ryanair Designated Activity Company

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zorganizowany przez związek zawodowy strajk pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego stanowi „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

                  2)

                  Czy jest w tym zakresie decydujące, że ów strajk jest spowodowany żądaniami pracowników, które nie zostały do tej pory uzgodnione umownie między pracownikami a obsługującym przewoźnikiem lotniczym?

                  3)

                  Czy jest w tym zakresie decydujące, że konkretny strajk został spowodowany określonym zachowaniem w trakcie negocjacji ze związkami zawodowymi przez obsługującego przewoźnika lotniczego?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-444/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 września 2020 r. – flightright GmbH / Ryanair Designated Activity Company

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 września 2020 r. – flightright GmbH / Ryanair Designated Activity Company
      (Sprawa C-444/20)
      (2020/C 433/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Nürnberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: flightright GmbH

         Strona pozwana: Ryanair Designated Activity Company

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zorganizowany przez związek zawodowy strajk pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego stanowi „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

                  2)

                  Czy jest w tym zakresie decydujące, że ów strajk jest spowodowany żądaniami pracowników, które nie zostały do tej pory uzgodnione umownie między pracownikami a obsługującym przewoźnikiem lotniczym?

                  3)

                  Czy jest w tym zakresie decydujące, że konkretny strajk został spowodowany określonym zachowaniem w trakcie negocjacji ze związkami zawodowymi przez obsługującego przewoźnika lotniczego?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-454/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Łukowit (Bułgaria) w dniu 23 września 2020 r. – postępowanie karne przeciwko AZ

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Łukowit (Bułgaria) w dniu 23 września 2020 r. – postępowanie karne przeciwko AZ
      (Sprawa C-454/20)
      (2020/C 433/32)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rajonen syd Łukowit

         Oskarżony w postępowaniu głównym

      AZ

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasada ustawowej określoności przestępstwa i kary dopuszcza krajowe uregulowanie, które za jeden i ten sam czyn – prowadzenie pojazdu silnikowego, który nie jest zarejestrowany we właściwym trybie – przewiduje równocześnie odpowiedzialność administracyjną i karną, bez wskazania kryteriów umożliwiających obiektywne stopniowanie społecznej szkodliwości?

                  2)

                  Na wypadek gdyby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej udzielił odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, jakie są uprawnienia sądu krajowego w celu zapewnienia skutecznego stosowania zasad prawa Unii Europejskiej?

                  3)

                  Czy procesowa możliwość uniewinnienia przez sąd danej osoby od zarzutu popełnienia przestępstwa poprzez nałożenie na tę osobę kary administracyjnej stanowi wystarczającą gwarancję przeciwko arbitralnemu stosowaniu prawa?

                  4)

                  Czy kara pozbawienia wolności do jednego roku jest proporcjonalna w rozumieniu art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w wypadku przestępstwa popełnionego poprzez prowadzenie pojazdu silnikowego, który nie jest zarejestrowany we właściwym trybie?


title: Sprawa C-464/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 lipca 2020 r. w sprawie T-619/19, KF / Centrum Satelitarne Unii Europejskiej, wniesione w dniu 26 września 2020 r. przez KF

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/29

      Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 lipca 2020 r. w sprawie T-619/19, KF / Centrum Satelitarne Unii Europejskiej, wniesione w dniu 26 września 2020 r. przez KF
      (Sprawa C-464/20 P)
      (2020/C 433/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: KF (przedstawiciel: A. Kunst, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (SatCen)

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia (żądanie pierwsze);

                  —

                  uwzględnienie skargi w zakresie żądania pierwszego (żądanie drugie); i, w konsekwencji,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora SatCenu z dnia 3 lipca 2019 r. o wznowieniu postępowania administracyjnego i decyzji dyrektora utrzymującej tę decyzję w mocy w następstwie wniesienia zażalenia wewnętrznego;

                  —

                  nakazanie SatCen zapłaty stronie skarżącej słusznego zadośćuczynienia wynikającego z wyroku Sądu z dnia 25 października 2018 r., wydanego w sprawie KF/Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (sprawa T-286/15, zwanego dalej „wyrokiem podlegającym wykonaniu”, EU:T:2018:718), co jest jedynym sposobem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, przywrócenia strony skarżącej do sytuacji, w jakiej się znajdowała, i wykonania wyroku;

                  —

                  nakazanie SatCen zapłaty na rzecz strony skarżącej odszkodowania i zadośćuczynienia za wyrządzone szkodę i krzywdę, jakie wynikają z decyzji o wznowieniu dochodzenia administracyjnego, oszacowanych tymczasowo ex æquo et bono na kwotę 30 000 EUR;

                  —

                  posiłkowo, przekazanie sprawy Sądowi w celu orzeczenia co do istoty;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi w postępowaniu w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty:

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 266 TFEU i prawa strony skarżącej do pełnego poszanowania wyroku podlegającego wykonaniu, ponieważ Sąd naruszył prawo, orzekając, że decyzja o wznowieniu dochodzenia administracyjnego jest aktem przygotowawczym, który nie narusza interesów KF.
                  Jest to decyzja niewykonująca wyroku prawidłowo – czyli zgodnie z art. 266 TFUE – mając również na względzie szczególne okoliczności związane z sytuacją KF, która to decyzja natychmiast i bezpośrednio naruszyła zatem interesy KF.
                  Sąd naruszył prawo, nie uwzględniając szczególnych okoliczności związanych z sytuacją KF, wśród których należy wymienić nieodwracalne nieprawidłowości pierwotnego dochodzenia administracyjnego.
                  Sąd naruszył prawo, nie uznając, że:

                              —

                              SatCen nie może obiektywnie usunąć nieprawidłowości, wznawiając dochodzenie administracyjne, również ze względu na wpływ wywarty w pierwotnym dochodzeniu na nieprawidłowo ustanowionych świadków i ciężkie naruszenie czci i reputacji zawodowej KF, jak stwierdzono to w wyroku podlegającym wykonaniu;

                              —

                              nie można zapewnić gwarancji rzetelnego procesu; i

                              —

                              doszło do naruszenia zasady rozsądnego terminu.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i zasady uzasadnionych oczekiwań, ponieważ Sąd naruszył prawo, nie uwzględniając i nie stwierdzając, że:

                              —

                              uprawnienia dyskrecjonalne przy prawidłowym wykonaniu wyroków mogą być ograniczone, tak jak w wypadku KF, w możliwym zakresie, a mianowicie do słusznego odszkodowania i zadośćuczynienia dla KF za nieprawidłowości stwierdzone w wyroku podlegającym wykonaniu;

                              —

                              każde orzeczenie końcowe kończące postępowanie i każda decyzja do tego prowadząca byłyby koniecznie i obowiązkowo dotknięte tymi samymi nieprawidłowościami, co stwierdzone w wyroku podlegającym wykonaniu;

                              —

                              wykonanie wyroku jest związane ze szczególnymi trudnościami;

                              —

                              KF powzięła uzasadnione oczekiwania, że otrzyma słuszne odszkodowanie i zadośćuczynienie;

                              —

                              zapłata słusznego odwołania i zadośćuczynienia jest jedynym sposobem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 268 i 340 akapit drugi TFUE, ponieważ Sąd naruszył prawo, stwierdzając niedopuszczalność skargi odszkodowawczej w dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej w odniesieniu do decyzji o wznowieniu postępowania administracyjnego. KF złożyła dopuszczalną skargę i, w konsekwencji, również związana z nią skarga odszkodowawcza jest dopuszczalna.


title: Sprawa C-489/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 2 października 2020 r. – UB /Kauno teritorinė muitinė

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 2 października 2020 r. – UB /Kauno teritorinė muitinė
      (Sprawa C-489/20)
      (2020/C 433/43)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: UB

         Strona przeciwna: Kauno teritorinė muitinė

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 124 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (1) z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że dług celny wygasa, jeżeli w sytuacji takiej jak ta w niniejszej sprawie towary będące przedmiotem przemytu zostały zajęte, a następnie uległy przepadkowi już po ich nielegalnym wprowadzeniu (dopuszczeniu do konsumpcji) na obszar celny Unii Europejskiej?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 2 lit. b) i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 2008/118/WE (2) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG oraz art. 2 ust. 1 lit. d) i art. 70 dyrektywy 2006/112/WE (3) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że obowiązek uiszczenia podatku akcyzowego lub podatku VAT nie wygasa, jeżeli w sytuacji takiej jak ta w niniejszej sprawie towary będące przedmiotem przemytu zostają zajęte, a następnie ulegają przepadkowi już po ich nielegalnym wprowadzeniu (dopuszczeniu do konsumpcji) na obszar celny Unii Europejskiej, nawet jeżeli dług celny wygasł na podstawie przewidzianej w art. 124 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 952/2013?

         (1)  Dz.U. 2013, L 269, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2009, L 9, s. 12.

         (3)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-497/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 30 września 2020 r. – Randstad Italia SpA / Umana SpA i in.

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 30 września 2020 r. – Randstad Italia SpA / Umana SpA i in.
      (Sprawa C-497/20)
      (2020/C 433/45)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca skargę kasacyjną: Randstad Italia SpA

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Umana SpA, Azienda USL Valle d’Aosta, IN. VA SpA, Synergie Italia agenzia per il lavoro SpA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 TUE oraz art. 2 ust. 1 i 2 i art. 267 TFUE, interpretowane również w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, stoją na przeszkodzie takiej praktyce interpretacyjnej, dotyczącej art. 111 akapit ósmy Costituzione (konstytucji Włoch), art. 360 akapit pierwszy pkt 1 i art. 362 akapit pierwszy codice di procedura civile (włoskiego kodeksu postępowania cywilnego) oraz art. 110 codice del processo amministrativo (włoskiego kodeksu postępowania administracyjnego) – w zakresie, w jakim przepisy te dopuszczają wniesienie skargi kasacyjnej od wyroków Consiglio di Stato „ze względów związanych z właściwością sądu” – która wynika z wyroku Corte costituzionale (trybunału konstytucyjnego, Włochy) nr 6 z 2018 r. i z późniejszego orzecznictwa krajowego, w którym – zmieniając wcześniejsze wytyczne – uznano, że skarga kasacyjna, z punktu widzenia tzw. „braku uprawnień do orzekania”, nie może być stosowana do zaskarżania wyroków Consiglio di Stato, w których stosuje się praktykę interpretacyjną wypracowaną w orzecznictwie krajowym sprzeczną z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości w kwestiach podlegających prawu Unii Europejskiej (w tym przypadku w zakresie udzielania zamówień publicznych), w których to kwestiach państwa członkowskie zrzekły się wykonywania swoich suwerennych uprawnień w sposób, który byłby niezgodny z tym prawem, powodując utrwalanie się naruszeń prawa wspólnotowego, które mogłyby zostać skorygowane za pomocą wyżej wymienionego środka, i wpływając na brak jednolitego stosowania prawa unijnego i skuteczność sądowej ochrony podmiotowych sytuacji prawnych mających znaczenie na szczeblu wspólnotowym, w sprzeczności z koniecznością pełnego i sprawnego stosowania tego prawa przez każdy sąd, w sposób wiążący i zgodny z prawidłową wykładnią tego prawa dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, z uwzględnieniem ograniczeń „autonomii proceduralnej” państw członkowskich w ustalaniu kwestii proceduralnych?

                  2)

                  Czy art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 TUE oraz art. 267 TFUE, interpretowane również w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, stoją na przeszkodzie wykładni i zastosowaniu art. 111 akapit ósmy Costituzione (konstytucji Włoch), art. 360 akapit pierwszy pkt 1 oraz art. 362 akapit pierwszy codice di procedura civile (włoskiego kodeksu postępowania cywilnego) i art. 110 codice processo amministrativo (włoskiego kodeksu postępowania administracyjnego), jakie wynikają z krajowej praktyki orzeczniczej, zgodnie z którą skarga kasacyjna do Sezioni Unite [(izb połączonych) sądu kasacyjnego] „ze względów związanych z właściwością sądu”, z punktu widzenia tzw. „braku uprawnień do orzekania”, nie jest dopuszczalna jako środek odwoławczy od wyroków Consiglio di Stato, w których, rozstrzygając spory w kwestiach dotyczących stosowania prawa Unii, bezpodstawnie pomija się skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości, w przypadku braku zaistnienia przesłanek, w ścisłej wykładni, określonych przez Trybunał w sposób wyczerpujący (począwszy od wyroku z dnia 6 października 1982 r. w sprawie C 238/81 Cilfit), które zwalniają sąd krajowy z powyższego obowiązku, wbrew zasadzie, zgodnie z którą za niezgodne z prawem Unii uznaje się krajowe przepisy prawa lub praktyki orzecznicze, nawet jeśli wynikają z przepisów prawa lub konstytucji, które przewidują pozbawienie – nawet czasowe – sądu krajowego (ostatniej lub innej instancji) swobody wystąpienia z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, powodując tym samym wkroczenie w obszar wyłącznej właściwości Trybunału Sprawiedliwości w zakresie prawidłowej i wiążącej interpretacji prawa wspólnotowego, nieodwracalność (i przyczynianie się do utrwalania) ewentualnej sprzeczności wykładni między prawem stosowanym przez sąd krajowy a prawem Unii oraz zakłócenie jednolitego stosowania prawa unijnego i skuteczności sądowej ochrony podmiotowych sytuacji prawnych wynikających z prawa Unii?

                  3)

                  Czy zasady ustalone przez Trybunał Sprawiedliwości w wyrokach z dnia 5 września 2019 r. w sprawie C-333/18 Lombardi; z dnia 5 kwietnia 2016 r. C- 689/13 PFE; z dnia 4 lipca 2013 r. C-100/12 Fastweb, w związku z art. 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy 89/665/EWG (1), zmienionej dyrektywą 2007/66/WE (2), mają zastosowanie w przypadku będącym przedmiotem postępowania głównego, w którym po zakwestionowaniu przez konkurencyjną spółkę wykluczenia z postępowania o udzielenie zamówienia i udzieleniu zamówienia innej spółce Consiglio di Stato rozpatruje co do istoty wyłącznie ten zarzut odwołania, w którym wykluczona spółka kwestionuje przyznanie jej ofercie technicznej punktacji niższej niż „próg dopuszczający”, i w pierwszej kolejności rozpatruje odwołania wzajemne instytucji zamawiającej i przedsiębiorstwa, któremu udzielono zamówienia, uwzględniając je i odrzucając jako niedopuszczalne (bez rozpatrzenia co do istoty) inne zarzuty odwołania głównego, kwestionujące wynik przetargu z innych powodów (ze względu na niejednoznaczność kryteriów oceny ofert w dokumentacji przetargowej, brak uzasadnienia przyznanych ocen, bezprawne powołanie i skład komisji przetargowej), przy zastosowaniu krajowej praktyki orzeczniczej, zgodnie z którą spółka wykluczona z przetargu nie ma prawa do podnoszenia zarzutów w celu zakwestionowania udzielenia zamówienia przedsiębiorstwu konkurencyjnemu, nawet poprzez unieważnienie procedury przetargowej, w sytuacji gdy należy ocenić, czy pozbawienie przedsiębiorstwa prawa skierowania do rozpatrzenia przez sąd każdej podstawy zakwestionowania wyniku przetargu jest zgodne z prawem Unii w sytuacji, w której wykluczenie go nie zostało ostatecznie potwierdzone i w której każdy uczestnik przetargu może powołać się na ten sam uzasadniony interes w wykluczeniu ofert pozostałych uczestników, co może doprowadzić instytucję zamawiającą do stwierdzenia niemożności dokonania wyboru prawidłowej oferty i wszczęcia nowej procedury udzielania zamówienia, w której mógłby uczestniczyć każdy z oferentów?

         (1)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. 1989, L 395, s. 33).

         (2)  Dyrektywa 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz.U. 2007, L 335, s. 31).


title: Sprawa C-508/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 9 października 2020 r. – RM / Landespolizeidirektion Steiermark

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/38

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 9 października 2020 r. – RM / Landespolizeidirektion Steiermark
      (Sprawa C-508/20)
      (2020/C 433/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: RM

         Organ będący drugą stroną postępowania: Landespolizeidirektion Steiermark

                  1)

                  Czy sąd krajowy w ramach postępowania karnego, które jest prowadzone w celu ochrony uregulowania dotyczącego monopolu, powinien zbadać stosowaną przez siebie normę przewidującą sankcje karne w świetle swobody świadczenia usług, jeżeli już wcześniej zbadał uregulowanie dotyczące tego monopolu zgodnie ze wskazówkami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a badanie to wykazało, że owo uregulowanie jest uzasadnione?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                              2a)

                              Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz (ustawy o grach losowych) przewiduje obligatoryjnie nałożenie grzywny za każdy automat do gry bez określenia bezwzględnej górnej granicy łącznej sumy nałożonych grzywien?

                              2b)

                              Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje obligatoryjnie nałożenie kary minimalnej w wysokości 6 000 EUR za każdy automat do gry?

                              2c)

                              Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje nałożenie zastępczej kary pozbawienia wolności za każdy automat do gry bez określenia bezwzględnej górnej granicy łącznej sumy nałożonych zastępczych kar pozbawienia wolności?

                              2d)

                              Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która w przypadku kary za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje udział w kosztach postępowania karnego w wysokości 10 % nałożonych grzywien?

                  3)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

                              3a)

                              Czy art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje obligatoryjnie nałożenie grzywny za każdy automat do gry bez określenia bezwzględnej górnej granicy łącznej sumy nałożonych grzywien?

                              3b)

                              Czy art. 49 ust. 3 karty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje obligatoryjnie nałożenie kary minimalnej w wysokości 6 000 EUR za każdy automat do gry?

                              3c)

                              Czy art. 49 ust. 3 karty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje nałożenie zastępczej kary pozbawienia wolności za każdy automat do gry bez określenia bezwzględnej górnej granicy łącznej sumy nałożonych zastępczych kar pozbawienia wolności?

                              3d)

                              Czy art. 49 ust. 3 karty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która w przypadku kary za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje udział w kosztach postępowania karnego w wysokości 10 % nałożonych grzywien?

         (1)  Dz.U. 2010, C 83, s. 389.


title: Sprawa T-587/20: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2020 r. – MO / Rada

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/55

      Skarga wniesiona w dniu 24 września 2020 r. – MO / Rada
      (Sprawa T-587/20)
      (2020/C 433/70)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: MO (przedstawiciel: adwokat A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 19 lipca 2019 r. w sprawie przeniesienia MO z urzędu do wydziału tłumaczeń języka rumuńskiego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny 2019 skarżącej;

                  —

                  stwierdzenie niezgodnego z prawem zachowania administracji wobec skarżącej od 2016 r. i zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 277 371,36 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przeniesienia z urzędu do wydziału tłumaczeń języka rumuńskiego, ze względu na naruszenie obowiązku dbałości. Zarzut dzieli się na dwie części.

                              —

                              Część pierwsza to zarzut, że decyzja o przeniesieniu z urzędu nie jest zgodna z interesem służby, interesem skarżącej ani zasadą równoważności stanowisk;

                              —

                              Część druga dotyczy braku poszanowania prawa do bycia wysłuchanym przed wydaniem decyzji o przeniesieniu z urzędu.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przeniesienia z urzędu do wydziału tłumaczeń języka rumuńskiego, ze względu na naruszenie prawa do bycia wysłuchanym. Zarzut dzieli się na dwie części.

                              —

                              Cześć pierwsza dotyczy naruszenia prawa do uprzedniego zostania wysłuchanym, ze względu na brak przekazania skarżącej informacji umożliwiających realną obronę;

                              —

                              Cześć druga dotyczy błędów co do okoliczności faktycznych oraz oczywistego błędu w ocenie, obarczających wadami sprawozdanie z oceny 2019 skarżącej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący zadośćuczynienia szacowanego, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia lub obniżenia w toku postępowania, na 277 371,36 EUR, ze względu na niezgodne z prawem zachowanie i decyzje Rady. Zarzut dzieli się na pięć części.

                              —

                              Część pierwsza dotyczy na niezgodnego z prawem zachowania administracji w trakcie dochodzenia administracyjnego w sprawie mobbingu wobec skarżącej i po jego zakończeniu;

                              —

                              Część druga dotyczy niezgodności z prawem decyzji w sprawie przeniesienia z urzędu, która spowodowała krzywdę, za którą skarżąca dochodzi zadośćuczynienia;

                              —

                              Cześć trzecia dotyczy braku akredytacji skarżącej podczas nowelizacji regulaminu pracowniczego w 2014 r.;

                              —

                              Cześć czwarta dotyczy naruszenia danych medycznych skarżącej;

                              —

                              Część piąta dotyczy niezgodności z prawem postępowania w sprawie oceny 2019.


title: Sprawa T-649/20: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2020 r. – Impresa comune Clean Sky 2 / NG

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/65

      Skarga wniesiona w dniu 27 października 2020 r. – Impresa comune Clean Sky 2 / NG
      (Sprawa T-649/20)
      (2020/C 433/80)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Impresa comune Clean Sky 2 (przedstawiciele: adwokat M. Velardo, i B. Mastantuono, pełnomocnik)

         Strona pozwana: NG

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej zapłaty na rzecz Impresa comune Clean Sky 2 kwoty 168 062,23 EUR z tytułu umowy o dotację nr 632420 „FIMAC, FAST impact cross-analysis methodology for Composite leading edge Structures”, w ramach 7 programu ramowego Unii Europejskiej, powiększonej o odsetki w wysokości 3,5 % stosowane przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących, liczone od dnia 13 lipca 2019 r. do dnia faktycznej zapłaty;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut.
      Strona pozwana nie wypełniła swoich zobowiązań umownych, nie zwróciwszy kwoty dotyczącej kosztów osobowych uznanych za niekwalifikujące się do finansowania. W konsekwencji strona skarżąca wystawiła w dniu 12 lipca 2019 r. notę obciążeniową na kwotę 168 062,23 EUR, wypłaconą już spółce Alpha Consulting Service Srl, wykreślonej z rejestru przedsiębiorstw. Zgodnie z prawem włoskim strona pozwana jest bowiem odpowiedzialna za niewypełnienie zobowiązań umownych spółki Alpha Consulting Service Srl, ponieważ przyjęła rolę udziałowca i likwidatora a także przedstawiciela przedsiębiorstwa Alpha Consulting Service Srl, wykreślonego z rejestru przedsiębiorstw. Zastrzeżenia wyrażone przez tę spółkę w następstwie wystawienia noty obciążeniowej są ogólne, niepełne i niepoparte dowodami i tym samym są zupełnie bezpodstawne. W konsekwencji strona skarżąca jest uprawniona do żądania odzyskania i zwrotu wypłaconej kwoty wraz z odsetkami z zwłokę.


title: Sprawa T-621/20: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2020 r. – EMCS / EASO

text:
               21.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 443/21

      Skarga wniesiona w dniu 3 października 2020 r. – EMCS / EASO
      (Sprawa T-621/20)
      (2020/C 443/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: EMCS ltd. (Msida, Malta) (przedstawiciele: P. Kuypers i N. Groot, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EASO z dnia 23 lipca 2020 r. oznaczonej jako „Przetarg EASO/2020/789, zapewnienie pracowników tymczasowych na potrzeby EASO na Malcie” wydanej w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego regulowanego rozporządzeniem (EU, Euratom) nr 2018/1046 (1), w zakresie w jakim odrzucono w niej ofertę skarżącej z przetargu o numerze referencyjnym EASO/2020/789; lub

                  —

                  stwierdzenie nieważności czynności, na mocy których EASO umożliwił lub umożliwia osobom innym niż skarżąca zawarcie umowy ramowej w następstwie przetargu o numerze referencyjnym EASO/2020/789; i

                  —

                  nakazanie EASO zrekompensowania szkód, jakie poniosła skarżąca z powodu uniemożliwienia jej przez EASO wykonania umowy ramowej; oraz

                  —

                  obciążenie EASO kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez EASO zasady równego traktowania oraz zasady przejrzystości, ponieważ dokumenty przetargowe nie były wystarczająco jasne, precyzyjne i jednoznaczne, a EASO mógł i powinien był objaśnić dokumenty przetargowe. Mimo że skarżąca wielokrotnie zwracała się o wyjaśnienia, EASO nie objaśnił dokumentów przetargowych. W związku z tym, EASO godził się na ciągłe naruszanie zasady przejrzystości.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodnego z prawem samodzielnego przeliczenia przez EASO oferty finansowej skarżącej, co stanowiło działanie naruszające jego własną specyfikację istotnych warunków zamówienia oraz orzecznictwo Sądu i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W konsekwencji, EASO oparł swoją ocenę dotyczącą oferty przetargowej skarżącej na zmienionej sumie. W związku z tym, EASO postąpił wbrew zasadom równego traktowania i przejrzystości. W rezultacie, EASO nie mógł podjąć decyzji w sprawie udzielenia zamówienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez EASO art. 170 ust. 3 rozporządzenia 2018/1046 poprzez nie wykazanie względnej przewagi oferty konsorcjum wobec oferty skarżącej, nawet po wyraźnym tego zażądaniu od EASO przez skarżącą. EASO nie ujawnił, dlaczego oferta konsorcjum została wyżej oceniona niż oferta skarżącej, co spowodowało, że skarżąca nie była w stanie określić mocnych i słabych stron swojej oferty w porównaniu z ofertą konsorcjum.

                  4.

                  Zarzut czwarty, związany z żądaniem odszkodowania, podnoszący, iż skarżąca poniosła szkodę z powodu utraty zysku wynikającej z utraty możliwości zawarcia umowy ramowej.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U.L.193 z 30.7.2018 R., s. 1).


title: Sprawa C-460/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 września 2020 r. – TU, RE / Google LLC

text:
               21.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 443/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 września 2020 r. – TU, RE / Google LLC
      (Sprawa C-460/20)
      (2020/C 443/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa i wnosząca skargę rewizyjną: TU, RE

         Strona pozwana i druga strona postępowania rewizyjnego: Google LLC

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy jest zgodne z przysługującym osobie, której dane dotyczą, prawem do poszanowania życia prywatnego (art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) i do ochrony dotyczących jej danych osobowych (art. 8 karty) to, aby, w ramach wyważania sprzecznych praw i interesów wynikających z art. 7, 8, 11 i 16 karty, przy rozpatrywaniu wniesionego przez tę osobę żądania usunięcia linków z listy wyników wyszukiwania, które to żądanie zostało wniesione przeciwko administratorowi odpowiedzialnemu za wyszukiwarkę internetową zgodnie z art. 17 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) – w sytuacji, w której link, którego usunięcia z listy wyników dotyczy to żądanie, prowadzi do treści zawierającej twierdzenia faktyczne i oceny wartościujące oparte na twierdzeniach faktycznych, których prawdziwość osoba, której dane dotyczą, podważa, a którego to linku zgodność z prawem zależy od prawdziwości zawartych pod nim twierdzeń faktycznych – istotnym kryterium było również to, czy osoba, której dane dotyczą, mogłaby w sposób, którego można by od niej rozsądnie oczekiwać – na przykład w ramach środka tymczasowego – uzyskać ochronę prawną przed dostawcą treści, a tym samym uzyskać przynajmniej tymczasowe wyjaśnienie kwestii prawdziwości treści wyświetlanej przez administratora odpowiedzialnego za wyszukiwarkę?

                  2)

                  Czy w przypadku żądania usunięcia linków z listy wyników wyszukiwania skierowanego przeciwko administratorowi odpowiedzialnemu za wyszukiwarkę internetową, która w przypadku wyszukiwania mającego za punkt wyjścia imię i nazwisko wyszukuje zdjęcia osób fizycznych umieszczone w Internecie przez osoby trzecie w związku z imieniem i nazwiskiem tej osoby i wyświetla znalezione przez siebie zdjęcia w przeglądzie wyników jako miniatury („thumbnails”), w ramach wyważania sprzecznych praw i interesów wynikających z art. 7, 8, 11 i 16 karty, którego trzeba dokonać zgodnie z art. 12 lit. b) i art. 14 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 95/46/WE (2) / art. 17 ust. 3 lit. a) rozporządzenia 2016/679, należy jako decydujące kryterium uwzględnić kontekst pierwotnej publikacji osoby trzeciej, również w przypadku, kiedy wyszukiwarka, wyświetlając miniaturę, zamieszcza, co prawda, link do strony internetowej osoby trzeciej, ale strona ta nie jest konkretnie nazwana, a wyszukiwarka nie wyświetla wynikającego stąd kontekstu?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych,) (Dz.U. L 119, s. 1).

         (2)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31)


title: Sprawa C-524/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 20 października 2020 r. – VÍTKOVICE STEEL, a.s. / Ministerstvo životního prostředí

text:
               21.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 443/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 20 października 2020 r. – VÍTKOVICE STEEL, a.s. / Ministerstvo životního prostředí
      (Sprawa C-524/20)
      (2020/C 443/16)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Městský soud v Praze

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VÍTKOVICE STEEL, a.s.

         Strona przeciwna: Ministerstvo životního prostředí

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 10 ust. 8 decyzji Komisji 2011/278/UE (1) z dnia 27 kwietnia 2011 r. w związku z załącznikiem I do tej decyzji wymaga przydzielenia bezpłatnych uprawnień do emisji na okres 2013–2020 instalacji, w której prowadzi się proces wykorzystujący konwertor tlenowy, gdzie zasobem na wejściu procesu jest płynna surówka żelaza dostarczana z innej instalacji należącej do innego prowadzącego instalację, jeżeli jednocześnie jest zapewnione, że nie dojdzie do podwójnego liczenia ani podwójnego przydziału uprawnień przeznaczonych dla produktu ciekły metal?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze – czy art. 10 ust. 8 decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. 2011/278/UE w związku z załącznikiem I do tej decyzji jest nieważny w odniesieniu do produktu ciekły metal z powodu sprzeczności z art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE w związku z załącznikiem I do tej dyrektywy, ewentualnie z powodu niezrozumiałości?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie – czy wobec odpadnięcia podstawy prawnej nieważny jest również art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2013/448/UE (2) z dnia 5 września 2013 r. w odniesieniu do instalacji z identyfikatorem CZ-existing-CZ-52-CZ-0102–05?

                  4)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze – czy art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2 akapit trzeci decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. w odniesieniu do instalacji z identyfikatorem CZ-existing-CZ-52-CZ-0102–05 należy interpretować w ten sposób, że przepisy te umożliwiają przydział uprawnień przeznaczonych dla produktu ciekły metal tej instalacji na podstawie nowego wniosku Republiki Czeskiej, jeżeli podwójne liczenie i podwójny przydział uprawnień zostaną wykluczone?

                  5)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie czwarte – czy art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. w odniesieniu do instalacji z identyfikatorem CZ-existing-CZ-52-CZ-0102–05 jest nieważny z powodu sprzeczności z art. 10 ust. 8 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w związku z załącznikiem I do tej decyzji?

                  6)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czwarte lub piąte – jak zgodnie z prawem Unii powinien postąpić organ państwa członkowskiego, który sprzecznie z prawem Unii nie przyznał bezpłatnych uprawnień do emisji prowadzącemu instalację, w której przeprowadzany jest proces wykorzystujący konwertor tlenowy, w sytuacji gdy dana instalacja nie jest już eksploatowana, a okres, na który były przydzielane uprawnienia, już się skończył?

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [notyfikowana jako dokument nr C(2011) 2772] (Dz.U. 2011, L 130, s. 1).

         (2)  Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [notyfikowana jako dokument nr C(2013) 5666] (Dz.U. 2013, L 240, s. 27).


title: Sprawa T-635/20: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2020 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM VYBRANCE)

text:
               21.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 443/25

      Skarga wniesiona w dniu 21 października 2020 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM VYBRANCE)
      (Sprawa T-635/20)
      (2020/C 443/29)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dermavita Company SARL (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: adwokat D. Todorov)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Allergan Holdings France SAS (Courbevoie, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy JUVÉDERM VYBRANCE –unijny znak towarowy nr 13 541 594

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 sierpnia 2020 r. w sprawie R 1014/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO uznania odwołania za złożone;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania ich własnymi kosztami postępowania oraz kosztami strony skarżącej w postępowaniu przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 101 ust. 4, art. 104, 106 i 107 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-658/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2021 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 258 TFUE – Dyrektywa (UE) 2016/680 – Przetwarzanie danych osobowych – Zapobieganie przestępczości, prowadzenie postępowań przygotowawczych, wykrywanie i ściganie czynów zabronionych – Brak transpozycji i poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji – Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Żądanie zasądzenia zapłaty ryczałtu i okresowej kary pieniężnej]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/6

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2021 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-658/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Dyrektywa (UE) 2016/680 - Przetwarzanie danych osobowych - Zapobieganie przestępczości, prowadzenie postępowań przygotowawczych, wykrywanie i ściganie czynów zabronionych - Brak transpozycji i poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji - Artykuł 260 ust. 3 TFUE - Żądanie zasądzenia zapłaty ryczałtu i okresowej kary pieniężnej)
      (2021/C 138/07)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Nardi, G. von Rintelen i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Aguilera Ruiz, pełnomocnik)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Królestwo Hiszpanii, nie przyjmując na dzień upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającej decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW, a tym samym nie przekazując tych przepisów Komisji Europejskiej, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 tej dyrektywy.

                  2)

                  Nie przyjmując, według stanu na dzień badania okoliczności faktycznych przez Trybunał, środków niezbędnych do dokonania transpozycji przepisów dyrektywy 2016/680 do swego prawa wewnętrznego, a tym samym nie informując Komisji Europejskiej o tych środkach, Królestwo Hiszpanii trwało w swoim uchybieniu.

                  3)

                  Na wypadek, gdyby uchybienie stwierdzone w pkt 1 utrzymywało się w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, Królestwo Hiszpanii zostaje zobowiązane do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 89 000 EUR dziennie, licząc od tego dnia do chwili, gdy to państwo członkowskie położy kres stwierdzonemu uchybieniu.

                  4)

                  Królestwo Hiszpanii zapłaci na rzecz Komisji Europejskiej ryczałt w wysokości 15 000 000 EUR.

                  5)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  6)

                  Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.