Wyrok Trybunału z dnia 21 lutego 1984 r. # St. Nikolaus Brennerei und Likörfabrik, Gustav Kniepf-Melde GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Finanzgericht Düsseldorf - Niemcy. # Sprawa 337/82.


title: Wyrok Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 16 czerwca 2011 r. # FMC Corp. przeciwko Komisji Europejskiej. # Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenek wodoru i nadboran sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia. # Sprawa T-197/06.

text:
      Sprawa T‑197/06
      FMC Corp.
      przeciwko
      Komisji Europejskiej
      Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Nadtlenek wodoru i nadboran sodu – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE – Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia – Prawo do obrony – Obowiązek uzasadnienia
      Streszczenie wyroku
      1.      Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja w przedmiocie zastosowania reguł konkurencji
      (art. 81 WE, 253 WE)
      2.      Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Naruszenia – Przypisanie – Spółka dominująca i spółki zależne – Jednostka gospodarcza –
            Kryteria oceny
      (art. 81 WE)
      3.      Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Dowód – Oświadczenia pracowników przedsiębiorstwa złożone wyłącznie
            w jego interesie
      (art. 81 WE)
      4.      Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Poszanowanie prawa do obrony – Dostęp do akt – Zakres – Nieprzekazanie materiału
            dowodowego przywołanego przez Komisję tytułem potwierdzenia odpowiedzialności przedsiębiorstwa – Wpływ na zgodność z prawem
            stwierdzenia odpowiedzialności – Brak
      (art. 81 ust.1 WE)
      1.      Jeżeli decyzja w przedmiocie zastosowania art. 81 WE dotyczy wielu adresatów i stwarza problem możliwości przypisania naruszenia,
         musi ona zawierać wystarczające uzasadnienie względem każdego z adresatów, w szczególności względem tych spośród nich, którzy
         zgodnie z tą decyzją ponoszą odpowiedzialność za to naruszenie. Zatem w zakresie dotyczącym spółki dominującej uznanej za
         odpowiedzialną za noszące znamiona naruszenia zachowanie jej spółki zależnej taka decyzja powinna przedstawiać szczegółowo
         powody mogące uzasadniać możliwość przypisania naruszenia tej spółce.

      Niemniej jednak Komisja nie musi zajmować stanowiska wobec wszystkich argumentów zainteresowanych stron, lecz wystarczy, że
         przedstawi fakty i względy prawne o zasadniczym znaczeniu dla decyzji.

      (por. pkt 45, 59)
      2.      Zachowanie spółki zależnej można przypisać spółce dominującej między innymi w przypadku, gdy mimo posiadania odrębnej podmiotowości
         prawnej spółka zależna nie określa w sposób samodzielny swojego zachowania rynkowego, lecz stosuje zasadniczo instrukcje dawane
         jej przez spółkę dominującą, w szczególności z uwzględnieniem więzów ekonomicznych, organizacyjnych i prawnych łączących te
         dwa podmioty prawa. W tego rodzaju sytuacji spółka dominująca i jej spółka zależna są bowiem częścią tej samej jednostki gospodarczej,
         a tym samym – tworzą jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 81 WE.

      W szczególnym przypadku, gdy spółka dominująca posiada 100% kapitału swej spółki zależnej, która popełniła naruszenie reguł
         konkurencji Unii, po pierwsze, ta spółka dominująca może wywierać decydujący wpływ na zachowanie swej spółki zależnej, i po
         drugie, istnieje domniemanie, że spółka dominująca rzeczywiście wywiera taki decydujący wpływ na swą spółkę zależną.

      W tych okolicznościach wystarczy, że Komisja wykaże, iż cały kapitał spółki zależnej znajduje się w posiadaniu spółki dominującej,
         aby przyjąć, że ta ostatnia wywiera decydujący wpływ na politykę handlową swej spółki zależnej. Komisja będzie w konsekwencji
         mogła uznać spółkę dominującą za odpowiedzialną za dane naruszenie, chyba że spółka dominująca, na której spoczywa ciężar
         obalenia domniemania, przedstawi wystarczające dowody mogące wykazać, iż jej spółka zależna działa na rynku w sposób samodzielny.
         W tym względzie sam początek dowodu nie może wystarczyć, aby obalić omawiane domniemanie.

      Zatem jeśli spółka dominująca przedstawi materiał dowodowy wykazujący samodzielność jej spółki zależnej, wykazując, że ta
         ostatnia co do zasady nie stosowała wytycznych udzielanych przez spółkę dominującą i wobec tego zachowywała się na rynku w sposób
         niezależny, Komisja nie może przypisać jej zachowania spółki zależnej, chyba że obali ów dowód przeciwny.

      W celu oceny tego, czy spółka zależna określa swoje zachowanie na rynku w sposób samodzielny, należy uwzględnić wszystkie
         istotne okoliczności dotyczące powiązań gospodarczych, organizacyjnych i prawnych wiążących tę spółkę zależną ze spółką dominującą,
         które mogą różnić się w poszczególnych przypadkach, a których przez to nie można wymienić w sposób wyczerpujący. W szczególności
         nie należy ograniczać tej oceny wyłącznie do okoliczności odnoszących się do sensu stricto polityki handlowej spółki zależnej,
         takich jak strategia dystrybucyjna lub cenowa. W szczególności domniemanie dotyczące wywierania decydującego wpływu nie może
         zostać obalone przez samo wykazanie, że to spółka zależna zarządza tymi szczególnymi aspektami swojej polityki handlowej,
         nie otrzymując żadnych wytycznych w tym zakresie Wynika z tego, że samodzielność spółki zależnej nie może zostać ustalona
         poprzez samo wykazanie, iż w sposób samodzielny zarządza ona szczególnymi aspektami swojej polityki dotyczącej wprowadzania
         do obrotu produktów, których dotyczy naruszenie Podobnie skoro samodzielność spółki zależnej nie jest oceniana wyłącznie na
         podstawie kwestii zarządzania operacyjnego, to okoliczność, iż spółka zależna nigdy nie wprowadziła na rzecz spółki dominującej
         specjalnej polityki informacyjnej na danym rynku, nie wystarcza, aby wykazać jej samodzielność.

      Ponadto okoliczność, że przedmiot działalności spółki dominującej pozwala stwierdzić, że stanowiła ona spółkę holdingową,
         której zadaniem było, zgodnie ze statutem, zarządzanie udziałami w kapitale innych spółek, sam w sobie nie wystarcza, aby
         obalić omawiane domniemanie.

      Niewystępowanie tych samych osób wśród personelu spółek zaangażowanego w operacyjne zarządzanie przedsiębiorstwem nie może
         również świadczyć o samodzielności jego spółki zależnej, ponieważ ocena tej samodzielności nie dotyczy wyłącznie polityki
         handlowej sensu stricto przedsiębiorstwa.

      Natomiast okoliczność, iż w skład zarządów odnośnych spółek wchodziły te same osoby, stanowi istotną poszlakę świadczącą o braku
         samodzielności spółki zależnej. Podobnie jest w przypadku bezpośredniego udziału jednej z odnośnych osób w niezgodnych z prawem
         kontaktach. Udział członka personelu spółki dominującej w spotkaniach mających znamiona zmowy może bowiem stanowić element
         świadczący o tym, że była ona świadoma uczestnictwa swojej spółki zależnej w naruszeniu, a zatem o tym, że w sposób aktywny
         była ona zaangażowana w działania o charakterze antykonkurencyjnym, wobec czego element ten może, a fortiori, zostać uznany
         za poszlakę świadczącą o jej decydującym wpływie na spółkę zależną

      (por. pkt 96–100, 104–106, 108, 109, 117, 118, 130, 143, 145)
      3.      W dziedzinie konkurencji przyznawanie w konkretnych przypadkach znacznej wartości dowodowej oświadczeniom składanym w ramach
         wniosku o złagodzenie sankcji wynika ze stwierdzenia, że chodzi o przyznanie się do popełnienia naruszenia, a zatem, co do
         zasady, o oświadczenia sprzeczne z interesem oświadczającego. W konsekwencji w sytuacji, gdy oświadczenia pracowników przedsiębiorstwa
         zostały złożone wyłącznie w jego interesie, nie można im przypisać szczególnie wysokiej wartości dowodowej, porównywalnej
         do wartości określonych oświadczeń złożonych przez przedsiębiorstwa, które złożyły wniosek o złagodzenie sankcji, ponieważ
         oświadczenia te nie wpisują się w ten sam kontekst co wniosek o złagodzenie sankcji.

      (por. pkt 156, 157)

      Ponieważ podczas postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia reguł konkurencji strona skarżąca nie miała możliwości
         ustosunkować się do materiału przywołanego przez Komisję na poparcie stwierdzenia dotyczącego jej solidarnej odpowiedzialności,
         materiał ten nie może zostać dopuszczony jako środek dowodowy. Co się jednak tyczy naruszenia prawa do obrony, skarżąca zobowiązana
         jest jeszcze wykazać, że wnioski, do jakich doszła Komisja w wydanej decyzji, byłyby inne, gdyby materiał, który nie został
         przedstawiony skarżącej, musiał zostać odrzucony.

      Jeśli chodzi o elementy przywołane przez Komisję jedynie tytułem potwierdzenia, okoliczność, iż nie mogą one zostać dopuszczone
         jako środki dowodowe, nie wpływa na zgodność z prawem stwierdzenia odpowiedzialności skarżącej, zważywszy, że odpowiedzialność
         ta w dostatecznym pod względem prawnym stopniu wynika z pozostałych rozważań zawartych w decyzji Komisji.

      (por. pkt 162–166)
WYROK SĄDU (szósta izba w składzie powiększonym)
      z dnia 16 czerwca 2011 r.(*)

      Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Nadtlenek wodoru i nadboran sodu – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE – Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia – Prawo do obrony – Obowiązek uzasadnienia
      W sprawie T‑197/06
      FMC Corp., z siedzibą w Filadelfii, Pensylwania (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez C. Stanbrooka, QC, i adwokata Y. Virvilisa,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Komisji Europejskiej, reprezentowanej początkowo przez F. Arbaulta, a następnie przez V. Di Bucciego, V. Bottkę oraz X. Lewisa, działających w charakterze
         pełnomocników, wspieranych przez M. Gray, barrister,

      strona pozwana,
      mającej za przedmiot, tytułem żądania głównego, wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C (2006) 1766
         wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa
         COMP/F/38.620 – Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) w zakresie dotyczącym skarżącej oraz – tytułem żądania ewentualnego – wniosek
         o obniżenie kwoty grzywny,

      SĄD (szósta izba w składzie powiększonym),
      w składzie: V. Vadapalas (sprawozdawca), pełniący obowiązki prezesa, A. Dittrich i L. Truchot, sędziowie,
      sekretarz: M.J. Palacio González, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 19 maja 2010 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
      1        Skarżąca, FMC Corp., jest spółką mającą siedzibę w Stanach Zjednoczonych, która, za pośrednictwem FMC Chemicals Netherlands
         BV, dawniej FMC Chemical Holding BV, kontroluje 100% kapitału spółki prawa hiszpańskiego FMC Foret SA. Ta ostatnia w okresie
         zaistnienia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wprowadzała do obrotu nadtlenek wodoru (zwany dalej „NW”) i nadboran
         sodu (zwany dalej „NBS”).

      2        W listopadzie 2002 r. Degussa AG powiadomiła Komisję Wspólnot Europejskich o istnieniu kartelu na rynkach NW i NBS oraz wystąpiła
         o zastosowanie komunikatu Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U.
         2002, C 45, s. 3).

      3        Degussa przedstawiła Komisji konkretne dowody, które umożliwiły tej ostatniej przeprowadzenie w dniach 25 i 26 marca 2003 r.
         kontroli w lokalach szeregu przedsiębiorstw.

      4        W dniu 26 stycznia 2005 r. Komisja wysłała pismo w sprawie przedstawienia zarzutów do skarżącej i do pozostałych przedsiębiorstw,
         których ono dotyczyło.

      5        W następstwie przesłuchania tych przedsiębiorstw Komisja wydała decyzję C (2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r.
         dotyczącą postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG w sprawie przeciwko Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals
         Holding AB, EKA Chemicals AB, Degussa, Edison SpA, skarżącej, FMC Foret, Kemira OyJ, Air Liquide SA, Chemoxal SA, SNIA SpA,
         Caffaro Srl, Solvay SA, Solvay Solexis SpA, Total SA, Elf Aquitaine SA i Arkema SA (sprawa COMP/F/38.620 – Nadtlenek wodoru
         i nadboran sodu) (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), której streszczenie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz.U. L 353, s. 54). Decyzja ta została doręczona skarżącej pismem z dnia 8 maja 2006 r.

       Zaskarżona decyzja
      6        Komisja stwierdziła w tej decyzji, że przedsiębiorstwa będące jej adresatami uczestniczyły w jednolitym i ciągłym naruszeniu
         art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) mającym za przedmiot NW i produkowany
         przy jego wykorzystaniu NBS (motyw 2 zaskarżonej decyzji).

      7        Stwierdzone naruszenie polegało głównie na wymianie między konkurentami informacji istotnych z handlowego punktu widzenia
         oraz poufnych informacji dotyczących rynku i przedsiębiorstw, na ograniczaniu i kontrolowaniu produkcji oraz potencjalnych
         i faktycznych zdolności produkcyjnych, na podziale udziałów w rynku i klientów, a także na ustalaniu i monitorowaniu przestrzegania
         docelowych cen.

      8        Skarżąca została uznana za odpowiedzialną za naruszenie solidarnie z FMC Foret (motywy 389–395 zaskarżonej decyzji).

      9        W celu obliczenia kwoty grzywien Komisja zastosowała metodę określoną w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych
         na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 [EWWiS] (Dz.U. 1998, C 9, s. 3, zwanych dalej „wytycznymi”).

      10      Kwotę podstawową grzywien Komisja określiła na podstawie wagi i czasu trwania naruszenia, które zostało uznane za bardzo poważne
         (motyw 457 zaskarżonej decyzji).

      11      W ramach zróżnicowanego traktowania skarżąca i FMC Foret zostały zaliczone do trzeciej, przedostatniej kategorii, odpowiadającej
         kwocie wyjściowej w wysokości 20 mln EUR (motywy 460–462 zaskarżonej decyzji)

      12      Ze względu na to, że według Komisji skarżąca i FMC Foret uczestniczyły w naruszeniu od dnia 29 maja 1997 r. do dnia 13 grudnia
         1999 r., to znaczy przez dwa lata i siedem miesięcy, kwota wyjściowa nałożonej na nie grzywny została zwiększona o 25% (motyw 467
         zaskarżonej decyzji).

      13      W odniesieniu do skarżącej nie została uwzględniona żadna okoliczność łagodząca ani obciążająca.

      14      Artykuł 1 lit. f) zaskarżonej decyzji stanowi, że skarżąca naruszyła art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 porozumienia EOG, uczestnicząc
         w będącym przedmiotem tej decyzji naruszeniu w okresie od dnia 29 maja 1997 r. do dnia 13 grudnia 1999 r.

      15      W art. 2 lit. d) zaskarżonej decyzji Komisja nałożyła na skarżącą, solidarnie z FMC Foret, grzywnę w kwocie 25 mln EUR.

       Przebieg postępowania i żądania stron
      16      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 18 lipca 2006 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.

      17      Ponieważ skład izb Sądu został zmieniony i sędzia sprawozdawca został przydzielony do szóstej izby, po wysłuchaniu stron niniejszą
         sprawę przydzielono szóstej izbie w składzie powiększonym.

      18      Ze względu na to, że jeden z członków izby nie mógł uczestniczyć w posiedzeniu, zgodnie z art. 32 § 3 regulaminu postępowania
         przed Sądem jego prezes wyznaczył innego sędziego w celu uzupełnienia składu izby.

      19      Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd postanowił otworzyć procedurę ustną. Na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r.
         wysłuchane zostały wystąpienia stron i ich odpowiedzi na pytania Sądu.

      20      Jako że jeden członek izby nie mógł uczestniczyć w obradach, zgodnie z art. 32 regulaminu sędzia najmłodszy rangą w rozumieniu
         art. 6 regulaminu w konsekwencji nie uczestniczył w naradzie i obrady Sądu były kontynuowane przez trzech sędziów, których
         podpisy widnieją pod niniejszym wyrokiem.

      21      Skarżąca wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, która jej dotyczy;
      –        tytułem ewentualnym – obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny;
      –        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
      22      Komisja wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
       W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności
      23      Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności skarżąca podnosi dwa zarzuty, dotyczące, po pierwsze, naruszenia obowiązku uzasadnienia
         i po drugie, naruszeń prawa i błędów w ocenie, którymi jest obciążone stwierdzenie jej odpowiedzialności za rozważane naruszenie.

       W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia
      –       Argumenty stron
      24      Skarżąca podnosi, że w przypadku decyzji stwierdzającej odpowiedzialność danej spółki za działania innej spółki, w szczególności
         na podstawie domniemania dotyczącego kontroli kapitałowej spółki zależnej przez spółkę dominującą, uzasadnienie powinno być
         wyjątkowo wyczerpujące.

      25      Według niej Komisja nie powinna była zatem ograniczyć się do wzmiankowania domniemania, lecz miała obowiązek przedstawić stosowne
         uzasadnienie, które wyjaśniałoby, dlaczego domniemanie to nie zostało obalone przez przeciwne argumenty i dowody podniesione
         przez skarżącą.

      26      Tymczasem motywy przedstawione w tym zakresie przez Komisję w zaskarżonej decyzji są „nieadekwatne pod względem formalnym”
         i nie spełniają wymagań określonych w art. 253 WE.

      27      Powołując się na związki pomiędzy zainteresowanymi spółkami wynikające z funkcji sprawowanych przez trzy osoby w przedsiębiorstwach
         skarżącej, FMC Foret i FMC Chemical Holding (motywy 391 i 394 zaskarżonej decyzji), Komisja nie wyjaśniła, w jaki sposób okoliczności
         te obalały argumenty przeciwne podniesione przez skarżącą.

      28      Ponadto skarżąca wskazuje, że przedstawiła argumenty zmierzające do podważenia okoliczności opisanych w motywie 391 zaskarżonej
         decyzji. W motywie 394 zaskarżonej decyzji Komisja ograniczyła się do nieuwzględnienia tych argumentów, bez wyjaśnienia jego
         powodów.

      29      Komisja wymieniła jedynie dowody podniesione przez obie strony, nie przedstawiła jednak rozumowania, które doprowadziło ją
         do stwierdzenia, że omawiane domniemanie nie zostało obalone przez skarżącą.

      30      Ponadto argumenty przedstawione przez Komisję w motywie 394 zaskarżonej decyzji nie wystarczają zdaniem skarżącej, aby stwierdzić
         jej solidarną odpowiedzialność.

      31      Po pierwsze, skarżąca powołała się na istnienie oddzielnych struktur organizacyjnych, zamierzając wykazać, że spółka dominująca
         i jej spółka zależna w dziedzinach działalności związanych z naruszeniem postępowały w sposób niezależny. Natomiast Komisja
         nie wyjaśniła, dlaczego w niniejszym przypadku element ten nie był wystarczający, aby obalić rozważane domniemanie.

      32      Po drugie, skarżąca przedstawiła oświadczenia swoich pracowników, zgodnie z którymi FMC Foret prowadziła swoją działalność
         w sposób niezależny. Sama Komisja w motywie 394 zaskarżonej decyzji przyznała, że oświadczenia te stanowiły dowód niezależności
         FMC Foret. Zaskarżona decyzji nie zawiera natomiast żadnego argumentu przemawiającego za ich pominięciem.

      33      Po trzecie, twierdzenie Komisji, że skarżąca również była zaangażowana w produkcję NW i NBS (motyw 394 zaskarżonej decyzji)
         jest według tej ostatniej po pierwsze nieścisłe, a po drugie niewystarczające, aby uznać, że wywierała ona decydujący wpływ
         na FMC Foret. Sam fakt, że spółki wytwarzają ten sam produkt, nie oznacza przyjęcia przez nie wspólnej polityki handlowej.
         Skarżąca twierdzi ponadto, że przedstawiła dowód przeciwny, który nie został podważony przez Komisję, dotyczący odrębnego
         charakteru geograficznego rynków, różnej lokalizacji zakładów produkcyjnych, historycznej ewolucji działalności handlowej
         i profilu konsumentów.

      34      Po czwarte, stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym FMC Foret jest europejską spółką zależną skarżącej (motyw 394 zaskarżonej
         decyzji) zdaniem tej ostatniej nie wnosi nic nowego w odniesieniu do okoliczności, że chodzi o spółkę zależną kontrolowaną
         w 100%. Dowody przedstawione przez skarżącą wykazują w jej przekonaniu, że nie było ani konsultacji, ani współpracy w zakresie
         działalności spółek dotyczącej NW.

      35      Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zdaniem skarżącej nie tylko jest „nieadekwatne”, lecz ponadto nie zawiera żadnego wyjaśnienia
         odnoszącego się do nieuwzględnienia przedstawionych przez nią dowodów. Choć później, w odpowiedzi na skargę, Komisja stwierdziła,
         że dowody te nie były wystarczające, aby obalić przedmiotowe domniemanie, twierdzenie to nie zostało zawarte w zaskarżonej
         decyzji.

      36      W odniesieniu do elementów przywołanych przez Komisję w motywie 391 zaskarżonej decyzji skarżąca w szczególności wskazała,
         że choć jeden z pracowników FMC Foret, A.B., został powołany na stanowisko wiceprezesa spółki, nie chodziło jednak o stanowisko
         kierownicze, gdyż jego obowiązki w strukturach skarżącej i FMC Foret miały charakter czysto administracyjny. Skarżąca twierdzi,
         że zadaniem A.B. był wyłącznie nadzór nad handlową i globalną strategią przedsiębiorstwa i nie był on związany z bieżącym
         nim zarządzaniem. Podobnie okoliczność, że dwie inne osoby były, w ograniczonych okresach, dyrektorami zarówno FMC Foret jak
         i FMC Chemical Holding, pozbawiona jest znaczenia, ponieważ wyłącznym celem tej ostatniej spółki było posiadanie udziałów,
         nie zaś wykonywanie jakiejkolwiek działalności handlowej.

      37      Skarżąca uważa, że poprzez przedstawienie tego dowodu przeciwnego dokonała przeniesienia ciężaru dowodu na Komisję. Natomiast
         zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia nieuwzględnienia tych argumentów.

      38      Zdaniem skarżącej należy odrzucić uzasadnienie, po raz pierwszy przedstawione przez Komisję przed Sądem, zgodnie z którym
         powierzona A.B. odpowiedzialność za nadzorowanie handlowej i globalnej strategii spółki zależnej potwierdza wywieranie rzeczywistego
         wpływu. W każdym razie to nowe uzasadnienie odnosi się według skarżącej wyłącznie do jej teoretycznej zdolności do sprawowania
         decydującej kontroli nad FMC Foret, podczas gdy podnoszony przez nią argument dotyczył tego, że osoba, o której mowa, A.B.,
         w rzeczywistości nie sprawowała decydującej kontroli nad codziennymi działaniami ani nad zagadnieniami dotyczącymi zarzucanego
         naruszenia.

      39      Kwestia decydującego wpływu powinna według skarżącej zostać zbadana w odniesieniu do działalności dotyczącej naruszenia. Brak
         uczestnictwa w działaniach z zakresu codziennego zarządzania wskazuje jej zdaniem, że w odniesieniu do takiej działalności
         decydujący wpływ nie był wywierany. Zatem zwykła odpowiedzialność pracownika, którego zadaniem jest nadzór nad handlową i globalną
         strategią przedsiębiorstwa, nie wystarcza, aby stwierdzić rzeczywiste wywieranie decydującego wpływu.

      40      Zdaniem skarżącej A.B., jako prezes-dyrektor generalny (PDG) spółki zależnej, niekoniecznie musiał uczestniczyć w bieżącym
         nią zarządzaniu. W niniejszym przypadku z informacji przedstawionych przez skarżącą jasno wynika, że jego zadaniem było po
         prostu nadzorowanie handlowej i globalnej strategii przedsiębiorstwa. Nieistotne jest również stanowisko członka zarządu FMC
         Chemical Holding – W.B., ponieważ jedynym celem tej spółki było posiadanie udziałów FMC Foret. Jeden z dyrektorów FMC Chemical
         Holding, G.W., nie był pracownikiem skarżącej.

      41      Według skarżącej w przypadku, gdy decyzja stwierdzająca naruszenie oparta jest na istnieniu stosunku kontroli jednego przedsiębiorstwa
         wobec drugiego, Komisja ma obowiązek przedstawienia rozumowania umożliwiającego stwierdzenie istnienia takiej kontroli. W niniejszej
         sprawie Komisja nie spełniła tego wymogu, gdyż powtórzyła jedynie stanowisko wyrażone w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów,
         bez wyjaśnienia, dlaczego nie uwzględniła dowodów przeciwnych przedstawionych przez skarżącą.

      42      Komisja nie zgadza się z argumentami skarżącej.

      –       Ocena Sądu
      43      W ramach zarzutu pierwszego skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji Komisja nie przedstawiła dostatecznego uzasadnienia
         w odniesieniu do odpowiedzialności skarżącej za naruszenie, którego decyzja ta dotyczy, a w szczególności że nie wyjaśniła
         powodów nieuwzględnienia elementów przedstawionych w celu obalenia domniemania wynikającego z faktu, iż skarżąca posiadała
         całość kapitału spółki zależnej, która uczestniczyła w naruszeniu.

      44      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być dostosowane do charakteru rozpatrywanego
         aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać
         podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie
         istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 253 WE, winna opierać się nie
         tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego
         daną dziedzinę (zob. wyrok Trybunału z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie C‑367/95 P Komisja przeciwko Sytraval i Brink’s France,
         Rec. s. I‑1719, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo).

      45      Jeżeli, jak w niniejszym przypadku, decyzja w przedmiocie zastosowania art. 81 WE dotyczy wielu adresatów i stwarza problem
         możliwości przypisania naruszenia, musi ona zawierać wystarczające uzasadnienie względem każdego z adresatów, w szczególności
         względem tych spośród nich, którzy zgodnie z tą decyzją ponoszą odpowiedzialność za to naruszenie. Zatem w zakresie dotyczącym
         spółki dominującej uznanej za odpowiedzialną za noszące znamiona naruszenia zachowanie jej spółki zależnej taka decyzja powinna
         przedstawiać szczegółowo powody mogące uzasadniać możliwość przypisania naruszenia tej spółce (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia
         14 maja 1998 r. w sprawie T‑327/94 SCA Holding przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1373, pkt 78–80).

      46      W niniejszym przypadku w motywach 370–379 zaskarżonej decyzji Komisja, opierając się na orzecznictwie Unii, streściła zasady,
         które zamierzała zastosować w celu określenia adresatów zaskarżonej decyzji.

      47      Przypomniała w szczególności, że spółka dominująca może zostać uznana za odpowiedzialną za niezgodne z prawem zachowanie jej
         spółki zależnej, w zakresie w jakim ta spółka zależna nie określa w sposób samodzielny swojego zachowania na rynku. Komisja
         wyjaśniła, że mogła słusznie domniemywać, że kontrolowana w 100% spółka zależna stosuje zasadniczo instrukcje dawane jej przez
         spółkę dominującą, przy czym ta spółka dominująca może obalić to domniemanie poprzez przedstawienie dowodu przeciwnego (motyw 374
         zaskarżonej decyzji).

      48      Co się tyczy uznania odpowiedzialności skarżącej za omawiane naruszenie, Komisja wskazała, że w piśmie w sprawie przedstawienia
         zarzutów wyciągnęła ten wniosek z faktu, iż FMC Foret była spółką zależną kontrolowaną w 100%, choć pośrednio, przez skarżącą
         (motyw 390 zaskarżonej decyzji).

      49      Komisja dodaje, że we wspomnianym piśmie oparła się również na okoliczności, iż pewne kierownicze stanowiska w odnośnych spółkach
         były zajmowane przez te same osoby, co wynika z funkcji pełnionych przez A.B., W.B. i G.W. Co więcej, wskazała ona rolę A.B.,
         który był jednocześnie prezesem-dyrektorem generalnym (PDG) FMC Foret i wiceprezesem skarżącej i który uczestniczył w niektórych
         spotkaniach kartelu (motyw 391 zaskarżonej decyzji).

      50      Następnie Komisja przedstawiła dowody, które skarżąca podniosła w celu wykazania samodzielności swojej spółki zależnej (w motywach 392
         i 393 zaskarżonej decyzji). Wyjaśniła, że nie może uwzględnić argumentów skarżącej, ponieważ badane wywieranie decydującego
         wpływu nie wynikało wyłącznie z posiadania przez nią 100% kapitału spółki zależnej, lecz również z powiązań między zainteresowanymi
         przedsiębiorstwami wskazanych w motywie 391 zaskarżonej decyzji; że argumentacja skarżącej nie wystarcza, aby wykazać samodzielność
         jej spółki zależnej; że tak czy inaczej całokształt posiadanych przez Komisję informacji potwierdza wniosek, iż skarżąca wywierała
         taki wpływ na swoją spółkę zależną (motyw 394 zaskarżonej decyzji).

      51      Wreszcie Komisja stwierdziła, że mając na względzie powyższe uwagi, podtrzymuje swoje twierdzenie dotyczące solidarnej odpowiedzialności
         skarżącej za naruszenie, którego dotyczy zaskarżona decyzja (motyw 395 zaskarżonej decyzji).

      52      Należy stwierdzić, że powyższe uzasadnienie w jasny i niedwuznaczny sposób pokazuje rozumowanie, na którego podstawie skarżąca
         została uznana za odpowiedzialną za naruszenie.

      53      Jeśli chodzi, w pierwszej kolejności, o zastrzeżenie skarżącej dotyczące dwuznaczności rozumowania, które doprowadziło do
         uznania jej odpowiedzialności, należy wskazać, że z motywów 390–395 zaskarżonej decyzji wynika jasno, iż Komisja podtrzymała
         twierdzenie przedstawione w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, zgodnie z którym decydujący wpływ wywierany przez skarżącą
         na jej spółkę zależną wynika z domniemania opartego na stuprocentowej kontroli tej ostatniej przez skarżącą, gdyż argumenty
         podniesione przez skarżącą podczas postępowania administracyjnego nie wystarczyły, aby wykazać samodzielność spółki zależnej,
         a tym samym – aby obalić domniemanie.

      54      Co więcej, w motywach 391 i 394 zaskarżonej decyzji Komisja przypomniała o istnieniu pewnych dodatkowych poszlak wynikających
         z powiązań personalnych między zainteresowanymi przedsiębiorstwami, a w szczególności ze stanowiska A.B., który uczestniczył
         w niezgodnych z prawem kontaktach.

      55      Należy uznać, że to uzasadnienie przedstawia w sposób wystarczający okoliczności, w których skarżąca została uznana za odpowiedzialną
         za naruszenie.

      56      Jeśli chodzi, w drugiej kolejności, o zastrzeżenie dotyczące niewystarczającego uzasadnienia nieuwzględnienia elementów przedstawionych
         przez skarżącą w celu obalenia omawianego domniemania, należy przede wszystkim zauważyć, że z motywów 392–394 zaskarżonej
         decyzji jasno wynika, iż Komisja wzięła pod uwagę wspomniane elementy.

      57      Po przedstawieniu w motywach 392 i 393 zaskarżonej decyzji argumentacji podniesionej przez skarżącą w odpowiedzi na pismo
         w sprawie przedstawienia zarzutów Komisja stwierdziła bowiem, że zawarte w niej elementy nie stanowią wystarczającego dowodu
         samodzielności spółki zależnej, a ponadto że całokształt posiadanych przez na informacji potwierdza twierdzenie oparte na
         omawianym domniemaniu, które to twierdzenie powinno wobec tego zostać podtrzymane.

      58      Należy stwierdzić, że poprzez to uzasadnienie Komisja odpowiedziała na najważniejsze punkty argumentów skarżącej, biorąc pod
         uwagę przedstawione przez nią dowody.

      59      Nie można zarzucić Komisji, iż nie udzieliła szczegółowej odpowiedzi na każdy odrębny argument podniesiony przez skarżącą.
         Komisja nie musi bowiem zajmować stanowiska wobec wszystkich argumentów zainteresowanych stron, lecz wystarczy, że przedstawi
         fakty i względy prawne o zasadniczym znaczeniu dla decyzji (wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T‑349/03 Corsica
         Ferries France przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑2197, pkt 64; zob. również podobnie ww. w pkt 44 wyrok w sprawie Komisja przeciwko
         Sytraval i Brink’s France, pkt 64).

      60      Ponadto należy zauważyć, że zastrzeżenie skarżącej dotyczące „nieadekwatnego” charakteru rozpatrywanego uzasadnienia częściowo
         opiera się na jej argumencie, zgodnie z którym zdołała ona obalić omawiane domniemanie.

      61      Tymczasem ten argument dotyczy merytorycznej zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie może zostać wzięty pod uwagę w ramach
         kontroli uzasadnienia.

      62      Wobec tego, jako że skarżąca kwestionuje co do meritum nieuwzględnienie argumentów i elementów przedstawionych w celu obalenia
         omawianego domniemania, jej argumentacja powinna zostać poddana analizie w ramach badania zastrzeżenia drugiego, dotyczącego
         naruszenia prawa i błędu w ocenie.

      63      W świetle wszystkich powyższych rozważań zarzut pierwszy powinien zostać oddalony.

       W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia prawa i błędu w ocenie
      –       Argumenty stron
      64      Skarżąca twierdzi, że w zakresie w jakim w zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła jej odpowiedzialność, decyzja ta jest błędna
         zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym.

      65      Według skarżącej, po pierwsze, Komisja dokonała błędnej oceny dowodów, ponieważ oświadczeniom przedstawionym przez skarżącą
         przyznała ona wagę inną niż oświadczeniom przedstawionym przez przedsiębiorstwa, które złożyły wniosek o złagodzenie sankcji.
         Po drugie, w oparciu o błędne kryterium dokonała oceny kontroli sprawowanej przez skarżącą nad jej spółką zależną. Po trzecie,
         Komisja wzięła pod uwagę dowody pozostające bez związku z okresem mającym istotne znaczenie. Po czwarte, oparła się ona na
         dowodach, które nie zostały przedstawione skarżącej, co stanowi naruszenie jej prawa do obrony.

      66      Zdaniem skarżącej Komisja niesłusznie oceniła osobno każdy środek dowodowy, zamiast dokonać oceny całości.

      67      Skarżąca wskazuje, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, iż wywieranie decydującego wpływu powinno zostać ocenione w odniesieniu
         do działalności związanej z naruszeniem. Dowody przedstawione przez skarżącą wykazywały zdaniem tej ostatniej, że FMC Foret
         sama odpowiadała za wprowadzanie do obrotu NW i NBS, przy czym ten ostatni produkt nie był wprowadzany do obrotu przez skarżącą.

      68      Z motywu 394 zaskarżonej decyzji wynika według skarżącej, że Komisja przyznała, iż jest zobowiązana wykazać coś więcej niż
         tylko samą kontrolę w 100% kapitału spółki zależnej. Zasadnicza kwestią jest zatem zbadanie, czy inne elementy uzasadniają
         wniosek, jakoby skarżąca wywierała decydujący wpływ na FMC Foret.

      69      W tym względzie, jak twierdzi skarżąca, Komisja w pierwszej kolejności niesłusznie wskazuje, że okoliczność, iż skarżąca „posiadała
         odrębny departament zajmujący się produkcją NW na rynek amerykański, nie wystarcza, aby ustalić, że nie sprawowała ona żadnej
         kontroli nad swoją europejską spółką zależną” (motyw 394 zaskarżonej decyzji) [tłumaczenie nieoficjalne jej pełnej wersji,
         podobnie jak innych jej przedstawionych poniżej fragmentów]. Skarżąca wskazuje, że nie twierdziła, iż dysponuje odrębnym „departamentem”,
         ale powoływała się na istnienie „dwóch całkowicie oddzielnych struktur operacyjnych odpowiadających za produkcję i sprzedaż
         NW”.

      70      Zdaniem skarżącej Komisja przeinaczyła zatem jej argument i oparła się na błędnym i niepopartym dowodami twierdzeniu.

      71      Skarżąca twierdzi, że jej działalność podzielona była na działy, zaś rynki obsługiwane przez te działy zależały od lokalizacji
         i charakteru produktu. W przypadku NW wytworzony produkt sprzedawany jest na rynku lokalnym, ponieważ logistyka transportu
         nie pozwala na transportowanie go ze Stanów Zjednoczonych do Europy lub odwrotnie. FMC Foret nie była zatem „departamentem”
         skarżącej i nawet nie dysponowała strukturą służącą informowaniu tej ostatniej o swej działalności. Żaden z dowodów w aktach
         sprawy nie świadczy o istnieniu „podziału departamentalnego” między działaniami w zakresie NW skarżącej i działaniami FMC
         Foret.

      72      Z przedstawionych przez skarżącą wyjaśnień pracowników wynika, że FMC Foret rozwinęła swoją działalność i gamę produktów w sposób
         w pełni niezależny od działalności i gamy produktów skarżącej. W większości dziedzin produkty spółek nie pokrywały się. W przypadku
         NW rynki i konsumencie byli całkowicie różni ze względu na specyficzne cechy produktu i lokalizację produkcji. Skarżąca przedstawiła
         spisy pracowników spółki, z których wynikało, że w istotnym dla niniejszej sprawy okresie listy pracowników skarżącej i FMC
         Foret nie miały punktów wspólnych w żadnej dziedzinie ani w żadnym momencie. Wyjaśnienia te zdaniem skarżącej potwierdzają
         niezależny i samodzielny charakter działań FMC Foret.

      73      Według skarżącej, zważywszy na dwie całkowicie oddzielne struktury organizacyjnych służące komercjalizacji NW, nie ma żadnego
         powodu, aby przypuszczać, że osoby zarządzające jedną z tych struktur wywierały decydujący wpływ na zarządzanie drugą. Komisja
         nie wykazała zaś, że pomimo istnienia dwóch oddzielnych struktur skarżąca rzeczywiście wywierała decydujący wpływ na FMC Foret
         w zakresie komercjalizacji NW.

      74      W drugiej kolejności Komisja zdaniem skarżącej popełniła oczywisty błąd, stwierdzając, że działalność handlowa FMC stanowiła
         „integralną część” działalności skarżącej, ponieważ ta ostatnia „była również zaangażowana w produkcję NW i NBS” oraz że FMC
         Foret „działała w tym zakresie jako jej europejska spółka zależna” (motyw 394 zaskarżonej decyzji).

      75      Pokrywanie się produkcji nie pozwala na wyciągnięcie wniosku o wywieraniu decydującego wpływu. Według skarżącej nie można
         przypuszczać, iż dwaj niezależni producenci działający w dwóch różnych krajach kontrolują się lub wywierają na siebie decydujący
         wpływ tylko dlatego, że jeden z wytwarzanych przez nich produktów jest taki sam.

      76      W każdym razie pokrywanie się produkcji występowało wyłącznie w przypadku NW, nie zaś w przypadku NBS. Zdaniem skarżącej potwierdzają
         to przedstawione przez nią wyjaśnienia.

      77      Stwierdzając, że skarżąca wytwarzała zarówno NW, jak i NBS, Komisja prawdopodobnie opierała się na oświadczeniu pracownika
         skarżącej, T.B., które brzmiało w sposób następujący:

      „[FMC] Foret sprzedaje ponadto asortyment produktów różny od asortymentu sprzedawanego przez [skarżącą]. [Skarżąca] na przykład
         w rzeczywistości wytwarza [NBS] w Stanach Zjednoczonych, podczas gdy [FMC Foret] od wielu lat sprzedaje i wytwarza [NBS] w Europie”.

      78      Zdaniem skarżącej oświadczenie to zawiera oczywistą „omyłkę pisarską” i należy je odczytywać w sposób następujący: „[Skarżąca]
         na przykład w rzeczywistości [nie] wytwarza [NBS]”. Komisja niesłusznie oparła się na tym oświadczeniu zawierającym oczywistą
         „omyłkę pisarską”, wbrew innym wyjaśnieniom, świadczącym o czymś przeciwnym.

      79      Według skarżącej okoliczność, że jedynym produktem wytwarzanym przez obie spółki był NW i że nie działały one na tych samych
         rynkach geograficznych, pozwala stwierdzić, że nie musiały one koordynować swoich działań.

      80      Twierdzenie Komisji, jakoby FMC Foret działała jako spółka zależna skarżącej, w opinii skarżącej również nie ma istotnego
         znaczenia, ponieważ niektóre spółki zależne, takie jak FMC Foret, uważane są za „inwestycje” i nie stanowią części działalności
         spółki dominującej.

      81      Okoliczność, że duża spółka, taka jak skarżąca, nabywa inną spółkę wyłącznie w celu inwestycji, oznacza, że nie ma ona zamiaru
         uczestniczyć w zarządzaniu nabytą spółką. Stosunek między skarżącą i FMC Foret stanowi według skarżącej typowy przykład sytuacji
         takich jak nabycia dokonywane przez fundusze inwestycyjne, gdy jedna spółka nabywa 100% kapitału innej spółki bez wywierania
         decydującego wpływu na zarządzanie nią.

      82      W trzeciej kolejności, stwierdzając, że skarżąca sama przedstawiła działalność FMC Foret „jako integralną część” swojej działalności,
         Komisja niesłusznie oparła się na nowych dowodach obciążających, to znaczy na informacjach zaczerpniętych ze strony internetowej
         skarżącej (motyw 394 i przypis na s. 379 zaskarżonej decyzji).

      83      Po pierwsze, informacje dotyczące lat 2005 i 2006 nie mogą świadczyć o tym, że skarżąca wywierała decydujący wpływ na FMC
         Foret między rokiem 1997 i 1999. Po drugie, skarżąca nie miała okazji ustosunkować się do tych informacji podczas postępowania
         administracyjnego. Wykorzystując omawiane informacje, Komisja wprowadziła zatem nowe dowody obciążające, dotyczące zresztą
         okresu późniejszego niż naruszenie.

      84      W czwartej kolejności, wskazując, że oświadczenia pracowników skarżącej nie wystarczają, aby wykazać, iż FMC Foret działała
         w sposób samodzielny (motyw 394 zaskarżonej decyzji), Komisja nie uwzględniła tych środków dowodowych wyłącznie na tej podstawie,
         że wynikają one z oświadczeń pracowników skarżącej. Owo nieuwzględnienie jest według skarżącej niezrozumiałe, gdyż informacje
         dotyczące samodzielności FMC Foret musiały w sposób nieunikniony pochodzić od osób uczestniczących w zarządzaniu tą spółką.

      85      Ponadto stwierdzając, że samodzielny status FMC Foret został wykazany „wyłącznie na podstawie oświadczeń”, o których mowa,
         Komisja przyznała, że oświadczenia te skutecznie wykazały samodzielność FMC Foret i wobec tego były wystarczające, aby obalić
         domniemanie.

      86      Ponadto nieuwzględnienie omawianych dowodów wyłącznie na tej podstawie, że ich źródłem są oświadczenia pracowników, jest nie
         do pogodzenia z faktem, że Komisja wykorzystała oświadczenia pracowników przedstawione przez przedsiębiorstwa, które złożyły
         wniosek o złagodzenie sankcji.

      87      Tak więc Komisja, według skarżącej, zarezerwowała „dyskryminacyjne” traktowanie dla środków dowodowych przedstawionych przez
         skarżącą, nie stosując wobec nich takich samych zasad jak te, które zastosowała wobec wyjaśnień przedsiębiorstw, które złożyły
         wniosek o złagodzenie sankcji. Komisja powinna była uznać szczególną wiarygodność oświadczeniom pracowników skarżącej ze względu
         na fakt, że pochodziły one od bezpośrednich świadków, którzy stanowili kadrę zarządzającą odnośnego przedsiębiorstwa, że informacja
         została dostarczona po dojrzałym namyśle i że istniał całokształt spójnych środków dowodowych.

      88      Komisja nie oceniła w sposób obiektywny jakościowej wartości omawianych wyjaśnień, a w szczególności nie wzięła pod uwagę
         okoliczności, że chodziło o bezpośrednie dowody, że świadkowie ponosili osobistą odpowiedzialność za swoje wyjaśnienia i byli
         gotowi odpowiedzieć na pytania podczas przesłuchania.

      89      Ponadto dowodem samodzielności FMC Foret nie są wyłącznie oświadczenia pracowników skarżącej, lecz potwierdzają ją również
         innych elementy przedstawione na ich poparcie, w szczególności:

      –        okoliczność, że wszystkie protokoły z posiedzeń zarządu FMC Foret zostały sporządzone w języku hiszpańskim, co w przypadku
         skarżącej było sytuacją jedyną w swoim rodzaju, oraz że treść tych protokołów również świadczyła o tym, że przedmiotem dyskusji
         nigdy nie były sprawy operacyjne, gdyż rzeczywista i praktyczna kontrola FMC Foret powierzona była jej kierownictwu;

      –        okoliczność, że spisy pracowników każdej ze spółek, przedstawione przez skarżąca w odniesieniu do wszystkich rozpatrywanych
         lat, wykazują, iż nie było pracowników, którzy w tym samym czasie pracowaliby dla obu spółek, a zatem nie było dziedzin, w których
         spółki współpracowałyby w sposób oficjalny;

      –        okoliczność, że działalność i gama produktów FMC Foret rozwinęły się w sposób niezależny od działalności i gamy produktów
         skarżącej i stanowiły odpowiedź na szczególne możliwości pojawiające się przed FMC Foret oraz potrzeby jej klientów; FMC Foret
         zaczęła wytwarzać NBS znacznie wcześniej niż skarżąca została jej akcjonariuszem i w związku z tym posiadała jedyną w swoim
         rodzaju gamę produktów, w niewielkim tylko stopniu odpowiadającą gamie produktów skarżącej; stworzenie tych produktów nie
         było owocem współpracy między spółkami, zaś wewnętrzna dokumentacja (corporate brochure) FMC Foret potwierdza niezależny charakter
         ich działań;

      –        okoliczność, że z geograficznego punktu widzenia każda ze spółek posiada różnych klientów.
      90      W zaskarżonej decyzji Komisja zdaniem skarżącej nie zbadała niektórych podniesionych przez nią argumentów. Nawet nie wspomniała
         bowiem o tym, że protokoły z posiedzeń zarządu FMC Foret były sporządzone w języku hiszpańskim, że żaden członek personelu
         nie pracował dla obu spółek jednocześnie, że FMC Foret rozwinęła swoją działalność niezależnie od działalności skarżącej i swoją
         ofertę produktową w sposób niezależny oraz że każda spółka prowadziła działalność na innym rynku geograficznym. Według skarżącej
         Komisja po raz pierwszy zbadała te kwestie w odpowiedzi na skargę.

      91      Wreszcie, co się tyczy ciężaru dowodu, skarżąca twierdzi, że aby obalić domniemanie, nie miała ona obowiązku przedstawić dowodu
         wykazującego, iż nie wywierała decydującego wpływu na swoją spółkę zależną. Wystarczyło, że poprzez przedstawienie dowodów
         mogących „pokazać, iż całkowicie rozsądny byłby wniosek”, że nie wywierała ona decydującego wpływu, wykaże, iż oparcie się
         na tym domniemaniu nie byłoby zgodne z zasadą pewności prawa.

      92      Ponadto w opinii skarżącej Komisja nie mogła nie uwzględnić dowodu przeciwnego na tej podstawie, że nie jest on wystarczający,
         aby ustalić, że skarżąca nie sprawowała „żadnej” kontroli nad swoją europejską spółką zależną. Niektóre rodzaje kontroli nie
         mają związku z zarządzaniem działalnością skarżącej, jak na przykład obowiązek przedstawienia ksiąg rachunkowych lub przestrzegania
         pewnych zasad dobrego zarządzania.

      93      W tym względzie skarżąca po pierwsze twierdzi, że przedstawiła dowody wystarczające, aby obalić omawiane domniemanie, a po
         drugie podnosi, że jeśli chodzi o stwierdzenie wywierania decydującego wpływu, Komisja nie posłużyła się właściwym kryterium
         prawnym.

      94      Komisja nie zgadza się z argumentami skarżącej.

      –       Ocena Sądu
      95      Na wstępie należy przypomnieć przyjęte w orzecznictwie Unii przesłanki odpowiedzialności spółki dominującej za noszące znamiona
         naruszenia zachowanie jej spółki zależnej.

      96      Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że zachowanie spółki zależnej można przypisać spółce dominującej między innymi w przypadku,
         gdy mimo posiadania odrębnej podmiotowości prawnej spółka zależna nie określa w sposób samodzielny swojego zachowania rynkowego,
         lecz stosuje zasadniczo instrukcje dawane jej przez spółkę dominującą, w szczególności z uwzględnieniem więzów ekonomicznych,
         organizacyjnych i prawnych łączących te dwa podmioty prawa (zob. wyrok Trybunału z dnia 10 września 2009 r. w sprawie C‑97/08 P
         Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑8237, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo).

      97      W tego rodzaju sytuacji spółka dominująca i jej spółka zależna są bowiem częścią tej samej jednostki gospodarczej, a tym samym
         – tworzą jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 81 WE (ww. w pkt 96 wyrok w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji,
         pkt 59).

      98      W szczególnym przypadku, gdy spółka dominująca posiada 100% kapitału swej spółki zależnej, która popełniła naruszenie reguł
         konkurencji Unii, po pierwsze, ta spółka dominująca może wywierać decydujący wpływ na zachowanie swej spółki zależnej, i po
         drugie, istnieje wzruszalne domniemanie, że spółka dominująca rzeczywiście wywiera taki decydujący wpływ na swą spółkę zależną
         (zob. ww. w pkt 96 wyrok w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo).

      99      W tych okolicznościach wystarczy, że Komisja wykaże, iż cały kapitał spółki zależnej znajduje się w posiadaniu spółki dominującej,
         aby przyjąć, że ta ostatnia wywiera decydujący wpływ na politykę handlową swej spółki zależnej. Komisja będzie w konsekwencji
         mogła uznać spółkę dominującą za odpowiedzialną za dane naruszenie, chyba że spółka dominująca, na której spoczywa ciężar
         obalenia domniemania, przedstawi wystarczające dowody mogące wykazać, iż jej spółka zależna działa na rynku w sposób samodzielny
         (zob. podobnie ww. w pkt 69 wyrok w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo).

      100    W celu oceny tego, czy spółka zależna określa swoje zachowanie na rynku w sposób samodzielny, należy uwzględnić wszystkie
         istotne okoliczności dotyczące powiązań gospodarczych, organizacyjnych i prawnych wiążących tę spółkę zależną ze spółką dominującą,
         które mogą różnić się w poszczególnych przypadkach, a których przez to nie można wymienić w sposób wyczerpujący (ww. w pkt 96
         wyrok w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 74; zob. również podobnie wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie
         T‑112/05 Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑5049, pkt 65).

      101    Należy zauważyć, że skarżąca nie kwestionuje prawa Komisji do powołania się w niniejszej sprawie na domniemanie wynikające
         z faktu posiadania przez nią całości kapitału spółki zależnej, która uczestniczyła w naruszeniu, którego dotyczy zaskarżona
         decyzja.

      102    Podnosi ona jednak pewne argumenty dotyczące zastosowania tego domniemania, które powinny zostać zbadane na wstępie.

      103    Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że wpływ wywierany przez spółkę dominującą na zachowanie spółki zależnej powinien być analizowany
         w odniesieniu do zarządzania działalnością handlową przedsiębiorstwa, którego dotyczy badane naruszenie.

      104    Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przytoczonym w pkt 100 powyżej, w celu oceny tego, czy spółka zależna
         określa swoje zachowanie na rynku w sposób samodzielny, należy uwzględnić wszystkie istotne okoliczności przywołane w odniesieniu
         do związków gospodarczych, organizacyjnych i prawnych między odnośnymi spółkami, których znaczenie różni się w poszczególnych
         przypadkach

      105    W szczególności nie należy ograniczać tej oceny wyłącznie do okoliczności odnoszących się do sensu stricto polityki handlowej
         spółki zależnej, takich jak strategia dystrybucyjna lub cenowa. W szczególności omawiane domniemanie nie może zostać obalone
         przez samo wykazanie, że to spółka zależna zarządza tymi szczególnymi aspektami swojej polityki handlowej, nie otrzymując
         żadnych wytycznych w tym zakresie (zob. podobnie ww. w pkt 100 wyrok z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie Akzo Nobel i in.
         przeciwko Komisji, pkt 63, 64, potwierdzony ww. w pkt 96 wyrokiem z dnia 10 września 2009 r. w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko
         Komisji, pkt 65, 75).

      106    Wynika z tego, że samodzielność spółki zależnej w rozumieniu przywołanego wyżej orzecznictwa nie może zostać ustalona poprzez
         samo wykazanie, iż w sposób samodzielny zarządza ona szczególnymi aspektami swojej polityki dotyczącej wprowadzania do obrotu
         produktów, których dotyczy naruszenie.

      107    Po drugie, skarżąca twierdzi, że w celu obalenia omawianego domniemania wystarczyłoby, aby przedstawiła dowody mogące „podać
         w wątpliwość” wniosek wynikający z tego domniemania, pokazując, iż całkowicie rozsądny byłby wniosek, że nie wywierała ona
         decydującego wpływu na swoją spółkę zależną.

      108    Jednak z utrwalonego orzecznictwa przytoczonego w pkt 99 powyżej wynika, że omawiane domniemanie może zostać obalone wyłącznie
         poprzez wystarczające dowody mogące wykazać samodzielność spółki zależnej. Zatem wbrew temu, co pozwala zakładać argument
         skarżącej, sam początek dowodu nie może wystarczyć, aby obalić to domniemanie.

      109    Zatem jeśli spółka dominująca przedstawi materiał dowodowy wykazujący samodzielność jej spółki zależnej (wyroki Sądu: z dnia
         27 września 2006 r. w sprawie T‑314/01 Avebe przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑3085, pkt 136; z dnia 8 października 2008 r.
         w sprawie T‑69/04 Schunk i Schunk Kohlenstoff-Technik przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑2567, pkt 56), wykazując, że ta ostatnia
         co do zasady nie stosowała wytycznych udzielanych przez spółkę dominującą i wobec tego zachowywała się na rynku w sposób niezależny
         (ww. w pkt 100 wyrok z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, pkt 62), Komisja nie może przypisać
         jej zachowania spółki zależnej, chyba że obali ów dowód przeciwny.

      110    W świetle powyższych uwag należy zbadać argumenty podniesione przez skarżącą w ramach niniejszego zarzutu.

      111    W pierwszej kolejności skarżąca kwestionuje istotne znaczenie okoliczności wymienionych w motywie 391 zaskarżonej decyzji,
         dotyczących powiązań personalnych między odnośnymi przedsiębiorstwami.

      112    W tym względzie należy przypomnieć, że aby uzasadnić stwierdzenie odpowiedzialności skarżącej, Komisja nie ograniczyła się
         do przywołania domniemania związanego z całkowitą kontrolą sprawowaną przez skarżącą nad FMC Foret za pośrednictwem FMC Chemical
         Holding, lecz wskazała również inne okoliczności.

      113    Komisja stwierdziła miedzy innymi, w motywie 391 zaskarżonej decyzji, że w okresie wystąpienia okoliczności faktycznych niniejszej
         sprawy trzy osoby pełniły obowiązki w strukturach szeregu spółek, których dotyczy zaskarżona decyzja. A.B., który bezpośrednio
         uczestniczył w niezgodnych z prawem kontaktach, był w tym okresie jednocześnie wiceprezesem skarżącej i prezesem-dyrektorem
         generalnym de FMC Foret. W.B. był przez pewien czas w okresie wystąpienia naruszenia członkiem zarządu FMC Foret i zarządu
         FMC Chemical Holding, a także wiceprezesem wykonawczym skarżącej. G.W. był przez pewien czas w okresie wystąpienia naruszenia
         członkiem zarządu FMC Foret i zarządu FMC Chemical Holding.

      114    Należy przede wszystkim zauważyć, że skarżąca nie ma podstaw, aby twierdzić, że przedstawiając dodatkowe okoliczności, Komisja
         przyznała, że omawiane domniemanie zostało obalone.

      115    Z motywów 391, 394 i 395 zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że Komisja podtrzymała swoje twierdzenie, zawarte w piśmie w sprawie
         przedstawienia zarzutów, zgodnie z którym podstawą uznania odpowiedzialności skarżącej było domniemanie wynikające z całkowitej,
         choć pośredniej, kontroli FMC Foret.

      116    Twierdzenia tego nie podważa fakt, że Komisja przedstawiła inne okoliczności dotyczące wywierania przez skarżącą wpływu na
         jej spółkę zależną, czyli w niniejszym przypadku powiązania personalne pomiędzy odnośnymi przedsiębiorstwami i rola A.B. w kontaktach
         mających znamiona zmowy (zob. podobnie ww. w pkt 96 wyrok z dnia 10 września 2009 r. w sprawie Akzo Nobel i in. przeciwko
         Komisji, pkt 62).

      117    Następnie, co się tyczy istotnego znaczenia okoliczności przedstawionych w motywie 391 zaskarżonej decyzji, należy zauważyć,
         że okoliczność, iż w skład zarządów odnośnych spółek wchodziły te same osoby, stanowi istotną poszlakę świadczącą o braku
         samodzielności spółki zależnej (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T‑54/03 Lafarge przeciwko Komisji,
         niepublikowany w Zbiorze, pkt 550–558).

      118    Podobnie jest w przypadku bezpośredniego udziału jednej z odnośnych osób w niezgodnych z prawem kontaktach. Udział członka
         personelu spółki dominującej w spotkaniach mających znamiona zmowy może bowiem stanowić element świadczący o tym, że była
         ona świadoma uczestnictwa swojej spółki zależnej w naruszeniu, a zatem o tym, że w sposób aktywny była ona zaangażowana w działania
         o charakterze antykonkurencyjnym (wyrok Sądu z dnia 14 maja 1998 r. w sprawie T‑309/94 KNP BT przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1007,
         pkt 47, 48), wobec czego element ten może, a fortiori, zostać uznany za poszlakę świadczącą o jej decydującym wpływie na spółkę
         zależną (zob. podobnie ww. w pkt 117 wyrok w sprawie Lafarge przeciwko Komisji, pkt 546).

      119    W tym względzie skarżąca nie kwestionuje prawdziwości okoliczności przedstawionych w motywie zaskarżonej decyzji, lecz podnosi,
         po pierwsze, że osoby, o których mowa, w szczególności A.B., pełniły obowiązki o charakterze czysto administracyjnym i nie
         były związane z bieżącym zarządzaniem przedsiębiorstwem, a po drugie, że stanowiska zajmowane przez W.B. i G.W. w spółce holdingowej,
         za pośrednictwem której skarżąca kontrolowała FMC Foret, były pozbawione istotnego znaczenia, gdyż jedynym celem spółki holdingowej
         było posiadanie udziałów.

      120    Argumenty te nie mogą jednak umniejszyć znaczenia omawianych elementów, jeśli chodzi o ocenę samodzielności spółki zależnej.

      121    Po pierwsze, argument skarżącej dotyczący czysto administracyjnego charakteru obowiązków wspomnianych osób oparty jest na
         błędnym założeniu, jakoby wpływ spółki dominującej powinien być badany w odniesieniu do „codziennego zarządzania” spółką,
         a zwykły „nadzór nad strategią handlową” nie miał w tym zakresie istotnego znaczenia.

      122    Zważywszy, że badany wpływ jest oceniany w odniesieniu do polityki handlowej w szerokim rozumieniu tego pojęcia, nie zaś jedynie
         do szczególnych aspektów „codziennego” nim zarządzania, (zob. pkt 104, 105 powyżej), występowanie tych samych członków w gronie
         personelu stanowi element o istotnym znaczeniu, nawet przy założeniu, że ich rola ogranicza się do koordynowania i kontroli
         strategii handlowej przedsiębiorstwa.

      123    Po drugie, co się tyczy faktu, że W.B. i G.W. zajmowali również stanowiska w FMC Chemical Holding, należy zauważyć, że choć
         okoliczność ta nie może być uznana za silną poszlakę świadczącą o wywieraniu wpływu, niemniej jednak nie jest ona pozbawiona
         znaczenia, gdyż chodzi o spółkę holdingową, za której pośrednictwem skarżąca kontrolowała FMC Foret. Bezsporne jest ponadto,
         że W.B. zajmował stanowiska w każdej z trzech odnośnych spółek.

      124    Skarżąca nie ma zatem podstaw, aby twierdzić, że na poparcie omawianego domniemania Komisja nie powinna była uwzględniać dodatkowych
         poszlak wskazanych w motywie 391 zaskarżonej decyzji. Słusznie również, w motywach 392–394 zaskarżonej decyzji, Komisja nie
         uwzględniła podobnych argumentów podniesionych przez skarżącą w postępowaniu administracyjnym, dotyczących braku istotnego
         znaczenia tych elementów.

      125    W drugiej kolejności skarżąca podnosi, że w swojej odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów wskazała zbiór dowodów
         wystarczających, aby wykazać samodzielność jej spółki zależnej, i twierdzi, że uznając, iż tak nie jest, Komisja naruszyła
         prawo oraz popełniła błąd w ocenie.

      126    Z akt sprawy wynika, że w swojej odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów skarżąca w istocie podniosła, iż jej
         udział w kapitale spółki zależnej, nabywany stopniowo między rokiem 1966 a rokiem 1992, stanowił zwykłą inwestycje kapitałową,
         bez wpływu na samodzielność tej ostatniej. W szczególności twierdzi ona, że nie wywierała żadnego wpływu na FMC Foret, której
         sprawy prowadzone były w sposób niezależny przez jej własne kierownictwo.

      127    Teza ta została zdaniem skarżącej potwierdzona przez następujący materiał dowodowy, załączony zarówno do jej odpowiedzi na
         pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, jak i do skargi: po pierwsze, wewnętrzne spisy pracowników odnośnych spółek dotyczące
         okresu trwania naruszenia, świadczące według skarżącej, iż listy pracowników nie miały punktów wspólnych, po drugie, oświadczenia
         czterech pracowników odnośnych spółek – T.B., A.B., G.W. i S.S., potwierdzające zdaniem skarżącej brak jakiejkolwiek koordynacji
         pomiędzy spółkami, w szczególności jeśli chodzi o wprowadzanie do obrotu odnośnych produktów, po trzecie, wewnętrzną dokumentację
         (corporate brochure) FMC Foret, z której jakoby wynika, że historycznie rzecz ujmując FMC Foret rozwinęła swoje produkty przed
         przejęciem jej przez skarżącą, a następnie prowadziła swoje działania w sposób niezależny, oraz po czwarte, wyciągi z protokołów
         z posiedzeń zarządu spółki zależnej, według skarżącej wykazujące, że spotkania te odbywały się w języku hiszpańskim i że nigdy
         nie dyskutowano o działaniach z zakresu zarządzania. Z akt sprawy wynika ponadto, że skarżąca przedstawiła Komisji swoje sprawozdanie
         roczne z 1995 r., na które nie powołuje się w postępowaniu przez Sądem.

      128    Należy zatem zbadać, w świetle kryteriów wskazanych w pkt 96–109 powyżej, argumenty skarżącej dotyczące tego materiału dowodowego.

      129    Po pierwsze, należy wskazać, że teza skarżącej, jakoby jej spółka zależna, kontrolowana za pośrednictwem spółki holdingowej,
         była traktowana jako zwyczajna inwestycja, jest zwykłym oświadczeniem i wobec tego nie stanowi jako taka wystarczającego dowodu
         samodzielności.

      130    Okoliczność, że przedmiot działalności spółki dominującej pozwala stwierdzić, że stanowiła ona spółkę holdingową, której zadaniem
         było, zgodnie ze statutem, zarządzanie udziałami w kapitale innych spółek, sam w sobie nie wystarcza, aby obalić omawiane
         domniemanie (zob. podobnie ww. w pkt 109 wyrok w sprawie Schunk i Schunk Kohlenstoff‑Technik przeciwko Komisji, pkt 70). Dowód
         ten jest tym bardziej niewystarczający, że w niniejszej sprawie skarżąca nie twierdzi, że jej spółka była spółką holdingową,
         lecz że jej spółka zależna była kontrolowana za pośrednictwem spółki holdingowej, a ponadto nie przedstawia żadnych dowodów
         potwierdzających rolę tej ostatniej.

      131    Po drugie, co się tyczy tezy skarżącej popartej oświadczeniami T.B., A.B., G.W. i S.S., dotyczącej istnienia wewnątrz grupy
         „dwóch całkowicie oddzielnych struktur operacyjnych odpowiadających za produkcję i sprzedaż NW”, należy wskazać, że okoliczność,
         iż spółka dominująca nie działa na tym samym rynku co spółka zależna, nie świadczy o samodzielności tej ostatniej.

      132    Omawiany decydujący wpływ należy bowiem oceniać w świetle całokształtu powiązań ekonomicznych, organizacyjnych i prawnych
         łączących spółkę dominującą i spółkę zależną, gdyż codzienne zarządzanie przez tę ostatnią działalnością dotyczącą naruszenia,
         nawet przy założeniu, że zostałoby ono ustalone, nie stanowi wystarczającej poszlaki świadczącej o jej samodzielności (zob.
         pkt 105 powyżej). W szczególności nie dowodzi niczego okoliczność, że spółka dominująca i spółka zależna działają na odrębnych
         rynkach i nie są powiązane jako dostawca i klient, ponieważ w ramach grupy takiej jak ta, której dotyczy niniejsza sprawa,
         podział zadań stanowi zjawisko normalne.

      133    Powyższe uwagi a fortiori dotyczą sytuacji będącej przedmiotem niniejszej sprawy, gdyż skarżąca wprowadzała do obrotu, co
         prawda na odrębnym rynku geograficznym, jeden z odnośnych produktów – NW, która to okoliczność świadczy co najmniej o tym,
         iż była w stanie wpływać na politykę handlową swojej spółki zależnej w tej samej dziedzinie.

      134    Należy zatem oddalić argumentację skarżącej zmierzającą do wykazania, że FMC Foret zorganizowała swoją działalność w zakresie
         produkcji i sprzedaży NW w Europie w sposób niezależny od podobnej działalności prowadzonej przez skarżącą w Stanach Zjednoczonych,
         ze względu na utrudnienia transportowe stanowiących odrębny rynek, że spółki te posiadały odrębne oferty produktowe i że nie
         miały wspólnych klientów.

      135    Ze względu na to, że okoliczności te – nawet przy założeniu, że zostałyby stwierdzone – nie dowodzą samodzielności spółki
         zależnej, Komisja w motywie 394 zaskarżonej decyzji słusznie nie uwzględniła argumentacji dotyczącej tych elementów, gdyż
         nie stanowiła ona wystarczającego dowodu samodzielności FMC Foret.

      136    Ponadto skarżąca niesłusznie twierdzi, że Komisja przeinaczyła jej argument poprzez, po pierwsze, przedstawienie go jako opartego
         na istnieniu „odrębnego departamentu zajmującego się produkcją NW na rynek amerykański”, a po drugie, wskazanie, że skarżąca
         była „również zaangażowana w produkcję […] NBS” (motyw 394 zaskarżonej decyzji).

      137    Po pierwsze, choć bowiem Komisja nie przedstawiła argumentu skarżącej dotyczącego istnienia dwóch odrębnych struktur organizacyjnych
         w jego dosłownym brzmieniu, taki sposób jego przedstawienia nie mógł wpłynąć na jego ocenę, ponieważ tak czy inaczej chodzi
         o element, który nie mógł dowieść samodzielności FMC Foret.

      138    Po drugie, co się tyczy wskazania okoliczności, że skarżąca wprowadzała do obrotu NBS, należy zauważyć, że Komisja przyznała,
         iż wystąpił błąd, wyjaśniając, iż źródłem tego błędu było przedstawione przez skarżącą oświadczenie T.B., czego skarżąca nie
         kwestionuje.

      139    Należy zauważyć, że ze względu przytoczone w pkt 77 powyżej brzmienie omawianego oświadczenia, skarżąca nie może twierdzić,
         iż chodzi o ewidentną „omyłkę pisarską”.

      140    Nie można zatem zarzucić Komisji, że przytoczyła okoliczność, która – choć nieprawdziwa – wynikała z informacji dostarczonych
         przez skarżącą w ramach dowodów przeciwnych, które ta ostatnia miała obowiązek przedstawić. Tak czy inaczej, jako że fakt,
         iż dwie spółki działały na różnych rynkach, niczego nie dowodzi, okoliczność ta nie może mieć wpływu na zgodność z prawem
         zaskarżonej decyzji.

      141    Po trzecie, argument skarżącej dotyczący rzekomego niewystępowania tych samych osób wśród personelu odnośnych spółek, oparty,
         po pierwsze, na listach nazwisk znajdujących się w spisach pracowników, a po drugie, na oświadczeniu T.B., zgodnie z którym
         spółki te posiadały „swoich własnych dyrektorów handlowych, kontrolerów, menedżerów zasobów ludzkich, menedżerów do spraw
         handlowych i marketingowych, do spraw produkcji, do spraw technologii oraz swoją własną operacyjną siłę roboczą” nie stanowi
         istotnej poszlaki świadczącej o samodzielności spółki zależnej.

      142    Z jednej strony, argument ten osłabiają powiązania pomiędzy odnośnymi spółkami wynikające z obecności w ich zarządach tych
         samych osób, wskazanych w pkt 391 zaskarżonej decyzji.

      143    Z drugiej strony, niewystępowanie tych samych osób wśród personelu spółek zaangażowanego w operacyjne zarządzanie przedsiębiorstwem,
         na które powołuje się skarżąca, nie może świadczyć o samodzielności jej spółki zależnej, ponieważ ocena ta nie dotyczy wyłącznie
         polityki handlowej sensu stricto przedsiębiorstwa (zob. pkt 105 powyżej).

      144    Po czwarte, skarżąca twierdzi, że pomiędzy nią i FMC Foret nie było systemu informowania i raportowania, z wyjątkiem sprawozdań
         finansowych i innych informacji porównywalnych do informacji przekazywanych zwykłemu inwestorowi, powołując się z jednej strony
         na oświadczenia w tym względzie A.B. i G.W., a z drugiej strony na okoliczność, iż w odróżnieniu od innych jej spółek zależnych
         protokoły z posiedzeń zarządu FMC Foret były sporządzane wyłącznie w języku hiszpańskim, zaś ich treść potwierdza, że sprawy
         „operacyjne” przedsiębiorstwa nie były omawiane.

      145    W tym względzie należy zauważyć, że skoro samodzielność spółki zależnej nie jest oceniana wyłącznie na podstawie kwestii zarządzania
         operacyjnego, to okoliczność, iż spółka zależna nigdy nie wprowadziła na rzecz spółki dominującej specjalnej polityki informacyjnej
         na danym rynku, nie wystarcza, aby wykazać jej samodzielność.

      146    Ponadto argument skarżącej mający wykazać brak specjalnego systemu informowania pozbawiony jest znaczenia wobec wskazanej
         w motywie 391 zaskarżonej decyzji okoliczności, że A.B., prezes-dyrektor generalny FMC Foret, był jednocześnie wiceprezesem
         skarżącej, w związku z czym był w stanie informować tę ostatnia o polityce handlowej spółki zależnej.

      147    Z całości powyższych rozważań wynika, iż Komisja słusznie stwierdziła, że elementy przywołane przez skarżącą, oceniane jako
         całość, nie stanowią dowodów wystarczających, aby wykazać samodzielność FMC Foret, i że posiadany przez nią materiał dowodowy,
         w szczególności dowody wskazane w motywie 391 zaskarżonej decyzji, świadczył o czymś przeciwnym (motyw 394 zaskarżonej decyzji).

      148    Wniosku tego nie podważają również argumenty skarżącej skierowane, ogólnie rzecz ujmując, przeciwko twierdzeniom Komisji dotyczącym
         omawianych argumentów i dowodów.

      149    W tym względzie, po pierwsze, skoro samodzielność spółki zależnej jest oceniana w świetle wszystkich istotnych okoliczności
         dotyczących powiązań gospodarczych, organizacyjnych i prawnych pomiędzy odnośnymi spółkami, w ramach tej oceny Komisja słusznie
         mogła powołać się na dodatkowe poszlaki przedstawione w motywie 391 zaskarżonej decyzji.

      150    W szczególności, wbrew twierdzeniom skarżącej, Komisja nie była zobowiązana obalić w sposób szczegółowy argumentacji skarżącej
         dotyczącej rzekomego niewystępowania tych samych osób wśród personelu obu odnośnych spółek oraz braku systemu informowania
         i raportowania, skoro w motywie 394 zaskarżonej decyzji słusznie stwierdziła, że argumentacja ta została podważona przez przedstawione
         w motywie 391 tej decyzji poszlaki dotyczące powiązań personalnych między odnośnymi spółkami i rolę A.B. w kontaktach mających
         znamiona zmowy.

      151    Po drugie, skarżąca nie ma podstaw, aby twierdzić, że Komisja popełniła błąd przy ocenie oświadczeń pracowników przedstawionych
         przez skarżącą podczas postępowania administracyjnego.

      152    Przede wszystkim, wbrew twierdzeniom skarżącej, w motywie 394 zaskarżonej decyzji nie zostało przyznane, że oświadczenia te
         stanowiły wystarczający dowód samodzielności FMC Foret. W motywie tym Komisja wskazała bowiem, że „»samodzielny status« FMC
         Foret został oprócz tego wykazany wyłącznie na podstawie oświadczeń pracowników”. Zarówno z kontekstu tego zdania, stanowiącego
         część oceny argumentów skarżącej, jak i z użycia cudzysłowu wynika zaś, że Komisja jedynie przytoczyła argument w brzmieniu,
         w jakim został on podniesiony przez skarżącą, nie stwierdzając wszakże, że ta ostatnia rzeczywiście wykazała „samodzielny
         status” FMC Foret.

      153    Następnie, również niesłusznie, skarżąca zarzuca Komisji, że nie uwzględniła wspomnianych oświadczeń wyłącznie na tej podstawie,
         iż pochodziły one od pracowników odnośnych spółek, i że nie przyznała im wartości dowodowej porównywalnej do wartości oświadczeń
         pracowników spółek, które złożyły wniosek o złagodzenie sankcji.

      154    Z całościowej lektury motywu 394 zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że Komisja słusznie oceniła omawiane oświadczenia jako
         stanowiące materiał dowodowy, jednak na podstawie oceny wszystkich istotnych informacji uznała, że materiał ten nie wystarczał,
         aby wykazać samodzielność FMC Foret.

      155    Skarżąca nie może zatem skutecznie twierdzić, że Komisja wykluczyła przyznanie tym oświadczeniom wartości dowodowej.

      156    Ponadto w ramach tego samego argumentu skarżąca niesłusznie powołuje się na szczególnie wysoką wartość dowodową omawianych
         oświadczeń, porównywalną do wartości określonych oświadczeń złożonych przez przedsiębiorstwa, które złożyły wniosek o złagodzenie
         sankcji.

      157    Przyznawanie w konkretnych przypadkach znacznej wartości dowodowej oświadczeniom składanym w ramach wniosku o złagodzenie
         sankcji wynika ze stwierdzenia, że chodzi o przyznanie się do popełnienia naruszenia, a zatem, co do zasady, o oświadczenia
         sprzeczne z interesem oświadczającego (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T‑67/00, T‑68/00,
         T‑71/00 i T‑78/00 JFE Engineering i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑2501, pkt 211). Natomiast oświadczenia pracowników
         przedstawione w niniejszej sprawie przez skarżącą zostały złożone wyłącznie w jej interesie i wobec tego nie wpisują się w
         ten sam kontekst co wniosek o złagodzenie sankcji.

      158    Po trzecie, skarżąca twierdzi, że Komisja nie uwzględniła określonych dowodów, to znaczy spisów pracowników spółek, wewnętrznej
         dokumentacji (corporate brochure) FMC Foret i protokołów z posiedzeń jej zarządu.

      159    Należy stwierdzić, że z motywów 392–394 zaskarżonej decyzji wynika, iż Komisja oceniła argumentację skarżącej dotyczącą samodzielności
         jej spółki zależnej w świetle całości przedstawionych jej dowodów.

      160    W tym względzie, jako że ocena zawarta w motywach 392–394 zaskarżonej decyzji stanowi dostateczną pod względem prawnym odpowiedź
         na całość argumentacji skarżącej, sam fakt, iż Komisja nie wymieniła niektórych dowodów przedstawionych przez skarżącą, nie
         powoduje podważenia tej oceny.

      161    Po czwarte, skarżąca kwestionuje wykorzystanie dowodu przedstawionego przez Komisję w motywie 394 zaskarżonej decyzji, w słowach
         poprzedzających przypis na stronie 379, zgodnie z którymi w swoim sprawozdaniu rocznym za rok 2004 i w komunikacie prasowym
         z dnia 6 lutego 2006 r. skarżąca „sama przedstawiła FMC Foret jako integralną część swojej działalności”, z czego zdaniem
         Komisji wynika, że „FMC działała w tym zakresie jako jej europejska spółka zależna”.

      162    Należy zauważyć, że Komisja, zapytana o to na rozprawie, przyznała, iż podczas postępowania administracyjnego skarżąca nie
         miała możliwości ustosunkować się do materiału, o którym mowa w przypisie na stronie 379 zaskarżonej decyzji.

      163    Materiał ten nie może zatem zostać dopuszczony jako środek dowodowy.

      164    Co się jednak tyczy naruszenia prawa do obrony, skarżąca zobowiązana jest jeszcze wykazać, że wnioski, do jakich doszła Komisja
         w wydanej decyzji, byłyby inne, gdyby materiał, który nie został przedstawiony skarżącej, musiał zostać odrzucony (zob. podobnie
         wyrok Trybunału z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawach połączonych C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P
         i C‑219/00 P Aalborg Portland i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑123, pkt 73).

      165    W tym względzie skarżąca podnosi, że wobec słabości innych elementów przywołanych przez Komisję na poparcie stwierdzenia dotyczącego
         solidarnej odpowiedzialności skarżącej wady obciążające omawiane rozumowanie niewątpliwie miały wpływ na treść zaskarżonej
         decyzji.

      166    Należy jednak wskazać, że jeśli chodzi o elementy przywołane przez Komisję jedynie tytułem potwierdzenia, jak wynika to z ostatniego
         zdania w motywie 394 zaskarżonej decyzji, okoliczność, iż nie mogą one zostać dopuszczone jako środki dowodowe, nie wpływa
         na zgodność z prawem stwierdzenia odpowiedzialności skarżącej, która w dostatecznym pod względem prawnym stopniu wynika z pozostałych
         rozważań zawartych w zaskarżonej decyzji.

      167    Kwestia uwzględniona przez Komisję, to znaczy domniemanie wywierania przez skarżącą decydującego wpływu na kontrolowaną przez
         nią w 100% spółkę zależną, które to domniemanie nie zostało obalone przez skarżącą, a ponadto zostało potwierdzone przez okoliczności
         faktyczne przedstawione w motywie 391 zaskarżonej decyzji, wystarczała, aby stwierdzić omawianą odpowiedzialność.

      168    Wreszcie ze względu na to, że z całości rozważań przedstawionych w motywach 391–394 zaskarżonej decyzji wynika, iż Komisja
         słusznie oparła się na wywieraniu przez skarżącą decydującego wpływu na jej spółkę zależną, skarżąca nie może skutecznie twierdzić,
         że Komisja posłużyła się błędnym kryterium, jedynie na tej podstawie, że w zdaniu czwartym w motywie 394 zaskarżonej decyzji
         zostało wskazane, iż pewien argument skarżącej nie był wystarczający, aby wykazać, że nie sprawowała ona „żadnej kontroli”
         nad swoją spółką zależną.

      169    W świetle całości tych rozważań należy stwierdzić, że Komisja słusznie uznała, iż przedstawione przez skarżącą dowody rozpatrywane
         jako całość nie pozwalały wykazać samodzielności FMC Foret, a zatem nie obalały wynikającego z domniemania twierdzenia dotyczącego
         wywierania przez nią decydującego wpływu na zachowanie jej spółki zależnej.

      170    Co więcej, twierdzenie to poparte jest dodatkowymi poszlakami dotyczącymi powiązań personalnych między odnośnymi spółkami
         oraz roli A.B. w naruszeniu (motyw 391 zaskarżonej decyzji), które również nie zostały podważone przez skarżącą.

      171    Ponadto skarżąca nie wykazała, że Komisja popełniła błąd przy ocenie wartości dowodowej bądź treści elementów przedstawionych
         w celu obalenia domniemania ani że nie oceniła tych elementów jako całości (zob. pkt 153–155 i 158–160 powyżej).

      172    Nie wykazała też, że rzekome naruszenie prawa do obrony mające być wynikiem posłużenia się materiałem, który nie został jej
         przedstawiony, mogło mieć jakikolwiek wpływ na twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji (zob. pkt 166, 167 powyżej).

      173    W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że niniejszy zarzut jest bezpodstawny i wobec tego należy oddalić żądanie
         stwierdzenia nieważności.

       W przedmiocie żądania obniżenia kwoty grzywny
       Argumenty stron
      174    Skarżąca kwestionuje kwotę nałożonej na nią grzywny. Podnosi, że przy ocenie charakteru naruszenia, a zatem jego wagi, Komisja
         sprowadziła adresatów zaskarżonej decyzji do jednej kategorii, wskazując, iż mając pełną świadomość bezprawności swoich działań,
         umówili się oni w celu stworzenia tajnego i zinstytucjonalizowanego systemu o znamionach zmowy (motyw 454 zaskarżonej decyzji).

      175    Według skarżącej żaden dowód nie pozwala uznać, że FMC Foret umówiła się z innymi w celu stworzenia systemu o charakterze
         zinstytucjonalizowanej zmowy. Przedstawione w zaskarżonej decyzji dowody nie wykazują, że FMC Foret uczestniczyła w stworzeniu
         systemu, lecz – co więcej – pokazują, iż został ona wciągnięta w zinstytucjonalizowaną zmowę przez większe przedsiębiorstwa,
         w znacznej mierze wbrew jej własnym interesom. Jej rola była głównie bierna, a uczestnictwo w spotkaniach miało charakter
         sporadyczny.

      176    Skarżąca twierdzi, że zdaniem samej Komisji FMC Foret po prostu przystąpiła do kartelu mniej więcej trzy lata po jego rozpoczęciu.
         Pozostali uczestnicy kartelu już wcześniej uczestniczyli w identycznym kartelu na tym samym rynku.

      177    Jako nowy uczestnik FMC Foret nie miała nic do zyskania w ramach kartelu, zaś wszystko do zyskania poprzez konkurencję. Jej
         zdaniem Komisja sama przyznała, że istniała różnica pomiędzy innymi uczestnikami kartelu i FMC Foret, i stwierdziła, że uczestnictwo
         tej ostatniej „często przybierało inne formy niż uczestnictwo pozostałych przedsiębiorstw” (motyw 323 zaskarżonej decyzji).

      178    Bierną rolę FMC Foret potwierdza według niej również jej znacznie bardziej sporadyczne uczestnictwo w spotkaniach o znamionach
         zmowy, gdyż jej przedstawiciele osobiście uczestniczyli w 14 spośród 30 spotkań, które miały miejsce między majem 1997r. a grudniem
         1999 r., na 73 spotkania, które odbyły się podczas całego czasu trwania kartelu. W ramach niektórych innych spotkań z FMC
         Foret rzekomo kontaktowano się lub przekazywano jej informacje telefonicznie, nie miała więc ona wpływu na przebieg dyskusji.

      179    Skarżąca podważa tezę Komisji, zgodnie z którą, ze względu na to, że czas trwania uczestnictwa FMC Foret w naruszeniu został
         uwzględniony w motywie 467 zaskarżonej decyzji, nie było konieczne ponowne wzięcie go pod uwagę w chwili oceny wagi naruszenia.
         Okoliczność, że dane przedsiębiorstwo późno weszło na rynek, może świadczyć o jego mniej czynnej roli w naruszeniu i ta sama
         zasada powinna mieć zastosowanie w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo przystępuje do kartelu długo po jego powstaniu. Czas trwania
         uczestnictwa przedsiębiorstwa w naruszeniu stanowi zdaniem skarżącej kwestię odrębną od czynnej bądź biernej roli, jaką przedsiębiorstwo
         to odgrywa (wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑220/00 Cheil Jedang przeciwko Komisji, Rec. s. II‑2473, pkt 171–174).

      180    Komisja nie zgadza się z argumentami skarżącej.

       Ocena Sądu
      181    Na poparcie żądania obniżenia kwoty grzywny skarżąca przywołuje okoliczności uczestnictwa jej spółki zależnej w naruszeniu,
         twierdząc, po pierwsze, że waga uczestnictwa w naruszeniu była w przypadku tej ostatniej mniejsza niż w przypadku pozostałych
         przedsiębiorstw, a po drugie, że Komisja powinna była zapewnić jej skorzystanie z okoliczność łagodzącej dotyczącej jej biernej
         roli w naruszeniu.

      182    Przede wszystkim, co się tyczy rzekomego nieuwzględnienia wspomnianych okoliczności przy ocenie wagi naruszenia i ustaleniu
         kwoty wyjściowej grzywny, należy przypomnieć, że ocena ta dokonywana jest w odniesieniu do całokształtu naruszenia, w którym
         uczestniczyły wszystkie przedsiębiorstwa.

      183    Argumentacja skarżącej dotycząca okoliczności uczestnictwa FMC Foret w naruszeniu może zatem zostać zbadana jedynie przy rozpatrywaniu
         zastrzeżeń odnoszących się do oceny okoliczności łagodzących (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 8 października 2008 r. w sprawie
         T‑73/04 Carbone‑Lorraine przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑2661, pkt 102, 104).

      184    Następnie, jeśli chodzi o zastrzeżenie dotyczące odmowy umożliwienia FMC Foret skorzystania z okoliczności łagodzącej związanej
         z jej rzekomo bierną rolą w naruszeniu, należy wskazać, że Sąd stwierdził, w wyroku z dnia dzisiejszego w sprawie T‑191/06
         FMC Foret przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanym w Zbiorze, pkt 334–341, iż całokształt dowodów porównywalnych do
         tych przedstawionych przez skarżącą w niniejszej sprawie nie świadczy o wyłącznie biernej lub naśladowczej roli FMC Foret
         w naruszeniu, w szczególności co się tyczy rzekomej sporadyczności jej uczestnictwa w spotkaniach o znamionach zmowy, specyficznego
         charakteru tego uczestnictwa oraz dowodów dotyczących jej rzekomo konkurencyjnej strategii na rynku.

      185    W szczególności należy przypomnieć, że – co się tyczy większości spotkań o znamionach zmowy, których dotyczy zaskarżona decyzja,
         mających miejsce w okresie od dnia 29 maja 1997 r. do dnia 13 grudnia 1999 r. – FMC Foret była na nich reprezentowana lub
         o nich poinformowana. Skarżąca nie może w tym względzie skutecznie twierdzić, że uczestnictwo FMC Foret było znacznie bardziej
         sporadyczne niż pozostałych uczestników kartelu. W zakresie w jakim skarżąca przywołuje specyficzny sposób uczestnictwa FMC
         Foret w niektórych spotkaniach o znamionach zmowy, polegający na tym, że nie uczestniczyła w nich fizycznie, lecz została
         o nich poinformowana telefonicznie, należy zauważyć, że ten sposób uczestnictwa jest zgodny z potajemnym charakterem kartelu
         i nie świadczy o wyłącznie biernej lub naśladowczej roli.

      186    Ponadto jeśli chodzi o argument skarżącej dotyczący czasu trwania uczestnictwa de FMC Foret w kartelu, należy wskazać, że
         element ten został uwzględniony przy określaniu kwoty grzywny (motyw 467 zaskarżonej decyzji).

      187    Oprócz tego skarżąca nie może skutecznie powoływać się na rozwiązanie przyjęte w ww. w pkt 179 wyroku w sprawie Cheil Jedang
         przeciwko Komisji (pkt 171), w którym przy ocenie biernej roli przedsiębiorstwa Sąd wziął pod uwagę jego późne wejście na
         rynek. W odróżnieniu bowiem od stanu faktycznego w tamtej sprawie w przypadku niniejszej sprawy FMC Foret od chwili rozpoczęcia
         kartelu była obecna na objętym nim rynku i okoliczność, że jej uczestnictwo w kartelu zostało stwierdzone dopiero począwszy
         od dnia 29 maja 1997 r., nie świadczy o jej biernej roli, w szczególności przy uwzględnieniu pozostałych okoliczności niniejszej
         sprawy.

      188    W świetle powyższych rozważań zastrzeżenie dotyczące rzekomej okoliczności łagodzącej związanej z wyłącznie bierną lub naśladowczą
         rolą FMC Foret w naruszeniu nie może zostać uwzględnione.

      189    W konsekwencji żądanie obniżenia kwoty grzywny, a tym samym niniejszą skargę w całości, należy oddalić.

       W przedmiocie kosztów
      190    Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona
         przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, zgodnie z żądaniem Komisji należy obciążyć ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów
      SĄD (szósta izba w składzie powiększonym)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      FMC Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Vadapalas

                Dittrich

                Truchot

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 16 czerwca 2011 r.
      Podpisy
      *  Język postępowania: angielski.


Wyrok Sądu (izba odwołań) z dnia 6 grudnia 2012 r. # Paulette Füller-Tomlinson przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. # Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Zabezpieczenie społeczne - Choroba zawodowa - Ustalenie stopnia niezdolności do pracy będącej następstwem choroby zawodowej - Zastosowanie europejskiej skali oceny niezdolności do pracy dla celów medycznych - Przeinaczenie okoliczności faktycznych - Rozsądny termin. # Sprawa T-390/10 P.