title: Sprawa C-128/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 11 marca 2010 r. — Naftiliaki Etaireia Thasou AE przeciwko Ypourgos Emporikis Naftilias

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 11 marca 2010 r. — Naftiliaki Etaireia Thasou AE przeciwko Ypourgos Emporikis Naftilias
   (Sprawa C-128/10)
   2010/C 134/38
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Naftiliaki Etaireia Thasou AE

      Strona pozwana: Ypourgos Emporikis Naftilias

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepisy art. 1, 2 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) (Dz. U. L 364, s. 7) interpretowane w zgodzie z zasadą swobody świadczenia usług pozwalają na przyjęcie przepisów krajowych, na podstawie których armatorzy mogą świadczyć usługi kabotażu morskiego tylko po uprzednim wydaniu zezwolenia administracyjnego jeśli: a) taki system udzielania zezwoleń ma na celu sprawdzenie czy przy wzięciu pod uwagę sytuacji istniejącej w określonym porcie zadeklarowane przez armatora trasy mogą być obsługiwane z zachowaniem bezpieczeństwa statku i porządku w porcie oraz sprawdzenie czy statek objęty wnioskiem o udzielenie zezwolenia znajduje się w odpowiednim stanie aby bez trudności przybyć do określonego portu w czasie zadeklarowanym przez armatora jako zamierzona chwila wykonania określonej trasy ale kryteria, na podstawie których kwestie te podlegają ocenie przez administrację publiczną i w szczególności okoliczność, że jest więcej armatorów zainteresowanych określoną przystanią w tej samej chwili w tym samym porcie nie zostały ustalone; b) taki system udzielania zezwoleń aktualnie stanowi środek, za pomocą którego nakładane są obowiązki świadczenia usług publicznych charakteryzujący się w tym kontekście następującymi cechami: (i) obejmuje on wszystkie połączenia liniowe z wyspami nie wprowadzając rozróżnień, (ii) władze administracyjne właściwe dla wydawania zezwoleń dysponują sporym zakresem swobody w ramach nakładania obowiązków świadczenia usług publicznych i nie zostały ustalone w drodze przepisów prawnych kryteria korzystania z tej swobody ani treść obowiązków świadczenia usług publicznych, które ewentualnie mogą zostać nałożone?


title: Sprawa F-64/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 września 2009 r. — Labate przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie od wypadków przy pracy i chorób zawodowych — Choroba zawodowa — Skarga na bezczynność — Brak właściwości Sądu — Przekazanie Sądowi Pierwszej Instancji)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/79

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 września 2009 r. — Labate przeciwko Komisji
   (Sprawa F-64/09)
   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie od wypadków przy pracy i chorób zawodowych - Choroba zawodowa - Skarga na bezczynność - Brak właściwości Sądu - Przekazanie Sądowi Pierwszej Instancji)
   2010/C 24/151
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kay Labate (Tarquinia, Włochy) (przedstawiciel: I. Forrester, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie bezprawności bezczynności Komisji polegającej na nierozpatrzeniu wniosku skarżącej mającego na celu uznanie zawodowego uwarunkowania choroby, z powodu której nastąpił zgon jej małżonka.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zarejestrowana pod nr F-64/09 Labate przeciwko Komisji zostaje przekazana Sądowi Pierwszej Instancji.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-99/05: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia  18 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/29

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 18 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-99/05) (1)

   (2006/C 178/50)

      Język postępowania: fiński

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005


title: Sprawa T-753/15: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2015 r. – Guccio Gucci/OHIM – Guess? IP Holder (przedstawienie czterech splecionych liter G)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2015 r. – Guccio Gucci/OHIM – Guess? IP Holder (przedstawienie czterech splecionych liter G)
   (Sprawa T-753/15)
   (2016/C 078/37)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Guccio Gucci (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P.Roncaglia, F.Rossi i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Guess? IP Holder (Los Angeles, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Guess? IP Holder

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego cztery splecione litery G – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 090 048

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 października 2015 r. w sprawie R 1703/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w trakcie niniejszego postępowania;

               —

               obciążenie Guess kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w trakcie postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5 i art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-443/04: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/32

         Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-443/04)
   (2005/C 19/66)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 5 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Włoskiej reprezentowanej przez Antoniego Cingolego, Avvocato dello Stato, przeciwko Komisji Europejskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności memorandum Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 27 sierpnia 2004 r. (DOCUP Abruzzo), z dnia 3 września 2004 r. (DOCUP Lazio), z dnia 15 września 2004 r. (POR Molise), z dnia 17 września 2004 r. (PON Rozwój lokalnej przedsiębiorczości), z dnia 17 września 2004 r. (DOCUP Veneto), z dnia 20 września 2004 r. (POR Calabria) i z dnia 22 września 2004 r. (DOCUP Liguria), wszystkie zmierzające do uzależnienia uruchomienia procedury wypłaty zaliczek w ramach programów pomocowych od wymogów niewynikających z obowiązującej regulacji prawnej, w celu bezpodstawnego ograniczenia dopuszczalnych wydatków pokrywanych ze środków pochodzących z przedmiotowych funduszy strukturalnych.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004, str. 55.


title: Sprawa C-141/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2013 r. w sprawie T-355/09 Reber Holding GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 20 marca 2013 r. przez Reber Holding GmbH & Co. KG

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2013 r. w sprawie T-355/09 Reber Holding GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 20 marca 2013 r. przez Reber Holding GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-141/13 P)
   2013/C 141/30
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Reber Holding GmbH & Co. KG (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler i M. Geitz)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Wedl & Hofmann GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie T-355/09 i stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej drugiej strony postępowania z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie R 623/2008-4;

               —

               posiłkowo uchylenie wspomnianego powyżej wyroku i przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd dokonał wykładni faktycznej przesłanki „rzeczywistego używania” w rozumieniu art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze w związku z art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w ten sposób, że uzależnił jej spełnienie od wysokości obrotów i liczby punktów sprzedaży. Jest to nieprawidłowe już z uwagi na to, że zgodnie z właściwym orzecznictwem Trybunału osiągnięcie określonych obrotów w ogóle nie jest konieczne dla dowiedzenia używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku.
   Nawet gdyby Sąd stwierdził, że w niniejszym przypadku znak, na który powołano się w sprzeciwie, „Walzertraum” nie był używany w odniesieniu do wyrobów z czekolady w sposób pozwalający na utrzymanie praw do znaku, nie powinien on tak po prostu odstąpić od dalszego badania.
   Sąd powinien był przejść do następnego etapu badania zgodnie z zasadami określonymi w wyroku Trybunału z dnia 19 czerwca 2012 r. w sprawie C-307/10, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, i odnieść się do ręcznie wykonywanych pralinek. W tym zakresie powinien był zbadać, czy przedłożone mu dokumenty dotyczące używania wystarczają do stwierdzenia używania znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, „Walzertraum” z sposób pozwalający na utrzymanie praw do znaku w odniesieniu do ręcznie wykonywanych pralinek. Tego rodzaju używanie należało bezsprzecznie przyznać. Sąd nie przeprowadził jednak takiego dalszego badania.
   W pozostałym zakresie zaskarżona decyzja narusza także ogólną zasadę równego traktowania. Nierówne traktowanie objawia się tutaj tym, że Sąd odniósł się również w wypadku znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, do wyrobów czekoladowych ogólnie, mimo że znak ten był używany dla ręcznie wykonywanych pralinek. Przyjęcie za punkt odniesienia wyrobów czekoladowych zmusza wnoszącą odwołanie, jeśli pragnie utrzymać prawa do znaku, do spełnienia takich samych kryteriów w zakresie używania jak te obowiązujące w stosunku do koncernów międzynarodowych. Takie podejście jest niezgodne z ogólną zasadą równego traktowania.
   Niniejsze odwołanie winno zatem zostać uwzględnione w całości.


title: Sprawa T-444/11: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Gold East Paper (Jiangsu) i Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) przeciwko Radzie

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/24

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Gold East Paper (Jiangsu) i Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) przeciwko Radzie
   (Sprawa T-444/11)
   2011/C 298/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gold East Paper (Jiangsu) Co. Ltd (Jiangsu, Chiny) i Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co. Ltd (Jiangsu, Chiny) (przedstawiciele: V. Akritidis, Y. Melin i F. Crespo, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 452/2011 z dnia 6 maja 2011 r. nakładającego ostateczne cło antysubsydyjne na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 128, s. 18) w zakresie dotyczącym skarżących spółek;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, wedle którego wysokość nałożonego cła wyrównawczego jest wyższa niż kwota subsydiów — uznanych za niezgodne z art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego (1) — stanowiących podstawę do obliczenia środków wyrównawczych, gdyż pierwsze cło ad valorem nie zostało wyrażone jako procent ceny CIF (ceny wraz z kosztem, ubezpieczeniem i frachtem), ale jako procent obrotów.

               2)

               Zarzut drugi, wedle którego korzyść wynikająca z nadania przez władze państwowe prawa do korzystania z gruntu w zamian za zaniżoną opłatę nie została prawidłowo obliczona, co stanowi naruszenie art. 4, art. 6 lit. d) oraz art. 28 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w ten sposób, że program zwolnienia z opodatkowania dywidend wypłacanych między kwalifikowanymi przedsiębiorstwami krajowymi nie ma charakteru szczegółowego, wobec czego cło nałożone w celu wyrównania skutków tego programu stanowi naruszenie wymienionego przepisu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 7 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w ten sposób, że kwoty subsydiów z tytułu zwolnienia wyposażenia pochodzącego z przywozu z podatku VAT oraz z należności celnych oraz zniżki podatku VAT od wyposażenia wyprodukowanego w kraju zostały odniesione do okresu krótszego, niż zwykły okres amortyzacji w rozpatrywanej gałęzi przemysłu.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 6 lit. b) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w ten sposób, że analizując preferencyjne kredyty udzielane przedsiębiorstwom branży papieru powleczonego instytucje europejskie nie zbadały, jak oprocentowane byłyby kredyty, które zainteresowane przedsiębiorstwa mogłyby uzyskać na komercyjnych warunkach.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 14 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego ze względu na okoliczność, że nałożenie ceł antysubsydyjnych nie jest niezbędne z uwagi na równoczesne nałożenie ceł antydumpingowych.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego oraz braku uzasadnienia rozporządzenia wykonawczego w ten sposób, że właściwe instytucje europejskie przeprowadziły swe dochodzenie tak, iż było bardziej prawdopodobne w świetle procedury gromadzenia danych lub procedury oceny danych, że instytucje te dojdą do wniosku, że przemysł Unii poniósł szkodę.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia art. 2 lit. d) oraz art. 15 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w ten sposób, że zaskarżone rozporządzenie oparte jest na docelowej marży zysku, jakiej przemysł Unii nigdy w przeszłości nie osiągnął.

               9)

               Zarzut dziewiąty, wedle którego decyzja o wyłączeniu pras zwojowych z kategorii produktów objętych postępowaniem i produktów podobnych oparta była na oczywistych błędach w ocenie stanu faktycznego sprawy, w wyniku czego doszło do naruszenia art. 8 (szkoda), art. 9 ust. 1 (przemysł Unii) oraz art. 10 ust. 6 (legitymacja czynna) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.

               10)

               Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 i 6 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w ten sposób, że w zaskarżonym rozporządzeniu nie zbadano, czy nałożone cło nie wykracza poza zakres tego, co niezbędne, by zrównoważyć szkodę spowodowaną przez subsydiowany przywóz.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 188, s. 93).


title: Sprawa F-21/06: Skarga wniesiona w dniu  2 marca 2006 r.  — Da Silva przeciwko Komisji

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/31

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2006 r. — Da Silva przeciwko Komisji
   (Sprawa F-21/06)
   (2006/C 108/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Joao Da Silva (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi i jej zasadności, włączając w to zarzut niezgodności z prawem w niej zawarty

               —

               uchylenie zaszeregowania skarżącego w grupie A*14 stopień 2, zawartego w decyzji z dnia 18 maja 2005 r. o powołaniu skarżącego na stanowisko dyrektora;

               —

               przywrócenie skarżącego do grupy i stopnia, w których normalnie powinien być zaszeregowany (lub ich odpowiednika według zaszeregowania wprowadzonego przez nowy regulamin) zgodnie z postanowieniami ogłoszenia o konkursie opublikowanego w dniu 7 listopada 2003 r. w oparciu o art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego (ogłoszenie o zatrudnieniu dyrektora w grupie A2);

               —

               odtworzenie w całości kariery skarżącego ze skutkiem wstecznym od dnia, w którym nastąpi przywrócenie do takiego zaszeregowania do grupy i stopnia, włączając w to zapłatę odsetek za zwłokę;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 7 listopada 2003 r. Komisja opublikowała ogłoszenie o wakacie na stanowisku dyrektora w grupie A2 w oparciu o art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Skarżący, kierownik działu zaszeregowany w grupie A3 stopień 7, zajmujący tymczasowo to stanowisko, postanowił zgłosić swą kandydaturę.
   Decyzją z dnia 8 maja 2005 r. został on powołany na wakujące stanowisko i zaszeregowany w grupie A*14 stopień 2 ze skutkiem od dnia 16 września 2004 r.
   W swej skardze skarżący podnosi, że zaszeregowanie to jest niższe od grupy A2, zmienionej na A*15, znajdującej się w ogłoszeniu o wakacie. Co więcej zaszeregowanie to jest także jego zdaniem niższe niż to, które miał skarżący przed powołaniem go na stanowisko dyrektora, gdy był kierownikiem działu. Taki skutek nie jest jego zdaniem zgodny z tym, że ze stanowiskiem dyrektora wiążą się poważniejsze zadania i funkcje.
   Skarżący uważa, że jego zaszeregowanie narusza art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 5 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego. Szereg zasad prawnych zostało jego zdaniem naruszonych: zasada niedyskryminacji, zasada równoważności stanowiska i grupy, wskazana jako podstawowa zasada gwarantująca równe taktowanie urzędników w art. 7 ust. 1, zasady niedyskryminacji, pewności prawnej oraz zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także zasady dobrej administracji i staranności. Ponadto zaszło jego zdaniem naruszenie ekspektatywy określonej ścieżki kariery oraz interesu służby.
   Skarżący podnosi ewentualnie, że art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem.


title: Sprawa C-447/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 13 października 2008 r. — Otto Sjöberg przeciwko Åklagaren

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 13 października 2008 r. — Otto Sjöberg przeciwko Åklagaren
   (Sprawa C-447/08)
   (2008/C 327/28)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Svea hovrätt.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Otto Sjöberg.

      Strona pozwana: Åklagaren.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy można, w pewnych okolicznościach, dopuścić dyskryminację ze względu na przynależność państwową na krajowych rynkach gier losowych i loterii, na podstawie nadrzędnych względów interesu ogólnego?

               2)

               Jeżeli restrykcyjna polityka przyjęta na krajowym rynku gier losowych i loterii zmierza do realizacji szeregu celów, a jednym z nich jest finansowanie działalności społecznej, czy cel ten można uznać za dodatkowy korzystny skutek tej restrykcyjnej polityki? W przypadku odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy prowadzona restrykcyjna polityka może mimo to być dopuszczalna, jeżeli celu finansowania działalności społecznej nie można uznać za główny cel tej restrykcyjnej polityki?

               3)

               Czy państwo może powoływać się na nadrzędne względy interesu ogólnego jako na uzasadnienie restrykcyjnej polityki w zakresie gier losowych, jeżeli kontrolowane przez państwo spółki prowadzą marketing gier losowych i loterii, z których dochód przypada państwu, a jednym z szeregu celów tego marketingu jest finansowanie działalności społecznej? W przypadku odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy prowadzona restrykcyjna polityka może mimo to być dopuszczalna, jeżeli finansowanie działalności społecznej nie zostanie uznane za główny cel marketingu?

               4)

               Czy całkowity zakaz marketingu gier losowych i loterii organizowanych w innym państwie członkowskim przez spółkę prowadzącą gry losowe mającą w nim siedzibę, nad którą nadzór sprawują władze tego państwa członkowskiego, może być proporcjonalny do celu polegającego na kontrolowaniu i nadzorowaniu działalności z zakresu gier losowych, gdy jednocześnie nie istnieją ograniczenia marketingu gier losowych i loterii organizowanych przez spółki prowadzące gry losowe, mające siedzibę w państwie członkowskim, które prowadzi tę restrykcyjną politykę? Jak brzmi odpowiedź na to pytanie, jeżeli celem takiego systemu jest ograniczenie gry?

               5)

               Czy podmiot prowadzący gry losowe, który otrzymał zezwolenie na prowadzenie określonej działalności z zakresu gier losowych w jednym państwie i podlega nadzorowi odpowiednich władz tego państwa, ma prawo do prowadzenia marketingu swoich produktów z zakresu gier losowych w innym państwie członkowskim, na przykład za pośrednictwem reklam w gazetach, nie występując przedtem o zezwolenie do odpowiednich władz tego państwa? W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, czy oznacza to, że regulacje państwa członkowskiego, polegające na nałożeniu sankcji karnych na promocję udziału w loteriach organizowanych za granicą, stanowią przeszkodę w swobodzie przedsiębiorczości i swobodzie świadczenia usług, które w żadnym razie nie mogą być dopuszczalne na podstawie nadrzędnych względów interesu ogólnego? Czy dla odpowiedzi na pierwsze pytanie ma znaczenie to, czy państwo członkowskie, w którym podmiot prowadzący gry losowe ma siedzibę, powołuje się na te same nadrzędne względy interesu ogólnego, jak państwo, w którym podmiot ten pragnie prowadzić marketing swojej działalności w zakresie gier losowych?


title: Sprawa T-625/13: Wyrok Sądu z dnia 2 października 2015 r. – The Tea Board/OHIM – Delta Lingerie (Darjeeling collection de lingerie) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny znak towarowy Darjeeling collection de lingerie — Wcześniejsze zbiorowe słowne i graficzne wspólnotowe znaki towarowe DARJEELING — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/38

         Wyrok Sądu z dnia 2 października 2015 r. – The Tea Board/OHIM – Delta Lingerie (Darjeeling collection de lingerie)
   (Sprawa T-625/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny znak towarowy Darjeeling collection de lingerie - Wcześniejsze zbiorowe słowne i graficzne wspólnotowe znaki towarowe DARJEELING - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 389/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Tea Board (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann i M. Maier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Delta Lingerie (Cachan, Francja) (przedstawiciele: adwokaci G. Marchais i P. Martini-Berthon)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2013 r. (sprawa R 1502/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy The Tea Board a Delta Lingerie.

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 września 2013 r. (sprawa R 1502/2012-2) w zakresie, w jakim dotyczy ona towarów z klasy 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków, podpisanego w dniu 15 czerwca 1957, ze zmianami, dla których został zgłoszony znak towarowy oraz „usłu[g] detalicznej sprzedaży bielizny osobistej damskiej i artykułów bieliźnianych damskich, perfu[mów], wod[y] toaletow[ej] i kosmetyk[ów], bielizn[y] domow[ej] i kąpielow[ej]” z klasy 35 w rozumieniu ww. porozumienia, dla których został zgłoszony znak towarowy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa C-446/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Postępowanie karne przeciwko Ioannisowi Doulamisowi (Artykuł 81 WE w związku z art. 10 WE — Krajowe przepisy zakazujące reklamy w zakresie świadczenia usług dentystycznych)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Postępowanie karne przeciwko Ioannisowi Doulamisowi
   (Sprawa C-446/05) (1)

   (Artykuł 81 WE w związku z art. 10 WE - Krajowe przepisy zakazujące reklamy w zakresie świadczenia usług dentystycznych)
   (2008/C 116/03)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de première instance de Bruxelles
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Ioannis Doulamis.

      Przy udziale: Union des Dentistes et Stomatologistes de Belgique (UPR), Jean Totolidis
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Bruxelles — Wykładnia art. 81 WE, art. 10 akapit drugi WE oraz art. 3 ust. 1 lit. g) WE — Przepisy krajowe zakazujące jakiejkolwiek reklamy w zakresie opieki dentystycznej
   Sentencja
   Artykuł 81 WE w związku z art. 3 ust. 1 lit. g) WE i art. 10 akapit drugi WE nie stoi na przeszkodzie takim krajowym przepisom jak ustawa z dnia 15 kwietnia 1958 r. dotycząca reklamy w zakresie usług dentystycznych, zakazującym komukolwiek oraz podmiotom świadczącym usługi dentystyczne w ramach wolnego zawodu lub gabinetu dentystycznego uprawiania jakiejkolwiek reklamy w zakresie usług dentystycznych.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa C-286/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Odpady niebezpieczne — Zobowiązanie do opracowania i przyjęcia planu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi — Zobowiązanie do tworzenia odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych — Dyrektywa 1999/31/WE — Składowanie odpadów — Unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/21

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-286/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Odpady niebezpieczne - Zobowiązanie do opracowania i przyjęcia planu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi - Zobowiązanie do tworzenia odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych - Dyrektywa 1999/31/WE - Składowanie odpadów - Unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych)
   2009/C 267/36
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie przepisów art. 1 ust. 2 i art. 6 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych (Dz.U. L 377, s. 20) i art. 5 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1, art. 4 i art. 8 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 114, s. 9), [dawniej dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r., zmieniona dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 8 marca 1991 r.] — Naruszenie art. 3 ust. 1, art.6–9, art.13 i art. 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1) — Nieopracowanie planu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi, zgodnego z wymogami zawartymi w przepisach prawa wspólnotowego i nieutworzenie odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych — Uchybienie zobowiązaniom w zakresie gospodarowania odpadami i ich składowania.

      Sentencja

               1)

               Republika Grecka:

                           —

                           nie opracowując i nie przyjmując w odpowiednim czasie planu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi, zgodnego z wymogami zawartymi we właściwych przepisach prawa wspólnotowego oraz nie tworząc odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, z uwzględnieniem najodpowiedniejszych metod i technologii w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego oraz zdrowia publicznego,

                           —

                           nie podejmując wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia zgodności gospodarowania odpadami niebezpiecznymi z przepisami art. 4 i art. 8 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów, a także art. 3 ust. 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 13 i art. 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów,

                     uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą po pierwsze na mocy art. 1 ust. 2 i art. 6 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych, w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 2006/12, a po drugie na mocy art. 1 ust. 2 dyrektywy 91/689 w związku z art. 4 i art. 8 dyrektywy 2006/12, a po trzecie na mocy art. 3 ust.1, art.6, art.7, art.8, art.9, art. 13 i art. 14 dyrektywy 1999/31.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.08.2008.


title: Sprawa T-409/09: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/27

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-409/09)
   2010/C 11/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie Komisji zapłaty skarżącej kwoty 2 000 000 EUR, odpowiadającej zyskowi brutto skarżącej (50 % wartości umowy);

               —

               nakazanie Komisji zapłaty skarżącej kwoty 100 000 EUR, odpowiadającej szkodom, jakie poniosła skarżąca wskutek utraty możliwości wykonania umowy;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania i kosztami poniesionymi w związku z wniesieniem skargi, nawet jeśli nie zostanie ona uwzględniona.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi skargę dotyczącą pozaumownej odpowiedzialności za szkody, jakie jej zdaniem zostały spowodowane w wyniku wydania przez Komisję w dniu 15 września 2004 r. decyzji o nieprzyjęciu oferty przedłożonej przez skarżącą w ramach procedury przetargowej FISH/2004/02 dotyczącej świadczenia usług informatycznych i pokrewnych związanych z systemami informacji Dyrekcji Generalnej ds. Rybołówstwa (1) oraz o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi. W swym wyroku z dnia 10 września 2008 r. (2) Sąd Pierwszej Instancji uznał, że wydając tą decyzję Komisja nie wywiązała się z ciążącego na niej na podstawie art. 100 rozporządzenia finansowego (3) oraz art. 149 jego rozporządzenia wykonawczego obowiązku uzasadnienia. Sąd Pierwszej Instancji nie zajął stanowiska w przedmiocie pozostałych przedstawionych przez skarżącą zarzutów co do prawa.
   Skarżąca opiera swe żądania na tym, że w ww. wyroku Sąd uznał, iż komitet oceniający oferty nie wprowadził właściwego rozróżnienia kryteriów zamówienia i wyboru oferenta oraz błędnie ocenił złożoną przez skarżącą ofertę, nie przyjmując jej w bezzasadny sposób.
   Następnie skarżąca podnosi te kwestie prawidłowości ww. procedury przetargowej, które zostały podniesione w sprawie T-465/04, lecz Sąd ich ani nie zbadał, ani nie zajął stanowiska w ich sprawie. Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę niedyskryminacji i wolnej konkurencji, oraz zasadę dobrej administracji i dochowania należytej staranności, a także popełniła oczywiste błędy w ocenie. Zdaniem skarżącej z tych względów naruszenie przez Komisję prawa wspólnotowego pociągnęło za sobą naruszenie szeregu zasad prawnych.
   Ze względu na to, że Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji już po wykonaniu umowy, której dotyczyła ta decyzja, skarżąca żąda odszkodowania za nieprzyznanie jej wykonania tej umowy oraz za utraconą możliwość tego wykonania.

      (1)  Dz.U. S 73 2004, s. 061407

      (2)  Jeszcze niepublikowany wyrok w sprawie T-465/09 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 248, s. 1)


title: Sprawa F-117/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 sierpnia 2016 r. – Cat/Komisja (Służba publiczna – Personel kontraktowy – Emerytury i renty – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach – Decyzja o doliczeniu dodatkowych lat uprawniających do emerytury na podstawie nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Artykuł 81 regulaminu postępowania – Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/52

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 sierpnia 2016 r. – Cat/Komisja
      (Sprawa F-117/14) (1)

      ((Służba publiczna - Personel kontraktowy - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach - Decyzja o doliczeniu dodatkowych lat uprawniających do emerytury na podstawie nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Artykuł 81 regulaminu postępowania - Skarga oczywiście bezzasadna))
      (2016/C 364/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Michel Cat (Cotonou, Benin) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis, R. Metz i D. Verbeke)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji dokonującej zaliczenia w systemie emerytalnym Unii uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącego, na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 56


title: Sprawa T-418/13: Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2013 r. — Richter + Frenzel przeciwko OHIM — Richter (Richter+Frenzel)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/33

         Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2013 r. — Richter + Frenzel przeciwko OHIM — Richter (Richter+Frenzel)
   (Sprawa T-418/13)
   2013/C 325/56
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Richter + Frenzel GmbH + Co. KG (Würzburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Altenburg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ferdinand Richter GmbH (Pasching, Austria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 marca 2013 r. (R 2001/2011-4);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Richter+Frenzel” dla towarów i usług z klas 1, 6, 7, 8, 9, 11, 16, 17, 19, 20, 24, 25, 35, 37, 39, 41 i 42 — zgłoszenie nr 8 545 998

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Ferdinand Richter GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „RICHTER”, graficzny znak towarowy „RICHTER edition” i używany w obrocie handlowym w Austrii niezarejestrowany znak towarowy „Richter”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa T-156/09: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2009 r. — Four Ace International przeciwko OHIM (skiken)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/43

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2009 r. — Four Ace International przeciwko OHIM (skiken)
   (Sprawa T-156/09)
   2009/C 153/84
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Four Ace International Ltd (przedstawiciel: adwokat G. Uphoff)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 6 lutego 2009 r., doręczonej w dniu 11 lutego 2009 r., w sprawie R 519/2008-4 dotyczącej zgłoszenia do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 5 819 371 lub zmiana tej decyzji poprzez dopuszczenie tego do rejestracji również dla następujących usług: w klasie 39 — organizacja podróży i w klasie 41 — edukacja, szkolenia, rozrywka, działalność sportowa i kulturalna;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „skiken” dla usług z klas 35, 39, 41 i 43

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1)], ponieważ zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagany charakter odróżniający i nie podlega konieczności pozostawienia do swobodnego używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-284/10: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (IMPLANTCONTROL)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/48

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (IMPLANTCONTROL)
   (Sprawa T-284/10)
   ()
   2010/C 234/86
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Milux Holding S.A. (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 czerwca 2010 r. w sprawie R 1438/2009-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „IMPLANTCONTROL” dla towarów i usług z klas 9, 10 i 44

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza w sposób nieprawidłowy zastosowała zasadę niedyskryminacji w okolicznościach niniejszej sprawy; ewentualnie naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że zgłoszony znak towarowy nie ma wystarczającego samoistnego charakteru odróżniającego.


title: Sprawa F-67/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. — Lesniak przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników — Osoby wpisane na listę rezerwy przed wejściem z życie nowego regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe dotyczące zaszeregowania do grupy w chwili zatrudnienia — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych mniej korzystnych przepisów — Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/55

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. — Lesniak przeciwko Komisji
   (Sprawa F-67/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników - Osoby wpisane na listę rezerwy przed wejściem z życie nowego regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe dotyczące zaszeregowania do grupy w chwili zatrudnienia - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych mniej korzystnych przepisów - Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)
   2010/C 234/100
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christophe Lesniak (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i I. Šulce, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 sierpnia 2005 r. o powołaniu skarżącego, wówczas członka personelu tymczasowego zaszeregowanego do grupy A*10 stopień 2, laureata konkursu otwartego PE/99/A, na urzędnika na okres próbny z zaszeregowaniem do grupy A*6, stopień 2

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda za stron pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006, s. 43.


title: Sprawa C-533/09: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 15 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalii

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/8

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 15 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalii
   (Sprawa C-533/09) (1)

   2012/C 109/15
   Język postępowania: portugalski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa T-318/16: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2016 r. – Moravia Consulting/EUIPO – Citizen Systems Europe (SDC-444S)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/31

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2016 r. – Moravia Consulting/EUIPO – Citizen Systems Europe (SDC-444S)
   (Sprawa T-318/16)
   (2016/C 287/38)
   Język skargi: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Moravia Consulting spol. s r. o. (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Kyjovský)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Citizen Systems Europe GmbH (Stuttgart, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Citizen Systems Europe GmbH

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SDC-444S” – zgłoszenie nr 12 780 061

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1573/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-82/06: Skarga wniesiona w dniu  8 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/17

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-82/06)
   (2006/C 86/32)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 8 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Republice Włoskiej wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez D. Recchią i M. Konstantinidisa, działających w charakterze pełnomocników.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Włoska, nie opracowując ani nie przekazując:

                           —

                           planu gospodarowania odpadami, zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 75/442/EWG (1), w zmienionym brzmieniu, dla regionów Rimini;

                           —

                           planu gospodarowania odpadami zawierającego właściwe miejsca i zakłady unieszkodliwiania odpadów i odpadów niebezpiecznych, zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 75/442/EWG (1), w zmienionym brzmieniu, dla regionów Lacjum;

                           —

                           planu gospodarowania odpadami przewidzianego w art. 6 dyrektywy 91/689/EWG (2), dla regionów Friuli Wenecja Julijska i Pulia, dla regionu autonomicznego Bolzano i dla regionu Rimini,

                     uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 1 dyrektywy 75/442/EWG w sprawie odpadów, w zmienionym brzmieniu, i art. 6 dyrektywy 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych;

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na podstawie art. 7 dyrektywy w sprawie odpadów w zmienionym brzmieniu oraz art. 6 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych w zmienionym brzmieniu Państwa Członkowskie zobowiązane są opracować i przekazać Komisji plany gospodarowania odpadami.
   Sytuacja we Włoszech w doniesieniu do opracowania i przekazania planów gospodarowania odpadami nie została dotąd uregulowana. Komisja nie otrzymała do tej pory zgodnie ze wspomnianymi dyrektywami wszystkich planów.

      (1)  Dz.U. L 194, str. 39.

      (2)  Dz.U. L 377, str. 20.


title: Sprawa C-483/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Tarragona (Hiszpania) w dniu 30 listopada 2009 r. — postępowanie karne przeciwko Magatte Gueye

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Tarragona (Hiszpania) w dniu 30 listopada 2009 r. — postępowanie karne przeciwko Magatte Gueye
   (Sprawa C-483/09)
   2010/C 37/20
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Tarragona

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      Oskarżony: Magatte Gueye

      Pozostałe strony: Ministerio Fiscal i Eva Cldes

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo ofiary do bycia zrozumianą, o którym mowa jest w motywie 8 decyzji ramowej (1), należy interpretować jako spoczywający na władzach państwowych odpowiedzialnych za ściganie i karanie czynów powodujących pokrzywdzenie pozytywny obowiązek umożliwienia ofierze, by wyraziła ona swą ocenę, wynik swoich przemyśleń i swoje zdanie na temat bezpośrednich skutków, jakie w jej życiu może spowodować nałożenie kar lub środków karnych na sprawcę, z którym łączą ją stosunki rodzinne lub silne więzy uczuciowe?

               2)

               Czy art. 2 decyzji ramowej 2001/220/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że spoczywający na państwach obowiązek uznania praw i uzasadnionych interesów ofiar wymaga, by zdanie ofiar było brane pod uwagę, gdy konsekwencje karne postępowania mogą w sposób zasadniczy i bezpośredni zagrozić korzystaniu przez nie z prawa do swobodnego rozwoju osobistego oraz do życia prywatnego i rodzinnego?

               3)

               Czy art. 2 decyzji ramowej 2001/220/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że władze państwowe nie mogą nie uwzględnić wolnej woli ofiary, gdy sprzeciwia się ona nałożeniu lub utrzymaniu zakazu zbliżania się, kiedy sprawca przemocy jest członkiem jej rodziny, a nie można stwierdzić istnienia obiektywnego ryzyka ponownego popełnienia przestępstwa, ofiara reprezentuje poziom świadomości osobistej, społecznej, kulturalnej i emocjonalnej wykluczający potencjalne podporządkowanie sprawcy, czy też przeciwnie, należy utrzymać stosowanie tego zakazu w każdym przypadku jako środka właściwego ze względu na szczególny charakter tych przestępstw?

               4)

               Czy art. 8 decyzji ramowej 2001/220/WSiSW, stanowiący, że każde państwo zapewnia odpowiedni poziom ochrony ofiarom należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on powszechne i przymusowe nakładanie zakazu zbliżania lub komunikowania się, jako środków karnych, we wszystkich przypadkach, w których dana osoba jest ofiarą przestępstwa popełnionego w rodzinie, ze względu na szczególny charakter tych przestępstw, czy też przeciwnie, art. 8 wymaga indywidualnego wyważenia takiej decyzji, pozwalającego ustalić dla każdego przypadku oddzielnie odpowiedni poziom ochrony z uwzględnieniem wchodzących w grę interesów?

               5)

               Czy art. 10 decyzji ramowej 2001/220/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że pozwala on na ogólne wykluczenie mediacji w postępowaniach karnych dotyczących przestępstw popełnionych w rodzinie, ze względu na szczególny charakter tych przestępstw, czy też przeciwnie, należy zezwolić na mediację również w tego rodzaju postępowaniach, ważąc wchodzące w grę interesy dla każdego przypadku oddzielnie?

      (1)  Decyzja ramowa Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym (Dz.U. L 82, s. 1)


title: Sprawa T-297/15 P: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Coedo Suárez/Rada (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Środki dyscyplinarne — Wydalenie ze służby z obniżeniem renty inwalidzkiej — Oddalenie skargi w pierwszej instancji — Naruszenie prawa — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/18

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Coedo Suárez/Rada
   (Sprawa T-297/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Środki dyscyplinarne - Wydalenie ze służby z obniżeniem renty inwalidzkiej - Oddalenie skargi w pierwszej instancji - Naruszenie prawa - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 078/28)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ángel Coedo Suárez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Veiga, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2015 r. Coedo Suárez/Rada (F-38/14, Zb. Orz. SP, EU:F:2015:25).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2015 r. Coedo Suárez/Rada (F–38/14) zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddala drugą część podniesionego w pierwszej instancji pierwszego zarzutu, dotyczącą oceny okoliczności łagodzących.

               2)

               Skarga wniesiona przez Ángela Coedo Suáreza do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-38/14 zostaje oddalona.

               3)

               Ángel Coedo Suárez zostaje obciążony kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej i pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez Radę Unii Europejskiej w postępowaniu w niniejszej instancji.

               4)

               Radę Unii Europejskiej pokrywa połowę własnych kosztów poniesionych w postępowaniu w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/31

         Wyznaczenie sędziego zastępującego prezesa przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych
   (2008/C 171/54)
   W dniu 12 czerwca 2008 r. Sąd Pierwszej Instancji postanowił, w związku z ustąpieniem ze stanowiska sędziego J.D. Cooke'a, zmienić decyzję z dnia 19 września 2007 r. i wyznaczyć, zgodnie z art. 106 regulaminu, sędziego S. S. Papasavvasa na sędziego zastępującego prezesa przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych w okresie od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2009 r.


title: Sprawa T-204/09: Skarga wniesiona w dniu w dniu 25 maja 2009 r. — Olymp Bezner przeciwko OHIM — Bellido (OLYMP)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/21

         Skarga wniesiona w dniu w dniu 25 maja 2009 r. — Olymp Bezner przeciwko OHIM — Bellido (OLYMP)
   (Sprawa T-204/09)
   2009/C 167/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Olymp Bezner GmbH & Co. KG (Bietigheim Bissingen, Niemcy) (przedstawiciele: J. Dönch i M. Eck, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Miguel Bellido, S.A. (Manzanares, Ciudad Real, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 marca 2009 r. w sprawie R 598/2008 2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „OLYMP” dla towarów należących do klasy 25

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Olymp Bezner GmbH & Co. KG

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Miguel Bellido, S.A.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: rejestracja hiszpańskiego graficznego znaku towarowego „OLIMPO” dla towarów należących do klasy 25

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009) poprzez błędne stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, ponieważ sporne znaki towarowe nie są podobne wizualnie, fonetycznie ani koncepcyjnie.


title: Sprawa T-252/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2006 r. — Caviar Anzali przeciwko OHIM — Novomarket (Asetra) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ASETRA — Wcześniejszy krajowy i międzynarodowy graficzny znak towarowy CAVIAR ASTARA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Odrzucenie sprzeciwu wobec braku przedstawienia dokumentów w wyznaczonym terminie — Dowody przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed izbą odwoławczą — Niedopuszczalność — Zakres badania dokonywanego przez izby odwoławcze — Artykuły 62 i 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2006 r. — Caviar Anzali przeciwko OHIM — Novomarket (Asetra)
   (Sprawa T-252/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ASETRA - Wcześniejszy krajowy i międzynarodowy graficzny znak towarowy CAVIAR ASTARA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Odrzucenie sprzeciwu wobec braku przedstawienia dokumentów w wyznaczonym terminie - Dowody przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed izbą odwoławczą - Niedopuszczalność - Zakres badania dokonywanego przez izby odwoławcze - Artykuły 62 i 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 224/81)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Caviar Anzali SAS (Colombes, Francja) (Przedstawiciel: J.F. Sus, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Novomarket, SA (Madryt, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 kwietnia 2004 r. (sprawa R 479/2003-2), wydaną w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu między Caviar Anzali SAS a Novomarket, SA
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 19 kwietnia 2004 r. (sprawa R 479/2003-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  20 października 2005 r.  w sprawie C-111/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Swobodny przepływ produktów rolnych — Dyrektywa 89/662/EWG — Artykuł 5 — Kontrole weterynaryjne w Państwie Członkowskim przeznaczenia towarów — Krajowy system wcześniejszego zawiadomienia obejmujący importerów określonych produktów pochodzenia zwierzęcego z innych Państw Członkowskich)

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 20 października 2005 r.
   w sprawie C-111/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Swobodny przepływ produktów rolnych - Dyrektywa 89/662/EWG - Artykuł 5 - Kontrole weterynaryjne w Państwie Członkowskim przeznaczenia towarów - Krajowy system wcześniejszego zawiadomienia obejmujący importerów określonych produktów pochodzenia zwierzęcego z innych Państw Członkowskich)
   (2005/C 315/02)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C-111/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 12 marca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Ström van Lier i M. A. Bordes) przeciwko Królestwu Szwecji (pełnomocnik: A. Kruse) popieranemu przez Republikę Finlandii (pełnomocnik: A. Guimaraes-Purokoski), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 20 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Utrzymując system obowiązkowego wcześniejszego zawiadomienia o przywozie określonych produktów żywnościowych pochodzenia zwierzęcego z innych Państw Członkowskich, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 5 dyrektywy Rady 89/662 z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Finlandii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.05.2003 r.


title: Sprawa T-624/15: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2015 r. – European Food i in./Komisja

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/45

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2015 r. – European Food i in./Komisja
   (Sprawa T-624/15)
   (2016/C 016/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Food SA (Drăgăneşti, Rumunia), Starmill Srl (Drăgăneşti), Multipack Srl (Drăgăneşti), Scandic Distilleries SA (Bihor, Rumunia) (przedstawiciele: adwokat K. Struckmann, G. Forwood, barrister i A. Kadri, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1470 z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38517 (2014/C) (ex 2014/NN) wdrożonej przez Rumunię – Orzeczenie arbitrażowe w sprawie Micula przeciwko Rumunii z dnia 11 grudnia 2013 r. (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 2112) (Dz.U. 2015 L 232, s. 43);

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim (a) dotyczy ona każdego ze skarżących, (b) uniemożliwia Rumunii dostosowanie się do orzeczenia arbitrażowego (c) nakazuje Rumunii odzyskanie wszelkiej pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym (d) nakazuje skarżącym spłacenie na zasadzie odpowiedzialności solidarnej pomocy otrzymanej przez podmioty wymienione w art. 2 ust. 2 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji błędnie zastosowano do niniejszej sprawy art. 351 TFUE oraz ogólne zasady prawa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, iż rozpatrywany środek przyznaje korzyść skarżącym – konkretnie poprzez błędną ocenę czasu przyznania rzekomej korzyści, albo posiłkowo poprzez uznanie, że zapłata odszkodowania stanowi korzyść.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, iż rozpatrywany środek można przypisać państwu rumuńskiemu.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji dokonano błędnej oceny zgodności z rynkiem wewnętrznym rzekomego środka pomocy.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji błędnie wskazano beneficjentów rzekomej pomocy oraz nie przedstawiono uzasadnienia zawartego w niej twierdzenia, konkretnie w zakresie wskazania osób fizycznych i prawnych będących tymi rzekomymi przedsiębiorstwami beneficjentami.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji naruszono prawo i przekroczono uprawnienia poprzez nakazanie odzyskania rzekomej pomocy.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji naruszono zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na nieposzanowanie istotnych wymogów proceduralnych, konkretnie prawa do bycia wysłuchanym, art. 108 ust. 3 TFUE i art. 6 ust. 1 rozporządzenia 659/1999 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dz.U. L 83, s. 1 (po zmianach).


title: Sprawa T-351/10: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (VESICACONTROL)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/54

      Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (VESICACONTROL)
      (Sprawa T-351/10)
      ()
      (2010/C 288/100)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Milux Holding SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 lipca 2010 r. w sprawie R 1439/2009-4;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „VESICACONTROL” dla towarów i usług z klas 9, 10 i 44

         Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie zastosowała zasadę niedyskryminacji w okolicznościach niniejszej sprawy; ewentualnie naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że zgłoszony znak towarowy nie ma wymaganego minimum samoistnego charakteru odróżniającego.


title: Sprawy połączone T-225/06 RENV, T-255/06 RENV, T-257/06 RENV i T-309/06 RENV: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. — Budějovický Budvar przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenia, słownego i graficznego, wspólnotowych znaków towarowych BUD — Nazwy „bud” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/17

         Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. — Budějovický Budvar przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD)
   (Sprawy połączone T-225/06 RENV, T-255/06 RENV, T-257/06 RENV i T-309/06 RENV) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenia, słownego i graficznego, wspólnotowych znaków towarowych BUD - Nazwy „bud” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2013/C 63/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Budějovický Budvar, národní podnik (Czeskie Budziejowice, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci F. Fajgenbaum, C. Petsch, S. Sculy-Logotheti i T. Lachacinski)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguieral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Anheuser-Busch LLC (Saint Louis, Missouri, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, B. Goebel i A. Renck)

      Przedmiot

   Skargi na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM wydane w dniach 14 czerwca (sprawa R 234/2005-2), 28 czerwca (sprawy R 241/2005-2 i R 802/2004-2) i 1 września 2006 r. (sprawa R 305/2005-2), dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu między Budějovický Budvar, národní podnik, a Anheuser-Busch, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa C-401/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Blanka Soukupová przeciwko Ministerstvo zemědělství (Rolnictwo — EFOGR — Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Wsparcie w przejściu na wcześniejszą emeryturę — Przekazujący, który ukończył co najmniej 55 lat, ale w chwili przekazania nie osiągnął normalnego wieku emerytalnego — Pojęcie normalnego wieku emerytalnego — Przepisy krajowe ustalające różny wiek emerytalny w zależności od płci oraz, w przypadku kobiet, liczby wychowanych dzieci — Ogólne zasady równego traktowania i niedyskryminacji)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Blanka Soukupová przeciwko Ministerstvo zemědělství
   (Sprawa C-401/11) (1)

   (Rolnictwo - EFOGR - Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Wsparcie w przejściu na wcześniejszą emeryturę - Przekazujący, który ukończył co najmniej 55 lat, ale w chwili przekazania nie osiągnął normalnego wieku emerytalnego - Pojęcie normalnego wieku emerytalnego - Przepisy krajowe ustalające różny wiek emerytalny w zależności od płci oraz, w przypadku kobiet, liczby wychowanych dzieci - Ogólne zasady równego traktowania i niedyskryminacji)
   2013/C 156/10
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Blanka Soukupová

      Strona pozwana: Ministerstvo zemědělství

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nejvyšší správní soud — Wykładnia art. 11 rozporządzenia (WE) Rady nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz.U. L 160, s. 80) oraz ogólnych zasad równego traktowania i niedyskryminacji — Wsparcie w przejściu na wcześniejszą emeryturę przysługujące przekazującemu, który ukończył co najmniej 55 lat, ale w chwili przekazania nie osiągnął normalnego wieku emerytalnego — Pojęcie normalnego wieku emerytalnego — Przepisy krajowe ustalające różny wiek emerytalny w zależności od płci oraz, w przypadku kobiet, liczby wychowanych dzieci

      Sentencja

   Nie jest zgodne z prawem Unii i jego ogólnymi zasadami równego traktowania i niedyskryminacji, że w zastosowaniu przepisów krajowego systemu emerytalnego danego państwa członkowskiego odnoszących się do wieku wymaganego do nabycia uprawnień do świadczeń emerytalnych „normalny wiek emerytalny” w rozumieniu art. 11 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia został określony odmiennie w zależności od płci wnoszącego o wsparcie w przejściu na wcześniejszą emeryturę w rolnictwie, zaś w odniesieniu do wnioskodawców płci żeńskiej — w zależności od liczby wychowanych przez zainteresowaną osobę dzieci.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa T-214/06: Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2012 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek metakrylanów — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Uczestnictwo w części naruszenia — Prawo do obrony — Grzywny — Obowiązek uzasadnienia — Waga naruszenia — Skutek zniechęcający — Równość traktowania — Proporcjonalność — Zasada dobrej administracji — Współpraca podczas postępowania administracyjnego — Czas trwania postępowania — Rozsądny termin)

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/7

         Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2012 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko Komisji
   (Sprawa T-214/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek metakrylanów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Uczestnictwo w części naruszenia - Prawo do obrony - Grzywny - Obowiązek uzasadnienia - Waga naruszenia - Skutek zniechęcający - Równość traktowania - Proporcjonalność - Zasada dobrej administracji - Współpraca podczas postępowania administracyjnego - Czas trwania postępowania - Rozsądny termin)
   2012/C 209/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Imperial Chemical Industries Ltd, dawniej Imperial Chemical Industries plc, (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo D. Anderson, QC, adwokaci H. Rosenblatt, B. Lebrun, oraz W. Turner, S. Berwick i T. Soames, solicitors, następnie R. Wesseling i C. Swaak, a na koniec adwokaci R. Wesseling, C. Swaak i F. ten Have)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Bottka, I. Chatzigiannis oraz F. Amato, następnie V. Bottka, I. Chatzigiannis oraz F. Arbault, a na koniec V. Bottka i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 2 lit. c) decyzji Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F/38.645 — Metakrylany) lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na mocy tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Imperial Chemical Industries Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Sprawa C-214/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Colasfalti srl przeciwko Provincia di Milano, ATI Legrenzi Srl, Impresa Costruzioni Edili e Stradali dei F.lli Paccani Snc

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/21

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Colasfalti srl przeciwko Provincia di Milano, ATI Legrenzi Srl, Impresa Costruzioni Edili e Stradali dei F.lli Paccani Snc
   (Sprawa C-214/06) (1)

   (2008/C 313/33)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa T-244/17 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – António Conde & Companhia/Komisja (Środki tymczasowe — Statek rybacki — Organizacja Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku — Dopuszczalność — Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego — Brak interesu)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/36

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – António Conde & Companhia/Komisja
   (Sprawa T-244/17 R)
   ((Środki tymczasowe - Statek rybacki - Organizacja Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku - Dopuszczalność - Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego - Brak interesu))
   (2017/C 293/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: António Conde & Companhía, SA (Gafanha de Nazaré, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J.R. García-Gallardo Gil-Fournier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, A. Lewis i F. Moro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o zastosowanie środków tymczasowych nakazujących Komisji Europejskiej powstrzymanie się od wywierania na Republikę Portugalską nacisku mającego na celu wykluczenie statku rybackiego Calvão z wykazu pływających pod banderą portugalską statków mających zezwolenie na połowy na obszarze podlegającym regulacji NAFO.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-359/13: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2013 r. — Spain Doce 13 przeciwko OHIM Ovejero Jiménez i Becerra Guibert (VICTORIA DELEF)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/41

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2013 r. — Spain Doce 13 przeciwko OHIM Ovejero Jiménez i Becerra Guibert (VICTORIA DELEF)
   (Sprawa T-359/13)
   2013/C 252/69
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Spain Doce 13, SL (Crevillente, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Gregorio Ovejero Jiménez i María Luisa Becerra Guibert (Alicante, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie R 1046/2012-5 w zakresie, w jakim odmawia rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 9 522 384 dotyczącego następujących towarów i usług:

                           —

                           klasa 18: skóra i imitacje skóry, wyroby z tych materiałów nie ujęte w innych klasach;

                           —

                           klasa 25: odzież, obuwie, nakrycia głowy;

                           —

                           klasa 35: usługa sprzedaży detalicznej w sklepach i usługa sprzedaży hurtowej ubrań, obuwia i dodatków.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania zgodnie z art. 87 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Spain Doce 13, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „VICTORIA DELEF” dla towarów i usług z klas 18, 25 i 35 — zgłoszenie wspąlnotowego znaku towarowego nr 9 522 384

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Gregorio Ovejero Jiménez i María Luisa Becerra Guibert

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowe graficzne znaki towarowe zawierające element słowny „VICTORIA”, „Victoria” lub „victoria” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-548/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – J.J. de Lange/Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Zasady równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na wiek — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuły 2, 3 i 6 — Zakres stosowania — Odmienne traktowanie ze względu na wiek — Ustawodawstwo krajowe wprowadzające pułap odliczeń wydatków na kształcenie ponoszonych po osiągnięciu określonego wieku — Dostęp do kształcenia zawodowego)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – J.J. de Lange/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-548/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zasady równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na wiek - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuły 2, 3 i 6 - Zakres stosowania - Odmienne traktowanie ze względu na wiek - Ustawodawstwo krajowe wprowadzające pułap odliczeń wydatków na kształcenie ponoszonych po osiągnięciu określonego wieku - Dostęp do kształcenia zawodowego))
   (2017/C 014/19)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: J.J. de Lange

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że reżim opodatkowania, taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który przewiduje, iż podatkowe traktowanie wydatków na kształcenie zawodowe poniesionych przez daną osobę różni się w zależności od wieku tej osoby, jest objęty przedmiotowym zakresem stosowania tej dyrektywy w zakresie, w jakim dotyczy on wspierania dostępu ludzi młodych do kształcenia.

               2)

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie reżimowi opodatkowania, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, pozwalającemu osobom, które nie osiągnęły wieku 30 lat, na odliczenie w całości pod pewnymi warunkami wydatków na kształcenie zawodowe od ich dochodów podlegających opodatkowaniu, podczas gdy to prawo do odliczenia jest ograniczone w stosunku do osób, które osiągnęły ten wiek, jeśli, po pierwsze, reżim ten jest obiektywnie i racjonalnie uzasadniony zgodnym z przepisami celem dotyczącym polityki zatrudnienia i rynku pracy, a po drugie, środki mające służyć realizacji tego celu są właściwe i konieczne. Do sądu odsyłającego należy sprawdzenie, czy tak jest w sprawie w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa T-28/09: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — Park przeciwko OHIM — Bae (PINE TREE)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/29

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — Park przeciwko OHIM — Bae (PINE TREE)
   (Sprawa T-28/09)
   (2009/C 82/51)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Mo-Hwa Park (Hillscheid, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Chong-Yun Bae (Berlin, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 listopada 2008 r. w sprawie R 1882/2007-4 oraz

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy „PINE TREE” dla towarów z klasy 28 (wspólnotowy znak towarowy nr 318 857)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Chong-Yun Bae

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Skarżący

      Decyzja Wydziału Unieważnień:Unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego, którego dotyczył wniosek

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Niedopuszczalność odwołania i brak używania, które uzasadniałoby utrzymanie praw do rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego zgodnie z art. 15 i 50 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-138/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2015 r. w sprawie T-140/12, Teva Pharma BV i Teva Pharmaceuticals Europe BV/Europejska Agencja Leków (EMA), wniesione w dniu 23 marca 2015 r. przez Teva Pharma BV i Teva Pharmaceuticals Europe BV

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2015 r. w sprawie T-140/12, Teva Pharma BV i Teva Pharmaceuticals Europe BV/Europejska Agencja Leków (EMA), wniesione w dniu 23 marca 2015 r. przez Teva Pharma BV i Teva Pharmaceuticals Europe BV
   (Sprawa C-138/15 P)
   (2015/C 190/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Teva Pharma BV i Teva Pharmaceuticals Europe BV (przedstawiciele: G. Morgan, solicitor, K. Bacon, barrister i E.S. Mackenzie, solicitor)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Leków, Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EMA, zawartej w jej piśmie z dnia 24 stycznia 2012 r., w sprawie odmowy zatwierdzenia wniosku złożonego przez wnoszące odwołanie w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu;

               —

               obciążenie EMA kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszące odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszące odwołanie podnoszą jeden zarzut polegający na twierdzeniu, że Sąd popełnił błędy co do prawa w zakresie dokonanej przez niego wykładni art. 8 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (1). Wnoszące odwołanie podnoszą trzy odrębne błędy co do prawa. W pierwszej kolejności twierdzą, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 1, ponieważ nie uwzględnił faktu, że drugi podobny sierocy produkt leczniczy, dopuszczony do obrotu na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 3, nie może korzystać z wyłączności w zakresie obrotu, która została przewidziana w art. 8 ust. 1 dla pierwszego sierocego produktu leczniczego.
   W drugiej kolejności Sąd popełnił błąd stwierdzając, że dokonana przez niego wykładnia art. 8 nie prowadzi do rozszerzenia rynku związanego wyłącznie z pierwszym produktem leczniczym.
   W trzeciej kolejności Sąd niewłaściwie opisał – a w konsekwencji nieodpowiednio potraktował – pomocniczą argumentację wnoszących odwołanie, odnoszącą się do pierwotnego zarzutu dotyczącego stwierdzenia nieważności, zgodnie z którą wspomniana wyłączność nie powinna powodować wykluczenia z rynku wersji generycznej pierwszego produktu leczniczego, nawet jeśli drugi produkt leczniczy korzystał co do zasady ze swego własnego okresu wyłączności w zakresie obrotu.
   Wnoszące odwołanie domagają się wydania przez Trybunał ostatecznego wyroku stwierdzającego nieważność zaskarżonej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych, Dz.U. L 18, s. 1.


title: Sprawa T-592/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/16

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-592/14)
   2014/C 361/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie zasądzenie od Unii Europejskiej obowiązku naprawienia wszystkich szkód poniesionych przez skarżącego w kwocie 10  000 EUR;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności spornych środków z prawem w zakresie, w jakim, po pierwsze, naruszają one obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE i 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz po drugie, ograniczają prawo własności strony skarżącej przewidziane w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”) oraz art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również naruszają nakaz poszanowania czci i dobrego imienia wynikający z art. 8 i 10 EKPC.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że poniesiona przez stronę skarżącą szkoda pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym ze środkami przyjętymi przez Radę Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci, podniesiony subsydiarnie, dotyczący istnienia systemu odpowiedzialności Unii Europejskiej niezależnej od winy.


title: Sprawa T-319/14: Wyrok Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Drogenhilfe Köln Projekt/OHIM (Rauschbrille) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Rauschbrille” — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/14

         Wyrok Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Drogenhilfe Köln Projekt/OHIM (Rauschbrille)
   (Sprawa T-319/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Rauschbrille” - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   (2015/C 190/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Drogenhilfe Köln Projekt gGmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Schoene)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 stycznia 2014 r. (sprawa R 1356/2013) dotyczącą zgłoszenia słownego znaku towarowego „Rauschbrille” jak wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Drogenhilfe Köln Projekt zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa T-203/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 kwietnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 28 stycznia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-92/12 Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/52

         Odwołanie wniesione w dniu 8 kwietnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 28 stycznia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-92/12 Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-203/13 P)
   2013/C 156/95
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie ma na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 stycznia 2013 r. w sprawie F-92/12 Marcuccio przeciwko Komisji, na mocy którego odrzucono jako oczywiście niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej w przedmiocie dokonania potrącenia z jego renty inwalidzkiej za miesiące październik, listopad i grudzień 2011 r., jak również o zwrot potrąconych kwot.
   Sąd wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że podpis przedstawiciela wnoszącego odwołanie pod dokumentem przekazanym faksem w dniu 5 września 2012 r. nie był identyczny z podpisem widniejącym w skardze otrzymanej pocztą w dniu 13 września 2012 r.
   Na poparcie swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżone postanowienie jest całkowicie pozbawione uzasadnienia, w szczególności z uwagi na brak przeprowadzenia środków dowodowych, jego peremptoryjny, tautologiczny i arbitralny charakter, przeinaczenie okoliczności faktycznych oraz naruszenie prawa w szczególności ze względu na oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych.


title: Sprawa C-36/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/100/EWG — Prawo autorskie — Prawo najmu i użyczenia — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-36/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/100/EWG - Prawo autorskie - Prawo najmu i użyczenia - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 326/15)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J.R. Vidal Puig i W. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: I. del Cuvillo Contreras, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 i 5 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 346, str. 61)
   Sentencja

               1)

               Wyłączając obowiązek zapłaty wynagrodzenia należnego twórcom z tytułu użyczenia dokonywanego przez niemal wszystkie, jeśli nie wszystkie kategorie instytucji oddających w publiczne użyczenie utwory chronione prawem autorskim, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom państwa członkowskiego ciążącym na nim na mocy art. 1 i 5 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005.