title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 9 czerwca 2009 r.#NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.#Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Skarga konkurenta - Pisma Komisji do składającego skargę - Istniejąca pomoc - Akt niezaskarżalny - Niedopuszczalność.#Sprawa T-152/06.

text:
         WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (pierwsza izba)
      z dnia 9 czerwca 2009 r. (
            *1
         )
      „Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Skarga konkurenta — Pisma Komisji do składającego skargę — Istniejąca pomoc — Akt niezaskarżalny — Niedopuszczalność”
      W sprawie T-152/06

         NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja), reprezentowana przez adwokatów M. Merolę oraz L. Armatiego,
      strona skarżąca,
      przeciwko

         Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez T. Scharfa, działającego w charakterze pełnomocnika,
      strona pozwana,
      mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, która miała być zawarta w skierowanych do NDSHT pismach Komisji z dnia 24 marca i 28 kwietnia 2006 r., odnoszących się do skargi dotyczącej pomocy państwa, zgodnie z zarzutem bezprawnie przyznanej Stockholm Visitors Board AB przez miasto Sztokholm (sprawa CP 178/04 — Przyznanie pomocy państwa na rzecz SVB AB),
      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (pierwsza izba),
      w składzie: V. Tiili, prezes, F. Dehousse i I. Wiszniewska-Białecka (sprawozdawca), sędziowie,
      sekretarz: C. Kantza, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 1 lipca 2008 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

         Okoliczności powstania sporu

               1

               Skarżąca, NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB, jest spółką prawa szwedzkiego prowadzącą w Sztokholmie za pośrednictwem swej strony internetowej działalność jako biuro podróży. Oferuje ona pakiet usług obejmujący rezerwację pokoi hotelowych i kartę turystyczną o nazwie „Stockholm à la carte”, umożliwiającą jej posiadaczom dostęp do szeregu usług i obiektów w obrębie miasta Sztokholm, takich jak muzea i transport lokalny. Spółka ta została założona w 2001 r. w następstwie wycofania się z Destination Stockholm AB (DSAB) prywatnych podmiotów gospodarczych.

               2

               DSAB została założona w 1980 r. na mocy decyzji miasta Sztokholm i rady hrabstwa Sztokholm. Stanowiła formę partnerstwa utworzonego przez prywatne podmioty gospodarcze sektora turystycznego i miasto Sztokholm działające za pośrednictwem fundacji miejskiej Stockholm Information Services (SIS) (zwanej dalej „fundacją SIS”). W istocie DSAB była spółką zależną, której większość udziałów znajdowało się w posiadaniu fundacji SIS, utworzonej z kolei w 1978 r. w celu prowadzenia działalności z zakresu promocji turystycznej miasta Sztokholm oraz kontrolowanej i finansowanej wspólnie przez miasto i hrabstwo Sztokholm. Od roku 1980 DSAB zapewniała zakwaterowanie w Sztokholmie w hotelach po obniżonych cenach oraz ogół usług związanych z turystyką, w szczególności za pośrednictwem karty o nazwie „Stockholm Card”.

               3

               W 2001 r., w następstwie wycofania się prywatnych podmiotów gospodarczych z DSAB, władze Sztokholmu postanowiły dokonać jej reorganizacji, łącząc pozostałą jej działalność z działalnością fundacji SIS. W dniu 1 stycznia 2002 r. DSAB zmieniła nazwę i przekształciła się w Stockholm Visitors Board AB (zwaną dalej „SVB”), spółkę, której udziały znajdowały się w posiadaniu miasta Sztokholm za pośrednictwem różnych spółek zależnych. Od roku 2002 do zadań SVB należało udzielanie informacji turystycznej i promocja regionu Sztokholmu, przy czym działalność w tym zakresie należała uprzednio do zadań fundacji SIS. SVB prowadzi również działalność handlową powiązaną z działalnością w zakresie informacji turystycznej, polegającą między innymi na usługach rezerwacji pokoi hotelowych i sprzedaży „Stockholm Card”, która zapewnia bezpłatny dostęp do obiektów i infrastruktury w obrębie miasta Sztokholm.

               4

               W dniu 23 września 2004 r. skarżąca przekazała Komisji informacje dotyczące corocznych subwencji przyznanych SVB przez miasto Sztokholm w latach 2003, 2004 i 2005, twierdząc, że subwencje te stanowią pomoc państwa przyznaną przez Królestwo Szwecji z naruszeniem art. 88 ust. 3 WE. Na opisaną w skardze oraz przedstawioną następnie w uwagach skarżącej pomoc państwa składać się miały: coroczne przyznawanie środków z budżetu miasta Sztokholm na rzecz SVB, regularny zwrot strat SVB przed opodatkowaniem przez jej spółkę dominującą oraz preferencyjny dostęp do publicznej infrastruktury, takiej jak parking zarządzany przez miasto Sztokholm.

               5

               Skarżąca podnosi w skardze, że w braku gwarancji nieuzyskania nadwyżek rekompensaty w odniesieniu do działalności z zakresu informacji publicznej kwoty przyznane przez miasto Sztokholm mogłyby zostać wykorzystane przez SVB w celu finansowania działalności handlowej, którą SVB prowadzi obok działalności z zakresu udzielania informacji turystycznej, konkurując w tym względzie z innymi przedsiębiorstwami krajowymi i zagranicznymi, i tym samym mogłyby prowadzić do zakłóceń konkurencji. Pomoc taka w opinii skarżącej powinna zostać uznana za przyznaną bezprawnie, wobec braku decyzji Komisji ją zatwierdzającej, oraz za niezgodną ze wspólnym rynkiem.

               6

               Skarżąca uzupełniła skargę pismami zawierającymi szczegółowy opis historii, organizacji i działalności SVB i zwróciła się do Komisji o zastosowanie, aż do chwili wydania przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności omawianej pomocy ze wspólnym rynkiem, środków tymczasowych w trybie art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88] WE (Dz.U. L 83, s. 1), w celu zapobieżenia wyrządzeniu skarżącej poważnej i nieodwracalnej szkody.

               7

               Komisja przystąpiła do badania skargi: skierowała do władz szwedzkich wnioski o udzielenie informacji, jak również zainicjowała wymianę pism i zorganizowała spotkania z przedstawicielami tych władz oraz skarżącej. Władze szwedzkie przekazały Komisji informacje zawierające między innymi szczegółowy opis ewolucji działalności w zakresie promocji turystycznej miasta Sztokholm, począwszy od lat 30. Dostarczyły jej również wyciągi z przyjętych przez miasto Sztokholm uchwał dotyczących przeprowadzenia reorganizacji omawianej działalności, informacje finansowe w odniesieniu do każdej z działalności fundacji SIS i DSAB za lata budżetowe 1995–2001, a także informacje dotyczące środków przyznanych SVB przez miasto Sztokholm w latach budżetowych 2002, 2003 i 2004 oraz założenia na rok budżetowy 2005.

               8

               W dniu 24 marca 2006 r. prowadzący omawianą sprawę dyrektor należącej do komisyjnej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji dyrekcji Pomoc państwa 1: spójność i konkurencja (zwany dalej „prowadzącym sprawę dyrektorem służby Komisji”) wysłał skarżącej pismo o następującym brzmieniu:
               „KOMISJA EUROPEJSKA
               DG ds. Konkurencji
               Pomoc państwa 1: spójność i konkurencja
               Dyrektor […]
               Przedmiot: CP 178/2004 — Przyznanie pomocy państwa na rzecz SVB AB
               […]
               Niniejsze pismo stanowi odpowiedź na Państwa pisma z: 23 września 2004 r., 22 grudnia 2004 r., 10 stycznia 2005 r., 19 kwietnia 2005 r. oraz 14 lutego 2006 r. dotyczące opisanej w nagłówku skargi.
               Pragnę poinformować, że na podstawie dostępnych informacji właściwe służby Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji przyjęły, iż brak jest wystarczających podstaw uzasadniających dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie złożonej przez Państwa skargi. Jak Państwo wiedzą, uzyskaliśmy od zainteresowanego państwa członkowskiego istotne informacje, przekazane drogą pocztową i podczas spotkań. Ogół elementów stanu faktycznego i okoliczności sprawy był przedmiotem wnikliwego dochodzenia i analizy. Skarga Państwa klienta została potraktowana z należytą powagą, a nasze służby zrobiły co w ich mocy w celu zweryfikowania istnienia naruszenia art. 87 ust. 1 WE.
               Z przeprowadzonej przez nasze służby analizy wynika, że działalność związana ze »Stockholm Card« i rezerwacjami pokoi hotelowych (z wyjątkiem miejsc parkingowych objętych »Stockholm Card«) była prowadzona na zasadach rynkowych. Tym samym źródłem jej finansowania nie była pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. W odniesieniu do bezpłatnego korzystania z niektórych miejsc parkingowych można przyjąć, że nie ma ono wpływu na handel, a nawet gdyby tak było, pomoc ta była objęta »Stockholm Card« na długo przed przystąpieniem Szwecji do Unii Europejskiej w 1995 r., i stanowiła zatem istniejącą pomoc. Ponadto od dnia 1 stycznia 2006 r. usługa ta nie jest już objęta »Stockholm Card«.
               Co się tyczy innych aspektów działalności (udzielanie informacji turystycznej itp.), wydaje się, że objęte są one przepisami regulującymi świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym. Nie ma podstaw, by przyjąć, że w odniesieniu do działalności gospodarczej przyznane zostały subwencje krzyżowe. Gdyby usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym zostały uznane za pomoc państwa, pomoc ta byłaby — na co należy zwrócić uwagę — przyznawana na takich samych warunkach na długo przed rokiem 1995, a w konsekwencji stanowiłaby istniejącą pomoc.
               Reasumując, przeprowadzona przez nasze służby pogłębiona analiza skargi wskazuje, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia z istniejącą pomocą, która nie ma bezprawnego charakteru, a w każdym razie jest zgodna ze wspólnym rynkiem. Jako że nie ma powodu wszczęcia postępowania w celu zastosowania stosownych środków przewidzianych w art. 88 ust. 1 WE, służby Komisji nie biorą pod uwagę podjęcia innych działań w tej sprawie.
               Niemniej pozwolę sobie zwrócić Państwa uwagę na fakt, że jeżeli są Państwo przekonani — odmiennie niż nasze służby — że miała miejsce wypłata pomocy przyznanej bezprawnie, art. 87 ust. 1 WE ma bezpośrednią skuteczność i przyznaje jednostkom prawa, których ochrona należy do sądów krajowych. Mogą więc Państwo do nich skierować niniejszą sprawę.
               […]”.

               9

               W piśmie z dnia 5 kwietnia 2006 r. skarżąca poinformowała Komisję, że z pisma z dnia 24 marca 2006 r. wywiodła, iż analiza finansowania przyznanego SVB przez miasto Sztokholm doprowadziła Komisję do odrzucenia jej skargi i przyjęcia decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń względem zarzucanej pomocy, zgodnie z art. 13 i art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 659/1999. Na podstawie art. 20 wspomnianego rozporządzenia skarżąca zwróciła się do Komisji o przekazanie jej kopii tej decyzji.

               10

               W piśmie z dnia 28 kwietnia 2006 r. (zwanym dalej, łącznie z pismem z dnia 24 marca 2006 r., „zaskarżonymi pismami”), prowadzący sprawę dyrektor służby Komisji odpowiedział skarżącej w następujący sposób:
               „KOMISJA EUROPEJSKA
               DG ds. Konkurencji
               Pomoc państwa 1: spójność i konkurencja
               Dyrektor […]
               Przedmiot: CP 178/2004 — Przyznanie pomocy państwa na rzecz SVB AB
               […]
               Niniejsze pismo stanowi odpowiedź na Państwa pismo z dnia 5 kwietnia 2006 r. dotyczące opisanej w nagłówku pomocy.
               Jak miałem okazję wyjaśnić w piśmie z dnia 24 marca 2006 r., służby Komisji doszły do wniosku, że brak jest wystarczających podstaw uzasadniających dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie złożonej przez Państwa skargi. Z przekazanych przez władze szwedzkie drogą pocztową i podczas spotkań informacji wynika bowiem, że wskazane przez Państwa środki nie stanowią bezprawnie przyznanej pomocy państwa.
               Tym samym nie mamy możliwości przekazania Państwu, zgodnie z art. 20 rozporządzenia nr 659/1999, decyzji Komisji, o co zwracają się Państwo w piśmie.
               […]”.

         Przebieg postępowania i żądania stron

               11

               Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 6 czerwca 2006 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.

               12

               Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 1 września 2006 r. Komisja podniosła zarzut niedopuszczalności na podstawie art. 114 § 1 regulaminu Sądu.

               13

               W dniu 9 listopada 2006 r. skarżąca złożyła uwagi w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności.

               14

               Postanowieniem z dnia 15 marca 2007 r. Sąd (czwarta izba) pozostawił zarzut niedopuszczalności i kwestię kosztów do rozstrzygnięcia w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.

               15

               W dniu 3 maja 2007 r. Komisja przedstawiła swoją odpowiedź na skargę.

               16

               Pismem z dnia 28 czerwca 2007 r. skarżąca zrzekła się prawa do złożenia repliki.

               17

               Wskutek zmiany składu izb Sądu sędzia sprawozdawca został przydzielony do pierwszej izby, której następnie przekazano niniejszą sprawę.

               18

               Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (pierwsza izba) postanowił o otwarciu procedury ustnej.

               19

               Na rozprawie w dniu 1 lipca 2008 r. wysłuchane zostały wystąpienia stron i ich odpowiedzi na pytania Sądu. Sąd wezwał Komisję do przedłożenia określonych dokumentów w terminie dwóch tygodni. Komisja przedłożyła dokumenty w dniu 11 lipca 2008 r. Skarżąca przedstawiła uwagi w przedmiocie tych dokumentów w piśmie z dnia 6 sierpnia 2008 r.

               20

               W dniu 23 stycznia 2009 r. Sąd postanowił o zamknięciu procedury ustnej.

               21

               Skarżąca wnosi do Sądu o:

                        —

                        oddalenie zarzutu niedopuszczalności i uznanie skargi za dopuszczalną;

                        —

                        stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w zaskarżonych pismach;

                        —

                        nakazanie Komisji wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 WE;

                        —

                        obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               22

               Komisja wnosi do Sądu o:

                        —

                        odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej lub oddalenie jej jako bezzasadnej;

                        —

                        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

         Co do prawa

         Argumenty stron

               23

               Komisja utrzymuje, że zaskarżone pisma nie stanowią, oddzielnie ani łącznie, decyzji Komisji, a tym samym nie można ich uznać za akt zaskarżalny. W konsekwencji, zdaniem Komisji, skarga jest niedopuszczalna.

               24

               Po pierwsze, podnosi ona, że treść zaskarżonych pism nie ma charakteru rozstrzygającego. Zwraca uwagę, że zgodnie z orzecznictwem wysłanie przez instytucję wspólnotową pisma w odpowiedzi na wniosek nie wystarczy, by pismo to mogło zostać zakwalifikowane jako decyzja w rozumieniu art. 230 WE. Pismo z dnia 24 marca 2006 r. miało wskazywać, że to właściwe służby Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji, a nie Komisja lub członek Komisji odpowiedzialny za dziedzinę konkurencji, doszły do wniosku, by nie kontynuować postępowania wyjaśniającego. Pismo z dnia 28 kwietnia 2006 r. miało wskazywać wyraźnie, w odpowiedzi na wniosek skarżącej, że nie istniała decyzja Komisji, która mogłaby zostać przekazana skarżącej. Komisja nie zajęła bowiem ostatecznego stanowiska. Skarżąca podkreślała zresztą wielokrotnie w skardze brak końcowego stanowiska Komisji. Zaskarżone pisma miały służyć powiadomieniu skarżącej, że służby Komisji nie znalazły wystarczających podstaw do wydania rozstrzygnięcia w sprawie lub do kontynuowania postępowania wyjaśniającego w przedmiocie zarzucanej pomocy. Okoliczność, że służby Komisji przedstawiają swoje rozważania na temat sprawy, w trosce o zachowanie przejrzystości, nie stoi na przeszkodzie uznaniu zaskarżonych pism za informację w rozumieniu art. 20 rozporządzenia nr 659/1999.

               25

               Argument skarżącej, zgodnie z którym pozbawiony znaczenia jest fakt, w jakiej formie powoływana decyzja została przyjęta, jest w opinii Komisji nieadekwatny w niniejszej sprawie, ponieważ skarżąca powinna była wykazać, że zaskarżone pisma stanowią decyzję ze względu na ich treść. Tymczasem, jako że zaskarżone pisma nie wywierają żadnych skutków prawnych w odniesieniu do sytuacji skarżącej, nie mogą zostać zakwalifikowane jako decyzja. Ponadto Komisja podkreśla, że zaskarżone pisma nie wskazują podstawy prawnej, zostały wysłane przez służby Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji, a nie przez Komisję jako organ kolegialny lub właściwego w tym zakresie członka Komisji, a zaadresowane zostały do skarżącej, a nie do Królestwa Szwecji. Powyższe czynniki stanowią według Komisji dodatkowe argumenty przemawiające za tym, że zaskarżone pisma nie stanowią, oddzielnie ani łącznie, decyzji Komisji.

               26

               Po drugie, Komisja twierdzi, że nie wydała decyzji ani nie zajęła ostatecznego stanowiska. W zaskarżonych pismach nie wskazała, że przyjęła decyzję w trybie art. 13 lub art. 4 rozporządzenia nr 659/1999. Okoliczność, że skarżąca w piśmie z dnia 5 kwietnia 2006 r. zwraca się do Komisji o przesłanie jej decyzji, ukazuje, że nie uznała ona pisma z dnia 24 marca 2006 r. za decyzję. Pismo z dnia 28 kwietnia 2006 r. ogranicza się do poinformowania skarżącej, iż żadna decyzja nie może zostać jej przekazana. Połączenie tych dwóch pism, z których żadne nie stanowi decyzji, nie może, zdaniem Komisji, stanowić decyzji. Komisja utrzymuje, że przy założeniu, że sprawa dotyczy bezprawnie przyznanej pomocy, nie przyjęła ona żadnej z decyzji przewidzianych w art. 4 rozporządzenia nr 659/1999, a ponadto nie stwierdziła ostatecznie, że środki będące przedmiotem niniejszej sprawy stanowiły istniejącą pomoc. Służby Komisji zatrzymały się na etapie postępowania poprzedzającym etap, na którym Komisja powinna podjąć decyzję. Ponieważ skarżąca wydaje się w sposób dorozumiany zakładać brak działania ze strony Komisji w sytuacji, której na Komisji ciążył obowiązek działania, powinna była wnieść skargę o stwierdzenie jej bezczynności.

               27

               Po trzecie, Komisja zwraca uwagę, że aktami, jakie mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w trybie art. 230 WE, są wyłącznie akty wywołujące wiążące skutki prawne mogące naruszać interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej. Wobec braku decyzji Komisji sytuacja prawna skarżącej nie została zmieniona poprzez wysłanie zaskarżonych pism.

               28

               Skarżąca jest zdania, że podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności musi zostać oddalony. Jak wynika z orzecznictwa, pismo wysłane składającemu skargę do Komisji, podające ostateczne stanowisko Komisji w dziedzinie pomocy państwa, stanowi decyzję, nawet jeśli nie zostało zaadresowane do danego państwa członkowskiego. Oświadczenie, zgodnie z którym służby Komisji doszły do wniosku, że brak jest wystarczających podstaw uzasadniających dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie złożonej skargi, stanowi w opinii skarżącej ostateczną decyzję, na mocy której Komisja odmówiła wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE i na mocy której sprawę umorzyła. Tym samym zaskarżone pisma stanowiły akt zaskarżalny w rozumieniu art. 230 WE.

               29

               Skarżąca argumentuje, że zgodnie z orzecznictwem w celu ustalenia, czy dany akt wywołuje wiążące skutki prawne, a co za tym idzie — czy może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, należy poddać analizie jego treść. Forma, w jakiej dana decyzja została przyjęta, pozostaje bez znaczenia. Tymczasem zdaniem skarżącej zaskarżone pisma zawierają, oddzielnie lub łącznie, ostateczne stanowisko Komisji w odniesieniu do skargi złożonej przez skarżącą i wywierają wpływ na jej sytuację prawną. Jako bezpośrednia konkurentka spółki korzystającej z zarzucanej pomocy skarżąca mogłaby zostać zakwalifikowana jako zainteresowana strona w rozumieniu art. 1 lit. h) rozporządzenia nr 659/1999 i przysługiwałyby jej gwarancje proceduralne przewidziane w art. 88 ust. 2 WE i art. 6 rozporządzenia nr 659/1999, gdyby zostało wszczęte formalne postępowanie wyjaśniające.

               30

               Skarżąca podnosi, że wszystkie argumenty Komisji dotyczące niedopuszczalności skargi odnosiły się wyłącznie do formy, a nie treści zaskarżonych pism i żaden z tych argumentów nie może zostać uznany za adekwatny. Wskazuje po pierwsze, że fakt, iż zaskarżone pisma zostały wysłane przez dyrektora służby komisyjnej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji jest pozbawiony znaczenia. Wobec braku zastrzeżenia, że zaskarżone pisma wyrażają jedynie osobisty punkt widzenia ich autora, należy uznać, iż wyrażono w nich stanowisko Komisji, a tym samym — mogą być one przedmiotem skargi.

               31

               Po drugie, Komisja nie może twierdzić, że skoro zaskarżone pisma nie zostały zaadresowane do państwa członkowskiego, to nie stanowią one decyzji Komisji. Skarżąca przypomina, że zgodnie z orzecznictwem pismo zaadresowane do składającego skargę do Komisji, podające ostateczne stanowisko Komisji w przedmiocie pomocy pństwa, może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności. W przeciwnym przypadku składający skargę do Komisji byłby pozbawiony jakiejkolwiek możliwości kwestionowania ostatecznego stanowiska Komisji w przedmiocie jego skargi, a w konsekwencji Komisja mogłaby obchodzić obowiązki ciążące na niej na mocy rozporządzenia nr 659/1999.

               32

               Po trzecie, skarżąca twierdzi, że odmowa ze strony Komisji przekazania jej kopii decyzji potwierdza, że pismo z dnia 24 marca 2006 r. zawierało ostateczne stanowisko Komisji. Ponieważ skarżąca nie mogła uzyskać dodatkowego uzasadnienia, jedynym dostępnym jej środkiem zaskarżenia miało być zakwestionowanie decyzji zawartej w zaskarżonych pismach. Skarżąca zwraca uwagę ponadto na oględny język wypowiedzi w zaskarżonych pismach, dowodzący, że Komisja żywiła wątpliwości co do kwalifikacji i zgodności przedmiotowych środków, które powinny były doprowadzić do wszczęcia przez nią formalnego postępowania wyjaśniającego. Komisja nie ograniczyła się bowiem do stwierdzenia braku wystarczających podstaw do przyjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, jak uczyniłaby to w nieformalnym powiadomieniu dokonanym na podstawie art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 659/1999. Treść zaskarżonych pism, mimo oględnego języka, wskazuje zdaniem skarżącej jednoznacznie, że Komisja zajęła w odpowiedzi na skargę skarżącej jasne i ostateczne stanowisko.

               33

               Co więcej, skarżąca utrzymuje, że zaskarżonych pism Komisji nie można postrzegać jako aktów przygotowawczych, gdyż ich treść wskazuje, iż Komisja nie brała pod uwagę możliwości podjęcia innych działań w ramach badania pomocy, o której mowa w skardze. Gwarancje proceduralne przyznane składającym skargi do Komisji w dziedzinie pomocy państwa stałyby się całkowicie bezużyteczne, gdyby Komisja mogła korzystać z immunitetu dzięki samemu tylko użyciu oględnego języka w jej decyzjach.

               34

               Wreszcie zdaniem skarżącej argument Komisji, zgodnie z którym w braku decyzji skarżąca powinna była wnieść skargę o stwierdzenie nieważności, należy oddalić w niniejszej sprawie. Z orzecznictwa wynika, że taka skarga nie może zostać wniesiona w przypadku jasnego i wyraźnego zajęcia przez Komisję stanowiska w przedmiocie skargi do niej złożonej. Ponieważ art. 230 WE i 232 WE stanowią wyraz jednego i tego samego środka zaskarżenia, to zaskarżony powinien zostać akt zawierający stanowisko Komisji, a w konsekwencji niniejsza skarga o stwierdzenie nieważności jest według skarżącej środkiem odpowiednim.

         Ocena Sądu

               35

               Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wysłanie pisma przez instytucję wspólnotową do adresata w odpowiedzi na jego wniosek nie wystarcza do zakwalifikowania tego pisma jako decyzji w rozumieniu art. 230 WE, otwierającej w ten sposób drogę do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności (wyroki Sądu: z dnia 22 maja 1996 r. w sprawie T-277/94 AITEC przeciwko Komisji, Rec. s. II-351, pkt 50; z dnia 22 października 1996 r. w sprawie T-154/94 CSF i CSME przeciwko Komisji, Rec. s. II-1377, pkt 51; postanowienie Sądu z dnia 5 listopada 2003 r. w sprawie T-130/02 Kronoply przeciwko Komisji, Rec. s. II-4857, pkt 42).

               36

               Również zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 230 WE mogą być jedynie akty wywołujące wiążące skutki prawne mogące naruszyć interesy skarżącego poprzez znaczącą zmianę jego sytuacji prawnej (wyrok Trybunału z dnia 11 listopada 1981 r. w sprawie 60/81 IBM przeciwko Komisji, Rec. s. 2639, pkt 9; wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie T-351/02 Deutsche Bahn przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-1047, pkt 35; ww. w pkt 35 postanowienie w sprawie Kronoply przeciwko Komisji, pkt 43).

               37

               Aby określić, czy dany akt lub decyzja wywołuje takie skutki, należy skupić się na samej ich treści (ww. w pkt 35 postanowienie w sprawie Kronoply przeciwko Komisji, pkt 44). Natomiast forma, w której wydano akt czy decyzję, jest co do zasady obojętna z punktu widzenia oceny dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności (zob. podobnie ww. w pkt 36 wyrok w sprawie IBM przeciwko Komisji, pkt 9).

               38

               W tym względzie należy przypomnieć, że chociaż adresatem decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie badania zgodności z traktatem WE środków pomocowych w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 659/1999 jest zawsze zainteresowane państwo członkowskie, powiadomienie zaadresowane do składającego skargę do Komisji może odzwierciedlać treść takiej decyzji, nawet jeżeli nie została ona wysłana do zainteresowanego państwa członkowskiego (postanowienie Sądu z dnia 30 września 1999 r. w sprawie T-182/98 UPS Europe przeciwko Komisji, Rec. s. II-2857, pkt 38).

               39

               Tytułem wstępu należy przybliżyć przewidziany przez rozporządzenie nr 659/1999 reżim prawny znajdujący zastosowanie do składanych do Komisji skarg w dziedzinie pomocy państwa.

               40

               Po zbadaniu przez Komisję, zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999, informacji dotyczących domniemanej pomocy przyznanej bezprawnie, art. 13 tego rozporządzenia nakłada na tę instytucję obowiązek, w odniesieniu do pomocy przyznanej bezprawnie, zakończenia wstępnego badania w drodze decyzji, podjętej zgodnie z art. 4 wspomnianego rozporządzenia.

               41

               W przypadku otrzymania informacji na temat ewentualnego istnienia pomocy państwa Komisja, poza możliwością wydania decyzji na podstawie art. 4 rozporządzenia nr 659/1999, nie ma innego wyboru niż poinformowanie zainteresowanych stron na podstawie art. 20 ust. 2 zdanie drugie tego rozporządzenia o tym, że „istnieją niewystarczające podstawy do przyjęcia opinii [rozstrzygnięcia] w sprawie” (zob. ww. w pkt 36 wyrok w sprawie Deutsche Bahn przeciwko Komisji, pkt 43).

               42

               Z orzecznictwa wynika, że aby ocenić, czy pismo przekazane składającemu skargę do Komisji w odpowiedzi na tę skargę stanowi akt zaskarżalny, Sąd musi ustalić — biorąc pod uwagę treść zaskarżonego aktu — czy stanowi on decyzję w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 659/1999, czy jedynie nieformalne powiadomienie, takie jak przewidziane w art. 20 ust. 2 zdanie drugie tego rozporządzenia (zob. podobnie ww. w pkt 36 wyrok w sprawie Deutsche Bahn przeciwko Komisji, pkt 44).

               43

               Tym samym, jak wynika z ustanowionej w rozporządzeniu nr 659/1999, a w szczególności w jego art. 20 ust. 2 procedury znajdującej zastosowanie do skarg składanych do Komisji w dziedzinie pomocy państwa, wprawdzie Komisja ma obowiązek niezwłocznie zbadać udzielone jej przez podmiot trzeci w skardze informacje dotyczące domniemanej pomocy przyznanej bezprawnie, lecz nie jest zobowiązana do przyjęcia decyzji w rozumieniu art. 4 wspomnianego rozporządzenia w odpowiedzi na każdą skargę.

               44

               Ciążący na Komisji obowiązek wydania decyzji w odpowiedzi na skargę dotyczy jedynie przypadku przewidzianego w art. 13 rozporządzenia nr 659/1999. Artykuł 20 ust. 2 zdanie drugie tego rozporządzenia stanowi, że Komisja może poprzestać na listownym poinformowaniu składającego skargę o braku wystarczających podstaw do przyjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Sytuacja taka zachodzi w szczególności wtedy, gdy art. 13 rozporządzenia nr 659/1999 nie znajduje zastosowania z tego względu, że skarga do Komisji nie dotyczy pomocy przyznanej bezprawnie, lecz w rzeczywistości odnosi się do istniejącej pomocy.

               45

               W celu ustalenia, czy niniejsza skarga jest dopuszczalna należy zbadać, czy z treści zaskarżonych pism wynika, że mogą one zostać uznane za decyzję w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 659/1999 adresowaną w rzeczywistości do zainteresowanego państwa członkowskiego i naruszającą interesy skarżącej poprzez istotną zmianę jej sytuacji prawnej.

               46

               Po pierwsze, należy dokonać analizy treści zaskarżonych pism.

               47

               W piśmie z dnia 24 marca 2006 r. prowadzący sprawę dyrektor służby Komisji poinformował skarżącą, iż w jego opinii brak jest wystarczających podstaw uzasadniających dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie złożonej do Komisji skargi. Podkreślił, że skarga była przedmiotem wnikliwej analizy.

               48

               Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że skoro prowadzący sprawę dyrektor służby Komisji wskazał w części pierwszej akapitu trzeciego pisma z dnia 24 marca 2006 r., że działalność związana ze „Stockholm Card” (z wyjątkiem miejsc parkingowych) i rezerwacjami pokoi hotelowych była prowadzona na zasadach rynkowych, to stwierdził on w ten sposób, że działalność ta nie była finansowana z subwencji opisanych w skardze do Komisji. Tym samym nie wskazał, że opisane w skardze do Komisji subwencje nie spełniały przesłanek niezbędnych do zakwalifikowania ich jako pomoc państwa w rozumieniu art. 87 WE. Wobec tego z tej części pierwszej akapitu trzeciego pisma z dnia 24 marca 2006 r. nie można wyprowadzić wniosku, że Komisja uznała, iż opisane w skardze do Komisji subwencje w tym zakresie nie stanowią pomocy państwa.

               49

               Następnie, w części drugiej akapitu trzeciego pisma z dnia 24 marca 2006 r. prowadzący sprawę dyrektor służby Komisji wskazał, że w odniesieniu do bezpłatnego korzystania przez SVB z niektórych miejsc parkingowych można przyjąć, iż nie ma ono wpływu na handel, a w każdym razie — jako że pomoc ta była objęta „Stockholm Card” przed 1995 r., czyli przed przystąpieniem Szwecji do Unii Europejskiej — stanowiła ona istniejącą pomoc. W akapicie czwartym pisma z dnia 24 marca 2006 r. wyjaśnił on, że inne aspekty działalności SVB wydają się być objęte przepisami regulującymi świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym, toteż — gdyby przyjąć, że ich finansowanie stanowi pomoc państwa — należy zwrócić uwagę, że ta pomoc była przyznawana na takich samych warunkach na długo przed rokiem 1995, zatem stanowiła istniejącą pomoc. Z powyższego wynika, że ponieważ prowadzący sprawę dyrektor służby Komisji uznał pomoc opisaną w skardze do Komisji za istniejącą pomoc, nie przeprowadził bardziej pogłębionej analizy jej kwalifikacji jako pomocy państwa.

               50

               Na koniec prowadzący sprawę dyrektor służby Komisji podkreślił, że analiza skargi wykazała, iż opisane środki stanowiły istniejącą pomoc, a nie pomoc bezprawnie przyznaną.

               51

               W piśmie z dnia 28 kwietnia 2006 r., w odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 5 kwietnia 2006 r., prowadzący sprawę dyrektor służby Komisji przypomniał, że środki opisane w skardze do Komisji nie stanowiły bezprawnie przyznanej pomocy, a co za tym idzie niemożliwe było przekazanie skarżącej decyzji zgodnie z art. 20 rozporządzenia nr 659/1999.

               52

               Z pisma z dnia 28 kwietnia 2006 r. oraz z treści pisma z dnia 24 marca 2006 r. wynika jasno, że Komisja uznała — w następstwie wstępnego badania informacji przekazanych jej przez zainteresowane państwo członkowskie — opisane w skardze do Komisji środki za niestanowiące pomocy przyznanej bezprawnie w rozumieniu art. 1 lit. f) rozporządzenia nr 659/1999. W zaskarżonych pismach Komisja jedynie poinformowała skarżącą, że z pierwszej, wstępnej oceny wynikało, iż pomoc opisana w skardze do Komisji stanowiła istniejącą pomoc objętą procedurą przewidzianą w art. 88 ust. 1 WE.

               53

               Należy ponadto zauważyć, że nawet gdyby Komisja stwierdziła w części pierwszej akapitu trzeciego pisma z dnia 24 marca 2006 r., że działalność związana ze „Stockholm Card” i rezerwacjami pokoi hotelowych była finansowana z subwencji opisanych w skardze do Komisji, nie zmieniłoby to jej wniosku, zgodnie z którym subwencje te, jako przyznawane na długo przed rokiem 1995, stanowiły istniejącą pomoc.

               54

               Tym samym z treści zaskarżonych pism wynika, że Komisja zdecydowała o nienadawaniu skardze dalszego biegu ze względu na fakt, że sporna pomoc stanowiła istniejącą pomoc.

               55

               W tym względzie, w toku rozprawy, Komisja nie mogła skutecznie twierdzić, z jednej strony, że nie była w stanie zrozumieć zaskarżonych pism, a z drugiej strony — że pismo z dnia 24 marca 2006 r. zawierało niejasne sformułowania; z powyższego wynika, że jej służby nie podały żadnych powodów braku dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie skargi.

               56

               Po drugie, należy sprawdzić, czy zaskarżone pisma w zakresie, w jakim kwalifikowały pomoc opisaną w skardze do Komisji jako istniejącą pomoc, mogą zostać uznane za decyzję naruszającą interesy skarżącej poprzez istotną zmianę jej sytuacji prawnej.

               57

               W tej kwestii trzeba przypomnieć, że w dziedzinie istniejącej pomocy inicjatywa należy wyłącznie do Komisji (wyrok Trybunału z dnia 9 sierpnia 1994 r. w sprawie C-44/93 Namur-Les assurances du crédit, Rec. s. I-3829, pkt 11). W ramach kompetencji przyznanej Komisji w celu stałego badania istniejącej pomocy Komisja nie może być zmuszona, na podstawie skargi, do skierowania do państwa członkowskiego, zgodnie z art. 18 rozporządzenia nr 659/1999, zalecenia zawierającego propozycję właściwych środków (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 22 października 1996 r. w sprawie T-330/94 Salt Union przeciwko Komisji, Rec. s. II-1475, pkt 33–35).

               58

               Poza tym z utrwalonego orzecznictwa wynika, że jeśli informacje dostarczone przez państwo członkowskie dają, w ramach wstępnego badania, podstawy do uznania, że prawdopodobne jest, iż sporne środki stanowią istniejącą pomoc, Komisja powinna zastosować wobec nich tryb przewidziany w art. 88 ust. 1 i 2 WE. Jeśli natomiast dostarczone przez państwo członkowskie informacje nie pozwalają na dojście do takiego wstępnego wniosku lub jeśli państwo członkowskie nie dostarczyło żadnej informacji na ten temat, Komisja powinna zastosować wobec tych środków tryb przewidziany w art. 88 ust. 3 i 2 WE (wyrok Trybunału z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie C-400/99 Włochy przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-3657, pkt 55).

               59

               Ponadto należy zaznaczyć, że określona w art. 17–19 rozporządzenia nr 659/1999 procedura mająca zastosowanie do istniejącej pomocy nie przewiduje przyjęcia przez Komisję po zakończeniu wstępnego badania jakiejkolwiek decyzji adresowanej do zainteresowanego państwa członkowskiego.

               60

               Z powyższego wynika, że składający skargę nie może, na podstawie skargi skierowanej do Komisji, zmusić tej ostatniej do oceny zgodności istniejącej pomocy ze wspólnym rynkiem. Jeżeli Komisja dojdzie do wniosku, po przeprowadzeniu pierwszej oceny, że skarga odnosi się nie do bezprawnie przyznanej pomocy, lecz do istniejącej pomocy, nie ma obowiązku skierowania do zainteresowanego państwa członkowskiego decyzji w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 659/1999 i nie może zostać zmuszona do zastosowania procedury ustanowionej w art. 88 ust. 1 WE.

               61

               Należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie Komisja uznała, w zaskarżonych pismach, że pomoc opisana w skardze stanowiła istniejącą pomoc. Wypływa z tego wniosek, że ponieważ art. 13 rozporządzenia nr 659/1999 dotyczący pomocy bezprawnie przyznanej nie znajduje zastosowania, Komisja nie mogła wydać decyzji w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 659/1999. W konsekwencji, w odpowiedzi na skargę skarżącej, Komisja mogła jedynie poinformować ją o braku wystarczających podstaw do przyjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z art. 20 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 659/1999.

               62

               Co więcej, z zaskarżonych pism wynika, że wstępna ocena pomocy opisanej w skardze doprowadziła Komisję do wniosku, że procedura określona w art. 88 ust. 1 WE znajdowała zastosowanie z tego względu, że poddana analizie pomoc stanowiła istniejącą pomoc. Tym samym, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, zaskarżone pisma nie stanowiły decyzji o umorzeniu sprawy na tej podstawie, że wspomniane subwencje nie stanowiły pomocy państwa.

               63

               Poza tym, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, zaskarżone pisma nie stanowią również odmowy wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, określonego w art. 88 ust. 2 WE. Trzeba bowiem stwierdzić, że Komisja nie mogła nawet wszcząć takiego postępowania, gdyż pierwsze przeprowadzone przez nią badanie wykazało, że sporna pomoc stanowi istniejącą pomoc (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 5 października 1994 r. w sprawie C-47/91 Włochy przeciwko Komisji, Rec. s. I-4635, pkt 24; ww. w pkt 35 wyrok w sprawie CSF i CSME przeciwko Komisji, pkt 49).

               64

               Dodać należy, że sprzeczne z systematyką procedury kontroli pomocy państwa byłoby założenie, że Komisja, informując składającego skargę, że jego skarga dotyczy istniejącej pomocy, musi wydać decyzję w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 659/1999. Takie rozwiązanie oznaczałoby, że jeżeli do Komisji wpłynęła skarga dotycząca istniejącej pomocy, ma ona obowiązek zbadać zgodność tej pomocy ze wspólnym rynkiem. Jednakże, jak zostało wskazane w pkt 57 powyżej, na podstawie art. 88 ust. 1 WE wyłącznie do Komisji należy inicjatywa w zakresie stosowania procedury stałego badania istniejącej pomocy.

               65

               W konsekwencji Komisja, uznawszy, że pomoc opisana w skardze stanowiła istniejącą pomoc, słusznie wskazała w piśmie z dnia 28 kwietnia 2006 r., że nie miała możliwości przekazania skarżącej kopii decyzji w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 659/1999, o którą skarżąca zwróciła się w piśmie z dnia 5 kwietnia 2006 r.

               66

               Należy również przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem system istniejącej pomocy może być w dalszym ciągu wdrażany, dopóki Komisja nie stwierdzi jego niezgodności ze wspólnym rynkiem (wyrok Trybunału z dnia 15 marca 1994 r. w sprawie C-387/92 Banco Exterior de España, Rec. s. I-877, pkt 20; postanowienie Sądu z dnia 2 czerwca 2003 r. w sprawie T-276/02 Forum 187 przeciwko Komisji, Rec. s. II-2075, pkt 48).

               67

               Z orzecznictwa wynika również, że kiedy Komisja przystępuje do badania pomocy w ramach stałego badania istniejącej pomocy, sytuacja prawna nie zmienia się aż do ewentualnego przyjęcia przez zainteresowane państwo członkowskie propozycji właściwych środków lub do wydania przez Komisję ostatecznej decyzji (wyrok Trybunału z dnia 9 października 2001 r. w sprawie C-400/99 Włochy przeciwko Komisji, Rec. s. I-7303, pkt 61).

               68

               Co za tym idzie, zaskarżone pisma w zakresie, w jakim kwalifikowały pomoc opisaną w skardze do Komisji jako istniejącą pomoc, nie mają cech decyzji wywołującej wiążące skutki prawne mogące naruszyć interesy skarżącej.

               69

               Słuszności tego wniosku nie podważa zawarte w piśmie z dnia 24 marca 2006 r. stwierdzenie, zgodnie z którym pomoc opisana w skardze do Komisji i zakwalifikowana jako istniejąca pomoc „w każdym razie jest zgodna ze wspólnym rynkiem”. Po pierwsze bowiem, jak Komisja wskazała również w tym piśmie, chodziło o poinformowanie składającego skargę, że nie brała ona pod uwagę w tamtym czasie zastosowania procedury ustanowionej w art. 88 ust. 1 WE, co zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 57 powyżej należy do jej wyłącznej inicjatywy. Po drugie, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 66 powyżej, taka informacja nie wywołuje wiążących skutków prawnych mogących naruszyć interesy skarżącej.

               70

               Z powyższego wynika, że zaskarżone pisma należy uznać za nieformalne powiadomienie przewidziane w art. 20 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 659/1999, którego treść nie odzwierciedla decyzji w rozumieniu art. 4 tego rozporządzenia. W konsekwencji zaskarżone pisma nie stanowią aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 230 WE.

               71

               Wreszcie należy przypomnieć, że w ramach kontroli przestrzegania przez państwa członkowskie obowiązków nałożonych na nie przez art. 87 WE i 88 WE sądy krajowe i Komisja wykonują odrębne i uzupełniające się zadania. Rolą sądu krajowego jest ochrona praw, które jednostki wywodzą z bezpośredniej skuteczności zakazu ustanowionego w art. 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE. Do sądu krajowego może zatem zostać wniesiona sprawa o stwierdzenie bezprawności przyznanej pomocy państwa i zarządzenie jej zwrotu.

               72

               Stwierdzenie niedopuszczalności skargi w niniejszej sprawie nie skutkuje pozbawieniem skarżącej możliwości poddania kontroli sądowej zgodności z prawem spornej pomocy. Sądy krajowe mają bowiem obowiązek zapewnić, że z naruszenia art. 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE zostaną wyciągnięte wszelkie konsekwencje zgodnie z prawem krajowym, tak w odniesieniu do ważności aktów wykonawczych dla środków pomocowych, jak i w odniesieniu do zwrotu wsparcia finansowego przyznanego z naruszeniem tego postanowienia (wyroki Trybunału: z dnia 21 listopada 1991 r. w sprawie C-354/90 Fédération nationale du commerce extérieur des produits alimentaires i Syndicat national des négociants et transformateurs de saumon, Rec. s. I-5505, pkt 12; z dnia 12 lutego 2008 r. w sprawie C-199/06 CELF i ministre de la Culture et de la Communication, Zb.Orz. s. I-469, pkt 41).

               73

               Ponadto sformułowane przez skarżącą żądanie nakazania Komisji przez Sąd wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego jest niedopuszczalne, jako że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach skargi o stwierdzenie nieważności opartej na art. 230 WE właściwość sądu wspólnotowego ograniczona jest do kontroli legalności zaskarżonego aktu, toteż Sąd nie może, w ramach wykonywania jego właściwości, skierować nakazu do instytucji wspólnotowych (wyrok Trybunału z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie C-5/93 P DSM przeciwko Komisji, Rec. s. I-4695, pkt 36; wyrok Sądu z dnia 24 lutego 2000 r. w sprawie T-145/98 ADT Projekt przeciwko Komisji, Rec. s. II-387, pkt 83, 84).

               74

               Z ogółu powyższych rozważań wynika, że skarga jest niedopuszczalna w całości.

         W przedmiocie kosztów

               75

               Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami, zgodnie z żądaniem Komisji.

               Z powyższych względów
               SĄD (pierwsza izba)
               orzeka, co następuje:

                           1)

                           Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                           2)

                           NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

                     Tiili
                     Dehousse
                     Wiszniewska-Białecka
                     Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 9 czerwca 2009 r.
                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: angielski.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 1995 r. # S. E. Klaus przeciwko Bestuur van de Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Arrondissementsrechtbank Amsterdam - Niderlandy. # Zabezpieczenie społeczne. # Sprawa C-482/93.


Wyrok Trybunału z dnia 11 marca 1997 r. # Ayse Süzen przeciwko Zehnacker Gebäudereinigung GmbH Krankenhausservice. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Arbeitsgericht Bonn - Niemcy. # Sprawa C-13/95.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 15 lipca 1997 r. # R przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy. # Sprawa T-187/95.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 kwietnia 1994 r. # Ballast Nedam Groep NV przeciwko Belgische Staat. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Raad van State - Belgia. # Swoboda świadczenia usług. # Sprawa C-389/92.


title: Wyrok Trybunału (pełny skład) z dnia 23 marca 2004 r. # Republika Francuska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa C-233/02.

text:
      WYROK TRYBUNAŁU (pełny skład)
      z dnia 23 marca 2004 r.(*)

      Wytyczne w dziedzinie współpracy regulacyjnej i przejrzystości zawarte ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki – Brak charakteru wiążącego
      W sprawie C‑233/02
      Republika Francuska, reprezentowana przez R. Abrahama, G. de Bergues’a i P. Boussaroque’a, działających w charakterze pełnomocników, z adresem
         do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez P.J. Kuijpera i A. van Solingego, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń
         w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      popieranej przez
      Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, reprezentowane przez J. Collinsa, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez M. Hoskinsa, barrister, z adresem
         do doręczeń w Luksemburgu,

      interwenient,
      mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji, na podstawie której Komisja zawarła ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki
         umowę w sprawie wytycznych w dziedzinie współpracy regulacyjnej i przejrzystości,

      TRYBUNAŁ (pełny skład),
      w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C.W.A. Timmermans (sprawozdawca), C. Gulmann i J.N. Cunha Rodrigues, prezesi izb,
         A. La Pergola, J.P. Puissochet i R. Schintgen, F. Macken i N. Colneric, i S. von Bahr, sędziowie,

      rzecznik generalny: S. Alber,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając sprawozdanie sędziego sprawozdawcy,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 25 września 2003 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        W skardze złożonej w sekretariacie Trybunału w dniu 21 czerwca 2002 r. Republika Francuska wniosła, w trybie art. 230 WE,
         o stwierdzenie nieważności decyzji, na podstawie której Komisja Wspólnot Europejskich zawarła ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki
         umowę zatytułowaną „Wytyczne w dziedzinie współpracy regulacyjnej i przejrzystości” (zwanych dalej odpowiednio „zaskarżoną
         decyzją” i „wytycznymi”).

       Ramy prawne i stan faktyczny
       Traktat
      2        W tytule IX części III traktatu WE zatytułowanym „Wspólna polityka handlowa” zawarty jest art. 133 ust. 1–4 WE, który stanowi:

      „1.      Wspólna polityka handlowa jest oparta na jednolitych zasadach, zwłaszcza w odniesieniu do zmian stawek celnych, zawierania
         umów celnych i handlowych, ujednolicenia środków liberalizacyjnych, polityki eksportowej i handlowych środków ochronnych podejmowanych
         w przypadku dumpingu lub subsydiów.

      2.      Komisja przedkłada Radzie propozycje w celu wykonania wspólnej polityki handlowej.
      3.      Jeżeli istnieje potrzeba wynegocjowania umów z jednym lub większą liczbą państw albo organizacji międzynarodowych, Komisja
         przedstawia zalecenia Radzie, która upoważnia ją do rozpoczęcia koniecznych rokowań.

      Komisja prowadzi te rokowania w konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę w celu wsparcia jej w tym zadaniu
         i w ramach dyrektyw, jakie Rada może do niej kierować.

      Stosują się odpowiednie postanowienia artykułu 300.
      4.      W wykonywaniu uprawnień przyznanych jej niniejszym artykułem Rada stanowi większością kwalifikowaną”.
      3        Zgodnie z art. 300 ust. 1–3 WE:

      „1.      W przypadku gdy postanowienia niniejszego traktatu przewidują zawarcie umów między Wspólnotą a jednym lub większą liczbą państw
         albo organizacji międzynarodowych, Komisja przedstawia zalecenie Radzie, która ją upoważnia do rozpoczęcia niezbędnych rokowań.
         Komisja prowadzi rokowania w konsultacji ze specjalnymi komitetami wyznaczonymi przez Radę w celu wsparcia jej w tym zadaniu
         i w ramach dyrektyw, jakie Rada może do niej kierować.

      W wykonywaniu uprawnień przyznanych jej niniejszym ustępem Rada stanowi większością kwalifikowaną, z wyjątkiem przypadków
         przewidzianych w ustępie 2 akapit pierwszy, w których Rada stanowi jednomyślnie.

      2.      Z zastrzeżeniem uprawnień przyznanych Komisji w tej dziedzinie, o podpisaniu, któremu może towarzyszyć decyzja o tymczasowym
         stosowaniu przed wejściem w życie, jak również o zawarciu umów decyduje Rada, stanowiąca większością kwalifikowaną na wniosek
         Komisji. Rada stanowi jednomyślnie, gdy umowa dotyczy dziedziny, w której do przyjęcia przepisów wewnętrznych wymagana jest
         jednomyślność, jak również gdy chodzi o umowy określone w artykule 310.

      […]
      3.      Rada zawiera umowy po konsultacji z Parlamentem Europejskim, z wyjątkiem umów określonych w artykule 133 ustęp 3, włącznie
         z przypadkami, gdy umowa dotyczy dziedziny, w której do przyjęcia wewnętrznych przepisów wymagana jest procedura określona
         w artykule 251 lub określona w artykule 252. […]”.

       Deklaracja w sprawie transatlantyckiego partnerstwa gospodarczego między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
      4        Podczas szczytu w Londynie w dniu 18 maja 1998 r. Unia Europejska i Stany Zjednoczone Ameryki (zwane dalej „partnerami”) przyjęły
         deklarację w sprawie transatlantyckiego partnerstwa gospodarczego.

      5        W pkt 10 tej deklaracji partnerzy stwierdzają co do istoty, że skupią wysiłki na usunięciu przeszkód, które mają istotny wpływ
         na handel i inwestycje transatlantyckie, w szczególności przeszkód o charakterze regulacyjnym, które ograniczają możliwości
         penetracji rynków towarów lub usług.

      6        W pkt 17 tej deklaracji partnerzy ogłaszają zamiar:

      –        jak najszybszego sporządzenia planu określającego obszary wspólnego działania o charakterze dwustronnym oraz wielostronnym
         wraz z kalendarzem dla osiągnięcia konkretnych wyników;

      –        podjęcia wszelkich niezbędnych kroków, które umożliwią szybkie wdrożenie tego planu, w tym wydania wszelkich niezbędnych zezwoleń
         w celu rozpoczęcia rokowań.

      7        Zgodnie z przypisem do deklaracji nie stanowi ona mandatu negocjacyjnego Unii Europejskiej.

       Plan działania dotyczący transatlantyckiego partnerstwa gospodarczego
      8        Partnerzy przyjęli plan działania dotyczący transatlantyckiego partnerstwa gospodarczego, który został zatwierdzony przez
         Radę Unii Europejskiej w dniu 9 listopada 1998 r. (zwany dalej „planem działania”). Co za tym idzie, Rada upoważniła Komisję
         do rozpoczęcia rokowań w celu zawarcia umów dwustronnych ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, zwłaszcza w dziedzinie technicznych
         przeszkód w handlu (komunikat prasowy Rady nr 12560/98 z dnia 9 listopada 1998 r.).

      9        W trzeciej części planu działania poświęconej działaniom dwustronnym znajduje się pkt 3.1 dotyczący technicznych przeszkód
         w handlu towarami. Punkt 3.1.1 tego planu, zatytułowany „współpraca regulacyjna”, przewiduje, że partnerzy podejmą różne środki,
         które będą obejmować między innymi:

      –        określenie i wdrożenie wspólnie zdefiniowanych zasad/ogólnych wytycznych w celu zapewnienia skutecznej współpracy regulacyjnej;
      –        wspólną analizę kwestii wyłonionych za obopólnym porozumieniem, zwłaszcza dostępu do odpowiednich procedur regulacyjnych w kontekście
         przejrzystości i udziału opinii publicznej – w tym możliwości wniesienia rzeczywistego wkładu do tych procedur przez wszystkie
         zainteresowane strony i wyrażenia w sposób racjonalny opinii;

      –        na podstawie tej analizy określenie środków służących poprawie wzajemnego dostępu do procedur regulacyjnych każdego partnera
         i wspólne zdefiniowanie zasad/ogólnych wytycznych dotyczących tych procedur z poszanowaniem niezależności organów regulacyjnych
         każdego partnera.

       Wytyczne
       Negocjacje dotyczące wytycznych
      10      Rozmowy na temat wytycznych rozpoczęły się w lipcu 1999 r. między właściwymi służbami Komisji a ich odpowiednikami: z United
         States Trade Representative (amerykańskim przedstawicielem właściwym do spraw handlu) i Department of Commerce (ministerstwem
         do spraw handlu).

      11      W trakcie rozmów służby Komisji nalegały, aby wytyczne nie tworzyły żadnego prawa ani obowiązku na płaszczyźnie międzynarodowej
         między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki.

      12      Wytyczne zostały sfinalizowane w lutym 2002 r. w porozumieniu między negocjatorami służb Komisji i ich odpowiednikami amerykańskimi.
         Na dokumencie nie złożono żadnego podpisu.

      13      Dokument został przedstawiony Komisji, która zapoznała się z nim na posiedzeniu w dniu 9 kwietnia 2002 r. Nie opublikowano
         go w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

       Nota służb Komisji z dnia 9 kwietnia 2002 r. na temat wytycznych
      14      W dniu 9 kwietnia 2002 r. służby Komisji skierowały do komitetu utworzonego na podstawie art. 133 ust. 3 WE notę zawierającą
         w załączniku tekst wytycznych w ostatecznej wersji z dnia 13 lutego 2002 r.

      15      W nocie służby Komisji informują w szczególności:

      „Plan działania przyjęty w ramach transatlantyckiego partnerstwa gospodarczego zawiera dwustronne zobowiązanie do przygotowania
         wspólnie z administracją amerykańską wytycznych dotyczących współpracy regulacyjnej i przejrzystości. Od końca 1999 r. prowadziliśmy
         rokowania w sprawie tych wytycznych. Wcześniej, a ostatnio w styczniu 2001 r., informowaliśmy wielokrotnie o postępach w rokowaniach.
         Z przyjemnością informuję dziś, że osiągnęliśmy porozumienie na szczeblu ekspertów w kwestii załączonego tekstu z przedstawicielami
         Stanów Zjednoczonych właściwymi do spraw handlu”.

      16      W tekście noty podkreślono również, że, po pierwsze, wytyczne, zgodnie z zawartymi w nich informacjami, będą stosowane przez
         partnerów w sposób dobrowolny, zgodnie z zasadami i polityką każdego z nich, a po drugie, że wytyczne nie stanowią umowy międzynarodowej,
         lecz wynik, który zostanie przedstawiony na następnym szczycie Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki i który osiągnęły
         właściwe służby każdego partnera.

       Tekst wytycznych
      17      Tekst wytycznych zawiera sześć części: wprowadzenie (I), cele (II), zakres stosowania (III), elementy operacyjne dotyczące
         współpracy regulacyjnej (IV), elementy operacyjne dotyczące przejrzystości (V) i aspekty proceduralne wytycznych (VI).

      18      W części I przypomniano kontekst, w którym wytyczne zostały przyjęte, w szczególności transatlantyckie partnerstwo gospodarcze
         i jego plan działania.

      19      W części II poinformowano, że cele wytycznych obejmują poprawę współpracy między organami regulacyjnymi partnerów i propagowanie
         przejrzystości względem opinii publicznej w procesie przygotowywania uregulowań, aby zminimalizować i załagodzić napięcia
         handlowe między partnerami oraz ułatwić handel towarami. Z tego względu, zgodnie z ust. 4 lit. a) wytycznych, współpraca ma
         w szczególności na celu poprawę planowania i opracowywania projektów regulacyjnych, oraz jakości i poziomu uregulowań, redukcję,
         a nawet wyeliminowanie rozbieżności między uregulowaniami w drodze bardziej systematycznego dialogu między regulatorami i,
         jak stanowi ust. 4 lit. b), zapewnienie, poprzez wymianę informacji, lepszej przewidywalności opracowywanych uregulowań. Jeżeli
         chodzi o przejrzystość, zgodnie z ust. 4 lit. d), cele obejmują przede wszystkim propagowanie udziału opinii publicznej w procesie
         regulacyjnym przejawiające się umożliwieniem dostępu do dokumentów przygotowawczych, analiz i odpowiednich danych oraz przyznaniem
         wszystkim zainteresowanym stronom, w kraju i za granicą, możliwości przedstawienia w stosownym czasie uwag na temat projektów
         regulacyjnych, a następnie, zgodnie z ust. 4 lit. f), przekazanie opinii publicznej wyjaśnień i informacji dotyczących różnych
         rozważań, które doprowadziły do przyjęcia uregulowań, a wreszcie, zgodnie z ust. 4 lit. g), poprawę postrzegania przez opinię
         publiczną celów i skutków projektów regulacyjnych, a także akceptacji przez nią przyjętych uregulowań.

      20      W części III wytycznych przewidziano, że ich zakres stosowania obejmuje przygotowywanie uregulowań o charakterze technicznym,
         o których mowa w Porozumieniu Światowej Organizacji Handlu w sprawie barier technicznych w handlu. Sprecyzowano, że działalność
         regulacyjna, o której mowa w dokumencie, obejmuje przygotowanie uregulowań technicznych, które mają być przedstawione jako
         projekty legislacyjne. Ustęp 7 wytycznych stanowi, że organami regulacyjnymi, o których mowa w dokumencie, są – z jednej strony
         – federalny rząd amerykański, a z drugiej – służby Komisji oraz że organy te mają zamiar stosować wytyczne „w sposób dobrowolny
         w jak najszerszym zakresie”.

      21      W części IV wytycznych odnoszącej się do elementów operacyjnych dotyczących współpracy regulacyjnej znajdują się ust. 10 i 12
         zawierające postanowienia dotyczące wymiany informacji i wzajemnych konsultacji, zwłaszcza w kwestii planowanych lub przygotowywanych
         uregulowań. Ustęp 11 wytycznych zawiera również postanowienia dotyczące gromadzenia i analizy danych na temat problemów uzasadniających
         interwencję regulacyjną, a także określania priorytetów w ich przetwarzaniu, natomiast w ust. 13 znajdują się postanowienia
         dotyczące koordynacji odpowiednich programów badań i rozwoju na potrzeby uregulowań, w ust. 14 – postanowienia dotyczące porównania
         i zbliżenia metod i zasad regulacyjnych, w ust. 15 – postanowienia dotyczące analizy możliwości ograniczenia niepotrzebnych
         rozbieżności w uregulowaniach technicznych, czy to w drodze wyszukania zharmonizowanych lub kompatybilnych rozwiązań, czy
         poprzez wzajemne uznanie, w zależności od przypadku, a na koniec, w ust. 16 – postanowienia dotyczące analizy wdrażania uregulowań.

      22      Jeżeli chodzi o elementy operacyjne dotyczące przejrzystości, część V wytycznych przewiduje szczegółowe zasady wcześniejszego
         informowania i przeprowadzania konsultacji z opinią publiczną przez właściwe organy w trakcie procesu planowania i przygotowywania
         uregulowań technicznych. Sprecyzowano w szczególności, że organy regulacyjne powinny dostarczać informacji na temat bieżącej
         i przyszłej działalności w obszarze przygotowywania uregulowań, przeprowadzać konsultacje z opinią publiczną, umożliwiać jej
         wyrażanie opinii na temat projektów uregulowań w stosownym czasie, przekazywać jej wszelkie odpowiednie informacje i wyjaśnienia
         w tym względzie, uwzględniać jej uwagi i udzielać wyjaśnień na temat wykorzystywania tych uwag.

      23      Na koniec część VI wytycznych, poświęcona aspektom proceduralnym, przewiduje zasady monitorowania, jeżeli chodzi o wdrażanie
         i opracowywanie wytycznych. W szczególności ust. 18 wytycznych stanowi, że wdrażanie, a także postępy osiągnięte w odniesieniu
         do ustalonych projektów regulacyjnych będą stale analizowane przez grupę roboczą odpowiedzialną za przeszkody techniczne,
         utworzoną w ramach transatlantyckiego partnerstwa gospodarczego. Zgodnie z ust. 19 wytycznych obydwie strony podejmą wspólne
         działania w celu określenia dziedzin współpracy, w których można osiągnąć postęp, a także nowych dziedzin współpracy między
         regulatorami. Ustęp 20 wytycznych przewiduje, że obie strony będą kontynuować wysiłki zmierzające do ustalenia środków poprawy
         przejrzystości w odpowiednich procesach regulacyjnych, przeanalizują sposób poprawy dostępu opinii publicznej do procedur
         regulacyjnych i będą kontynuować konsultacje z opinią publiczną. Zgodnie z ust. 21 wytycznych organy odpowiedzialne za kontrolę
         zgodności i opracowywanie standardów będą zachęcane do stosowania wytycznych dotyczących przejrzystości podczas interpretowania
         uregulowań technicznych. W ust. 22 wytycznych sprecyzowano, że obydwie strony podejmą starania, aby stworzyć projekty specjalnych
         uregulowań w celu wstępnego stosowania wytycznych.

       W przedmiocie dopuszczalności skargi
      24      Komisja podnosi dwa zarzuty niedopuszczalności. Po pierwsze, twierdzi, że jako instytucja i kolegium nigdy nie wyrażała zgody
         na uznanie jako wiążących ją wytycznych, które zresztą są jedynie ustaleniami administracyjnymi przyjętymi na szczeblu służb.
         Nie istnieje zatem żaden akt Komisji, mogący być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności.

      25      Po drugie, przy założeniu, że wytyczne można uznać za wiążące dla Komisji, informuje ona, że nie stanowią one aktu zaskarżalnego
         wobec braku możliwości uznania ich za akt zawierający lub wywołujący skutki prawne.

      26      W tym względzie Trybunał uważa, że w okolicznościach będących przedmiotem niniejszej sprawy orzekanie w przedmiocie zarzutów
         niedopuszczalności podniesionych przez Komisję nie jest konieczne, ponieważ żądania Republiki Francuskiej powinny zostać oddalone
         jako bezzasadne.

       Co do istoty
      27      Na poparcie skargi rząd francuski podnosi dwa zarzuty, pierwszy, oparty na braku uprawnień Komisji do przyjęcia zaskarżonego
         aktu, a drugi – na naruszeniu monopolu inicjatywy legislacyjnej nadanego Komisji traktatem.

       W przedmiocie zarzutu pierwszego
       Argumenty stron
      28      W swoim zarzucie pierwszym rząd francuski podnosi, że Komisja nie była uprawniona do przyjęcia zaskarżonego aktu w zakresie,
         w jakim wytyczne stanowią prawnie wiążącą umowę międzynarodową, której zawarcie podlega kompetencji Rady, jak wynika z podziału
         kompetencji określonego w art. 300 WE (wyrok z dnia 9 sierpnia 1994 r. w sprawie C‑327/91 Francja przeciwko Komisji, Rec.
         s. I‑3641).

      29      Według rządu francuskiego, pomimo ostrożnego doboru niektórych słów, wytyczne mają charakter kompletny i operacyjny, z dużą
         precyzją przedstawiają zamierzone cele, ramy działania i środki, które należy podjąć w celu osiągnięcia wyznaczonych celów.
         Z powyższego wynika, że stanowią dostatecznie dopracowany instrument prawny, aby wyrażać zobowiązanie podjęte przez podmioty
         prawa międzynarodowego i mieć dla nich wiążący charakter. Trybunał orzekł bowiem w tym względzie, że taki charakter ma umowa
         zawierająca „normę”, to jest zasadę postępowania dotyczącą określonej dziedziny i wyznaczoną za pomocą precyzyjnych sformułowań,
         wiążącą uczestników (opinia 1/75 z dnia 11 listopada 1975 r., Rec. s. 1355, 1360).

      30      Wśród wskazówek pozwalających ewentualnie zakwalifikować wytyczne jako umowę międzynarodową przeważyć powinny rozważania dotyczące
         treści umowy, chociaż o takiej kwalifikacji nie przesądza na przykład fakt, że Komisja nieustannie informowała swoich partnerów,
         iż wytyczne nie stanowią umowy międzynarodowej, ani fakt, że ci ostatni byli przekonani, iż tak właśnie jest.

      31      Według rządu francuskiego wytyczne zawierają co najmniej zobowiązanie stron do współpracy, o czym świadczy w szczególności
         fakt, że zgodnie z ust. 18 wytycznych ich stosowanie, a także postępy osiągnięte w odniesieniu do niektórych projektów regulacyjnych
         będą stale nadzorowane przez wspólną grupę roboczą, lub też okoliczność, że strony informują w ust. 22 wytycznych, iż podejmą
         starania, aby stworzyć specjalne projekty regulacyjne w celu wstępnego stosowania wytycznych.

      32      Komisja uważa natomiast, że wytyczne nie stanowią prawnie wiążącej umowy, co potwierdza analiza intencji stron będąca jedynym
         przesądzającym kryterium w prawie międzynarodowym służącym ustalaniu występowania takiego ewentualnego skutku wiążącego.

      33      W niniejszej sprawie intencja niewiązania się w świetle prawa wynika przede wszystkim z tekstu wytycznych. W tym względzie
         przesądza fakt, że ust. 7 wytycznych precyzuje, iż będą one stosowane w sposób dobrowolny, lub okoliczność, że działania,
         które strony zamierzają w ten sposób dobrowolnie podjąć, są opisane przy użyciu angielskich terminów „should” i „will” zamiast
         określenia „shall”.

      34      Wspomniana intencja wynika następnie z niektórych elementów właściwych dla struktury wytycznych, na przykład braku w dokumencie
         klauzul końcowych dotyczących podpisu, wejścia w życie, możliwości zmiany, rozwiązania lub rozstrzygania sporów.

      35      Powyższa intencja wynika wreszcie z analizy kontekstu, w którym wytyczne zostały zawarte, przy czym Komisja podnosi w tym
         względzie, że ani transatlantyckie partnerstwo gospodarcze, ani jego plan działania nie stanowią ram umożliwiających przyjęcie
         traktatów lub innych prawnie wiążących instrumentów, natomiast przebieg rozmów poświadcza, że obie strony nie zamierzały tworzyć
         „praw i obowiązków”. To w szczególności dlatego wytyczne nigdy nie zostały przedstawione Kongresowi Stanów Zjednoczonych,
         co byłoby wymagane w przypadku wiążącej umowy międzynarodowej.

      36      Według Komisji z orzecznictwa Trybunału wynika ponadto, że jedyną kompetencją, której Komisja nie posiada, jest zawieranie
         prawnie wiążących umów międzynarodowych (ww. wyrok w sprawie Francja przeciwko Komisji).

      37      Komisja wywodzi z powyższego, że w zakresie, w jakim wytyczne stanowią zwykłe ustalenia praktyczne dotyczące współpracy, które
         są pozbawione prawnie wiążącego skutku, była ona w pełni upoważniona do uzgodnienia takiego dokumentu z organami amerykańskimi.

       Ocena Trybunału
      38      Tytułem wstępu należy stwierdzić, że w swoim zarzucie pierwszym rząd francuski ograniczył się do stwierdzenia, że wytyczne,
         zgodnie z art. 300 WE, powinny być zawarte nie przez Komisję, lecz przez Radę, ponieważ w jego opinii stanowią prawnie wiążącą
         umowę.

      39      Rząd francuski nie stwierdził natomiast, że akt mający cechy wytycznych musi, nawet jeżeli nie jest prawnie wiążący, podlegać
         wyłącznie kompetencji Rady. Trybunał nie powinien zatem rozszerzać przedmiotu skargi, która została do niego skierowana.

      40      Należy jednak sprecyzować, że niniejszego wyroku nie można interpretować jako przyjmującego tezę Komisji, według której okoliczność,
         że akt, taki jak wytyczne, nie jest prawnie wiążący, wystarczy, aby instytucja ta była uprawniona do jego przyjęcia. Określenie
         warunków, w jakich może nastąpić przyjęcie takiego aktu, wymaga bowiem, w przypadku gdy, jak w niniejszej sprawie, chodzi
         o akt mający na celu ograniczenie ryzyka napięć związanych z występowaniem przeszkód technicznych w handlu towarami, aby należycie
         uwzględnić podział kompetencji i równowagę instytucjonalną ustanowione traktatem w dziedzinie wspólnej polityki handlowej.

      41      W tym kontekście należy zresztą zauważyć w szczególności, że zarówno transatlantyckie partnerstwo gospodarcze, jak i plan
         działania zostały zatwierdzone przez Radę, podczas gdy z noty z dnia 9 kwietnia 2002 r. skierowanej przez Komisję do komitetu
         utworzonego na podstawie art. 133 ust. 3 WE wynika, że komitet był regularnie informowany o postępie rokowań dotyczących opracowania
         wytycznych przez służby Komisji.

      42      W świetle powyższych wyjaśnień należy stwierdzić, że – jak słusznie twierdziła Komisja – intencja stron stanowi, co do zasady,
         przesądzające kryterium w celu ustalenia, czy wytyczne są prawnie wiążące.

      43      W niniejszej sprawie intencja została jasno wyrażona, co stwierdził rzecznik generalny w pkt 56 i 57 swojej opinii, w samym
         tekście wytycznych, które zawierają w ust. 7 sprecyzowanie, że celem dokumentu jest ustanowienie wytycznych, które organy
         regulacyjne federalnego rządu Stanów Zjednoczonych i służby Komisji „mają zamiar stosować w sposób dobrowolny”. W takich okolicznościach,
         bez konieczności rozważania specjalnego znaczenia, które ewentualnie mogą mieć terminy „should” lub „will” użyte zamiast określenia
         „shall” w umowie międzynarodowej zawartej przez Wspólnotę, wystarczy stwierdzić, że ze wspomnianego wyjaśnienia wynika, iż
         uzgadniając wytyczne, strony nie miały zamiaru podejmować prawnie wiążących zobowiązań.

      44      Jak podkreśliła Komisja, a rząd francuski nie zakwestionował tego stwierdzenia, przebieg rokowań potwierdza ponadto, że intencja
         stron, aby nie podejmować wiążących zobowiązań, została wcześniej wielokrotnie i wyraźnie powtórzona w trakcie etapu rokowań
         dotyczących wytycznych.

      45      Z powyższego wynika, że wytyczne nie stanowią prawnie wiążącej umowy, a zatem nie podlegają art. 300 WE.

      46      Z powyższych rozważań wynika, że zarzut pierwszy skargi jest bezzasadny.

       W przedmiocie zarzutu drugiego
      47      W swoim zarzucie drugim rząd francuski podnosi, że wytyczne są sprzeczne z traktatem, ponieważ naruszają swobodę korzystania
         z monopolu przedstawiania propozycji, który Komisja posiada w ramach wspólnotowego procesu legislacyjnego, i w ten sposób
         negatywnie wpływają na cały proces legislacyjny.

      48      Po pierwsze, wytyczne powinny bezwzględnie zostać uwzględnione przez Komisję na etapie procesu legislacyjnego, za który odpowiada,
         zawężają więc funkcję przedkładania propozycji, która została jej powierzona.

      49      Po drugie, takie zawężenie uprawnień Komisji do przedkładania propozycji ma wpływ na cały wspólnotowy proces normatywny, ponieważ
         charakter propozycji przedstawianych przez Komisję warunkuje pole manewru Rady, która w szczególności może odrzucić takie
         propozycje wyłącznie jednomyślnie.

      50      W tym względzie należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że w ramach rozpatrywania zarzutu pierwszego zostało ustalone,
         iż wytyczne nie są prawnie wiążące. Z powyższego wynika w szczególności, że – w przeciwieństwie do tego, co twierdzi rząd
         francuski – wytyczne nie mogły zrodzić zobowiązań spoczywających na Komisji, kiedy ta wypełnia swoją funkcję inicjatywy legislacyjnej.

      51      W drugiej kolejności, jak słusznie stwierdziły Komisja i rząd Zjednoczonego Królestwa, uprawnienia w zakresie inicjatywy legislacyjnej
         obejmują możliwość przeprowadzenia wcześniejszych konsultacji i zgromadzenia – przed złożeniem odpowiednich propozycji – informacji
         uznanych za konieczne. Nie można zatem w szczególności twierdzić, że sama okoliczność, iż akt taki jak wytyczne otwiera drogę
         dla wspomnianych możliwości, miałaby skutkować naruszeniem wykonywania przez Komisję uprawnień w zakresie inicjatywy.

      52      Z powyższego wynika, że zarzut drugi jest bezzasadny.

      53      Skoro zatem żaden z zarzutów, na których opiera się skarga, nie jest zasadny, podlega ona oddaleniu.

       W przedmiocie kosztów
      54      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Komisja wniosła o obciążenie kosztami postępowania Republiki Francuskiej, a Republika Francuska przegrała sprawę, należy obciążyć
         ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów
      TRYBUNAŁ (pełny skład)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Skouris

               Jann

               Timmermans

               Gulmann

               Cunha Rodrigues

               La Pergola

               Puissochet

               Schintgen

               Macken

               Colneric

                     von Bahr

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 23 marca 2004 r.

               Sekretarz

                     Prezes

               R. Grass

                     V. Skouris

         * Język postępowania: francuski.