title: Sprawa C-143/09: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — Pannon GSM Távközlési Rt. przeciwko Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsa (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Przystąpienie do Unii Europejskiej — Dyrektywa 2002/22/WE — Stosowanie w czasie — Właściwość Trybunału)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/16

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — Pannon GSM Távközlési Rt. przeciwko Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsa
   (Sprawa C-143/09) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Przystąpienie do Unii Europejskiej - Dyrektywa 2002/22/WE - Stosowanie w czasie - Właściwość Trybunału)
   2010/C 51/25
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pannon GSM Távközlési Rt.

      Strona pozwana: Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsa

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Bíróság — Wykładnia Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 236, s. 33), art. 10, 87 ust. 1 i art. 249 WE, a także dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Podział kosztu netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej pomiędzy dostawców sieci i usług łączności elektronicznej — Uregulowanie krajowe dotyczące mechanizmu podziału kosztów przewidujące stosowanie zasad sprzecznych z dyrektywą w zakresie finansowania usług powszechnych świadczonych w roku poprzedzającym przystąpienie danego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), a także załącznik IV do rzeczonej dyrektywy nie mają zastosowania do okoliczności faktycznych postępowania takiego, jak postępowanie przed sądem krajowym, które dotyczy wkładu w dziedzinie łączności elektronicznej, wymaganego przez organy Republiki Węgierskiej za rok 2003.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-37/05: Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2011 r. — World Wide Tobacco España przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Grzywny — Skutek odstraszający — Równość traktowania — Okoliczności łagodzące — Maksymalna granica 10 % obrotu — Współpraca)

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/11

         Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2011 r. — World Wide Tobacco España przeciwko Komisji
   (Sprawa T-37/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Grzywny - Skutek odstraszający - Równość traktowania - Okoliczności łagodzące - Maksymalna granica 10 % obrotu - Współpraca)
   2011/C 120/27
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: World Wide Tobacco España, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo M. Odriozola Alén, M. Marañon Hermoso i A. Emch, następnie M. Odriozola Alén, M. Barrantes Diaz i A. João Vide, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w decyzji Komisji C(2004) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 (WE) (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania).

      Sentencja

               1)

               Kwotę grzywny nałożonej na World Wide Tobacco España, SA w art. 3 decyzji Komisji C(2004) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 (WE) (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania) ustala się na 1 579 500 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona

               3)

               World Wide Tobacco España pokrywa trzy czwarte własnych kosztów i trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję, a Komisja pokrywa jedną czwartą własnych kosztów i jedną czwartą kosztów poniesionych przez World Wide Tobacco España.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa T-423/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  5 października 2005 r.  — Bunkier & BKR przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny  B.K.R. ) — Wcześniejszy krajowy znak towarowy BK RODS — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 października 2005 r. — Bunkier & BKR przeciwko OHIM
   Sprawa T-423/04 (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „B.K.R.” - Wcześniejszy krajowy znak towarowy BK RODS - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 296/48)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Bunker & BKR, SL (Almansa, Hiszpania) [Przedstawiciel: adwokat J. Asitz Suárez]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Marine Stock Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Zjednoczone Królestwo) [przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 czerwca 2004 r. (sprawa R 0458/2002-4), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Bunker & BKR, SL i Marine Stock Ltd
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 czerwca 2004 r. (sprawa R 0458/2002-4) jest nieważna.

               2)

               OHIM ponosi własne koszty, jak również koszty skarżącej.

               3)

               Interwenient ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004


title: Sprawa T-489/08: Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Power-One Italy przeciwko Komisji (Skarga odszkodowawcza — Projekt współfinansowany z instrumentu finansowego LIFE+ — Rozwój nowego systemu dostaw energii do wykorzystywania w telefonii komórkowej (projekt Pneuma) — Nadużycie proceduralne — Nieuwzględnienie wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/23

         Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Power-One Italy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-489/08) (1)

   (Skarga odszkodowawcza - Projekt współfinansowany z instrumentu finansowego LIFE+ - Rozwój nowego systemu dostaw energii do wykorzystywania w telefonii komórkowej (projekt Pneuma) - Nadużycie proceduralne - Nieuwzględnienie wymogów formalnych - Niedopuszczalność)
   2011/C 211/51
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Power-One Italy SpA (Terranova Bracciolini, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Giuffrida i A. Giussani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga odszkodowawcza zmierzająca do uzyskania naprawienia szkody rzekomo poniesionej przez skarżącą w następstwie decyzji Komisji dotyczącej zamknięcia projektu „Pneuma” (LIFE04 ENV/IT/000595), mającego na celu współfinansowanie nowego systemu dostaw energii do wykorzystywania w telefonii komórkowej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Power-One Italy SpA pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie T-333/02: Gestoras Pro-Amnistía i inni przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o odszkodowanie — Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne — Wspólne stanowisko Rady — Środki dotyczące osób, grup i jednostek związanych z działalnością terrorystyczną — Oczywisty brak właściwości — Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/40

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 7 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-333/02: Gestoras Pro-Amnistía i inni przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne - Wspólne stanowisko Rady - Środki dotyczące osób, grup i jednostek związanych z działalnością terrorystyczną - Oczywisty brak właściwości - Skarga oczywiście bezzasadna)
   (2004/C 228/90)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-333/02, Gestoras Pro-Amnistía, Juan Mari Olano Olano, zamieszkały w Gradignan (Francja) i Julen Zelarain Erraste, zamieszkały w Madrycie (Hiszpania), reprezentowani przez D. Rougeta, adwokata, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: M. Vitsentzatos i M. Bauer) popieranej przez Królestwo Hiszpanii, reprezentowane przez jego pełnomocnika z adresem do doręczeń w Luksemburgu oraz przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: początkowo P. Ormond, następnie C. Jacson, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) mającej za przedmiot skargę o odszkodowanie, zmierzającą do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżący mieli ponieść z powodu wpisania Gestoras Pro-Amnistía na listę osób, grup i jednostek, o których mowa w art. 1 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. dotyczącego stosowania szczególnych środków w celu walki z terroryzmem (Dz.U. L 344, str. 93), wspólnego stanowiska Rady 2002/340/ WPZiB z dnia 2 maja 2002 r. w sprawie uaktualnienia wspólnego stanowiska 2001/031 (Dz.U. L 116, str. 75) oraz wspólnego stanowiska Rady 2002/462/ WPZiB z dnia 17 czerwca 2002, w sprawie uaktualnienia wspólnego stanowiska 2001/931 i uchylenia wspólnego stanowiska 2002/340 (Dz.U. L 160, str. 32), Sąd (druga izba), w składzie. J. Pirrung, prezes, A.W.H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: M. H. Jung, wydał w dniu 7 czerwca 2004 r. następujące postanowienie:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Sprawa C-343/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  18 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/37/WE — Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych — Zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do spożycia doustnego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-343/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/37/WE - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych - Zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do spożycia doustnego - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 178/16)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i M. Huttunen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (Przedstawiciel: J. Himmanen, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji art. 8a dyrektywy Rady 89/622/EWG z dnia 13 listopada 1989 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących etykietowania wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 359, str. 1), dodanego do niej przez dyrektywę Rady 92/41/EWG z dnia 15 maja 1992 r. zmieniającą ww. dyrektywę (Dz.U. L 158, str. 30), oraz art. 8 dyrektywy 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 194, str. 26) — Zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do spożycia doustnego dotyczący Wysp Alandzkich i statków zarejestrowanych w Finlandii.
   Sentencja

               1)

               Nie zapewniając, by Wyspy Alandzkie dokonały transpozycji art. 8a dyrektywy Rady 89/622/EWG z dnia 13 listopada 1989 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących etykietowania wyrobów tytoniowych, zmienionej dyrektywą Rady 92/41/EWG z dnia 15 maja 1992 r., którego treść zawarta jest obecnie w art. 8 dyrektywy 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych, a także by na zarejestrowanych tam statkach przestrzegano zakazu wprowadzania do obrotu tytoniu do żucia, ustanowionego tym przepisem, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy traktatu WE i dyrektywy 2001/37.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005


title: Sprawa C-601/10: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/22

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-601/10)
   2011/C 63/41
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i D. Kukovec)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, udzielając w procedurze negocjacyjnej, bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, zamówień publicznych mających za przedmiot usługi dodatkowe związane z dokonywaniem wpisów w katastrze i z zagospodarowaniem przestrzennym, które nie były objęte pierwotnym zamówieniem gmin Vasilika, Kassandra, Egnatia i Arethousa, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 8 i art. 11 ust. 3 dyrektywy 92/50/EWG (1) oraz na podstawie art. 20 i art. 31 ust. 4 dyrektywy 2004/18/WE (2);

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że zważywszy na to, iż:

               1)

               jako jednostki samorządu terytorialnego wyżej wymienione gminy wchodzą w zakres pojęcia instytucji zamawiającej w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 92/50/EWG i art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE;

               2)

               chodzi o umowy odpłatne, których przedmiotem jest świadczenie usług zagospodarowania przestrzennego (art. 8 w związku z załącznikiem IA pkt 12 do dyrektywy 92/50/EWG i art. 20 w związku z załącznikiem II A pkt 12 do dyrektywy 2004/18/WE); oraz

               3)

               szacowana wartość każdej z kwestionowanych umów przekracza progi przewidziane w art. 7 dyrektywy 92/50/EWG i w art. 7 dyrektywy 2004/18/WE,

         sporne umowy wchodzą w zakres stosowania dyrektyw, o których mowa.
   i)
         Naruszenie art. 8 i 11 ust. 3 dyrektywy 92/50/EWG

   W odniesieniu do spornych umów w sprawie świadczenia usług dodatkowych zawartych przez gminę Kassandra Komisja zauważa, że instytucja zamawiająca wybrała procedurę bezpośredniego udzielenia zamówienia bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, chociaż nie były spełnione przesłanki przewidziane w art. 8 i art. 11 ust. 3 lit. e) dyrektywy 92/50/EWG, które zezwalają na zastosowanie takiej wyjątkowej procedury i które mają zastosowanie do omawianych umów. W szczególności przesłanka istnienia nieprzewidzianych wydarzeń nie została spełniona w odniesieniu do żadnej ze spornych umów w sprawie usług dodatkowych. Pomocniczo Komisja podnosi, że nawet gdyby spełnione zostały przesłanki zastosowania wyjątkowego uregulowania przewidzianego w art. 11 ust. 3 lit. e) dyrektywy 92/50/EWG, wartość zawartych umów w sprawie usług dodatkowych przekracza wprowadzony w dyrektywie pułap 50 % pierwotnego zamówienia.
   ii)
         Naruszenie art. 20 i art. 31 ust. 4 dyrektywy 2004/18/WE

   W odniesieniu do spornych umów w sprawie usług dodatkowych zawartych przez gminy Vasilika, Kassandra, Egnatia i Arethousa Komisja zauważa, że instytucje zamawiające wybrały procedurę bezpośredniego udzielenia zamówienia bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, chociaż nie były spełnione przesłanki przewidziane w art. 20 i art. 31 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE, które zezwalają na zastosowanie takiej wyjątkowej procedury i które mają zastosowanie do omawianych umów. W szczególności przesłanka istnienia nieprzewidzianych wydarzeń nie została spełniona w odniesieniu do żadnej ze spornych umów w sprawie usług dodatkowych. Pomocniczo Komisja podnosi, że nawet gdyby spełnione zostały przesłanki zastosowania wyjątkowego uregulowania przewidzianego w art. 31 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE, wartość zawartych umów w sprawie usług dodatkowych przekracza wprowadzony w dyrektywie pułap 50 % pierwotnego zamówienia.
   W odniesieniu do twierdzenia Republiki Greckiej, jakoby procedura zastosowana do zawarcia kwestionowanych umów była zgodna z obowiązującymi wówczas przepisami prawa krajowego, Komisja podnosi, że zastosowana procedura była sprzeczna z dyrektywą 92/50/EWG, która była już przetransponowana do prawa greckiego w momencie zawarcia tych umów (jak również z przyjętą później dyrektywą 2004/18/WE). W każdym razie Komisja zauważa, że sporna procedura nie była także zgodna ze wspomnianymi przepisami prawa greckiego.
   Jako że państwa członkowskie nie mogą powoływać się na sytuacje wewnątrzkrajowe, aby uzasadnić uchybienie zobowiązaniom i niedotrzymanie terminów wyznaczonych w prawie Unii, Komisja stoi na stanowisku, że Republika Grecka, nie zapewniając wydania i skutecznego stosowania przepisów koniecznych do zastosowania się do zobowiązań wynikających z prawa Unii, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 8 i art. 11 ust. 3 dyrektywy 92/50/EWG oraz na podstawie art. 20 i art. 31 ust. 4 dyrektywy 2004/18/WE.

      (1)  Dz.U. L 209 z 24.7.1992, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114.


title: Sprawa C-535/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2009 r. — Moser Baer India Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich i Committee of European CD-R and DVD+/-R Manufacturers (CECMA) (Odwołanie — Dumping — Przywóz zapisywalnych dysków kompaktowych z Indii — Rozporządzenie (WE) nr 960/2003 — Kalkulacja kwoty subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych — Ustalenie szkody — Artykuł 8 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2026/97)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2009 r. — Moser Baer India Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich i Committee of European CD-R and DVD+/-R Manufacturers (CECMA)
   (Sprawa C-535/06 P) (1)

   (Odwołanie - Dumping - Przywóz zapisywalnych dysków kompaktowych z Indii - Rozporządzenie (WE) nr 960/2003 - Kalkulacja kwoty subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych - Ustalenie szkody - Artykuł 8 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2026/97)
   2009/C 256/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Moser Baer India Ltd (Przedstawiciele: K. Adamantopoulos, dikigoros, R. MacLean, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik oraz G. Berrisch, Rechtsanwalt), Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. van Vliet oraz T. Scharf, pełnomocnicy), Committee of European CD-R and DVD+/-R Manufacturers (CECMA)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 4 października 2006 r. w sprawie T-300/03 Moser Baer India Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 960/2003 z dnia 2 czerwca 2003 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz zapisywalnych dysków kompaktowych pochodzących z Indii (Dz.U. L 138, s. 1), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Moser Baer India Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa C-681/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 17 grudnia 2015 r. – Asklepios Dienstleistungsgesellschaft mbH przeciwko Vittorii Graf

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 17 grudnia 2015 r. – Asklepios Dienstleistungsgesellschaft mbH przeciwko Vittorii Graf
   (Sprawa C-681/15)
   (2016/C 118/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asklepios Dienstleistungsgesellschaft mbH

      Strona pozwana: Vittoria Graf

      Pytania prejudycjalne

   I

               1)

               Czy art. 3 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. (1) stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które przewiduje, że w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa lub zakładu wszystkie warunki pracy uzgodnione na zasadzie autonomii woli i indywidualnie w umowie o pracę pomiędzy zbywającym a pracownikiem przechodzą niezmienione na przejmującego, tak jak gdyby on sam je uzgodnił z pracownikiem w indywidualnej umowie, jeżeli prawo krajowe przewiduje na rzecz przejmującego zarówno oparte na porozumieniu stron, jak i jednostronne możliwości dopasowania umowy o pracę?

               2)

               W wypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej w odniesieniu do całości pytania lub do określonej grupy warunków pracy indywidualnie uzgodnionych pomiędzy zbywającym a pracownikiem w umowie o pracę:
               Czy z zastosowania art. 3 dyrektywy 2001/23/WE wynika, że określone warunki pracy uzgodnione na zasadzie autonomii woli pomiędzy zbywającym a pracownikiem nie przechodzą na przejmującego w postaci niezmienionej i należy dopasować je tylko na podstawie przejęcia przedsiębiorstwa lub zakładu?

               3)

               Jeżeli zgodnie z odpowiedziami Trybunału na pytania pierwsze i drugie uzgodnione indywidualnie w umowie odesłanie, na podstawie którego określone uregulowania układu zbiorowego stają się w sposób dynamiczny częścią umowy o pracę na zasadzie autonomii woli, nie przechodzi w niezmienionej postaci na przejmującego:

                           a)

                           Czy ma to zastosowanie również wtedy, gdy ani zbywający, ani przejmujący nie są stroną układu zbiorowego ani nie należą do takiej strony, tzn. jeżeli uregulowania układu zbiorowego już przed przejęciem przedsiębiorstwa lub zakładu nie stosowałyby się do stosunku pracy ze zbywającym, gdyby nie zawarto w umowie o pracę porozumienia na zasadzie autonomii woli dotyczącego klauzuli odsyłającej?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie:
                           Czy zasada ta obowiązuje także wtedy, gdy zbywający i przejmujący są przedsiębiorstwami z tej samej grupy?

         II.

               1)

               Czy w zakresie, w jakim prawo krajowe przewiduje na rzecz przejmującego zarówno oparte na porozumieniu stron, jak i jednostronne możliwości dopasowania umowy o pracę, art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu dokonującemu transpozycji dyrektyw 77/187/EWG (2) lub 2001/23/WE, które przewiduje, że w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa lub zakładu przejmujący jest związany warunkami pracy indywidualnie uzgodnionymi na zasadzie autonomii woli przez zbywającego z pracownikami przed przejęciem zakładu, jak gdyby on sam je uzgodnił, także wtedy, gdy te warunki sprawiają, że określone uregulowania układu zbiorowego, który w przeciwnym razie nie obowiązywałyby w odniesieniu do danego stosunku pracy, w sposób dynamiczny stają się częścią umowy o pracę?

      (1)  Dyrektywa w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16).

      (2)  Dyrektywa w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich, odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 61, s. 26).


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie C-417/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/18/WE — Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 30 września 2004 r.
   w sprawie C-417/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/18/WE - Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2004/C 284/10)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-417/03, której przedmiotem jest skarga o stwierdzenie uchybienia złożona dnia 3 października 2003 r. na podstawie art. 226 WE: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: B. Stromsky) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: E. Dominkovits) Trybunał (czwarta izba) w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, K. Schiemann (sprawozdawca) i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 30 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG Rady, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa C-205/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Umweltsenat (Austria) w dniu 19 maja 2008 r. — Umweltanwalt kraju związkowego Karyntii, inne strony: Rząd kraju związkowego Karyntii, Alpe Adria Energia SpA

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Umweltsenat (Austria) w dniu 19 maja 2008 r. — Umweltanwalt kraju związkowego Karyntii, inne strony: Rząd kraju związkowego Karyntii, Alpe Adria Energia SpA
   (Sprawa C-205/08)
   (2008/C 209/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Umweltsenat (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Umweltanwalt kraju związkowego Karyntii

      Inne strony postępowania: Rząd kraju związkowego Karyntii, Alpe Adria Energia SpA
   Pytania prejudycjalne
   Czy dyrektywę Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1), zmienioną dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniającą dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko naturalne (2) oraz dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (3), należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie musi ustanowić obowiązek wykonania oceny skutków środowiskowych w odniesieniu do rodzajów przedsięwzięć wymienionych w załączniku I do dyrektywy, a w szczególności w pkt 20 (konstrukcja napowietrznych linii elektrycznych o napięciu co najmniej 220 kV i długości powyżej 15 km), w przypadku instalacji planowanej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich, również wtedy gdy próg powodujący powstanie obowiązku przeprowadzenia oceny (w niniejszej sprawie długość powyżej 15 km) zostaje osiągnięty lub przekroczony nie przez część instalacji znajdującą się na jego terytorium, lecz poprzez doliczenie części instalacji w sąsiednich państwach?

      (1)  Dz.U. L 175, str. 40.

      (2)  Dz.U. L 73, str. 5.

      (3)  Dz.U. L 156, str. 17.


title: Sprawa C-442/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Bayer CropScience SA-NV, Stichting De Bijenstichting/College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 2003/4/WE — Artykuł 4 ust. 2 — Publiczny dostęp do informacji — Pojęcie „informacji dotyczących emisji do środowiska” — Dyrektywa 91/414/EWG — Dyrektywa 98/8/WE — Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 — Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin i produktów biobójczych — Poufność — Ochrona interesów przemysłowych i handlowych]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Bayer CropScience SA-NV, Stichting De Bijenstichting/College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden
   (Sprawa C-442/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Konwencja z Aarhus - Dyrektywa 2003/4/WE - Artykuł 4 ust. 2 - Publiczny dostęp do informacji - Pojęcie „informacji dotyczących emisji do środowiska” - Dyrektywa 91/414/EWG - Dyrektywa 98/8/WE - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin i produktów biobójczych - Poufność - Ochrona interesów przemysłowych i handlowych])
   (2017/C 030/03)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bayer CropScience SA-NV, Stichting De Bijenstichting

      Strona pozwana: College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

      Przy udziale: Makhtesim-Agan Holland BV

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż wnioskodawca składający wniosek o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środka ochrony roślin lub produktu biobójczego nie wniósł, w ramach postępowania przewidzianego w celu uzyskania tego zezwolenia, o poufne traktowanie informacji przedłożonych w ramach tego postępowania na podstawie art. 14 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, art. 19 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych lub art. 33 ust. 4 i art. 63 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG, nie stoi na przeszkodzie temu, by właściwy organ, do którego po zamknięciu wspomnianego postępowania wpłynął wniosek o dostęp do tych informacji złożony przez osobę trzecią na podstawie dyrektywy 2003/4, zbadał sprzeciw owego wnioskodawcy wobec tego wniosku i oddalił w stosownym przypadku tenże wniosek na podstawie art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. d) tej dyrektywy z tego powodu, że ujawnienie owych informacji naruszyłoby poufność informacji handlowych lub przemysłowych.

               2)

               Artykuł 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           w zakres pojęcia „emisji do środowiska” w rozumieniu tego przepisu wchodzi uwalnianie do środowiska produktów lub substancji takich jak środki ochrony roślin lub produkty biobójcze oraz substancji zawartych w tych produktach, pod warunkiem że uwalnianie to jest rzeczywiste lub przewidywalne w normalnych lub realistycznych warunkach użycia;

                           —

                           w zakres pojęcia „informacji dotyczących emisji do środowiska” w rozumieniu wspomnianego przepisu wchodzą wskazówki dotyczące natury, składu, ilości, daty i miejsca „emisji do środowiska” tych produktów lub substancji, jak również dane dotyczące bardziej i mniej długoterminowych skutków tych emisji dla środowiska, a w szczególności informacje dotyczące pozostałości obecnych w środowisku po zastosowaniu danego produktu oraz badania dotyczące pomiaru znoszenia rozpylanej substancji przy takim zastosowaniu, niezależnie od tego, czy dane te pochodzą z badań (semi-)polowych, badań laboratoryjnych lub badań dotyczących translokacji.

               3)

               Artykuł 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wniosku o dostęp do informacji dotyczących emisji do środowiska, których ujawnienie naruszyłoby jeden z interesów wskazanych w art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. a), d), f)–h) tej dyrektywy, należy ujawnić tylko istotne dane, które mogą zostać wyciągnięte ze źródła informacji i które dotyczą emisji do środowiska, jeżeli możliwe jest oddzielenie tych danych od innych informacji zawartych w owym źródle, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.


title: Sprawa T-278/16: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2016 r. – Atlas Copco Airpower i Atlas Copco/Komisja

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/34

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2016 r. – Atlas Copco Airpower i Atlas Copco/Komisja
   (Sprawa T-278/16)
   (2016/C 279/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Atlas Copco Airpower (Antwerpia, Belgia) i Atlas Copco AB (Nacka, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci A. von Bonin, A. Haelterman i O. Brouwer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie systemu pomocy państwa polegającego na zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie, polegającego na identyfikacji danego środka jako pomocy państwa i zakwalifikowaniu go jako programu pomocowego w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 107 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa i błędnego stosowania art. 107 TFUE, polegającego na uznaniu, że system zwolnień z opodatkowania nadmiernych zysków stanowi pomoc państwa.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy oczywistego błędu w ocenie, polegającego na błędnej identyfikacji beneficjentów rzekomej pomocy, braku spójności w twierdzeniu, że beneficjentami pomocy są międzynarodowe korporacje, jak również naruszenia zasady legalności oraz art. 16 ust. 1) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz dobrej administracji.


title: Sprawa C-3/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du Travail de Nivelles w dniu 8 stycznia 2008 r. — Ketty Leyman przeciwko Institut National d'Assurance Maladie Invalidité (I.N.A.M.I.)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du Travail de Nivelles w dniu 8 stycznia 2008 r. — Ketty Leyman przeciwko Institut National d'Assurance Maladie Invalidité (I.N.A.M.I.)
   (Sprawa C-3/08)
   (2008/C 79/27)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal du Travail de Nivelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ketty Leyman

      Strona pozwana: Institut National d'Assurance Maladie Invalidité (I.N.A.M.I.)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 40 ust. 3 lit. b) rozporządzenia EWG nr 1408/71 (1) i art. 93 ustaw ujednoliconych z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie ubezpieczenia zdrowotnego i świadczeń z tytułu niezdolności do pracy są sprzeczne z art. 18 traktatu WE w zakresie, w jakim w przypadku pracownika mającego miejsce zamieszkania i pracującego w państwie rodzaju A (w niniejszej sprawie w Belgii) i przeprowadzającego się do państwa rodzaju B (w niniejszej sprawie do Wielkiego Księstwa Luksemburga) nie pozwalają one przyznać w pierwszym roku niezdolności do pracy świadczenia uwzględniającego okres zatrudnienia i okres składkowy w państwie rodzaju A (w Belgii)?

               2)

               Czy art. 40 ust. 3 lit. b) rozporządzenia EWG nr 1408/71 i art. 93 ustaw ujednoliconych z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie ubezpieczenia zdrowotnego i świadczeń z tytułu niezdolności do pracy są sprzeczne z art. 18 traktatu WE w zakresie, w jakim w przypadku pracownika mającego miejsce zamieszkania i pracującego w państwie rodzaju A (w niniejszej sprawie w Belgii) i przeprowadzającego się do państwa rodzaju B (w niniejszej sprawie do Wielkiego Księstwa Luksemburga) powodują one dyskryminację pracownika korzystającego z jego prawa do swobodnego przemieszczania się i nie pozwalają przyznać mu w pierwszym roku niezdolności do pracy świadczenia uwzględniającego okres zatrudnienia i okres składkowy w państwie rodzaju A (w Belgii)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) ze zmianami.


title: Sprawa T-227/13: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2013 r. — Bayer Intellectual Property przeciwko OHIM — Interhygiene (INTERFACE)

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/15

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2013 r. — Bayer Intellectual Property przeciwko OHIM — Interhygiene (INTERFACE)
   (Sprawa T-227/13)
   2013/C 178/25
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bayer Intellectual Property GmbH (Monheim am Rhein, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Interhygiene GmbH (Cuxhaven, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na jej niezgodność z prawem, w zakresie w jakim stwierdzono w niej, iż zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego INTERFACE jest niezgodne z wcześniejszym znakiem towarowym Interfog;

               —

               wyraźne obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „INTERFACE” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego 8 133 977

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Interhygiene GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „Interfog” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-286/16: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2016 r. – Kneidinger/EUIPO – Topseat International (Deska sedesowa)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/50

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2016 r. – Kneidinger/EUIPO – Topseat International (Deska sedesowa)
   (Sprawa T-286/16)
   (2016/C 260/62)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ernst Kneidinger (Wilhering, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Grötschl)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Topseat International (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy Nr. 2274035-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1030/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania – w szczególności kosztami niniejszego pisma procesowego i dalszymi kosztami przeprowadzonej ewentualnie rozprawy, a także kosztami podróży, jak również kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 6 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-230/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 maja 2008 r. — Dansk Transport og Logistik przeciwko Skatteministeriet

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 maja 2008 r. — Dansk Transport og Logistik przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-230/08)
   (2008/C 197/24)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Østre Landsret
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dansk Transport og Logistik

      Strona pozwana: Skatteministeriet
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni sformułowania „zajęte […] i równocześnie lub w późniejszym terminie orzeczono ich przepadek” występującego w art. 233 lit. d) kodeksu celnego (1) należy dokonywać w ten sposób, że oznacza ono, iż przepis ma zastosowanie w sytuacji, gdy towary zatrzymane na podstawie §83 ust. 1 ustawy prawo celne przy nielegalnym przywozie podlegają równocześnie lub w późniejszym terminie zniszczeniu przez organy celne pozostając do tego czasu w posiadaniu tych organów?

               2)

               Czy wykładni dyrektywy systemowej (2) należy dokonywać w ten sposób, że należy uznać, iż nielegalnie przywiezione towary, zajęte w chwili przywozu, lub równocześnie bądź w późniejszym terminie zniszczone, zostały objęte „procedurą zawieszającą” z tym skutkiem, że zobowiązanie w zakresie podatku akcyzowego nie powstaje lub wygasa (art. 5 ust. 2 tiret pierwsze i art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy systemowej, w związku z art. 84 ust. 1 lit. a) oraz art. 98 kodeksu celnego, i art. 876a przepisów wprowadzających) (3)? Czy na odpowiedź tą ma wpływ okoliczność wygaśnięcia lub braku wygaśnięcia, na podstawie art. 233 lit. d) kodeksu celnego, długu celnego powstałego wskutek takiego nielegalnego przywozu?

               3)

               Czy wykładni szóstej dyrektywy (4) należy dokonywać w ten sposób, że należy uznać iż nielegalnie przywiezione towary zajęte niezwłocznie przy przywozie, i równocześnie lub w późniejszym terminie zniszczone, zostały objęte „procedurą składu celnego” z tym skutkiem, że zobowiązanie w zakresie podatku VAT nie powstaje lub wygasa (zob. art. 7 ust. 3, art. 10 ust. 3 i art. 16 ust. 1 (B) lit. c) szóstej dyrektywy oraz art. 876a przepisów wprowadzających? Czy na odpowiedź tą ma wpływ okoliczność wygaśnięcia lub braku wygaśnięcia, na podstawie art. 233 lit. d) kodeksu celnego, długu celnego powstałego wskutek takiego nielegalnego przywozu?

               4)

               Czy wykładni kodeksu celnego, przepisów wykonawczych i szóstej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że organy celne państwa członkowskiego, w przypadku wykrycia nielegalnego przywozu towarów w ramach operacji TIR, są właściwe do obciążenia należnościami celnymi, podatkiem akcyzowym i podatkiem VAT tych operacji, gdy organy innego państwa członkowskiego, w którym miał miejsce nielegalny przywóz do Wspólnoty, nie wykryły nieprawidłowości, i w konsekwencji nie zastosowały należności celnych, podatku akcyzowego ani podatku VAT (zob. art. 215 kodeksu celnego w związku z art. 217 tego kodeksu, art. 454 ust. 2 i 3 przepisów wykonawczych w brzmieniu obowiązujący w okresie wystąpienia okoliczności faktycznych, oraz art. 7 szóstej dyrektywy)?

      (1)  Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76 z 23.3.1992, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1).

      (4)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1).


               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/1

         2009/C 233/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 220 z 12.9.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 205 z 29.8.2009.

      Dz.U. C 193 z 15.8.2009.

      Dz.U. C 180 z 1.8.2009.

      Dz.U. C 167 z 18.7.2009.

      Dz.U. C 153 z 4.7.2009.

      Dz.U. C 141 z 20.6.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawy połączone T-44/02 OP, T-54/02 OP, T-56/02 OP, T-60/02 OP i T-61/02 OP: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Dresdner Bank i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Artykuł 81 WE — Porozumienie w sprawie ustalenia cen i sposobów pobierania opłat za usługi wymiany gotówki — Niemcy — Dowody naruszenia — Sprzeciw)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/42

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Dresdner Bank i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-44/02 OP, T-54/02 OP, T-56/02 OP, T-60/02 OP i T-61/02 OP) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 81 WE - Porozumienie w sprawie ustalenia cen i sposobów pobierania opłat za usługi wymiany gotówki - Niemcy - Dowody naruszenia - Sprzeciw)
   (2006/C 294/88)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dresdner Bank AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Hirsch i W. Bosch); Bayerische Hypo- und Vereinsbank AG, uprzednio Vereins- und Westbank AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Schulte, M. Ewen i A. Neus, a następnie adwokaci W. Knapp, T. Müller-Ibold i C. Feddersen); Bayerische Hypo- und Vereinsbank AG (Monachium) (przedstawiciele: początkowo adwokaci W. Knapp, T. Müller-Ibold i B. Bergmann, a następnie adwokaci W. Knapp, T. Müller-Ibold i C. Feddersen); DVB Bank AG, uprzednio Deutsche Verkehrsbank AG (Frankfurt nad Menem) (przedstawiciele: adwokaci M. Klusmann i F. Wiemer) i Commerzbank AG (Frankfurt nad Menem) (przedstawiciele: adwokaci H. Satzky i B. Maassen)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: adwokaci T. Christoforou, A. Nijenhuisa i M. Schneidera)
   Przedmiot sprawy
   Wniesiony przez Komisję sprzeciw od wyroków zaocznych Sądu Pierwszej Instancji wydanych w dniu 14 października 2004 r. w sprawach: Dresdner Bank przeciwko Komisji (T-44/02, niepublikowany w Zbiorze), Vereins- und Westbank przeciwko Komisji (T-54/02, niepublikowany w Zbiorze), Bayerische Hypo- und Vereinsbank przeciwko Komisji (T-56/02, Rec. str. II-3495), Deutsche Verkehrsbank przeciwko Komisji (T-60/02, niepublikowany w Zbiorze) i Commerzbank przeciwko Komisji (T-61/02, niepublikowany w Zbiorze).
   Sentencja wyroku

               1)

               Sprzeciw zostaje oddalony.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002


title: Sprawa T-16/16: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – Mast-Jägermeister/EUIPO (Kubki) [Wzór wspólnotowy — Zgłoszenie wzorów wspólnotowych przedstawiających kubki — Pojęcie „przedstawienia umożliwiającego odtwarzanie” — Niedokładność przedstawienia w odniesieniu do zakresu żądanej ochrony — Odmowa usunięcia nieprawidłowości — Odmowa przyznania daty zgłoszenia — Artykuły 36 i 46 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Artykuł 4 ust. 1 lit. e) i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2245/2002]

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/26

         Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – Mast-Jägermeister/EUIPO (Kubki)
   (Sprawa T-16/16) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Zgłoszenie wzorów wspólnotowych przedstawiających kubki - Pojęcie „przedstawienia umożliwiającego odtwarzanie” - Niedokładność przedstawienia w odniesieniu do zakresu żądanej ochrony - Odmowa usunięcia nieprawidłowości - Odmowa przyznania daty zgłoszenia - Artykuły 36 i 46 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Artykuł 4 ust. 1 lit. e) i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2245/2002])
   (2017/C 086/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mast-Jägermeister SE (Wolfenbüttel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H.P. Schrammek, C. Drzymalla, S. Risthaus i J. Engberding)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 listopada 2015 r. (sprawa R 1842/2015-3), dotyczącą zgłoszeń kubków jako wzorów wspólnotowych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mast-Jägermeister SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa F-9/16: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – ZZ i in./Parlament

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – ZZ i in./Parlament
   (Sprawa F-9/16)
   (2016/C 145/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat M. Casado Garcia-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu czterem skarżącym dodatku edukacyjnego za rok 2014/2015 i kolejne lata oraz zasądzenie od pozwanej wypłaty skarżącym dodatków edukacyjnych za rok 2015/2016 z odsetkami naliczanymi o dni, w których kwoty te stały się należne zgodnie z załącznikiem VII regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji indywidulanych z dnia 24 kwietnia 2015 r.;

               —

               W razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dni 17 i 19 listopada 2015 r.;

               —

               Zasądzenie od Parlamentu Europejskiego wypłaty skarżącym dodatku edukacyjnego za rok 2015/2016 z odsetkami naliczanymi o dni, w których kwoty te stały się należne zgodnie z załącznikiem VII regulaminu pracowniczego.

               —

               Obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-509/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo (Włochy) w dniu 21 listopada 2007 r. — Luigi Scarpelli przeciwko NEOS Banca SpA

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo (Włochy) w dniu 21 listopada 2007 r. — Luigi Scarpelli przeciwko NEOS Banca SpA
   (Sprawa C-509/07)
   (2008/C 37/08)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Bergamo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Luigi Scarpelli

      Strona pozwana: NEOS Banca SpA
   Pytanie prejudycjalne
   „Czy wykładni art. 11 ust. 2 dyrektywy 87/102/EWG (1) należy dokonywać w ten sposób, że porozumienie między dostawcą a kredytodawcą, na którego podstawie kredyt jest udzielany wyłącznie przez tego kredytodawcę klientom tego dostawcy, stanowi przesłankę niezbędną do powstania prawa konsumenta do podjęcia środków prawnych przeciwko kredytodawcy w przypadku niewywiązania się dostawcy ze zobowiązania także wtedy, gdy przedmiotem roszczenia jest a) jedynie rozwiązanie umowy kredytu; czy też b) rozwiązanie umowy kredytu i wynikający z niego zwrot kwot uiszczonych na rzecz kredytodawcy”?

      (1)  Dz.U. L 42, str. 48.


title: Sprawa T-398/07: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/17

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-398/07)
   (2008/C 8/32)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 lipca 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 WE (sprawa COMP/38.784 — Wanadoo España przeciwko Telefónica) i

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji z dnia 4 lipca 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 WE (sprawa COMP/38.784 — Wanadoo España przeciwko Telefónica), w której Komisja nałożyła na Telefónica S.A., solidarnie z Telefónica de España S.A.U., grzywnę w wysokości 151 875 000 EUR z tytułu naruszenia art. 82 WE. Zdaniem Komisji w okresie od września 2001 r. do grudnia 2006 r. te dwie spółki stosowały wygórowane ceny za świadczenie usług hurtowych i detalicznych w zakresie dostępu szerokopasmowego.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca przytacza następujące argumenty:

               —

               naruszenie obowiązku współpracy przewidzianego w art. 10 WE i w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2002/21/WE (1) w zakresie, w jakim Komisja nie dała hiszpańskiemu krajowemu organowi regulacyjnemu możliwości współpracowania ze sobą w celu rozważenia środków, które umożliwiłyby rozwiązanie w sposób możliwie skuteczny kwestii domniemanego naruszenia;

               —

               naruszenie art. 82 WE z powodu oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do niezbędności produktów hurtowych, kalkulacji kosztów i skutków zachowania Telefónica dla konkurentów i konsumentów;

               —

               zastosowanie ultra vires art. 82 WE, jako że zaskarżona decyzja wpływa na ramy regulacyjne w zakresie łączności elektronicznej obowiązujące w Hiszpanii i tym samym narusza równowagę między uregulowaniem ex ante i regułami konkurencji. Ponadto brak spójności między wynikami uzyskanymi przez Komisję a międzynarodowym doświadczeniem i rzeczywistością rynku hiszpańskiego, przeszkadzanie hiszpańskiemu krajowemu organowi regulacyjnemu w osiągnięciu celów ustalonych w tych ramach regulacyjnych oraz naruszenie zasady specjalizacji;

               —

               naruszenie zasady pewności prawa, jako że zaskarżona decyzja pociąga za sobą zmianę ex post koncepcji ram regulacyjnych określonych ex ante;

               —

               naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do ukaranego operatora i w odniesieniu do pozostałych operatorów na tym rynku z powodu nieprzestrzegania ram regulacyjnych w dziedzinie, która została już uregulowana przez Comisión del Mercado de Telecomunicaciones (komisję ds. rynku telekomunikacji).

      (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, str. 33).


title: Sprawa C-299/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel te Antwerpen (Belgia) w dniu 27 czerwca 2007 r. — Galatea BVBA przeciwko Sanoma Magazines Belgium NV

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel te Antwerpen (Belgia) w dniu 27 czerwca 2007 r. — Galatea BVBA przeciwko Sanoma Magazines Belgium NV
   (Sprawa C-299/07)
   (2007/C 199/36)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank van koophandel te Antwerpen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Galatea BVBA

      Strona pozwana: Sanoma Magazines Belgium NV
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 49 WE dotyczący swobodnego przepływu usług oraz dyrektywa 2005/29 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych sprzeciwiają się przepisowi krajowemu takiemu jak art. 54 belgijskiej ustawy z dnia 14 lipca 1991 r. o praktykach handlowych oraz informowaniu i ochronie konsumentów, który — za wyjątkiem przypadków wyczerpująco wyliczonych w ustawie — zabrania dokonywania każdego rodzaju sprzedaży wiązanej, oferowanej konsumentowi przez sprzedającego, w ramach której odpłatne lub nieodpłatne nabycie towarów, usług, innego rodzaju korzyści lub kuponów uprawniających do ich nabycia jest związane z nabyciem innych, nawet takich samych towarów lub usług — i to bez względu na okoliczności danego przypadku, w szczególności bez względu na możliwy wpływ konkretnej oferty na przeciętnego konsumenta i bez względu na kwestię, czy ta oferta może zostać w konkretnym przypadku uznana za naruszenie wymogu staranności zawodowej lub uczciwych zwyczajów handlowych?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149, str. 22).


title: Sprawa T-438/04: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2004 r. przez Elke Huober przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/44

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2004 r. przez Elke Huober przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-438/04)
   (2005/C 6/87)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 29 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Elke Huober, zamieszkałej w Brukseli, reprezentowanej przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchala, adwokatów przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady odmawiającej przyznania skarżącej dodatku zagranicznego za rozłąkę oraz praw pochodnych od objęcia przez nią stanowiska w dniu 1 września 2003 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przed objęciem stanowiska w Radzie, skarżąca pracowała w biurze informacyjnym kraju związkowego Badenii-Wirtembergii w Brukseli. Niniejszą skargą skarżąca kwestionuje decyzję odmawiającą jej dodatku zagranicznego za rozłąkę.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi naruszenie art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII regulaminu pracowniczego w związku z tym, że Rada nie uznała, że skarżąca znajdowała się w sytuacji wynikającej ze świadczenia pracy na rzecz innego Państwa. Skarżąca podnosi, ponadto, naruszenie zasady równości traktowania i niedyskryminacji.


title: Sprawa T-745/14: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2014 r. – TeamBank przeciwko OHIM – Easy Asset managemenet (easy Credit)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/43

         Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2014 r. – TeamBank przeciwko OHIM – Easy Asset managemenet (easy Credit)
   (Sprawa T-745/14)
   (2015/C 007/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TeamBank (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Lindner, D. Terheggen i T. Kiphuth)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona postępowania przed izba odwoławczą: easy Asset Management AD (Sofia, Bułgaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „easy Credit” – Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr 8 11  527

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2014 r. w sprawie R 1975/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona towarów i usług z klas 36 i 38;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a), art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-56/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Euro Tex Textilverwertung GmbH przeciwko Hauptzollamt Duisburg (Stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi — Pojęcie produktów pochodzących — Ubrania używane)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Euro Tex Textilverwertung GmbH przeciwko Hauptzollamt Duisburg
   (Sprawa C-56/06) (1)

   (Stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi - Pojęcie „produktów pochodzących’ - Ubrania używane)
   (2007/C 183/17)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Euro Tex Textilverwertung GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Duisburg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 7 ust. 1 lit. b) Protokołu nr 4 do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony — Protokół nr 4 dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” i metod współpracy administracyjnej (Dz.U. L 348, str. 2) w brzmieniu decyzji nr 1/97 Rady Stowarzyszenia między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony z dnia 30 czerwca 1997 r. (Dz.U. L 221, str. 1) — Pojęcie „produktów pochodzących” — Określenie pochodzenia odzieży używanej poddanej czynnościom sortowania i dobierania na terytorium Wspólnoty.
   Sentencja
   W związku z tym, że art. 7 ust. 1 lit. b) protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi, z drugiej strony zmienionego decyzją nr 1/97 Rady Stowarzyszenia pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rzeczpospolitą Polską, z drugiej strony, z dnia 30 czerwca 1997 r. nie dopuszcza rozróżnienia na proste i złożone czynności dobierania, to czynności dobierania takie jak te, które zostały określone w postanowieniu odsyłającym mieszczą się w zakresie pojęcia prostych czynności polegających na dobieraniu w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa T-142/14: Postanowienie Sądu z dnia 1 lutego 2016 r. – SolarWorld i in./Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności — Subwencje — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Ostateczne cło wyrównawcze — Zwolnienie przywozu stanowiącego przedmiot przyjętego zobowiązania — Niemożność oddzielenia — Niedopuszczalność]

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/24

         Postanowienie Sądu z dnia 1 lutego 2016 r. – SolarWorld i in./Rada
   (Sprawa T-142/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Subwencje - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Ostateczne cło wyrównawcze - Zwolnienie przywozu stanowiącego przedmiot przyjętego zobowiązania - Niemożność oddzielenia - Niedopuszczalność])
   (2016/C 111/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SolarWorld AG (Bonn, Niemcy); Brandoni solare SpA (Castelfidardo, Włochy) oraz Solaria Energia y Medio Ambiente, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: L. Ruessmann, adwokat i J. Beck, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: B. Driessen, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, T. Maxian Rusche i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy); Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc. (Changshu, Chiny); Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc. (Luoyang, Chiny); Csi Cells Co. Ltd (Suzhou, Chiny) i CsiSolar Power (China), Inc. (Suzhou) (przedstawiciele: A. Willems i S. De Knop, adwokaci oraz K. Daly, solicitor) i China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (Pekin, Chiny) (przedstawiciele: J.F. Bellis, F. Di Gianni i A. Scalini, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 66).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd i Csi Solar Power (China), Inc. wykreśla się ze sprawy T-142/14 jako interwenientów.

               3)

               SolarWorid AG, Brandoni solare SpA i Solaria Energia y Medio Ambiente, SA pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Komisja Europejska, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc. i China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-367/05: Skarga wniesiona w dniu  23 września 2005 r.  — UPC France przeciwko Komisji

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/15

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2005 r. — UPC France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-367/05)
   (2005/C 315/29)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: UPC France Holding B.V. (Schiphol-Rijk, Niderlandy) [Przedstawiciele: M. D. Powell, solicitor, N. Flandin, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa nr 382/2004 — Francja,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa nr 382/2004 — Francja z dnia 3 maja 2005 r. (1) stwierdzającej, że dotacja przyznana przez władze francuskie w celu stworzenia i eksploatacji szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej na terytorium Limousin (DORSAL) nie stanowi pomocy.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi kilka zarzutów opartych na naruszeniu istotnych wymogów proceduralnych oraz naruszeniu prawa wspólnotowego.
   W odniesieniu do naruszenia istotnych wymogów proceduralnych skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła swoje prawa proceduralne, zaniechawszy niesłusznie wszczęcia formalnej procedury dochodzenia przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE i art. 6 rozporządzenia nr 659/1999 (2), która umożliwiłaby skarżącej jako osobie zainteresowanej przedstawienie uwag przed podjęciem decyzji przez Komisję.
   W zarzucie pierwszym dotyczącym naruszenia prawa wspólnotowego skarżąca stwierdza, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając sporny środek za niestanowiący pomocy, ponieważ dotacja została przyznana w ramach rekompensaty z tytułu świadczenia usługi publicznej, a warunki wynikające z wyroku w sprawie Altmark (3) zostały w niniejszym przypadku spełnione.
   Skarżąca kwestionuje ponadto zaskarżoną decyzję w związku z tym, że kwalifikuje ona usługę przekazu szerokopasmowego jako usługę powszechną, podczas gdy definicja usługi powszechnej w dziedzinie telekomunikacji wynikająca z dyrektywy o usłudze powszechnej dotyczy wyłącznie usług przekazu wąskopasmowego.
   Skarżąca utrzymuje następnie, że gdyby sporne obowiązki należało uważać za wchodzące w zakres zadania świadczenia usługi publicznej (quod non), Komisja popełniłaby oczywisty błąd w ocenie, uznając, że w mieście Limoges nie występowały inicjatywa prywatna ani siły konkurencyjne. Skarżąca twierdzi również, że procedura zastosowana w celu dokonania wyboru operatora odpowiedzialnego za wykonanie rzekomej usługi świadczonej w interesie ogólnym nie umożliwiała dokonania wyboru kandydata mogącego świadczyć tę usługę po najniższej cenie dla społeczności. W każdym razie, zdaniem skarżącej, w niniejszym przypadku w odniesieniu do miasta Limoges dotacji publicznej nie można uzasadnić rekompensatą za wykonanie usługi publicznej, a zatem wyrok w sprawie Altmark nie może znaleźć zastosowania.
   W kolejnym zarzucie skarżąca wskazuje również na istotne nieprawidłowości w procedurze przekazania zadania usługi publicznej, która — jej zdaniem — doprowadziła do nierówności między potencjalnymi kandydatami do jej przejęcia.
   Ostatni zarzut podniesiony przez skarżącą oparty jest na braku wystarczającego uzasadnienia, ponieważ Komisja nie wyjaśniła przyczyn, dla których wzięła pod uwagę region Limousin jako całość bez uwzględnienia specyfiki obszarów miejskich, które, jak miasto Limoges, są w rzeczywistości centrami konkurencji w ramach regionu oraz w żadnym miejscu zaskarżonej decyzji nie wskazała obecności sieci skarżącej w Limoges.

      (1)  C (2005) 1170 wersja ostateczna 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE, Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1.

      (3)  Sprawa C-280/00 z dnia 24 lipca 2003 r., Rec. str. 1-7747.


title: Sprawa T-881/16: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2016 r. – HJ/EMA

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2016 r. – HJ/EMA
   (Sprawa T-881/16)
   (2017/C 046/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: HJ (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: L. Levi i A. Blot, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               nakazanie stronie pozwanej wycofania memorandum z dnia 22 lipca 2015 r., a w konsekwencji odpowiedzi skarżącej z dnia 23 lipca 2015 r., z jej akt osobowych;

               —

               o ile to konieczne, stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę (OUZU) z dnia 21 marca 2016 r. oddalającej wniosek o odszkodowanie złożony przez skarżącą w dniu 26 listopada 2015 r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji OUZU z dnia 19 października 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 20 czerwca 2016 r. na wspomnianą decyzję;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący tego, że przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej, a mianowicie bezprawność zarzucanego postępowania, rzeczywiste wystąpienie szkody i istnienie związku przyczynowego między zachowaniem a podnoszoną szkodą, zostały spełnione w niniejszej sprawie. Według skarżącej, dokumenty z jej akt osobowych, które zostały podane do wiadomości publicznej i do których mógł mieć dostęp każdy członek personelu Europejskiej Agencji Leków podczas pewnego okresu, nie były przetwarzane rzetelnie i w dopuszczalny sposób, lecz do celów innych niż te, dla których były gromadzone a strona skarżąca nie zezwoliła wyraźnie na te zmianę celów. Rozpowszechnianie tych wrażliwych danych w konsekwencji podważyło wiarygodność strony skarżącej, powodując u niej realną i pewną krzywdy. W ocenie strony skarżącej, omawianą krzywdę należy przypisać w całości zawinionemu działaniu Agencji.


title: Sprawa T-314/07: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2007 r. — Simsalagrimm Filmproduktion przeciwko Komisji i EACEA

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/25

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2007 r. — Simsalagrimm Filmproduktion przeciwko Komisji i EACEA
   (Sprawa T-314/07)
   (2007/C 235/47)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Simsalagrimm Filmproduktion GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Reich i D. Sharma)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich i Agencja Wykonawcza do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie noty debetowej nr 3240905584 z dnia 20 czerwca 2007 r.,

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca i Komisja zawarły w 1998 r. umowę o w sprawie wspierania komputerowo animowanej serii w ramach programu MEDIA II — Rozwój i dystrybucja (1). Pismem z dnia 20 czerwca 2007 r. EACEA zażądała od skarżącej zwrotu całości wypłaconej w ramach tej umowy kwoty. W niniejszej skardze skarżąca kwestionuje tę decyzję.
   Przede wszystkim skarżąca podnosi, że EACEA nie była formalnie właściwa w zakresie wydania tej decyzji, ponieważ kompetencja ta przysługuje wciąż Komisji.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem z uwagi na naruszenie obowiązku uzasadnienia aktów wydawanych przez organy w rozumieniu art. 256 WE.
   Dodatkowo naruszono przysługujące skarżącej prawo do obrony, ponieważ jej wniosek o uzyskanie dostępu do akt sprawy został odrzucony i w konsekwencji nie mogła ona stwierdzić, jaki czyn stanowił podstawę żądania zwrotu.
   Skarżąca podnosi również, że umowa w sprawie wspierania nie została skutecznie wypowiedziana oraz że nie zostały spełnione wymogi wypowiedzenia. W tym kontekście stwierdza ona między innymi, że wypowiedzenie tej umowy, jak również żądanie zwrotu wypłaconych kwot stanowi naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Decyzja Rady 95/563/WE z dnia 10 lipca 1995 r. w sprawie wprowadzania w życie programu zachęcającego do rozwijania i dystrybucji europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA II — rozwój i dystrybucja) (1996-2000) (Dz.U. L 321, str. 25).


title: Sprawa C-90/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Opakowania i odpady opakowaniowe — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/11

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-90/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Opakowania i odpady opakowaniowe - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 211/20)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: S. Raskin, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. zmieniającej dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 47, str. 26)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. zmieniającej dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-886/16: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2016 r. – Nf Nails In Vogue/EUIPO – Nails & Beauty (NAILS FACTORY)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2016 r. – Nf Nails In Vogue/EUIPO – Nails & Beauty (NAILS FACTORY)
   (Sprawa T-886/16)
   (2017/C 063/41)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Nf Nails In Vogue, SL (Arganda del Rey, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Jáudenes Sánchez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nails & Beauty Vertriebs GmbH (Kilonia, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Nails & Beauty Vertriebs GmbH

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „NAILS FACTORY” – zgłoszenie nr 13 528 336

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 października 2016 r. w sprawie R 202/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-192/07: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/20

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-192/07)
   (2007/C 117/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande i W. Bogensberger, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy 2003/86/WE upłynął w dniu 3 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 251, str. 12.


title: Sprawa C-156/12: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg — Austria) — GREP GmbH przeciwko Freitstaat Bayern (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 47 i 51 ustęp 1 — Stosowanie prawa Unii — Odwołanie od orzeczenia stwierdzającego wykonalność orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim i zarządzającego zajęcia — Skuteczna ochrona sądowa — Prawo do sądu — Pomoc prawna — Przepisy krajowe odmawiające pomocy prawnej osobom prawnym)

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/9

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg — Austria) — GREP GmbH przeciwko Freitstaat Bayern
   (Sprawa C-156/12) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 47 i 51 ustęp 1 - Stosowanie prawa Unii - Odwołanie od orzeczenia stwierdzającego wykonalność orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim i zarządzającego zajęcia - Skuteczna ochrona sądowa - Prawo do sądu - Pomoc prawna - Przepisy krajowe odmawiające pomocy prawnej osobom prawnym)
   2012/C 303/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesgericht Salzburg.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: GREP GmbH

      Strona pozwana: Freitstaat Bayern

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht Salzburg — Wykładnia art. 51 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz pomocniczo art. 43 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Zakres stosowania karty praw podstawowych — Postępowanie w sprawie wykonania orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim — Prawo do pomocy sądowej — Dopuszczalność uregulowania krajowego odmawiającego przyznania tego prawa osobom prawnym

      Sentencja

   Skarga wniesiona na podstawie art. 43 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w celu zaskarżenia orzeczenia stwierdzającego wykonalność zarządzenia o zajęciu zgodnie z art. 38–42 tego rozporządzenia i zarządzającego zajęcie tytułem środka zabezpieczającego stanowi stosowanie prawa Unii w rozumieniu art. 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
   Zasada skutecznej ochrony sądowej wyrażona w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej może obejmować prawo do uzyskania zwolnienia z obowiązku zapłaty kosztów postępowania lub wynagrodzenia należnego adwokatowi w celu skorzystania jego pomocy w związku z takim odwołaniem.
   Do sądu krajowego należy natomiast zbadanie, czy przesłanki udzielenia pomocy prawnej stanowią ograniczenie prawa dostępu do sądu, naruszające to prawo w jego istocie, czy ich cel jest zgodny z prawem i czy istnieje rozsądny stosunek proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a zamierzonym celem.
   W ramach takiej oceny sąd krajowy może uwzględnić przedmiot sporu, racjonalne szanse wygrania sprawy przez wnioskodawcę, znaczenie, jakie sprawa ma dla wnioskodawcy, złożoność przepisów materialnych i proceduralnych mających zastosowanie w sprawie, jak również zdolność wnioskodawcy do skutecznego poprowadzenia swojej sprawy. W celu dokonania oceny proporcjonalności sąd krajowy może również uwzględnić wysokość zaliczki na poczet kosztów postępowania oraz okoliczność, czy stanowi ona ewentualnie niemożliwą do pokonania przeszkodę w dostępie do sądu..
   W odniesieniu konkretnie do osób prawnych, sąd krajowy może uwzględnić ich sytuację. Może zatem wziąć w szczególności pod uwagę formę i zarobkowy lub niezarobkowy charakter działalności danej osoby prawnej, jak również możliwości finansowe jej wspólników lub akcjonariuszy oraz możliwość uzyskania przez nich kwot koniecznych dla wytoczenia powództwa.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 315 z 22.12.2007 .

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/1

         (2008/C 8/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 315 z 22.12.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 297 z 8.12.2007.

      Dz.U. C 283 z 24.11.2007.

      Dz.U. C 269 z 10.11.2007.

      Dz.U. C 247 z 20.10.2007.

      Dz.U. C 235 z 6.10.2007.

      Dz.U. C 223 z 22.9.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-384/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) wydanego dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie (1) Commissioners of Customs and Excise (2) H.M. Attorney-General przeciwko Federation of Technological Industries i 53 innych

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) wydanego dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie (1) Commissioners of Customs and Excise (2) H.M. Attorney-General przeciwko Federation of Technological Industries i 53 innych
   (Sprawa C-384/04)
   (2004/C 273/31)
   Dnia 4 sierpnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) (Sąd Apelacyjny) (Anglia i Walia) (Wydział Cywilny), wydanego dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie (1) Commissioners of Customs and Excise (2) H.M. Attorney-General przeciwko Federation of Technological Industries i 53 innych.
   Court of Appeal zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 21 ust. 3 dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) w wersji znowelizowanej dyrektywą Rady 2000/65/WE, zezwala Państwom Członkowskim na stanowienie, iż osoba inna niż podatnik będzie solidarnie odpowiedzialna za zapłatę podatku, wespół z osobą zobowiązaną do jego zapłaty na podstawie art. 21 ust. 1 lub 21 ust. 2, podlegając jedynie ograniczeniom wynikającym z zasad ogólnych prawa wspólnotowego, w szczególności, że środek takowy winien być obiektywnie uzasadniony, wymierny oraz odpowiadający zasadzie proporcjonalności i pewności prawa?

               2.

               Czy art. 22 ust. 8 dyrektywy zezwala Państwom Członkowskim na stanowienie, iż osoba inna niż podatnik, będzie solidarnie odpowiedzialna za zapłatę podatku lub też zabezpieczenie zobowiązania podatkowego innej osoby, podlegając jedynie ograniczeniom wynikającym z uprzednio powołanych zasad ogólnych?

               3.

               W razie przeczącej odpowiedzi na pytanie 1, jakim ograniczeniom, innym niż nałożone uprzednio powołanymi zasadami ogólnymi, podlega kompetencja nadana art. 21 ust. 3?

               4.

               W razie przeczącej odpowiedzi na pytanie 2, jakim ograniczeniom, innym niż nałożone uprzednio przywołanymi zasadami ogólnymi, podlega kompetencja nadana art. 21 ust. 8?

               5.

               Czy Dyrektywa Rady 77/388/EWG w wersji znowelizowanej, wyłącza uprawnienie Państw Członkowskich do ustanowienia solidarnej odpowiedzialności podatników lub nałożenia na podatnika obowiązku zabezpieczenia zobowiązania podatkowego innego podatnika, celem zapobieżenia nadużyciom systemu podatku od wartości dodanej i zapewnienia ochrony dochodów budżetowych należnych w ramach tegoż systemu, jeżeli rzeczone środki pozostają w zgodzie z uprzednio przywołanymi zasadami ogólnymi?

      (1)  Szósta Dyrektywa Rady 77/388/EWG, z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1.


title: Sprawa T-456/15: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Foodcare/OHIM – Michalczewski (T.G.R. ENERGY DRINK)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/29

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Foodcare/OHIM – Michalczewski (T.G.R. ENERGY DRINK)
   (Sprawa T-456/15)
   (2015/C 328/26)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Foodcare sp. z o.o. (Zabierzów, Polska) (przedstawiciel: adwokat A. Matusik)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dariusz Michalczewski (Gdańsk, Polska)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „T.G.R. ENERGY DRINK” – wspólnotowy znak towarowy nr 5 689 237

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 maja 2015 r. w sprawie R 265/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-3/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 stycznia 2014 r. – Polska Telefonia Cyfrowa S.A. w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 stycznia 2014 r. – Polska Telefonia Cyfrowa S.A. w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
   (Sprawa C-3/14)
   2014/C 102/17
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Polska Telefonia Cyfrowa SA w Warszawie

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (1) w związku z art. 28 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa usłudze powszechnej) (2) należy interpretować w ten sposób, że każdy środek podjęty przez krajowy organ regulacyjny w celu realizacji obowiązku wynikającego z art. 28 dyrektywy 2002/22 oddziałuje na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi, jeżeli tylko środek ten może zapewnić użytkownikom końcowym z innych państw członkowskich możliwość dostępu do numerów niegeograficznych na terytorium tego Państwa Członkowskiego?

               2)

               Czy art. 7 ust. 3 w związku z art. 6 oraz art. 20 dyrektywy 2002/21 należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ regulacyjny, rozstrzygając spór między przedsiębiorstwami udostępniającymi sieci lub usługi łączności elektronicznej dotyczący zapewnienia realizacji przez jedno z tych przedsiębiorstw obowiązku wynikającego z art. 28 dyrektywy 2002/22, nie może przeprowadzić postępowania konsolidacyjnego, nawet gdy środek oddziałuje na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, a prawo krajowe zobowiązuje krajowy organ regulacyjny do przeprowadzenia postępowania konsolidacyjnego zawsze, gdy środek może na taką wymianę oddziaływać?

               3)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 2, czy art. 7 ust. 3 w związku z art. 6 oraz art. 20 dyrektywy 2002/21 w związku z art. 288 TFUE oraz art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy ma obowiązek odmówić zastosowania przepisów prawa krajowego nakazujących krajowemu organowi regulacyjnemu przeprowadzenie postępowania konsolidacyjnego zawsze, gdy podejmowany przez niego środek może oddziaływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 33; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 29 P. 349 – 366.

      (2)  Dz.U. L 108z 24.4.2002, str. 51; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 29 P. 367 – 393.