title: Sprawa C-118/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 lutego 2016 r. – X Denmark A/S/Skatteministeriet

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 lutego 2016 r. – X Denmark A/S/Skatteministeriet
   (Sprawa C-118/16)
   (2016/C 270/31)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X Denmark A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE (1) w związku z jej art. 1 ust. 4 należy interpretować w ten sposób, że objęta zakresem zastosowania art. 3 tej dyrektywy spółka będąca rezydentem państwa członkowskiego, która w okolicznościach takich jak okoliczności rozpatrywanej sprawy otrzymuje odsetki od spółki zależnej z innego państwa członkowskiego, jest „właścicielem” tych odsetek w rozumieniu tej dyrektywy?

                           1.1.

                           Czy pojęcie „właściciel [odsetek]” użyte w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE w związku z jej art. 1 ust. 4 należy interpretować zgodnie z odpowiadającym mu pojęciem użytym w art. 11 modelowej konwencji podatkowej z 1977 r.?

                           1.2.

                           Jeśli na pytanie 1.1. należy odpowiedzieć twierdząco, czy pojęcie to należy zatem interpretować jedynie z uwzględnieniem komentarzy do tego art. 11 modelowej konwencji podatkowej z 1977 r. (pkt 8), czy też przy dokonywaniu tej wykładni tej można zastosować późniejsze komentarze, m.in. te dokonane w dodatkach z 2003 r. w przedmiocie „spółek pośredniczących” (pkt 8.1, obecnie pkt 10.1), czy też te dokonane w dodatkach z 2014 r. w przedmiocie „obowiązków umownych i wynikających z przepisów prawnych” (pkt 10.2)?

                           1.3.

                           Jeśli komentarze z 2003 r. mogą zostać zastosowane przy dokonywaniu tej wykładni, czy warunkiem uznania spółki za niebędącą „właścicielem [odsetek]” w rozumieniu dyrektywy 2003/49/WE jest stwierdzenie rzeczywistego przepływu środków do podmiotu uznanego w państwie, w którym spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem, za „właściciela” rozpatrywanych odsetek, a jeśli tak – czy dalszym warunkiem tego uznania jest stwierdzenie, że ten rzeczywisty przepływ miał miejsce w ścisłym związku czasowym z wypłatą odsetek czy też miał postać wypłaty odsetek?

                                       1.3.1.

                                       Jakie znaczenie ma w tym względzie to, czy pożyczka została udzielona za pomocą kapitału akcyjnego, czy rozpatrywane odsetki są dopisywane do kapitału („rolled up”), czy spółka otrzymująca odsetki przekazała je następnie w obrębie grupy do będącej rezydentem w tym samym państwie członkowskim spółki dominującej mając na celu optymalizację wyników pod względem podatkowym zgodnie z obowiązującymi w tym państwie przepisami, czy rozpatrywane odsetki zostały następnie przekształcone w kapitał spółki udzielającej pożyczki, czy odbiorca odsetek ma umowny lub wynikający z przepisów prawa obowiązek do przekazania ich innemu podmiotowi oraz to, czy znaczna część podmiotów uznanych w państwie, w którym spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem, za „właścicieli odsetek”, jest rezydentami w innych państwach, również członkowskich, z którymi Dania zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, efektem czego zgodnie z duńskim ustawodawstwem jest brak podstawy do pobrania podatku u źródła, jeśli te podmioty były pożyczkodawcami i otrzymały odsetki w sposób bezpośredni?

                           1.4.

                           Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą odsetki można uznać za ich „właściciela” w rozumieniu dyrektywy ma to, że sąd odsyłający po dokonaniu oceny okoliczności faktycznych stwierdzi, iż spółka otrzymująca odsetki – pomimo tego, że nie jest ani umownie, ani na podstawie przepisów prawa zobowiązana do dalszego przekazania otrzymanych odsetek innemu podmiotowi – nie ma „pełnego” prawa do „korzystania i pobierania korzyści” z odsetek, o którym mowa w sporządzonych w 2014 r. komentarzach do modelowej konwencji podatkowej z 1977 r.?

               2.

               Czy powołanie się przez państwo członkowskie na art. 5 ust. 1 dyrektywy o stosowaniu w przypadku zwalczania nadużyć przepisów krajowych czy też na art. 5 ust. 2 wiąże się z przyjęciem założenia, że to państwo członkowskie przyjęło szczególny przepis wykonawczy do art. 5 rzeczonej dyrektywy, czy też że w tym prawie krajowym ustanowione zostały powszechnie obowiązujące przepisy czy też zasady dotyczące nadużyć i oszustw podatkowych oraz uchylania się od opodatkowania, które mogą być interpretowane zgodnie z tym art. 5?

                           2.1.

                           Jeśli na pytanie 2 należy odpowiedzieć twierdząco, czy § 2 ust. 2 lit. d) duńskiej ustawy o podatku dochodowym od spółek akcyjnych, zgodnie z którym ograniczony obowiązek podatkowy w zakresie dochodu z odsetek nie obejmuje „odsetek zwolnionych z opodatkowania […] z tytułu dyrektywy 2003/49/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich”, można uznać za taki szczególny krajowy przepis, o którym mowa w art. 5 dyrektywy?

               3.

               Czy postanowienie zawarte w podpisanej przez dwa państwa członkowskie umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania sporządzonej zgodnie z modelową konwencją OECD, zgodnie z którą opodatkowanie odsetek jest uzależnione od tego, czy spółkę otrzymującą odsetki można uznać za ich właściciela stanowi oparty na umowie przepis niezbędny do zapobiegania nadużyciom finansowym, o którym mowa w art. 5 rzeczonej dyrektywy?

               4.

               Czy nadużyciem itp. w rozumieniu dyrektywy 2003/49/WE jest to, że w państwie członkowskim, w którym spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem, można dokonać odliczenia podatkowego dotyczącego odsetek, podczas gdy w państwie członkowskim, w którym spółka otrzymująca odsetki jest rezydentem, odsetki nie podlegają opodatkowaniu?

               5.

               Czy spółka będąca rezydentem w Luksemburgu, utworzona i zarejestrowana zgodnie z luksemburskim prawem spółek jako „société en commandite par actions” (S.C.A.), a także zaklasyfikowana jako „société d’investissement en capital à risquè” (SICAR) na mocy luksemburskiej ustawy z dnia 15 czerwca 2004 r. o spółkach inwestycyjnych kapitału wysokiego ryzyka, jest objęta zakresem dyrektywy 2003/49WE?

                           5.1

                           Jeśli na pytanie 5 należy odpowiedzieć twierdząco, czy wówczas luksemburska spółka „S.C.A., SICAR” może być „właścicielem” odsetek w rozumieniu dyrektywy 2003/49/WE, nawet jeśli państwo członkowskie, w którym spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem, uznaje daną spółkę za podatkowo transparentną w rozumieniu jego prawa krajowego?

                           5.2

                           Jeśli na pytanie 1 należy odpowiedzieć przecząco, czyli, że spółka otrzymująca odsetki nie jest uznawana za będącą właścicielem rzeczonych odsetek, czy spółka S.C.A./SICAR może wówczas, w takich okolicznościach jak te rozpatrywane w niniejszej sprawie, zostać uznana za „właściciela” przedmiotowych odsetek w rozumieniu tej dyrektywy?

               6.

               Czy państwo członkowskie, które nie chce uznać tego, że spółka z innego państwa członkowskiego jest właścicielem odsetek, i podnosi, że ta spółka z innego państwa członkowskiego jest sztucznie stworzoną spółką pośredniczącą, jest zgodnie z dyrektywą 2003/49/WE czy też art. 10 WE zobowiązane do udzielenia informacji o tym, kogo w tej sytuacji państwo to uznaje za właściciela [odsetek]?

               7.

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana, w związku z dyrektywą 2003/49/WE, za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie odsetek otrzymanych od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, a spółka dominująca w tym drugim państwie członkowskim jest uznana za objętą w nim w zakresie tych odsetek ograniczonym obowiązkiem podatkowym, czy wówczas art. 43 WE w związku z art. 48 WE wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym to drugie państwo członkowskie nakłada na (zależną) spółkę zobowiązaną do potrącenia podatku u źródła w przypadku zwłoki w płatności wymóg uiszczenia odsetek za zwłokę o wyższej stawce niż stawka odsetek za zwłokę wymaganych w państwie członkowskich w przypadku skierowania wierzytelności podatkowej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych (obejmującej m. in. dochód z odsetek) wobec spółki będącej rezydentem tego samego państwa członkowskiego?

               8.

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana, w związku z dyrektywą 2003/49/WE, za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie odsetek otrzymanych od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, a spółka dominująca w tym drugim państwie członkowskim jest uznana w tym państwie członkowskim odnośnie tych odsetek za podatnika objętego ograniczonym obowiązkiem podatkowym, czy art. 43 WE z związku z art. 48 WE (bądź też art. 56 WE), razem lub każdy z osobna, wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym:

                           a)

                           to inne państwo członkowskie nakłada na spółkę wypłacającą odsetki obowiązek potrącenia podatku od odsetek u źródła oraz odpowiedzialność wobec organów publicznych za niepobrany u źródła podatek, jeśli nie ma takiego obowiązku potrącenia podatku u źródła w przypadku, gdy spółka otrzymująca odsetki jest rezydentem w tym innym państwie członkowskim?

                           b)

                           spółka dominująca w tym innym państwie członkowskim nie ma obowiązku płacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych przez dwa pierwsze lata podatkowe, lecz może zacząć płacić ten podatek dopiero znacznie później niż data wymagalności podatku potrącanego u źródła?

                     Trybunał jest proszony o udzielenie odpowiedzi na pytanie 8 łącznie z odpowiedzią na pytanie 7.

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich Dz.U. 2003, L 157, s. 49


title: Sprawa T-151/15: Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2017 r. – EFB/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/61

         Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2017 r. – EFB/Komisja
   (Sprawa T-151/15) (1)

   (2017/C 144/89)
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa T-195/13: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2013 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — V-Contact (CAMEA)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/31

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2013 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — V-Contact (CAMEA)
   (Sprawa T-195/13)
   2013/C 171/58
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Beinert i O. Bludovsky)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: V-Contact Kft (Szada, Węgry)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 stycznia 2013 r. (odwołanie dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu nr R 452/2012-1) oraz w ramach skorygowania usunięcie znaku towarowego zgłaszającego;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 stycznia 2013 r. (odwołanie dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu nr R 452/2012-1) oraz przekazanie sprawy do OHIM;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 stycznia 2013 r. (odwołanie dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu nr R 452/2012-1).

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: V-Contact Kft

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CAMEA” dla m.in. towarów z klas 3, 5 i 16 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 279 928.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja międzynarodowa wskazująca m.in. Unię Europejską i obejmująca towary z klas 3, 5 i 8.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/2

         Podjęcie obowiązków przez nowego sędziego Trybunału Sprawiedliwości
   (2008/C 51/02)
   Jean-Jacques Kasel, mianowany sędzią Trybunału Sprawiedliwości na mocy decyzji przedstawicieli rządów państw członkowskich Wspólnot Europejskich z dnia 5 grudnia 2007 r. (1), złożył w dniu 14 stycznia 2008 r. ślubowanie przed Trybunałem.

      (1)  Dz.U. L 325, 11 grudnia 2007, str. 89.


title: Przydział sędziów do izb

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/40

         Przydział sędziów do izb
   (2007/C 269/70)
   W dniach 19 i 25 września 2007 r. Sąd Pierwszej Instancji postanowił utworzyć osiem izb złożonych z pięciu sędziów oraz osiem izb złożonych z trzech sędziów na okres od dnia 25 września 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. oraz przydzielić do nich następujących sędziów:

      Pierwsza izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   V. Tiili, prezes izby, F. Dehousse, I. Wiszniewska-Białecka, K. Jürimäe i S. Soldevila Fragoso, sędziowie.

      Pierwsza izba, w składzie trzech sędziów:
   V. Tiili, prezes izby;
   F. Dehousse, sędzia;
   I. Wiszniewska-Białecka, sędzia.

      Druga izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   I. Pelikánová, prezes izby, F. Dehousse, I. Wiszniewska-Białecka, K. Jürimäe i S. Soldevila Fragoso, sędziowie.

      Druga izba, w składzie trzech sędziów:
   I. Pelikánová, prezes izby;
   K. Jürimäe, sędzia;
   S. Soldevila Fragoso, sędzia.

      Trzecia izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   J. Azizi, prezes izby, J.D. Cooke, E. Cremona, I. Labucka i S. Frimodt Nielsen, sędziowie.

      Trzecia izba, w składzie trzech sędziów:
   J. Azizi, prezes izby;
   E. Cremona, sędzia;
   S. Frimodt Nielsen, sędzia.

      Czwarta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   O. Czúcz, prezes izby, J.D. Cooke, E. Cremona, I. Labucka i S. Frimodt Nielsen, sędziowie.

      Czwarta izba, w składzie trzech sędziów:
   O. Czúcz, prezes izby;
   J.D. Cooke, sędzia;
   I. Labucka, sędzia.

      Piąta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   M. Vilaras, prezes izby, V. Vadapalas, M. Prek, T. Tchipev i V. Ciucă, sędziowie.

      Piąta izba, w składzie trzech sędziów:
   M. Vilaras, prezes izby;
   M. Prek, sędzia;
   V. Ciucă, sędzia.

      Szósta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   A.W.H. Meij, prezes izby, V. Vadapalas, M. Prek, T. Tchipev i V. Ciucă, sędziowie.

      Szósta izba, w składzie trzech sędziów:
   A.W.H. Meij, prezes izby;
   V. Vadapalas, sędzia;
   T. Tchipev, sędzia.

      Siódma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   N.J. Forwood, prezes izby, D. Šváby, S.S. Papasavvas, E. Moavero Milanesi, N. Wahl, A. Dittrich i L. Truchot, sędziowie.

      Siódma izba, w składzie trzech sędziów:
   N.J. Forwood, prezes izby;

               a)

               D. Šváby i E. Moavero Milanesi, sędziowie.

               b)

               D. Šváby i L. Truchot, sędziowie.

               c)

               E. Moavero Milanesi i L. Truchot, sędziowie.

      Ósma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   M.E. Martins Ribeiro, prezes izby, D. Šváby, S.S. Papasavvas, E. Moavero Milanesi, N. Wahl, A. Dittrich i L. Truchot, sędziowie.

      Ósma izba, w składzie trzech sędziów:
   M.E. Martins Ribeiro, prezes izby;

               a)

               S.S. Papasavvas i N. Wahl, sędziowie.

               b)

               S.S. Papasavvas i A. Dittrich, sędziowie.

               c)

               N. Wahl i A. Dittrich, sędziowie.

         W izbach siódmej i ósmej w powiększonym składzie złożonych z pięciu sędziów sędziami zasiadającymi wraz z prezesem izby aby utworzyć skład pięciu sędziów będą trzej sędziowie zasiadający w składzie, przed którym rozpoczęło się rozpoznanie sprawy, czwarty sędzia z tej izby oraz jeden sędzia z innej izby złożonej z czterech sędziów. Sędzia ten, niebędący prezesem izby, będzie wyznaczany kolejno, na okres jednego roku, zgodnie z porządkiem przewidzianym w artykule 6 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.
   W izbach siódmej i ósmej w składzie trzech sędziów prezes izby będzie zasiadać kolejno z sędziami wymienionymi w lit. a), b) lub c), w zależności od tego, do którego z tych składów należy sędzia sprawozdawca. W sprawach, w których sędzią sprawozdawcą jest prezes izby, będzie on zasiadać na zmianę z sędziami należącymi do każdego z tych składów, zgodnie z kolejnością rejestracji spraw, z zastrzeżeniem powiązania spraw.


title: Sprawa C-541/10 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 30 września 2011 r. — Sociedade Quinta do Portal, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Vallegre, Vinhos do Porto SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Słowny wspólnotowy znak towarowy PORTO ALEGRE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VISTA ALEGRE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenie w błąd — Unieważnienie prawa do znaku towarowego)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/23

      Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 30 września 2011 r. — Sociedade Quinta do Portal, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Vallegre, Vinhos do Porto SA
      (Sprawa C-541/10 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Słowny wspólnotowy znak towarowy PORTO ALEGRE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VISTA ALEGRE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenie w błąd - Unieważnienie prawa do znaku towarowego)
      (2012/C 25/39)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Sociedade Quinta do Portal, SA (przedstawiciel: F.Bolota Belchior, advogado)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. López Ronda i G. Macias Bonilla, abogados), Vallegre, Vinhos do Porto SA

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 8 września 2010 r. w sprawie T-369/09 Quinta do Portal przeciwko OHIM — Vallegre, którym Sąd oddalił skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2009 r. (sprawa R 1012/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Vallegre i Vinhos do Porto, SA i Sociedade Quinta do Portal, SA

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Quanta do Portal SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 38 z 5.2.2011.


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie E-2/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – dyrektywa 2005/35/WE – zaniechanie wdrożenia)

text:
               13.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/13

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 10 listopada 2014 r.
   w sprawie E-2/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – dyrektywa 2005/35/WE – zaniechanie wdrożenia)
   (2015/C 158/07)
   W sprawie E-2/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 56v załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG oraz decyzję Wspólnego Komitetu EOG nr 65/2009 z dnia 29 maja 2009 r., lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 10 listopada 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 56v załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (tzn. dyrektywy 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG oraz decyzję Wspólnego Komitetu EOG nr 65/2009 z dnia 29 maja 2009 r., uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia.

               2.

               Obciąża Republikę Islandii kosztami postępowania.


title: Sprawa C-542/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Codirex Expeditie BV (Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Towary składowane czasowo — Towary niewspólnotowe — Procedura celna wspólnotowego tranzytu zewnętrznego — Chwila nadania przeznaczenia celnego — Przyjęcie zgłoszenia celnego — Zwolnienie towarów — Dług celny)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/14

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Codirex Expeditie BV
   (Sprawa C-542/11) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Towary składowane czasowo - Towary niewspólnotowe - Procedura celna wspólnotowego tranzytu zewnętrznego - Chwila nadania przeznaczenia celnego - Przyjęcie zgłoszenia celnego - Zwolnienie towarów - Dług celny)
   2013/C 225/22
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Codirex Expeditie BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 50 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Towary składowane czasowo, które zostały zgłoszone w celu objęcia procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego — Chwila nadania przeznaczenia celnego

      Sentencja

   Artykuły 50, 67 i 73 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. należy interpretować w ten sposób, że towary niewspólnotowe, które były przedmiotem zgłoszenia celnego przyjętego przez organy celne w celu objęcia ich procedurą celną wspólnotowego tranzytu zewnętrznego i mające status towarów składowanych czasowo, zostają objęte tą procedurą celną i tym samym zostaje nadane im przeznaczenie celne, w chwili udzielenia zwolnienia tychże towarów.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-54/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom w dniu 7 lutego 2011 r. — JPMorgan Chase Bank N.A., Frankfurt Branch, J.P. Morgan Securities Limited przeciwko Berliner Verkehrsbetriebe (BVG) Anstalt des öffentlichen Rechts

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom w dniu 7 lutego 2011 r. — JPMorgan Chase Bank N.A., Frankfurt Branch, J.P. Morgan Securities Limited przeciwko Berliner Verkehrsbetriebe (BVG) Anstalt des öffentlichen Rechts
   (Sprawa C-54/11)
   2011/C 120/07
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: JPMorgan Chase Bank N.A., Frankfurt Branch, J.P. Morgan Securities Limited

      Strona pozwana: Berliner Verkehrsbetriebe (BVG) Anstalt des öffentlichen Rechts

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przy określaniu dla celów art. 22 pkt 2) i 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem brukselskim I”) (1), co jest przedmiotem postępowania oraz czego ono zasadniczo dotyczy, sąd krajowy powinien uwzględniać jedynie roszczenia zgłaszane przez powodów, czy też winien uwzględniać również zarzuty lub argumenty podnoszone przez pozwanych?

               2)

               Jeśli w postępowaniu, do którego zastosowanie znajduje art. 22 pkt 2) rozporządzenia brukselskiego I, strona podnosi zagadnienie takie jak zagadnienie ważności decyzji organu spółki lub innej osoby prawnej, czy musi to oznaczać, że zagadnienie to stanowi przedmiot postępowania oraz że postępowanie zasadniczo go dotyczy, jeśli zagadnienie to może mieć charakter rozstrzygający dla wyniku postępowania, bez względu na charakter oraz liczbę innych zagadnień podniesionych w postępowaniu, z których wszystkie lub niektóre mogą również mieć charakter rozstrzygający dla wyniku tego postępowania?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy od sądu krajowego wymaga się, by w celu określenia przedmiotu postępowania oraz zagadnienia, którego postępowanie zasadniczo dotyczy, uwzględnił całość postępowania i sformułował całkowite rozstrzygnięcie w zakresie przedmiotu postępowania oraz zagadnienia, którego ono zasadniczo dotyczy, a jeśli nie to na podstawie jakich kryteriów sąd krajowy winien rozstrzygnąć powyższe kwestie?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1


               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/1

         Złożenie ślubowania przez nowych członków Trybunału
   (2004/C 156/01)
   Mianowani, decyzją rządów Państw Członowskich Wspólnotr Europejskich z dnia 1 maja 2004 r. (1), sędziami Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich:

               —

               na okres od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 6 października 2006 r.,
               Panowie: Kūris, Arestis, Borg Barthet, Malenkovský i Levits,

               —

               na okres od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 6 października 2009 r.,
               Panowie: Makarczyk, Juhász, Ilešič, Klučka i Lõhmus,

         złożyli ślubowanie przed Trybunałem w dniu 11 maja 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 169 z 1.5.2004 r., str. 22.


title: Sprawa T-33/15: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – Grupo Bimbo/OHIM (BIMBO) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BIMBO — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/38

         Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – Grupo Bimbo/OHIM (BIMBO)
   (Sprawa T-33/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BIMBO - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 156/50)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Bimbo, SAB de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2014 r. (sprawa R 251/2014-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego BIMBO jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Grupo Bimbo, SAB de CV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-215/15: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2017 r. – Azarov/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo własności — Prawo prowadzenia działalności gospodarczej — Proporcjonalność — Nadużycie władzy — Zasada dobrej administracji — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/32

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2017 r. – Azarov/Rada
   (Sprawa T-215/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo własności - Prawo prowadzenia działalności gospodarczej - Proporcjonalność - Nadużycie władzy - Zasada dobrej administracji - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2017/C 277/47)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mykola Yanovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i F. Naert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62, s. 25) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62, s. 1) w zakresie, w jakim w aktach tych pozostawiono nazwisko skarżącego w wykazie osób objętych spornymi środkami ograniczającymi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mykola Yanovych Azarov zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 221 z 6.7.2015.


title: Sprawa T-438/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — BelTechExport przeciwko Radzie

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/15

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — BelTechExport przeciwko Radzie
   (Sprawa T-438/11)
   2011/C 290/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BelTechExport (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: V. Vaitkute Pavan, A. Smaliukas i E. Matulionyte, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25) w zakresie dotyczącym skarżącego; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Pierwszy zarzut, oparty na niedopełnieniu przez pozwaną obowiązku właściwego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę osób, wobec których zastosowanie znajdują środki ograniczające.

               2)

               Drugi zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną prawa do obrony i prawa do przedstawienia stanowiska, chronionych na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez:

                           —

                           brak wskazania w jakimkolwiek momencie szczegółowych powodów wpisania skarżącego na listę osób objętych środkami ograniczającymi; oraz

                           —

                           brak umożliwienia skarżącemu skutecznego skorzystania z prawa do obrony, w szczególności z prawa do przedstawienia stanowiska oraz gwarancji proceduralnych pozwalających skutecznie dochodzić usunięcia go z listy osób objętych środkami ograniczającymi.

               3)

               Trzeci zarzut, oparty na oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez pozwaną poprzez uznanie w zaskarżonych aktach, iż skarżący, jako największe przedsiębiorstwo eksportu i importu sprzętu wojskowego na Białorusi, jest powiązany lub współdziałał w naruszeniach standardów wyborczych i praw człowieka lub zwalczaniu społeczeństwa obywatelskiego na Białorusi.

               4)

               Czwarty zarzut, oparty na ograniczeniu przez pozwaną fundamentalnego prawa własności chronionego na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, bez przedstawienia dowodów.

               5)

               Piąty zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną zasady proporcjonalności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw podstawowych skarżącego bez właściwych gwarancji proceduralnych i bez przedstawienia dowodów.


title: Sprawa C-349/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – T.KUP SAS/Belgische Staat [Odesłanie prejudycjalne — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 — Przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chin i Wietnamu — Ważność rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1294/2009 — Procedura przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych — Niezależni importerzy — Kontrola wyrywkowa — Interes Unii Europejskiej]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/17

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – T.KUP SAS/Belgische Staat
   (Sprawa C-349/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dumping - Rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 - Przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chin i Wietnamu - Ważność rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1294/2009 - Procedura przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych - Niezależni importerzy - Kontrola wyrywkowa - Interes Unii Europejskiej])
   (2017/C 277/23)
   Język postepowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: T.KUP SAS

      Strona przeciwna: Belgische Staat

      Sentencja

   Analiza przedłożonych pytań nie wykazała żadnego elementu, który mógłby podważyć ważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawa C-116/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 17 marca 2008 r. — C. Meerts przeciwko Proost NV

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 17 marca 2008 r. — C. Meerts przeciwko Proost NV
   (Sprawa C-116/08)
   (2008/C 128/43)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Cassatie (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca kasację: C. Meerts

      Strona przeciwna: Proost NV
   Pytanie prejudycjalne
   Czy postanowienia klauzuli 2 pkt 4, 5, 6 i 7 porozumienia ramowego w sprawie urlopu rodzicielskiego zawartego w dniu 14 grudnia 1995 r. między ogólnymi organizacjami międzybranżowymi (UNICE, CEEP i ETUC), które figurują w załączniku do dyrektywy Rady 96/34/WE (1) z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku jednostronnego rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę bez ważnego powodu lub bez zachowania ustawowego terminu wypowiedzenia w chwili, gdy pracownik jest objęty systemem pracy w zmniejszonym wymiarze, należną pracownikowi odprawę z tytułu zwolnienia należy ustalić na podstawie wynagrodzenia zasadniczego, które zostaje obliczone tak, jakby pracownik nie zmniejszył wymiaru świadczonej przez siebie pracy, aby skorzystać z urlopu rodzicielskiego w tej formie w rozumieniu klauzuli 1 (2) pkt 3 lit. a) porozumienia ramowego?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 4.

      (2)  Przypis tłumacza: bez wątpienia sąd ma tu na myśli klauzulę 2.


title: Sprawa C-4/06 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia  26 października 2005 r.  w sprawie T-124/04 J. Ouariachi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez J. Ouariachi'ego w dniu  4 stycznia 2006 r.

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/20

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 26 października 2005 r. w sprawie T-124/04 J. Ouariachi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez J. Ouariachi'ego w dniu 4 stycznia 2006 r.
   (Sprawa C-4/06 P)
   (2006/C 48/38)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 4 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie J. Ouariachi'ego, reprezentowanego przez L. Duponga, avocat, od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 26 października 2005 r. w sprawie T-124/04 J. Ouariachi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz

                           —

                           zarządzenie wszelkich środków dowodowych, umożliwiających udowodnienie nieprawdziwości oświadczenia L. Charlesa, jego ogólnego zachowania w związku z uprowadzeniem dzieci wnoszącego odwołanie oraz związek pomiędzy nieprawdziwymi informacjami i wydaniem wizy dla dzieci wnoszącego odwołanie przez władze sudańskie w celu umożliwienia ich uprowadzenia, m.in.:

                           —

                           wezwanie do osobistego stawiennictwa L. Charlesa;

                           —

                           zażądanie informacji od Delegacji Unii Europejskiej w Chartumie;

                           —

                           zażądanie przedstawienia dokumentów, które pani Ronda złożyła w konsulacie Sudanu w Rabacie w celu uzyskania wizy dla siebie i dzieci;

                           —

                           wszelkich innych środków służących ustaleniu prawdy;

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącego odwołanie zryczałtowanej kwoty w wysokości 100 000 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesione przez niego szkody i doznaną krzywdę.

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie, posiadający obywatelstwo hiszpańskie i marokańskie, wnosi o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesione przez niego szkody i doznaną krzywdę w związku z czynem niedozwolonym L. Charelsa, byłego doradcy Delegacji Unii Europejskiej w Chartumie (Sudan), popełnionym w ramach wykonywanej przez niego funkcji, w szczególności w formie złożenia sfałszowanych dokumentów: sfałszowanego oficjalnego zaproszenia Delegacji Unii Europejskiej w Chartumie, które umożliwiło wydanie wizy dla byłej żony i dzieci wnoszącego odwołanie przez konsulat Sudanu w Rabacie (Maroko), co stanowi międzynarodowe uprowadzenie dzieci wnoszącego odwołanie.
   Wnoszący odwołanie uważa, że Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie odrzucił skargę odszkodowawczą jako niedopuszczalną, nie zarządzając uprzednio postępowania dowodowego i nie wyjaśniając

               —

               kwestii zawinienia w zachowaniu L. Charlesa

               —

               bezpośredniego związku pomiędzy tym zawinionym zachowaniem a okolicznością, że władze sudańskie zostały oszukane i wydały wizę dzieciom, mimo braku zgody ich ojca (tzn. wnoszącego odwołanie).


title: Sprawa T-45/07: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Unipetrol przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo-styrenowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Uczestnictwo w porozumieniu, decyzji lub uzgodnionej praktyce — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/42

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Unipetrol przeciwko Komisji
   (Sprawa T-45/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo-styrenowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Uczestnictwo w porozumieniu, decyzji lub uzgodnionej praktyce - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny)
   2011/C 269/93
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unipetrol a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: J. Matějček i I. Janda, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo M. Kellerbauer, V. Bottka i O. Weber, następnie M. Kellerbauer, V. Bottka i V. Di Bucci, pełnomocnicy).

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo-styrenowy) w zakresie, w jakim decyzja dotyczy Unipetrol a.s., lub, tytułem żądania ewentualnego, o skorzystanie przez Sąd z nieograniczonego prawa orzekania.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo-styrenowy) w zakresie dotyczącym Unipetrol a.s.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-525/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 17 października 2011 r. — SIA „Mednis” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 17 października 2011 r. — SIA „Mednis” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-525/11)
   2012/C 6/08
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SIA „Mednis”

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej zezwala na to, by państwo członkowskie, bez przeprowadzenia konkretnej analizy, w oparciu jedynie o obliczenia arytmetyczne, nie dokonywało zwrotu części nadpłaconego podatku przewyższającej 18 % (podstawową stawkę podatku od wartości dodanej) całkowitej wartości podlegających opodatkowaniu transakcji dokonanych w danych miesięcznych okresach rozliczeniowych aż do czasu, gdy organ skarbowy państwa nie otrzyma podsumowania rocznego od podatnika podatku od wartości dodanej?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1


title: Sprawa C-10/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 listopada 2014 r. w sprawie T-293/13, Christos Theophilou oraz Eleni Theophilou/Komisja Europejska i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 12 stycznia 2015 r. przez Christosa Theophilou oraz Eleni Theophilou

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 listopada 2014 r. w sprawie T-293/13, Christos Theophilou oraz Eleni Theophilou/Komisja Europejska i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 12 stycznia 2015 r. przez Christosa Theophilou oraz Eleni Theophilou
   (Sprawa C-10/15 P)
   (2015/C 171/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christos Theophilou oraz Eleni Theophilou (przedstawiciele: C. Paschalides, Solicitor, A. Paschalides, dikigoros oraz A. Riza QC)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               dopuszczenie odwołania, oddalenie zarzutów podniesionych przez strony pozwane, obciążenie ich kosztami poniesionymi przed Sądem i Trybunałem oraz rozstrzygnięcie sprawy co do istoty.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd naruszył prawo Unii w ocenie szeregu argumentów w swoim postanowieniu, w następujący sposób.

                           a)

                           Trybunał oparł się na okoliczności, że „zadania powierzone Komisji […] w ramach traktatu EMS nie obejmują żadnych własnych uprawnień decyzyjnych, oraz że […] działalność tych dwóch instytucji w ramach traktatu EMS wiąże jedynie EMS” (1), nie oceniając wpływu oceny prawnej, jaką przyjął w pkt 48, zgodnie z którą Komisja „nie przekazała skutecznej kontroli nad swoją rolą w procesie decyzyjnym na podstawie art. 136 ust. 3 [TFUE] według uprawnień przyznanych jej przez art. 17 [TUE] do działania jako instytucja Unii odpowiedzialna za zapewnienie, aby akty zawarte na podstawie traktatu EMS były zgodne z prawem Unii”.

                           b)

                           W wyroku Pringle (2), na którym oparł się Sąd (3) orzeczono, że podczas gdy Komisja i EBC wiążą wyłącznie EMS (4), jednak Sąd m.in. w pkt 164 (5) wyroku zauważył, iż „zadania powierzone Komisji w traktacie EMS umożliwiają jej, jak przewiduje art. 13 ust. 3 i 4 tego traktatu, zapewnienie zgodności protokołów ustaleń sporządzonych w ramach EMS z prawem Unii”, a w pkt 174, że „[z]godnie bowiem z art. 13 ust. 3 traktatu EMS protokół ustaleń uzgodniony z państwem członkowskim wnioskującym o udzielenie wsparcia na rzecz stabilności musi być w pełni zgodny z prawem Unii”.

                           c)

                           Twierdzenie, zgodnie z którym skarga o odszkodowanie skierowana przeciwko Unii i oparta na samej bezprawności aktu lub zachowania, które nie wyszły od instytucji Unii lub jej służb musi być odrzucona jako niedopuszczalna” (6), zostało zastosowane bez oceny argumentów zawartych w uwagach skarżących na piśmie wskazujących, że „[...] EBC musiał działać jako instytucja Unii, ponieważ EMS nie mógł zgodnie z prawem sprawować skutecznej kontroli nad uprawnieniami egzekucyjnymi na mocy prawa Unii, aby zezwolić lub działać na podstawie zagrożenia. Rzeczone uprawnienie egzekucyjne przysługuje wyłącznie EBC i nie może zostać delegowane na mocy prawa Unii”.

                           d)

                           „[Z]achowanie, jakie miało spowodować podnoszoną szkodę stanowi powstrzymanie się Komisji od działania przy podpisywaniu protokołu ustaleń. Jednakże protokół ustaleń został podpisany po obniżeniu wartości depozytu skarżących […]. Obniżenie to miało faktycznie miejsce w chwili wejścia w życie [środków z 29 marca 2013 r.]. Nie można zatem uważać, że skarżący mogli wykazać z dostateczną pewnością, że podnoszona przez nich szkoda została rzeczywiście spowodowana zarzucanym brakiem działania Komisji” (7). Ta propozycja pomija argument skarżących wskazany w pkt 41 postanowienia: „w poszanowaniu warunków związanych z [PPF] przyznanym [Republice Cypryjskiej] w dniu 26 kwietnia 2013 r.oraz sposobu, w jaki były one wymagane przez Komisję i EBC, które spowodowały szkodę po stronie skarżących, za którą żądają oni odszkodowania na podstawie art. 268 i 340 [TFUE]”. Sposób, w jaki były one wymagane obejmował brak zapewnienia przez Komisję, że warunki odpowiadają prawu Unii, a zagrożenie przez EBC obcięciem dostarczenia euro Cyprowi, co stanowiło ciągłe działania/brak działań począwszy od dnia 15 marca 2013 r. a skończywszy na wymogu przestrzegania warunków w dniu 29 marca 2013 r.

                           e)

                           Treść protokołu ustaleń została zakwestionowana na tej podstawie, że odwoływał się on do wcześniejszego przestrzegania warunków, które hipotetycznie miało miejsce przed obniżeniem wartości depozytów skarżących, czego Sąd zaniechał ocenić jako integralnej części postępowania.

                           f)

                           „[W] wypadkach, gdy zachowanie, jakie miało spowodować podnoszoną szkodę polega na powstrzymaniu się od działania, szczególnie niezbędne jest upewnienie się, że rzeczona szkoda została faktycznie spowodowana przez zarzucany brak działania i nie mogła być spowodowana przez zachowania odrębne od tych zarzucanych pozwanej instytucji”: postanowienie Portela/Komisja (8). Innymi słowy, „nawet jeżeli” (9) Komisja działała zgodnie ze swoim obowiązkiem zapewnienia zgodności warunków z prawem Unii, nie miałoby to znaczenia, ponieważ protokół ustaleń został podpisany po obniżeniu wartości depozytów skarżących w BoC [Bank of Cyprus] (10). Ponownie Sąd nie dokonał oceny argumentów powołanych przez skarżące: zob. m.in. lit. d) i e) powyżej.

                           g)

                           Ponadto i tytułem ewentualnym, Sąd dopuścił się błędu co do okoliczności faktycznych uznając, że protokół ustaleń został podpisany po obniżeniu wartości depozytów we wszystkich wypadkach. W wypadku BoC ostateczne obniżenie wartości nie nastąpiło przed podpisaniem protokołu ustaleń w dniu 26 kwietnia 2013 r., lecz pod koniec czerwca 2013 r.

               2.

               Na wypadek, gdyby Trybunał uznał, że strony pozwane działały jako instytucje Unii, rozstrzygnięcie Sądu zawarte w pkt 55-60 postanowienia dotyczące drugiej części skargi [o stwierdzenie nieważności] stanie się automatycznie bezskuteczne.

      (1)  Punkt 45 postanowienia.

      (2)  Wyrok Pringle (EU:C:2012:756).

      (3)  Punkt 45 postanowienia.

      (4)  Punkt 45 postanowienia.

      (5)  Zobacz także pkt 112 i 163.

      (6)  Punkt 43 postanowienia oraz postanowienie z dnia 4 lipca 2013 r., Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon/Komisja i in. (C-520/12 P, EU:C:2013:457).

      (7)  Punkt 54 postanowienia.

      (8)  Postanowienie z dnia 17 grudnia 2008 r. Portela/Komisja (T-137/07, EU:T:2008:589, pkt 80).

      (9)  Wyrok z dnia 25 czerwca 1997 r., Perillo/Komisja (T-7/96, Rec, EU:T:1997:94).

      (10)  Punkt 54 postanowienia.


title: Sprawa C-123/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2009 r. — Roeckl Sporthandschuhe GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt München

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2009 r. — Roeckl Sporthandschuhe GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt München
   (Sprawa C-123/09)
   2009/C 129/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Roeckl Sporthandschuhe GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Hauptzollamt München

      Pytania prejudycjalne

   Czy podpozycję 3926 20 00 Nomenklatury Scalonej w brzmieniu rozporządzenia Komisji (WE) NR 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) należy interpretować w ten sposób, że objęte nią są również takie wyroby z materiałów włókienniczych, które są szorstkowane i pokryte warstwą z tworzywa sztucznego po jednej stronie, ale które nie posiadają funkcji innej niż wzmacniająca, lecz w przypadku których szorstkowanie służy wyłącznie lepszej przyczepności warstwy z tworzywa sztucznego i po wykonaniu towaru nie jest widoczne dla użytkownika (zob. również notę wyjaśniającą 56.6 do zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów dotyczącą działu 39. Nomenklatury Scalonej)?

      (1)  Dz. U. L 281 s. 1; Dz. U. L 256, s. 1


title: Sprawa C-302/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 11 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Nederland – Niderlandy) – Bas Jacob Adriaan Krijgsman/Surinaamse Luchtvaart Maatschappij NV [Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 ust. 1 lit. c) — Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odwołania lotu — Zwolnienie z obowiązku odszkodowania — Umowa przewozu zawarta za pośrednictwem internetowego biura podróży — Przewoźnik lotniczy, który poinformował w odpowiednim czasie biuro podróży o zmianie godziny odlotu — Biuro podróży, które przekazało ową informację pasażerowi za pośrednictwem poczty elektronicznej dziesięć dni przed odlotem]

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/16

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 11 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Nederland – Niderlandy) – Bas Jacob Adriaan Krijgsman/Surinaamse Luchtvaart Maatschappij NV
   (Sprawa C-302/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 ust. 1 lit. c) - Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odwołania lotu - Zwolnienie z obowiązku odszkodowania - Umowa przewozu zawarta za pośrednictwem internetowego biura podróży - Przewoźnik lotniczy, który poinformował w odpowiednim czasie biuro podróży o zmianie godziny odlotu - Biuro podróży, które przekazało ową informację pasażerowi za pośrednictwem poczty elektronicznej dziesięć dni przed odlotem])
   (2017/C 239/20)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Noord-Nederland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bas Jacob Adriaan Krijgsman

      Strona pozwana: Surinaamse Luchtvaart Maatschappij NV

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 1 lit. c) oraz art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że obsługujący przewoźnik lotniczy jest zobowiązany do zapłaty odszkodowania przewidzianego tymi przepisami – w wypadku odwołania lotu, o czym pasażer nie został poinformowany co najmniej dwa tygodnie przed planowanym czasem odlotu – również wówczas, gdy ów przewoźnik poinformował o tym odwołaniu co najmniej dwa tygodnie przed wspomnianym planowanym czasem odlotu biuro podróży pośredniczące w zawarciu umowy przewozu z pasażerem, którego to odwołanie dotyczy, przy czym pasażer ten nie został poinformowany przez owo biuro w tym terminie.

      (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Sprawa T-324/16: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2016 r. – VF Europe/Komisja

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/44

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2016 r. – VF Europe/Komisja
   (Sprawa T-324/16)
   (2016/C 305/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: VF Europe BVBA (Bornem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Vanhulle, B. van de Walle de Ghelcke, C. Borgers i N. Baeten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z podatku nadwyżki zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie, identyfikując dany środek jako pomoc państwa i kwalifikując go jako program pomocowy w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1) i art. 107 TFUE.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE, uchybiła obowiązkowi uzasadnienia oraz dopuściła się oczywistego błędu w ocenie uznając, że belgijski system zwolnień z podatku nadwyżki zysków stanowi środek pomocy państwa.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 oraz ogólnej zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, nakazując odzyskanie rzekomej pomocy.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 2 ust. 6 TFUE i zasady równego traktowania oraz nadużyła swych uprawnień, stosując przepisy z dziedziny pomocy państwa by zakazać stosowania belgijskiego systemu zwolnień z zwolnień z podatku nadwyżki zysków.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-195/14: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Primagaz/OHIM – Reeh (PRIMA KLIMA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PRIMA KLIMA — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy PRIMAGAZ — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Właściwy krąg odbiorców — Podobieństwo towarów i usług — Podobieństwo oznaczeń — Charakter odróżniający zachwalającego elementu słownego — Porównanie konceptualne — Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/45

         Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Primagaz/OHIM – Reeh (PRIMA KLIMA)
   (Sprawa T-195/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PRIMA KLIMA - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy PRIMAGAZ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Właściwy krąg odbiorców - Podobieństwo towarów i usług - Podobieństwo oznaczeń - Charakter odróżniający zachwalającego elementu słownego - Porównanie konceptualne - Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 389/48)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie des gaz de pétrole Primagaz SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Régnier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Gerhard Reeh (Radnice, Republika) (przedstawiciel: adwokat W. Riegger)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 stycznia 2014 r. (sprawa R 2304/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Compagnie des gaz de pétrole Primagaz SA a Gerhardem Reehem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 stycznia 2014 r. (sprawa R 2304/2012-1) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła wniesione do niej odwołanie w odniesieniu do towarów „urządzenia oświetleniowe, urządzenia grzewcze, urządzenia do suszenia, urządzenia wentylacyjne; węglowe filtry powietrza”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa C-118/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma w dniu  28 lutego 2006 r.  — Diagram APS Applicazioni Prodotti Software przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Roma 6

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma w dniu 28 lutego 2006 r. — Diagram APS Applicazioni Prodotti Software przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Roma 6
   (Sprawa C-118/06)
   (2006/C 121/09)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria provinciale di Roma.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Diagram APS Applicazioni Prodotti Software

      Strona pozwana: Agenzia Entrate Ufficio Roma 6
   Pytania prejudycjalne
   Commissione tributaria provinciale di Roma zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   „Czy art. 33 dyrektywy 77/388/EWG (1) (zmienionej dyrektywą 91/6807EWG (2)) należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on opodatkowaniu podatkiem IRAP wartości netto produkcji związanej ze zwyczajowym wykonywaniem zorganizowanej w sposób samodzielny działalności, której celem jest wytwórstwo lub handel albo świadczenie usług?”

      (1)  Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 376 z 31.12.1991, str. 1.


title: Sprawa F-7/07: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2007 r. — Angioi przeciwko Komisji

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/30

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2007 r. — Angioi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-7/07)
   (2007/C 69/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marie-Thèrese Angioi (Valenciennes, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.-A. Lucas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 14 marca 2006 r. Europejskiego Biura Doboru Kadr (EPSO) formułującej wyniki skarżącej z testów preselekcyjnych dla pracowników kontraktowych UE 25;

               —

               uchylenie decyzji EPSO lub komitetu selekcyjnego o niezarejestrowaniu skarżącej w bazie danych kandydatów, którzy otrzymali pozytywne oceny z testów preselekcyjnych;

               —

               unieważnienie kolejnych działań związanych z selekcją kandydatów;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi, że zaproszenie do składania aplikacji opublikowane przez EPSO w dniu 20 czerwca 2005 r. jest sprzeczne z art. 12 ust. 1 WE i z art. 82 ust. 1 i 3 lit. e) warunków zatrudnienia innych pracowników. Kwestionuje w szczególności to, że zaproszenie do składania aplikacji, z jednej strony, za główny język kandydatów przyjmowało język określony ich obywatelstwem (lub w przypadku państw członkowskich, w których używa się kilku języków urzędowych, język ich obowiązkowego szkolnictwa), a z drugiej strony przewidywało, że testy preselekcyjne odbędą się w odniesieniu do każdego kandydata w języku innym niż jego język główny, do wyboru po angielsku, francusku i niemiecku. W rezultacie tych ustaleń kandydaci po pierwsze nie mogli zadeklarować jako języka głównego innego języka wspólnotowego, którego pogłębioną znajomość posiadali, nie posiadając jednakże odpowiedniego obywatelstwa, a po drugie byli zobowiązani do zdawania egzaminów w jednym z trzech wymienionych wyżej języków. System powoduje różnicę traktowania ze względu na przynależność państwową nieuzasadnioną obiektywnie wymogami zadań, które mają być pełnione.
   Drugi zarzut jest oparty na naruszeniu zasad dobrej administracji, równości traktowania, obiektywizmu i uzasadnionych oczekiwań, ponieważ podczas egzaminów preselekcyjnych skarżącej miały miejsce zajścia, które zakłócały przebieg egzaminów i pozbawiły ją części przydzielonego jej czasu, przy czym nie zezwolono jej na ponowne rozpoczęcie egzaminu ani na skorzystanie z dodatkowego czasu.
   W trzecim zarzucie skarżąca podnosi naruszenie zasady równego traktowania, ponieważ przedstawione pytania zostały wybrane w sposób przypadkowy z bazy zawierającej pytania o bardzo różnym poziomie trudności, których ważność pozostawiała niekiedy wątpliwości oraz naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, przejrzystości i obowiązku uzasadnienia, ponieważ EPSO nie powiadomiło jej o pytaniach, które były jej zadane.


title: Sprawa T-788/14: Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – MPF Holdings/Komisja

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/33

         Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – MPF Holdings/Komisja
   (Sprawa T-788/14) (1)

   (2017/C 178/49)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa T-623/13: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2013 r. — Unión de Almacenistas de Hierros de España przeciwko Komisji

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/37

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2013 r. — Unión de Almacenistas de Hierros de España przeciwko Komisji
   (Sprawa T-623/13)
   2014/C 24/69
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Unión de Almacenistas de Hierros de España (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Creus Carreras i A. Valiente Martín)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 września 2013 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania oraz

               —

               ponadto, by w ramach środków organizacji postępowania Sąd nakazał Komisji przedstawienie Sądowi dokumentów, do których dostępu odmówiła, aby Sąd mógł przeprowadzić właściwe badanie i sprawdzić prawdziwość argumentów zawartych w niniejszej skardze.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym postępowaniu strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej wyraźnie jej wniosek o dostęp do określonych dokumentów. Odrzucenie tego samego wniosku w sposób dorozumiany stanowi przedmiot sprawy T-419/13 Unión de Almacenistas de Hierros de España przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty pokrywają się z tymi przedstawionymi we wspomnianej sprawie.


title: Sprawa F-154/12: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko ESDZ

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/30

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-154/12)
   2013/C 71/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: F. Parrat, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji ustalającej na dzień 16 listopada 2011 r. staż pracy skarżącego w grupie zaszeregowania przy powołaniu go na stanowisko w grupie funkcyjnej administratorów po certyfikacji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 stycznia 2012 r. w części zmieniającej staż pracy skarżącego w grupie zaszeregowania i ustalającej ten staż na dzień 16 listopada 2011 r. zamiast na dzień 1 stycznia 2011 r.

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa C-325/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Brussel (Belgia) w dniu 7 lipca 2014 r. – SBS Belgium NV przeciwko Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (SABAM)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/41

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Brussel (Belgia) w dniu 7 lipca 2014 r. – SBS Belgium NV przeciwko Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (SABAM)
   (Sprawa C-325/14)
   2014/C 315/67
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SBS Belgium NV

      Strona pozwana: Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (SABAM)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy nadawca, który emituje swoje programy wyłącznie za pośrednictwem techniki przekazu bezpośredniego – czyli dwustopniowego procesu, w ramach którego przekazuje swoje sygnały będące nośnikami programów w formie kodowanej do dystrybutorów (satelitarnych, kablowych lub przez łącze xDSL) przez satelitę, połączenia światłowodowe lub inny środek transportu, mimo że sygnały podczas albo w związku z tym przekazem są publicznie dostępne i w ramach którego dystrybutorzy następnie przekazują sygnały swoim abonentom, tak że mogą oni oglądać te programy – dokonuje publicznego udostępnienia w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2001/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym?

      (1)  Dz.U. L 167, s. 10.


title: Sprawa C-530/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (Rzeczpospolita Polska) w dniu 18 grudnia 2009 r. — Inter-Mark Group Sp. z o.o., Sp. komandytowa/Minister Finansów

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (Rzeczpospolita Polska) w dniu 18 grudnia 2009 r. — Inter-Mark Group Sp. z o.o., Sp. komandytowa/Minister Finansów
   (Sprawa C-530/09)
   2010/C 63/45
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Inter-Mark Group Sp. z o.o., Sp. komandytowa

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Pytanie prejudycjalne

               a)

               Czy unormowania wynikające z art.52 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że usługi czasowego udostępniania stoisk wystawowych i targowych klientom prezentującym swoją ofertę na targach i wystawach należy zaliczyć do wymienionych w tych przepisach usług pomocniczych do usług targów i wystaw, tj. podobnych do działalności kulturalnej, artystycznej, sportowej, naukowej, edukacyjnej, rozrywkowej, które opodatkowane są w miejscu ich faktycznego świadczenia,

               b)

               czy też należy przyjąć, iż są to usługi reklamy opodatkowane w miejscu, gdzie usługobiorca posiada stałą siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, na rzecz którego świadczone są usługi lub, w przypadku ich braku, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu stosownie do art. 56 ust. 1 lit. b, Dyrektywy 2006/112/WE,

                           —

                           przy przyjęciu założenia, że usługi te dotyczą czasowego udostępniania stoisk klientom prezentującym swoją ofertę na targach i wystawach, które zazwyczaj poprzedza sporządzenie projektu i wizualizacji stoiska oraz ewentualny transport elementów stoiska i jego montaż w miejscu organizacji targów lub wystawy, a klienci usługodawcy wystawiający swoje towary lub usługi, uiszczają odrębnie organizatorowi danej imprezy opłaty za samą możliwość udziału w targach czy w wystawie, które obejmują koszty mediów, infrastruktury targowej, obsługi medialnej itp.
                           Za wystrój i budowę własnego stoiska odpowiada każdy wystawca samodzielnie i w tym zakresie korzysta on z przedmiotowych, wymagających wykładni, usług.
                           Za wstęp na targi i wystawy ich organizatorzy pobierają od zwiedzających osobne opłaty, które przypadają organizatorowi imprezy, a nie usługodawcy.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (DZ. U. L 347, str. 1)


title: Sprawa C-95/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 9 i 11 — Ustawodawstwo krajowe pozwalające na włączenie osób niebędących podatnikami do grupy osób mogących zostać uznanych za jednego podatnika do celów podatku VAT)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-95/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 9 i 11 - Ustawodawstwo krajowe pozwalające na włączenie osób niebędących podatnikami do grupy osób mogących zostać uznanych za jednego podatnika do celów podatku VAT)
   2013/C 171/07
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, pełnomocnik, wspierany przez H. Peytza, adwokata)

      Strona pozwana: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Vang i V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Očková i T. Müller, pełnomocnicy), Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, wspierany przez G. Clohessy, SC i M. N. Traversa, BL), Republika Finlandii (przedstawiciele: H. Leppo i M. S. Hartikainen, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Behzadi-Spencer, pełnomocnik, wspierany przez M. Halls, QC)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Pojęcie podatnika — Przepisy krajowe zezwalające osobom niebędącym podatnikami na przystępowanie do grup podatkowych VAT

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Irlandia, Republika Finlandii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa T-841/16: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2016 r. – Alex/Komisja

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/55

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2016 r. – Alex/Komisja
   (Sprawa T-841/16)
   (2017/C 030/63)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alex SCI (Bayonne, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 września 2016 r.;

               —

               stwierdzenie, że pomoc wypłacona na rzecz CABAB przez EFRR, państwo francuskie, radę regionalną Akwitanii i radę departamentu Pireneje Atlantyckie została przyznana niezgodnie z prawem i jest niezgodna ze wspólnym rynkiem;

         w konsekwencji,

               —

               nakazanie państwu francuskiemu, radzie regionalnej Akwitanii i radzie departamentu Pireneje Atlantyckie, państwowym jednostkom niezespolonym oraz Europejskiemu Funduszowi Rozwoju Regionalnego (EFRR) odzyskanie bezprawnie wypłaconej pomocy z odsetkami od dnia udostępnienia tej pomocy;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania, w tym kosztami adwokackimi w wysokości 5 000 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji Komisji Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na braku zgłoszenia finansowania przyznanego w odniesieniu do projektu „Technocité”, zrealizowanego przez EFRR, Republikę Francuską, radę regionalną Akwitanii i radę departamentu Pireneje Atlantyckie na rzecz Communauté d’agglomération Côte-Basque-Adour (CABAB).

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na niezgodności tego finansowania z rynkiem wewnętrznym.

               4.

               Zarzut czwarty, oparty na niewykonaniu warunków przyznania finansowania.


title: Sprawa T-124/14: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2015 r. – Finlandia/Komisja [EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Rozwój obszarów wiejskich — Jednorazowa korekta finansowa — Kwalifikowalność wydatków dokonanych w celu zakupu używanych urządzeń i wyposażenia — System stanowiący odstępstwo obowiązujący mikro-, małe i średnie przedsiębiorstwa — Artykuł 55 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1974/2006]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/49

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2015 r. – Finlandia/Komisja
   (Sprawa T-124/14) (1)

   ([EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Rozwój obszarów wiejskich - Jednorazowa korekta finansowa - Kwalifikowalność wydatków dokonanych w celu zakupu używanych urządzeń i wyposażenia - System stanowiący odstępstwo obowiązujący mikro-, małe i średnie przedsiębiorstwa - Artykuł 55 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1974/2006])
   (2016/C 038/63)
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Heliskoski i S. Hartikainen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Aalto, J. Aquilina, P. Rossi i T. Sevón, pełnomocnicy).

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/763/UE z dnia 12 grudnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 338, s. 81) w zakresie, w jakim decyzja ta wyłącza z finansowania Unii na podstawie EFRROW niektóre wydatki Republiki Finlandii w wysokości 927 827,58 EUR z uwagi na ich niezgodność z normami Unii.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2013/763/UE z dnia 12 grudnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim decyzja ta wyłącza z finansowania Unii z tytułu EFRROW niektóre wydatki Republiki Finlandii w wysokości 927 827,58 EUR z uwagi na ich niezgodność z zasadami Unii.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-124/17: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2017 r. – Enosi Syntaxiouchon Tameiou Asfaliseon Michanikon kai Ergolipton Dimosion Ergon/EBC

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/37

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2017 r. – Enosi Syntaxiouchon Tameiou Asfaliseon Michanikon kai Ergolipton Dimosion Ergon/EBC
   (Sprawa T-124/17)
   (2017/C 151/48)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Enosi Syntaxiouchon Tameiou Asfaliseon Michanikon kai Ergolipton Dimosion Ergon (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat P.I. Miliarakis)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               zasądzenie od Europejskiego Banku Centralnego (EBC) zapłaty na rzecz obecnej instytucji zabezpieczenia społecznego EFKA na rachunek sekcji/podsekcji TSMEDE (Inżynierowie i wykonawcy robót publicznych) kwoty: a) 1 606 539 086,28 EUR w odniesieniu do wartości nominalnej wspólnego kapitału dawnej ETAA (kasy pracowników niezależnych) i b) 84 285 086,36 EUR z tytułu obligacji wraz z odsetkami ustawowymi od dnia złożenia niniejszej skargi do dnia zapłaty (ewentualnie, nakazanie EBC zapłaty kwoty odszkodowania wskazanej w zażądanej opinii biegłego);

               —

               zarządzenie przedstawienia, zgodnie z przepisami regulaminu postępowania przed Sądem, opinii biegłego w celu ustalenia dokładnej kwoty szkody, jaką ponieśli członkowie strony skarżącej, a w każdym razie sekcja/podsekcja TSMEDE, dawniej ETAA, a obecnie EFKA;

               —

               nakazanie pozwanemu przedłożenia bądź ujawnienia jego porozumienia z dnia 15 lutego 2012 r. z Republiką Grecką; i

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1.

               W niniejszej skardze strona skarżąca powołuje się na odpowiedzialność pozaumowną EBC, gdyż wobec instytucji zabezpieczenia społecznego jako instytucji finansowej nie miał zastosowania Private Sector Involvement (PSI), lecz Official Sector Involvement (OSI).

               2.

               W niniejszej skardze zostaje podkreślony związek Banku Grecji, jako członka Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC), z EBC i w związku z tym związek przyczynowy dotyczący stosowania OSI przez Bank Grecji i odpowiedzialności EBC z tytułu zaniechania, jako że dopuścił on do stosowania OSI przez członka ESBC. Ponadto w niniejszej skardze strona skarżąca powołuje się na odpowiedzialność EBC za funkcjonowanie Collective Action Clauses (CAC) ze szkodą dla instytucji zabezpieczenia społecznego.

               3.

               W niniejszej skardze strona skarżąca twierdzi, że należy pociągnąć EBC do odpowiedzialności pozaumownej, gdyż nie uchylił w odpowiednim czasie, a w każdym razie ze skutkiem od dnia 21 lipca 2011 r. (ewentualnie ze skutkiem od dnia 26 października 2011 r.), decyzji z dnia 6 maja 2010 r. (EBC 2010/3–2010/268/UE), w której zagwarantował on w szczególności „niezależnie od jakiejkolwiek zewnętrznej oceny zdolności kredytowej” (chodzi tu o agencje ratingowe Standard & Poor’s, Fitch i Moody’s) ważność obligacji greckich. Z ogromnym opóźnieniem, czyli w dniu 27 lutego 2012 r., EBC uchylił decyzję z dnia 6 maja 2010 r. decyzją (EBC) 2012/133/UΕ. Wobec tego przez długi okres EBC – poprzez swoje zaniechanie – umocnił uzasadnione oczekiwania co do obligacji greckich.

               4.

               W niniejszej skardze strona skarżąca podkreśla okoliczność, że z uwagi na OSI EBC wykluczył się z restrukturyzacji greckiego długu publicznego, tak jak wskutek jego interwencji zostały wykluczone także krajowe banki centralne. Takie wykluczenie narusza jednak zasadę równego traktowania.

               5.

               W niniejszej skardze strona skarżąca utrzymuje, że państwo członkowskie Unii Europejskiej, a zwłaszcza strefy euro, nie może dokonać z własnej woli za pomocą krajowego porządku prawnego (parlament – rada ministrów – decyzje ministerialne) jednostronnej restrukturyzacji swojego długu publicznego bez zezwolenia EBC lub przynajmniej jego milczącej zgody, w przeciwnym razie mógłby nastąpić chaos finansowy. W niniejszym przypadku istnieje milcząca zgoda EBC, w związku z czym należy pociągnąć go do odpowiedzialności pozaumownej za szkody w wysokości 53,3 %, która to wysokość narusza samą istotę prawa własności. Zdaniem strony skarżącej występują: związek przyczynowy w odniesieniu do odpowiedzialności EBC z powodu zaniechania za szkody, o których mowa, zawinione zachowanie jego organów i jego odpowiedzialność pozaumowna.


title: Sprawa C-138/06: Skarga wniesiona w dniu  10 marca 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/30

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-138/06)
   (2006/C 131/56)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i D. Lawunmi, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 18 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 189, str. 12


title: Sprawa T-13/17: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2017 r. – Europa Terra Nostra/Parlament

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/40

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2017 r. – Europa Terra Nostra/Parlament
   (Sprawa T-13/17)
   (2017/C 063/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Europa Terra Nostra e.V. (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: P. Richter, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności art. I.4.1 decyzji pozwanego z dnia 12 grudnia 2016 r. (nr FINS-2017-30) dotyczącej obniżenia płatności zaliczkowych do 33 % ustalonej maksymalnej kwoty oraz zobowiązania ustanowienia zabezpieczenia;

               —

               Obciążenie strony pozwanej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia traktatów oraz norm stosowanych przy ich wykonaniu

                           —

                           Skarżący podnosi, że zgodnie z art. 134 ust. 2 rozporządzenia (UE, EURATOM) nr 966/2012 (1) oraz zgodnie z art. 206 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 (2) w przypadku dotacji o niskiej wartości zabezpieczenie nie jest wymagane.

                           —

                           Następnie brak jest interesu po stronie pozwanej w ustanawianiu zabezpieczenia, ponieważ wniosek kontrolny skierowany przeciwko „Alliance for Peace and Freedom” (zwane dalej „APF”) jest bezprzedmiotowy i oczywiście nieuzasadniony

                           —

                           Ponadto pozwany doprowadził umyślnie do przeciągnięcia się przez ponad pół roku wszczętego postępowania w sprawie kontroli i w ten sposób doprowadziła do rzekomej potrzeby ustanowienia zabezpieczenia.

                           —

                           Dalej, środki okazały się nieproporcjonalne, ponieważ skarżący nie jest w stanie ustanowić zabezpieczenia i poprzez pozbawienie finansowego wsparcia grozi jemu zniknięcie jego egzystencji gospodarczej, co pociąga za sobą zniekształcenie politycznej konkurencji. Stanowi to poważną ingerencję w prawa podstawowe skarżącego w ramach wolności wypowiedzi i zgromadzania się (art. 11 i 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia uprawnień dyskrecjonalnych
               Skarżący ponadto zarzuca nadużycie uprawnień dyskrecjonalnych przez pozwanego. Stoi on na stanowisku, że w przypadku środków pozwanego chodzi o manewr motywowany czysto politycznymi względami w celu pozbawienia finansowego wsparcia opozycyjnej partii oraz przyłączonego do niej stowarzyszenia i w ten sposób manipulowania polityczną konkurencją w Unii.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) NR 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012 L 298, s.1).

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012 L 362, s.1).


title: Sprawa T-213/06: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia2006 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (słowny znak towarowy CYBERGESTION )

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/12

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia2006 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (słowny znak towarowy „CYBERGESTION”)
   (Sprawa T-213/06)
   (2006/C 249/30)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Européenne de traitementde l'information SAS (Euro-Information (Strasburg, Francja) (Przedstawiciele: A. Jacquet, J. Schouman i P. Greffe, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 maja 2006 r. w sprawie R 68/2006-1, na mocy której odmówiono rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego CYBERGESTION nr 4 114 716 dla wszystkich towarów i usług zgłoszonych w ramach klas 9, 36 i 38,

               —

               rejestracja zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego CYBERGESTION nr 4 114 716 dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CYBERGESTION” dla towarów i usług z klas 9, 36 i 38 (zgłoszenie nr 4 114 716)

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Skarżąca podnosi, że wbrew temu, co stwierdziła Izba Odwoławcza OHIM w zaskarżonej decyzji, jej znak towarowy jest arbitralny i ma wystarczająco odróżniający charakter wymagany przez rozporządzenie Rady nr 40/94 w stosunku do zgłoszonych towarów i usług.