title: Sprawa C-51/18: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii
   (Sprawa C-51/18)
   (2018/C 112/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Gossement i B.R. Killmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               orzeczenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 dyrektywy VAT poprzez nałożenie podatku od wartości dodanej na wynikające z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży honorarium należne autorowi oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, co następuje:
   Austria nakłada podatek od wartości dodanej na honorarium, które – w ramach prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży wprowadzonego w Austrii wskutek transpozycji dyrektywy 2001/84/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki – jest należne autorowi przy odsprzedaży oryginalnego dzieła plastycznego lub graficznego. Austria narusza w ten sposób art. 2 dyrektywy VAT.
   Co się tyczy prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, między autorem a podmiotem zobowiązanym do dokonania płatności brak jest stosunku opartego na wymianie świadczeń. Udział w zysku przypadający autorowi na postawie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży wynika z ustawy i jest ukształtowany w ten sposób, że sprzedawca – lub ktokolwiek, kto uczestniczył w odsprzedaży – jest zobowiązany do uiszczenia autorowi honorarium, przy czym autor nie spełnia przy tym żadnego świadczenia wzajemnego. Świadczenie autora zostało już spełnione przed odsprzedażą poprzez pierwotne wprowadzenie przez niego oryginalnego egzemplarza dzieła do obrotu.
   Należne autorowi honorarium wynikające z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży nie jest zatem ekwiwalentem za jakiekolwiek świadczenie spełnione przez autora, lecz opiera się jedynie na osiągniętej przy odsprzedaży cenie, na której wysokość autor nie może mieć wpływu. Autorowi przysługuje honorarium, przy czym nie musi on, a nawet nie może spełniać jakiegokolwiek świadczenia – czy to poprzez działanie, czy zaniechanie. Z tego względu honorarium wynikające z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży nie jest zapłatą za dostawę lub świadczenie w rozumieniu art. 2 dyrektywy VAT.

      (1)  Dyrektywa 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki (Dz.U. 2001, L 272, s. 32.


title: Sprawa T-14/18: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2018 r. – Republika Grecka / Komisja Europejska

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/32

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2018 r. – Republika Grecka / Komisja Europejska
   (Sprawa T-14/18)
   (2018/C 112/42)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou i E. Chroni)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w której wyłącza z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez Republikę Grecką w sektorze pomocy bezpośredniej w roku składania wniosków 2014, które to wydatki stanowią 5 % całkowitej kwoty wydatków poniesionych w odniesieniu do płatności dotyczących użytków zielonych w kwocie brutto 18 583 893,42 EUR (kwota netto 12 482 555,68 EUR);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez Republikę Grecką.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że sporna korekta finansowa w wysokości 5 % w odniesieniu do płatności z tytułu użytków zielonych została nałożona bez uzasadnienia, opiera się na błędzie dotyczącym okoliczności faktycznych i narusza zasadę proporcjonalności.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1) i art. 53 ust 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2013, L 347, s. 549) w związku z art. 12 ust. 1–6 i 8 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz.U. 2014, L 25, s. 18) oraz naruszenia wytycznych zawartych w dokumentach VI533097 i C(2015) 3675 final Komisji z dnia 8 czerwca 2015 r. Republika Grecka podnosi ponadto niedozwoloną kumulację podwójnej korekty z tego samego powodu oraz na naruszenie zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-709/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 października 2017 r. w sprawie T-435/15, Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd / Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 grudnia 2017 r. przez Komisję Europejską

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 października 2017 r. w sprawie T-435/15, Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd / Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 grudnia 2017 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-709/17 P)
   (2018/C 112/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, A. Demeneix, M. França, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd, European Bicycle Manufacturers Association

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 października 2017 r. w sprawie T-435/15 Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd / Komisja, oddalenie skargi w pierwszej instancji i nakazanie skarżącemu zapłaty kosztów postępowania;
               lub alternatywnie,

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach w postępowaniu w pierwszej instancji i w postępowaniu w sprawie odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie wniesione przez Komisję dotyczy wyroku Sądu z dnia 10 października 2017 r. w sprawie T-435/15. W wyroku tym Sąd stwierdził nieważność w zakresie dotyczącym Kolachi Raj rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/776 (1) z dnia 18 maja 2015 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, wprowadzone rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 wobec przywozu rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kambodży, Pakistanu i Filipin.
   Komisja powołuje się na poparcie odwołania na jedną tylko podstawę odwołania.
   Komisja twierdzi, że Sąd dokonał błędnej interpretacji art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. Po pierwsze, w zaskarżonym wyroku Sąd błędnie przeniósł zasady dotyczące pochodzenia do stosowania art. 13 rozporządzenia podstawowego i przy dokonywaniu wykładni pojęcia „z” zastosowanego w art. 13 ust. 2 lit. b). Po drugie, Sąd nieprawidłowo ograniczył rodzaj dowodu, jaki Komisja może zastosować w celu wykazania, że części pochodzą „z” państwa, które podlega środkom antydumpingowym. Komisja uważa, że wykładnia przyjęta przez Sąd nie jest zgodna z treścią, kontekstem, ani też z celem art. 13 rozporządzenia podstawowego i z orzecznictwem Trybunały dotyczącym obchodzenia tych środków.

      (1)  Dz.U. 2015, L 122, s. 4.


title: Sprawa T-71/18: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2018 r. Włochy / Komisja

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/45

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2018 r. Włochy / Komisja
   (Sprawa T-71/18)
   (2018/C 112/58)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik i P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzeni nieważności:

               —

               Ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/339/17 – Administratorzy (AD 7) w następujących dziedzinach: 1. Ekonomia finansowa, 2. Makroekonomia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 16 listopada 2017 r. nr 386 A.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 263, 264 i 266 TFUE, w zakresie w jakim Komisja naruszyła wyrok Trybunału w sprawie C-566/10 P, oraz wyrok Sądu w sprawach połączonych T-124/13 i T-191/31 które stwierdzają bezprawność ogłoszeń ograniczających jedynie do angielskiego, francuskiego i niemieckiego, języki które uczestnicy konkursów ogólnych mogą wskazać jako drugi język.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 342 TFUE oraz art. 1 i 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1/58 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 17, z 6.10.1958, s. 385).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 12 WE obecnie art. 18 TFUE; art. 22 Karty praw podstawowych Unii; art. 6 ust. 3 TUE; art. 1 ust. 2 i art. 3 załącznika do regulaminu pracowniczego urzędników; art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58; art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 ust. 2, art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego urzędników; w zakresie w jakim wspomniane przepisy zabraniają nakładania na obywateli Unii Europejskiej i na samych urzędników instytucji ograniczeń językowych nieprzewidzianych ogólnie i w obiektywny sposób przez wskazane w art. 6 rozporządzenia nr 1/58 i dotychczas nieprzyjęte regulaminy instytucji oraz zabraniają wprowadzania takich ograniczeń w przypadku braku szczególnego i uzasadnionego interesu służby.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 6 ust. 3 TUE w części w której postanowienie to ustanawia zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań jako prawo podstawowe wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy i naruszenia istotnych norm prawnych właściwych charakterowi i celowi ogłoszeń o konkursie, w zakresie w jakim poprzez wprowadzenie prewencyjnego i ogólnego ograniczenia języków dopuszczalnych jako drugi język do trzech, Komisja w rzeczywistości antycypowała na etapie ogłoszenia o konkursie i określenia warunków udziału w konkursie sprawdzenie kompetencji językowych kandydatów, które powinny zostać ocenione w ramach konkursu. W tej sytuacji decydujące znaczenie ma znajomość języków, a nie kompetencje zawodowe.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 18 i art. 24 ust. 4 TFUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii, art. 2 rozporządzenia nr 1/58 i art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego urzędników w zakresie w jakim poprzez postanowienie, że zgłoszenia do udziału w konkursie muszą być wysłane w języku angielskim, francuskim lub niemieckim i że w tym samym języku EPSO wysyła do kandydatów informacje dotyczące przebiegu konkursu, naruszone zostało prawo obywateli europejskich do porozumiewania się w ich własnym języku z instytucjami i nastąpiła dalsza dyskryminacja osób, które nie znają biegle tych trzech języków.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58; art. 1d ust. 1 i 6 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego urzędników, art. 1 ust. 1 lit. f) załącznika do regulaminu pracowniczego urzędników oraz art. 296 ust. 2 TFUE (brak uzasadnienia) a także naruszenia zasady proporcjonalności i przeinaczenia okoliczności faktycznych.

                           —

                           W tym względzie podniesiono, że uzasadnienie przeinacza okoliczności faktyczne, ponieważ omawiane trzy języki nie są językami najczęściej wykorzystywanymi do tłumaczeń dokumentów w instytucjach; oraz jest nieproporcjonalne w stosunku do ograniczenia prawa podstawowego takiego jak prawo do niedyskryminacji ze względu na język. W każdym razie istnieją mniej restrykcyjne systemy w celu zapewnienia szybkiego tłumaczenia wewnętrznego w instytucjach.


title: Sprawa T-19/18: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Republika Litewska / Komisja Europejska

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/33

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Republika Litewska / Komisja Europejska
   (Sprawa T-19/18)
   (2018/C 112/43)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė, R. Dzikovič, G. Taluntytė, V. Vasiliauskienė, M. Palionis i A. Dapkuvienė)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim w Komisja przyjęła w niej wobec Litwy korektę finansową na kwotę 9 745 705,88 EUR odnoszącą się do wydatków poniesionych z tytułu Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim w Komisja przyjęła w niej wobec Litwy korektę finansową na kwotę 546 351,91 EUR odnoszącą się do wydatków poniesionych z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               I.

               Stosując wynoszącą 9 745 705,88 EUR korektę z tytułu niedociągnięć w kluczowych mechanizmach kontroli Komisja Europejska naruszyła art. 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 ze względu na to, że, decydując o wadze niezgodności, charakterze naruszenia i wielkości poniesionej przez Unię straty finansowej oraz:

                           1.

                           przyjmując błędną wykładnię art. 24 ust. 1 oraz art. 24 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 65/2011, instytucja ta błędnie stwierdziła, iż dokonana na Litwie ocena kwalifikowalności wnioskodawców jest niewystarczająca, ponieważ:

                                       1.1

                                       przeprowadzone przez władze litewskie w przedmiocie stopnia związania danego przedsięwzięcia z przedsięwzięciem powiązanym czy też partnerskim zagranicą kontrole nie były wystarczająco dogłębne, aby można było na ich podstawie potwierdzić to, czy wnioskodawcy posiadają status małego lub średniego przedsiębiorstwa;

                                       1.2

                                       przeprowadzony na Litwie monitoring projektów uznanych za obciążone ryzykiem ze względu na podejrzane sztuczne warunki ich realizacji okazał się nieskuteczny;

                           2.

                           przyjmując błędną wykładnię art. 24 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 65/2011, instytucja ta błędnie stwierdziła, iż jakość przeprowadzonych na Litwie kontroli racjonalności poniesionych kosztów była niewystarczająca;

                           3.

                           przyjmując błędną wykładnię art. 24 ust. 1 lit. d) oraz art. 24 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 65/2011, instytucja ta błędnie stwierdziła, iż stosowany na Litwie system kontroli przeprowadzanych na miejscu jest nieskuteczny;

                           4.

                           przyjmując błędną wykładnię art. 24 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 65/2011, instytucja ta błędnie stwierdziła, iż towary nabyte w ramach jednego z projektów zostały w istocie wykorzystane do celów innych niż te przewidziane w projekcie.

               II.

               Stosując wynoszącą 546 351,91 EUR korektę z tytułu niedociągnięć w kluczowych i dodatkowych mechanizmach kontroli Komisja Europejska naruszyła art. 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 ze względu na to, że, decydując o wadze niezgodności, charakterze naruszenia i wielkości poniesionej przez Unię straty finansowej:

                           1.

                           nie uwzględniła ona dokonanych przez odpowiednie władze Republiki Litewskiej obliczeń dotyczących wielkości poniesionej przez Unię straty finansowej, co pozostaje w związku z istniejącymi w systemie kar rozbieżnościami odnoszącymi się do naruszeń zasad identyfikacji i rejestracji zwierząt, które nie zostały przewidziane w odpowiednich unijnych przepisach odnośnie roku składania wniosków 2014;

                           2.

                           nie uwzględniła ona dokonanych przez odpowiednie władze Republiki Litewskiej obliczeń dotyczących wielkości poniesionej przez Unię straty finansowej, co pozostaje w związku z nadmiernie pobłażliwą oceną faktu nieprzestrzegania zasad identyfikacji i rejestracji zwierząt odnośnie roku składania wniosków 2014;

                           3.

                           a także, przyjmując błędną wykładnię art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1122/2009, instytucja ta błędnie stwierdziła, iż przeprowadzona na Litwie analiza ryzyka nie spełnia ustanowionych w tym rozporządzeniu wymogów ze względu na to, iż nie obejmowała ona czynników ryzyka związanych ze zwierzętami;

                           4.

                           jak również, przyjmując błędną wykładnię art. 84 rozporządzenia (UE) nr 1122/2009, instytucja ta błędnie stwierdziła, iż przeprowadzony na Litwie monitoring wyników kontroli nie spełniał określonych w tym rozporządzeniu zasad ze względu na to, że dane statystyczne nie zostały w pełni przedstawione w wymaganym przez Komisję formacie.


title: Sprawa C-645/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 20 listopada 2017 r. – Emirates Airlines – Direktion für Deutschland / Aylin Wüst, Peter Wüst

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 20 listopada 2017 r. – Emirates Airlines – Direktion für Deutschland / Aylin Wüst, Peter Wüst
   (Sprawa C-645/17)
   (2018/C 112/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Emirates Airlines – Direktion für Deutschland

      Strona przeciwna: Aylin Wüst, Peter Wüst

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. należy interpretować w ten sposób, że czasowe zamknięcie lotniska w wyniku wypadku samolotu przy lądowaniu stanowi nadzwyczajną okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. należy interpretować w ten sposób, że czasowe zamknięcie lotniska stanowi nadzwyczajną okoliczność także w przypadku, gdy samolot mający wypadek należy do floty przewoźnika lotniczego, który powołuje się na nadzwyczajną okoliczność w związku z opóźnionym lotem spowodowanym czasowym zamknięciem lotniska?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. należy interpretować w ten sposób, że opóźnienie w miejscu przylotu przekraczające 3 godziny jest „spowodowane” przez nadzwyczajną okoliczność także wtedy, gdy samolot mający wypadek należy do floty przewoźnika lotniczego, który powołuje się na tę nadzwyczajną okoliczność w związku z opóźnionym lotem spowodowanym czasowym zamknięciem lotniska?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U., 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-61/18: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/25

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii
   (Sprawa C-61/18)
   (2018/C 112/33)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen, K. Walkerová, G. Koleva, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               ustalenie, iż ze względu na to, że nie przyjęła przed dniem 18 września 2016 r. wszystkich ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przepisów niezbędnych dla zapewnienia zgodności z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady2014/89/UE (1) z dnia 23 lipca 2014 r. ustanawiającą ramy planowania przestrzennego obszarów morskich (Dz.U. L 257, 28.8.2014 r., s. 135–145), lub w każdym wypadku w zakresie, w jakim nie powiadomiła Komisji o takich przepisach, Republika Bułgarii nie wypełniła zobowiązań określonych w art. 15 ust. 1 wskazanej dyrektywy;

               —

               nałożenie na Republikę Bułgarii, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary finansowej w wysokości 14 089,6 EUR dziennie, licząc od daty ogłoszenia wyroku ustalającego niewykonanie zobowiązań przez Republikę Bułgarii.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/89/UE z dnia 23 lipca 2014 r. ustanawiającej ramy planowania przestrzennego obszarów morskich państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 18 września 2016 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję. Mając na względzie brak powiadomienia o krajowych środkach mających na celu transpozycję dyrektywy, Komisja skierowała sprawę do Trybunału.

               2.

               W skardze Komisja wnosi o nałożenie na Republikę Bułgarii okresowej kary finansowej w wysokości 14 089,6 EUR dziennie. Wysokość okresowej kary finansowej obliczono uwzględniając wagę i czas trwania naruszenia oraz odstraszający skutek, a także przy uwzględnieniu możliwości płatniczych państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. 2014, L 257, s. 135.


title: Sprawa T-74/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Visi/one / EUIPO – EasyFix (Tablice informacyjne dla pojazdów)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/47

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Visi/one / EUIPO – EasyFix (Tablice informacyjne dla pojazdów)
   (Sprawa T-74/18)
   (2018/C 112/59)
   Język postępowania: niemiecki

      Strona

      Strona skarżąca: Visi/one GmbH (Remscheid, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Bourree i M. Bartz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: EasyFix GmbH (Wiedeń, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1391114 0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2017 r. w sprawie R 1424/2016-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 62 zdanie drugie rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 62 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa T-20/18: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2018 r. – CV / Komisja

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/34

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2018 r. – CV / Komisja
   (Sprawa T-20/18)
   (2018/C 112/44)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CV (przedstawiciele: adwokat F. Moyse)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji z dni 15 i 20 marca 2017 r. i 18 października 2017 r.;

               —

               przyznanie skarżącej z tytułu szkody majątkowej kwoty 1 475 EUR powiększonej o odsetki w wysokości 2,25 %, naliczane od dnia wydania tej kwoty, a w innym przypadku od dnia złożenia zażalenia, a w dalszej kolejności od dnia wniesienia skargi, oraz kwoty 1 EUR z tytułu krzywdy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości w postepowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie spornych decyzji, w tym przed komisją lekarską, w których oddalono wniosek o uznanie zawodowego podłoża choroby skarżącej oraz obciążono ją pewnymi kosztami i honorariami członków komisji lekarskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, który popełnił lekarz w swoich opiniach.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonych decyzji.


title: Sprawa C-712/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 20 grudnia 2017 r. – EN.SA. Srl / Agenzia delle Entrate-Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 20 grudnia 2017 r. – EN.SA. Srl / Agenzia delle Entrate-Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso
   (Sprawa C-712/17)
   (2018/C 112/23)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: EN.SA. Srl

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate-Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w przypadku transakcji uznanych za nieistniejące, które nie spowodowały uszczerbku dla Skarbu Państwa i nie przyniosły żadnej korzyści podatkowej podatnikowi, przepisy krajowe wynikające z zastosowania art. 19 (Odliczenia) i 21 ust. 7 (Fakturowanie transakcji) decreto del Presidente della Repubblica (dekretu Prezydenta Republiki) nr 633 z dnia 26 października 1972 r. oraz art. 6 ust. 6 decreto legilslativo (dekretu z mocą ustawy) nr 471 z dnia 18 grudnia 1997 r. (Naruszenie obowiązków dotyczących dokumentowania, rejestrowania oraz identyfikacji transakcji) są zgodne z zasadami wspólnotowymi w zakresie podatku VAT ustanowionymi przez Trybunał Sprawiedliwości, jeśli jednoczesne zastosowanie przepisów krajowych powoduje:

               a)

               wielokrotny i powtarzający się zakaz odliczenia podatku zapłaconego od zakupów przez nabywcę za każdą sporną transakcję, która dotyczy tego samego przedmiotu i tej samej podstawy opodatkowania;

               b)

               nałożenie podatku oraz obowiązku zapłacenia podatku przez zbywcę (oraz wykluczenie możliwości odzyskania nadpłaty) w odniesieniu do odpowiadających im, analogicznych transakcji sprzedaży, które również zostały uznane za nieistniejące;

               c)

               nałożenie kary równej kwocie podatku od transakcji uznanych za niepodlegające odliczeniu?


title: Sprawa T-26/18: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Francja / Komisja

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Francja / Komisja
   (Sprawa T-26/18)
   (2018/C 112/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Francja (x) (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas, A.-L. Desjonquères i S. Horrenberger, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności części decyzji wykonawczej Komisji C(2017) 7263 final z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), notyfikowanej rządowi francuskiemu w dniu 9 listopada 2017 r., w zakresie, w jakim:

                           —

                           zawiera ona korektę w wysokości 2 246 700 EUR z powodu uwzględnienia szczególnych cech topograficznych w ramach GAEC rzekomo niezgodnego z przepisami, co się tyczy „Niedociągnięć w LPIS” w odniesieniu do lat składania wniosków 2013 i 2014;

                           —

                           zawiera korektę zryczałtowaną dotyczącą wszystkich gruntów obejmujących co najmniej jedną działkę zakwalifikowaną jako „landes et parcours” [wrzosowiska i drogi pastwiskowe], a nie tylko działki uznane za „obszary niekwalifikowalne (fr. landes et parcours)” w odniesieniu do lat składania wniosków 2013 i 2014;

                           —

                           dotyczy „ELPP-FEADER SIGC – 2014-2020” w ramach dochodzenia CEB/2016/047; i

                           —

                           stosuje korektę zryczałtowaną w wysokości 100 % do departamentu Górnej Korsyki, w odniesieniu do lat składania wniosków 2013 i 2014, co się tyczy „Systemu kontroli z poważnymi brakami”.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników i załącznika III do tego rozporządzenia.
               Zdaniem skarżącej Komisja popełniła to naruszenie, uznając z jednej strony, że elementy takie jak wychodnie skaliste, oczka wodne i zagajniki, przewidziane w przepisach francuskich, nie są objęte normami dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska (GAEC), a z drugiej strony, że przepisy te wymagają indywidualnej ochrony każdego elementu krajobrazu, a w konsekwencji – że elementy te nie mogły być ujęte w powierzchni całkowitej gruntów rolnych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności. W tym względzie skarżąca uważa, że chociaż spór dotyczy jedynie działek zakwalifikowanych jako „landes et parcours”, Komisja dokonała korekty opartej na całości działek danych akt zawierających takie działki, a więc też na części tych gruntów, które nie są takimi działkami, a w każdym razie nie uwzględniła danych obliczeniowych przekazanych przez władze francuskie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy argumentu, zgodnie z którym Komisja oparła się na danych, które przyjęła z naruszeniem art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 i załącznika III do tego rozporządzenia celem dokonania korekty zryczałtowanej w wysokości 13 127 243,30 EUR w odniesieniu do okresu programowania 2014-2020 EFRROW („RDR 3”)

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności i naruszenia obowiązku uzasadnienia, co się tyczy „Systemu kontroli z poważnymi brakami, Korsyka” w odniesieniu do lat składania wniosków 2013 i 2014 w zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim Komisja stosuje korektę zryczałtowaną w wysokości 100 % do departamentu Górnej Korsyki.


title: Sprawa C-649/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 listopada 2017 r. – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Amazon EU Sàrl

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 listopada 2017 r. – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Amazon EU Sàrl
   (Sprawa C-649/17)
   (2018/C 112/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

      Strona pozwana: Amazon EU Sàrl

      Pytania prejudycjalne

   Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej zostają przedłożone następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów (1):

               1)

               Czy państwa członkowskie mogą przewidzieć przepis, który, tak jak przepis art. 246a § 1 ust. 1 zdanie pierwsze pkt 2 EGBGB, zobowiązuje przedsiębiorcę do udostępniania konsumentowi [nie tylko o ile jest dostępny, lecz] stale swojego numeru telefonu w ramach zawierania umów na odległość przed złożeniem przez niego oświadczenia o zawarciu umowy?

               2)

               Czy użyte w [niemieckiej wersji językowej] art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/83/UE wyrażenie „gegebenenfalls” („o ile jest dostępny”) oznacza, że dany przedsiębiorca musi informować tylko o rzeczywiście istniejących w jego przedsiębiorstwie środkach porozumiewania się, a więc nie jest zobowiązany do założenia nowego numeru telefonu lub faksu lub adresu e-mail, jeżeli zdecyduje się na zawieranie również umów na odległość w swoim przedsiębiorstwie?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej:
               Czy wymienione w [niemieckiej wersji językowej] art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/83/UE wyrażenie „gegebenenfalls” („o jest dostępny”) oznacza, że w danym przedsiębiorstwie istnieją już tylko takie środki porozumiewania się, które są rzeczywiście wykorzystywane przez przedsiębiorcę w każdym razie również do kontaktowania się z konsumentami w ramach zawierania umów na odległość, czy też istnieją w przedsiębiorstwie również takie środki porozumiewania się, które są dotychczas wykorzystywane przez przedsiębiorcę wyłącznie do innych celów, takich jak przykładowo porozumiewania się z podmiotami gospodarczymi lub organami władzy?

               4)

               Czy dokonane w art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/83/UE wyliczenie środków porozumiewania się w postaci numeru telefonu i faksu oraz adresu e-mail jest wyczerpujące, czy też przedsiębiorca może wykorzystywać również inne, tam niewymienione środki porozumiewania się, takie jak czaty internetowe lub telefoniczny system oddzwaniania, jeżeli w ten sposób zapewnione jest szybkie kontaktowanie się i skuteczne porozumiewanie się?

               5)

               Czy przy stosowaniu wymogu przejrzystości ustanowionego w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2011/83/UE, zgodnie z którym przedsiębiorca w jasny i zrozumiały sposób udziela konsumentowi informacji o środkach porozumiewania się wymienionych w art. 6 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy, ma znaczenie, by informacja ta była udzielana szybko i skutecznie?

      (1)  Dz.U. 2011, L 304, s. 64.


title: Sprawa C-76/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/26

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii
   (Sprawa C-76/18)
   (2018/C 112/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen, P. Ondrůšek, M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

      Strona przeciwna: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

   Strona pozwana wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, strona przeciwna uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               nałożenie na stronę przeciwną, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 42 377 EUR ze względu na uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 106 ust. 1 dyrektywy 2014/25/EU państwa członkowskie były zobowiązane do wprowadzenia w życie przepisów krajowych niezbędnych do dostosowania ich prawa krajowego do zobowiązań wynikających z tej dyrektywy najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2016 r. Ponieważ Republika Austrii nie ustanowiła przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy, względnie nie powiadomiła o nich Komisji, Komisja postanowiła wnieść skargę do Trybunału.
   W skardze Komisja wniosła o nałożenie na Republikę Austrii dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 42 377 EUR. Wysokość okresowej kary pieniężnej została obliczona przy uwzględnieniu wagi i czasu trwania naruszenia oraz odstraszającego skutku według kryterium zdolności finansowej tego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. 2014, L 94, s. 243.


title: Sprawa C-666/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu] (szósta izba) wydanego w dniu 7 września 2017 r. w sprawie T-451/15, Alzchem AG / Komisja, wniesione w dniu 27 listopada 2017 r. przez AlzChem AG

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/8

         Odwołanie od wyroku Sądu] (szósta izba) wydanego w dniu 7 września 2017 r. w sprawie T-451/15, Alzchem AG / Komisja, wniesione w dniu 27 listopada 2017 r. przez AlzChem AG
   (Sprawa C-666/17 P)
   (2018/C 112/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: AlzChem AG (przedstawiciele: adwokat A. Borsos, J.A. Guerrero Pérez, abogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Zarzut pierwszy: naruszenie prawa i oczywisty błąd w ocenie dotyczące zastosowania ogólnego domniemania w związku z wyjątkiem odnoszącym się do ochrony celów dochodzenia Unii:

                           —

                           naruszenie prawa przez Komisję dotyczące zastosowania ogólnego domniemania w związku z zastosowaniem wyjątku od żądania dostępu do konkretnych i określonych wcześniej istniejących dokumentów;

                           —

                           naruszenie prawa przez Komisję dotyczące ochrony celów dochodzeń w toku w związku z żądaniami dostępu do konkretnych i określonych wcześniej istniejących dokumentów;

                           —

                           naruszenie prawa przez Komisję i oczywisty błąd w ocenie dotyczące nadrzędnego interesu publicznego polegającego na ochronie prawa do skutecznego środka prawnego (artykuł 47 Karty praw podstawowych), oraz

                           —

                           naruszenie prawa przez Komisję dotyczące zastosowania podstawowego prawa dostępu do dokumentów (art. 42 Karty prawa podstawowych).

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie obowiązku uzasadnienia odmowy udzielenia dostępu do jawnej wersji dokumentów w lokalach Komisji.


title: Sprawa C-77/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/27

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii
   (Sprawa C-77/18)
   (2018/C 112/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers, P. Ondrůšek i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

   Strona pozwana wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE (1) z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               nałożenie na Republikę Austrii, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 42 377 EUR ze względu na uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 90 ust. 1 dyrektywy 2014/24/EU państwa członkowskie były zobowiązane do wprowadzenia w życie przepisów krajowych niezbędnych do dostosowania ich prawa krajowego do zobowiązań wynikających z tej dyrektywy najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2016 r. Ponieważ Republika Austrii nie ustanowiła przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy, względnie nie powiadomiła o nich Komisji, Komisja postanowiła wnieść skargę do Trybunału.
   W skardze Komisja wniosła o nałożenie na Republikę Austrii dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 42 377 EUR. Wysokość okresowej kary pieniężnej została obliczona przy uwzględnieniu wagi i czasu trwania naruszenia oraz odstraszającego skutku według kryterium zdolności finansowej tego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. 2014, L 94, s. 65.


title: Sprawa C-715/17: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2017 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/18

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2017 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-715/17)
   (2018/C 112/24)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: A. Stobiecka-Kuik, G. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przez niepodawanie regularnie, nie rzadziej niż co trzy miesiące, odpowiedniej liczby wnioskodawców, których można szybko relokować na jej terytorium, począwszy od 16 marca 2016 r., Rzeczpospolita Polska nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań na podstawie art. 5 ust. 2 decyzji Rady (UE) 2015/1523 i art. 5 ust. 2 decyzji Rady (UE) 2015/1601, a w konsekwencji z pozostałych zobowiązań dotyczących relokacji przewidzianych w art. 5 ust. 4–11 obu wymienionych wyżej decyzji Rady;

               —

               obciążenie Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Tymczasowy system relokacji w sytuacjach nadzwyczajnych został ustanowiony w dwóch decyzjach Rady przyjętych we wrześniu 2015 r., a mianowicie decyzji Rady (UE) 2015/1523 (1) i decyzji Rady (UE) 2015/1601 (2), na mocy których państwa członkowskie zobowiązały się do relokacji z Włoch i Grecji, osób potrzebujących ochrony międzynarodowej.
   Decyzje Rady nakładają na państwa członkowskie obowiązek oferowania miejsc na potrzeby relokacji, co trzy miesiące, w celu zapewnienia sprawnej procedury relokacji w uporządkowany sposób. Chociaż prawie wszystkie pozostałe państwa członkowskie podjęły kroki w celu wypełnienia zobowiązań w tej sprawie, łącznie z relokacją, Polska nie przeprowadziła żadnej relokacji, a od grudnia 2015 r. nie zaproponowała żadnego miejsca gotowego na relokację.
   W dniu 16 czerwca 2017 r. Komisja wszczęła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Polsce.
   Oceniwszy odpowiedź tegoż państwa członkowskiego za niezadowalającą, Komisja zdecydowała się na przejście do następnego etapu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, przesyłając Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 26 lipca 2017 r. uzasadnioną opinię.
   Odpowiedź na uzasadnioną opinię również uznawszy za niezadowalającą, Komisja Europejska podjęła decyzję o skierowaniu sprawy przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku z nieprzestrzeganiem przez nią zobowiązań prawnych w zakresie relokacji.

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/1523 z dnia 14 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji; Dz.U. L 239, s. 146.

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/1601 z dnia 22 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji; Dz.U. L 248, s. 80.


title: Sprawa T-75/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – MPM-Quality / EUIPO – Elton Hodinářská (MANUFACTURE PRIM 1949)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/47

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – MPM-Quality / EUIPO – Elton Hodinářská (MANUFACTURE PRIM 1949)
   (Sprawa T-75/18)
   (2018/C 112/60)
   Język skargi: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: MPM-Quality v.o.s. (Frydek-Mistek, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Kyjovský)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Elton Hodinářská a.s. (Nowe Miasto nad Metują, Republika Czeska)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Elton Hodinářská a.s.

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „MANUFACTURE PRIM 1949” – unijny znak towarowy nr 3 531 662

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 grudnia 2017 r. w sprawie R 556/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 18 i 58 rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 10 ust. 3 i nast. oraz art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/2017.


title: Sprawa T-29/18: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Planet / Komisja

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/36

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Planet / Komisja
   (Sprawa T-29/18)
   (2018/C 112/46)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Planet AE Anonimi Etaireia Parochis Symvouleftikon Ypiresion (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Komisji, poprzez którą instytucja ta milcząco oddaliła wniosek skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentów przetargowych w postępowaniu EuropeAid/137681/ΙΗ/SER/ROC/4 i

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze, Planet żąda stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji, poprzez którą instytucja ta oddaliła wniosek skarżącej o udzielenie na podstawie rozporządzenia 1049/2001dostępu do dokumentów dotyczących postępowania przetargowego nr EuropeAid/137681/ΙΗ/SER/ROC/4.
   Planet podnosi, że należy stwierdzić nieważność dorozumianej decyzji odmownej Komisji, ponieważ brak jej uzasadnienia, które w świetle prawa Unii jest konieczne na mocy art. 296 TFUE i które stanowi formę materialną dla aktów Unii.


title: Sprawa T-78/18: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2018 r. – AB Mauri Italy / EUIPO – Lesaffre et Compagnie (FERMIN)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/48

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2018 r. – AB Mauri Italy / EUIPO – Lesaffre et Compagnie (FERMIN)
   (Sprawa T-78/18)
   (2018/C 112/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AB Mauri Italy SpA (Casteggio, Włochy) (przedstawiciele: B. Brandreth, barrister, i G. Hussey, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lesaffre et Compagnie (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Lesaffre et Compagnie

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FERMIN” – zgłoszenie nr 10 999 613

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2017 r. w sprawie R 2027/2016-4 i R 2254/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa C-79/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/28

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii
   (Sprawa C-79/18)
   (2018/C 112/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen, P. Ondrůšek, M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               1.

               Stwierdzenie, że pozwana nie ustanawiając wzgl. nie przekazując Komisji informacji o tym – za wyjątkiem art. 46 i 47 w krajach związkowych Wiedeń, Styria i Karyntia – przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (1) uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tej dyrektywy;

               2.

               nałożenie na pozwaną, na podstawie art. 26 ust. 3 TFUE, zapłaty kary pieniężnej w wysokości 52 972 EUR dziennie w związku z uchybieniem obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji;

               3.

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie art. 51 ust. 1 dyrektywy 2014/23/UE państwa członkowskie były zobowiązane do wprowadzenia w życie najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2016 r. przepisów do dostosowania ich prawa krajowego do zobowiązań wynikających z dyrektywy. Ponieważ Republika Austrii nie wprowadziła w życie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy wzgl. nie przekazała Komisji tekstów tych przepisów, Komisja postanowiła wystąpić do Trybunału.
   Komisja w drodze skargi żąda nałożenia na Republikę Austrii zapłaty kary pieniężnej w wysokości 52 972 EUR dziennie. Wysokość kary pieniężnej została wyliczona przy uwzględnieniu wagi oraz okresu trwania działania niezgodnego z prawem jak również skutku odstraszającego na podstawie możliwości płatniczych tego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. 2014, L 94, s. 1.


title: Sprawa T-31/18: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2018 r. – Izuzquiza i Semsrott / Frontex

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/36

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2018 r. – Izuzquiza i Semsrott / Frontex
   (Sprawa T-31/18)
   (2018/C 112/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Luisa Izuzquiza (Madryt, Hiszpania) oraz Arne Semsrott (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: S. Hilbrans i R. Callsen, lawyers)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Frontexu z dnia 10 listopada 2017 r. (ref: CGO/LAU/18911 c/2017), odmawiającej skarżącym dostępu do nazwy, bandery i typu każdego statku rozmieszczonego przez Frontex w środkowej części Morza Śródziemnego na mocy wspólnej operacji Tryton w okresie od 1 czerwca 2017 r. (włącznie) do 30 sierpnia 2017 r. (włącznie);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżące, w tym kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów, także w przypadku oddalenia niniejszej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Frontex rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) poprzez nieprzeprowadzenie indywidualnego badania każdego zażądanego dokumentu w celu ustalenia, czy ma zastosowanie wyjątek, na który się powołano.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Frontex art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze tego rozporządzenia, odnoszącego się do bezpieczeństwa publicznego, ponieważ przyczyny przedstawione w celu uzasadnienia zastosowania tego wyjątku są w zasadniczej części sprzeczne z faktami: statki rozmieszczone w ramach tej operacji nie mogą być obserwowane za pomocą publicznie dostępnych środków.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Frontex art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze tego rozporządzenia, odnoszącego się do bezpieczeństwa publicznego, ponieważ przyczyny przedstawione w celu uzasadnienia zastosowania tego wyjątku nie uwzględniają okoliczności, że skarżący zażądali jedynie informacji na temat statków rozmieszczonych w przeszłości.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Frontex art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze tego rozporządzenia, odnoszącego się do bezpieczeństwa publicznego, ponieważ strona pozwana nie uwzględniła argumentu skarżących, że część zażądanych informacji została już opublikowana na Twitterze w odniesieniu do niektórych statków rozmieszczonych w ramach wspólnej operacji Tryton w 2017 r. oraz że porównywalne informacje dotyczące statków rozmieszczonych w ramach wspólnej operacji Tryton w 2016 r. zostały już opublikowane, a także nie odpowiedziała na ten argument.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Frontex art. 4 ust. 6 tego rozporządzenia, ponieważ nawet gdyby można było domniemywać, że występuje ryzyko – które w rzeczywistości nie istniało – że siatka przestępcza obejdzie ochronę granic, ryzyko to mogłoby jedynie uzasadnić odmowę udzielenia informacji na temat nazwy rozmieszczonych statków, a nie ich typu i bandery.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Frontex art. 4 ust. 6 tego rozporządzenia poprzez nierozważenie możliwości udzielenia częściowego dostępu do zażądanych informacji, nawet jeśli informacje na temat niektórych z tych statków zostały już opublikowane.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s.43).


title: Sprawa T-33/18: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2018 r. – Pracsis i Conceptexpo Project/Komisja i EACEA

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/37

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2018 r. – Pracsis i Conceptexpo Project/Komisja i EACEA
   (Sprawa T-33/18)
   (2018/C 112/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: Pracsis SPRL (Bruksela, Belgia) i Conceptexpo Project (Wavre, Belgia) (przedstawiciel: J. N. Louis, adwokat)

      Strony pozwane: Komisja Europejska i Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)

      Żądania

   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, w zakresie w jakim wyznaczają one Cecoforma jako podmiot, któremu udzielono zamówienia na umowę ramową w przetargu EACEA/2017/01 oraz umowy zawartej pomiędzy EACEA i Cecoforma;

               —

               zobowiązanie Komisji Europejskiej i EACEA do solidarnej zapłaty skarżącym kwoty 1 mln EUR;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i przejrzystości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący obowiązku uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa C-711/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 19 grudnia 2017 r. – Anke Hartog/British Airways plc.

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 19 grudnia 2017 r. – Anke Hartog/British Airways plc.
   (Sprawa C-711/17)
   (2018/C 134/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Anke Hartog

      Strona pozwana: British Airways plc

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przewidziany w art. 3 ust. 2 lit. a) warunek zastosowania rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1), należy interpretować w ten sposób, że pasażerowie posiadający potwierdzoną rezerwację „stawi[ają] się na odprawę pasażerów” w przypadku gdy – jeżeli czas nie został określony – pojawią się nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu w kolejce do stanowiska, które zostało wyznaczone przez przewoźnika lotniczego dla danej odprawy?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-105/18: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Deray / EUIPO – Charles Claire (LILI LA TIGRESSE)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/37

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Deray / EUIPO – Charles Claire (LILI LA TIGRESSE)
   (Sprawa T-105/18)
   (2018/C 134/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: André Deray (Bry-sur-Marne, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Santos Rodríguez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Charles Claire LLP (Weybridge Surrey, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LILI LA TIGRESSE” – zgłoszenie nr 015 064 462

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2017 r. w sprawie R 1244/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

               —

               obciążenie EUIPO oraz Charles Claire LPP kosztami postępowania przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-644/16: Postanowienie prezesa czwartej izby z dnia 23 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Synthon BV / Astellas Pharma Inc.

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/18

         Postanowienie prezesa czwartej izby z dnia 23 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Synthon BV / Astellas Pharma Inc.
   (Sprawa C-644/16) (1)

   (2018/C 190/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


201805250281897282018/C 200/135802016CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180419111111Sprawa C-580/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Firma Hans Bühler KG / Finanzamt de Graz-Stadt [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia — Artykuł 42 — Wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów będących przedmiotem późniejszej dostawy — Artykuł 141 — Zwolnienie — Transakcja trójstronna — Środki upraszczające — Artykuł 265 — Korekta informacji podsumowującej]
 ---documentbreak--- C2002018PL1110120180419PL0013111111Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Firma Hans Bühler KG / Finanzamt de Graz-Stadt
   (Sprawa C-580/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia — Artykuł 42 — Wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów będących przedmiotem późniejszej dostawy — Artykuł 141 — Zwolnienie — Transakcja trójstronna — Środki upraszczające — Artykuł 265 — Korekta informacji podsumowującej]”2018/C 200/13Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Firma Hans Bühler KG

      Strona przeciwna: Finanzamt de Graz-Stadt

      Sentencja

            1)

            Artykuł 141 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w tym przepisie przesłanka jest spełniona, gdy podatnik posiada siedzibę i jest zidentyfikowany do celów podatku od wartości dodanej (VAT) w państwie członkowskim, z którego towary są wysyłane lub transportowane, ale w ramach danego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów używa numeru identyfikacyjnego VAT nadanego w innym państwie członkowskim.

            2)

            Artykuły 42 i 265 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, w związku z art. 263 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu przez organ podatkowy państwa członkowskiego art. 41 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, z tego tylko powodu, że w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia dokonanego do celów późniejszej dostawy na terytorium państwa członkowskiego określona w art. 265 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, informacja podsumowująca nie została złożona przez podatnika zidentyfikowanego do celów podatku od wartości dodanej (VAT) w tym państwie członkowskim we właściwym terminie.

      (
         1
      )	Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


201806010221917442018/C 211/151772018CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180307121321Sprawa C-177/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 7 marca 2018 r. – Almudena Baldonedo Martín/Ayuntamiento de Madrid
 ---documentbreak--- C2112018PL1210120180307PL0015121132Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 7 marca 2018 r. – Almudena Baldonedo Martín/Ayuntamiento de Madrid
   (Sprawa C-177/18)2018/C 211/15Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Almudena Baldonedo Martín

      Strona pozwana: Ayuntamiento de Madrid

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy właściwa jest interpretacja klauzuli 4 Porozumienia ramowego, zgodnie z którą sytuacja taka jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, w której członek personelu tymczasowego wykonuje tę samą pracę co urzędnik (urzędnik, któremu nie przysługuje prawo do odprawy, ponieważ sytuacja uzasadniająca odprawę nie istnieje w dotyczącym go systemie prawnym), nie jest równoważna z sytuacją opisaną we wspomnianej klauzuli?

            2)

            Zważywszy, że prawo do równego traktowania i zakaz dyskryminacji stanowią ogólne zasady Unii Europejskiej zawarte w dyrektywie (w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) i w art. 23 Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz że są one uznawane za podstawowe prawa socjalne w rozumieniu art. 151 i 153 TFUE, czy jest zgodna z Porozumieniem ramowym stanowiącym załącznik do dyrektywy 99/70/WE (
                  1
               ) interpretacja przyjęta w ramach realizacji celów tej dyrektywy, zgodnie z którą prawo do odprawy dla członka personelu tymczasowego można uzyskać albo poprzez zrównanie z pracownikiem zatrudnionym na czas określony, gdyż jego status (urzędniczy lub pracowniczy) zależy tylko od pracodawcy publicznego, albo poprzez bezpośrednie, wertykalne zastosowanie pierwotnego prawa europejskiego?

            3)

            Biorąc pod uwagę, w stosownym przypadku, istnienie nadużycia wynikającego z zatrudnienia na czas określony, mającego na celu zaspokojenie stałych potrzeb bez obiektywnego powodu, które to zatrudnienie jest niezwiązane z pilną i konieczną potrzebą stanowiącą jego uzasadnienie, i zważywszy, że w prawie krajowym nie ma jakichkolwiek sankcji lub skutecznych ograniczeń, czy byłaby zgodna z celami realizowanymi przez dyrektywę 99/70/WE, jako środek zapobiegający nadużyciom i eliminujący skutki naruszenia prawa Unii, w przypadku gdy pracodawca nie zatrudnia pracownika na czas nieokreślony, odprawa porównywalna z odprawą z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy, rozumiana jako odpowiednia, proporcjonalna, skuteczna i odstraszająca sankcja?

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43).


201806010341917452018/C 211/222702018CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180419181811Sprawa C-270/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 kwietnia 2018 r. – UPM France / Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics
 ---documentbreak--- C2112018PL1810120180419PL0022181181Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 kwietnia 2018 r. – UPM France / Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics
   (Sprawa C-270/18)2018/C 211/22Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: UPM France

      Druga strona postępowania: Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics

      Pytania prejudycjalne

            1.

            Czy przepisy art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy (
                  1
               ) należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie, które mogą na ich mocy ustanowić państwa członkowskie na rzecz drobnych producentów energii elektrycznej w przypadku opodatkowania produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji tej energii, może mieć zastosowanie w sytuacji takiej, jak ta, która została opisana w pkt 7 niniejszego postanowienia, w odniesieniu do okresu sprzed dnia 1 stycznia 2011 r., kiedy to Francja, zgodnie z zawartym w dyrektywie upoważnieniem, jeszcze nie wprowadziła krajowego podatku od końcowego zużycia energii elektrycznej ani, w konsekwencji, zwolnienia z tego podatku dla małych producentów?

            2.

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, w jaki sposób należy rozpatrywać przepisy art. 14 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy w związku z przepisami jej art. 21 ust. 5 akapit trzeci w przypadku małych producentów zużywających energię elektryczną, którą wytwarzają na potrzeby swojej działalności? W szczególności, czy w tych przepisach ustanowione zostało minimalne opodatkowanie wynikające albo z opodatkowania energii elektrycznej wytworzonej, w ramach zwolnienia, z[e zużytego] gazu ziemnego, albo ze zwolnienia z podatku od wytwarzania energii elektrycznej, w której to sytuacji państwo musiałoby opodatkować zużyty gaz ziemny?

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51).


201806010391917342018/C 211/08912017CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL201804266722Sprawy połączone C-91/17 P i C-92/17 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Cellnex Telecom SA, dawniej Abertis Telecom SA, Telecom Castilla-La Mancha SA / Komisja Europejska, SES Astra [Odwołanie — Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha (wspólnota autonomiczna Kastylia-La Mancha, Hiszpania) — Subwencja na rzecz operatorów platform cyfrowej telewizji naziemnej — Decyzja uznająca środki pomocowe za częściowo niezgodne z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Definicja — Zakres uznania państw członkowskich]
 ---documentbreak--- C2112018PL620120180426PL00086272Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Cellnex Telecom SA, dawniej Abertis Telecom SA, Telecom Castilla-La Mancha SA / Komisja Europejska, SES Astra
   (Sprawy połączone C-91/17 P i C-92/17 P) (
         1
      )
   „[Odwołanie — Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha (wspólnota autonomiczna Kastylia-La Mancha, Hiszpania) — Subwencja na rzecz operatorów platform cyfrowej telewizji naziemnej — Decyzja uznająca środki pomocowe za częściowo niezgodne z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Definicja — Zakres uznania państw członkowskich]”2018/C 211/08Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cellnex Telecom SA, dawniej Abertis Telecom SA, Telecom Castilla-La Mancha SA (przedstawiciele: J. Buendía Sierra i A. Lamadrid de Pablo, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy), SES Astra (pełnomocnicy: F. González Díaz i V. Romero Algarra, abogados)

      Sentencja

            1)

            Odwołania zostają oddalone.

            2)

            Cellnex Telecom SA i Telecom Castilla-La Mancha SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


201806010241917422018/C 211/161862018CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180309131421Sprawa C-186/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 9 marca 2018 r. – José Cánovas Pardo S.L. / Club de Variedades Vegetales Protegidas
 ---documentbreak--- C2112018PL1310120180309PL0016131142Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 9 marca 2018 r. – José Cánovas Pardo S.L. / Club de Variedades Vegetales Protegidas
   (Sprawa C-186/18)2018/C 211/16Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: José Cánovas Pardo S.L.

      Strona pozwana: Club de Variedades Vegetales Protegidas

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy wykładnia, zgodnie z którą zawsze z upływem terminu trzech lat od momentu, gdy – po przyznaniu mu wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin – posiadacz dowiedział się o naruszeniu i poznał tożsamość jego sprawcy, roszczenia przewidziane w art. 94 i 95 rozporządzenia ulegają przedawnieniu, mimo że naruszenia trwały aż do momentu wystąpienia z roszczeniem, jest niezgodna z art. 96 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 (
                  1
               )?

            2)

            W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy można uznać, że zgodnie z art. 96 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 przedawnienie ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do konkretnych naruszeń dokonanych poza trzyletnim terminem [okresem bezpośrednio poprzedzającym wystąpienie z roszczeniem], ale nie do tych, które miały miejsce w ciągu ostatnich trzech lat?

            3)

            W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: czy w takim przypadku można by skutecznie dochodzić zaniechania naruszeń oraz odszkodowania z tytułu poniesionej szkody jedynie w stosunku do tych działań, które miały miejsce w ciągu ostatnich trzech lat?

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (DZ.U. 1994, L 227, s. 1)


201806010061915562018/C 211/292002018TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180320232311Sprawa T-200/18: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2018 r. – Fersher Developments and Lisin / Komisja i EBC
 ---documentbreak--- C2112018PL2310120180320PL0029231231Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2018 r. – Fersher Developments and Lisin / Komisja i EBC
   (Sprawa T-200/18)2018/C 211/29Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Fersher Developments LTD (Nikozja, Cypr) i Vladimir Lisin (przedstawiciel: R. Nowinski, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            nakazanie Unii Europejskiej naprawienia szkód poniesionych przez skarżących w wyniku przyjęcia i stosowania Memorandum of Understanding on Specific Economic Policy Conditionality (protokołu ustaleń w sprawie szczególnych warunków polityki gospodarczej) w wysokości wskazanej w skardze lub w wysokości, jaką Trybunał uzna za należną skarżącym;

            —

            obciążenie Unii Europejskiej kosztami związanymi z wniesieniem niniejszej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podnoszonymi w sprawie T-161/15, Brinkmann (Steel Trading) i in. / Komisja i EBC albo do nich podobne.


201806010401917412018/C 211/09972017CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL201804267711Sprawa C-97/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona przyrody — Dyrektywa 2009/147/WE — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszar specjalnej ochrony (OSO) — Sklasyfikowanie jako OSO najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni dla ochrony gatunków ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2009/147 — Ostoja ptaków (Important Bird Area – IBA) — IBA Riła — Częściowe sklasyfikowanie IBA Riła jako OSO]
 ---documentbreak--- C2112018PL710120180426PL00097171Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii
   (Sprawa C-97/17) (
         1
      )
   „[Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona przyrody — Dyrektywa 2009/147/WE — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszar specjalnej ochrony (OSO) — Sklasyfikowanie jako OSO najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni dla ochrony gatunków ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2009/147 — Ostoja ptaków (Important Bird Area – IBA) — IBA Riła — Częściowe sklasyfikowanie IBA Riła jako OSO]”2018/C 211/09Język postępowania: bułgarski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Mihaylova i C. Hermes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii (przedstawiciele: E. Petranova i L. Zaharieva, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Republika Bułgarii nie sklasyfikowała najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni dla ochrony gatunków wymienionych w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa przez to, że nie wyznaczyła całości ostoi ptaków obejmującej masyw gór Riła jako obszaru specjalnej ochrony, w związku z czym to państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim na mocy art. 4 ust. 1 tej dyrektywy.

            2)

            Republika Bułgarii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


201806010371917332018/C 211/171932018CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180319141521Sprawa C-193/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 19 marca 2018 r. – Google LLC / Bundesrepublik Deutschland
 ---documentbreak--- C2112018PL1410120180319PL0017141152Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 19 marca 2018 r. – Google LLC / Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-193/18)2018/C 211/17Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Google LLC

      Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy określenie „usługa polegająca całkowicie lub częściowo na przekazywaniu sygnałów w sieciach łączności elektronicznej” z art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej 2002/21/WE (
                  1
               ) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono lub może obejmować również internetowe usługi poczty elektronicznej świadczone za pośrednictwem otwartego Internetu, które same w sobie nie zapewniają dostępu do Internetu?

                     a)

                     W szczególności, czy określenie to należy interpretować w ten sposób, że już samo informatyczno-techniczne przetwarzanie, które dostawca takiej usługi poczty elektronicznej zapewnia za pośrednictwem swoich serwerów poczty elektronicznej poprzez przypisanie adresom poczty elektronicznej adresów IP zaangażowanych połączeń fizycznych i wprowadzanie do, czy też – odwrotnie – odbieranie z otwartego Internetu wiadomości poczty elektronicznej podzielonych na pakiety danych na podstawie różnych protokołów należących do rodziny protokołów internetowych, należy traktować jako „przekazywanie sygnałów”, czy też dopiero transmisja tych pakietów danych w Internecie, zapewniana przez dostawców (dostępu do) Internetu stanowi „przekazywanie sygnałów”?

                     b)

                     W szczególności, czy określenie to należy interpretować w ten sposób, że transmisja poczty elektronicznej podzielonej na pakiety danych za pośrednictwem otwartego Internetu, zapewniana przez dostawcę (dostępu do) Internetu, może zostać przypisana dostawcy takiej usługi poczty elektronicznej tak, że w efekcie i on świadczy usługę polegającą na „przekazywaniu sygnałów”? Pod jakimi warunkami takie przypisanie jest ewentualnie możliwe?

                     c)

                     W przypadku, gdy dostawca takiej usługi poczty elektronicznej sam przekazuje sygnały lub gdy co najmniej można mu przypisać przekazywanie sygnałów przez dostawcę (dostępu do) Internetu: czy określenie to można w szczególności interpretować w ten sposób, że taka usługa poczty elektronicznej również polega „całkowicie lub częściowo” na przekazywaniu sygnałów, gdyż z funkcjonalnego punktu widzenia funkcja komunikacyjna tej usługi ma dla użytkowników pierwszoplanowe znaczenie, niezależnie od ewentualnych dodatkowych funkcji, takich jak edytowanie, przechowywanie i organizowanie poczty elektronicznej lub zarządzanie danymi kontaktowymi oraz niezależnie od nakładu pracy zainwestowanego przez usługodawcę dla celów technicznego wdrożenia poszczególnych funkcji?

            2)

            W przypadku, gdy określenie wymienione w punkcie 1 należy interpretować w taki sposób, że zasadniczo nie obejmuje ono internetowych usług poczty elektronicznej, które są świadczone za pośrednictwem otwartego Internetu i same nie zapewniają dostępu do Internetu: Czy określenie to może jednak wyjątkowo mieć zastosowanie, jeżeli podmiot świadczący taką usługę zarządza jednocześnie kilkoma własnymi sieciami łączności elektronicznej podłączonymi do Internetu, które w każdym razie nadają się do wykorzystania również do celów świadczenia usługi poczty elektronicznej? Pod jakimi warunkami jest to ewentualnie możliwe?

            3)

            Jak należy interpretować określenie „zazwyczaj świadczonej za wynagrodzeniem” z art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej 2002/21/WE?

                     a)

                     W szczególności, czy określenie to wymaga uiszczenia opłaty przez użytkowników, czy też wynagrodzenie może polegać także na spełnieniu przez użytkowników innego świadczenia wzajemnego, które ma znaczenie gospodarcze dla usługodawcy, na przykład na aktywnym udostępnieniu przez użytkowników ich danych osobowych lub innych danych lub na gromadzeniu przez usługodawcę takich danych w inny sposób podczas korzystania przez użytkowników z usługi?

                     b)

                     W szczególności, czy określenie to ta wymaga, aby wynagrodzenie było uiszczane koniecznie przez osobę, która korzysta z usługi, czy też wystarczające może być także częściowe lub całkowite finansowanie usługi przez osoby trzecie, na przykład poprzez reklamę zamieszczoną na stronie internetowej usługodawcy?

                     c)

                     W szczególności, czy słowo „zazwyczaj” odnosi się w tym kontekście do okoliczności, w jakich usługodawca świadczy daną usługę, czy też do okoliczności, w jakich identyczne lub porównywalne usługi są generalnie świadczone?

      (
         1
      )	Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, Dz.U. 2002, L 108, s. 33.


201806010071915472018/C 211/302082018TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180323232422Sprawa T-208/18: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Nessim Daoud i in. / Rada i in.
 ---documentbreak--- C2112018PL2320120180323PL0030232242Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Nessim Daoud i in. / Rada i in.
   (Sprawa T-208/18)2018/C 211/30Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Magdy Milad Nessim Daoud (Blainville, Kanada), Larsennar Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) oraz Maxim Zakharchenko (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: A. Markides, M. Ioannides, C. Velaris i C. Velaris, lawyers, A. Robertson, QC i G. Rothschild, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa (reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej) oraz Unia Europejska (reprezentowana przez Komisję Europejską)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd;

      lub, ewentualnie:

            —

            uznanie, że pozwani ponoszą odpowiedzialność pozaumowną, i określenie procedury celem ustalenia rzeczywistej, możliwej do pokrycia straty poniesionej przez skarżących;

      i w każdym wypadku:

            —

            obciążenie pozwanych poniesionymi przez skarżących kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są w istocie takie same jak zarzuty podniesione w sprawie T-147/18, APG Intercon i in. / Rada i in., lub do nich podobne.


201806010261917492018/C 211/182052018CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180320151511Sprawa C-205/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti (Rumunia) w dniu 20 marca 2018 r. – Maria-Cristina Dospinescu, Filofteia-Camelia Ganea, Petre Sinca, Luminiţa-Maria Ioniţă, Maria Burduv, Raluca-Marinela Traşcă / Spitalul Judeţean de Urgenţă Vâlcea
 ---documentbreak--- C2112018PL1510120180320PL0018151151Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti (Rumunia) w dniu 20 marca 2018 r. – Maria-Cristina Dospinescu, Filofteia-Camelia Ganea, Petre Sinca, Luminiţa-Maria Ioniţă, Maria Burduv, Raluca-Marinela Traşcă / Spitalul Judeţean de Urgenţă Vâlcea
   (Sprawa C-205/18)2018/C 211/18Język postępowania: rumuński
      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Piteşti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Maria-Cristina Dospinescu, Filofteia-Camelia Ganea, Petre Sinca, Luminiţa-Maria Ioniţă, Maria Burduv, Raluca-Marinela Traşcă

      Druga strona postępowania: Spitalul Judeţean de Urgenţă Vâlcea

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 114 ust. 3 TFUE, art. 151 TFUE i art. 153 TFUE oraz przepisy dyrektywy ramowej 89/391/EWG (
         1
      ) i kolejnych dyrektyw szczególnych należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie ustanowiło terminy i procedury, które ograniczają dostęp do sądu w celu zaklasyfikowania miejsc pracy jako charakteryzujących się specjalnymi warunkami, co skutkuje pozbawieniem nowo zatrudnionych pracowników prawa do bezpieczeństwa i higieny pracy, wynikających ze stwierdzenia wyżej wskazanych warunków zgodnie z przepisami krajowymi?
   (
         1
      )	Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183, s. 1).


201806010131915522018/C 211/23472016TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180503191911Sprawa T-47/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Sigma Orionis / REA (Klauzula arbitrażowa — Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” — Zawieszenie płatności na podstawie umowy dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Żądanie zmierzające do uzyskania zapłaty kwot dochodzonych od REA w ramach wykonania umowy dotacji)
 ---documentbreak--- C2112018PL1910120180503PL0023191191Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Sigma Orionis / REA
   (Sprawa T-47/16) (
         1
      )
   „(Klauzula arbitrażowa — Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” — Zawieszenie płatności na podstawie umowy dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Żądanie zmierzające do uzyskania zapłaty kwot dochodzonych od REA w ramach wykonania umowy dotacji)”2018/C 211/23Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Sigma Orionis SA (Valbonne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, i T. Martin)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Żądanie przedstawione na podstawie art. 272 TFUE i zmierzające do obciążenia REA obowiązkiem zapłaty na rzecz skarżącej kwot należnych z tytułu umowy dotacji zawartej w ramach programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020”.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Sigma Orionis SA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

      (
         1
      )	Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


201806010301917522018/C 211/192332018CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180329161611Sprawa C-233/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia) w dniu 29 marca 2018 r. – Zubair Haqbin / Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers
 ---documentbreak--- C2112018PL1610120180329PL0019161161Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia) w dniu 29 marca 2018 r. – Zubair Haqbin / Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers
   (Sprawa C-233/18)2018/C 211/19Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Arbeidshof te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Zubair Haqbin

      Strona pozwana: Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 20 ust. 1-3 dyrektywy (
                  1
               ) należy interpretować w ten sposób, iż określa on w sposób wyczerpujący sytuacje, w których świadczenia materialne przyznawane w ramach przyjmowania cudzoziemca mogą zostać ograniczone lub cofnięte, czy też z art. 20 ust. 4 i 5 wynika, że prawo do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca może być cofnięte również w ramach sankcji w przypadku poważnego naruszenia reguł dotyczących ośrodków dla cudzoziemców i popełnienia poważnych aktów przemocy?

            2)

            Czy art. 20 ust. 5 i 6 należy interpretować w ten sposób, że przed wydaniem decyzji w przedmiocie ograniczenia lub cofnięcia prawa do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca lub w ramach sankcji oraz w ramach tych decyzji państwa członkowskie są zobowiązane podjąć niezbędne środki mające na celu zapewnienie godnego poziomu życia w okresie pozbawienia [prawa do bycia przyjętym], czy też cel tych przepisów może zostać zrealizowany w sytuacji, gdy po wydaniu decyzji o ograniczeniu lub cofnięciu prawa do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca zostanie zbadane czy osoba, której ta decyzja dotyczy, ma zapewniony godny poziom życia i w razie konieczności zostaną w tym momencie podjęte środki zaradcze?

            3)

            Czy art. 20 ust. 4, 5 i 6 w związku z art. 14, 21, 22, 23 i 24 dyrektywy i w związku z art. 1, 3, 4 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stosowanie środków lub sankcji w postaci tymczasowego (lub definitywnego) pozbawienia prawa do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca jest dopuszczalne w stosunku do małoletniego, w szczególności małoletniego bez opieki, czy też nie?

      (
         1
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową, Dz. U. 2013, L 180, s. 96.


201806010361917382018/C 211/10662018CJC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL201802017822Sprawa C-66/18: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry
 ---documentbreak--- C2112018PL720120180201PL00107282Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry
   (Sprawa C-66/18)2018/C 211/10Język postępowania: węgierski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Malferrari, B. De Meester i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że Węgry uchybiły

            —

            zobowiązaniom wynikającym z art. XVII GATS (Układu ogólnego w sprawie handlu usługami), wymagając od zagranicznych szkół wyższych umiejscowionych poza EOG zawarcia umowy międzynarodowej, jako wymogu dla świadczenia usług kształcenia, zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. a) ustawy CCIV z 2011 r. ze zm.

            —

            zobowiązaniom wynikającym z art. 16 dyrektywy 2006/123/WE (
                  1
               ), a w każdym razie art. 49 TFUE i 56 TFUE, oraz art. XVII GATS, wymagając od zagranicznych szkół wyższych, by oferowały kształcenie wyższe w państwie pochodzenia, zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. b) ustawy CCIV z 2011 r. ze zm.

            —

            zobowiązaniom wynikającym z art. 13, 14 ust. 3 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do ww. ograniczeń.

            —

            Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Podstawą prawną świadczenia usług szkolnictwa wyższego jest na Węgrzech ustawa CCIV z 2011 r. o krajowym szkolnictwie wyższym, której art. 76 ust. 1 lit. a) stanowi, iż zagraniczna szkoła wyższa może prowadzić na terytorium Węgier studia wyższe kończące się uzyskaniem dyplomu wyłącznie jeżeli rząd Węgier i rząd państwa, w którym zagraniczna szkoła wyższa ma siedzibę, zwiążą się międzynarodową umową dotyczącą udzielenia placówce poparcia co do zasady dla prowadzenia działalności na Węgrzech, która to umowa, w przypadku państwa federalnego, powinna być oparta na umowie uprzednio zawartej z rządem centralnym, jeżeli nie ma on kompetencji do wiązania się umowami międzynarodowymi.
   Ponadto art. 76 ust. 1 lit. b) ustawy CCIV z 2011 r. stanowi, że prowadzące działalność na Węgrzech zagraniczne szkoły wyższe nie tylko muszą mieć status uznanej przez państwo szkoły wyższej w kraju, w którym mają siedzibę, lecz również muszą faktycznie prowadzić studia wyższe w tymże państwie.
   W dniu 27 kwietnia 2017 r. Komisja wszczęła wobec Węgier postepowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia w związku z ustawą CCIV z 2011 r. ze zm.
   Nie uznawszy za zadowalającą przedstawionej przez Węgry odpowiedzi, Komisja wystosowała do Węgier w dniu 14 lipca 2017 r. uzasadnioną opinię, przechodząc w ten sposób do kolejnego etapu postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia.
   Ponieważ odpowiedzi na uzasadnioną opinię Komisja również nie uznała za zadowalającą, postanowiła ona skierować sprawę do Trybunału, wnosząc o stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom, które na nich ciążą na mocy art. XVII GATS, art. 16 dyrektywy 2006/123/WE, art. 49 TFUE i 56 TFUE oraz art. 13, art. 14 ust. 3 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
   (
         1
      )	Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s, 36).