title: Sprawa C-678/13: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/5

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-678/13)
   2014/C 61/08
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: L. Lozano Palacios i D. Milanowska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 258 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, że poprzez zastosowanie obniżonej stawki VAT m.in. do dostaw:

                           —

                           sprzętu medycznego, sprzętu pomocniczego oraz pozostałych urządzeń, które nie są przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego przez osoby niepełnosprawne i/lub które nie są zwykle przeznaczone do łagodzenia skutków lub leczenia niepełnosprawności;

                           —

                           produktów takich jak m.in. środki odkażające, produkty i preparaty do użytku farmaceutycznego oraz produkty uzdrowisk, które nie są produktami farmaceutycznymi zwykle stosowanymi dla ochrony zdrowia, zapobiegania chorobom oraz do celów medycznych i weterynaryjnych lub produktami używanymi do celów antykoncepcyjnych oraz higieny osobistej;

                     wymienionych w załączniku nr 3 do polskiej ustawy o podatku VAT w odniesieniu do urządzeń medycznych, towarów medycznych i produktów farmaceutycznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 96 — 98 dyrektywy w sprawie VAT (1) w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi Komisja podnosi, że Rzeczpospolita Polska stosuje obniżoną stawkę VAT do towarów, które nie mieszczą się w żadnej z kategorii towarów wymienionych w załączniku III do dyrektywy VAT. Towary te powinny zaś być opodatkowane stawką podstawową, ponieważ nie mogą zostać objęte wyjątkiem przewidzianym przez art. 98 ust 2 dyrektywy.
   Zdaniem Komisji, sporne towary nie mogą być zakwalifikowane ani jako produkty farmaceutyczne zwykle stosowane do ochrony zdrowia, zapobiegania chorobom oraz do celów medycznych i weterynaryjnych, ani jako sprzęt zwykle przeznaczony do łagodzenia skutków lub leczenia niepełnosprawności przeznaczony wyłącznie do użytku osobistego przez osoby niepełnosprawne. Ponadto wiele kategorii towarów objętych obniżoną stawką VAT na podstawie polskich przepisów jest niejasnych lub sformułowanych nieprecyzyjnie, co uniemożliwia stwierdzenie, o jakie produkty faktycznie chodzi.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-227/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Łączność elektroniczna — Sieci i usługi — Dyrektywa 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie) — Artykuł 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 akapit pierwszy — Nieprawidłowa transpozycja)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-227/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Łączność elektroniczna - Sieci i usługi - Dyrektywa 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie) - Artykuł 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 akapit pierwszy - Nieprawidłowa transpozycja)
   (2009/C 6/09)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Shotter oraz K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: E. Ośniecka-Tamecka, T. Nowakowski i M. Dowgielewicz, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa transpozycja art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) (Dz.U. L 108, s. 7) — Krajowe przepisy telekomunikacyjne zobowiązujące operatorów publicznych sieci telekomunikacyjnych, na mocy przepisu ustawowego o charakterze ogólnym, do negocjowania w dobrej wierze umów o dostępie telekomunikacyjnym oraz przewidujące, że organ regulacyjny może, w braku porozumienia między stronami i na wniosek jednej ze stron, wydać decyzję zastępującą umowę między stronami
   Sentencja

               1)

               Nie dokonując prawidłowo transpozycji art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie), Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa C-380/03: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 grudnia 2006 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2003/33/WE — Reklama i sponsorowanie na rzecz wyrobów tytoniowych — Stwierdzenie nieważności art. 3 i 4 — Wybór podstawy prawnej — Artykuły 5 WE i 152 WE — Zasada proporcjonalności)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/1

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 grudnia 2006 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-380/03) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2003/33/WE - Reklama i sponsorowanie na rzecz wyrobów tytoniowych - Stwierdzenie nieważności art. 3 i 4 - Wybór podstawy prawnej - Artykuły 5 WE i 152 WE - Zasada proporcjonalności)
   (2006/C 331/01)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: C.-D. Quassowski, M. Lumma i W.-D. Plessing, pełnomocnicy, oraz J. Sedemund, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, E. Waldherr i U. Rösslein, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Karlsson i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: L. Fraguas Gadea i M. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: A. Guimaraes-Purokoski i E. Bygglin, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i R. Loosli-Surrans, pełnomocnicy), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M.-J. Jonczy, L. Pignataro-Nolin i F. Hoffmeister, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności art. 3 i 4 dyrektywy 2003/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, odnoszących się do reklamy i sponsorowania wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 152, str. 16) — Podstawa prawna (art. 95 WE) — Osiągnięcie celu w postaci ustanowienia rynku wewnętrznego poprzez zakaz prowadzenia przedmiotowej działalności — Skutki zakazu wszelkiej harmonizacji przepisów prawa państw członkowskich w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego (art. 152 WE)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Finlandii oraz Komisja Wspólnot Europejskich pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa T-302/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lipca 2011 r. — HeidelbergCement przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Konkurencja — Żądanie udzielenia informacji — Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia WE nr 1/2003 — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/24

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lipca 2011 r. — HeidelbergCement przeciwko Komisji
   (Sprawa T-302/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Konkurencja - Żądanie udzielenia informacji - Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia WE nr 1/2003 - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 282/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HeidelbergCement AG (Heidelberg, Niemcy) (przedstawiciele: U. Denzel, T. Holzmüller i P. Pichler, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer, R. Sauer i C. Hödlmayr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2011) 2361 wersja ostateczna z dnia 31 marca 2011 r. w postępowaniu na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, (sprawa 39520 — Cement i produkty pokrewne).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie


title: Sprawa T-172/14 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Stahlwerk Bous przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Pomoc państwa — Promocja krajowa dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Żądanie zawieszenia wykonania — Pilny charakter — Fumus boni juris)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/14

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Stahlwerk Bous przeciwko Komisji
   (Sprawa T-172/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Pomoc państwa - Promocja krajowa dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Żądanie zawieszenia wykonania - Pilny charakter - Fumus boni juris))
   2014/C 329/17
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Stahlwerk Bous GmbH (Bous, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia skutków prawnych decyzji, mocą której Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa dotyczącej niemieckiej ustawy w sprawie energii odnawialnej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Decyzja z dnia 7 kwietnia 2014 r. Stahlwerk Bous/Komisja (T-172/14 R) jest nieważna.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-418/05 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia  8 września 2005 r.  w sprawach połączonych od T-295/04 do T-297/04 Centro Provincial Jóvenes de Agricultores de Jaén (ASAJA), Salvador Contreras Gila, José Ramiro López, Antonio Ramiro López, Cristobal Gallego Martínez, Benito García Burgos i Antonio Parras Rosa przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione przez Centro Provincial Jóvenes de Agricultores de Jaén (ASAJA), Salvadora Contrerasa Gilę, José Ramiro Lópeza, Antonio Ramiro Lópeza, Cristobala Gallego Martíneza, Benito Garcíę Burgosa i Antonio Parrasa Rosę w dniu  25 listopada 2005 r.

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/12

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawach połączonych od T-295/04 do T-297/04 Centro Provincial Jóvenes de Agricultores de Jaén (ASAJA), Salvador Contreras Gila, José Ramiro López, Antonio Ramiro López, Cristobal Gallego Martínez, Benito García Burgos i Antonio Parras Rosa przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione przez Centro Provincial Jóvenes de Agricultores de Jaén (ASAJA), Salvadora Contrerasa Gilę, José Ramiro Lópeza, Antonio Ramiro Lópeza, Cristobala Gallego Martíneza, Benito Garcíę Burgosa i Antonio Parrasa Rosę w dniu 25 listopada 2005 r.
   (Sprawa C-418/05 P)
   (2006/C 48/24)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 25 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Centro Provincial Jóvenes de Agricultores de Jaén (ASAJA), Salvadora Contrerasa Gili, Joségo Ramira Lópeza, Antonia Ramira Lópeza, Cristobala Gallego Martíneza, Benita Garcíi Burgosa i Antonia Parrassa Rosy, reprezentowanych przez adwokata J.F. Vázqueza Medinę, od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawach połączonych od T-295/04 do T-297/04 Centro Provincial Jóvenes de Agricultores de Jaén (ASAJA), Salvador Contreras Gila, José Ramiro López, Antonio Ramiro López, Cristobal Gallego Martínez, Benito García Burgos I Antonio Parras Rosa przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 8 września 2005 r. z powodu naruszenia prawa wspólnotowego, art. 173 traktatu WE;

               2.

               uwzględnienie w całości, przedstawionych w pierwszej instancji, żądań co do istoty sporu, gdyż pozostają one w zgodzie ze wspólnotowym porządkiem prawnym;

               3.

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               —

               Naruszenie art. 173 traktatu WE

         Wnoszący odwołanie twierdzą, że mają czynną legitymację procesową w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, ponieważ ich indywidualna sytuacja prawna różni się oczywiście i całkowicie od sytuacji prawnej innych plantatorów oliwek.
   Są oni właścicielami drzew oliwnych zasadzonych w 1998 r. i wszyscy oni wyprodukowali zero kilogramów oliwek w trakcie roku gospodarczego 1999 r. Są to okoliczności, które są im wspólne i odróżniają ich od reszty sektora uprawy oliwek.


title: Sprawa C-317/04: Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/31

         Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-317/04)
   (2004/C 228/66)
   Dnia 27 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga skierowana przeciwko Radzie Unii Europejskiej wniesiona przez Parlament Europejski., reprezentowany przez R. Passosa i N. Lorentza, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Parlament Europejski wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2004/496/WE z dnia 17 maja 2004 (1);

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Parlament opiera swoją skargę na pięciu zarzutach.
   Dwa pierwsze zarzuty podważają podstawę prawną spornej decyzji. Po pierwsze, w opinii Parlamentu, odwołanie się do art. 95 nie jest uzasadnione, szczególnie biorąc pod uwagę ostatnie orzecznictwo Trybunału dotyczące wykładni tego przepisu; ponadto art. 95 nie uzasadnia kompetencji Wspólnoty do zawarcia porozumienia, ponieważ reguluje ono kwestię przetwarzania danych wyłączonych z zakresu stosowania dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony danych osobowych. Po drugie, porozumienie to pociąga za sobą zmianę powyższej dyrektywy, przyjętej w trybie przewidzianym art. 251 TWE, i dlatego mogło być zawarte jedynie po uzyskaniu uprzedniej zgody Parlamentu.
   Trzecim zarzutem Parlament wskazuje, że porozumienie zostało zawarte z naruszeniem praw podstawowych, a zwłaszcza prawa do ochrony danych osobowych w jego zasadniczych aspektach, a także stanowi nieuzasadnioną ingerencję w życie osobiste, co jest sprzeczne z art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
   Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, zwłaszcza w sytuacji, gdy porozumienie przewiduje przekazywanie nadmiernej ilości danych dotyczących pasażerów, a także, gdy te dane są przechowywane zbyt długo przez władze amerykańskie.
   Wreszcie, Parlament powołuje się na brak wystarczającego uzasadnienia dla wydania tak szczególnego aktu, a także na naruszenie zasady lojalnej współpracy przewidzianej przez art. 10 WE, szczególnie w kontekście niecodziennych okoliczności towarzyszących przyjęciu spornej decyzji, które nastąpiło podczas procedury wnioskowania do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie opinii 1/04 co do aspektów, które stawiały wyraźnie zapytania natury prawnej.

      (1)  Decyzja Rady 2004/496/WE z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie przetwarzania i przekazywania danych dot. nazwy rekordu pasażera (PNR) przez przewoźników lotniczych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych, Biura Cel i Ochrony Granic (Dz.U L 183 z dnia 20 maja 2004, str. 83).


title: Sprawa C-126/11: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — INNO NV przeciwko Unie van Zelfstandige Ondernemers VZW (UNIZO), Organisatie voor de Zelfstandige Modedetailhandel VZW (Mode Unie), Couture Albert BVBA (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Trybunałem — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Uregulowanie krajowe zakazujące dokonywania ogłoszeń o obniżkach cen lub ogłoszeń sugerujących obniżkę cen)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/12

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — INNO NV przeciwko Unie van Zelfstandige Ondernemers VZW (UNIZO), Organisatie voor de Zelfstandige Modedetailhandel VZW (Mode Unie), Couture Albert BVBA
   (Sprawa C-126/11) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Uregulowanie krajowe zakazujące dokonywania ogłoszeń o obniżkach cen lub ogłoszeń sugerujących obniżkę cen)
   2012/C 73/20
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: INNO NV

      Strona pozwana: Unie van Zelfstandige Ondernemers VZW (UNIZO), Organisatie voor de Zelfstandige Modedetailhandel VZW (Mode Unie), Couture Albert BVBA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22)

      Sentencja

   Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, takim jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, które w okresach poprzedzających wyprzedaż przewidują ogólny zakaz dokonywania ogłoszeń o obniżkach cen lub ogłoszeń sugerujących obniżkę cen, w zakresie, w jakim środek ten realizuje cele związane z ochroną interesów konsumenta.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.05.2011


title: Sprawa T-157/07: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2007 r. — Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/43

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2007 r. — Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-157/07)
   (2007/C 140/70)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran (Auvers sur Oise, Francja) (przedstawiciele: adwokat J.P. Spitzer i D. Vaughan QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności następujących decyzji Rady:

                           —

                           decyzji o niedokonaniu w terminie sześciu miesięcy lub po ich upływie rewizji decyzji Rady 2006/379/WE w odniesieniu do skarżącej,

                           —

                           decyzji o utrzymaniu do chwili obecnej i w dalszym ciągu nazwy skarżącej w wykazie organizacji terrorystycznych sporządzonym na mocy decyzji Rady 2006/379 z dnia 29 maja 2006 r., ze skutkiem od dnia wydania tej decyzji, mimo wyroku Sądu z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie T-228/02 i obowiązków Rady wynikających z art. 233 WE;

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do działania zgodnie z jej obowiązkami prawnymi, jeżeli okaże się to właściwe;

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do zapłacenia na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 1 090 000 EUR, jak sprecyzowano w załączniku nr 18 (i następnych) wraz z odsetkami od tej kwoty;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności określonych aktów Rady oraz naprawienie poniesionej przez nią szkody z uwagi na to, że po upływie sześciu miesięcy Rada nie dokonała rewizji zawartego w decyzji Rady 2006/379 (1) wykazu zawierającego nazwy lub nazwiska osób, grup i podmiotów, do których znajduje zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 (2) dotyczące przyjęcia szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu, czyli zamrożenie funduszy i innych zasobów finansowych oraz z uwagi na to, że Rada utrzymała nazwę skarżącej w tym wykazie.
   Zdaniem skarżącej, Rada była zobowiązana do regularnego przeprowadzania rewizji wykazu podmiotów umieszczonych w jakimkolwiek wykazie organizacji terrorystycznych, przynajmniej co sześć miesięcy. Skarżąca twierdzi, że Rada nie spełniła tego obowiązku w odniesieniu do umieszczenia nazwy skarżącej w wykazie organizacji terrorystycznych.
   Skarżąca podnosi również, że w następstwie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-228/02 Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran przeciwko Radzie, Rada była zobowiązana do usunięcia nazwy skarżącej ze wspomnianego wykazu.

      (1)  Decyzja Rady z dnia 29 maja 2006 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2005/930/WE (Dz.U. 2006, L 144, str. 21).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. 2001, L 344, str. 70).


title: Sprawa C-335/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova — Rumunia) — Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu przeciwko Claudii Noricy Vijulan (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Podatki wewnętrzne — Artykuł 110 TFUE — Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/13

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova — Rumunia) — Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu przeciwko Claudii Noricy Vijulan
   (Sprawa C-335/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Podatki wewnętrzne - Artykuł 110 TFUE - Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)
   2011/C 311/18
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Craiova

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu

      Strona pozwana: Claudia Norica Vijulan

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Craiova — Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich — Podatek ekologiczny nakładany na pojazdy samochodowe przy ich pierwszej rejestracji w danym państwie członkowskim — Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE — Czasowe zwolnienie dotyczące pojazdów o określonych parametrach

      Sentencja

   Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy samochodowe, pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-219/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-219/06) (1)

   (2007/C 42/39)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa F-125/12: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko OHIM

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/72

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko OHIM
   (Sprawa F-125/12)
   2013/C 26/149
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2011 r. i decyzji wyznaczającej cele do osiągnięcia oraz zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dotyczącego skarżącego sprawozdania z oceny (appraisal report) za rok 2011 w brzmieniu z dnia 1 lutego 2012 r. oraz wiadomości elektronicznych strony pozwanej wysłanych w dniu 2 lutego 2012 r. o godz. 14.51 i 15.49 w zakresie, w jakim ustalają one wyznaczone przez OHIM dla skarżącego celem w okresie od dnia 1 października 2011 r. do dnia 30 września 2012 r.;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za krzywdę w odpowiedniej wysokości ustalonej według uznania Sądu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa C-152/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania) w dniu 15 kwietnia 2008 r. — Real Sociedad de Fútbol S. A. D. i Nihat Kahveci przeciwko Consejo Superior de Deportes i Real Federación Española de Fútbol

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania) w dniu 15 kwietnia 2008 r. — Real Sociedad de Fútbol S. A. D. i Nihat Kahveci przeciwko Consejo Superior de Deportes i Real Federación Española de Fútbol
   (Sprawa C-152/08)
   (2008/C 171/28)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Real Sociedad de Fútbol S. A. D. i Nihat Kahveci

      Strona pozwana: Consejo Superior de Deportes i Real Federación Española de Fútbol
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 37 Układu Stowarzyszeniowego EWG-Turcja (1), przyjętego przez Radę EWG w dniu 23 grudnia 1963 r. decyzją 64/732, a także jego Protokół Dodatkowy z dnia 23 listopada 1970 r. (2) stoją w sprzeczności ze stosowaniem przez związek sportowy wobec sportowca zawodowego posiadającego obywatelstwo tureckie, legalnie zatrudnionego przez hiszpański klub piłkarski, tak jak podmiot postępowania w przedmiocie istoty sprawy, przepisu, na podstawie którego kluby mogą wystawiać w zawodach organizowanych na szczeblu krajowym jedynie ograniczoną liczbę zawodników pochodzących z krajów trzecich, które nie są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym?

      (1)  Układ ustanawiający stowarzyszenie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisany w Ankarze w dniu 12 września 1963 r., zatwierdzony, ratyfikowany i przyjęty w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. (Dz.U. 1964, 217, str. 3685).

      (2)  Protokół dodatkowy, podpisany w Brukseli w dniu 23 listopada 1970 r., zatwierdzony, ratyfikowany i przyjęty w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. (Dz.U. L 293, str. 1).


title: Sprawa C-200/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Susanne de Winder/TUIfly GmbH.

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Susanne de Winder/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-200/17)
   (2017/C 231/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Susanne de Winder

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s.1


title: Sprawa T-518/12: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2012 r. — Spirlea przeciwko Komisji

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/21

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2012 r. — Spirlea przeciwko Komisji
   (Sprawa T-518/12)
   2013/C 32/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Darius Nicolai Spirlea (Capezzano Pianore, Włochy) i Mihaela Spirlea (Capezzano Pianore) (przedstawiciele: adwokaci V. Foerster i T. Pahl)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie skargi wniesionej na podstawie art. 263 TFUE;

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną; oraz

               —

               uznanie skargi za zasadną i tym samym ustalenie, że strona skarżąca dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i kilku przepisów prawa materialnego;

               —

               stwierdzenie na tej podstawie nieważności wydanej przez stronę skarżącą decyzji z dnia 27 września 2012 r. o zamknięciu postępowania pilotażowego Unii nr 2070/11/SNCO (sygnatura: Ares [2012] 1135073);

               —

               obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżący podnoszą trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący ustanowienia postępowania pilotażowego Unii bez żadnej podstawy prawnej (art. 290 i 291 TFUE)

                           —

                           W ramach zarzutu pierwszego skarżący podnoszą, że wprowadzenie postępowania pilotażowego Unii prowadzi do ustanowienia dodatkowej przesłanki proceduralnej nieprzewidzianej w art. 258 TFUE. Z tej przesłanki proceduralnej, w odniesieniu do której w traktatach Unii nie udzielono Komisji żadnego upoważnienia ani delegacji, Komisja skorzystała w ramach bezprawnego i nieprzejrzystego postępowania, tym samym podważając prowadzenie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 258 TFUE.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia komunikatu Komisji skierowanego do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarżącym w przedmiocie naruszeń prawa wspólnotowego (1)

                           —

                           W ramach zarzutu drugiego skarżący podnoszą, że Komisja pominęła w sposób arbitralny komunikat w sprawie stosunków ze skarżącym w przedmiocie naruszeń prawa wspólnotowego i postanowiła, nie pozostawiając im wyboru, o rozpatrzeniu wniesionej przez skarżących skargi w ramach postępowania pilotażowego Unii, którego zasady nie były dostępne dla skarżących.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia

                           —

                           W ramach tego zarzutu skarżący podnoszą, że uzasadnienie Komisji nie zawiera wyjaśnienia okoliczności faktycznych w odniesieniu do zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1394/2007 (2) ani analizy wysuniętych przez skarżących konkretnych zarzutów prawnych w związku z prawem Unii.

      (1)  Dz.U. C 244, s. 5.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1394/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie produktów leczniczych terapii zaawansowanej i zmieniające dyrektywę 2001/83/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. L 324, s. 121).


title: Sprawa T-11/05: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Wieland-Werke i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor miedzianych rur instalacyjnych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Naruszenie ciągłe i wielopostaciowe — Zasada legalności kar — Zasada ne bis in idem — Grzywny — Zakres rynku właściwego — Czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/29

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Wieland-Werke i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-11/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor miedzianych rur instalacyjnych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Naruszenie ciągłe i wielopostaciowe - Zasada legalności kar - Zasada ne bis in idem - Grzywny - Zakres rynku właściwego - Czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące)
   2010/C 179/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wieland-Werke AG (Ulm, Niemcy), Buntmetall Amstetten GmbH (Amstetten, Austria) i Austria Buntmetall AG (Enzesfeld, Austria); (przedstawiciele: adwokaci R. Bechtold i U. Soltész)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Eickstädta)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Huber i G. Kimberley, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2004) 2826 z dnia 3 września 2004 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.069 — Miedziane rury instalacyjne), po drugie, posiłkowo żądanie obniżenia kwoty grzywien nałożonych w tej decyzji na skarżących i, po trzecie, żądanie wzajemne Komisji mające na celu podwyższenie tej kwoty

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Żądanie wzajemne Komisji Europejskiej zostaje oddalone.

               3)

               Wieland-Werke AG, Buntmetall Amstetten GmbH i Austria Buntmetall AG pokrywają własne koszty i 90 % kosztów poniesionych przez Komisję.

               4)

               Komisja pokrywa 10 % własnych kosztów.

               5)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa C-61/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 7 lutego 2013 r. — Alba Forni przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 7 lutego 2013 r. — Alba Forni przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca
   (Sprawa C-61/13)
   2013/C 141/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Napoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alba Forni

      Druga strona postępowania: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy prawa dotyczące sektora szkolnictwa [zezwalające na zawieranie kolejnych umów na czas określony, bez przerywania ciągłości, z tym samym nauczycielem nieokreśloną ilość razy, również w celu zaspokojenia stałego zapotrzebowania na personel], stanowią środki o skutku równoważnym w rozumieniu klauzuli 5 dyrektywy 1999/70/WE (1)?

               2)

               Kiedy należy uznać, że stosunek pracy jest zawarty z „państwem”, w rozumieniu klauzuli 5 dyrektywy 1999/70/WE, w szczególności w świetle znaczenia wyrażenia „szczególne gałęzie lub grupy pracowników” i w konsekwencji, iż może uzasadniać skutki inne niż w przypadku stosunku pracy z podmiotem prywatnym?

               3)

               Czy uwzględniając wyjaśnienia, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78/WE (2) i art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE (3), pojęcie warunków pracy, o którym mowa w klauzuli 4 dyrektywy 1999/70/WE, obejmuje również skutki niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy; w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie — czy różnica między skutkami normalnie przewidzianymi w prawie krajowym dla niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy na czas nieokreślony i na czas określony jest uzasadniona w świetle klauzuli 4?

               4)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy, zabronione jest, by państwo przedstawiało w postępowaniu dotyczącym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej krajowe przepisy prawa w sposób celowo niezgodny z prawdą i czy sąd jest zobowiązany — wobec braku innej wykładni prawa krajowego w podobny sposób spełniającej wymogi wynikające z członkostwa w Unii Europejskiej — dokonywać wykładni prawa krajowego w możliwym zakresie zgodnie z wykładnią zaproponowaną przez to państwo?

               5)

               Czy warunki, mające zastosowanie do umowy lub do stosunku pracy, o których mowa w dyrektywie 91/533/EWG (4), a w szczególności w art. 2 ust. 1 i 2 lit. e), obejmują wskazanie sytuacji, w których umowa o pracę na czas określony może zostać przekształcona w umowę na czas nieokreślony?

               6)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie — czy zmiana z mocą wsteczną ram prawnych w sposób niegwarantujący pracownikowi możliwości dochodzenia swoich praw określonych w dyrektywie lub przestrzegania warunków pracy określonych w dokumencie będącym podstawą zatrudnienia, jest sprzeczna z art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/533/EWG i z celami, o których mowa w dyrektywie 91/533/EWG, a w szczególności w motywie drugim?

               7)

               Czy wykładni ogólnych zasad obowiązującego prawa Unii takich jak zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, „równości broni” stron postępowania, skutecznej ochrony sądowej, dostępu do niezawisłego sądu i bardziej ogólnie rzetelnego procesu, zagwarantowanych w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (ze zmianami wynikającymi z art. 1 ust. 8 traktatu z Lizbony i do którego odsyła art. 46 Traktatu o Unii Europejskiej) — w związku z art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. oraz z art. 46, 47 i 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przyjętej w Nicei dnia 7 grudnia 2000 r., włączonej do traktatu z Lizbony — należy dokonywać w ten sposób, iż w zakresie stosowania dyrektywy 1999/70/WE stoją one na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo włoskie po upływie istotnego okresu czasu (3 lata i sześć miesięcy) przepisu takiego jak art. 9 dekretu ustawy nr 70 z dnia 13 maja 2011 r. zmienionego ustawą nr 106 z dnia 12 lipca 2011 r., który dodał ust. 4-bis w art. 10 dekretu ustawy nr 368/01 mogący zmienić konsekwencje toczących się postępowań działając bezpośrednio na szkodę pracownika z korzyścią dla państwa, jako pracodawcy i eliminując przewidzianą w krajowym porządku prawnym możliwość objęcia sankcją zawierania z nadużyciem kolejnych umów na czas określony?

      (1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), Dz.U. L 175, s. 43

      (2)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16

      (3)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), Dz.U. L 204, s. 23.

      (4)  Dyrektywa Rady z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy, Dz.U. L 288, s. 32.


title: Sprawa C-25/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 13 listopada 2008 r. — Giuseppe Gargani przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Odwołanie — Skarga przewodniczącego Komisji Prawnej Parlamentu Europejskiego dotycząc decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o przedstawieniu w imieniu Parlamentu uwag pisemnych w postępowaniu o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Termin na wniesienie skargi)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/24

         Postanowienie Trybunału z dnia 13 listopada 2008 r. — Giuseppe Gargani przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa C-25/08 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga przewodniczącego Komisji Prawnej Parlamentu Europejskiego dotycząc „decyzji’ przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o przedstawieniu w imieniu Parlamentu uwag pisemnych w postępowaniu o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Termin na wniesienie skargi)
   (2009/C 44/40)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Giuseppe Gargani (przedstawiciel: W. Rothley, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Schoo i H. Krück, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 21 listopada 2007 r. w sprawie T-94/06 Giuseppe Gargani przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, którym Sąd odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną skargę wniesioną przez przewodniczącego Komisji Prawnej Parlamentu Europejskiego dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o przedstawieniu w imieniu Parlamentu uwag pisemnych na podstawie art. 23 akapit drugi Statutu Trybunału Sprawiedliwości w postępowaniu o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, podjętej wbrew opinii Komisji Prawnej Parlamentu Europejskiego i odmawiającej podania tej kwestii do rozważania przez plenum PE
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               G. Gargani zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa T-102/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2007 r. — Investire Partecipazioni przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/15

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2007 r. — Investire Partecipazioni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-102/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 8/29)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Investire Partecipazioni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. M. Roberti i A. Franchi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Velardo i L. Flynn, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Faeda)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2005) 4683 z dnia 25 listopada 2005 r. dotyczącej obniżenia pomocy przyznanej przez Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) na podstawie decyzji C (97) 2199 z dnia 1997 w sprawie zatwierdzenia pomocy EFRR dla środków przewidzianych w Jednolitym Dokumencie Programowym dotyczącym regionu Piemont (Włochy) z tytułu celu nr 2 na okres 1997-1999.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Investire Partecipazioni SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa T-301/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 marca 2008 r. — Guigard przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Nieprzedłużenie umowy o pracę finansowanej ze środków EFR — Brak bezprawnego działania ze strony Komisji — Właściwość Sądu)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 marca 2008 r. — Guigard przeciwko Komisji
   (Sprawa T-301/05) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Nieprzedłużenie umowy o pracę finansowanej ze środków EFR - Brak bezprawnego działania ze strony Komisji - Właściwość Sądu)
   (2008/C 107/39)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Philippe Guigard (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo S. Rodrigues i A. Jaume, następnie S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo D. Martin i K. Herrmann, następnie F. Dintilhac i G. Boudot, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody, jaką zdaniem skarżącego poniósł on w wyniku błędnego działania Komisji polegającego na nieprzedłużeniu umowy o pracę, zawartej z nim w ramach współpracy technicznej między Wspólnotą a rządem Republiki Nigru, finansowanej ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Philippe Guigard zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawa C-111/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud de Cheb (Republika Czeska) w dniu 23 marca 2009 r. — Ceská podnikatelská pojistovna a.s., Vienna Insurance Group przeciwko Michalowi Bilasowi

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud de Cheb (Republika Czeska) w dniu 23 marca 2009 r. — Ceská podnikatelská pojistovna a.s., Vienna Insurance Group przeciwko Michalowi Bilasowi
   (Sprawa C-111/09)
   2009/C 141/45
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Okresní soud de Cheb (Republika Czeska)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ceská podnikatelská pojistovna a.s., Vienna Insurance Group

      Strona pozwana: Michal Bilas

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy wykładni art. 26 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem”) należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie zezwala sądowi na zbadanie swojej międzynarodowej jurysdykcji w przypadku, gdy pozwany wdaje się w spór, mimo tego że sprawa podlega zasadom dotyczącym jurysdykcji obowiązkowej na podstawie Sekcji 3 rozporządzenia, a skarga została wniesiona niezgodnie z tymi zasadami?

               2.

               Czy pozwany może, poprzez to, że wdaje się w spór, ustalić międzynarodową jurysdykcję sądu w rozumieniu art. 24 rozporządzenia, nawet jeśli w przeciwnym razie postępowanie podlegałoby zasadom jurysdykcji obowiązkowej zawartym w Sekcji 3 rozporządzenia, a skarga została wniesiona niezgodnie z tymi zasadami?

               3.

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy okoliczność, że pozwany wdał się w spór przed sądem, który w przeciwnym razie na podstawie rozporządzenia nie miałby jurysdykcji w sprawie dotyczącej ubezpieczenia, może być uznana za umowę dotyczącą jurysdykcji w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia?


title: Sprawa T-261/17: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2017 r. – Bayer AG/EUIPO – UNI – Pharma (SALOSPIR)

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/34

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2017 r. – Bayer AG/EUIPO – UNI – Pharma (SALOSPIR)
   (Sprawa T-261/17)
   (2017/C 221/48)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bayer AG (Leverkusen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. von Bomhard)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: UNI – Pharma Kleon Tsetis Pharmaceutical Laboratories Industrial and Commercial SA (Kifisia, Grecja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „SALOSPIR” – zgłoszenie nr 12 351 458

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 lutego 2017 r. w sprawie R 2444/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Uni-Pharma, w wypadku gdyby wstąpiła do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-30/16: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/12

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-30/16)
   (2016/C 090/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 2006/126/WE (1), ponieważ nie dokonała transpozycji w pełnym zakresie art. 4 ust. 1 i ust. 3 lit. b), art. 4 ust. 4 lit. d), f) i h), art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niezbędne przepisy należało uchwalić i opublikować do dnia 19 stycznia 2016 r. i stosować od dnia 19 stycznia 2016 r.

      (1)  Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie), Dz.U. L 403, s. 18.


title: Sprawa C-9/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Waypoint Aviation SA przeciwko État belge — SPF Finances (Swobodne świadczenie usług — Przepisy podatkowe — Zaliczenie na poczet podatku przy dochodach z tytułu pożyczek udzielonych na nabycie towarów używanych na terytorium kraju — Wyłączenie towarów, w stosunku do których prawo do korzystania jest przekazywane na osobę trzecią mającą siedzibę w innym państwie członkowskim)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Waypoint Aviation SA przeciwko État belge — SPF Finances
   (Sprawa C-9/11) (1)

   (Swobodne świadczenie usług - Przepisy podatkowe - Zaliczenie na poczet podatku przy dochodach z tytułu pożyczek udzielonych na nabycie towarów używanych na terytorium kraju - Wyłączenie towarów, w stosunku do których prawo do korzystania jest przekazywane na osobę trzecią mającą siedzibę w innym państwie członkowskim)
   2011/C 355/11
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Waypoint Aviation SA

      Strona pozwana: État belge — SPF Finances

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Bruxelles — Wykładnia art. 10 WE (art. 4 ust. 3 UE) i art. 49 WE (art. 56 TFUE) — Uregulowanie krajowe przyznające prawo zaliczenia na poczet podatku osobom otrzymującym przychody z tytułu wierzytelności lub pożyczek udzielonych krajowemu centrum koordynacyjnemu — Prawo używania towarów nabytych za pomocą środków pożyczonych przez spółkę będącą rezydentem należącą do tej samej grupy, do której należy centrum koordynacyjne — Wyłączenie spółek niebędących rezydentami należących do tej samej grupy — Ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług

      Sentencja

   Artykuł 49 WE powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on przepisowi państwa członkowskiego takiemu jak przepis sporny w postępowaniu przed sądem krajowym, który przewiduje przyznanie zaliczenia podatku od przychodów z tytułu pożyczek udzielonych na rzecz określonych spółek na nabycie nowych towarów używanych na terytorium kraju, pod warunkiem że prawo używania towaru nie zostanie przekazane przez spółkę, która nabyła ten towar dzięki pożyczce dającej prawo do zaliczenia podatku, lub przez inną spółkę należącą do tej samej grupy na rzecz podmiotów trzecich innych niż członkowie tej grupy mający siedzibę w tym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.


title: Sprawa F-68/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 listopada 2014 r. – CY przeciwko EBC (Śmierć strony skarżącej — Ponowne otwarcie ustnego etapu postępowania — Rezygnacja następcy prawnego z podjęcia postępowania — Umorzenie postępowania)

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/38

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 listopada 2014 r. – CY przeciwko EBC
   (Sprawa F-68/13) (1)

   ((Śmierć strony skarżącej - Ponowne otwarcie ustnego etapu postępowania - Rezygnacja następcy prawnego z podjęcia postępowania - Umorzenie postępowania))
   (2014/C 448/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CY (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Carlini i F. Feyerbacher, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji w sprawie zamknięcia wewnętrznego dochodzenia administracyjnego wszczętego z uwagi na mobbing, którego skarżąca była rzekomo ofiarą, a po drugie, sprawozdania z dochodzenia, oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postępowanie w niniejszej sprawie.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013, s. 31.


title: Sprawa T-425/15: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – Schräder/CPVO – Hansson (Seimora)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/16

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – Schräder/CPVO – Hansson (Seimora)
   (Sprawa T-425/15)
   (2015/C 328/16)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Leidereiter)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Jørn Hansson (Søndersø, Dania)

      Dane dotyczące postępowania przed CPVO

      Właściciel wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowe sporne wspólnotowe prawo do ochrony odmiany roślin: prawo do ochrony odmiany roślin EU8536 „SEIMORA”

      Postępowanie przed CPVO: Postępowanie w sprawie uchylenia prawa do ochrony

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Izby Odwoławczej CPVO z dnia 24.02.2015 w sprawie A003/2010

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uchylenie wspólnotowego prawa do ochrony odmiany roślin SEIMORA ze skutkiem od dnia 4 października 2005 r.;

               —

               ewentualnie: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie CPVO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 48 ust. 4 rozporządzenia nr 2100/94;

               —

               Naruszenie art. 21 ust. 1 w związku z art. 65 rozporządzenia nr 2100/94.


title: Sprawa C-262/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 13 lipca 2009 r. — Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde i Marina Stöffler przeciwko Finanzamt Bonn-Innenstadt

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 13 lipca 2009 r. — Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde i Marina Stöffler przeciwko Finanzamt Bonn-Innenstadt
   (Sprawa C-262/09)
   2009/C 267/46
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Köln

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde i Marina Stöffler

      Strona pozwana: Finanzamt Bonn-Innenstadt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy swoboda przepływu kapitału przewidziana w art. 56 ust. 1 WE i art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 3 WE, zasada skuteczności i zasada effet utile stoją na przeszkodzie uregulowaniu takiemu jak § 36 ust. 2 zdanie drugie pkt 3 EStG [Einkommensteuergesetz (ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych)] (w brzmieniu obowiązującym w latach, których dotyczy spór), zgodnie z którym podatek dochodowy od osób prawnych w wysokości 3/7 dywidend brutto podlega zaliczeniu na podatek dochodowy od osób fizycznych, o ile nie pochodzą one z wypłat zysków, w odniesieniu do których przyjmuje się wykorzystanie kapitału własnego w rozumieniu § 30 ust. 2 pkt 1 KStG [Körperschaftsteuergesetz (ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych)] (w brzmieniu obowiązującym w latach, których dotyczy spór), mimo że faktycznie zapłacony podatek dochodowy od osób prawnych należny od dywidendy otrzymanej od spółki mającej siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego WE w rzeczywistości nie może zostać ustalony i mógłby być większy?

               2)

               Czy swoboda przepływu kapitału przewidziana w art. 56 ust. 1 WE i art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 3 WE, zasada skuteczności i zasada effet utile stoją na przeszkodzie uregulowaniu takiemu jak § 36 ust. 2 zdanie drugie pkt 3 zdanie czwarte lit. b) EStG (w brzmieniu obowiązującym w latach, których dotyczy spór), zgodnie z którym zaliczenie podatku dochodowego od osób prawnych wymaga przedstawienia zaświadczenia w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w § 44 i nast. KStG (w brzmieniu obowiązującym w latach, których dotyczy spór), które powinno zawierać między innymi kwotę podatku dochodowego od osób prawnych podlegającą zaliczeniu oraz zestawienie wysokości świadczeń według poszczególnych składników podlegającego wykorzystaniu kapitału własnego na podstawie szczególnego podziału kapitału własnego w rozumieniu § 30 KStG (w brzmieniu obowiązującym w latach, których dotyczy spór), mimo że w rzeczywistości nie można ustalić faktycznie zapłaconego zagranicznego podatku dochodowego od osób prawnych, który podlega zaliczeniu, ani też przedstawić zaświadczenia dotyczącego dywidend zagranicznych?

               3)

               Czy w razie rzeczywistej niemożliwości przedstawienia zaświadczenia w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w § 44 KStG (w brzmieniu obowiązującym w latach, których dotyczy spór), i w braku możliwości ustalenia faktycznej zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych należnego od dywidendy zagranicznej, swoboda przepływu kapitału przewidziana w art. 56 ust. 1 WE i art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 3 WE nakazuje oszacowanie wysokości podatku dochodowego od osób prawnych i uwzględnienie w danym przypadku również uprzednich pośrednich obciążeń podatkiem dochodowym od osób prawnych?

               4)

                           a)

                           Jeżeli na pytanie drugie zostanie udzielona odpowiedź przecząca i zaświadczenie w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych będzie konieczne:
                           Czy zasady skuteczności i effet utile należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu takiemu jak § 175 ust. 2 AO [Abgabenordnung (ordynacja podatkowa)] w związku z art. 97 § 9 ust. EGAO [Einführungsgesetz zur Abgabenordnung (ustawa wprowadzająca ordynację podatkową)], zgodnie z którym między innymi od dnia 29 października 2004 r. przedstawienie zaświadczenia w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych nie jest już uważane za zdarzenie retroaktywne, wskutek czego w razie ostatecznego ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych zaliczenie zagranicznego podatku dochodowego od osób prawnych zostaje pod względem proceduralnym uniemożliwione, przy czym nie został przyznany termin przejściowy dla dochodzenia zaliczenia zagranicznego podatku dochodowego od osób prawnych?

                           b)

                           Jeżeli na pytanie drugie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca i zaświadczenie w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych nie będzie konieczne:
                           Czy zasady skuteczności i effet utile należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu takiemu jak § 175 ust. 1 zdanie pierwsze pkt 2 AO, zgodnie z którym decyzja podatkowa powinna zostać zmieniona, jeśli wystąpi zdarzenie retroaktywne — jak na przykład przedstawienie zaświadczenia w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych — i tym samym w odniesieniu do dywidend krajowych zaliczenie podatku dochodowego od osób prawnych jest możliwe również w przypadku ostatecznych decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych, podczas gdy nie byłoby to możliwe w przypadku dywidend zagranicznych z powodu braku zaświadczenia w sprawie podatku dochodowego?


title: Sprawa T-295/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2008 r. — Base przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Telekomunikacja — Artykuł 7 dyrektywy 2002/21/WE — Hurtowy rynek zakończeń połączeń głosowych do ruchomych, indywidualnych sieci telefonicznych w Belgii — Znaczna siła rynkowa — Uwagi Komisji — Niezaskarżalny akt — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2008 r. — Base przeciwko Komisji
   (Sprawa T-295/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Telekomunikacja - Artykuł 7 dyrektywy 2002/21/WE - Hurtowy rynek zakończeń połączeń głosowych do ruchomych, indywidualnych sieci telefonicznych w Belgii - Znaczna siła rynkowa - Uwagi Komisji - Niezaskarżalny akt - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 107/44)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Base NV (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: A. Verheyden, Y. Desmedt i F. Bimont, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, M. Shotter i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji rzekomo zawartej w piśmie Komisji z dnia 4 sierpnia 2006 skierowanym do Institut belge des services postaux et des télécommunications, zawierającym uwagi w zastosowaniu art. 7 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, str. 33) w przedmiocie projektu decyzji zgłoszonego przez ten organ (sprawa BE/2006/0433).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Base NV ponosi własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję.

               3)

               Mobistar S.A. oraz Królestwo Niderlandów ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-519/14 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 października 2015 r. – Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V./Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów, Nederlandse Zuivelorganisatie (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 — Rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych — Rejestracja nazwy „Gouda Holland” — Producenci używający nazwy „gouda” — Brak interesu prawnego)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/15

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 października 2015 r. – Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V./Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów, Nederlandse Zuivelorganisatie
   (Sprawa C-519/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rolnictwo - Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 - Rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych - Rejestracja nazwy „Gouda Holland” - Producenci używający nazwy „gouda” - Brak interesu prawnego))
   (2016/C 038/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V. (przedstawiciele: M. Loschelder i V. Schoene, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima, J. Guillem Carrau i G. von Rintelen, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i B. Koopman, pełnomocnicy), Nederlandse Zuivelorganisatie (przedstawiciele: P. van Ginneken i G. Béquet, advocaten)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V. zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3.

               Królestwo Niderlandów i Nederlandse Zuivelorganisatie pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 16 z 19.1.2015.


title: Sprawa T-344/04: Skarga wniesiona dnia 13 sierpnia 2004 r. przez Stardust Marine S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/55

         Skarga wniesiona dnia 13 sierpnia 2004 r. przez Stardust Marine S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-344/04)
   (2004/C 262/101)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 13 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich złożona przez spółkę Stardust Marine S.A., z siedzibą w Paryżu, reprezentowaną przez Bernarda Vatiera, adwokata.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie, że decyzja Komisji Europejskiej 2000/513 WE z dnia 8 września 1999 r., nakazująca państwu francuskiemu, aby odzyskało od spółki STARDUST, rzekomą pomoc publiczną w wysokości 600 milionów franków, jest dotknięta bezprawnością i że ta bezprawność pociąga za sobą odpowiedzialność Komisji na mocy art. 288 Traktatu WE;

               —

               W konsekwencji, zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz spółki STARDUST tytułem odszkodowania kwoty 112.635.569,73 euro wraz z odsetkami ustawowymi od daty wniesienia niniejszej skargi;

               —

               Nadanie temu orzeczeniu rygoru natychmiastowej wykonalności;

               —

               Obciążenie Komisji w całości kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi, skarżąca podnosi, że bezprawność decyzji 2000/513/WE nie może być kwestionowana, gdyż wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości WE z dnia 16 maja 2002 r. (sprawa C-482/99) stwierdzona już została jej nieważność. Według skarżącej, ta bezprawność jest wystarczająca dla powstania odpowiedzialności pozaumownej Komisji na podstawie art. 288 WE. Skarżąca podnosi również, że zakładając nawet, że sporna decyzja była aktem normatywnym obejmującym postanowienia z zakresu polityki gospodarczej, to wydając bez podstaw prawnych ani faktycznych decyzję ze szkodą dla skarżącej, Komisja naruszyła normę prawną wyższego rzędu chroniącą jednostki. W związku z tym, według argumentacji skarżącej, Komisja powinna jej wypłacić odszkodowanie.
   Odnośnie rzekomo poniesionej szkody, skarżąca podnosi, że wobec spółki STARDUST prowadzone było postępowanie naprawcze (redressement juridiciaire) na mocy orzeczenia Tribunal de Commerce de Paris. Według skarżącej, zaprzestanie płatności, które doprowadziło do tego orzeczenia jest bezpośrednią konsekwencją długu spowodowanego decyzją Komisji. Wysokość poniesionej szkody równa się niedostatkowi aktywów spółki STARDUST.


title: Sprawa C-155/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Veneto — Sede di Mestre-Venezia (Włochy) w dniu 27 marca 2013 r. — SICES i in. przeciwko Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Venezia

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Veneto — Sede di Mestre-Venezia (Włochy) w dniu 27 marca 2013 r. — SICES i in. przeciwko Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Venezia
   (Sprawa C-155/13)
   2013/C 178/06
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale del Veneto — Sede di Mestre-Venezia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Società Italiana Commercio e Servizi S.r.l, in liquidazione (SICES) i in.

      Strona pozwana: Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Venezia

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stanowi niezgodne z prawem zbycie pozwoleń na przywóz z zastosowaniem obniżonej stawki należności celnych w ramach kontyngentu GATT czosnku pochodzącego z Chin, okoliczność, iż właściciel wskazanych pozwoleń wprowadza rzeczony czosnek do obrotu, po uiszczeniu należnego cła, poprzez zbycie go na rzecz innego podmiotu właściciela pozwoleń na przywóz, od którego przed przywozem nabył wskazany czosnek.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007 r. otwierające i ustanawiające zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku i niektórych innych produktów rolniczych przywożonych z krajów trzecich; Dz.U. L 90, s. 12.


title: Sprawa C-90/12: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/7

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-90/12)
   2012/C 126/15
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: K. Simonsson i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez niepodjęcie odpowiednich środków niezbędnych do zastosowania się do art. 5 oraz 6 rozporządzenia (WE) nr. 847/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie negocjacji i wykonania umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (1), a w każdym razie poprzez niezawiadomienie Komisji a takich środkach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tychże artykułów przedmiotowego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Art. 5 rozporządzenia 847/2004 zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia „podziału praw przewozowych między kwalifikującymi się unijnymi przewoźnikami lotniczymi na podstawie niedyskryminującej i przejrzystej procedury”. Ponadto według art. 6 tego samego rozporządzenia państwa członkowskie zobowiązane są bezzwłocznie poinformować Komisję w sprawie procedur stosowanych do celów art. 5. Komisja zaś publikuje owe procedury w dzienniku Urzędowym. Przeprowadzenie procedur, o których mowa w tych przepisach jest uwarunkowane przyjęciem odpowiedniego rozporządzenia wykonawczego przez ministra właściwego do spraw transportu. Rozporządzenie to nie zostało jeszcze podjęte w momencie składania niniejszej skargi, a w każdym razie, władze polskie nie przekazały Komisji informacji na ten temat. W tej sytuacji, Komisja zakłada, że przeprowadzenie procedur przewidzianych w art. 5 rozporządzenia 874/2004 i odpowiednie powiadomienie Komisji na podstawie art. 6 tegoż rozporządzenia nie jest możliwe, gdyż brak jest w polskim ustawodawstwie odpowiednich przepisów.

      (1)  Dz.U. L 157, s.7


title: Sprawa F-146/15: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2015 r. – ZZ/Parlament

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/45

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2015 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-146/15)
   (2016/C 068/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu oddalającej wniosek o zamianę sprawozdań z oceny skarżącego, które zostały sporządzone od chwili jego awansu do grupy AD 12 na punkty za osiągnięcia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 8 kwietnia 2015 r. oddalającej wniosek o zamianę sprawozdań z oceny skarżącego, które zostały sporządzone od chwili jego awansu do grupy AD 12 na punkty za osiągnięcia;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-391/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 20 października 2007 r. — Glencore Grain Rotterdam BV przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 20 października 2007 r. — Glencore Grain Rotterdam BV przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-391/07)
   (2007/C 269/52)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Glencore Grain Rotterdam BV.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 należy interpretować w ten sposób, że w razie przedstawienia dowodu określonego w akapicie drugim tego przepisu odstępuje się nie tylko od obowiązku przedstawienia dowodu dokonania formalności celnych w zakresie dopuszczenia do spożycia, lecz również od obowiązku przedstawienia dokumentów przewozowych (art. 18 ust. 3 rozporządzenia [EWG] nr 3665/87, obecnie art. 16 ust. 3 rozporządzenia [WE] nr 800/99)?


title: Sprawa C-183/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – TSI GmbH/Hauptzollamt Aachen (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Podpozycja 9027 10 10 — Aerodynamiczna aparatura do analizy wielkości cząstek UV — Ręczne liczniki cząstek)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/6

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – TSI GmbH/Hauptzollamt Aachen
   (Sprawa C-183/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Podpozycja 9027 10 10 - Aerodynamiczna aparatura do analizy wielkości cząstek UV - Ręczne liczniki cząstek))
   (2016/C 048/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TSI GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Aachen

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że aerodynamiczna aparatura do analizy wielkości cząstek UV i ręczne liczniki cząstek, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, nie są objęte podpozycją 9027 10 10 tej nomenklatury.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C-444/03 Meta Fackler KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Berlin) (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Homeopatyczne produkty lecznicze — Przepis krajowy wyłączający produkt leczniczy składający się ze znanych substancji homeopatycznych ze specjalnej, uproszczonej procedury rejestracji, gdy jego stosowanie jako homeopatycznego produktu leczniczego nie jest powszechnie znane)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 12 maja 2005 r.
   w sprawie C-444/03 Meta Fackler KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Berlin) (1)

   (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Homeopatyczne produkty lecznicze - Przepis krajowy wyłączający produkt leczniczy składający się ze znanych substancji homeopatycznych ze specjalnej, uproszczonej procedury rejestracji, gdy jego stosowanie jako homeopatycznego produktu leczniczego nie jest powszechnie znane)
   (2005/C 182/20)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-444/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 CE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 21 października 2003 r., w postępowaniu Meta Fackler KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, C. Gulmann (sprawozdawca), P. Kūris i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: K. Sztranc, administrator wydał w dniu 12 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Przepisy art. 14 i 15 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, który wyłącza produkt leczniczy składający się z większej ilości znanych substancji homeopatycznych ze specjalnej, uproszczonej procedury rejestracji, gdy jego stosowanie jako homeopatycznego produktu leczniczego nie jest powszechnie znane.

      (1)  JO C 21 z 24.01.2004


title: Sprawa T-140/13: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2013 r. — Scheepsbouw Nederland przeciwko Komisji

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/22

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2013 r. — Scheepsbouw Nederland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-140/13)
   2013/C 147/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Scheepsbouw Nederland (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: K. Struckmann, adwokat, i G. Forwood, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie S.A. 34736 (Wcześniejsza amortyzacja określonych aktywów nabytych w drodze leasingu finansowego), opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 13 grudnia 2012 r. (Dz.U. C 384, s. 2); oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, w ramach którego twierdzi, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 3 TFUE, a także art. 4 ust. 2 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (1).
   W tym względzie strona skarżąca utrzymuje, że zważywszy na okoliczności sprawy, jak również na niewystarczający i niekompletny charakter merytorycznej analizy przeprowadzonej przez Komisję w procedurze wstępnego badania, istnieją wystarczające dowody na to, że wystąpiły poważne trudności w ocenie zgłoszonego środka. Komisja nie mogła zatem zasadnie uznać, po przeprowadzeniu wstępnego badania, że badany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Komisja nie miała innego wyboru niż wszcząć formalną procedurę dochodzenia na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa T-426/15: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – Schräder/CPVO – Hansson (Seimora)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/17

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – Schräder/CPVO – Hansson (Seimora)
   (Sprawa T-426/15)
   (2015/C 328/17)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Leidereiter)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Jørn Hansson (Søndersø, Dania)

      Dane dotyczące postępowania przed CPVO

      Właściciel wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowe sporne wspólnotowe prawo do ochrony odmiany roślin: prawo do ochrony odmiany roślin EU8536 „SEIMORA”

      Postępowanie przed CPVO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do ochrony

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Izby Odwoławczej CPVO z dnia 24.02.2015 w sprawie R A002/2014

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie CPVO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 2100/94;

               —

               Naruszenie art. 20 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 2100/94 w związku z art. 11 ust. 1, art. 54 ust. 2 oraz art. 76 rozporządzenia nr 2100/94 i art. 51 rozporządzenia nr 874/2009.


title: Sprawa T-657/13: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2013 r. — BH przeciwko OHIM — Alex Toys (ALEX)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/11

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2013 r. — BH przeciwko OHIM — Alex Toys (ALEX)
   (Sprawa T-657/13)
   2014/C 61/19
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BH Stores BV (Curaçao) (przedstawiciele: T. Dolde i M. Hawkins, lawyers)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alex Toys LLC (Greenwich, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 16 grudnia 2013 r. wydanej w sprawie R 1950/2012-2

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy ALEX zarejestrowany dla towarów z klas 16, 20 i 28 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 540 173

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemieckie rejestracje znaków towarowych nr 1 049 274 i 648 968 dla słownego znaku towarowego ALEX oraz niemiecka rejestracja znaku towarowego nr 39 925 705 dla graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny ALEX dla towarów z klasy 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 75 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa T-243/17: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2017 r. – Ecolab Deutschland i Lysoform Dr. Hans Rosemann/ECHA

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/31

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2017 r. – Ecolab Deutschland i Lysoform Dr. Hans Rosemann/ECHA
   (Sprawa T-243/17)
   (2017/C 221/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ecolab Deutschland GmbH (Monheim, Niemcy) i Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard i P. Sellar)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów („ECHA”) dotyczącej umieszczenia spółki Sasol Chemie GmbH & Co. KG w wykazie przewidzianym w art. 95 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 (1) („wykaz z art. 95”) jako aktywnego dostawcy substancji 1-Propanol dla kategorii produktów 1, 2 i 4;

               —

               obciążenie ECHA kosztami postępowania sądowego.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 95 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 528/2012

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że ECHA naruszyła warunki umieszczenia spółki Sasol w wykazie z art. 95 w sposób przewidziany w art. 95 ust. 1 rozporządzenia (UE), jako że nie było możliwe by spółka Sasol przedłożyła ECHA kompletną dokumentację. W opinii strony skarżącej dokumentacja przedłożona przez spółkę Sasol nie mogła zawierać, ani kopii testu komety, ani upoważnienia do korzystania z dostępu do tego testu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że ECHA uznając – dla celów wykazu z art. 95 – dokumentację przedłożoną przez spółkę Sasol za kompletną, potraktowała przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji w sposób odmienny nie podając żadnego obiektywnego uzasadnienia naruszenia zasady niedyskryminacji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszania równych warunków działania ustanowionych mocą rozporządzenia (EU) nr 528/2012 oraz tworzenia nieuczciwej konkurencji

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że umieszczając spółkę Sasol w wykazie z art. 95, ECHA naruszyła art. 62 i 63 rozporządzenia nr (UE) nr 528/2012, które mają na celu zapewnienie równych warunków działania przedsiębiorstwom takim jak spółki po stronie skarżącej, które uczestniczyły w przeglądzie substancji czynnej 1-Propanol i takim jak spółka Sasol, które w przeglądzie tym nie uczestniczyły.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167, s. 1).


title: Sprawa F-126/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. –Magazzu przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników — Osoby wpisane na listę rezerwy konkursu opublikowanego przed wejściem z życie nowego regulaminu pracowniczego — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych mniej korzystnych przepisów — Prawa nabyte — Zasada niedyskryminacji — Artykuły 2, 5 i 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. –Magazzu przeciwko Komisji
   (Sprawa F-126/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników - Osoby wpisane na listę rezerwy konkursu opublikowanego przed wejściem z życie nowego regulaminu pracowniczego - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych mniej korzystnych przepisów - Prawa nabyte - Zasada niedyskryminacji - Artykuły 2, 5 i 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)
   2010/C 246/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Salvatore Magazzu (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Bontinck i J. Feld, następnie adwokaci T. Bontinck i S. Woog)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 13 grudnia 2005 r., na mocy której skarżący, będący członkiem personelu tymczasowego zaszeregowanym do grupy A*11 oraz laureatem konkursu ogólnego COM/A/18/04 został na mocy przepisów załącznika XIII do regulaminu pracowniczego powołany na urzędnika z zaszeregowaniem do grupy A*6, stopień 2.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006, s. 32.