title: Sprawa C-441/17: 0Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/9

         0Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-441/17)
   (2017/C 338/10)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: C. Hermes, K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

   Stwierdzenie że:

               —

               Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1), ponieważ przyjęła aneks do planu urządzenia lasu dla nadleśnictwa Białowieża bez upewnienia się, że nie wpłynie on niekorzystnie na integralność obszarów OZW i OSO PLC200004 Puszcza Białowieska;

               —

               Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory i art. 4. ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (2), ponieważ nie ustanowiła koniecznych środków ochrony odpowiadających wymaganiom ekologicznym typów siedlisk przyrodniczych wymienionych w załączniku I i gatunków wymienionych w załączniku II do dyrektywy siedliskowej, a także ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy ptasiej i regularnie występujących gatunków wędrownych niewymienionych w tym załączniku, dla których wyznaczono OZW i OSO PLC200004 Puszcza Białowieska;

               —

               Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 12 ust. 1 lit. a) i d) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, ponieważ nie zapewniła ścisłej ochrony chrząszczy saproksylicznych (zgniotek cynobrowy (Cucujus cinnaberinus), bogatek wspaniały (Buprestis splendens), konarek tajgowy (Phryganophilus ruficollis) i rozmiazg kolweński (Pytho kolwensis)) wymienionych w załączniku IV do dyrektywy siedliskowej, tj. nie zakazała celowego ich zabijania, niepokojenia ani pogarszania stanu lub niszczenia terenów ich rozrodu w Nadleśnictwie Białowieża; oraz

               —

               Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 5 lit. b) i d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, ponieważ nie zapewniła ochrony gatunków ptactwa określonych w art. 1 dyrektywy ptasiej, w tym przede wszystkim dzięcioła białogrzbietego (Dendrocopos leucotos), dzięcioła trójpalczastego (Picoides tridactylus), sóweczki (Glaucidium passerinum) i włochatki (Aegolius funereus), czyli nie zapewniła, aby nie były zabijane ani płoszone w okresie lęgowym i wychowu młodych, a ich gniazda lub jaja nie były umyślnie niszczone, uszkadzane lub usuwane w Nadleśnictwie Białowieża;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Powołując się na gradację kornika drukarza (Ips typographus) Minister Środowiska RP zatwierdził dnia 25 marca 2016 r. aneks do planu urządzania lasów (PUL) z 2012 r. zezwalający na 3-krotne powiększenie etatu pozyskiwania drewna w lasach Nadleśnictwa Białowieża tj. z 63 471 m3 do 188 000 m3 w latach 2012-2021 oraz, na obszarach dotychczas wyłączonych z zakresu interwencji, na stosowanie działań aktywnej gospodarki leśnej polegających na usuwaniu ponad stuletnich, zamierających i martwych drzew w tym przede wszystkim świerków zasiedlanych przez kornika drukarza- tzw. cięcia sanitarne, zalesiania i odnowienia. Aneks ten stanowi plan w rozumieniu art. 6 ust.3 dyrektywy siedliskowej. Na integralność obszaru PLC200004 Puszcza Białowieska składają się: naturalny charakter niesterowany przez działalność człowieka, wysoki odsetek starodrzewów w tym ponad stuletnich, duża ilość martwego drzewa stojącego i leżącego (posusz), obecność gatunków typowych dla naturalnych lasów (chrząszcze saproksyliczne, dzięcioł trójpalczasty, dzięcioł białogrzbiety, sóweczka, włochatka). Zatem działania prowadzone na obszarze Nadleśnictwa Białowieża są, zdaniem Komisji, niezgodne z art. 6 ust.3 dyrektywy siedliskowej, gdyż władze polskie nie upewniły się przed zatwierdzeniem aneksu, że jego przyjęcie nie wpłynie negatywnie na integralność tego obszaru.
   Po wydaniu decyzji nr 51 przez Generalnego Dyrektora Lasów Państwowych dnia 17 lutego 2017 r. przystąpiono do usuwania suchych drzew oraz drzew zasiedlonych kornikiem drukarzem na terenie wszystkich Nadleśnictw (Białowieża, Browsk, Hajnówka), tj. na ok. 34 000 ha (powierzchnia PLC2000004 Puszcza Białowieska liczy 63 147 ha).
   Komisja zauważa, że aktywne działania gospodarki leśnej na siedliskach 91D0 bory i lasy bagienne i 91E0 łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe oraz w drzewostanach ponad stuletnich na siedlisku grądu subkontynentalnego 9170 i na siedliskach dzięcioła białogrzbietego, dzięcioła trójpalczastego, sóweczki, włochatki, trzmielojada, muchołówki małej, muchołówki białoszyjej i gołębia siniaka oraz na siedliskach chrząszczy saproksylicznych: zgniotka cynobrowego, ponurka Szneidera, konarka tajgowego, rozmiazga kolweńskiego, zagłębka bruzdkowanego oraz bogatka wspaniałego, jak również usuwanie ponad stuletnich, martwych świerków oraz wycinki drzew w ramach zwiększonego etatu pozyskiwania drewna na obszarze PLC200004 Puszcza Białowieska w związku z wdrażaniem decyzji Ministra Środowiska RP z 25 marca 2016 r. i decyzji nr 51 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z 17 lutego 2017 r. stanowią potencjalne zagrożenia dla siedlisk przyrodniczych i siedlisk zwierząt i ptaków zidentyfikowane w Planie Zadań Ochronnych dla PLC 2000004 Puszcza Białowieska i uniemożliwiają wdrożenie działań ochronnych w nim określonych w celu zachowania prawidłowego stanu ochrony Puszcza Białowieska PLC200004 co stanowi uchybienie art. 6 ust.1 dyrektywy siedliskowej.
   Ponadto Komisja podnosi, że wyżej opisane działania aktywnej gospodarki leśnej wdrażane na podstawie aneksu i niszczące siedliska chrząszczy saproksylicznych objętych ścisłą ochroną uniemożliwiają podjęcie konkretnych i szczególnych działań mających na celu zapewnienie odpowiedniego stanu ochrony 4 gatunków chrząszczy saproksylicznych (zgniotek cynobrowy (Cucujus cinnaberinus), bogatek wspaniały (Buprestis splendens), konarek tajgowy (Phryganophilus ruficollis) rozmiazg kolweński (Pytho kolwensis)) ujętych w zał. IVa dyrektywy siedliskowej.
   Na koniec Komisja wskazuje, że wyżej opisane działania aktywnej gospodarki leśnej wdrażane na podstawie aneksu poprzez niszczenie siedlisk dzięcioła białogrzbietego (Dendrocopos leucotos), dzięcioła trójpalczastego (Picoides tridactylus), sóweczki (Glaucidium passerinum) i włochatki (Aegolius funereus) uchybiają obowiązkowi zapewnienia skutecznej ochrony tych gatunków ptaków, gdyż nie zapobiegają niszczeniu gniazd tych ptaków, ani umyślnego ich płoszenia.

      (1)  Dz.U. L 206, s. 7

      (2)  Dz.U. L 20, s.7


title: Sprawa T-92/08: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/28

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-92/08)
   (2008/C 142/51)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/126111/C/SER/CY dotyczącego udzielenia zamówienia zatytułowanego„Technical Assistance to support the ongoing reform of the primary and secondary education sector”, opublikowanego wyłącznie w języku angielskim w dniu 14 grudnia 2007 r. lub zbliżonej dacie na stronie internetowej http://ec.europa.eu/europaid/tender/data/ oraz stwierdzenie nieważności pkt 5 i 28.2 tego ogłoszenia;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca twierdzi, że sporne ogłoszenie o zamówieniu jest niezgodne z prawem z następujących powodów:

               —

               po pierwsze, publikując sporne ogłoszenie o zamówieniu Komisja przekroczyła lub naruszyła podstawę prawną swej decyzji, w szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 389/2006 z dnia 27 lutego 2006 r. ustanawiające instrument wsparcia finansowego w celu stymulowania rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy (1),

               —

               po drugie ogłoszenie to jest sprzeczne lub niezgodne z art. 299 WE w brzmieniu zmienionym przez art. 19 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (2) (zwanego dalej „aktem o przystąpieniu z 2003 r.”) i z protokołem nr 10 w sprawie Cypru załączonym do aktu o przystąpieniu z 2003 r. (3), oraz

               —

               po trzecie, wspomniane ogłoszenie jest sprzeczne lub niezgodne z obowiązkami wynikającymi z przepisów obowiązującego prawa międzynarodowego i rezolucji 541(1983) i 550(1984) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych,

               —

               po czwarte, wspomniane ogłoszenie jest sprzeczne lub niezgodne z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii Europejskiej i państwami członkowskimi, ustanowioną w art. 10 WE, oraz

               —

               po piąte, ogłoszenie to nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym.

      (1)  Dz.U. L 65, str. 5.

      (2)  Dz.U. L 236, str. 33.

      (3)  Dz.U. L 236, str. 955.


title: Sprawa T-255/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Negenman przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Urlop macierzyński — Zwolnienie chorobowe — Przewidywana data porodu — Rozpoczęcie urlopu macierzyńskiego)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Negenman przeciwko Komisji
   (Sprawa T-255/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Urlop macierzyński - Zwolnienie chorobowe - Przewidywana data porodu - Rozpoczęcie urlopu macierzyńskiego)
   (2007/C 140/31)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Monique Negenman (Roosendaal, Niderlandy) (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo D. Waelbroeck, następnie H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy, ta ostatnia wspierana przez N. Rampal, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji ustalającej daty rozpoczęcia i zakończenia urlopu macierzyńskiego na podstawie art. 58 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, a po drugie żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji z dnia 23 października 2003 r. ustalająca daty rozpoczęcia i zakończenia urlopu macierzyńskiego jest nieważna.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Kosztami postępowania zostaje obciążona Komisja.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004.


title: Sprawa C-355/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale dell'Umbria (Włochy) w dniu 27 czerwca 2013 r. — Umbra Packaging srl przeciwko Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale di Perugia

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale dell'Umbria (Włochy) w dniu 27 czerwca 2013 r. — Umbra Packaging srl przeciwko Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale di Perugia
   (Sprawa C-355/13)
   2013/C 260/49
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale dell'Umbria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Umbra Packaging srl

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale di Perugia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 160 decreto legislativo nr 259/2003, który stanowi podstawę dla opłaty z tytułu koncesji według art. 21 taryfikatora załączonego do Decreto del Presidente della Repubblica nr 641/1972 jest zgodny z art. 3 dyrektywy 2002/20/WE (1) wykluczającym, w ramach zliberalizowanego systemu łączności, uprawnienia kontrolne organów administracji uzasadniające pobieranie opłaty od użytkowników usługi?

               2)

               Czy art. 3 ust. 2 decreto ministeriale nr 33/1990, do którego odsyła art. 21 taryfikatora załączonego do Decreto del Presidente della Repubblica nr 641/1972 w brzmieniu zmienionym przez art. 3 decreto-legge nr 151/1991 jest zgodny z systemem swobodnej konkurencji i z przewidzianym w art. 102 traktatu zakazem stosowania w stosunkach handlowych nierównych warunków do świadczeń równoważnych?

               3)

               Czy z kryteriami racjonalności i odpowiedniości zgodne jest stosowanie opłaty z tytułu koncesji rządowej mającej różną wysokości w przypadku użytkowników będących osobami prywatnymi i użytkowników będących przedsiębiorstwami oraz stosowanie opłaty jedynie do umów abonamentowych z wyłączeniem usług pre-paid oraz czy praktyki te nie stanowią przeszkody dla ukształtowania się konkurencyjnego rynku?

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21).


title: Sprawa C-578/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-12/06 przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 listopada 2011 r. przez Deltafina SpA

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/37

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-12/06 przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 listopada 2011 r. przez Deltafina SpA
      (Sprawa C-578/11 P)
      (2012/C 25/71)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Deltafina SpA (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis i F. Di Gianni)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Stwierdzenie, w całości lub częściowo, nieważności zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim oddalono w nim skargę wnoszącego odwołanie;

                  —

                  Stwierdzenie, w całości lub częściowo, nieważności decyzji Komisji z dnia 20 października 2005 r. w zakresie w jakim dotyczy ona wnoszącego odwołanie;

                  —

                  stwierdzenie nieważności lub obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącego odwołanie w ramach w szczególności nieograniczonego prawa orzekania przysługującego Trybunałowi na mocy art. 261 TFUE;

                  —

                  tytułem ewentualnym skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd aby orzekł on zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości co do kwestii prawnych;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsze odwołanie opiera się na czterech zarzutach

                  1)

                  Sąd błędnie orzekł, iż Deltafina naruszyła obowiązek współpracy nie informując Komisji o ujawnieniu informacji o swej współpracy z nią. Sąd powinien był natomiast wypowiedzieć się w przedmiocie tego czy w świetle porozumienia co do „reguł gry” osiągniętego przez Komisję i Deltafinę w dniu 14 marca 2002 r., Komisja mogła zasadnie uznać, iż Deltafina naruszyła obowiązek współpracy ujawniając, że zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie z grzywny na spotkaniu APTI w dniu 4 kwietnia 2002 r.
                  Postąpiwszy w taki sposób Sąd zastąpił strony określając ex post zasady obowiązku współpracy Deltafiny, nie wypowiedział się co do głównego zarzutu podniesionego przez Deltafinę i naruszył przysługujące Deltafinie prawo do obrony.

                  2)

                  Sąd nie ustalił we właściwy i prawidłowy sposób okoliczności faktycznych gdyż zamiast skorzystać ze środków dowodowych przewidzianych w art. 65 regulaminu postępowania przed nim, podczas rozprawy przesłuchał dwóch uczestników spotkania z dnia 24 marca 2002 r dotyczącego „reguł gry” w sposób rzekomo niezgodny z zasadami postępowania a zatem wadliwy przez co nie dochował gwarancji przewidzianych w art. 68-78 regulaminu postępowania i zignorował podstawowe zasady postępowania dowodowego.

                  3)

                  Sąd naruszył zasadę rozsądnego czasu trwania postępowania. Postępowanie przed Sądem miało bowiem nadmierny czas trwania gdyż trwało 5 lat i 8 miesięcy a pomiędzy zakończeniem postępowania pisemnego i wydaniem postanowienia o otwarciu procedury ustnej upłynęły ponad 43 miesiące.

                  4)

                  Wreszcie Sąd bezprawnie odmówił wypowiedzenia się, w ramach przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania, co do argumentu zgodnie z którym grzywna nałożona na Deltafinę była nieproporcjonalna i dyskryminująca gdyż Komisja zastosowała ten sam poziom obniżki grzywny w przypadku Daltafiny i Dimon Italia, pomimo iż przyczyniły się one w zasadniczo różny sposób do stwierdzenia naruszenia. W wyroku w sprawie T-13/03 Nintendo przeciwko Komisji ustanowiona została zasada zgodnie z którą Komisja nie może naruszyć zasady równego traktowania przy ocenie współpracy przedsiębiorstw w toku postępowania administracyjnego, którą należy porównywać zarówno z chronologicznego jak też jakościowego punktu widzenia.


title: Sprawa C-268/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 kwietnia 2008 r. w sprawie T-486/04, Michail przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 czerwca 2008 r. przez Christosa Michaila

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/27

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 kwietnia 2008 r. w sprawie T-486/04, Michail przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 czerwca 2008 r. przez Christosa Michaila
   (Sprawa C-268/08 P)
   (2008/C 223/42)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Christos Michail (przedstawiciel: C. Meïdanis, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie w niezbędnym zakresie wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 16 kwietnia 2008 r. w sprawie T-486/04;

               —

               orzeczenie w sprawie kosztów według stosownych przepisów.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.
   W zarzucie pierwszym Ch. Michail podnosi, że Sąd popełnił błąd przy wykładni i stosowaniu prawa wspólnotowego oraz uchybił ciążącym na nim zobowiązaniu uzasadnienia wyroków w zakresie, w którym Sąd ten uznał w zaskarżonym wyroku, że Komisja przyczyniła się do powstania u wnoszącego odwołanie przekonania, że był on ofiarą nękania psychicznego w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego, lecz niezależnie od tej okoliczności oddalił jego skargę jako niezasadną.
   W zarzucie drugim wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi przeinaczenie okoliczności faktycznych przedstawionych mu w celu ich oceny, w szczególności przez rozpatrywanie ich pojedynczo, a nie w ich całościowym kontekście, oraz popełnienie kilku błędów przy dokonywaniu kwalifikacji prawnej tych okoliczności faktycznych.
   W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie krytykuje wreszcie decyzję Sądu o odrzuceniu jako niedopuszczalnych, z powodu ich nieprecyzyjności, kilku zarzutów, które zostały podniesione na poparcie jego skargi, opartych w szczególności na naruszeniu art. 21a, 22a i 22b regulaminu oraz zasad równego traktowania i proporcjonalności. Dzieląc skargę wnoszącego odwołanie na kilka części, Sąd przeinaczył bowiem istotę jej przedmiotu i struktury.


title: Sprawa T-540/11: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2013 r. — Melkveebedrijf Overenk i in. przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Opłata wyrównawcza w sektorze mleka i produktów mlecznych — Rozporządzenie (WE) nr 1468/2006 — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/23

         Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2013 r. — Melkveebedrijf Overenk i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-540/11) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Opłata wyrównawcza w sektorze mleka i produktów mlecznych - Rozporządzenie (WE) nr 1468/2006 - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 336/47
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Melkveebedrijf Overenk BV (Sint Anthonis, Niderlandy), Maatschap Veehouderij Kwakernaak (Oosterwolde, Niderlandy), Mulders Agro vof (Heerle, Niderlandy), Melkveebedrijf Engelen vof (Grashoek, Niderlandy), Melkveebedrijf De Peel BV (Heusden, Niderlandy) i Mathijs Moonen (Nederweert, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Mazel i A. van Beelen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková i B. Burggraaf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie naprawienia szkody poniesionej rzekomo przez skarżących w następstwie przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1468/2006 z dnia 4 października 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 595/2004 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 274, s. 6).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Melkveebedrijf Overenk BV, Maatschap Veehouderij Kwakernaak, Mulders Agro vof, Melkveebedrijf Engelen vof, Melkveebedrijf De Peel BV i M. Mathijs Moonen pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-228/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 listopada 2009 r. — Szomborg przeciwko Komisji (Skarga na bezczynność — Brak przedstawienia przez Komisję w wyznaczonym terminie oceny naukowej — Akt niezaskarżalny — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/52

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 listopada 2009 r. — Szomborg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-228/08) (1)

   (Skarga na bezczynność - Brak przedstawienia przez Komisję w wyznaczonym terminie oceny naukowej - Akt niezaskarżalny - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2010/C 24/93
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Grzegorz Szomborg (Jastarnia, Polska) (przedstawiciel: adwokat R. Nowosielski)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Banks i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na bezczynność, zmierzająca do stwierdzenia, że Komisja bezprawnie zaniechała przedstawienia w wyznaczonym terminie oceny naukowej przewidzianej w art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie środków technicznych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1434/98 i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 88/98 (Dz.U. L 349, s. 1).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               Grzegorz Szomborg pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-273/06: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2006 r. — ISD Polska i Industrial Union of Donbass przeciwko Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/57

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2006 r. — ISD Polska i Industrial Union of Donbass przeciwko Komisji
   (Sprawa T-273/06)
   (2006/C 294/117)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: ISD Polska sp. z.o.o. (Częstochowa, Polska) i Industrial Union of Donbass Corp. (Donieck, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci C. Rapin i E. Van den Haute)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 5 lipca 2005r. w sprawie pomocy przyznanej przez Polskę na rzecz Huty Częstochowa S.A. [notyfikowanej jako dokument C (2005) 1962];

               —

               tytułem żądania ewentualnego uznanie, że w dniu wniesienia niniejszej skargi zobowiązanie Polski do odzyskania pomocy i odsetek określonych w art. 3 decyzji nie istnieje i w konsekwencji, że kwoty tej pomocy i odsetki nie należą się;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 2 akapit drugi decyzji i przekazanie kwestii związanej z odsetkami Komisji w celu wydania nowej decyzji w rozumieniu załącznika A do niniejszej skargi lub każdego innego rozważania Sądu w motywach wyroku;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania

               —

               w przypadku rozstrzygnięcia przez Sąd, że należy umorzyć postępowanie, obciążenie Komisji kosztami postępowania na podstawie art. 87 § 6 w związku z art. 90 lit. a) regulaminu Sądu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją C(2005)1962 wersja ostateczna z dnia 5 lipca 2005 r. (Pomoc państwa nroC 20/04, ex NN 25/04) Komisja uznała niektóre środki pomocy na restrukturyzację przyznane przez Polskę producentowi stali Huta Częstochowa S.A. za niezgodne ze wspólnym rynkiem i nakazała ich odzyskanie. Skarżąca ISD Polska jest następcą beneficjenta pomocy i spółką zależną drugiej skarżącej — Industrial Union of Donbass, która posiada jej wszystkie akcje. Dwie skarżące zostały uznane w zaskarżonej decyzji jako przedsiębiorstwa solidarnie odpowiedzialne za zwrot pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Na poparcie skargi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji skarżące podnoszą sześć zarzutów.
   W pierwszym zarzucie podnoszą one, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie faktów istotnych dla wyniku dochodzenia. Utrzymują one, że po dokonaniu sprzedaży aktywów pierwotnego beneficjenta pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem, które zostały nabyte przez ISD Polska (i Donbass), sprzedawca pierwotnego beneficjenta pomocy zachował korzyść wynikającą z tej pomocy i to on powinien zapewnić jej zwrot. Skarżące utrzymują, że w niniejszym przypadku prawidłowe ustalenie istotnych faktów dotyczących sprzedaży aktywów Huty Częstochowa na rzecz ISD Polska (i Donbass) doprowadziłoby Komisję do stwierdzenia, że w wyniku przejęcia środków produkcji od Huty Częstochowa po cenie rynkowej pomoc została już zwrócona sprzedawcy. Zdaniem skarżących Komisja w ten sposób naruszyła ciążący na niej obowiązek starannego i bezstronnego zbadania wszystkich okoliczności istotnych dla niniejszego przypadku.
   Drugi zarzut podniesiony przez skarżące jest oparty na naruszeniu prawa do przedstawienia uwag, określonego w art. 88 WE i w art. 6 rozporządzenia nr 659/1999 (1). Utrzymują one, że publikacja w Dzienniku Urzędowym decyzji o otwarciu formalnej procedury dochodzenia nie określa wystarczająco dokładnie kwestionowanej pomocy ani jej kwoty, pomimo że te informacje były znane Komisji. Z tego względu nie mogły one wiedzieć, jaka pomoc jest objęta dochodzeniem i nie mogły ocenić, czy było wskazane przedstawienie ich uwag.
   Ta sama nieprawidłowość stanowi postawę trzeciego zarzutu skarżących, które podnoszą naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań. Utrzymują one, że jeśliby decyzja o otwarciu dochodzenia pozwoliła Donbass stwierdzić, jaka pomoc była przedmiotem postępowania, ta spółka byłaby w stanie przedstawić Komisji dowody wskazujące na to, że ta pomoc była zgodna z prawem wspólnotowym, tak jak czynią to ISD Polska i Donbass w niniejszej skardze.
   W czwartym zarzucie skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła Protokół 8 Traktatu o Przystąpieniu w sprawie restrukturyzacji polskiego przemysłu stalowego (2) poprzez wyłącznie językową wykładnię niektórych jego przepisów, które powinna była interpretować w świetle jego celów i w ramach kontekstu, w jakim został on przyjęty. W wyniku tej błędnej wykładni Komisja zażądała w decyzji zwrotu pomocy państwa uzyskanej przed przyjęciem Protokołu nr 8 przez spółki, które nie zostały wymienione w jego załączniku, który określa osiem przedsiębiorstw będących beneficjentami, które mogą korzystać z pomocy Polski na zasadzie wyjątku od art. 87 i 88 WE. Skarżące podnoszą, że ponieważ Komisja działała bez podstawy prawnej Komisji nie przysługuje kompetencja do decydowania o pewnych środkach pomocy, których dotyczy zaskarżona decyzja i że z tego względu wkroczyła ona w zakres właściwości ratione temporis innych instytucji wspólnotowych.
   Piąty zarzut oparty jest na naruszeniu art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999, ponieważ decyzja w sprawie zwrotu pomocy jest sprzeczna z zasadami uzasadnionych oczekiwań, pewności prawnej i równości traktowania.
   W szóstym zarzucie skarżące podnoszą, tytułem żądania ewentualnego, że Komisja naruszyła rozporządzenie nr 794/2004 (3) w zakresie ustalania stopy procentowej mającej zastosowanie w niniejszym przypadku do zwrotu pomocy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE, Dz.U L 83, str. 1

      (2)  Dz.U. 2003, L 236, str. 948

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE, Dz.U. L 140, str. 1


title: Sprawa T-290/15: Wyrok Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. – Smarter Travel Media/EUIPO (SMARTER TRAVEL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SMARTER TRAVEL — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Równość traktowania]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/35

         Wyrok Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. – Smarter Travel Media/EUIPO (SMARTER TRAVEL)
   (Sprawa T-290/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SMARTER TRAVEL - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania])
   (2017/C 006/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Smarter Travel Media LLC (Boston, Massachusetts, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Olson)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 marca 2015 r. (sprawa R 1986/2014-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego SMARTER TRAVEL jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Smarter Travel Media LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa C-94/08: Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/20

         Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-94/08)
   (2008/C 107/32)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że utrzymując w swoim ustawodawstwie wymóg obywatelstwa hiszpańskiego w celu pełnienia stanowiska kapitana i pierwszego oficera na wszystkich statkach pływających pod hiszpańską banderą poza statkami handlowymi o pojemności rejestrowej brutto poniżej 100 GT, przewożących ładunek lub mniej niż 100 pasażerów, pływających wyłącznie między portami lub punktami znajdującymi się na obszarach, nad którymi Hiszpania sprawuje zwierzchność, suwerenne prawa lub jurysdykcję, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 39 WE.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z hiszpańskim ustawodawstwem stanowiska kapitana i pierwszego oficera na wszystkich statkach pływających pod hiszpańską banderą poza statkami handlowymi o pojemności rejestrowej brutto poniżej 100 GT, przewożących ładunek lub mniej niż 100 pasażerów, pływających wyłącznie między portami lub punktami znajdującymi się na obszarach, nad którymi Hiszpania sprawuje zwierzchność, suwerenne prawa lub jurysdykcję muszą pełnić obywatele hiszpańscy.
   Komisja uważa, że ogólny wymóg hiszpańskiej przynależności państwowej odnoszący się do rzeczonych stanowisk jest niezgodny z art. 39 WE i nie można go uznać za uzasadniony na podstawie wyjątku przewidzianego w ust. 4 tego postanowienia. Interpretacja Komisji znajduje potwierdzenie w szczególności w wyroku w sprawie C-405/01 (1), w którym Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że zakres tego wyjątku powinien ograniczać się do tego, co jest ściśle niezbędne w celu ochrony ogólnych interesów danego państwa członkowskiego, a w zakresie wspomnianych stanowisk te interesy nie mogą być zagrożone, jeżeli wiążące się z nimi uprawnienia związane z wykonywaniem władzy publicznej będą wykonywane jedynie sporadycznie czy wręcz wyjątkowo przez obywateli innych państw członkowskich. Królestwo Hiszpanii nie dokonało w ustawodawstwie zalecanych przez Komisję zmian, mimo iż zobowiązało się do wprowadzenia odpowiednich zmian w odpowiedzi na uzasadnioną opinię.

      (1)  Wyrok z dnia 30 września 2003 r. w sprawie Colegio de Oficiales de la Marina Mercante Española (Rec., s. I-10391).


title: Sprawa C-433/07: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 24 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/24

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 24 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-433/07) (1)

   (2008/C 79/45)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-219/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Brain Products GmbH przeciwko BioSemi VOF, Antonius Pieter Kuiper, Robert Jan Gerard Honsbeek, Alexander Coenraad Metting van Rijn (Odesłanie prejudycjalne — Wyroby medyczne — Dyrektywa 93/42/EWG — Zakres stosowania — Wykładnia pojęcia „wyrób medyczny” — Produkt wprowadzany do obrotu z przeznaczeniem do celów niemedycznych — Badanie procesu fizjologicznego — Swobodny przepływ towarów)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Brain Products GmbH przeciwko BioSemi VOF, Antonius Pieter Kuiper, Robert Jan Gerard Honsbeek, Alexander Coenraad Metting van Rijn
   (Sprawa C-219/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Wyroby medyczne - Dyrektywa 93/42/EWG - Zakres stosowania - Wykładnia pojęcia „wyrób medyczny” - Produkt wprowadzany do obrotu z przeznaczeniem do celów niemedycznych - Badanie procesu fizjologicznego - Swobodny przepływ towarów)
   2013/C 26/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Brain Products GmbH

      Strona pozwana: BioSemi VOF, Antonius Pieter Kuiper, Robert Jan Gerard Honsbeek, Alexander Coenraad Metting van Rijn

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. a) tiret trzecie dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, s. 1), zmienionej dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. (Dz.U. L 247, s. 21) — Wykładnia pojęcia „wyrób medyczny” — Zastosowanie dyrektywy do artykułu przeznaczonego do badania procesu fizjologicznego, który wprowadzany jest do obrotu z przeznaczeniem do celów niemedycznych

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 lit. a) tiret trzecie dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „wyrób medyczny” obejmuje przedmiot stworzony przez producenta do stosowania u ludzi w celu badania procesu fizjologicznego, wyłącznie jeżeli jest on przeznaczony do celów medycznych.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa C-78/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/49/WE — Ocena i zarządzanie poziomem hałasu w środowisku — Brak transpozycji w terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/19

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-78/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/49/WE - Ocena i zarządzanie poziomem hałasu w środowisku - Brak transpozycji w terminie)
   (2006/C 331/33)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: S. Schreiner, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/49 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U. L 189, str. 12)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/49 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006 r.


title: Sprawa C-486/07: Wyrok Trybunału (pita izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA) przeciwko Consorzio Agrario di Ravenna Soc. Coop. arl (Wspólna organizacja rynków — Zboża — Kukurydza — Ustalenie ceny — Redukcja mająca zastosowanie)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/9

         Wyrok Trybunału (pita izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA) przeciwko Consorzio Agrario di Ravenna Soc. Coop. arl
   (Sprawa C-486/07) (1)

   (Wspólna organizacja rynków - Zboża - Kukurydza - Ustalenie ceny - Redukcja mająca zastosowanie)
   (2009/C 32/14)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

      Strona pozwana: Consorzio Agrario di Ravenna Soc. Coop. arl
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione (Włochy) — Wykładnia art 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż (Dz.U. L 181, s. 21, art. 4a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 689/92 określającego procedury zakupu zbóż przez agencje interwencyjne (Dz.U. L 74, s. 18) i art. 13 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiającego procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych (Dz.U. L 191, s. 76) — Redukcja z tytułu poziomu wilgotności przekraczającego poziom przyjęty dla danego rodzaju jakości — Zastosowanie do sprzedaży kukurydzy
   Sentencja
   Wykładni art. 13 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiającego procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych w związku z art. 4a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 689/92 określającego procedury zakupu zbóż przez agencje interwencyjne zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2486/92 z dnia 27 sierpnia 1992 r. należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku sprzedaży w drodze przetargu kukurydzy znajdującej się w posiadaniu krajowych agencji interwencyjnych, redukcje cen przewidziane dla pszenicy durum w tabeli II załącznika II do rozporządzenia nr 689/92, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 2486/92, nie mają zastosowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa C-62/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 lutego 2009 r. – Association of the British Pharmaceutical Industry przeciwko Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 lutego 2009 r. – Association of the British Pharmaceutical Industry przeciwko Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency
   (Sprawa C-62/09)
   2009/C 90/24
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association of the British Pharmaceutical Industry

      Strona pozwana: Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 94 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE (1) stoi na przeszkodzie, żeby w celu ograniczenia swoich wydatków na produkty lecznicze instytucja publiczna należąca do krajowego systemu opieki zdrowotnej wprowadziła system, który oferuje zachęty finansowe gabinetom lekarskim (które z kolei mogą dostarczać korzyści finansowe przepisującym produkty lecznicze lekarzom), żeby przepisywali oni objęty systemem motywacyjnym konkretny produkt leczniczy, który stanowi:

               a)

               inny niż wcześniej przepisany pacjentowi przez lekarza produkt leczniczy; lub

               b)

               inny produkt leczniczy niż ten, który w innym razie mógłby zostać przepisany pacjentowi gdyby nie istniejący system motywacyjny,

         w sytuacji gdy ten inny produkt leczniczy należy do tej samej kategorii terapeutycznej produktów leczniczych stosowanych w leczeniu danego przypadku pacjenta.

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s.67).


title: Sprawa T-605/13: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2013 r. — Alma — The Soul of Italian Wine przeciwko OHIM — Miguel Torres (SOTTO IL SOLE ITALIANO SOTTO il SOLE)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/32

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2013 r. — Alma — The Soul of Italian Wine przeciwko OHIM — Miguel Torres (SOTTO IL SOLE ITALIANO SOTTO il SOLE)
   (Sprawa T-605/13)
   2014/C 24/59
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alma — The Soul of Italian Wine LLLP (Bal Harbor, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F. Terrano)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedès, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 września 2013 r. wydanej w sprawie R 18/2013-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „SOTTO IL SOLE ITALIANO SOTTO il SOLE” — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 784 539.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zgłoszenia wspólnotowych znaków towarowych nr 462 523 i nr 6 373 971 oraz zgłoszenia hiszpańskich znaków towarowych nr 152 231, nr 715 524, nr 2 796 505.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w całości.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-09/07: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/6

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-09/07)
   (2007/C 69/11)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Enegren, G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Francuska uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy 2002/74/WE upłynął w dniu 8 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 270, str. 10.


title: Sprawa C-468/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/7

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya
   (Sprawa C-468/09 P)
   2010/C 37/10
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Komisja Wspólnot Europejskich i Comunidad Autónoma de la Rioja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               Uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji, a konkretnie stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji;

               —

               Pomocniczo, przekazanie sprawy Sadowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania i, w razie potrzeby, nakazanie przeprowadzenia odrzuconego środka dowodowego;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego, a wspierającej ją Comunidad Autónomoa de la Rioja kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż zamknięcie wstępnej fazy dochodzenia w odniesieniu do spornego przepisu podatkowego przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) wymagało istnienia wyraźnej decyzji Komisji w tym znaczeniu (skierowanej do państwa członkowskiego).

               2)

               Wypaczenie przez Sąd Pierwszej Instancji decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. poprzez stwierdzenie, że decyzja ta stanowiła zakończenie wstępnej fazy dochodzenia spornego przepisu podatkowego, która to faza zapoczątkowana została skargą zarejestrowaną w kwietniu 1994 r. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak stwierdzenia, iż ponowna ocena spornego przepisu podatkowego w 2000 r. powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.

               3)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez naruszenie zasad procesowych dotyczących ciężaru i oceny dowodu, w szczególności w odniesieniu do dowodu z dokumentu, jaki stanowi decyzja z dnia 28 listopada 2000 r. (jej wiarygodność i moc dowodowa). Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu.

               4)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji uchybienie zasadom procesowym dotyczącym oceny i ciężaru dowodu w związku z obiektywnymi, mającymi znaczenie dla sprawy, spójnymi i logicznymi wskazówkami znajdującymi się w aktach, które świadczą o tym, że przed wydaniem decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. Komisja wstępnie dokonała oceny spornego przepisu podatkowego i zamknęła dochodzenie. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przyjęcia, że ponowna ocena spornego środka podatkowego w roku 2000 powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.

               5)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez zaklasyfikowanie jako pomocy operacyjnej spornego przepisu podatkowego przyjętego w 1993 r. poprzez zastosowanie definicji pomocy dla inwestycji zgodnie z Wytycznymi w sprawie regionalnych systemów pomocy z 1998 r. Naruszenie zasady pewności prawa, a w szczególności zasady nie działania wstecz.

               6)

               Naruszenie prawa w odniesieniu do „informacji mających znaczenie” dla wstępnej oceny systemu podatkowego w dziedzinie pomocy państwa, które doprowadziło, że Sąd Pierwszej Instancji nie stwierdził, że czas trwania wstępnego dochodzenia nie był nadmierny.

               7)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że termin 79 miesięcy w niniejszym przypadku nie był nadmiernie długim okresem czasu dla wstępnego dochodzenia w sprawie spornego środka podatkowego oraz orzeczenie, że w ten sposób nie naruszono art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w związku z zasadą pewności prawa.

               8)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że termin 79 miesięcy w niniejszym przypadku nie był nadmiernie długim okresem czasu dla wstępnego dochodzenia w sprawie spornego środka podatkowego oraz orzeczenie, że w ten sposób nie naruszono art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w związku z zasadą dobrej administracji.

               9)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że w niniejszym przypadku nie zachodzą wyjątkowe okoliczności uzasadnione zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, które uniemożliwiają zarządzenie odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999. Wypaczenie decyzji.

               10)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że w niniejszym przypadku nie naruszono zasady równego traktowania, która zakazuje zarządzania odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999.

               11)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom procesowym w dziedzinie przeprowadzania dowodów oraz poprzez podjęcie decyzji o nie przeprowadzaniu dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE traktatu WE.


title: Sprawa C-416/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-416/05) (1)

   (2006/C 281/44)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006


title: Sprawa T-500/12: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2012 r. — Ryanair przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/60

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2012 r. — Ryanair przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-500/12)
   2013/C 26/120
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: B. Kennelly, Barrister, E. Vahida i I. Metaxas-Maragkidis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.29064 (2011/C, ex 2011/NN) stwierdzającej, że zróżnicowanie stawek stosowanych w ramach irlandzkiego pogłównego podatku lotniskowego (air travel tax, zwanego dalej „ATT”) w okresie pomiędzy dniem 30 marca 2009 r. a dniem 1 marca 2011 r. stanowi bezprawnie przyznaną pomoc państwa sprzeczną z art. 107 ust. 1 TFUE;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4, 5 i 6 tej samej decyzji oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania, w tym także tymi poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 5 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, jakiego miała dopuścić się Komisja ze względu na to, że stwierdziła, iż wynosząca 10 EUR stawka ATT jest stawką „normalną” lub zgodną z prawem stawką „standardową”, choć ta wyższa stawka była w całym rozpatrywanym okresie w świetle prawa UE bezprawna.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów, jakie miała popełnić Komisja w ocenie korzyści przyznanej w ramach ATT, wyciągając wniosek, że Ryanair i Aer Arann znajdują się w takiej samej sytuacji w zakresie dotyczącym korzyści finansowej i przewagi konkurencyjnej przysporzonej przez ATT, zupełnie nie uwzględniając szczególnych skutków konkurencyjnych, jakie pociągnął za sobą ATT dla Ryanaira i Aer Lingus, dokonując nieprawidłowej oceny korzyści rzekomo przysporzonej Ryanairowi w porównaniu z innymi, nieirlandzkimi przewoźnikami oraz nie uwzględniając szkody poniesionej przez Ryanaira ze względu na korzystne skutki dla konkurentów tego przewoźnika, jakie pociągnął za sobą ATT.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów w ocenie, jakie miała popełnić Komisja w decyzji o nakazaniu odzyskania pomocy, pozbawiając Irlandię przysługującej jej swobody oceny tego, w jakim zakresie pomoc państwa zakłóciła konkurencję i, co za tym idzie, przywrócenia stanu poprzedzającego to zakłócenie, nie przeprowadzając analizy związku między możliwością przeniesienia ATT na pasażerów przewoźników, na których został nałożony ten podatek oraz nie uwzględniając zakłóceń konkurencji, jakie zaistnieją w efekcie połączenia skutków wykonania decyzji o odzyskaniu pomocy z będącym rzekomo „beneficjentami” pomocy przewoźnikom powietrznym prawem do zwrotu przyznanym na podstawie prawa irlandzkiego i prawa UE.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący niepodania przez Komisję do wiadomości Ryanaira decyzji o nakazie odzyskania pomocy, który to obowiązek wynika z art. 6 rozporządzenia nr 659/1999 (1) oraz art. 41 Karty Praw Podstawowych UE

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia ciążącego na Komisji obowiązku uzasadnienia ze względu na to, że nie uzasadniła ona przyczyn, dla których, przyjmując za punkt wyjścia utrwaloną praktykę decyzyjną, wynosząca 10 EUR stawka podatku może być sprzeczna z prawem UE, a jednocześnie może być ona „normalnym” i „zgodnym z prawem” punktem odniesienia oraz ze względu na to, że nie zbadała ona, jakie skutki gospodarcze będzie miał rozpatrywany środek, w szczególności w zakresie konkurencji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-30/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia (Bułgaria) w dniu 21 stycznia 2013 r. — Global Trans Lodzhistik OOD przeciwko Nachalnik na Mitnitsa Stolichna

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia (Bułgaria) w dniu 21 stycznia 2013 r. — Global Trans Lodzhistik OOD przeciwko Nachalnik na Mitnitsa Stolichna
   (Sprawa C-30/13)
   2013/C 108/33
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administrativen sad Sofia — grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Global Trans Lodzhistik OOD

      Strona pozwana: Nachalnik na Mitnitsa Stolichna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z art. 243 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny interpretowanego w związku z art. 245 tego rozporządzenia oraz z zasadami prawa do obrony i prawomocności wynika, że dopuszcza on uregulowanie krajowe takie jak art. 220 i art. 211a Zakon za mitnitsite (kodeks celny), zgodnie z którym zaskarżeniu podlega nie tylko decyzja służb celnych, na podstawie której dokonuje się wymiaru dodatkowego długu celnego w celu jego późniejszego poboru i to nawet, gdy w okolicznościach postępowania przed sądem odsyłającym może zostać wydana decyzja ostateczna w rozumieniu art. 181a ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (2) z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w celu ustalenia długu celnego?

               2)

               Czy art. 243 ust. 2 rozporządzenia nr 2193/92 dotyczący złożenia środka zaskarżenia należy interpretować w ten sposób, że nie przewiduje on, że dla dopuszczalności postępowania sądowego wpierw ostateczna decyzja musi zostać zaskarżona w drodze środków administracyjnych?

               3)

               Czy art. 181а ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93 w okolicznościach postępowania przed sądem odsyłającym należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nieprzestrzegania przewidzianego w tym przepisie postępowania z punktu widzenia zasad prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do złożenia sprzeciwu, decyzja organów celnych wydana z naruszeniem tych zasad nie stanowi ostatecznej decyzji w rozumieniu powołanego przepisu, lecz jest jedynie częścią postępowania w sprawie wydania decyzji ostatecznej? Czy w innym przypadku w okolicznościach postępowania przed sądem krajowym przepis ten należy interpretować w ten sposób, że decyzja wydana z dopuszczeniem się ww. uchybień proceduralnych bezpośrednio podlega sądowej kontroli i sąd ma obowiązek do wydania rozstrzygnięcia w sprawie skargi na nią?

               4)

               Сzy art. 181а ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93 w okolicznościach postępowania przed sądem odsyłającym i w świetle zasady proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nieprzestrzegania przewidzianego w tym przepisie postępowania z punktu widzenia zasad prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do złożenia sprzeciwu, decyzja wydana z naruszeniem tych zasad jest nieważna z powodu istotnych błędów w procedurze, które są zrównane z naruszeniem istotnych przepisów proceduralnych, których nieprzestrzeganie niezależnie od konkretnych skutków naruszenia prowadzi do nieważności czynności prawnej, tak że sąd ma obowiązek rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi na nią, bez możliwości rozważenia zwrócenia sprawy organowi administracyjnemu celem zgodnego z prawem zakończenia procedury?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 253, s. 1.


title: Sprawa F-86/11: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2011 r. — ZZ przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/42

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2011 r. — ZZ przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-86/11)
   2011/C 340/89
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: L. Levi, adwokat)

      Strona pozwana: Komitet Regionów

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej uznania zawodowego charakteru inwalidztwa skarżącego w rozumieniu art. 78 ust. 5 regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji biura Komitetu Regionów z dnia 10 września 2010 r. w zakresie w jakim biuro, potwierdzając opinię komisji ds. inwalidztwa, odmawia uznania, że inwalidztwo skarżącego ma charakter zawodowy w rozumieniu art. 78 ust. 5 regulaminu pracowniczego;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów z dnia 20 maja 2011 r., doręczonej w dniu 1 czerwca 2011 r., oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               zasądzenie od Komitetu Regionów na rzecz skarżącego dodatku w kwocie 10 000 euro tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               zasądzenie od Komitetu Regionów na rzecz skarżącego wszystkich kosztów związanych z postępowaniem w sprawie inwalidztwa poczynając od dnia jej wszczęcia, łącznie z kosztami związanymi z zażaleniem.

               —

               obciążenie Komitetowi Regionów kosztami postępowania.


title: Sprawa C-678/11: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/20

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-678/11)
   2012/C 73/35
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i F. Jimeno, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy przepisów zawartych w art. 46 lit. c) wersji skonsolidowanej Ley de Regulación de los Planes y Fondos de Pensiones (ustawy regulującej systemy i fundusze emerytalne), w art. 86 Real Decreto Legislativo (królewskego dekretu ustawodawczego) 6/2004 z dnia 29 października 2004 r. zatwierdzającego tekst skonsolidowany Ley de ordenación y supervisión de los seguros privados (ustawy o organizacji ubezpieczeń prywatnych i nadzorze nad nimi), w art. 10 Real Decreto Legislativo (królewskego dekretu ustawodawczego) nr 5/2004 zatwierdzającego tekst skonsolidowany Ley del Impuesto sobre la renta de los no residentes (ustawy o podatku dochodowym od osób niebędących rezydentami) i w art. 47 Ley 58/2003 de 17 de diciembre, General Tributaria (ustawy nr 58/2003 z dnia 17 grudnia 2003 r. — ordynacji podatkowej), zgodnie z którymi między innymi zagraniczne fundusze emerytalne mające siedzibę w innych państwach członkowskich i oferujące pracownicze systemy emerytalne w Hiszpanii, jak również towarzystwa ubezpieczeniowe działające w Hiszpanii na zasadzie swobody świadczenia usług są zobowiązane do wyznaczenia przedstawiciela podatkowego zamieszkałego lub mającego siedzibę w Hiszpanii, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 56 TFUE (dawny art. 49 TWE) i art. 36 porozumienia EOG.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Przytoczone hiszpańskie przepisy podatkowe zobowiązują podatnika niebędącego rezydentem do wyznaczenia przedstawiciela podatkowego mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Hiszpanii. Konkretnie obowiązek ten spoczywa na zagranicznych funduszach emerytalnych mających siedzibę w innych państwach członkowskich i oferujących pracownicze systemy emerytalne w Hiszpanii oraz na ubezpieczycielach działających w Hiszpanii na zasadzie swobody świadczenia usług.

               2)

               Komisja uważa, że obowiązek ustanowienia w wymienionych wypadkach przedstawiciela podatkowego mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Hiszpanii stanowi przeszkodę w swobodnym świadczeniu usług, ponieważ nakłada dodatkowy obowiązek na wspomniane podmioty i osoby fizyczne, które zmuszone są do obowiązkowego korzystania z usług przedstawiciela. Stanowi również przeszkodę w swobodnym świadczeniu usług dla osób i przedsiębiorstw mających siedzibę w państwach członkowskich innych niż Hiszpania, które zamierzają świadczyć usługi przedstawicielstwa podatkowego podmiotom lub osobom fizycznym działającym w Hiszpanii.

               3)

               Takie uregulowanie narusza art. 56 TFUE (dawny art. 49 TWE) i art. 36 porozumienia EOG.


title: Sprawa T-391/08: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2012 r. — Ellinika Nafpigeia przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przemysł stoczniowy — Pomoc przyznawana przez władze greckie stoczni — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Nadużycie pomocy)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/12

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2012 r. — Ellinika Nafpigeia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-391/08) (1)

   (Pomoc państwa - Przemysł stoczniowy - Pomoc przyznawana przez władze greckie stoczni - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Nadużycie pomocy)
   2012/C 126/24
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ellinika Nafpigeia AE (Skaramagka, Grecja) (przedstawiciele: I. Drosos, K. Loukopoulos, A. Chiotellis, C. Panagoulea, P. Tzioumas, A. Balla, V. Voutsakis i X. Gkousta, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 2, art. 2, 3, 5 i 6, art. 8 ust. 2 i art. 9, 11 — 16, 18 i 19 decyzji Komisji 2009/610/WE z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie środków pomocy C 16/04 (ex NN 29/04, CP 71/02 i CP 133/05) udzielonej przez Grecję na rzecz Hellenic Shipyards (Dz.U. 2009, L 225, s. 104)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ellinika Nafpigeia AE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008


title: Sprawa T-77/13: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2013 r. — Laboratoires Polive przeciwko OHIM — Arbora & Ausonia (DODIE)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/31

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2013 r. — Laboratoires Polive przeciwko OHIM — Arbora & Ausonia (DODIE)
   (Sprawa T-77/13)
   2013/C 108/78
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoires Polive (Levallois Perret, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Arbora & Ausonia SL (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej, uchylającej decyzję Wydziału Sprzeciwów;

               —

               oddalenie sprzeciwu w całości i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „DODIE” dla towarów z klas 3, 5 i 10 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 665 104

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zawierający element słowny „DODIS”, „DODIES” albo „DODOT” graficzny wspólnotowy i krajowy znak towarowy dla towarów i usług z klas 3, 5, 10, 12, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 28, 35 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonej decyzji w odniesieniu do pewnych towarów z klas 3, 5 i 10

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-365/14: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Brunhilde Liebler, Helmut Liebler przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/17

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Brunhilde Liebler, Helmut Liebler przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-365/14) (1)

   (2014/C 431/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa T-343/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Nieważność — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Skarga o zadośćuczynienie — Niedopuszczalność)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-343/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Nieważność - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Skarga o zadośćuczynienie - Niedopuszczalność)
   (2007/C 140/34)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vassilios Tsarnavas (Volos, Grecja) (przedstawiciele: N. Lhoëst i B. d'Orléans, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji oceniającego w postępowaniu odwoławczym z dnia 4 sierpnia 2003 r., ustanawiającej ostateczną ocenę skarżącego za okres od 1 lipca 1997 r. do 30 czerwca 1999 r., a po drugie żądanie zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku z opóźnionym sporządzeniem sprawozdania z oceny oraz w związku z mobbingiem, którego stał się ofiarą.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja oceniającego w postępowaniu odwoławczym z dnia 4 sierpnia 2003 r., ustanawiająca ostateczną ocenę skarżącego za okres od 1 lipca 1997 r. do 30 czerwca 1999 r. jest nieważna.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona

               3)

               Komisja pokryje swoje własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez skarżącego

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa T-418/13: Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Richter + Frenzel/OHIM – Ferdinand Richter (Richter+Frenzel) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/25

         Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Richter + Frenzel/OHIM – Ferdinand Richter (Richter+Frenzel)
   (Sprawa T-418/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 089/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Richter + Frenzel GmbH + Co. KG (Würzburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Altenburg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Ferdinand Richter GmbH (Pasching, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Grötschl)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 marca 2013 r. (sprawa R 2001/2011-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ferdinand Richter GmbH a Richter + Frenzel GmbH + Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz każde z nich połowę kosztów strony pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-143/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2009 r. — UMG Recordings przeciwko OHMI — Osman (MOTOWN)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2009 r. — UMG Recordings przeciwko OHMI — Osman (MOTOWN)
   (Sprawa T-143/07) (1)

   2010/C 37/73

      Język postępowania: angielski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa C-523/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht (Niemcy) w dniu 3 października 2013 r. — Walter Larcher przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bayern Süd

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht (Niemcy) w dniu 3 października 2013 r. — Walter Larcher przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bayern Süd
   (Sprawa C-523/13)
   2014/C 24/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundessozialgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Walter Larcher

      Strona pozwana: Deutsche Rentenversicherung Bayern Süd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zawarta w art. 39 ust. 2 WE (obecnie art. 45 ust. 2 TFUE), art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) zasada równości sprzeciwia się przepisowi krajowemu, zgodnie z którym dla uzyskania prawa do emerytury po okresie zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie poprzedzającym przejście na emeryturę wymagane jest, aby ten okres zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie poprzedzającym przejście na emeryturę został ukończony zgodnie z przepisami krajowymi tego państwa członkowskiego, a nie innego państwa członkowskiego?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jakie wymogi zasada równego traktowania zawarta w art. 39 ust. 2 WE (obecnie art. 45 ust. 2 TFUE), art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 stawia wobec zrównania pozycji zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie poprzedzającym przejście na emeryturę ukończonego zgodnie z przepisami innego państwa członkowskiego jako przesłanki krajowego prawa do emerytury:

                           a)

                           Czy wymagana jest analiza porównawcza ustawowych przesłanek instytucji zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie poprzedzającym przejście na emeryturę?

                           b)

                           Czy wymagana jest analiza porównawcza ustawowych przesłanek instytucji zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie poprzedzającym przejście na emeryturę?

                           c)

                           Albo czy ustawowe przesłanki instytucji zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie poprzedzającym przejście na emeryturę muszą być ukształtowane identycznie w obu państwach członkowskich?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Dz.U. L 149, s. 2


title: Sprawa C-222/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Konstantinos Maïstrellis/Ypourgos Dikaiosynis, Diafaneias kai Anthropinon Dikaiomaton (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 96/34/WE — Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego — Klauzula 2.1 — Indywidualne prawo do urlopu rodzicielskiego z powodu narodzin dziecka — Uregulowanie krajowe pozbawiające prawa do takiego urlopu urzędnika, którego małżonka nie pracuje — Dyrektywa 2006/54/WE — Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy — Artykuł 2 ust. 1 lit. a) i art. 14 ust. 1 lit. c) — Warunki pracy — Dyskryminacja bezpośrednia)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Konstantinos Maïstrellis/Ypourgos Dikaiosynis, Diafaneias kai Anthropinon Dikaiomaton
   (Sprawa C-222/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 96/34/WE - Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Klauzula 2.1 - Indywidualne prawo do urlopu rodzicielskiego z powodu narodzin dziecka - Uregulowanie krajowe pozbawiające prawa do takiego urlopu urzędnika, którego małżonka nie pracuje - Dyrektywa 2006/54/WE - Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2 ust. 1 lit. a) i art. 14 ust. 1 lit. c) - Warunki pracy - Dyskryminacja bezpośrednia))
   (2015/C 302/12)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Konstantinos Maïstrellis

      Strona pozwana: Ypourgos Dikaiosynis, Diafaneias kai Anthropinon Dikaiomaton

      Sentencja

   Przepisy dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, zmienionej dyrektywą Rady 97/75/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. oraz dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym urzędnik zostaje pozbawiony prawa do urlopu rodzicielskiego w sytuacji, gdy jego żona nie pracuje lub nie wykonuje żadnego zawodu, chyba że zostanie ona uznana za niezdolną do sprostania potrzebom związanym z wychowywaniem dziecka z powodu poważnej choroby lub niepełnosprawności.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa T-14/05: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/25

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-14/05)
   (2005/C 69/44)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 12 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Włoskiej reprezentowanej przez Avvocato dello Stato Danila Del Gaiza, przeciwko Komisji Europejskiej.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1809/2004 z dnia 18 października 2004 r. zmieniającemu rozporządzenie (WE) nr 2848/98 w sprawie sposobów stosowania programu wykupu kwot w sektorze surowca tytoniowego (Dz.U. UE L 318 z 19.10.2004). Rozporządzenie to dodaje do art. 36 ust. 1 rozporządzenia nr 2848/98 akapit ustanawiający cenę wykupu kwot produkcyjnych tytoniu ze zbioru w roku 2004 w wysokości równej 40 % premii, oraz przewiduje, że kwota ta zostanie wypłacona do dnia 31 maja 2005 r.
   Rząd włoski twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie jest wadliwe z powodu naruszenia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 (1) (w szczególności art. 14a), naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz nadużycia władzy.
   W szczególności, ustalenie jednolitej i szczególnie wysokiej ceny wykupu dla kwot produkcyjnych ze zbioru w roku 2004, bez rozróżnienia dla wszystkich producentów i ogółu różnorodnych jakości tytoniu, przy tym płatnej praktycznie natychmiastowo i jednorazowo, pozostaje w sprzeczności z cytowanym art. 14a rozporządzenia Rady nr 2075/92, zmienionym w szczególności rozporządzeniem nr 1636/98.
   Rząd włoski twierdzi również, że spornego ustalenia ceny wykupu nie może uznać za uzasadnione, a tym bardziej za zgodne z prawem, w świetle powodów wskazanych w motywie trzecim rozporządzenia nr 1809/2004, zgodnie z którym: „Dla wykupu tytułem zbioru w roku 2004 należy ustalić cenę wykupu odpowiadającą minimalnemu poziomowi pomocy, jaką rolnik będzie mógł otrzymać w systemie dopłaty bezpośredniej ustalonej przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. […]. Ponadto, wobec uruchamiania systemu dopłat jednorazowych, należy skrócić do minimum okres płatności cen wykupu.” Wskazuje on w tym względzie, że postanowienia rozporządzenia nr 2075/92 nie zostały uchylone dla roku, o którym mowa w skardze (ani roku 2005) i że wobec tego Komisja nie była upoważniona do ustalenia ceny wykupu na całkowicie odmiennej podstawie prawnej niż ta, na której powinna była się oprzeć podejmując działania oraz w celach całkowicie odmiennych i sprzecznych w stosunku do tych, które, na podstawie rozporządzenia Rady nr 2075/92, powinny były uzasadnić jej przyjęcie.
   Rząd włoski wskazuje ponadto na brak uzasadnienia zaskarżonego aktu, zarówno w zakresie ustalenia jednolitej ceny wykupu dla wszystkich producentów z pominięciem poszczególnych odmian produkowanego tytoniu, jak i w zakresie ustalenia ceny w wysokości kwoty równej 40 % premii oraz na sprzeczności między treścią art. 1 zaskarżonego rozporządzenia, uzasadnieniem przedstawionym w motywie trzecim oraz powodami wskazanymi w motywie drugim.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego (Dz.U. L 215, z 30.07.1992, str. 70)


title: Sprawy połączone T-440/03, T-121/04, T-171/04, T-208/04, T-365/04 i T-484/04: Wyrok Sądu z dnia 18 grudnia 2009 r. — Arizmendi i in. przeciwko Radzie i Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Unia celna — Postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Uzasadniona opinia — Zniesienie w prawie francuskim monopolu korporacji maklerów morskich — Wystarczająco istotne naruszenie — Związek przyczynowy)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/32

         Wyrok Sądu z dnia 18 grudnia 2009 r. — Arizmendi i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawy połączone T-440/03, T-121/04, T-171/04, T-208/04, T-365/04 i T-484/04) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Unia celna - Postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Uzasadniona opinia - Zniesienie w prawie francuskim monopolu korporacji maklerów morskich - Wystarczająco istotne naruszenie - Związek przyczynowy)
   2010/C 37/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean Arizmendi (Bajonna, Francja), oraz 60 pozostałych skarżących, których nazwiska wymienione są w załączniku do wyroku (przedstawiciele: w sprawie T-440/03 J.-F. Péricaud, P. Péricaud i M. Tournois, a w sprawach T-121/04, T-171/04, T-208/04, T-365/04 i T-484/04, J.-F. Péricaud i M. Tournois, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J.-P. Jacqué i M. Giorgi Fort, a następnie F. Florindo Gijón i M. Balta, adwokaci); oraz Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis oraz, w sprawie T-121/04, X. Lewis i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej w sprawie T-440/03: Chambre nationale des courtiers maritimes de France (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.-F. Péricaud)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o odszkodowanie wniesiona na mocy art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE, mająca na celu zasądzenie od Wspólnoty naprawienia szkody wynikającej ze zniesienia monopolu francuskiej korporacji maklerów morskich.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jean Arizmendi oraz 60 pozostałych skarżących, których nazwiska wymienione są w załączniku, pokrywają ich własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

               3)

               Chambre nationale des courtiers maritimes de France pokrywa własne koszty.

               4)

               Rada i Komisja pokrywają własne koszty wynikające z interwencji Chambre nationale des courtiers maritimes de France.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa T-19/12: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2012 — Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik przeciwko OHMI — Impexmetal (KFŁT KRAŚNIK)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/16

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2012 — Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik przeciwko OHMI — Impexmetal (KFŁT KRAŚNIK)
   (Sprawa T-19/12)
   2012/C 109/36
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. (Kraśnik, Polska) (przedstawiciel: J. Sieklucki, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Impexmetal S.A. (Warszawa, Polska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 października 2011r. (sprawa nr R 2475/2010-1) o odmowie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego KFŁT KRAŚNIK dla towarów w klasie 7: maszyny i obrabiarki; łożyska toczne i ich elementy (kulki, wałeczki łożyskowe); łożyska baryłkowe i łożyska wielkogabarytowe;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz IMPEXMETAL S.A. kosztami postępowania, w tym także kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem ds. Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „KFŁT KRAŚNIK” dla towarów w klasie 7: maszyny i obrabiarki; łożyska toczne i ich elementy (kulki, wałeczki łożyskowe); łożyska baryłkowe i łożyska wielkogabarytowe

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe znaki towarowe nr CTM-3415437 i CTM-3415379, dla towarów w klasie 7, oraz krajowe (polskie) znaki towarowe nr PL-45550, PL-45826 i PL-112347, dla towarów w klasie 7

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie artykułu 8 ust.1b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) w zakresie obejmującym ustalenie podobieństwa znaków towarowych i możliwości wprowadzenia w błąd odbiorców oraz 8(3) rzeczonego rozporządzenia

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 78 z 24.3.2009, s. 1


title: Sprawa T-30/15: Wyrok Sądu z dnia 19 lutego 2016 r. – Infinite Cycle Works/OHIM – Chance Good Ent. (INFINITY) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INFINITY — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy INFINI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/23

         Wyrok Sądu z dnia 19 lutego 2016 r. – Infinite Cycle Works/OHIM – Chance Good Ent. (INFINITY)
   (Sprawa T-30/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INFINITY - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy INFINI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 111/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Infinite Cycle Works Ltd (Delta, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J.M. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Chance Good Ent. Co., Ltd (Changhua, Tajwan) (przedstawiciele: adwokaci P. Rath i W. Festl-Wietek)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 października 2014 r. (sprawa R 2308/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Chance Good Ent. Co., Ltd a Infinite Cycle Works Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Infinite Cycle Works Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa C-258/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-258/06) (1)

   (2006/C 331/58)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.