title: sprawa T-174/08: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Cooperação e Desenvolvimento Regional, SA

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/25

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Cooperação e Desenvolvimento Regional, SA
   (sprawa T-174/08)
   (2008/C 183/48)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Afonso, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Cooperação e Desenvolvimento Regional, SA
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zwrotu na rzecz Komisji kwoty głównej w wysokości 63 349,27 EUR powiększonej o kwotę 28 940,70 EUR odpowiadającą wysokości odsetek za zwłokę należnych w dniu 5 maja 2008 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty odsetek należnych za okres pomiędzy 6 maja 2008 r. i dniem zwrotu całości wierzytelności w wysokości 10,91 EUR za każdy dzień zwłoki;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga została wniesiona na podstawie art. 238 WE.
   W ramach projektu „European Network of Centres for the Advancement of Telematics in Urban and Rural Areas” (Europejska sieć ośrodków na rzecz rozwoju telematyki w obszarach miejskich i wiejskich — ENCATA), Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję zawarła umowę nr SU 1001 (SU) ENCATA z dwunastoma kontrahentami, jednym z których była strona pozwana.
   Na mocy tej umowy Komisja zobowiązywała się do zapewnienia pomocy finansowej w wykonaniu wspomnianego projektu grupie kontrahentów, wśród których była strona pozwana.
   Przewidywany czas trwania projektu wynosił 18 miesięcy.
   Realizacja projektu rozpoczęła się w dniu 1 stycznia 1996 r.
   Komisja zobowiązała się do pokrycia nie więcej niż 50 % kosztów projektu.
   25 września 1997 r. strony zdecydowały o dokonaniu pierwszej zmiany treści umowy.
   Czas trwania projektu przedłużono z 18 do 36 miesięcy, począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r.
   29 czerwca 1998 r. strony zdecydowały o drugiej zmianie treści umowy, skracając czas trwania projektu z 36 do 30 miesięcy, bez zmiany daty rozpoczęcia projektu, przewidzianej na dzień 1 stycznia 1996 r.
   Ostateczne koszty projektu zatwierdzone przez Komisję były niższe od kwot wpłaconych przez nią wcześniej w ramach wstępnego finansowania przewidzianego w umowie nr SU 1001 (SU) ENCATA.
   W konsekwencji Komisja zażądała zwrotu nadpłaty, do której doszło przy okazji wstępnego finansowania.
   Kwota należna od strony pozwanej opiewa na 63 349,27 EURO powiększone o odsetki za zwłokę.
   Przez wiele lat Komisja regularnie przypominała stronie pozwanej o istnieniu długu i wielokrotnie kierowała do niej żądania zapłaty. Pozwana ze swej strony konsekwentnie uznawała istnienie długu i dawała wyraz woli jego spłaty kiedy tylko będzie to możliwe, jednak do dziś nie zwróciła Komisji nawet ułamka kwoty dłużnej powiększonej o odsetki za zwłokę, wynikającej z nadpłaty na jej rzecz, do której doszło w związku ze wstępnym finansowaniem projektu ENCATA.


title: Sprawa T-229/11: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Inglewood i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Inglewood i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-229/11)
   2011/C 211/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Lord Inglewood (Penrith, Zjednoczone Królestwo), Georges Berthu (Longré, Francja), Guy Bono (Saint-Martin-de-Crau, Francja), David Robert Bowe (Leeds, Zjednoczone Królestwo), Brendan Donnelly (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Catherine Guy-Quint (Cournon-d’Auvergne, Francja), Christine Margaret Oddy (Coventry, Zjednoczone Królestwo), Nicole Thomas-Mauro (Épernay, Francja), Gary Titley (Bolton, Zjednoczone Królestwo), Vincenzo Viola (Palerme, Włochy) Puttem Maartje van Putten (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal, D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie i orzeczenie,

               —

               że decyzja wydana przez biuro Parlamentu w dniu 1 kwietnia 2009 r. dotycząca zmian wprowadzonych do dobrowolnego dodatkowego systemu emerytalnego deputowanych Parlamentu Europejskiego jest niezgodna z prawem;

               —

               że zaskarżone decyzje zostają uchylone;

               —

               że Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga jest wymierzona przeciwko decyzji wydanej przez biuro Parlamentu Europejskiego w dniu 1 kwietnia 2009 r., dotyczącej zmian wprowadzonych do dobrowolnego dodatkowego systemu emerytalnego deputowanych Parlamentu Europejskiego.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty dotyczące:

               —

               naruszenia praw słusznie nabytych przyznanych zainteresowanym przez akty prawne oraz naruszenia zasady pewności prawa;

               —

               naruszenia zasad równego traktowania i proporcjonalności w zakresie, w jakim zaskarżone decyzje zmierzają do podwyższenia progu wieku uprawniającego do emerytury o trzy lata i to bez okresu przejściowego;

               —

               naruszenia art. 29 przepisów dotyczących zwrotu kosztów i diet posłów Parlamentu Europejskiego, który stanowi, że kwestorzy i sekretarz generalny czuwają nad wykładnią i ścisłym stosowaniem tych przepisów;

               —

               oczywistego błędu w ocenie, który zawiera decyzja biura z dnia 1 kwietnia 2009 r. zmieniająca uregulowanie stanowiące podstawę wydania zaskarżonych decyzji.


title: Sprawa T-121/06: Skarga wniesiona w dniu  25 kwietnia 2006 r.  — British Nuclear Group Sellafield przeciwko Komisji

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/19

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2006 r. — British Nuclear Group Sellafield przeciwko Komisji
   (Sprawa T-121/06)
   (2006/C 154/48)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: British Nuclear Group Sellafield Limited (Sellafield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Percival, A. Renshaw, J. Isted i G. Bushell, solicitors oraz R. Plender, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności środków, o których mowa w art. 2, 3 i 4 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania;

               —

               zarządzenie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty
   Skarżąca zaskarża decyzję Komisji z dnia 15 lutego 2006 r. w sprawie procedury w trybie art. 83 traktatu Euratom (BNG Sellafield Limited). Zaskarżoną decyzją Komisja wydała ostrzeżenie na podstawie art. 83 ust. 1 lit. a) EWEA. Komisja zarzuca, że skarżąca naruszyła określone przepisy traktatu Euratom i rozporządzenia 302/2005 (1), dotyczące ciążących na niej szczególnych obowiązków sprawozdawczych oraz przepisy dotyczące dostępu do niektórych urządzeń. W związku z tym Komisja zażądała, aby skarżąca podjęła określone działania w terminach przewidzianych w zaskarżonej decyzji.
   Na uzasadnienie skargi skarżąca podnosi, po pierwsze, że Komisji nie przysługują kompetencje do wydania zaskarżonej decyzji i do zastosowania środków nałożonych na skarżącą. Według skarżącej Komisja nie ma prawnych kompetencji do zastosowania nałożonych środków, obejmujących działania związane z zasadami zapewniania jakości oraz standardami ewidencji i kontroli materiałów jądrowych, które wykraczają poza zakres obowiązujących przepisów dotyczących zabezpieczeń.
   Skarżąca podnosi również, że pozwana naruszyła zasadę pomocniczości, gdyż nałożone środki wkraczają w kompetencje właściwych władz krajowych.
   Według skarżącej, zaskarżona decyzja jest ponadto uzasadniona, w całości lub w części, kwestiami bezpieczeństwa, a nie kwestiami dotyczącymi zabezpieczeń, a zatem art. 83 EWEA nie może stanowić właściwej podstawy prawnej do jej wydania.
   Po drugie skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, nieprzeprowadzając pełnego i prawidłowego postępowania na gruncie art. 83 EWEA. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie powiadomiła jej o swoich zastrzeżeniach, nie umożliwiła jej przedstawienia własnego stanowiska oraz naruszyła jej prawo do obrony.
   Po trzecie, skarżąca stwierdza, że Komisja, dokonując ustalenia, iż skarżąca nie wykonała ciążących na niej obowiązków dotyczących zabezpieczeń, naruszyła traktat Euratom i prawne zasady związane z jego stosowaniem, dopuszczając się oczywistego błędu w ocenie i naruszając zasadę pewności prawa.
   Po czwarte, skarżąca powołuje się na naruszenie zasady proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań.
   Na koniec skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła przysługujące jej prawo do obrony i prawo do przedstawienia swego stanowiska, uchybiając ciążącemu na niej obowiązkowi powiadomienia skarżącej o istocie środków nałożonych tytułem sankcji w odpowiednim czasie, by umożliwić skarżącej ustosunkowanie się do nich przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 302/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zabezpieczeń przyjętych przez Euratom (Dz.U. L 54, str. 1)


title: Sprawa F-78/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 czerwca 2009 r. — Locchi przeciwko Komisji

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/22

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 czerwca 2009 r. — Locchi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-78/08) (1)

   2009/C 233/45

      Język postępowania: francuski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008, s. 66


title: Sprawa C-67/12: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/15

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-67/12)
   2012/C 118/24
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann oraz I. Galindo Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 3, 7 i 8 dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (1) a w każdym razie nie zawiadamiając Komisji o takich przepisach, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy ww. artykułów w związku z art. 29 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (2);

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W art.15 dyrektywy 2002/91/WE przewidziano, że państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania tej dyrektywy najpóźniej do dnia 4 stycznia 2006 r.

               2)

               Komisja zauważa, że do dnia dzisiejszego Królestwo Hiszpanii nie przyjęło niezbędnych przepisów w zakresie dotyczącym art. 3, 7 i 8 dyrektywy 2002/91/WE, a w każdym razie nie podało tych przepisów do wiadomości Komisji.

      (1)  Dz.U. 2003, L 1, s. 65.

      (2)  Dz.U. 2010, L 153, s. 13.


title: Sprawa T-659/13: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2013 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/40

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2013 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-659/13)
   2014/C 45/70
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 885/2013 z dnia 15 maja 2013 r. uzupełniającego dyrektywę w sprawie ITS Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE w odniesieniu do zapewniania usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych (Dz.U. L 247, s. 1), oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Tytułem żądania ewentualnego, strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 1, art. 8 i art. 9 ust. 1 lit. a) zaskarżonego rozporządzenia, oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 dyrektywy 2010/40/UE (1) w związku z jej art. 5 ust. 1 i art. 6

                           —

                           w tym kontekście skarżąca podnosi, że poprzez przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia Komisja przekroczyła granice upoważnienia określone w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2010/40 w związku z jej art. 5 ust. 1 i art. 6.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 290 TFUE

                           —

                           w tym zarzucie skarżąca twierdzi, że poprzez przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia Komisja przekroczyła przekazane jej uprawnienia do przyjęcia aktów o charakterze nieustawodawczym na podstawie art. 290 TFUE.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 13 ust. 2 TUE

                           —

                           w tym zakresie skarżąca podnosi, że poprzez przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia Komisja przekroczyła granice uprawnień przyznanych jej na mocy Traktatów.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie ram wdrażania inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego oraz interfejsów z innymi rodzajami transportu (Dz.U. L 207, s. 1).


title: Sprawa F-113/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Irmantas Šimonis przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie międzyinstytucjonalne — Prawnik lingwista — Zastąpienie uzasadnienia innym uzasadnieniem — Wymóg minimalnego okresu stażu pracy)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Irmantas Šimonis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-113/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie międzyinstytucjonalne - Prawnik lingwista - Zastąpienie uzasadnienia innym uzasadnieniem - Wymóg minimalnego okresu stażu pracy)
   2011/C 252/100
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Irmantas Šimonis (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat V. Vilkas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i E. Matulionytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, poprzez którą w trakcie procedury naboru na stanowisko będące przedmiotem ogłoszenia o naborze nr COM/2007/142 zrezygnowała ona ze złożenia wniosku o przeniesienie skarżącego do Komisji i wykluczyła go z procedury naboru.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji, poprzez którą Komisja Europejska wykluczyła Irmantasa Šimonisa z procedury naboru przewidzianej w ogłoszeniu o naborze COM/2007/142, rezygnując ze złożenia wniosku do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o jego przeniesienie.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącego.

               3)

               Republika Litewska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008 r., s. 36.


title: Sprawa C-97/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2007 r. w sprawie T-112/05: Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 3 marca 2008 r. przez Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/22

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2007 r. w sprawie T-112/05: Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 3 marca 2008 r. przez Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV
   (Sprawa C-97/08 P)
   (2008/C 128/38)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV (przedstawiciele: adwokaci C. Swaak, M. van der Woude i M. Mollica)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie T-112/05 w zakresie, w jakim oddalono w nim zarzut niesłusznego przypisania Akzo Nobel NV solidarnej odpowiedzialności za naruszenia;

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim obciążono w niej odpowiedzialnością Akzo Nobel NV;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego odwołania oraz postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji w zakresie, w jakim dotyczą one żądań niniejszego odwołania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd Pierwszej Instancji dokonał niewłaściwej wykładni pojęcia „przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 81 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1), interpretowanego w orzecznictwie Trybunału dotyczącym przypisania spółce dominującej odpowiedzialności za niezgodne z prawem zachowania jej spółki zależnej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, Dz.U. L 1, str. 1.


title: Sprawa C-394/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Ministerstvo práce a sociálních věcí przeciwko B. [Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Właściwe ustawodawstwo krajowe — Określenie państwa członkowskiego właściwego do przyznania świadczenia rodzinnego — Sytuacja, gdy pracownik migrujący i jego rodzina mieszkają w państwie członkowskim, w którym mają ośrodek interesów życiowych i w którym pobrano świadczenie rodzinne — Wniosek o świadczenie rodzinne w państwie członkowskim pochodzenia po wygaśnięciu prawa do świadczeń w państwie członkowskim miejsca zamieszkania — Przepisy krajowe państwa członkowskiego pochodzenia przewidujące przyznanie takich świadczeń każdej osobie, która jest zameldowana na pobyt stały w tym państwie]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/16

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Ministerstvo práce a sociálních věcí przeciwko B.
   (Sprawa C-394/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Właściwe ustawodawstwo krajowe - Określenie państwa członkowskiego właściwego do przyznania świadczenia rodzinnego - Sytuacja, gdy pracownik migrujący i jego rodzina mieszkają w państwie członkowskim, w którym mają ośrodek interesów życiowych i w którym pobrano świadczenie rodzinne - Wniosek o świadczenie rodzinne w państwie członkowskim pochodzenia po wygaśnięciu prawa do świadczeń w państwie członkowskim miejsca zamieszkania - Przepisy krajowe państwa członkowskiego pochodzenia przewidujące przyznanie takich świadczeń każdej osobie, która jest zameldowana na pobyt stały w tym państwie])
   2014/C 409/22
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministerstvo práce a sociálních věcí

      Strona pozwana: B.

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r., a w szczególności jego art. 13, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono temu, aby państwo członkowskie zostało uznane za państwo właściwe do przyznania osobie świadczenia rodzinnego wyłącznie ze względu na fakt, iż osoba ta jest zameldowana na pobyt stały na terytorium tego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy ani ona, ani członkowie jej rodziny nie pracują ani nie mają zwykłego miejsca zamieszkania we wspomnianym państwie członkowskim. Artykuł 13 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on także temu, aby państwo członkowskie, które nie jest państwem właściwym w odniesieniu do danej osoby, przyznało jej świadczenia rodzinne, chyba że istnieje precyzyjny i szczególnie bliski łącznik między rozpatrywaną sytuacją a terytorium tego pierwszego państwa członkowskiego.

               2)

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., a w szczególności jego art. 11, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono temu, aby państwo członkowskie zostało uznane za państwo właściwe do przyznania osobie świadczenia rodzinnego wyłącznie ze względu na fakt, iż osoba ta jest zameldowana na pobyt stały na terytorium tego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy ani ona, ani członkowie jej rodziny nie pracują ani nie mają zwykłego miejsca zamieszkania we wspomnianym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-355/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 września 2012 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Kodeks graniczny Schengen — Decyzja 2010/252/UE — Ochrona morskich granic zewnętrznych — Wprowadzenie dodatkowych szczegółowych zasad ochrony granic — Uprawnienia wykonawcze Komisji — Zakres — Żądanie stwierdzenia nieważności)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 września 2012 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
      (Sprawa C-355/10) (1)

      (Kodeks graniczny Schengen - Decyzja 2010/252/UE - Ochrona morskich granic zewnętrznych - Wprowadzenie dodatkowych szczegółowych zasad ochrony granic - Uprawnienia wykonawcze Komisji - Zakres - Żądanie stwierdzenia nieważności)
      (2012/C 331/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Dean, A. Auersperger Matić i K. Bradley, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: Z. Kupčová i R. Szostak, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. O’Reilly i M. Wilderspin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 26 kwietnia 2010 r. uzupełniającej kodeks graniczny Schengen w odniesieniu do ochrony granic morskich w kontekście współpracy operacyjnej koordynowanej przez Europejską Agencję ds. Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. L 111, s. 20) — Warunki uzupełniające dotyczące ochrony — Wprowadzenie norm wykraczających poza zakres uprawnień wykonawczych Rady

         Sentencja

                  1)

                  Decyzja Rady 2010/252/UE z dnia 26 kwietnia 2010 r. uzupełniająca kodeks graniczny Schengen w odniesieniu do ochrony granic morskich w kontekście współpracy operacyjnej koordynowanej przez Europejską Agencję ds. Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej jest nieważna

                  2)

                  Skutki decyzji 2010/252 pozostają w mocy do dnia wejścia w życie, w rozsądnym terminie, nowego uregulowania.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa T-141/12: Postanowienie Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Pro-Duo przeciwko OHIM — El Corte Inglés (GO!) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/11

         Postanowienie Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Pro-Duo przeciwko OHIM — El Corte Inglés (GO!)
   (Sprawa T-141/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2014/C 78/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pro-Duo NV (Gandawa, Belgia) (przedstawiciele: początkowo T.G. Alkin, następnie T.G. Alkin i C. Hall, barristers)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Rivas Zurdo, E. Seijo Veiguela I I. Munilla Muñoz)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 stycznia 2012 r. (sprawa R 1373/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés, SA a Pro-Duo NV.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz każde z nich połowę kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-538/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 października 2016 r. – Kevin Joseph Devine/Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 października 2016 r. – Kevin Joseph Devine/Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA
   (Sprawa C-538/16)
   (2017/C 030/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kevin Joseph Devine

      Strona pozwana: Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „w sprawach dotyczących umowy” obejmuje również roszczenie o odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (2), dochodzone względem obsługującego przewoźnika lotniczego, który nie jest stroną umowy zawartej przez danego pasażera?

               2)

               W zakresie, w jakim znajduje zastosowanie art. 7 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012:
               Czy w przypadku przewozu osób w ramach połączenia lotniczego składającego się z dwóch lotów bez dłuższego przebywania na lotnisku przesiadkowym za miejsce wykonania zobowiązania zgodnie z art. 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy uznać miejsce przeznaczenia lotu pasażera także wtedy, gdy dochodzone w skardze roszczenie o odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 wynika z zakłócenia występującego na pierwszym odcinku, a skarga została wniesiona przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy lot, który nie jest stroną umowy przewozu?

      (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa T-540/14: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2014 r. – Klass przeciwko OHIM – F. Smit (PLAYSEAT) (PLAYSEATS)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/23

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2014 r. – Klass przeciwko OHIM – F. Smit (PLAYSEAT) (PLAYSEATS)
   (Sprawa T-540/14)
   2014/C 329/32
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oliver Klass (Remscheid, Niemcy) (przedstawiciel: U. Bender, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: F. Smit Holding BV (Doetinchem, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 maja 2014 r. w sprawach R 1616/2013-4 i R 1834/2013-4 w takim zakresie, aby uwzględniono wnioski o unieważnienie z dnia 31 lipca 2012 r.;

               —

               obciążenie pozwanego oraz drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowne znaki towarowe „PLAYSEAT” i „PLAYSEATS” dla towarów i usług z klasy 9 – wspólnotowe znaki towarowe nr 7 5 95  184 i nr 8 8 42  254

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: F. Smit Holding BV

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Bezwzględna podstawa unieważnienia z art 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosków o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-383/13 PPU: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — M. G., N. R. przeciwko Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób — Polityka imigracyjna — Nielegalna imigracja i nielegalny pobyt — Repatriacja osób nielegalnie przebywających — Dyrektywa 2008/115/WE — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego — Postępowanie w sprawie wydalenia z terytorium — Środek detencyjny — Przedłużenie stosowania środka detencyjnego — Artykuł 15 ust. 2 i 6 — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Naruszenie — Konsekwencje)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — M. G., N. R. przeciwko Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-383/13 PPU) (1)

   (Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób - Polityka imigracyjna - Nielegalna imigracja i nielegalny pobyt - Repatriacja osób nielegalnie przebywających - Dyrektywa 2008/115/WE - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego - Postępowanie w sprawie wydalenia z terytorium - Środek detencyjny - Przedłużenie stosowania środka detencyjnego - Artykuł 15 ust. 2 i 6 - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Naruszenie - Konsekwencje)
   2013/C 325/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: M. G., N. R.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2000, C 364, s. 1) oraz art. 15 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98) — Środek detencyjny — Przedłużenie — Brak współpracy danych obywateli w ramach procedury wydalenia — Naruszenie prawa do obrony — Prawo każdego do bycia wysłuchanym przed zastosowaniem względem niego indywidualnego środka o niekorzystnych skutkach

      Sentencja

   Wykładni prawa Unii, a w szczególności art. 15 ust. 2 i 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji, gdy w ramach postępowania administracyjnego wydano decyzję o przedłużeniu stosowania środka detencyjnego z naruszeniem prawa do bycia wysłuchanym, sąd krajowy, którego zadaniem jest ocena zgodności tej decyzji z prawem, może uchylić stosowanie środka detencyjnego tylko wówczas, gdy uzna, w świetle wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych każdego poszczególnego przypadku, że takie naruszenie rzeczywiście pozbawiło osobę, która się na nie powołuje, możliwości lepszego przedstawienia swojej linii obrony w takim zakresie, że rozpatrywane postępowanie administracyjne mogło doprowadzić do odmiennego rezultatu.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013 r.


20150731005616572015/C 270/0612014CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL201506115622Sprawa C-1/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Base Company NV, dawniej KPN Group Belgium NV, Mobistar NV/Ministerraad (Odesłanie prejudycjalne – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Dyrektywa 2002/22/WE – Artykuły 4, 9, 13 i 32 – Obowiązki z tytułu świadczenia usługi powszechnej i obowiązki z tytułu świadczenia usługi społecznej – Zapewnienie dostępu stacjonarnego i świadczenie usług telefonicznych – Przystępność taryf – Specjalne opcje taryfowe – Finansowanie obowiązków z tytułu świadczenia usługi powszechnej – Dodatkowe usługi obowiązkowe – Usługi łączności ruchomej lub abonamentów internetowych)
 ---documentbreak--- C2702015PL520120150611PL00065262Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Base Company NV, dawniej KPN Group Belgium NV, Mobistar NV/Ministerraad
   (Sprawa C-1/14) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuły 4, 9, 13 i 32 — Obowiązki z tytułu świadczenia usługi powszechnej i obowiązki z tytułu świadczenia usługi społecznej — Zapewnienie dostępu stacjonarnego i świadczenie usług telefonicznych — Przystępność taryf — Specjalne opcje taryfowe — Finansowanie obowiązków z tytułu świadczenia usługi powszechnej — Dodatkowe usługi obowiązkowe — Usługi łączności ruchomej lub abonamentów internetowych)”2015/C 270/06Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Base Company NV, dawniej KPN Group Belgium NV, Mobistar NV

      Strona pozwana: Ministerraad

      przy udziale: Belgacom NV

      Sentencja

   Dyrektywę 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywę o usłudze powszechnej), zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że taryfy specjalne i mechanizm finansowania przewidziane, odpowiednio, w art. 9 i art. 13 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy mają zastosowanie do usług abonamentów internetowych wymagających stacjonarnego przyłączenia do Internetu, ale nie do usług łączności ruchomej, w tym usług abonamentów internetowych świadczonych w ramach wspomnianych usług łączności ruchomej. Jeśli usługi łączności ruchomej zostają publicznie udostępnione na terytorium kraju jako „dodatkowe usługi obowiązkowe” w rozumieniu art. 32 dyrektywy 2002/22, zmienionej dyrektywą 2009/136, ich finansowanie nie może zostać zapewnione na gruncie prawa krajowego przez mechanizm implikujący udział konkretnych przedsiębiorstw.
   (
         1
      )	Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa T-339/11: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/39

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-339/11)
   2011/C 252/88
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2011/244/UE z dnia 15 kwietnia 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w części będącej przedmiotem niniejszej skargi oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonej decyzji Komisja wyłącza z finansowania niektóre koszty ekologicznego gospodarowania opakowaniami (dotyczące lat gospodarczych 2006, 2007 i 2008), w wysokości 37 252 551,10 EUR.
   Skarżąca twierdzi w tym względzie, że Komisja decyzją 2010/152/UE wyłączyła z finansowania z tytułu EFOGR 33 339 525,05 EUR w odniesieniu do pomocy przeznaczonej na programy operacyjne, ponieważ uznała, iż pomoc wspólnotowa na pokrycie kosztów powstałych w związku z ekologicznym gospodarowaniem opakowaniami w latach gospodarczych 2003–2006 nie została przyznana zgodnie z przepisami Unii. Królestwo Hiszpanii wniosło skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji, która obecnie jest rozpatrywana pod sygnaturą T-230/10.
   Argumenty podniesione w niniejszej skardze pokrywają się z argumentami przedstawionymi w sprawie T-230/10.


title: Sprawa T-379/06: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Kaimer i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Prawo do obrony — Uczestnictwo w naruszeniu — Czas trwania naruszenia — Grzywny — Okoliczności łagodzące — Proporcjonalność — Równość traktowania)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/20

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Kaimer i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-379/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Prawo do obrony - Uczestnictwo w naruszeniu - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Okoliczności łagodzące - Proporcjonalność - Równość traktowania)
   2011/C 145/30
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kaimer GmbH & Co. Holding KG (Essen, Niemcy); Sanha Kaimer GmbH & Co. KG (Essen) i Sanha Italia Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: J. Brück, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis i V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez A. Böhlkego, adwokata)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza), oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza) w zakresie, w jakim dotyczy on okresu od dnia 30 lipca 1996 r. do dnia 31 lipca 1997 r. ze względu na uczestnictwo Kaimer GmbH & Co. Holding KG i Sanha Kaimer GmbH & Co. KG oraz okresu od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 14 lipca 1999 r. ze względu na uczestnictwo Sanha Italia Srl.

               2)

               Grzywna nałożona na Kaimer zostaje ustalona na kwotę 7,15 mln EUR, w ramach której to kwoty odpowiedzialność za zapłatę 7,15 mln EUR jest dzielona solidarnie z Sanha Kaimer, a za zapłatę 6,325 mln EUR — z Sanha Italia.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Kaimer, Sanha Kaimer i Sanha Italia pokrywają własne koszty oraz 50 % kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               5)

               Komisja pokrywa 50 % poniesionych przez siebie kosztów.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007


title: Sprawa C-205/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ pracowników — Zatrudnienie w służbie cywilnej — Nieuwzględnienie stażu i doświadczenia zawodowego nabytych w służbie cywilnej w innych państwach członkowskich — Art. 39 WE — Art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-205/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ pracowników - Zatrudnienie w służbie cywilnej - Nieuwzględnienie stażu i doświadczenia zawodowego nabytych w służbie cywilnej w innych państwach członkowskich - Art. 39 WE - Art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68)
   (2006/C 131/21)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: G. Rozet, pełnomocnik]

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii [Przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Art. 39 WE i art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz. U. L 257, str. 2) — Dostęp do hiszpańskiej służby cywilnej — Obowiązek uznania, z punktu widzenia ekonomicznego, służby pełnionej przez obywateli wspólnotowych w administracji publicznej w innym państwie członkowskim
   Sentencja

               1)

               Nie uchwalając przepisów ustawodawczych przewidujących w sposób wyraźny w hiszpańskiej służbie cywilnej uznanie, z punktu widzenia skutków finansowych, służby pełnionej uprzednio w administracji publicznej w innym państwie członkowskim, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 39 WE i art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.06.2004


title: Sprawa C-387/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Hi Hotel HCF SARL przeciwko Uwemu Spoeringowi (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja krajowa w sprawach, których przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu — Czyn popełniony w pierwszym państwie członkowskim polegający na udziale w popełnieniu czynu niedozwolonego, popełnionego na terytorium drugiego państwa członkowskiego — Określenie miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Hi Hotel HCF SARL przeciwko Uwemu Spoeringowi
   (Sprawa C-387/12) (1)

   ((Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja krajowa w sprawach, których przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu - Czyn popełniony w pierwszym państwie członkowskim polegający na udziale w popełnieniu czynu niedozwolonego, popełnionego na terytorium drugiego państwa członkowskiego - Określenie miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę))
   2014/C 159/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hi Hotel HCF SARL

      Strona pozwana: Uwe Spoering

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bundesgerichtshof – Wykładnia art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) – Jurysdykcja międzynarodowa w sprawach, których przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu – Czyn popełniony w pierwszym państwie członkowskim polegający na pomocnictwie w popełnieniu czynu niedozwolonego, popełnionego na terytorium drugiego państwa członkowskiego – Określenie miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę

      Sentencja

   Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku gdy kilku domniemanych sprawców spowodowało podnoszoną szkodę w zakresie majątkowych praw autorskich chronionych w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma sąd, przed którym zawisł spór, przepis ten nie umożliwia ustalenia – ze względu na miejsce wystąpienia zdarzenia powodującego powstanie szkody – jurysdykcji sądu, na którego obszarze właściwości pozwany przed tym sądem sprawca nie działał, lecz umożliwia ustalenie jurysdykcji tego sądu ze względu na miejsce materializacji szkody, pod warunkiem że podnoszona szkoda może się zmaterializować na obszarze właściwości sądu, przed którym zawisł spór. W tej ostatniej sytuacji sąd ten jest właściwy jedynie do rozpoznania powództwa dotyczącego szkody wyrządzonej na terytorium państwa członkowskiego, w którym sąd ten ma swoją siedzibę.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa C-57/05: Skarga wniesiona dnia 9 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/18

         Skarga wniesiona dnia 9 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-57/05)
   (2005/C 82/38)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 9 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Jeana-Paula Keppenne'a, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Francuskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że poprzez brak wprowadzenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/46/WE z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych (1), lub w każdym razie poprzez brak przekazania ich Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               2)

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego upłynął dnia 31 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U L 183, z 12.07.2002, str. 51


title: Sprawa C-134/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 marca 2013 r. — Raytek GmbH, Fluke Europe BV przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 marca 2013 r. — Raytek GmbH, Fluke Europe BV przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-134/13)
   2013/C 141/29
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raytek GmbH, Fluke Europe BV

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

   Czy ważne jest rozporządzenie Komisji (UE) nr 314/2011 z dnia 30 marca 2011 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (1) w zakresie, w jakim termowizyjne kamery na podczerwień klasyfikuje do kodu CN 9025 19 20?

      (1)  Dz.U. L 86, s. 57.


title: Sprawa C-343/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Afton Chemical Limited przeciwko Secretary of State for Transport (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Ważność — Dyrektywa 2009/30/WE — Artykuł 1 ust. 8 — Dyrektywa 98/70/WE — Artykuł 8a — Zanieczyszczenie powietrza — Paliwa — Stosowanie dodatków metalicznych w paliwach — Wartość graniczna trikarbonylku (metylocyklopentadieno)manganowego (MMT) — Oznakowanie — Ocena wpływu — Oczywisty błąd w ocenie — Zasada ostrożności — Proporcjonalność — Równość traktowania — Pewność prawa — Dopuszczalność)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/14

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Afton Chemical Limited przeciwko Secretary of State for Transport
   (Sprawa C-343/09) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Ważność - Dyrektywa 2009/30/WE - Artykuł 1 ust. 8 - Dyrektywa 98/70/WE - Artykuł 8a - Zanieczyszczenie powietrza - Paliwa - Stosowanie dodatków metalicznych w paliwach - Wartość graniczna trikarbonylku (metylocyklopentadieno)manganowego (MMT) - Oznakowanie - Ocena wpływu - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada ostrożności - Proporcjonalność - Równość traktowania - Pewność prawa - Dopuszczalność)
   2010/C 234/20
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Afton Chemical Limited
   Strona pozwana: Secretary of State for Transport

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Ważność dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/30/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniającej dyrektywę 98/70/WE odnoszącą się do specyfikacji benzyny i olejów napędowych oraz wprowadzającą mechanizm monitorowania i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 1999/32/WE odnoszącą się do specyfikacji paliw wykorzystywanych przez statki żeglugi śródlądowej oraz uchylającej dyrektywę 93/12/EWG (Dz.U. L 140, s. 88) — Ważność obowiązku oznakowania paliw zawierających dodatki metaliczne, w zakresie w jakim dotyczy ustalenia dopuszczalnej zawartości trikarbonylku (metylocyklopentadieno)manganowego (MMT) — Oczywisty błąd w ocenie — Naruszenie zasad proporcjonalności, równego traktowania i pewności prawa

      Sentencja

   Analiza przedstawionych pytań nie wykazała niczego, co mogłoby naruszać ważność art. 1 ust. 8 dyrektywy 2009/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniającej dyrektywę 98/70/WE odnoszącą się do specyfikacji benzyny i olejów napędowych oraz wprowadzającą mechanizm monitorowania i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 1999/32/WE odnoszącą się do specyfikacji paliw wykorzystywanych przez statki żeglugi śródlądowej oraz uchylającą dyrektywę 93/12/EWG, w zakresie w jakim wprowadza on nowy art. 8a ust. 2 i 4–6 do dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 93/12/EWG.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-425/13: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Giant (China)/Rada [Dumping — Przywóz rowerów pochodzących z Chin — Przegląd okresowy — Artykuł 9 ust. 5 i art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Indywidualne traktowanie — Brak współpracy — Niezbędne informacje — Dostępne dane — Przedsiębiorstwa powiązane — Obejście]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/35

         Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Giant (China)/Rada
   (Sprawa T-425/13) (1)

   ([Dumping - Przywóz rowerów pochodzących z Chin - Przegląd okresowy - Artykuł 9 ust. 5 i art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Indywidualne traktowanie - Brak współpracy - Niezbędne informacje - Dostępne dane - Przedsiębiorstwa powiązane - Obejście])
   (2016/C 027/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Giant (China) Co. Ltd (Kunshan, Chiny) (przedstawiciel: P. De Baere, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik wspierany przez B. O’Connora, solicitor, oraz S. Gubela, adwokata)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i M. França, pełnomocnicy) oraz European Bicycle Manufacturers Association (EBMA) (przedstawiciele: L. Ruessmann, adwokat i J. Beck, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. L 153, s. 17).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, w zakresie w jakim dotyczy Giant (China) Co. Ltd.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty poniesione przez Giant (China) oraz koszty własne.

               3)

               Komisja Europejska oraz European Bicycle Manufacturers Association (EBMA) pokrywają koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa C-276/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Gmina Wrocław/Minister Finansów (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 9 ust. 1 — Artykuł 13 ust. 1 — Podatnicy — Interpretacja określenia „samodzielnie” — Podmiot gminny — Działalność gospodarcza prowadzona przez gminną jednostkę organizacyjną w charakterze innym niż jako organ władzy publicznej — Możliwość uznania takiej jednostki za „podatnika” w rozumieniu przepisów dyrektywy 2006/112 — Artykuł 4 ust. 2 TUE i art. 5 ust. 3 TUE)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Gmina Wrocław/Minister Finansów
   (Sprawa C-276/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 9 ust. 1 - Artykuł 13 ust. 1 - Podatnicy - Interpretacja określenia „samodzielnie” - Podmiot gminny - Działalność gospodarcza prowadzona przez gminną jednostkę organizacyjną w charakterze innym niż jako organ władzy publicznej - Możliwość uznania takiej jednostki za „podatnika” w rozumieniu przepisów dyrektywy 2006/112 - Artykuł 4 ust. 2 TUE i art. 5 ust. 3 TUE))
   (2015/C 381/07)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gmina Wrocław

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Sentencja

   Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podmioty prawa publicznego, takie jak gminne jednostki budżetowe będące przedmiotem postępowania głównego, nie mogą być uznane za podatników podatku od wartości dodanej, ponieważ nie spełniają kryterium samodzielności przewidzianego w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-677/15: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2015 r. – Panzeri/Parlament i Komisja

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/74

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2015 r. – Panzeri/Parlament i Komisja
   (Sprawa T-677/15)
   (2016/C 027/93)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Pier Antonio Panzeri (Calusco d’Adda, Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Cerami)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Co do istoty: uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na jej niezgodność z prawem;

               —

               Ewentualnie: ponowne przekazanie sprawy do sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego w celu ponownego rozpatrzenia w duchu słuszności żądanej do zwrotu kwoty;

               —

               Obciążenie pozwanych kosztami postepowania.

               —

               Skarżący czyni wszelkie zastrzeżenia przewidziane prawem oraz zastrzega możliwość podniesienia wszelkich argumentów, w tym także wniesienia ewentualnego żądania nakazania zwrotu kwot, które zostaną w międzyczasie przekazane, w celu spełnienia zaskarżonego nakazu, wraz z odsetkami i indeksacją.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko pismu nr 315070 Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego – Dyrekcja ds. Uprawnień Finansowych i Socjalnych Posłów z dnia 21 września 2015 r. zawierającemu notę obciążeniową dla skarżącego na kwotę 83 764 EUR; niniejsza skarga skierowana jest także przeciwko pismu nr 312 998 sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 27 lipca 2012 r., w języku angielskim, z uzasadnieniem ww. noty obciążeniowej; niniejsza skarga skierowana jest wreszcie przeciwko wszelkim decyzjom wcześniejszym, powiązanym lub następczym w stosunku do dwóch ww. decyzji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przepisu prawa materialnego zawartego w art. 81 ust. 1 rozporządzenia (WE) 2012/966, a także naruszenia zasady rozsądnego terminu, oraz przedawnienia roszczenia dochodzonego przez Unię.

                           —

                           W tym względzie skarżący uważa, że roszczenie 83 764,34 EUR, których zwrotu domaga się parlament w trybie administracyjnym przedawniło się, zgodnie z art. 81 ust. 1 rozporządzenia (WE) 2012/966. Zdarzenia powodujące powstanie dochodzonego roszczenia Unii dotyczą bowiem wyłącznie pięciolecia 2004 – 2009, zaś nakaz zapłaty wydany przez dyrekcję został wydany dopiero w dniu 21 września 2015 r. czyli po terminie.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych określonych w art. 1, 4 ust. 6, 6 ust. 5 i 9 oraz dziesiątym motywie rozporządzenia (WE) 1999/1073; naruszenia istotnych wymogów proceduralnych określonych w art. 4 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. zawartego między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją, dotyczącego wewnętrznych dochodzeń OLAF-u; braku właściwości OLAF-u; naruszenia zasady proporcjonalności i racjonalności oraz braku śledztwa i oceny wagi.

                           —

                           W tym zakresie skarżący uważa, że postępowanie prowadzone przez OLAF było pod wieloma względami obarczone błędami, ponieważ nie przestrzegano wobec P.A. Panzeriego zasady kontradyktoryjności, brak było ostatecznego sprawozdania z dochodzenia, postępowanie dochodzeniowe OLAF-u w całości prowadzone było z oczywistym naruszeniem art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) 1999/1073, gdyż rozpoczęło się w dniu 23 listopada 2009 r., a zakończyło (jak się wydaje) dopiero w lipcu 2012 r. Ponadto OLAF nie był właściwy, z uwagi na mało istotny charakter zarzucanych skarżącemu zachowań, co oznacza także naruszenie zasady proporcjonalności.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 55 TFUE, art. 20 i 24 ust. 4 TFUE; naruszenia istotnych wymogów proceduralnych określonych w art. 7 ust. 1 decyzji Parlamentu Europejskiego nr 2005/684/WE w sprawie przyjęcia statutu posła do Parlamentu Europejskiego.

                           —

                           Skarżący podnosi, że pismo nr 312 998 z dnia 27 lipca 2012 r. pochodzące od sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego, przedstawiające wyłącznie zarzuty faktycznie znane skarżącemu, zostało sporządzone w języku angielskim. Oznacza to naruszenie licznych postanowień traktatów oraz statutu posła do Parlamentu Europejskiego, gwarantujących wszystkim obywatelom Unii, w tym posłom do Parlamentu Europejskiego prawo do komunikacji ustnej lub pisemnej ze wszystkimi instytucjami Unii posługując się własnym ojczystym językiem.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych określonych w art. 62 i 68 decyzji prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i z dnia 9 lipca 2008 r.; naruszenia istotnych wymogów proceduralnych określonych w art. 14 ust. 2 przepisów dotyczących pokrycia kosztów i dodatków przysługujących posłom do Parlamentu Europejskiego; braku istnienia aktu i całkowitego braku uzasadnienia.

                           —

                           W tym względzie skarżący podnosi, że sekretarz generalny nie wydał (a przynajmniej nie doręczył mu) swojej ostatecznej decyzji, na której podstawie wydano zaskarżony nakaz. To oznacza oczywiście całkowity brak uzasadnienia, a wręcz po prostu na brak ostatecznej decyzji. Zatem nie istnieją przesłanki zastosowania art. 14 ust. 2 przepisów dotyczących pokrycia kosztów i dodatków przysługujących posłom do Parlamentu Europejskiego.


title: Sprawa C-186/09: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/33

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-186/09)
   2009/C 180/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. van Beek, P. Van den Wyngaert, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/113/WE (1) z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług, lub, w każdym razie, nie powiadamiając o nich Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 21 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 373, s. 37.


title: Sprawa C-86/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/53

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-86/06) (1)

   (2006/C 326/112)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.03.2006.


title: Sprawa T-421/10: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2010 r. — Cooperativa Vitivinícola Arousana przeciwko OHIM — Constantina Sotelo Ares (ROSALIA DE CASTRO)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/61

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2010 r. — Cooperativa Vitivinícola Arousana przeciwko OHIM — Constantina Sotelo Ares (ROSALIA DE CASTRO)
   (Sprawa T-421/10)
   ()
   2010/C 301/98
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cooperativa Vitivinícola Arousana, S. Coop. Galega (Meaño, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sánchez-Quiñones González)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Constantina Sotelo Ares (Cambados, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lipca 2010 r. w sprawie R 1804/2008-4;

               —

               dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia 5635867 znaku towarowego ROSALIA DE CASTRO dla towarów i usług z klas 32, 33 i 35;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, uchylając zawarte w zaskarżonej decyzji postanowienie o kosztach obciążające stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ROSALIA DE CASTRO” dla towarów i usług z klas 32, 33 i 35.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Constantina Sotelo Ares

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy „ROSALIA” dla towarów z klasy 33.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i uwzględnienie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-12/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/17/WE — Wymogi techniczne dotyczące dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/7

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-12/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/17/WE - Wymogi techniczne dotyczące dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 11/11
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Cattabriga i S. Mortoni, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. Bruni, pełnomocnik i F. Arena, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia, w przewidzianym terminie, przepisów niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/17/WE z dnia 8 lutego 2006°r. wprowadzającej w życie dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich (Dz. U. L 38, s. 40).

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/17/WE z dnia 8 lutego 2006°r. wprowadzającej w życie dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa F-8/14: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko EBI

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/28

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-8/14)
   2014/C 85/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: A. Senes i L. Payot, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie awansu skarżącej z grupy funkcyjnej F do grupy funkcyjnej E.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji komitetu odwoławczego z dnia 23 października 2013 r.;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa C-95/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 22 lutego 2010 r. — Strong Segurança, S.A. przeciwko Município de Sintra i Securitas-Serviços e Tecnologia de Segurança, S.A.

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 22 lutego 2010 r. — Strong Segurança, S.A. przeciwko Município de Sintra i Securitas-Serviços e Tecnologia de Segurança, S.A.
   (Sprawa C-95/10)
   2010/C 113/43
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Strong Segurança, S.A.

      Strona pozwana: Município de Sintra i Securitas-Serviços e Tecnologia de Segurança, S.A..

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 47 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (1) od dnia jest bezpośrednio stosowany w krajowym porządku prawnym, w tym znaczeniu, iż przyznaje on jednostkom prawo do powoływania się na niego przed organami administracji portugalskiej?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy pomimo postanowień art. 21 tej dyrektywy, ww. przepis znajduje zastosowanie do zamówień, których przedmiotem są usługi wymienione w załączniku II B?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-408/14: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2014 r. – Venatto Design przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/53

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2014 r. – Venatto Design przeciwko Komisji
   (Sprawa T-408/14)
   2014/C 253/70
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Venatto Design, SL (Toledo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. López Gómez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji kwalifikującej całokształt środków fiskalnych, zgrupowanych pod wspólną nazwą „hiszpański system leasingu podatkowego” (Sistema Español de Arrendamiento Financiero, SEAF), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których wskazano inwestorów zgrupowań interesów gospodarczych (ZIG) jako jedynych beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jednocześnie jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-401/14 Duro Felguera przeciwko Komisji.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawach połączonych C-96/03 i C-97/03 A. Tempelman przeciwko Directeur van de Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Rolnictwo — Zwalczanie pryszczycy — Tymczasowe środki ochronne przyjęte jako uzupełnienie środków przewidzianych dyrektywą 85/511/EWG — Uprawnienia Państw Członkowskich)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawach połączonych C-96/03 i C-97/03 A. Tempelman przeciwko Directeur van de Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees (1) (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Rolnictwo - Zwalczanie pryszczycy - Tymczasowe środki ochronne przyjęte jako uzupełnienie środków przewidzianych dyrektywą 85/511/EWG - Uprawnienia Państw Członkowskich)
   (2005/C 115/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawach połączonych C-96/03 i C-97/03, mających za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy), postanowieniem z dnia 7 stycznia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 4 marca 2003 r., w postępowaniu: A. Tempelman (C-96/03), Małżonkowie T. H. J. M. van Schaijk (C-97/03) przeciwko Directeur van de Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, A. Borg Barthet, J.-P. Puissochet, J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Zważywszy, iż pryszczyca jest chorobą, która stanowi poważne zagrożenie dla zwierząt, art. 10 ust. 1 dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego przyznaje Państwom Członkowskim uprawnienia do przyjęcia środków zwalczania tej choroby, które mają charakter uzupełniający w stosunku do środków przewidzianych dyrektywą Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającą środki wspólnotowe w sprawie zwalczania pryszczycy zmienioną dyrektywą Rady 90/423/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r., zwłaszcza uprawnienia do tego, aby polecić przystąpienie do uboju zwierząt należących do gospodarstwa przylegającego lub znajdujących się w określonym promieniu wokół gospodarstwa gdzie są zarażone zwierzęta.
   Takie środki uzupełniające winny być przyjęte w poszanowaniu zamierzonych przez obowiązujące przepisy wspólnotowe celów a w szczególności dyrektywy 85/511 zmienionej dyrektywą 90/423, zasad ogólnych prawa wspólnotowego takich jak zasada proporcjonalności oraz obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 dyrektywy 90/425.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003


title: Sprawa C-407/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 12 lipca 2012 r. — Government of Gibraltar przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Hiszpanii, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odwołanie — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny — Proponowane przez Królestwo Hiszpanii włączenie do wykazu terenu „Estrecho oriental” obejmującego strefę brytyjskich wód terytorialnych Gibraltaru oraz strefę pełnego morza — Skarga o stwierdzenie nieważności — Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności — Rozdzielność — Prawo do obrony)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/20

         Postanowienie Trybunału z dnia 12 lipca 2012 r. — Government of Gibraltar przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Hiszpanii, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-407/11 P) (1)

   (Odwołanie - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny - Proponowane przez Królestwo Hiszpanii włączenie do wykazu terenu „Estrecho oriental” obejmującego strefę brytyjskich wód terytorialnych Gibraltaru oraz strefę pełnego morza - Skarga o stwierdzenie nieważności - Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności - Rozdzielność - Prawo do obrony)
   2012/C 366/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Government of Gibraltar (przedstawiciele: D. Vaughan QC, M. Llamas, barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i M. K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: N. Díaz Abad i M. Muñoz Pérez, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 maja 2011 r. w sprawie T-176/09 Government of Gibraltar przeciwko Komisji, w którym Sąd uznał za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/95/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny [notyfikowanej jako dokument nr C(2008) 8049] w części, w jakiej dodaje ona do tego wykazu zaproponowany przez Hiszpanię teren określony jako „Estrecho oriental” (ES6120032), obejmujący strefę brytyjskich wód terytorialnych Gibraltaru oraz strefę pełnego morza.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Government of Gibraltar zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa C-340/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  11 maja 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Carbotermo SpA, Consorzio Alisei przeciwko Comune di Busto Arsizio, AGESP SpA (Dyrektywa 93/96/EWG — Zamówienia publiczne na dostawy — Udzielenie zamówienia bez przetargu — Udzielenie zamówienia na rzecz przedsiębiorstwa, którego instytucja zamawiająca jest akcjonariuszem)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 maja 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Carbotermo SpA, Consorzio Alisei przeciwko Comune di Busto Arsizio, AGESP SpA
   (Sprawa C-340/04) (1)

   (Dyrektywa 93/96/EWG - Zamówienia publiczne na dostawy - Udzielenie zamówienia bez przetargu - Udzielenie zamówienia na rzecz przedsiębiorstwa, którego instytucja zamawiająca jest akcjonariuszem)
   (2006/C 165/09)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Carbotermo SpA, Consorzio Alisei

      Strona pozwana: Comune di Busto Arsizio, Comune di Busto Arsizio

      Interwenient: Associazione Nazionale Imprese Gestione servizi tecnici integrati (AGESI)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Wykładnia dyrektywy Rady 93/96/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199, str. 1) oraz art. 13 dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (JO L 199, str. 84) — Bezpośrednie udzielenie zamówienia na obsługę i dostawę paliw i ciepła dla urządzeń grzewczych w budynkach będących należących do gminy — Udzielenie zamówienia spółce akcyjnej, której kapitał zakładowy objęty jest przez inną spółkę akcyjną, której większościowym akcjonariuszem jest gmina
   Sentencja

               1)

               Dyrektywa Rady 93/96/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy stoi na przeszkodzie udzieleniu zamówienia w sposób bezpośredni na dostawy i usługi, którego przeważającą wartość stanowią dostawy, spółce akcyjnej, której zarząd posiada szerokie kompetencje do prowadzenia spraw spółki i może wykonywać je w sposób samodzielny, i której kapitał zakładowy jest aktualnie objęty w całości przez inną spółkę akcyjną, której większościowym akcjonariuszem jest z kolei instytucja zamawiająca.

               2)

               Związanej z niestosowaniem dyrektywy 93/96 przesłanki wykonywania przez przedsiębiorstwo, któremu bezpośrednio udzielono zamówienia publicznego, działalności w przeważającym zakresie na rzecz kontrolującej go jednostki samorządu terytorialnego, nie należy oceniać w świetle art. 13 dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji.

               3)

               Przy ocenie, czy przedsiębiorstwo wykonywało swoją działalność w przeważającym zakresie na rzecz kontrolującej go jednostki samorządu terytorialnego, dla celów określenia, czy dyrektywa 93/96 znajdzie zastosowanie, należy uwzględnić wszelką działalność wykonywaną przez to przedsiębiorstwo na podstawie zamówienia udzielonego mu przez instytucję zamawiającą, niezależnie od tego, kto płaci wynagrodzenie za wykonywanie tej działalności — sama instytucja zamawiająca, czy też beneficjenci świadczonych usług — oraz bez względu na obszar, na którym działalność ta jest wykonywana.

      (1)  Dz.U. C 251 z 09.10.2004


title: Sprawa T-317/10 P: Odwołanie wniesione w dniu 18 lipca 2011 r. przez L od wyroku wydanego w dniu 7 lipca 2010 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-116/07, F-13/08 i F-31/08 L przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/24

         Odwołanie wniesione w dniu 18 lipca 2011 r. przez L od wyroku wydanego w dniu 7 lipca 2010 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-116/07, F-13/08 i F-31/08 L przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-317/10 P)
   2011/C 340/51
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: L (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciele: adwokaci Audrey Sèbe and Vytautas Sviderskis)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawach połączonych F-116/07, F-13/08 i F-31/08 L przeciwko Parlamentowi Europejskiemu;

               —

               uwzględnienie, jako w całości lub w części zasadnych, żądań przedstawionych przez niego w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi 8 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący wadliwej interpretacji pojęcia „decyzji podjętej w odpowiedzi na zażalenie” („décision prise en réponse à la réclamation”). Według wnoszącego odwołanie decyzja wydana w dniu 10 lipca 2007 r. przez organ upoważniony do zawierania umów w Parlamencie Europejskim została niesłusznie uznaną za nową decyzję o rozwiązaniu stosunku pracy z wnoszącym odwołanie, która uchyliła pierwszą decyzję o rozwiązaniu stosunku pracy, ponieważ w jej drodze nie przywrócono sytuacji, która istniała przed przyjęciem pierwszej decyzji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący niedopuszczalności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 13 lutego 2008 r., na mocy której drugie zażalenie wnoszącego odwołanie zostało oddalone, wynikającej z faktu, że decyzja ta została doręczona wnoszącemu odwołanie w dniu 27 lutego 2008 r., czyli po wniesieniu przez niego trzeciej skargi, co miało miejsce w dniu 25 lutego 2008 r.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony. Zdaniem wnoszącego odwołanie stwierdzenie przez Sąd do spraw Służby Publicznej, że zasada ta nie znajduje zastosowania w przypadku gdy umowa w przedmiocie zatrudnienia na czas określony opartego na wzajemnym zaufaniu została rozwiązana jest sprzeczne z orzecznictwem sądów Unii i ustaleniami Międzynarodowej Organizacji Pracy.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący dokonania przez Sąd do spraw Służby Publicznej błędnej interpretacji konsekwencji naruszenia art. 10 wewnętrznych przepisów Parlamentu [dotyczących zatrudnienia urzędników i innych członków personelu] poprzez stwierdzenie, że nie można stwierdzić nieważności decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy z powodu naruszenia wymogu uprzedniego poinformowania komitetu pracowniczego.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady bezstronności.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ według wnoszącego odwołanie nie przedstawiono żadnego uzasadnienia decyzji z dnia 10 lipca 2007 r.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa do rzetelnego postępowania sądowego w kontekście faktu, iż Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł, że nie jest właściwy do zbadania prawidłowości i powagi względów uzasadniających rozwiązanie stosunku pracy.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, gdyż rozwiązanie stosunku pracy z wnoszącym odwołanie nie było poparte dowodami odnoszącymi się do okoliczności faktycznych.


title: Sprawa C-94/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Danfoss A/S, Sauer-Danfoss ApS przeciwko Skatteministeriet (Podatki pośrednie — Podatek akcyzowy od olejów mineralnych — Niezgodność z prawem Unii Europejskiej — Brak zwrotu akcyzy nabywcom wyrobów, na których przerzucono ciężar tego podatku)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Danfoss A/S, Sauer-Danfoss ApS przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-94/10) (1)

   (Podatki pośrednie - Podatek akcyzowy od olejów mineralnych - Niezgodność z prawem Unii Europejskiej - Brak zwrotu akcyzy nabywcom wyrobów, na których przerzucono ciężar tego podatku)
   2011/C 362/08
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danfoss A/S, Sauer-Danfoss ApS

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vestre Landsret — Wykładnia prawa Unii Europejskiej w dziedzinie zwrotu nienależnego świadczenia oraz zasad naprawienia szkody wyrządzonej jednostkom — Akcyza pobrana z naruszeniem zharmonizowanego systemu podatku akcyzowego ustanowionego na mocy dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1) oraz dyrektywy Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych (Dz.U. L 316, s. 12) — Niezgodna z prawem akcyza zapłacona państwu przez producentów produktów naftowych, którzy sprzedawali oleje mineralne objęte akcyzą wliczając ją do ceny towaru — Brak zwrotu przez państwo akcyzy nabywcom olejów mineralnych z tego względu, iż to nie oni zapłacili ją państwu — Odmowa naprawienia szkody wyrządzonej nabywcom olejów mineralnych w związku z pobraniem akcyzy niezgodnej z prawem ze względu na brak bezpośredniej szkody oraz bezpośredniego związku przyczynowego między uchybieniem zobowiązaniom ciążącym na państwie a poniesioną szkodą

      Sentencja

   Zasady prawa Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że:

               1)

               państwo członkowskie może nie uwzględnić wniosku o zwrot nienależnego podatku złożonego przez nabywcę, na którego przerzucono ciężar tego podatku, z tego powodu, że to nie ów nabywca zapłacił podatek organom skarbowym, pod warunkiem iż podmiot, który ostatecznie ponosi ciężar podatku, może na gruncie prawa krajowego wystąpić z powództwem cywilnoprawnym wobec podatnika o zwrot nienależnego świadczenia, a uzyskanie zwrotu nienależnego podatku od tego ostatniego nie jest praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione;

               2)

               państwo członkowskie może nie uwzględnić żądania odszkodowania wniesionego przez nabywcę, na którego podatnik przerzucił ciężar nienależnego podatku, ze względu na brak bezpośredniego związku przyczynowego między pobraniem podatku przez państwo a szkodą, jaką poniósł nabywca, pod warunkiem że nabywca może na podstawie prawa krajowego wnieść powództwo odszkodowawcze przeciwko owemu podatnikowi, a uzyskanie naprawienia przez niego szkody nie jest praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-311/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Gerechtshof te Amsterdam wydanego dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie B.V. Algemene Scheeps Agentuur Dordrecht przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Douanedistrict Rotterdam.

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Gerechtshof te Amsterdam wydanego dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie B.V. Algemene Scheeps Agentuur Dordrecht przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Douanedistrict Rotterdam.
   (Sprawa C-311/04)
   (2004/C 239/04)
   Dnia 22 lipca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Gerechtshof te Amsterdam (Okręgowy Sąd Apelacyjny w Amsterdamie) z dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie B.V. Algemene Scheeps Agentuur Dordrecht przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Douanedistrict Rotterdam.
   Gerechtshof te Amsterdam zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy Uwaga dodatkowa (WE) 1 do Działu 10 Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu ustalonym przez Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, jest ważna w świetle tego, że określa inne wymogi w zakresie wyrażenia „ryż częściowo bielony” niż te wskazane w Nocie Wyjaśniającej Rady Współpracy Celnej do podpozycji 1006 Systemu Zharmonizowanego?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest pozytywna, czy skarżący może powołać się na dobrą wiarę na podstawie czwartego akapitu art. 220(2)(b) Wspólnotowego Kodeksu Celnego w sytuacji, gdy skarżący znał lub powinien był znać Uwagę Dodatkową (WE) 1(f) do Działu 10 Nomenklatury Scalonej, lecz nie wiedział lub przynajmniej mógł mieć wątpliwości czy uwaga ta była ważna wobec odmiennej definicji zawartej w Nocie Wyjaśniającej Rady Współpracy Celnej do podpozycji 1006 Systemu Zharmonizowanego?

      (1)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, str. 1.