title: Sprawa C-432/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Högsta domstolen z dnia  24 listopada 2005 r.  w sprawie Unibet (London) Ltd i Unibet (International) przeciwko Justitiekanslern (Szwecja)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Högsta domstolen z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie Unibet (London) Ltd i Unibet (International) przeciwko Justitiekanslern (Szwecja)
   (Sprawa C-432/05)
   (2006/C 36/47)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 5 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony postanowieniem Högsta domstolen z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie Unibet (London) Ltd i Unibet (International) przeciwko Justitiekanslern (Szwecja).
   Högsta domstolen zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy wymóg prawa wspólnotowego, zgodnie z którym krajowe przepisy proceduralne powinny zagwarantować osobie prywatnej rzeczywistą ochronę jej praw wynikających z prawa wspólnotowego, należy interpretować w ten sposób, że skarga, której przedmiotem jest stwierdzenie, iż niektóre krajowe przepisy prawa materialnego naruszają art. 49 WE, jest dopuszczalna, w przypadku gdy zgodność tych przepisów z powołanym artykułem może zostać sprawdzona jedynie w trybie pytania prejudycjalnego, np. w ramach powództwa o odszkodowanie, postępowania dotyczącego naruszenia krajowego przepisu prawa materialnego albo sądowej kontroli?

               2.

               Czy ten wynikający z prawa wspólnotowego wymóg rzeczywistej ochrony prawnej oznacza, że krajowy porządek prawny powinien zapewnić tymczasową ochronę prawną, dzięki której w stosunku do osoby prywatnej nie obowiązują krajowe przepisy prawne stojące na przeszkodzie w wykonywaniu prawa, które osoba ta wywodzi z prawa wspólnotowego, w celu umożliwienia jej wykonywania tego prawa i to do momentu ostatecznego orzeczenia przez sąd krajowy w przedmiocie istnienia tego prawa?

               3.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
               Czy w przypadku wątpliwości odnośnie do zgodności przepisów krajowych z prawem wspólnotowym sąd krajowy przy rozpatrywaniu wniosków o udzielenie tymczasowej ochrony praw opartych na prawie wspólnotowym powinien stosować krajowe przepisy dotyczące przesłanek takiej tymczasowej ochrony, czy też powinien w takim przypadku stosować kryteria wspólnotowe?

               4.

               W przypadku odpowiedzi na pytanie trzecie, że należy zastosować kryteria wynikające z prawa wspólnotowego, jakie są te kryteria?


title: Sprawa C-311/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 11 maja 2005 r. w sprawach połączonych od T-160/02 do T-162/02 Naipes Heraclio Fournier S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której brała udział w charakterze interwenienta France Cartes SAS, wniesione przez Naipes Heraclio Fournier S.A. w dniu 8 sierpnia 2005 r.

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 11 maja 2005 r. w sprawach połączonych od T-160/02 do T-162/02 Naipes Heraclio Fournier S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której brała udział w charakterze interwenienta France Cartes SAS, wniesione przez Naipes Heraclio Fournier S.A. w dniu 8 sierpnia 2005 r.
   (Sprawa C-311/05 P)
   (2005/C 243/19)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 8 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Naipes Heraclio Fournier S.A., reprezentowanej przez adwokatów E. Armijo Chávarriego i A. Castán Péreza-Gómeza, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 11 maja 2005 r. w sprawach połączonych T-160/02 do T-162/02 Naipes Heraclio Fournier S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której w charakterze interwenienta brała udział France Cartes SAS.
   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o wydanie wyroku uchylającego zaskarżony wyrok i uwzględniającego jej żądania.
   Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie opiera się na trzech zarzutach:
   Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia przez drugą Izbę Odwoławczą zasady legalności i prawa do obrony przysługującego Naipes Fournier S.A. U podstaw zarzutu leży założenie, iż Sąd Pierwszej Instancji nie ograniczył się do zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, lecz przeprowadził nową całościową ocenę sprawy wychodząc poza zakres zaskarżonych decyzji i konkretnych żądań strony skarżącej i interwenienta.
   Drugi zarzut dotyczy naruszenia przez drugą Izbę Odwoławczą zasady legalności oraz art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94 (1). U podstaw zarzutu leży założenie, iż Sąd Pierwszej Instancji ponownie przekroczył granicę wykonywania swojej funkcji orzeczniczej poprzez sanowanie i naprawę za pomocą swojej własnej argumentacji błędów materialnych popełnionych przez drugą Izbę Odwoławczą w zakresie zastosowania zakazów wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94 do znaków graficznych skarżącej.
   Trzeci zarzut dotyczy braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku zgodnie z art. 253 WE. U podstaw zarzutu leży założenie, iż w zaskarżonym wyroku nie wskazano w sposób jasny i nie budzący wątpliwości toku rozumowania, który pozwolił Sądowi na wyciągnięcie wniosku, iż graficzne znaki towarowe skarżącej mieszczą się w bezwzględnej podstawie odmowy rejestracji wymienionej w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 z 14.01.1994, str. 1).


title: Sprawa C-531/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Marktgemeinde Straßwalchen i in./Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend (Środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Przedsięwzięcia podlegające lub niepodlegające obowiązkowi dokonania oceny — Odwierty rozpoznawcze — Punkt 14 załącznika I — Pojęcie „wydobycia […] gazu ziemnego do celów handlowych”  — Obowiązek dokonania oceny przy wydobyciu określonej ilości gazu — Punkt 2 lit. d) załącznika II — Pojęcie „głębokich wierceń”  — Punkt 1 załącznika III — Pojęcie „kumulacji z innymi przedsięwzięciami” )

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Marktgemeinde Straßwalchen i in./Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend
   (Sprawa C-531/13) (1)

   ((Środowisko naturalne - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Przedsięwzięcia podlegające lub niepodlegające obowiązkowi dokonania oceny - Odwierty rozpoznawcze - Punkt 14 załącznika I - Pojęcie „wydobycia […] gazu ziemnego do celów handlowych” - Obowiązek dokonania oceny przy wydobyciu określonej ilości gazu - Punkt 2 lit. d) załącznika II - Pojęcie „głębokich wierceń” - Punkt 1 załącznika III - Pojęcie „kumulacji z innymi przedsięwzięciami”))
   (2015/C 118/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marktgemeinde Straßwalchen, Heinrich Kornhuber, Helga Kornhuber, Karoline Pöckl, Heinze Kornhuber, Marianne Kornhuber, Wolfgang Kornhuber, Andrea Kornhuber, Alois Herzog, Elfriede Herzog, Katrin Herzog, Stefan Asen, Helmut Zopf, Ingrid Zopf, Silvia Zopf, Daniel Zopf, Maria Zopf, Anton Zopf sen., Paula Loibichler, Theresa Baumann, Josep Schindlauer, Christine Schindlauer, Barbara Schindlauer, Bernhard Schindlauer, Alois Mayrhofer, Daniel Mayrhofer, Georg Rindberger, Maria Rindlberger, Georg Rindlberger sen., Max Herzog, Romana Herzog, Michael Herzog, Markus Herzog, Marianne Herzog, Max Herzog sen., Helmut Lettner, Maria Lettner, Anita Lettner, Alois Lettner sen., Christian Lettner, Sandra Lettner, Anton Nagelseder, Amalie Nagelseder, Josef Nagelseder, Gabriele Schachinger, Thomas Schachinger, Andreas Schinagl, Michaela Schinagl, Lukas Schinagl, Michael Schinagl, Maria Schinagl, Josef Schinagl, Johannn Mayr, Christine Mayr, Martin Mayr, Christian Mayr, Johann Mayr sen., Gerhard Herzog, Anton Mayrhofer, Siegfried Zieher

      Strona pozwana: Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend

      przy udziale: Rohöl-Aufsuchungs AG

      Sentencja

               1)

               Punkt 14 załącznika I do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2009/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że odwiert rozpoznawczy taki jak ten, o którym mowa w postępowaniu głównym, mający służyć przeprowadzeniu próby wydobycia gazu ziemnego i ropy naftowej w celu zbadania rentowności handlowej złoża, nie jest objęty zakresem zastosowania tego przepisu.

               2)

               Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2009/31, w związku z pkt 2 lit. d) załącznika II do rzeczonej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne przez odwiert głęboki, taki jak odwiert rozpoznawczy, o którym mowa w postępowaniu głównym, może wynikać z tego przepisu. Właściwe władze krajowe powinny zatem szczegółowo zbadać, z uwzględnieniem kryteriów zawartych w załączniku III do dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2009/31, czy należy sporządzić ocenę oddziaływania na środowisko. W tym kontekście należy w szczególności zbadać, czy oddziaływanie odwiertów rozpoznawczych w związku z oddziaływaniem innych przedsięwzięć może mieć większą wagę niż przy ich braku. Ocena ta nie może zawężać się do granic gminy.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa T-163/15: Postanowienie Sądu z dnia 24 listopada 2015 r. – Delta Group agroalimentare/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Włoski rynek mięsa drobiowego — Nadzwyczajne środki wspierania w celu rozwiazywania szczególnych problemów dotyczących sektora mięsa drobiowego we Włoszech — Refundacje wywozowe w zakresie mięsa drobiowego z przeznaczeniem do niektórych państw afrykańskich — Odrzucenie złożonego przez skarżącą wniosku o zastosowanie środków nadzwyczajnych — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/57

         Postanowienie Sądu z dnia 24 listopada 2015 r. – Delta Group agroalimentare/Komisja
   (Sprawa T-163/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Włoski rynek mięsa drobiowego - Nadzwyczajne środki wspierania w celu rozwiazywania szczególnych problemów dotyczących sektora mięsa drobiowego we Włoszech - Refundacje wywozowe w zakresie mięsa drobiowego z przeznaczeniem do niektórych państw afrykańskich - Odrzucenie złożonego przez skarżącą wniosku o zastosowanie środków nadzwyczajnych - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2016/C 027/74)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Delta Group agroalimentare Srl (Porto Viro, Włochy) (przedstawiciel: V. Migliorini, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 9 lutego 2015 r. [Ares (2015) 528512], przekazanego w odpowiedzi na wniosek skarżącej o zastosowanie nadzwyczajnych środków wspierania rynku mięsa drobiowego na podstawie art. 219 ust. 1 lub art. 221 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347, s. 671).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Delta Group agroalimentare Srl pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


title: Sprawa T-195/11: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Cahier i in. przeciwko Radzie i Komisji

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/14

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Cahier i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-195/11)
   2011/C 173/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Marie Cahier (Montchaude, Francja), Robert Aubineau (Cierzac, Francja), Laurent Bigot (Saint Palais sur Mer, Francja), Pascal Bourdeau (Saintes Lheurine, Francja), Jacques Brard-Blanchard (Boutiers Saint Trojan, Francja), Olivier Charruaud (St Martial de Mirambeau, Francja), Daniel Chauvet (Saint Georges Antignac, Francja), Régis Chauvet (Marignac, Francja), Fabrice Compagnon (Avy, Francja), Francis Crepeau (Jarnac Champagne, Francja), Bernard Deborde (Arthenac, Francja), Chantal Goulard (Arthenac), Jean Pierre Gourdet (Moings, Francja), Bernard Goursaud (Brie sous Matha, Francja), Jean Gravouil (Saint Hilaire de Villefranche, Francja), Guy Herbelot (Echebrune, Francja), Rodrigue Herbelot (Echebrune), Sophie Landrit (Ozillac, Francja), Michel Mallet (Vanzac, Francja), Alain Marchadier (Villars en Pons, Francja), Michel Merlet (Jarnac Champagne), René Phelipon (Cierzac), Claude Potut (Avy), Philippe Pruleau (Saint Bonnet sur Gironde, Francja), Béatrice Rousseau (Gensac La Pallue, Francja), Jean-Christophe Rousseau (Segonzac, Francja), Françoise Rousseau (Burie, Francja), Pascale Rulleaud-Beaufour (Arthenac) i Alain Phelipon (Saintes, Francja) (przedstawiciel: C.-E. Gudin, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Pokrycie pełnej wartości szkód wynikających z nałożenia kar pieniężnych, a mianowicie:

                           —

                           53 600 EUR w odniesieniu do Jean-Marie Cahier;

                           —

                           105 100 EUR w odniesieniu do Roberta Aubineau;

                           —

                           240 500 EUR w odniesieniu do Laurenta Bigota;

                           —

                           111 100 EUR w odniesieniu do Pascala Bourdeau;

                           —

                           12 800 EUR w odniesieniu do Jacquesa Brard-Blancharda;

                           —

                           37 600 EUR w odniesieniu do Oliviera Charruauda;

                           —

                           122 100 EUR w odniesieniu do Daniela Chauveta;

                           —

                           40 500 EUR w odniesieniu do Régisa Chauveta;

                           —

                           97 100 EUR w odniesieniu do Fabrica Compagnona;

                           —

                           105 600 EUR w odniesieniu do Francisa Crepeau;

                           —

                           1 081 500 EUR w odniesieniu do Bernarda Deborde'a;

                           —

                           64 800 EUR w odniesieniu do Chantal Goulard;

                           —

                           94 400 EUR w odniesieniu do Jeana Pierra Gourdeta;

                           —

                           43 000 EUR w odniesieniu do Bernarda Goursauda;

                           —

                           82 100 EUR w odniesieniu do Jeana Gravouila;

                           —

                           20 500 EUR w odniesieniu do Guya Herbelota;

                           —

                           65 100 EUR w odniesieniu do Rodrigue'a Herbelota;

                           —

                           53 000 EUR w odniesieniu do Sophie Landrit;

                           —

                           39 500 EUR w odniesieniu do Michela Malleta;

                           —

                           332 500 EUR w odniesieniu do Alaina Marchadiera;

                           —

                           458 500 EUR w odniesieniu do Michela Merleta;

                           —

                           23 000 EUR w odniesieniu do René Phelipona;

                           —

                           85 100 EUR w odniesieniu do Clauda Potuta;

                           —

                           3 500 EUR w odniesieniu do Philippa Pruleau;

                           —

                           34 500 EUR w odniesieniu do Béatrice Rousseau;

                           —

                           38 070 EUR w odniesieniu do Jeana-Christopha Rousseau;

                           —

                           24 300 EUR w odniesieniu do Françoise Rousseau;

                           —

                           486 500 EUR w odniesieniu do Pascale Rulleaud-Beaufour;

                           —

                           10 500 EUR w odniesieniu do Alaina Phelipona;

               —

               zasądzenie zryczałtowanej kwoty 100 000 EUR w odniesieniu do każdego z 29 skarżących tytułem zadośćuczynienia za szkody niematerialne;

               —

               obciążenie Rady i Komisji całością kosztów i wydatków:

                           —

                           związanych z postępowaniem toczącym się przed Sądem Unii Europejskiej,

                           —

                           oraz związanych ze wszelkimi innymi postępowaniami wszczętymi przed sądami krajowymi.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą, że pozaumowna odpowiedzialność Unii Europejskiej powstała ze względu na poważne naruszenie art. 40 ust. 2 TFUE, gdyż art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (1), wprowadzonego w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1623/2000 (2) i utrzymanego w mocy rozporządzeniem Rady (WE) nr 479/2008 (3), nakłada na producentów wina wytwarzanego z winorośli o podwójnym zastosowaniu zakaz samodzielnej destylacji alkoholu w ilości przekraczającej ilość, jaka wykorzystywana jest zwykle przy produkcji wina oznaczonego nazwą pochodzenia.
   Władze krajowe systematycznie ścigały i karały skarżących za brak dostarczania do obowiązkowej destylacji w gorzelniach zatwierdzonych przez państwo wyprodukowanych ilości surowca przekraczających ilość, jaka wykorzystywana jest zwykle przy produkcji wina, które nie zostały przeznaczone na eksport do krajów trzecich jako wino.
   Skarżący podnoszą między innymi, że naruszone zostały całkowicie jasne i jednoznaczne przepisy prawa, w odniesieniu do których organy Unii nie dysponują zakresem uznania. Twierdzą, że naruszono zasady niedyskryminacji, pewności prawa, proporcjonalności, estoppel, domniemania niewinności, dobrej administracji, staranności i ochrony prawa własności, a także że w sposób nieuzasadniony naruszono swobodę produkcji i wprowadzania na rynek produktu przemysłowego oraz błędnie rozszerzono zastosowanie rozporządzenia, mającego na celu stabilizację rynku i zagwarantowanie producentów pewnego poziomu przychodów, o przypadki, w których producenci ci nie wystąpili z wnioskami o finansowanie.

      (1)  Dz.U. Dz 179, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych (Dz.U. L 194, s. 45).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 479/2008 z dnia 29 kwietnia 2008 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 3/2008 oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 i (WE) nr 1493/1999 (Dz.U. L 148, s. 1).


title: Sprawy połączone T-362/02, T-363/02, T-364/02, T-365/02, T-366/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 czerwca 2006 r. — Muswellbrook przeciwko OHIM-Nike (NIKE)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/31

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 czerwca 2006 r. — Muswellbrook przeciwko OHIM-Nike (NIKE)
   (Sprawy połączone T-362/02, T-363/02, T-364/02, T-365/02, T-366/02) (1)

   (2006/C 190/56)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003


title: Sprawa T-59/12: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2012 r. — Planet przeciwko Komisji

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/26

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2012 r. — Planet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-59/12)
   2012/C 118/45
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: PLANET AE Anonymi Etaireia parochis Symvouleftikon Ypiresion (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska
   Żądania
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że opóźnienie w zapłacie przez Komisję ostatniej transzy finansowania na rzecz skarżącej w ramach umowy dotyczącej projektu „Collaboration Environment for Strategic Innovation (Laboranova)”, to jest kwoty 20 665,17 EUR, stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych oraz o nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 20 665,17 EUR z tytułu wydatków poniesionych przez skarżącą w czwartym okresie odniesienia projektu Laboranova, powiększonej o odsetki począwszy od dnia 12 października 2011 r.;

               —

               stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana zwrócić Komisji zaliczki w wysokości 39 657,30 EUR za okres P4 projektu Laboranova;

               —

               zobowiązanie Komisji do zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 30 000,00 EUR tytułem naprawienia szkody wyrządzonej reputacji zawodowej, poniesionej przez skarżącą wskutek naruszenia tajemnicy zawodowej przez Komisję, wraz z odsetkami wyrównawczymi począwszy od dnia 6 października 2011 r. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie oraz odsetkami za opóźnienie począwszy od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie do momentu całkowitej zapłaty, i

               —

               obciążenie Komisji kosztami skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca przedstawia dwa żądania.
   W pierwszej kolejności, skarżąca przedstawia żądanie na podstawie art. 272 TFUE oparte na odpowiedzialności Komisji wynikającej z umowy nr 035262 dotyczącej wykonania projektu „Collaboration Environment for Strategic Innovation (Laboranova)”. W szczególności skarżąca utrzymuje, że choć wykonała ona w pełni i należycie swoje zobowiązania umowne, Komisja, nie mając do tego prawa i z naruszeniem wspomnianej umowy oraz zasady dobrej wiary, odrzuciła wydatki skarżącej za okres P4 i zawiesiła płatność na jej rzecz. Z tego powodu skarżąca utrzymuje, że Komisja jest zobowiązana wypłacić jej kwotę 20 665,17 EUR, powiększoną o odsetki przewidziane w klauzuli II 28 ust. 7 załącznika II do umowy począwszy od dnia 12 października 2011 r., oraz że Komisja nie jest uprawniona do żądania od Planet zwrotu zaliczki za okres P4 w wysokości 39 657,30 EUR.
   W drugiej kolejności skarżąca przedstawia żądanie na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE oparte na odpowiedzialności pozaumownej Komisji. W szczególności skarżąca utrzymuje, że Komisja, informując koordynatora projektu o przeprowadzaniu audytu finansowego wobec skarżącej, naruszyła ewidentnie przepisy dotyczące ochrony tajemnicy zawodowej, szkodząc tym samym reputacji zawodowej skarżącej. Z tego powodu skarżąca domaga się naprawienia poniesionej przez nią szkody niematerialnej wraz z odsetkami (odsetkami wyrównawczymi za okres od dnia niezgodnego z prawem udzielenia wspomnianej informacji do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie oraz do momentu całkowitej zapłaty należnego zadośćuczynienia), zastrzegając sobie wyraźnie prawo do żądania odszkodowania z tytułu ewentualnych szkód materialnych powstałych wskutek bezprawnego zachowania Komisji.


title: Sprawa T-11/15: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2015 r. – Internet Consulting/OHIM – Provincia Autonoma di Bolzano-Alto Adige (SUEDTIROL)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/50

      Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2015 r. – Internet Consulting/OHIM – Provincia Autonoma di Bolzano-Alto Adige (SUEDTIROL)
      (Sprawa T-11/15)
      (2015/C 073/61)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Internet Consulting GmbH (Brunico, Włochy) (przedstawiciel: adwokaci L. Miori i A. Bertella)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Provincia Autonoma di Bolzano-Alto Adige (Bolzano, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy „SUEDTIROL” – Wspólnotowy znak towarowy nr 2 826 931

         Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Wielkiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2014 r. w sprawie R 574/2013-G

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności lub całkowitą zmianę zaskarżonej decyzji Wielkiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2014 r., doręczonej w dniu 13 listopada 2014 r., oddalającej w każdym wypadku wysunięte przez Provincia Autonoma di Bolzano żądanie unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego Suedtirol;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego przed OHIM oraz kosztami niniejszego postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie lub błędne zastosowanie art. 5 i 56 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

                  —

                  naruszenie i błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c), art. 12 i 52 tego rozporządzenia.


title: Sprawa T-429/09: Postanowienie Sądu z dnia 14 marca 2011 r. — Campailla przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Termin przedawnienia — Artykuł 46 statutu Trybunału — Niedopuszczalność)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/17

         Postanowienie Sądu z dnia 14 marca 2011 r. — Campailla przeciwko Komisji
   (Sprawa T-429/09) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Termin przedawnienia - Artykuł 46 statutu Trybunału - Niedopuszczalność)
   2011/C 139/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Massimo Campailla (Boulogne-sur-Mer, Francja) (przedstawiciele: początkowo P. Goergen, a następnie G. Reuter i C. Verbruggen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie mająca na celu uzyskanie naprawienia szkody poniesionej według twierdzeń skarżącego ze względu na odmowę Komisji wzięcia udziału w sporze między skarżącym a władzami Kamerunu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Massimo Campailla ponosi własne koszty, a także zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-401/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Opodatkowanie — Szósta dyrektywa VAT — Świadczenie usług — Wykonawca testamentu — Miejsce wykonania świadczenia — Artykuł 9 ust.1 i 2 lit. e))

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-401/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Opodatkowanie - Szósta dyrektywa VAT - Świadczenie usług - Wykonawca testamentu - Miejsce wykonania świadczenia - Artykuł 9 ust.1 i 2 lit. e))
   (2008/C 22/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: M. Lumma, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Usługi świadczone przez wykonawców testamentu na rzecz klientów mających miejsce zamieszkania lub siedzibę poza terytorium Wspólnoty lub podatników mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Wspólnoty, lecz poza terytorium państwa usługodawcy — Miejsce świadczenia usług — Uznanie za działalność wykonawcy testamentu.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, także kosztami poniesionymi przez Republikę Federalną Niemiec.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-470/14: Wyrok Sądu z dnia 22 października 2015 r. – Hewlett Packard Development Company/OHIM (ELITEPAD) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ELITEPAD — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/30

         Wyrok Sądu z dnia 22 października 2015 r. – Hewlett Packard Development Company/OHIM (ELITEPAD)
   (Sprawa T-470/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ELITEPAD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 406/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hewlett Packard Development Company LP (Houston, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i H. Lauf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 marca 2014 r. (sprawa R 884/2013-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ELITEPAD jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hewlett Packard Development Company LP zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa T-476/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/65

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER)
   (Sprawa T-476/09)
   2010/C 24/115
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda, G. Macías Bonilla, H.L. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bricocenter Italia Srl [Rozzano Milanofiori (Mediolan), Włochy]

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2009 r. w sprawie R 1006/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej (OHIM) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bricocenter Italia S.r.l.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BRICOCENTER” (zgłoszenie nr 4 934 212) dla usług z klasy 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne wspólnotowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 3 262 623) i „ATB CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 989 046) dla usług z klas 35, 37 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: Błędne wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-346/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — SICAV GA Fund B przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — SICAV GA Fund B przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État
   (Sprawa C-346/11)
   2011/C 269/72
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strona skarżąca: SICAV GA Fund B

      Strona pozwana Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy razem z sytuacją przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (OPCVM) należy brać pod uwagę sytuację udziałowców?

               2)

               Jeżeli tak to w jakich warunkach sporne pobranie podatku u źródła mogłoby być uważane za zgodne z zasadą swobodnego przepływu kapitału?


title: Sprawa T-326/15: Postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2016 r. – Dima/EUIPO (Kształt pudełka złożonego z dwóch otwartych sześcianów) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego — Kształt pudełka złożonego z dwóch otwartych sześcianów — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/21

         Postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2016 r. – Dima/EUIPO (Kształt pudełka złożonego z dwóch otwartych sześcianów)
   (Sprawa T-326/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt pudełka złożonego z dwóch otwartych sześcianów - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2016/C 222/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dima Verwaltungs GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kerkhoff)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: początkowo A. Graul i A. Schifko, następnie A. Graul i M. Fischer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2015 r. (sprawa R 2567/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt pudełka złożonego z dwóch otwartych sześcianów jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dima Verwaltungs GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa T-429/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Trubowest Handel i Makarov przeciwko Radzie i Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Cła antydumpingowe — Rozporządzenie antydumpingowe (WE) nr 2320/97 — Koszty adwokackie powstałe na szczeblu krajowym — Niedopuszczalność — Szkoda materialna i niematerialna — Związek przyczynowy)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/43

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Trubowest Handel i Makarov przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-429/04) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Cła antydumpingowe - Rozporządzenie antydumpingowe (WE) nr 2320/97 - Koszty adwokackie powstałe na szczeblu krajowym - Niedopuszczalność - Szkoda materialna i niematerialna - Związek przyczynowy)
   (2008/C 209/74)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Trubowest Handel GmbH (Kolonia, Niemcy) i Viktor Makarov (Kolonia) (przedstawiciele: K. Adamantopoulos i E. Petritsi, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa, adwokata) i Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Khan i T. Scharf, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o odszkodowanie z tytułu szkody rzekomo poniesionej przez skarżących wskutek przyjęcia rozporządzenia Rady (WE) nr 2320/1997 z dnia 17 listopada 1997 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej, oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1189/93 i kończącego postępowanie wobec takiego przywozu pochodzącego z Republiki Chorwackiej (Dz.U. 1997 L 322, s. 1).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Trubowest Handel GmbH i Victor Makarov ponoszą własne koszty oraz koszty Rady i Komisji.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005.


title: Sprawa T-618/16: Postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2017 r. – Dreimane/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Obliczenie lat służby uprawniających do emerytury — Artykuł 90 ust. 2 regulaminu — Termin — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/19

         Postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2017 r. – Dreimane/Komisja
   (Sprawa T-618/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Obliczenie lat służby uprawniających do emerytury - Artykuł 90 ust. 2 regulaminu - Termin - Oczywista niedopuszczalność))
   (2017/C 202/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sandra Dreimane (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Ābiks)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 270 TFUE i mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ustalającej doliczenie lat służby uprawniających do emerytury, jakie należy uwzględnić w systemie emerytalnym instytucji Unii Europejskiej w następstwie wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącą przed objęciem stanowiska w służbie na rzecz Unii, oraz po drugie, naprawienie szkody, jaką skarżąca miała ponieść ze względu na nieprzestrzeganie przez Komisję rozsądnego terminu rozpatrzenia tego wniosku o przeniesienie uprawnień.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonego przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Sandra Dreimane pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016 (sprawa pierwotnie wniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-48/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-490/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Notartel przeciwko OHIM — SAT.1 SatellitenFernsehen (R.U.N.)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/45

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Notartel przeciwko OHIM — SAT.1 SatellitenFernsehen (R.U.N.)
   (Sprawa T-490/07)
   (2008/C 64/75)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Notartel SpA — societa' informatica del Notariato (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Bosshard i M. Balestriero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: SAT.1 Satelliten Fernsehen GmbH (Berlin, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 października 2007 r. w sprawie R 1267/2006-4 w części, w której uwzględniono w niej wniesiony sprzeciw;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 października 2007 r. w sprawie R 1267/2006-4 w części, w której uwzględniono w niej sprzeciw w odniesieniu do zgłoszonego znaku towarowego w klasie 38;

               —

               w każdym przypadku, odrzucenie wszelkich przyszłych odwołań lub wniosków poprzez wydanie rozstrzygnięcia skutecznego wobec wszystkich stron postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, które nie biorą udziału w niniejszym postępowaniu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „R.U.N.” (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1.069.863) dla usług z klas 35, 38 i 42 w zakresie, w jakim mowa o nim w niniejszej sprawie).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: SAT.1 Satelliten Fernsehen GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy i wspólnotowy znak towarowy „ran” dla towarów i usług z klas 9, 35, 38, 41 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania w części odnoszącej się do niektórych usług z klas 38 i 42.

      Podniesione zarzuty: Zaskarżona decyzja zawiera logiczną sprzeczność. Izba Odwoławcza przywołała w niej szereg prawidłowych zasad prawnych, które uznała za wiążące przy ocenie podobieństwa oznaczeń oraz towarów lub usług na potrzeby zbadania, czy występuje podstawa odmowy rejestracji wymieniona w art. 73 część pierwsza rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, lecz następnie zastosowała ona zupełnie inne kryteria dla oceny badanego przypadku. Ta logiczna sprzeczność stanowi zatem bądź to naruszenie prawa polegające na zastosowaniu innych zasad prawnych niż te (właściwe), które zostały wymienione w uzasadnieniu decyzji, bądź wewnętrznie sprzeczne i niedostateczne uzasadnienie decyzji.


title: Sprawa C-30/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Linköpings tingsrätt (Szwecja) w dniu 19 stycznia 2010 r. — Lotta Andersson przeciwko Staten genom Kronofogdemyndigheten i Jönköping, Tillsynsmyndigheten

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Linköpings tingsrätt (Szwecja) w dniu 19 stycznia 2010 r. — Lotta Andersson przeciwko Staten genom Kronofogdemyndigheten i Jönköping, Tillsynsmyndigheten
   (Sprawa C-30/10)
   2010/C 100/26
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Linköpings tingsrätt

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lotta Andersson

      Strona pozwana: Staten genom Kronofogdemyndigheten i Jönköping, Tillsynsmyndigheten

      Pytanie prejudycjalne

   Czy norma krajowa, która wyklucza pracownika z kręgu osób mających prawo pierwszeństwa na tej podstawie, że ten pracownik sam lub wraz ze swymi bliskimi krewnymi, w okresie krótszym niż sześć miesięcy przed wystąpieniem z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, był posiadaczem istotnej części przedsiębiorstwa pracodawcy i miał znaczący wpływ na jego działalność jest zgodna z art. 10 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/74/WE z dnia 23 września 2002 r. (1) zmieniająca dyrektywę Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy? (2)

      (1)  Dz.U. L 270, s. 10.

      (2)  Dz.U. L 283, s. 23.


title: Sprawa T-195/06: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Solvay Solexis przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Czas trwania naruszenia — Pojęcie porozumienia i uzgodnionej praktyki — Dostęp do akt — Grzywny — Równość traktowania — Obwieszczenie w sprawie współpracy — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/22

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Solvay Solexis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-195/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenek wodoru i nadboran sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Czas trwania naruszenia - Pojęcie porozumienia i uzgodnionej praktyki - Dostęp do akt - Grzywny - Równość traktowania - Obwieszczenie w sprawie współpracy - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 226/42
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Solvay Solexis SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: T. Salonico i G.L. Zampa, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Di Bucci i F. Amato, a następnie V. Di Bucci i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Z jednej strony, stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran) oraz — z drugiej strony — obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Solvay Solexis SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-425/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/53

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-425/05) (1)

   (2006/C 326/109)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.02.2006.


title: Sprawa F-97/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2010 r. — Füller-Tomlinson przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Były członek personelu tymczasowego — Choroba zawodowa — Uszczerbek na zdrowiu fizycznym i psychicznym — Czas trwania postępowania mającego na celu uznanie choroby za chorobę zawodową)

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/32

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2010 r. — Füller-Tomlinson przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-97/08) (1)

   (Służba publiczna - Były członek personelu tymczasowego - Choroba zawodowa - Uszczerbek na zdrowiu fizycznym i psychicznym - Czas trwania postępowania mającego na celu uznanie choroby za chorobę zawodową)
   2010/C 274/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Paulette Füller-Tomlinson (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: K. Zejdová i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji określającej na 20 % stopień częściowej trwałej niezdolności do pracy w następstwie choroby o podłożu zawodowym, na którą cierpi skarżąca, oraz posiłkowo zasądzenie od pozwanego zapłaty pewnej kwoty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Paulette Füller-Tomlinson zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009, s. 76.


title: Sprawa T-617/11: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — Meyr-Melnhof Karton przeciwko OHIM Stora Enso (SILVAWHITE)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/37

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — Meyr-Melnhof Karton przeciwko OHIM Stora Enso (SILVAWHITE)
   (Sprawa T-617/11)
   2012/C 32/73
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Meyr-Melnhof Karton AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci P. Baronikians i N. Wittich)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Stora Enso Oyj (Helsinki, Finlandia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 września 2011 r. w sprawie R 2139/2010-2;

               —

               oddalenie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego nr 8197469; oraz

               —

               obciążenie OHIM poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowań przed OHIM i Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SILVAWHITE” dla towarów należących do klasy 16 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8197469

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Stora Enso Oyj

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Finlandii słowny znak towarowy nr 231953 „SILVAPRESS” dla towarów z klasy 16; słowny międzynarodowy znak towarowy nr 872793 „SILVAPRESS” dla towarów z klasy 16

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku wcześniejszego znaku towarowego i zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-412/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 10 lipca 2017 r. – Bundesrepublik Deutschland/Touring Tours und Travel GmbH

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 10 lipca 2017 r. – Bundesrepublik Deutschland/Touring Tours und Travel GmbH
   (Sprawa C-412/17)
   (2017/C 330/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana i wnosząca kasację: Bundesrepublik Deutschland

      Strona skarżąca i druga strona postępowania kasacyjnego: Touring Tours und Travel GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 67 ust. 2 TFUE oraz art. 22 i 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu państwa członkowskiego, w wyniku którego przedsiębiorstwa autobusowe prowadzące regularne przewozy przez wewnętrzną granicę Schengen zobowiązane są do kontrolowania dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy swoich pasażerów przed przekroczeniem granicy wewnętrznej, aby przeciwdziałać przewozowi cudzoziemców bez paszportu i dokumentu pobytowego na obszar Republiki Federalnej Niemiec?
               W szczególności:

                           a)

                           Czy generalny obowiązek ustawowy lub administracyjne zobowiązanie skierowane do indywidualnych przewoźników, by nie przewozili na obszar Republiki Federalnej Niemiec cudzoziemców bez wymaganego paszportu lub wymaganego dokumentu pobytowego, które można spełnić tylko poprzez prowadzoną przez przewoźnika kontrolę dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy wszystkich pasażerów przed przekroczeniem granicy wewnętrznej, stanowią odprawę graniczną osób na granicach wewnętrznych w rozumieniu art. 22 kodeksu granicznego Schengen lub czy są one równoważne z taką odprawą?

                           b)

                           Czy nałożenie obowiązków, o których mowa w pytaniu pierwszym, należy oceniać w świetle art. 23 lit. a) kodeksu granicznego Schengen, chociaż przewoźnicy nie wykonują „uprawnień policyjnych” w rozumieniu tego przepisu i poprzez nałożenie przez państwo obowiązku prowadzenia kontroli nie zostają też formalnie upoważnieni do wykonywania prerogatyw władzy publicznej?

                           c)

                           W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy uwzględniając kryteria określone w art. 23 lit. a) zdanie drugie kodeksu granicznego Schengen, wymagane od przewoźników kontrole stanowią niedopuszczalny środek o skutku równoważnym z odprawą graniczną?

                           d)

                           Czy nałożenie obowiązków, o których mowa w pytaniu pierwszym, w zakresie w jakim dotyczą przedsiębiorstw autobusowych prowadzących regularne przewozy, należy oceniać w świetle art. 23 lit. b) kodeksu granicznego Schengen, zgodnie z którym uprawnienie przewoźników do prowadzenia kontroli bezpieczeństwa osób w portach i na lotniskach nie wpływa na zakaz kontroli granicznej na granicach wewnętrznych? Czy wynika z tego niedopuszczalność kontroli w rozumieniu pytania pierwszego również poza portami i lotniskami, jeżeli nie stanowią one kontroli bezpieczeństwa i nie są przeprowadzane również w stosunku do osób podróżujących po terytorium danego państwa członkowskiego?

               2)

               Czy art. 22 i 23 kodeksu granicznego Schengen dopuszczają uregulowania krajowe, na podstawie których w celu spełnienia obowiązku można wydać zarządzenie nakładające zakaz pod karą grzywny na przedsiębiorstwo autobusowe, jeżeli w wyniku braku kontroli na obszar Republiki Federalnej Niemiec przewożeni są również cudzoziemcy bez paszportu i dokumentu pobytowego?

      (1)  Dz.U. L 77, s. 1.


title: Sprawa T-137/08: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2008 r. — BCS SpA przeciwko OHIM — Deere (Kombinacja kolorów zielonego i żółtego)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/33

         Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2008 r. — BCS SpA przeciwko OHIM — Deere (Kombinacja kolorów zielonego i żółtego)
   (Sprawa T-137/08)
   (2008/C 142/60)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: BCS SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Franzosi, V. Jandoli, F. Santonocito)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Deere & Company (Moline, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 16 stycznia 2008 r. w sprawie R 0222/2007-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy składający się z kombinacji kolorów zielonego i żółtego, zarejestrowany dla towarów z klas 7 i 12 — wspólnotowy znak towarowy nr 63 289

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Deere & Company

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 3, art. 52 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 i art. 73 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ:

               —

               Izba Odwoławcza powinna była bardzo rygorystycznie zinterpretować art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 i w związku z tym powinna była nałożyć na drugą stronę postępowania rygorystyczny ciężar dowodu;

               —

               Izba Odwoławcza nie uznała faktycznego pierwszeństwa znaku towarowego skarżącej; oraz

               —

               Izba Odwoławcza posłużyła się w decyzji sprzecznym tokiem rozumowania.


title: Sprawa C-210/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Glaxosmithline Biologicals SA, Glaxosmithkline Biologicals, Niederlassung der Smithkline Beecham Pharma GmbH & Co. KG przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Glaxosmithline Biologicals SA, Glaxosmithkline Biologicals, Niederlassung der Smithkline Beecham Pharma GmbH & Co. KG przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks
   (Sprawa C-210/13)
   2013/C 189/15
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Glaxosmithline Biologicals SA, Glaxosmithkline Biologicals, Niederlassung der Smithkline Beecham Pharma GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy adjuwant, który samodzielnie nie posiada efektu terapeutycznego, ale który zwiększa efekt terapeutyczny antygenu w połączeniu z tym antygenem w szczepionce, stanowi „aktywny składnik” w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia 469/2009/WE (1)?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy połączenie takiego adjuwantu z antygenem można jednak uznać za „mieszaninę aktywnych składników” w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia 469/2009/WE?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 152, s. 1).


title: Sprawa T-239/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Alofs przeciwko Komisji

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/30

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Alofs przeciwko Komisji
   (Sprawa T-239/99) (1)

   (2006/C 261/58)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby w powiększonym składzie zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2000 r.


title: Sprawa T-302/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 października 2008 r. — Motorpress przeciwko OHIM — Sony Computer Entertainment Europe

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/65

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 października 2008 r. — Motorpress przeciwko OHIM — Sony Computer Entertainment Europe
   (Sprawa T-302/07) (1)

   (2008/C 301/124)

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa C-555/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Leiria (Portugalia) w dniu 28 października 2015 r. – Bernard Jean Marie Gabarel/Fazenda Pública

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Leiria (Portugalia) w dniu 28 października 2015 r. – Bernard Jean Marie Gabarel/Fazenda Pública
   (Sprawa C-555/15)
   (2016/C 016/25)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo e Fiscal de Leiria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bernard Jean Marie Gabarel

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do celów wykładni art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112 (1) terapie z zakresu medycyny niekonwencjonalnej, w szczególności osteopatię, należy kwalifikować jako działalność paramedyczną?

               2)

               Czy podatnika posiadającego zgodnie z ustawodawstwem krajowym uprawnienia do wykonywania działalności paramedycznej – a mianowicie fizjoterapii – który w ramach swojej działalności zawodowej w zakresie ochrony zdrowia stosuje terapie właściwe albo fizjoterapii, albo osteopatii, bez rozróżnienia lub w sposób komplementarny, należy kwalifikować, do celów stosowania art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112 i w konsekwencji do celów stosowania art. 9 portugalskiej ustawy o podatku VAT, jako osobę wykonującą zawód związany ogólnie z działalnością paramedyczną i z tego powodu zwolnioną z płacenia podatku VAT?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-252/15: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2015 r. – Ferrovial i in./Komisja

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/35

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2015 r. – Ferrovial i in./Komisja
   (Sprawa T-252/15)
   (2015/C 245/41)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ferrovial, SA (Madryt, Hiszpania), Ferrovial Servicios, SA (Madryt, Hiszpania), Amey UK plc (Oksford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Muñoz Pérez i M. Linares Gil, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 października 2014 r. w dokumencie C(2014) 7280 w sprawie wdrożonej przez Hiszpanię pomocy państwa SA 35550 (13/C) (ex 13/NN) (ex 12/CP);

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 2 wspomnianej decyzji i

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest tożsama z decyzją będącą przedmiotem spraw T-826/14 Hiszpania/Komisja i T-12/15 Banco de Santander i Santusa/Komisja.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 296 TFUE ze względu na brak uzasadnienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ analizowany środek nie zawiera według skarżących elementów właściwych pojęciu pomocy państwa.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 108 ust. 3 TFUE, art. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE i art. 4 ust. 1 rozporządzenia [Komisji] (WE) nr 794/2004 [z dnia 21 kwietnia 2004 r.] w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 659/1999, ponieważ analizowany środek nie stanowi pomocy nowej, przyznanej bezprawnie i niezgodnej z rynkiem wewnętrznym.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nieważności art. 4 ust. 2 decyzji trzeciej z powodu naruszenia art. 14 ust. 1 rozporządzenia 659/1999 ze względu na nieograniczenie nakazu odzyskania pomocy w takim samych zakresie, w jakim dokonano tego w dwóch pierwszych decyzjach (nabycia przed dniem 21 grudnia 2007 r.).

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nieważności art. 4 decyzji trzeciej (nakaz odzyskania pomocy) z powodu naruszenia art. 14 ust. 1 rozporządzenia 659/1999 ze względu na niewyłączenie z nakazu odzyskania pomocy transakcji pośrednich dokonanych przed dniem 10 marca 2005 r.


title: Sprawa C-475/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lipca 2010 r. w sprawie T-571/08 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 1 października 2010 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/21

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lipca 2010 r. w sprawie T-571/08 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 1 października 2010 r. przez Republikę Federalną Niemiec
   (Sprawa C-475/10 P)
   ()
   2010/C 328/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller i N. Graf Vitzthum, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie T-571/08 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszego odwołania jest postanowienie Sądu, którym odrzucił jako niedopuszczalną skargę wnoszącej odwołanie na nakaz udzielenia informacji Komisji z dnia 30 października 2008 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa dla Deutsche Post AG (zwanej dalej „DPAG”) w ramach postępowania wpadkowego.
   Komisja nakazała w zaskarżonej decyzji, aby wnosząca odwołanie udzieliła informacji dotyczących całości kosztów i przychodów DPAG w latach 1989–2007, chociaż prywatyzacja DPAG, w ramach której miały zasadniczo miejsce kwestionowane płatności, zakończyła się już w 1994 r. Zamiast wyjaśnić najpierw wstępną kwestię prawną, które okresy należy faktycznie uwzględnić, bez względu na związane z tym nakłady Komisja zażądała od razu informacji dotyczących przychodów i kosztów DPAG za cały okres od prywatyzacji do chwili obecnej. Takim postępowaniem Komisja w nieproporcjonalny sposób obciążyła wnoszącą odwołanie i zainteresowane przedsiębiorstwo.
   Zasadniczego wyjaśnienia przez Trybunał wymaga to, czy w ramach postępowania dotyczącego pomocy państwa Komisja może zobligować państwo członkowskie faktycznie w dowolnym zakresie do udzielenia informacji, nie podlegając przy tym bezpośredniej kontroli sądowej. Jeżeli słuszne jest stanowisko Sądu, iż tego rodzaju decyzje nie są zaskarżalne, państwa członkowskie i zainteresowane przedsiębiorstwa musiałyby zawsze najpierw dokonać znacznego — również finansowego — nakładu, aby sprostać odpowiednim nakazom, chociaż uważają je za sprzeczne z prawem. Ponadto istnieje niebezpieczeństwo ujawnienia tajemnic handlowych, których znajomość może nie mieć żadnego znaczenia dla postępowania dotyczącego pomocy państwa.
   Zaskarżone postanowienie Sądu narusza prawo pod wieloma względami.
   Po pierwsze, Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia aktu zaskarżalnego i nie uwzględnił orzecznictwa w tym zakresie, badając zaskarżony akt „na podstawie jego treści”. Badanie aktu na podstawie jego skutków materialnoprawnych ma bowiem znaczenie tylko wtedy, gdy brak jest decyzji, która już ze względu na jej formę prawną ma charakter wiążący. Ponieważ jednak moc obowiązująca decyzji Komisji wydanej na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 wynika już z jej formy prawnej, nie ma konieczności dalszego badania, czy zgodnie z wolą autora środek ten miał konkretnie na celu wywołanie skutków prawnych dla wnoszącej odwołanie.
   Po drugie, Sąd błędnie ocenił tymczasowy charakter nakazu udzielenia informacji, dochodząc do błędnego wniosku — odwołując się do orzecznictwa dotyczącego dopuszczalności skargi na wszczęcie postępowania wyjaśniającego w prawie konkurencji — że ostateczny charakter decyzji jest również rozstrzygający dla dopuszczalności skargi na kwestionowany tu nakaz Komisji.
   Po trzecie, Sąd błędnie ocenił skutki prawne nakazu udzielenia informacji, nie uwzględniwszy, że dany środek wywiera wiążące skutki prawne wtedy, gdy narusza interesy adresata poprzez ingerencję w jego sytuację prawną. Ma to miejsce w przypadku nakazu udzielenia informacji, gdyż niezastosowanie się do niego pociąga za sobą sankcje. Polegają one z jednej strony na tym, że państwu członkowskiemu odmawia się powołania się na niepełny charakter podstawy faktycznej, a Komisji zezwala się na rozstrzygnięcie na podstawie dostępnych akt sprawy. Z drugiej strony wiąże się z tym obniżenie poziomu dowodu, od którego Komisja może założyć, że wskazane przez nią okoliczności zostały udowodnione. Oznacza to polepszenie pozycji procesowej Komisji, z którym wiąże się pogorszenie pozycji danego państwa członkowskiego w formalnym postępowaniu wyjaśniającym. Poprzez nakaz udzielenia informacji wnosząca odwołanie została postawiona przed wyborem: albo naruszy swoje zobowiązania, przez co jednak odmawia się jej powołania się na niepełny charakter podstawy faktycznej i obniża się poziom dowodu po stronie Komisji, albo w celu zachowania swoich praw obrony jest faktycznie zmuszona do przekazania informacji w nieproporcjonalnej ilości. Obok doznanego uszczerbku prawnego pojawia się przy tym zawsze nadzwyczajny nakład czasowy i finansowy, który nie zostanie zrekompensowany. Także niezależnie od niniejszego postępowania nakaz udzielenia informacji może pociągać za sobą skutki prawne dla danego państwa członkowskiego w ten sposób, że niezastosowanie się do niego może prowadzić do postępowania w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom na podstawie art. 258 TFUE, a w skrajnym przypadku do postępowania o nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 260 TFUE.
   Po czwarte orzeczenie Sądu narusza zasadę państwa prawa i skutecznej ochrony prawnej poprzez to, że jedyną ochronę przed nadmiernym nakazem udzielenia informacji widzi w niezastosowaniu się do niego. Takie postępowanie nie jest racjonalne i narusza wspomniane zasady. Ochrony prawnej przed bezprawnymi nakazami udzielenia informacji nie można uzależniać od tego, by państwo członkowskie się do nich nie zastosowało. Możliwość zaskarżenia nakazu udzielenia informacji stanowi jedyny środek dla tego, by obowiązku lojalności państwa członkowskiego nie wystawiać na nieograniczony zakres uznania Komisji, a Komisji umożliwia ze swej strony zachować obowiązek lojalnej współpracy z państwami członkowskimi.
   W końcu Sąd błędnie ocenił kompetencje w sprawach dotyczących pomocy państwa, orzekając, że ochrona przed nieograniczonym nakazem udzielenia informacji ma polegać na odmowie przekazania informacji przez państwo członkowskie, które jego zdaniem nie są konieczne do ustalenia stanu faktycznego. Wiąże się z tym obce podziałowi kompetencji w prawie pomocy państwa przeniesienie obowiązku ustalenia stanu faktycznego i określenia przedmiotu postępowania na państwa członkowskie. To przeniesienie kompetencji, do którego zmierza Sąd, narusza podział kompetencji określony w art. 107 i 108 TFUE, nakłada na państwa członkowskie ryzyko błędnej oceny i zwalnia Komisję we wskazanym stopniu z obowiązku starannego ustalenia stanu faktycznego w postępowaniu administracyjnym.


title: Sprawa T-267/06: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Korekty finansowe — Owoce i warzywa — Składowanie wołowiny w magazynach państwowych)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/20

         Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-267/06) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Korekty finansowe - Owoce i warzywa - Składowanie wołowiny w magazynach państwowych)
   2012/C 89/31
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Cattabriga i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2006/554/WE z dnia 27 lipca 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 218, s. 12), w zakresie w jakim wyłącza ona niektóre wydatki poniesione przez Republikę Włoską w sektorze owoców i warzyw oraz na składowanie wołowiny w magazynach państwowych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa C-475/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek od energii elektrycznej — Dyrektywa 2003/96/WE — Artykuł 21 ust. 5 akapit pierwszy — Moment, w którym podatek staje się wymagalny)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-475/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek od energii elektrycznej - Dyrektywa 2003/96/WE - Artykuł 21 ust. 5 akapit pierwszy - Moment, w którym podatek staje się wymagalny)
   (2009/C 82/09)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Mölls oraz K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: T. Kozek, M. Dowgielewicz, M. Jarosz oraz A. Rutkowska, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych celem zastosowania się do art. 21 ust. 5 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51) — Moment wymagalności podatku od energii elektrycznej
   Sentencja

               1)

               Poprzez zaniechanie dostosowania do dnia 1 stycznia 2006 r. swojego systemu opodatkowania energii elektrycznej do wymogów art. 21 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienionej dyrektywą Rady 2004/74/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., w zakresie określenia momentu, w którym podatek od energii elektrycznej staje się wymagalny, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa C-357/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 września 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 września 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-357/08) (1)

   2010/C 11/34

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 55 z 7.3.2009 .

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/1

         (2009/C 69/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 55 z 7.3.2009.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

      Dz.U. C 32 z 7.2.2009.

      Dz.U. C 19 z 24.1.2009.

      Dz.U. C 6 z 10.1.2009.

      Dz.U. C 327 z 20.12.2008.

      Dz.U. C 313 z 6.12.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-30/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Słowacja) w dniu 23 stycznia 2012 r. — Valeria Marcinová przeciwko Pohotovosť, s.r.o.

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Słowacja) w dniu 23 stycznia 2012 r. — Valeria Marcinová przeciwko Pohotovosť, s.r.o.
   (Sprawa C-30/12)
   2012/C 98/27
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Okresný súd Prešov

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Valeria Marcinová

      Strona pozwana: Pohotovosť, s.r.o.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 38 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 169 TFUE, sprzeciwiają się stosowaniu przepisów krajowych, na mocy których, zgodnie z umową o zajęciu wynagrodzenia, dokonuje się względem konsumenta zajęcia wynagrodzenia, bez przeprowadzenia kontroli sądowej nieuczciwych postanowień umowy, przy czym konsument nie ma bezpośredniej możliwości doprowadzenia do zaprzestania takiego zajęcia.


title: Sprawa T-500/09: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/46

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-500/09)
   2010/C 37/66
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: L. Ventrella, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7044 wersja ostateczna z dnia 24 września 2009 r., notyfikowanej w dniu 25 września 2009 r., wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), w części wskazanej dokładniej w żądaniach skargi, w której dokonała w odniesieniu do Włoch dla lat gospodarczych 2005 i 2006

                           —

                           ryczałtowych korekt finansowych (5 %) z powodu rzekomych nieprawidłowości w kontrolach sektora owoców i warzyw — przetwórstwo owoców cytrusowych na kwotę ogółem 3 539 679,81 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi Republika Włoska podnosi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych (art. 253 WE), jeżeli chodzi o brak uzasadnienia, oraz naruszenie zasady proporcjonalności.
   Należy wyjaśnić w tym względzie, że Komisja dokonała korekty niektórych dotacji do przetwórstwa owoców cytrusowych [z tego względu, że] nie prowadzono odpowiednich kontroli zgodności produktu powierzonego organizacjom producenckim i przetwórcom, jak również zgodności produktu przekazanego do przetworzenia i produktu końcowego. Zdaniem rządu włoskiego procedura wykazała, że kontrole były prowadzone w wystarczającym zakresie, w szczególności jeżeli chodzi o kontrole zarówno administracyjne/księgowe, jak i skarbowe, zarówno u organizacji producenckiej, jak i u przetwórców; kontrole były prowadzone w sposób nieoczekiwany (bez uprzedzenia zakładów o dacie kontroli) i objęły większy udział podmiotów niż minimum przewidziane w rozporządzeniu. Komisja powinna była uzasadnić swoją decyzję w szczególności w odniesieniu do istnienia „znacznego ryzyka” szkody finansowej dla funduszu, które mogłoby uzasadniać korektę ryczałtową w wysokości 5 %, która jednakże okazuje się nieproporcjonalna.


title: Sprawa C-456/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – O przeciwko Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel, Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel przeciwko B (Dyrektywa 2004/38/WE  — Artykuł 21 ust. 1 TFUE  — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich  — Osoby uprawnione  — Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego, członka rodziny obywatela Unii, w państwie członkowskim, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii  — Powrót obywatela Unii do tego państwa członkowskiego po krótkotrwałym pobycie w innym państwie członkowskim)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – O przeciwko Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel, Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel przeciwko B
   (Sprawa C-456/12) (1)

   ((Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 21 ust. 1 TFUE - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Osoby uprawnione - Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego, członka rodziny obywatela Unii, w państwie członkowskim, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii - Powrót obywatela Unii do tego państwa członkowskiego po krótkotrwałym pobycie w innym państwie członkowskim))
   2014/C 135/06
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: O, Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel

      Strona pozwana: Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel, B

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Raad van State – Niderlandy – Wykładnia art. 20 TFUE, art. 21 TFUE, art. 45 TFUE i art. 56 TFUE oraz art. 3 ust. 1, art. 6 oraz art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającą rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającą dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) – Prawo wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich, członków rodziny obywatela Unii – Powrót obywatela Unii do państwa członkowskiego pochodzenia po pobycie w innym państwie członkowskim jako obywatel Unii w rozumieniu art. 21 TFUE i jako odbiorca usług w rozumieniu art. 56 TFUE – Zastosowanie dyrektywy przez analogię, podobnie jak w sprawie C-370/90 Singh i w sprawie C-291/05 Eind

      Sentencja

   Artykuł 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której obywatel Unii rozwinął lub umocnił życie rodzinne z obywatelem państwa trzeciego przy okazji efektywnego pobytu – na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 lub art. 16 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, oraz w poszanowaniu określonych w tych przepisach warunków – w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie jego przynależności państwowej, przepisy tej dyrektywy znajdują zastosowanie przez analogię także wówczas, gdy wspomniany obywatel Unii powraca wraz z zainteresowanym członkiem swej rodziny do państwa członkowskiego swojego pochodzenia. W rezultacie warunki przyznania pochodnego prawa pobytu obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny tego obywatela Unii w państwie członkowskim pochodzenia tego ostatniego nie powinny być co do zasady bardziej rygorystyczne niż te przewidziane przez wspomnianą dyrektywę dla przyznania pochodnego prawa pobytu obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny obywatela Unii, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się, osiedlając się w państwie członkowskim innym niż państwo, którego obywatelstwo posiada.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-453/09: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/32

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-453/09)
   2010/C 24/59
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i B.-R. Killmann, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 96 i art. 98 dyrektywy w sprawie systemu podatku od wartości dodanej w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy, stosując obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej wobec dostaw, przywozów oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia niektórych żywych zwierząt, w szczególności koni, które nie są przeznaczone do produkcji środków spożywczych dla ludzi i zwierząt;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona w związku z obniżoną stawką podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „podatkiem VAT”) wprowadzoną przez Republikę Federalną Niemiec przy dostawie, przywozie i wewnątrzwspólnotwym nabyciu żywych zwierząt, w szczególności koni, nawet jeśli zazwyczaj nie są one wykorzystywane do produkcji środków spożywczych dla ludzi i zwierząt. Zdaniem Komisji jest to niezgodne z przepisami dyrektywy 2006/112/WE (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie wspólnego systemu podatku VAT”) w szczególności w odniesieniu do rasy koni, które są wykorzystywane zazwyczaj jako konie do tresury, konie jeździeckie, cyrkowe lub wyścigowe.
   Komisja podnosi, że dyrektywa w sprawie wspólnego systemu podatku VAT pozwala państwom członkowskim pod pewnymi warunkami na zastosowanie, oprócz normalnej stawki podatku VAT, stawek obniżonych. Przykładowo, państwo członkowskie może, na podstawie art. 98 ust. 2 dyrektywy, zastosować obniżoną stawkę wobec „dostaw […] których kategorie są określone w załączniku III”. Ponieważ obniżoną stawkę należy uznać za wyjątek od normalnej stawki podatku VAT, wykładnia wskazanego artykułu powinna być wykładnią ścisłą.
   Komisja uważa, że żywe zwierzęta, w szczególności konie, które nie są zazwyczaj przeznaczone do wykorzystania jako środki spożywcze, nie są objęte pkt 1 załącznika III do dyrektywy. W rezultacie obniżona stawka, o której mowa w art. 98 ust. 2 dyrektywy nie może być stosowana wobec tych zwierząt. Wynika to zarówno z systematyki jak i różnych wersji językowych pkt 1 załącznika III do dyrektywy. Wykładnia celowościowa prowadzi do tego samego rezultatu: celem pkt 1 jest przyznanie preferencyjnego traktowania w odniesieniu do wszystkich produktów wykorzystywanych do produkcji środków spożywczych dla ludzi i zwierząt.
   Brak rozróżnienia między rasami koni w Nomenklaturze scalonej jest w niniejszym przypadku pozbawiony znaczenia, gdyż klasyfikacja taryfowa jest motywowana innymi względami niż prawo w zakresie podatku VAT. Fakt, że art. 98 ust. 3 dyrektywy zezwala państwom członkowskim na odwołanie się do Nomenklatury scalonej nie oznacza, że państwo członkowskie może powołać się na brak precyzyjnego charakteru Nomenklatury scalonej dla uzasadnienia niewłaściwego zastosowania prawa wspólnotowego w zakresie podatku VAT.
   Obroty osiągnięte w związku z rasami koni wykorzystywanymi zazwyczaj jako konie do tresury, konie jeździeckie, cyrkowe lub wyścigowe również nie są objęte obniżoną stawką przewidzianą w pkt 11 załącznika III do dyrektywy związaną z dostawą towarów, które normalnie są przeznaczone do wykorzystania w produkcji rolnej. Fakt, że konie są zwierzętami rolnymi nie oznacza, że wymienione powyżej rasy koni są zazwyczaj wykorzystywane w produkcji rolnej. W rzeczywistości rasy te są co do zasady wykorzystywane w związku z aktywnością sportową w celach szkoleniowych, rekreacyjnych i rozrywkowych, czyli właśnie w innych dziedzinach niż produkcja rolna.


title: Sprawa T-274/06: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2006 r. — Estaser El Mareny przeciwko Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/58

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2006 r. — Estaser El Mareny przeciwko Komisji
   (Sprawa T-274/06)
   (2006/C 294/118)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Estaser El Mareny, S.L. (Walencja, Hiszpania) (Przedstawiciele: A. Hernández Pardo, S. Beltrán Ruiz i L. Ruiz Ezquerra)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 kwietnia 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE, sprawa COMP/B-1/38.348 Repsol CPP;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji z dnia 12 kwietnia 2006 r., w której wspomniana instytucja przyjęła zobowiązania zaproponowane przez REPSOL CPP, zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (1).
   Decyzja ta została wydana w ramach postępowania wszczętego w następstwie złożonego przez REPSOL CPP wniosku o wydanie atestu negatywnego lub ewentualnie indywidualnego zwolnienia w odniesieniu do porozumień lub wzorów umów, za pomocą których przedsiębiorstwo to wykonuje swoją działalność dystrybucji paliw silnikowych w stacjach usługowych w Hiszpanii.
   W propozycji zobowiązań przyjętej przez Komisję REPSOL CPP zobowiązała się w szczególności do zwiększenia liczby stacji usługowych mogących zmienić dostawcę w skali roku i w tym celu REPSOL CPP zobowiązała się do oferowania właścicielom pozbawionym użytkowania lub podmiotom eksploatującym stacje usługowe możliwości odkupienia prawa użytkowania lub prawa powierzchni [prawa do budynku], wymagając jednak przestrzegania przez podmiot eksploatujący szeregu warunków.
   Na poparcie swej skargi skarżąca, będąca uprawnionym podmiotem eksploatującym stację usługową, która zawarła umowę o dostawę z REPSOL CPP, utrzymuje, że

               a)

               Umowy zawierane między REPSOL CPP i stacjami usługowymi naruszały bądź naruszają czasowe ograniczenia określone w prawie wspólnotowym w odniesieniu do klauzul ograniczających konkurencję. Skarżąca dodaje, że przed przedstawieniem przez REPSOL CPP propozycji zobowiązań, Komisja przygotowywała się do wydania decyzji stwierdzającej naruszenie i nakazującej jego zaprzestanie.

               b)

               W konsekwencji sporne umowy należy uznać za nieważne na podstawie art. 81 ust. 2 traktatu WE.

               c)

               Komisja nie może zatwierdzić tych umów w drodze procedury przyjęcia zobowiązań, jeżeli podmiot popełniający naruszenie nie jest zobowiązany do natychmiastowego zakończenia praktyki ograniczającej, lecz jedynie do dopuszczenia możliwości wcześniejszego odkupienia. Z drugiej strony, nawet jeśli nadmierna długość obowiązywania klauzul ograniczających konkurencję stanowi naruszenie regulacji w zakresie konkurencji, podmiot eksploatujący jest zobowiązany, w celu odkupienia swego prawa, do zapłaty ceny obliczonej między innymi na podstawie okresu pozostałego do wygaśnięcia umownego ograniczonego prawa rzeczowego.

         Skarżąca wskazuje wreszcie na naruszenie zasady, na mocy której podmiot prawny nie może odnieść korzyści z nadużycia prawa ani niesłusznie się wzbogacić.

      (1)  Dz.U. 2003 L 1, str. 1.