title: Sprawy połączone C-468/10 i C-469/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Asociación Nacional de Establecimientos Financieros de Crédito (ASNEF) (C-468/10), Federación de Comercio Electrónico y Marketing Directo (FECEMD) (C-469/10) przeciwko Administración del Estado (Przetwarzanie danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuł 7 lit. f) — Bezpośrednia skuteczność)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/18

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Asociación Nacional de Establecimientos Financieros de Crédito (ASNEF) (C-468/10), Federación de Comercio Electrónico y Marketing Directo (FECEMD) (C-469/10) przeciwko Administración del Estado
      (Sprawy połączone C-468/10 i C-469/10) (1)

      (Przetwarzanie danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 7 lit. f) - Bezpośrednia skuteczność)
      (2012/C 25/30)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd krajowy

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Asociación Nacional de Establecimientos Financieros de Crédito (ASNEF) C-468/10), Federación de Comercio Electrónico y Marketing Directo (FECEMD) (C-469/10)

         Strona pozwana: Administración del Estado

         Przedmiot

      Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31) — Przetwarzanie danych przez administratorów danych i udostępnianie ich adresatom celem realizacji ich odpowiedniego uzasadnionego interesu — Dodatkowe wymogi — Bezpośrednia skuteczność przepisów dyrektywy

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 lit. f) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które w braku zgody osoby, której dotyczą dane, i celem dopuszczenia przetwarzania jej danych osobowych niezbędnego dla realizacji potrzeb wynikających z uzasadnionych interesów administratora danych lub osoby trzeciej lub osób trzecich, którym dane są ujawniane, wymagają, poza poszanowaniem podstawowych praw i wolności tej osoby, by dane te były zawarte w powszechnie dostępnych źródłach, wykluczając tym samym w sposób kategoryczny i ogólny wszelką możliwość przetwarzania danych niezawartych w takich źródłach.

                  2)

                  Artykuł 7 lit. f) dyrektywy 95/46 jest bezpośrednio skuteczny.

         (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010


title: Sprawa T-282/08: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2012 r. — Grazer Wechselseitige Versicherung przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze austriackie grupie Grazer Wechselseitige (GRAWE) w ramach prywatyzacji Bank Burgenland — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Kryterium rozważnego inwestora w gospodarce rynkowej — Obowiązywanie w sytuacji, w której państwo działa w charakterze sprzedającego — Ustalenie ceny rynkowej)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/9

         Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2012 r. — Grazer Wechselseitige Versicherung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-282/08) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze austriackie grupie Grazer Wechselseitige (GRAWE) w ramach prywatyzacji Bank Burgenland - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Kryterium rozważnego inwestora w gospodarce rynkowej - Obowiązywanie w sytuacji, w której państwo działa w charakterze sprzedającego - Ustalenie ceny rynkowej)
   2012/C 109/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Grazer Wechselseitige Versicherung AG (Graz, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Wollman)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Kreuschitz, N. Khan i K. Gross, następnie V. Kreuschitz, N. Khan i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/719/WE z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 56/06 (ex NN 77/06) udzielonej przez Austrię na prywatyzację Banku Burgenland (Dz.U. L 239, s. 32).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Grazer Wechselseitige Versicherung AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa C-608/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 23 grudnia 2014 r. – Elena Delia Pondiche/Statul român, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 23 grudnia 2014 r. – Elena Delia Pondiche/Statul român, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării
   (Sprawa C-608/14)
   (2015/C 089/11)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elena Delia Pondiche

      Strona pozwana: Statul român, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ochrona socjalna, ochrona praw dziecka oraz zasady równego traktowania i niedyskryminacji gwarantowane w prawie Unii w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 20, art. 21 ust. 1, art. 24 ust. 1 i 2, art. 34, art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 3 ust. 1 lit. b) i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mogą być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się obowiązywaniu określonych przepisów krajowych, które ograniczają bez obiektywnego i racjonalnego powodu, kwotę dodatku na utrzymanie dziecka w zależności od daty urodzenia dziecka a nie w zależności daty poczęcia, jakkolwiek dziecko poczęte, jeśli urodzi się żywe i zdolne do życia, uważa się za żyjące.

               2)

               Czy dekret z mocą ustawy nr 111/2010 wprowadza dyskryminacyjny środek w stosunku do osób znajdujących się w identycznej sytuacji, to znaczy w odniesieniu do dzieci poczętych i urodzonych do dnia 31 grudnia 2010 r. i dzieci poczętych do dnia 31 grudnia 2010 r. i urodzonych po tym dniu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (tekst mający znaczenie dla EOG i dla Szwajcarii) (Dz.U. L 166, s. 1).


title: Sprawa C-85/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 20 lutego 2012 r. — Société Landsbanki Islands HF przeciwko Kepler Capital Markets SA, Frédéricowi Giraux

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 20 lutego 2012 r. — Société Landsbanki Islands HF przeciwko Kepler Capital Markets SA, Frédéricowi Giraux
   (Sprawa C-85/12)
   2012/C 118/30
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Landsbanki Islands HF

      Strona pozwana: Kepler Capital Markets SA, Frédéric Giraux

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 i 9 dyrektywy 2001/24/WE w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (1) należy interpretować w ten sposób, że środki reorganizacyjne i likwidacyjne instytucji finansowej, takie jak środki wynikające z islandzkiej ustawy nr 44/2009 z dnia 15 kwietnia 2009 r., należy uznać w rozumieniu tych przepisów za środki podejmowane przez władze administracyjne lub sądowe?

               2)

               Czy art. 32 dyrektywy 2001/24/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by przepis prawa krajowego, taki jak art. 98 islandzkiej ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r., który zakazuje wnoszenia wszelkich skarg sądowych wobec instytucji finansowej natychmiast po wejściu w życie moratorium lub zawiesza takie skargi, wywoływał skutki względem środków zabezpieczających podjętych w innym państwie członkowskim przed ogłoszeniem moratorium?

      (1)  Dyrektywa 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (Dz.U. L 125, s. 15).


title: Sprawa T-196/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Valérię Annę Gyarmathy od wyroku wydanego w dniu 5 marca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-97/13, Gyarmathy/FRA

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/28

         Odwołanie wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Valérię Annę Gyarmathy od wyroku wydanego w dniu 5 marca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-97/13, Gyarmathy/FRA
   (Sprawa T-196/15 P)
   (2017/C 086/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Valéria Anna Gyarmathy (Györ, Węgry) (przedstawiciel: adwokat A. Cech)

      Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący przeinaczenia dowodów i istotnej nieprawidłowości przy faktycznej ocenie przez Sąd ds. Służby Publicznej kwestii naruszenia warunków ogłoszenia o naborze.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd ds. Służby Publicznej – niezgodnie z prawem skarżącej do rzetelnego procesu określonym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności – nie uzasadnił wydanego wyroku w sposób właściwy w odniesieniu do kwestii wynikających z postępowania w sprawie naboru.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd ds. Służby Publicznej nie przyjął innych środków proceduralnych, które umożliwiłyby skarżącej wykazanie zarzutów dotyczących braku bezstronności, obiektywizmu lub niezależności postępowania w sprawie naboru.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Sąd ds. Służby Publicznej naruszył prawo, stwierdzając niedopuszczalność zarzutu skarżącej w pierwszej instancji dotyczącego objęcia rozpatrywanego stanowiska, ponieważ zarzut ten nie został podniesiony w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Sąd ds. Służby Publicznej naruszył prawo, stwierdzając niedopuszczalność zarzutu skarżącej w pierwszej instancji dotyczącego nieprawidłowego składu komisji rekrutacyjnej oraz naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na płeć, ponieważ nie został on podniesiony w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi i nie jest ściśle związany z zarzutami zażalenia (zasada zgodności).


title: Sprawa C-318/05: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/4

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-318/05)
   (2005/C 257/08)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 17 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Richarda Lyala i Kiliana Grossa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18, 39, 43 i 49 Traktatu WE w ten sposób, że bez żadnych wyjątków wyłączyła czesne za naukę w szkole za granicą z zakresu odliczenia od podatku wydatków szczególnych przewidzianego w § 10 ust. 1 nr 9 ustawy o podatku dochodowym (Einkommensteuergesetz, EStG).

               2)

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zdaniem Komisji Europejskiej regulacja przewidziana w § 10 ust. 1 nr 9 niemieckiej ustawy o podatku dochodowym jest niezgodna ze swobodą świadczenia usług oraz prawami do swobodnego przemieszczania się przewidzianymi w Traktacie WE.
   Zgodnie z § 10 ust. 1 nr 9 EStG podatnik w Niemczech ma możliwość odliczenia od łącznej wysokości swoich dochodów podlegających opodatkowaniu, tytułem wydatków szczególnych, 30 % czesnego uiszczonego na szkoły prywatne dopuszczone lub uznane przez państwo. Nie ma takiej możliwości odliczenia w przypadku czesnego uiszczanego na szkoły prywatne z siedzibą w innym Państwie Członkowskim.
   Komisja uważa za dyskryminujące ogólne wyłączenie zagranicznych szkół prywatnych z przedstawionej tu ulgi podatkowej. Niekorzystne traktowanie podatkowe zagranicznych szkół prywatnych narusza jej zdaniem swobodę świadczenia usług zarówno w odniesieniu do szkół zagranicznych, jak i do podatnika mającego miejsce zamieszkania w Niemczech, który chciałby posłać swoje dzieci do zagranicznej szkoły prywatnej.
   Ponadto zagraniczne szkoły prywatne są zmuszone założyć siedzibę w Niemczech, jeżeli chcą uniknąć ograniczenia konkurencji z powodu niekorzystnego traktowania podatkowego ich klientów. Poprzez to w sposób niedopuszczalny zostaje naruszona swoboda przedsiębiorczości.
   Ograniczenie możliwości odliczenia narusza wreszcie prawa do swobodnego przemieszczania się obywateli z innych krajów UE, którzy zamierzają przenieść się do Niemiec, ale jednocześnie chcą, by ich dzieci nadal uczyły się w szkołach prywatnych w kraju pochodzenia. To samo dotyczy obywateli niemieckich, którzy mieszkają w innym Państwie Członkowskim, ale w Niemczech nadal podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Również oni są traktowani w sposób niekorzystny, jeżeli chcą posłać swoje dzieci do szkoły prywatnej poza granicami Niemiec.


title: Sprawa C-675/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 11 października 2016 r. w sprawie T-461/15 Guccio Gucci SpA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 29 grudnia 2016 r. przez Guccio Gucci SpA

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 11 października 2016 r. w sprawie T-461/15 Guccio Gucci SpA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 29 grudnia 2016 r. przez Guccio Gucci SpA
   (Sprawa C-675/16 P)
   (2017/C 144/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Guccio Gucci SpA (przedstawiciele: V. Volpi, P. Roncaglia, F. Rossi, N. Parrotta, avvocati)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Guess? IP Holder LP

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącą odwołanie;

               —

               obciążenie Spółki Guess kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W niniejszym odwołaniu Guccio Gucci S.p.A. (zwana dalej „Gucci” lub „wnoszącą odwołanie”) wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba) w sprawie T-461/15 (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd oddalił wniesioną przez Gucci skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie R 2049/2014-44 utrzymującą w mocy decyzję Wydziału Unieważnień z dnia 31 lipca 2014 r., w której to decyzji oddalono wniosek o unieważnienie prawa do znaku dotyczącego rejestracji unijnego znaku towarowego nr 5538012 dla klas 3, 9, 14, 16, 18, 25 i 35 („sporny znak towarowy”) dokonanej w imieniu Guess? IP Holder L.P. (zwanej dalej „Guess”).

               2.

               Niniejsze odwołanie ma na celu wykazanie, iż Sąd dopuścił się błędu, twierdząc, że podstaw unieważnienia prawa do znaku określonych w art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1) z dnia 26 lutego 2009 r. w brzmieniu przed zmianą (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 207/2009”) nie stosuje się do spornego znaku towarowego. W szczególności Sąd, dokonując oceny podobieństwa pomiędzy kolidującymi ze sobą oznaczeniami, w wyraźny sposób przeinaczył przedstawione mu okoliczności faktyczne i dowody, a w konsekwencji niewłaściwie zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 oraz uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

               3.

               Sąd wykluczył jakiekolwiek podobieństwo pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi opierając się na założeniu, że „właściwy krąg odbiorców nie dostrzeże w [spornym] znaku towarowym wielkiej litery „G”, przedstawionej we wcześniejszych znakach towarowych, ale raczej abstrakcyjny motyw ozdobny. Co więcej, mając na uwadze stylizację oznaczenia i okoliczność, że jego elementy są splecione lub połączone, można by je postrzegać zarówno jako odtworzenie stylizowanych liter, takich jak wielka litera „X” lub litera „e”, jak i jako kombinację cyfr i liter, takich jak cyfra „3” i litera „e”” (zob. w tym aspekcie pkt 30 zaskarżonego wyroku). To założenie jest w zaskarżonym wyroku kluczowym elementem, który doprowadził Sąd do wykluczenia jakiegokolwiek podobieństwa pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi i w konsekwencji do zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

               4.

               Jednakże powyższe założenie jest wyraźnie błędne. Wydaje się to oczywiste w świetle dokumentów złożonych w sprawie, które jednoznacznie wskazują, że właściwy krąg odbiorców dostrzega wielką literę „G” w spornym znaku towarowym zgodnie z wynikami przedstawionej przez Gucci ankiety badającej postrzeganie przez odbiorców spornego znaku towarowego. To oczywiste przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów miało wpływ na dokonaną przez Sąd ocenę skargi wniesionej przez Gucci: gdyby Sąd orzekł, że właściwy krąg odbiorców – lub przynajmniej część rzeczonych odbiorców – będzie postrzegać sporny znak towarowy jako kombinację wielkich liter „G”, mógłby nie wykluczyć podobieństwa pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi i tym samym zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) Dz. U. 2009, L 78, s. 1.


title: Sprawa C-182/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Salumificio Fratelli Beretta SpA [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „STICK MiniMINI Beretta” — Sprzeciw właściciela słownego unijnego znaku towarowego Mini Wini — Oddalenie sprzeciwu przez Izbę Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców — Niezależna pozycja odróżniająca — Charakter dominujący — Kryteria oceny podobieństwa wizualnego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Salumificio Fratelli Beretta SpA
   (Sprawa C-182/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „STICK MiniMINI Beretta” - Sprzeciw właściciela słownego unijnego znaku towarowego Mini Wini - Oddalenie sprzeciwu przez Izbę Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców - Niezależna pozycja odróżniająca - Charakter dominujący - Kryteria oceny podobieństwa wizualnego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2017/C 309/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG (przedstawiciel: S. Labesius, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik), Salumificio Fratelli Beretta SpA (przedstawiciele: G. Ghisletti, F. Braga i P. Pozzi, avvocati)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa T-323/13: Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2017 r. – Pure Fishing/EUIPO – Łabowicz (NANOFIL) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NANOFIL — Unieważnienie wcześniejszego graficznego unijnego znaku towarowego NANO — Umorzenie postępowania)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/42

         Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2017 r. – Pure Fishing/EUIPO – Łabowicz (NANOFIL)
   (Sprawa T-323/13) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NANOFIL - Unieważnienie wcześniejszego graficznego unijnego znaku towarowego NANO - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 144/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pure Fishing, Inc. (Spirit Lake, Iowa, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: J. Dickerson, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Edward Łabowicz (Kłodzko, Polska) (przedstawiciel: M. Żygadło, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 kwietnia 2013 r. (sprawa R 1241/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy E. Łabowiczem a Pure Fishing.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-372/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 12 lipca 2012 r. — Power-One Italy SpA przeciwko Komisji (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Projekt współfinansowany z instrumentu finansowego „LIFE” — Opracowanie nowego systemu dostaw energii do wykorzystywania w telefonii ruchomej (projekt „Pneuma” ) — Decyzja Komisji o zakończeniu projektu i odzyskaniu wypłaconej zaliczki — Naprawienie rzekomo poniesionej szkody)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/19

         Postanowienie Trybunału z dnia 12 lipca 2012 r. — Power-One Italy SpA przeciwko Komisji
   (Sprawa C-372/11 P) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Projekt współfinansowany z instrumentu finansowego „LIFE” - Opracowanie nowego systemu dostaw energii do wykorzystywania w telefonii ruchomej (projekt „Pneuma”) - Decyzja Komisji o zakończeniu projektu i odzyskaniu wypłaconej zaliczki - Naprawienie rzekomo poniesionej szkody)
   2012/C 366/31
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Power-One Italy SpA (przedstawiciele: R. Giuffrida i A. Giussani, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie T-489/08 Power-One Italy przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił skargę zmierzającą do uzyskania naprawienia szkody poniesionej jakoby przez skarżącą w następstwie decyzji Komisji dotyczącej zamknięcia projektu „Pneuma” (LIFE04 ENV/IT/000595), mającego na celu współfinansowanie opracowania nowego systemu dostaw energii do wykorzystywania w telefonii ruchomej — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Power-One Italy SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


               19.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 41/32

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2009 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-2/09)
   (2009/C 41/10)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 6 lutego 2009 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Bjørnara Alterskjæra i Ólafura Jóhannesa Einarssona, działających w charakterze przedstawicieli Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału o:

               1)

                  stwierdzenie, że Republika Islandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 EOG poprzez nieprzyjęcie środków niezbędnych do włączenia do swojego wewnętrznego porządku prawnego w wyznaczonym terminie aktu, o którym mowa w pkt 66s rozdziału VI załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2007 z dnia 31 maja 2007 r. w sprawie opłat i honorariów pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia oraz

               oraz

               2)

                  obciążenie Republiki Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Niniejsza sprawa dotyczy rozporządzenia Komisji dotyczącego honorariów i opłat pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego.

               —

               artykuł 7 Porozumienia EOG stanowi:

                  „Akty, do których następuje odniesienie bądź które zawarte są w załącznikach do niniejszego Porozumienia lub w decyzjach Wspólnego Komitetu EOG, wiążą Umawiające się Strony i są lub staną się częścią ich wewnętrznego porządku prawnego w następujący sposób:

                           (a)

                              akt stanowiący odpowiednik rozporządzenia EWG staje się jako taki częścią wewnętrznego porządku prawnego Umawiających się Stron;

                           (b)

                              akt stanowiący odpowiednik dyrektywy EWG pozostawia władzom Umawiających się Stron wybór formy i metody wykonania.”

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że rząd Islandii nie włączył wspomnianego rozporządzenia w wyznaczonym terminie do swojego wewnętrznego porządku prawnego.


title: Sprawa C-245/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 2 maja 2013 r. — Holger Priestoph i in. przeciwko Republice Greckiej

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 2 maja 2013 r. — Holger Priestoph i in. przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-245/13)
   2013/C 215/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Wiesbaden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Holger Priestoph, Matteo Antonio Priestoph, Pia Antonia Priestoph

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania [w państwach członkowskich] dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych [(doręczanie dokumentów) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000] (1) należy interpretować w ten sposób, że za „sprawę cywilną [lub] handlową” w rozumieniu tego rozporządzenia należy uznać powództwo, w którym nabywca obligacji wyemitowanych przez pozwaną i przechowywanych w depozycie papierów wartościowych powoda w spółce S Broker AG — w sytuacji gdy powód nie przyjął złożonej przez pozwaną pod koniec lutego 2012 r. oferty zamiany — żąda odszkodowania odpowiadającego różnicy wartości wynikającej z zamiany jego obligacji przeprowadzonej mimo to w marcu 2012 r. i dla niego gospodarczo niekorzystnej?

      (1)  Dz.U. L 324, s. 79.


title: Sprawa T-125/11: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2011 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/31

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2011 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji
   (Sprawa T-125/11)
   2011/C 145/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre national de la recherche scientifique (Paryż, Francja) (przedstawiciel: N. Lenoir, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 grudnia 2010 r. w zakresie dotyczącym zaliczenia kwot należnych CNRS od Wspólnoty z tytułu umowy PIEF na poczet kwoty rzekomo należnej Wspólnocie od CNRS z tytułu umowy ALLOSTEM;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Pierwszy zarzut, oparty na naruszeniu prawa do obrony, a w szczególności art. 12 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2321/2002 (1), z tego względu że Komisja nie zwróciła się do skarżącej o przedstawienie uwag w przedmiocie zasadności decyzji o pobraniu kwot rzekomo jej należnych poprzez zaliczenie na ich poczet kwot należnych CNRS.

               2)

               Drugi zarzut, oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia, z tego względu że Komisja ograniczyła się do odesłania do ogólnych fragmentów swojego sprawozdania z kontroli z dnia 16 marca 2009 r., nie wyjaśniając powodów, dla których nie bierze pod uwagę wyjaśnień udzielonych przez skarżącą w celu zaliczenia zadeklarowanych przez nią kosztów do kosztów podlegających zwrotowi.

               3)

               Trzeci zarzut, oparty na oczywistym błędzie w ocenie, z tego względu że Komisja uznała wynagrodzenie wypłacone T., pracownikowi naukowemu CNRS, w okresie od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 31 marca 2007 r. za niewchodzące do kosztów podlegających zwrotowi, mimo dostarczonych przez skarżącą dowodów w postaci kart czasu pracy i czterech artykułów naukowych, związanych z omawianą umową.

               4)

               Czwarty zarzut, oparty na naruszeniu prawa, z tego względu że Komisja odmówiła wszelkiej wartości dowodowej kartom czasu pracy T. a okresie od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 31 marca 2007 r. i nie zaliczyła do kosztów podlegających zwrotowi wynagrodzenia B., pracownika naukowego CNRS, w okresie urlopu macierzyńskiego, oraz składki zwanej „świadczeniem na wypadek utraty pracy”, uiszczanej przez CNRS z tytułu ubezpieczenia jej pracowników kontraktowych od utraty pracy.

               5)

               Piąty zarzut, oparty na naruszeniu zasady uzasadnionych oczekiwań, z tego względu że Komisja:

                           —

                           odmówiła wszelkiej mocy dowodowej jakimkolwiek publikacjom naukowym, wbrew zapewnieniom poczynionym w sprawozdaniu z kontroli i podczas spotkania;

                           —

                           nadała nową wykładnię kryteriom zaliczania do kosztów podlegających zwrotowi kosztów związanych z urlopami macierzyńskimi;

                           —

                           doręczyła decyzję mimo zapewnień udzielonych w trakcie postępowania ugodowego.

               6)

               Szósty zarzut, oparty na naruszeniu art. 73 ust. 1 rozporządzenia finansowego (2), z tego względu że wierzytelność, jakiej dochodzi Komisja nie ma charakteru pewnego.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 2321/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. dotyczące zasad udziału przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów oraz zasad upowszechniania wyników badań celem realizacji szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej (2002-2006) (Dz.U. L 355, s. 23).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).


title: Sprawa F-66/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Molina Solano przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Konwencja o Europolu — Regulamin pracowniczy Europolu — Decyzja 2009/371/WSiSW — Zastosowanie WZiP do pracowników Europolu — Nieprzedłużenie umowy członka personelu tymczasowego zawartej na czas określony — Odmowa zawarcia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/69

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Molina Solano przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-66/13) (1)

   ((Służba publiczna - Personel Europolu - Konwencja o Europolu - Regulamin pracowniczy Europolu - Decyzja 2009/371/WSiSW - Zastosowanie WZiP do pracowników Europolu - Nieprzedłużenie umowy członka personelu tymczasowego zawartej na czas określony - Odmowa zawarcia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony))
   2014/C 253/97
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Beatriz Molina Solano (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J.J. Ghosez)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (przedstawiciele: początkowo J. Arnould i D. Neumann, pełnomocnicy, a następnie J. Arnould, D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Europolu w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącą umowy zawartej na czas określony.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               B. Molina Solano pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Urząd Policji.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013, s. 30.


title: Sprawa T-543/14: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2014 r. – provima Warenhandels przeciwko OHIM – Renfro (HOT SOX)

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/21

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2014 r. – provima Warenhandels przeciwko OHIM – Renfro (HOT SOX)
   (Sprawa T-543/14)
   2014/C 339/26
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: provima Warenhandels GmbH (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Croll i H. Prange)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Renfro Corp. (Mount Airy, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 maja 2014 r. w sprawie R 1859/2013-2 dotyczącej międzynarodowego znaku towarowego wskazującego Unię Europejską nr 0962191 i jej zmiana poprzez uznanie odwołania za zasadne i uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku;

               —

               obciążenie pozwanego i ewentualnie Renfro Corp. kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Międzynarodowa rejestracja słownego znaku towarowego „HOT SOX” – międzynarodowa rejestracja nr 9 62  191

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Renfro Corp.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Bezwzględne podstawy unieważnienia określone w art. 52 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 158 w związku z art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 158 w związku z art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-161/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 listopada 2008 r. — Group Lottuss przeciwko OHIM — Ugly (COYOTE UGLY) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego COYOTE UGLY — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy COYOTE UGLY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 listopada 2008 r. — Group Lottuss przeciwko OHIM — Ugly (COYOTE UGLY)
   (Sprawa T-161/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego COYOTE UGLY - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy COYOTE UGLY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 327/40)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Group Lottuss Corp., SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grau Mora, A. Angulo Lafora, M. Ferrándiz Avendaño i J. Arribas García)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Laporta Insa, pełnomocnik)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Ugly, Inc. (Cornwall, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, M. Blair i C. Balme, solicitors)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 marca 2007 r. (sprawy połączone R 165/2006-2 i R 194/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ugly, Inc. i Group Lottuss Corp., SL.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Group Lottuss Copr., SL poniesie koszty własne, cztery piąte kosztów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i cztery piąte kosztów Ugly, Inc.

               3)

               Ugly poniesie jedną piątą kosztów własnych i jedną piątą kosztów OHIM.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa C-515/10: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/17

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-515/10)
   ()
   2011/C 30/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zapewnienia by odpady azbestowo-cementowe były poddawane obróbce na przeznaczonych do tego składowiskach, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 lit. e), art. 3 ust. 1 oraz art. 6 lit. d) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (1) oraz przepisów załącznika do decyzji Rady 2003/33/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. r. ustanawiającej kryteria i procedury przyjęcia odpadów na składowiska, na podstawie art. 16 i załącznika II do dyrektywy 1999/31/WE (2);

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi Komisja podnosi wyłącznie jeden zarzut, dotyczący nieprawidłowej wykładni przepisów dyrektywy 1999/31/WE, w szczególności definicji pojęcia „odpady”.
   Skarżąca podaję, bowiem w wątpliwość dokonaną przez władzę francuskie wykładnię, zgodnie z którą odpady mogą być jednocześnie odpadami obojętnymi i odpadami niebezpiecznymi. Zdaniem Komisji natomiast, dyrektywa przewiduje trzy odrębne kategorie odpadów: odpady „niebezpieczne”, „odpady inne niż niebezpieczne” i odpady „obojętne”, co przekłada się na odrębne obowiązki i precyzyjne rozróżnienie jeśli chodzi o warunki przyjęcia różnych odpadów na składowiska. Odpady azbestowo-cementowe winny być traktowane jako „odpady niebezpieczne” zgodnie z wykazem odpadów przewidzianym w decyzji 2000/532.WE (3), zmienionej decyzją 2001/573/WE (4) i szczególnymi środkami ostrożności wymaganymi przy ich wykonywaniu. Przepisy krajowe zaliczają odpady azbestowo-cementowe do odpadów obojętnych i dopuszczają ich przyjęcie na składowiska przeznaczone dla odpadów obojętnych, w związku z czym nie są zgodne z wymogami dyrektywy.

      (1)  Dz.U.L 182, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 11, s. 27.

      (3)  Decyzja Komisji z dnia 3 maja 2000 r. zastępująca decyzję 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych (Dz.U.L 226, s. 3).

      (4)  Decyzja Rady z dnia 23 lipca 2001 r. zmieniająca decyzję Komisji 2000/532/WE w zakresie wykazu odpadów (Dz.U. L 203, s. 18).


title: Sprawa T-130/08: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2008 r. — Gres La Sagra przeciwko OHIM — Ceramicalcora (VENATTO MARBLE STONE)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/29

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2008 r. — Gres La Sagra przeciwko OHIM — Ceramicalcora (VENATTO MARBLE STONE)
   (Sprawa T-130/08)
   (2008/C 116/53)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Gres La Sagra, SL (Alameda de la Sagra, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci T. Villate Consonni i J. Calderón Chavero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ceramicalcora, SA (Alcora, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie R-1609/2006-4;

               —

               w konsekwencji tego stwierdzenia nieważności, uwzględnienie zgłoszenia znaku towarowego nr 3 109 006 nie tylko w odniesieniu do usług z klasy 39 (w której to części zgłoszenie zostało uwzględnione w związku z odrzuceniem sprzeciwu B690695, co stanowi obecnie res iudicata), lecz także w odniesieniu do pozostałych objętych zgłoszeniem towarów i usług z klas 19, 21 i 40 oraz

               —

               obciążenie OHIM oraz pozostałych stron kosztami postępowania przed Sądem w razie ich zakwestionowania i oddalenie żądań OHIM i pozostałych stron podniesionych w postępowaniu przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Gres La Sagra, SL.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „VENATTO (marble stone)” (zgłoszenie nr 3 109 006) w odniesieniu do towarów i usług z klas 19, 21, 39 i 40

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Ceramicalcora, S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpańskie znaki towarowe „VENETO (cerámicas)” (nr 2 115 543, nr 2 056 688, nr 2 056 689 i nr 2 056 699), odpowiednio dla towarów i usług z klas 27, 19, 21 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu. Wydział Sprzeciwów stwierdził, że na danym terytorium występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do towarów i usług z klas 19, 21 i 40, lecz brak jest tego prawdopodobieństwa w odniesieniu do usług z klasy 39

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-767/14: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Boomkwekerij van Rijn-de Bruyn/OCVV – Artevos (Oksana) [Odmiany roślin — Wspólnotowa ochrona odmian roślin — Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany gruszek Oksana — Sprzeciwy — Odrzucenie wniosku przez Izbę Odwoławczą CPVO — Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 — Nowość odmiany ubiegającej się o wspólnotowe prawo do ochrony — Brak dowodu]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/31

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Boomkwekerij van Rijn-de Bruyn/OCVV – Artevos (Oksana)
   (Sprawa T-767/14) (1)

   ([Odmiany roślin - Wspólnotowa ochrona odmian roślin - Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany gruszek Oksana - Sprzeciwy - Odrzucenie wniosku przez Izbę Odwoławczą CPVO - Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 - Nowość odmiany ubiegającej się o wspólnotowe prawo do ochrony - Brak dowodu])
   (2017/C 283/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Boomkwekerij van Rijn-de Bruyn BV (Uden, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat P. Jonker)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (przedstawiciel: F. Mattina, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą CPVO, interwenient przed Sądem: Dachverband Kulturpflanzen- und Nutztiervielfalt eV (Bielefeld, Niemcy)

      Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą CPVO: Dachverband Kulturpflanzen- und Nutztiervielfalt eV (Bielefeld, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 2 lipca 2014 r. (sprawa A 007/2013) dotyczącą przyznania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany gruszek Oksana.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Boomkwekerij van Rijn-de Bruyn BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-228/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 9 maja 2007 r. — Jörn Petersen przeciwko Arbeitsmarktservice Niederösterreich

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 9 maja 2007 r. — Jörn Petersen przeciwko Arbeitsmarktservice Niederösterreich
   (Sprawa C-228/07)
   (2007/C 170/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof (Austria).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jörn Petersen.

      Strona pozwana: Arbeitsmarktservice Niederösterreich.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy świadczenie pieniężne z tytułu ubezpieczenia na wypadek bezrobocia, wypłacane, do czasu wydania decyzji w sprawie wniosku bezrobotnego ubiegającego się o przyznanie świadczenia z tytułu wystąpienia zdarzenia ubezpieczeniowego obniżonej zdolności do pracy bądź niezdolności do zarobkowania w ramach ustawowego ubezpieczenia emerytalno-rentowego lub wypadkowego, jako zaliczka na poczet przyszłych świadczeń i następnie od nich odliczane, przy czym dla jego przyznania wymaga się aby wnioskodawca miał status bezrobotnego i nabył ekspektatywę świadczenia, natomiast nie wymaga się aby wnioskodawca posiadał zdolność do pracy, wolę pracy i gotowość do podjęcia pracy, które są wymagane dla przyznania zasiłku dla bezrobotnych, a poza tym przyznawane tylko w przypadku, gdy okoliczności stanu faktycznego czynią prawdopodobnym przyznanie świadczenia z tytułu ustawowego ubezpieczenia emerytalno-rentowego lub wypadkowego, stanowi zasiłek dla bezrobotnych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) czy świadczenie z tytułu inwalidztwa w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia

               2)

               W przypadku stwierdzenia w odpowiedzi na pytanie pierwsze, że przedmiotowe świadczenie stanowi zasiłek dla bezrobotnych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71: Czy art. 39 WE stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym prawo do tego świadczenia — pomijając przypadek odstąpienia od zawieszenia wypłaty świadczenia na okres do trzech miesięcy na wniosek bezrobotnego uzasadniony szczególnymi okolicznościami — ulega zawieszeniu, gdy bezrobotny przebywa za granicą (w innym państwie członkowskim)?

      (1)  Dz.U. L 149, str. 2.


title: Sprawa C-509/08: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/18

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-509/08)
   (2009/C 32/29)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Sénéchal i I. Hadjiyiannis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej oraz uchylającej dyrektywę 89/336/EWG (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/108/WE upłynął w dniu 20 stycznia 2007 r. W chwili wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła jeszcze środków niezbędnych do transpozycji, a w każdym razie nie poinformowała o nich jeszcze Komisji.

      (1)  Dz.U. L 390, s. 24.


title: Sprawa T-478/09: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICO CENTER — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/26

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER)
   (Sprawa T-478/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICO CENTER - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 232/45
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. López Ronda, G. Macias Bonilla, H. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal, następnie adwokat F. Brandolini Kujman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i G. Mannucci, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bricocenter Italia Srl (Rozzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Ghidini, M. Mergati i C. Signorini)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2009 r. (sprawa R 1009/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ATB Norte, SL a Bricocenter Italia Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 września 2009 r. (sprawa R 1009/2008-4) w zakresie dotyczącym uwzględnienia odwołania Bricocenter Italia Srl w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą w odniesieniu do usług „reklama”, „zarządzanie w działalności handlowej” i „administrowanie działalności handlowej” objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ATB Norte, SL, Bricocenter Italia i OHIM pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-20/07: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/23

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-20/07)
   (2007/C 56/43)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Hottiaux i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 20 maja 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 146, str. 1.


title: Sprawa T-560/11: Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2012 r. — Kronofrance i Kronoply przeciwko Komisji

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/26

         Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2012 r. — Kronofrance i Kronoply przeciwko Komisji
   (Sprawa T-560/11) (1)

   2013/C 32/44
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa T-394/08: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2008 r. — Regione autonoma della Sardegna przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/52

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2008 r. — Regione autonoma della Sardegna przeciwko Komisji
   (Sprawa T-394/08)
   (2008/C 285/93)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Regione autonoma della Sardegna (przedstawiciele: A. Fantozzi, avvocato, P. Carrozza, avvocato, G. Mameli, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 lipca 2008 r. [pomoc państwa C1/2004 Włochy — SG-Sekretariat (208) D/204339], dotyczącej systemu pomocy „Ustawa regionalna [legge regionale] nr 9 z 1998 r. — Niezgodne z przeznaczeniem stosowanie pomocy N 272/98”.

         Zarzuty i główne argumenty
   Ustawa regionu Sardynia nr 9 z dnia 11 marca 1998 r. wprowadziła promocje kredytowe na przekwalifikowanie i dostosowanie przemysłu hotelowego. Tak ustanowiony system pomocy został zaaprobowany przez Komisję. Mimo tego w dniu 3 lipca 2000 r. pozwana doręczyła rządowi włoskiemu zaskarżaną w niniejszej sprawie decyzję. W myśl tej decyzji w ramach rozpatrywanego systemu pomocy zostały wprowadzone bodźce inwestycyjne, w zakresie których nie złożono wniosku o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem wykonania przedsięwzięcia, z naruszeniem Wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej (1).
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych wobec wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia i twierdzi, że ocena „skutku bodźca” na beneficjentów jest nieprawidłowa, podważając tym samym ocenę wymogu „konieczności pomocy”.
   W tym względzie stwierdza się w szczególności, że właściwa ocena oczekiwań beneficjentów powinna była skłonić Komisję do przyznania właściwego znaczenia okoliczności, że rozpatrywany system pomocy:

               —

               pozostawał w idealnej linii kontynuacji obowiązującego i zgodnego z prawem systemu, w którym przyznawanie pomocy nie zależało od oceny tego, czy inwestycje były już w toku czy też nie;

               —

               został wprowadzony na mocy ustawy regionalnej przyjętej bez fizycznej możliwości uwzględnienia w toku legislacyjnym „Wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej”, w związku z faktem, że ustawa ta została uchwalona zaledwie jeden dzień po opublikowaniu rzeczonych wytycznych w Dzienniku Urzędowym;
               oraz że

               —

               przedsiębiorcy korzystający z pomocy podjęli swe przedsięwzięcia licząc właśnie na środki pomocowe, które w ten sposób w pełni wywarły skutek bodźca.

         Dlatego Komisja błędnie chce ocenić skutek pomocy jako bodźca na podstawie nieudowodnionego założenia, że skoro beneficjent nie złożył wniosku przed rozpoczęciem inwestycji, a zatem dokonałby tej inwestycji bez względu na pomoc.
   Błędny charakter oceny Komisji jest oczywisty wobec niemożliwości założenia zgodności ab-origine ustawy regionalnej 9/1998 ze wspomnianymi wytycznymi z 1998 r.
   Pozwana popełnia również błąd, gdy przyjmuje za podstawę swej oceny nie proceduralny, lecz „materialny” wymóg zgodności pomocy, przy założeniu braku skutku bodźca w braku wniosku poprzedzającego inwestycję, który to wymóg został wprowadzony po raz pierwszy w odniesieniu do pomocy regionalnej w Wytycznych, a tym samym nie był znany ani przewidywalny przed ich wydaniem.
   Ocena pozwanej zdaje się również naruszać art. 88 traktatu oraz rozporządzenie nr 659/99/WE w zakresie, w jakim brak jest w zaskarżonej decyzji jakiegokolwiek uzasadnienia tego, dlaczego rozpatrywana pomoc jest kwalifikowana jako nielegalna a nie zastosowana niezgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy kwalifikacja środka jako pomocy wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wyklucza co do zasady możliwość odzyskania pomocy.

      (1)  Dz.U. C 74 z 10 marca 1998 r., s. 9.


title: Sprawa T-164/14: Wyrok Sądu z dnia 18 lutego 2016 r. – Calberson GE/Komisja (Klauzula arbitrażowa — Program dostaw produktów rolnych do Rosji — Dostawy wołowiny — Niewykonanie umowy przez agencję interwencyjną — Prawo znajdujące zastosowanie — Przedawnienie — Opóźnione zwolnienie niektórych zabezpieczeń dostaw — Częściowa zapłata faktury przewozowej — Niewystarczająca zapłata niektórych faktur w walucie obcej — Odsetki za zwłokę)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/20

         Wyrok Sądu z dnia 18 lutego 2016 r. – Calberson GE/Komisja
   (Sprawa T-164/14) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Program dostaw produktów rolnych do Rosji - Dostawy wołowiny - Niewykonanie umowy przez agencję interwencyjną - Prawo znajdujące zastosowanie - Przedawnienie - Opóźnione zwolnienie niektórych zabezpieczeń dostaw - Częściowa zapłata faktury przewozowej - Niewystarczająca zapłata niektórych faktur w walucie obcej - Odsetki za zwłokę))
   (2016/C 111/24)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Calberson GE (Villeneuve-Garenne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. Gallois i E. Dereviankine)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i C. Candat, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 272 TFUE o zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkodę, jaką skarżąca miała ponieść w następstwie uchybień rzekomo popełnionych przez agencję interwencyjną w ramach wykonania zamówienia na przewóz wołowiny do Rosji zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 111/1999 z dnia 18 stycznia 1999 r. określającym ogólne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej (Dz.U. L 14, s. 13) oraz z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1799/1999 z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie dostaw wołowiny do Rosji (Dz.U. L 217, s. 20)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Calberson GE zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa T-515/15: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2015 r. – Almaz-Antey/Rada

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/33

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2015 r. – Almaz-Antey/Rada
   (Sprawa T-515/15)
   (2015/C 371/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: OAO Concern PVO Almaz-Antey (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci C. Stumpf i A. Haak)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/971 z dnia 22 czerwca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L 157, s. 50) w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja stosuje się do strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja Rady narusza zasadę proporcjonalności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny naruszyła podstawowe prawa strony skarżącej, mianowicie prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie wskazała właściwych lub wystarczających powodów dla umieszczenia strony skarżącej w wykazie osób, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada nie wykazała, iż strona skarżąca jest zaangażowana w destabilizację sytuacji na Ukrainie lub ma jakikolwiek wpływ na powodzenie wdrożenia porozumień z Mińska.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada w sposób oczywiście błędny uznała, że w przypadku strony skarżącej zostały spełnione kryteria umieszczenia w wykazie osób, podmiotów i organów objętych zakwestionowanym środkiem.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że w wyniku stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/971 rozporządzenie Rady (UE) nr 833/2014 nie ma wystarczającej podstawy prawnej, co oznacza, że umieszczenie strony skarżącej w wykazie w rozporządzeniu Rady (UE) nr 833/2014 na mocy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 826/2014 nie będzie już wywierało skutku.


title: Sprawa T-218/11: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2011 r. — Dagher przeciwko Radzie

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/19

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2011 r. — Dagher przeciwko Radzie
   (Sprawa T-218/11)
   2011/C 179/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Habib Roland Dagher (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciele: adwokaci J.Y. Dupeux i F. Dressen)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 85/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. w zakresie, w jakim akt ten jej dotyczy;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/71/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. w zakresie, w jakim akt ten jej dotyczy;

               —

               zasądzenie od Rady kwoty 40 000 EUR tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania za krzywdę i inne szkody poniesione przez stronę skarżącą;

               —

               obciążenie Rady wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut podzielony na trzy części i dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

               —

               W ramach części pierwszej strona skarżąca powołuje się na brak kontradyktoryjności postępowania prowadzonego przez Radę ze względu na to, że strona pozwana nie przedstawiła tak szybko, jak było to możliwe po opublikowaniu zaskarżonych aktów, informacji pozwalających stronie skarżącej zrozumieć powody podjętych wobec niej środków, a następnie rozpatrzyła odmownie późniejsze żądania udzielenia informacji stronie skarżącej, co ją pozbawiło prawa skorzystania ze środków zaskarżenia o charakterze administracyjnym w celu uzyskania uchylenia aktów;

               —

               W ramach drugiej części strona skarżąca podnosi brak uzasadnienia, gdyż motywy podane w środkach ograniczających podjętych wobec strony skarżącej są nieścisłe i sformułowane lakonicznie, co nie pozwala stronie skarżącej na poznanie treści zarzutów uzasadniających rozpatrywane sankcje;

               —

               W ramach części trzeciej strona skarżąca powołuje się na naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej.


title: Sprawa T-454/14: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Warimex przeciwko OHIM (STONE)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/49

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Warimex przeciwko OHIM (STONE)
   (Sprawa T-454/14)
   2014/C 292/60
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Warimex Waren- Import Export Handels-GmbH (Neuried, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Keller i J. Voogd)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie R 1599/2013-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „STONE” dla towarów i usług z klas 1, 3, 7, 8, 9, 11, 12, 16, 21, 24 i 25 – zgłoszenie nr 1 1 4 64  005

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 75 i art. 76 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-380/11: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Palirria Souliotis przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja w Nomenklaturze scalonej — Pozycja taryfowa — Akt regulacyjny wymagający środków wykonawczych — Niedopuszczalność)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/23

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Palirria Souliotis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-380/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja w Nomenklaturze scalonej - Pozycja taryfowa - Akt regulacyjny wymagający środków wykonawczych - Niedopuszczalność)
   2013/C 313/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anonymi Viotechniki kai Emporiki Etairia Kataskevis Konservon — Palirria Souliotis AE (Politika, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i L. Keppenne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 447/2011 z dnia 6 maja 2011 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. L 122, s. 63)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Anonymi Viotechniki kai Emporiki Etairia Kataskevis Konservon — Palirria Souliotis AE pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-265/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 — Chemikalia — Rejestracja, ocena, udzielanie zezwoleń i stosowane ograniczenia w zakresie chemikaliów — Rozporządzenie REACH — Artykuł 126 — Kary stosowane w przypadku naruszeń przepisów rozporządzenia REACH — Brak wprowadzenia w wyznaczonym terminie)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/8

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-265/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 - Chemikalia - Rejestracja, ocena, udzielanie zezwoleń i stosowane ograniczenia w zakresie chemikaliów - Rozporządzenie REACH - Artykuł 126 - Kary stosowane w przypadku naruszeń przepisów rozporządzenia REACH - Brak wprowadzenia w wyznaczonym terminie)
   2011/C 186/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: T. Materne i L. Van den Broeck, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 126 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1) — Kary stosowane w przypadku naruszeń przepisów rozporządzenia REACH

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu wprowadzenia sankcji stosowanych w przypadku naruszeń rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 126 tego rozporządzenia.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-433/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Comunidad Autónoma de Castilla y León przeciwko Juntas Generales del Territorio Histórico de Álava, Diputación Foral de Álava, Confederación Empresarial Vasca

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Comunidad Autónoma de Castilla y León przeciwko Juntas Generales del Territorio Histórico de Álava, Diputación Foral de Álava, Confederación Empresarial Vasca
   (Sprawa C-433/06)
   (2006/C 326/67)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Comunidad Autónoma de Castilla y León

      Strona pozwana: Juntas Generales del Territorio Histórico de Álava, Diputación Foral de Álava, Confederación Empresarial Vasca
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wykładni art. 87 ust. 1 WE należy dokonywać w ten sposób, że przepisy podatkowe wydane przez Diputación Foral i Juntas Generales Territorio Histórico de Álava, zmieniające art. 29 ust. 1 lit. a) i art. 37 uregulowania o podatku od osób prawnych, powinny — z tego powodu, że ustanawiają stopy podatkowe i odliczenie od podatku nieistniejące w państwowym porządku prawnym dotyczącym podatków, a obowiązujące na obszarze właściwości tej posiadającej autonomię jednostki niższego niż państwo rzędu — zostać uznane za selektywne w świetle definicji pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia, a w konsekwencji podlegać zgłoszeniu Komisji na podstawie art. 88 ust. 3 traktatu?


title: Sprawa T-3/07: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Fundusz Spójności — Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 — Projekty infrastrukturalne w dziedzinie ochrony środowiska realizowane na terytorium Andaluzji (Hiszpania) — Częściowe cofnięcie pomocy finansowej — Zamówienia publiczne na usługi i roboty budowlane — Kryteria udzielania — Ogłoszenie — Kwalifikowalny charakter wydatków — Określenie wysokości korekty finansowej — Artykuł H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 — Proporcjonalność)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/20

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-3/07) (1)

   (Fundusz Spójności - Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 - Projekty infrastrukturalne w dziedzinie ochrony środowiska realizowane na terytorium Andaluzji (Hiszpania) - Częściowe cofnięcie pomocy finansowej - Zamówienia publiczne na usługi i roboty budowlane - Kryteria udzielania - Ogłoszenie - Kwalifikowalny charakter wydatków - Określenie wysokości korekty finansowej - Artykuł H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 - Proporcjonalność)
   2013/C 325/32
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo J. M. Rodríguez Cárcamo, następnie A. Rubio González, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Steiblytė i L. Escobar Guerrero, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Canala Fontcubertę, następnie A. Steiblytė i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5103 z dnia 20 października 2006 r. zmniejszającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz pięciu projektów infrastrukturalnych w dziedzinie ochrony środowiska realizowanych na terytorium Comunidad Autónoma de Andalucía (Hiszpania)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2–6 decyzji Komisji C(2006) 5103 z dnia 20 października 2006 r. zmniejszającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz pięciu projektów infrastrukturalnych w dziedzinie ochrony środowiska realizowanych na terytorium Comunidad Autónoma de Andalucía (Hiszpania), w zakresie kwoty 476 460 EUR z tytułu korekty finansowej dotyczącej projektów o numerach 2000.ES.16.C.PE.004, 2000.ES.16.C.PE.025, 2000.ES.16.C.PE.066 i 2000.ES.16.C.PE.0138.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-86/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/34

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-86/07) (1)

   (2007/C 297/64)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-81/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-363/09 Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Gruppo Lepetit SpA, wniesione w dniu 22 lutego 2011 r. przez Longevity Health Products, Inc.

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-363/09 Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Gruppo Lepetit SpA, wniesione w dniu 22 lutego 2011 r. przez Longevity Health Products, Inc.
   (Sprawa C-81/11 P)
   2011/C 139/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Longevity Health Products, Inc. (przedstawiciel: J. Korab, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) Gruppo Lepetit SpA

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               dopuszczenie odwołania wniesionego przez Longevity Health Products, Inc.;

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r.;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył jej prawo do rzetelnego procesu nie przyznając jej dodatkowego terminu na ustosunkowania się argumentów OHIM.
   Wnosząca odwołanie twierdzi również, że Sąd nie zajął stanowiska w przedmiocie argumentów właściciela znaku towarowego dotyczących prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-275/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 93/36/EWG — Zamówienia publiczne na dostawy — Dostawa oprogramowania stosowanego do rejestracji pojazdów samochodowych — Procedura negocjacyjna bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o przetargu)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-275/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 93/36/EWG - Zamówienia publiczne na dostawy - Dostawa oprogramowania stosowanego do rejestracji pojazdów samochodowych - Procedura negocjacyjna bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o przetargu)
   2009/C 297/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Wilms i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i N. Graf Vitzthum, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 6 w związku z art. 9 dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199, s. 1) — Umowa o dostawę oprogramowania stosowanego do rejestracji pojazdów samochodowych zawarta bez przeprowadzenia procedury udzielenia zamówienia publicznego pomiędzy dwoma podmiotami prawa publicznego odpowiedzialnymi za usługi przetwarzania danych dla jednostek komunalnych

      Sentencja

               1)

               Ze względu na to, że Datenzentrale Baden-Württemberg udzieliła zamówienia publicznego na dostawę oprogramowania stosowanego do rejestracji pojazdów samochodowych w drodze procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o przetargu, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa T-230/14: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2014 r. – Deutsche Edelstahlwerke przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/13

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2014 r. – Deutsche Edelstahlwerke przeciwko Komisji
   (Sprawa T-230/14)
   2014/C 223/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Edelstahlwerke GmbH (Witten, Niemcy) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i H. Janssen, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C) (2013/C) w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, iż przewidziana w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłata EEG oraz ustanowiony w tym samym akcie system szczególnych wypłat wyrównawczych nie stanowi finansowania za pomocą zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo. Wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie dla zakwalifikowania tych środków zostały ustalone w postępowaniu spornym, w którym uczestniczyły Komisja i Republika Federalna Niemiec. Nie pozostały zatem żadne wątpliwości, która Komisja powinna była wyjaśnić w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1).

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE oraz zasady pewności prawa

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 1 TFUE i zasadę pewności prawa przeprowadzając przy ocenie czasowej kwalifikacji EEG jako pomocy państwa przewidziane w art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999 postępowanie w przedmiocie nowej pomocy, zamiast tej przewidzianej w art. 17 i nast. tego rozporządzenia i dotyczącego pomocy istniejącej. Skarżąca w szczególności podnosi, że Komisja w swej decyzji z dnia 22 maja 2002 r. nie zakwalifikowała EEG 2000 jako pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na brak przeniesienia zasobów państwowych. Wprowadzone do EEG 2000 zmiany, w efekcie których przyjęto EEG 2012, nie miały znaczenia z punktu widzenia kwestii poruszonych w tej decyzji z dnia 22 maja 2002 r. Komisja mogła zatem przedstawić zmianę swej opinii prawnej w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 1 TFUE, nie angażując skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 41 karty praw podstawowych i prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżąca twierdzi następnie, że pozwana wydała zaskarżoną decyzję nie dając jej możliwości przedstawienia jej stanowiska.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-166/11: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2011 r. — Häfele przeciwko OHIM (Infront)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/33

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2011 r. — Häfele przeciwko OHIM (Infront)
   (Sprawa T-166/11)
   2011/C 145/55
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Häfele GmbH & Co. KG (Nagold, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Eck i J. Dönch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 stycznia 2011 r. w sprawie R 1711/2010-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Infront” dla towarów z klas 6 i 20

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ rozpatrywany znak ma charakter odróżniający, nie jest opisowy i nie stanowi oznaczenia, które stało się zwyczajowe.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-297/05: Skarga wniesiona w dniu  22 lipca 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/11

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-297/05)
   (2005/C 296/22)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 22 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michela van Beeka i Désirée Zijlstrę przeciwko Królestwu Niderlandów.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że ustanawiając wymóg przeprowadzenia kontroli technicznej pojazdów mechanicznych zarejestrowanych wcześniej w innym Państwie Członkowskim, przed dopuszczeniem do ich rejestracji w Niderlandach, podczas gdy podobna kontrola nie jest wymagana przy przeniesieniu własności lub posiadania pojazdu mechanicznego zarejestrowanego wcześniej w Niderlandach na innego właściciela lub posiadacza mającego miejsce zamieszkania w Niderlandach, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 i art. 30 Traktatu WE;

               2.

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Kontrole techniczne wymagane w Niderlandach w odniesieniu do pojazdów mechanicznych zarejestrowanych wcześniej w innym Państwie Członkowskim, stanowiące warunek ich rejestracji w krajowym rejestrze pojazdów, nie są uzasadnione w świetle celów wymienionych w art. 30 Traktatu WE ani w świetle nadrzędnych wymogów, uznanych w orzecznictwie Trybunału.


title: Sprawa T-184/15: Wyrok Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. – Trivisio Prototyping/Komisja (Pomoc finansowa — Szósty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Umowy dotyczące projektów ULTRA, CINeSPACE oraz IMPROVE — Częściowa zmiana kwalifikacji skargi — Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny — Artykuł 299 TFUE — Klauzula arbitrażowa — Koszty kwalifikowalne — Zwrot wypłaconych kwot)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/34

         Wyrok Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. – Trivisio Prototyping/Komisja
   (Sprawa T-184/15) (1)

   ((Pomoc finansowa - Szósty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Umowy dotyczące projektów ULTRA, CINeSPACE oraz IMPROVE - Częściowa zmiana kwalifikacji skargi - Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny - Artykuł 299 TFUE - Klauzula arbitrażowa - Koszty kwalifikowalne - Zwrot wypłaconych kwot))
   (2017/C 006/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Trivisio Prototyping GmbH (Trewir, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo A. Bartosch i A. Böhlke, następnie A. Böhlke, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i F. Moro, pełnomocnicy, wspierani przez R. van der Houta i S. Blazek, adwokatów)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji Komisji C(2015) 633 final z dnia 2 lutego 2015 r. dotyczącej odzyskania łącznej kwoty 385 112,19 EUR wraz z odsetkami, a po drugie, żądanie stwierdzenia, na podstawie art. 272 TFUE, nieistnienia wierzytelności, jaką Komisja posiada rzekomo względem Trivisio Prototyping.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Trivisio Prototyping GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa T-46/06: Skarga wniesiona w dniu  13 lutego 2006 r.  — Galileo Lebensmittel przeciwko Komisji

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/39

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2006 r. — Galileo Lebensmittel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-46/06)
   (2006/C 86/77)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Galileo Lebensmittel GmbH & Co. KG (Trierweiler, Niemcy) [Przedstawiciele: K. Bott, Rechtsanwalt]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej w sprawie zastrzeżenia domeny galileo.eu i nakazanie pozwanej pozostawienie domeny galileo.eu do swobodnej rejestracji przez Rejestr TLD (Domeny Najwyższego Poziomu .eu).

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wniosła do Rejestru o rejestrację domeny „galileo.eu” jako Domeny Najwyższego Poziomu .eu. Rejestr EURid nie przyjął tego wniosku z uzasadnieniem, że zgłoszona domena została zastrzeżona dla pozwanej.
   Na poparcie skargi skarżąca powołuje się na naruszenie art. 9 rozporządzenia (WE) nr 874/2004 (1). Ponadto twierdzi ona, że zostały naruszone jej prawa, przysługujące jej na mocy art. 2 ust. 2, art. 10 ust. 1 akapit pierwszy i art. 12 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 874/2004.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 874/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiające reguły porządku publicznego dotyczące wprowadzenia w życie i funkcji Domeny Najwyższego Poziomu .eu oraz zasady regulujące rejestrację


title: Sprawa T-262/12: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Central Bank of Iran przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zawisłość sporu — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony)

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/11

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Central Bank of Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-262/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zawisłość sporu - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony))
   2014/C 388/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Central Bank of Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: M. Lester, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Co do istoty żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19,s. 22) oraz decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282,s. 58) w zakresie, w jakim na ich podstawie umieszczono lub po dokonaniu przeglądu utrzymano nazwę strony skarżącej w wykazie ujętym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195,s. 39), a po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88,s. 1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 267/2012 (Dz.U. L 282,s. 16) w zakresie, w jakim na ich podstawie umieszczono lub po dokonaniu przeglądu utrzymano nazwę strony skarżącej w wykazie ujętym w załączniku IX do rozporządzenia nr 267/2012.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88,s. 1) w zakresie, w jakim umieszczono na jego podstawie nazwę Central Bank of Iran w wykazie ujętym w załączniku IX do tego rozporządzenia.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               3)

               Rada unii Europejskiej pokrywa połowę własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez Central Bank of Iran.

               4)

               Central Bank of Iran pokrywa połowę własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez Radę.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.