title: Sprawa C-575/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2009 r. — komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/56/WE — Transgraniczne łączenie się spółek kapitałowych — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2009 r. — komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-575/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/56/WE - Transgraniczne łączenie się spółek kapitałowych - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   2009/C 282/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Peere i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie lub niepodanie do wiadomości Komisji, w przepisanym terminie, przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (Dz.U. L 310, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując, w przepisanym terminie, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do dostosowania się do dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009


title: Sprawa C-345/07: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/30

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-345/07)
   (2007/C 211/59)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos oraz P. Dejmek)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa (Dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei) (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/49/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 164, str. 44.


title: Sprawa C-95/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/9/WE — Brak wyznaczenia organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli laboratoriów i prowadzonych w nich badań w celu oceny zgodności z dobrą praktyką laboratoryjną)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/6

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-95/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/9/WE - Brak wyznaczenia organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli laboratoriów i prowadzonych w nich badań w celu oceny zgodności z dobrą praktyką laboratoryjną)
   (2008/C 327/09)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i P. Oliver, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie kontroli i weryfikacji dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL) (Dz. U. L 50, s. 28) — Brak wyznaczenia organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli laboratoriów i prowadzonych w nich badań w celu oceny zgodności z dobrą praktyką laboratoryjną
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając organów będących w stanie przeprowadzać kontroli wdrażania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 dyrektywy 2004/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie kontroli i weryfikacji dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL).

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa F-129/07: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Kremlis przeciwko Komisji

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/32

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Kremlis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-129/07)
   (2008/C 8/57)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Georges-Stavros Kremlis (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2006 r. odrzucającej kandydaturę skarżącego na stanowisko szefa przedstawicielstwa Komisji w Grecji i powołującej na to stanowisko innego kandydata;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podnosi zarzuty bardzo podobne do zarzutów podnoszonych w sprawie F-128/07, z której komunikat jest opublikowany w tym samym numerze Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie C-319/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Paris): Serge Briheche przeciwko Ministre de l'Intérieur, Ministre de l'Éducation nationale i Ministre de la Justice (Polityka socjalna — Równe traktowanie kobiet i mężczyzn — Art. 141 ust. 4 WE — Dyrektywa 76/207/EWG — Warunki dostępu do stanowisk publicznych — Przepisy zastrzegające na rzecz wdów, które nie zawarły ponownie związku małżeńskiego, dobrodziejstwo niemożności powołania się wobec nich na granice wieku w dostępie do takich stanowisk)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 30 września 2004 r.
   w sprawie C-319/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Paris): Serge Briheche przeciwko Ministre de l'Intérieur, Ministre de l'Éducation nationale i Ministre de la Justice (1)

   (Polityka socjalna - Równe traktowanie kobiet i mężczyzn - Art. 141 ust. 4 WE - Dyrektywa 76/207/EWG - Warunki dostępu do stanowisk publicznych - Przepisy zastrzegające na rzecz wdów, które nie zawarły ponownie związku małżeńskiego, dobrodziejstwo niemożności powołania się wobec nich na granice wieku w dostępie do takich stanowisk)
   (2004/C 284/08)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-319/03, mającej za przedmiot wniosek, który wpłynął do Trybunału w dniu 24 lipca 2003 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez tribunal administratif de Paris (Francja) postanowieniem z dnia 3 lipca 2003 r., w ramach sporu zawisłego przed nim między Sergem Brihechem a Ministre de l'Intérieur, Ministre de l'Éducation nationale i Ministre de la Justice, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen, F. Macken (sprawozdawca) i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 30 września 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Przepisy art. 3 ust. 1 i art. 2 ust. 4 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one przepisom krajowym takim, jak te powołane w postępowaniu przed sądem krajowym, które zastrzegają dobrodziejstwo niemożności powołania się na granice wieku w dostępie do stanowisk publicznych wobec wdów, które nie zawarły ponownie związku małżeńskiego i są zmuszone do pracy, z pominięciem wdowców, którzy nie zawarli ponownie związku małżeńskiego i znajdują się w takiej samej sytuacji.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.9.2003.


title: Sprawa T-219/09: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2009 r. — Balfe i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/39

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2009 r. — Balfe i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-219/09)
   2009/C 205/73
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Richard Balfe (Newmarket, Zjednoczone Królestwo), C (Mediolan, Włochy), C (Madryt, Hiszpania), C (Lancashire, Zjednoczone Królestwo), C (Gnobkummerfeld, Niemcy), C (Longré, Francja), C (Saint-Martin de Crau, Francja), C (Bregencja, Austria), C (West Yorkshire, Zjednoczone Królestwo), C (Marsylia, Francja), C (Rudsebheim, Niemcy), C (Devon, Zjednoczone Królestwo), C (Barcelona, Hiszpania), C (Paryż, Francja), C (Wexford, Irlandia), C (Bolzano, Włochy), C (Madryt), C (Porto, Portugalia), C (Iaf Nennhau, Zjednoczone Królestwo), C (Mediolan), C (Limonest, Francja), C (Colares-Sintra, Portugalia), C (Benfica do Ribatejo, Portugalia), C (Saint-Étienne, Francja), C (Cournon-d’Auvergne, Francja), C (Lutterworth Leics, Zjednoczone Królestwo), C (Cumbria, Zjednoczone Królestwo), C (Oxfordshire, Zjednoczone Królestwo), C (Bratysława, Słowacja), C (Polska), C (Warszawa, Polska), C (Radom, Polska), C (Boulogne-Billancourt, Francja), C (Helsinki, Finlandia), C (Lyon, Francja), C (Ateny, Grecja), C (Funchal, Portugalia), C (Londyn, Zjednoczone Królestwo), C (Le Val-d’Ajol, Francja), C (Tallinn, Estonia), C (Glasgow, Zjednoczone Królestwo), C (Riom, Francja), C (Hampshire, Zjednoczone Królestwo), C (Coventry, Zjednoczone Królestwo), C (Helsinki), C (Kraków, Polska), C (Pampeluna, Hiszpania), C (Szkocja, Zjednoczone Królestwo), C (Lizbona, Portugalia), C (Lizbona), C (Paryż), C (Budapeszt, Węgry), C (Maia, Portugalia), C (Bielsko-Biała, Polska), C (Wetherby, Zjednoczone Królestwo), C (La Possession, Francja), C (Kornwalia, Zjednoczone Królestwo), C (Epernay, Francja), C (Bolton, Zjednoczone Królestwo), C (Kępno, Polska), C (Amsterdam, Niderlandy), C (Palermo, Włochy), C (Kent, Zjednoczone Królestwo), C (Bedforshire, Zjednoczone Królestwo), C (Warszawa), Fundusz emerytalny dla posłów do Parlamentu Europejskiego (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez Prezydium Parlamentu w dniach 9 marca i 3 kwietnia 2009 r. dotyczących zmian w systemie uzupełniających dobrowolnych świadczeń emerytalnych dla posłów do Parlamentu Europejskiego

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca i 3 kwietnia 2009 r. w przedmiocie zmiany przepisów dotyczących systemu uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych, które to przepisy ujęte są w załączniku VIII do przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego. Zmiany dotyczą zasadniczo zniesienia możliwości przejścia na wcześniejszą emeryturę po ukończeniu 50 lat i możliwości skorzystania z emerytury w formie kapitałowej oraz podniesienia wieku emerytalnego z 60 do 63 lat.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą co do istoty cztery zarzuty dotyczące:

               —

               braku właściwości Parlamentu co do jednostronnej zmiany warunków umowy o przystąpieniu do systemu uzupełniających, dobrowolnych świadczeń emerytalnych;

               —

               naruszenia praw nabytych oraz zasad równego traktowania, proporcjonalności i pewności prawa poprzez w szczególności nieuwzględnienie jasnych postanowień statutu posła do Parlamentu Europejskiego i nieustanowienie żadnych środków przejściowych;

               —

               błędów dotyczących przyczyn i motywów ujętych w uzasadnieniu zaskarżonych aktów, zarówno jeśli chodzi o uregulowanie prawne tego typu konkretnego, uzupełniającego i nieobowiązkowego systemu emerytalnego, jak i jeśli chodzi o zarządzanie funduszem emerytalnym i jego sytuację finansową;

               —

               naruszenia zasady wykonania w dobrej wierze i nieważności zastrzeżeń czysto potestatywnych poprzez jednostronną zmianę ze skutkiem wstecznym warunków zobowiązania oraz nieustanowienie odszkodowania.


title: Sprawa T-321/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lipca 2006 r. — Juchem i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (Skarga odszkodowawcza — Odpowiedzialność pozaumowna — Wprowadzanie do obrotu mieszanek pasz dla zwierząt — Rzeczywisty charakter szkody)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lipca 2006 r. — Juchem i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie
   (Sprawa T-321/03) (1)

   (Skarga odszkodowawcza - Odpowiedzialność pozaumowna - Wprowadzanie do obrotu mieszanek pasz dla zwierząt - Rzeczywisty charakter szkody)
   (2006/C 224/92)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Juchem GmbH (Eppelborn, Niemcy) oraz 223 innych skarżących, których nazwy znajdują się w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: D.Waelbroeck i N. Rampal, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Waldherr i M. Moore, pełnomocnicy) oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Balta i F. Ruggeri Laderchi, następnie M. Balta i Z. Kupčová, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: W.-D. Plessing i M. Lumma, pełnomocnicy) oraz Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bordes i B. Doherty, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Żądanie naprawienia szkody rzekomo poniesionej przez skarżącego ze względu na dyrektywę 2002/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. zmieniającą dyrektywę Rady 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi i uchylająca dyrektywę Komisji 91/357/EWG (Dz.U. L 63, str. 23)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament i Radę.

               3)

               Republika Federalna Niemiec i Komisja pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Sprawa C-102/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-532/11 Stefan Städter przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu, wniesione w dniu 27 lutego 2012 r. przez Stefana Städtera

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-532/11 Stefan Städter przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu, wniesione w dniu 27 lutego 2012 r. przez Stefana Städtera
   (Sprawa C-102/12 P)
   2012/C 399/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stefan Städter (przedstawiciel: M.C. Kerber, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny
   Postanowieniem z dnia 15 listopada 2012 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (szósta izba) oddalił odwołanie i orzekł, że wnoszący odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-655/13: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – Enercon/OHIM (pięć niuansów koloru zielonego) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego składającego się z pięciu niuansów koloru zielonego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zmiana kwalifikacji zgłoszonego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/21

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – Enercon/OHIM (pięć niuansów koloru zielonego)
   (Sprawa T-655/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego składającego się z pięciu niuansów koloru zielonego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zmiana kwalifikacji zgłoszonego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 089/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Böhm i S. Overhage)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 września 2013 r. (sprawa R 247/2013-1), dotyczącą zgłoszenia jako wspólnotowego znaku towarowego pięciu niuansów koloru zielonego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Enercon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Sprawy połączone T-544/12 i T-546/12: Wyrok Sądu z dnia z dnia 3 czerwca 2015 r. – Pensa Pharma/OHIM – Ferring i Farmaceutisk Laboratorium Ferring (PENSA PHARMA i pensa) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wspólnotowe znaki towarowe, słowny PENSA PHARMA i graficzny pensa — Wcześniejsze słowne, krajowy i Beneluksu, znaki towarowe PENTASA — Wyraźne zezwolenie na rejestrację wspólnotowego znaku towarowego przed wniesieniem wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Artykuł 53 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/33

         Wyrok Sądu z dnia z dnia 3 czerwca 2015 r. – Pensa Pharma/OHIM – Ferring i Farmaceutisk Laboratorium Ferring (PENSA PHARMA i pensa)
   (Sprawy połączone T-544/12 i T-546/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wspólnotowe znaki towarowe, słowny PENSA PHARMA i graficzny pensa - Wcześniejsze słowne, krajowy i Beneluksu, znaki towarowe PENTASA - Wyraźne zezwolenie na rejestrację wspólnotowego znaku towarowego przed wniesieniem wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Artykuł 53 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 236/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pensa Pharma, SA (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Esteve Sanz, M. González Gordon i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Geroulakos i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Ferring BV (Hoofddorp, Niderlandy) i Farmaceutisk Laboratorium Ferring A/S (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: początkowo I. Fowler, solicitor, adwokaci A. Renck, V. von Bomhard i D. Slopek, następnie I. Fowler, A. Renck, V. von Bomhard i adwokat J. Fuhrmann, a wreszcie I. Fowler i J. Fuhrmann)

      Przedmiot

   Dwie skargi na decyzje Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 października 2012 r. (sprawy R 1883/2011-5 i R 1884/2011-5) dotyczące postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Ferring BV i Farmaceutisk Laboratorium Ferring A/S a Pensa Pharma SA.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Pensa Pharma, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa T-177/10: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2010 r. — Alcoa Trasformazioni przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/51

      Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2010 r. — Alcoa Trasformazioni przeciwko Komisji
      (Sprawa T-177/10)
      (2010/C 161/81)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Alcoa Trasformazioni Srl (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa i T. Müller-Ibold)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 5497 z dnia 19 listopada 2009 r. w części dotyczącej pomocy państwa C 36/B/2006 (ex NN 38/2006), którą Włochy miały przyznać Alcoa Trasformazioni S.r.l.,

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga o stwierdzenie nieważności odnosi się do decyzji wydanej przez Komisję Europejską w dniu 19 listopada 2009 r. wobec Alcoa Trasformazioni S.r.l. (1)

      W decyzji tej Komisja zakwalifikowała przedłużenie obowiązywania taryfy mającej zastosowanie do zakładów Alcoa położonych na Sardynii i w Wenecji Euganejskiej — przewidziane w art. 11 ust. 11 decreto-legge nr 35 z dnia 14 marca 2005 r. (2), które weszło w życie w dniu 1 czerwca 2006 r. — jako nową pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem oraz nakazała jej częściowe odzyskanie.
      W tym względzie należy przypomnieć, że od 1996 r. do skarżącej ma zastosowanie preferencyjna taryfa za energię elektryczną dostarczaną jej dwóm zakładom produkcji aluminium pierwotnego położonym na Sardynii i w Wenecji Euganejskiej. O taryfie tej Komisja została poinformowana w swoim czasie w ramach procesu prywatyzacji Alumix, przedsiębiorstwa produkującego aluminium pod kontrolą państwa włoskiego, które zostało następnie sprzedane skarżącej. W 1996 r. Komisja stwierdziła, że sporna taryfa nie stanowi pomocy państwa.
      W zaskarżonej obecnie decyzji Komisja uważa, że wskutek pewnych zmian zakwestionowana taryfa stanowi całkiem inny środek niż środek badany w 1996 r.
      Zdaniem skarżącej decyzja jest niezgodna z prawem z następujących powodów:

                  —

                  naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE z tego względu, że Komisja uznała w niej za „pomoc” taryfę za energię elektryczną nabywaną przez Alcoa dla swoich dwóch zakładów produkcji aluminium pierwotnego położonych na Sardynii i w Wenecji Euganejskiej, choć taryfa ta nie przysparza beneficjentowi żadnej korzyści,

                  —

                  naruszenia art. 107 ust. 3 TFUE z tego względu, że Komisja nie ustaliła prawidłowo kwoty pomocy,

                  —

                  naruszenia art. 107 ust. 3 TFUE z tego względu, że Komisja błędnie uznała sporną taryfę za pomoc operacyjną niezgodną z wytycznymi w sprawie krajowej pomocy regionalnej,

                  —

                  naruszenia zasady dobrej administracji i art. 107 ust. 3 TFUE z tego względu, że Komisja zmieniła radykalnie swoją ocenę w trakcie postępowania odnoszącego się do skutków wprowadzenia mechanizmu rynkowego, który ona sama zaproponowała dla Sardynii, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia lub uprzedzenia, i to w dodatku na końcu niewystarczającego dochodzenia,

                  —

                  naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań i art. 108 TFUE z tego względu, że Komisja zakwalifikowała powyższą taryfą jako „nową” pomoc a nie pomoc „istniejącą”.

            Wreszcie skarżąca twierdzi, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji pozwana dopuściła się naruszenia szeregu istotnych wymogów proceduralnych.

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 19 listopada 2009 r. dotycząca pomocy państwa nr C 38/A/2004 (ex NN 58/2004) i nr C 36/B/2006 (ex NN 38/2006), którą Włochy wprowadziły w życie na rzecz Alcoa Trasformazioni srl.

         (2)  Dekret z mocą ustawy noszący tytuł „Pilne przepisy dotyczące planu działań na rzecz rozwoju gospodarczego, społecznego i terytorialnego” z późniejszymi zmianami, przekształcony w ustawę na mocy ustawy nr 80 z dnia 14 maja 2005 r.


title: Sprawa T-422/10: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Emme przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/35

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Emme przeciwko Komisji
   (Sprawa T-422/10)
   ()
   2010/C 317/64
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Emme Holding SpA (Pescara, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G.Visconti, E. Vassallo di Castiglione, M. Siragusa, M. Beretta i P. Ferrari)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej przez Komisję na spółkę Emme Holding decyzją z dnia 30 czerwca 2010 r. (sprawa COMP/38.344 — Stal sprężająca);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zaskarżono tę samą decyzję, która jest przedmiotem postępowania w sprawie T-385/10 ArcellorMittal Wire France i in. przeciwko Komisji.
   Skarżąca podnosi w szczególności, że:

               —

               obciążenie skarżącej odpowiedzialnością za jednolite i ciągłe naruszenie popełnione przez wszystkie europejskie kartele (Club Europa) oraz wszystkie krajowe/regionalne kartele (Club Italiano, Club España i Accordo Meridionale) jest nieuzasadnione. W rzeczywistości skarżąca nigdy nie uczestniczyła (czynnie ani biernie) w zarzucanym naruszeniu na szczeblu europejskim. Również spółka Trame nie była świadoma tego, że którykolwiek z karteli regionalnych lub krajowych działał w krajach innych niż Włochy.

               —

               w decyzji uwzględniono zarówno przewody splatane z 7 drutów, jak i przewody splatane z 2–3 drutów. Skarżąca twierdzi jednak, że przewody splatane z 2–3 drutów nigdy nie były przedmiotem kartelu w ramach Club Italia. Obrót wygenerowany dzięki temu produktowi nie powinien zatem zostać uwzględniony przy obliczaniu grzywny.

         Skarżąca domaga się także obniżenia grzywny na tej podstawie, że jej udział w zarzucanym naruszeniu był marginalny. Twierdzi również, że nie ma możliwości zapłaty tak wysokiej grzywny.


title: Sprawa T-411/06: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — SO.GE.L.MA. przeciwko EAR

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/40

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — SO.GE.L.MA. przeciwko EAR
   (Sprawa T-411/06)
   (2007/C 42/71)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: SO.GE.L.MA. Srl (Scandicci, Włochy) (przedstawiciele: E. Capelli, P. De Caterini, A. Bandini i A. Gironi, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Odbudowy
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EAR unieważniających zamówienie publiczne na roboty budowlane zatytułowane „Przywrócenie żeglowności (usunięcie środków bojowych) sieci żeglugi śródlądowej Republiki Serbskiej, Serbii i Czarnogóry” (nr ogłoszenia Europe Aid/120694/D/W/YU, przedsięwzięcie na 05SER01 04 01) i wszczynających nową procedurę zamówienia publicznego, przekazanych do wiadomości pismami EAR z dnia 9 października 2006 r. [D(06)DG/MIL/EP 2715] i z dnia 14 grudnia 2006 r. (D/mie/3313), oraz wszelkich aktów, na których one bazowały, lub z którymi były związane, łącznie z decyzją wyłączenia skarżącej, i w każdym razie nakazanie EAR naprawienia poniesionej przez skarżącą szkody odpowiednio do żądań przedstawionych w skardze;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Sporna w niniejszym przypadku procedura przetargowa dotyczyła udzielenia zamówienia publicznego na prace polegające na zlokalizowaniu i usunięciu niewybuchów pochodzących z nalotów NATO w 1999 r. w celu ponownego otwarcia Dunaju i Sawy dla żeglugi śródlądowej.
   Po uznaniu jej oferty za najkorzystniejszą skarżąca zwróciła się z pierwszą prośbą o dalsze informacje, które zostały dostarczone w odpowiednim czasie. W szczególności przekazano dokładne dowody dotyczące udziału pewnej osoby jako kierownika zespołu rozpoznania podwodnego, która posiadała wysokie kwalifikacje, niemniej były one niższe od określonych w ogłoszeniu o zamówieniu.
   Po nawiązaniu kontaktów z firmą doradzającą Europejskiej Agencji Odbudowy w ramach tej procedury przetargowej, które wskazywały na pozytywne zakończenie procedury, skarżąca została w końcu powiadomiona, że z powodu braku odpowiedniej oferty technicznej procedura przetargowa zostaje unieważniona i zostanie ogłoszone nowe zamówienie.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca powołuje się na naruszenie art. 41 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1) oraz bardziej ogólnie na naruszenie podstawowych zasad wspólnotowych regulacji dotyczących udzielania zamówień publicznych, ponieważ unieważnienia rzeczonej procedury dokonano bez wymaganego rozważenia i dokładnego rozpatrzenia chronionego interesu publicznego. Skarżąca podnosi ponadto naruszenie obowiązku uzasadnienia.

      (1)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004 r., str. 114.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawach połączonych T-110/03, T-150/03 i T-405/03 Jose Maria Sison przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty związane z decyzjami Rady dotyczącymi zwalczania terroryzmu — Wyjątki związane z ochroną interesu publicznego — Bezpieczeństwo publiczne — Stosunki międzynarodowe — Dostęp częściowy — Uzasadnienie — Prawo do obrony)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 26 kwietnia 2005 r.
   w sprawach połączonych T-110/03, T-150/03 i T-405/03 Jose Maria Sison przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty związane z decyzjami Rady dotyczącymi zwalczania terroryzmu - Wyjątki związane z ochroną interesu publicznego - Bezpieczeństwo publiczne - Stosunki międzynarodowe - Dostęp częściowy - Uzasadnienie - Prawo do obrony)
   (2005/C 171/26)
   Język postępowania: angielski
   W sprawach połączonych T-110/03, T-150/03 i T-405/03 Jose Maria Sison, zamieszkały w Utrechcie (Niderlandy), reprezentowany przez adwokatów J. Fermona, A. Comte'a, H. Schultza oraz D. Gursesa, przeciwko Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez M. Vitsentzatosa, M. Bauera oraz M. Bishopa, mających za przedmiot stwierdzenie nieważności trzech decyzji Rady z dnia 21 stycznia, 27 lutego i 2 października 2003 r. w sprawie odmowy dostępu do dokumentów związanych z decyzjami Rady 2002/848/WE, 2002/974/WE i 2003/480/WE odpowiednio z dnia 28 października 2002 r., 12 grudnia 2002 r. i 27 czerwca 2003 r., wykonujących art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylających odpowiednio decyzje 2002/460/WE, 2002/848/WE i 2002/974/WE, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrug, prezes, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 26 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skargi w sprawach T-110/03 i T-150/03 zostają oddalone jako bezzasadne.

               2

               Skarga w sprawie T-405/03 zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, w części oddalona jako bezzasadna.

               3

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania w sprawach T-110/03, T-150/03 T-405/03.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003


title: Sprawa T-94/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 czerwca 2009 r. — Athinaïki Techniki przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Skarga do Komisji — Decyzja o nierozpatrywaniu skargi — Skierowanie do Sądu po stwierdzeniu nieważności — Cofnięcie zaskarżonej decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/14

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 czerwca 2009 r. — Athinaïki Techniki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-94/05) (1)

   (Pomoc państwa - Skarga do Komisji - Decyzja o nierozpatrywaniu skargi - Skierowanie do Sądu po stwierdzeniu nieważności - Cofnięcie zaskarżonej decyzji - Umorzenie postępowania)
   2009/C 233/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Athinaïki Techniki (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Athens Resort Casino AE Symmetochon (Marrousi, Grecja) (przedstawiciele: F. Carlin, barrister, i N. Korogiannakis, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 grudnia 2004 r. o umorzeniu postępowania w sprawie skargi złożonej przez skarżącą w przedmiocie pomocy państwa przyznanej przez Republikę Grecką konsorcjum Hyatt Regency w ramach zamówienia publicznego „Casino Mont Parnès”

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona całością kosztów.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa C-356/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Pensionsverischerungsanstalt przeciwko Christine Kleist (Polityka społeczna — Równe traktowanie kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy — Dyrektywa 76/207/EWG — Artykuł 3 ust. 1 lit. c) — Przepisy krajowe wprowadzające ułatwienia w zwalnianiu pracowników, którzy nabyli prawa emerytalne — Cel polegający na promowaniu zatrudniania osób młodszych — Przepisy krajowe ustalające, że wiek emerytalny dla kobiet wynosi 60 lat, a dla mężczyzn 65 lat)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Pensionsverischerungsanstalt przeciwko Christine Kleist
   (Sprawa C-356/09) (1)

   (Polityka społeczna - Równe traktowanie kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 76/207/EWG - Artykuł 3 ust. 1 lit. c) - Przepisy krajowe wprowadzające ułatwienia w zwalnianiu pracowników, którzy nabyli prawa emerytalne - Cel polegający na promowaniu zatrudniania osób młodszych - Przepisy krajowe ustalające, że wiek emerytalny dla kobiet wynosi 60 lat, a dla mężczyzn 65 lat)
   2011/C 13/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pensionsverischerungsanstalt

      Strona pozwana: Christine Kleist

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, s. 40) zmienionej dyrektywą 2002/73/WE — Przepisy krajowe ustalające, że wiek emerytalny dla kobiet wynosi 60 lat, a dla mężczyzn 65 lat, i wprowadzające ułatwienia w zwalnianiu pracowników, którzy osiągnęli taki wiek — Zwolnienie przez pracodawcę publicznego kobiety, która osiągnęła 60 rok życia i posiada prawo do emerytury, uzasadnione dążeniem do promocji zatrudniania osób młodszych

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy ze zmianami wprowadzonymi dyrektywą 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe, które w celu promowania dostępu osób młodszych do zatrudnienia zezwalają pracodawcy na zwolnienie pracowników, którzy nabyli prawa emerytalne, w sytuacji gdy w przypadku kobiet wiek, z którym wiąże się nabycie takich praw, jest o pięć lat niższy niż w przypadku mężczyzn, stanowi dyskryminację bezpośrednią ze względu na płeć, która została zakazana we wspomnianej dyrektywie.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa C-420/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin — Niemcy) — Rüdiger Jager przeciwko Amt für Landwirtschaft Bützow (Wspólna polityka rolna — Rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 i (WE) nr 1782/2003 — Wołowina i cielęcina — Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy — Rozporządzenia (EWG) nr 3887/92, (WE) nr 2419/2001 i (WE) nr 796/2004 — Wniosek o premię zwierzęcą — Premia za krowy mamki — Nieprawidłowość — Naruszenie przepisów obowiązujących w zakresie identyfikacji i rejestracji bydła niewykazanego we wniosku o pomoc — Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 — Wyłączenie prawa do pomocy — Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (CE, Euratom) nr 2988/95 — Zasada stosowania z mocą wsteczną kary łagodniejszej)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin — Niemcy) — Rüdiger Jager przeciwko Amt für Landwirtschaft Bützow
   (Sprawa C-420/06) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 i (WE) nr 1782/2003 - Wołowina i cielęcina - Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy - Rozporządzenia (EWG) nr 3887/92, (WE) nr 2419/2001 i (WE) nr 796/2004 - Wniosek o premię zwierzęcą - Premia za krowy mamki - Nieprawidłowość - Naruszenie przepisów obowiązujących w zakresie identyfikacji i rejestracji bydła niewykazanego we wniosku o pomoc - Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 - Wyłączenie prawa do pomocy - Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (CE, Euratom) nr 2988/95 - Zasada stosowania z mocą wsteczną kary łagodniejszej)
   (2008/C 107/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Schwerin
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rüdiger Jager

      Strona pozwana: Amt für Landwirtschaft Bützow
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Schwerin — Wykładnia art. 2 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1) — Oddalenie wniosku o przyznanie premii zwierzęcej z powodu przekraczającej 20 % różnicy między liczbą zwierząt zadeklarowanych a liczbą zwierząt stwierdzoną podczas kontroli — Stosowanie z mocą wsteczną późniejszych łagodniejszych kar administracyjnych dotyczących premii zwierzęcych obowiązujące dopiero po zniesieniu systemu premii zwierzęcych w zainteresowanym państwie członkowskim
   Sentencja
   Artykuł 2 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że przepisy art. 66 i 67 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, zmienionego i sprostowanego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 239/2005 z dnia 11 lutego 2005 r., nie mogą być stosowane z mocą wsteczną do wniosku o premię zwierzęcą, który objęty jest ratione temporis zakresem stosowania rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2801/1999 z dnia 21 grudnia 1999 r., którego art. 10c dał podstawę do wyłączenia prawa do pomocy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006 r.


title: Sprawa C-76/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – INGSTEEL spol. sro, Metrostav as/Úrad pre verejné obstarávanie (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 47 ust. 1, 4 i 5 — Ekonomiczna i finansowa sytuacja oferenta — Dyrektywy 89/665/EWG i 2007/66/WE — Zaskarżenie do sądu decyzji o wykluczeniu oferenta z procedury przetargowej — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznego środka prawnego)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – INGSTEEL spol. sro, Metrostav as/Úrad pre verejné obstarávanie
   (Sprawa C-76/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 47 ust. 1, 4 i 5 - Ekonomiczna i finansowa sytuacja oferenta - Dyrektywy 89/665/EWG i 2007/66/WE - Zaskarżenie do sądu decyzji o wykluczeniu oferenta z procedury przetargowej - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego))
   (2017/C 293/06)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: INGSTEEL spol. sro, Metrostav as

      Strona pozwana: Úrad pre verejné obstarávanie

      Przy udziale: Slovenský futbalový zväz

      Sentencja

               1)

               Artykuł 47 ust. 1 lit. a) i art. 47 ust. 4 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wykluczeniu przez instytucję zamawiającą z przetargu oferenta z tego powodu, że ów oferent nie spełnia warunku dotyczącego sytuacji ekonomicznej i finansowej ustanowionego w ogłoszeniu o zamówieniu, odnoszącego się do przedstawienia zaświadczenia z banku, który zobowiązuje się w nim do przyznania pożyczki w kwocie określonej w tym ogłoszeniu o zamówieniu i do zagwarantowania, że oferent będzie dysponował tą kwotą przez cały czas realizacji zamówienia.

               2)

               Artykuł 47 ust. 5 dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że gdy ogłoszenie o zamówieniu wymaga przedstawienia zaświadczenia z banku, który zobowiązuje się w nim do przyznania pożyczki w kwocie określonej w tym ogłoszeniu o zamówieniu i do zagwarantowania, że oferent będzie dysponował tą kwotą przez cały czas realizacji zamówienia, okoliczność, że banki, do których wystąpi oferent, nie uznają, że są w stanie wystawić oferentowi zaświadczenie w takim właśnie brzmieniu, może stanowić „uzasadnioną przyczynę” w rozumieniu tego przepisu, uprawniającą w odpowiednim razie tego oferenta do wykazania swojej sytuacji ekonomicznej i finansowej za pomocą dowolnego innego dokumentu, który instytucja zamawiająca uzna za odpowiedni, o ile oferent ten nie miał obiektywnie możliwości przedstawienia żądanych przez instytucję zamawiającą dokumentów, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2017.


title: Sprawa T-273/14: Wyrok Sądu z dnia 3 czerwca 2015 r. – Lithomex/OHIM – Glaubrecht Stingel (LITHOFIX) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy LITHOFIX — Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe LITHOFIN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo towarów — Brak obowiązku badania w odniesieniu do wszystkich towarów oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/40

         Wyrok Sądu z dnia 3 czerwca 2015 r. – Lithomex/OHIM – Glaubrecht Stingel (LITHOFIX)
   (Sprawa T-273/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy LITHOFIX - Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe LITHOFIN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo towarów - Brak obowiązku badania w odniesieniu do wszystkich towarów oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 236/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lithomex ApS (Langeskov, Dania) (przedstawiciel: adwokat L. Ullmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Glaubrecht Stingel GmbH & Co. KG (Wendlingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Krüger)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lutego 2014 r. (sprawa R 2280/2012-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Glaubrecht Stingel GmbH & Co. KG a Lithomex ApS.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lithomex ApS zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-403/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 stycznia 2008 r. — Marmara Import-Export przeciwko OHIM — Marmara Zeytin Tarim Satis (marmara) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 stycznia 2008 r. — Marmara Import-Export przeciwko OHIM — Marmara Zeytin Tarim Satis (marmara)
   (Sprawa T-403/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 64/60)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Marmara Import-Export GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. von Arnswaldt i G. Rother)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Weberndorfer, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Marmara Zeytin Tarim Satis Kooperatifleri Birligi (Bursa, Turcja) (przedstawiciel: adwokat A. Andorfer-Erhard)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 października 2003 r. (sprawa R 515/2002-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Marmara Import-Export GmbH a Marmara Zeytin Tarim Satis Kooperatifleri Birligi.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie umarza się.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient poniosą koszty własne oraz każde z nich poniesie w połowie koszty strony pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004.


title: Sprawa T-151/07: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — KONE i In. przeciwko Komisji

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/34

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — KONE i In. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-151/07)
   (2007/C 155/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: KONE Corp. (Helsinki, Finlandia), KONE GmbH (Hannover, Niemcy), i KONE BV (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: T. Vinje, solicitor, adwokaci D. Paemen, J. Schindler, B. Nijs, J. Flynn, QC i D. Scannell, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 2 decyzji w zakresie, w jakim nakłada ona grzywnę na KONE Corporation i KONE GmbH i nienałożenie grzywny lub niższą jej kwotę od przewidzianej w decyzji Komisji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 4 decyzji Komisji w zakresie, w jakim nakłada ona grzywnę na KONE Corporation i KONE BV i nałożenie niższej kwoty grzywny od przewidzianej w decyzji Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżący, na podstawie art. 230 WE, wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. (sprawa COMP/E-1/38.823 — PO/Windy i Schody ruchome), w której skarżący wraz z innymi przedsiębiorstwami zostali obciążeni odpowiedzialnością za udział w czterech jednolitych, złożonych i ciągłych naruszeniach art. 81 ust. 1 WE polegających na podziale rynków poprzez uzgadnianie i/lub koordynację przetargów i umów dotyczących sprzedaży, instalacji, obsługi i modernizacji wind i schodów ruchomych.
   Skarżący, KONE Corporation i jej spółki zależne KONE GmbH i KONE BV wnoszą o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jedynie w zakresie, jakim nakłada ona grzywnę na KONE jako całość za jej udział w naruszeniach w Niemczech i Niderlandach.
   W odniesieniu do naruszenia, które miało miejsce w Niemczech, skarżące twierdzą, że Komisja błędnie ustaliła wysokość grzywny. Po pierwsze skarżące uważają, iż Komisja nieprawidłowo zastosowała komunikat w sprawie współpracy (1) z 2002 r. w zakresie, w jakim (i) powinna ona była przyznać spółce KONE zwolnienie na podstawie pkt 8 lit. b) i pkt 8 lit. a) niniejszego komunikatu; lub ewentualnie (ii) Komisja powinna była obniżyć nałożoną na skarżące grzywnę na podstawie ostatniego akapitu pkt 23 tego komunikatu.
   Po drugie skarżące twierdzą, że Komisja nieprawidłowo zastosowała wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy artykułu 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 17 oraz artykułu 65 ust. 5 traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali z 1998 r. (2) (zwane dalej wytycznymi w sprawie metody ustalania grzywien z 1998 r.) w zakresie, w jakim Komisja (i) ustalając grzywnę nie wzięła pod uwagę rozmiaru rynku oddziaływania; i (ii) nie uwzględniła odpowiednio faktu niezakwestionowania okoliczności faktycznych przez skarżące, na co dowodem jest przyznanie jedynie 1 % obniżki z tego tytułu.
   Po trzecie skarżące twierdzą, że Komisja nie zachowała podstawowych zasad prawa wspólnotowego w zakresie, w jakim (i) naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań nie informując skarżących w odpowiednim terminie o niepodleganiu zwolnieniu; (ii) naruszyła zasadę równego traktowania przyznając zróżnicowane traktowanie skarżących znajdujących się w podobnej sytuacji; i (iii) naruszyła przysługujące skarżącym prawo do obrony odmawiając dostępu do dokumentów.
   W odniesieniu do naruszenia, które miało miejsce w Niderlandach, skarżące twierdzą, że Komisja błędnie odmówiła im obniżenia grzywny ustalając ją w wysokości 79 750 000 EUR. Po pierwsze skarżące wskazują, że Komisja niewłaściwie zastosowała komunikat w sprawie współpracy z 2002 r. w zakresie, w jakim nie obniżyła grzywny skarżących doceniając fakt, iż przedstawiły one informacje i współpracowały w ramach postępowania administracyjnego. Po drugie skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania. Wreszcie skarżące podnoszą, że Komisja nieprawidłowo zastosowała wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nie uwzględniając okoliczności łagodzących na korzyść skarżących a także nie doceniając należycie faktu niezakwestionowania przez nie okoliczności faktycznych.

      (1)  Komunikat Komisji dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych (Dz. U. 2002 C 45, str. 3).

      (2)  Dz.U. 1998 C 9, str. 3.


title: Sprawa T-87/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/58

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji
   (Sprawa T-87/08) (1)

   (2008/C 223/105)

      Język postępowania: grecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-262/05: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/13

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-262/05)
   (2005/C 205/25)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 22 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Hansa Støvlbæka i Andreasa Manville'a, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu pełnej transpozycji dyrektywy 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG/, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza (1), a w każdym razie nie podając do wiadomości Komisji takich przepisów, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 stycznia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 206, str. 1.


title: Sprawa T-87/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 9 czerwca 2011 r. — GRP Security przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienie publiczne na usługi — Stwierdzenie nieprawidłowości w niektórych dokumentach przedłożonych przez oferenta, któremu udzielono zamówienia — Decyzja nakładająca sankcję administracyjną na oferenta, któremu udzielono zamówienia i jednostronne rozwiązanie umowy — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/17

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 9 czerwca 2011 r. — GRP Security przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-87/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienie publiczne na usługi - Stwierdzenie nieprawidłowości w niektórych dokumentach przedłożonych przez oferenta, któremu udzielono zamówienia - Decyzja nakładająca sankcję administracyjną na oferenta, któremu udzielono zamówienia i jednostronne rozwiązanie umowy - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 219/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: GRP Security (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciel: G. Osch, adwokat)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Kennedy, J.M. Stenier i J. Vermer, pełniomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania, po pierwsze, decyzji z dnia 14 stycznia 2011 r. na mocy której Trybunał Obrachunkowy domagał się od skarżącej odszkodowania w wysokości 16 000 EUR i zastrzegał prawo żądania dalszego odszkodowania oraz, po drugie, decyzji tej instytucji z tego samego dnia nakładającej sankcję administracyjną w postaci wykluczenia skarżącej z zamówień i subwencji finansowanych z budżetu Unii Europejskiej przez trzymiesięczny okres przejściowy.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-318/09 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — A2A SpA dawniej ASM Brescia SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przedsiębiorstwom użyteczności publicznej — Zwolnienia podatkowe — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Zdolność do działania — Interes do działania — Artykuł 87 WE — Pojęcie pomocy — Artykuł 88WE — Pojęcie „nowej pomocy” — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuły 1 i 14 — Zgodność z prawem nakazu zwrotu pomocy — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/3

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — A2A SpA dawniej ASM Brescia SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-318/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przedsiębiorstwom użyteczności publicznej - Zwolnienia podatkowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Zdolność do działania - Interes do działania - Artykuł 87 WE - Pojęcie pomocy - Artykuł 88WE - Pojęcie „nowej pomocy” - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuły 1 i 14 - Zgodność z prawem nakazu zwrotu pomocy - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 49/05
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: A2A SpA, dawniej ASM Brescia SpA (przedstawiciele: adwokaci A. Santa Maria, A. Giardina, C. Croff i G. Pizzonia)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Righini, V. Di Bucci i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-189/03 ASM Brescia SpA przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. L 77, s. 21).

      Sentencja

               1)

               Odwołania główne i wzajemne zostają oddalone.

               2)

               A2A SpA jest obciążona kosztami postępowania przypadającymi na odwołanie główne.

               3)

               Komisja Europejska jest obciążona kosztami postępowania przypadającymi na odwołanie wzajemne.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa F-2/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 listopada 2014 r. – Christow przeciwko Komisji i EMA [Służba publiczna — Postepowanie w sprawie naboru i powołania dyrektora zarządzającego agencji regulacyjnej — Europejska Agencja ds. Leków (EMA) — Dwuetapowe postępowanie w sprawie naboru — Preselekcja w Komisji — Powołanie przez zarząd EMA — Obowiązek wybrania przez zarząd EMA dyrektora zarządzającego spośród kandydatów wyłonionych przez Komisję — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skład komisji preselekcyjnej — Łączenie funkcji członka komisji preselekcyjnej oraz członka zarządu EMA — Kandydaci będący członkami zarządu EMA umieszczeni na liście kandydatów wyłonionych przez Komisję — Powołanie kandydata będącego członkiem zarządu EMA — Obowiązek bezstronności — Naruszenie — Stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie — Szkoda dająca się oddzielić od niezgodności z prawem stanowiącej podstawę stwierdzenia nieważności — Dowód — Brak]

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 listopada 2014 r. – Christow przeciwko Komisji i EMA
   (Sprawa F-2/12) (1)

   ([Służba publiczna - Postepowanie w sprawie naboru i powołania dyrektora zarządzającego agencji regulacyjnej - Europejska Agencja ds. Leków (EMA) - Dwuetapowe postępowanie w sprawie naboru - Preselekcja w Komisji - Powołanie przez zarząd EMA - Obowiązek wybrania przez zarząd EMA dyrektora zarządzającego spośród kandydatów wyłonionych przez Komisję - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skład komisji preselekcyjnej - Łączenie funkcji członka komisji preselekcyjnej oraz członka zarządu EMA - Kandydaci będący członkami zarządu EMA umieszczeni na liście kandydatów wyłonionych przez Komisję - Powołanie kandydata będącego członkiem zarządu EMA - Obowiązek bezstronności - Naruszenie - Stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie - Szkoda dająca się oddzielić od niezgodności z prawem stanowiącej podstawę stwierdzenia nieważności - Dowód - Brak])
   (2015/C 007/52)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Emił Christow (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Ekimdżiew, K. Bonczewa i G. Czerniczerska)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i D. Stefanow, pełnomocnicy, następnie J. Currall i N. Nikołowa, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Leków (przedstawiciele: początkowo V. Salvatore i T. Jablonski, pełnomocnicy, następnie J. Currall i N. Nikołowa, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji dotyczących opracowania i zatwierdzenia listy preselekcyjnej, którą przedłożono zarządowi EMA w ramach postępowania w sprawie naboru i powołania dyrektora zarządzającego tej agencji, po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności powołania innego kandydata na to stanowisko, a po trzecie, żądanie naprawienia poniesionej krzywdy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r., w której przedłożyła ona zarządowi Europejskiej Agencji ds. Leków listę czterech kandydatów rekomendowanych przez komisję preselekcyjną i zatwierdzonych przez komitet konsultacyjny ds. powoływania.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji zarządu Europejskiej Agencji ds. Leków z dnia 6 października 2011 r. w sprawie powołania dyrektora zarządzającego.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska i Europejska Agencja ds. Leków pokrywają własne koszty i zostają obciążone po połowie kosztami poniesionymi przez B. Christowa.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012, s. 21.


title: Sprawa C-271/15 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 14 lipca 2016 r. – Sea Handling SpA w likwidacji/Komisja Europejska [Odwołanie — Prawo publicznego dostępu do dokumentów instytucji Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie — Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów — Niewłaściwa wykładnia — Obowiązek uzasadnienia — Dokumenty związane z postępowaniem w sprawie kontroli pomocy państwa — Ochrona celów kontroli, dochodzenia i audytu — Ogólne domniemanie stosowania wyjątku od prawa dostępu do wszystkich dokumentów akt postępowania administracyjnego — Zakres domniemania poufnego charakteru — Żądanie dostępu do skargi stanowiącej podstawę dochodzenia — Odmowa dostępu — Nadrzędny interes publiczny]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/22

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 14 lipca 2016 r. – Sea Handling SpA w likwidacji/Komisja Europejska
   (Sprawa C-271/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Prawo publicznego dostępu do dokumentów instytucji Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie - Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów - Niewłaściwa wykładnia - Obowiązek uzasadnienia - Dokumenty związane z postępowaniem w sprawie kontroli pomocy państwa - Ochrona celów kontroli, dochodzenia i audytu - Ogólne domniemanie stosowania wyjątku od prawa dostępu do wszystkich dokumentów akt postępowania administracyjnego - Zakres domniemania poufnego charakteru - Żądanie dostępu do skargi stanowiącej podstawę dochodzenia - Odmowa dostępu - Nadrzędny interes publiczny])
   (2016/C 335/30)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Sea Handling SpA w likwidacji (przedstawiciele: B. Nascimbene oraz M. Merola, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart, D. Grespan oraz D. Nardi, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Sea Handling SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-278/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Aachen (Niemcy) w dniu 19 maja 2016 r. – Frank Sleutjes

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Aachen (Niemcy) w dniu 19 maja 2016 r. – Frank Sleutjes
   (Sprawa C-278/16)
   (2016/C 335/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Aachen

      Strony w postępowaniu głównym

   Frank Sleutjes

      Uczestnik postępowania: Staatsanwaltschaft Aachen.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE (1) z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „wyroku” w § 37 ust. 3 Strafprozeßordnung (zwane dalej „StPO”) obejmuje również wyroki nakazowe w rozumieniu § § 407 i nast. StPO?

      (1)  Dz.U. L 280, s. 1.


title: Sprawa C-512/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 10 października 2006 r. w sprawie T-302/03 PTV Planung Transport Verkehr AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 18 grudnia 2006 r. przez PTV Planung Transport Verkehr AG

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 10 października 2006 r. w sprawie T-302/03 PTV Planung Transport Verkehr AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 18 grudnia 2006 r. przez PTV Planung Transport Verkehr AG
   (Sprawa C-512/06 P)
   (2007/C 42/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: PTV Planung Transport Verkehr AG (przedstawiciel: dr F. Nielsen, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 10 października 2006 r. (sprawa T-302/03),

               —

               obciążenie pozwanej w pierwszej instancji oraz drugiej strony w postępowaniu odwoławczym kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2006 r. narusza art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1). Sąd Pierwszej Instancji błędnie przyjął, że między oznaczeniem „map&guide” a towarem „programy komputerowe” oraz usługą „programowanie komputerowe” istnieje „bezpośredni i konkretny związek”, a oznaczenie „map&guide” pozwala na „bezpośredni opis” tego towaru i tej usługi (pkt 40 wyroku). Ponadto Sąd Pierwszej Instancji błędnie pod względem prawnym wyszedł z założenia, że oznaczenie „map&guide” pozwala właściwemu kręgowi odbiorców „natychmiast i bez głębszej refleksji ustanowić bezpośredni i konkretny związek z programami komputerowymi i usługami programowania komputerowego oferującymi plany (miasta) i przewodniki (turystyczne)” (pkt 47 wyroku). Wreszcie w wyroku stwierdzono, że grupy towarów „programy komputerowe” i usług „programowanie komputerowe” obejmują również towary i usługi, których funkcją jest przedstawienie planów (miasta) i przewodników (turystycznych).
   Dokonana w wyroku przez Sąd Pierwszej Instancji wykładnia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 jest nieprawidłowa. Wbrew temu, co przyjął Sąd Pierwszej Instancji, zgłoszony znak towarowy nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego. Zgłoszony znak towarowy nie ma charakteru opisowego. Istnienie „konkretnego i bezpośredniego związku” czy „bezpośredniego opisu” można by przyjąć tylko wtedy, gdyby chodziło o pojęcie, które dany towar lub usługę opisuje w sposób bezpośredni lub opisuje cechy właściwe temu towarowi lub usłudze, czyli jako takie „przylega”. Nie ma to miejsca w przypadku oznaczenia „map&guide”. Nie opisuje ono w sposób bezpośredni towaru „programy komputerowe” ani usługi „programowanie komputerowe”, jak również nie stanowi wskazówki dotyczącej ściśle związanej z tym towarem lub tą usługą cechy. Odbiorcy nie mogą „natychmiast i bez głębszej refleksji ustanowić bezpośredni i konkretny związek z programami komputerowymi i usługami programowania komputerowego oferującymi plany (miasta) i przewodniki (turystyczne)”. Równocześnie funkcją usługi „programowanie komputerowe” czy towaru „programy komputerowe” nie jest „przedstawienie” planów (miasta) lub przewodników (turystycznych).
   Przyjęta przez Sąd Pierwszej Instancji zależność między oznaczeniem „map&guide” a konkretnie zgłoszonymi towarem „programy komputerowe” i usługą „programowanie komputerowe” nie jest naturalnie nasuwającym się rozwiązaniem, tylko wynikiem pewnej konstrukcji myślowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, 1994, str. 1)


title: Sprawa T-258/12: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2012 r. — Mederer przeciwko OHIM — Katjes Fassin (SOCCER GUMS)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/28

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2012 r. — Mederer przeciwko OHIM — Katjes Fassin (SOCCER GUMS)
   (Sprawa T-258/12)
   2012/C 217/60
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mederer GmbH (Fürth, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Ruhl i C. Sachs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Katjes Fassin GmbH & Co. KG (Emmerich am Rhein, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie R 225/2011-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Katjes Fassin GmbH & Co. KG kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu, postępowania odwoławczego oraz postępowania przed sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SOCCER GUMS” dla towarów z klasy 30 — zgłoszenie nr 8 629 446

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Katjes Fassin GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „SOCCER STAR” dla towarów z klasy 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-2/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad — Bułgaria) — Regionalna Mitnicheska Direktsia — Plovdiv przeciwko Petarowi Dimitrovi Kalinchevowi (Podatki akcyzowe — Opodatkowanie pojazdów używanych — Opodatkowanie przywiezionych pojazdów używanych wyższe od opodatkowania pojazdów już znajdujących się w ruchu na terytorium kraju — Opodatkowanie na podstawie roku produkcji i przebiegu silnika pojazdów — Pojęcie „podobne produkty krajowe” )

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad — Bułgaria) — Regionalna Mitnicheska Direktsia — Plovdiv przeciwko Petarowi Dimitrovi Kalinchevowi
   (Sprawa C-2/09) (1)

   (Podatki akcyzowe - Opodatkowanie pojazdów używanych - Opodatkowanie przywiezionych pojazdów używanych wyższe od opodatkowania pojazdów już znajdujących się w ruchu na terytorium kraju - Opodatkowanie na podstawie roku produkcji i przebiegu silnika pojazdów - Pojęcie „podobne produkty krajowe”)
   2010/C 221/12
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Varhoven administrativen sad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Regionalna Mitnicheska Direktsia — Plovdiv

      Strona pozwana: Petar Dimitrov Kalinchev

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Varhoven Administrativen Sad (Bułgaria) — Wykładnia art. 25 i art. 90 akapit pierwszy traktatu WE oraz art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. L 76, s. 1) — Podatek krajowy (akcyzowy) obciążający pochodzące z państwa członkowskiego używane pojazdy samochodowe przy ich wprowadzeniu na terytorium kraju, wyższy od podatku akcyzowego należnego od wprowadzonych na to terytorium kraju nowych pojazdów samochodowych, które, będąc już dopuszczone do ruchu, nie są już, przy ich późniejszym nabyciu jako pojazdów używanych, obciążane podatkiem akcyzowym — Pojęcie „podobne produkty krajowe” — Zgodność ustawodawstwa krajowego z przepisami wspólnotowymi

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania nie znajduje zastosowania w sprawie takiej jak ta przed sądem krajowym, a zatem nie sprzeciwia się ustanowieniu przez państwo członkowskie systemu opodatkowania podatkiem akcyzowym używanych pojazdów samochodowych przy ich wprowadzeniu na terytorium państwa członkowskiego, który to podatek nie jest bezpośrednio należny przy kolejnym nabyciu pojazdów samochodowych znajdujących się już na terytorium tego państwa członkowskiego i przy których pierwszym wprowadzeniu na terytorium państwa członkowskiego zapłacono już taki podatek akcyzowy, jeżeli system taki nie powoduje zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy w handlu między państwami członkowskimi.

               2)

               Artykuł 110 akapit pierwszy TFUE należy interpretować w ten sposób, że pojazdy używane przywiezione do Bułgarii należy uważać za podobne produkty do pojazdów używanych już zarejestrowanych na terytorium tego państwa i które zostały przywiezione na terytorium tego państwa jako pojazdy nowe niezależnie od ich pochodzenia.

               3)

               Artykuł 110 akapit pierwszy TFUE sprzeciwia się zróżnicowanemu systemowi podatku akcyzowego stosowanemu przez państwo członkowskie do pojazdów samochodowych w okolicznościach takich jak będące przedmiotem niniejszej sprawy, jeżeli system ten obciąża w zróżnicowany sposób pojazdy używane przywiezione z innych państw członkowskich i pojazdy używane już zarejestrowane na terytorium tego państwa, które zostały przywiezione na jego terytorium jako pojazdy nowe.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-76/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln — Niemcy) — Herbert Schwarz, Marga Gootjes-Schwarz przeciwko Finanzamt Bergisch Gladbach (Artykuł 8 A traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 18 WE) — Obywatelstwo Unii — Artykuł 59 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 49 WE) — Swoboda świadczenia usług — Przepisy dotyczące podatku dochodowego — Czesne — Prawo do odliczenia ograniczone jedynie do czesnego uiszczonego na rzecz prywatnych instytucji krajowych)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln — Niemcy) — Herbert Schwarz, Marga Gootjes-Schwarz przeciwko Finanzamt Bergisch Gladbach
   (Sprawa C-76/05) (1)

   (Artykuł 8 A traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 18 WE) - Obywatelstwo Unii - Artykuł 59 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 49 WE) - Swoboda świadczenia usług - Przepisy dotyczące podatku dochodowego - Czesne - Prawo do odliczenia ograniczone jedynie do czesnego uiszczonego na rzecz prywatnych instytucji krajowych)
   (2007/C 269/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Köln
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Herbert Schwarz, Marga Gootjes-Schwarz

      Strona pozwana: Finanzamt Bergisch Gladbach
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Köln — Zgodność z art. 18 WE, art. 39 WE, art. 43 WE i art. 49 WE regulacji krajowej w dziedzinie podatku dochodowego, przyznającej ulgę podatkową w przypadku czesnego uiszczanego w związku z kształceniem dzieci pod warunkiem uczęszczania przez nie do niektórych szkół krajowych — Dzieci uczęszczające do szkół w innych państwach członkowskich
   Sentencja

               1)

               Jeżeli podatnicy z danego państwa członkowskiego zapisują swe dzieci do szkoły położonej w innym państwie członkowskim, której finansowanie jest zapewnione głównie ze środków prywatnych, art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, na mocy których istnieje możliwość uwzględnienia czesnego uiszczanego na rzecz niektórych prywatnych szkół położonych na terytorium tego państwa jako wydatek szczególny wpływający na zmniejszenie podatku dochodowego, które jednak w sposób generalny wykluczają tę możliwość w przypadku czesnego uiszczanego na rzecz szkół prywatnych położonych w innych państwach członkowskich.

               2)

               Jeżeli podatnicy danego państwa członkowskiego wysyłają swe dzieci w celu kształcenia do położonej w innym państwie członkowskim szkoły, której świadczenia nie są objęte art. 49 WE, to art. 18 WE sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, na mocy których istnieje możliwość uwzględnienia czesnego uiszczanego na rzecz niektórych prywatnych szkół położonych na terytorium tego państwa jako wydatek szczególny wpływający na zmniejszenie podatku dochodowego, które jednak w sposób generalny wykluczają tę możliwość w przypadku czesnego uiszczanego na rzecz szkół prywatnych położonych w innych państwach członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa T-221/09: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2011 r. — Ergo Versicherungsgruppe przeciwko OHIM — Société de développement et de recherche industrielle (ERGO Group) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ERGO Group — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy URGO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/47

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2011 r. — Ergo Versicherungsgruppe przeciwko OHIM — Société de développement et de recherche industrielle (ERGO Group)
   (Sprawa T-221/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ERGO Group - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy URGO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 269/104
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ergo Versicherungsgruppe AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A.W. Renck, T. Dolde, J. Pause)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Société de développement et de recherche industrielle (Chenôve, Francja) (przedstawiciel: adwokat K. Dröge)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2009 r. (sprawa R 520/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Société de développement et de recherche industrielle a Ergo Versicherungsgruppe AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ergo Versicherungsgruppe AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa C-470/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/10

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa
   (Sprawa C-470/09 P)
   2010/C 37/12
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Komisja Wspólnot Europejskich i Comunidad Autónoma de la Rioja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               Uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji, a konkretnie stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji;

               —

               Pomocniczo, przekazanie sprawy Sadowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania i, w razie potrzeby, nakazanie przeprowadzenia odrzuconego środka dowodowego;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego, a wspierającej ją Comunidad Autónomoa de la Rioja kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż zamknięcie wstępnej fazy dochodzenia w odniesieniu do spornego przepisu podatkowego przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) wymagało istnienia wyraźnej decyzji Komisji w tym znaczeniu (skierowanej do państwa członkowskiego).

               2)

               Wypaczenie przez Sąd Pierwszej Instancji decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. poprzez stwierdzenie, że decyzja ta stanowiła zakończenie wstępnej fazy dochodzenia spornego przepisu podatkowego, która to faza zapoczątkowana została skargą zarejestrowaną w kwietniu 1994 r. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak stwierdzenia, iż ponowna ocena spornego przepisu podatkowego w 2000 r. powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.

               3)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez naruszenie zasad procesowych dotyczących ciężaru i oceny dowodu, w szczególności w odniesieniu do dowodu z dokumentu, jaki stanowi decyzja z dnia 28 listopada 2000 r. (jej wiarygodność i moc dowodowa). Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu.

               4)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji uchybienie zasadom procesowym dotyczącym oceny i ciężaru dowodu w związku z obiektywnymi, mającymi znaczenie dla sprawy, spójnymi i logicznymi wskazówkami znajdującymi się w aktach, które świadczą o tym, że przed wydaniem decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. Komisja wstępnie dokonała oceny spornego przepisu podatkowego i zamknęła dochodzenie. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przyjęcia, że ponowna ocena spornego środka podatkowego w roku 2000 powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.

               5)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez zaklasyfikowanie jako pomocy operacyjnej spornego przepisu podatkowego przyjętego w 1993 r. poprzez zastosowanie definicji pomocy dla inwestycji zgodnie z Wytycznymi w sprawie regionalnych systemów pomocy z 1998 r. Naruszenie zasady pewności prawa, a w szczególności zasady nie działania wstecz.

               6)

               Naruszenie prawa w odniesieniu do „informacji mających znaczenie” dla wstępnej oceny systemu podatkowego w dziedzinie pomocy państwa, które doprowadziło, że Sąd Pierwszej Instancji nie stwierdził, że czas trwania wstępnego dochodzenia nie był nadmierny.

               7)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że termin 79 miesięcy w niniejszym przypadku nie był nadmiernie długim okresem czasu dla wstępnego dochodzenia w sprawie spornego środka podatkowego oraz orzeczenie, że w ten sposób nie naruszono art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w związku z zasadą pewności prawa.

               8)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że termin 79 miesięcy w niniejszym przypadku nie był nadmiernie długim okresem czasu dla wstępnego dochodzenia w sprawie spornego środka podatkowego oraz orzeczenie, że w ten sposób nie naruszono art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w związku z zasadą dobrej administracji.

               9)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że w niniejszym przypadku nie zachodzą wyjątkowe okoliczności uzasadnione zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, które uniemożliwiają zarządzenie odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999. Wypaczenie decyzji.

               10)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że w niniejszym przypadku nie naruszono zasady równego traktowania, która zakazuje zarządzania odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999.

               11)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom procesowym w dziedzinie przeprowadzania dowodów oraz poprzez podjęcie decyzji o nie przeprowadzaniu dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE traktatu WE.


title: Sprawa C-435/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Kryteria selekcji — Ustalenie progów — Rozmiar przedsięwzięcia)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-435/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Kryteria selekcji - Ustalenie progów - Rozmiar przedsięwzięcia)
   2011/C 152/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. van Beek, J.-B. Laignelot i C. ten Dam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: T. Materne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa i niepełna transpozycja dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40) zmienionej dyrektywą Rady 97/11/EWG z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73 s. 5) — Artykuł 4 ust. 2 i 3 w związku z załącznikami II i III (Wspólnota flamandzka), art. 4 ust. 1 w związku z załącznikiem I pkt 8 lit. a) i pkt 18 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b) (Region Waloński) oraz art. 4 ust. 2 i 3 w związku z załącznikami II i III (Region Stołeczny Brukseli) — Progi i kryteria

      Sentencja

               1)

               Ze względu na fakt, że nie przyjęto niezbędnych środków w celu prawidłowego i całkowitego wykonania:

                           —

                           w odniesieniu do uregulowań Regionu Flamandzkiego, art. 4 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w związku z załącznikami II i III do tej dyrektywy,

                           —

                           w odniesieniu do uregulowań Regionu Walońskiego, art. 4 ust. 1 w związku z załącznikiem I pkt 8 lit. a) i pkt 18 lit. a) dyrektywy 85/337 zmienionej dyrektywą 2003/35 i art. 7 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, oraz,

                           —

                           w odniesieniu do uregulowań Regionu Stołecznego Brukseli, art. 4 ust. 2 i 3 w związku z załącznikami II i III dyrektywy 85/337 zmienionej dyrektywą 2003/35 i załącznika III jako takiego,

                     Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-187/15: Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2015 r. – Compagna Trasporti Pubblici i in./Komisja (Pomoc państwa — Przedsiębiorstwa obsługujące sieci połączeń autobusowych w regionie Kampania — Rekompensata za zobowiązania z zakresu usług publicznych wypłacona przez władze włoskie w następstwie wyroku Consiglio di Stato — Decyzja Komisji uznająca środek za niezgodny z rynkiem wewnętrznym — Skarga wniesiona przez przedsiębiorstwa znajdujące się w sytuacji analogicznej do sytuacji beneficjenta pomocy)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/38

         Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2015 r. – Compagna Trasporti Pubblici i in./Komisja
   (Sprawa T-187/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Przedsiębiorstwa obsługujące sieci połączeń autobusowych w regionie Kampania - Rekompensata za zobowiązania z zakresu usług publicznych wypłacona przez władze włoskie w następstwie wyroku Consiglio di Stato - Decyzja Komisji uznająca środek za niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Skarga wniesiona przez przedsiębiorstwa znajdujące się w sytuacji analogicznej do sytuacji beneficjenta pomocy))
   (2016/C 016/47)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagna Trasporti Pubblici SpA (Neapol, Włochy), Atap – Azienda Trasporti Automobilistici Pubblici delle Province di Biella e Vercelli SpA (Biella, Włochy), Actv SpA (Wenecja, Włochy), Ferrovie Appulo Lucane Srl (Bari, Włochy), Asstra – Associazione Trasporti (Rzym, Włochy), Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) (Rzym) (przedstawiciel: adwokat M. Malena)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, G. Conte i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1074 z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.35842 (2014/C) (ex 2012/NN) zrealizowanej przez Włochy – dodatkowa rekompensata z tytułu świadczenia usługi publicznej dla CSTP (Dz.U. L 179, s. 112).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Compagnia Trasporti Pubblici SpA, Atap – Azienda Trasporti Automobilistici Pubblici delle Province di Biella e Vercelli SpA, Actv SpA, Ferrovie Appulo Lucane Srl, Asstra Associazione Trasporti i Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.