title: Sprawa C-407/04 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-50/00 Dalmine SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Dalmine SpA dnia 24 września 2004 r. (faks z dnia 16 września 2004 r.).

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/25

      ODWOŁANIE OD WYROKU SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-50/00 Dalmine SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Dalmine SpA dnia 24 września 2004 r. (faks z dnia 16 września 2004 r.).
   (Sprawa C-407/04 P)
   (2004/C 300/51)
   W dniu 24 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-50/00 Dalmine SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Dalmine SpA, reprezentowaną przez adwokatów A. Sinagrę, M. Siragusę i F.M. Morettiego.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Pierwszej Instancji i stwierdzenie nieważności pierwotnie zaskarżonej decyzji, lub

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w częściach objętych tymi zarzutami przedstawionymi w niniejszym odwołaniu, które zostaną uznane przez Trybunał za zasadne i zasługujące na uwzględnienie;

               —

               w razie nie uwzględnienia powyższego wniosku, o stwierdzenie nieważności art. 4 decyzji i ponowne ustalenie wysokości nałożonej kary pieniężnej, poprzez jej istotne obniżenie, z uwzględnieniem zarzutów i okoliczności wskazanych w niniejszym odwołaniu, jako konsekwencji naruszeń prawa przez Sąd Pierwszej Instancji podczas kontroli adekwatności sankcji, bądź w efekcie całkowitego lub częściowego uchylenia wyroku, ze szczególnym (ale nie wyłącznym) uwzględnieniem dokonanej przez Sąd oceny naruszeń stwierdzonych w art. 1 i 2 decyzji;

               —

               w przeciwnym razie, odesłanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i wydania orzeczenia przez Sąd Pierwszej Instancji przy uwzględnieniu wykładni przepisów i zasad prawa, która zostanie ewentualnie dokonana przez Trybunał w toku niniejszego postępowania;

               —

               w każdym razie, zmianę zaskarżonego wyroku Trybunału poprzez obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty w odniesieniu do wyroku Sądu:

               —

               naruszenie i błędne zastosowanie prawa wspólnotowego oraz naruszenie prawa do obrony w zakresie, w jakim stwierdzono zgodność z prawem pytań przedstawionych przez Komisję skarżącej, w szczególności decyzją w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji na podstawie art. 11(5) rozporządzenia 17/62 (1);

               —

               naruszenie i błędne zastosowanie prawa wspólnotowego oraz naruszenie prawa do obrony w zakresie, w jakim stwierdzono dopuszczalność i możliwość użycia jako dowodu dokumentu „Sharing Key”;

               —

               naruszenie i błędne zastosowanie prawa wspólnotowego oraz naruszenie prawa do obrony w zakresie, w jakim stwierdzono dopuszczalność i możliwość użycia jako dowodów protokołów z przesłuchania byłych dyrektorów Dalmine;

               —

               naruszenie art. 81 WE w zakresie zgodności z prawem zawarcia w decyzji uzasadnienia wykraczającego poza zakres zarzutów przedstawionych przedsiębiorstwom;

               —

               naruszenie art. 81 WE, błędne stosowanie prawa, błędy co do oceny dowodów i braki uzasadnienia w zakresie określenia celu stwierdzonego naruszenia, o którym mowa w art. 1 decyzji, kontroli jego wykonania, ustalenia jego skutków i potraktowania ewentualnego naruszenia, które nie zostało wykonane lub nie miało istotnych negatywnych skutków dla konkurencji w ten sam sposób jak naruszeń w pełni wykonanych, o bezprawnym celu lub skutku;

               —

               naruszenie art. 81 WE, błędne stosowanie prawa, błędy co do oceny dowodów i braki uzasadnienia w zakresie stwierdzonego wpływu na handel między Państwami Członkowskimi;

               —

               nadużycie władzy, naruszenie prawa wspólnotowego, błędy co do oceny okoliczności faktycznych i dowodów w zakresie dokonanej przez Sąd Pierwszej Instancji rekonstrukcji zarzucanego przez Komisję w art. 2 decyzji czynu niedozwolonego;

               —

               nadużycie władzy, naruszenie prawa wspólnotowego, błędy co do oceny okoliczności faktycznych i dowodów w zakresie oceny niezgodności z prawem celów lub skutków umowy dostawy pomiędzy Dalmine i British Steel, jako ograniczającej konkurencję na rynku rur gładkich i rur gwintowanych;

               —

               naruszenie prawa wspólnotowego i błędy co do oceny okoliczności faktycznych i dowodów w zakresie oceny niezgodności z prawem klauzul w umowie dostawy pomiędzy Dalmine i British Steel;

               —

               ewentualnie, naruszenie art. 81 WE i wady uzasadnienia w zakresie oceny przestrzegania przez Komisję art. 15 rozporządzenia 17/62 i Wytycznych w sprawie obliczania kar pieniężnych, w zakresie powagi naruszenia zarzucanego Dalmine; i ostatecznie, w razie nieuwzględnienia powyższych zarzutów,

               —

               naruszenie art. 81 WE i wady uzasadnienia w zakresie oceny przestrzegania przez Komisję art. 15 rozporządzenia 17/62 i Wytycznych w sprawie obliczania kar pieniężnych, w zakresie oceny czasu trwania zarzucanego Dalmine naruszenia oraz okoliczności łagodzących.

      (1)  Dz.U. P 013 z 21.02.1962, str. 204.


title: Sprawa T-345/10: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Portugalia przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Orientacji — Zmniejszenie pomocy finansowej — Środki wsparcia inwestycji w gospodarstwa rolne — Skuteczność kontroli)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/19

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Portugalia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-345/10) (1)

   (EFOGR - Sekcja Orientacji - Zmniejszenie pomocy finansowej - Środki wsparcia inwestycji w gospodarstwa rolne - Skuteczność kontroli)
   2012/C 194/30
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Figueireda)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4255 z dnia 29 czerwca 2010 r. dotyczącej zastosowania korekt finansowych w odniesieniu do pomocy z Sekcji Orientacji EFOGR przyznanej na rzecz programu operacyjnego CCI 1999.PT.06.I.PO.007 (Portugalia — Program krajowy, Cel 1) dla realizacji zadania „Inwestycje w gospodarstwa rolne”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-341/06 P P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 7 czerwca 2006 r. w sprawie T-613/97 Union française de l'express (Ufex) i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 4 sierpnia 2006 r. przez Chronopost SA

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/4

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 7 czerwca 2006 r. w sprawie T-613/97 Union française de l'express (Ufex) i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 4 sierpnia 2006 r. przez Chronopost SA
   (Sprawa C-341/06 P P)
   (2006/C 249/09)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Chronopost SA (przedstawiciel: adwokat D. Berlin)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Republika Francuska, La Poste, Union française de l'express (Ufex), DHL International SA, Federal express international (France) SNC, CRIE SA
   Żądania wnoszącego odwołanie
   W odwołaniu skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2006 r., w zakresie, w jakim została w nim stwierdzona nieważność decyzji Komisji 98/365/WE z dnia 1 października 1997 r. (1) z powodu braku uzasadnienia i naruszenia pojęcia pomocy państwa;

               —

               utrzymanie w mocy pozostałej części wyroku Sądu Pierwszej Instancji, wydanie ostatecznego orzeczenia bez przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i stwierdzenie zgodności z prawem decyzji Komisji 98/365/WE z dnia 1 października 1997 r.;

               —

               obciążenie skarżących wszystkimi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi trzy zarzuty na poparcie swojego odwołania.
   W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi, że Sąd naruszył ogólne zasady prawa wspólnotowego, zwłaszcza prawo do rzetelnego procesu sądowego, ponieważ ten sąd nie dawał wszystkich gwarancji wymaganych dla zapewnienia bezstronności, gdyż sędzia pełniący funkcje sędziego sprawozdawcy zaskarżonego wyroku z dnia 7 czerwca 2006 r. był także w składzie sędziowskim, który wydał wyrok– również uchylony przez Trybunał- z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawie T-613/97 Ufex i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II-4055.
   W drugim zarzucie skarżąca podnosi, że Sąd przekroczył zakres swoich kompetencji i naruszył art. 230 WE i 253 WE, ponieważ dokonał, pod pozorem kontroli uzasadnienia, kontroli zawartości decyzji 98/365/WE Komisji z dnia 1 października 1997 r dotyczącej pomocy, którą Francja przyznała SFMI-Chronopost (Dz.U. 1998, L 164, str. 37) oraz rzekomych oczywistych błędów w ocenie, które popełniła Komisja w ramach wykonywania swoich uprawnień dyskrecjonalnych. Skarżąca zarzuca ponadto Sądowi, że swoją własną oceną zastąpił ocenę Komisji, co stanowi przekroczenie kompetencji i prowadzi do ponownego naruszenia art. 230 i 253 WE.
   W trzecim zarzucie skarżąca podnosi wreszcie, że Sąd, że kilkakrotnie naruszył prawo porównując zachowanie przedsiębiorstwa publicznego zajmującego monopolistyczną pozycję z przedsiębiorstwem prywatnym, stosując orzecznictwo dotyczące relacji pomiędzy spółką dominująca a istniejącymi spółkami zależnymi do przypadku utworzenia przedsiębiorstwa przez spółkę dominującą i wyprowadzając wniosek o istnieniu korzyści po stronie SAMI, wynikającej z przejęcia od Postadex do swojej księgowości jej klientów. Sąd naruszył z tych względów art. 87 WE.

      (1)  Dz.U. L 164, str. 37


title: Sprawa T-78/15: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2015 r. – Mudhook Marketing/OHIM (IPVanish)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/32

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2015 r. – Mudhook Marketing/OHIM (IPVanish)
   (Sprawa T-78/15)
   (2015/C 127/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mudhook Marketing, Inc. (Winter Park, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Dellmeier i H. Eckermann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „IPVanish” – zgłoszenie nr 2 3 30  271

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie R 1417/2014-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-296/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 22 maja 2017 r. – Wiemer & Trachte GmbH (w upadłości)/Zhan Oved Tadzher

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 22 maja 2017 r. – Wiemer & Trachte GmbH (w upadłości)/Zhan Oved Tadzher
   (Sprawa C-296/17)
   (2017/C 256/11)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen kasacionen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wiemer & Trachte GmbH (w upadłości)

      Strona pozwana: Zhan Oved Tadzher

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 (1) z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że właściwość sądów państwa członkowskiego, na którego terytorium wszczęto postępowanie upadłościowe, do orzekania w przedmiocie powództwa o stwierdzenie bezskuteczności czynności prawnej opartego na upadłości i skierowanego przeciwko stronie pozwanej, która ma siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, jest wyłączna, czy też syndyk może wnieść powództwo o stwierdzenie bezskuteczności czynności prawnej przed sąd w państwie członkowskim, na którego terytorium ma siedzibę lub miejsce zamieszkania strona pozwana, w sytuacji określonej w art. 18 ust. 2 rozporządzenia, gdy powództwo o stwierdzenie bezskuteczności czynności prawnej syndyka oparto na rozporządzeniu majątkiem ruchomym dokonanym na terytorium tego innego państwa członkowskiego[?]

               2)

               Czy przewidziane w art. 24 ust. 2 w związku z ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 zwolnienie z odpowiedzialności ma zastosowanie przy wykonaniu świadczenia na rzecz dłużnika w jednym państwie członkowskim poprzez członka zarządu zarejestrowanego w tym państwie oddziału spółki będącej dłużnikiem, gdy w chwili wykonania świadczenia w innym państwie członkowskim w odniesieniu do dłużnika złożono wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego i wyznaczono tymczasowego syndyka, lecz nie wydano postanowienia dotyczącego wszczęcia postępowania upadłościowego[?]

               3)

               Czy art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 ma zastosowanie do wykonania zobowiązania do zapłaty kwoty pieniężnej na rzecz dłużnika, gdy pierwotne przekazanie tej kwoty od dłużnika do świadczeniodawcy uważa się za bezskuteczne zgodnie z prawem krajowym sądu upadłościowego, a bezskuteczność ta wynika z wszczęcia postępowania upadłościowego[?]

               4)

               Czy wskazane w art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1346/2000 domniemanie braku wiedzy ma zastosowanie, gdy określone w art. 21 ust. 2 zdanie drugie tego rozporządzenia podmioty nie podjęły niezbędnych środków, aby zapewnić obwieszczenie aktów sądu upadłościowego związanych z wyznaczeniem tymczasowego syndyka oraz rozstrzygnięciem, że dokonane przez spółkę rozporządzenia są skuteczne wyłącznie po zatwierdzeniu przez tymczasowego syndyka, w rejestrze państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się oddział dłużnika, gdy w państwie członkowskim siedziby oddziału przewidziano obowiązkowe obwieszczenie tych aktów, niezależnie od tego, że uznaje się je na mocy art. 25 w związku z art. 16 tego rozporządzenia[?]

      (1)  Dz.U. 2000, L 160, s. 1.


title: Sprawa C-180/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova — Włochy) — Andrea Vassallo przeciwko Azienda Ospedaliera Ospedale San Martino di Genova e Cliniche Universitarie Convenzionate (Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzule 1 lit. b) i 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Powstanie stosunku pracy na czas nieokreślony w przypadku naruszenia przepisów dotyczących kolejnych umów na czas określony — Możliwość uchylenia tych przepisów w przypadku umów o pracę w sektorze administracji publicznej)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/1

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova — Włochy) — Andrea Vassallo przeciwko Azienda Ospedaliera Ospedale San Martino di Genova e Cliniche Universitarie Convenzionate
   (Sprawa C-180/04) (1)

   (Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzule 1 lit. b) i 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Powstanie stosunku pracy na czas nieokreślony w przypadku naruszenia przepisów dotyczących kolejnych umów na czas określony - Możliwość uchylenia tych przepisów w przypadku umów o pracę w sektorze administracji publicznej)
   (2006/C 261/02)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Genova (Włochy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Andrea Vassallo

      Strona pozwana: Azienda Ospedaliera Ospedale San Martino di Genova e Cliniche Universitarie Convenzionate
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego — Tribunale di Genowa — Wykładnia dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, str. 43) — Powstanie stosunku pracy na czas nieokreślony w przypadku naruszenia przepisów dotyczących kolejnych umów — Możliwość uchylenia tych przepisów w przypadku umów o pracę w sektorze administracji publicznej
   Sentencja
   Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte w dniu 18 marca 1999 r., stanowiące załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu, które w przypadku nadużycia przy wykorzystywaniu kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony przez pracodawcę sektora publicznego wyklucza przekształcenie ich w umowy o pracę lub stosunki pracy na czas nieokreślony, podczas gdy przekształcenie to jest przewidziane w przypadku umów o pracę i stosunków pracy zawartych przez pracodawcę sektora prywatnego, jeżeli uregulowanie to zawiera inny skuteczny środek pozwalający na unikanie nadużyć i w razie potrzeby karanie ich przy wykorzystywaniu przez administrację publiczną kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony.

      (1)  Dz.U. C 156 z 12.06.2004.


title: Sprawy połączone C-283/06 i C-312/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 października 2007 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Zala Megyei Bíróság i Legfelsőbb Bíróság — Republika Węgierska) — KÖGÁZ rt, E-ON IS Hungary kft, E-ON DÉDÁSZ rt, Schneider Electric Hungária rt, TESCO Áruházak rt, OTP Garancia Biztosító Rt., OTP Bank rt, ERSTE Bank Hungary rt, Vodafon Magyarország Mobil Távközlési rt (C-283/06) przeciwko Zala Megyei Közigazgatási Hivatal Vezetője oraz OTP Garancia Biztosító rt przeciwko Vas Megyei Közigazgatási Hivatal (C-312/06) (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 33 ust. 1 — Pojęcie podatku obrotowego — Podatek lokalny od działalności gospodarczej)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 października 2007 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Zala Megyei Bíróság i Legfelsőbb Bíróság — Republika Węgierska) — KÖGÁZ rt, E-ON IS Hungary kft, E-ON DÉDÁSZ rt, Schneider Electric Hungária rt, TESCO Áruházak rt, OTP Garancia Biztosító Rt., OTP Bank rt, ERSTE Bank Hungary rt, Vodafon Magyarország Mobil Távközlési rt (C-283/06) przeciwko Zala Megyei Közigazgatási Hivatal Vezetője oraz OTP Garancia Biztosító rt przeciwko Vas Megyei Közigazgatási Hivatal (C-312/06)
   (Sprawy połączone C-283/06 i C-312/06) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 33 ust. 1 - Pojęcie „podatku obrotowego’ - Podatek lokalny od działalności gospodarczej)
   (2007/C 297/19)
   Język postępowania: węgierski
   Sądy krajowe
   Zala Megyei Bíróság, Legfelsőbb Bíróság
   Strony w postępowaniach przed sądami krajowymi

      Strona skarżąca: KÖGÁZ rt, E-ON IS Hungary kft, E-ON DÉDÁSZ rt, Schneider Electric Hungária rt, TESCO Áruházak rt, OTP Garancia Biztosító Rt., OTP Bank rt, ERSTE Bank Hungary rt, Vodafon Magyarország Mobil Távközlési rt (C-283/06), OTP Garancia Biztosító rt (C-312/06)

      Strona pozwana: Zala Megyei Közigazgatási Hivatal Vezetője (C-283/06), Vas Megyei Közigazgatási Hivatal (C-312/06)
   Przedmiot
   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Zala Megyei Bíróság i Legfelsőbb Bíróság — Wykładnia załącznika X (Wykaz, o którym mowa w art. 24 aktu przystąpienia: Węgry), rozdział 4 (Polityka konkurencji), pkt 3 lit. a) do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 236 z dnia 23 września 2003 r., str. 846) oraz art. 33 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z dnia 13 czerwca 1977 r., str. 1) — Zakaz podatków o charakterze podatków obrotowych — Ustawodawstwo krajowe umożliwiające władzom lokalnym wprowadzenie podatku od działalności gospodarczej — Przyznana w akcie przystąpienia możliwość stosowania przez państwo członkowskie obniżek tego podatku w okresie przejściowym
   Sentencja
   Artykuł 33 szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. uzupełniającą wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w celu zniesienia granic fiskalnych, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on utrzymywaniu obciążenia podatkowego o takich cechach, jak cechy podatku w sprawie przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.

      Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-186/04, Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego SPAFORM — Wcześniejsze słowne znaki towarowe SPA i SPA THERMES — Odrzucenie części sprzeciwu — Zasada 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/21

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-186/04, Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego SPAFORM - Wcześniejsze słowne znaki towarowe SPA i SPA THERMES - Odrzucenie części sprzeciwu - Zasada 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   (2005/C 205/38)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-186/04, Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV, reprezentowana przez L. de Brouwera, E. Cornu, É. De Gryse'a i D. Moreau przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: M. G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Spaform Ltd, z siedzibą w Southampton (Zjednoczone Królewstwo), reprezentowana przez J. Gardnera i A. Howard, barristers, mającej za przedmiot skargę na decyzję czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 lutego 2004 r. (sprawa R 827/2002 4), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV i Spaform Ltd, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie, sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 15 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność części decyzji czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 25 lutego 2004 r. (sprawa R 827/2002-4) w zakresie, w jakim uznaje ona za niedopuszczalny sprzeciw oparty na art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, dotyczący znaku towarowego SPA zarejestrowanego w krajach Beneluksu pod nr 389 230.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               OHIM poniesie swoje własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez skarżącą.

               4)

               Interwenient poniesie swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004


title: Sprawa T-355/14: Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2016 r. – STC/Komisja (Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Postępowanie przetargowe — Budowa instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową i powiązana konserwacja — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Umorzenie postępowania)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/33

         Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2016 r. – STC/Komisja
   (Sprawa T-355/14) (1)

   ((Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Postępowanie przetargowe - Budowa instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową i powiązana konserwacja - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 022/44)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: STC SpA (Forlì, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Marelli i G. Delucca)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Di Paolo, F. Moro i L. Cappelletti, następnie L. Di Paolo et F. Moro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: CPL Concordia Soc. coop. (Concordia Sulla Secchia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Penta)

      Przedmiot

   Żądanie na podstawie art. 263 TUE stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji z dnia 3 kwietnia 2014 r. odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącą w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego JRC IPR 2013 C04 0031 OC na budowę instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową na placówce w Isprze (Włochy) Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) i powiązaną z tym konserwacją (Dz.U. 2013/S 137-237146), po drugie, decyzji Komisji w sprawie udzielenia zamówienia publicznego CPL Concordia, oraz wszystkich innych związanych z tym decyzji, które zapadły przedtem lub potem, w tym ewentualnej decyzji zatwierdzającej umowę, a w odpowiednim razie, samej umowy, po trzecie, pisma Komisji z dnia 15 kwietnia 2014 r. zawierającego odmowę w sprawie wniosku skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentów przetargowych, a także żądanie, tytułem głównym, nakazania Komisji cofnięcia udzielenia zamówienia i udzielenia zamówienia skarżącej, a pomocniczo, jeśli szkoda nie może zostać naprawiona w naturze, zasądzenia od Komisji odszkodowania za poniesioną przez skarżącą szkodę.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w niniejszej sprawie.

               2)

               Żądanie CPL Concordia Soc. coop. zostaje odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty niniejszego postępowania oraz postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-415/07: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2007 r. — RedEnvelope przeciwko OHIM — Red Letter Days (redENVELOPE)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/25

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2007 r. — RedEnvelope przeciwko OHIM — Red Letter Days (redENVELOPE)
   (Sprawa T-415/07)
   (2008/C 8/45)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: RedEnvelope Inc. (San Francisco, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Poulter, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Red Letter Days Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 14 września 2007 r. nr R 1117/2005-1 w zakresie, w jakim dopuszczono w niej nowe dowody na poparcie sprzeciwu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „redENVELOPE” dla usług z klas 35 i 42 — zgłoszenie nr 1 601 327

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Red Letter Days Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowane i niezarejestrowane słowne i graficzne znaki towarowe „RED LETTER”, „RED LETTER DAYS” i „RED LETTER DAYS PLC” dla towarów i usług z klas 9, 14, 16, 18, 21, 22, 25, 26, 33, 36, 39, 41, 42, 43 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania w świetle art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 40/94

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94, polegające na dopuszczeniu przez Izbę Odwoławczą nowych dowodów, które umożliwią Wydziałowi Sprzeciwów wydanie decyzji opartej na materiale dowodowym, który nie był dostępny na wcześniejszym etapie postępowania, i co do którego zgłaszający znak towarowy nie miał możliwości wypowiedzenia się w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów.


title: Sprawa C-390/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2007/36/WE — Wykonywanie niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/6

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-390/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2007/36/WE - Wykonywanie niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2011/C 179/09
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i L. de Schietere de Lophem, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie lub nieprzedstawienie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku (Dz.U. L 184, s. 17)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-420/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 września 2012 r. — Anitrav przeciwko Roma Capitale

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 września 2012 r. — Anitrav przeciwko Roma Capitale
   (Sprawa C-420/12)
   2012/C 366/46
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Associazione Nazionale Imprese Trasporto Viaggiatori (Anitrav)

      Strona pozwana: Roma Capitale

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 49 TFUE, art. 3 TUE, art. 3, 4, 5, i 6 oraz art. 101 i 102 TFUE stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 3 art. 8 ust. 3 i art. 11 ustawy nr 21 z 1992 r., w zakresie w jakim stanowią odpowiednio, że „siedziba przewoźnika i garaż muszą znajdować się wyłącznie na terenie gminy, która wydała zezwolenie”; że „w celu uzyskania i utrzymania zezwolenia na usługi najmu z kierowcą obowiązkowe jest posiadanie na podstawie ważnego tytułu prawnego, siedziby, garażu lub pomostu cumowniczego położonych na terytorium gminy, która wydała zezwolenie” i że „[…] zamówienia przewozu w ramach usługi najmu z kierowcą składa się w garażu. Rozpoczęcie i zakończenie każdej pojedynczej usługi najmu z kierowcą muszą nastąpić w garażu znajdującym się w gminie, która wydała zezwolenie, z uwzględnieniem powrotu do tego garażu, natomiast odbiór i dostarczenie użytkownika do punktu docelowego mogą nastąpić również na terenie innych gmin”?


title: Sprawa C-524/12: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 listopada 2013 r. — TeamBank AG Nürnberg przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Fercredit Servizi Finanziari SpA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy f@ir/email Credit — Sprzeciw właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego FERCREDIT — Odmowa rejestracji)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/22

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 listopada 2013 r. — TeamBank AG Nürnberg przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Fercredit Servizi Finanziari SpA
   (Sprawa C-524/12) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy f@ir/email Credit - Sprzeciw właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego FERCREDIT - Odmowa rejestracji)
   2014/C 52/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TeamBank AG Nürnberg (przedstawiciel: D. Terheggen, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Fercredit Servizi Finanziari SpA (przedstawiciele: G. Petrocchi, A. Masetti Zannini de Concina i R. Cartella, avvocati)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 19 września 2012 r. w sprawie T-220/11 TeamBank przeciwko OHIM — Fercredit Servizi Finanziari, na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2011 r. (sprawa R 719/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fercredit Servizi Finanziari SpA a TeamBank AG Nürnberg — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku oznaczenia graficznego zawierającego element słowny „f@ir Credit” i wcześniejszego graficznego międzynarodowego znaku towarowego zawierającego element słowny „FERCREDIT”.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               TeamBank AG Nürnberg zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa T-263/17: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2017 r. – SD/EIGE

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/48

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2017 r. – SD/EIGE
   (Sprawa T-263/17)
   (2017/C 239/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SD (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej odmownej decyzji EIGE z dnia 26 sierpnia 2016 r. w sprawie wniosku skarżącego z dnia 26 kwietnia 2016 r. o przedłużenie z nim po raz drugi umowy o pracę;

               —

               w razie potrzeby również stwierdzenie nieważności decyzji EIGE z dnia 20 stycznia 2017 r., doręczonej skarżącemu w dniu 23 stycznia 2017 r. oddalającej jego zażalenie z dnia 3 października 2016 r. na dorozumianą decyzję EIGE;

               —

               przyznanie skarżącemu odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną szkodę i krzywdę;

               —

               zasądzenie zwrotu całości kosztów niniejszego odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, a wraz z nim zasady dobrej administracji.

                           —

                           Pozwana nie wydała w sprawie skarżącego decyzji z uzasadnieniem w przedmiocie jego wniosku i zażalenia. Całkowity brak uzasadnienia narusza obowiązek uzasadnienia i zasadę dobrej administracji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 8 Warunków zatrudnienia innych pracowników UE oraz decyzję EIGE nr 82 z dnia 28 lipca 2014 w sprawie procedury przedłużania lub nieprzedłużania umów mającej zastosowanie do personelu tymczasowego i kontraktowego („decyzja 82”).

                           —

                           Pozwana nie użyła właściwie uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących jej zgodnie z ww. przepisami i nie przeprowadziła pełnego lub szczegółowego badania wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieprawidłowości proceduralnych obejmujących naruszenie procedur wewnętrznych określonych w decyzji 82, naruszenie prawa do obrony, prawa do bycia wysłuchanym, zasady dobrej administracji i obowiązku staranności.

                           —

                           Pozwana nie tylko nie działała zgodnie z procedurami określonymi w decyzji 82, lecz nie zapoznała się również faktycznie ze stanowiskiem skarżącej w żaden inny sposób. W związku z tym, przed wydaniem decyzji z dnia 26 sierpnia 2016 r., nie uzyskała od skarżącej istotnych informacji dotyczących jej interesów i nie umożliwiła skarżącej należytego przygotowania obrony.


title: Sprawa T-3/13: Postanowienie Sądu z dnia 29 września 2014 r. – Ronja przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty wchodzące w zakres korespondencji w ramach skargi dotyczącej transpozycji dyrektywy 2001/37/WE — Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego — Sprzeciw zgłoszony przez państwo członkowskie — Częściowa odmowa dostępu — Decyzja udzielająca pełnego dostępu wskutek środka organizacji postępowania — Umorzenie postępowania — Dokumenty pochodzące od Komisji — Decyzja udzielająca pełnego dostępu — Brak wszczęcia przez Komisję postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa przeciwko Republice Austrii — Niedopuszczalność)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/40

         Postanowienie Sądu z dnia 29 września 2014 r. – Ronja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-3/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty wchodzące w zakres korespondencji w ramach skargi dotyczącej transpozycji dyrektywy 2001/37/WE - Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego - Sprzeciw zgłoszony przez państwo członkowskie - Częściowa odmowa dostępu - Decyzja udzielająca pełnego dostępu wskutek środka organizacji postępowania - Umorzenie postępowania - Dokumenty pochodzące od Komisji - Decyzja udzielająca pełnego dostępu - Brak wszczęcia przez Komisję postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa przeciwko Republice Austrii - Niedopuszczalność))
   2014/C 409/57
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ronja s.r.o. (Znojmo, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat E. Engin-Deniz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dni 6 września i 8 listopada 2012 r. odmawiających udzielenia pełnego dostępu do pism wchodzących w zakres korespondencji pomiędzy Komisją a Republiką Austrii w związku ze skargą 2008/4340 dotyczącą transpozycji dyrektywy 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 194, s. 26) oraz żądanie stwierdzenia, że Komisja niezgodnie z prawnie zaniechała wszcząć postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa przeciwko Republice Austrii w związku z naruszeniem art. 13 dyrektywy 2001/37 i art. 34 TFUE.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w odniesieniu do drugiego żądania spółki Ronja s.r.o. w zakresie, w jakim dotyczy ono stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 listopada 2012 r. odmawiającej pełnego dostępu do pism Republiki Austrii z dni 19 lutego i 8 maja 2009 r. skierowanych do Komisji i wchodzących w zakres korespondencji między nimi w ramach skargi 2008/4340 złożonej przez spółkę Ronja w sprawie transpozycji dyrektywy 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 194, s. 26).

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               3)

               Ronja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami Komisji poniesionymi w związku z żądaniem stwierdzenia nieważności w zakresie, w jakim było ono skierowane przeciwko decyzji Komisji z dnia 6 września 2012 r., na mocy której Komisja udzieliła dostępu do pism z dni 23 grudnia i 18 marca 2009 r. skierowanych do Republiki Austrii i wchodzących w zakres korespondencji między nimi w ramach skargi 2008/4340, w związku z żądaniem udzielenia jej pełnego dostępu do dokumentów oraz w związku z żądaniem stwierdzenia, że Komisja niezgodnie z prawem zaniechała wszcząć postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa przeciwko Republice Austrii.

               4)

               Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami spółki Ronja poniesionymi w związku z żądaniem stwierdzenia nieważności w zakresie, w jakim było ono skierowane przeciwko decyzji Komisji z dnia 8 listopada 2012 r.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa T-452/11: Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2012 r. — Western Digital i Western Digital Ireland przeciwko Komisji

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/37

         Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2012 r. — Western Digital i Western Digital Ireland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-452/11) (1)

   2012/C 355/79
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 305 z 15.10.2011.


title: Sprawa T-532/13: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2013 r. — Kicks Kosmetikkedjan przeciwko OHIM — Kik Textilien und Non-Food (KICKS)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/17

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2013 r. — Kicks Kosmetikkedjan przeciwko OHIM — Kik Textilien und Non-Food (KICKS)
   (Sprawa T-532/13)
   2013/C 359/33
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kicks Kosmetikkedjan AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat K. Strömholm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kik Textilien und Non-Food GmbH (Bönen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               obciążenie OHIM lub ewentualnie, w stosownym przypadku, interwenienta kosztami postępowania;

               —

               zezwolenie na rejestrację spornego zgłoszenia nr 9245473 w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Kicks Kosmetikkedjan AB

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „KICKS” dla towarów i usług z klas 3, 8, 14, 21 i 35 — zgłoszenie nr 9245473

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Kik Textilien und Non-Food GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecki i międzynarodowy słowny znak towarowy „kik” dla usług z klasy 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do spornych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-121/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 sierpnia 2016 r. – Poniskaitis/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach – Decyzja dotycząca uznania liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, wydana na podstawie nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Artykuł 81 regulaminu postępowania – Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/48

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 sierpnia 2016 r. – Poniskaitis/Komisja
      (Sprawa F-121/13) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach - Decyzja dotycząca uznania liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, wydana na podstawie nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Artykuł 81 regulaminu postępowania - Skarga oczywiście bezzasadna))
      (2016/C 364/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jonas Poniskaitis (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas i J.-N. Louis, następnie adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii, w którym obowiązują nowe OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 52 z 22.02.2014, s. 53..


title: Sprawa C-29/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel (Luksemburg) w dniu 18 stycznia 2010 r. — Heiko Koelzsch przeciwko État du Grand-Duché de Luxembourg

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel (Luksemburg) w dniu 18 stycznia 2010 r. — Heiko Koelzsch przeciwko État du Grand-Duché de Luxembourg
   (Sprawa C-29/10)
   2010/C 80/30
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d’appel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Heiko Koelzsch

      Strona pozwana: État du Grand-Duché de Luxembourg

      Pytania prejudycjalne

   Czy norma kolizyjna określona w art. 6 ust. 2 lit. a) konwencji rzymskiej z dnia 19 czerwca 1980 r. o prawie właściwym dla zobowiązań umownych (1), stanowiąca, że do umów o pracę stosuje się prawo państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę, powinna być interpretowana w taki sposób, że w przypadku gdy pracownik świadczy pracę w wielu państwach, ale regularnie wraca do jednego z nich, należy uznać to państwo za państwo, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę?

      (1)  Konwencja rzymska z 1980 r. o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwarta do podpisu w Rzymie w dniu 19 czerwca 1980 r. (Dz.U. L 266, s. 1).


title: Sprawa T-270/04: Skarga wniesiona 1 lipca 2004 r. przez Bic Deutschland GmbH & Co OHG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/30

         Skarga wniesiona 1 lipca 2004 r. przez Bic Deutschland GmbH & Co OHG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-270/04)
   (2004/C 262/59)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 1 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga wniesiona przez spółkę Bic Deutschland GmbH & Co OHG z siedzibą w Eschborn (Niemcy), reprezentowaną przez Dominique Voillemot, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 3 maja 2004 r., na mocy której Komisja zażądała zapłaty grzywny nałożonej na spółkę Tipp-Ex decyzją z dnia 10 lipca 1987 r., zwiększonej o odsetki ostatecznie obliczone w dniu 28 maja 2004 r. i postanowiła o wykonaniu gwarancji bankowej przyznanej przez Deutschland Bank AG Frankfurt am Main;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Spółka skarżąca wstąpiła w prawa Tipp-Ex na skutek umowy sprzedaży, do której doszło 1 stycznia 1997 r. i następującej po niej wewnętrznej restrukturyzacji grupy BIC. Spółka Tipp-Ex była adresatem decyzji nr 87/406/EWG z dnia 10 lipca 1987 r., na mocy której Komisja nałożyła na nią grzywnę w wysokości 400 000 ECU za naruszenie wspólnotowych zasad konkurencji.
   Topp-Ex zaskarżyła tę decyzję i wniosła na rzecz Komisji gwarancję bankową na pierwsze wezwanie, która zabezpieczała zapłatę grzywny i odsetek w wysokości 8 %. Zgodnie z ustaloną w tym zakresie praktyką, gwarancja ta miała być zapłacona tylko na pisemne wezwanie Komisji z poświadczonym za zgodność z oryginałem odpisem wyroku Trybunału. 8 lutego 1990 r. (1) Trybunał oddalił skargę Tipp-Ex i utrzymał w mocy decyzję z 10 lipca 1987 r.
   Jednakże dopiero pismem z dnia 12 lutego 2004 r Komisja zażądała od BIC zapłaty sumy 923.747, 94 euro obejmującej kwotę kary w wysokości 400 000 euro oraz dodatkowej kwoty tytułem odsetek (523.747,94 euro).
   W konsekwencji wymiany pism pomiędzy skarżącą i Komisją, Komisja odrzuciła argumentację BIC w drodze zaskarżonej decyzji, powołując się między innymi na zasadę przedawnienia przewidzianą w art. 4 ust. 1 rozporządzenia 2988/74 (2) i zażądała zapłaty ostatecznej kwoty grzywny (931.726,02 euro)
   Na poparcie swoich roszczeń, skarżąca powołuje się na:

               —

               naruszenie art. 4 ust 1 rozporządzenia nr 2988/74, cytowanego wyżej, który nie pozwala na wykonanie decyzji nakładającej grzywnę po upływie pięcioletniego terminu. Uważa w związku z tym, że bieg terminu przedawnienia nie uległ przerwaniu ani zawieszeniu.

               —

               istnienie oczywistego błędu w ocenie dotyczącego mechanizmu działania gwarancji bankowej na pierwsze wezwanie. Skarżąca twierdzi w związku z tym, że, z jednej strony, przedłożenie takiej gwarancji nie stanowi zapłaty grzywny, a sam fakt posiadania gwarancji nie pociąga za sobą zobowiązania do zapłaty i że, z drugiej strony, do realizacji gwarancji bankowej wymagany jest środek egzekucyjny w znaczeniu rozporządzenia 2988/74. Zgodnie z treścią spornej gwarancji ten środek egzekucyjny polegałby na wyraźnym wezwaniu sformułowanym przez Komisję i skierowanym do Deutsche Bank listem poleconym, z załączeniem poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu wyroku Trybunału.

         Skarżąca podnosi także naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i ponadto, ogólnej zasady prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie.

      (1)  Sprawa C-279/87 Tipp-Ex przeciwko Komisji (Rec., str. I-261).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2988/74 z dnia 26 listopada 1974 r. dotyczące okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji zgodnie z regułami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dotyczącymi transportu i konkurencji (Dz.U. L 319 z 29.11.1974, str. 1).


title: Sprawa C-494/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 lipca 2013 r. w sprawie T-205/12 GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 września 2013 r. przez GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 lipca 2013 r. w sprawie T-205/12 GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 września 2013 r. przez GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH
   (Sprawa C-494/13 P)
   2013/C 325/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (przedstawiciele: adwokaci I. Memmler i S. Schulz)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Villiger Söhne GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie T-205/12 oraz stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie R 387/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi jako jedyny zarzut błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1). W uzasadnieniu wnosząca odwołanie wywodzi:

               Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia identyczności towarów, ponieważ towary: „cygara” zrównał z bardziej ogólnym pojęciem „wyrobów tytoniowych”. W ten sposób Sąd nadmiernie rozszerzył zakres ochrony znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie.

               Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia podobieństwa towarów, ponieważ również przy ocenie podobieństwa towarów nie powinien z góry założyć podobieństwa pojedynczego towaru: „cygara” do towarów mieszczących się w szerszym pojęciu „artykułów dla palaczy”.

               Przy porównaniu oznaczeń Sąd nie zastosował prawidłowo orzecznictwa dotyczącego całościowej oceny, ponieważ porównał jedynie elementy „LIBERTAD” i „LIBERTE” i pominął całkowicie wszystkie pozostałe elementy rozpatrywanych znaków.

               W szczególności dominujące znaczenie należało przyznać innym elementom kolidujących ze sobą znaków, między innymi kombinacji kolorystycznej zakwestionowanego znaku i znaku, na który powołano się w sprzeciwie, a także określeniu „LA”.

               Równie błędnie Sąd zastosował wypracowane przez Trybunał wytyczne dotyczące konceptualnego podobieństwa, ponieważ nie uwzględnił w wystarczającym stopniu faktu, że rozpatrywane znaki zostały sformułowane w dwóch różnych językach.

               W sumie, postępując tak, Sąd doszedł do nietrafnych wniosków.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-324/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — L’Oréal SA i in. przeciwko eBay International AG i in. (Znaki towarowe — Internet — Oferta sprzedaży towarów przeznaczonych przez właściciela do sprzedaży w państwach trzecich zamieszczona na rynku elektronicznym online przeznaczonym dla konsumentów w Unii — Usunięcie opakowania ze wspomnianych towarów — Dyrektywa 89/104/EWG — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Odpowiedzialność operatora rynku elektronicznego online — Dyrektywa 2000/31/WE ( „dyrektywa o handlu elektronicznym” ) — Nakazy sądowe kierowane przeciwko temu operatorowi — Dyrektywa 2004/48/WE ( „dyrektywa w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej” )

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — L’Oréal SA i in. przeciwko eBay International AG i in.
   (Sprawa C-324/09) (1)

   (Znaki towarowe - Internet - Oferta sprzedaży towarów przeznaczonych przez właściciela do sprzedaży w państwach trzecich zamieszczona na rynku elektronicznym online przeznaczonym dla konsumentów w Unii - Usunięcie opakowania ze wspomnianych towarów - Dyrektywa 89/104/EWG - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Odpowiedzialność operatora rynku elektronicznego online - Dyrektywa 2000/31/WE („dyrektywa o handlu elektronicznym”) - Nakazy sądowe kierowane przeciwko temu operatorowi - Dyrektywa 2004/48/WE („dyrektywa w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej”)
   2011/C 269/05
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: L’Oréal SA, Lancôme parfums et beauté & Cie, Laboratoire Garnier & Cie, L’Oréal (UK) Limited

      Strona pozwana: eBay International AG, eBay Europe SARL, eBay (UK) Limited, Stephan Potts, Tracy Ratchford, Marie Ormsby, James Clarke, Joanna Clarke, Glen Fox, Rukhsana Bi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładania art. 5 ust. 1 lit. a) oraz art. 7 ust. 1 i 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1), art. 9 ust. 1 lit. a) i art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178, s. 1), jak również art. 11 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45) — Pojęcie wprowadzania do obrotu — Próbki perfum i produktów kosmetycznych przeznaczone do bezpłatnego oferowania konsumentom — Pojęcie używania znaku towarowego — Rejestracja przez przedsiębiorcę oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym u usługodawcy obsługującego wyszukiwarkę internetową w celu spowodowania automatycznego wyświetlenia na ekranie, wskutek wprowadzenia wspomnianego oznaczenia jako wyszukiwanego hasła, adresu URL jego serwisu internetowego oferującego dobra i usługi identyczne z oznaczonymi tym znakiem towarowym

      Sentencja

               1)

               W przypadku gdy towary opatrzone znakiem towarowym zarejestrowanym w państwie członkowskim Unii lub wspólnotowym znakiem towarowym, które znajdują się w państwie trzecim i nie były wcześniej przedmiotem sprzedaży w Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w przypadku wspólnotowego znaku towarowego — w Unii, są sprzedawane przez przedsiębiorcę za pośrednictwem rynku elektronicznego online i bez zgody właściciela znaku konsumentowi przebywającemu na terytorium, dla którego zastrzeżono dany znak, lub stanowią przedmiot oferty sprzedaży lub reklamy zamieszczonej na takim rynku skierowanej do konsumentów przebywających na wspomnianym terytorium, rzeczony właściciel może sprzeciwić się tej sprzedaży, ofercie sprzedaży lub reklamie na podstawie reguł określonych w art. 5 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., lub w art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Do sądów krajowych należy dokonanie, indywidualnie dla każdego przypadku, oceny, czy istnieją przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że oferta sprzedaży lub reklama wyświetlona na rynku elektronicznym online dostępnym na wspomnianym terytorium jest skierowana do konsumentów tam przebywających.

               2)

               Udostępnianie przez właściciela znaku towarowego autoryzowanym dystrybutorom opatrzonych tym znakiem egzemplarzy służących zaprezentowaniu konsumentom jego towarów w autoryzowanych punktach sprzedaży oraz opatrzonych tym znakiem pojemników, z których można pobierać małe ilości w celu podarowania ich konsumentom w formie bezpłatnej próbki, nie stanowi, w braku dowodów przeciwnych, wprowadzenia do obrotu w rozumieniu dyrektywy 89/104 lub rozporządzenia nr 40/94.

               3)

               Artykuł 5 dyrektywy 89/104 i art. 9 rozporządzenia nr 40/94 należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może, powołując się na przysługujące mu w związku z tym znakiem prawo wyłączne, sprzeciwić się dalszej sprzedaży towarów takich jak będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym z tego powodu, że osoba dokonująca dalszej sprzedaży usunęła opakowanie z tych towarów, jeżeli konsekwencją takiego pozbawienia opakowania jest brak podstawowych informacji, dotyczących na przykład tożsamości producenta lub osoby odpowiedzialnej za sprzedaż produktu kosmetycznego. W przypadku gdy usunięcie opakowania nie powoduje braku takich informacji, właściciel znaku towarowego może niemniej sprzeciwić się temu, by perfumy lub produkt kosmetyczny opatrzone należącym do niego znakiem podlegały dalszej sprzedaży bez opakowania, o ile wykaże, że usunięcie opakowania miało negatywny wpływ na wizerunek produktu i tym samym na reputację znaku.

               4)

               Artykuł 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego jest uprawniony zakazać operatorowi rynku elektronicznego online prowadzenia bez jego zgody, za pomocą identycznego z tym znakiem słowa kluczowego wybranego przez owego operatora w ramach usługi odsyłania w Internecie, reklamy oznaczonych tym znakiem towarów sprzedawanych na wspomnianym rynku, jeżeli taka reklama nie pozwala lub z trudnością pozwala właściwie poinformowanemu i dostatecznie uważnemu internaucie na zorientowanie się, czy owe towary pochodzą od właściciela znaku lub z przedsiębiorstwa powiązanego z nim gospodarczo, czy też przeciwnie, od osoby trzeciej.

               5)

               Operator rynku elektronicznego online nie używa, w rozumieniu art. 5 dyrektywy 89/104 i art. 9 rozporządzenia nr 40/94, oznaczeń identycznych ze znakami towarowymi lub do nich podobnych, które ukazują się w ofertach sprzedaży wyświetlanych w jego serwisie.

               6)

               Artykuł 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywy o handlu elektronicznym”) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do operatora rynku elektronicznego online, jeżeli nie odgrywa on czynnej roli, która mogłaby mu pozwolić na powzięcie wiedzy o przechowywanych danych lub na sprawowanie nad nimi kontroli.
               Wspomniany operator odgrywa taką rolę, jeżeli udziela wsparcia polegającego w szczególności na optymalizacji prezentacji konkretnych ofert sprzedaży lub na ich promocji.
               Jeżeli operator rynku elektronicznego online nie odgrywa czynnej roli w znaczeniu opisanym w akapicie powyżej i będące przedmiotem jego działalności świadczenie usług jest objęte w konsekwencji zakresem stosowania art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31, to wciąż w okolicznościach sprawy mogącej zakończyć się zasądzeniem odszkodowania nie może on powołać się na zwolnienie z odpowiedzialności przewidziane w tym przepisie, jeżeli wiedział o stanie faktycznym lub okolicznościach, na podstawie których przedsiębiorca wykazujący należytą staranność powinien stwierdzić bezprawność danych ofert sprzedaży, i w przypadku posiadania takiej wiedzy nie podjął niezwłocznie działań stosownie do art. 14 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy.

               7)

               Artykuł 11 zdanie trzecie dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że wymaga on od państw członkowskich zapewnienia, że sądy krajowe właściwe w zakresie ochrony praw własności intelektualnej będą mogły nakazać operatorowi rynku elektronicznego online podjęcie działań, które przyczynią się nie tylko do zaprzestania naruszeń tych praw przez użytkowników owego rynku, ale także do zapobieżenia nowym naruszeniom tego rodzaju. Owe nakazy muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, a ponadto nie mogą tworzyć ograniczeń w handlu prowadzonym zgodnie z prawem.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-145/02 Kraj Związkowy Nadrenia Północna – Westfalia przeciwko Denkavit Futtermittel GmbH (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesverwaltungsgericht) (Swobodny przepływ towarów i usług — Dyrektywa 70/524/EWG — Artykuły 28 i 30 WE — Dodatki — Harmonizacja przepisów krajowych w zakresie poziomu witaminy D w paszy — Przepisy Państwa Członkowskiego zabraniające przywozu wyprodukowanych zgodnie z prawem w innym Państwie Członkowskim pasz, w których poziom witaminy D3 przekracza poziom dopuszczalny w pierwszym Państwie)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 13 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-145/02 Kraj Związkowy Nadrenia Północna – Westfalia przeciwko Denkavit Futtermittel GmbH (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesverwaltungsgericht) (1)

   (Swobodny przepływ towarów i usług - Dyrektywa 70/524/EWG - Artykuły 28 i 30 WE - Dodatki - Harmonizacja przepisów krajowych w zakresie poziomu witaminy D w paszy - Przepisy Państwa Członkowskiego zabraniające przywozu wyprodukowanych zgodnie z prawem w innym Państwie Członkowskim pasz, w których poziom witaminy D3 przekracza poziom dopuszczalny w pierwszym Państwie)
   (2005/C 57/04)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-145/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy), postanowieniem z dnia 31 stycznia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 18 kwietnia 2002 r., w postępowaniu: Kraj Związkowy Nadrenia Północna – Westfalia przeciwko Denkavit Futtermittel GmbH, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas (sprawozdawca) i S. von Bahr, sędziowie; rzecznik generalny: A.Tizzano, sekretarz: M.-F. Contet, wydał w dniu 13 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Art. 12 w związku z art. 19 dyrektywy Rady 70/524 z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącej dodatków paszowych, w brzmieniu nadanym dyrektywą Rady 84/587/EWG z dnia 29 listopada 1984 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie w stosowaniu środków, za pomocą których, z powodu poziomu witaminy D, Państwo Członkowskie zabrania wprowadzania do obrotu na swoim terytorium paszy uzupełniającej dla zwierząt, legalnie wyprodukowanej w innym Państwie Członkowskim zgodnie z art. 12 ust. 1 tej dyrektywy.

      (1)  Dz. U. C 144 z 15.06.2002


title: Sprawa C-470/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — KONSTANTINOS XIDIAS & C. O.E. przeciwko GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — KONSTANTINOS XIDIAS & C. O.E. przeciwko GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   (Sprawa C-470/06)
   (2007/C 20/05)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Efeteio Athinon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: KONSTANTINOS XIDIAS & C. O.E.

      Strona pozwana: GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy odmowa ze strony zajmującego pozycję dominującą przedsiębiorstwa dotycząca pełnej realizacji zamówień, które są jej przesłane przez greckich hurtowników produktów farmaceutycznych w przypadku, gdy zmierza ona do ograniczenia ich działalności eksportowej i zmniejszenia dzięki temu szkody wyrządzonej działalnością w zakresie handlu równoległego, stanowi sama w sobie nadużycie w rozumieniu art. 82 WE. Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ fakt, iż handel równoległy jest niezwykle dochodowy dla hurtowników dzięki różnicom cen stosowanych w obrębie Unii Europejskiej spowodowanych interwencją ze strony państwa, tj. ze względu na fakt, iż rynek produktów farmaceutycznych nie rządzi się zasadami czystej konkurencji, gdyż charakteryzuje się w dużym stopniu wysokim stopniem interwencji ze strony państwa. Wreszcie, czy zadaniem władz krajowych właściwych w dziedzinie konkurencji jest stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji w jednakowy sposób zarówno do rynków, które funkcjonują w sposób konkurencyjny, jak i do rynków, na których konkurencja jest zakłócana przez interwencje ze strony państwa.

               2.

               Jak należy oceniać ewentualny charakter nadużycia w przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że ograniczenie handlu równoległego z przytoczonych powyżej powodów nie zawsze stanowi nadużycie, gdy jest ono dokonane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą.

         W szczególności:

               2.1

               Czy właściwym jest stosowanie kryterium procentowego przekroczenia normalnego spożycia krajowego lub kryterium szkody, jaką ponosi przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą w odniesieniu do ogólnego obrotu i ogólnego zysku. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jak należy określić poziom procentowy przekroczenia i wysokość poniesionej szkody — która przekłada się na procent ogólnego obrotu i zysku — powyżej którego rozpatrywane zachowanie staje się nadużyciem.

               2.2

               Czy należy podążać tokiem rozumowania opartym na wyważaniu interesów i — jeśli tak — jakiego rodzaju interesy należy wziąć pod uwagę.
               Dokładniej rzecz ujmując:

                           a)

                           czy ma tu znaczenie fakt, iż pacjent-odbiorca końcowy czerpie ograniczoną korzyść finansową z handlu równoległego; oraz

                           b)

                           czy i w jakim stopniu należy wziąć pod uwagę interes organów ubezpieczeniowych w zdobywaniu tańszych leków.

               2.3

               Jakie kryteria i założenia należy uznać za właściwe w niniejszej sprawie.


title: Sprawa C-472/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Panasonic Italia SpA, Panasonic Marketing Europe GmbH, Scerni Logistics S.r.l. przeciwko Agenzia delle Dogane di Milano (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycje 8471 i 8528 — Ekrany plazmowe — Funkcja ekranu komputera — Potencjalna funkcja ekranu telewizora po włożeniu karty wideo)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/5

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Panasonic Italia SpA, Panasonic Marketing Europe GmbH, Scerni Logistics S.r.l. przeciwko Agenzia delle Dogane di Milano
   (Sprawa C-472/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycje 8471 i 8528 - Ekrany plazmowe - Funkcja ekranu komputera - Potencjalna funkcja ekranu telewizora po włożeniu karty wideo))
   2014/C 315/07
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Panasonic Italia SpA, Panasonic Marketing Europe GmbH, Scerni Logistics S.r.l.

      Strona pozwana: Agenzia delle Dogane di Milano

      Sentencja

               1)

               Dla celów klasyfikacji taryfowej w ramach Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego, kolejno, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. ekranów posiadających cechy obiektywne omawiane w postępowaniu głównym, należy wziąć pod uwagę właściwe im przeznaczenie polegające na odtwarzaniu, po pierwsze, danych pochodzących z maszyny do automatycznego przetwarzania danych i, po drugie, zespolonych sygnałów wideo. Tego rodzaju ekrany powinny zostać sklasyfikowane w ramach podpozycji 8471 60 90 Nomenklatury scalonej, jeżeli są one stosowane wyłącznie lub zasadniczo w systemie automatycznego przetwarzania danych w rozumieniu uwagi 5 B lit. a) do działu 84 Nomenklatury scalonej lub – w przeciwnym razie – do podpozycji 8528 21 90 Nomenklatury scalonej, co podlega ocenie sądu odsyłającego na podstawie obiektywnych cech ekranów rozpatrywanych w postępowaniu głównym oraz w szczególności na podstawie cech wskazanych w notach wyjaśniających do pozycji 8471 Zharmonizowanego Systemu ustanowionego na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów zawartej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r., zatwierdzonej wraz z protokołem zmian do tej konwencji z dnia 24 czerwca 1986 r., zwłaszcza w pkt 1–5 części działu I D Zharmonizowanego Systemu poświęconej monitorom maszyn do automatycznego przetwarzania danych.

               2)

               Rozporządzenie Komisji (WE) nr 754/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej nie może być stosowane retroaktywnie.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawa C-443/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia  27 września 2005 r.  w sprawach połączonych T-134/03 i T-135/03, Common Market Fertilizers SA (CMF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Common Market Fertilizers SA (CMF) w dniu  14 grudnia 2005 r.

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/26

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia 27 września 2005 r. w sprawach połączonych T-134/03 i T-135/03, Common Market Fertilizers SA (CMF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Common Market Fertilizers SA (CMF) w dniu 14 grudnia 2005 r.
   (Sprawa C-443/05 P)
   (2006/C 36/52)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 14 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Common Market Fertilizers SA (CMF) od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia 27 września 2005 r. w sprawach połączonych T-134/03 i T-135/03 Common Market Fertilizers SA (CMF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku,

               —

               uwzględnienie w całości żądań przedstawionych w pierwszej instancji przez wnoszącego odwołanie

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swego żądania w przedmiocie uchylenia, wnoszący odwołanie powołuje cztery zarzuty oparte na naruszeniu prawa przez Sąd a polegające na:

               —

               niepełnym przedstawieniu ram prawnych, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej wykładni rozporządzenia nr 3319/94 (1) w zakresie przesłanek zastosowania szczególnej stawki celnej i błędnej interpretacji prawnej charakteru komitetu, w ramach którego przeprowadzano konsultacje;

               —

               niepełnym przedstawieniu stanu faktycznego, co w konsekwencji spowodowało jego zniekształcenie oraz błędne zastosowanie rozporządzenia nr 3319/94 w zakresie wystąpienia okoliczności pośredniego fakturowania;

               —

               błędnej interpretacji prawnej naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, a w szczególności prawnego charakteru komitetu, w ramach którego przeprowadzano konsultacje, oraz

               —

               błędnej interpretacji prawnej przesłanek stosowania art. 239 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (2), a w szczególności zastosowania przesłanki braku ewidentnego zaniedbania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 3319/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworu azotanu amonu i mocznika pochodzącego z Bułgarii i Polski, wywożonego przez spółki inne niż te, które są zwolnione z cła oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu kwot zabezpieczonych tytułem cła tymczasowego (Dz.U. L 350, str. 20). [tłumaczenie nieoficjalne]

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str.1).


title: Sprawa C-321/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 2 lipca 2012 r. — F. van der Helder i D. Farrington przeciwko College voor zorgverzekeringen (Cvz)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 2 lipca 2012 r. — F. van der Helder i D. Farrington przeciwko College voor zorgverzekeringen (Cvz)
   (Sprawa C-321/12)
   2012/C 287/39
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: F. van der Helder, D. Farrington

      Strona pozwana: College voor zorgverzekeringen (Cvz)

      Pytania prejudycjalne

   Czy ustawodawstwo, któremu emeryt lub rencista podlegał najdłużej, w rozumieniu art. 28 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) odnosi się do ustawodawstwa dotyczącego świadczeń w razie choroby i macierzyństwa, ustawodawstwa dotyczącego emerytur, czy też wszystkich ustawodawstw dotyczących działów zabezpieczenia społecznego wymienionych w art. 4 tego rozporządzenia, które miały zastosowanie na podstawie jego tytułu II?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).


title: Sprawa C-363/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2015 r. w sprawie T-359/12 Louis Vuitton Malletier/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co. KG, wniesione w dniu 13 lipca 2015 r. przez Louis Vuitton Malletier

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2015 r. w sprawie T-359/12 Louis Vuitton Malletier/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co. KG, wniesione w dniu 13 lipca 2015 r. przez Louis Vuitton Malletier
   (Sprawa C-363/15 P)
   (2015/C 414/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Louis Vuitton Malletier (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzaretti, F. Rossi i N. Parrotta)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co. KG

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (druga izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2015 r. w sprawie T-359/12, doręczonego wnoszącej odwołanie w dniu 29 kwietnia 2015 r.;

               —

               obciążenie OHIM i Nanu-Nana kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W niniejszym odwołaniu Louis Vuitton Malletier (zwana dalej „Louis Vuitton” lub „wnoszącą odwołanie”) wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 21 kwietnia 2015 r. Louis Vuitton Malletier/OHIM – Nanu-Nana (Przedstawienie wzoru w brązowo-beżową szachownicę) (T-359/12, EU:T:2015:215), w którym Sąd oddalił wniesioną przez Luis Vuitton skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2012 r. w sprawie R 1855/2011-1, w której to decyzji unieważniono w całości rejestrację graficznego wspólnotowego znaku towarowego nr 370445 ze względu na brak charakteru odróżniającego.

               2.

               Niniejsze odwołanie ma na celu wykazanie, iż Sąd dopuścił się błędu, stwierdzając, że należy zastosować art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) w odniesieniu do spornego znaku towarowego oraz że przepisy art. 7 ust. 3 i art. 52 ust. 2 tego rozporządzenia nie mają zastosowania w niniejszym wypadku.

               3.

               Po pierwsze, utrzymując w mocy decyzję Izby Odwoławczej, w której unieważniono prawo do spornego znaku towarowego ze względu na to, że nie jest on samoistnie odróżniający, Sąd naruszył zasady odnoszące się do ciężaru dowodu w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku.

               4.

               W szczególności wnosząca odwołanie twierdzi, że w celu zapewnienia zgodności z zasadami domniemania ważności wspólnotowych znaków towarowych oraz rozłożenia ciężaru dowodu w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku Sąd powinien był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji ze względu na to, że Nanu-Nana nie zadośćuczyniła ciążącemu na niej ciężarowi dowodu, ponieważ nie mogła wykazać, jakie były normy i zwyczaje w istotnej branży w dacie dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego, i z tego względu, że sporny znak towarowy nie odbiegał od nich w istotny sposób.

               5.

               Po drugie, wymagając, aby dowód charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania został przedstawiony w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Sąd wyraźnie nie uwzględnił wyroku z dnia 24 maja 2012 r. Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli/OHIM (C-98/11 P, EU:C:2012:307), zgodnie z którym „nawet jeżeli […] prawdą jest, iż uzyskanie przez znak charakteru odróżniającego w następstwie używania musi zostać wykazane dla części Unii, w której nie miał on początkowo takiego charakteru, to wymaganie dowodu takiego uzyskania dla każdego z państw członkowskich osobno byłoby zbyt wygórowane” (pkt 62).

               6.

               W szczególności wnosząca odwołanie podkreśla, że gdyby Sąd prawidłowo zastosował wyrok Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli/OHIM, to stwierdziłby, że sporny znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania i w konsekwencji stwierdziłby nieważność decyzji Izby Odwoławczej w tym względzie.

               7.

               W świetle powyższych rozważań wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie zaskarżonego wyroku i o obciążenie OHIM i Nanu-Nana kosztami postępowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-431/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Bundesgerichtshof, wydanego dnia 29 czerwca 2004 r., w sprawie skargi Massachusetts Institute of Technology

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Bundesgerichtshof, wydanego dnia 29 czerwca 2004 r., w sprawie skargi Massachusetts Institute of Technology
   (Sprawa C-431/04)
   (2004/C 300/63)
   W dniu 7 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesgerichtshof wydanego dnia 29 czerwca 2004 r. w sprawie skargi Massachusetts Institute of Technology.
   Bundesgerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy pojęcie „mieszanina aktywnych składników produktu leczniczego” w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (1) oznacza, że każdy z komponentów, z których składa się mieszanina powinien być składnikiem aktywnym mającym efekt leczniczy?

               2)

               Czy mieszanina składająca się z dwóch komponentów, z których jeden jest znaną substancją mającą efekt leczniczy dla określonych symptomów, a drugi umożliwia formę aplikowania produktu leczniczego powodującą modyfikację działania produktu dla tego symptomu (implant in-vivo z kontrolowanym uwalnianiem składnika aktywnego w celu uniknięcia skutków toksycznych) jest „mieszaniną aktywnych składników produktu leczniczego”?

      (1)  Dz.U. L 182, str. 1


title: Sprawa T-484/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Monthisa Residencial przeciwko Komisji

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/52

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Monthisa Residencial przeciwko Komisji
   (Sprawa T-484/14)
   2014/C 261/82
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Monthisa Residencial, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. de Artíñano Rodríguez de Torres i J. Martínez Muro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy z naruszeniem zasad ogólnych Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T 700/13 Bankia przeciwko Komisji.
   Skarżące podnoszą w szczególności naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE i ogólnej zasady prawa Unii Europejskiej dotyczącej uzasadnionych oczekiwań


title: Sprawa C-57/08 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Gateway, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Fujitsu Siemens Computers GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 — Wcześniejszy znak towarowy zawierający oznaczenie słowne GATEWAY — Oznaczenie słowne ACTIVY Media Gateway — Brak podobieństwa oznaczeń — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Uwzględnienie powszechnej znajomości wcześniejszych znaków towarowych podczas całościowej oceny spornych oznaczeń)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Gateway, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Fujitsu Siemens Computers GmbH
   (Sprawa C-57/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 - Wcześniejszy znak towarowy zawierający oznaczenie słowne „GATEWAY’ - Oznaczenie słowne „ACTIVY Media Gateway’ - Brak podobieństwa oznaczeń - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Uwzględnienie powszechnej znajomości wcześniejszych znaków towarowych podczas całościowej oceny spornych oznaczeń)
   (2009/C 32/16)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Gateway, Inc. (przedstawiciel: C. R. Jones, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Fujitsu Siemens Computers GmbH
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie T-434/05 Gateway, Inc. przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słowno-graficznych wspólnotowych i krajowych znaków towarowych zawierających element słowny „GATEWAY” dla towarów należących do klas 9, 16, 35, 36, 37 i 38 na decyzję R 1068/2004-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 14 września 2005 r. oddalającą odwołanie wniesione przez Gateway, Inc. od decyzji Wydziału Sprzeciwów o oddaleniu sprzeciwu Gateway, Inc. wobec zgłoszenia słownego znaku towarowego „ACTIVY Media Gateway” dla towarów należących do klas 9, 35, 38 i 42
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Gateway, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa C-660/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Toscana (Włochy) w dniu 27 grudnia 2011 r. — Daniele Biasci i in. przeciwko Ministero dell’Interno i Questura di Livorno

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Toscana (Włochy) w dniu 27 grudnia 2011 r. — Daniele Biasci i in. przeciwko Ministero dell’Interno i Questura di Livorno
   (Sprawa C-660/11)
   2012/C 73/32
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Toscana

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Daniele Biasci, Alessandro Pasquini, Andrea Milianti, Gabriele Maggini, Elena Secenti, Gabriele Livi

      Strona pozwana: Ministero dell’Interno, Questura di Livorno

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 i 49 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że zasadniczo stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, takim jak art. 88 włoskiej T.U.L.P.S., na mocy którego „zezwolenie na prowadzenie zakładów może zostać udzielone wyłącznie koncesjonariuszowi lub posiadaczowi zezwolenia wydanego przez ministerstwa lub inne jednostki, dla których ustawa zastrzega prawo do organizacji i zarządzania zakładami, jak również podmiotom upoważnionym przez koncesjonariusza lub posiadacza zezwolenia na mocy tej koncesji lub zezwolenia”, oraz art. 2 ust. 2b dekretu ustawodawczego nr 40 z dnia 25 marca 2010 r., przekształconego na mocy ustawy nr 73/2010, na podstawie którego „art. 88 tekstu jednolitego ustaw o bezpieczeństwie publicznym, o którym mowa w dekrecie królewskim nr 773 z dnia 18 czerwca 1931 r. wraz z późniejszymi zmianami, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli określone w nim zezwolenie zostało wydane w stosunku do przedsiębiorstw handlowych prowadzących i przyjmujących publiczne gry z wygranymi pieniężnymi, uznaje się je za skuteczne dopiero po wydaniu właścicielom takich przedsiębiorstw odpowiedniej koncesji na prowadzenie i przyjmowanie gier przez niezależny urząd ds. monopolu państwa przy ministerstwie gospodarki i finansów”?

               2)

               Czy wyżej wymienione art. 43 i 49 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że zasadniczo stoją one na przeszkodzie również przepisom krajowym takim jak art. 38 ust. 2 dekretu ustawodawczego nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r., przekształconego przez ustawę nr 248/2006 […] (1)?
               Pytanie związane ze zgodnością wspomnianego art. 38 ust. 2 z wyżej wymienionymi zasadami wspólnotowymi dotyczy wyłącznie tych części przepisu, w których: a) przewiduje się ogólną tendencję ochrony koncesji wydanych przed zmianą przepisów; b) wprowadza się wymogi otwierania nowych punktów sprzedaży w określonej odległości od już wyznaczonych punktów sprzedaży, które w rzeczywistości mogłyby doprowadzić do zapewnienia utrzymania wcześniej istniejących pozycji rynkowych. Pytanie dotyczy ponadto ogólnej interpretacji art. 38 ust. 2 przedstawionej przez niezależny urząd ds. monopolu państwa, który włączył do umów koncesyjnych (art. 23 ust. 3) wyżej wymienioną klauzulę cofnięcia koncesji w przypadku bezpośredniego lub pośredniego prowadzenia zbliżonej działalności transgranicznej;

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, tzn. w przypadku stwierdzenia, że przepisy krajowe, o których mowa w poprzednich uwagach, są zgodne z prawem wspólnotowym — czy art. 49 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku ograniczenia swobody świadczenia usług ze względu na interes ogólny należy zawczasu ustalić, czy ten interes publiczny nie został już w wystarczającej mierze uwzględniony poprzez przepisy prawne, kontrole i weryfikacje, którym usługodawca podlega w państwie, w którym ma siedzibę?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, na warunkach określonych w poprzednim punkcie — czy przy rozpatrywaniu proporcjonalności takiego ograniczenia sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę, że właściwe przepisy w państwie, w którym usługodawca ma siedzibę, przewidują kontrole równie rygorystyczne co kontrole wprowadzone w państwie świadczenia usługi lub nawet bardziej od nich rygorystyczne?

      (1)  Część pytania, która odtwarza cały tekst tego artykułu opublikowanego w Gazzetta Ufficiale nr. 153 z dnia 4 lipca 2006 r. została pominięta.