title: Sprawa T-240/16: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2016 r. – Klujew/Rada

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/48

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2016 r. – Klujew/Rada
   (Sprawa T-240/16)
   (2016/C 270/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Andrij Klujew (Donieck, Ukraina) (przedstawiciele: B. Kennelly i J. Pobjoy, barristers, R. Gherson i T. Garner, bolicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie, w jakim akt te dotyczą skarżącego;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie niemożności stosowania wobec skarżącego art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. (ze zmianami) i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. (ze zmianami), ze względu na niezgodność z prawem;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący w uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności twierdzi, że Rada nie zidentyfikowała właściwej podstawy prawnej w odniesieniu do podważanych środków.

                           —

                           Skarżący podnosi, że art. 29 TUE nie stanowi właściwej podstawy prawnej dla decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r., ponieważ w skardze wniesionej przeciwko niemu nie został on zidentyfikowany jako osoba, która zagraża demokracji na Ukrainie lub pozbawia społeczeństwo ukraińskie korzyści płynących z trwałego rozwoju kraju (w rozumieniu art. 23 TUE i postanowień ogólnych przewidzianych w art. 21 ust. 2 TUE). Ponieważ – jak twierdzi skarżący – trzecia decyzja zmieniająca była nieważna, Rada nie mogła oprzeć się na art. 215 ust. 2 TFUE w celu przyjęcia rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżący w uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności podnosi, że Rada naruszyła jego prawa gwarantowane na mocy art. 6 w związku z art. 2 i 3 TUE oraz art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez przyjęcie założenia, że postępowanie sądowe prowadzone na Ukrainie jest zgodne z podstawowymi prawami człowieka.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżący w uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności twierdzi, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez stwierdzenie, że zostało spełnione kryterium umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie, przewidziane w art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. (ze zmianami) i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. (ze mianami).

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący w uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności podnosi, że Rada naruszyła jej prawo do obrony, prawo do dobrej administracji i prawo do skutecznej kontroli sądowej. W szczególności zdaniem skarżącego Rada nie zbadała w pełni i bezstronnie, czy domniemane powody mające uzasadniać ponowne umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie są zasadne w świetle oświadczeń złożonych przez skarżącego przed ponownym umieszczeniem jego nazwiska w wykazie.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżący w uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności podnosi, że Rada naruszyła, bez uzasadnienia lub w sposób nieproporcjonalny, jego prawa podstawowe, w tym jego prawo do ochrony własności i reputacji. Zdaniem skarżącego wpływ podważanych środków na skarżącego jest daleko idący, zarówno w odniesieniu do jego własności jak i reputacji na całym świcie. Rada nie wykazała, że zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych skarżącego jest związane z jakimkolwiek słusznym celem lub takim celem uzasadnione, a tym bardziej, że jest do takiego celu proporcjonalne.

               6.

               Zarzut szósty, w którym skarżący w uzasadnieniu zarzutu dotyczącego niezgodności z prawem twierdzi, że jeśli – wbrew argumentom przedstawionym w zarzucie trzecim – art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. (po zmianach) i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. (po zmianach), należy interpretować w ten sposób, że obejmują one (a) wszelkie dochodzenia prowadzone przez organy ukraińskie, niezależnie od istnienia jakiegokolwiek orzeczenia lub postępowania sądowego, które miałyby na celu potwierdzenie lub skontrolowanie tego dochodzenia albo zapewnienia nad nim nadzoru lub (b) wszelkie rodzaju „wykorzystywanie stanowiska przez osobę piastującą funkcję publiczną, aby uzyskać nieuzasadnione korzyści”, niezależnie od istnienia zarzutu defraudacji funduszy państwowych, to kryterium umieszczenia w wykazie – biorąc pod uwagę jego arbitralny zakres, jaki wynikałby z tej wykładni – nie posiadałoby właściwej podstawy prawnej lub byłoby nieproporcjonalne do celów określonych w art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. Przepisy te byłyby zatem niezgodne z prawem.


title: Sprawa T-78/13: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – Red Bull/OHIM – Sun Mark (BULLDOG) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BULLDOG — Wcześniejsze słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe BULL i RED BULL — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność towarów — Podobieństwo oznaczeń — Pojęcie podobieństwa konceptualnego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/15

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – Red Bull/OHIM – Sun Mark (BULLDOG)
   (Sprawa T-78/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BULLDOG - Wcześniejsze słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe BULL i RED BULL - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność towarów - Podobieństwo oznaczeń - Pojęcie podobieństwa konceptualnego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 096/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria) (przedstawiciele: początkowo A. Renck, T. Heitmann, adwokaci i I. Fowler, solicitor, następnie A. Renck i I. Fowler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo F. Mattina, następnie P. Bullock, A. Schifko, pełnomocnicy, następnie D. Walicka i na koniec M. Schifko)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Sun Mark Ltd (Middlesex, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 listopada 2012 r. (sprawa R 107/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Red Bull GmbH a Sun Mark Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 16 listopada 2012 r. (sprawa R 107/2012-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Red Bull GmbH a Sun Mark Ltd.

               2)

               Żądania Red Bull obciążenia Sun Mark kosztami postępowania zostają odrzucone jako niedopuszczalne

               3)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa F-116/14: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/47

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-116/14)
   (2015/C 026/63)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L.Y. Levi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) w sprawie cofnięcia uprzedniej decyzji w sprawie zatrudnienia skarżącej w charakterze członka personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania AD8 i żądanie odszkodowania oraz zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora wykonawczego EIOPA z dnia 24 lutego 2014 r. w sprawie cofnięcia uprzedniej decyzji z dnia 7 listopada 2013 r. w sprawie zatrudnienia skarżącej od dnia 16 września 2013 r. w charakterze członka personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania AD 8 w następstwie postępowania w sprawie naboru prowadzonego na podstawie ogłoszenia o naborze 1327TAAD08;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 lipca 2014 r. w sprawie oddalenia zażalenia złożonego przez skarżącą w dniu 25 marca 2014 r.;

               —

               zasądzenie do strony pozwanej odszkodowania w postaci różnicy w wynagrodzeniu pomiędzy wynagrodzeniem pobieranym przez skarżącą od dnia 16 września 2013 r. w grupie zaszeregowania AD 6 a wynagrodzeniem przysługującym w grupie zaszeregowania AD 8, powiększonej o odsetki za zwłokę naliczone według stopy Europejskiego Banku Centralnego, powiększonej o dwa punkty procentowe;

               —

               pomocniczo, zasądzenie do strony pozwanej odszkodowania w postaci różnicy w wynagrodzeniu pomiędzy wynagrodzeniem w grupie zaszeregowania AD 6 a wynagrodzeniem w grupie zaszeregowania AD 8 w okresie od dnia 16 września 2013 r. do dnia 24 lutego 2014 r., powiększonej o odsetki za zwłokę naliczone według stopy Europejskiego Banku Centralnego, powiększonej o dwa punkty procentowe;

               —

               zasądzenie do strony pozwanej zadośćuczynienia, oszacowanego ex aequo et bono na 20  000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania.


title: Sprawa T-666/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 20 września 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-100/15, Carlo De Nicola/EBI

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/25

         Odwołanie wniesione w dniu 20 września 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-100/15, Carlo De Nicola/EBI
   (Sprawa T-666/16 P)
   (2016/C 410/35)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uwzględnienie odwołania i częściowe uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 1 i 2 sentencji i pkt 33, 46-60, 85-94, 100-106, 107-109 uzasadnienia wyroku;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności lub nieobowiązywania decyzji komisji odwoławczej z dnia 8 grudnia 2014 r., w razie potrzeby wraz ze skierowaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez nią, po ustaleniu kryteriów, jakimi powinna się kierować przy wydawaniu nowej decyzji; uznanie mobbingu ze strony EBI wobec C. De Nicoli i zasądzenie od EBI na rzecz C. De Nicoli odszkodowania za doznane szkody, zgodnie z żądaniem skargi w pierwszej instancji, lub ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w odwołaniu przez inną izbę Sądu, aby w innym składzie ponownie orzekł w przedmiocie uchylonych punktów, po przeprowadzeniu żądanej ekspertyzy lekarskiej przez biegłego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 lipca 2016 r. oddalającego skargę wnoszącego odwołanie, mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej z dnia 8 grudnia 2014 r. oddalającej zażalenie na sprawozdanie z oceny za rok 2013, a także decyzji pozwanej o nieprzyznaniu mu awansu. Wnoszący odwołanie żąda ponadto uznania mobbingu, którego jak twierdzi był ofiarą, oraz zasądzenia od Banku zadośćuczynienia za krzywdę oraz odszkodowania za szkody fizyczne i majątkowe, których doznał.
   Na poparcie swoich żądań wnoszący odwołanie podnosi, że żądanie uznania mobbingu oparte jest na art. 41 regulaminu pracowniczego Banku, a zatem nie stwarza problemu w zakresie treści lub zagadnień, które należy wyłączyć z właściwości sądu wspólnotowego. W tym względzie podkreśla, że obowiązek orzeczenia przez sąd Unii w kwestii wniosku o uznanie zaistnienia danego czynu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Sądu.
   Wnoszący odwołanie utrzymuje ponadto, że zostały spełnione wszystkie określone w orzecznictwie przesłanki do uwzględnienia żądania zasądzenia odszkodowania.
   Wnoszący odwołanie kwestionuje także pkt 46-60 zaskarżonego wyroku, dotyczące żądania stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej, w zakresie w jakim ta część wyroku opiera się na założeniu, że nie zostało wykazane, iż decyzja komisji odwoławczej była dotknięta wadą oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa C-130/17: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/33

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii
   (Sprawa C-130/17)
   (2017/C 144/43)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wils, I. Zalogin)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniu utworzenia pojedynczego punktu kontaktowego w celu przekazywania elektronicznych certyfikatów dostępu do danych biometrycznych w dokumentach tożsamości zgodnie z decyzją Komisji С (2009) 7476 z dnia 5 października 2009 r. zmieniającą decyzję Komisji C (2008) 8657 ustanawiającą politykę certyfikacji zgodnie z wymogami specyfikacji technicznych dla norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie, a także z decyzją Komisji С (2011) 5478 z dnia 4 sierpnia 2011 r. zmieniającą decyzję Komisji C (2002) 3069 określającą specyfikacje techniczne do jednolitego wzoru dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich;

               —

               obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Bułgarii nie zapewniła utworzenia pojedynczego punktu kontaktowego w celu przekazywania elektronicznych certyfikatów dostępu do danych biometrycznych w dokumentach tożsamości i w ten sposób uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z wyżej wymienionych decyzji Komisji.


title: Sprawa F-83/10: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2010 r. — Giannakouris przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/38

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2010 r. — Giannakouris przeciwko Komisji
   (Sprawa F-83/10)
   ()
   2011/C 13/75
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Konstantinos Giannakouris (Roodt-sur-Syre, Luksemburg) (przedstawiciel: V. Christianos, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o obniżeniu dodatku edukacyjnego przyznanego skarżącemu, ze względu na fakt otrzymywania przez jego córkę pomocy finansowej przyznanej przez państwo członkowskie w formie zapomogi i pożyczki

      Żądania strony skarżącej

               —

               Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji o obniżeniu dodatku edukacyjnego wypłacanego skarżącemu, w wysokości wynikającej z informacji o wynagrodzeniu za miesiąc luty 2010 r. oraz tej informacji o wynagrodzeniu w zakresie, w jakim obniża ona w części wysokość dodatku edukacyjnego; po drugie decyzji Komisji z dnia 26 lutego 2010 r. w sprawie obniżenia dodatku edukacyjnego wypłacanego skarżącemu i potrącenia z wynagrodzenia odpowiadającej mu kwoty 770,85 EUR, przy czym potrącenie to znalazło wyraz w informacji o wynagrodzeniu za miesiąc marzec 2010 r.; po trzecie informacji o wynagrodzeniu za miesiąc marzec 2010 r. obniżającej dodatek edukacyjny wypłacany skarżącemu i obejmującej potrącenie z mocą wsteczną kwoty 770,85 EUR; po czwarte informacji o wynagrodzeniu za miesiące kwiecień do sierpnia 2010 r. w zakresie, w jakim obejmują one obniżenie w części dodatku edukacyjnego; po piąte decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2010 r., która wyraźnie oddala zażalenie;

               —

               wypłata na rzecz skarżącego, wraz odsetkami, sum, których nie otrzymał;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-555/12: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli — Włochy) — Claudio Loreti, Maria Vallerotonda, Attilio Vallerotonda, Virginia Chellini przeciwko Comune di Zagarolo (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Wdrożenie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/6

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli — Włochy) — Claudio Loreti, Maria Vallerotonda, Attilio Vallerotonda, Virginia Chellini przeciwko Comune di Zagarolo
   (Sprawa C-555/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Wdrożenie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2013/C 129/11
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Tivoli.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Claudio Loreti, Maria Vallerotonda, Attilio Vallerotonda, Virginia Chellini

      Strona pozwana: Comune di Zagarolo

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Tivoli — Wykładnia art. 47 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka w związku z art. 6 TUE i art. 52 ust. 3 karty praw podstawowych — Uregulowania krajowe przewidujące podział właściwości sądów cywilnych i administracyjnych, który opiera się na rozróżnieniu między prawami podmiotowymi i uzasadnionymi interesami — Brak jednoznacznego rozróżnienia między tymi pojęciami

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Tribunale di Tivoli (Włochy).

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa T-166/04: Skarga wniesiona dnia 13 maja 2004 r. przez Carmelo Morello przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/14

         Skarga wniesiona dnia 13 maja 2004 r. przez Carmelo Morello przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-166/04)
   (2004/C 179/27)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 13 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Carmelo Morello, zamieszkałegow Brukseli, reprezentowanego przez Jacquesa Sambona i Pierre'a Paula Van Gehuchtena, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               Uchylenie dorozumianego oddalenia jej wniosku z dnia 28 marca 2003 r. i, w miarę potrzeby, uchylenie oddalenia odwołania.

               2.

               Zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 1 000 000 euro tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 1 000 000 euro tytułem odszkodowania;

               3.

               obciążenie Komisji wszelkimi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji, domagał się w ramach innego postępowania unieważnienia mianowania innego urzędnika na stanowisko kierownika wydziału, o które skarżący również się ubiegał. Trybunał uwzględnił jego skargę i unieważnił sporne mianowanie.
   W chwili ogłoszenia wyroku w poprzedniej sprawie, urzędnik mianowany na przedmiotowe stanowisko otrzymał już awans i został przeniesiony na inne stanowisko, jako że powstały w ten sposób wakat na stanowisku kierownika wydziału został już obsadzony przez innego urzędnika, który wrócił z urlopu udzielonego z przyczyn osobistych.
   Po ogłoszeniu wyroku w poprzedniej sprawie skarżący wezwał Komisję do jego wykonania, a następnie odwołał się od dorozumianego oddalenia jego wniosku. Komisja nie uwzględniła odwołania stwierdzając, że wobec braku wolnego stanowiska wykonanie wyroku okazało się niemożliwe.
   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko oddaleniu jego wniosku. Na poparcie swoich roszczeń skarżący podnosi naruszenie art. 233 WE, naruszenie art. 4, 7, 24, 25 i 45 statutu, naruszenie zasady dobrego administrowania oraz nadużycie władzy lub obejście procedury. Twierdzi również, iż doznał krzywdy oraz straty materialnej poprzez utratę realnej szansy awansowania na stopień A 3 na zakończenie kariery zawodowej i domaga się z tego tytułu zadośćuczynienia i odszkodowania.


title: Sprawa F-33/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Pepi przeciwko ERCEA (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Personel kontraktowy do zadań pomocniczych — Zatrudnianie — Zaszeregowanie przy zatrudnieniu — Artykuł 3a, art. 3b i art. 86 WZIPW — ERCEA — Wewnętrzne przepisy dotyczące zaszeregowania personelu kontraktowego)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/34

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Pepi przeciwko ERCEA
   (Sprawa F-33/12) (1)

   (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Personel kontraktowy do zadań pomocniczych - Zatrudnianie - Zaszeregowanie przy zatrudnieniu - Artykuł 3a, art. 3b i art. 86 WZIPW - ERCEA - Wewnętrzne przepisy dotyczące zaszeregowania personelu kontraktowego)
   2013/C 147/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean Pepi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) (przedstawiciele: M. Oliván Avilés i G. Bambara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności umowy zawartej przez stronę skarżącą z ERCEA w zakresie, w jakim została ona zaszeregowana do grupy AD10.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               J. Pepi pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Agencję Wykonawczą Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, występująca w charakterze interwenienta, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012, s. 23.


title: Sprawa C-492/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz — Austria) — Immobilien Linz GmbH & Co KG przeciwko Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr (Podatki — Dyrektywa 69/335/EWG — Podatki pośrednie — Gromadzenie kapitału — Artykuł 4 ust. 2 lit. b) — Transakcje podlegające podatkowi kapitałowemu — Zwiększenie majątku spółki — Świadczenie wspólnika — Przejęcie poniesionych strat na mocy zobowiązania poprzedzającego ich powstanie)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz — Austria) — Immobilien Linz GmbH & Co KG przeciwko Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr
   (Sprawa C-492/10) (1)

   (Podatki - Dyrektywa 69/335/EWG - Podatki pośrednie - Gromadzenie kapitału - Artykuł 4 ust. 2 lit. b) - Transakcje podlegające podatkowi kapitałowemu - Zwiększenie majątku spółki - Świadczenie wspólnika - Przejęcie poniesionych strat na mocy zobowiązania poprzedzającego ich powstanie)
   2012/C 32/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Immobilien Linz GmbH & Co KG

      Strona pozwana: Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Finanzsenat, Auβenstelle Linz — Wykładnia art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25) — Transakcje podlegające podatkowi kapitałowemu — Zwiększenie majątku spółki kapitałowej — Ewentualne zaliczenie do takiego majątku zobowiązania podmiotu prawa publicznego, będącego jedynym wspólnikiem takiej spółki, do pokrycia jej strat

      Sentencja

   Wykładni art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., należy dokonywać w ten sposób, że przejęcie strat spółki przez wspólnika w wykonaniu zobowiązania, które podjął on przed powstaniem tych strat i które ma na celu wyłącznie pokrycie tych strat, nie powoduje zwiększenia majątku tej spółki.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa T-219/07: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2007 — DSV Road przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/36

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2007 — DSV Road przeciwko Komisji
   (Sprawa T-219/07)
   (2007/C 211/69)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: DSV Road N.V. (przedstawiciele: A. Poelmans, A. Calewaert i R. de Wit, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi o

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 24 kwietnia 2007 r. dotyczącej wniosku Królestwa Belgii, opublikowanej pod numerem REC 05/02, C(2007)1776, na mocy której stwierdzono, że należy dokonać retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych w wysokości 168 004,65 EUR, stanowiących przedmiot wniosku Królestwa Belgii z dnia 12 sierpnia 2002 r., i że należności te nie mogą zostać umorzone

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca dokonała przywozu dyskietek z Tajlandii, które były objęte przepisami dotyczącymi preferencji w ramach ogólnego systemu preferencji, o ile zgodnie z art. 80 rozporządzenia 2454/93 (1) przywóz był potwierdzony wystawionym przez władze tajlandzkie świadectwem pochodzenia na formularzu A.
   Skarżąca przedkładała przy każdym zgłoszeniu celnym wystawione przez władze tajlandzkie świadectwa pochodzenia na formularzu A, a następnie belgijskie władze stosowały preferencje taryfowe.
   Niektóre świadectwa wystawione przez władze tajlandzkie zostały jednak uznane za nieważne, w związku z czym wobec towarów nie zastosowano preferencji taryfowych przy przywozie do Unii Europejskiej.
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że powstałe w związku z tym należności celne podlegają retrospektywnemu pokryciu.
   Skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja powinna była stwierdzić, że na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 2913/92 (2) żądane należności nie podlegały retrospektywnemu pokryciu. Wystawienie świadectw na formularzu A należy zakwalifikować jako błąd władz tajlandzkich i nie zostało wykazane, że podmioty dokonujące wywozu błędnie przedstawiły fakty. Ponadto zaistniał błąd, ponieważ władze tajlandzkie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie są objęte preferencjami taryfowymi.
   Po drugie Komisja powinna była umorzyć należności na podstawie art. 239 rozporządzenia nr 2913/92, ze względu na wystąpienie szczególnych okoliczności.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str. 1).


title: Sprawa C-62/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Supremo Tribunal Administrativo z dnia  11 stycznia 2006 r.  w sprawie Fazenda Pública — Director Geral das Alfãndegas przeciwko Z.F. ZEFESER — Importação e Exportação de Produtos Alimentares, Lda.

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Supremo Tribunal Administrativo z dnia 11 stycznia 2006 r. w sprawie Fazenda Pública — Director Geral das Alfãndegas przeciwko Z.F. ZEFESER — Importação e Exportação de Produtos Alimentares, Lda.
   (Sprawa C-62/06)
   (2006/C 86/25)
   język postępowania: portugalski
   W dniu 6 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Supremo Tribunal Administrativo z dnia 11 stycznia 2006 r. w sprawie Fazenda Pública — Director Geral das Alfândegas przeciwko Z.F. ZEFESER — Importação e Exportação de Produtos Alimentares, Lda. Supremo Tribunal Administrativo zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy w rozumieniu art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1697/79 (1) z dnia 24 lipca 1979 r. kwalifikacji czynu jako „czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych” dokonuje organ celny i jest ona wystarczająca, czy też kwalifikacji takiej powinien dokonać właściwy sąd karny?

               2)

               W tym drugim przypadku, czy wystarczające jest zwykłe wniesienie oskarżenia przez organ właściwy w sprawach karnych (w przypadku Portugalii — przez prokuraturę), czy też konieczne jest skazanie dłużnika w danym procesie karnym?

               3)

               Ponownie w drugim z powyższych przypadków, czy należy wyciągnąć odmienne wnioski z faktu uniewinnienia dłużnika przez sąd na podstawie zasady in dubio pro reo oraz z faktu uniewinnienia go wskutek udowodnienia, że nie popełnił on danego przestępstwa?

               4)

               W przypadku odstąpienia przez prokuraturę od wniesienia aktu oskarżenia wskutek uznania, że brak jest znamion czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych, jakie powinny być tego skutki? Czy taka decyzja uniemożliwia podjęcie działań w celu pokrycia niepobranych należności?

               5)

               W razie gdy prokuratura lub sam sąd karny umorzy postępowanie karne z powodu przedawnienia ścigania, czy ta decyzja powoduje, że nie można podjąć działań w celu pokrycia tych niepobranych należności?

      (1)  Rozporządzenia Rady (EWG) nr 1697/79 z dnia 24 lipca 1979 r. w sprawie odzyskiwania po dokonaniu odprawy celnej należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były wymagane od osoby zobowiązanej do zapłaty za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności (Dz.U. L 197, str. 1)


title: Sprawa T-341/07: Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. — Sison przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem — Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB i rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 — Stwierdzenie wyrokiem Sądu nieważności środka w postaci zamrożenia funduszy — Odpowiedzialność pozaumowna — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/10

         Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. — Sison przeciwko Radzie
   (Sprawa T-341/07) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB i rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 - Stwierdzenie wyrokiem Sądu nieważności środka w postaci zamrożenia funduszy - Odpowiedzialność pozaumowna - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
   2012/C 13/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jose Maria Sison (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci J. Fermon, A. Comte, H. Schultz, D. Gürses i W. Kaleck)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop, E. Finnegan i R. Szostak, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, M. de Mol, Y. de Vries, M. Noort, J. Langer i M. Bulterman, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Behzadi Spencer i I. Rao, pełnomocnicy); oraz Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Aalto i S. Boelaert, następnie S. Boelaert i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie odszkodowania mające na celu zasadniczo uzyskanie naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść wskutek zastosowania wobec niego środków ograniczających w ramach walki z terroryzmem, zgłoszone w następstwie wyroku Sądu z dnia 30 września 2009 r. w sprawie T-341/07 Sison przeciwko Radzie, (Zb.Orz. s. II-3625)

      Sentencja

               1)

               Skarga o odszkodowanie zostaje oddalona.

               2)

               W zakresie kosztów związanych ze skargą o stwierdzenie nieważności Rada Unii Europejskiej pokrywa swoje własne koszty i koszty Jose Marii Sisona.

               3)

               W zakresie kosztów związanych ze skargą o odszkodowanie J.M. Sison pokrywa swoje własne koszty i koszty Rady.

               4)

               Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawy połączone C-248/15 P, C-254/15 P i C-260/15 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Maxcom Ltd, City Cycle Industries, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska [Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 501/2013 — Przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, Malezji, Sri Lanki i Tunezji — Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 13 — Obejście — Artykuł 18 — Brak współpracy — Dowód — Zbiór zgodnych poszlak — Sprzeczność w uzasadnieniu — Brak uzasadnienia — Naruszenie praw proceduralnych]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/14

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Maxcom Ltd, City Cycle Industries, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
   (Sprawy połączone C-248/15 P, C-254/15 P i C-260/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 501/2013 - Przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, Malezji, Sri Lanki i Tunezji - Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 13 - Obejście - Artykuł 18 - Brak współpracy - Dowód - Zbiór zgodnych poszlak - Sprzeczność w uzasadnieniu - Brak uzasadnienia - Naruszenie praw proceduralnych])
   (2017/C 104/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      (Sprawa C-248/15 P)

      Wnosząca odwołanie: Maxcom Ltd (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat oraz J. Beck, solicitor)

      Pozostali uczestnicy postępowania: City Cycle Industries (przedstawiciele: T. Müller-Ibold, Rechtsanwalt oraz F.C. Laprévote, avocat), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert, następnie H. Marcos Fraile oraz B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez R. Bierwagena oraz C. Hippa, Rechtsanwälte), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland oraz M. França, pełnomocnicy),

      (Sprawa C-254/15 P)

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland oraz M. França, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: City Cycle Industries (przedstawiciele: T. Müller-Ibold, Rechtsanwalt oraz F.C. Laprévote, avocat), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert, następnie H. Marcos Fraile oraz B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez R. Bierwagena oraz C. Hippa, Rechtsanwälte), Maxcom Ltd (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat oraz J. Beck, solicitor),

      (Sprawa C-260/15 P)

      Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert, następnie H. Marcos Fraile oraz B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez R. Bierwagena oraz C. Hippa, Rechtsanwälte)

      Pozostali uczestnicy postępowania: City Cycle Industries (przedstawiciele: T. Müller-Ibold, Rechtsanwalt i F.C. Laprévote, avocat), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland oraz M. França, pełnomocnicy), Maxcom Ltd (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat oraz J. Beck, solicitor)

      Sentencja

               1)

               Odwołania w sprawach C-248/15 P, C-254/15 P i C-260/15 P zostają oddalone.

               2)

               Maxcom Ltd, Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska zostają obciążone, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez City Cycle Industries w związku z postępowaniem w pierwszej instancji w sprawie T-413/13 i postępowaniami odwoławczymi.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.

      Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa C-252/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 marca 2016 r. – Naazneen Investments Ltd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Energy Brands, Inc. [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) — Słowny znak towarowy SMART WATER — Rzeczywiste używanie — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/20

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 marca 2016 r. – Naazneen Investments Ltd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Energy Brands, Inc.
   (Sprawa C-252/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) - Słowny znak towarowy SMART WATER - Rzeczywiste używanie - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75])
   (2016/C 156/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Naazneen Investments Ltd (przedstawiciele: P. Goldenbaum i I. Rohr, Rechtsanwältinnen)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Gája i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy); Energy Brands, Inc (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, D. Stone i A. Dykes, solicitors)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Naazneen Investments Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-102/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 19 lutego 2016 r. – Vaditrans BVBA/Belgische Staat

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 19 lutego 2016 r. – Vaditrans BVBA/Belgische Staat
   (Sprawa C-102/16)
   (2016/C 165/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vaditrans BVBA

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 ust. 6 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że regularnych tygodniowych okresów odpoczynku w rozumieniu art. 8 ust. 6 tego rozporządzenia nie wolno spędzać w pojeździe?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy art. 8 ust. 6 i 8 w związku z art. 19 rozporządzenia nr 561/2006 narusza w tym wypadku zawartą w art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) zasadę legalności w prawie karnym przez to, że wspomniane przepisy rozporządzenia nie przewidują wyraźnego zakazu spędzania w pojeździe regularnych tygodniowych okresów odpoczynku w rozumieniu art. 8 ust. 6 tego rozporządzenia?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy rozporządzenie nr 561/2006 zezwala w tym wypadku państwom członkowskim na to, by w prawie krajowym ustaliły, iż zakazuje się spędzania w pojeździe regularnych tygodniowych okresów odpoczynku w rozumieniu art. 8 ust. 6 tego rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. L 102, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 364, s. 1.


title: Sprawa T-152/13: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2013 r. — Sea Handling przeciwko Komisji

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/28

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2013 r. — Sea Handling przeciwko Komisji
   (Sprawa T-152/13)
   2013/C 129/53
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sea Handling SpA (Somma Lombardo, Włochy) (przedstawiciele: B. Nascimbene, F. Rossi dal Pozzo, M. Merla e L. Cappelletti, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w której Komisja uznała środki przyjęte przez SEA, w postaci podwyższenia kapitału, na rzecz SEA Handling, za pomoc państwa niezgodna ze wspólnym rynkiem i nakazała ich odzyskanie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji, w którym Komisja nakazała odzyskanie rzekomej pomocy państwa;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zaskarżona została ta sama decyzja co w sprawie T-125/13 Republika Włoska przeciwko Komisji
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia pewnych przepisów proceduralnych.

                           —

                           W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi naruszenie rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1) i uprawnień proceduralnych SEA Handling, oraz uchybienia w zakresie dochodzenia dotyczące badanego okresu, ze względu na brak wstępnego badania i oceny w odniesieniu do lat 2006 — 2010.

                           —

                           Skarżąca podnosi również naruszenie zasady pewności prawa i zasady dobrej administracji, jeżeli chodzi o czas trwania postępowania, a w szczególności o nieuzasadniony nadmiernie długi czas trwania badania wstępnego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do użycia zasobów publicznych.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie brak uzasadnienia i nieprzeprowadzenie dochodzenia w odniesieniu do braku obciążenia dla finansów państwa, jak również niewykazanie okoliczności, że zasoby należały do państwa.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do możliwości przypisania.

                           —

                           Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja nie jest oparta na indywidualnym badaniu poszczególnych decyzji o podwyższeniu kapitału i Komisja nie wyjaśniła powodów, ze względu na które miałby to być jednolity projekt wsparcia ze strony państwa na rzecz SEA Holding w latach 2002-2010.

                           —

                           Skarżąca dodaje w tym względzie, że wskaźniki, na które powołuje się Komisja, są nieodpowiednie, aby wykazać możliwość przypisania środka państwu, i że Komisja nie wzięła pod uwagę elementów przytoczonych przez strony w celu wykazania braku możliwości przypisania przedmiotowego środka państwu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do zasady prywatnego inwestora

                           —

                           Zdaniem skarżącej Komisja nie wykazała, że w niniejszym wypadku prywatny inwestor porównywalny z SEA nie zdecydowałby się na dokapitalizowanie swojej spółki zależnej i poprzestała na ogólnym zakwestionowaniu poprawności parametrów użytych przez SEA przy dokonywaniu wyboru inwestorskiego.

                           —

                           Skarżąca podnosi też nieuwzględnienie kontekstu środków w ramach grupy SEA i błędna ocenę okoliczność faktycznych w odniesieniu do porównania SEA Handling i innych podmiotów na rynku, a także niewłaściwe zastosowanie zasady prywatnego inwestora, ze względu na brak analizy poszczególnych operacji podwyższenia kapitału.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 107 ust. 3 TFUE.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie naruszenie prawa dotyczące zakresu zastosowania wytycznych w sprawie sektora portów lotniczych, ponieważ w niniejszym wypadku nie miały one zastosowania.

                           —

                           Skarżąca zwraca również uwagę na oczywisty błąd w ocenie i brak uzasadnienia dotyczące zastosowania wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji, ze względu na to, że Komisja przeinaczyła znaczenie warunku przywrócenia długoterminowej rentowności spółki, niesłusznie odrzuciła środki kompensacyjne oferowane przez SEA w ramach restrukturyzacji jej spółki zależnej i nie uwzględniła w sposób należyty okoliczności, iż zakwestionowane podwyższenia kapitału były zawsze dokonywane w granicach tego, co było ściśle konieczne do restrukturyzacji spółki.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy niezgodności z prawem nakazu odzyskania.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że nakaz odzyskania jest niezgodny z prawem, ponieważ stanowi naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa F-52/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego izba) z dnia 29 października 2015 r. – Xenakis/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie z urzędu w stan spoczynku — Wiek przejścia na emeryturę — Odmowa przedłużenia okresu pracy — Artykuł 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego — Interes służby)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/44

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego izba) z dnia 29 października 2015 r. – Xenakis/Komisja
   (Sprawa F-52/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie z urzędu w stan spoczynku - Wiek przejścia na emeryturę - Odmowa przedłużenia okresu pracy - Artykuł 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego - Interes służby))
   (2015/C 406/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Yannis Xenakis (Woluwe-Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącego o przedłużenie okresu służby, potwierdzającej tym samym przeniesienie go w stan spoczynku z dniem 31 października 2014 r. oraz żądanie odszkodowania za poniesioną szkodę i symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za podnoszoną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Y. Xenakis pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015, s. 38.


title: Sprawa C-380/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif — Luksemburg) — DI VI Finanziaria SAPA di Diego della Valle & C przeciwko Administration des contributions en matière d'impôts (Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 49 TFUE — Przepisy podatkowe — Podatek majątkowy — Warunki przyznania korzystania z obniżenia podatku majątkowego — Utrata statusu podatnika podatku majątkowego w wyniku przeniesienia siedziby do innego państwa członkowskiego — Ograniczenia — Uzasadnienie — Nadrzędne względy interesu ogólnego)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif — Luksemburg) — DI VI Finanziaria SAPA di Diego della Valle & C przeciwko Administration des contributions en matière d'impôts
   (Sprawa C-380/11) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 TFUE - Przepisy podatkowe - Podatek majątkowy - Warunki przyznania korzystania z obniżenia podatku majątkowego - Utrata statusu podatnika podatku majątkowego w wyniku przeniesienia siedziby do innego państwa członkowskiego - Ograniczenia - Uzasadnienie - Nadrzędne względy interesu ogólnego)
   2012/C 355/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DI VI Finanziaria SAPA di Diego della Valle & C

      Strona pozwana: Administration des contributions en matière d'impôts

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal administratif — Wykładnia art. 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Przepisy podatkowe — Podatek majątkowy — Uregulowanie krajowe uzależniające przyznanie korzystania z obniżenia podatku majątkowego od spełnienia warunku pozostawania podatnikiem tego podatku w danym państwie członkowskim przez pięć kolejnych lat podatkowych — Utrata statusu podatnika podatku majątkowego w wyniku przeniesienia siedziby do innego państwa członkowskiego

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w świetle okoliczności sprawy w postępowaniu przed sądem krajowym sprzeciwia się on przepisowi państwa członkowskiego, na podstawie którego obniżenie podatku majątkowego jest uzależnione od warunku pozostawania podatnikiem tego podatku w trakcie pięciu kolejnych lat podatkowych.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa C-554/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 września 2011 r. w sprawie T-141/05 RENV Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 listopada 2011 r. przez Internationaler Hilfsfonds eV

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/32

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 września 2011 r. w sprawie T-141/05 RENV Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 listopada 2011 r. przez Internationaler Hilfsfonds eV
      (Sprawa C-554/11 P)
      (2012/C 25/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Internationaler Hilfsfonds eV (przedstawiciel: adwokat H. Kaltenecker)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie postanowienia z dnia 21 września 2011 r. i skierowanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania z zaleceniem dokonania nowej oceny po wydaniu wyroku w sprawie T-300/10;
                  Posiłkowo — rozstrzygnięcie sprawy we własnym zakresie;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami powstałymi w wyniku sprawy wpadkowej, której dotyczy zaskarżone postanowienie, oraz kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie kieruje je przeciwko postanowieniu Sądu z dnia 21 września 2011 r. w sprawie T-141/05 RENV, którym postępowanie wszczęte w 2005 r. przez wnoszącego odwołanie i skarżącego w pierwszej instancji przeciwko decyzji Komisji zostało umorzone co istoty sprawy. Pierwotna skarga skierowana była przeciwko odmowie udzielenia przez Komisję pełnego dostępu skarżącemu do akt dotyczących umowy LIEN 97-2011.
      Wnoszący odwołanie kwestionuje postanowienie Sądu z powodu błędnego zastosowania przepisów procesowych, w szczególności nieprawidłowej koordynacji postępowań w sprawach T-36/10 oraz T-141/05 RENV, w wyniku czego zdaniem wnoszącego odwołanie istotnie naruszone zostały jego interesy. Poza tym Sąd dokonał błędnego rozstrzygnięcia w sprawie kosztów na jego niekorzyść.


title: Sprawa T-158/13: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Iralco/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Błąd w ocenie)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/30

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Iralco/Rada
   (Sprawa T-158/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Błąd w ocenie))
   (2015/C 363/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Iralco Aluminium Co. (Iralco) (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Millar i S. Ashley, solicitors, M. Lester i M. Happold, barristers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i I. Rodios, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) w zakresie, w jakim wpisuje ona nazwę skarżącej do wykazu zawartego w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) oraz, po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) w zakresie, w jakim wpisuje ono nazwę skarżącej do wykazu zawartego w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważności decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim wpisuje ona nazwę Iranian Aluminium Co. (Iralco) do załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

               2)

               Stwierdzona zostaje nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim wpisuje ono nazwę Iralco do załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010.

               3)

               Skutki decyzji 2012/829 zostają utrzymane w mocy w odniesieniu do Iralco do chwili wejścia w życie decyzji o stwierdzeniu nieważności rozporządzenia wykonawczego nr 1264/2012.

               4)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Iralco.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-379/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych T-218/03 do T-240/03 Cathan Boyle i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 września 2006 r. przez Larry'ego Murphy'ego

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/26

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych T-218/03 do T-240/03 Cathan Boyle i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 września 2006 r. przez Larry'ego Murphy'ego
   (Sprawa C-379/06 P)
   (2006/C 281/41)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Larry Murphy (przedstawiciele: P. Gallagher SC, A. Collins SC, D. Barry, solicitor)

      Druga strona postępowania: Irlandia, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w zakresie w jakim odrzuca on jako niedopuszczalną skargę wniesioną w sprawie T-236/03 Larry Murphy przeciwko Komisji o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. (1) dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w związku z poprawą bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy na statkach długość całkowitej większej niż 12m w zakresie, w jakim decyzja ta odrzuca wniosek o powiększenie zdolności połowowej nowego statku mającego zastąpić statek „MFV Menhaden”;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w związku z poprawą bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy na statkach długość całkowitej większej niż 12m w zakresie, w jakim decyzja ta odrzuca wniosek o powiększenie zdolności połowowej nowego statku mającego zastąpić statek „MFV Menhaden”.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji powinien zostać uchylony z następujących powodów:
   Dokonując oceny interesu prawnego wnoszącego odwołanie we wniesieniu skargi poprzez odniesienie do daty wydania decyzji 2003/245, a nie daty wniesienia skargi, Sąd Pierwszej Instancji zastosował nieprawidłowy test prawny.
   Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, który wynika z treści przedłożonych mu dokumentów, co do tego, czy w trakcie trwania postępowania wnoszący odwołanie był właścicielem statku „MFV Menhaden”.
   Stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja nie dotyczy wnoszącego odwołanie indywidualnie, jako że „przedmiotowe statki nie istnieją” nie ma żadnej podstawy prawnej, a ponadto jest sprzeczne z uzasadnieniem wyroku Sądu.
   Wnoszący odwołanie jest właścicielem statku „MFV Menhaden” i był nim w całym okresie mającym znaczenia dla sprawy. Z tego powodu, nie można twierdzić, że utracił interes prawny, który niewątpliwie miał w chwil wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/245 w zakresie, w jakim skarga ta dotyczyła uzależnionego od względów bezpieczeństwa zwiększenia tonażu statku „MFV Menhaden”.
   Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie stwierdził, że wnoszący odwołanie nie może wnosić o stwierdzenie nieważności decyzji 2003/245 ze względu na działania przedsięwzięte przez niego i służące zmniejszeniu strat i szkód jakoby spowodowanych przez ten akt.

      (1)  Dz.U. L 90, str. 48


title: Sprawa C-226/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Brigitte Wittmann/TUIfly GmbH.

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Brigitte Wittmann/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-226/17)
   (2017/C 231/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Brigitte Wittmann

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa T-448/07: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2012 r. — YKK i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynki zapięć na suwak i  „innych typów zapięć” oraz urządzeń do mocowania — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Uzgadniane podwyżki cen, ustalanie cen minimalnych, podział klientów i rynków oraz wymiana innych informacji handlowych — Jednolite i ciągłe naruszenie — Dowód — Charakter i wprowadzenie w życie naruszenia — Rzeczywisty wpływ — Komunikat w sprawie współpracy — Grzywny — Maksymalna granica — Skutek odstraszający grzywny — Równość traktowania — Proporcjonalność)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/13

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2012 r. — YKK i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-448/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynki zapięć na suwak i „innych typów zapięć” oraz urządzeń do mocowania - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Uzgadniane podwyżki cen, ustalanie cen minimalnych, podział klientów i rynków oraz wymiana innych informacji handlowych - Jednolite i ciągłe naruszenie - Dowód - Charakter i wprowadzenie w życie naruszenia - Rzeczywisty wpływ - Komunikat w sprawie współpracy - Grzywny - Maksymalna granica - Skutek odstraszający grzywny - Równość traktowania - Proporcjonalność)
   2012/C 243/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: YKK Corp. (Tokio, Japonia); YKK Holding Europe BV (Sneek, Niderlandy); i YKK Stocko Fasteners GmbH (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci H. Kaneko i C. Verannemann, następnie H. Kaneko, G. Williamson, solicitor, i N. Green, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 4257 wersja ostateczna z dnia 19 września 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 (WE) (sprawa COMP/39.168 — PO/Galanteria z metali i tworzyw sztucznych: zapięcia), w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, oraz, tytułem ewentualnym, żądanie uchylenia lub obniżenia grzywien nałożonych na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               YKK Corp., YKK Holding Europe BV i YKK Stocko Fasteners GmbH zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa C-161/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Abdelhafid Bensada Benallal/État belge (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/38/WE — Decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt — Zasada poszanowania prawa do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Autonomia proceduralna państw członkowskich — Dopuszczalność zarzutów kasacyjnych — Bezwzględna przeszkoda procesowa)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/18

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Abdelhafid Bensada Benallal/État belge
   (Sprawa C-161/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/38/WE - Decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt - Zasada poszanowania prawa do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Autonomia proceduralna państw członkowskich - Dopuszczalność zarzutów kasacyjnych - Bezwzględna przeszkoda procesowa))
   (2016/C 156/25)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Abdelhafid Bensada Benallal

      Strona pozwana: État belge

      Sentencja

   Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że gdy zgodnie z obowiązującym prawem krajowym zarzut dotyczący naruszenia prawa wewnętrznego podniesiony po raz pierwszy przed sądem krajowym orzekającym w postępowaniu kasacyjnym jest dopuszczalny tylko, jeśli ów zarzut dotyczy bezwzględnej przeszkody procesowej, to podniesiony po raz pierwszy przed tym samym sądem zarzut dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, które jest gwarantowane w prawie Unii, należy uznać za dopuszczalny, jeżeli owo prawo do bycia wysłuchanym, gwarantowane przez prawo wewnętrzne, spełnia przesłanki wymagane w tym prawie, by mogło zostać uznane za bezwzględną przeszkodę procesową, co powinien ustalić sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawy od C-369/15 do C-372/15: Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 26 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Siderúrgica Sevillana SA (C-369/15), Solvay Solutions España SL (C-370/15), Cepsa Química SA (C-371/15), Dow Chemical Ibérica SL (C-372/15)/Administración del Estado (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a — Metoda przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji — Obliczanie jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego — Decyzja 2013/448/UE — Artykuł 4 — Załącznik II — Ważność — Zastosowanie jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego do instalacji w sektorach narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji CO2 — Decyzja 2011/278/UE — Artykuł 10, ust. 9 — Ważność)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/18

         Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 26 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Siderúrgica Sevillana SA (C-369/15), Solvay Solutions España SL (C-370/15), Cepsa Química SA (C-371/15), Dow Chemical Ibérica SL (C-372/15)/Administración del Estado
   (Sprawy od C-369/15 do C-372/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10a - Metoda przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji - Obliczanie jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego - Decyzja 2013/448/UE - Artykuł 4 - Załącznik II - Ważność - Zastosowanie jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego do instalacji w sektorach narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji CO2 - Decyzja 2011/278/UE - Artykuł 10, ust. 9 - Ważność))
   (2017/C 014/23)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Siderúrgica Sevillana SA (C-369/15), Solvay Solutions España SL (C-370/15), Cepsa Química SA (C-371/15), Dow Chemical Ibérica SL (C-372/15)

      Strona pozwana/Druga strona postępowania: Administración del Estado

      przy udziale: Repsol Petróleo SA BP Oil España SAU (C-371/15)

      Sentencja

               1)

               Ani z przepisów dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., rozpatrywanych w świetle art. 15 ust. 3 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, ani z decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady nie wynika, że przy ustalaniu maksymalnej rocznej liczby uprawnień do emisji gazów cieplarnianych Komisja Europejska wykluczyła emisje inne niż te, które należy przypisać wytwórcom energii elektrycznej.

               2)

               Analiza pytania trzeciego lit. b) nie wykazała istnienia jakiejkolwiek okoliczności mogącej wpłynąć na ważność art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278.

               3)

               Analiza pytania czwartego nie wykazała istnienia jakiejkolwiek okoliczności mogącej wpłynąć na ważność art. 10 ust. 9 akapit pierwszy decyzji 2011/278.

               4)

               Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji 2013/448 i załącznika II do tej decyzji.

               5)

               Skutki stwierdzenia nieważności art. 4 decyzji 2013/448 i załącznika II do tej decyzji zostają ograniczone w czasie w ten sposób, że po pierwsze, owo stwierdzenie nieważności wywrze skutki dopiero po upływie okresu dziesięciu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku z dnia 28 kwietnia 2016 r., Borealis Polyolefine i in. (C-191/14, C-192/14, C-295/14, C-389/14 i od C-391/14 do C-393/14, EU:C:2016:311), co zapewni Komisji Europejskiej czas na przyjęcie koniecznych środków, a po drugie, działania podejmowane na podstawie nieważnych przepisów przed upływem wskazanego okresu nie mogą być kwestionowane.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-518/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług — Wykonywanie działalności w zakresie obrotu nieruchomościami)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-518/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług - Wykonywanie działalności w zakresie obrotu nieruchomościami)
   2011/C 269/10
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Rogalski i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik i N. Ruiz, advogado)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 TFUE i 56 TFUE — Wykonywanie działalności w zakresie obrotu nieruchomościami

      Sentencja

               1)

               Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 56 TFUE

                           —

                           zezwalając na wykonywanie działalności w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami wyłącznie w ramach agencji nieruchomości;

                           —

                           nakładając na spółki pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz na pośredników w obrocie nieruchomościami z siedzibą w innych państwach członkowskich obowiązek ubezpieczenia odpowiedzialności zawodowej poprzez zawarcie umowy ubezpieczenia zgodnie z portugalskimi przepisami prawnymi;

                           —

                           nakładając na spółki pośrednictwa w obrocie nieruchomościami mające siedzibę w innych państwach członkowskich obowiązek posiadania dodatniego kapitału własnego w rozumieniu powyższych przepisów oraz

                           —

                           poddając spółki pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz pośredników w obrocie nieruchomościami z siedzibą w innych państwach członkowskich pełnemu zakresowi kontroli dyscyplinarnej Instituto de Construção e do Imobiliário IP,

                     oraz uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 TFUE i 56 TFUE

                           —

                           nakładając na spółki pośrednictwa w obrocie nieruchomościami obowiązek prowadzenia wyłącznie działalności w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, z wyjątkiem zarządzania nieruchomościami na rachunek osób trzecich oraz

                           —

                           nakładając na pośredników w obrocie nieruchomościami obowiązek prowadzenia wyłącznie działalności pośrednika w obrocie nieruchomościami.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa T-127/13: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Baumarkt Praktiker Deutschland (PRO OUTDOOR)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Baumarkt Praktiker Deutschland (PRO OUTDOOR)
   (Sprawa T-127/13)
   2013/C 129/49
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela i J. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Baumarkt Praktiker Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie R 1900/201-2 w zakresie, w jakim oddalając odwołanie skarżącej utrzymuje w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów o częściowym dopuszczeniu do rejestracji słownego wspólnotowego nr 4782215 „PRO OUTDOOR”;

               —

               obciążenie strony pozwanej lub innych stron występujących przeciwko niniejszej skardze kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PRO OUTDOOR” dla towarów i usług z klas 9, 12, 14, 18, 22, 24, 25, 28 i 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Baumarkt Praktiker Deutschland GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „OUTDOOR GARDEN BARBECUE CAMPING” dla towarów i usług z klas 12, 18, 22, 24, 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 60 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasad 48 i 49 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-591/14: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2014 r. – BSH przeciwko OHIM (PerfectRoast)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/24

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2014 r. – BSH przeciwko OHIM (PerfectRoast)
   (Sprawa T-591/14)
   2014/C 351/30
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie R 359/2014-5;

               —

               nakazanie OHIM pokrycia własnych kosztów i kosztów poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PerfectRoast” dla towarów z klas 7 i 11 – zgłoszenie nr 1 2 1 73  902

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-352/12: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Grupo Flexi de León przeciwko OHIM (FLEXI)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/26

      Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Grupo Flexi de León przeciwko OHIM (FLEXI)
      (Sprawa T-352/12)
      (2012/C 331/49)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Grupo Flexi de León, SA de CV (León, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat M. Zarobe)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 maja 2012 r. w sprawie R 1335/2011-2 dotyczącej odwołania w przedmiocie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 9 532 797„FLEXI”;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FLEXI” dla towarów z klas 18 i 25 — zgłoszenie nr 9 532 797

         Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-186/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Tural Oguz przeciwko Secretary of State for the Home Department

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Tural Oguz przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-186/10)
   2010/C 179/32
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tural Oguz

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Pytanie prejudycjalne

   Czy obywatel turecki, posiadający pozwolenie na pobyt w Zjednoczonym Królestwie pod warunkiem, że nie wykonuje żadnej działalności gospodarczej lub zawodowej, który podejmuje samozatrudnienie z naruszeniem tego warunku, a następnie wnioskuje do władz krajowych o przedłużenie pozwolenia na pobyt ze względu na działalność gospodarczą, którą właśnie podjął, może powoływać się na art. 41 ust. 1 Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją?


title: Sprawa C-297/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2010 r. — Sabine Hennigs przeciwko Eisenbahn-Bundesamt

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2010 r. — Sabine Hennigs przeciwko Eisenbahn-Bundesamt
   (Sprawa C-297/10)
   ()
   2010/C 260/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sabine Hennigs

      Strona pozwana: Eisenbahn-Bundesamt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zatwierdzony układem zbiorowym pracy system wynagrodzeń pracowników administracji publicznej taki jak określony w § 27 Bundes-Angestelltentarifvertrag (federalny układ zbiorowy pracy dla pracowników administracji publicznej; zwany dalej „BAT”) w związku z Vergütungstarifvertrag nr 35 zum BAT (załączony do BAT układ zbiorowy pracy dotyczący warunków wynagrodzenia), który określa wynagrodzenie podstawowe dla każdej z grup zaszeregowania według kategorii wiekowych, narusza — również przy uwzględnieniu przyznanego stronom układu zbiorowego przez prawo pierwotne prawa do negocjowania układów zbiorowych pracy (obecnie art. 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) — zawarty w prawie pierwotnym zakaz dyskryminacji ze względu na wiek (obecnie art. 21 ust. 1 karty praw podstawowych), skonkretyzowany w dyrektywie 2000/78/WE (1)?

               2)

               W przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Bundesarbeitsgericht, opierając się na wytycznych zawartych w wyroku wydanym przez Trybunał w trybie prejudycjalnym, udzielili na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                           a)

                           Czy prawo do negocjowania układów zbiorowych przyznaje stronom układu zbiorowego swobodę w zakresie usunięcia takiej dyskryminacji poprzez objęcie pracowników nowym systemem wynagrodzeń, opartym na kryteriach zajmowanego stanowiska, wydajności i doświadczenia zawodowego, z poszanowaniem ich uprawnień nabytych przez czas obowiązywania dawnego systemu wynagrodzenia zatwierdzonego układem zbiorowym?

                           b)

                           Czy na pytanie drugie lit. a) należy w każdym razie odpowiedzieć twierdząco, jeżeli w przypadku pracowników, którzy przeszli z jednego systemu wynagradzania do drugiego, ostateczne ustalenie stopnia w ramach grupy zaszeregowania w nowym systemie wynagrodzeń nie zależy wyłącznie od kategorii wiekowej osiągniętej w czasie obowiązywania dawnego systemu i jeżeli w ramach nowego systemu pracownicy zatrudnieni na wyższym stopniu w danej grupie zaszeregowania posiadają zwykle większe doświadczenie zawodowe niż pracownicy zatrudnieni na niższym stopniu?

               3)

               W przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Bundesarbeitsgericht, opierając się na wytycznych zawartych w wyroku wydanym przez Trybunał w trybie prejudycjalnym, udzielili na pytanie drugie lit. a) i b) odpowiedzi przeczącej:

                           a)

                           Czy dyskryminacja pośrednia ze względu na wiek może zostać usprawiedliwiona tym, że zachowanie nabytych praw socjalnych stanowi uzasadniony cel oraz że dalsze nierówne traktowanie starszych i młodszych pracowników przez określony czas w ramach przepisów przejściowych jest właściwym i koniecznym środkiem, by osiągnąć wspomniany cel, jeżeli owo nierówne traktowanie będzie stopniowo znoszone, a jedyną alternatywą byłoby obniżenie wynagrodzenia starszych pracowników?

                           b)

                           Czy w świetle prawa do negocjowania układów zbiorowych i związanej z nim swobody zawierania układów zbiorowych na pytanie trzecie lit. a) należy w każdym razie odpowiedzieć twierdząco, jeżeli strony układu zbiorowego zatwierdziły takie przepisy przejściowe?

               4)

               W przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Bundesarbeitsgericht, opierając się na wytycznych zawartych w wyroku wydanym przez Trybunał w trybie prejudycjalnym, udzielili na pytanie trzecie lit. a) i b) odpowiedzi przeczącej:
               Czy przyjęcie jako podstawy każdorazowo najwyższej kategorii wiekowej w celu stosowania postanowień układu dotyczących warunków wynagradzania do czasu wejścia w życie nowego uregulowania, które będzie zgodne z prawem Unii, jest jedynym sposobem, aby usunąć naruszenie ustanowionego w prawie pierwotnym zakazu dyskryminacji ze względu na wiek, którym dotknięty jest system wynagrodzeń zatwierdzony układem zbiorowym i które pozbawia go w całości skuteczności, jeżeli wziąć pod uwagę dodatkowe koszty, z którymi rozwiązanie to wiąże się dla pracodawcy, oraz prawo do negocjowania układu zbiorowego przysługujące jego stronom?

               5)

               W przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Bundesarbeitsgericht, opierając się na wytycznych zawartych w wyroku wydanym przez Trybunał w trybie prejudycjalnym, udzielili na pytanie czwarte odpowiedzi przeczącej:
               Czy zważywszy na prawo do negocjowania układu zbiorowego przysługujące jego stronom, wyznaczenie stronom układu zbiorowego rozsądnego terminu (na przykład sześciu miesięcy) na usunięcie z mocą wsteczną przyczyn nieważności uzgodnionego przez nich systemu wynagrodzeń, ze wskazaniem, że w przypadku nieuzgodnienia w wyznaczonym terminie postanowień zgodnych z prawem Unii przy stosowaniu postanowień układu z zakresu wynagrodzenia jako podstawa przyjmowana będzie każdorazowo najwyższa kategoria wiekowa, byłoby zgodne z ustanowionym w prawie Unii zakazem dyskryminacji ze względu na wiek oraz z wymogiem orzeczenia skutecznej kary w przypadku naruszenia tego zakazu? Jakie ramy czasowe dla mocy wstecznej nowego uregulowania, które byłoby zgodne z prawem Unii, można by było w danym przypadku wyznaczyć stronom układu zbiorowego?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-189/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 kwietnia 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Sélimowi Abdeliemu

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 kwietnia 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Sélimowi Abdeliemu
      (Sprawa C-189/10)
      (2010/C 161/54)
      Język postępowania: francuski

         Sąd krajowy

      Cour de cassation

         Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

      Sélim Abdeli

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej podpisanego w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r., stoi na przeszkodzie przepisom ustawowym takim jak art. art. 23-2 i 23-5 zarządzenia nr 58-1067 z dnia 7 listopada 1958r., wprowadzone ustawą organiczną nr 2009-1523 z dnia 10 grudnia 2009 r. w zakresie w jakim nakładają na sądy obowiązek rozstrzygnięcia w trybie priorytetowym o skierowaniu do Conseil constitutionnel podniesionego przed nimi pytania prawnego o zgodność z Konstytucją, w sytuacji gdy takie pytanie dotyczy niezgodności z Konstytucją przepisu prawa krajowego z uwagi na jego niezgodność z prawem Unii?

                  2)

                  Czy art. 67 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej podpisanego w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r., stoi na przeszkodzie przepisom ustawowym takim jak 78-2 akapit czwarty kodeksu postępowania karnego 4, zgodnie z którym „w strefie mieszczącej między granicą lądową między Francją i państwami będącymi stronami konwencji podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. a linią wytyczoną w odległości 20 kilometrów w głąb kraju, a także w publicznie dostępnych strefach portów, lotnisk i dworców kolejowych lub autobusowych dostępnych dla ruchu międzynarodowego, wskazanych w drodze zarządzenia, również możliwe jest kontrolowanie, zgodnie z zasadami określonymi w akapicie pierwszym, tożsamości osób w celu sprawdzenia przestrzegania obowiązku posiadania, posiadania przy sobie oraz okazywania dokumentów wymaganych ustawą. Jeżeli kontrola ma miejsce na pokładzie pociągu obsługującego połączenie międzynarodowe, może zostać przeprowadzona na odcinku trasy między granicą i pierwszym przystankiem znajdującym się w odległości ponad 20 kilometrów od granicy. Jednakże w przypadku linii kolejowych wykonujących połączenie międzynarodowe i których obsługiwanie charakteryzuje się szczególnymi cechami, kontrola może zostać również przeprowadzona na odcinku trasy między tym przystankiem i przystankiem znajdującym się w odległości do 50 kolejnych kilometrów. Te linie i przystanki zostaną określone w drodze zarządzenia ministra. W przypadku gdy odcinek autostrady rozpoczyna się w strefie, o której mowa w zdaniu pierwszym, a pierwszy punkt poboru opłat znajduje się poza linią wytyczoną w odległości 20 kilometrów w głąb lądu, kontrola może być przeprowadzana na parkingach aż do tego pierwszego punktu poboru opłat, a także w punkcie poboru opłat i przyległych parkingach. Punkty poboru opłat, które są objęte tym przepisem, zostaną wyznaczone w drodze zarządzenia”?


title: Wykreślenie sprawy T-105/02

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/28

         Wykreślenie sprawy T-105/02 (1)

   (2004/C 314/63)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 21 października 2004 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-105/02: Matratzen Concord GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 144 z 15.6.2002.


title: Sprawa F-33/09: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2009 r. — Tzvetanova przeciwko Komisji

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/22

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2009 r. — Tzvetanova przeciwko Komisji
   (Sprawa F-33/09)
   2009/C 129/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aglika Tzvetanova (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odmowie przyznania skarżącej dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII statutu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odmowie przyznania skarżącej dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII statutu;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie C-198/03 P Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko CEVA Santé Animale SA, Pfizer Enterprises Sàrl, International Federation for Animal Health (IFAH) (Odwołanie — Rozporządzenie (EWG) nr 2377/90 — Weterynaryjne produkty lecznicze — Ustalanie maksymalnego limitu pozostałości dla progesteronu — Przesłanki odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 12 lipca 2005 r.
   w sprawie C-198/03 P Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko CEVA Santé Animale SA, Pfizer Enterprises Sàrl, International Federation for Animal Health (IFAH) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (EWG) nr 2377/90 - Weterynaryjne produkty lecznicze - Ustalanie maksymalnego limitu pozostałości dla progesteronu - Przesłanki odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty)
   (2005/C 217/12)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-198/03 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 12 maja 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: T. Christoforou i M. Shotter), w której drugą stroną są: CEVA Santé Animale SA, z siedzibą w Libourne (Francja), (adwokaci: D. Waelbroeck, N. Rampal i U. Zinsmeister), Pfizer Enterprises Sàrl, dawniej Pharmacia Enterprises SA i jeszcze wcześniej Pharmacia & Upjohn SA, z siedzibą w Luksemburgu (Luksemburg), (adwokaci: D. Waelbroeck, N. Rampal i U. Zinsmeister) popierana przez International Federation for Animal Health (IFAH), dawniej Fédération européenne de la santé animale (Fedesa), z siedzibą w Brukseli (Belgia), (adwokat: A. Vandencasteele), Trybunał w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann (sprawozdawca), C. W. A. Timmermans i A. Borg Barthet, prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič, J. Malenovský, U. Lõhmus oraz E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 26 lutego 2003 r. w sprawach połączonych T-344/00 i T 345/00 CEVA i Pharmacia Enterprises przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim stwierdzono w nim bezczynność Komisji Wspólnot Europejskich pomiędzy dniem 1 stycznia 2000 r. a dniem 25 lipca 2001 r., która mogła spowodować powstanie odpowiedzialności Wspólnoty.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               CEVA Santé Animale SA i Pfizer Enterprises Sàrl zostają obciążone kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich oraz kosztami postępowania poniesionymi w niniejszej instancji.

               4)

               International Federation for Animal Health pokrywa własne koszty poniesione w postępowaniu przed Sądem, jak i w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 213 z 6.9.2003.