				|

		52012DC0278

			KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY w sprawie konsultacji dotyczących uprawnień do połowów na 2013 r. /* COM/2012/0278 final */

			   	KOMUNIKAT KOMISJI
DO RADY
w sprawie konsultacji dotyczących uprawnień do połowów na 2013
r.

1.           Wprowadzenie
W niniejszym dokumencie w sprawie konsultacji
przedstawiono propozycje Komisji Europejskiej dotyczące sposobu ustalania
poziomów całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i poziomów
nakładu połowowego w wodach europejskich i dla europejskich rybaków w
2013 r., a w odniesieniu do niektórych stad – w latach 2013-2014. Państwa
członkowskie, Regionalne Komitety Doradcze (RAC) oraz Komitet Doradczy ds.
Rybołówstwa i Akwakultury (ACFA) zachęca się do przedstawiania
opinii do rozważenia przez Komisję przed podjęciem ostatecznej
decyzji w sprawie wniosków Komisji.
Proponowane jest nowe podejście w ustalaniu
poziomów TAC w odniesieniu do stad, dla których brak jest pełnych
zaleceń ilościowych, w oparciu o uzyskiwanie zaleceń
jakościowych i korzystanie z procedur oceny, które wymagają mniejszej
ilości danych, podczas wydawania zaleceń przez instytucje naukowe
(sekcja 4.1).
Streszczono najnowsze informacje na temat rozwoju
wspólnej polityki rybołówstwa w ciągu ostatnich lat, w oparciu o
zalecenia naukowe dotyczące stanu eksploatowanych stad ryb
występujących w wodach europejskich i sąsiednich oraz dane
ekonomiczne dostarczone przez państwa członkowskie.
Celem ustalenia poziomów TAC, kwot i poziomów
nakładu połowowego nadal powinno być eliminowanie
przełowienia. Przełowienie stwarza ryzyko załamania handlowego.
Wyeliminowanie przełowienia oznacza, że tyle samo lub więcej ryb
mogłoby zostać złowionych przy mniejszej działalności
połowowej, zmniejszonym zużyciu paliwa i z wykorzystaniem mniejszych
narzędzi połowowych. Oznacza to, że każdego roku pozyskuje
się z morza taki odsetek ryb, który pozwala rybom, które pozostały,
rosnąć i rozmnażać się na najbardziej produktywnym
poziomie w dominujących warunkach środowiska. W takich warunkach w
perspektywie długoterminowej połowy ze stad będą
utrzymywane na poziomie gwarantującym maksymalny podtrzymywalny połów
(MSY). W 2002 r. Komisja Europejska oraz państwa członkowskie Unii
zobowiązały się do osiągnięcia MSY do 2015 r. Plan
osiągania MSY został przedstawiony przez Komisję w 2006 r.[1] W 2007 r. państwa
członkowskie w Radzie zachęciły Komisję do podjęcia
działań na rzecz osiągnięcia MSY i były świadome
potrzeby zebrania zaleceń naukowych, wdrożenia planów
długoterminowych połączonych z oceną skutków oraz
konsultacji z zainteresowanymi stronami.
Osiągnięcie i utrzymanie poziomu
gwarantującego MSY przyniesie znaczące korzyści i będzie
oznaczać przejście z intensywnych połowów małych zasobów na
mniej intensywne połowy z większych stad. Łowić się
będzie tyle samo lub więcej ryb, jednak wpływ na środowisko
będzie mniejszy. Mniejszy będzie też wpływ połowów na
dna mórz, zmniejszy się przyłów wrażliwych organizmów, takich
jak morświny, delfiny i inne ssaki wodne, ponieważ ogólna
intensywność połowów będzie niższa. Biorąc pod
uwagę wysokie ceny paliwa, zużycie tego ostatniego powinno się
znacznie zmniejszyć, ponieważ mniej czasu zajmuje złowienie tony
ryb z bogatych zasobów niż z zasobów uszczuplonych. To z kolei zmniejszy
emisje dwutlenku węgla oraz wydatki na paliwo ponoszone przez
właścicieli statków rybackich.
Kolejną znaczącą
korzyścią będzie mniejsza ilość odrzutów. Stada, w
których dokonuje się dużych połowów, składają się
głównie z mniejszych i mniej wartościowych ryb, które odrzuca
się bądź ze względu na ich niską wartość
rynkową, bądź ze względu na to, że są one zbyt
małe, a ich wyładunek jest nielegalny z punktu widzenia
obowiązujących przepisów. Dzięki zmniejszeniu poziomu połowów
więcej ryb będzie miało szansę urosnąć do
wartościowej wielkości, a rybakom będzie łatwiej
złowić większe ryby, nie łowiąc jednocześnie tych
mniejszych.
W 2010 r. Międzynarodowa Rada Badań
Morza (ICES) opracowała nową formę zaleceń w sprawie poziomów
TAC, która doprowadzi do przejścia na połowy gwarantujące
utrzymanie MSY do 2015 r. Komisja oparła swoje wnioski w sprawie poziomów
TAC na tym nowym podejściu w 2011 r. Na 2013 r. ICES planuje dalszy rozwój
ram MSY, aby dostarczyć zalecenia ilościowe dla tych stad, dla
których dotychczas nie była w stanie tego zrobić. Rozwój ten
będzie opierać się na szerszym zastosowaniu metod oceny, które
są odporne na brak informacji, a także na większym i bardziej
systematycznym wykorzystaniu ocen jakościowych w ramach oceny
ilościowej. Komisja z zadowoleniem przyjmuje to podejście, które w
znacznym stopniu przyczyni się do poprawy bazy informacyjnej
stanowiącej podstawę dla opracowywanych wniosków w sprawie poziomów
TAC.
2.           Stan zasobów ryb
Niepokojące jest to, że w wodach
europejskich 65 % stad nie jest w pełni oszacowanych i tylko 22 %
stad objętych poziomami TAC nie jest przełowionych
(załącznik I). Ponadto tendencja utrzymująca się w
ostatnich latach jest taka, że malejąca część stad (z
47 % w 2003 r. do 35 % w 2012 r.) może zostać
sklasyfikowana zgodnie z bezpiecznymi limitami biologicznymi. Nie jest jasne, w
jakim stopniu może to mieć wpływ na dane (tj. czy stada
najbardziej zagrożone nie są już poddawane ocenie?).
Jednakże tam, gdzie stan stad został
poddany ocenie, wydaje się, że ulega on poprawie, aczkolwiek
powolnej: odsetek przełowionych[2]
stad w Oceanie Atlantyckim i morzach przylegających spadł z 32 na 34
stada w 2004 r. do 18 na 38 stad w 2011 r., tj. z 94 % do 47 %
(szczegółowe informacje znajdują się w załączniku I).
Osiągnięcie MSY jest realistycznym i możliwym do
osiągnięcia celem. Nowe stada, które nie są już oceniane
jako przełowione, obejmują żabnicowate w Morzu Iberyjskim i
Oceanie Atlantyckim, witlinka błękitnego, solę w Morzu
Celtyckim, plamiaka w wodach na zachód od Szkocji, śledzia w Morzu
Północnym, gładzicę w Morzu Północnym i śledzia w
Zatoce Botnickiej. W 2012 r. zaistniało kilka możliwości
zwiększenia poziomów TAC, co zapewni rybakom ponad 135 mln EUR dodatkowego
dochodu. Polityka rybacka oparta na MSY już zaczyna przynosić
rezultaty w postaci większej ilości ryb oferowanych konsumentom, a
potencjalnie może także przynieść więcej miejsc pracy
i większe dochody osobom pracującym w sektorze rybołówstwa i
przetwórstwa.
Streszczenie bieżącej wiedzy na temat
stanu stad znajduje się w załączniku I; poniżej znajduje
się krótki opis w podziale na regiony[3].

Stada pelagiczne w północno-wschodnim
Atlantyku Wszystkie główne stada pelagiczne poza
makrelą są obecnie poławiane na poziomach lub w ramach poziomów
gwarantujących MSY, a odpowiadające im poziomy TAC zostały
ustalone na 2012 r. Unia podjęła liczne próby, aby zapewnić
zgodę Islandii i Wysp Owczych na przyłączenie się do
Norwegii i UE w zrównoważonym zarządzaniu makrelą.
Łączne poziomy TAC ustalone dla makreli przez UE, Norwegię,
Wyspy Owcze i Islandię na 2012 r. były o 36 % wyższe od
poziomu zalecanego przez naukowców (z wyłączeniem połowów
rosyjskich). Poziom połowów makreli jest daleki od zrównoważonego i
stado zmniejszy się w kolejnych latach, jeżeli nie zostanie
osiągnięte porozumienie z Islandią i Wyspami Owczymi
dotyczące zrównoważonego zarządzania tym stadem. Brak zgody co
do właściwego zarządzania i w konsekwencji brak takiego
zarządzania doprowadziły do utraty certyfikatu Rady Zarządzania
Zasobami Morskimi dla stada zarządzanego w sposób zrównoważony.
W Morzu Północnym, Cieśninie
Skagerrak i Kattegat gładzica, plamiak,
śledź, homarzec i sola (tylko w cieśninie Skagerrak i Kattegat)
poławiane są zgodnie ze wskaźnikami śmiertelności
połowowej gwarantującymi MSY. Stan pozostałych stad albo jest
nieznany, albo są one przeławiane. Poziomy TAC przekroczyły
zalecenia naukowe o 5 % w 2012 r., w porównaniu z 11 % w 2011 r., 17 % w
2010 r. i 37 % w 2009 r.
Wiele stad w wodach na zachód od Szkocji, w wodach
Morza Irlandzkiego i Morza Celtyckiego jest małych, a ich oceny
są niepewne. ICES zgłosiła problemy z rejestracją
połowów i innych danych, w tym dotyczących odrzutów, w odniesieniu do
wielu stad. Pięć stad jest tak uszczuplonych, że zgodnie z
zaleceniami naukowymi połowy należałoby obniżyć do
najniższego możliwego poziomu. Z 18 stad, dla których można
było przeprowadzić ocenę MSY, jedną trzecią uznano za
przełowione, a pozostałych 12 było poławianych na poziomie
gwarantującym MSY lub niższym. Śledź w Morzu Celtyckim i
plamiak w wodach na zachód od Szkocji od niedawna wykazują poprawę,
którą przyjęto z zadowoleniem, ale już wysokie odrzuty dorsza,
plamiaka i witlinka zwiększą się, jeżeli kontynuowane
będą intensywne połowy homarca sieciami o małych oczkach
bez stosowania w większym stopniu selektywnych narzędzi
połowowych, które pozwalają uciec małym rybom. Przepisy
dotyczące składu połowów, które zostały wprowadzone w celu
ochrony tego stada w momencie, kiedy znajdowało się na niskim
poziomie, zostały obecnie zawieszone[4].
Państwa członkowskie zobowiązały się do wprowadzenia
bardziej selektywnych narzędzi połowowych w celu zmniejszenia
ilości odrzutów.
Niewiele ocen jest dostępnych w odniesieniu
do stad w Zatoce Biskajskiej oraz w wodach iberyjsko-atlantyckich.
Południowe stado morszczuka jest w lepszej kondycji ze względu na
dużą rekrutację młodych osobników, jednakże w 2011 r.
znowu znacznie przekroczono kwoty połowowe, skutkiem czego długofalowa
podtrzymywalność tego stada jest zagrożona, a ceny na rynku
są niskie. Komisja i władze Hiszpanii pracują nad planem
działania w celu dostosowania krajowego systemu rejestracji połowów
oraz nakładu połowowego do tego wyzwania. Audyty dotyczące
systemu rejestracji połowów i nakładu połowowego w innych
państwach członkowskich leżących nad Atlantykiem
zostaną zakończone latem 2012 r. W odniesieniu do homarca w Morzu
Kantabryjskim nadal obowiązuje zalecenie zaprzestania połowów.
W Morzu Bałtyckim 5 z 7 znanych stad
jest przełowionych. Tylko dorsz we wschodniej części Morza
Bałtyckiego i śledź w wodach Morza Botnickiego są
poławiane na poziomach gwarantujących MSY.
W Morzu Śródziemnym 80 % zbadanych
zasobów jest przełowionych, a niektóre znajdują na niskim poziomie
(załącznik Ib). Liczba i
jakość ocen, choć nadal są one geograficznie
niewyważone i nieregularne w czasie, stale rośnie i obecnie oceny te
obejmują ponad 100 stad z 27 gatunków. Jednak zaledwie 63 %
ocenionych stad zostało sklasyfikowanych zgodnie z kryteriami MSY. Stan
37 % stad pozostaje nieznany. Ponieważ oceny te rozpoczęto
dopiero niedawno i nie wszystkie stada są oceniane co roku, nie ma
możliwości wykorzystania tych danych do zbadania rozwoju stanu stad w
czasie.
Sytuacja w Morzu Czarnym nie uległa
znaczącym zmianom. Stado szprota znajduje
się w dobrym stanie dzięki niedawnej dobrej rekrutacji i jest
poławiane w sposób zrównoważony, podczas gdy stado turbota nadal jest
mocno przełowione.
3.           Analiza ekonomiczna
Oczekuje się, że wyniki gospodarcze
będą słabe w wielu sektorach europejskiego przemysłu
rybołówstwa, w szczególności w sektorach połowu ryb przydennych.
Dzieje się tak z dwóch powodów.
Po pierwsze, dalszy zły stan wielu stad ryb
oznacza, że poziomy połowów są niższe, a koszty
związane z połowami – w szczególności zużycie paliwa –
były wyższe niż jest to konieczne. Jednakże
zwiększenie poziomów TAC przekładających się na co najmniej
135 mln EUR było możliwe już w 2012 r., co wskazuje, że
krótkoterminowe negatywne skutki ekonomiczne i społeczne wynikające z
przejścia na MSY mogą być mniejsze niż się obawiano.
Oczekiwane długoterminowe korzyści z MSY pojawiają się
wcześniej niż przewidywano. Mimo to odporność finansowa
tego sektora nadal jest dość niska.
Po drugie, ceny paliwa wzrosły ponownie do
wartości zbliżonych do wartości szczytowych z lipca 2008 r., a
ceny ryb na głównych rynkach konsumenckich nieznacznie spadły. Pewne
złagodzenie tych procesów można osiągnąć poprzez
przejście na bardziej paliwooszczędny napęd oraz zmianę
działań i narzędzi połowowych. Także poprawa strategii
marketingowych mogłaby zwiększyć stabilność sektora.
Jednakże to właśnie rezygnacja z przeławiania może
mieć największy wpływ na efektywność i
stabilność ekonomiczną w obliczu wyzwań takich jak
wyższe koszty i niższe ceny produktów.
Najnowsze dane liczbowe dotyczące zatrudnienia
(za 2009 r.) pokazują, że łączna liczba rybaków
zatrudnionych w ramach floty rybackiej w UE (z wyjątkiem Grecji, dla
której dane nie zostały przedłożone) wynosiła 134 700 – co
stanowi spadek o około 8 % w stosunku do 2005 r. Tym samym
zatrudnienie w tym sektorze nadal spada. Poprawa stanu stad jest
niezbędna, aby powstrzymać tę tendencję spadkową.
4.           Wytyczne dotyczące polityki
4.1.        Przygotowywanie zaleceń
naukowych dotyczących stad w przypadku niekompletności informacji
W 2011 r. możliwe było dostarczenie
ilościowych zaleceń naukowych dotyczących przełowienia w
odniesieniu do Fmsy[5]
(z wyłączeniem gatunków głębinowych) dla 38 na 92 stad w
północno-wschodnim Atlantyku, tj. dla 41 % stad, choć zalecenia
te obejmują większość dużych i handlowo istotnych zasobów.
Ogółem zaleceniem tym jest objętych 2 mln ton uprawnień do
połowów z 2,5 mln ton odpowiednich uprawnień łącznie (tj.
zaleceniem objętych jest 80 % tonażu połowów). W Morzu
Śródziemnym i Morzu Czarnym ze 103 stad zbadanych w 2011 r. zalecenie
dotyczące przełowienia można było dostarczyć w 65
przypadkach (63 %).
W Atlantyku, Morzu Północnym i Morzu
Bałtyckim liczba stad, dla których można było dostarczyć
zalecenia odnośnie do MSY, wzrosła z 34 w 2005 r. do 39 w 2010 r., a
w 2012 r. wyniosła 38. W odniesieniu do odsetka stad, dla których
dostępne są ilościowe analizy i prognozy, zaobserwowano
niewielki trend spadkowy. Odsetek stad, dla których brakuje zaleceń
naukowych, wzrósł z 45 % w 2003 r. do 52 % w 2006 r., by spaść
ponownie do 36 % w 2012 r.
Przyczyny braku zaleceń są różne:
brakujące lub niewiarygodne informacje na temat połowów, niekompletne
badania lub niewłaściwy dobór próby, albo wątpliwości
dotyczące biologii danego stada, jak również brak zasobów ludzkich w
procesie sporządzania zaleceń naukowych. Za zapewnianie danych
naukowych dotyczących rybołówstwa, zgodnie z unijnymi ramami
regulującymi gromadzenie danych[6]
odpowiedzialne są państwa członkowskie, a obowiązki te, w
wielu przypadkach, nie są całkowicie wypełniane pomimo
dostępnych funduszy UE. W 2011 r. Komisja i Rada wezwały państwa
członkowskie do poprawy dostępności danych w odniesieniu do stad
podanych w tabeli 1. Wyniki tych działań będą widoczne w
najbliższym zaleceniu ICES spodziewanym w czerwcu 2012 r.
Tabela 1 – Stada
objęte wspólnym oświadczeniem Rady i Komisji w sprawie poprawy
dostępności danych w europejskich wodach północno-wschodniego
Atlantyku i Morza Bałtyckiego.
 Stado || Obszary
 Żabnicowate || [Morze Północne i] wody na zachód od Szkocji
 Żabnicowate || Morze Celtyckie i sąsiednie obszary
 Żabnicowate || Zatoka Biskajska
 Plamiak || Morze Celtyckie
 Ostroboki || Morze Północne
 Smuklice || Morze Celtyckie
 Smuklice || Zatoka Biskajska
 Gładzica || Morze Irlandzkie
 Gładzica || Morze Celtyckie (obszar VIIfg)
 Gładzica || Morze Bałtyckie
 Rdzawiec || Wody na zachód od Szkocji
 Rdzawiec || Morze Celtyckie
 Rajowate || Wody na zachód od Szkocji
 Szprot || Kanał La Manche
 Szprot || Morze Północne
 Witlinek || Morze Celtyckie
W następstwie dodatkowych badań
naukowych w 2012 r. oczekuje się, że zakres zaleceń naukowych
zostanie rozszerzony, tak aby obejmował więcej − jeżeli
nie większość − stad. Podczas gdy w 2011 r. nie można
było wydać zaleceń naukowych dla ponad 44 stad, w 2012 r. liczba
ta może spaść do 10-12. Będzie to wymagać zastosowania
metod oceny i procedur doradczych, które są nowe w Europie, lecz które
zostały wypróbowane i przetestowane gdzie indziej. Pozwoli to na
uwzględnienie opinii specyficznych dla danego przypadku, zgodnie z
zaleceniem w konsultacjach społecznych przeprowadzonych w 2011 r.
Komisja będzie chciała zastosować
nowe zalecenie jak najszybciej i oprzeć na nim swoje wnioski w sprawie
uprawnień do połowów dla tych zasobów w 2013 r., a także, w
stosownych przypadkach, w 2014 r. Jednakże w przypadku, gdy zalecenie
naukowe jest niedostępne, a niepewność jest większa,
wskazane jest zastosowanie bardziej ostrożnego podejścia do ustalania
uprawnień do połowów, zgodnie z zasadą ostrożności[7].
Państwa członkowskie powinny tymczasem
przeznaczyć wystarczające zasoby na dostarczenie w trybie pilnym
niezbędnych informacji, aby umożliwić ocenę stanu stad.
Komisja będzie nadal wspierać opracowywanie wspólnych norm i
programów monitorowania i oceny stad w Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym,
także tych dzielonych z państwami spoza do UE. Eksperckie grupy
robocze zbierać się będą w celu dyskusji na tymi stadami i
obszarami, które obecnie są najsłabiej poznane naukowo.
4.2.        Nakład połowowy
Nakładem połowowym (ograniczeniami czasu
spędzonego przez statki rybackie na morzu) zarządzano równolegle do
poziomów TAC w celu zmniejszenia ilości odrzutów oraz ograniczenia
nielegalnych połowów. Zarządzanie nakładem połowowym jest
środkiem służącym zachowaniu zasobów w przypadku wielu
długoterminowych planów zarządzania, np. dla dorsza w Morzu
Północnym i Morzu Bałtyckim, gładzicy i soli w Morzu
Północnym, soli w zachodniej części kanału La Manche,
południowego stada morszczuka oraz homara norweskiego (zob. załącznik
II).
Wykresy w załączniku II pokazują
ogólne, choć nieregularne, tendencje w kierunku zmniejszenia nakładu
połowowego od 2003 lub 2004 r. do 2010 r.
Łączne zmniejszenie nakładu
połowowego jest największe w przypadku Morza Bałtyckiego, Morza
Północnego, cieśniny Kattegat, Morza Irlandzkiego oraz wód na zachód
od Szkocji, a nieco mniejsze w zachodniej części kanału La
Manche. Tylko nieznaczne zmniejszenie nastąpiło na obszarze
iberyjsko-atlantyckim do roku 2009. Nieznacznie wzrósł jednakże
łączny nakład połowowy w środkowej części
Morza Bałtyckiego, a nakład przy zastosowaniu włoka rozprzowego
również wzrósł w zachodniej części kanału La Manche w
okresie od 2010 r. do 2011 r.
Wyraźnie widać, że środki
mające na celu zmniejszenie nakładu połowowego na tym obszarze
nie są jeszcze skuteczne.
W 2012 r. Komisja dokona przeglądu programów
zarządzania nakładami połowowymi wdrożonymi do tej pory w
UE. W tym celu 5 lipca 2012 r. odbędzie się publiczne posiedzenie, na
którym omówione zostaną liczne zagadnienia poruszone przez naukowców,
państwa członkowskie, zainteresowane strony i przemysł, w celu
uproszczenia zarządzania stadami, przewidzianego w zreformowanej wspólnej
polityce rybołówstwa.
5.           Zarządzanie za pomocą planów
wieloletnich
Komisja rozpoczęła przygotowania do
zastąpienia obecnych planów opracowywanych dla poszczególnych stad planami
zarządzania dla wielu stad. Pierwszy wniosek, który zostanie
przedstawiony, to plan obejmujący wiele gatunków Morza Bałtyckiego,
uwzględniający interakcje międzygatunkowe, takie jak drapieżnictwo
i konkurencja. Trwają również prace nad przygotowaniem planu
połowów wielogatunkowych dla Morza Północnego, który będzie
obejmował interakcje techniczne, tj. jak poszczególne floty i
narzędzia połowowe łowią mieszane gatunki ryb.
Plany połowów wielogatunkowych dla Morza
Celtyckiego, Morza Irlandzkiego oraz wód na zachód od Szkocji mają
zostać opracowane po skonsolidowaniu zaleceń naukowych. Zaplanowane
jest opracowanie wniosków w sprawie zmiany obowiązujących planów w
odniesieniu do soli w Zatoce Biskajskiej i morszczuka australijskiego oraz
homara norweskiego, ale będzie to zależeć od
dostępności danych dotyczących danych ryb.
Wnioski w sprawie planu dla sardeli w Zatoce
Biskajskiej, łososia bałtyckiego i zachodniego stada ostroboka
zostały przyjęte przez Komisję w okresie od 2009 r. do 2011 r. i
są przedmiotem dyskusji w Parlamencie i w Radzie.
W odniesieniu do Morza Śródziemnego
kontynuowane będą wysiłki w kierunku konsolidacji zaleceń
naukowych na temat coraz większej liczby gatunków i stad w celu
opracowania długoterminowych planów międzynarodowych. Zgodnie z
rozporządzeniem w sprawie Morza Śródziemnego[8] państwa członkowskie
UE powinny opracować wieloletnie plany na poziomie krajowym. Pomimo
istotnych opóźnień odnotowywany jest w ostatnim czasie postęp w
realizacji tego obowiązku, który jest obecnie ściśle
monitorowany i wspierany. Aby jeszcze bardziej przyspieszyć ten proces,
Komisja wszczęła już procedury poprzedzające wniesienie
skargi wobec kilku państw członkowskich i działania te
będą kontynuowane w 2012 r. W Generalnej Komisji ds. Łowisk w
Basenie Morza Śródziemnego planowane są także działania
następcze w odniesieniu do wspólnych stad.
Oczekuje się, że działania te
przyniosą poprawę procesu decyzyjnego w ustanawianiu wieloletnich
planów międzynarodowych.
6.           Metoda ustalania poziomów TAC
Zastosowanie mieć powinny
następujące zasady:
Jeżeli stosowane są długoterminowe
plany regulujące poziomy całkowitych dopuszczalnych połowów
(TAC) lub poziomy nakładu połowowego, należy się ich
trzymać. Komisja zaproponuje również poziomy TAC lub poziomy
nakładu połowowego na poziomach zgodnych z wnioskiem Komisji
dotyczącym długoterminowych planów zarządzania.
Jeżeli poziomy TAC lub inne środki
zostały uzgodnione z państwami trzecimi, należy jest
wdrożyć.
Jeżeli dostępne są zalecenia
naukowe oparte na kompleksowych danych i analizie ilościowej oraz prognozy
zgodne z ramami ICES dotyczącymi MSY, poziomy TAC należy ustalać
zgodnie z zaleceniami naukowymi. Jeżeli zalecenia takie są
dostępne, powinny być one bezpośrednio wykorzystane do ustalenia
poziomów kwot lub nakładu połowowego, chociaż dopuszcza się
stopniowe wdrażanie tych ram do 2015 r., jeżeli jest to spójne z
zaleceniami.
Jeżeli dostępne są orientacyjne
zalecenia naukowe oparte na analizie jakościowej dostępnych
informacji (nawet jeśli są one niekompletne lub zawierają
opinię eksperta), powinny one zostać wykorzystane jako podstawa
decyzji w sprawie poziomów TAC.
Jeżeli takie zalecenia naukowe nie
istnieją w ogóle, istnieje potrzeba zastosowania zasady
ostrożności.
Mogą zostać zaproponowane poziomy TAC
dla gatunków jeszcze nieobjętych TAC i kwotami połowowymi w
związku z zaleceniem naukowym sygnalizującym stały wzrost
wyładunków. Gatunki te obejmują labraksa i barwenę. Wytyczne dla
nowych i rozwijających się łowisk zostaną opracowane zgodnie
z oświadczeniem w sprawozdaniach z posiedzeń Rady w 2010 r. i 2011 r.
Wytyczne te będą zgodne z zasadami i najlepszymi praktykami oraz
normami międzynarodowymi w zakresie odpowiedzialnego rybołówstwa.
Niezbędne będzie opracowanie klucza podziału dla tych stad, na
podstawie zapisów historycznych, pod warunkiem że zapisy te powstały
podczas połowów całkowicie zgodnych z obowiązującymi
środkami ochronnymi (np. technicznymi).
Konieczne jest zapewnienie jak najlepszej
zgodności między obszarami regulowanymi w oparciu o poziomy TAC a
tożsamością stad, aby uprawnienia do połowów były
zgodne ze statusem ochrony różnych stad i zasadami zarządzania nimi.
Zarządzania homarcem przez jednostki funkcjonalne i zarządzanie dwoma
stadami gładzicy w kanale La Manche wymaga rozważenia w związku
z powyższym, a Komisja będzie zachęcać państwa
członkowskie do wspierania niezbędnej pracy w zakresie zmiany
poziomów TAC wymaganej w tych przypadkach. Komisja zastrzega sobie prawo do włączenia
takich uzgodnień do swoich wniosków i czeka na informacje zwrotne od
państw członkowskich i zainteresowanych stron konkretnie w tej
kwestii. W celu stworzenia podstaw dla zarządzania konkretnymi stadami, w
odniesieniu do zimnicy, złocicy, flądry i szkarłacicy w Morzu
Północnym zaproponowana zostanie odrębna sprawozdawczość
dotycząca wyładunków tych gatunków.
7.           Gatunki głębinowe na
północno-wschodnim Atlantyku
Stan wielu stad głębinowych budzi obawy.
Stada gardłosza atlantyckiego, niektórych rekinów głębinowych,
bogara w Zatoce Biskajskiej oraz buławika czarnego są uszczuplone.
Zalecenie naukowców w odniesieniu do większości stad obejmuje albo
zmniejszenie połowów, albo wstrzymanie ich rozwoju do czasu
rozstrzygnięcia, czy są one zrównoważone. W przypadku szybciej
rosnących gatunków, takich jak brosma, molwa pospolita, molwa niebieska,
bogar i pałasz czarny, możliwe okazać się może
zidentyfikowanie punktów odniesienia, co pozwoli na zarządzanie stadami w
długofalowej, zrównoważonej perspektywie, ale punkty te nie są
obecnie dostępne.
Poziomy TAC dla gatunków głębinowych
ustalane są co dwa lata, ostatnio na 2011 i 2012 r. Komisja przedstawi
oddzielny wniosek w sprawie uprawnień do połowów ryb
głębinowych na lata 2013–2014 w oparciu o metodę pracy opisaną
powyżej.
8.           Poziomy TAC ustalone przez państwa
członkowskie
Od 2011 r. określanie poziomów TAC dla 6 stad
zostało przekazane państwom członkowskim prowadzącym
połowy w każdym z tych stad (art. 6 rozporządzenia Rady nr
57/2011 i rozporządzenia Rady 43/2012). Decyzja ta została
podjęta – z zastrzeżeniem zapewnienia zabezpieczeń
dotyczących dobrego zarządzania – w przypadkach, gdzie tylko jedno
państwo członkowskie zainteresowane jest połowami.
Sprawozdawczość państw członkowskich, których to dotyczy na
podstawie art. 6, poprawiła się, chociaż jakość sprawozdań
jest nierówna. W niektórych przypadkach nadal brakuje danych, na których
opierać się mają zalecenia naukowe w sprawie odpowiednich
środków zarządzania stadami; w odniesieniu do tych stad należy
zachować szczególną ostrożność. Komisja zamierza
złożyć wniosek w sprawie dalszego delegowania określania
tych poziomów TAC. Przewidziane są szczegółowe działania
następcze w stosunku do państw członkowskich, których to
dotyczy, w odniesieniu do stad, dla których niezbędne jest podjęcie
dodatkowych wysiłków.
9.           Harmonogram przedstawiania wniosków
Przewidziano następujący wstępny
harmonogram prac:
 Rozporządzenie w sprawie uprawnień do połowów || Udostępnienie zalecenia naukowego || Wniosek Komisji || Ewentualne przyjęcie przez Radę
 Ryby głębinowe 2013−2014 || czerwiec || połowa września || październik
 Stada w Atlantyku i Morzu Północnym w UE (brak międzynarodowych negocjacji lub umów) || czerwiec || wrzesień || listopad
 Międzynarodowe i wspólne stada w Atlantyku, Morzu Północnym, na Antarktyce oraz na innych obszarach || październik – grudzień || listopad || grudzień
 Morze Bałtyckie || maj || początek września || październik
 Morze Czarne || październik || listopad || grudzień
10.         Wnioski
Komisja zwraca się do państw
członkowskich, RAC oraz ACFA o opinię w sprawie podejścia
przedstawionego w niniejszym komunikacie.
ZAŁĄCZNIK
Ia – Stada w północno-wschodnim Atlantyku i wodach sąsiadujących
 Tabela 1. Zalecenie naukowe dotyczące stanu stada || Liczba stad ryb
   || 2003 || 2004 || 2005 || 2006 || 2007 || 2008 || 2009 || 2010 || 2011 || 2012 || Średnia
 Stada znajdujące się poza bezpiecznymi granicami biologicznymi || 30 || 29 || 26 || 26 || 26 || 28 || 27 || 22 || 19 || 14 || 25
 Stada znajdujące się w bezpiecznych granicach biologicznych || 12 || 10 || 14 || 11 || 12 || 13 || 12 || 15 || 15 || 18 || 13
 % stad znajdujących się w bezpiecznych granicach biologicznych || 29% || 26% || 35% || 30% || 32% || 32% || 31% || 41% || 44% || 56% || 35%
 Stan stada nieznany z powodu niepełnych danych || 48 || 53 || 53 || 57 || 58 || 55 || 57 || 60 || 61 || 60 || 56
 % stad, których stan jest znany || 47% || 42% || 43% || 39% || 40% || 43% || 41% || 38% || 36% || 35% || 40%
 Tabela 2. Zalecenie naukowe dotyczące przełowienia || Liczba stad ryb
   || 2003 || 2004 || 2005 || 2006 || 2007 || 2008 || 2009 || 2010 || 2011 || 2012 || Średnia
 Poziom połowów z danego stada jest znany w porównaniu z poziomem maksymalnego podtrzymywalnego połowu ||   ||   || 34 || 23 || 32 || 33 || 35 || 39 || 35 || 38 || 34
 Stado jest przełowione ||   ||   || 32 || 21 || 30 || 29 || 30 || 28 || 22 || 18 || 26
 Stado jest poławiane na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu ||   ||   || 2 || 2 || 2 || 4 || 5 || 11 || 13 || 20 || 7
 % stad przełowionych ||   ||   || 94% || 91% || 94% || 88% || 86% || 72% || 63% || 47% || 79%
 Tabela 3. Zalecenie naukowe w „sytuacji krytycznej” || Liczba stad ryb
   || 2003 || 2004 || 2005 || 2006 || 2007 || 2008 || 2009 || 2010 || 2011 || 2012 || Średnia
 Zalecenie naukowe wstrzymania połowów || 24 || 13 || 12 || 14 || 20 || 18 || 17 || 14 || 11 || 8 || 15
 Tabela 4. Różnica między poziomami TAC a połowami zrównoważonymi || Liczba stad ryb
   || 2003 || 2004 || 2005 || 2006 || 2007 || 2008 || 2009 || 2010 || 2011 || 2012 || Średnia
 Nadwyżka TAC w stosunku do połowu zrównoważonego (w %) || 46% || 49% || 59% || 47% || 45% || 51% || 48% || 34% || 23% || 11% || 41%
 Tabela 5. Podsumowanie zaleceń naukowych dotyczących uprawnień do połowów || Liczba stad ryb
   || 2003 || 2004 || 2005 || 2006 || 2007 || 2008 || 2009 || 2010 || 2011 || 2012 || Średnia
 Stada, w przypadku których można przewidzieć wielkość stada i śmiertelność połowową || 40 || 34 || 40 || 31 || 29 || 30 || 34 || 36 || 36 || 40 || 35
 Stada, w przypadku których zalecenie naukowe dotyczące uprawnień do połowów jest dostępne || 59 || 52 || 54 || 65 || 61 || 62 || 63 || 55 || 55 || 47 || 57
 Stada, w przypadku których zalecenia naukowe nie są dostępne || 31 || 40 || 39 || 29 || 35 || 34 || 33 || 42 || 40 || 44 || 37
   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 (*) Jeżeli jedno zalecenie obejmuje dwa poziomy TAC, nie jest ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
 liczone dwukrotnie ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||   ||
  ZAŁĄCZNIK Ib – Morze Śródziemne i Morze Czarne ||   ||   ||
 Zalecenie naukowe dotyczące przełowienia w odniesieniu do stad przydennych i niewielkich stad pelagicznych Morza Śródziemnego i Morza Czarnego || nr || % ||
   ||   ||   ||
 Stada sklasyfikowane zgodnie z kryteriami (uzgodniony punkt odniesienia) || 65 || 63,0 ||
 Pozostałe stada nieobjęte ze względu na niepełne dane (nieuzgodniony do tej pory punkt odniesienia) || 38 || 37,0 ||
 Stada wzięte pod uwagę (spośród 27 gatunków) || 103 || 100 ||
 Stada sklasyfikowane: ||   ||   ||
 Stado przeławiane (powyżej Fmsy lub wskaźnika zastępczego) || 52 || 80,0 ||
 Stado jest poławiane na poziomie lub poniżej poziomu Fmsy lub wskaźnika zastępczego || 13 || 20,0 ||
 Razem || 65 || 100 ||
   ||   ||   ||
ZAŁĄCZNIK
II – Nakład połowowy
regulowany na mocy planów wieloletnich, zgodnie z danymi przekazanymi STECF
przez państwa członkowskie
(informacje
dostarczone przez Wspólne Centrum Badawcze)
Wykres 1. Regulowany
nakład połowowy w zachodniej części Morza Bałtyckiego
Wykres 2. Regulowany
nakład połowowy w środkowej części Morza
Bałtyckiego
Wykres 3. Regulowany nakład połowowy w cieśninie Kattegat
Wykres 4.
Regulowany nakład połowowy na Morzu Północnym, w cieśninie
Skagerrak i we wschodniej części kanału La Manche.
Wykres 5.
Regulowany nakład połowowy na Morzu Irlandzkim
Wykres 6. Regulowany nakład połowowy
w wodach na zachód od Szkocji
Wykres 7. Regulowany nakład połowowy
w zachodniej części kanału La Manche
Wykres 8.
Regulowany nakład połowowy w wodach iberyjsko-atlantyckich
Uwaga: Inna tendencja w porównaniu z poprzednim rokiem wynika przede
wszystkim z lepszych danych dostarczonych przez Portugalię. Hiszpania nie
przedstawiła danych za 2010 r., w związku z czym wykreślone
są tylko dane do roku 2009.
[1]               Wprowadzenie zrównoważenia w rybołówstwie UE
przy pomocy podejścia opartego na maksymalnie podtrzymywalnym
odłowie. Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego. COM(2006)
360 wersja ostateczna.
[2]               „Przełowienie” oznacza, że ostatnio oszacowany
wskaźnik śmiertelności połowowej jest wyższy niż
wskaźnik śmiertelności połowowej zapewniający
maksymalny podtrzymywalny połów w perspektywie długoterminowej.
[3]               Tabela kwot europejskich i odpowiednich oznaczeń
kolorystycznych znajduje się na stronie
http://ec.europa.eu/fisheries/documentation/publications/poster_tac2012_en.pdf.
Pełna analiza stanu zasobów
znajduje się na stronach www.ices.dk i https://stecf.jrc.ec.europa.eu

[4]               Rozporządzenie Komisji (UE) nr 161/2012
z dnia 23 lutego 2012 r. w sprawie środków ochrony
zasobów plamiaka w wodach na zachód od Szkocji. Dz.U. L 52 z 24.2.2012, s.
6-7.
[5]               Poziom połowów, który pozwoli
osiągnąć najwyższy poziom połowów w średnio- i
długoterminowej perspektywie.
[6]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 199/2008 z dnia 25
lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowych ram gromadzenia danych,
zarządzania nimi i ich wykorzystywania w sektorze rybołówstwa oraz w
sprawie wspierania doradztwa naukowego w zakresie wspólnej polityki
rybołówstwa. Dz.U. L 60 z 5.3.2008, s. 1-12.
[7]               Komunikat Komisji w sprawie zasady
ostrożności. COM (2000) 1 wersja ostateczna.
[8]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 1967/2006.


title: Sprawa C-170/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen) — Klas Rosengren, Bengt Morelli, Hans Särman, Mats Åkerström, Åke Kempe, Anders Kempe, Mats Kempe, Björn Rosengren, Martin Lindberg, Jon Pierre, Tony Staf przeciwko Riksåklagaren (Swobodny przepływ towarów — Artykuły 28 WE, 30 WE i 31 WE — Przepisy krajowe ustanawiające zakaz przywozu napojów alkoholowych przez jednostki — Norma dotycząca istnienia i funkcjonowania szwedzkiego monopolu w zakresie wprowadzania do obrotu napojów alkoholowych — Ocena — Środek sprzeczny z art. 28 WE — Uzasadnienie względami ochrony zdrowia i życia ludzi — Kontrola proporcjonalności)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen) — Klas Rosengren, Bengt Morelli, Hans Särman, Mats Åkerström, Åke Kempe, Anders Kempe, Mats Kempe, Björn Rosengren, Martin Lindberg, Jon Pierre, Tony Staf przeciwko Riksåklagaren
   (Sprawa C-170/04) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Artykuły 28 WE, 30 WE i 31 WE - Przepisy krajowe ustanawiające zakaz przywozu napojów alkoholowych przez jednostki - Norma dotycząca istnienia i funkcjonowania szwedzkiego monopolu w zakresie wprowadzania do obrotu napojów alkoholowych - Ocena - Środek sprzeczny z art. 28 WE - Uzasadnienie względami ochrony zdrowia i życia ludzi - Kontrola proporcjonalności)
   (2007/C 170/03)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Högsta domstolen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Klas Rosengren, Bengt Morelli, Hans Särman, Mats Åkerström, Åke Kempe, Anders Kempe, Mats Kempe, Björn Rosengren, Martin Lindberg, Jon Pierre, Tony Staf

      Strona pozwana: Riksåklagaren
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Högsta domstolen — Wykładnia art. 28, 30 i 31 WE — Przepisy krajowe dotyczące krajowego monopolu w zakresie sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych, które wykluczają bezpośredni przywóz takich napojów przez jednostki.
   Sentencja

               1)

               Przepis krajowy zabraniający jednostkom dokonywania przywozu napojów alkoholowych, taki jak przepis zawarty w art. 2 akapit pierwszy działu czwartego ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. w sprawie napojów alkoholowych, powinien być oceniany w świetle art. 28 WE, a nie w świetle art. 31 WE.

               2)

               Środek zabraniający jednostkom dokonywania przywozu napojów alkoholowych, taki jak ten, który wynika z art. 2 akapit pierwszy działu czwartego ustawy w sprawie napojów alkoholowych, stanowi ograniczenie ilościowe w przywozie w rozumieniu art. 28 WE, nawet jeżeli ustawa ta zobowiązuje właściciela monopolu w zakresie sprzedaży detalicznej do dostarczenia, a zatem w odpowiednich przypadkach przywozu rzeczonych napojów na zamówienie.

               3)

               Środek zabraniający jednostkom dokonywania przywozu napojów alkoholowych, taki jak ten, który wynika z art. 2 akapit pierwszy działu czwartego ustawy w sprawie napojów alkoholowych:

                           —

                           jako niezdatny do realizacji celu, jakim jest ogólne ograniczenie spożycia alkoholu, oraz

                           —

                           jako nieproporcjonalny dla realizacji celu, jakim jest ochrona młodzieży przed negatywnymi skutkami tego spożycia,

                     nie może zostać uznany za uzasadniony, na podstawie art. 30 WE, względami ochrony zdrowia i życia ludzi.

      (1)  Dz.U. C 156, 12.6.2004.


title: Sprawa T-194/08: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2008 r. — Cattin i Cattin przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/27

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2008 r. — Cattin i Cattin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-194/08)
   (2008/C 197/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: R. Cattin & Cie (Bimbo, Republika Środkowoafrykańska) i Yves Cattin (Kadyks, Hiszpania) (przedstawiciel: B. Wägenbaur, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 18 946 139 EUR za poniesioną szkodę majątkową,

               —

               zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 100 000 EUR za doznaną krzywdę,

               —

               zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego kwoty 150 000 EUR za doznaną krzywdę,

               —

               zasądzenie odsetek za zwłokę od tych kwot od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie do dnia zapłaty, według stawki rocznej równej stawce ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonej o 2 punkty, lecz nieprzekraczającej stawki 6 %,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą i skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca spółka, specjalizująca się w produkcji, przetwarzaniu i wywozie kawy w Republice Środkowoafrykańskiej została wykluczona z finansowania przez Europejski Fundusz Rozwoju (EFR) spłaty wierzytelności posiadanych wobec instytucji państwowej „Soutien Café”, utworzonej w celu utrzymania cen kawy w okresie znaczącego spadku cen pod koniec lat 80-tych. Skarżąca spółka została wykluczona ze spłaty wierzytelności z uwagi na fakt, że zgodnie ze sprawozdaniem z audytu sporządzonym na wniosek władz krajowych, dopuściła się prawdopodobnie defraudacji pewnych kwot na rzecz swych wspólników. Skarżąca spółka musiała w wyniku tego wykluczenia zawiesić swoją działalność i zwolnić ośmiuset pracowników zatrudnionych na stałe na plantacjach
   Na poparcie skargi, skarżący podnoszą przede wszystkim naruszenie i) prawa do obrony, w zakresie w jakim skarżąca nie została wysłuchana przy sporządzaniu sprawozdania z audytu stwierdzającego defraudację środków pieniężnych, oraz ii) domniemania niewinności, gdyż żaden dowód nie został przedstawiony na poparcie tego wniosku sprawozdania.
   Ponadto skarżący podnoszą zarzut oparty na naruszeniu zasad skutecznej ochrony sądowej, pewności prawa i obowiązku uzasadnienia, gdyż skarżąca spółka została wykluczona ze spłaty wierzytelności, bez przekazania jej jakiejkolwiek decyzji przez Komisję i bez formalnego poinformowania jej o zaleceniach sprawozdania z audytu, które było podstawą tego wykluczenia.
   Wreszcie, skarżący twierdzą, że Komisja naruszyła zasady należytej staranności i dobrej administracji, gdyż wnioski skierowane do Komisji przez krajowe władze dotyczące skarżącej spółki pozostały bez odpowiedzi a sprawozdanie z audytu, które oparte było na błędnych danych liczbowych wymagało sporządzenia kontrekspertyzy, co Komisja przyznała, nie przystępując jednak do sporządzenia jej.


title: Sprawa T-565/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Corsica Ferries France przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/38

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Corsica Ferries France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-565/08)
   (2009/C 55/68)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Corsica Ferries France SAS (Bastia, Francja) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie pomocy na rzecz restrukturyzacji, którą Francja zamierza przyznać Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (SNCM);

               —

               obciążenie strony pozwanej wszelkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3182 wersja ostateczna z dnia 8 lipca 2008 r., w której Komisja stwierdziła, że:

               —

               rekompensata w wysokości 53,48 mln EUR, wypłacona przez Republikę Francuską Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (zwanej dalej „SNCM”) z tytułu wykonywania obowiązków użyteczności publicznej, stanowi bezprawną pomoc państwa, która jest jednak zgodna ze wspólnym rynkiem;

               —

               Sprzedaż SNCM poniżej wartości rynkowej — za kwotę 158 mln EUR, wypłata przez Compagnie Générale Maritime et Financière (zwaną dalej „CGFM”) środków socjalnych na rzecz pracowników w wysokości 38,5 mln EUR oraz połączone z nią i towarzyszące jej dokapitalizowanie SNCM przez CGMF w wysokości 8,75 mln EUR nie stanowią pomocy państwa; i

               —

               pomoc na rzecz restrukturyzacji w wysokości 15,81 mln EUR, którą Republika Francuska przyznała SNCM stanowi bezprawną pomoc państwa, która jest jednak zgodna ze wspólnym rynkiem;

         Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty dotyczące:

               —

               braku uzasadnienia i naruszenia praw do obrony skarżącej i prawa do skutecznego sądowego środka zaskarżenia związanych z faktem, iż zbyt duża liczba danych i informacji została utajniona w zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło skarżącej zrozumienie jej treści, uzasadnienia i zakresu;

               —

               naruszenia art. 87 i 88 WE i zasad ich stosowania, w szczególności wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności, wskutek błędnej lub niepełnej oceny wkładu kapitałowego w wysokości 53,48 mln EUR, wniesionego tytułem rekompensaty za wykonywanie obowiązków użyteczności publicznej, przeniesienia własności SNCM poniżej wartości rynkowej, za cenę 158 mln EUR, wkładu kapitałowego CGMF w kwocie 8,75 mln EUR, środków socjalnych w wysokości 38,5 mln EUR i wyrównania w wysokości 22,5 mln EUR notyfikowanego tytułem pomocy na rzecz restrukturyzacji.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-272/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 76/160/EWG — Jakość wody w kąpieliskach — Niedotrzymanie wartości dopuszczalnych — Nieustalenie wszystkich wewnętrznych terenów kąpielowych istniejących w Portugalii — Pobranie niewystarczającej liczby próbek)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-272/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 76/160/EWG - Jakość wody w kąpieliskach - Niedotrzymanie wartości dopuszczalnych - Nieustalenie wszystkich wewnętrznych terenów kąpielowych istniejących w Portugalii - Pobranie niewystarczającej liczby próbek)
   (2004/C 228/02)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-272/01, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. T. Figueira oraz G. Valero Jordana) przeciwko Republice Portugalskiej (pełnomocnicy: L. Fernandes, M. Telles Romão oraz M. João Lois) mającej za przedmiot stwierdzenie przez Trybunał, że:

               —

               Nie podejmując wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia zgodności jakości wody w kąpieliskach z wartościami ustanowionymi zgodnie z art. 3 dyrektywy Rady (EWG) nr 76/160 z dnia 8 grudnia 1975 r., dotyczącej jakości wody w kąpieliskach (Dz.U. L 1976, L 31, str. 1),

               —

               Nie przestrzegając minimalnych częstotliwości pobierania próbek ustanowionych w Załączniku do przedmiotowej dyrektywy oraz

               —

               Nie ustalając wszystkich wewnętrznych terenów kąpielowych istniejących w Portugalii,

         Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4, ust. 1, w związku z art. 1, ust. 2 i 3 oraz z Załącznikiem do przedmiotowej dyrektywy oraz na mocy art. 6, ust. 1 i 2 przedmiotowej dyrektywy,
   Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, J. N. Cunha Rodrigues i N. Colneric (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie podejmując wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia zgodności jakości wody w kąpieliskach z wymaganymi wartościami dopuszczalnymi ustanowionymi zgodnie z art. 3 dyrektywy Rady (EWG) nr 76/160 z dnia 8 grudnia 1975 r., dotyczącej jakości wody w kąpieliskach, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4, ust. 1, w związku z art. 3 oraz Załącznikiem do przedmiotowej dyrektywy.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 1.9.2001.


title: Opinia 2/15: Opinia Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 16 maja 2017 r. – Komisja Europejska (Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE — Umowa o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru — Umowa handlowa „nowej generacji” wynegocjowana po wejściu w życie traktatów UE i FUE — Kompetencja do zawarcia umowy — Artykuł 3 ust. 1 lit. e) TFUE — Wspólna polityka handlowa — Artykuł 207 ust. 1 TFUE — Handel towarami i usługami — Bezpośrednie inwestycje zagraniczne — Zamówienia publiczne — Handlowe aspekty własności intelektualnej — Konkurencja — Handel z państwami trzecimi i zrównoważony rozwój — Ochrona socjalna pracowników — Ochrona środowiska — Artykuł 207 ust. 5 TFUE — Usługi w dziedzinie transportu — Artykuł 3 ust. 2 TFUE — Umowa międzynarodowa mogąca wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres — Akty prawa wtórnego Unii obowiązujące w dziedzinie swobodnego świadczenia usług w dziedzinie transportu — Inwestycje zagraniczne inne, niż bezpośrednie — Artykuł 216 TFUE — Umowa konieczna do celów realizacji jednego z celów traktatu — Swobodny przepływ kapitału i płatności między państwami członkowskimi a państwami trzecimi — Następowanie po sobie umów dotyczących inwestycji — Zastąpienie umów inwestycyjnych między państwami członkowskimi a Republiką Singapuru — Postanowienia instytucjonalne umowy — Rozstrzyganie sporów między inwestorami a państwami — Rozstrzyganie sporów między stronami)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/3

         Opinia Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 16 maja 2017 r. – Komisja Europejska
   (Opinia 2/15) (1)

   ((Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE - Umowa o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru - Umowa handlowa „nowej generacji” wynegocjowana po wejściu w życie traktatów UE i FUE - Kompetencja do zawarcia umowy - Artykuł 3 ust. 1 lit. e) TFUE - Wspólna polityka handlowa - Artykuł 207 ust. 1 TFUE - Handel towarami i usługami - Bezpośrednie inwestycje zagraniczne - Zamówienia publiczne - Handlowe aspekty własności intelektualnej - Konkurencja - Handel z państwami trzecimi i zrównoważony rozwój - Ochrona socjalna pracowników - Ochrona środowiska - Artykuł 207 ust. 5 TFUE - Usługi w dziedzinie transportu - Artykuł 3 ust. 2 TFUE - Umowa międzynarodowa mogąca wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres - Akty prawa wtórnego Unii obowiązujące w dziedzinie swobodnego świadczenia usług w dziedzinie transportu - Inwestycje zagraniczne inne, niż bezpośrednie - Artykuł 216 TFUE - Umowa konieczna do celów realizacji jednego z celów traktatu - Swobodny przepływ kapitału i płatności między państwami członkowskimi a państwami trzecimi - Następowanie po sobie umów dotyczących inwestycji - Zastąpienie umów inwestycyjnych między państwami członkowskimi a Republiką Singapuru - Postanowienia instytucjonalne umowy - Rozstrzyganie sporów między inwestorami a państwami - Rozstrzyganie sporów między stronami))
   (2017/C 239/03)
   Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

      Strona przedstawiająca wniosek

   Komisja Europejska (przedstawiciele: U. Wölker, B. De Meester, R. Vidal-Puig i M. Kocjan, pełnomocnicy)

      Sentencja

   Przewidywana umowa o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji Unii, z wyjątkiem następujących postanowień, które należą do kompetencji dzielonych między Unią a państwami członkowskimi:

               —

               postanowienia sekcji A (Ochrona inwestycji) rozdziału 9 (Inwestycje) w zakresie, w jakim odnoszą się one do inwestycji innych niż bezpośrednie między Unią a Republiką Singapuru;

               —

               postanowienia sekcji B (Rozstrzyganie sporów między inwestorami a państwami) rozdziału 9 oraz

               —

               postanowienia rozdziałów 1 (Cele i ogólne definicje), 14 (Przejrzystość), 15 (Rozstrzyganie sporów między stronami), 16 (Mechanizm mediacji) i 17 (Postanowienia instytucjonalne, ogólne i końcowe) owej umowy, o ile odnoszą się one do postanowień rozdziału 9 w zakresie, w jakim postanowienia owego rozdziału 9 należą do kompetencji dzielonych między Unią a państwami członkowskimi.

      (1)  Dz.U. C 363 z dnia 3.11.2015.


title: Sprawa T-322/09: Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2013 r. — Al-Faqih i MIRA przeciwko Radzie i Komisji (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec osób i podmiotów związanych z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Zamrożenie funduszy — Usunięcie z wykazu osób, wobec których są stosowane środki ograniczające — Umorzenie postępowania)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/78

         Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2013 r. — Al-Faqih i MIRA przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-322/09) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec osób i podmiotów związanych z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Zamrożenie funduszy - Usunięcie z wykazu osób, wobec których są stosowane środki ograniczające - Umorzenie postępowania)
   2013/C 225/174
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Saad Al-Faqih (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Movement for Islamic Reform in Arabia (MIRA) (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Jones, barrister i A. Raja, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo R. Szostak i E. Finnegan, następnie E. Finnegan i J.-P. Hix, pełnomocnicy) oraz Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9), zmienionego po raz czterdziesty drugi rozporządzeniem Komisji (WE) nr 14/2005 z dnia 5 stycznia 2005 r. (Dz.U. L 5, s. 10), po raz czterdziesty ósmy rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1190/2005 z dnia 20 lipca 2005 r. (Dz.U. L 139, s. 27), po raz siedemdziesiąty piąty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 492/2007 z dnia 3 maja 2007 r. (Dz.U. L 116, s. 5) i po raz sto szesnasty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1102/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. (Dz.U. L 303, s. 39) i/lub żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzeń nr 14/2005, 1190/2005, 492/2007 i 1102/2009 w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska pokrywają solidarnie koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-36/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  30 marca 2006 r.  w sprawie Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Rozporządzenie(WE) nr 1954/2003 — Artykuły 3, 4 i 6 — Zarządzanie nakładem połowowym — Obszary i zasoby połowowe Wspólnoty — Akt dotyczący warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz dostosowań w traktatach — Nierozłączność — Niedopuszczalność)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-36/04) (1)

   (Rozporządzenie(WE) nr 1954/2003 - Artykuły 3, 4 i 6 - Zarządzanie nakładem połowowym - Obszary i zasoby połowowe Wspólnoty - Akt dotyczący warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz dostosowań w traktatach - Nierozłączność - Niedopuszczalność)
   (2006/C 143/11)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii [przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [przedstawiciele: J. Monteiro i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy]

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: T. van Rijna i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy]
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności art. 3, 4 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym, odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2847/93 oraz uchylającego rozporządzenia (WE) nr 685/95 i (WE) nr 2027/95
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii ponosi koszty postępowania.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.03.2004


title: Sprawa T-399/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 października 2013 r. — KO-Invest przeciwko OHIM — Kraft Foods Schweiz (Milkoshake For Active People)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/20

         Postanowienie Sądu z dnia 10 października 2013 r. — KO-Invest przeciwko OHIM — Kraft Foods Schweiz (Milkoshake For Active People)
   (Sprawa T-399/13) (1)

   2013/C 359/38
   Język postępowania: polski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 284 z 28.9.2013.


title: Sprawa C-91/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawach połączonych T-37/15 i T-38/15, Abertis Telecom Terrestre S.A. i Telecom Castilla-La Mancha S.A./Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 lutego 2017 r. przez Cellnex Telecom SA, dawniej Abertis Telecom S.A.

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawach połączonych T-37/15 i T-38/15, Abertis Telecom Terrestre S.A. i Telecom Castilla-La Mancha S.A./Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 lutego 2017 r. przez Cellnex Telecom SA, dawniej Abertis Telecom S.A.
   (Sprawa C-91/17 P)
   (2017/C 129/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cellnex Telecom S.A., dawniej Abertis Telecom S.A. (przedstawiciele: J. Buendía Sierra y A. Lamadrid de Pablo, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i SES Astra

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               wydanie definitywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej i SES Astra kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonym wyroku Sąd potwierdził decyzję Komisji w sprawie pomocy państwa dotyczącej określonych środków podjętych przez władze hiszpańskiej wspólnoty autonomicznej Kastylia-La Mancha w celu zapewnienia, aby sygnał naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) docierał do odległych i mniej zurbanizowanych obszarów terytorium państwa, na których mieszka jedynie 2,5 % populacji. W decyzji tej Komisja uznała, że z materialnego punktu widzenia usługa taka nie byłaby oferowana na rynku, gdyby nie interwencja publiczna. Niemniej jednak instytucja ta zakwestionowała okoliczność, że w ustawodawstwie hiszpańskim działalność ta została uznana za usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym, podnosząc, że z formalnego punktu widzenia usługa ta nie została „jasno” zdefiniowana ani powierzona przez władze. W decyzji wskazano także, że przy organizacji usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym władze nie były upoważnione do wyboru określonej technologii.
   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty, dotyczące naruszeń prawa, których dopuszczono się w zaskarżonym wyroku, a które dotyczą wykładni art. 14, art. 106 ust. 2 i art. 107 ust. 1 TFUE, a także załączonego do TFUE protokołu 26 dotyczącego usług świadczonych w interesie ogólnym.
   Wnoszący odwołanie podnosi w szczególności, że w zaskarżonym wyroku Sąd naruszył prawo:

               —

               przekraczając granicę oczywistego błędu przy analizie różnych aktów dotyczących definiowania i powierzania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym;

               —

               nienależycie ograniczając „szeroki zakres uznania” państw członkowskich, jaki przysługuje im zarówno przy definiowaniu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, jak i przy ich „organizacji”, i który obejmuje określanie szczegółowych warunków świadczenia takich usług oraz wybór konkretnej technologii, bez względu na to czy decyzje te są zawarte w akcie definiującym usługę czy w odrębnym akcie;

               —

               analizując obowiązujące prawo hiszpańskie, a przy tym przeinaczając treść badanych przepisów i orzecznictwa zawierającego ich wykładnię, interpretując je w sposób oczywiście sprzeczny z ich treścią i nadając określonym danym znaczenie, jakiego nie mają one w świetle innych danych;

               —

               nie biorąc pod uwagę okoliczności, że zdefiniowanie usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym oraz „powierzenie” jej świadczenia jednemu lub kilku przedsiębiorstwom może nastąpić w jednym akcie bądź w kilku aktach;

               —

               nie biorąc pod uwagę okoliczności, że zdefiniowanie usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym oraz „powierzenie” jej świadczenia nie wymaga posłużenia się konkretnym sformułowaniem czy wyrażeniem, ale przeprowadzenia analizy materialnej i funkcjonalnej; oraz

               —

               uznając, że uzyskana rzekomo korzyść odpowiada łącznej wartości umów zawartych przez władze, bez uwzględnienia okoliczności, że wartość ta nie stanowi bezzwrotnej dotacji, ale wynagrodzenie za towary i usługi, jakie dane przedsiębiorstwo dostarcza państwu.


title: Sprawa C-547/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen's Bench (England & Wales) Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo) – The Queen, na wniosek: Philip Morris Brands SARL, Philip Morris Ltd, British American Tobacco UK Limited/Secretary of State for Health (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2014/40/UE — Artykuły 7, 18 i art. 24 ust. 2 i 3 — Artykuł 8 ust. 3, art. 9 ust. 3, art. 10 ust. 1 lit. a), c) i g), art. 13 i 14 — Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych — Okres ważności — Podstawa prawna: — Artykuł 114 TFUE — Zasada proporcjonalności — Zasada pomocniczości — Prawa podstawowe Unii — Swoboda wyrażania opinii — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 11)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen's Bench (England & Wales) Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo) – The Queen, na wniosek: Philip Morris Brands SARL, Philip Morris Ltd, British American Tobacco UK Limited/Secretary of State for Health
   (Sprawa C-547/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2014/40/UE - Artykuły 7, 18 i art. 24 ust. 2 i 3 - Artykuł 8 ust. 3, art. 9 ust. 3, art. 10 ust. 1 lit. a), c) i g), art. 13 i 14 - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych - Okres ważności - Podstawa prawna: - Artykuł 114 TFUE - Zasada proporcjonalności - Zasada pomocniczości - Prawa podstawowe Unii - Swoboda wyrażania opinii - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 11))
   (2016/C 243/11)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales) Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Queen, na wniosek: Philip Morris Brands SARL, Philip Morris Ltd, British American Tobacco UK Limited

      Strona pozwana: Secretary of State for Health

      przy udziale: Imperial Tobacco Ltd, JT International SA, Gallaher Ltd, Tann UK Ltd, Tannpapier GmbH, V. Mane Fils, Deutsche Benkert GmbH & Co. KG, Benkert UK Ltd, Joh. Wilh. von Eicken GmbH

      Sentencja

               1)

               Artykuł 24 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą utrzymać lub ustanowić dodatkowe wymogi w odniesieniu do aspektów opakowań wyrobów tytoniowych, które nie zostały zharmonizowane przez tę dyrektywę.

               2)

               Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2014/40 należy interpretować w ten sposób, że zabrania on umieszczenia na etykiecie opakowania jednostkowego, opakowania zbiorczego oraz na samych wyrobach tytoniowych informacji będących przedmiotem tego przepisu, nawet wówczas, gdy są one prawdziwe.

               3)

               Badanie pytań prejudycjalnych przedstawionych przez High Court of Justice (England and Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) [wysoki sąd (Anglia i Walia), wydział ławy królowej (izba administracyjna)] nie wykazało, by istniał jakikolwiek czynnik mogący podważać ważność art. 7, art. 18 oraz art. 24 ust. 2 i 3 dyrektywy 2014/40 oraz przepisów zawartych w rozdziale II tytułu II tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 56 z 16.2.2015.


title: Sprawa C-102/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Focșani (Rumunia) w dniu 24 lutego 2010 r. — Frăsina Bejan przeciwko Tudorel Mușat

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Focșani (Rumunia) w dniu 24 lutego 2010 r. — Frăsina Bejan przeciwko Tudorel Mușat
   (Sprawa C-102/10)
   2010/C 113/47
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Judecătoria Focșani

      Strony

      Strona skarżąca: Frăsina Bejan

      Strona pozwana: Tudorel Mușat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 40bis ustawy nr 136/1995 (1) i art. 1–6, w szczególności art. 3 i 6 dekretu 3111/2004 Comisia de Supraveghere a Asigurărilor (2) [komisji nadzoru ubezpieczeń] w związku z art. 10 ust. 3 ustawy nr 136/1995, są niezgodne z art. 169 TFUE (poprzednio art. 153 WE)?;

               2)

               W przypadku gdy prawo krajowe państwa członkowskiego przewiduje, że poszkodowana osoba nie ma prawa do odszkodowania na podstawie umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych w sytuacjach w których: szkoda został spowodowana w sposób umyślny, szkoda nastąpiła przy okazji popełnienia czynów karanych jako przestępstwa umyślne na podstawie przepisów dotyczących ruchu na drogach publicznych, szkoda nastąpiła gdy sprawca przestępstwa umyślnego próbował uciec siłom porządkowym, osoba odpowiedzialna za szkodę prowadziła pojazd bez zgody ubezpieczonego, czy przepisy te nie są nadmiernie restrykcyjne dla realizacji założonego celu (ochrona socjalna lub obowiązek zagwarantowania, aby poszkodowana osoba nie została pozbawiona odszkodowania w wyniku zniszczenia jej własności) i czy nie wykraczają poza to co konieczne dla osiągnięcia tego celu?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy nałożone ograniczenie nie stawia poszkodowanej osoby w sytuacji dyskryminującej wzglądem obywateli innych państw członkowskich UE, którzy nie otrzymują odszkodowania wyłącznie w sytuacjach przewidzianych w art. 2 ust. 1 tiret pierwsze, drugie i trzecie dyrektywy Rady 84/5/EWG (3) z dnia 30 grudnia 1983 r. druga dyrektywa w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych?

               4)

               Czy wykluczenie z ubezpieczonego ryzyka przewidziane w przepisach krajowych w takich sytuacjach stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług ustanowionych w art. 49 TFUE (poprzednio art. 43 CE) i 56 TFUE (poprzednio art. 49 CE) w związku z dyrektywą Rady 92/49/EWG (4) z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie)?

               5)

               Czy, w przypadku gdy prawo krajowe państwa członkowskiego UE przewiduje, że ofiara wypadku drogowego może żądać od osoby odpowiedzialnej zwrotu kosztów naprawy, lub stosowanie do okoliczności, wymiany pojazdu a także zwrotu innych ewentualnych kosztów, fakt zwolnienia ubezpieczyciela z obowiązku wypłacenia odszkodowania osobie poszkodowanej w wyniku wypadku drogowego wkrótce (po nastąpieniu wypadku), podczas gdy następnie ze względu na sposób rozstrzygnięcia sporu i w szczególności ze względu na sposób określenia osoby odpowiedzialnej za szkody ubezpieczyciel może wnieść powództwo regresowe dla ułatwienia szybkiego i skutecznego rozpatrzenia skarg o odszkodowanie i uniknięcia na ile to możliwe kosztownego postępowania sądowego, które mogłoby uniemożliwić stronom dochodzenie ich praw, nawet w sytuacjach w których przepisy dyrektywy 2003/8/WE (5) oraz zalecenia R (81) 7 i (93) 1 znajdują zastosowanie, może być uznany za stanowiący nadużycie i sprzeczny z motywami ogółu dyrektyw dotyczących ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych?

               6)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie piąte, czy odpowiedź ta nie jest sprzeczna z motywem 21 dyrektywy 2005/14/WE (6) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych?

               7)

               Czy wykluczenie przyznania skarżącej odszkodowania w niniejszym przypadku na podstawie umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych nie powoduje, że znajduje się ona w sytuacji dyskryminującej w stosunku do innych osób, które otrzymałyby odszkodowanie także jeśli nie można ustalić osoby odpowiedzialnej lub osoba odpowiedzialna nie jest ubezpieczona, podczas gdy skarżąca zawarła umowę obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i umowę dobrowolnego ubezpieczenia na wysoką kwotę, a jej dobra mimo tego nie podlegają żadnej ochronie?

               8)

               Czy sąd krajowy posiada wyłączną właściwość dla ustalenia, czy instytucja taka jak zakład ubezpieczeniowy będący przedmiotem postępowania w niniejszym przypadku spełnia kryteria, które pozwalają na powołanie się przed nim na przepisy dyrektywy wywołującej bezpośrednie skutki? W przypadku odpowiedzi twierdzącej jakie kryteria znajdują zastosowanie?

               9)

               Czy brak transpozycji do krajowego porządku prawnego państwa członkowskiego UE dyrektywy 2005/14/WE (mimo że termin na transpozycję upłynął w dniu 11 czerwca 2007 r.), a w szczególności jej motywów 20–22, może działać na szkodę skarżącej z uwagi na naruszenie jej podstawowego prawa do ochrony jej dóbr, nawet jeśli dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE (7) uchyliła dyrektywy od pierwszej do piątej dotyczące ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (72/166/EWG, 84/5/EWG, 90/232/EWG, 2000/26/WE i 2005/14/WE), uwzględniając, że przywołane tu przepisy zostały w całości zawarte w nowej dyrektywie WE, która chroni prawa osób poszkodowanych w wypadkach drogowych w większym stopniu niż uchylone przepisy?

               10)

               Czy sąd krajowy może powołać się z urzędu na naruszenie przepisu wspólnotowego i stwierdzić nieważność klauzuli wykluczającej ubezpieczone ryzyko w sytuacji gdy poszkodowana osoba, czyli konsument nie została poinformowana o wykluczeniu (sytuacjach których ubezpieczenie nie obejmuje z naruszeniem przepisów dyrektywy 2005/14/WE) a także w sytuacji w której zakład ubezpieczeniowy narzucił wykluczenia inne niż przewiduje ustawa ramowa o ubezpieczeniach nr 136/1995, także jeśli nieważność ta nie została podniesiona przez samą zainteresowaną przed sądem, a przepisy dyrektywy 93/13/WE (8) zostały transponowane do prawa krajowego ustawą nr 193/2000 (9) — Monitorul Oficial al României [dziennik urzędowy Rumunii], część I, nr 560, z dnia 10 listopada 2000 r. — (uzupełnioną ustawą nr 363/2007 w sprawie nieuczciwych warunków umów w umowach konsumenckich — Monitorul Oficial [monitor urzędowy] nr 899 z dnia 28 grudnia 2007 r.)?

      (1)  Ustawa nr 136/1995 o ubezpieczeniach i reasekuracji w Rumunii, Monitorul Oficial z dnia 30 grudnia 1995 r. nr 303, część I.

      (2)  Monitorul Oficial z dnia 23 grudnia 2004 r., część I.

      (3)  Dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. druga dyrektywa w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. L 8, s. 17).

      (4)  Dyrektywa Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniająca dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228, s. 1).

      (5)  Dyrektywa Rady 2003/8/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. w celu usprawnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimalnych wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze (Dz.U. L 26, s. 41).

      (6)  Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniająca dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 149, s. 14).

      (7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263, s. 11).

      (8)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).

      (9)  Ustawa nr 193/2000 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach zawieranych między przedsiębiorcami i konsumentami, Monitorul Oficial z dnia 10 listopada 2000 r. nr 560, uzupełniona ustawą nr 363/2007 w sprawie zwalczania nieuczciwych praktyk przedsiębiorców w stosunkach z konsumentami i dostosowania przepisów do przepisów europejskich w zakresie ochrony konsumentów, Monitorul Oficial z dnia 28 grudnia 2007 r. nr 899, część I.


title: Sprawa C-87/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2015 r. w sprawie T-528/13, Kenzo/EUIPO – Tsujimoto (KENZO ESTATE), wniesione w dniu 11 lutego 2016 r. przez Kenza Tsujimota

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2015 r. w sprawie T-528/13, Kenzo/EUIPO – Tsujimoto (KENZO ESTATE), wniesione w dniu 11 lutego 2016 r. przez Kenza Tsujimota
   (Sprawa C-87/16 P)
   (2016/C 428/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kenzo Tsujimoto (przedstawiciele: A. Wenninger-Lenz, M. Ring, W. von der Osten-Sacken, Rechtsanwälte)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Kenzo, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa F-104/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. — Bartha przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty EPSO/AD/56/06 — Ponowne przeprowadzenie konkursu — Działania zapewniające wykonanie wyroku w sprawie F-50/08)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/20

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. — Bartha przeciwko Komisji
   (Sprawa F-104/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty EPSO/AD/56/06 - Ponowne przeprowadzenie konkursu - Działania zapewniające wykonanie wyroku w sprawie F-50/08)
   2013/C 377/45
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Gabór Bartha (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Homoki)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, V. Bottka, A. Sipos, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EPSO w sprawie wznowienia postępowania w sprawie konkursu otwartego EPSO/AD/56/06 i decyzji komisji konkursowej w sprawie wyników konkursu EPSO/AD/56/06 — Administrator w grupie zaszeregowania AD 5 mający obywatelstwo węgierskie, oraz żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               G. Bartha pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2013, s. 68.


title: Sprawa C-545/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/36

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-545/15) (1)

   (2016/C 260/44)
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa T-428/15: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2015 r. – Schräder/CPVO – Hansson (SUMOST-02)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/18

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2015 r. – Schräder/CPVO – Hansson (SUMOST-02)
   (Sprawa T-428/15)
   (2015/C 328/18)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Leidereiter)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Jørn Hansson (Søndersø, Dania)

      Dane dotyczące postępowania przed CPVO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowe sporne wspólnotowe prawo do ochrony odmiany roślin: prawo do ochrony odmiany roślin „SUMOST-02” – zgłoszenie nr 2001/1759

      Postępowanie przed CPVO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Izby Odwoławczej CPVO z dnia 24.02.2015 w sprawie A007/2009

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie CPVO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 48 ust. 4 rozporządzenia nr 2100/94;

               —

               Naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 2100/94 i zasad obowiązujących w dziedzinie ciężaru dowodu oraz postępowania dowodowego.


title: Sprawa C-105/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 lutego 2016 r. przez Rzeczpospolitą Polskę od wyroku Sądu dnia 3 grudnia 2015 r. w sprawie T-367/13, Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/20

         Odwołanie wniesione w dniu 19 lutego 2016 r. przez Rzeczpospolitą Polskę od wyroku Sądu dnia 3 grudnia 2015 r. w sprawie T-367/13, Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-105/16 P)
   (2016/C 136/26)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 grudnia 2015 r. w sprawie T-367/13 Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej w części, w jakiej wyrok ten oddala pierwsze zastrzeżenie w ramach pierwszego zarzutu skargi o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej 2013/214/UE z dnia 2 maja 2013 r. (notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 2436) wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), dotyczące wymogu przeznaczenia co najmniej 50 % pomocy finansowej na działania restrukturyzacyjne,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej 2013/214/UE z dnia 2 maja 2013 r. (notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 2436) wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w części w jakiej nakłada ona korektę ekstrapolowaną w wysokości 11 % wydatków zgłoszonych przez Rzeczpospolitą Polską z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych w kwotach 4 583 950,92 EUR oraz 39 583 726,30 EUR,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rzeczpospolita Polska wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 grudnia 2015 r. w sprawie T-367/13 Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej w części, w jakiej wyrok ten oddala pierwsze zastrzeżenie w ramach pierwszego zarzutu skargi o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej 2013/214/UE z dnia 2 maja 2013 r. (notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 2436) wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 123 z 4.5.2013, str. 11), dotyczące wymogu przeznaczenia co najmniej 50 % pomocy finansowej na działania restrukturyzacyjne, a także o stwierdzenie nieważności tej decyzji w części, w jakiej nakłada ona korektę ekstrapolowaną w wysokości 11 % wydatków zgłoszonych przez Rzeczpospolitą Polską z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych w kwotach 4 583 950,92 EUR oraz 39 583 726,30 EUR, a ponadto o obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w obu instancjach.
   W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił skargę Rzeczypospolitej Polskiej o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, która przewiduje dokonanie korekty finansowej w kwotach 8 292 783,94 EUR oraz 71 610 559,39 EUR, zgłoszonych przez Rzeczpospolitą Polską z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych.
   Komisja zarzuciła Rzeczpospolitej Polskiej pięć uchybień w wydatkowaniu środków na wsparcie dla gospodarstw niskotowarowych, w tym naruszenie wymogu przeznaczenia przez rolnika co najmniej 50 % wsparcia na działania restrukturyzacyjne, zgodnie z art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 (2). Uchybienie to stanowiło podstawę nałożenia przez Komisję korekty ekstrapolowanej w wysokości 11 % wydatków przeznaczonych na wsparcie dla gospodarstw niskotowarowych, odpowiadającej odsetkowi wniosków, które nie spełniły wymogu przeznaczenia połowy pomocy finansowej na restrukturyzację, spośród próby 100 dokumentacji wniosków skontrolowanych przez Komisję.
   W tym zakresie Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko zaskarżonemu wyrokowi zarzut błędnej wykładni art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 polegającej na uznaniu, że warunkiem przyznania wsparcia dla gospodarstw niskotowarowych jest przeznaczenie co najmniej 50 % pomocy na działania restrukturyzacyjne, podczas gdy wymóg taki nie znajduje oparcia w przepisach prawa unijnego.
   Skutkiem przyjęcia błędnej wykładni powyższego przepisu było uznanie przez Sąd, że w zaskarżonej decyzji Komisja słusznie przyjęła, iż Rzeczpospolita Polska mogła zatwierdzać jedynie te wstępne wnioski o przyznanie pomocy, w których rolnicy chcący skorzystać ze wsparcia zobowiązali się w szczególności do przeznaczenia co najmniej 50 % owej pomocy na działania restrukturyzacyjne.
   Uchybienie polegające na naruszeniu wymogu przeznaczenia przez rolnika co najmniej 50 % wsparcia na działania restrukturyzacyjne stanowiło podstawę zastosowania korekty ekstrapolowanej w wysokości 11 % wydatków przeznaczonych na wsparcie dla gospodarstw niskotowarowych.
   W ocenie Rzeczpospolitej Polskiej wymóg przeznaczenia przez rolnika co najmniej 50 % wsparcia na działania restrukturyzacyjne nie wynika z prawa Unii. Żaden z przepisów prawa unijnego, określających szczegółowo warunki przyznania wsparcia dla gospodarstw niskotowarowych, nie przewiduje warunku przeznaczenia co najmniej 50 % pomocy na działania restrukturyzacyjne. Warunku takiego nie przewiduje art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999. Wymóg taki nie został również ustanowiony przez Komisję w rozporządzeniu nr 141/2004 (3) określającym przepisy wykonawcze dotyczące szczególnych środków wspierających rozwój obszarów wiejskich, przewidzianych w rozdziale IXa rozporządzenia nr 1257/1999.
   Polskie władze nie uchybiły zatem obowiązkom kontroli w odniesieniu do opisanych powyżej warunków uzyskania wsparcia w ramach działania „Wspieranie gospodarstw niskotowarowych”. Tym samym bezpodstawne było nałożenie korekty finansowej w oparciu o takie uchybienie. W konsekwencji niezasadne było oddalenie przez Sąd skargi o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej 2013/214/UE w części, w jakiej decyzja ta nakłada korektę ekstrapolowaną w wysokości 11 % wydatków zgłoszonych przez Rzeczpospolitą Polską z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych.

      (1)  Dz. Urz. L 123, s. 11.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. L 160, s 80; Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 141/2004 z dnia 28 stycznia 2004 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w odniesieniu do przejściowych środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich mających zastosowanie do Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz. Urz. L 24, s. 25; Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 42, str. 243).


title: Sprawa C-546/10 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 września 2011 r. — Hans-Peter Wilfer przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Oznaczenie graficzne przedstawiające główkę gitary — Odmowa rejestracji — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Badania stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Dopuszczalność dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed Sądem — Równość traktowania)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/23

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 września 2011 r. — Hans-Peter Wilfer przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
      (Sprawa C-546/10 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Oznaczenie graficzne przedstawiające główkę gitary - Odmowa rejestracji - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Badania stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Dopuszczalność dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed Sądem - Równość traktowania)
      (2012/C 25/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hans-Peter Wilfer (przedstawiciel: W.Prinz, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G.Schneider, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 września 2010 r. w sprawie T-458/08 Wilfer przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 lipca 2008 r., oddalającej odwołanie od decyzji eksperta, w której odmówiono częściowo rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego główkę gitary w kolorach srebrnym, szarym i brązowym jako wspólnotowego znaku towarowego dla określonych towarów należących do klas 9 i 15 — Charakter odróżniający oznaczenia graficznego obejmującego dwuwymiarowe przedstawienie części towaru.

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  H.-P.Wilfer zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-141/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/44

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-141/09) (1)

   2010/C 63/76

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa C-507/09 P: Odwołanie wniesione w dniu 7 grudnia 2009 r. przez Goldman Management AD od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 16 listopada 2009 r. w sprawie T-354/09

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/15

         Odwołanie wniesione w dniu 7 grudnia 2009 r. przez Goldman Management AD od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 16 listopada 2009 r. w sprawie T-354/09
   (Sprawa C-507/09 P)
   ()
   2010/C 221/24
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Goldman Management AD (przedstawiciel: adwokat I. Lilkova)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Bułgarii
   Trybunał (siódma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r.


title: Sprawa C-592/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Andrea Lange przeciwko ERGO Lebensversicherung AG

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Andrea Lange przeciwko ERGO Lebensversicherung AG
   (Sprawa C-592/12) (1)

   2014/C 184/31
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.


title: Sprawa T-708/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Cham i Bena Properties/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/35

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Cham i Bena Properties/Rada
   (Sprawa T-708/15) (1)

   (2016/C 410/61)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 42 z 24.2.2007 .

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/1

         (2007/C 56/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 42 z 24.2.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 20 z 27.1.2007.

      Dz.U. C 331 z 30.12.2006.

      Dz.U. C 326 z 30.12.2006.

      Dz.U. C 310 z 16.12.2006.

      Dz.U. C 294 z 2.12.2006.

      Dz.U. C 281 z 18.11.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-231/04: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 11 maja 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Confcooperative, Unione regionale della Cooperazione Fvg Federagricole, Friulvini Soc. coop. rl, Cantina Sociale di Ramuscello e S. Vito przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali oraz Regione Veneto (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału — Stosunki zewnętrzne — Umowa WE-Węgry dotycząca wzajemnej ochrony i kontroli nazw win — Ochrona na terenie Wspólnoty nazwy związanej z niektórymi winami pochodzącymi z Węgier — Oznaczenie geograficzne Tokaj — Wymiana pism — Możliwość używania wyrażenia Tocai w nazwie Tocai friulano lub Tocai italico celem opisu i prezentacji pewnych win włoskich, w szczególności win gatunkowych produkowanych w określonym regionie ( psr. ), w okresie przejściowym upływającym w dniu 31 marca 2007 r. — Wyłączenie tej możliwości po upływie okresu przejściowego — Ważność — Podstawa prawna — Artykuł 133 WE — Zasady międzynarodowego prawa traktatów — Artykuły 22-24 porozumienia TRIPS — Ochrona praw podstawowych — Prawo własności)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/14

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 11 maja 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Confcooperative, Unione regionale della Cooperazione Fvg Federagricole, Friulvini Soc. coop. rl, Cantina Sociale di Ramuscello e S. Vito przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali oraz Regione Veneto
   (Sprawa C-231/04) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału - Stosunki zewnętrzne - Umowa WE-Węgry dotycząca wzajemnej ochrony i kontroli nazw win - Ochrona na terenie Wspólnoty nazwy związanej z niektórymi winami pochodzącymi z Węgier - Oznaczenie geograficzne „Tokaj” - Wymiana pism - Możliwość używania wyrażenia „Tocai” w nazwie „Tocai friulano” lub „Tocai italico” celem opisu i prezentacji pewnych win włoskich, w szczególności win gatunkowych produkowanych w określonym regionie („psr.”), w okresie przejściowym upływającym w dniu 31 marca 2007 r. - Wyłączenie tej możliwości po upływie okresu przejściowego - Ważność - Podstawa prawna - Artykuł 133 WE - Zasady międzynarodowego prawa traktatów - Artykuły 22-24 porozumienia TRIPS - Ochrona praw podstawowych - Prawo własności)
   (2006/C 224/25)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Confcooperative, Unione regionale della Cooperazione Fvg Federagricole, Friulvini Soc. coop. rl, Cantina Sociale di Ramuscello e S. Vito

      Strona pozwana: Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Regione Veneto
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Ważność umowy WE-Węgry z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej wzajemnej ochrony i kontroli nazw win — Ważność wymiany pism między stronami umowy, w wyniku której ustanowiono zakaz używania nazwy „Tocai” we Włoszech począwszy od roku 2007
   Sentencja

               1)

               Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Węgierską z drugiej strony [tłumaczenie nieoficjalne] zawarty i zatwierdzony w imieniu Wspólnoty decyzją Rady i Komisji 93/742/Euratom, EWWiS, WE z dnia 13 grudnia 1993 r. nie stanowi podstawy prawnej decyzji Rady 93/724/WE z dnia 23 listopada 1993 r. w sprawie zawarcia między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgierską umowy dotyczącej wzajemnej ochrony i kontroli nazw win [tłumaczenie nieoficjalne].

               2)

               Artykuł 133 WE przywołany w preambule decyzji 93/724 stanowi właściwą podstawę prawną zawarcia przez samą Wspólnotę umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgierską dotyczącej wzajemnej ochrony i kontroli nazw win.

               3)

               Zakaz używania we Włoszech nazwy „Tocai” po 31 marca 2007 r., wynikający z wymiany pism w sprawie art. 4 umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgierską dotyczącej wzajemnej ochrony i kontroli nazw win, nie jest sprzeczny z uregulowaniem homonimiczności oznaczeń zawartym w art. 4 ust. 5 tej umowy.

               4)

               Wspólna deklaracja dotycząca art. 4 ust. 5 umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgierską dotyczącej wzajemnej ochrony i kontroli nazw win, w zakresie, w jakim wskazuje w pierwszym akapicie, że odnośnie art. 4 ust. 5 lit. a) tej umowy Umawiające się Strony stwierdzają, iż w czasie trwania negocjacji nie był im znany żaden przypadek, do którego wskazany przepis mógłby mieć zastosowanie, nie stanowi oczywiście błędnego przedstawienia okoliczności faktycznych

               5)

               Artykuły 22-24 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej zawartego w załączniku 1 C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty w odniesieniu do kwestii należących do jej kompetencji decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r., należy rozumieć w ten sposób, że w takim przypadku, jak ten w sporze głównym — gdy oznaczenie geograficzne państwa trzeciego i oznaczenie pochodzące od nazwy odmiany winorośli, używane dla oznaczania i prezentacji określonych wyprodukowanych z niej win wspólnotowych, są homonimiczne — przepisy te nie zawierają wymogu umożliwienia dalszego używania tego oznaczenia, również wtedy, gdy w przeszłości było ono używane przez odnośnych producentów w dobrej wierze lub przez co najmniej 10 lat poprzedzających datę 15 kwietnia 1994 r. i kraj, region lub miejsce pochodzenia objętego ochroną wina są w nim określone w sposób na tyle jednoznaczny, że konsument nie może zostać wprowadzony w błąd.

               6)

               Nie narusza prawa własności skierowany do właściwych producentów z regionu Friuli-Wenecja Julijska (Włochy) zakaz używania słowa „Tocai” w nazwie „Tocai friulano” lub „Tocai italico” dla oznaczania i prezentacji określonych włoskich win gatunkowych produkowanych w określonym regionie po upływie w dniu 31 marca 2007 r. okresu przejściowego, który to zakaz wynika z wymiany pism w sprawie art. 4 umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgierską dotyczącej wzajemnej ochrony i kontroli nazw win — pism do tej umowy załączonych, lecz niestanowiących jej części.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004.