title: Sprawa C-173/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen sad Sofia — grad (Bułgaria) w dniu 14 maja 2009 r. — Georgi Iwanow Elchinow przeciwko przeciwko Nacjonalna zdrawnoosiguritelna kasa

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen sad Sofia — grad (Bułgaria) w dniu 14 maja 2009 r. — Georgi Iwanow Elchinow przeciwko przeciwko Nacjonalna zdrawnoosiguritelna kasa
   (Sprawa C-173/09)
   2009/C 180/49
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administratiwen sad Sofia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Georgi Iwanow Elchinow

      Strona pozwana: Nacjonalna zdrawnoosiguritelna kasa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 22 ust. 2 akapit 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że jeśli konkretne leczenie, dla którego złożono wniosek o wydanie formularza E 112 nie może zostać przeprowadzone w bułgarskiej jednostce służbie zdrowia, to należy przyjąć, że to leczenie nie jest finansowane z budżetu krajowej kasy chorych lub ministerstwa zdrowia i odwrotnie, jeśli to leczenie jest finansowane z budżetu krajowej kasy chorych lub ministerstwa zdrowia, to należy przyjąć, że może ono zostać przeprowadzone w bułgarskiej jednostce służby zdrowia?

               2)

               Czy sformułowanie „nie może uzyskać leczenia w państwie członkowskim, w którym zamieszkuje” zawarte w art. 22 ust. 2 akapit 2 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono przypadki, w których leczenie przeprowadzane na terenie państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje ubezpieczony, jest pod kątem rodzaju leczenia znacznie mniej skuteczne i bardziej radykalne od leczenia przeprowadzanego w innym państwie członkowskim, czy też obejmuje ono jedynie te przypadki, w których zainteresowany nie może uzyskać leczenia we właściwym czasie?

               3)

               Uwzględniając zasadę autonomii procesowej: czy sąd krajowy jest zobowiązany do uwzględnienia wiążących wskazówek udzielonych mu przez wyższą instancję sądową w ramach uchylenia wydanego przez niego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, gdy istnieją podstawy, by przyjąć, że te wskazówki są sprzeczne z prawem wspólnotowym?

               4)

               Jeżeli dane leczenie nie może zostać przeprowadzone na terenie państwa członkowskiego, w którym ubezpieczony ma miejsce zamieszkania, czy aby to państwo członkowskie miało obowiązek wydania zgody na leczenie w innym państwie członkowskim zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. c rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 wystarczające jest, że dany rodzaj leczenia jest ujęty w ramach świadczeń przewidzianych w regulacji prawnej państwa członkowskiego zamieszkania, również wówczas, gdy regulacja ta nie określa w sposób wyraźny konkretnej metody leczenia?

               5)

               Czy art. 49 WE i art. 22 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 36 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym, zgodnie z którym osoby objęte ubezpieczeniem obowiązkowym mają jedynie wówczas prawo do częściowego lub pełnego uzyskania wartości wydatków na opiekę medyczną zagranicą, jeżeli uzyskali w tym celu uprzednią zgodę?

               6)

               Czy sąd powinien zobowiązać właściwy organ państwa, w którym zainteresowany posiada ubezpieczenie zdrowotne, do wydania dokumentu upoważniającego do leczenia zagranicą (formularz E 112), gdy odmowę wydania takiego dokumentu uważa za bezprawną, jeśli wniosek o wydanie dokumentu został złożony przed przeprowadzeniem leczenia zagranicą, a w chwili wydania orzeczenia sądowego leczenie zostało zakończone?

               7)

               Jeżeli na poprzednie pytanie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca i sąd uważa odmowę wydania zgody na leczenie zagranicą za bezprawną, w jaki sposób należy dokonać zwrotu wydatków ubezpieczonego za jego leczenie:

                           a)

                           bezpośrednio przez państwo, w którym jest on ubezpieczony czy przez państwo, w którym nastąpiło leczenie, po przedłożeniu zgody na leczenie zagranicą?;

                           b)

                           jaki jest zakres zwrotu, jeżeli zakres świadczeń przewidzianych w przepisach państwa członkowskiego zamieszkania różni się od zakresu świadczeń przewidzianych w państwie członkowskim, w którym przeprowadzane jest leczenie, przy uwzględnieniu art. 49 WE, na mocy którego zakazane są ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) w wersji zmienionej i zaktualizowanej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997 L 28, s. 1).


title: Sprawa T-564/14: Postanowienie Sądu z dnia 15 stycznia 2016 r. – Ahmed Mohamed Saleh Baeshen/OHIM

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/61

         Postanowienie Sądu z dnia 15 stycznia 2016 r. – Ahmed Mohamed Saleh Baeshen/OHIM
   (Sprawa T-564/14) (1)

   (2016/C 098/78)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014.


title: Sprawa C-348/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Câmpulung (Rumunia) w dniu 21 lipca 2014 r. – Maria Bucura przeciwko SC Bancpost SA

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Câmpulung (Rumunia) w dniu 21 lipca 2014 r. – Maria Bucura przeciwko SC Bancpost SA
   (Sprawa C-348/14)
   2014/C 361/04
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Judecătoria Câmpulung

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maria Bucura

      Strona pozwana: SC Bancpost SA

      Interwenient: Vasile Ciobanu

      Podmiot trzeci będący w posiadaniu zajętych środków: SC Raiffeisen Bank SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z dyrektywą 93/13/EWG (1) sąd krajowy, do którego wniesiono sprzeciw wobec egzekucji przymusowej opartej na umowie kredytu dotyczącej wydania karty kredytowej typu American Expres Gold w wypadku gdy zezwolenie na egzekucję przymusową zostało wydane pod nieobecność konsumenta, ma obowiązek dokonać oceny również z urzędu nieuczciwego charakteru prowizji przewidzianych w omawianej umowie, gdy tylko pozna okoliczności faktyczne i prawne potrzebne mu w tym celu, a mianowicie: a) prowizji za wydanie karty b) prowizji za roczne zarządzanie kartą; c) prowizji za roczne zarządzanie dodatkową kartą; d) prowizji za odnowienie karty d) prowizji za zastąpienie karty; f) prowizji za zmianę numeru PIN; g) prowizji za pobranie gotówki z bankomatów i okienek (własnych lub należących do innych banków w Rumunii lub za granicą); h) prowizji za zapłatę za towary lub usługi dostarczane przez podmioty gospodarcze w Rumunii lub za granicą; i) prowizji za wydrukowanie i przesłanie wyciągów z rachunku; j) prowizji za sprawdzenie stanu środków przez bankomat; h) prowizji za opóźnienie w spłacie; l) prowizji za przekroczenie maksymalnej wysokości kredytu; m) prowizji za nieuzasadnioną odmowę zapłaty, z zastrzeżeniem, że kwota tych prowizji nie jest określona w umowie?

               2)

               Czy określenie odsetek rocznych w następujący sposób: „odsetki od kredytu obliczane są w odniesieniu do dziennego salda rozdzielonego na pozycje (płatności, pobrania gotówki, opłaty i prowizje) i do dziennej stopy odsetek odnoszącej się do okresu obliczeniowego. Odsetki obliczane są codziennie zgodnie z następującym wzorem: suma produktów kwoty każdej pozycji dziennego salda pomnożona przez stopę dziennych odsetek obowiązujących w odpowiednim dniu; stopa dziennych odsetek obliczana jest przez podzielenie stopy rocznej przez 360 dni” – które to ma zasadnicze znaczenie w kontekście dyrektywy 87/102/WE Rady z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego zmienionej dyrektywą 98/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. o podobnym brzmieniu – jest sformułowane prostym i zrozumiałym językiem zgodnie z art. 3 i 4 dyrektywy 93/13/EWG?

               3)

               Czy brak wskazania kwoty prowizji należnych na podstawie umowy i włączenie do umowy zasad obliczania odsetek bez wskazania ich kwoty pozwala sądowi krajowemu – zgodnie z przepisami dyrektywy 87/102 Rady z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego (2) zmienionej dyrektywą 98/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. (3) oraz z przepisami dyrektywy 93/13/EWG Rady – uznać, że takie braki w umowie kredytu konsumenckiego powodują, iż w konsekwencji danego kredytu udzielono bez prowizji i odsetek?

               4)

               Czy współdłużnik umowy kredytu mieści się w pojęciu „konsumenta” w rozumieniu art. 2 lit. a) Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich i art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 87/102/EWG?

               5)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy zasada skuteczności praw przyznanych przez dyrektywy jest zachowana jeżeli o kwocie odsetek, prowizji i opłat poinformowany zostaje jedynie dłużnik główny poprzez comiesięczny wyciąg z rachunku lub poprzez wywieszenie ogłoszenia w siedzibie banku?

               6)

               Czy dyrektywę 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że bank ma obowiązek pisemnego poinformowania zarówno dłużnika jak też współdłużnika o maksymalnej wysokości kredytu, rocznych odsetkach i kosztach mających zastosowanie od dnia zawarcia umowy kredytu oraz o warunkach, w których elementy te mogą ulec zmianie, o procedurze zakończenia umowy kredytu i o jakiejkolwiek zmianie następującej w czasie obowiązywania umowy kredytu w odniesieniu do rocznych odsetek lub kosztów powstałych po podpisaniu umowy kredytu, w chwili gdy zmiany takie mają miejsce, listem poleconym z potwierdzeniem odbioru lub w drodze nieodpłatnie dostarczonego wyciągu z rachunku?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz pkt 1 lit. e) załącznika do dyrektywy (Dz.U. L 95, s. 29)

      (2)  Dyrektywa 87/102/EWG Rady z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego (Dz.U. L 42, s. 48).

      (3)  Dyrektywa 98/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. zmieniająca dyrektywę 87/102/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego (Dz.U. L 101, s. 17).


title: Sprawa T-383/13: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — Chatzianagnostou przeciwko Radzie i in.

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/26

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — Chatzianagnostou przeciwko Radzie i in.
   (Sprawa T-383/13)
   2013/C 313/51
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Antonios Chatzianagnostou (Serres, Grecja) (przedstawiciel: Ch. Makris, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Eulex Kosovo, Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości, po pierwsze, decyzji dyrektora EULEX Kosovo z dnia 10 maja 2013 r., zatytułowanej „Decyzja ostateczna w postępowaniu dyscyplinarnym 2/2013”, doręczonej skarżącemu w dniu 16 maja 2013 r., a po drugie, decyzji dyrektora EULEX z dnia 10 maja 2013 r., zatytułowanej „Decyzja ostateczna w postępowaniu dyscyplinarnym 6/2013”, doręczonej skarżącemu w dniu 16 maja 2013 r.;

               —

               uwolnienie skarżącego od wszelkich zarzutów dyscyplinarnych podniesionych przez EULEX przeciwko niemu;

               —

               nakazanie EULEX przekazania skarżącemu w ramach niniejszego sporu kopii wszystkich dokumentów zawartych w aktach postępowania dyscyplinarnego, które go dotyczą;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi, skarżący podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu istotnych wymogów proceduralnych, z uwagi na całkowity brak uzasadnienia w zaskarżonych aktach oraz z uwagi na naruszenie art. 296 TFUE i ogólnych zasad prawa państw członkowskich Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wszystkie akty administracyjne wywołujące niekorzystne skutki dla podmiotu prawa powinny być uzasadnione w sposób wystarczający, pełny i szczegółowy. W niniejszej sprawie skarżący podnosi, że zaskarżone akty są pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia, mimo iż uzasadnienie takie jest z prawnego punktu widzenia niezbędne i obowiązkowe.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu przez pozwanych w zaskarżonych aktach wielu aspektów prawa do obrony skarżącego, wynikającego z EKPC i ogólnych zasad prawa państw członkowskich UE. W ramach dotyczącego go postepowania dyscyplinarnego 6/2013 prowadzonego przez EULEX, została mu wymierzona sankcja dyscyplinarna za popełnionego przez niego działanie, w przedmiocie którego nie został nigdy poproszony o podjęcie obrony i w odniesieniu do którego nie stworzono mu nigdy możliwość przedstawienia wyjaśnień. Ponadto skarżący został pozbawiony prawa do nieograniczonego, szybkiego i skutecznego dostępu do pomocy prawnej czy też możliwości prowadzenia bez utrudnień obrony przez wybranego przez niego adwokata, odpowiednio przygotowanego i w pełni poinformowanego o zarzutach dyscyplinarnych postawionych skarżącemu w ramach EULEX.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na wypaczeniu okoliczności faktycznych w zaskarżonych aktach. Skarżący twierdzi, że drugi zaskarżony akt został wydany na podstawie założeń i w oparciu o sprzeczne i niepełne uzasadnienie z naruszeniem domniemania niewinności i prawa do nieoskarżania samych siebie. Ponadto rzeczony akt zawiera błąd, gdyż nie uznaje, iż skarżący popełnił usprawiedliwiony błąd co do prawa lub dlatego że nie uznaje on przynajmniej okoliczności łagodzących wynikających z aktywnej współpracy i skruchy skarżącego.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na naruszeniu art. 19 paktu praw obywatelskich i politycznych, art. 10 EKPC, art. 15 TFUE, rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2010 r. (1), dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego o Rady z dnia 17 listopada 2003 r. (2), a także art. 41 i 42 Karty praw podstawowych UE. Zaskarżone decyzje dyrektora EULEX, które zatwierdzają sankcje dyscyplinarne zaproponowane wobec skarżącego naruszają prawo w zakresie w jakim, w przeciwnym razie powinny one uwzględnić skargi wniesione przez skarżącego o uchylenie rzeczonych sankcji w szczególności z uwagi na naruszenie wyżej przywołanych przepisów dotyczących prawa dostępu skarżącego do akt dwóch postępowań dyscyplinarnych wszczętych przeciwko niemu w ramach EULEX.

               5)

               Zarzut piąty oparty na naruszeniu w zaskarżonych aktach zasad proporcjonalności i słuszności w związku z nałożeniem sankcji dyscyplinarnych na skarżącego.

      (1)  W sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

      (2)  W sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego.


title: Sprawa T-397/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2008 r. — Dow AgroSciences przeciwko EFSA (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga z tytułu odpowiedzialności — Dyrektywa 91/414/EWG — Środki ochrony roślin — Opinia Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności — Akt niezaskarżalny — Akt przygotowawczy — Niedopuszczalność)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/54

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2008 r. — Dow AgroSciences przeciwko EFSA
   (Sprawa T-397/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga z tytułu odpowiedzialności - Dyrektywa 91/414/EWG - Środki ochrony roślin - Opinia Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności - Akt niezaskarżalny - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność)
   (2008/C 209/96)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Dow AgroSciences Ltd (Hitchin, Hertfordshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciele: początkowo A. Cuvillier i D. Detken, następnie A. Cuvillier i S. Gabbi, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Parpala i B. Doherty, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności opinii EFSA z dnia 28 lipca 2006 r. dotyczącej oceny substancji czynnej Haloksyfop-R na podstawie dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1) oraz po drugie, żądanie naprawienia poniesionej szkody.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Dow AgroSciences Ltd, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) oraz Komisja ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-14/15: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2015 r. – Lufthansa AirPlus Servicekarten/OHIM – Mareea Comtur (airpass.ro)

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/25

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2015 r. – Lufthansa AirPlus Servicekarten/OHIM – Mareea Comtur (airpass.ro)
   (Sprawa T-14/15)
   (2015/C 081/33)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH (Neu Isenburg, Niemcy) (przedstawiciele: R. Kunze, solicitor, i adwokat G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: SC Mareea Comtur SRL (Deva, Rumunia)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: SC Mareea Comtur SRL

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „airpass.ro” – zgłoszenie nr 1 0 6 49  358

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 października 2014 r. w sprawie R 1918/2013-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy usług z klasy 35;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 64 i 76 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone C-319/10 i C-320/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Haarlem — Niderlandy) — X przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Y (C-319/10) X BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst P (C-320/10) (Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Mięso drobiowe bez kości, zamrożone i solone — Ważność i wykładnia rozporządzeń (WE) nr 535/94, 1832/2002, 1871/2003, 2344/2003 i 1810/2004 — Uwaga dodatkowa 7 do Działu 2 Nomenklatury Scalonej — Decyzja organu rozstrzygania sporów WTO — Skutki prawne)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/10

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Haarlem — Niderlandy) — X przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Y (C-319/10) X BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst P (C-320/10)
      (Sprawy połączone C-319/10 i C-320/10) (1)

      (Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Mięso drobiowe bez kości, zamrożone i solone - Ważność i wykładnia rozporządzeń (WE) nr 535/94, 1832/2002, 1871/2003, 2344/2003 i 1810/2004 - Uwaga dodatkowa 7 do Działu 2 Nomenklatury Scalonej - Decyzja organu rozstrzygania sporów WTO - Skutki prawne)
      (2012/C 25/16)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Rechtbank Haarlem

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: X (C-319/10), X BV (C-320/10)

         Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Y (C-319/10), Inspecteur van de Belastingdienst P (C-320/10)

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank Haarlem — Wykładnia i ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 535/94 z dnia 9 marca 1994 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 68, s. 15), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 290, s. 1), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1871/2003 z dnia 23 października 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 275, s. 5) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 2344/2003 z dnia 30 grudnia 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 346, s. 38) — Mięso drobiowe bez kości, zamrożone i solone — Klasyfikacja taryfowa

         Sentencja

      W takich okolicznościach jak te, które są rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, w których zgłoszenia w ramach wprowadzenia do swobodnego obrotu celnego miały miejsce przed dniem 27 września 2005 r. nie można się powołać na decyzję organu rozstrzygania sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO) z dnia 27 września 2005 r. przyjmującą sprawozdanie organu odwoławczego WTO (WT/DS269/AB/R, WT/DS286/AB/R) i dwa sprawozdania grupy specjalnej WTO (WT/DS269/R i WT/DS286/R) ze zmianami wynikającymi ze sprawozdania organu odwoławczego ani w ramach wykładni uwagi dodatkowej 7 do Działu 2 Nomenklatury Scalonej figurującej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej ani w ramach oceny ważności wspomnianej uwagi dodatkowej.

         (1)  Dz.U. C 246 z 11.09.2010.


title: Sprawa T-32/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2008 r. — Słowacja przeciwko Komisji

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/49

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2008 r. — Słowacja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-32/07) (1)

   (2008/C 171/95)

      Język postępowania: słowacki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa F-103/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 lipca 2011 r. — Jaeger przeciwko Eurofound

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 lipca 2011 r. — Jaeger przeciwko Eurofound
   (Sprawa F-103/10) (1)

   2012/C 138/98
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011, s. 64.


title: Wyrok Trybunału z dnia 7 lipca 2014 r. w sprawie E-5/13 – Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Dostęp do dokumentów – Dopuszczalność – Środki dotyczące organizacji procedury – Zasady Urzędu Nadzoru EFTA dotyczące dostępu do dokumentów z 2012 r.)

text:
               26.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/4

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 7 lipca 2014 r.
   w sprawie E-5/13
   Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Dostęp do dokumentów – Dopuszczalność – Środki dotyczące organizacji procedury – Zasady Urzędu Nadzoru EFTA dotyczące dostępu do dokumentów z 2012 r.)
   (2015/C 68/04)
   W sprawie E-5/13, Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – WNIOSEK o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA, wydanych w dniach 25 stycznia 2013 r. i 18 lutego 2013 r. w sprawie nr 73075, odmawiających przyznania dostępu do dokumentów w sprawie, w której Urząd Nadzoru EFTA wydał decyzję nr 321/10/COL (Norway Post – system lojalnościowy/system rabatów), na mocy nowych zasad dotyczących dostępu do dokumentów przyjętych przez Urząd Nadzoru EFTA w dniu 5 września 2012 r. decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 300/12/COL (RAD 2012), nieopublikowanych w Dzienniku Urzędowym, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson, wydał w dniu 7 lipca 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               stwierdza nieważność decyzji Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie nr 73075 (DB Schenker) w takim zakresie, w jakim dotyczy ona odmowy pełnego lub częściowego dostępu, na podstawie art. 4 ust. 4 i 6 RAD z 2012 r., do dokumentów należących do akt sprawy, w której Urząd Nadzoru EFTA wydał decyzję nr 321/10/COL (Norway Post – system lojalnościowy/system rabatów), oraz odmowy udzielenia dostępu do pełnej wersji decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 321/10/COL;

               2)

               odrzuca skargę w pozostałym zakresie;

               3)

               zarządza, że każda ze stron oraz interwenient pokrywają własne koszty postępowania.


title: Sprawa C-109/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 28 WE, 43 WE i 49 WE — Dyrektywa 98/34/WE — Normy i przepisy techniczne — Uregulowanie krajowe mające zastosowanie do komputerowych gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych — Wyrok Trybunału stwierdzający istnienie uchybienia — Niewykonanie — Artykuł 228 WE — Kary pieniężne)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-109/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 28 WE, 43 WE i 49 WE - Dyrektywa 98/34/WE - Normy i przepisy techniczne - Uregulowanie krajowe mające zastosowanie do komputerowych gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych - Wyrok Trybunału stwierdzający istnienie uchybienia - Niewykonanie - Artykuł 228 WE - Kary pieniężne)
   2009/C 180/26
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: N. Dafniou, V. Karra i P. Mylonopoulos, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie wyroku Trybunału z dnia 26 października 2006 r. w sprawie 65/05 — Naruszenie art. 28, 43 i 49 WE oraz art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37) — Przepisy krajowe mające zastosowanie do elektronicznych gier komputerowych — Wniosek o wymierzenie grzywny

      Sentencja

               1)

               Poprzez brak zmiany zgodnie z art. 28 WE, 43 WE i 49 WE oraz art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy nr 3037/2002 ustanawiającej, pod groźbą sankcji karnych i administracyjnych przewidzianych w art. 4 i 5 tej ustawy, zakaz instalowania i użytkowania wszelkich gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych, w tym wszelkich gier komputerowych, we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn, Republika Grecka nie podjęła wszelkich działań niezbędnych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C 65/05 Komisja przeciwko Grecji, a tym samym uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 228 WE.;

               2)

               Nakazuje się Republice Greckiej zapłatę na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich na rachunek „dochody własne Wspólnoty Europejskiej” kary okresowej w wysokości 31 536 EUR za każdy dzień opóźnienia we wprowadzeniu środków koniecznych dla dostosowania się do ww. wyroku Komisja przeciwko Grecji, począwszy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia wykonania rzeczonego wyroku w sprawie Komisja przeciwko Grecji.

               3)

               Nakazuje się Republice Greckiej zapłatę na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich na rachunek „dochody własne Wspólnoty Europejskiej” kwoty ryczałtowej w wysokości trzech milionów EUR.

               4)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa F-1/10: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/52

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-1/10)
   2010/C 63/93
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalających wnioski skarżącego, mające na celu uzyskanie zwrotu pewnych kosztów medycznych w wysokości 100 %.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, niezależnie od tego jaką przybrały formę, którymi zostały oddalone dwa wnioski o zwrot kosztów z dnia 25 grudnia 2008 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, niezależnie od tego jaką przybrały formę, którymi oddalony został wniosek z dnia 27 grudnia 2008 r.;

               —

               w zakresie w jakim jest to niezbędne, stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej zażalenie skarżącego z dnia 11 lipca 2009 r. — niezależnie od formy tej decyzji — na dwie decyzje oddalające dwa wnioski o zwrot kosztów z dnia 25 grudnia 2008 r. a także na decyzję oddalającą wniosek z dnia 27 grudnia 2008 r.;

               —

               w zakresie w jakim jest to niezbędne, stwierdzenie nieważności pisma z dnia 21 września 2009 r., doręczonego skarżącemu w dniu 26 października 2009 r., niesporządzonego w języku włoskim i w dniu 24 grudnia 2009 r. w wersji przetłumaczonej na język włoski;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty skarżącemu, bez dalszej zwłoki, tytułem zwrotu poniesionych przezeń kosztów medycznych w wysokości 100 %, o których zwrot w ramach Wspólnych Uregulowań dotyczących Ubezpieczenia Zdrowotnego on się ubiegał, kwoty 2 519,08 EUR bądź takiej niższej kwoty, którą Sąd uzna za prawidłową i słuszną w tym względzie, powiększonej o odsetki od wspomnianej kwoty, za okres od pierwszego dnia piątego miesiąca od chwili gdy adresat wniosku z dnia 27 grudnia 2008 r. oraz dwóch wniosków o zwrot kosztów z dnia 25 grudnia 2008 r. miał możliwość powzięcia o nich wiadomości w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją lub w takiej wysokości, z taką kapitalizacją i z taką datą początku ich naliczania jakie Sąd uzna za prawidłowe i słuszne;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty powodowi, bez dalszej zwłoki, różnicy pomiędzy kwotami, które poniósł on tytułem kosztów medycznych w okresie od 1 grudnia 2000 r. do 30 listopada 2008 r. włącznie i które były przedmiotem licznych wniosków skarżącego o zwrot w ramach Wspólnych Uregulowań dotyczących Ubezpieczenia Zdrowotnego w okresie od 1 grudnia 2000 r. do 30 listopada 2008 r. i kwotami zwróconymi mu dotychczas z tego tytułu bądź takiej kwoty jaką Sąd uzna za prawidłową i słuszną w tym względzie, powiększonej o odsetki od wspomnianej różnicy lub kwoty, którą Sąd uzna za prawidłową i słuszną, za okres od pierwszego dnia piątego miesiąca od chwili gdy adresat wniosku z dnia 27 grudnia 2008 r. miał możliwość powzięcia o nim wiadomości, w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją lub w takiej wysokości, z taką kapitalizacją i z taką datą początku ich naliczania jakie Sąd uzna za prawidłowe i słuszne;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-592/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 grudnia 2014 r. – European Federation for Cosmetic Ingredients/Secretary of State for Business, Innovation and Skills

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 grudnia 2014 r. – European Federation for Cosmetic Ingredients/Secretary of State for Business, Innovation and Skills
   (Sprawa C-592/14)
   (2015/C 081/10)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England and Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: European Federation for Cosmetic Ingredients

      Strona pozwana: Secretary of State for Business, Innovation and Skills

      Interwenienci: British Union for the Abolition of Vivisection, European Coalition to End Animal Experiments

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (1) należy interpretować w ten sposób, że zabrania on wprowadzania do obrotu na rynku wspólnotowym produktów kosmetycznych zawierających składniki lub kombinację składników, które zostały poddane testom na zwierzętach, w sytuacji gdy testy zostały przeprowadzone poza Unią Europejską w celu spełnienia wymogów przepisów ustawowych lub wykonawczych w państwach trzecich, aby móc sprzedawać produkty kosmetyczne zawierające owe składniki w tych państwach?

               2.

               Czy odpowiedzi na pytanie pierwsze zależy od:

                           (a)

                           tego, czy ocena bezpieczeństwa przeprowadzana na podstawie art. 10 tego rozporządzenia – zanim dany produkt zostanie udostępniony na rynku wspólnotowym – w celu wykazania, że ów produkt jest bezpieczny dla zdrowia, wiąże się z wykorzystaniem danych uzyskanych w ramach testów na zwierzętach przeprowadzonych poza Unią Europejską;

                           (b)

                           tego, czy wymogi zawarte w przepisach ustawowych lub wykonawczych państw trzecich odnoszą się do bezpieczeństwa produktów kosmetycznych;

                           (c)

                           tego, czy w czasie, gdy dany składnik był testowany na zwierzętach poza Unią Europejską, można było racjonalnie przewidzieć, że na pewnym etapie ktokolwiek mógłby podjąć próbę udostępnienia produktu kosmetycznego zawierającego ten składnik na rynku wspólnotowym; lub

                           (d)

                           jakiegokolwiek innego czynnika, a jeśli tak to jakiego?

      (1)  Dz.U. L 342, s. 59.


title: Sprawa T-29/08: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2008 r. — Liga para a Protecção da Natureza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/29

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2008 r. — Liga para a Protecção da Natureza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-29/08)
   (2008/C 79/58)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Liga para a Protecção da Natureza (LPN) (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat P. Vinagre e Silva)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego Komisji Europejskiej, którą w odpowiedzi na powtórny wniosek LPN odmówiono jej dostępu do dokumentów dotyczących budowy zapory Baixo Sabor;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W pierwszej kolejności informację, o którą LPN zwróciła się do Komisji, należy uznać za informację, którą można i należy udzielić LPN ze względu na istotne interesy środowiska, których zamierza ona bronić i chronić w ramach budowy zapory Baixo Sabor (rozporządzenia nr 1367/2006 (1) i nr 1049/2001 (2)).
   Wyłączenie domniemania, że ma miejsce nadrzędny interes publiczny w dostępie (art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006), nie zwalnia Komisji z obowiązku konkretnego rozważenia tego interesu. Komisja powinna zawsze interpretować w sposób ścisły powody odmowy.
   Nie wystarczy, że Komisja powoła się na związany ze śledztwem i kontrolą teoretyczny model pierwszeństwa wyjątku, aby podjąć decyzję bez jakiegokolwiek dodatkowego i konkretnego uzasadnienia przeprowadzonego dla każdego dokumentu w sposób odrębny i odmówić dostępu do wszystkich dokumentów ujętych przez LPN w jej wniosku.
   Komisja odmówiła dostępu częściowego, opierając tę odmowę na ogólnych powodach, nie zadając sobie trudu na podzielenie dokumentów na „części poufne i jawne”, wychodząc z założenia, że wszystkie dokumenty dotyczące kontroli i śledztwa są niedostępne. Komisja powinna jednak również w tym przypadku konkretnie zbadać informacje zawarte w dokumentach, do których odmówiono dostępu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, str. 13).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).


title: Sprawa C-24/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 stycznia 2012 r. — X BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 stycznia 2012 r. — X BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-24/12)
   2012/C 98/23
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla celów art. 56 WE (obecnie: art. 63 TFUE) własny kraj lub terytorium zamorskie mogą być uważane za państwo trzecie, tak że w odniesieniu do przepływu kapitału pomiędzy państwem członkowskim a jego terytorium lub krajem zamorskim można stosować art. 56 WE?

               2)

                           a)

                           Czy — jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej — w niniejszym przypadku, w którym z dniem 1 stycznia 2002 r. podatek od dywidend pobierany u źródła z tytułu dywidendy wypłacanej, z tytułu posiadania udziałów, przez spółkę zależną, mającą siedzibę w Niderlandach, na rzecz jej spółki nadrzędnej, mającej siedzibę na Antylach Holenderskich został w porównaniu z rokiem 1993 podwyższony z 7,5 %, względnie 5 %, do 8,3 %, w ramach odpowiedzi na pytanie, czy dla celów 57 ust. 1 WE (obecnie: art. 64 ust. 1 TFUE) ma miejsce zwiększenie [ograniczenia] uwzględnić należy wyłącznie podwyższenie niderlandzkiego podatku pobieranego u źródła, czy też należy uwzględnić również, że w związku z podwyższeniem niderlandzkiego podatku pobieranego u źródła, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., organy antylijskie zwalniają z podatku dywidendy wypłacane z tytułu posiadania udziałów przez mającą siedzibę w Niderlandach spółkę zależną, podczas gdy wcześniej dywidendy te stanowiły element zysku opodatkowanego według stawki 2,4 3 %, względnie 5,5 %?

                           b)

                           Czy, jeżeli należy uwzględnić obniżenie podatku spowodowane na Antylach Holenderskich przez wprowadzenie wzmiankowanego w pytaniu 2a zwolnienia z podatku dywidend wypłacanych z tytułu posiadania udziałów, uwzględnić należy ponadto antylijskie uregulowania wykonawcze — w niniejszym przypadku antylijską praktykę orzeczniczą — które być może doprowadziły do tego, że faktycznie należny podatek od dywidend, wypłacanych przez spółkę zależną mającą siedzibę w Niderlandach, był przed dniem 1 stycznia 2002 r. — jak również już w roku 1993 — znacznie niższy niż 8,3 %?


title: Sprawa C-515/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 września 2013 r. — Ingeniørforeningen i Danmark, działające w imieniu Poula Landina, przeciwko TEKNIQ, działającej w imieniu ENCO A/S — VVS

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 września 2013 r. — Ingeniørforeningen i Danmark, działające w imieniu Poula Landina, przeciwko TEKNIQ, działającej w imieniu ENCO A/S — VVS
   (Sprawa C-515/13)
   2013/C 359/06
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ingeniørforeningen i Danmark, działające w imieniu Poula Landina

      Strona pozwana: TEKNIQ, działająca w imieniu ENCO A/S — VVS

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni zawartego w art. 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) zakazu bezpośredniej dyskryminacji ze względu na wiek należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie utrzymywaniu przez państwo członkowskie stanu prawnego, zgodnie z którym pracodawca, po wypowiedzeniu umowy o pracę pracownikowi, który był nieprzerwanie zatrudniony w tym samym przedsiębiorstwie przez okres 12, 15 lub 18 lat, musi po rozwiązaniu stosunku pracy z tym pracownikiem wypłacić mu odprawę w wysokości odpowiednio jednego, dwóch lub trzech miesięcznych wynagrodzeń, lecz odprawa ta nie przysługuje, gdy w chwili rozwiązania stosunku pracy pracownik ma możliwość otrzymywania krajowej emerytury podstawowej?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Sprawa T-133/08: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2008 r. — Schräder przeciwko CPVO — Jørn Hansson (Lemon Symphony)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/31

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2008 r. — Schräder przeciwko CPVO — Jørn Hansson (Lemon Symphony)
   (Sprawa T-133/08)
   (2008/C 142/57)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Leidereiter i W.A. Schmidt)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jørn Hansson (Søndersø, Dania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa A 007/2007) i stwierdzenie nieważności dostosowania opisu odmiany odnoszącego się do odmiany Lemon Symphony;

               —

               posiłkowo stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa A 007/2007);

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Przedmiot wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, którego dotyczy wniosek: Lemon Symphony

      Posiadacz wspólnotowego prawa do odmiany rośliny: Jørn Hansson

      Zaskarżona do Izby Odwoławczej decyzja Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin: Dostosowanie opisu odmiany na podstawie art. 87 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 (1)

      Wnoszący odwołanie do Izby Odwoławczej: Skarżący

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 59 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1239/95 (2), ponieważ skarżący nie został prawidłowo wezwany na rozprawę;

               —

               naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 2100/94, ponieważ skarżący nie miał możliwości ustosunkowania się ustnie lub na piśmie co do braku legitymacji czynnej;

               —

               naruszenie art. 71 ust. 1 w związku z art. 68 rozporządzenia nr 2100/94, ponieważ zaskarżona przed Izbą Odwoławczą decyzja dotyczyła skarżącego bezpośrednio i indywidualnie;

               —

               naruszenie art. 73 rozporządzenia nr 2100/94 i art. 230 WE, ponieważ zostało naruszone przysługujące skarżącemu prawo do sądowej kontroli działań Urzędu;

               —

               naruszenie art. 48 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na stronniczość jednego z członków Izby Odwoławczej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin (Dz.U. L 121, str. 37).


title: Sprawa C-247/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2016 r. – Heike Schottelius/Falk Seifert

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2016 r. – Heike Schottelius/Falk Seifert
   (Sprawa C-247/16)
   (2016/C 279/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hannover.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Heike Schottelius.

      Strona pozwana: Falk Seifert.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy z art. 3 ust. 5 tiret drugie dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (1) należy wywodzić zasadę europejskiego prawa ochrony konsumentów, w myśl której w przypadków wszelkich umów dotyczących dóbr konsumpcyjnych, zawieranych pomiędzy konsumentami i podmiotami niebędącymi konsumentami, dla podniesienia wtórnych roszczeń z tytułu rękojmi wystarczy by zobowiązany z tytułu rękojmi podmiot niebędący konsumentem nie naprawił szkody w rozsądnym terminie, co nie wymaga wyraźnego wyznaczenia terminu na usunięcie wady, a odnośne przepisy prawa krajowego należy interpretować w stosowny sposób, dla przykładu również w przypadku umowy o dzieło dotyczącej dobra konsumpcyjnego, i w związku z tym należy w danym wypadku dokonać ich wykładni zawężającej?

      (1)  Dz.U. L 171, s. 12.


title: Sprawa C-569/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Internetportal und Marketing GmbH przeciwko Richardowi Schlichtowi (Internet — Domeny najwyższego poziomu.eu — Rozporządzenie (WE) nr 874/2004 — Nazwy domen — Rejestracja etapowa — Specjalne znaki — Rejestracje o charakterze spekulacyjnym i stanowiące nadużycie — Pojęcie złej wiary)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Internetportal und Marketing GmbH przeciwko Richardowi Schlichtowi
   (Sprawa C-569/08) (1)

   (Internet - Domeny najwyższego poziomu.eu - Rozporządzenie (WE) nr 874/2004 - Nazwy domen - Rejestracja etapowa - Specjalne znaki - Rejestracje o charakterze spekulacyjnym i stanowiące nadużycie - Pojęcie złej wiary)
   2010/C 209/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Internetportal und Marketing GmbH

      Strona pozwana: Richard Schlicht

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof (Austria) — Wykładnia art. 21 ust. 1 lit. a) i b), ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiającego reguły porządku publicznego dotyczące wprowadzenia w życie i funkcji domeny najwyższego poziomu.eu oraz zasady regulujące rejestrację (Dz.U. L 162, s. 40) — Rejestracje o charakterze spekulacyjnym i stanowiące nadużycie — Pojęcia „prawo lub uzasadniony interes” i „zła wiara” — Rejestracja domeny dokonana na rzecz właściciela krajowego znaku towarowego uzyskanego wyłącznie w celu umożliwienia dokonania tej rejestracji w ramach pierwszego etapu rejestracji etapowej — Domena istotnie odbiegająca od znaku towarowego, który służył jako podstawa rejestracji, w wyniku usunięcia specjalnych znaków „&” — Znak towarowy „&R&E&I&F&E&N&”

      Sentencja

               1)

               Artykuł 21 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiającego reguły porządku publicznego dotyczące wprowadzenia w życie i funkcji domeny najwyższego poziomu.eu oraz zasady regulujące rejestrację powinien być interpretowany w ten sposób, że o istnieniu złej wiary świadczyć mogą również okoliczności inne niż te, które wyliczono w lit. a)–c) tego przepisu.

               2)

               W celu ustalenia, czy dopuszczono się działania w złej wierze w rozumieniu art. 21 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 874/2004 w związku z ust. 3 tego artykułu, sąd krajowy zobowiązany jest uwzględnić wszelkie czynniki istotne w danym przypadku, a w szczególności okoliczności, w których została dokonana rejestracja znaku towarowego oraz okoliczności, w których zarejestrowano nazwę domeny najwyższego poziomu.eu.
               Spośród okoliczności, w których została dokonana rejestracja znaku towarowego, sąd krajowy winien uwzględnić w szczególności:

                           —

                           zamiar nieposługiwania się tym znakiem na rynku, w odniesieniu do którego ubiegano się o ochronę,

                           —

                           wygląd znaku towarowego,

                           —

                           fakt zarejestrowania znacznej liczby innych znaków towarowych odpowiadających oznaczeniom rodzajowym, oraz

                           —

                           fakt zarejestrowania znaku tuż przed rozpoczęciem rejestracji etapowej nazw domen najwyższego poziomu.eu.

                     Spośród okoliczności, w których zarejestrowano nazwę domeny najwyższego poziomu.eu, sąd krajowy winien uwzględnić w szczególności:

                           —

                           okoliczność wykorzystania znaków specjalnych lub znaków przestankowych noszącego znamiona nadużycia w rozumieniu art. 11 rozporządzenia nr 874/2004, w celu zastosowania zapisanych w tym artykule zasad transkrypcji,

                           —

                           okoliczność dokonania rejestracji w trakcie pierwszego etapu przewidzianej w tym rozporządzeniu rejestracji etapowej, na podstawie znaku towarowego nabytego w okolicznościach takich jak zaistniałe w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, oraz

                           —

                           okoliczność złożenia dużej liczby wniosków o rejestrację nazw domen odpowiadających nazwom rodzajowym.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-297/08: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2008 r. — Mepos Electronics Ltd przeciwko OHIM

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/20

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2008 r. — Mepos Electronics Ltd przeciwko OHIM
   (Sprawa T-297/08)
   (2008/C 247/39)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Mepos Electronics Ltd (Kaohsiung, Tajwan) (przedstawiciel: M. Wirtz, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 maja 2008 r. w sprawie R 437/2008-2;

               —

               uwzględnienie wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „MEPOS” dla towarów z klasy 9 (zgłoszenie nr 5 770 383)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 36, art. 77 lit a) i art. 79 rozporządzenia Rady nr 40/94 jak również art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka oraz art. 6 ust. 2 traktatu o Unii Europejskiej, jako że Izba Odwoławcza mylnie uznała, że ekspert przestrzegał właściwych reguł postępowania przy rozpatrywaniu wniosku; naruszenie art. 78 rozporządzenia Rady nr 40/94, z uwagi na to, że Izba Odwoławcza podjęła nieprawidłową decyzję nie uwzględniając wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego z powodu niedotrzymania terminu do wniesienia odwołania.


title: Sprawa T-206/16: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. – Bodegas Verdúguez/EUIPO (TRES TOROS 3)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/35

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. – Bodegas Verdúguez/EUIPO (TRES TOROS 3)
   (Sprawa T-206/16)
   (2016/C 251/41)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bodegas Verdúguez, SL (Villanueva de Alcardete, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. García Domínguez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „TRES TOROS 3” – zgłoszenie nr 12 796 926

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie R 407/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uwzględnienie skargi na zaskarżoną decyzję, stwierdzenie nieważności tej decyzji i w jej miejsce wydanie innego rozstrzygnięcia, stwierdzającego, że:

                           1)

                           do zgłoszonego znaku towarowego nie ma zastosowania zakaz z art. 7 ust. 1 lit. j);

                           2)

                           subsydiarnie – i wyłącznie w razie stwierdzenia przez Sąd, że zakaz z art. 7 ust. 1 lit. j) stosuje się do zgłoszonego znaku towarowego – orzeczenie, że powinien on być stosowany jedynie do towarów „wina” i utrzymanie tego zakazu wyłącznie do tych towarów oraz przywrócenie ważności zgłoszonego znaku dla pozostałych towarów z klasy 33 wskazanych w zgłoszeniu

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w stosownym przypadku ze zwrotem opłaty za odwołanie uiszczonej przez skarżącą na rzecz EUIPO

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-824/14: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Eveready Battery Company/OHIM – Hussain i inni (POWER EDGE)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/45

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Eveready Battery Company/OHIM – Hussain i inni (POWER EDGE)
   (Sprawa T-824/14)
   (2015/C 065/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eveready Battery Company, Inc. (St. Louis, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Imran Hussain i inni (Leeds, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Power Edge” – Zgłoszenie do rejestracji nr 9 108 705

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2014 r. w sprawie R 38/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-265/08: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji (EFRR — Obniżenie pomocy finansowej — Program operacyjny należący do celu nr 1 (1994-1999), obejmujący kraj związkowy Turyngię (Niemcy))

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/17

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji
      (Sprawa T-265/08) (1)

      (EFRR - Obniżenie pomocy finansowej - Program operacyjny należący do celu nr 1 (1994-1999), obejmujący kraj związkowy Turyngię (Niemcy))
      (2012/C 331/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, T. Henze, C. Blaschke i K. Petersen, pełnomocnicy, których wspierał U. Karpenstein, Rechtstanwalt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i B. Conte, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo J. M. Rodríguez Cárcamo, następine N. Díaz Abad i J. M. Rodríguez Cárcamo, wreszcie A. Rubio González, abogados del Estado); Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i N. Rouam, pełnomocnicy); Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, Y. de Vries, B. Koopman, M. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 1690 z dnia 30 kwietnia 2008 r., wersja ostateczna, dotyczącej zmniejszenia kwoty pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej początkowo na rzecz programu operacyjnego w regionie celu 1 — kraju związkowym Turyngii w Republice Federalnej Niemiec (1994–1999), zgodnie z decyzją Komisji nr C (94) 1939/5 z dnia 5 sierpnia 1994 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska oraz Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa T-344/09: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2009 r. — Hearst Communications przeciwko OHIM — Vida Estética (COSMOBELLEZA)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/34

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2009 r. — Hearst Communications przeciwko OHIM — Vida Estética (COSMOBELLEZA)
   (Sprawa T-344/09)
   2009/C 256/61
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hearst Communications, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vida Estética, S.L. (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie R 770/2007-2; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Vida Estética, S.L.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „COSMOBELLEZA” dla towarów i usług z klas 35 i 41

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Francji znak towarowy „COSMOPOLITAN” dla towarów z klasy 16; międzynarodowy znak towarowy „COSMO TEST” dla towarów i usług z klas 25, 38 i 41; zarejestrowany w Portugalii znak towarowy „COSMO” dla usług z klasy 41; międzynarodowy znak towarowy „COSMOPOLITAN TELEVISION” dla towarów i usług z klas 38 i 41; międzynarodowy znak towarowy „COSMOPOLITAN” dla usług z klas 35 i 39; zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie znak towarowy „COSMOPOLITAN” dla usług z klas 35 i 39; zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie graficzny znak towarowy „COSMOPOLITAN SHOW” dla usług z klas 35 i 41; zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie znak towarowy „COSMO” dla usług z klas 35 i 41; zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie znak towarowy „COSMOPOLITAN TELEVISION” dla usług z klas 38 i 41; zarejestrowany w Irlandii znak towarowy „COSMOPOLITAN TELEVISION” dla usług z klas 38 i 41; znaki towarowe cieszące się renomą „COSMO” i „COSMOPOLITAN” we wszystkich państwach członkowskich dla towarów i usług z klas 16, 28 i 41; niezrejestrowane znaki towarowe „COSMO” i „COSMOPOLITAN” używane we wszystkich państwach członkowskich dla towarów i usług z klas 16, 28 i 41, a także nazwy handlowe „COSMO” i „COSMOPOLITAN” używane we wszystkich państwach członkowskich dla towarów i usług z tych samych klas.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że sporne znaki towarowe nie są podobne, że rozpatrywane towary i usługi nie są podobne i tym samym w przypadku spornych znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-731/15: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2015 r. – Klyuyev/Rada

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/34

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2015 r. – Klyuyev/Rada
   (Sprawa T-731/15)
   (2016/C 068/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sergiy Klyuyev (Donieck, Ukraina) (przedstawiciele: R. Gherson, Solicitor, B. Kennelly, Barrister, oraz T. Garner, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/1781 z dnia 5 października 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/1777 w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do skarżącego oraz

               —

               nakazanie stronie pozwanej pokrycia kosztów postepowania poniesionych przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, że Rada nie określiła właściwej podstawy prawnej. Artykuł 29 TUE nie stanowił właściwej podstawy prawnej dla zaskarżonej decyzji, ponieważ w skardze wniesionej przeciwko skarżącemu nie został on zidentyfikowany jako osoba, która naruszyła zasadę praworządności lub prawa człowieka na Ukrainie (w rozumieniu art. 21 ust. 2 i art. 23 TUE). Ponieważ decyzja była nieważna, Rada nie mogła oprzeć się na art. 215 ust. 2 TFUE w celu przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia. W momencie nałożenia środków ograniczających skarżący nie był oskarżony w ramach postępowania sądowego o to, że jego działalność zagraża naruszeniem zasady praworządności lub praw człowieka na Ukrainie. Środki ograniczające w rzeczywistości wspierają naruszenie zasady praworządności przez organy ukraińskie w ramach traktowania przez te organy skarżącego.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżący twierdzi, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, że skarżący spełnia kryteria umieszczenia go w wykazie. Zarzuty przedstawione Radzie przez urząd prokuratora generalnego były zbyt ogólne i niepoparte żadnymi (a tym bardziej „konkretnymi”) dowodami pochodzącymi z jakiegokolwiek postępowania sądowego wszczętego przeciwko skarżącemu. Skarżący wskazał na błędy w uwagach przedstawionych przed nałożeniem środków ograniczających i fakt, że Rada nie uzyskała odpowiedzi i koniecznych dowodów od organów ukraińskich. Rada popełniła błąd, dopuszczając te uwagi i zakładając bezwzględnie ich prawidłowość, chociażby ze względu na brak postepowania sądowego na Ukrainie, które spełniałoby standardy europejskie.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżący podnosi, że Rada naruszyła prawo skarżącego do obrony i jego prawo do skutecznej ochrony sądowej. W ramach ponownego przydzielenia sprawy na Radzie ciąży wzmocniony obowiązek uzyskania pełnych informacji od organów skarżących i dostarczenia tych informacji wskazanej osobie. W tym przypadku ten obowiązek nie został wypełniony.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący twierdzi, że Rada nie dostarczyła mu wystarczającego uzasadnienia umieszczenia jego nazwiska w wykazie. Podane uzasadnienie było niewystarczająco szczegółowe i precyzyjne.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżący podnosi, że Rada poważnie naruszyła jego podstawowe prawa: prawo własności i prawo do reputacji. Środki ograniczające zostały nałożone bez zapewnienia właściwych gwarancji, które umożliwiłyby skarżącemu skuteczne bronienie swego stanowisko przed Radą. Środki ograniczające nie zostały ograniczone do żadnych konkretnych składników majątku, które zostały uznane za przedmiot sprzeniewierzenia środków publicznych, ani nawet do wysokości środków, które zostały uznane za sprzeniewierzone.

               6.

               Zarzut szósty, w którym skarżący twierdzi, że o ile Rada słuszne uważa, że kryteria wskazania mogą być rozszerzone na wszelkie dochodzenia niepowiązane z postępowaniem sądowym, o tyle kryteria te są nieproporcjonalne i niezgodne z prawem.


title: Sprawa T-556/10: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2010 r. — Novatex przeciwko Radzie

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/55

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2010 r. — Novatex przeciwko Radzie
   (Sprawa T-556/10)
   ()
   2011/C 30/97
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novatex Ltd, Karaczi, Pakistan (przedstawiciel: B. Servais, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 857/2010 z dnia 27 września 2010 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich (1),

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi, skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca zarzuca Radzie naruszenie art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009 (2) poprzez błędne stwierdzenie, że ostateczny system podatkowy (FTR) jest schematem, który prowadzi do umorzenia należności rządowych, a zatem stanowi wkład finansowy i prowadzi do udzielenia korzyści skarżącej. Skarżąca podnosi, że:

               —

               ostateczny system podatkowy nie może zostać uznany za wkład finansowy na podstawie art. 3 ust. 1 lit. a) pkt ii) rozporządzenia Rady (WE) No 597/2009, w związku ze znajdującymi zastosowanie przepisami porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych i ich wykładnią dokonaną w sporach przed WTO,

               —

               sporne rozporządzenie narusza art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 597/2009, interpretowany w świetle mających zastosowanie przepisów porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, poprzez stwierdzenie, że ostateczny system podatkowy stanowi korzyść udzieloną skarżącej.

         Po drugie skarżąca zarzuca Radzie naruszenie:

               —

               art. 3 ust. 2 I art. 6 lit. b) rozporządzenia Rady nr 597/2009 interpretowanego zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, przez wykorzystanie mającej zastosowanie w okresie dochodzenia stawki oprocentowania komercyjnego wskazanej na stronie internetowej State Bank of Pakistan, zamiast stawki oprocentowania komercyjnego stosowanej w czasie, gdy skarżąca zawarła umowę pożyczki;

               —

               art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 597/2009 interpretowany zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, przez zastosowanie nieprawidłowego wskaźnika, a mianowicie obrotu w eksporcie, podczas gdy prawidłowym wskaźnikiem był obrót.

      (1)  Dz.U. 2010 L 254, s. 10.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 188, s. 93).


title: Sprawa T-13/09: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Storck przeciwko OHIM (Kształt myszki z czekolady) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt myszki z czekolady — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Prawo do obrony)

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/11

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Storck przeciwko OHIM (Kształt myszki z czekolady)
   (Sprawa T-13/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt myszki z czekolady - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Prawo do obrony)
   2011/C 46/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: August Storck KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, T. Melchert i I. Rohr)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: początkowo G. Schneider, następnie G. Schneider i R. Manea, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 listopada 2008 r. (sprawa R 185/2006-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt myszki z czekolady jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               August Storck KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-396/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 15 lipca 2016 r. – T-2 družba za ustvarjanje, razvoj in trženje elektronskih komunikacij in opreme d.o.o. (obecnie w upadłości)/Republika Słowenii

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/42

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 15 lipca 2016 r. – T-2 družba za ustvarjanje, razvoj in trženje elektronskih komunikacij in opreme d.o.o. (obecnie w upadłości)/Republika Słowenii
   (Sprawa C-396/16)
   (2016/C 335/57)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: T-2 družba za ustvarjanje, razvoj in trženje elektronskih komunikacij in opreme d.o.o. (obecnie w upadłości)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy obniżenie zobowiązań na mocy prawomocnie zatwierdzonego układu z wierzycielami, o którym mowa w postępowaniu głównym, należy uznać za zmianę czynników uwzględnionych przy określaniu kwoty odliczenia VAT naliczonego w rozumieniu art. 185 ust. 1 dyrektywy VAT (1), czy też za inną sytuację, w której odliczenie jest niższe lub wyższe od tego, do którego podatnik jest uprawniony, w rozumieniu art. 184 dyrektywy VAT?

               2)

               Czy obniżenie zobowiązań na mocy prawomocnie zatwierdzonego układu z wierzycielami, o którym mowa w postępowaniu głównym, należy uznać za (częściowy) brak zapłaty za transakcję w rozumieniu art. 185 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy VAT?

               3)

               Czy państwo członkowskie, biorąc pod uwagę wymogi jasności i pewności prawa nałożone przez ustawodawcę Unii i przepis art. 186 dyrektywy VAT, aby mogło domagać się korekty odliczenia w sytuacji całościowego lub częściowego braku zapłaty za transakcję, na co zezwala art. 185 ust. 2 akapit drugi tej dyrektywy, powinno szczegółowo uregulować w ustawodawstwie krajowym sytuacje braku zapłaty lub włączyć w nie również prawomocnie zatwierdzony układ z wierzycielami (jeżeli mieści się on w zakresie pojęcia transakcji niezapłaconej)?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-239/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin — Niemcy) — Seydaland Vereinigte Agrarbetriebe GmbH & Co. KG przeciwko BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH (Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez Republikę Federalną Niemiec na zakup gruntów — Program prywatyzacji gruntów i restrukturyzacji rolnictwa w nowych landach niemieckich)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin — Niemcy) — Seydaland Vereinigte Agrarbetriebe GmbH & Co. KG przeciwko BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH
   (Sprawa C-239/09) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez Republikę Federalną Niemiec na zakup gruntów - Program prywatyzacji gruntów i restrukturyzacji rolnictwa w nowych landach niemieckich)
   2011/C 55/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Berlin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Seydaland Vereinigte Agrarbetriebe GmbH & Co. K

      Strona pozwana: BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Berlin — Wykładnia art. 87 WE — Pomoc państwa — Prywatyzacja gruntów w nowych landach niemieckich — Nabycie gruntów za cenę ustaloną zgodnie z przepisem krajowym przewidującym oszacowanie wartości rynkowej gruntów na podstawie kryteriów regionalnych, która to cena jest niższa od ich rzeczywistej wartości handlowej

      Sentencja

   Artykuł 87 WE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu regulacji krajowej przewidującej metody obliczeniowe do określenia wartości gruntów do użytku rolnego i leśnego wystawionych na sprzedaż przez władze publiczne w ramach planu prywatyzacji takie jak metody ustanowione w § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie nabywania gruntów (Flächenerwerbsverordnung) z dnia 20 grudnia 1995 r., o ile metody te przewidują aktualizację cen w przypadkach ich znacznego wzrostu, w taki sposób że cena faktycznie zapłacona przez kupującego będzie jak najbliższa wartości rynkowej tych gruntów.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-591/08: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług informatycznych — Sklasyfikowanie oferenta na drugim miejscy w procedurze kaskadowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Podstawy wykluczenia z postępowania przetargowego — Konflikt interesu — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Równość traktowania — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/28

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-591/08) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług informatycznych - Sklasyfikowanie oferenta na drugim miejscy w procedurze kaskadowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Podstawy wykluczenia z postępowania przetargowego - Konflikt interesu - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Równość traktowania - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2012/C 366/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i P. Katsimani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Simon i E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Wytincka, następnie E. Manhaeve, wspierany przez adwokatów P. Wytincka i B. Hoorelbeke’a)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 17 października 2008 r. w sprawie sklasyfikowania skarżącej, w związku ze złożonymi przez nią ofertami w przetargu zatytułowanym „Technologie informatyczne w dziedzinie statystyki”, dotyczącym usług w zakresie doradztwa i rozwoju formatów wymiany danych i metadanych statystycznych (SDMX) (Dz.U. 2008/S 120-159017), na drugim miejscu wśród wykonawców w kaskadzie dla części nr 2 i 3, a także wszystkich późniejszych związanych z tym decyzji, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia innym oferentom, sklasyfikowanym na pierwszym miejscu w kaskadzie dla tych części, a po drugie, wniosek o odszkodowanie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-162/05: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Dirka Grijseelsa i Anę Lopez Garcíę przeciwko Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/27

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Dirka Grijseelsa i Anę Lopez Garcíę przeciwko Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu
   (Sprawa T-162/05)
   (2005/C 171/45)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 18 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Dirka Grijseelsa, zamieszkałego w Ternat (Belgia) oraz Any Lopez Garcíi, zamieszkałej w Brukseli, reprezentowanych przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżących na urzędników Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim ustalają ich grupy zaszeregowania na podstawie art. 12 załącznika XIII regulaminu pracowniczego,

               —

               obciążenie Komitetu Ekonomiczno-Społecznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podnoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami w sprawach T-130/05 i T-160/05 oraz podobne do zarzutów i głównych argumentów w sprawie T-58/05.


title: Sprawa C-61/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Mechanizm monitorowania emisji gazów cieplarnianych — Wykonanie Protokołu z Kioto)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/11

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-61/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Mechanizm monitorowania emisji gazów cieplarnianych - Wykonanie Protokołu z Kioto)
   (2007/C 211/19)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Brak przekazania do wiadomości Komisji w wyznaczonym terminie sprawozdania zawierającego informacje wymagane art. 3 ust. 2 decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto - Informacje dotyczące krajowych przewidywań w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz środków, które je ograniczają lub redukują
   Sentencja

               1)

               Nie przekazując do wiadomości Komisji informacji wymaganych mocą art. 3 ust. 2 decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom państwa członkowskiego, które na nim ciążą mocą tego przepisu.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-114/11: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2012 r. — Giordano przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Rybołówstwo — Ochrona zasobów połowowych — Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego — Środki nadzwyczajne zakazujące połowów statkom rybackim do połowów okrężnicą — Niezgodne z prawem zachowanie — Związek przyczynowy)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/19

         Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2012 r. — Giordano przeciwko Komisji
   (Sprawa T-114/11) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Rybołówstwo - Ochrona zasobów połowowych - Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego - Środki nadzwyczajne zakazujące połowów statkom rybackim do połowów okrężnicą - Niezgodne z prawem zachowanie - Związek przyczynowy)
   2012/C 399/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-François Giordano (Sète, Francja) (przedstawiciele: adwokaci D. Rigeade i J. Jeanjean)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody rzekomo poniesionej w następstwie przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jean-François Giordano zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa T-150/11: Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — Gobierno de Aragón i in. przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Decyzja w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla — Stwierdzenie częściowej nieważności — Nierozerwalność — Niedopuszczalność)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/30

         Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — Gobierno de Aragón i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-150/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Decyzja w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla - Stwierdzenie częściowej nieważności - Nierozerwalność - Niedopuszczalność)
   2014/C 45/48
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gobierno de Aragón (Hiszpania), Principado de Asturias (Hiszpania) i Junta de Castilla y León (Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Fernández Vicién, I. Moreno-Tapia Rivas, E. Echeverría Álvarez i M. López Garrido)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: A. Lo Monaco i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, L. Flynn i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Rady 2010/787/UE z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla (Dz.U. L 336, s. 24).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Gobierno de Aragón (Hiszpania), Principado de Asturias (Hiszpania) i Junta de Castilla y León (Hiszpania) pokrywają poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa C-525/09: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/21

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-525/09)
   2010/C 51/32
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marghelis i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 200/21/WE (1) z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniająca dyrektywę 2004/35/WE, a w każdym razie poprzez brak poinformowania o nich Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 25 ww. dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 102, s. 15.


title: Sprawa C-219/06: Skarga wniesiona w dniu  12 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/19

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-219/06)
   (2006/C 165/35)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że niepodejmując środków, które zapewniają wykonanie wyroku wydanego przez Trybunał w dniu 30 września 2004 r. w sprawie C-481/03 (1), dotyczącego braku powiadomienia o środkach wprowadzających dyrektywy 2001/12WE (2) i 2001/13/WE (3), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw oraz na mocy art. 228 ust. 1 WE;

               —

               nakazanie Wielkiemu Księstwu Luksemburga zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej wynoszącej 4.800 EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-481/03 w zakresie dotyczącym dyrektywy 2001/12/WE, jak również okresowej kary pieniężnej wynoszącej 4.800 EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-481/03 w zakresie dotyczącym dyrektywy 2001/13/WE, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku w sprawie C-481/03;

               —

               nakazanie Wielkiemu Księstwu Luksemburga zapłaty na rzecz Komisji ryczałtu w kwocie będącej wynikiem przemnożenia kwoty dziennej wynoszącej 1.000 EUR przez liczbę dni utrzymywania się naruszenia począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-481/03 do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, w zakresie dotyczącym dyrektywy 2001/12/WE, a także zapłaty takiej samej kwoty w zakresie dotyczącym dyrektywy 2001/12/WE;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Służby Komisji nie zostały powiadomione o jakimkolwiek przepisie przyjętym przez Wielkie Księstwo Luksemburga w następstwie wydania przez Trybunał wyroku w sprawie C-481/03.

      (1)  Nieopublikowany.

      (2)  Dyrektywa 2001/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 75, str. 1).

      (3)  Dyrektywa 2001/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym (Dz.U. L 75, str. 26).


title: Sprawa T-395/06: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/32

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-395/06)
   (2007/C 42/56)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, z dnia 4 października 2006 r. nr 9433 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. Program DOCUP Piemonte (nr CCI 2000 IT 162 DO 007);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, z dnia 14 listopada 2006 r. nr 10841 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej poświadczenia i zgłoszenia wydatków pośrednich i wniosku o płatność. DOCUP Veneto cel 2 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 162 DO 005);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, z dnia 14 listopada 2006 r. nr 10853 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. RPO Puglia (nr CCI 1999 IT 161 PO 009);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, z dnia 15 listopada 2006 r. nr 10929 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. Program DOCUP Toscana cel 2 (nr CCI 2000 IT 162 DO 001);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, z dnia 15 listopada 2006 r. nr 10930 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. RPO Campania 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 161 PO 007);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, z dnia 17 listopada 2006 r. nr 11019 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. RPO Sardegna 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 161 PO 010);

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkich aktów związanych z tymi notami, lub na podstawie których zostały one wydane i w konsekwencji obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do przywołanych w sprawie T-345/04 Włochy przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004 r., str. 55.


               14.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 40/15

         Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Sąd Okręgowy w Follo (Follo tingrett) w dniu 24 października 2007 r. w związku ze sprawą L'Oréal Norge AS przeciwko Per Aarskog AS i in.
   (Sprawa E-9/07)
   (2008/C 40/06)
   W dniu 31 października 2007 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 24 października 2007 r., złożony do Trybunału EFTA przez Sąd Okręgowy w Follo (Follo tingrett), o wydanie, w związku ze sprawą L'Oréal Norge AS przeciwko Per Aarskog AS i in., opinii doradczej w sprawie następujących kwestii:

               1)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 89/104/EWG należy rozumieć w taki sposób, że właściciel znaku towarowego ma prawo uniemożliwić przywóz z krajów trzecich spoza obszaru EOG, jeżeli przywóz taki odbywa się bez zgody właściciela znaku towarowego?

               2)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 89/104/EWG należy rozumieć w taki sposób, że międzynarodowe wyczerpanie praw jest dopuszczalne?