title: Sprawa C-251/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 26 marca 2015 r. w sprawie T-596/13 Emsibeth SpA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 26 maja 2015 r. przez Emsibeth SpA

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 26 marca 2015 r. w sprawie T-596/13 Emsibeth SpA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 26 maja 2015 r. przez Emsibeth SpA
   (Sprawa C-251/15 P)
   (2015/C 311/21)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Emsibeth SpA (przedstawiciel: adwokat A. Arpaia)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku (wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 marca 2015 r., sprawa T-596/13),

               —

               wydanie orzeczenia co do istoty sprawy,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym poniesionymi w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca podnosi naruszenie lub błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1). W szczególności, wydaje się, że w omawianym wyroku brak jest spójności w odniesieniu do kryteriów, w świetle których Sąd dokonywał oceny pojęć: i) właściwego kręgu odbiorców, tożsamości czy podobieństwa; ii) towarów i iii) znaków towarowych, a także iv) istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do obu znaków towarowych.

               i)

               W zaskarżonym wyroku Sądu brak jest spójności, ponieważ, mimo tego, że przeciętny konsument – zdefiniowany jako właściwy krąg odbiorców– został scharakteryzowany jako osoba „właściwie poinformowana oraz dostatecznie uważna i rozsądna”, to jednak, w sytuacji, gdy chodzi o dokonanie konkretnej oceny faktycznych możliwości tego konsumenta w zakresie rozróżnienia dwóch w sposób oczywisty różnych znaków towarowych, Sad uznaje go za podmiot całkowicie powierzchowny i niezdolny do przeprowadzenia niezależnych ocen o niewielkim stopniu trudności.

               ii)

               Zaskarżony wyrok narusza orzecznictwo wspólnotowe, zgodnie z którym w celu dokonania oceny podobieństwa towarów, należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne cechy odnoszące się do tych towarów, w tym ich charakter, przeznaczenie, wykorzystanie, ich konkurencyjny lub uzupełniający charakter, a także kanały dystrybucji. Sąd w rzeczywistości nie uwzględnił żadnego z tych czynników, wymienionych w poprzednim punkcie w ramach oceny danego przypadku, ograniczając się do uznania, że produkty do farbowania i odbarwiania włosów są „zawarte” w kosmetykach i że w rezultacie, towary te powinny zostać uznane za identyczne.

               iii)

               Wyrok Sądu jest dotknięty błędem w części, w której przy porównaniu słownego znaku towarowego ze złożonym znakiem towarowym nie przyznano odpowiedniej wagi elementom graficznym drugiego znaku towarowego, które nie występują w pierwszym, a które umożliwiają rozróżnienie obu oznaczeń, ponieważ Sąd ograniczył swą ocenę wyłącznie do porównania elementów słownych.
               Zaskarżony wyrok ponadto błędnie wyklucza z porównania pierwsze słowo wcześniejszego znaku towarowego (Mc) i nie uwzględnia tego, że ten prefiks, jeśli zostaje umieszczony przed nazwiskiem i z uwagi na jego szerokie wykorzystanie, jest powszechnie uznawany za nazwisko rodowe pochodzenia szkockiego i w rezultacie, jest wymawiane w języku angielskim przez cały właściwy krąg odbiorców a nie tylko przez jego anglosaską część.

               iv)

               Zaskarżony wyrok jest dotknięty błędem w zakresie, w jakim pomimo występowania wielu różnic pomiędzy porównywanymi znakami towarowymi, stwierdzono w nim istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-473/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 listopada 2009 r. — Apollo Group przeciwko OHMI (THINKING AHEAD) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego THINKING AHEAD — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 listopada 2009 r. — Apollo Group przeciwko OHMI (THINKING AHEAD)
   (Sprawa T-473/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego THINKING AHEAD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2010/C 11/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apollo Group, Inc. (Phoenix, Arizona, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Link i A. Jaeger-Lenz, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 sierpnia 2008 r. (sprawa R 728/2008-2) dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego THINKING AHEAD jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Apollo Group, Inc zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa T-456/11: Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — ICdA i in. przeciwko Komisji (REACH — Środki przejściowe dotyczące ograniczeń mających zastosowanie do wytwarzania, wprowadzania do obrotu i stosowania kadmu i jego związków — Załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 — Ograniczenia w stosowaniu barwników kadmowych w tworzywach sztucznych — Oczywisty błąd w ustaleniach — Ocena zagrożenia)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/12

         Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — ICdA i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-456/11) (1)

   (REACH - Środki przejściowe dotyczące ograniczeń mających zastosowanie do wytwarzania, wprowadzania do obrotu i stosowania kadmu i jego związków - Załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Ograniczenia w stosowaniu barwników kadmowych w tworzywach sztucznych - Oczywisty błąd w ustaleniach - Ocena zagrożenia)
   2013/C 377/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: International Cadmium Association (ICdA) (Bruksela, Belgia); Rockwood Pigments (UK) Ltd (Stoke-on-Trent, Zjednoczone Królestwo); i James M Brown Ltd (Stoke-on-Trent) (przedstawiciele: początkowo K. van Maldegem i R. Cana, adwokaci, a następnie R. Cana)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Oliver i E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez K. Sawyer, barrister, a następnie P. Oliver i E. Manhaeve)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Komisji (UE) nr 494/2011 z dnia 20 maja 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do załącznika XVII (kadm) (Dz.U. L 134, s. 2) w zakresie, w jakim wprowadza ono ograniczenia wykorzystywania kadmu w tworzywach sztucznych innych niż te, w stosunku do których owo stosowanie było ograniczone przed przyjęciem rozporządzenia nr 494/2011.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Komisji (UE) nr 494/2011 z dnia 20 maja 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do załącznika XVII (kadm) w zakresie, w jakim dotyczy ono stosowania oranżu selenosiarczku kadmu (nr CAS 1256-57-4), czerwieni selenosiarczku kadmu (nr CAS 58339-34-7) i siarczku cynkowo kadmowego (nr CAS 8048-07-5) w mieszaninach i wyrobach wytwarzanych z syntetycznych polimerów organicznych innych niż te, w stosunku do których owo stosowanie było ograniczone przed przyjęciem rozporządzenia nr 494/2011.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa 90 % kosztów własnych i 90 % kosztów poniesionych przez International Cadmium Association (ICdA), Rockwood Pigments (UK) Ltd i James M Brown Ltd.

               4)

               ICdA, Rockwood Pigments (UK) i James M Brown pokrywają 10 % kosztów własnych i 10 % kosztów poniesionych przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa T-105/13: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Ludwig Schokolade/OHIM – Immergut (TrinkFix) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TrinkFix — Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe Drinkfit — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/46

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Ludwig Schokolade/OHIM – Immergut (TrinkFix)
   (Sprawa T-105/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TrinkFix - Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe Drinkfit - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 046/57)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ludwig Schokolade GmbH & Co. KG (Bergisch Gladbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Fischer i A. Brodkorb)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Immergut GmbH & Co. KG (Elsdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Schoenen, V. Töbelmann i S. Frenz)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 grudnia 2012 r. (sprawa R 34/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Immergut GmbH & Co. KG a Ludwig Schokolade GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ludwig Schokolade GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa C-517/06: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/14

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-517/06)
   (2007/C 42/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Braun i E. Montaguti)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów prawnych i administracyjnych niezbędnych dla transpozycji w krajach związkowych Steiermark i Salzburg dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (1) lub nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 lipca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 345, str. 90.


title: Sprawa T-117/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Werkgroep Commerciële Jachthavens Zuidelijke Randmeren i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc udzielona przez władze niderlandzkie na rzecz portów rekreacyjnych niedziałających w celu osiągnięcia zysku — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/43

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Werkgroep Commerciële Jachthavens Zuidelijke Randmeren i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-117/04) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc udzielona przez władze niderlandzkie na rzecz portów rekreacyjnych niedziałających w celu osiągnięcia zysku - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność)
   (2006/C 294/91)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Vereniging Werkgroep Commerciële Jachthavens Zuidelijke Randmeren (Zeewolde, Niderlandy); Jachthaven Zijl Zeewolde BV (Zeewolde); Maatschappij tot exploitatie van onroerende goederen Wolderwijd II BV (Zeewolde); Jachthaven Strand-Horst BV (Ermelo, Niderlandy); Recreatiegebied Erkemederstrand vof (Zeewolde); Jachthaven- en Campingbedrijf Nieuwboer BV (Bunschoten-Spakenburg, Niderlandy oraz Jachthaven Naarden BV (Naarden, Niderlandy) (Przedstawiciele: adwokaci T. Ottervanger, A. Bijleveld i A. van den Oord)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. van Vliet, A. Bouquet i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (Przedstawiciele: H. Sevenster i M. de Grave, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/114/WE z dnia 29 października 2003 r. w sprawie pomocy udzielonej przez Niderlandy na rzecz portów rekreacyjnych niedziałających w celu osiągnięcia zysku (Dz.U. 2004, L 34, str. 63).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję. Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004


title: Sprawa C-15/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht w dniu 22 stycznia 2007 r. — 01081 Telecom AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht w dniu 22 stycznia 2007 r. — 01081 Telecom AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-15/07)
   (2007/C 69/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: 01081 Telecom AG.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.
   Pytania prejudycjalne
   Czy przejściowe utrzymanie w mocy obowiązującego poprzednio w prawie krajowym ustawowego wymogu ustalania cen wzajemnych połączeń na podstawie kosztów skutecznego świadczenia usług — mimo że nie jest to wymagane prawem wspólnotowym — jest zgodne z art. 27 zdanie pierwsze dyrektywy 2002/21/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) oraz z art. 7 dyrektywy 2002/19/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie)?

      (1)  Dz.U. L 108, str. 33.

      (2)  Dz.U. L 108, str. 7.


title: Sprawa C-623/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Société Geodis Calberson GE przeciwko Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer) (Rolnictwo — Pomoc żywnościowa — Rozporządzenie (WE) nr 111/1999 — Program dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej — Oferent wybrany w przetargu na przewóz wołowiny — Przyznanie właściwości — Klauzula arbitrażowa)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Société Geodis Calberson GE przeciwko Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)
   (Sprawa C-623/11) (1)

   (Rolnictwo - Pomoc żywnościowa - Rozporządzenie (WE) nr 111/1999 - Program dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej - Oferent wybrany w przetargu na przewóz wołowiny - Przyznanie właściwości - Klauzula arbitrażowa)
   2013/C 63/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Société Geodis Calberson GE

      Strona pozwana: Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État — Wykładnia art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 111/1999 z dnia 18 stycznia 1999 r. określającego ogólne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej (Dz.U. L 14, s. 3) — Przyznanie właściwości do orzekania w sporze między oferentem wybranym w przetargu na przewóz wołowiny a krajową agencją interwencyjną dotyczącym realizacji płatności oraz odszkodowania za poniesioną szkodę — Klauzula arbitrażowa

      Sentencja

   Artykuł 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 111/1999 z dnia 18 stycznia 1999 r. określającego ogólne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1125/1999 z dnia 28 maja 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej właściwość do orzekania w sporach dotyczących warunków, w których agencja interwencyjna wyznaczona do otrzymywania ofert składanych w przetargu na bezpłatną dostawę produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej dokonuje płatności należnej wybranemu oferentowi oraz zwolnienia zabezpieczenia dostawy ustanowionego przez tego oferenta na rzecz owej agencji, a w szczególności w przedmiocie skarg o odszkodowanie za szkodę wynikającą z uchybień popełnionych przez agencję interwencyjną przy realizacji tych działań.

      (1)  Dz.U. C 39 z 11.2.2012.


title: Sprawa F-111/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 marca 2013 r. — van der Aat i in. przeciwko Komisji. (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników — Artykuły 64, 65 i 65a regulaminu pracowniczego — Załącznik XI do regulaminu pracowniczego — Rozporządzenie (UE) nr 1239/2010 — Współczynniki korygujące — Urzędnicy zatrudnieni w Isprze)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/32

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 marca 2013 r. — van der Aat i in. przeciwko Komisji.
   (Sprawa F-111/11) (1)

   (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Artykuły 64, 65 i 65a regulaminu pracowniczego - Załącznik XI do regulaminu pracowniczego - Rozporządzenie (UE) nr 1239/2010 - Współczynniki korygujące - Urzędnicy zatrudnieni w Isprze)
   2013/C 147/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: van der Aat i in. (Besozzo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozliczenia wynagrodzenia skarżących za luty 2011 r. oraz rozliczeń za kolejne miesiące z zastosowaniem nowego współczynnika korygującego dla miasta Varese zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1239/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisje Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, występująca w charakterze interwenienta, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012, s. 27


title: Sprawa C-255/04: Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/12

         Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-255/04)
   (2004/C 217/24)
   Dnia 14 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Francuskiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez E. Traversa i A.-M. Rochaud - Joët, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.

               —

               Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że:

                           —

                           uzależniając udzielenie licencji dla biura pośrednictwa pracy dla artystów mających swe przedsiębiorstwo w innym Państwie Członkowskim, od spełnienia kryterium zainteresowania działalnością biura ze względu na potrzeby artystów w zakresie zatrudnienia,

                           —

                           narzucając domniemanie odnoszące się do systemu płac stosowane wobec artysty uznanego za usługodawcę mającego swe przedsiębiorstwo w jego Państwie Członkowskim pochodzenia, gdzie zazwyczaj świadczy analogiczne usługi,

               —

               Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom nałożonym na nią przez art. 43 i 49 WE, oraz o obciążenie Republiki Francuskiej kosztami.

         Zarzuty prawne i główne argumenty:
   System udzielania licencji usługodawcom mającym swe przedsiębiorstwo w innym Państwie Członkowskim, a nieposiadającym licencji wydanej na podobnych warunkach w ich Państwie pochodzenia, polega na całkowicie mechanicznym zastosowaniu tego samego systemu, który obowiązuje usługodawców mających swe przedsiębiorstwo we Francji i zupełnie nie uwzględnia dowodów i gwarancji już przedstawionych w kraju pochodzenia. Narzucenie francuskiego systemu udzielania licencji na tych warunkach wychodzi poza to, co jest niezbędne dla ochrony interesów przedmiotowych artystów. Z drugiej strony, kryterium zainteresowania działalnością biura ze względu na potrzeby artystów w zakresie zatrudnienia pozostawia ministrowi pracy, odpowiedzialnemu za udzielenie bądź cofnięcie licencji, całkowitą swobodę w podjęciu decyzji o wyłączeniu z rynku usługodawcy zagranicznego z powodu istnienia we Francji wystarczającej liczby francuskich licencjonowanych biur pośrednictwa pracy.
   Jeśli chodzi o domniemanie odnoszące się do systemu płac stosowane wobec artysty uznanego jako usługodawca w jego Państwie Członkowskim pochodzenia, gdzie zazwyczaj świadczy on analogiczne usługi, to ogranicza ono swobodny przepływ usług w takim stopniu, w jakim może ono uniemożliwić bądź utrudnić działalność usługodawcy w innym Państwie Członkowskim, gdzie świadczy on analogiczne usługi zgodnie z prawem, a także wychodzi poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia podstawowych celów przyjętego domniemania. Ponadto obalenie tego domniemania jest bardzo trudne, a wywiera ono skutki nie tylko w obszarze zabezpieczenia społecznego, ale także urlopów płatnych i dodatkowych ubezpieczeń emerytalnych. Chociaż domniemanie jest stosowane w ten sam sposób wobec artystów francuskich i artystów pochodzących z innych Państw Członkowskich, stanowi ono ograniczenie, które w sposób nieproporcjonalny w stosunku do zamierzonego celu utrudnia lub czyni mniej atrakcyjną działalność artystów mających przedsiębiorstwo w Państwie Członkowskim, gdzie zazwyczaj świadczą analogiczne usługi.


title: Sprawa C-547/11: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/6

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-547/11)
   2012/C 13/13
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału

               —

               o stwierdzenie, że

                           —

                           nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych w celu odzyskania pomocy państwa uznanej za niezgodną z prawem oraz ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (zwaną dalej: „decyzją 2006/323”), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 i 6 tej decyzji oraz na mocy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także, że

                           —

                           nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych w celu odzyskania pomocy państwa uznanej za niezgodną z prawem oraz ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2007/375/WE z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w Gardanne, w regionie Shannon oraz na Sardynii wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (zwaną dalej: „decyzją 2007/375”), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 i 6 tej decyzji oraz na mocy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin wykonania decyzji 2006/323 upłynął w dniu 8 lutego 2006 r. Termin wykonania decyzji 2007/375 upłynął w dniu 8 czerwca 2007 r.
   Do chwili obecnej Republika Włoska nadal nie przystąpiła do pełnego odzyskania pomocy uznanej za niezgodną z prawem na mocy wskazanych decyzji lub nie poinformowała Komisji o dokonanym odzyskaniu. Trudności natury prawnej powołane przez Włochy dla uzasadnienia zwłoki w wykonaniu tych decyzji nie są tego rodzaju, aby uczynić odzyskanie pomocy całkowicie niemożliwym zgodnie z orzecznictwem Trybunału.
   Komisja podnosi również, że Włochy poinformowały ją z opóźnieniem o postępach w krajowym postępowaniu mającym na celu wykonanie decyzji z naruszeniem obowiązku przekazania informacji, nałożonego we wskazanych decyzjach.


title: Sprawa T-15/10: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Noko Ngele przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/43

      Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Noko Ngele przeciwko Komisji
      (Sprawa T-15/10)
      (2010/C 161/68)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Mariyus Noko Ngele (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat F. Sabakunzi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Orzeczenie, że Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości nigdy nie zastąpiło Centrum Rozwoju Przemysłowego oraz że nie ma ono bytu prawnego ani osobowości prawnej w Belgii;

                  —

                  nałożenie na Komisję Europejską, na jednego z jej członków oraz na niektórych z jej pracowników solidarnego obowiązku zapłaty z tytułu szkody finansowej kwoty 200 000 EUR, powiększonej o odsetki ustawowe w wysokości 10 % rocznie od 1995 r. i o odsetki sądowe;

                  —

                  nałożenie na Komisję Europejską, na jednego z jej członków oraz na niektórych z jej pracowników solidarnego obowiązku zapłaty z tytułu krzywdy kwoty 5 mln EUR, powiększonej o odsetki sądowe;

                  —

                  orzeczenie, że wyrok, który zostanie wydany w niniejszej sprawie, będzie podlegał wykonaniu bez względu na wniesienie jakichkolwiek środków zaskarżenia;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania oraz nakazanie zapłaty odszkodowania z tytułu postępowania oszacowanego na 30 000 EUR.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze skarżący wnosi o naprawienie szkody, jaką miał ponieść wskutek niemożliwości odzyskania wierzytelności przysługującej mu wobec „Centrum Rozwoju Przemysłowego” po tym, jak organizacja ta została zastąpiona wspólną instytucją grupy państw AKP (Afryka, Karaiby, Pacyfik) i Unii Europejskiej o nazwie „Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości”.


title: Sprawa T-4/08: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2008 r. — Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA) przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/21

         Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2008 r. — Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA) przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa T-4/08)
   (2008/C 183/44)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA) (przedstawiciele: profesor E. Pache, i J. Menza, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej
   Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o wydanie, na podstawie art. 14 zdanie drugie porozumienia o siedzibie, wyroku, stwierdzającego, że:

               —

               rząd portugalski jest związany postanowieniami porozumienia o siedzibie, które jest instrumentem prawa międzynarodowego publicznego z zakresu prawa wspólnotowego, i które nie może być zmodyfikowane lub zmienione jednostronnie przez Portugalię, w tym poprzez krajowe przepisy prawne;

               —

               zgodnie z porozumieniem o siedzibie rząd portugalski jest zobowiązany do zapewnienia pracownikom Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu oraz członkom ich rodzin prawa do przywozu z państwa ich ostatniego zamieszkania oraz z państwa, którego są obywatelami, bez opłat i bez zakazów i ograniczeń, w ramach pierwszego osiedlenia się, w terminie pięciu lat od czasu zatrudnienia ich przez Agencję i maksymalnie w dwóch przesyłkach, samochodów nabytych na warunkach rynku w danym kraju, oraz że ani obecne ani wcześniejsze stosowanie postanowień tego porozumienia o siedzibie przez właściwe portugalskie organy władzy nie jest zgodne z tym obowiązkiem;
               w szczególności, że rząd portugalski jest zobowiązany do rejestracji na wniosek, w ramach specjalnego systemu opłat oraz bez zakazów lub ograniczeń pojazdów pracowników Agencji oraz ich rodzin, nabytych na warunkach rynku w państwie ich wcześniejszego zamieszkania lub w państwie, którego są obywatelami;

               —

               zgodnie z porozumieniem o siedzibie rząd portugalski jest zobowiązany do zapewnienia tego, aby pracownicy Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu i członkowskie ich rodzin korzystali z tych samych przywilejów i immunitetów, zwolnień i udogodnień, co przyznane przez Portugalię członkom porównywalnych kategorii korpusów dyplomatycznych w Republice Portugalskiej, oraz że ani obecne ani wcześniejsze stosowanie postanowień porozumienia o siedzibie przez właściwe portugalskie organy władzy nie jest zgodne z tym obowiązkiem;
               w szczególności, że rząd portugalski jest zobowiązany do stosowania postanowień obowiązujących do lipca 2007 r. dotyczących rejestracji i opodatkowania samochodów pracowników korpusu dyplomatycznego do pracowników Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu, którzy podjęli pracę przed tą datą, oraz do członków ich rodzin;
               że rząd portugalski jest zobowiązany do stosowania zasad i postanowień obowiązujących do lipca 2007 r. dotyczących rejestracji i opodatkowania pojazdów pracowników korpusu dyplomatycznego we wszystkich innych przypadkach;
               że rząd portugalski jest zobowiązany do zapewnienia, że członkowie personelu pracowniczego Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu i członkowie ich rodzin, faktycznie posiadają takie przywileje i immunitety, zwolnienia i udogodnienia, jakie Portugalia przyznała członkom porównywalnej kategorii korpusu dyplomatycznego w Republice Portugalskiej oraz że ani w obecnej ani we wcześniejszej praktyce portugalskie organy władzy nie rozpatrywały wniosków o rejestrację złożonych przez członków Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu i członków ich rodzin, sprzecznie z tym obowiązkiem;

               —

               postanowienia porozumienia o siedzibie powinny być interpretowane i stosowane, w taki sposób, aby członkowie personelu pracowniczego Europejskiej Agencji Morskiej i członkowie ich rodzin korzystali przynajmniej z takich samych praw, co wszyscy obywatele Unii Europejskiej przenoszący miejsce zamieszkania do Portugalii, w odniesieniu do wprowadzeniu uzywanych samochodów na terytorium Portugalii;

               —

               na podstawie porozumienia o siedzibie za rozsądny termin na rozpatrzenie wniosków pracowników Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu i członków ich rodzin o rejestrację należy uznać okres nie dłuższy niż dwa miesiące; oraz

               —

               na podstawie art. 87(2) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji wnosi o obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu (zwana dalej „EMSA” lub „agencją” została ustanowiona przez rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 (1), a jej siedziba znajduje się w Lizbonie. W dniu 28 lipca 2004 r. został podpisany protokół pomiędzy Portugalią a Europejską Agencją ds. Bezpieczeństwa na Morzu (zwany dalej „protokołem”). (2). Protokół obejmuje stosunki pomiędzy EMSA a Portugalią, jako państwem przyjmującym i znajduje zastosowanie do Agencji oraz jej pracowników.
   Skarżąca podnosi, że portugalski rząd zaproponował bez wcześniejszego wniosku lub sugestii ze strony EMSA zawarcie rzeczonego porozumienia o siedzibie ustanawiającego szereg przywilejów i immunitetów, zwolnień i udogodnień dla Agencji i jej pracowników, odzwierciedlającego w znacznym stopniu postanowienia Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „protokołem”, a ponadto ustanawiającego dodatkowe udogodnienia. Podnosi również, że zaproponowany tekst porozumienia o siedzibie był podobny do tekstu porozumienia o siedzibie zawartego pomiędzy Portugalią a Europejskim Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (zwanego dalej „EMCDDA”) z dnia 26 czerwca 1996 r., w szczególności w zakresie dotyczącym rejestracji pojazdów.
   We wrześniu 2005 r. została utworzona grupa robocza złożona, z jednej strony z przedstawicieli rządu portugalskiego, oraz z drugiej strony z przedstawicieli EMSA i EMCDDA, w celu sporządzenia szczegółowego projektu przepisów administracyjnych koniecznych dla implementacji obydwu porozumień o siedzibie oraz protokołów.
   Skarżąca twierdzi, że administracja portugalska nie rozpatrując wniosków o rejestrację pojazdów przedłożonych przez pracowników EMSA uchybiła zobowiązaniom wynikającym z porozumienia o siedzibie, wyjaśniającego zobowiązania wynikające z protokołu mającego zastosowanie do EMSA na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1406/2002. Skarżąca twierdzi ponadto, że portugalskie organy władzy nie stosują właściwego obowiązującego prawa portugalskiego w odniesieniu do pracowników EMSA i członków ich rodzin, podczas gdy czynią to w stosunku do EMCDDA i misji dyplomatycznych. Zdaniem skarżącej, takie zachowanie spowodowało poważne przeszkody w funkcjonowaniu EMSA, ponieważ samochody nabywane w uzasadnionym oczekiwaniu, iż zostaną zastosowane istniejące przepisy, pozostały niezarejestrowane. Ponadto samochody sprowadzone z miejsca wcześniejszego zamieszkana lub z państwa obywatelstwa członków personelu pracowniczego pozostały z numerami rejestracyjnymi państw członkowskich wcześniejszego miejsca zamieszkania, pomimo prawa tego państwa dotyczącego obowiązku przerejestrowania. Podsumowując, skarżąca twierdzi, że decyzja portugalskich organów władzy o nierozpatrywaniu wniosków o rejestrację samochodów spowodowała szereg poważnych prawnych i administracyjnych trudności dla członków personelu pracowniczego, którzy nie mieli innego wyjścia jak prowadzić samochód naruszeniem obowiązków dotyczących rejestracji, ubezpieczenia i kontroli technicznej.
   Jeżeli chodzi o jurysdykcję Trybunału, to w dalszej części skargi podniesiono, że zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia WE nr 1406/2002 Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania na podstawie klauzuli arbitrażowej zamieszczonych w umowach zawartych przez EMSA oraz, ze zgodnie z art. 14 porozumienia o siedzibie, spory dotyczące stosowania tego porozumienia będą rozpatrywane przez grupę ad hoc złożoną z czterech członków. Jeżeli spór nie zostanie rozwiązany w ten sposób, podlegać on będzie rozstrzygnięciu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   Zdaniem skarżącej, ponieważ postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia sporu na podstawie art. 14 porozumienia o siedzibie okazało się bezowocne, to Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w sprawie interpretacji porozumienia o siedzibie, na podstawie art. 238 WE, zgodnie z którym Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania na podstawie klauzuli arbitrażowej zamieszczonej w umowie zawartej przez Wspólnotę lub w jej imieniu, na podstawie art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1406/2002, zgodnie z którym Agencja jest częścią Wspólnoty, oraz na postawie art. 225 WE, zgodnie z którym Sąd Pierwszej Instancji jest właściwy do rozstrzygania w pierwszej instancji spraw wniesionych na podstawie art. 238 WE.
   Skarżąca podnosi również, że zmierza do tego, aby Trybunał potwierdził, iż porozumienie o siedzibie jest instrumentem międzynarodowego prawa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego i wiąże portugalskie organy władzy, a także że nie może ono być jednostronnie zmieniane. Ponadto wnosi ona o orzeczenie, iż nierozpatrywnie wniosków o rejestracje pojazdów silnikowych jej personelu pracowniczego jest sprzeczne z postanowieniami protokołu oraz ze portugalskie organy władzy są zobowiązane do implementacji właściwych przepisów protokołu w rozsądnym terminie. Wreszcie, skarżąca twierdzi, iż porozumienie o siedzibie nie powinno być interpretowane w ten sposób, iż personel pracowniczy EMSA nie posiada przynajmniej tych samych praw, w zakresie rejestracji pojazdów, co każdy obywatel UE przenoszący swoje miejsce zamieszkania do Portugalii.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu (Dz.U. 2002 L 208, str. 1).

      (2)  Opublikowany w portugalskim Dzienniku Urzędowym nr 224 z dnia 22.9.2004, str. 6073, dostępny na oficjalnej stronie EMSA: http://www.emsa.eu.int/Docs/legis/protocol %20pt %20government %20and %20emsa.pdf


title: Sprawa C-385/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės (Republika Litewska) w dniu 29 września 2009 r. — Nidera Handelscompagnie B.V. przeciwko Valstybinės mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės (Republika Litewska) w dniu 29 września 2009 r. — Nidera Handelscompagnie B.V. przeciwko Valstybinės mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-385/09)
   2009/C 312/28
   Język postępowania: litewski

      Sąd krajowy

   Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nidera Handelscompagnie B.V.

      Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ustawodawstwo, zgodnie z którym prawo do odliczenia podatku VAT przysługuje jedynie podatnikom VAT tzn. podmiotom zarejestrowanym dla potrzeb podatku VAT w państwie członkowskim (w tym przypadku na Litwie) na podstawie obowiązujących procedur, jest zgodne z przepisami dyrektywy 2006/112/WE regulującej prawo do odliczenia VAT?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy jest to zgodne z ogólnymi zasadami dotyczącymi prawa do odliczenia VAT ustanowionymi w dyrektywie 2006/112/WE, gdy takie ustawodawstwo przewiduje, że podatnik VAT ma prawo do odliczenia naliczonego VAT i/lub VAT od przywozu w odniesieniu do nabytych towarów i/lub świadczonych usług przed datą zarejestrowania jako podatnik VAT, tylko wtedy gdy towary te będą wykorzystane w ramach opodatkowanej działalności tego podatnika VAT, co oznacza, że nie może odliczyć naliczonego VAT i/lub VAT od przywozu w odniesieniu do nabytych towarów i/lub świadczonych usług przed datą zarejestrowania jako podatnik VAT jeżeli towary te zostały wcześniej wykorzystane w ramach tej działalności?


title: Sprawa C-308/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 24 kwietnia 2007 r. w sprawie T-132/06, Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 5 lipca 2007 r. przez Koldo Gorostiaga Atxalandabaso

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/23

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 24 kwietnia 2007 r. w sprawie T-132/06, Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 5 lipca 2007 r. przez Koldo Gorostiaga Atxalandabaso
   (Sprawa C-308/07 P)
   (2007/C 211/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Koldo Gorostiaga Atxalandabaso (przedstawiciel: D. Rouget, adwokat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               orzeczenie, że niniejsze odwołanie jest zasadne i w konsekwencji uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 kwietnia 2007 r.;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie i uchylenie decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 22 marca 2006 r. nakazującej zwrot przez wnoszącego odwołanie kwoty 118 360,18 euro i zajęcie diet parlamentarnych należnych mu od Parlamentu;

               —

               orzeczenie, że druga strona postępowania pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi sześć zarzutów.
   W zarzucie pierwszym kwestionuje zastosowanie art. 111 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, co zdaniem wnoszącego odwołanie pozbawiło go prawa do rzetelnego procesu, ponieważ nie został uprzednio wysłuchany przez Sąd i nie mógł odpowiedzieć na argumenty Parlamentu.
   W zarzucie drugim wnoszący odwołanie podnosi, że naruszona została zasada bezstronności, ponieważ dwie kolejne skargi, które wniósł w sprawach T-146/04 i T-132/06 i zakończone odpowiednio wyrokiem z dnia 22 grudnia 2005 r. i postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2006 r., zostały rozpoznane co do istoty przez tych samych sędziów. Zgodnie ze wspomnianą zasadą natomiast, jego zdaniem, ten sam sędzia nie może — nawet w tej samej instancji — rozpoznać sprawy, który opiera się na faktach tożsamych lub wystarczająco powiązanych z tymi, których dotyczyła sprawa, w której orzekał wcześniej.
   W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd błędnie ocenił znaczenie wyroku z dnia 22 grudnia 2005 r. Skoro stwierdzono nieważność decyzji wydanej przez Sekretarza Generalnego Parlamentu w dniu 24 lutego 2004 r., wnoszący odwołanie nie miał powodów do wniesienia odwołania od tego wyroku do Trybunału, ponieważ stwierdzenie przez Sąd braku właściwości oznaczało, że decyzja dotknięta tą wadą nie istnieje.
   W zarzucie czwartym wnoszący odwołanie podważa systematyczną odmowę ze strony Sądu uwzględnienia argumentów, jakie podnosił w celu uzyskania stwierdzenia nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu z dnia 22 marca 2006 r. Ta ostatnia decyzja jest jego zdaniem decyzją nową, odrębną od decyzji z dnia 24 lutego 2004 r., a zatem Sąd miał obowiązek rozważenia wszystkich zarzutów — merytorycznych i formalnych — które przedstawił w celu jej podważenia.
   W zarzucie piątym wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, iż nie zbadał zarzutu dotyczącego siły wyższej, podczas gdy taki zarzut nie został podniesiony w skardze wniesionej od decyzji z dnia 24 lutego 2004 r.
   Wreszcie w zarzucie szóstym wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie zasady dobrej administracji, w szczególności poprzez odmowę jakiegokolwiek odniesienia do kodeksu dobrej praktyki administracyjnej, przyjętego przez Parlament w dniu 6 października 2001 r.


title: Sprawa T-135/12: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2012 r. — Republika Francuska przeciwko Komisja Europejska

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/24

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2012 r. — Republika Francuska przeciwko Komisja Europejska
   (Sprawa T-135/12)
   2012/C 174/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, J. Gstalter i J. Rossi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o twierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9403 wersja ostateczna z dnia 20 grudnia 2011 r., stwierdzającej zgodność z rynkiem wewnętrznym, pod pewnymi warunkami, pomocy państwa udzielonej przez Republikę Francuską na rzecz France Télécom dotyczącej reformy finansowania emerytur urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom (pomoc państwa nr C 25/2008 (ex NN 23/2008)).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, podzielony na dwie części, dotyczy naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, ze Komisja uznała, iż reforma finansowania emerytur urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom stanowi pomoc państwa. Strona skarżąca podnosi, że:

                           —

                           Komisja błędnie uznała, że obniżenie świadczenia płatnego na rzecz państwa przez France Télécom nie stanowi uwolnienia France Télécom z niekorzystnej sytuacji strukturalnej, w jakiej znalazło się to przedsiębiorstwo w następstwie wejścia w życie ustawy z 1990 r., lecz że środek ten jest stanowi korzyść dla tego przedsiębiorstwa;

                           —

                           ewentualnie, Komisja niesłusznie uznała, że France Télécom odnosiła korzyści począwszy od 1996 r., pomimo zapłaty przez to przedsiębiorstwo zryczałtowanego świadczenia o charakterze wyjątkowym.

               2)

               Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy naruszenia art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE ze względu na to, że Komisja uzależniła zgodność przedmiotowego środka od spełnienia warunku określonego w art. 2 spornej decyzji. Zarzut drugi dzieli się na dwie części:

                           —

                           w części pierwszej skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE poprzez uznanie, iż konkurencyjnie równoważna stopa nie została w niniejszym wypadku osiągnięta z powodu nieuwzględnienia ryzyk, które nie są powszechne, przy obliczaniu świadczenia płatnego przez France Télécom w następstwie wejścia w życie ustawy z 1996 r.

                           —

                           w części drugiej tytułem ewentualnym skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ponieważ odmówiła oceny niewystarczającego charakteru konkurencyjnie równoważnej stopy w świetle zapłaty przez France Télécom ryczałtowego świadczenia o charakterze wyjątkowym i ponieważ stwierdziła, że przedsiębiorstwo to nie zostało postawione w sytuacji całkowitej równowagi w stosunku do jego konkurentów do 2043 r.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy oczywistego błędu w ocenie, ponieważ Komisja odmówiła przyjęcia stopy 7 % jako stopy dyskontowej zryczałtowanego świadczenia o charakterze wyjątkowym.


title: Sprawa T-360/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Heijmans przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/18

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Heijmans przeciwko Komisji
   (Sprawa T-360/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia)
   2012/C 355/35
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Heijmans NV (Rosmalen, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Smeets i A. Van den Oord, następnie M. Smeets)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet i A. Nijenhuis, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów F. Wijckmansa, F. Tuytschaevera i L. Gyselena, następnie A. Bouquet, A. Nijenhuis i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów F. Wijckmansa i F. Tuytschaevera)

      Przedmiot

   Żądanie, tytułem głównym, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, oraz, tytułem ewentualnym, obniżenia kwoty grzywny nałożonej na nią w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Heijmans NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa C-491/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 lipca 2015 r. w sprawie T-214/13, Rainer Typke/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 września 2015 r. przez Rainera Typkego

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 lipca 2015 r. w sprawie T-214/13, Rainer Typke/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 września 2015 r. przez Rainera Typkego
   (Sprawa C-491/15 P)
   (2016/C 027/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rainer Typke (przedstawiciel: C. Cortese, avocate)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie pkt 2 i 3 sentencji wyroku wydanego przez Sąd w dniu 2 lipca 2015 r. w sprawie T-214/13, Typke/Komisja Europejska;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Sekretariat Generalny Komisji w ramach postępowania Gestdem 2012/3258;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego odwołania wnoszący je podnosi jeden zarzut, który można podzielić na dwie części.
   Po pierwsze, Sąd dopuścił się błędu w wykładni rozporządzenia nr 1049/2001 (1), a w szczególności – jego art. 3 lit. a) i art. 4 ust. 6 ze względu na to, że wyszedł on z założenia, iż zastosowanie mających znaczenie w tej sprawie przepisów do znormalizowanych relacyjnych baz danych wiąże się z dokonaniem rozróżnienia pomiędzy częściowym dostępem do dokumentów przechowywanych w relacyjnej bazie danych a zwykłym dostępem do zawartych w tej bazie informacji. Ta druga postać dostępu nie wchodzi zdaniem wnoszącego odwołanie w zakres zastosowania przepisów ww. rozporządzenia o dostępie, gdyż udzielenie go sprowadzałoby się do utworzenia nowego dokumentu. Sąd w szczególności dopuścił się błędu dochodząc w istocie do wniosku, że rozporządzenie nr 1049/2001 wyklucza ze swego zakresu zastosowania wniosek o dostęp do relacyjnej bazy danych wymagający takiego sformułowania zapytania SQL, które nie zostało wcześniej wykorzystane przez instytucję, do której został skierowany dany wniosek „w przypadku danej bazy danych w mniej więcej systematyczny sposób” oraz nie zostało „uprzednio zaprogramowane” ze względu na to, iż nie wiązałoby się to wyszukiwaniem za pomocą narzędzi dostępnych już w ramach danej bazy danych i pociągałoby za sobą stworzenie nowego dokumentu.
   Po drugie, Sąd, który stwierdził, że wnoszący odwołanie w swym wniosku nie powoływał się na dokument istniejący, a wniosek ten nie wchodził w zakres zastosowania rozporządzenia nr 1049/2001, dopuścił się naruszenia opierając się na następujących błędnych domniemaniach:

               —

               instytucja, do której został złożony wniosek, nie była w stanie ustosunkować się pozytywnie do wniosku o udzielenie dostępu, gdyż nie była w stanie uczynić zadość temu żądaniu udostępniając dokumenty istniejące (wyrok wydany w pierwszej instancji, pkt 73) bądź też ze względu na to, iż wnoszący odwołanie rzekomo nie wnioskował o dostęp do tych dokumentów (wyrok wydany w pierwszej instancji, pkt 67)

               —

               wniosek ten został sformułowany według takiego schematu, który nie został przewidziany w danej bazie danych, w szczególności ze względu na rodzaj operacji przetworzenia danych, które należałoby przeprowadzić (wyrok wydany w pierwszej instancji, pkt 58, 66, 68; 62, 63)

               —

               wiązałoby się to z koniecznością stworzenia nowego dokumentu zawierającego przedstawione w nowym formacie informacje wyszukane według kryteriów wyszczególnionych we wniosku (wyrok wydany w pierwszej instancji, pkt 61 i 67).

         Czyniąc ww. ustalenia Sąd przeinaczył przedstawione mu jednoznaczne dowody. Dotyczy to również poczynionego przez Sąd ustalenia, zgodnie z którym domniemanie zgodności z prawem znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, w której instytucja, do której został złożony wniosek, oświadcza, że dokumenty będące przedmiotem przedłożonego jej wniosku o dostęp nie istnieją (wyrok wydany w pierwszej instancji, pkt 66).

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)


title: Sprawa C-409/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat – Austria) – Backaldrin Österreich The Kornspitz Company GmbH przeciwko Pfahnl Backmittel GmbH (Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 12 ust. 2 lit. a) — Wygaśnięcie — Znak towarowy, który stał się w handlu, w wyniku działania lub zaniechania właściciela, nazwą powszechnie używaną w odniesieniu do towarów lub usług, dla których został zarejestrowany — Postrzeganie oznaczenia słownego „KORNSPITZ” przez sprzedawców z jednej strony i użytkowników końcowych z drugiej strony — Utrata charakteru odróżniającego z punktu widzenia jedynie użytkowników końcowych)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat – Austria) – Backaldrin Österreich The Kornspitz Company GmbH przeciwko Pfahnl Backmittel GmbH
   (Sprawa C-409/12) (1)

   ((Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 12 ust. 2 lit. a) - Wygaśnięcie - Znak towarowy, który stał się w handlu, w wyniku działania lub zaniechania właściciela, nazwą powszechnie używaną w odniesieniu do towarów lub usług, dla których został zarejestrowany - Postrzeganie oznaczenia słownego „KORNSPITZ” przez sprzedawców z jednej strony i użytkowników końcowych z drugiej strony - Utrata charakteru odróżniającego z punktu widzenia jedynie użytkowników końcowych))
   2014/C 129/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Patent- und Markensenat

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Backaldrin Österreich The Kornspitz Company GmbH

      Strona pozwana: Pfahnl Backmittel GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Oberster Patent- und Markensenat – Wykładnia art. 12 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299, s. 25) – Powody wygaśnięcia – Zarejestrowany słowny znak towarowy, który stał się dla konsumentów powszechnie używaną nazwą danego towaru ze względu na brak informacji o istnieniu znaku towarowego ze strony pośredników –Brak oznaczeń alternatywnych dla opisania danego towaru – Zaniechanie właściciela znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Artykuł 12 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym może zostać stwierdzone wygaśnięcie praw do znaku towarowego dla towaru, dla którego znak ten jest zarejestrowany, gdy w wyniku działania lub zaniechania właściciela wspomniany znak towarowy stał się nazwą powszechnie używaną dla tego towaru z punktu widzenia jedynie użytkowników końcowych tego towaru.

               2)

               Artykuł 12 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że można uznać za „zaniechanie” w rozumieniu tego przepisu okoliczność, iż właściciel znaku towarowego powstrzymuje się od zachęcania sprzedawców do wzmożonego używania tego znaku przy sprzedaży towaru, dla którego wspomniany znak towarowy został zarejestrowany.

               3)

               Artykuł 12 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że stwierdzenie wygaśnięcia praw do znaku towarowego nie zakłada określenia, czy istnieją inne nazwy dla towaru, dla którego znak towarowy stał się nazwą powszechnie używaną w handlu.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawa T-166/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 lutego 2009 r. w sprawie F-70/07 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 kwietnia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/56

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 lutego 2009 r. w sprawie F-70/07 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 kwietnia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia
   (Sprawa T-166/09 P)
   2009/C 141/114
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie, w całości i bez żadnego wyjątku, postanowienia z dnia 18 lutego 2009 r., wydanego przez pierwszą izbę Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-70/07 Marcuccio przeciwko Komisji (zwanej dalej: „rozpatrywaną sprawą”);

               —

               stwierdzenie, że skarga w pierwszej instancji, w przedmiocie której wydano zaskarżone postanowienie, była dopuszczalna w całości i bez żadnego wyjątku;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie, że Sąd do spraw Służby Publicznej dopuścił się błędu co do prawa, ponieważ zakwalifikował pewne żądania sformułowane w dokumencie wszczynającym postępowanie w pierwszej instancji, w rozpatrywanej sprawie, jako „demande de taxation des dépens” (sic, pkt 16 zaskarżonego postanowienia);

               —

               o ile to konieczne, stwierdzenie, że Sąd do spraw Służby Publicznej był właściwy w zakresie wydania rozstrzygnięcia, jako sąd pierwszego stopnia, w przedmiocie wszystkich żądań wnoszącego odwołanie (zwanych dalej „żądaniami”) w rozpatrywanej sprawie; ponadto

         tytułem głównym:

               —

               uwzględnienie wszystkich i bez żadnego wyjątku żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, które należy rozumieć jako wyraźnie powtórzone dla potrzeb wszelkich skutków prawnych;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz wnoszącego odwołanie wszystkich kosztów, jakie ten poniósł i które odnoszą się zarówno do postępowania w pierwszej instancji, jak i do postępowania w sprawie niniejszego odwołania; albo

         pomocniczo:

               —

               skierowanie rozpatrywanej sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej, rozpoznającej w innym składzie, celem ponownego rozstrzygnięcia tej sprawy.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty na poparcie swoich żądań:

               —

               niezgodność z prawem częściowego odesłania rozpatrywanej sprawy do Sądu Pierwszej Instancji, w szczególności w zakresie błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 90 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oraz całkowity brak uzasadnienia;

               —

               naruszenie błędna wykładnia i błędne zastosowania zasady du juge préconstitué de par la loi, jak również art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”);

               —

               niezgodność z prawem odrzucenia wniosków poza tymi, w przedmiocie których Sąd do spraw Służby Publicznej uznał się za niewłaściwy, z uzasadnieniem, że są niedopuszczalne, w szczególności z powodu błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 90 regulaminu pracowniczego oraz pojęcia wniosku o naprawienie szkody accessoire à wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji instytucji wspólnotowej, jak również całkowity brak uzasadnienia i dénaturation des faits;

               —

               naruszenia procedury mogące poważnie szkodzić interesom wnoszącego odwołanie, ze względu na niedochowanie obowiązku nieuwzględnienia treści aktu, o którym mowa w pkt 11 zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim został przedstawiony z przekroczeniem terminu, jak również ze względu na wezwanie stron do przedstawienia dokumentów nadzwyczajnych, załączonych następnie do akt sprawy w ramach postępowania w pierwszej instancji, mogących poważnie szkodzić interesom wnoszącego odwołanie;

               —

               naruszenie zasad rzetelnego procesu sądowego, o którym mowa w art. 6 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i w art. 47 Karty.


title: Sprawa T-27/14: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/22

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-27/14)
   2014/C 85/38
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, T. Müller, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2013) 7221 final z dnia 4 listopada 2013 r. wzywającej do uchylenia decyzji czeskiego ministra handlu i przemysłu, która przyznaje w odniesieniu do instalacji przeznaczonych do magazynowania gazu w miejscowości Dambořice odstępstwo od krajowych przepisów prawnych wykonujących dyrektywę 2003/55/WE (1) dotyczącą zasad dostępu osób trzecich, oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 ust. 1 TFUE
               Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja wydała zaskarżoną decyzję, działając w sposób ewidentnie sprzeczny z wyrokiem Sądu z dnia 6 września 2013 r. w sprawie T-465/11 Globula przeciwko Komisji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 22 ust. 4 dyrektywy 2003/55/WE
               Skarżąca podnosi w tym zakresie, że Komisja wydała zaskarżoną decyzję po upływie terminu przewidzianego w art. 22 ust. 4 dyrektywy 2003/55/WE.

      (1)  Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57).


title: Sprawa C-95/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/37

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-95/09) (1)

   ()
   2010/C 346/65
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa C-276/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — The Wellcome Foundation Ltd przeciwko Paranova Pharmazeutika Handels GmbH (Znaki towarowe — Produkty lecznicze — Przepakowywanie — Przywóz równoległy — Istotna zmiana wyglądu opakowania — Obowiązek wcześniejszego zawiadomienia)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — The Wellcome Foundation Ltd przeciwko Paranova Pharmazeutika Handels GmbH
   (Sprawa C-276/05) (1)

   (Znaki towarowe - Produkty lecznicze - Przepakowywanie - Przywóz równoległy - Istotna zmiana wyglądu opakowania - Obowiązek wcześniejszego zawiadomienia)
   (2009/C 44/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Wellcome Foundation Ltd

      Strona pozwana: Paranova Pharmazeutika Handels GmbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof (Austria) — Wykładnia art. 7 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1) — Przepakowywanie towaru farmaceutycznego będącego przedmiotem przywozu równoległego — Zasadnicza zmiana wyglądu opakowania — Zakres obowiązku uprzedniego powiadomienia.
   Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy Rady 89/104/EWGz dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych w brzmieniu zmienionym porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że w przypadku ustalenia, iż przepakowanie produktu leczniczego polegające na zastosowaniu nowego opakowania jest niezbędne w celu dalszej sprzedaży danego produktu w państwie członkowskim przywozu, to sposób przedstawienia takiego opakowania winien być oceniany wyłącznie w świetle wymogu, zgodnie z którym nie może on być w stanie zaszkodzić renomie znaku towarowego i jego właściciela.

               2)

               Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy Rady 89/104/EWG w brzmieniu zmienionym porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że do podmiotu dokonującego przywozu równoległego należy dostarczenie właścicielowi znaku towarowego niezbędnych i wystarczających informacji, tak żeby mógł on sprawdzić, czy przepakowanie produktu oznaczonego tym znakiem towarowym jest konieczne w celu sprzedaży tego produktu w państwie członkowskim przywozu.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005.


title: Sprawa C-318/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Falun (Szwecja) w dniu 27 czerwca 2011 r. — Daimler przeciwko Skatteverket

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Falun (Szwecja) w dniu 27 czerwca 2011 r. — Daimler przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-318/11)
   2011/C 269/54
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Förvaltningsrätten i Falun

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Daimler AG

      Strona pozwana: Skatteverket

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak należy w niniejszej sprawie interpretować pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywano transakcji gospodarczych” w świetle istotnych przepisów prawa Unii Europejskiej (1)?

               2)

               Czy podatnika mającego siedzibę działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim, którego działalność polega głównie na produkcji i sprzedaży samochodów, i który przeprowadzał testy poszczególnych modeli samochodów w warunkach zimowych w ośrodkach położonych w Szwecji, należy uznać za mającego w Szwecji stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywano transakcji gospodarczych, w sytuacji, gdy nabywał on towary i usługi otrzymane i wykorzystane w ośrodkach testowych w Szwecji, nie mając własnego personelu stale przebywającego w tym państwie i przy założeniu, że działalność w zakresie przeprowadzania testów samochodowych jest niezbędna dla prowadzenia przez tego podatnika działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim?

               3)

               Czy na odpowiedź na pytanie drugie ma wpływ okoliczność, że podatnik ma w Szwecji spółkę zależną, której jest jedynym właścicielem, i której działalność polega prawie wyłącznie na świadczeniu na rzecz podatnika różnych usług, związanych ze wspomnianą działalnością w zakresie testów samochodowych?

      (1)  Artykuły 170 i 171 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1), art. 1 i 2 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, s. 11), a także art. 2, 3 i 5 dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (Dz.U. L 44, s. 23).


title: Sprawa C-24/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-396/02, August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione przez August Storck KG dnia 26 stycznia 2005 r. (faks z dnia 24 stycznia 2005 r.)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/9

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-396/02, August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione przez August Storck KG dnia 26 stycznia 2005 r. (faks z dnia 24 stycznia 2005 r.)
   (Sprawa C-24/05 P)
   (2005/C 69/20)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 26 stycznia 2005 r. (faks z dnia 24 stycznia 2005 r.) do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-396/02 August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesione przez August Storck KG, reprezentowaną przez adwokatów I. Rohr, Dr. H. Wrange-Molkenthin, Dr. T. Rehera, CMS Hasche Sigle, Stadthausbrücke 1-3, D-20355 Hamburg.
   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-396/02

               2.

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji i wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie lub ewentualnie skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji

               3.

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   1.   Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
   Sąd błędnie wymagał, aby zgłoszony znak towarowy znacznie różnił się od innych podobnych znaków towarowych dla towarów należących do tego samego sektora. Charakter odróżniający znaku towarowego należy jednak oceniać biorąc pod uwagę sam ten znak, niezależnie od ewentualnie podobnych znaków towarowych na rynku.
   Zgłoszony znak towarowy posiada pierwotny charakter odróżniający. Okoliczność, iż konsument rozpoznaje znak towarowy jako cukierek nie wyklucza jego jednoczesnej funkcji jako określenie pochodzenia. Rolą barwnego trójwymiarowego znaku towarowego jest sygnalizacja i umożliwienie konsumentowi ponownego rozpoznania produktu szczególnie wtedy, gdy jak na rynku słodyczy, konsument ma do czynienia z bogatą ofertą.
   2.   Naruszenie art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94
   Wbrew opinii Sądu Urząd powinien był zbadać i wykazać, jakie podobne lub identyczne znaki towarowe istnieją na rynku jego zdaniem, jeżeli chce tym uzasadnić odmowę rejestracji znaku. Urząd nie może powoływać jako podstawy decyzji okoliczności faktycznych, o których nie ma wiedzy i których istnienie tylko przypuszcza. Jeżeli wbrew opinii wnoszącego odwołanie Urząd uważa za niezbędną ocenę charakteru odróżniającego znaku w odniesieniu do obecnych na rynku form cukierków, powinien zbadać inne znaki towarowe (obecne) na rynku.
   Również Sąd nie może dokonywać własnych ustaleń faktycznych, jeżeli dane okoliczności faktyczne nie zostały powołane przez strony.
   3.   Naruszenie art. 73 rozporządzenia nr 40/94
   Urząd wydaje się uzasadniać brak charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego zidentyfikowaniem na rynku podobnych kształtem cukierków. Wnoszący odwołanie nie miał okazji do ustosunkowania się do kwestii kształtów cukierków rzekomo obecnych na rynku, ponieważ nie zostały one przedstawione przez Urząd.
   W ten sposób naruszone zostało jego prawo do wysłuchania przed sądem.
   4.   Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94
   Zarzut Sądu, jakoby z przedłożonych dowodów używania (znaku towarowego) nie wynikało używanie konkretnie zgłoszonego znaku towarowego, ponieważ towarzyszyło mu używanie innych znaków towarowych, należy odrzucić. Do specyfiki trójwymiarowego znaku towarowego należy, że jest używany wspólnie z innymi znakami towarowymi. Wyłącznie z tego powodu nie można odmówić mu zdolności do oznaczania.
   Podwójna funkcja barwnego trójwymiarowego znaku towarowego mającego kształtu produktu jako takiego nie prowadzi do zanegowania jego używania jako znaku towarowego nawet wtedy, gdy jednocześnie informuje o kształcie towaru.
   W ramach dowodu używania należy uwzględnić wszystkie kontakty konsumenta ze znakiem. Istotne jest nie tylko to, w jakim zakresie konsument ma kontakt ze znakiem towarowym przed lub w trakcie podejmowania decyzji o nabyciu towaru. Również późniejsza percepcja znaku towarowego ma wpływ na jego renomę, szczególnie percepcja towarzysząca spożyciu produktu.


title: Sprawa C-265/06: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/15

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-265/06)
   (2006/C 212/27)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: A. Caeiros, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w art. 2 ust. 1 dekretu z mocą ustawy nr 40/2003 z dnia 11 marca 2003 r. zakaz umieszczania barwnych folii na szybach pojazdów samochodowych, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 28 WE i 30 WE oraz art. 11 i 13 porozumienia EOG, w zakresie w jakim zakaz ten stanowi przeszkodę dla wprowadzania do obrotu w Portugalii barwnych folii zgodnie z prawem wyprodukowanych i wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim lub w państwie będącym sygnatariuszem porozumienia EOG,

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przewidziany w art. 2 ust. 1 dekretu z mocą ustawy nr 40/2003 z dnia 11 marca 2003 r. zakaz stanowi sprzeczny z art. 28 WE i art. 11 porozumienia EOG środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie, w zakresie w jakim zakaz ten w praktyce stanowi przeszkodę dla wprowadzania do obrotu w Portugalii barwnych folii zgodnie z prawem wyprodukowanych i wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim lub w państwie będącym sygnatariuszem porozumienia EOG. Zakaz ten nie znajduje uzasadnienia na podstawie art. 30 WE ani art. 13 porozumienia EOG.


title: Sprawa C-430/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 21 września 2012 r. — Elena Luca przeciwko Casa de Asigurări de Sănătate Bacău

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 21 września 2012 r. — Elena Luca przeciwko Casa de Asigurări de Sănătate Bacău
   (Sprawa C-430/12)
   2012/C 399/16
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elena Luca

      Strona pozwana: Casa de Asigurări de Sănătate Bacău

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 56 [TFUE] (dawny art. 49 WE) i art. 22 rozporządzenia nr 1408/71 (1) stoją na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 40 ust. 1 lit. b) i art. 45 i 46 dekretu nr 592/2008, zgodnie z którymi pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek albo członkowie rodzin tych osób, mają prawo do zwrotu całkowitej kwoty kosztów poniesionych za granicą na opiekę medyczną jedynie jeżeli uprzednio uzyskali zgodę w tym zakresie?

               2)

               Czy częściowa zapłata za zabieg medyczny wykonany we Wspólnocie, w kwocie obliczonej zgodnie ze stawkami państwa członkowskiego ubezpieczenia — w niniejszej sprawie zgodnie z w art. 7a dekretu nr 122/2007 (uchylonego na mocy dekretu nr 729/2009) — stanowi ograniczenie w rozumieniu art. 56 [TFUE] (dawnego art. 49 WE)?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, do kwoty jakiej wysokości należy dokonywać zwrotu kosztów poniesionych przez ubezpieczone osoby w sytuacji gdy kwota płatności przewidzianych przez państwo członkowskie zamieszkania różni się od kwoty należnej za świadczenia przewidziane przez przepisy państwa członkowskiego, w którym dokonany został zabieg?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2)


title: Sprawa T-136/14: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2014 r. – Tilda Riceland Private przeciwko OHIM– Siam Grains (BASMALI LONG GRAIN RICE RIZ LONG DE LUXE)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/55

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2014 r. – Tilda Riceland Private przeciwko OHIM– Siam Grains (BASMALI LONG GRAIN RICE RIZ LONG DE LUXE)
   (Sprawa T-136/14)
   2014/C 135/71
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tilda Riceland Private Ltd (Gurgaon, India) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, N. Urwin i D. Sills, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Siam Grains Co. Ltd (Bangkok, Tajlandia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie R 1086/2012-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Siam Grains Co. Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym zawierający elementy słowne „BASMALI LONG GRAIN RICE RIZ LONG DE LUXE” dla towarów z klasy 30 – zgłoszenie znaku towarowego nr 3 520 641

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy i wcześniejsze oznaczenie „używane w obrocie handlowym do oznaczenia towarów z klasy „BASMATI” używane w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do „ryżu”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-170/13: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — Benelli Q.J. Srl przeciwko OHIM

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/27

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — Benelli Q.J. Srl przeciwko OHIM
   (Sprawa T-170/13)
   2013/C 147/49
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Benelli Q.J. Srl (Pesaro, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Lukácsi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Demharter GmbH (Dillingen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji pozwanego i nakazanie odrzucenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku złożonego przez wnioskodawcę unieważnienia;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego oraz przekazanie sprawy OHIM do ponownego rozpatrzenia i celem wydania nowej decyzji, jeżeli Sąd uznałby, że nieuniknione jest przeprowadzenie kolejnej dogłębnej analizy dowodu rzeczywistego używania;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „MOTOBI” dla towarów z klasy 12 — wspólnotowy znak towarowy nr 835 264

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-43/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Heidrick & Struggles International/OHIM (THE LEADERSHIP COMPANY) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego THE LEADERSHIP COMPANY — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/52

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Heidrick & Struggles International/OHIM (THE LEADERSHIP COMPANY)
   (Sprawa T-43/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego THE LEADERSHIP COMPANY - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 046/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Heidrick & Struggles International, Inc. (Chicago, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Norris)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2013 r. (sprawa R 338/2013-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego THE LEADERSHIP COMPANY jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Heidrick & Struggles International Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawa C-543/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Woningstichting Maasdriel przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 135 ust. 1 lit. k) w związku z art. 12 ust. 1 i 3 — Teren niezabudowany — Teren budowlany — Pojęcia — Prace związane z rozbiórką w celu wzniesienia nowej konstrukcji — Zwolnienie z podatku VAT)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/5

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Woningstichting Maasdriel przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-543/11) (1)

   (Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 135 ust. 1 lit. k) w związku z art. 12 ust. 1 i 3 - Teren niezabudowany - Teren budowlany - Pojęcia - Prace związane z rozbiórką w celu wzniesienia nowej konstrukcji - Zwolnienie z podatku VAT)
   2013/C 63/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Woningstichting Maasdriel

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 135 ust. 1 lit. k) w związku z art. 12 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zwolnienia przewidziane przez dyrektywę — Dostawa terenu niezabudowanego

      Sentencja

   Artykuł 135 ust. 1 lit. k) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 12 ust. 1 i 3 owej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie z podatku od wartości dodanej przewidziane w pierwszym ze wskazanych przepisów nie obejmuje transakcji tego rodzaju jak transakcja w postępowaniu głównym, dotyczącej dostawy terenu niezabudowanego po rozbiórce budynku, który się na nim znajdował, nawet wówczas, gdy na dzień dostawy nie zostały dokonane inne prace związane z uzbrojeniem terenu poza wskazaną rozbiórką, o ile z ogólnej oceny okoliczności związanych z ową transakcją i istniejących w dacie dostawy włącznie z zamiarem stron — pod warunkiem, że zostanie on ustalony na podstawie obiektywnych wskazówek — wynika, iż w owej dacie sporna działka była rzeczywiście przeznaczona pod zabudowę, co należy do oceny sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-231/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 22 maja 2006 r. — Office national des pensions przeciwko Emilienne Jonkman

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 22 maja 2006 r. — Office national des pensions przeciwko Emilienne Jonkman
   (Sprawa C-231/06)
   (2006/C 190/16)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour du travail de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: Office national des pensions

      Strona pozwana: Emilienne Jonkman
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W odniesieniu do składek wyrównawczych (art. 4 § 2 arrêté royal z dnia 25 czerwca 1997 r.)
               Czy dyrektywę 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwala ona państwu członkowskiemu na przyjęcie ustawodawstwa mającego na celu umożliwienie kategorii osób określonej płci, początkowo dyskryminowanej, członkostwa w systemie emerytalnym obejmującym kategorię osób odmiennej płci, pod warunkiem uiszczenia za minione okresy składek (jednorazowej wpłaty znacznej kwoty), które zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, są przedawnione w stosunku do tej ostatniej kategorii osób?
               W razie odpowiedzi twierdzącej czy dyrektywy 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1987 r. nie należy interpretować jako wymagającej, by państwo członkowskie dostosowało ustawodawstwo sprzeczne z tym unormowaniem w razie stwierdzenia w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości konfliktu norm, przynajmniej do upływu terminu przedawnienia, który ma zastosowanie do wierzytelności o uiszczenie składek, powstałej w wyniku przyjęcia tego ustawodawstwa?

               2)

               W odniesieniu do odsetek (art. 4 § 4 akapit trzeci arrêté royal z dnia 25 czerwca 1997 r.)
               Czy dyrektywę 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. należy interpretować w ten sposób, że pozwala ona państwu członkowskiemu na przyjęcie ustawodawstwa, które ma na celu umożliwienie kategorii osób określonej płci, początkowo dyskryminowanej, członkostwa w systemie emerytalnym obejmującym kategorię osób odmiennej płci, pod warunkiem zapłaty znacznych odsetek, które są przedawnione w odniesieniu do tej ostatniej kategorii osób?
               W razie odpowiedzi twierdzącej, czy dyrektywy 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. nie należy interpretować jako wymagającej, by państwo członkowskie dostosowało ustawodawstwo sprzeczne z tym unormowaniem w razie stwierdzenia w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości konfliktu norm, przynajmniej do upływu terminu przedawnienia, który ma zastosowanie do odsetek powstałych w wyniku przyjęcia tego ustawodawstwa?

      (1)  Dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego) (Dz.U. L 6, str. 24)


title: Sprawa F-126/06: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2006 r. — Mangazzù przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2006 r. — Mangazzù przeciwko Komisji
   (Sprawa F-126/06)
   (2006/C 310/69)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Salvatore Mangazzù (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: T. Bontinck i J. Feld, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie doręczonej skarżącemu w dniu 13 stycznia 2006 r. decyzji indywidualnej dotyczącej zmiany statusu członka personelu tymczasowego na status urzędnika dokonanej na podstawie aktu powołania ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2006 r.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Po przepracowaniu kilku lat w Komisji w charakterze członka personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania A5, a następnie A*11, skarżący został laureatem konkursu otwartego COM/A/18/04, opublikowanego w dniu 21 kwietnia 2004 r., mającego na celu utworzenie listy rezerwowej odnośnie do zatrudnienia administratorów w grupie zaszeregowania A7/A6. Z tego względu został powołany na urzędnika i zatrudniony na tym samym stanowisku, które zajmował jako członek personelu tymczasowego oraz zaszeregowany do grupy A*6 stopień 2 na podstawie załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi naruszenie art. 31 i 62 regulaminu pracowniczego, jak również art. 5 i 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.
   Skarżący podnosi ponadto naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań, zachowania praw nabytych oraz zasady równości traktowania.