title: Sprawa C-127/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen (Belgia) w dniu 11 marca 2011 r. — Aldegonda van den Booren przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen (Belgia) w dniu 11 marca 2011 r. — Aldegonda van den Booren przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen
   (Sprawa C-127/11)
   2011/C 152/27
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Arbeidshof te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aldegonda van den Booren

      Strona pozwana: Rijksdienst voor Pensioenen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 52 § 1 rozporządzenia królewskiego z dnia 21 grudnia 1967 r. w sprawie ogólnej regulacji systemu rent rodzinnych i emerytur dla pracowników, zgodnie z którym obniżona zostaje renta rodzinna wskutek podwyższenia emerytury na podstawie ogólnej ustawy o emeryturach z dnia 31 maja 1956 r. ze względu na ustanowienie równouprawnienia kobiet i mężczyzn w ramach ustawy z dnia 28 marca 1985 r. jest zgodny z prawem wspólnotowym, a dokładniej z art. 46a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1)?

               2)

               Czy art. 52 § 1 rozporządzenia królewskiego z dnia 21 grudnia 1967 r. w sprawie ogólnej regulacji systemu rent rodzinnych i emerytur dla pracowników — interpretowanego w ten sposób, że emeryturę na podstawie ogólnej ustawy o emeryturach z dnia 31 maja 1956 r. należy rozumieć jako emeryturę w rozumieniu tego przepisu lub jako świadczenie równoważne — jest zgodny z prawem wspólnotowym, a dokładniej z art. 10 i 39 — 42 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą z dnia 25 marca 1957 r., a w przypadku niezgodności, czy należy zaniechać stosowania art. 52 § 1 rozporządzenia królewskiego z dnia 21 grudnia 1967 r. w sprawie ogólnej regulacji systemu rent rodzinnych i emerytur dla pracowników?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2.


title: Sprawa C-303/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 842/2006 — Szkolenia i certyfikacja — Obowiązek powiadomienia — Sankcje — Rozporządzenia (WE) nr 303/2008, (WE) nr 304/2008, (WE) nr 305/2008, (WE) nr 306/2008, (WE) nr 307/2008 i (WE) nr 308/2008]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/16

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-303/14) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 842/2006 - Szkolenia i certyfikacja - Obowiązek powiadomienia - Sankcje - Rozporządzenia (WE) nr 303/2008, (WE) nr 304/2008, (WE) nr 305/2008, (WE) nr 306/2008, (WE) nr 307/2008 i (WE) nr 308/2008])
   (2015/C 279/19)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici, K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               W wyniku niepodania Komisji Europejskiej wymaganych informacji w zakresie jednostek certyfikujących personel i przedsiębiorstwa, a także nazw certyfikatów wydawanych personelowi i przedsiębiorstwom, zaangażowanym w działania związane z niektórymi fluorowanymi gazami cieplarnianymi oraz informacji o przepisach krajowych dotyczących sankcji za naruszenie przepisów rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 2 i art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia, art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 303/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji przedsiębiorstw i personelu w odniesieniu do stacjonarnych urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych i pomp ciepła zawierających fluorowane gazy cieplarniane, art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 304/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji przedsiębiorstw i personelu w odniesieniu do stacjonarnych systemów ochrony przeciwpożarowej i gaśnic zawierających niektóre fluorowane gazy cieplarniane, art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 305/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji personelu dokonującego odzysku fluorowanych gazów cieplarnianych z rozdzielnic wysokiego napięcia, art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 306/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania i warunki wzajemnego uznawania certyfikacji personelu dokonującego odzysku rozpuszczalników na bazie fluorowanych gazów cieplarnianych z urządzeń, art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 307/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania w zakresie programów szkoleniowych oraz warunki wzajemnego uznawania zaświadczeń o odbytym szkoleniu dla personelu w odniesieniu do wykorzystywanych w niektórych pojazdach silnikowych systemów klimatyzacyjnych zawierających niektóre fluorowane gazy cieplarniane, a także art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 308/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. określającego zgodnie z rozporządzeniem nr 842/2006 formę powiadamiania o programach szkoleń i certyfikacji państw członkowskich.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa T-838/16: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – BP/FRA

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/38

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – BP/FRA
   (Sprawa T-838/16)
   (2017/C 038/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BP (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat E. Lazar)

      Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stronie pozwanej naprawnienia szkody materialnej i krzywdy wyrządzonych skarżącej w następstwie używania niezgodnie z przeznaczeniem oraz utraty danych osobowych, a także szeregu innych nieprawidłowości, które wystąpiły w toku przetwarzania przez stronę pozwaną wniosków skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentów złożonych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 oraz jej wniosków o udzielenie informacji złożonych na podstawie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 45/2001;

               —

               nakazanie stronie pozwanej naprawnienia szkody materialnej i krzywdy wyrządzonych skarżącej w następstwie naruszenia szeregu reguł mających na celu przyznanie uprawnień jednostkom;

               —

               nakazanie stronie pozwanej naprawnienia szkody materialnej i krzywdy wyrządzonych skarżącej w następstwie nieprawidłowych działań strony pozwanej w ramach wykonywania wyroku wydanego w sprawie T-658/13 P;

               —

               nakazanie stronie pozwanej naprawnienia krzywdy wyrządzonej skarżącej;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty odszkodowania;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zwrotu kosztów doradztwa prawnego poniesionych przez skarżącą w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty odsetek za zwłokę w odniesieniu do ostatecznie zasądzonej kwoty;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania, nawet w wypadku oddalenia skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia reguł mających na celu przyznanie uprawnień jednostkom, w tym między innymi naruszenia zasad ochrony danych osobowych wskazanych w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w związku z art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia i z przepisami wykonawczymi do rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, naruszenia art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC), naruszenia zasad ochrony danych osobowych wskazanych w szeregu przepisów rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i w przepisach wykonawczych do tego rozporządzenia, a także naruszenia obowiązku staranności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku poufności, co skutkowało utratą danych osobowych skarżącej na rzecz osób trzecich oraz przekazaniem ich do prasy, a także nadużycia władzy oraz poważnego i oczywistego braku racjonalnej staranności przy przetwarzaniu danych osobowych strony skarżącej.


title: Sprawa C-460/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Schaefer Kalk GmbH & Co. KG/Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Plan monitorowania — Rozporządzenie (UE) nr 601/2012 — Artykuł 49 ust. 1 i pkt 10 załącznika IV — Obliczanie emisji z instalacji — Odejmowanie ilości przenoszonego dwutlenku węgla (CO2) — Wyłączenie CO2 wykorzystywanego przy produkcji wytrąconego węglanu wapnia — Ważność wyłączenia]

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Schaefer Kalk GmbH & Co. KG/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-460/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Plan monitorowania - Rozporządzenie (UE) nr 601/2012 - Artykuł 49 ust. 1 i pkt 10 załącznika IV - Obliczanie emisji z instalacji - Odejmowanie ilości przenoszonego dwutlenku węgla (CO2) - Wyłączenie CO2 wykorzystywanego przy produkcji wytrąconego węglanu wapnia - Ważność wyłączenia])
   (2017/C 070/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Schaefer Kalk GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

   Przepisy art. 49 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i pkt 10.B załącznika IV do tego rozporządzenia, w zakresie, w jakim systemowo włączają one do emisji z instalacji do kalcynacji wapnia dwutlenek węgla (CO2) przenoszony do innej instalacji dla potrzeb produkcji wytrąconego węglanu wapnia, bez względu na to, czy ów dwutlenek węgla zostaje uwolniony do atmosfery, czy też nie, są nieważne.

      (1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015.


title: Sprawa C-238/11: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2011 r. — Republika Francuska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/13

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2011 r. — Republika Francuska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa C-238/11)
   2011/C 226/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A. Adam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności debaty Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2011 r. dotyczącej kalendarza okresu sesji Parlamentu w 2013 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu swojej skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, oparty po pierwsze, na naruszeniu protokołu nr 6 w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej, załączonego do TUE i TFUE oraz protokołu nr 3 w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej, załączonego do traktatu EWEA, oraz po drugie, na niezastosowaniu się do wyroku Trybunału z dnia 1 października 1997 r. w sprawie C-345/95 Francja przeciwko Parlamentowi, Rec. s. I-5235).
   Według rządu francuskiego, w związku z tym, że Parlament Europejski przewidział, że dwa z dwunastu okresów comiesięcznych sesji plenarnych, jakie powinny każdego roku odbywać się w Strasburgu zostaną ograniczone z 4 do 2 dni i odbędą się w 2013 r. w tym samym tygodniu w październiku, Parlament próbował obejść zasadę, zgodnie z którą dwanaście okresów comiesięcznych sesji plenarnych, w tym sesja budżetowa, powinny odbywać się w Strasburgu. Zaskarżona debata prowadzi w rzeczywistości do usunięcia jednego z dwunastu okresów comiesięcznych sesji plenarnych, jakie powinny każdego roku odbywać się w Strasburgu. Tym samym, jej jedynym celem było ograniczenie obecności europejskich deputowanych w siedzibie Parlamentu Europejskiego nieuzasadnione wymogiem wewnętrznej organizacji prac tej instytucji.


title: Sprawy połączone C- 97/13 i C-214/13: Postanowienie Trybunału (wielka izba) z dnia 3 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunalul Sibiu, Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Silvia Georgiana Câmpean przeciwko Administraţia Finanţelor Publice a Municipiului Mediaş, Administraţia Fondului pentru Mediu (C-97/13), Administraţia Finanţelor Publice a Municipiului Alexandria przeciwko Georgemu Ciocoiu (C-214/13) [Odesłanie prejudycjalne — Podatki wewnętrzne — Artykuł 110 TFUE — Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych — Neutralność podatku w odniesieniu do przywożonych pojazdów samochodowych i podobnych pojazdów znajdujących się już na rynku krajowym]

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/16

         Postanowienie Trybunału (wielka izba) z dnia 3 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunalul Sibiu, Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Silvia Georgiana Câmpean przeciwko Administraţia Finanţelor Publice a Municipiului Mediaş, Administraţia Fondului pentru Mediu (C-97/13), Administraţia Finanţelor Publice a Municipiului Alexandria przeciwko Georgemu Ciocoiu (C-214/13)
   (Sprawy połączone C- 97/13 i C-214/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki wewnętrzne - Artykuł 110 TFUE - Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych - Neutralność podatku w odniesieniu do przywożonych pojazdów samochodowych i podobnych pojazdów znajdujących się już na rynku krajowym])
   2014/C 175/19
   Język postępowania: rumuński

      Sądy odsyłające

   Tribunalul Sibiu, Curtea de Apel Bucureşti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Silvia Georgiana Câmpean (sprawa C-97/13), Administraţia Finanţelor Publice a Municipiului Alexandria (sprawa C-214/13).

      Strona pozwana: Administraţia Finanţelor Publice a Municipiului Mediaş, Administraţia Fondului pentru Mediu (sprawa C-97/13), George Ciocoiu (sprawa C-214/13)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunalul Sibiu, Curtea de Apel București – Podatek od emitowanych zanieczyszczeń obciążający pojazdy samochodowe przy ich pierwszej rejestracji lub przy okazji pierwszego przeniesienia prawa własności – Zwolnienie pojazdów objętych wcześniejszymi podatkami – Możliwość skorzystania w przypadku tychże pojazdów z odzyskania w drodze sądowej podatków, którymi zostały objęte – Ewentualne zniechęcanie do wprowadzania do ruchu używanych pojazdów nabytych w innych państwach członkowskich – Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE.

      Sentencja

   Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to stoi na przeszkodzie uregulowaniu podatkowemu, takiemu jak ustanowione w przepisach krajowych rozpatrywanych w sporach w postępowaniach głównych a następnie przez nie ograniczonemu, na podstawie którego państwo członkowskie obciąża pojazdy samochodowe podatkiem od zanieczyszczeń ukształtowanym w sposób taki, iż zniechęca on do wprowadzania do ruchu w tym państwie członkowskim, używanych pojazdów nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając jednak do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.

      Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa T-405/11: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Axa Mediterranean przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/40

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Axa Mediterranean przeciwko Komisji
   (Sprawa T-405/11)
   2011/C 282/75
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Axa Mediterranean Holding, SA (Palma de Mallorca, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i M. Muñoz de Juan, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie i uwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu;

               —

               dopuszczenie i uwzględnienie argumentów przemawiających za stwierdzeniem nieważności przedstawionych w niniejszej skardze;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim stwierdza ona, że art. 12 ust. 5 TRLIS [hiszpańskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych] zawiera elementy pomocy państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim stwierdza ona, że art. 12 ust. 5 TRLIS zawiera elementy pomocy państwa, wówczas gdy stosowany jest do nabycia udziałów oznaczających nabycie kontroli;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim zastosowanie odzyskania pomocy w odniesieniu do transakcji, jakie miały miejsce przed opublikowaniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ostatecznej wersji decyzji, której dotyczy niniejsza skarga;

               —

               tytułem kolejnego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i posiłkowo art. 4 decyzji w zakresie, w jakim odnosi się on do transakcji dokonanych w Meksyku i w Turcji oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji C(2010) 9566 z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach.
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-399/11 Banco de Santander i Santusa Holding przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-637/15: Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2017 r. – Alma-The Soul of Italian Wine/EUIPO – Miguel Torres (SOTTO IL SOLE ITALIANO SOTTO il SOLE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SOTTO IL SOLE ITALIANO SOTTO il SOLE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy VIÑA SOL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Naruszenie charakteru odróżniającego — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/22

         Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2017 r. – Alma-The Soul of Italian Wine/EUIPO – Miguel Torres (SOTTO IL SOLE ITALIANO SOTTO il SOLE)
   (Sprawa T-637/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SOTTO IL SOLE ITALIANO SOTTO il SOLE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy VIÑA SOL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie charakteru odróżniającego - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 231/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alma-The Soul of Italian Wine LLLP (Coral Gables, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F. Terrano)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedès, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Güell Serra)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 września 2015 r. (sprawa R 356/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Miguel Torres a Alma-The Soul of Italian Wine.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 3 września 2015 r. (sprawa R 356/2015-2).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Alma-The Soul of Italian Wine LLLP.

               3)

               Miguel Torres, SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-269/13 P: Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2014 r. – Brune przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Konkurs otwarty — Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej — Nowa decyzja Komisji wydana w następstwie stwierdzenia nieważności przez Sąd do spraw Służby Publicznej — Brak udziału w egzaminie ustnym)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/17

         Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2014 r. – Brune przeciwko Komisji
   (Sprawa T-269/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Konkurs otwarty - Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej - Nowa decyzja Komisji wydana w następstwie stwierdzenia nieważności przez Sąd do spraw Służby Publicznej - Brak udziału w egzaminie ustnym))
   2014/C 235/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Markus Brune (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat H. Mannes)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie F-94/11 Brune przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

                  Markus Brune pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-86/12: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2012 r. — Robert Group przeciwko OHIM — Hardford (Pierre Robert)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/32

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2012 r. — Robert Group przeciwko OHIM — Hardford (Pierre Robert)
   (Sprawa T-86/12)
   2012/C 118/53
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pierre Robert Group AS (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: E. Ullberg i M. Plogell, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Hardfort AB (Limhamn, Szwecja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie R 2463/2010-1 i w konsekwencji nakazanie OHIM przeprowadzenia oceny przedstawionego przez skarżącą dowodu istnienia, ważności i zakresu wcześniejszego znaku towarowego;

               —

               tytułem żądania ewentualnego: zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej poprzez wydanie własnej decyzji i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 8541849 „Pierre Robert”; oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania, włącznie z kosztami powstałymi w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą OHIM

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Pierre Robert” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 44 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8541849

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: szwedzki znak towarowy nr 166274, będący graficznym znakiem towarowym „Pierre Robert” dla towarów z klas 3, 5 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie zasady 50 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 oraz art. 76, art. 8 i art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, jako że Izba Odwoławcza: (i) zaniedbała swoje prawo do zbadania faktów z urzędu i uwzględnienia faktów, które wydają się wyraźnie móc mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie sprzeciwu; (ii) naruszyła prawo nieuznając „Pierre Robert” za znak towarowy cieszący się renomą; (iii) nie wzięła pod uwagę dowodu, zawartego w załączniku 1, przedstawionego w związku z wniesieniem sprzeciwu oraz (iv) nie przyjęła zaświadczenia szwedzkiego Urzędu ds. patentów i znaków towarowych, przedstawionego przed wydaniem decyzji przez Wydział Sprzeciwów


title: Sprawa T-235/15: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Pari Pharma/EMA

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/26

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Pari Pharma/EMA
   (Sprawa T-235/15)
   (2015/C 221/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pari Pharma GmbH (Starnberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Epping i W. Rehmann)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ASK-11351 (Vantobra) wydanej przez Europejską Agencję Leków (zwaną dalej „EMA”) w dniu 24 kwietnia 2015 r. w zakresie, w jakim na mocy tej decyzji udzielono osobie trzeciej dostępu do sporządzonego przez Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (zwanego dalej „CHMP”) sprawozdania z oceny dotyczącego podobieństwa VANTOBR-y z Cayston i TOBI Podhaler (EMA/CHMP/702525/2014) i do sporządzonego przez CHMP sprawozdania z oceny dotyczącego wyższości klinicznej TOBI Podhaler (EMA/CHMP/778270/2014), zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 (1);

               —

               nakazanie EMA nieujawniania dokumentów wymienionych w poprzednim punkcie;

               —

               tytułem żądania pomocniczego, stwierdzenie nieważności decyzji ASK-11351 (Vantobra) wydanej przez EMA w dniu 24 kwietnia 2015 r. w zakresie, w jakim na mocy tej decyzji udzielono osobie trzeciej dostępu do: 1) sporządzonego przez CHMP sprawozdania z oceny dotyczącego wyższości klinicznej TOBI Podhaler (EMA/CHMP/778270/2014), bez usunięcia dodatkowych elementów tekstu na stronach: 9 (wyższa tolerancja układu oddechowego w przypadku Vantobry w stosunku do Tobi Podhaler), 11, 12 i 14 (ekstrapolacja tolerancji Vantobry w oparciu o TOBI), 17–19 (uwagi skarżącej dotyczące pytania 1 i ocena odpowiedzi), 19–23 (uwagi skarżącej dotyczące pytania 2 i ocena odpowiedzi, 3. Wniosek i zalecenie), zgodnie z załącznikiem A 1, oraz 2) sporządzonego przez CHMP sprawozdania z oceny dotyczącego podobieństwa VANTOBR-y do Cayston i TOBI Podhaler (EMA/CHMP/702525/2014), bez usunięcia dodatkowych elementów tekstu na stronach: 9 i 10, sekcja 2.3 (Wskazania terapeutyczne, 1) dane z badań terenowych), i na stronach 11 i 12, sekcja 2.3 (Wskazania terapeutyczne, 2) wywiad z lekarzami w ośrodkach zajmujących się zwłóknieniem torbielowatym), zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w załączniku A2, i nakazanie EMA nieujawniania ww. dokumentów bez usunięcia dodatkowych elementów tekstu, tak jak to wynika z załączników A1 i A2, oraz

               —

               obciążenie EMA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
   Strona skarżąca podnosi, że decyzja EMA narusza rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 i tym samym prawa podstawowe i wolności skarżącej z zakresu zagwarantowanej w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) ochrony życia prywatnego i poufności, art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. i art. 339 TFUE, jej wolność prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie art. 16 Karty i jej prawo własności intelektualnej na podstawie art. 17 ust. 2 Karty. Skarżąca utrzymuje, że: 1) ujawnienie dokumentów umożliwiłoby obojętnie jakiemu konkurentowi łatwe wykorzystanie danych i informacji dostarczonych przez skarżącą, do celów uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla swego własnego produktu leczniczego zawierającego tobramycynę, bez dokonywania jakichkolwiek dodatkowych inwestycji, naruszając tym samym interesy handlowe skarżącej i 2) nie istnieje żaden nadrzędny wzgląd interesu ogólnego dotyczący ujawniania tych dokumentów.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-42/08: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2008 r. — Shetland Islands Council przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/35

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2008 r. — Shetland Islands Council przeciwko Komisji
   (Sprawa T-42/08)
   (2008/C 92/71)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Shetland Islands Council (przedstawiciele: E. Whiteford, Barrister, R. Murray, Solicitor i R. Thompson, QC)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1, art. 3, 4 i 5 zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest organem władzy publicznej, który dokonał płatności na rzecz sektora rybołówstwa w ramach dwóch środków pomocy o charakterze ogólnym — „Aid to Fish Catching and Processing Industry” (pomoc na rzecz rybołówstwa i przemysłu przetwórczego) i „Aid to the Fish Farming Industry” (pomoc na rzecz hodowli rybnej), na które składają się różne rodzaje systemów pomocy. Komisja stwierdziła, że pomoc jakiej udzielało Zjednoczone Królestwo na podstawie „Fishing Vessel Modernisation Scheme” (systemu modernizacji floty rybackiej) była niezgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ pomoc przyznawana na projekty modernizacji zdolności połowowej przekładała się na tonaż i moc statku.
   Skarżąca na podstawie art. 230 WE wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C37/2006 (ex-NN 91/2005) z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącej systemu pomocy na rzecz modernizacji floty rybackiej stosowanego w Zjednoczonym Królestwie. W szczególności skarżąca dochodzi stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1, art. 3, 4 i 5 zaskarżonej decyzji, podnosząc dwa zarzuty:

               1)

               Komisja naruszyła prawo stwierdzając, że płatności za wyminę lub ulepszenia jakości napędu, które nie mają wpływu na całkowity tonażu lub moc statku „dotyczą zdolności produkcyjnych mierzonych w kategoriach albo tonażu albo mocy” w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c), i) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 (1), a tym samym są niezgodne ze wspólnym rynkiem.

               2)

               Komisja naruszyła prawo stwierdzając, ze zwrot dokonanych płatności jest zgodny z:

                           a)

                           art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (2);

                           b)

                           ogólnymi zasadami pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/99 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa (Dz.U. L 337, str. 10).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, str. 1).


title: Sprawa C-372/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Pak-Holdco sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu (Podatki — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych — Obowiązek uwzględniania przez państwo członkowskie dyrektyw, które nie obowiązywały już w dniu przystąpienia tego państwa — Wyłączenie z podstawy opodatkowania sumy aktywów należących do spółki kapitałowej, które są przeznaczone na podwyższenie kapitału i które już zostały objęte podatkiem kapitałowym)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Pak-Holdco sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu
   (Sprawa C-372/10) (1)

   (Podatki - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych - Obowiązek uwzględniania przez państwo członkowskie dyrektyw, które nie obowiązywały już w dniu przystąpienia tego państwa - Wyłączenie z podstawy opodatkowania sumy aktywów należących do spółki kapitałowej, które są przeznaczone na podwyższenie kapitału i które już zostały objęte podatkiem kapitałowym)
   2012/C 98/08
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pak-Holdco sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 5 ust. 3 tiret pierwsze i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25), oraz dyrektywy Rady 73/79/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. (Dz.U. L 103, s. 13) i dyrektywy Rady 73/80/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. (Dz.U. L 103 z 18.4.1973, s. 15), zmieniających dyrektywę 69/335/EWG — Podatek kapitałowy pobierany od spółek kapitałowych — Obowiązek uwzględniania przez państwo członkowskie dyrektyw, które nie obowiązywały już w dniu przystąpienia tego państwa

      Sentencja

               1)

               W wypadku państwa takiego jak Rzeczpospolita Polska, które przystąpiło do Unii Europejskiej ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 r., wobec braku postanowień wprowadzających odstępstwa w akcie przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej lub w innym akcie prawa Unii Europejskiej, art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie dotyczy wyłącznie czynności objętych zakresem zastosowania tej dyrektywy, ze zmianami, które to czynności w dniu 1 lipca 1984 r. były w owym państwie zwolnione od podatku kapitałowego lub były opodatkowane owym podatkiem według stawki obniżonej wynoszącej 0,50 % lub niższej.

               2)

               Artykuł 5 ust. 3 tiret pierwsze dyrektywy 69/335, który wyłącza z podstawy opodatkowania „sumę aktywów należących do spółki kapitałowej, które są przeznaczone na podwyższenie kapitału i które już zostały objęte podatkiem kapitałowym”, należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie niezależnie od tego, czy chodzi o aktywa spółki, której kapitał ulega podwyższeniu, czy o te aktywa, które pochodzą od innej spółki i podwyższyły ten kapitał.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-349/05: Skarga wniesiona w dniu  13 września 2005 r.  — Ott i in. przeciwko Komisji

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/12

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2005 r. — Ott i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-349/05)
   (2005/C 315/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Martial Ott (Oberanven, Luksemburg), Fernando Lopez Tola (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga), Francis Weiler (Itzig, Luksemburg) [Przedstawiciele: G. Bounéou, F. Frabetti, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie listy urzędników awansowanych w roku 2004 (1), w zakresie w jakim lista ta nie zawiera nazwisk skarżących oraz, pośrednio, aktów przygotowawczych do tej decyzji;

               —

               ewentualnie, uchylenie przydzielenia punktów do awansowania w roku 2004, w szczególności tego z rekomendacji komisji ds. awansu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty podniesione przez skarżących są identyczne z zarzutami podniesionymi przez skarżących w sprawie T-327/05.

      (1)  Lista opublikowana w informacjach administracyjnych nr 130 z dnia 30.11.2004 r.


title: Sprawa C-427/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Margaret Kenny i in. przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform i in. (Artykuł 141 WE — Dyrektywa 75/117/EWG — Równość wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet — Dyskryminacja pośrednia — Obiektywne uzasadnienie — Przesłanki)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Margaret Kenny i in. przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform i in.
   (Sprawa C-427/11) (1)

   (Artykuł 141 WE - Dyrektywa 75/117/EWG - Równość wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet - Dyskryminacja pośrednia - Obiektywne uzasadnienie - Przesłanki)
   2013/C 114/18
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Margaret Kenny, Patricia Quinn, Nuala Condon, Eileen Norton, Ursula Ennis, Loretta Barrett, Joan Healy, Kathleen Coyne, Sharon Fitzpatrick, Breda Fitzpatrick, Sandra Hennelly, Marian Troy, Antoinette Fitzpatrick, Helena Gatley

      Strona pozwana: Minister for Justice, Equality and Law Reform, Minister for Finance, Commissioner of An Garda Síochána

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Ireland — Wykładnia art. 157 TFUE i dyrektywy Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet (Dz.U. L 45 s. 19) [zastąpiona przez dyrektywę 2006/54/WE] — Pojęcie obiektywnego uzasadnienia w kontekście widocznej dyskryminacji pośredniej pracowników płci żeńskiej w porównaniu z pracownikami płci męskiej w ramach służby publicznej — Kryteria

      Sentencja

   Artykuł 141 WE i dyrektywę Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               pracownicy wykonują taką samą pracę lub pracę o równej wartości, jeżeli, biorąc pod uwagę całokształt czynników, takich jak charakter pracy, warunki dotyczące wykształcenia i warunki pracy, pracownicy ci mogą być uważani za znajdujących się w porównywalnej sytuacji, czego ocena należy do sądu krajowego;

               —

               w ramach dyskryminacji pośredniej w zakresie wynagrodzenia na pracodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia obiektywnego uzasadnienia dotyczącego różnicy w wynagrodzeniu stwierdzonej pomiędzy pracownikami uważającymi się za dyskryminowanych i osobami referencyjnymi;

               —

               uzasadnienie przez pracodawcę różnicy w wynagrodzeniu, która na pierwszy rzut oka wydaje się stanowić dyskryminację ze względu na płeć, musi dotyczyć osób referencyjnych, które — ze względu na fakt, iż sytuację tych osób charakteryzują mające istotne znaczenie dane statystyczne, dotyczące wystarczającej liczby osób, niestanowiące wyrazu zjawisk czysto przypadkowych lub wynikających z tymczasowej sytuacji i które, ogólnie rzecz biorąc, wydają się mieć istotne znaczenie — zostały wzięte pod uwagę przez sąd krajowy na potrzeby stwierdzenia tej różnicy, i

               —

               względy dobrych stosunków między pracodawcą i pracownikami mogą być brane pod uwagę przez sąd krajowy jako jeden z elementów pozwalających na dokonanie oceny, czy różnice pomiędzy wynagrodzeniami dwóch grup pracowników wynikają z czynników obiektywnych, niemających związku z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć oraz zgodnych z zasadą proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011


title: Sprawa T-464/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Othman/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/33

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Othman/Rada
   (Sprawa T-464/15) (1)

   (2016/C 410/50)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-489/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 17 września 2015 r. – CTL Logistics GmbH/DB Netz AG

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 17 września 2015 r. – CTL Logistics GmbH/DB Netz AG
   (Sprawa C-489/15)
   (2015/C 406/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CTL Logistics GmbH

      Strona pozwana: DB Netz AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni przepisów prawa europejskiego, w szczególności art. 30 ust. 1 zdanie pierwsze, ust. 2, ust. 3, ust. 5 akapit pierwszy i ust. 6 dyrektywy 2001/14/WE (1), należy dokonywać w ten sposób, że wykluczają one powództwo o zwrot opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, które zostały ustalone lub określone pomiędzy zarządcą infrastruktury a wnioskodawcą w umowie ramowej, jeżeli nie są one dochodzone w postępowaniach przewidzianych przed krajowym organem kontrolnym i odpowiednich postępowaniach sądowych, w ramach których weryfikowane są decyzje organu kontrolnego?

               2)

               Czy wykładni przepisów prawa europejskiego, w szczególności art. 30 ust. 1 zdanie pierwsze, ust. 2, ust. 3, ust. 5 akapit pierwszy i ust. 6 dyrektywy 2001/14/WE, należy dokonywać w ten sposób, że wykluczają one powództwo o zwrot opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, które zostały ustalone lub określone pomiędzy zarządcą infrastruktury a wnioskodawcą w umowie ramowej, jeżeli kwestii spornych opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej nie skierowano uprzednio do organu kontrolnego?

               3)

               Czy kontrola w postępowaniu cywilnym zgodności z zasadą słuszności opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej na podstawie krajowej normy prawa cywilnego, która umożliwia sądom przy jednostronnym określeniu świadczenia przez jedną ze stron przeprowadzenie kontroli pod kątem zgodności z zasadą słuszności tego określenia świadczenia i ewentualnego określenia tego świadczenia z urzędu według zasady słuszności, jest zgodna z wymogami prawa Unii, na podstawie których zarządca infrastruktury przy ustalaniu opłat jest zobowiązany do przestrzegania ogólnych wymogów, takich jak wymóg pokrycia kosztów (art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE) lub uwzględnienia kryteriów zdolności rynku do poniesienia kosztów (art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE)?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: Czy sąd cywilny, korzystając z przysługującej mu swobody orzekania, musi wziąć pod uwagę kryteria dyrektywy 2001/14/WE dotyczące ustalania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, i jeśli tak, to jakie?

               5)

               Czy kontrola w postępowaniu cywilnym zgodności z zasadą słuszności opłat na podstawie wymienionej w pytaniu trzecim normy krajowej jest zgodna z wymogami prawa Unii w zakresie, w którym sądy cywilne w drodze odstępstwa od ogólnych zasad zarządcy infrastruktury kolejowej dotyczących pobierania opłat i ich wysokości ustalają opłaty, chociaż zarządca infrastruktury kolejowej jest na podstawie prawa Unii zobowiązany do niedyskryminującego równego traktowania wszystkich uprawnionych do dostępu (art. 4 ust. 5 dyrektywy 2001/14/WE)?

               6)

               Czy kontrola w postępowaniu cywilnym zgodności z zasadą słuszności opłat zarządcy infrastruktury jest zgodna z prawem Unii, mając na uwadze, że prawo Unii zakłada właściwość organu kontrolnego do rozstrzygania sporów pomiędzy zarządcą infrastruktury a uprawnionymi do dostępu dotyczących opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej lub wysokości i struktury opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, które uprawniony do dostępu ma lub miałby zapłacić (art. 30 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2001/14/WE), i że organ kontrolny z uwagi na potencjalną liczbę sporów prawnych przed różnymi sądami cywilnymi nie mógłby już zapewnić jednolitego stosowania przepisów regulacyjnych dotyczących kolei (art. 30 ust. 3 dyrektywy 2001/14/WE)?

               7)

               Czy zgodna z prawem Unii, w szczególności z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE, jest sytuacja, w której przepisy prawa krajowego wymagają obliczania wszelkich opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, ustanawianych przez zarządców infrastruktury, wyłącznie w oparciu o koszty jednostkowe?

      (1)  Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie oraz świadectw bezpieczeństwa; Dz.U. L 75, s. 29.


title: Sprawa C-269/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 26 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie – Belgia) – Rijksdienst voor Pensioenen/Willem Hoogstad (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 4 — Przedmiotowy zakres stosowania — Potrącenia z emerytur ustawowych, a także z jakiegokolwiek innego przysporzenia dodatkowego — Artykuł 13 — Określenie właściwego ustawodawstwa — Zamieszkanie w innym państwie członkowskim)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/17

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 26 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie – Belgia) – Rijksdienst voor Pensioenen/Willem Hoogstad
   (Sprawa C-269/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 4 - Przedmiotowy zakres stosowania - Potrącenia z emerytur ustawowych, a także z jakiegokolwiek innego przysporzenia dodatkowego - Artykuł 13 - Określenie właściwego ustawodawstwa - Zamieszkanie w innym państwie członkowskim))
   (2017/C 006/21)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Cassatie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rijksdienst voor Pensioenen

      Strona pozwana: Willem Hoogstad

      przy udziale: Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering

      Sentencja

   Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje pobieranie składek wykazujących bezpośredni i wystarczająco istotny związek z ustawami regulującymi działy zabezpieczenia społecznego wymienione w art. 4 wspomnianego rozporządzenia nr 1408/71, ze zmianami, od świadczeń pochodzących z systemów emerytur dodatkowych, podczas gdy beneficjent tych dodatkowych emerytur nie mieszka w tym państwie członkowskim i podlega na podstawie art. 13 ust. 2 lit. f) tego rozporządzenia, ze zmianami, ustawodawstwu w zakresie zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym mieszka.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-334/04: Skarga wniesiona dnia 30 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/8

         Skarga wniesiona dnia 30 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-334/04)
   (2004/C 239/14)
   Dnia 30 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Portugalii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Marię Patakia i Michela van Beeka, członków Służby Prawnej Komisji.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               orzeczenie, iż Republika Portugalii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa poprzez:

               zaklasyfikowanie do strefy specjalnej ochrony ptactwa (SSO) obszarów, których liczba i całkowita powierzchnia jest znacznie mniejsza od liczby i całkowitej powierzchni obszarów spełniających przesłanki do zaklasyfikowania ich jako strefy specjalnej ochrony ptactwa w rozumieniu art. 4 dyrektywy,

               ustanowienie strefy specjalnej ochrony na obszarze o powierzchni oczywiście (znacznie) mniejszej od powierzchni odpowiadających obszarów zgodnie z listą IBA 2000, spełniających przesłanki do zaklasyfikowania ich jako stref specjalnej ochrony,

               nieustanowienie stref specjalnej ochrony dla wielu gatunków ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy 79/409 lub zaklasyfikowanie jako strefy specjalnej ochrony obszarów, na których wspomniane gatunki ptaków nie są wystarczająco reprezentowane,

         nieustanowienie stref specjalnej ochrony dla wielu gatunków ptaków wędrownych albo zaklasyfikowanie jako strefy specjalnej ochrony obszarów, na których wspomniane gatunki nie są wystarczająco reprezentowane.
   Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 79/409/EWG w sprawie ochron dzikiego ptactwa, nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek ustanowienia szczególnego reżimu dla stref specjalnej ochrony (SSO), który zapewniłby w szczególności przetrwanie i reprodukcję gatunków wymienionych w załączniku I do dyrektywy.
   Ponadto, w myśl orzecznictwa, lecz także w opinii Komisji, obowiązuje inwentarz obszarów o szczególnym znaczeniu dla ptaków (IBA – Important Birds Areas) uznawany jest za bazę naukową stanowiącą cenny punkt odniesienia.
   W oparciu o przedmiotowy inwentarz, 186 obszarów w Grecji powinno zostać zaklasyfikowanych jako SSO.
   Na dzień złożenia przedmiotowej skargi Grecja ustanowiła jedynie 151 SSO, których powierzchnia jest ponadto mniejsza od tej, która została przewidziana w IBA 2000.
   Na tej podstawie Komisja wnioskuje, iż ustanowienie stref specjalnej ochrony nie nastąpiło w oparciu o kryteria ornitologiczne, do czego zobowiązuje art. 4 dyrektywy.
   Terytorium państwa greckiego jest obszarem o szczególnym znaczeniu dla wielu gatunków dzikiego ptactwa wymienionych w załączniku I do dyrektywy, w tym także gatunki zagrożone w skali światowej. Przedmiotowe gatunki nie są wystarczająco chronione w ramach istniejących w Grecji SSO.


title: Sprawa C-213/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Litwa) — F-Tex SIA przeciwko Lietuvos-Anglijos UAB „Jadecloud-Vilma” (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Artykuł 3 ust. 1 — Pojęcie powództwa, które łączy się z postępowaniem upadłościowym i jest z nim ściśle związane — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2 lit. b) — Pojęcie spraw cywilnych i handlowych — Powództwo wniesione na podstawie cesji przez syndyka jego prawa do zaskarżenia czynności prawnych upadłego)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Litwa) — F-Tex SIA przeciwko Lietuvos-Anglijos UAB „Jadecloud-Vilma”
   (Sprawa C-213/10) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuł 3 ust. 1 - Pojęcie powództwa, które łączy się z postępowaniem upadłościowym i jest z nim ściśle związane - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2 lit. b) - Pojęcie spraw cywilnych i handlowych - Powództwo wniesione na podstawie cesji przez syndyka jego prawa do zaskarżenia czynności prawnych upadłego)
   2012/C 165/04
   Język postępowania: litewski

      Sąd krajowy

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: F-Tex SIA

      Strona pozwana: Lietuvos-Anglijos UAB „Jadecloud-Vilma”

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Wykładnia art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1), a także art. 1 ust. 2 lit. b) i art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Jurysdykcja międzynarodowa dotycząca rozpoznania skargi pauliańskiej bezpośrednio i ściśle związanej z postępowaniem upadłościowym — Spór kompetencyjny między sądem prowadzącym postępowanie upadłościowe a sądem właściwym ze względu na siedzibę strony pozwanej — Skarga pauliańska wniesiona po wszczęciu postępowania upadłościowego przez jedynego wierzyciela spółki w upadłości w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym toczy się postępowanie upadłościowe, której źródłem jest dokonana przez zarządcę na rzecz wierzyciela cesja wierzytelności spółki wobec osób trzecich

      Sentencja

   Wykładni art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że powództwo przeciwko osobie trzeciej wniesione przez powoda w oparciu o umowę cesji wierzytelności zawartą z syndykiem wyznaczonym w postępowaniu upadłościowym, której przedmiotem jest prawo do zaskarżenia czynności prawnej upadłego, jakie syndyk ten wywodzi z prawa krajowego, wchodzi w zakres pojęcia sprawy cywilnej i handlowej w rozumieniu tego przepisu

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa C-273/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Dyrektywa 2005/51/WE — Zamówienia publiczne — Procedury udzielania zamówień publicznych)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-273/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Dyrektywa 2005/51/WE - Zamówienia publiczne - Procedury udzielania zamówień publicznych)
   (2008/C 92/14)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: B. Stromsky i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych (Dz.U. L 257, str. 127)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-50/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2011 r. w sprawie T-54/06, Kendrion przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 lutego 2012 r. przez Kendrion NV

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2011 r. w sprawie T-54/06, Kendrion przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 lutego 2012 r. przez Kendrion NV
   (Sprawa C-50/12 P)
   2012/C 80/20
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kendrion NV (przedstawiciele: P. Glazener i T. Ottervanger, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości lub w części zaskarżonego wyroku zgodnie z zarzutami podniesionymi w niniejszym odwołaniu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w całości albo w części w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zwrócenie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Trybunału;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Zgodnie z
                     zarzutem pierwszym
                  , Sąd naruszył prawo poprzez błędną wykładnię prawa Unii Europejskiej oraz uzasadnił swój wyrok w sposób wewnętrznie sprzeczny i niepełny orzekając, że Komisja przedstawiła w sposób wystarczający pod względem prawnym powody, które doprowadziły ją do nałożenia na Kendrion wyższej grzywny niż tej nałożonej na Fardem.

               2)

               Według
                     drugiego zarzutu
                  , Sąd naruszył prawo orzekając w kwestii, czy Komisja mogła uznać, że Kendrion ponosi solidarną odpowiedzialność w związku z grzywną nałożoną na jej dawną spółkę zależną Fardem i niewłaściwie przeprowadził konkretną analizę dowodową dopuszczając się tym samym uchybień proceduralnych. Sąd w swoim wyroku niesprawiedliwie dokonał rozkładu ciężaru dowodu, wykazał się ewidentna nieznajomością stanu faktycznego oraz dokonał oczywiście błędnej oceny dowodów. Sąd następnie w sposób niewystarczający uzasadnił swoje rozważania oraz nie zbadał w sposób wystarczający pod względem prawnym argumentów przytoczonych przez Komisję.

               3)

               W drodze
                     zarzutu trzeciego
                   Kendrion sprzeciwia się rozważaniom wyroku, w których Sąd dokonał analizy oraz oddalił powołane przez nią w pierwszej instancji zarzuty drugi, czwarty i piąty. W opinii Kendrion Sąd oparł się na błędnej wykładni prawa Unii przyjmując, że na spółkę dominującą, która nie uczestniczyła w naruszeniu, można było nałożyć wyższą grzywnę niż tę nałożoną na jej spółkę zależną Farden, będącą autorem naruszenia. Ponadto Sąd naruszył zasadę równego traktowania i opatrzył swój wyrok niepełnym i sprzecznym uzasadnieniem.

               4)

               Poprzez
                     zarzut czwarty
                   Kendrion podnosi, że Sąd niesłusznie odrzucił jako nieskuteczny argument podniesiony przez Kendrion, w myśl którego postępowanie przed Sądem miało charakter przewlekły. Sąd wydaje się tym samym, że uznał się za niewłaściwy w kwestii orzeczenia co do uchybień proceduralnych przed tym Sądem. Nawet, jeśli słusznie stwierdzono, że sam Sąd nie jest właściwy w przedmiocie obniżenia grzywny z uwagi na przewlekłość postępowania przed nim, Trybunał ma w każdym razie obowiązek oceny tej kwestii zasadniczej z punktu widzenia bezpieczeństwa prawnego oraz wyciągnięcia wynikających stąd konsekwencji.


title: Sprawa F-131/11: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/23

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-131/11)
   2012/C 65/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby w Komisji na podstawie propozycji obliczonej przez PMO.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 czerwca 2011 r. w sprawie uchylenia i zastąpienia propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego w ramach wniosku na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII regulaminu pracowniczego, która to decyzja zawiera nową propozycję obliczoną w oparciu o ogólne przepisy wykonawcze wydane w dniu 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-659/16: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/20

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-659/16)
   (2017/C 038/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, E. Paasivirta i Ch. Hermes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Rady z dnia 10 października 2016 r., przyjętej w drodze noty „I/A”, dotyczącej ustalenia stanowiska Unii na 35. posiedzenie roczne Komisji do spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki (CCAMLR) (Hobart, Australia, w dniach 17–28 października 2016 r.), w zakresie, w jakim dotyczy utworzenia trzech chronionych stref morskich oraz specjalnych stref przeznaczonych do prowadzenia badań (dokumenty 12523/16 i 12445/16);

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 10 października 2016 r. w zakresie, w jakim Rada nałożyła wymóg, by propozycje dla Komisji do spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki dotyczące utworzenia trzech chronionych stref morskich na Morzu Weddella, Morzu Rossa w Antarktyce Wschodniej oraz systemu specjalnych stref przeznaczonych do prowadzenia badań były złożone i popierane w imieniu Unii i jej państw członkowskich, a nie jedynie w imieniu Unii.
   Komisja utrzymuje, że uznając, iż kompetencje w tym zakresie są dzielone, i uznając, że w konsekwencji dokument roboczy powinien zostać przyjęty drodze konsensusu i przedłożony w imieniu Unii i jej państw członkowskich, zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż uniemożliwia w ten sposób Komisji, by przedłożyła ten dokument w imieniu samej Unii, co narusza wyłączną kompetencję Unii w tym zakresie (i prerogatywy Komisji do reprezentowania Unii).
   Komisja podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
   W pierwszej kolejności Komisja utrzymuje, że poprzez przyjęcie zaskarżonego aktu Rada naruszyła wyłączna kompetencję Unii w dziedzinie zachowania morskich zasobów biologicznych zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. d) TFUE (zarzut pierwszy). Po pierwsze, Komisja uznaje, że Rada nie uwzględniła kontekstu prawnego środka, którego dotyczy zaskarżony akt, zarówno w ramach Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki, jaki w ramach Unii. Po drugie, Komisja uważa, że Rada nie uwzględniła celu i treści tego środka.
   W drugiej kolejności (posiłkowo) Komisja utrzymuje, że nawet gdyby środek ten nie miał być uznany za środek zachowania morskich zasobów biologicznych w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. d) TFUE, poprzez przyjęcie zaskarżonego aktu Rada w każdym wypadku naruszyła wyłączną kompetencję Unii, gdyż Unia posiada wyłączną kompetencję zewnętrzną w tej dziedzinie, ponieważ planowany środek może wpływać na zasady Unii lub zmieniać ich zakres w rozumieniu art. 3 ust. 2 TFUE (zarzut drugi). Po pierwsze, Komisja uznaje, że Rada nie uwzględniła, iż planowany środek może wpływać na dwa rozporządzenia prawa wtórnego (rozporządzenia (WE) nr 600/2004 i (WE) nr 601/2004) lub zmieniać je. Po drugie, Komisja uważa, że Rada nie uwzględniła wpływu na stanowisko ramowe Unii w czerwcu 2014 lub zmiany tego stanowiska.


title: Sprawa T-263/05: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2005 r. przez Procter & Gamble Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/54

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2005 r. przez Procter & Gamble Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-263/05)
   (2005/C 217/111)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 18 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Procter & Gamble Company z siedzibą w Cincinnatti, Ohio (USA), reprezentowanej przez adwokata G. Kuipersa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 maja 2005 r. (sprawa R 845/2004-1) w części, w której stwierdza, że znak towarowy nie spełnia wymogów art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Trójwymiarowy znak towarowy składający się z prostokątnej białej tablicy z liliowym czteropłatkowym wzorem kwiatowym dla towarów klasy 3 (Środki wybielające i inne substancje stosowane w praniu; środki do mycia, czyszczenia i pielęgnacji naczyń; mydła; …) — zgłoszenie nr 1 683 713

               Decyzja eksperta:

               Odrzucenie zgłoszenia

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94


title: Sprawa T-540/10: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/48

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-540/10)
   ()
   2011/C 30/87
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Muñoz Pérez, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Królestwo Hiszpanii wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2010) 6154 z dnia 13 września 2010 r., w których Komisja obniżyła wysokość pomocy z Funduszu Spójności na następujące etapy realizacji projektu:

                           —

                           „Linea de Alta Velocidad Madrid-Zaragoza-Barcelona-Frontera francesa. Tramo Lleida-Martorell (Plataforma). Subtramo IX-A” (CCI No 2001.ES.16.C.PT.005)

                           —

                           „Linea de Alta Velocidad Madrid-Zaragoza-Barcelona-Frontera francesa. Tramo Lleida-Martorell (Plataforma). Subtramo X-B (Avinyonet del Penedés-Sant Sadurní d’Anoia)” (CCI No 2001.ES.16.C.PT.008)

                           —

                           „Linea de Alta Velocidad Madrid-Zaragoza-Barcelona-Frontera francesa. Tramo Lleida-Martorell (Plataforma). Subtramo XI-A y XI-B (Sant Sadurni d’Anoia-Gelida)” (CCI No 2001.ES.16.C.PT.009) oraz

                           —

                           „Linea de Alta Velocidad Madrid-Zaragoza-Barcelona-Frontera francesa. Tramo Lleida-Martorell (Plataforma). Subtramo IX-C” (CCI No 2001.ES.16.C.PT.010

               —

               tytułem żądania ewentualnego — częściowe stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie dotyczącym korekt zastosowanych w odniesieniu do zmian wynikających z przekroczenia progów emisji hałasu (pododcinek IX-A), ze zmiany PGOU (ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Santa Oliva (pododcinek IX-A) oraz z różnic w warunkach geotechnicznych (pododcinki X-B, XI-A, XI-B et IX-C), skutkujące zmniejszeniem kwot korekt do 2 348 201,96 EUR;

               —

               w każdym razie obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonej decyzji Komisja zmniejszyła wymiar pomocy początkowo przyznanej z Funduszu Spójności na ww. etapy projektu ze względu na to, że doszło do nieprawidłowości przy stosowaniu rozporządzenia o zamówieniach publicznych.
   W opinii Królestwa Hiszpanii należy stwierdzić nieważność tej decyzji z trzech różnego rodzaju powodów:

               a)

               naruszenie art. H ust. 2 załącznika II rozporządzenia nr 1164/94 (1) ze względu na to, że Komisja wydała tą decyzję nie dotrzymując terminu trzech miesięcy od zorganizowanego przez nią przesłuchania;

               b)

               naruszenie art. 20 ust. 2 lit. f) dyrektywy 93/38 (2) ze względu na to, że Komisja zastosowała ten przepis niewłaściwie, ponieważ udzielenie zamówienia na usługi dodatkowe różni się koncepcyjnie od przewidzianej w hiszpańskim prawie zamówień publicznych zmiany zamówienia w trakcie jego realizacji w taki sposób, iż ta zmiana nie wchodzi w zakres zastosowana dyrektywy nr 93/38.

               c)

               tytułem ewentualnym, naruszenie art. 20 ust. 2 lit. f) dyrektywy 93/38 ze względu na to, że spełnione zostały wszystkie przesłanki udzielenia przez władze hiszpańskie, w ramach procedury negocjacyjnej z pominięciem ogłoszeń, zamówienia na prace dodatkowe realizowane na czterech etapach projektu, których dotyczą korekty.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności (Dz.U. L 130, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 82, s. 40).


title: Sprawa T-583/11: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2011 r. — Solar-Fabrik AG przeciwko OHIM (Premium L)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/59

      Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2011 r. — Solar-Fabrik AG przeciwko OHIM (Premium L)
      (Sprawa T-583/11)
      (2012/C 25/114)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Solar-Fabrik AG für Produktion und Vertrieb von solartechnischen Produkten (Freiburg im Breisgau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 września 2011 r. w sprawie R 246/2011-1;

                  —

                  obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Premium L” dla towarów należących do klas 9 i 11

         Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający.


title: Sprawa F-140/14: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – ZZ/Komisja

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/55

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-140/14)
   (2015/C 065/74)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie odmowy odtworzenia ścieżki kariery zawodowej skarżącej poprzez zmianę jej zaszeregowania, od dnia 1 marca 2005 r., do wyższej grupy funkcyjnej oraz żądanie naprawienia szkody materialnej i zadośćuczynienia za krzywdę, jakie miała ponieść skarżąca.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia z dnia 17 września 2014 r., wysłanej pismem z dnia 18 września 2014 r. i otrzymanej przez skarżącą w dniu 19 września 2014 r.;

               —

               zasądzenie odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącą szacowaną ex aequo et bono na kwotę 30  000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.


title: Sprawa T-109/12: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Hiszpania/Komisja (Fundusz Spójności – Zmniejszenie pomocy finansowej – Termin na wydanie decyzji)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/22

      Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Hiszpania/Komisja
      (Sprawa T-109/12) (1)

      (Fundusz Spójności - Zmniejszenie pomocy finansowej - Termin na wydanie decyzji)
      (2015/C 073/29)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, abogado del Estado)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia, pełnomocnik, wspierany początkowo przez adwokatów J. Rivasa Andrésa i X.M. Garcíę Garcíę, następnie przez J. Rivasa Andrésa)

         Przedmiot

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9992 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie zmniejszenia pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na projekty „Planowane działania w ramach rozwoju drugiego etapu centralnego planu zarządzania stałymi odpadami miejskimi regionu autonomicznego Estremadura” (CCI 2000.ES.16.C.PE.020), „Kanały ściekowe: zlewnia środkowa Getafe i zlewnia dolna Arroyo Culebro (zlewnia Tagu–uzdatnianie)” (CCI 2002.ES.16.C.PE.002), „Ponowne wykorzystywanie oczyszczonej wody do nawadniania terenów zielonych w Santa Cruz de Tenerife” (CCI 2003.ES.16.C.PE.003) oraz „Pomoc techniczna w badaniach i opracowaniu projektu rozbudowy i dostarczania wody do Mancomunidad de Algodor” (CCI 2002.ES.16.C.PE.040).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 9992 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie zmniejszenia pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na projekty „Planowane działania w ramach rozwoju drugiego etapu centralnego planu zarządzania stałymi odpadami miejskimi regionu autonomicznego Estremadura” (CCI 2000.ES.16.C.PE.020), „Kanały ściekowe: zlewnia środkowa Getafe i zlewnia dolna Arroyo Culebro (zlewnia Tagu–uzdatnianie)” (CCI 2002.ES.16.C.PE.002), „Ponowne wykorzystywanie oczyszczonej wody do nawadniania terenów zielonych w Santa Cruz de Tenerife” (CCI 2003.ES.16.C.PE.003) oraz „Pomoc techniczna w badaniach i opracowaniu projektu rozbudowy i dostarczania wody do Mancomunidad de Algodor” (CCI 2002.ES.16.C.PE.040).

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa F-46/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 września 2013 r. — Höpcke przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AST/111/10 — Niewpisanie na listę rezerwową — Instrukcja dotycząca zredagowania tekstu o pewnej minimalnej długości — Niezastosowanie się)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/32

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 września 2013 r. — Höpcke przeciwko Komisji
      (Sprawa F-46/12) (1)

      (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AST/111/10 - Niewpisanie na listę rezerwową - Instrukcja dotycząca zredagowania tekstu o pewnej minimalnej długości - Niezastosowanie się)
      (2014/C 71/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Dagmar Höpcke (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i M. G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AST/111/10 o niewpisaniu nazwiska strony skarżącej na listę laureatów tego konkursu

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  D. Höpcke pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012, s. 25.


title: Sprawa F-16/06: Skarga wniesiona w dniu  15 lutego 2006 r.  — Augenault i in. przeciwko Radzie

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/38

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2006 r. — Augenault i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa F-16/06)
   (2006/C 96/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Françoise Augenault i in. [Przedstawiciele: G. Vandesanden i L. Levi, avocats]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi i jej zasadności, włączając w to zarzut bezprawności w niej zawarty;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności wyliczenia emerytury skarżących za marzec 2005 r. skutkujące zastosowaniem współczynnika korygującego właściwego dla stolic krajów ich zamieszkania albo przynajmniej współczynnika korygującego, który odzwierciedlałby w odpowiedni sposób różnice w kosztach utrzymania w miejscu, w którym uznaje się, że skarżący dokonują wydatków i który odpowiadałby w ten sposób zasadzie równoważności;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżących są identyczne z tymi podniesionymi w sprawie F-128/05 Adolf i in. przeciwko Komisji. (1)

      (1)  Dz.U. 60 z 11.03.2006, str. 56.


title: Sprawa C-467/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Gießen — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Barisowi Akyüzowi (Dyrektywy 91/439/EWG i 2006/126/WE — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Odmowa uznania przez państwo członkowskie ważności prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim osobie, która zgodnie z przepisami tego państwa nie posiada zdolności fizycznej i psychologicznej do kierowania)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Gießen — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Barisowi Akyüzowi
   (Sprawa C-467/10) (1)

   (Dyrektywy 91/439/EWG i 2006/126/WE - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Odmowa uznania przez państwo członkowskie ważności prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim osobie, która zgodnie z przepisami tego państwa nie posiada zdolności fizycznej i psychologicznej do kierowania)
   2012/C 118/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Gießen

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Baris Akyüz

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Gießen — Wykładnia art. 1 ust. 2 i art. 8 ust. 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, s. 1) oraz art. 2 ust. 1 i art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 403, s. 18) — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Odmowa uznania przez państwo członkowskie ważności prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim osobie, która zgodnie z przepisami tego państwa nie posiada zdolności fizycznej i psychologicznej do kierowania

      Sentencja

               1)

               Przepisy art. 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy w związku z art. 2 ust. 1 oraz z art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom przyjmującego państwa członkowskiego, które pozwalają, aby odmówiło ono uznania na swoim terytorium prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, jeżeli wobec posiadacza owego prawa jazdy przyjmujące państwo członkowskie nie zastosowało żadnego środka w rozumieniu rzeczonych art. 8 ust. 4 dyrektywy 91/439 lub art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126, lecz w tym ostatnim państwie odmówiono mu wydania pierwszego prawa jazdy na tej podstawie, że zgodnie z przepisami wskazanego państwa nie spełniał on fizycznych i psychologicznych wymogów bezpiecznego prowadzenia pojazdu silnikowego.

               2)

               Rzeczone przepisy należy interpretować łącznie w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom przyjmującego państwa członkowskiego, które umożliwiają mu odmowę uznania na jego terytorium prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, w wypadku gdy wiadome jest, na podstawie niepodważalnych informacji pochodzących od wydającego państwa członkowskiego, że posiadacz prawa jazdy nie spełniał warunku normalnego miejsca zamieszkania przewidzianego w art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 91/439 oraz w art. 7 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2006/126 w czasie wydania tego prawa jazdy. W tym względzie okoliczność, że informacje te zostały przekazane przez wydające państwo członkowskie właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego nie bezpośrednio, lecz wyłącznie w sposób pośredni, w formie komunikatu osób trzecich, sama w sobie nie może wykluczać, aby informacje te mogły być uznane za pochodzące od wydającego państwa członkowskiego, o ile pochodzą one od organu tego ostatniego państwa członkowskiego.
               Do sądu krajowego należy zarówno zbadanie, czy informacje uzyskane w okolicznościach takich jak w sporze przed sądem krajowym mogą być zakwalifikowane jako informacje pochodzące od wydającego państwa członkowskiego, jak i, w danym wypadku, ocena rzeczonych informacji i stwierdzenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności rozpatrywanego przezeń sporu, czy stanowią one niepodważalne informacje zaświadczające, że posiadacz prawa jazdy nie miał normalnego miejsca zamieszkania na terytorium tego ostatniego państwa w czasie wydania jego prawa jazdy.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa C-466/11: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Brescia — Włochy) — Gennaro Currà i in. przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 92 ust. 1 regulaminu postępowania — Powództwo wytoczone przez ofiary zbrodni przeciwko państwu członkowskiemu ponoszącemu odpowiedzialność za działania podejmowane przez jego służby zbrojne podczas wojny — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/5

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Brescia — Włochy) — Gennaro Currà i in. przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-466/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 92 ust. 1 regulaminu postępowania - Powództwo wytoczone przez ofiary zbrodni przeciwko państwu członkowskiemu ponoszącemu odpowiedzialność za działania podejmowane przez jego służby zbrojne podczas wojny - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2012/C 303/08
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale ordinario di Brescia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gennaro Currà, Nadia Orlandi spadkobiercy Aldo Orlandiego, Renzo Ciro Malago spadkobierca Federico Malago, Ruberto Ezecchia, Camillo Turchetti, Franco Forni, Ilva Morselli spadkobierca Ermenegildo Morselliego, Elisa Ghisolfi i Anna Ghisolfi spadkobierczynie Luci Ghisolfiego, Primo Zelioli, Francesco Perondi, Anna Furgeri spadkobierczyni Agide Furgeriego, Elena Penzani i Gian Luigi Penzani spadkobiercy Carlo Penzaniego, Renato Mortari, Ada Zaccaria spadkobierczyni Sigifredo Zaccarii, Erino Alberti, Gabriella Boccaletti spadkobierczyni Mario Boccalettiego, Rita Boccasanta spadkobierczyni Ernesto Boccasanty, Alberto Borelli, Pierantonio Foresti spadkobierca Franco Forestiego, Irmo Sancassiani, Ennio Mischi spadkobierca Aldo Mischiego, Graziano Broglia spadkobierca Rosolino Broglii, Alba Spinella i Maria Raffaella Spinella spadkobierczynie Vincenzo Rocco Spinelli, Giuseppe Ferri, Alessandra Fontanabona spadkobierczyni Giulio Fontanabony, Luciana, Mariuccia i Giulietta Pedratti spadkobierczynie Carlo Pedrattiego, Raffaele Colucci

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Przy udziale: Repubblica italiana

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Brescia — Wykładnia art. 3, 4 ust. 3, 6 i 21 TUE a także art. 17, 47 i 52 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej — Zbrodnie przeciwko ludzkości — Powództwo wytoczone przez ofiary zbrodni przeciwko państwu członkowskiemu ponoszącemu odpowiedzialność za działania podejmowane przez jego służby zbrojne podczas wojny — Prawo ofiar do odszkodowania — Dopuszczalność zarzutu przedawnienia tego prawa — Dopuszczalność powołania się przez państwo członkowskie na immunitet jurysdykcyjny

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy, aby rozpatrzyć wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego przedstawiony przez Tribunale ordinario di Brescia (Włochy).

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa C-188/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (Austria) w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Peter Hehenberger przeciwko Republik Österreich

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (Austria) w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Peter Hehenberger przeciwko Republik Österreich
   (Sprawa C-188/11)
   2011/C 211/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Peter Hehenberger

      Strona pozwana: Republik Österreich

      Pytania prejudycjalne

   Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 (1) w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 817/2004 (2) sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów ustanowionych przez podmiot udzielający wsparcia, zgodnie z którymi w przypadku uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli na miejscu (obliczenia powierzchni) całość wsparcia wypłaconego już w okresie ważności zobowiązań w kontekście środków agrośrodowiskowych winna być przez beneficjenta pomocy zwrócona, także gdy takie wsparcie było przyznawane i wypłacane w okresie kilku lat?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 160, s. 80)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 231, s. 24)


title: Sprawa C-73/14: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/21

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-73/14)
   2014/C 93/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová, E. Finnegan, R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie „Pisemnego oświadczenia Komisji Europejskiej w imieniu Unii Europejskiej” złożonego przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza w sprawie 21 (1); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W drodze niniejszej skargi Rada zwraca się do Trybunału z szacunkiem o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie „Pisemnego oświadczenia Komisji Europejskiej w imieniu Unii Europejskiej” złożonego przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza w sprawie 21 (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).

               2)

               Zdaniem Rady zaskarżona decyzja, która została przedstawiona bez zgody Rady i wbrew jej woli, jest niezgodna z prawem ze względu na to, że narusza zapisane w Traktatach podstawowe zasady prawa Unii.

               3)

               Swe żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Rada opiera na dwóch zarzutach.

               4)

               Po pierwsze, przyjmując zaskarżoną decyzję, Komisja naruszyła zapisaną w art. 13 ust. 2 TUE zasadę podziału kompetencji i, co za tym idzie, zasadę równowagi instytucjonalnej (zarzut pierwszy). W pierwszej części tego zarzutu Rada podnosi, że Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza jest ustanowionym Konwencją ONZ o prawie morza organem, który przyjmuje akty wywierające skutki prawne i, co za tym idzie, stanowisko zajęte w imieniu Unii przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza winna była zostać sporządzona przez Radę zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE. W drugiej części zarzutu pierwszego Rada twierdzi, że w każdym razie Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 TUE uzurpując sobie funkcje określania polityki, które, zgodnie z tym postanowieniem traktatowym, należą do wyłącznej kompetencji Rady.

               5)

               Po drugie, podejmując działania prowadzące do przyjęcia zaskarżonej decyzji, Komisja naruszyła zapisaną w art. 13 ust. 2 TUE lojalnej współpracy (zarzut drugi).

      (1)  Rada nie domaga się w chwili obecnej stwierdzenia nieważności złożonego przez Komisję przed tym Trybunałem oświadczenia.