title: Sprawa C-31/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Cristal Union, następca prawny Sucrerie de Toury SA / Ministre de l'Économie et des Finances [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 14 ust. 1 lit. a) — Produkty energetyczne używane do produkcji energii elektrycznej — Obowiązkowe zwolnienie — Artykuł 15 ust. 1 lit. c) — Produkty energetyczne używane do połączonego wytwarzania ciepła i energii — Uprawnienie do zastosowania zwolnienia z opodatkowania lub obniżenia poziomu opodatkowania — Gaz ziemny używany w kogeneracji ciepła i energii elektrycznej]

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Cristal Union, następca prawny Sucrerie de Toury SA / Ministre de l'Économie et des Finances
   (Sprawa C-31/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuł 14 ust. 1 lit. a) - Produkty energetyczne używane do produkcji energii elektrycznej - Obowiązkowe zwolnienie - Artykuł 15 ust. 1 lit. c) - Produkty energetyczne używane do połączonego wytwarzania ciepła i energii - Uprawnienie do zastosowania zwolnienia z opodatkowania lub obniżenia poziomu opodatkowania - Gaz ziemny używany w kogeneracji ciepła i energii elektrycznej])
   (2018/C 161/13)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cristal Union, następca prawny Sucrerie de Toury SA

      Strona przeciwna: Ministre de l'Économie et des Finances

      Sentencja

   Artykuł 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w tym przepisie obowiązkowe zwolnienie znajduje zastosowanie do produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej, jeżeli produkty te są używane do połączonego wytwarzania tej energii i ciepła w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa T-579/16: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – HJ/EMA (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Artykuł 8 akapit pierwszy WZIP — Przekształcenie umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek staranności — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do bycia wysłuchanym — Sprawozdanie z oceny — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/48

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – HJ/EMA
   (Sprawa T-579/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel tymczasowy - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Artykuł 8 akapit pierwszy WZIP - Przekształcenie umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek staranności - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Sprawozdanie z oceny - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2018/C 161/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: HJ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: F. Cooney i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. Duron i D. Waelbroecka)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za okres od dnia 16 lutego do dnia 31 grudnia 2014 r., decyzji EMA z dnia 1 kwietnia 2015 r. o nieprzedłużeniu umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego i dwóch decyzji z dnia 26 października 2015 r. odrzucających zażalenia skarżącej na oba te akty, a po drugie, o uzyskanie odszkodowania za szkodę, którą skarżąca w swej ocenie poniosła.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               HJ zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-8/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa C-64/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 8 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto – Portugalia) – Saey Home&Garden NV/SA / Lusavouga-Máquinas e Acessórios Industriais SA [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Artykuł 25 — Istnienie klauzuli prorogacyjnej — Porozumienie ustne, które nie zostało potwierdzone na piśmie — Klauzula zawarta w przywołanych na fakturach warunkach ogólnych sprzedaży — Artykuł 7 pkt 1 lit. b) — Umowa dystrybucji wyłącznej zawarta pomiędzy spółkami mającymi siedzibę w dwóch różnych państwach członkowskich i dotycząca rynku trzeciego państwa członkowskiego — Artykuł 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie — Ustalenie sądu właściwego — Miejsce wykonania zobowiązania charakterystycznego takiej umowy]

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/12

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 8 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto – Portugalia) – Saey Home&Garden NV/SA / Lusavouga-Máquinas e Acessórios Industriais SA
   (Sprawa C-64/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 25 - Istnienie klauzuli prorogacyjnej - Porozumienie ustne, które nie zostało potwierdzone na piśmie - Klauzula zawarta w przywołanych na fakturach warunkach ogólnych sprzedaży - Artykuł 7 pkt 1 lit. b) - Umowa dystrybucji wyłącznej zawarta pomiędzy spółkami mającymi siedzibę w dwóch różnych państwach członkowskich i dotycząca rynku trzeciego państwa członkowskiego - Artykuł 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie - Ustalenie sądu właściwego - Miejsce wykonania zobowiązania charakterystycznego takiej umowy])
   (2018/C 161/14)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: Saey Home&Garden NV/SA

      Strona przeciwna: Lusavouga-Máquinas e Acessórios Industriais SA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 25 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem ustaleń, których musi dokonać sąd odsyłający – klauzula prorogacyjna, taka jak powoływana w postępowaniu głównym, zawarta w ogólnych warunkach sprzedaży przywołanych na fakturach wystawianych przez jedną z umawiających się stron, nie spełnia wymogów ustanowionych przez rzeczony przepis.

               2)

               Artykuł 7 pkt 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że sądem właściwym na podstawie rzeczonego przepisu dla rozpoznania żądania odszkodowania z tytułu jednostronnego rozwiązania umowy dystrybucji wyłącznej zawartej pomiędzy dwiema spółkami mającymi siedziby i działającymi w odmiennych państwach członkowskich na potrzeby sprzedaży towarów na rynku krajowym trzeciego państwa członkowskiego, na którego terytorium żadna ze spółek nie posiada filii ani oddziału, jest sąd państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się miejsce głównego świadczenia usług, które wynika z postanowień umowy, a wobec braku odnośnych postanowień – miejsce rzeczywistego wykonania tej umowy, a w braku możliwości dokonania ustalenia na tej podstawie – miejsce zamieszkania lub siedziby usługodawcy.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa T-734/16: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2018 r. – Argyraki/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Obliczanie lat służby zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury — Uwzględnienie okresów służby przepracowanych w charakterze członka personelu pomocniczego — Przesłanki — Podstawa prawna)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/49

         Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2018 r. – Argyraki/Komisja
   (Sprawa T-734/16) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Obliczanie lat służby zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury - Uwzględnienie okresów służby przepracowanych w charakterze członka personelu pomocniczego - Przesłanki - Podstawa prawna))
   (2018/C 161/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vassilia Argyraki (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Berscheid, G. Gattinara i A.C. Simon, następnie G. Berscheid, G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) w ramach Komisji z dnia 29 stycznia 2016 r., na mocy której Komisja odrzuciła wniosek skarżącej o zatwierdzenie okresów służby przepracowanych w charakterze członka personelu pomocniczego jako okresy ukończone w charakterze członka personelu tymczasowego przy obliczaniu jej uprawnień emerytalnych.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) w ramach Komisji Europejskiej z dnia 29 stycznia 2016 r., na mocy której Komisja odrzuciła wniosek Vassilii Argyraki o zatwierdzenie okresów służby przepracowanych w charakterze członka personelu pomocniczego jako okresy ukończone w charakterze członka personelu tymczasowego przy obliczaniu jej uprawnień emerytalnych.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa C-108/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Corporación Acciona Hidráulica (Acciona) S.L.U. / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Corporación Acciona Hidráulica (Acciona) S.L.U. / Administración General del Estado
   (Sprawa C-108/18)
   (2018/C 161/31)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Corporación Acciona Hidráulica (Acciona) S.L.U.

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dotycząca ochrony środowiska zasada „zanieczyszczający płaci”, zawarta w art. 191 ust. 2 TFUE i w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października, który ustanawia zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, a także odpowiednie gospodarcze wyważenie użycia wody, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wprowadzeniu opłaty za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii, takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu, która nie zachęca do efektywnego użycia wody ani nie ustanawia mechanizmów na rzecz zachowania i ochrony wód publicznych, a sposób jej naliczania jest całkowicie oderwany od możliwości spowodowania szkód na wodach publicznych i jest skoncentrowany wyłącznie na zdolności wytwórców do generowania dochodów?

               2)

               Czy zgodna z zasadą niedyskryminacji przedsiębiorców wyrażoną w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (2) z dnia 13 lipca dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej jest opłata taka jak będąca przedmiotem niniejszego postępowania opłata za korzystanie z wód, której podlegają wyłącznie wytwórcy energii hydroelektrycznej w dorzeczach międzyregionalnych, a nie podlegają jej producenci posiadający koncesje w dorzeczach wewnątrzregionalnych, oraz której podlegają wytwórcy stosujący technologię hydroenergetyczną, a nie podlegają jej producenci energii wykorzystujący inne technologie?

               3)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nałożenie opłaty za korzystanie z wód takiej jak ta będąca przedmiotem sporu, na niekorzyść podmiotów wytwarzających energię elektryczną w instalacjach hydroenergetycznych działających w dorzeczach międzyregionalnych, przez wprowadzenie niesymetrycznego systemu opłat w odniesieniu do tej samej technologii w zależności od lokalizacji instalacji, oraz przez brak jej wymagania od wytwórców energii z innych źródeł stanowi zakazaną pomoc państwa?

      (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2009, L 211, s. 55)


title: Sprawa T-181/18: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2018 r. – Multifit Tiernahrungs / EUIPO (TAKE CARE)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/70

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2018 r. – Multifit Tiernahrungs / EUIPO (TAKE CARE)
   (Sprawa T-181/18)
   (2018/C 161/87)
   Język postępowania: niemiecki

      Strona

      Strona skarżąca: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Weber i L. Thiel)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „TAKE CARE” – zgłoszenie nr 16 254 898

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 stycznia 2018 r. w sprawie R 845/2017-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa C-109/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Associació de Productors i Usuaris d’Energia Elèctrica / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Associació de Productors i Usuaris d’Energia Elèctrica / Administración General del Estado
   (Sprawa C-109/18)
   (2018/C 161/32)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Associació de Productors i Usuaris d’Energia Elèctrica

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października, który ustanawia zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, a także odpowiednie gospodarcze wyważenie użycia wody, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on wprowadzeniu opłaty za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii, takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu, która nie zachęca do efektywnego użycia wody ani nie ustanawia mechanizmów na rzecz zachowania i ochrony wód publicznych, a sposób jej naliczania jest całkowicie oderwany od możliwości spowodowania szkód na wodach publicznych i jest skoncentrowany wyłącznie na zdolności wytwórców do generowania dochodów?

               2)

               Czy zgodna z zasadą niedyskryminacji przedsiębiorców wyrażoną w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (2) z dnia 13 lipca dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej jest opłata taka jak będąca przedmiotem niniejszego postępowania opłata za korzystanie z wód, której podlegają wyłącznie wytwórcy energii hydroelektrycznej w dorzeczach międzyregionalnych, a nie podlegają jej producenci posiadający koncesje w dorzeczach wewnątrzregionalnych, oraz której podlegają wytwórcy stosujący technologię hydroenergetyczną, a nie podlegają jej producenci energii wykorzystujący inne technologie?

               3)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nieobjęcie opłatą za korzystanie z wód elektrowni wodnych działających w dorzeczach wewnątrzregionalnych, jak również innego konsumpcyjnego użycia wody, przy jednoczesnym obciążeniu opłatą wyłącznie użycia wody w celu wytwarzania energii elektrycznej stanowi zakazaną pomoc państwa?

      (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2009, L 211, s. 55).


title: Sprawa C-159/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa – Rumunia) – Întreprinderea Individuală Dobre M. Marius / Ministerul Finanţelor Publice – A.N.A.F. – D.G.R.F.P. Galaţi – Serviciul Soluţionare Contestaţii, A.N.A.F – D.G.R.F.P. Galaţi – A.J.F.P. Constanţa – Serviciul Inspecţie Fiscală Persoane Fizice 2 Constanţa [Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Cofnięcie rejestracji do celów VAT — Obowiązek uiszczenia VAT pobranego w okresie, podczas którego numer identyfikacyjny do celów VAT jest cofnięty — Nieuznanie prawa do odliczenia VAT związanego z nabyciami dokonanymi w tym okresie]

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/13

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa – Rumunia) – Întreprinderea Individuală Dobre M. Marius / Ministerul Finanţelor Publice – A.N.A.F. – D.G.R.F.P. Galaţi – Serviciul Soluţionare Contestaţii, A.N.A.F – D.G.R.F.P. Galaţi – A.J.F.P. Constanţa – Serviciul Inspecţie Fiscală Persoane Fizice 2 Constanţa
   (Sprawa C-159/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Cofnięcie rejestracji do celów VAT - Obowiązek uiszczenia VAT pobranego w okresie, podczas którego numer identyfikacyjny do celów VAT jest cofnięty - Nieuznanie prawa do odliczenia VAT związanego z nabyciami dokonanymi w tym okresie])
   (2018/C 161/15)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Constanţa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Întreprinderea Individuală Dobre M. Marius

      Strona przeciwna: Ministerul Finanţelor Publice – A.N.A.F. – D.G.R.F.P. Galaţi – Serviciul Soluţionare Contestaţii, A.N.A.F – D.G.R.F.P. Galaţi – A.J.F.P. Constanţa – Serviciul Inspecţie Fiscală Persoane Fizice 2 Constanţa

      Sentencja

   Artykuły 167–169, 179, art. 213 ust. 1, art. 214 ust. 1 oraz art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwala organom podatkowym odmówić podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej w wypadku ustalenia, że ze względu na zarzucane temu podatnikowi uchybienia organy podatkowe nie mogły dysponować informacjami niezbędnymi do ustalenia, iż zostały spełnione wymogi materialne dające prawo do odliczenia podatku naliczonego przez rzeczonego podatnika, lub że ten ostatni dopuścił się oszustwa w celu skorzystania z tego prawa, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa T-185/18: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2018 r. – Lucchini / Komisja

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/70

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2018 r. – Lucchini / Komisja
   (Sprawa T-185/18)
   (2018/C 161/88)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Lucchini SpA (Livorno, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Belotti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               po przyjęciu do wiadomości naruszeń stwierdzonych w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości, które to naruszenia doprowadziły do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. dotyczącej naruszenia art. 65 EWWiS (COMP/37.956 – Pręty zbrojeniowe do betonu – ponowne przyjęcie), stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 17 stycznia 2018 r. oraz jednocześnie nakazanie Komisji zwrotu na rzecz strony skarżącej bezprawnie wymierzonej i zapłaconej grzywny, wraz z narosłymi odsetkami;

               —

               stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 9 marca 2018 r. i nakazanie Komisji, by dopuściła stronę skarżącą do udziału w postępowaniu COMP/37.956, które zostało na nowo podjęte przez Komisję w celu zastosowania się do wyroków;

               —

               ewentualnie, zasądzenie na rzecz strony skarżącej tytułem odszkodowania kwoty co najmniej 10 mln EUR lub innej kwoty, która zostanie ustalona w toku postępowania lub uznana przez Sąd za odpowiednią, aby należycie ukarać stwierdzone naruszenie art. 41 karty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca przypomina, że Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. dotyczącej naruszenia art. 65 EWWiS (COMP/37.956 – Pręty zbrojeniowe do betonu) (1) i wyjaśnia, że mimo tego stwierdzenia nieważności strona pozwana odmówiła dokonania na jej rzecz zwrotu zapłaconej grzywny i umożliwienia jej wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym, które zostało tymczasem na nowo otwarte.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10-14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2), w szczególności prawa strony skarżącej do postępowania respektującego normy prawa, a przede wszystkim jej prawo do obrony.

                           —

                           W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że udział państw członkowskich w przesłuchaniach nie jest zwykłą formalnością, ponieważ organy ochrony konkurencji wchodzą w skład komitetu, z którym Komisja musi się skonsultować przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji. Owe organy muszą zawsze brać udział w przesłuchaniach plenarnych, stanowiących kluczowy etap postępowania, w którego trakcie obrońcy koncentrują swoje wysiłki na obronie przedsiębiorstw w debacie kontradyktoryjnej przed zarzutami stawianymi im przez Komisję.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności prawa do dobrej administracji.

      (1)  Wyroki z dnia 21 września 2017 r., Feralpi/Komisja (C-85/15 P, EU:C:2017:709), Ferriera Valsabbia/Komisja i Alfa Acciai/Komisja (C-86/15 P i C-87/15 P, EU:C:2017:717), Ferriere Nord/Komisja (C-88/15, EU:C:2017:716) i Riva Fire/Komisja (C-89/15 P, EU:C:2017:713).

      (2)  Dz.U. L 123 z 27.4.2004, s. 18.


title: Sprawa C-642/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 22 września 2017 r. w sprawie T-454/16, Arrigoni / EUIPO – Arrigoni Battista (Arrigoni Valtaleggio), wniesione w dniu 15 listopada 2017 r. przez Arrigoni SpA

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 22 września 2017 r. w sprawie T-454/16, Arrigoni / EUIPO – Arrigoni Battista (Arrigoni Valtaleggio), wniesione w dniu 15 listopada 2017 r. przez Arrigoni SpA
   (Sprawa C-642/17 P)
   (2018/C 161/16)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Arrigoni SpA (przedstawiciel: adwokat P. Di Gravio)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Arrigoni Battista SpA
   Postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r. Trybunał (dziesiąta izba) oddalił odwołanie i orzekł, że Arrigoni SpA pokryje własne koszty postępowania.


title: Sprawa T-191/18: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Rietze / EUIPO – Volkswagen (Pojazdy)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/71

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Rietze / EUIPO – Volkswagen (Pojazdy)
   (Sprawa T-191/18)
   (2018/C 161/89)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rietze GmbH & Co. KG (Altdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Volkswagen AG

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 762851–0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2018 r. w sprawie R 1203/2016-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej i unieważnienie wzoru wspólnotowego nr 762851–0001;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-110/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – José Manuel Burgos Pérez i María del Amor Guinea Bueno / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – José Manuel Burgos Pérez i María del Amor Guinea Bueno / Administración General del Estado
   (Sprawa C-110/18)
   (2018/C 161/33)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: José Manuel Burgos Pérez i María del Amor Guinea Bueno

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dotycząca ochrony środowiska zasada „zanieczyszczający płaci”, zawarta w art. 191 ust. 2 TFUE i w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października, który ustanawia zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, a także odpowiednie gospodarcze wyważenie użycia wody, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wprowadzeniu opłaty za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii, takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu, która nie zachęca do efektywnego użycia wody ani nie ustanawia mechanizmów na rzecz zachowania i ochrony wód publicznych, a sposób jej naliczania jest całkowicie oderwany od możliwości spowodowania szkód na wodach publicznych i jest skoncentrowany wyłącznie na zdolności wytwórców do generowania dochodów?

               2)

               Czy zgodna z zasadą niedyskryminacji przedsiębiorców wyrażoną w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (2) z dnia 13 lipca dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej jest opłata taka jak będąca przedmiotem niniejszego postępowania opłata za korzystanie z wód, której podlegają wyłącznie wytwórcy energii hydroelektrycznej w dorzeczach międzyregionalnych, a nie podlegają jej producenci posiadający koncesje w dorzeczach wewnątrzregionalnych, oraz której podlegają wytwórcy stosujący technologię hydroenergetyczną, a nie podlegają jej producenci energii wykorzystujący inne technologie?

               3)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nałożenie opłaty za korzystanie z wód takiej jak ta będąca przedmiotem sporu, na niekorzyść podmiotów wytwarzających energię elektryczną w instalacjach hydroenergetycznych działających w dorzeczach międzyregionalnych, przez wprowadzenie niesymetrycznego systemu opłat w odniesieniu do tej samej technologii w zależności od lokalizacji instalacji, oraz przez brak jej wymagania od wytwórców energii z innych źródeł stanowi zakazaną pomoc państwa?

      (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2009, L 211, s. 55)


title: Sprawa T-192/18: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Rietze / EUIPO – Volkswagen (Pojazdy)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/72

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Rietze / EUIPO – Volkswagen (Pojazdy)
   (Sprawa T-192/18)
   (2018/C 161/90)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rietze GmbH & Co. KG (Altdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Volkswagen AG

      Sporny wzór: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr DM/073118-3

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2018 r. w sprawie R 1244/2016-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej i unieważnienie międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską nr DM/073118-3;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-67/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 29 listopada 2017 r. w sprawie T-633/16, Bilde/Parlament, wniesione w dniu 30 stycznia 2018 r. przez Dominique Bilde

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 29 listopada 2017 r. w sprawie T-633/16, Bilde/Parlament, wniesione w dniu 30 stycznia 2018 r. przez Dominique Bilde
   (Sprawa C-67/18 P)
   (2018/C 161/17)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dominique Bilde (przedstawiciel: adwokat G. Sauveur)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 23 czerwca 2016 r., doręczonej w dniu 6 lipca 2016 r., w której uściślono, że „kwota 40 320 EUR została nienależnie wypłacona na rzecz pani Dominique Bilde” oraz nakazano urzędnikowi zatwierdzającemu i księgowemu instytucji windykację tej kwoty;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości noty obciążającej nr 2016-889, podpisanej przez tego samego dyrektora generalnego ds. finansów w dniu 29 czerwca 2016 r.;

               —

               wydanie orzeczenia co do kwoty, jaka ma zostać przyznana wnoszącej odwołanie z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z bezpodstawnych oskarżeń wysuniętych przed zakończeniem dochodzenia, z uszczerbku na jej wizerunku oraz z bardzo poważnych problemów, jakie zaskarżona decyzji spowodowała w jej życiu osobistym i politycznym;

               —

               wydanie orzeczenia co do kwoty, jaka ma zostać przyznana wnoszącej odwołanie z tytułu kosztów postępowania;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego wszystkimi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu wnosząca odwołanie podnosi 11 zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy braku właściwości organu, który wydał akt.

                           —

                           Kwestie finansowe należą do właściwości Prezydium Parlamentu Europejskiego, a nie sekretarza generalnego;

                           —

                           Brak delegowania uprawnień na rzecz sekretarza generalnego;

                           —

                           Zarzut niezgodności z prawem z uwagi na naruszenie niezależności parlamentarnej i prawa do bezstronnego sądu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady „electa una via”

                           —

                           Przewodniczący Parlamentu zwrócił się do OLAF i francuskiego wymiaru sprawiedliwości.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa do obrony

                           —

                           Naruszenie domniemania niewinności przez Przewodniczącego Parlamentu;

                           —

                           Administracja Parlamentu jest sędzia i stroną;

                           —

                           Zróżnicowanie zarzutów podnoszonych przez Parlament w toku postępowania;

                           —

                           Odmowa przesłuchania wnoszącej odwołanie przez sekretarza generalnego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy odwrócenia ciężaru dowodu.

                           —

                           Parlament zobowiązał wnoszącą odwołanie do udowodnienia, że nie dopuściła się ona żadnego uchybienia, mimo że nie miał dowodów, które mogłyby stanowić poważną podstawę do twierdzenia, że doszło do uchybienia.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy niewystarczającego uzasadnienia.

                           —

                           Jedyny podnoszony powód to publikacja schematu organizacyjnego, chociaż on o niczym nie dowodzi.

               6.

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Żadna norma nie ustanawia wykazu dokumentów, jakie należy doręczyć i wobec tego wnosząca odwołanie podlega arbitralności Parlamentu.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia praw obywatelskich asystentów parlamentarnych.

                           —

                           Parlament zakazuje asystentom prowadzenia działalności politycznej.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczy dyskryminującego traktowania, Fumus persecutionis i nadużycia władzy.

                           —

                           Wnosząca odwołanie została poddana tej procedurze z powodu politycznej wrogości ze strony Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczy naruszenia niezależności posłów.

                           —

                           Praca asystentów parlamentarnych nie ogranicza się do pracy legislacyjnej.

               10.

               Zarzut dziesiąty dotyczy braku faktów.

                           —

                           Parlament jedynie odpowiedział, że dokumenty dostarczone przez wnoszącą odwołanie nie udowodniły niczego, podczas gdy dokumenty te potwierdziły pracę asystenta.

                           —

                           Parlament nie jest w stanie udowodnić swoich roszczeń.

               11.

               Zarzut jedenasty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           Schemat organizacyjny (punkt wyjścia do rozpoczęcia postępowania ogłoszonego przez Przewodniczącego Parlamentu) opublikowano w lutym 2015 r., ale windykacja nienależnych kwot sięga października 2014 r.


title: Sprawa C-70/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 2 lutego 2018 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / A i in.

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 2 lutego 2018 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / A i in.
   (Sprawa C-70/18)
   (2018/C 161/18)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

      Strona przeciwna: A i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a.

                           Czy art. 7 decyzji nr 2/76 (1) i odpowiednio art. 13 decyzji nr 1/80 (2) należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie stosowaniu uregulowań krajowych przewidujących ogólną możliwość przetwarzania i przechowywania danych biometrycznych należących do obywateli państw trzecich, w tym obywateli Turcji, w zbiorze danych w rozumieniu art. 2 zdanie wprowadzające oraz lit. a) i lit. b) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (D.U. 1995, L 281), ponieważ takie uregulowania krajowe nie wykraczają poza to, co konieczne dla realizacji zidentyfikowanego przez to rozporządzenie zgodnego z prawem celu polegającego na zapobieganiu i zwalczaniu przestępstw związanych z fałszowaniem tożsamości i dokumentów?

                           b.

                           Czy ma przy tym znaczenie fakt, że okres przechowywania danych biometrycznych jest związany z czasem trwania legalnego lub nielegalnego pobytu obywateli państw trzecich, w tym obywateli tureckich?

               2)

               Czy art. 7 decyzji nr 2/76 i odpowiednio art. 13 decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe nie stanowi ograniczenia w rozumieniu powyższych przepisów, w przypadku gdy jego wpływ na dostęp do rynku pracy, w rozumieniu powyższych przepisów, jest zbyt niepewny i pośredni, aby uznać, że dostęp ten został utrudniony?

               3)

                           a.

                           Jeżeli odpowiedź na pytanie drugie brzmiałaby, że uregulowanie krajowe umożliwiające udostępnianie zgromadzonych w zbiorze danych biometrycznych obywateli państw trzecich, w tym obywateli Turcji, osobom trzecim dla celów zapobiegania przestępstwom, wykrywania ich i prowadzenia dochodzenia w ich przedmiocie – w tym także w odniesieniu do przestępstw o charakterze terrorystycznym – jest nowym ograniczeniem, to czy art. 52 ust. 1 w związku z art. 7 i art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż przepisy te stoją na przeszkodzie stosowaniu takiego uregulowania krajowego?

                           b.

                           Czy ma przy tym znaczenie fakt, że dany obywatel, w momencie zatrzymania go jako podejrzanego o popełnienie przestępstwa, będzie posiadać przy sobie kartę pobytu, na której są zapisane jego dane biometryczne?

      (1)  Decyzja Rady Stowarzyszenia przyjęta na podstawie Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją.

      (2)  Ibidem.


title: Sprawa C-111/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Endesa Generación S.A. / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Endesa Generación S.A. / Administración General del Estado
   (Sprawa C-111/18)
   (2018/C 161/34)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Endesa Generación S.A.

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dotycząca ochrony środowiska zasada „zanieczyszczający płaci”, zawarta w art. 191 ust. 2 TFUE i w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października, który ustanawia zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, a także odpowiednie gospodarcze wyważenie użycia wody, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wprowadzeniu opłaty za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii, takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu, która nie zachęca do efektywnego użycia wody ani nie ustanawia mechanizmów na rzecz zachowania i ochrony wód publicznych, a sposób jej naliczania jest całkowicie oderwany od możliwości spowodowania szkód na wodach publicznych i jest skoncentrowany wyłącznie na zdolności wytwórców do generowania dochodów?

               2)

               Czy zgodna z zasadą niedyskryminacji przedsiębiorców wyrażoną w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (2) z dnia 13 lipca dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej jest opłata taka jak będąca przedmiotem niniejszego postępowania opłata za korzystanie z wód, której podlegają wyłącznie wytwórcy energii hydroelektrycznej w dorzeczach międzyregionalnych, a nie podlegają jej producenci posiadający koncesje w dorzeczach wewnątrzregionalnych, oraz której podlegają wytwórcy stosujący technologię hydroenergetyczną, a nie podlegają jej producenci energii wykorzystujący inne technologie?

               3)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nałożenie opłaty za korzystanie z wód takiej jak ta będąca przedmiotem sporu, na niekorzyść podmiotów wytwarzających energię elektryczną w instalacjach hydroenergetycznych działających w dorzeczach międzyregionalnych, przez wprowadzenie niesymetrycznego systemu opłat w odniesieniu do tej samej technologii w zależności od lokalizacji instalacji, oraz przez brak jej wymagania od wytwórców energii z innych źródeł stanowi zakazaną pomoc państwa?

      (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2009, L 211, s. 55)


title: Sprawa C-112/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Asociación de Productores de Energías Renovables (APPA) / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Asociación de Productores de Energías Renovables (APPA) / Administración General del Estado
   (Sprawa C-112/18)
   (2018/C 161/35)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociación de Productores de Energías Renovables (APPA)

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dotycząca ochrony środowiska zasada „zanieczyszczający płaci”, zawarta w art. 191 ust. 2 TFUE i w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października, który ustanawia zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, a także odpowiednie gospodarcze wyważenie użycia wody, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wprowadzeniu opłaty za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii, takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu, która nie zachęca do efektywnego użycia wody ani nie ustanawia mechanizmów na rzecz zachowania i ochrony wód publicznych, a sposób jej naliczania jest całkowicie oderwany od możliwości spowodowania szkód na wodach publicznych i jest skoncentrowany wyłącznie na zdolności wytwórców do generowania dochodów?

               2)

               Czy zgodna z zasadą niedyskryminacji przedsiębiorców wyrażoną w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (2) z dnia 13 lipca dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej jest opłata taka jak będąca przedmiotem niniejszego postępowania opłata za korzystanie z wód, której podlegają wyłącznie wytwórcy energii hydroelektrycznej w dorzeczach międzyregionalnych, a nie podlegają jej producenci posiadający koncesje w dorzeczach wewnątrzregionalnych, oraz której podlegają wytwórcy stosujący technologię hydroenergetyczną, a nie podlegają jej producenci energii wykorzystujący inne technologie?

               3)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nałożenie opłaty za korzystanie z wód takiej jak ta będąca przedmiotem sporu, na niekorzyść podmiotów wytwarzających energię elektryczną w instalacjach hydroenergetycznych działających w dorzeczach międzyregionalnych, przez wprowadzenie niesymetrycznego systemu opłat w odniesieniu do tej samej technologii w zależności od lokalizacji instalacji, oraz przez brak jej wymagania od wytwórców energii z innych źródeł stanowi zakazaną pomoc państwa?

      (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2009, L 211, s. 55)


title: Sprawa C-113/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Parc del Segre S.A. i in. / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Parc del Segre S.A. i in. / Administración General del Estado
   (Sprawa C-113/18)
   (2018/C 161/36)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Parc del Segre S.A. i in.

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dotycząca ochrony środowiska zasada „zanieczyszczający płaci”, zawarta w art. 191 ust. 2 TFUE i w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października, który ustanawia zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, a także odpowiednie gospodarcze wyważenie użycia wody, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wprowadzeniu opłaty za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii, takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu, która nie zachęca do efektywnego użycia wody ani nie ustanawia mechanizmów na rzecz zachowania i ochrony wód publicznych, a sposób jej naliczania jest całkowicie oderwany od możliwości spowodowania szkód na wodach publicznych i jest skoncentrowany wyłącznie na zdolności wytwórców do generowania dochodów?

               2)

               Czy zgodna z zasadą niedyskryminacji przedsiębiorców wyrażoną w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (2) z dnia 13 lipca dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej jest opłata taka jak będąca przedmiotem niniejszego postępowania opłata za korzystanie z wód, której podlegają wyłącznie wytwórcy energii hydroelektrycznej w dorzeczach międzyregionalnych, a nie podlegają jej producenci posiadający koncesje w dorzeczach wewnątrzregionalnych, oraz której podlegają wytwórcy stosujący technologię hydroenergetyczną, a nie podlegają jej producenci energii wykorzystujący inne technologie?

               3)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nałożenie opłaty za korzystanie z wód takiej jak ta będąca przedmiotem sporu, na niekorzyść podmiotów wytwarzających energię elektryczną w instalacjach hydroenergetycznych działających w dorzeczach międzyregionalnych, przez wprowadzenie niesymetrycznego systemu opłat w odniesieniu do tej samej technologii w zależności od lokalizacji instalacji, oraz przez brak jej wymagania od wytwórców energii z innych źródeł stanowi zakazaną pomoc państwa?

      (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2009, L 211, s. 55)


201805250261897462018/C 200/282072018CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180322222321Sprawa C-207/18: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
 ---documentbreak--- C2002018PL2210120180322PL0028221232Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-207/18)2018/C 200/28Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, G. von Rintelen i J. Samnadda, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

            —

            stwierdzenie, że nie przyjmując do dnia 10 kwietnia 2016 r. wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (
                  1
               ) lub w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 43 wspomnianej dyrektywy.

            —

            nałożenie na Królestwo Hiszpanii zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej o dziennej stawce w wysokości 123928,64 EUR, naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku stwierdzającego uchybienie obowiązkowi przyjęcia przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy 2014/26/UE lub w każdym razie powiadomienia o nich Komisji;

            —

            obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na mocy art. 43 ust. 1 dyrektywy 2014/26/UE państwa członkowskie były zobowiązane do przyjęcia i ogłoszenia do dnia 10 kwietnia 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania wspomnianej dyrektywy oraz do niezwłocznego powiadomienia o tym Komisji.
   Jako że Królestwo Hiszpanii nie dokonało pełnej transpozycji dyrektywy 2014/26/UE ani nie powiadomiło Komisji o środkach transpozycji, Komisja postanowiła wnieść niniejszą skargę do Trybunału Sprawiedliwości.
   Komisja proponuje nałożenie na Królestwo Hiszpanii okresowej kary pieniężnej o dziennej stawce w wysokości 123928,64 EUR od dnia ogłoszenia wyroku, obliczonej z uwzględnieniem wagi, czasu trwania naruszenia oraz skutku odstraszającego na podstawie zdolności płatniczej wspomnianego państwa członkowskiego.
   (
         1
      )	Dz.U. 2014, L 84, s. 72.


201805250051897382018/C 200/17652017CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180419141411Sprawa C-65/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Oftalma Hospital Srl / C.I.O.V. – Commissione Istituti Ospitalieri Valdesi, Regione Piemonte (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na usługi — Usługi społeczne i zdrowotne — Udzielenie zamówienia z pominięciem przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych — Obowiązek przestrzegania zasad przejrzystości i równego traktowania — Pojęcie „niewątpliwego znaczenia transgranicznego” — Dyrektywa 92/50/EWG — Artykuł 27)
 ---documentbreak--- C2002018PL1410120180419PL0017141141Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Oftalma Hospital Srl / C.I.O.V. – Commissione Istituti Ospitalieri Valdesi, Regione Piemonte
   (Sprawa C-65/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na usługi — Usługi społeczne i zdrowotne — Udzielenie zamówienia z pominięciem przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych — Obowiązek przestrzegania zasad przejrzystości i równego traktowania — Pojęcie „niewątpliwego znaczenia transgranicznego” — Dyrektywa 92/50/EWG — Artykuł 27)”2018/C 200/17Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Oftalma Hospital Srl

      Strona przeciwna: C.I.O.V. – Commissione Istituti Ospitalieri Valdesi, Regione Piemonte

      przy udziale: Azienda Sanitaria Locale di Torino (TO1)

      Sentencja

            1)

            Gdy instytucja zamawiająca udziela zamówienia publicznego na usługi, które podlega przepisom art. 9 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r., i w związku z tym podlega co do zasady jedynie przepisom art. 14 i 16 tej dyrektywy, jest ona też jednak zobowiązana do przestrzegania podstawowych norm i ogólnych zasad traktatu FUE, w szczególności zaś zasad równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, a także wynikającego z tego traktatu obowiązku przejrzystości, jeżeli w chwili udzielenia tego zamówienia ma ono niewątpliwe znaczenie transgraniczne, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

            2)

            Artykuł 27 ust. 3 dyrektywy 92/50 należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do zamówień publicznych na usługi wymienione w załączniku I B do tej dyrektywy.

      (
         1
      )	Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


201805250061897522018/C 200/18752017CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180419141522Sprawa C-75/17 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. – Fiesta Hotels & Resorts, SL / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Residencial Palladium, SL (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 4 — Artykuł 65 — Niezarejestrowana nazwa handlowa GRAND HOTEL PALLADIUM — Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA” — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na wcześniejszym prawie nabytym na mocy prawa krajowego — Przesłanki — Oznaczenie o zasięgu większym niż lokalny — Prawo do zakazania używania późniejszego znaku towarowego)
 ---documentbreak--- C2002018PL1420120180419PL0018142152Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. – Fiesta Hotels & Resorts, SL / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Residencial Palladium, SL
   (Sprawa C-75/17 P) (
         1
      )
   „(Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 4 — Artykuł 65 — Niezarejestrowana nazwa handlowa GRAND HOTEL PALLADIUM — Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA” — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na wcześniejszym prawie nabytym na mocy prawa krajowego — Przesłanki — Oznaczenie o zasięgu większym niż lokalny — Prawo do zakazania używania późniejszego znaku towarowego)”2018/C 200/18Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fiesta Hotels & Resorts, SL (przedstawiciele: J.-B. Devaureix i J. C. Erdozain López, abogados)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i D. Botis, pełnomocnicy), Residencial Palladium, SL (przedstawiciel: D. Solana Giménez, abogado)

      Sentencja

            1)

            Odwołanie zostaje oddalone.

            2)

            Fiesta Hotels & Resorts SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


201806150591955012018/C 231/482682018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180427383811Sprawa T-268/18: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2018 r. – Sandrone / EUIPO – J. Garcia Carrion (Luciano Sandrone)
 ---documentbreak--- C2312018PL3810120180427PL0048381381Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2018 r. – Sandrone / EUIPO – J. Garcia Carrion (Luciano Sandrone)
   (Sprawa T-268/18)2018/C 231/48Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Luciano Sandrone (Barolo, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Borra)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: J. Garcia Carrion, SA (Jumilla, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Luciano Sandrone” – zgłoszenie nr 14 416 598

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 lutego 2018 r. w sprawie R 1207/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Brak dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001.

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


201806150851955162018/C 231/225842013TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180517192021Sprawa T-584/13: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – BASF Agro i in./Komisja [Środki ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie fipronil — Przegląd zatwierdzenia — Artykuł 21 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 — Zakaz stosowania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierającymi daną substancję czynną — Artykuł 49 ust. 2 rozporządzenia nr 1107/2009 — Zasada ostrożności — Ocena skutków]
 ---documentbreak--- C2312018PL1910120180517PL0022191202Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – BASF Agro i in./Komisja
   (Sprawa T-584/13) (
         1
      )
   „[Środki ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie fipronil — Przegląd zatwierdzenia — Artykuł 21 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 — Zakaz stosowania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierającymi daną substancję czynną — Artykuł 49 ust. 2 rozporządzenia nr 1107/2009 — Zasada ostrożności — Ocena skutków]”2018/C 231/22Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: BASF Agro BV (Arnhem, Niderlandy) oraz 6 pozostałych skarżących, których nazwy wskazano w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci J.P. Montfort i M. Peristeraki)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Association européenne pour la protection des cultures (ECPA) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci I. de Seze, É. Mullier, i D. Abrahams, barrister), European Seed Association (ESA) (Bruksela) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. de Jong, P. Vlaemminck i B. Van Vooren, następnie adwokaci P. de Jong, K. Claeyé i E. Bertolotto)
   Interwenienci popierający stronę pozwaną: Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV (Soltau, Niemcy), Österreichischer Erwerbsimkerbund (Großebersdorf, Austria), Österreichischer Imkerbund (ÖIB) (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci A. Willand i B. Tschida)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 781/2013 z dnia 14 sierpnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzenia substancji czynnej fipronil oraz zabraniającego stosowania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierającymi tę substancję czynną (Dz.U. 2013, L 219, s. 22).

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność art. 1, 3 i 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 781/2013 z dnia 14 sierpnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzenia substancji czynnej fipronil oraz zabraniającego stosowania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierającymi tę substancję czynną.

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            Komisja Europejska pokrywa własne koszty, koszty poniesione przez BASF Agro BV i pozostałe skarżące, których nazwy wskazano w załączniku, oraz koszty poniesione przez Association européenne pour la protection des cultures (ECPA) i European Seed Association (ESA).

            4)

            Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV, Österreichischer Erwerbsimkerbund i Österreichischer Imkerbund (ÖIB) pokrywają własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 9 z 11.1.2014.


201806220171970682018/C 240/333072018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180507293132Sprawa C-307/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Competition Appeal Tribunal, London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 7 maja 2018 r. – Generics (UK) Ltd, GlaxoSmithKline plc, Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, dawniej Zoetis Products LLC, Actavis UK Ltd i Merck KGaA/Competition and Markets Authority
 ---documentbreak--- C2402018PL2920120180507PL0033292313Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Competition Appeal Tribunal, London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 7 maja 2018 r. – Generics (UK) Ltd, GlaxoSmithKline plc, Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, dawniej Zoetis Products LLC, Actavis UK Ltd i Merck KGaA/Competition and Markets Authority
   (Sprawa C-307/18)2018/C 240/33Język postępowania: angielski
      Sąd odsyłający

   Competition Appeal Tribunal, London

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Generics (UK) Ltd, GlaxoSmithKline plc, Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, dawniej Zoetis Products LLC, Actavis UK Ltd i Merck KGaA

      Strona pozwana: Competition and Markets Authority

      Pytania prejudycjalne

   Potencjalna konkurencja

            1.

            Czy dla celów art. 101 ust. 1 TFUE uprawnionego z patentu na produkt leczniczy oraz przedsiębiorstwo wytwarzające produkty generyczne dążące do wprowadzenia na rynek wersji generycznej takiego produktu leczniczego należy postrzegać jako potencjalnych konkurentów, w sytuacji gdy strony toczą w dobrej wierze spór dotyczący ważności patentu lub naruszenia patentu przez produkt generyczny?

            2.

            Czy odpowiedź na pytanie pierwsze ulega zmianie, jeżeli:

                     a)

                     między stronami zawisła przed sądem sprawa w przedmiocie takiego sporu; lub

                     b)

                     na rzecz uprawnionego z patentu wydano postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia zakazujące przedsiębiorstwu wytwarzającemu produkty generyczne wprowadzenia produktu generycznego na rynek do czasu wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu; lub

                     c)

                     uprawniony z patentu uznaje przedsiębiorstwo wytwarzające produkty generyczne za potencjalnego konkurenta?

      Ograniczenia ze względu na cel

            3.

            Jeżeli zawisła przed sądem sprawa dotyczy ważności patentu na produkt leczniczy oraz domniemanego naruszenia tego patentu przez produkt generyczny, a nie jest możliwe ustalenie prawdopodobieństwa wygrania tej sprawy przez którąkolwiek ze stron, to czy występuje wówczas ograniczenie konkurencji „ze względu na cel” w rozumieniu art. 101 ust. 1, w sytuacji gdy strony postanawiają zawrzeć ugodę, na mocy której:

                     a)

                     przedsiębiorstwo wytwarzające produkty generyczne zobowiązuje się nie wprowadzać na rynek produktu generycznego i zaniechać kwestionowania ważności patentu w okresie obowiązywania porozumienia (który nie przekracza okresu, jaki pozostał do wygaśnięcia patentu), oraz

                     b)

                     uprawniony z patentu zobowiązuje się dokonać na rzecz przedsiębiorstwa wytwarzającego produkty generyczne transferu wartości majątkowych w wysokości znacznie przekraczającej kwotę unikniętych w ten sposób kosztów postępowania sądowego (w tym kosztów związanych ze stratą czasu i zakłóceniem działalności), który to transfer nie stanowi płatności z tytułu towarów dostarczanych lub usług świadczonych na rzecz uprawnionego z patentu?

            4.

            Czy odpowiedź na pytanie trzecie ulega zmianie, jeżeli:

                     a)

                     zakres ograniczenia nakładanego na przedsiębiorstwo wytwarzające produkty generyczne nie wykracza poza zakres patentu będącego przedmiotem sporu; lub

                     b)

                     wysokość transferu wartości majątkowych dokonywanego na rzecz przedsiębiorstwa wytwarzającego produkty generyczne może być niższa niż zysk, który osiągnęłoby ono, gdyby w postępowaniu sądowym dotyczącym ważności patentu wyrok zapadł na jego korzyść i gdyby wprowadziło ono na rynek niezależny produkt generyczny?

            5.

            Czy odpowiedzi na pytania trzecie i czwarte ulegają zmianie, jeżeli porozumienie przewiduje dostarczenie przez uprawnionego z patentu przedsiębiorstwu wytwarzającemu produkty generyczne znacznych, lecz ograniczonych ilości autoryzowanego produktu generycznego, a ponadto porozumienie to:

                     a)

                     nie powoduje wystąpienia żadnej znacznej presji konkurencyjnej na ceny stosowane przez uprawnionego z patentu, ale

                     b)

                     przynosi pewne korzyści konsumentom, które nie występowałyby, gdyby w postępowaniu sądowym zapadł wyrok na korzyść uprawnionego z patentu, przy czym korzyści te są znacznie mniejsze niż korzyści płynące z pełnowymiarowej konkurencji wynikającej z wprowadzenia na rynek niezależnego produktu generycznego, które zaistniałyby, gdyby w postępowaniu sądowym zapadł wyrok na korzyść przedsiębiorstwa wytwarzającego produkty generyczne, czy też ma to znaczenie jedynie dla celów oceny dokonywanej na podstawie art. 101 ust. 3?

      Ograniczenia ze względu na skutek

            6.

            Czy w okolicznościach określonych w pytaniach od trzeciego do piątego występuje ograniczenie konkurencji „ze względu na skutek” w rozumieniu art. 101 ust. 1, czy też jest to zależne od ustalenia przez sąd, że w sytuacji braku wspomnianej ugody:

                     a)

                     w postępowaniu dotyczącym patentu wyrok zapadłby prawdopodobnie na korzyść przedsiębiorstwa wytwarzającego produkty generyczne (tj. prawdopodobieństwo, że patent był ważny i doszło do jego naruszenia wynosiło mniej niż 50 %); albo alternatywnie

                     b)

                     strony prawdopodobnie zawarłyby mniej restrykcyjną ugodę (tj. prawdopodobieństwo zawarcia mniej restrykcyjnej ugody wynosiło ponad 50 %)?

      Definicja rynku

            7.

            Jeżeli objęty patentem produkt leczniczy może zostać zastąpiony, z terapeutycznego punktu widzenia, szeregiem innych produktów leczniczych z danej klasy, a domniemanym naruszeniem dla celów art. 102 jest postępowanie uprawnionego z patentu, który skutecznie wyklucza z rynku generyczne wersje tego produktu leczniczego, to czy takie produkty generyczne należy brać pod uwagę przy określaniu właściwego rynku produktowego, mimo iż nie będzie możliwe zgodne z prawem wprowadzenie ich na rynek do czasu wygaśnięcia patentu, jeżeli (czego nie można z pewnością stwierdzić) patent jest ważny, a takie produkty generyczne naruszają ów patent.

      Nadużycie

            8.

            Jeżeli w okolicznościach określonych w powyższych pytaniach od trzeciego do piątego uprawniony z patentu ma pozycję dominującą, to czy jego postępowanie w zakresie zawarcia tego rodzaju porozumienia stanowi nadużycie w rozumieniu art. 102?

            9.

            Czy odpowiedź na pytanie ósme ulega zmianie, jeżeli uprawniony z patentu zawiera tego rodzaju porozumienie nie w ramach ugody w kontekście faktycznego postępowania sądowego, ale w celu uniknięcia postępowania sądowego?

            10.

            Czy odpowiedź na pytania ósme lub dziewiąte ulega zmianie, jeżeli:

                     a)

                     uprawniony z patentu realizuje strategię polegającą na zawarciu kilku takich porozumień w celu wykluczenia ryzyka nieograniczonego wprowadzenia do obrotu produktów generycznych oraz

                     b)

                     konsekwencją pierwszego z takich porozumień jest to, iż ze względu na charakter krajowego systemu refundowania aptekom przez organy odpowiedzialne za zdrowie publiczne kosztów zakupu produktów leczniczych wysokość refundacji przedmiotowego produktu leczniczego zostaje obniżona, co skutkuje znaczną oszczędnością po stronie organów odpowiedzialnych za zdrowie publiczne (chociaż jest to oszczędność znacznie niższa od oszczędności, jaka miałaby miejsce w sytuacji wprowadzenia do obrotu niezależnego produktu generycznego w następstwie pomyślnego dla przedsiębiorstwa wytwarzającego produkty generyczne rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym dotyczącym patentu); oraz

                     c)

                     oszczędność ta nie była zamiarem stron przy zawieraniu któregokolwiek z porozumień?


201806220251970762018/C 240/066422016CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL201805175511Sprawa C-642/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Junek Europ-Vertrieb GmbH / Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Prawo znaków towarowych — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 13 — Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy — Import równoległy — Przepakowanie produktu opatrzonego znakiem towarowym — Przeetykietowanie — Przesłanki obowiązujące dla wyrobów medycznych)
 ---documentbreak--- C2402018PL510120180517PL00065151Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Junek Europ-Vertrieb GmbH / Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-642/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Prawo znaków towarowych — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 13 — Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy — Import równoległy — Przepakowanie produktu opatrzonego znakiem towarowym — Przeetykietowanie — Przesłanki obowiązujące dla wyrobów medycznych)”2018/C 240/06Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Junek Europ-Vertrieb GmbH

      Strona pozwana: Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG

      Sentencja

   Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego [Unii Europejskiej] należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego nie może sprzeciwić się dokonywaniu przez importera równoległego dalszego obrotu wyrobem medycznym w jego oryginalnym opakowaniu wewnętrznym i zewnętrznym, jeżeli importer opatrzy produkt dodatkową etykietą taką jak etykieta będąca przedmiotem postępowania głównego, która ze względu na treść, funkcję, rozmiar, sposób przedstawienia i miejsce umieszczenia nie stanowi ryzyka dla gwarancji pochodzenia wyrobu medycznego oznaczonego danym znakiem towarowym.
   (
         1
      )	Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


201806220781970272018/C 240/653112018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180517565611Sprawa T-311/18: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2018 r. – Buck / EUIPO – Unger Holding (BUCK)
 ---documentbreak--- C2402018PL5610120180517PL0065561561Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2018 r. – Buck / EUIPO – Unger Holding (BUCK)
   (Sprawa T-311/18)2018/C 240/65Język skargi: angielskie
      Strony

      Strona skarżąca: Društvo za proizvodnju inženjering i usluge Buck d.o.o. (Belgrad, Serbia) (przedstawiciel: adwokat I. Lázaro Betancor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Unger Holding GmbH (Herne, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego BUCK w kolorze biało-czerwonym – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 218 386

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2018 r. w sprawie R 1024/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


201806220361970382018/C 240/343302018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180507313331Sprawa C-330/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 7 marca 2018 r. w sprawie T-624/16, Gollnisch / Parlament, wniesione w dniu 7 maja 2018 r. przez Bruna Gollnischa
 ---documentbreak--- C2402018PL3110120180507PL0034311333Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 7 marca 2018 r. w sprawie T-624/16, Gollnisch / Parlament, wniesione w dniu 7 maja 2018 r. przez Bruna Gollnischa
   (Sprawa C-330/18 P)2018/C 240/34Język postępowania: francuski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bruno Gollnisch (przedstawiciel: adwokat B. Bonnefoy-Claudet)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Żądania skierowane przeciwko zaskarżonemu wyrokowi:

            —

            uchylenie wyroku Sądu z dnia 7 marca 2018 r. w sprawie T-624/16;

            —

            wydanie orzeczenia w podniesionych kwestiach zgodnie z orzecznictwem;

            —

            przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania;

            —

            zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 12500 EUR tytułem kosztów postępowania poniesionych w postepowaniu odwoławczym;

            —

            obciążenie Parlamentu kosztami.

      Na wypadek dopuszczenia odwołania wnoszący je przedstawia następujące żądania:

            —

            rozstrzygniecie sporu co do istoty sprawy, w razie gdyby Trybunał uznał, że jest wystarczająco poinformowany;

            —

            stwierdzenie nieważności: decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 1 lipca 2016 r ., doręczenia i środków wykonawczych zawartych w piśmie dyrektora generalnego ds. finansów z dnia 6 lipca 2016 r. oraz noty obciążeniowej nr 2016-914 z dnia 5 lipca 2016 r.;

            —

            uwzględnienie żądań skarżącego przedstawionych w pierwszej instancji;

            —

            zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 20000 € tytułem zadośćuczynienia;

            —

            obciążenie Parlamentu wszystkimi kosztami postępowania.

      Żądania wysuniete tytułem ewentualnym:

            —

            postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego we Francji;

            —

            zarządzenie, że wykonanie decyzji sekretarza generalnego zostanie w międzyczasie zawieszone, a kwoty odliczone w tym zakresie zostaną zwrócone w całości skarżącemu.

      Zarzuty i główne argumenty

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości sekretarza generalnego i naruszenia art. 25 ust. 3 regulaminu Parlamentu
            Zaskarżony wyrok przyznaje sekretarzowi generalnemu kompetencje decyzyjne uprawniające go do samodzielnego zatwierdzenia istnienia nienależnej zapłaty, podczas gdy zgodnie z przepisami i wcześniejszym orzecznictwem ma on jedynie kompetencje w zakresie instruowania, proponowania i wykonywania.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący nieprzestrzegania zasad una via electa oraz „le pénal tient le civil en état” (postępowanie cywilne musi zostać zawieszone w oczekiwaniu na zakończenie postępowania karnego).
            W zaskarżonym wyroku niesłusznie stwierdzono, że przywoływana zasada jest zasadą prawa krajowego, a nie europejskiego, i że przedmiotowa sprawa nie powoduje żadnego aspektu karnego.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony
            W drodze zaskarżonego wyroku: 1) nie przywrócono skarżącemu prawa podstawowego do bycia wysłuchanym, podczas gdy był go pozbawiony w toku całego postępowania; 2) zatwierdzono opis zwykłych podejrzeń ze strony administracji Parlamentu, podczas gdy chodziło o bezpodstawne zarzuty przeciwko skarżącemu w toku omawianego postępowania a zmienny i nieprecyzyjny charakter tych zarzutów był przeszkodą w przedstawieniu użytecznej obrony; 3) nie uwzględniono konsekwencji milczenia administracji na korespondencję skarżącego, w której zadawał pytania na temat dokładnego charakteru dowodów pracy jego asystenta, których od niego oczekiwano.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący dyskryminującego traktowania oraz fumus persecutionis, a także nieprawidłowej zmiany ciężaru dowodu
            W zaskarżonym wyroku nie zakwalifikowano jako takie poszlak dyskryminującego traktowania lub fumus persecutionis i wykluczono możliwość analogicznego zastosowania orzecznictwa przywołanego przez skarżącego do przypadków dyskryminacji politycznej.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący niewystarczającego uzasadnienia oraz naruszenia art. 41 karty praw podstawowych
            W zaskarżonym wyroku niesłusznie orzeczono, że dokumenty przejściowe w postępowaniu o odzyskanie nienależnych płatności nie miały wartości prawnej w odniesieniu do ważności tego postępowania, a tym samym do aktu końcowego. W zaskarżonym wyroku nie wyciągnięto zatem żadnych konsekwencji z tego, że zarówno zmiany uzasadnienia, jak i milczenie administracji w kontekście próśb skarżącego o uściślenie nie pozwoliły mu dowiedzieć się, w jaki sposób miał wykazać brak wykroczenia.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań
            W zaskarżonym wyroku uznano, że potrzeba zachowania przez posła dowodów pracy jego asystentów nie ma mocy wstecznej ani wiążącej.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczący niewłaściwej kwalifikacji dowodów, przeinaczenia faktów i wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia
            W zaskarżonym wyroku jednostronnie, a posteriori, bez podstawy prawnej i bez spójności, opracowano teorię uznanych i dopuszczalnych sposobów przedstawienia pracy asystenta, arbitralnie odrzucono te przedstawione przez skarżącego i zarzucono mu, że nie przedstawił nowych dowodów w toku postępowania.

            8.

            Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
            W zaskarżonym wyroku stwierdzono z jednej strony, że przepisy wykonawcze nie pozostawiają sekretarzowi generalnemu żadnego zakresu uznania przy podejmowaniu decyzji, a z drugiej strony, że skarżący nie przedstawił żadnej wystarczającej argumentacji w odniesieniu do przepisów wykonawczych lub przepisów, na których są oparte.


201806220411970822018/C 240/663122018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180514565722Sprawa T-312/18: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2018 – Dentsply De Trey / EUIPO – IDS (AQUAPRINT)
 ---documentbreak--- C2402018PL5620120180514PL0066562572Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2018 – Dentsply De Trey / EUIPO – IDS (AQUAPRINT)
   (Sprawa T-312/18)2018/C 240/66Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Dentsply De Trey GmbH (Konstancja, Niemcy) (przedstawiciel: S. Clark, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: IDS SpA (Savona, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: IDS SpA

      Sporny znak towarowy: słowny unijny znak towarowy „AQUAPRINT” – zgłoszenie nr 12 272 407

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 lutego 2018 r. w sprawie R 1438/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z wyjątkiem tej części wspomnianej decyzji, w której izba odwoławcza stwierdziła, że towary są identyczne/podobne oraz że właściwy krąg odbiorców jest wyspecjalizowany w dziedzinie dentystycznej;

            —

            obciążenie, na mocy art. 134 regulaminu postepowania przed Sądem Unii Europejskiej, EUIPO i interwenienta (w stosownym przypadku) kosztami poniesionymi przez Dentsply w niniejszym postępowaniu;

            —

            zmianę decyzji, także w odniesieniu do kosztów, i nakazanie, na mocy art. 134 ust. 1 regulaminu postepowania przed Sądem Unii Europejskiej, EUIPO obciążenia interwenienta, który przegrał sprawę, na koszty poniesione w toku postępowania przed Izbą Odwoławczą oraz Wydziałem Sprzeciwów.

      Podniesione zarzuty

            —

            naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001;

            —

            naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 2017/1001.


201806220691970212018/C 240/355772015TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180529343411Sprawa T-577/15: Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – – Uribe-Etxebarría Jiménez / EUIPO – Núcleo de comunicaciones y control (SHERPA) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy SHERPA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SHERPA — Częściowe unieważnienie prawa do znaku — Przedmiot sporu przed izbą odwoławczą — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2402018PL3410120180529PL0035341341Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – – Uribe-Etxebarría Jiménez / EUIPO – Núcleo de comunicaciones y control (SHERPA)
   (Sprawa T-577/15) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy SHERPA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SHERPA — Częściowe unieważnienie prawa do znaku — Przedmiot sporu przed izbą odwoławczą — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia 2017/1001]}”2018/C 240/35Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez (Erandio, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Esteve Sanz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Núcleo de comunicaciones y control, SL (Madrid, Espagne) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda, G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 lipca 2015 r. (sprawa R 1135/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Núcleo de comunicaciones y control a X. Uribem-Etxebarríą Jiménezem.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 17 lipca 2015 r. (sprawa R 1135/2014-2) w zakresie dotyczącym oznaczanych spornym znakiem towarowym towarów z klasy 9.

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            EUIPO pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Xabiera Uribego-Etxebarríę Jiméneza.

            4)

            Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

            5)

            Núcleo de comunicaciones y control, SL, pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


201806220681970452018/C 240/491972017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180504444411Sprawa T-197/17: Postanowienie Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – Abel i in. / Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Środowisko naturalne — Przyjęcie przez Komisję rozporządzenia dotyczącego emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych — Żądanie naprawienia szkód i zadośćuczynienia za krzywdy, jakie mieli ponieść skarżący — Brak rzeczywistego i pewnego charakteru szkody — Sytuacja mogąca wywołać u każdej osoby poczucie krzywdy — Brak szkody podlegającej naprawieniu — Wniosek o wydanie nakazu)
 ---documentbreak--- C2402018PL4410120180504PL0049441441Postanowienie Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – Abel i in. / Komisja
   (Sprawa T-197/17) (
         1
      )
   „(Odpowiedzialność pozaumowna — Środowisko naturalne — Przyjęcie przez Komisję rozporządzenia dotyczącego emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych — Żądanie naprawienia szkód i zadośćuczynienia za krzywdy, jakie mieli ponieść skarżący — Brak rzeczywistego i pewnego charakteru szkody — Sytuacja mogąca wywołać u każdej osoby poczucie krzywdy — Brak szkody podlegającej naprawieniu — Wniosek o wydanie nakazu)”2018/C 240/49Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Marc Abel (Montreuil, Francja) i 1428 pozostałych skarżących, których nazwiska wskazano w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: J. Assous, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, M. Huttunen i A. Becker, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkód, jakie mieli ponieść skarżący w wyniku przyjęcia rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (Dz.U. 2016, L 109, s. 1).

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Marc Abel i pozostali skarżący, których nazwiska wskazano w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


201806220571970422018/C 240/673142018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180515575821Sprawa T-314/18: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2018 r. – Hashem i Assi / SRB
 ---documentbreak--- C2402018PL5710120180515PL0067571582Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2018 r. – Hashem i Assi / SRB
   (Sprawa T-314/18)2018/C 240/67Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Hashem Asad Mohammad Hashem (Amman, Jordania), Souhair H.B. Assi (Amman) (przedstawiciele: adwokaci R. Vallina Hoset, A. Sellés Marco, C. Iglesias Megías i A. Lois Perreau de Pinninck)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            Stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji [SRB] i zobowiązanie jej do naprawienia poniesionej przez stronę skarżącą szkody wynikającej z wszystkich działań i zaniechań SRB, które pozbawiły stronę skarżącą całości jej inwestycji w obligacje podporządkowane BANCO POPULAR ESPAÑOL, S.A.

            —

            Zasądzenie od SRB zapłaty na rzecz strony skarżącej tytułem naprawienia poniesionej szkody: tytułem głównym, kwoty odpowiadającej zwrotowi dokonanych inwestycji w wysokości 5571434,73 EUR w akcje Banco Popular; lub tytułem ewentualnym w stosunku do poprzedniego żądania, kwoty 2341142,51 EUR.

            —

            Zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki wyrównawcze od dnia 7 czerwca 2017 r. do dnia ogłoszenia wyroku kończącego niniejsze postępowanie.

            —

            Zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki za opóźnienie od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do całkowitej zapłaty dochodzonej kwoty, według stóp procentowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonych o dwa punkty procentowe.

            —

            Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Główne zarzuty i argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawie T-659/17 Vallina Fonseca/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Dz.U. 2017, C 424, s. 42).


201806220451970562018/C 240/502062017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180516444522Sprawa T-206/17: Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Argus Security Projects / Komisja i EUBAM Libya (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zamówienia publiczne na usługi — Procedura konkurencyjna z negocjacjami — Świadczenie usług z zakresu bezpieczeństwa w ramach misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Okoliczności zaistniałe po udzieleniu zamówienia — Istotna zmiana pierwotnych warunków zamówienia — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
 ---documentbreak--- C2402018PL4420120180516PL0050442452Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Argus Security Projects / Komisja i EUBAM Libya
   (Sprawa T-206/17) (
         1
      )
   „(Skarga o stwierdzenie nieważności — Zamówienia publiczne na usługi — Procedura konkurencyjna z negocjacjami — Świadczenie usług z zakresu bezpieczeństwa w ramach misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Okoliczności zaistniałe po udzieleniu zamówienia — Istotna zmiana pierwotnych warunków zamówienia — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)”2018/C 240/50Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Argus Security Projects (Limassol, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, P. Aalto i L. Baumgart, pełnomocnicy), Misja Unii Europejskiej dotycząca pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya) (przedstawiciel: adwokat E. Raoult)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE zmierzający do uzyskania stwierdzenia nieważności decyzji EUBAM Lybia z dnia 24 stycznia 2017 r. o niewybraniu oferty przedstawionej przez skarżącą w postępowaniu o udzielenie zamówienia w trybie procedury negocjacyjnej odnoszącego się do świadczenia usług z zakresu bezpieczeństwa w ramach EUBAM Libya w celu zintegrowanego zarządzania granicami w Libii (umowa EUBAM-13-020) i udzieleniu zamówienia spółce Garda World Ltd.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Argus Security Projects Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


201806220271970292018/C 240/07302017CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL201805175622Sprawa C-30/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu / Kompania Piwowarska S.A. w Poznaniu (Odesłanie prejudycjalne — Przepisy podatkowe — Podatek akcyzowy — Dyrektywa 92/83/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Alkohol i napoje alkoholowe — Piwo — Piwo smakowe — Stopień Plato — Sposób obliczania)
 ---documentbreak--- C2402018PL520120180517PL00075262Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu / Kompania Piwowarska S.A. w Poznaniu
   (Sprawa C-30/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Przepisy podatkowe — Podatek akcyzowy — Dyrektywa 92/83/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Alkohol i napoje alkoholowe — Piwo — Piwo smakowe — Stopień Plato — Sposób obliczania)”2018/C 240/07Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu

      Strona pozwana: Kompania Piwowarska S.A. w Poznaniu

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu podstawy opodatkowania piw smakowych według skali Plato należy wziąć pod uwagę ekstrakt brzeczki podstawowej, nie uwzględniając przy tym substancji smakowych i syropu cukrowego dodanych po zakończeniu fermentacji.
   (
         1
      )	Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


201806220421970162018/C 240/365662016TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180517353511Sprawa T-566/16: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Josefsson/Parlament (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas nieokreślony — Zwolnienie — Artykuł 47 lit. c) ppkt i) WZIP — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do bycia wysłuchanym — Zasada dobrej administracji — Zasada staranności)
 ---documentbreak--- C2402018PL3510120180517PL0036351351Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Josefsson/Parlament
   (Sprawa T-566/16) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas nieokreślony — Zwolnienie — Artykuł 47 lit. c) ppkt i) WZIP — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do bycia wysłuchanym — Zasada dobrej administracji — Zasada staranności)”2018/C 240/36Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Erik Josefsson (Malmö, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, A. Guillerme i M. Forgeois)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo M. Dean i L. Deneys, następnie M. Dean i Í. Ní Riagáin Düro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego w Parlamencie do zawierania umów o pracę z dnia 19 grudnia 2014 r. dotyczącej rozwiązania ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, a po drugie, do uzyskania zadośćuczynienia za krzywdę, której skarżący w swej ocenie doznał.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji organu upoważnionego w Parlamencie Europejskim do zawierania umów o pracę z dnia 19 grudnia 2014 r. dotyczącej rozwiązania z Erikiem Josefssonem umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 27 du 25.1.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-138/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).