title: Sprawa T-27/13: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2013 r. — Elan przeciwko Komisji

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/20

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2013 r. — Elan przeciwko Komisji
   (Sprawa T-27/13)
   2013/C 86/34
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Elan, proizvodnja športnih izdelkov, d.o.o. (Begunje na Gorenjskem, Słowenia) (przedstawiciel: P. Pensa, odvetnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2-5 decyzji Komisji z dnia 19 września 2012 r. w sprawie środków na rzecz spółki Elan d.o.o., SA.26379 (C 13/2010);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: naruszenie obowiązku uzasadnienia (art. 296 akapit drugi TFUE) i naruszenie istotnych wymogów proceduralnych z uwagi na brak uzasadnienia (art. 263 akapit drugi TFUE).
               Komisja w niewystarczający sposób uzasadniła powód, dla którego przypisuje państwu wniesienie kapitału przez spółki Zavarovalnica Triglav i Triglav Naložbe. Ponadto Komisja nie uzasadniła, dlaczego nie zatwierdziła zbycia aktywów w ramach działu morskiego spółki Elan jako odpowiedniego środka wyrównawczego.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych w odniesieniu do istnienia zasobów państwowych i ze względu na przypisanie państwu sposobu postępowania spółek Zavarovalnica Triglav, Triglav Naložb i KAD-PPS.
               Po pierwsze Komisja popełniła oczywisty błąd przy ocenie okoliczności faktycznych w odniesieniu do nadzoru sprawowanego przez państwo nad Zavod za pokojninsko in invalidsko zavarovanje (ZPIZ) [Zakładem ubezpieczeń emerytalnych i na wypadek inwalidztwa] i w konsekwencji nad spółkami Zavarovalnica Triglav i Triglav Naložbe oraz wpływu, jaki państwo ma na rzeczony zakład i spółki. Po drugie Komisja nie wskazała żadnej z poszlak koniecznych zgodnie z orzecznictwem wynikającym ze sprawy Stardust Marine, aby możliwe było przypisanie państwu postępowania spółek KAD-PPS Zavarovalnica Triglav i Triglav Naložbe, zupełnie nie biorąc pod uwagę, iż prywatne spółki Zavarovalnica Triglav i Triglav Naložbe wykonywały kontrolę blokującą w spółce Elan.

               3)

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do zgodności sposobu postępowania spółek z zasadą inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej z powodu oczywiście błędnej oceny okoliczności faktycznych w odniesieniu do procesu decyzyjnego wspólników przed podwyższeniem kapitału zakładowego i przed wdrożeniem środka nr 2 (podwyższenie kapitału spółki Elan w lecie 2008 r.).
               Komisja w oczywiście błędny sposób ustaliła sześć decydujących okoliczności faktycznych, na których podstawie stwierdziła, że środek nr 2 nie był zgodny z zasadą inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej:

                           —

                           po pierwsze Komisja mylnie poprzestała na uwzględnieniu najgorszej wyceny wartości kapitału zakładowego spółki Elan, mimo że w ramach szybkiej oceny przedstawione zostały cztery wyceny;

                           —

                           Po drugie w sposób arbitralny i bez opinii biegłego Komisja odrzuciła wycenę wartości przedstawioną przez spółkę Audit-IN jako nieaktualną i niemającą znaczenia oraz przyznała nieuzasadnione pierwszeństwo szybkiej ocenie wartości;

                           —

                           po trzecie Komisja błędnie stwierdziła, że w podwyższeniu kapitału zakładowego nie uczestniczył żaden inwestor prywatny mimo że udział kapitału prywatnego wyniósł co najmniej 35,05 %;

                           —

                           po czwarte Komisja błędnie stwierdziła, że spółka Elan sama opracowała plan wieloletni 2008-2012 oraz plan ratowania gdyż zupełnie nie uwzględniła okoliczności, iż podstawą opracowania planu ratowania spółki Elan była strategia reorientacji, którą przygotował dla spółki Elan konsultant zewnętrzny;

                           —

                           po piąte błędne jest również stwierdzenie, iż nie zostało osiągnięte porozumienie z bankami w sprawie zmiany programu spłaty pożyczek istniejących przed podwyższeniem kapitału zakładowego, ponieważ Komisja w oczywisty sposób nie uwzględniła wszystkich dowodów z dokumentów, w których banki zapewniały spółkę Elan, iż zmienią program spłaty pożyczek, jeżeli wspólnicy dokonają podwyższenia kapitału zakładowego spółki Elan;

                           —

                           po szóste nieprawdziwe jest twierdzenie Komisji, wedle którego podwyższenie kapitału zakładowego spółki Elan w 2007 r. nie zakończyło się sukcesem i że w konsekwencji wspólnicy prywatni przestali inwestować w spółkę Elan.

               4)

               Zarzut czwarty: oczywiście błędna ocena okoliczności faktycznych w odniesieniu do środków wyrównawczych na podstawie pkt 38-40 wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw oraz naruszenie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.
               Komisja w oczywiście błędny sposób stwierdziła, że spółka Elan nie wdrożyła odpowiednich środków wyrównawczych i w konsekwencji nieprawidłowo zastosowała art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE w związku z wytycznymi wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw:

                           —

                           po pierwsze Komisja nie uwzględniła okoliczności, że strategia reorientacji wprost wspomina, iż w nadzwyczajnym wypadku zlikwidowana zostanie spółka dystrybucyjna w Stanach Zjednoczonych Ameryki;

                           —

                           po drugie Komisja mylnie wskazała, że do przerwania współpracy we wspólnym przedsiębiorstwie dystrybucyjnym doszło z inicjatywy przedsiębiorstwa Dal Bello.

                           —

                           po trzecie Komisja bezpodstawnie nie wzięła pod uwagę wpływu środków wyrównawczych dotyczących handlu detalicznego nartami na główną część działalności gospodarczej spółki Elan, czyli na produkcję nart.


title: Sprawa T-64/12: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — Henkel i Henkel France przeciwko Komisji

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/28

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — Henkel i Henkel France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-64/12)
   2012/C 98/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy) i Henkel France (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: R. Polley, T. Kuhn, F. Brunet i E. Paroche, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie „COMP/39.579 — Detergenty dla gospodarstw domowych”, w której pozwana oddaliła wniosek skarżących o przekazanie dokumentów sporządzonych w sprawie COMP/39.579 francuskiemu organowi ochrony konkurencji w odniesieniu do toczącej się przed nim sprawy 09/0007F dotyczącej francuskiego sektora detergentów;

               —

               nakazanie pozwanej, aby ta umożliwiła skarżącym oparcie się na żądanych dokumentach w postępowaniu zawisłym przed Cour d’appel de Paris, w którym skarżące zaskarżyły decyzję francuskiego organu ds. konkurencji z dnia 8 grudnia 2011 r. (lub w postępowaniu przed organem ds. konkurencji, w razie gdyby postanowił on o otwarciu postępowania na nowo);

               —

               obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem; oraz

               —

               podjęcie wszelkich środków, które Sąd Unii Europejskiej uzna za właściwe.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skarżący podnoszą jeden zarzut dotyczący tego, że pozwana niezgodnie z prawem oddaliła złożony przez skarżące wniosek o przekazanie żądanych dokumentów lub o umożliwienie skarżącym wykorzystanie żądanych dokumentów w postępowaniu toczącym się we Francji, efektem czego naruszyła przysługujące skarżącym podstawowe prawo do obrony, jak również uchybiła ciążącym na niej na podstawie art. 4 ust. 3 TUE obowiązkom.


title: Sprawa T-297/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Walter Klein przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/46

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Walter Klein przeciwko Komisji
   (Sprawa T-297/14)
   2014/C 223/49
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Walter Klein GmbH & Co. KG (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim dotyczy ona ograniczenia dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak sprzyjania w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej „EEG”) ograniczenie dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Skarżąca twierdzi, że przepis ten nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści. Jej zdaniem szczególne wypłaty wyrównawcze stanowią raczej rekompensatę za nadzwyczajne obciążenia, jakie zostały w szczególności nałożone na skarżącą i porównywalne do niej przedsiębiorstwa w ramach wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i których celem jest przywrócenie konkurencyjności tym będącym odbiorcami energochłonnymi przedsiębiorstwom, których interesy zostały w znacznym stopniu naruszone wskutek zastosowania dopłaty EEG w jej pierwotnej postaci.

               2.

               Zarzut drugi: brak zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że te szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią środka „przyznanego przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych”. W związku z tym twierdzi ona, że dopłata EEG sama w sobie nie stanowi środka przyznanego z zasobów państwowych i że, co za tym idzie, zrezygnowanie z tego środka w ramach systemu szczególnych wypłat wyrównawczych, też nie może stanowić takiego środka przyznanego z zasobów państwowych.

                           —

                           Ta dopłata EEG nie jest pobierana, zarządzana, ani nawet wypłacana przez państwo czy też powoływany czy też ustanowiony przez to państwo organ publiczny lub państwowy. Przeciwnie, dopłata ta może być pobierana bezpośrednio przez podmioty zarządzające siecią przesyłową na podstawie roszczenia cywilnoprawnego. Dopłata ta nie przysparza korzyści budżetowi państwa, efektem czego system szczególnych wypłat wyrównawczych w żaden sposób nie zmniejsza przychodów państwa.

                           —

                           Środki pochodzące z EEG nie pozostają do dyspozycji organów państwa. Ponadto żaden organ – ani Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, niemiecki federalny urząd ds. kontroli gospodarki i importu) ani Bundesnetzagentur (niemiecka federalna agencja ds. sieci) – nie sprawuje nad tymi środkami kontroli o charakterze publicznym.


title: Sprawa C-205/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy — Francja) — Fabien Nemec przeciwko Caisse régionale d'assurance maladie du Nord-Est (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Artykuł 42 WE — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 58 — Świadczenie dla pracowników narażonych na azbest — Ustalanie wysokości świadczeń pieniężnych — Odmowa uwzględnienia wynagrodzeń pobranych w innym państwie członkowskim)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy — Francja) — Fabien Nemec przeciwko Caisse régionale d'assurance maladie du Nord-Est
   (Sprawa C-205/05) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Artykuł 42 WE - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 58 - Świadczenie dla pracowników narażonych na azbest - Ustalanie wysokości świadczeń pieniężnych - Odmowa uwzględnienia wynagrodzeń pobranych w innym państwie członkowskim)
   (2006/C 326/24)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fabien Nemec

      Strona pozwana: Caisse régionale d'assurance maladie du Nord-Est
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy — Wykładnia art. 39 traktatu WE, rozporządzenia nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (tekst mający znaczenie dla EOG i dla Szwajcarii) (Dz.U. 166, str. 1) oraz art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 074, str. 1) — Nieuwzględnienie dla celów ustalenia wysokości świadczenia przewidzianego dla pracowników narażonych na azbest wynagrodzeń pobranych podczas działalności zarobkowej na terytorium innego państwa członkowskiego, jeśli nie została od nich potrącona składka na ubezpieczenie społeczne do systemu krajowego
   Sentencja
   Artykuł 58 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., interpretowany zgodnie z celem przewidzianym w art. 42 WE, wymaga, by w sytuacji takiej jak sytuacja będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym ustalenia wysokości „przeciętnego wynagrodzenia” w rozumieniu pierwszego z tych dwóch przepisów dokonywano uwzględniając wynagrodzenie, jakie zainteresowany mógłby pobierać, biorąc pod uwagę przebieg jego kariery zawodowej, gdyby kontynuował swoją działalność zawodową w rozpatrywanym państwie członkowskim, na którego terytorium znajduje się instytucja właściwa.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.07.2005 r.


title: Sprawa T-240/11: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2012 r. — L’Oréal przeciwko OHIM — United Global Media Group (MyBeauty TV) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Koszty podlegające zwrotowi przed OHIM — Koszty reprezentacji przez pracownika — Artykuł 85 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/31

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2012 r. — L’Oréal przeciwko OHIM — United Global Media Group (MyBeauty TV)
   (Sprawa T-240/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Koszty podlegające zwrotowi przed OHIM - Koszty reprezentacji przez pracownika - Artykuł 85 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2012/C 287/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. von Mühlendahl i S. Abel, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: United Global Media Group, Inc. (El Segundo, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2011 r. (sprawa R 898/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między United Global Media Group, Inc. a L’Oréal.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               L’Oréal SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa C-339/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 24 sierpnia 2009 r. — Skoma-Lux sro przeciwko Celní ředitelství Olomouc

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 24 sierpnia 2009 r. — Skoma-Lux sro przeciwko Celní ředitelství Olomouc
   (Sprawa C-339/09)
   2009/C 282/43
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Skoma-Lux sro

      Strona pozwana: Celní ředitelství Olomouc

      Pytania prejudycjalne

   Czy towary oznaczone jako „czerwone wino deserowe Kagor VK” prezentowane w butelkach 0,75 l. o objętościowej mocy alkoholu 15,8 % — 16,1 %, do których w trakcie produkcji dodawany jest cukier buraczany oraz alkohol kukurydziany tj. substancje niepochodzące ze świeżych winogron, należy klasyfikować w ramach pozycji 2204 czy też pozycji 2206 nomenklatury scalonej taryfy celnej?


title: Sprawa T-279/06: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko ECB

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/61

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko ECB
   (Sprawa T-279/06)
   (2006/C 294/122)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i N. Keramidas, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EBC o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu zamówienia innemu oferentowi,

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca złożyła ofertę w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert w ramach procedury negocjacyjnej dotyczącej świadczenia usług doradztwa i rozwoju technologii informatycznych na rzecz Europejskiego Banku Centralnego („EBC”)(OJ 2005/S 137-135354). Skarżąca nie zgadza się z decyzją o odrzuceniu jej oferty i rozpoczęciu negocjacji umownych z innymi oferentami.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że EBC bezprawnie nie ujawnił w zaproszeniu do składania ofert, wagi kryteriów i składników kryteriów oceny, oraz że użył niejasnych sformułowania dla dokonania negatywnej oceny oferty skarżącej, naruszając w ten sposób zasadę przejrzystości i dobrej administracji oraz nie przedstawiając uzasadnienia. Ponadto skarżąca podnosi, że EBC dopuścił się szeregu błędów w ocenie oferty skarżącej. Wreszcie skarżąca twierdzi, że EBC wprowadził w zaproszeniu do składania ofert szczególny wymóg, który faworyzował spółki mające siedzibę w Niemczech naruszając tym samym m.in. art. 12 WE i 49 WE.


title: Sprawa C-131/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 13 de marca 2017 r. – Hélder José Cunha Martins/Fundo de Garantia Automóvel

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 13 de marca 2017 r. – Hélder José Cunha Martins/Fundo de Garantia Automóvel
   (Sprawa C-131/17)
   (2017/C 168/32)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Hélder José Cunha Martins [dłużnik w postępowaniu egzekucyjnym]

      Druga strona postępowania: Fundo de Garantia Automóvel [podmiot wszczynający egzekucję]

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy orzeczenie odpowiedzialności solidarnej przez sąd wyższej instancji w postępowaniu odwoławczym, u którego podstaw leży powództwo dotyczące odpowiedzialności cywilnej w wypadku komunikacyjnym i w ramach którego uchybiono zasadzie bezpośredniości dowodów oraz nie skorzystano ze wszystkich środków obrony należy uznać za wydane w sprawiedliwy i rzetelny sposób zgodnie z postanowieniami zawartymi w art. 47 Karty [praw podstawowych Unii Europejskiej]?

               2)

               Czy dokonane w ramach postępowania egzekucyjnego zajęcie w przypadku, gdy nie dokonano uprzedniego wniesienia roszczenia regresowego, jest sprzeczne z art. 47 tej Karty?


title: Sprawa C-92/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 28 lutego 2011 r. — RWE Vertrieb AG przeciwko Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen e.V.

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 28 lutego 2011 r. — RWE Vertrieb AG przeciwko Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen e.V.
   (Sprawa C-92/11)
   2011/C 211/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: RWE Vertrieb AG

      Strona pozwana: Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen e.V.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że klauzule dotyczące zmiany cen w umowach na dostawę gazu zawieranych z konsumentami zaopatrywanymi w gaz poza ogólnym obowiązkiem dostawy gazu w ramach ogólnej swobody umów (odbiorcy specjalni), nie podlegają przepisom tej dyrektywy, jeżeli w tych klauzulach przejęte zostały w sposób niezmieniony ustawowe regulacje mające zastosowanie do odbiorców specjalnych w ramach ogólnego obowiązku przyłączenia do sieci gazowej i dostawy gazu?

               2)

               Czy — pod warunkiem, że mają zastosowanie — art. 3 i art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w związku z pkt 1 lit. j) i pkt 2 lit. b) zdanie drugie załącznika do art. 3 ust. 3 tej dyrektywy oraz art. 3 ust. 3 w związku z lit. b) lub c) załącznika A do dyrektywy 2003/55/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE należy interpretować w ten sposób, że klauzule dotyczące zmiany cen w umowach na dostawy gazu ziemnego zawieranych z odbiorcami specjalnymi spełniają wymóg sporządzenia prostym i zrozumiałym językiem lub niezbędnego stopnia przejrzystości, jeżeli w tych umowach wprawdzie nie wskazuje się przyczyn, warunków i zakresu zmiany ceny, jednakże zagwarantowane jest, że przedsiębiorstwo dostaw gazu poinformuje swoich odbiorców z góry w odpowiednim terminie o każdej podwyżce ceny i że odbiorcy ci mają prawo do rozwiązania umowy, jeżeli nie zamierzają zaakceptować podanych im do wiadomości zmienionych warunków?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.

      (2)  Dz.U. L 176, s. 57.


title: Sprawa C-578/14: Postanowienie Trybunału pierwsza izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen – Belgia) – Argenta Spaarbank NV/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne — Podatek dochodowy od osób prawnych — Dyrektywa 90/435/WE — Artykuł 1 ust. 2 i art. 4 ust. 2 — Spółki dominujące i zależne różnych państw członkowskich — Wspólny system podatkowy — Możliwość odliczenia podlegającego opodatkowaniu zysku spółki dominującej — Stan faktyczny i prawny sporu głównego — Względy uzasadniające konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne — Brak dostatecznych wyjaśnień — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/21

         Postanowienie Trybunału pierwsza izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen – Belgia) – Argenta Spaarbank NV/Belgische Staat
   (Sprawa C-578/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek dochodowy od osób prawnych - Dyrektywa 90/435/WE - Artykuł 1 ust. 2 i art. 4 ust. 2 - Spółki dominujące i zależne różnych państw członkowskich - Wspólny system podatkowy - Możliwość odliczenia podlegającego opodatkowaniu zysku spółki dominującej - Stan faktyczny i prawny sporu głównego - Względy uzasadniające konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne - Brak dostatecznych wyjaśnień - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 236/30)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Argenta Spaarbank NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) postanowieniem z dnia 28 listopada 2014 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa C-518/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 listopada 2012 r. — CTP przeciwko Regione Campania, Provincia di Napoli

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 listopada 2012 r. — CTP przeciwko Regione Campania, Provincia di Napoli
   (Sprawa C-518/12)
   2013/C 26/65
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CTP — Compagnia Trasporti Pubblici SpA

      Strona pozwana: Regione Campania, Provincia di Napoli

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodnie z art. 4 rozporządzenia WE nr 1191/69 (1) prawo do rekompensaty powstaje jedynie w przypadku, gdy w wyniku złożenia odpowiedniego wniosku właściwe władze nie postanawiają znieść zobowiązania z tytułu świadczenia usług, które to zobowiązanie pociąga za sobą niekorzystne skutki gospodarcze dla przedsiębiorstwa transportowego lub też przepis ten ma zastosowanie tylko do tych zobowiązań do świadczenia usług, wobec których rozporządzenie przewiduje zniesienie i nie pozwala na ich utrzymanie?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania państw członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej, Dz.U. L 156, s. 1.


title: Sprawa C-254/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 marca 2015 r. w sprawie T-413/13, City Cycle Industries/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 29 maja 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 marca 2015 r. w sprawie T-413/13, City Cycle Industries/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 29 maja 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-254/15 P)
   (2015/C 254/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, M. França, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: City Cycle Industries, Rada Unii Europejskiej, Maxcom Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 19 marca 2015 r., doręczonego Komisji w dniu 23 marca 2015 r. w sprawie T-413/13 City Cycle Industries/Rada Unii Europejskiej, oddalenie żądań podniesionych w pierwszej instancji oraz obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania;
               lub, tytułem żądania ewentualnego,

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie Komisji zostało wniesione od wyroku Sądu z dnia 19 marca 2015 r. w sprawie T-413/13. W wyroku tym Sąd stwierdził nieważność art. 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 501/2013 (1) z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, w zakresie w jakim dotyczy City Cycle Industries.
   Komisja na poparcie odwołania podnosi cztery zarzuty. Po pierwsze, Komisja podnosi, że Sąd nie zbadał z urzędu, czy skarga o stwierdzenie nieważności była dopuszczalna zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFEU. Po drugie, Komisja twierdzi, że Sąd nie mógł zgodnie z prawem orzec, że Rada naruszyła art. 13 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (2), gdyż taki wniosek jest oparty na błędnej wykładni odnośnego motywu zaskarżonego rozporządzenia oraz błędnej wykładni art. 13 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. Po trzecie, Komisja podnosi, że Sąd przedstawił niedostateczne uzasadnienie przyjętego wniosku z naruszeniem art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Po czwarte, Komisja uważa, że Sąd naruszył uprawnienia proceduralne Komisji, przysługujące jej na mocy art. 40 statutu Trybunału Sprawiedliwości.

      (1)  Dz.U. L 153, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51)


title: Sprawa C-167/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Volkmar Klohn/An Bord Pleanála

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Volkmar Klohn/An Bord Pleanála
   (Sprawa C-167/17)
   (2017/C 178/14)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court.

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie: Volkmar Klohn.

      Druga strona postępowania: An Bord Pleanála.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zawarty w art. 10a dyrektywy o udziale społeczeństwa przepis dotyczący „niezbyt drogiej procedury” może mieć jakiekolwiek zastosowanie w sprawie takiej jak sprawa badana, w której zaskarżone pozwolenie na budowę zostało wydane przed upływem ostatecznego terminu transpozycji tej dyrektywy, a samo postępowanie odwoławcze od pozwolenia również zostało wszczęte przed upływem tego terminu? W razie odpowiedzi twierdzącej, czy wymóg „niezbyt drogiej procedury” zawarty w dyrektywie o udziale społeczeństwa potencjalnie stosuje się do wszystkich kosztów poniesionych w postępowaniu, czy jedynie do kosztów poniesionych po upływie ostatecznego terminu transpozycji?

               2)

               Czy sąd krajowy, który dysponuje swobodą oceny w zakresie zasądzania kosztów od strony przegranej, wobec braku szczególnych unormowań w danym państwie członkowskim dotyczących transpozycji art. 10a dyrektywy przewidującej udział społeczeństwa, wydając postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, do którego ma zastosowanie ów przepis, obowiązany jest zapewnić, by jego rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nie uczyniło procedury „zbyt drogą”, czy to z uwagi na bezpośrednią skuteczność odpowiednich przepisów, czy też z uwagi na ciążący na sądzie państwa członkowskiego obowiązek wykładni krajowych norm postępowania w sposób najszerzej jak to możliwe realizujący cele art. 10a?

               3)

               Czy, w przypadku gdy postanowienie w przedmiocie kosztów nie budzi zastrzeżeń i wobec braku zaskarżenia należy uznać je za ostateczne i prawomocne na gruncie prawa krajowego, prawo unijne wymaga, by:

                           a)

                           Taxing Master [urzędnik sądowy właściwy ds. kosztów], na którym na gruncie prawa krajowego ciąży powinność ustalenia kwoty kosztów racjonalnie poniesionych przez stronę wygrywającą; lub

                           b)

                           sąd, do którego wpłynął wniosek o kontrolę sądową decyzji Taxing Mastera miał jednak obowiązek odstąpienia od mających zwykle zastosowanie norm prawa krajowego oraz ustalenia kwoty zasądzonych kosztów w sposób zapewniający, by postępowanie nie okazało się zbyt drogie?


title: Sprawa T-52/16: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2016 r. – Crédit Mutuel Arkéa/EBC

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/34

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2016 r. – Crédit Mutuel Arkéa/EBC
   (Sprawa T-52/16)
   (2016/C 111/40)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Crédit Mutuel Arkéa (Le Relecq Kerhuon, Francja) (przedstawiciel: H. Savoie, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 grudnia 2015 r. (ECB/SSM/2015 – – 9695000CG7B84NLR5984/40) ustalającej wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do grupy Crédit Mutuel.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do istoty są identyczne lub podobne do zarzutów powołanych w ramach sprawy T-712/15, Crédit Mutuel Arkéa/EBC.


title: Sprawa F-41/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 6 marca 2013 r. — Scheefer przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Rozwiązanie umowy z członkiem personelu tymczasowego zawartej na czas nieokreślony — Prawnie uzasadniony powód)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/34

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 6 marca 2013 r. — Scheefer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-41/12) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Rozwiązanie umowy z członkiem personelu tymczasowego zawartej na czas nieokreślony - Prawnie uzasadniony powód)
   2013/C 147/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Séverine Scheefer (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: R. Adam i P. Ketter, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Montebello-Demogeot i M. Ecker, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu o rozwiązaniu umowy o zatrudnieniu skarżącej jako członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony oraz żądanie odszkodowawcze

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Séverine Scheefer pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012, s. 38


title: Sprawa C-527/09: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 22 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/27

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 22 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii
      (Sprawa C-527/09) (1)

      ()
      (2010/C 288/49)
      Język postępowania: estoński
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa C-421/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — postępowanie karne przeciwko Frede’owi Damgaardowi (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 2001/83/WE — Pojęcie reklamy — Rozpowszechnianie informacji o produkcie leczniczym przez osobę trzecią działającą z własnej inicjatywy)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — postępowanie karne przeciwko Frede’owi Damgaardowi
   (Sprawa C-421/07) (1)

   (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Pojęcie reklamy - Rozpowszechnianie informacji o produkcie leczniczym przez osobę trzecią działającą z własnej inicjatywy)
   2009/C 141/16
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Vestre Landsret

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Frede Damgaard

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vestre Landsret — Wykładnia art. 86 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) — Pojęcie reklamy — Rozpowszechnianie informacji o produkcie leczniczym przez osobę trzecią działającą z własnej inicjatywy i w sposób całkowicie niezależny od wytwórcy lub sprzedawcy tego produktu leczniczego

      Sentencja

   Artykuł 86 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że rozpowszechnianie przez osobę trzecią informacji o produkcie leczniczym, a w szczególności jego leczniczych lub profilaktycznych właściwościach, może zostać uznane za reklamę w rozumieniu tego artykułu, nawet jeśli ta osoba trzecia działa z własnej inicjatywy i w całkowicie niezależny od wytwórcy lub sprzedawcy tego produktu leczniczego — z prawnego i faktycznego punktu widzenia — sposób. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy takie rozpowszechnianie stanowi formę obwoźnej informacji, działalności agitacyjnej lub motywowania ukierunkowanego na zachęcanie do przepisywania, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007


title: Sprawa C-437/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 24 października 2006 r. — SECURENTA Göttinger Immobilienanlagen und Vermögensmanagement AG jako następca prawny Göttinger Vermögensanlagen AG przeciwko Finanzamt Göttingen

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 24 października 2006 r. — SECURENTA Göttinger Immobilienanlagen und Vermögensmanagement AG jako następca prawny Göttinger Vermögensanlagen AG przeciwko Finanzamt Göttingen
   (Sprawa C-437/06)
   (2006/C 326/71)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Niedersächsisches Finanzgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SECURENTA Göttinger Immobilienanlagen und Vermögensmanagement AG jako następca prawny Göttinger Vermögensanlagen AG

      Strona pozwana: Finanzamt Göttingen
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku, gdy podatnik wykonuje równocześnie działalność zawodową i niezawodową, prawo do odliczenia podatku naliczonego ustala się według stosunku czynności podlegających opodatkowaniu i opodatkowanych z jednej strony do czynności podlegających opodatkowaniu i zwolnionych z podatku z drugiej strony (pogląd strony skarżącej), czy też odliczenie podatku naliczonego jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy należy doliczyć koszty działalności gospodarczej strony skarżącej w rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1), związane z emisją akcji i ukrytym dokapitalizowaniem?

               2)

               W przypadku, gdy odliczenie podatku naliczonego jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy należy doliczyć koszty działalności gospodarczej strony skarżącej, związane z emisją akcji i ukrytym dokapitalizowaniem: Czy podział kwot podatku naliczonego na obszar działalności zawodowej oraz działalności niezawodowej należy przeprowadzić według tak zwanego „klucza inwestycyjnego”, czy też prawidłowy jest — zgodnie z argumentacją strony skarżącej — „klucz transakcji” w odpowiednim zastosowaniu art. 17 ust. 5 szóstej dyrektywy 77/388/EWG?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa F-162/12: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko EEA

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/30

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko EEA
   (Sprawa F-162/12)
   2013/C 86/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.-N. Louis i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przywróceniu skarżącego do pracy po zakończeniu zwolnienia chorobowego z dniem, w którym zgodnie z opiniami lekarskimi byłby zdolny do pracy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 20 września 2012 r. przez organ upoważniony do zawierania umów w sprawie oddalenia zażalenia z dnia 21 maja 2012 r. dotyczącego cofnięcia decyzji z dnia 21 lutego 2012 r. o przywróceniu skarżącego do pracy po zakończeniu zwolnienia lekarskiego z dniem 24 stycznia 2012 r.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-528/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Bonn (Niemcy) w dniu 21 listopada 2012 r. — Mömax Logistik GmbH

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Bonn (Niemcy) w dniu 21 listopada 2012 r. — Mömax Logistik GmbH
   (Sprawa C-528/12)
   2013/C 63/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Bonn

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mömax Logistik GmbH

      Inny uczestnik postępowania: Bundesamt für Justiz

      Pytania prejudycjalne

   Czy jest zgodne ze swobodą przedsiębiorczości (art. 49 TFUE) uregulowanie krajowe, które wyłącza stosowanie postanowień art. 57 ust. 1 dyrektywy 78/660/EWG (1) Rady dotyczących treści, badania i ogłaszania rocznych sprawozdań finansowych w odniesieniu do spółek, które podlegają prawu państwa członkowskiego jedynie wtedy, jeśli spółka dominująca podlega prawu tego samego państwa i sporządziła skonsolidowane sprawozdanie finansowe zgodnie ze swoim prawem?

      (1)  Czwarta dyrektywa 78/660/EWG Rady wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, Dz.U. L 222 s. 11


title: Przydział sędziów do izb

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/6

         Przydział sędziów do izb
   2009/C 267/12
   W związku, po pierwsze, z objęciem obowiązków przez sędziów H. Kanninena i J. Schwarcza, a po drugie, z wyborem I. Wiszniewskiej-Białeckiej na prezesa pierwszej izby, na zgromadzeniu plenarnym w dniu 7 października 2009 r Sąd Pierwszej Instancji postanowił wprowadzić zmiany do decyzji zgromadzenia plenarnego z dnia 25 września 2007 r., z dnia 8 lipca 2008 r. i z dnia 17 września 2008 r. o przydziale sędziów do izb.
   Na okres od dnia 7 października 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. ustala się następujący przydział sędziów do izb:

                  Pierwsza izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

               I. Wiszniewska-Białecka, prezes izby, F. Dehousse, K. Jürimäe, S. Soldevila Fragoso, i H. Kanninen, sędziowie.

                  Pierwsza izba, w składzie trzech sędziów:

                           I. Wiszniewska-Białecka, prezes izby;

                           F. Dehousse, sędzia;

                           H. Kanninen, sędzia.

                  Druga izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

               I. Pelikánová, prezes izby, F. Dehousse, K. Jürimäe, S. Soldevila Fragoso i H. Kanninen, sędziowie.

                  Druga izba, w składzie trzech sędziów:

                           I. Pelikánová, prezes izby;

                           K. Jürimäe, sędzia;

                           S. Soldevila Fragoso, sędzia.

                  Trzecia izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

               J. Azizi, prezes izby, E. Cremona, I. Labucka, S. Frimodt Nielsen i K. O’Higgins, sędziowie.

                  Trzecia izba, w składzie trzech sędziów:

                           J. Azizi, prezes izby;

                           E. Cremona, sędzia;

                           S. Frimodt Nielsen, sędzia.

                  Czwarta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

               O. Czúcz, prezes izby, E. Cremona, I. Labucka i S. Frimodt Nielsen, i K. O’Higgins, sędziowie.

                  Czwarta izba, w składzie trzech sędziów:

                           O. Czúcz, prezes izby;

                           I. Labucka, sędzia;

                           K. O’Higgins, sędzia.

                  Piąta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

               M. Vilaras, prezes izby, E. Moavero Milanesi, M. Prek, V. Ciucă i J. Schwarcz, sędziowie.

                  Piąta izba, w składzie trzech sędziów:

                           M. Vilaras, prezes izby;

                           M. Prek, sędzia;

                           V. Ciucă, sędzia.

                  Szósta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

               A.W.H. Meij, prezes izby, V. Vadapalas, T. Tchipev, A. Dittrich i L. Truchot, sędziowie.

                  Szósta izba, w składzie trzech sędziów:

               A.W.H. Meij, prezes izby;

                           a)

                           V. Vadapalas i T. Tchipev, sędziowie.

                           b)

                           V. Vadapalas i L. Truchot, sędziowie.

                           c)

                           T. Tchipev i L. Truchot, sędziowie.

                  Siódma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

               N.J. Forwood, prezes izby, E. Moavero Milanesi, M. Prek i V. Ciucă, J. Schwarcz, sędziowie.

                  Siódma izba, w składzie trzech sędziów:

                           N.J. Forwood, prezes izby;

                           E. Moavero Milanesi, sędzia;

                           J. Schwarcz, sędzia.

                  Ósma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

               M.E. Martins Ribeiro, prezes izby, S. Papasavvas, N. Wahl, T. Tchipev, A. Dittrich sędziowie.

                  Ósma izba, w składzie trzech sędziów:

               M.E. Martins Ribeiro, prezes izby;

                           a)

                           S. Papasavvas i N. Wahl, sędziowie.

                           b)

                           S. Papasavvas i A. Dittrich, sędziowie.

                           c)

                           N. Wahl i A. Dittrich, sędziowie.


title: Sprawa T-209/15: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 – Gmina Kosakowo przeciwko Komisji

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/37

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 – Gmina Kosakowo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-209/15)
   (2015/C 205/50)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Gmina Kosakowo (Kosakowo, Polska) (przedstawiciel: M. Leśny, radca rawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 1 i 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie środka SA.35388 (2013/C) (ex 2013/NN i ex 2012/N),

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 1, 2, 3 i 4 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie środka SA.35388 (2013/C) (ex 2013/NN i ex 2012/N),

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 1 i 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie środka SA.35388 (2013/C) (ex 2013/NN i ex 2012/N),

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztów reprezentacji strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący

                           —

                           Błędnego ustalenia stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący

                           —

                           Naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, poprzez bezpodstawne przyjęcie, ze Gmina Kosakowo przekazała pomoc publiczną w sposób sprzeczny z tym przepisem w sytuacji, kiedy objęcie udziałów przez tą jednostkę w spółce Port Lotniczy Gdynia – Kosakowo sp. z o.o. stanowiło rozliczenie transakcji umowy dzierżawy gruntu, nieprawidłowe przeprowadzenie przez Komisję Europejską testu prywatnego inwestora, oraz bezpodstawne przyjęcie, iż przekazanie pomocy publicznej spółce Port Lotniczy Gdynia – Kosakowo Sp. z o.o. zakłócało lub groziło zakłóceniu konkurencji oraz wpływało na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący

                           —

                           Naruszenia art. 107 ust. 3 lit a) i c) TFUE poprzez przyjęcie, iż realizacja inwestycji nie jest uzasadniona z uwagi na rozwój regionalny i nie jest proporcjonalna do ograniczeń, które ma złagodzić, oraz przyjęcie, iż pomoc udzielona na rzecz PL GK jest niezgodna z warunkami działania rynku wewnętrznego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący

                           —

                           Naruszenia art. 108 ust. 2 akapit pierwszy TFUE poprzez nadużycie przez Komisję Europejską prawa jej przyznanego wskutek braku dostrzeżenia i prawidłowej kwalifikacji działalności skarżącej, błędnej kwalifikacji środka pomocowego, braku prawem wymaganej analizy tzw. „testu prywatnego inwestora” do oceny projektu budowy Portu Lotniczego Gdynia – Kosakowo, oraz błędnej i niekompletnej analizy rynku regionalnych i lokalnych polskich portów lotniczych.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący

                           —

                           Naruszenia przepisów postępowania: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE w związku z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 83 z 27.3.1999, s. 1), poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie testu prywatnego inwestora; naruszenie art. 296 akapit 2 TFUE poprzez brak właściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji; naruszenie zasady dobrej administracji; naruszenie zasady równości wobec prawa; oraz naruszenie zasady pewności prawa.


title: Sprawa T-398/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2012 r. — Barthel i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Odmowa przyznania skarżącym dodatku za pracę zmianową — Termin do złożenia zażalenia — Przekroczenie terminu — Odwołanie w części oczywiście bezzasadne, a w części oczywiście niedopuszczalne)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/26

         Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2012 r. — Barthel i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa T-398/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Odmowa przyznania skarżącym dodatku za pracę zmianową - Termin do złożenia zażalenia - Przekroczenie terminu - Odwołanie w części oczywiście bezzasadne, a w części oczywiście niedopuszczalne)
   2012/C 133/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Yvette Barthel (Arlon, Belgia); Marianne Reiffers (Olm, Luksemburg); Lieven Massez (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal i D. Abreu Caldas, adwokaci)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości (przedstawiciel: A. Placco, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie F-59/10 Barthel i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone

               2)

               Yvette Barthel, Marianne Reiffers i Lieven Massez pokryją swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Trybunał Sprawiedliwości w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 251 z 9.10.2004

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/61

         (2004/C 262/113)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 251 z 9.10.2004.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 239 z 25.9.2004.

      Dz.U. C 228 z 11.9.2004.

      Dz.U. C 217 z 28.8.2004.

      Dz.U. C 201 z 7.8.2004.

      Dz.U. C 190 z 24.7.2004.

      Dz.U. C 179 z 10.7.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawy połączone od T-444/08 do T-448/08: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — FIFA przeciwko OHIM — Ferrero (WORLD CUP 2006 i in.)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/34

         Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — FIFA przeciwko OHIM — Ferrero (WORLD CUP 2006 i in.)
   (Sprawy połączone od T-444/08 do T-448/08) (1)

   2011/C 55/62
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-50/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. – Kurt Hesse/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Hubert Ampferl, jako syndyk masy upadłości Lutter & Partner GmbH, dawniej Lutter & Partner GmbH, Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 — Słowny znak towarowy Carrera — Sprzeciw właściciela słownych, krajowego i wspólnotowego, znaków towarowych CARRERA — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Renoma uzyskana przez wcześniejszy znak towarowy)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. – Kurt Hesse/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Hubert Ampferl, jako syndyk masy upadłości Lutter & Partner GmbH, dawniej Lutter & Partner GmbH, Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG
   (Sprawa C-50/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 - Słowny znak towarowy Carrera - Sprzeciw właściciela słownych, krajowego i wspólnotowego, znaków towarowych CARRERA - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Renoma uzyskana przez wcześniejszy znak towarowy))
   (2016/C 098/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kurt Hesse (przedstawiciel: M. Krogmann, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik), Hubert Ampferl, jako syndyk masy upadłości Lutter & Partner GmbH, dawniej Lutter & Partner GmbH, Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (przedstawiciel: E. Stolz, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Kurt Hesse zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-117/05: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2005 r. przez Andreasa Rodenbrökera i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/37

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2005 r. przez Andreasa Rodenbrökera i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-117/05)
   (2005/C 143/71)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 9 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Andreasa Rodenbrökera, zamieszkałego w Hövelhof (Niemcy) i in., reprezentowanych przez H. Glatzela, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG (1) decyzji Komisji z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie przyjęcia wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w atlantyckim regionie biogeograficznym w odniesieniu do objęcia nim terenów

                           —

                           DE 4117-301 „Sennebäche”

                           —

                           DE 4118-301 „Senne mit Stapellager Senne”

                           —

                           DE 4118-401 „Vogelschutzgebiet Senne mit Teutoburger Wald” oraz

                           —

                           DE 4118-302 „Holter Wald”

                     w zakresie w jakim wywiera ona skutki na obszary stanowiące własność skarżących, znajdujące się w ich użytkowaniu (dzierżawa) lub objęte ich uprawnieniami dotyczącymi planowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący są właścicielami terenów, które na mocy zaskarżonej decyzji zostały objęte wspólnotowym wykazem terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, co zostało uzasadnione występowaniem na tych terenach typów i gatunków siedlisk przyrodniczych zasługujących na ochronę na podstawie dyrektywy w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.
   Skarżący podnoszą:

               —

               że zaskarżona decyzja znacznie ogranicza prawa właścicielskie skarżących do swobodnego zagospodarowania ich nieruchomości, oraz

               —

               że ograniczenie to jest bezprawne, ponieważ nastąpiło z naruszeniem przepisów proceduralnych i stanowi nadużycie swobodnego uznania z uwagi na fakt, iż uznane za zasługujące na ochronę typy siedlisk przyrodniczych i gatunki zwierząt nie występują w ogóle, a w każdym razie nie występują w stopniu reprezentatywności lub wielkości populacji wymaganych według kryteriów załącznika III do dyrektywy w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7).


title: Sprawa T-511/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Novartis Europharm przeciwko Komisji

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/17

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Novartis Europharm przeciwko Komisji
   (Sprawa T-511/14)
   2014/C 388/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis Europharm Ltd (Horsham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Schoonderbeek, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; oraz

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej pokrycia kosztów własnych oraz kosztów poniesionych przez Novartis.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2155 wersja ostateczna z dnia 27 marca 2014 r. przyznającej Teva Generics pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dla produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Zoledronic acid Teva Generics – Zoledronic Acid”.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, co do zasady taki sam lub podobny do zarzutu podniesionego w sprawach T-472/12 Novartis Europharm/Komisja (1) i T-67/13 Novartis Europharm/Komisja (2).

      (1)  Dz.U. 2012 C 389, s. 8.

      (2)  Dz.U. 2013 C 101, s. 24.


title: Sprawa C-61/14: Wyrok Trybunału (piąta izba izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento – Włochy) – Orizzonte Salute – Studio Infermieristico Associato/Azienda Pubblica di Servizi alla persona San Valentino – Città di Levico Terme i in. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 89/665/EWG — Zamówienia publiczne — Uregulowania krajowe — Opłaty za dostęp do sądu administracyjnego w dziedzinie zamówień publicznych — Prawo do skutecznego środka prawnego — Opłaty o charakterze zniechęcającym — Sądowa kontrola aktów administracyjnych — Zasady skuteczności i równoważności — Effet utile)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento – Włochy) – Orizzonte Salute – Studio Infermieristico Associato/Azienda Pubblica di Servizi alla persona San Valentino – Città di Levico Terme i in.
   (Sprawa C-61/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 89/665/EWG - Zamówienia publiczne - Uregulowania krajowe - Opłaty za dostęp do sądu administracyjnego w dziedzinie zamówień publicznych - Prawo do skutecznego środka prawnego - Opłaty o charakterze zniechęcającym - Sądowa kontrola aktów administracyjnych - Zasady skuteczności i równoważności - Effet utile))
   (2015/C 389/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Orizzonte Salute – Studio Infermieristico Associato

      Strony pozwane: Azienda Pubblica di Servizi alla persona San Valentino – Città di Levico Terme, Ministero della Giustizia, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio die Ministri, Segretario Generale del Tribunale Regionale di Giustizia Amministrativa di Trento (TRGA)

      przy udziale: Associazione Infermieristica D & F Care, Camera degli Avvocati Amministrativisti, Camera Amministrativa Romana, Associazione dei Consumatori Cittadini Europei, Coordinamento delle associazioni e dei comitati di tutela dell’ambiente e dei diritti degli utenti e dei consumatori (Codacons), Associazione dei giovani amministrativisti (AGAmm), Ordine degli Avvocati di Roma, Società italiana degli avvocati amministrativisti (SIAA), Ordine degli Avvocati di Trento, Consiglio dell’ordine degli Avvocati di Firenze, Medical Systems SpA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r., a także zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które zobowiązuje do uiszczenia opłat sądowych takich jak opłata standardowa będąca przedmiotem postępowania głównego, przy wnoszeniu do sądów administracyjnych skarg z dziedziny zamówień publicznych.

               2)

               Artykuł 1 dyrektywy 89/665, zmienionej dyrektywą 2007/66, a także zasady równoważności i skuteczności nie sprzeciwiają się ani wielokrotnemu pobieraniu opłat sądowych od podmiotu prawa, który wnosi kilka skarg sądowych dotyczących tego samego zamówienia publicznego, ani temu, aby ten podmiot prawa był zobowiązany do uiszczenia dodatkowych opłat sądowych, by móc podnieść dodatkowe zarzuty dotyczące tego samego zamówienia publicznego w ramach toczącego się postępowania sądowego. Jednakże w wypadku zaskarżenia przez zainteresowaną stronę, do sądu krajowego należy zbadanie przedmiotów skarg wniesionych przez podmiot prawa lub zarzutów podniesionych przez niego w ramach tego samego postępowania. Jeżeli sąd krajowy stwierdzi, że przedmioty te w rzeczywistości nie są odrębne lub nie stanowią znaczącego rozszerzenia przedmiotu już zawisłego sporu, jest on zobowiązany do zwolnienia tego podmiotu prawa z obowiązku zapłaty kumulatywnych opłat sądowych.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-560/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Ulm/Ingeborg Wagner-Raith (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Odstępstwo — Przepływy kapitału dotyczące świadczenia usług finansowych — Uregulowania krajowe przewidujące ryczałtowe opodatkowanie dochodów kapitałowych pochodzących z jednostek uczestnictwa w zagranicznych funduszach inwestycyjnych — Czarne fundusze)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Ulm/Ingeborg Wagner-Raith
   (Sprawa C-560/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Odstępstwo - Przepływy kapitału dotyczące świadczenia usług finansowych - Uregulowania krajowe przewidujące ryczałtowe opodatkowanie dochodów kapitałowych pochodzących z jednostek uczestnictwa w zagranicznych funduszach inwestycyjnych - Czarne fundusze))
   (2015/C 236/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Ulm

      Strona pozwana: Ingeborg Wagner-Raith

      przy udziale: Bundesministerium der Finanzen

      Sentencja

   Artykuł 64 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe takie jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, który przewiduje ryczałtowe opodatkowanie dochodów posiadaczy jednostek uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym niebędącym rezydentem, w sytuacji gdy fundusz ten nie dopełnił pewnych obowiązków ustawowych, stanowią środki odnoszące się do przepływów kapitału dotyczących świadczenia usług finansowych w rozumieniu tego postanowienia.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa F-61/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 maja 2012 r. — AF przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wniosek o udzielenie wsparcia — Mobbing i dyskryminacyjne traktowanie — Błąd w ocenie)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/35

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 maja 2012 r. — AF przeciwko Komisji
   (Sprawa F-61/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wniosek o udzielenie wsparcia - Mobbing i dyskryminacyjne traktowanie - Błąd w ocenie)
   2012/C 227/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AF (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji strony pozwanej w sprawie wniosku skarżącej o udzielenie wsparcia w związku z mobbingiem, którego, jak twierdzi, była ofiarą, a także żądanie zadośćuczynienia za krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AF pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010, s. 63.


title: Sprawa C-629/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 7 grudnia 2016 r. – CX

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 7 grudnia 2016 r. – CX
   (Sprawa C-629/16)
   (2017/C 104/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CX

      Druga strona postępowania: Bezirkshauptmannschaft Schärding

      Pytania prejudycjalne

   Czy prawo Unii, a w szczególności Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (64/733/EWG) (Dz.U. 217 z dnia 29 grudnia 1964 r., s. 3687/64), Protokół dodatkowy do Układu o stowarzyszeniu (Dz.U. 1972, L 293, s. 3), jak i decyzja nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wprowadzenia w życie okresu końcowego unii celnej (96/142/EG) (Dz.U. 1996, L 35, s. 1), stoi na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi przedsiębiorcy trudniący się przewozem towarów, mający siedzibę w Republice Turcji, mają prawo dokonywać w ramach działalności gospodarczej międzynarodowego przewozu towarów pojazdami mechanicznymi na lub przez obszar Republiki Austrii tylko wówczas, gdy dysponują oni dokumentami pojazdu, które wydawane są w ramach kontyngentów ustanowionych pomiędzy Austrią a Turcją na podstawie dwustronnej umowy, albo gdy zostało im udzielone zezwolenie na dany przewóz towarów, przy czym z danym przewozem towarów musi wiązać się ważny interes publiczny, a wnioskodawca musi udowodnić, że przejazdu nie można uniknąć ani przez podjęcie środków organizacyjnych, ani przez wybór innego środka transportu?


title: Sprawa F-60/07: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2007 r. — Martin Bermejo przeciwko Komisji

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/52

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2007 r. — Martin Bermejo przeciwko Komisji
   (Sprawa F-60/07)
   (2007/C 199/100)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Joaquin Martin Bermejo (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J. N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               ustalenie niezgodności z prawem decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie przyjęcia nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego oraz, o ile to konieczne, niezgodności z prawem tych przepisów regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 września 2006 r. w zakresie, w jakim dokonuje ona wyliczenia uwzględnienia uprawnień emerytalnych przeniesionych przez skarżącego do wspólnotowego systemu emerytalnego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący powołuje się na niezgodność z prawem ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego dotyczących przenoszenia uprawnień emerytalnych (1) ponieważ zasada określona w art. 7 ust. 3 tych przepisów narusza jego zdaniem rozporządzenie Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów dotyczących wprowadzenia euro (2), a także zasadę równości traktowania, których wykładni dokonał Sąd do spraw Służby Publicznej w swym wyroku z dnia 14 listopada 2006 r. w sprawie Chatziioannidou przeciwko Komisji (F-100/05, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze).

      (1)  Informations administratives nr 60-2004 z dnia 9 czerwca 2004 r.

      (2)  Dz.U. L 162, str. 1.


title: Sprawy połączone C-435/15 i C-666/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 marca 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy, Rechtbank Noord-Holland – Niderlandy) – GROFA GmbH/Hauptzollamt Hannover (C-435/15), X, GoPro Coöperatief UA/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond (C-666/15) (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Pozycje taryfowe — Klasyfikacja towarów — Rejestrujące kamery wideo — Nomenklatura scalona — Podpozycje 8525 80 30, 8525 80 91 i 8525 80 99 Nomenklatury scalonej — Noty wyjaśniające — Wykładnia — Rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 1249/2011 i (UE) nr 876/2014 — Wykładnia — Ważność)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/10

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 marca 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy, Rechtbank Noord-Holland – Niderlandy) – GROFA GmbH/Hauptzollamt Hannover (C-435/15), X, GoPro Coöperatief UA/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond (C-666/15)
   (Sprawy połączone C-435/15 i C-666/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Pozycje taryfowe - Klasyfikacja towarów - Rejestrujące kamery wideo - Nomenklatura scalona - Podpozycje 8525 80 30, 8525 80 91 i 8525 80 99 Nomenklatury scalonej - Noty wyjaśniające - Wykładnia - Rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 1249/2011 i (UE) nr 876/2014 - Wykładnia - Ważność))
   (2017/C 168/11)
   Języki postępowania: niemiecki i niderlandzki

      Sądy odsyłające

   Finanzgericht Hamburg, Rechtbank Noord-Holland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: GROFA GmbH (C-435/15), X, GoPro Coöperatief UA (C-666/15)

      Strony pozwane: Hauptzollamt Hannover (C-435/15), Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond (C-666/15)

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej należy interpretować w ten sposób, że nie ma ono zastosowania w drodze analogii do produktów posiadających cechy trzech modeli kamer gamy GoPro Hero 3 Black Edition rozpatrywanych w sprawie C-435/15.

               2)

               Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 876/2014 z dnia 8 sierpnia 2014 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej należy interpretować w ten sposób, że ma ono zastosowanie w drodze analogii do produktów posiadających cechy trzech modeli kamer gamy GoPro Hero 3 Black Edition rozpatrywanych w owej sprawie, jednakże jest ono nieważne.

               3)

               Podpozycje 8525 80 30, 8525 80 91 i 8525 80 99 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r., należy, w świetle not wyjaśniających do Nomenklatury scalonej dotyczących tych podpozycji, interpretować w ten sposób, że sekwencję wideo o długości ponad 30 minut zarejestrowaną w różnych plikach o indywidualnej długości poniżej 30 minut należy uznać za nagranie co najmniej 30 minut pojedynczej sekwencji wideo, niezależnie od tego, czy użytkownik nie może podczas ich odczytu dostrzec przejścia z jednego pliku do drugiego, czy też przeciwnie, użytkownik musi podczas odczytu otworzyć zasadniczo każdy z tych plików oddzielnie.

               4)

               Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzeń wykonawczych nr 1006/2011, nr 927/2012 i nr 1001/2013, należy interpretować w ten sposób, że rejestrująca kamera wideo umożliwiająca zapis sygnałów z zewnętrznych źródeł, jednak bez możliwości ich odtworzenia poprzez odbiornik telewizyjny lub zewnętrzny monitor, jako że owa kamera może odtwarzać na zewnętrznym ekranie lub monitorze jedynie pliki zapisane za pomocą swojej soczewki, nie może być sklasyfikowana w ramach podpozycji taryfowej 8525 80 99 tej nomenklatury.

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.

      Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa C-68/08: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estońskiej

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/21

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-68/08)
   (2008/C 92/40)
   Język postępowania: estoński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Randvere i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Estońska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, ze Republika Estońska nie spełniła wszystkich wymogów wynikających z dyrektywy 2000/59/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku,

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy do krajowego systemu prawnego upłynął w dniu 28 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 332, str. 81.


title: Sprawa T-194/14: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Bristol Global przeciwko OHIM – Bridgestone (AEROSTONE)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/33

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Bristol Global przeciwko OHIM – Bridgestone (AEROSTONE)
   (Sprawa T-194/14)
   2014/C 151/42
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bristol Global Co. Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat F. Bozhinova)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bridgestone Corp. (Tokio, Japonia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie R 916/2013-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „AEROSTONE” dla towarów z klasy 12 – zgłoszenie znaku towarowego nr 10 066 736

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Bridgestone Corp.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne znaki towarowe „STONE” zarejestrowane jako wspólnotowe znaki towarowe dla towarów z klas 12, 28, 35 i 37 i „BRIDGESTONE” dla towarów z klasy 12, dobrze znany znak towarowy i niezarejestrowane oznaczenie zawierające element słowny „BRIDGESTONE”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-347/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 20 lipca 2012 r. — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Ulrike Wiering, Markus Wiering

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 20 lipca 2012 r. — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Ulrike Wiering, Markus Wiering
   (Sprawa C-347/12)
   2012/C 287/52
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Caisse nationale des prestations familiales

      Strona pozwana: Ulrike Wiering, Markus Wiering

      Pytania prejudycjalne

   Czy w celu obliczenia przez właściwy organ państwa, w którym świadczona jest praca, dodatku dyferencyjnego ewentualnie należnego na podstawie art. 1 lit. u) pkt i), art. 4 ust. 1 lit. h) oraz art. 76 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie ze zmianami (1), a także na podstawie art. 10 [ust. 1 lit. b) pkt i)] rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (2), należy uwzględniać, jako świadczenia rodzinne tego samego rodzaju, wszelkie świadczenia otrzymywane w państwie miejsca zamieszkania przez rodzinę pracownika migrującego, w niniejszej sprawie „Elterngeld” i „Kindergeld” przewidziane w prawie niemieckim?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2

      (2)  Dz.U. L 74, s. 1.


title: Sprawa T-15/16: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2017 r. – Pandalis/EUIPO – LR Health & Beauty Systems (Cystus) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy Cystus — Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego]

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/10

         Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2017 r. – Pandalis/EUIPO – LR Health & Beauty Systems (Cystus)
   (Sprawa T-15/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Cystus - Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak rzeczywistego używania znaku towarowego])
   (2017/C 095/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Georgios Pandalis (Glandorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Franke)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: LR Health & Beauty Systems GmbH (Ahlen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Weber i L. Thiel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 października 2015 r. (sprawa R 2839/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między LR Health & Beauty Systems a G.. Pandalisem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Georgios Pandalis zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa T-165/12: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2013 r. — European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Usługi wsparcia w celu stworzenia infrastruktury informatycznej oraz usług administracji elektronicznej w Albanii — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Przejrzystość — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/19

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2013 r. — European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-165/12) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Usługi wsparcia w celu stworzenia infrastruktury informatycznej oraz usług administracji elektronicznej w Albanii - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Przejrzystość - Obowiązek uzasadnienia)
   2014/C 39/31
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: V. Christianos, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. van Nuffel i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji CMS/cms D(2012)/00008 z dnia 8 lutego 2012 r. odrzucającej ofertę przedłożoną przez skarżące w ramach ograniczonej procedury przetargowej EuropeAid/131431/C/SER/AL.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji CMS/cms D(2012)/00008 z dnia 8 lutego 2012 r. odrzucającej ofertę złożoną przez European Dynamics Luxembourg SA i Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE w ramach ograniczonej procedury przetargowej EuropAid/131431/C/SER/AL.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa C-548/07: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/31

         Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-548/07) (1)

   (2009/C 69/61)

      Język postępowania: grecki

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-388/07: Wyrok Sądu z dnia 6 maja 2010 r. — Comune di Napoli przeciwko Komisji (EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Miejski projekt pilotażowy utworzenia sieci punktów telematycznych miasta Neapol — Pojęcie nieprawidłowości — Wydatki kwalifikowalne)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/39

      Wyrok Sądu z dnia 6 maja 2010 r. — Comune di Napoli przeciwko Komisji
      (Sprawa T-388/07) (1)

      (EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Miejski projekt pilotażowy utworzenia sieci punktów telematycznych miasta Neapol - Pojęcie nieprawidłowości - Wydatki kwalifikowalne)
      (2010/C 161/59)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Comune di Napoli (Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, G. Tarallo, G. Pizza i R. Sciaudone)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Dal Ferrę)

         Przedmiot

      Z jednej strony żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 3893 z dnia 8 sierpnia 2007 r. w sprawie obniżenia wkładu finansowego Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) zgodnie z art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 4254/88, zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2083/93, udzielonego miastu Neapol (Włochy) decyzją Komisji PH/19997/2761 zatwierdzającą udział EFRR w ramach miejskiego projektu pilotażowego nr 97.05.20.002, oraz z drugiej strony skarga odszkodowawcza o naprawienie szkody, jaką skarżąca poniosła rzekomo w wyniku wydania zaskarżonej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Comune di Napoli zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-613/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Komisja Europejska/Keramag Keramische Werke GmbH, dawniej Keramag Keramische Werke AG i in. (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Koordynacja cen sprzedaży i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Komisja Europejska/Keramag Keramische Werke GmbH, dawniej Keramag Keramische Werke AG i in.
   (Sprawa C-613/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Koordynacja cen sprzedaży i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Obowiązek uzasadnienia))
   (2017/C 104/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, F. Ronkes Agerbeek i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Keramag Keramische Werke GmbH, dawniej Keramag Keramische Werke AG, Koralle Sanitärprodukte GmbH, Koninklijke Sphinx BV, Allia SAS, Produits Céramiques de Touraine SA (PCT), Pozzi Ginori SpA, Sanitec Europe Oy (przedstawiciele: J. Killick, Barrister, P. Lindfelt, advokat, K. Struckmann, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Punkty 1 i 2 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 września 2013 r., Keramag Keramische Werke i in./Komisja (T-379/10 i T-381/10, EU:T:2013:457), zostają uchylone.

               2)

               Odwołanie zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

               3)

               Odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

               4)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd w odniesieniu do części wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 września 2013 r., Keramag Keramische Werke i in./Komisja (T-379/10 i T-381/10, EU:T:2013:457), która zostaje uchylona niniejszym wyrokiem.

               5)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa C-37/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2011 r. w sprawie T-131/10 Saupiquet przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 stycznia 2012 r. przez Saupiquet

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2011 r. w sprawie T-131/10 Saupiquet przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 stycznia 2012 r. przez Saupiquet
   (Sprawa C-37/12 P)
   2012/C 89/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Saupiquet SAS (przedstawiciel: adwokat R. Ledru)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej (piąta izba) z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie T-131/10 Saupiquet przeciwko Komisji;

               —

               uwzględnienie w całości żądań wskazanych w odwołaniu i żądań przedstawionych w pierwszej instancji przez spółkę Saupiquet;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego odwołania wnosząca odwołanie podnosi po pierwsze naruszenie przez Sąd podstawowych zasad równości traktowania i niedyskryminacji, a w konsekwencji naruszenie art. 2 i art. 9 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 20 i art. 21 Karty Praw Podstawowych.
   Po drugie skarżąca zarzuca Sądowi naruszenie art. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, udzielającemu jej kompetencji, w szczególności kompetencji wyłącznej w dziedzinie ceł.
   Po trzecie wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 247 i 247 Wspólnotowego kodeksu celnego (1).
   Po czwarte wnosząca odwołanie podnosi wreszcie naruszenie art. 7 rozporządzenia Rady nr 975/2003 (2).
   Wbrew stwierdzeniom Sądu z łącznego zastosowania wskazanych przepisów wynika, że Komisja powinna ponosić odpowiedzialność za negatywne skutki zamknięcia urzędów celnych w niedzielę w niektórych państwach członkowskich i powinna podjąć konieczne środki celem zrekompensowania owych skutków.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 975/2003 z dnia 5 czerwca 2003 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz konserw z tuńczyka objętych kodami CN 1604 14 11, 1604 14 18 i 1604 20 70 (Dz.U. L 141, s. 1).