title: Sprawa C-264/08: Wyrok trybunału (druga izba) z dnia 28 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Państwo belgijskie przeciwko Direct Parcel Distribution Belgium NV (Wspólnotowy kodeks celny — Dług celny — Kwota należności celnych — Artykuły 217 i 221 — Środki własne Wspólnot — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1150/2000 — Artykuł 6 — Wymóg uwzględnienia kwoty należności przed powiadomieniem dłużnika — Pojęcie kwoty prawnie należnej)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/7

         Wyrok trybunału (druga izba) z dnia 28 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Państwo belgijskie przeciwko Direct Parcel Distribution Belgium NV
   (Sprawa C-264/08) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Dług celny - Kwota należności celnych - Artykuły 217 i 221 - Środki własne Wspólnot - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1150/2000 - Artykuł 6 - Wymóg uwzględnienia kwoty należności przed powiadomieniem dłużnika - Pojęcie kwoty prawnie należnej)
   2010/C 63/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Państwo belgijskie

      Strona pozwana: Direct Parcel Distribution Belgium NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Interpretacja art. 217 ust. 1 i art. 221 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (wersja obowiązująca w 1992 r.) (Dz.U. L 302, s. 1) oraz art. 6 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1) — Pobranie a posteriori należności przywozowych lub wywozowych — Wymóg uwzględnienia kwoty należności przed powiadomieniem dłużnika — Pojęcie „wpisana do rejestru lub zaewidencjonowana w inny, równoważny sposób” — Zwrot nienależnej kwoty

      Sentencja

               1)

               Artykuł 221 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny powinien być interpretowany w ten sposób, że „zaksięgowanie” kwoty cła do pobrania, o którym mowa w tym artykule, stanowi „zaksięgowanie” owej kwoty w sposób określony w art. 217 ust. 1 tego kodeksu.

               2)

               „Zaksięgowanie” w rozumieniu art. 217 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 powinno być odróżniane od wpisu ustalonych należności celnych na rachunek środków własnych, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot. Ponieważ art. 217 rozporządzenia nr 2913/92 nie przewiduje praktycznych procedur „zaksięgowania” w rozumieniu tego przepisu ani też w związku z tym nie przewiduje żadnych minimalnych wymogów technicznych lub formalnych, zaksięgowanie to powinno być dokonane w taki sposób, aby zapewniało, że właściwe organy celne wpisują prawidłową kwotę należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych, która wynika z długu celnego, do rejestru lub ewidencjonują ją w inny, równoważny sposób, aby umożliwić między innymi, by zaksięgowanie konkretnych odnośnych kwot zostało ustalone w sposób dokładny również względem zobowiązanego do zapłaty.

               3)

               Artykuł 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 powinien być interpretowany w ten sposób, że powiadomienie dłużnika przez organy celne, zgodnie z odpowiednią procedurą, o wysokości kwoty podlegających zapłacie należności celnych przywozowych lub wywozowych jest skuteczne jedynie w wypadku uprzedniego zaksięgowania kwoty tych należności przez wskazane organy. Państwa członkowskie nie muszą przyjmować szczególnych przepisów proceduralnych dotyczących sposobu, w jaki należy dokonać powiadomienia podmiotu zobowiązanego do uiszczenia należności celnych o kwocie należności celnych przywozowych lub wywozowych, jeżeli do tego powiadomienia można zastosować krajowe przepisy proceduralne o zakresie ogólnym, gwarantujące podmiotowi zobowiązanemu do uiszczenia należności celnych odpowiednią informację i pozwalające mu na obronę swych praw przy pełnej znajomości okoliczności sprawy.

               4)

               Prawo wspólnotowe nie sprzeciwia się temu, aby sąd krajowy oparł się na domniemaniu związanym z oświadczeniem organów celnych, zgodnie z którym „zaksięgowanie” kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych w rozumieniu art. 217 rozporządzenia nr 2913/92 zostało dokonane przed powiadomieniem dłużnika o tej kwocie, o ile przestrzegane są zasady skuteczności i równoważności.

               5)

               Artykuł 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że powiadomienie o kwocie podlegających zapłacie należności celnych powinno zostać poprzedzone zaksięgowaniem tej kwoty przez organy celne państwa członkowskiego oraz że w braku prawidłowego zaksięgowania zgodnie z art. 217 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 kwota ta nie może zostać pobrana przez organy celne, które zachowują jednak możliwość ponownego powiadomienia o niej, przy poszanowaniu warunków przewidzianych w art. 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 i przepisów dotyczących przedawnienia obowiązujących w chwili, w której powstał dług celny.

               6)

               Pomimo iż kwota należności przywozowych lub wywozowych jest „prawnie należna” w rozumieniu art. 236 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2913/92 nawet wówczas, gdy zobowiązany do zapłaty został o niej powiadomiony, a kwota ta nie została uprzednio zaksięgowana zgodnie z art. 221 ust. 1 tego rozporządzenia, to jednak jeżeli powiadomienie takie nie jest już możliwe na skutek tego, że termin ustalony w art. 221 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia upłynął, zobowiązany do zapłaty zasadniczo powinien uzyskać zwrot tej kwoty od państwa członkowskiego, które ją pobrało.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa T-650/16: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO (QD) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego QD — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/46

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO (QD)
   (Sprawa T-650/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego QD - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 283/70)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciel: adwokat R. Schiffer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 maja 2016 r. (sprawa R 2046/2015-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego QD jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               LG Electronics, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa C-311/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Mons — Belgia) — Société de Gestion Industrielle (SGI) przeciwko państwu belgijskiemu (Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Opodatkowanie bezpośrednie — Przepisy w zakresie podatków dochodowych — Określenie dochodu osób prawnych podlegającego opodatkowaniu — Spółki pozostające w stosunkach współzależności — Wyjątkowa i nieodpłatna korzyść przyznawana przez krajową spółkę powiązanej z nią spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim — Zaliczenie kwoty przedmiotowych korzyści do dochodów własnych krajowej spółki, która korzyść przyznała — Wyważony podział władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi — Zwalczanie unikania opodatkowania — Zwalczanie praktyk stanowiących nadużycie — Proporcjonalność)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Mons — Belgia) — Société de Gestion Industrielle (SGI) przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-311/08) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Opodatkowanie bezpośrednie - Przepisy w zakresie podatków dochodowych - Określenie dochodu osób prawnych podlegającego opodatkowaniu - Spółki pozostające w stosunkach współzależności - Wyjątkowa i nieodpłatna korzyść przyznawana przez krajową spółkę powiązanej z nią spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim - Zaliczenie kwoty przedmiotowych korzyści do dochodów własnych krajowej spółki, która korzyść przyznała - Wyważony podział władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi - Zwalczanie unikania opodatkowania - Zwalczanie praktyk stanowiących nadużycie - Proporcjonalność)
   2010/C 63/11
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Mons

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société de Gestion Industrielle (SGI)

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Mons (Belgia) — Wykładnia art. 12, 43, 48 i 56 WE — Dopuszczalność uregulowania krajowego przewidującego opodatkowanie w spółce będącej rezydentem nadzwyczajnych lub dobrowolnych korzyści przyznanych spółce niebędącej rezydentem pozostającej w związku współzależności, lecz nieprzewidującego takiego opodatkowania w przypadku takich samych korzyści przyznanych spółce będącej rezydentem

      Sentencja

   Wykładni art. 43 WE w związku z art. 48 WE należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwia się on co do zasady takim jak rozpatrywane przed sądem krajowym przepisom państwa członkowskiego, na podstawie których wyjątkowa lub nieodpłatna korzyść jest opodatkowana w spółce będącej rezydentem, gdy korzyść ta została przyznana spółce mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, z którą ta pierwsza spółka pozostaje bezpośrednio lub pośrednio w stosunkach współzależności, podczas gdy korzyść taka nie byłaby opodatkowana w spółce będącej rezydentem, jeśli zostałaby przyznana innej spółce będącej rezydentem, z którą ta pierwsza spółka pozostaje w takich stosunkach. Jednakże do sądu krajowego należy przeprowadzenie badania, czy takie jak rozpatrywane przed sądem krajowym przepisy nie wykraczają poza to co niezbędne dla osiągnięcia realizowanych przez nie celów, rozpatrywanych łącznie.

      (1)  Dz.U. C 260 z dnia 11.10.2008.


title: Sprawa C-356/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą wyroku Rechtbank van Koophandel te Brussel z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie Lidl Belgium GmbH & Co KG przeciwko NV Etablissementen Franz Colruyt

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą wyroku Rechtbank van Koophandel te Brussel z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie Lidl Belgium GmbH & Co KG przeciwko NV Etablissementen Franz Colruyt
   (Sprawa C-356/04)
   (2004/C 273/23)
   Dnia 18 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie wyroku Rechtbank van Koophandel te Brussel z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie Lidl Belgium GmbH & Co KG przeciwko NV Etablissementen Franz Colruyt
   Rechtbank van Koophandel te Brussel zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy wykładni art. 3a ust. 1 lit a) dyrektywy 84/450/EWG (wprowadzonej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r. zmieniającą dyrektywę 84/450/EWG dotyczącą reklamy wprowadzającej w błąd w celu włączenia do niej reklamy porównawczej) należy dokonać w ten sposób, że porównanie ogólnego poziomu cen reklamującego z cenami konkurentów, w ramach którego dokonana jest ekstrapolacja na podstawie porównania cen przykładowych towarów, jest niedopuszczalne, ponieważ wywołuje w każdym przypadku wrażenie, że ceny reklamującego są niższe w odniesieniu do całego zakresu towarów, podczas gdy dokonane porównanie odnosi się jedynie do ograniczonych przykładów towarów, chyba że reklama umożliwia ustalenie, które i ile z towarów reklamującego z jednej strony i konkurentów przedstawionych w porównaniu z drugiej zostało porównanych, a także umożliwia rozpoznanie, gdzie każdy z konkurentów przedstawionych w porównaniu został spozycjonowany w tym porównaniu oraz jakie są ich ceny w porównaniu z cenami reklamującego i innych konkurentów przedstawionych w porównaniu?

               2.

               Czy wykładni art. 3a ust. 1 lit. b) dyrektywy 84/450/EWG (wprowadzonej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r. zmieniającą dyrektywę 84/450/EWG dotyczącą reklamy wprowadzającej w błąd w celu włączenia do niej reklamy porównawczej) należy dokonać w ten sposób, że reklama porównawcza jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy porównanie dotyczy poszczególnych towarów i usług realizujących te same potrzeby lub mających te same cele z wyłączeniem przykładowych towarów, które generalnie, ale niekoniecznie w odniesieniu do wszystkich podgrup towarów, realizują te same potrzeby lub mają te same cele?

               3.

               Czy wykładni art. 3a ust. 1 lit. c) dyrektywy 84/450/EWG (wprowadzonej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r. zmieniającą dyrektywę 84/450/EWG dotyczącą reklamy wprowadzającej w błąd w celu włączenia do niej reklamy porównawczej) należy dokonać w ten sposób, że reklama porównawcza, w której porównuje się ceny towarów lub ogólny poziom cen konkurentów, jest tylko wtedy obiektywna, jeśli wymienia ona porównywane towary i ceny reklamującego i wszystkich konkurentów, których dotyczy porównanie, oraz umożliwia poznanie cen stosowanych przez reklamującego i jego konkurentów, przy czym w tym przypadku wszystkie towary uwzględnione w porównaniu muszą zostać wymienione wyraźnie w odniesieniu do każdego z poszczególnych dostawców?

               4.

               Czy wykładni art. 3a ust. 1 lit. c) dyrektywy 84/450/EWG (wprowadzonej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r. zmieniającą dyrektywę 84/450/EWG dotyczącą reklamy wprowadzającej w błąd w celu włączenia do niej reklamy porównawczej) należy dokonać w ten sposób, że jedna z cech wymienionych w reklamie porównawczej spełnia wymóg możliwości zweryfikowania w rozumieniu tego artykułu jedynie wtedy, gdy może ona zostać zweryfikowana pod względem jej prawdziwości przez adresatów reklamy lub też wystarczy, że może ona zostać zweryfikowana przez osoby trzecie, do których reklama nie została skierowana?

               5.

               Czy wykładni art. 3a ust. 1 lit. c) dyrektywy 84/450/EWG (wprowadzonej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r. zmieniającą dyrektywę 84/450/EWG dotyczącą reklamy wprowadzającej w błąd w celu włączenia do niej reklamy porównawczej) należy dokonać w ten sposób, że cena towarów i ogólny poziom cen konkurentów jako takie stanowią cechę możliwą do zweryfikowania?


title: Sprawa T-497/07: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — CEPSA przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek bitumu penetrującego — Coroczne porozumienia w sprawie podziału rynku oraz uzgadniania cen — Tłumaczenie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów — Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia — Rozsądny termin — Zasada bezstronności — Obliczanie kwoty grzywny — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/15

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — CEPSA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-497/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek bitumu penetrującego - Coroczne porozumienia w sprawie podziału rynku oraz uzgadniania cen - Tłumaczenie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów - Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia - Rozsądny termin - Zasada bezstronności - Obliczanie kwoty grzywny - Powaga rzeczy osądzonej)
   2013/C 336/29
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Compañía Española de Petróleos (CEPSA), SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo O. Armengol i Gasull, P. Pérez-Llorca Zamora i Á. Pascual Morcillo, następnie O. Armengol i Gasull oraz J. Rodríguez Cárcamo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik, wspierany początkowo przez J. Rivasa Andrésa, adwokata, i przez M. Heenan Brónę, solicitor, potem przez J. Rivasa Andrésa i J. Gutiérreza Gisberta, adwokatów, a następnie przez J. Rivasa Andrésa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] [sprawa COMP/38.710 — Bitum (Hiszpania)] oraz żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej w tej decyzji na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Żądania Komisji Europejskiej dotyczące kwoty grzywny zostają oddalone.

               3)

               Compañía Española de Petróleos (CEPSA), SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-188/08: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Infeurope SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/48

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Infeurope SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-188/08)
   (2008/C 171/91)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Infeurope SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: O. Mader, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż Komisja Europejska nie stwierdziła nieważności decyzji o przyznaniu umów ramowych przez OHIM w ramach procedury przetargowej AO/026/06 dla rynku usług w zakresie doradztwa, audytów i przeglądów;

               —

               stwierdzenie, iż Komisja Europejska nie rozwiązała umów szczegółowych zawartych na podstawie tychże umów ramowych;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej zapłatą na rzecz skarżącej kwoty 35 950 EUR wraz z odsetkami w wysokości 4 % od kwoty 33 050 EUR licząc od dnia 19 grudnia 2006 r. oraz odsetkami w wysokości 4 % od kwoty 2 900 EUR licząc od dnia 14 grudnia 2007 r.; odpowiednio z odsetkami w wysokości 8 % od kwoty 35 950 EUR licząc od dnia wydania wyroku;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej zapłatą na rzecz skarżącej kwoty 646 631,27 EUR wraz odsetkami w wysokości 4 % licząc od dnia 14 maja 2008 r. i odpowiednio 8 % licząc od dnia wydania wyroku;

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej przedstawienia pewnych dokumentów związanych z postępowaniem dotyczącym oceny ofert;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca zwraca się do Sądu o stwierdzenie, iż Komisja nie stwierdziła nieważności decyzji wydanej przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) o przyznaniu licznych umów ramowych w ramach uruchomionej przez OHIM procedury przetargowej AO/026/06 „E-Alicante: doradztwo, audyty, przeglądy” (1) oraz że nie rozwiązała ona odpowiadających im umów szczegółowych zawartych na podstawie tychże umów ramowych.
   Zarzuty i główne argumenty, na który powołała się skarżąca są identyczne do tych, jakie podniesiono w sprawie T-176/08 Infeurope przeciwko Komisji.

      (1)  Dz.U. 2006 S 210-223510.


title: Sprawa C-344/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Torino (Włochy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – IJDF Italy Srl/Violeta Fernando Dionisio, Alex Del Rosario Fernando

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Torino (Włochy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – IJDF Italy Srl/Violeta Fernando Dionisio, Alex Del Rosario Fernando
   (Sprawa C-344/17)
   (2017/C 330/04)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Torino

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: IJDF Italy Srl

      Strona pozwana: Violeta Fernando Dionisio, Alex Del Rosario Fernando

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywę 93/13/EWG (1), art. 19 ust. 1 zdanie drugie Traktatu o Unii Europejskiej i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który w przypadku spraw pozostających ze sobą w związku, a w szczególności w przypadku powództwa gwarancyjnego związanego z postępowaniem głównym, przewiduje ich łączne rozpatrzenie przez ten sam sąd, nawet jeżeli na skutek tego przepisu jurysdykcja związana z powództwem gwarancyjnym należy do sądu innego niż sąd miejsca zameldowania lub zamieszkania konsumenta, a także jego adresu do doręczeń?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa F-68/11: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/52

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-68/11)
   2011/C 282/98
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o rozwiązaniu zawartej ze skarżącą umowy o pracę na czas nieokreślony

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi o

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów (zwanego dalej „AHCC”) z dnia 30 września 2010 r. rozwiązującej zawartą ze skarżącą umowę o pracę ze na czas nieokreślony;

               —

               w razie potrzeby — stwierdzenie nieważności decyzji AHCC z dnia 14 kwietnia 2011 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącą w dniu 23 grudnia 2010 r. zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Wybór prezesów izb

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/1

         Wybór prezesów izb
   (2005/C 31/01)
   Na zgromadzeniu w dniu 6 października 2004 r. sędziowie Trybunału Sprawiedliwości wybrali, na mocy art. 10 § 1 akapit drugi regulaminu Pana Lenaertsa na prezesa czwartej izby, Panią Silva de Lapuerta na prezesa piątej izby oraz Pana Borga Bartheta na prezesa szóstej izby, na okres jednego roku upływający w dniu 6 października 2005 r.
   Skład czwartej, piątej i szóstej izby przedstawia się następująco:
   Czwarta izba
   Pan Lenaerts, prezes,
   Pani Colneric, Pan Cunha Rodrigues, Pan Schiemann, Pan Juhász, Pan Ilešič oraz Pan Levits, sędziowie.
   Piąta izba
   Pani Silva de Lapuerta, prezes,
   Pan Gulmann, Pan Schintgen, Pan Makarczyk, Pan Kūris, Pan Arestis oraz Pan Klučka, sędziowie.
   Szósta izba
   Pan Borg Barthet, prezes,
   Pan La Pergola, Pan Puissochet, Pani Macken, Pan von Bahr, Pan Malenovský oraz Pan Lõhmus, sędziowie.


title: Sprawa C-305/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour d'arbitrage (Belgia) z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawach Ordre des barreaux francophones et germanophones, Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles przeciwko Conseil des ministres i Ordre des barreaux flamands oraz Ordre néerlandais des avocats du barreau de Bruxelles przeciwko Conseil des ministres

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour d'arbitrage (Belgia) z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawach Ordre des barreaux francophones et germanophones, Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles przeciwko Conseil des ministres i Ordre des barreaux flamands oraz Ordre néerlandais des avocats du barreau de Bruxelles przeciwko Conseil des ministres
   (Sprawa C-305/05)
   (2005/C 243/15)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 29 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour d'arbitrage (Belgia) z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawach Ordre des barreaux francophones et germanophones, Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles przeciwko Conseil des ministres i Ordre des barreaux flamands oraz Ordre néerlandais des avocats du barreau de Bruxelles przeciwko Conseil des ministres
   Cour d'arbitrage (Belgia) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 1 pkt 2 dyrektywy Parlementu Europejskiego i Rady 2001/97/WE z dnia 4 grudnia 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/308/EWG w sprawie zapobiegania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy (1) narusza prawo do rzetelnego procesu sądowego zagwarantowane w art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a co za tym idzie — art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, ponieważ nowy art. 2a, który został dodany w dyrektywie 91/208/EWG włącza prawników wykonujących wolne zawody — w tym także adwokatów — w zakres stosowania tej dyrektywy, której celem jest nałożenie na określone w niej osoby i instytucje obowiązku informowania władz właściwych ds. walki z praniem pieniędzy o każdym fakcie, który może świadczyć, iż pranie pieniędzy ma miejsce (art. 6 dyrektywy 91/308/EWG, zastąpiony przez art. 1 pkt 5 dyrektywy 2001/97/WE)?

      (1)  Dz. U. L 344 z 28.12.2001, str. 76.


title: Sprawa C-371/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Benetton Group SpA przeciwko G-Star International BV (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 3 ust. 1 lit e) tiret trzecie i art. 3 ust. 3 — Oznaczenie — Kształt zwiększający znacznie wartość towaru — Używanie — Kampanie reklamowe — Siła przyciągania uwagi odbiorców uzyskana przed złożeniem wniosku o rejestrację oznaczenia z uwagi na jego powszechną znajomość jako oznaczenia o charakterze odróżniającym)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Benetton Group SpA przeciwko G-Star International BV
   (Sprawa C-371/06) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 3 ust. 1 lit e) tiret trzecie i art. 3 ust. 3 - Oznaczenie - Kształt zwiększający znacznie wartość towaru - Używanie - Kampanie reklamowe - Siła przyciągania uwagi odbiorców uzyskana przed złożeniem wniosku o rejestrację oznaczenia z uwagi na jego powszechną znajomość jako oznaczenia o charakterze odróżniającym)
   (2007/C 269/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Benetton Group SpA

      Strona pozwana: G-Star International BV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. e) tiret trzecie pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, str. 1) — Dżinsy, których element odróżniający stanowią cechy ubrania roboczego względnie ubrania motocyklisty z wstawkami na wysokości kolan — Oznaczenie, które składa się z kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru
   Sentencja
   Artykuł 3 ust. 1 lit. e) tiret trzecie pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w taki sposób, iż kształt towaru, który zwiększa znacznie jego wartość, nie może stanowić znaku towarowego w rozumieniu art. 3 ust. 3 tej dyrektywy, jeżeli przed złożeniem wniosku o rejestrację uzyskał on siłę przyciągania uwagi odbiorców ze względu na jego powszechną znajomość jako oznaczenia o charakterze odróżniającym w rezultacie kampanii reklamowych przedstawiających specyficzne cechy charakterystyczne omawianego towaru.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-73/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 11 lutego 2013 r. — T

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 11 lutego 2013 r. — T
   (Sprawa C-73/13)
   2013/C 147/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Tivoli.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: T.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 82 dekretu Prezydenta Republiki nr 115 z dnia 30 maja 2002 r. w sprawie opłacania pomocy prawnej na koszt skarbu państwa we włoskim porządku prawnym — w zakresie, w jakim stanowi, że koszty udziału obrońcy są opłacane przez sąd na podstawie postanowienia o zapłacie, zgodnie z obowiązującymi stawkami, w taki sposób, iż nie przekraczają one średnich wartości obowiązujących stawek z tytułu wynagrodzenia, opłat i innych świadczeń, z uwzględnieniem charakteru czynności zawodowych, w związku z wpływem podejmowanych działań na sytuację procesową oskarżonego — jest zgodny z art. 47 akapit trzeci [Karty praw podstawowych] Unii Europejskiej, wymagającym, aby osobom, które nie posiadają wystarczających środków, była udzielana pomoc prawna, w zakresie, w jakim jest ona konieczna dla zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości?

               2)

               Czy art. 82 dekretu Prezydenta Republiki nr 115 z dnia 30 maja 2002 r. w sprawie opłacania pomocy prawnej na koszt skarbu państwa we włoskim porządku prawnym — w zakresie, w jakim stanowi, że koszty udziału obrońcy są opłacane przez sąd na podstawie postanowienia o zapłacie, zgodnie z obowiązującymi stawkami, w taki sposób, iż nie przekraczają one średnich wartości obowiązujących stawek z tytułu wynagrodzenia, opłat i innych świadczeń, z uwzględnieniem charakteru czynności zawodowych, w związku z wpływem podejmowanych działań na sytuację procesową osoby bronionej — jest zgodny z art. 6 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka, włączonym do wspólnotowego porządku prawnego zgodnie z art. 52 ust. 3 [Karty praw podstawowych] Unii Europejskiej i art. 6 [TUE]?


title: Sprawa T-221/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 lipca 2006 r. — Belgia przeciwko Komisji (EFOGR — Rozliczenie rachunków — Rośliny uprawne — Kontrola powierzchni oparta na systemie ortoobrazów lotniczych (SIG) — Różnica pomiędzy obszarem zgłoszonym a obszarem wynikającym z systemu SIG — Kontrola administracyjna i kontrola na miejscu — Szkoda poniesiona przez EFOGR)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 lipca 2006 r. — Belgia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-221/04) (1)

   (EFOGR - Rozliczenie rachunków - Rośliny uprawne - Kontrola powierzchni oparta na systemie ortoobrazów lotniczych (SIG) - Różnica pomiędzy obszarem zgłoszonym a obszarem wynikającym z systemu SIG - Kontrola administracyjna i kontrola na miejscu - Szkoda poniesiona przez EFOGR)
   (2006/C 224/79)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: początkowo A. Goldman i E. Dominkovits, następnie M. Wimmer, pełnomocnicy, wspierani przez H. Gilliamsa, P. de Bandta i L. Goossensa, adwokatów)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Nolin i L. Visaggio, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności w części, decyzji Komisji 2004/136/WE z dnia 4 lutego 2004 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego pewne wydatki poniesione przez państwa członkowskie w ramach Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Gwarancji, w zakresie w jakim decyzja ta przewiduje korektę ryczałtową w wysokości 2 % wydatków zdeklarowanych przez Belgię w dziedzinie uprawy roślin.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004 (sprawa C-176/04)


title: Sprawa T-325/15: Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – Sun System Kereskedelmi és Szolgáltató/EUIPO – Hollandimpex Kereskedelmi és Szolgáltató (Choco Love) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Choco Love — Wcześniejsze, słowne i graficzny, unijne i krajowy, znaki towarowe CHOCOLATE, CSOKICSŐ i Chocolate Brown — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/17

         Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – Sun System Kereskedelmi és Szolgáltató/EUIPO – Hollandimpex Kereskedelmi és Szolgáltató (Choco Love)
   (Sprawa T-325/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Choco Love - Wcześniejsze, słowne i graficzny, unijne i krajowy, znaki towarowe CHOCOLATE, CSOKICSŐ i Chocolate Brown - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 070/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sun System Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (Budapeszt, Węgry (przedstawiciel: adwokat Á. László)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: I. Moisescu i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Hollandimpex Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (Budapeszt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2015 r. (sprawa R 1369/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Sun System Kereskedelmi és Szolgáltató a Hollandimpex Kereskedelmi és Szolgáltató.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sun System Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa C-24/05 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2006 r. — August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Trójwymiarowy znak towarowy — Trójwymiarowy kształt cukierka koloru jasnobrązowego — Charakter odróżniający)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2006 r. — August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-24/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Trójwymiarowy znak towarowy - Trójwymiarowy kształt cukierka koloru jasnobrązowego - Charakter odróżniający)
   (2006/C 212/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: August Storck KG (Przedstawiciele: adwokaci I. Rohr, H. Wrage-Molkenthin i T. Reher)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-396/02 August Storck KG przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego stanowiącego kształt cukierka koloru jasnobrązowego dla słodyczy z klasy 30 — Charakter odróżniający znaku towarowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) Rady nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 011, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               August Storck KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005


title: Sprawa T-277/09: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r. — Trasys przeciwko Komisji

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/82

         Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r. — Trasys przeciwko Komisji
   (Sprawa T-277/09) (1)

   2013/C 225/185
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa C-80/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 15 lutego 2013 r. — ACO Industrie Tábor s. r. o. przeciwko Odvolací finanční ředitelství

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 15 lutego 2013 r. — ACO Industrie Tábor s. r. o. przeciwko Odvolací finanční ředitelství
   (Sprawa C-80/13)
   2013/C 147/14
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ACO Industries Tábor s. r. o.

      Strona pozwana: Odvolací finanční ředitelství

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 18, 45, 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie przepisom, zgodnie z którymi pracodawca mający siedzibę w jednym państwie członkowskim jest zobowiązany do uiszczania zaliczek na podatek dochodowy pracowników (obywateli innego państwa członkowskiego) tymczasowo oddelegowanych do świadczenia pracy u tego pracodawcy przez agencję pracy tymczasowej mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, działającą poprzez oddział ustanowiony w tym pierwszym państwie członkowskim?

               2)

               Czy art. 18, 45, 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie przepisom, w myśl których podstawa wymiaru podatku pobieranego od takich pracowników ustalona jest jako stawka ryczałtowa wynosząca co najmniej 60 % kwoty widniejącej na fakturze wystawionej przez agencję pracy tymczasowej w sytuacji, gdy kwota ta zawiera prowizję agencji?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w niniejszej sprawie możliwe jest ograniczenie wskazanych podstawowych swobód podyktowane względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, czy też względami skuteczności kontroli podatkowej?


title: Sprawa T-140/07: Postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2011 r. — Chi Mei Optoelectronics Europe i Chi Mei Optoelectronics UK przeciwko Komisji

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/20

         Postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2011 r. — Chi Mei Optoelectronics Europe i Chi Mei Optoelectronics UK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-140/07) (1)

   2011/C 113/40
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-122/10: Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2011 r. — USFSPEI i in. przeciwko Radzie

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/19

         Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2011 r. — USFSPEI i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-122/10) (1)

   2011/C 120/41
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-257/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal des affaires de sécurité sociale des Bouches du Rhône (Francja) w dniu 13 maja 2013 r. — Anouthani Mlalali przeciwko CAF des Bouches-du-Rhône

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal des affaires de sécurité sociale des Bouches du Rhône (Francja) w dniu 13 maja 2013 r. — Anouthani Mlalali przeciwko CAF des Bouches-du-Rhône
   (Sprawa C-257/13)
   2013/C 207/43
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal des affaires de sécurité sociale des Bouches du Rhône.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Anouthani Mlalali

      Strona pozwana: CAF des Bouches-du-Rhône

      Pytania prejudycjalne

   [Czy art. 11 dyrektywy 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wymogom ustaniowionym w art. L.512-2 i D.512-2 francuskiego Code de la sécurité sociale (kodeksu zabezpieczeń społecznych)?]

      (1)  Dyrektywa 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. L 16, s. 44)


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2004 r. w sprawie T-193/04 R Hans-Martin Tillack przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Środek tymczasowy — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych i o zawieszenie wykonania)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/36

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 października 2004 r.
   w sprawie T-193/04 R Hans-Martin Tillack przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Środek tymczasowy - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych i o zawieszenie wykonania)
   (2005/C 6/72)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-193/04 R Hans-Martin Tillack, reprezentowany przez I. Forrester, QC, adwokatów: T. Bosly, C. Arhold, N. Flandin, J. Herrlinger i J. Siaens przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Docksey i C. Ladenburger, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek, z jednej strony, o zawieszenie wykonania wszelkich ewentualnie podejmowanych środków w ramach domniemanej skargi wniesionej przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w dniu 11 lutego 2004 r. do władz belgijskich i niemieckich oraz, z drugiej strony, o nakazanie OLAF powstrzymania się od uzyskiwania, kontrolowania, badania lub przesłuchiwania zawartości wszelkich dokumentów i informacji znajdujących się w posiadaniu władz belgijskich i niemieckich w wyniku wnioskowanej rewizji w domu i w miejscu pracy skarżącego w dniu 19 marca 2004 r., prezes Sądu wydał w dniu 15 października 2004 r. postanowienie, które zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Decyzję w przedmiocie kosztów pozostawia się do rozstrzygnięcia w wyroku.


title: Sprawa T-138/05: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Impetus Consultants

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/36

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Impetus Consultants
   (Sprawa T-138/05)
   (2005/C 182/69)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 23 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez D. Triantafyllou, wspieranego przez adwokata N. Kostikas, przeciwko Impetus Consultants.

   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               orzeczenie, że strona pozwana ma zapłacić kwotę 325.655,21 euro, z czego kwota 160.380,35 stanowi należność główną, a kwota 75.274,86 stanowi odsetki za zwłokę naliczane od dnia wymagalności należności głównej zgodnie z notami obciążeniowymi.

               —

               orzeczenie, że strona pozwana ma zapłacić począwszy od dnia 15 marca 2005 r. do czasu całkowitej zapłaty zadłużenia kwotę 41,93 euro dziennie tytułem odsetek od zadłużenia powstałego w związku z kontraktem COP 493 „Invite”, kwotę 1,66 euro dziennie tytułem odsetek w związku z kontraktem TR 1006 „Ausias” oraz kwotę 1,01 euro dziennie tytułem odsetek w związku z kontraktem V 2043 „Artis”.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję Wspólnot Europejskich, zawarła ze stroną pozwaną trzy kontrakty w ramach wspólnotowego programu ramowego na rzecz badań i rozwoju. Dokładniej chodzi o następujące kontrakty:

               —

               kontrakt nr COP 493 „Invite” dotyczący w szczególności wdrożenia projektu zatytułowanego „Telematyka dla żeglugi śródlądowej”, który miał zostać wykonany w terminie 24 miesięcy począwszy od dnia 30 grudnia 1994 r. Strona pozwana była członkiem i koordynatorem stosownego konsorcjum;

               —

               kontrakt nr TR 1006 „Ausias”, który dotyczył w szczególności wdrożenia projektu zatytułowanego „Zaawansowane systemy telematyczne transportu w obszarach miejskich z integracją i normalizacją” i powinien zostać wykonany w terminie 23 miesięcy począwszy od dnia 30 grudnia 1995 r. Strona pozwana była członkiem stosownego konsorcjum.

               —

               kontrakt nr V 2043 „Artis” dotyczący w szczególności wdrożenia projektu zatytułowanego „Zaawansowane systemy telematyczne transportu drogowego w Hiszpanii” i powinien zostać wykonany w terminie 12 miesięcy począwszy od dnia 1 grudnia 1992 r. Strona pozwana była członkiem stosownego konsorcjum.

         We wszystkich przypadkach przewidziane zostało, iż Komisja przyczyni się finansowo do należytego wykonania odpowiedniego projektu, w granicach ustalonych osobno w każdym z kontraktów. Dla każdego z kontraktów Komisja dokonała wypłaty zaliczek na poczet swojego wkładu.
   W następstwie kontroli finansowych Komisja odkryła, że strona pozwana wykorzystała tylko część pieniędzy wypłaconych zaliczkowo na pokrycie potrzeb związanych z projektem, w szczególności:

               —

               w przypadku kontraktu COP 493 „Invite” Komisja wypłaciła stronie pozwanej, ze względu na jej status koordynatora konsorcjum zaliczkę w kwocie 257.400 euro. Strona pozwana przypuszczalnie wypłaciła pozostałym stronom kontraktu jedynie kwotę 79.062,70 euro, zatrzymując kwotę 178.337,30 euro, z której jedynie kwota 42.000 euro została wykorzystana na wykonanie tego projektu. Komisja wystosowała do strony pozwanej notę obciążeniową w wysokości 136.037, 30 euro.

               —

               w przypadku kontraktu nr TR 1006 „Ausias” Komisja wypłaciła konsorcjum za okres, w trakcie którego strona pozwana była jego członkiem, zaliczkę w wysokości 78.341,91 euro. Komisja zweryfikowała, iż strona pozwana wykorzystała jedynie kwotę 63.229,63 na wykonanie tego projektu i wystosowała do niej notę obciążeniową na kwotę 15.112,28 euro.

               —

               w przypadku kontraktu nr V 2043 „Artis” strona pozwana, jako członek stosownego konsorcjum, otrzymała od Komisji zaliczkę w wysokości 62.621,86 euro. Komisja stwierdziła, że tylko 53.391,09 euro zostało wykorzystane na wykonanie tego projektu i wystosowała do strony pozwanej notę obciążeniową w wysokości 9.320,77 euro.

         W swojej skardze Komisja domaga się zapłaty wyżej wskazanych dłużnych kwot, jak również odpowiadających im należnym odsetkom, zgodnie z przepisami prawa właściwego dla każdego z kontraktów, to znaczy prawa greckiego w odniesieniu do wszystkich kwestii związanych z pierwszym kontraktem oraz prawa hiszpańskiego w odniesieniu do wszystkich kwestii związanych z pozostałymi kontraktami.


title: Sprawa C-73/05: Skarga wniesiona dnia 15 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/24

         Skarga wniesiona dnia 15 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-73/05)
   (2005/C 82/48)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 15 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Nicolę Yerrell, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Francuskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych koniecznych do zastosowania się do dyrektywy 2000/34/WE z dnia 22 czerwca 2000 r. zmieniającej dyrektywę Rady 93/104/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, w celu objęcia sektorów i działalności wyłączeniem z tej dyrektywy (1) lub nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, które na niej ciążą na mocy Traktatu WE;

               2)

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 sierpnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 195 z 1.08.2000 r., str. 41


title: Sprawa T-72/16: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2016 r. – BBY Solutions/EUIPO – Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY mobile)

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/37

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2016 r. – BBY Solutions/EUIPO – Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY mobile)
   (Sprawa T-72/16)
   (2016/C 118/43)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BBY Solutions, Inc. (Minneapolis, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Poulter, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Worldwide Sales Corporation España, SL (Sant Vicenç dels Horts, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „BEST BUY mobile” – zgłoszenie nr 7 213 424

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2015 r. w sprawie R 53/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów wydanej w dniu 6 listopada 2014 r. w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 1485 137;

               —

               przyjęcie rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 007213424;

               —

               obciążenie EUIPO własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               izba odwoławcza naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 poprzez błędną ocenę elementów dominujących i odróżniających znaków towarowych;

               —

               izba odwoławcza naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 poprzez błędną ocenę całościowego wrażenia wywieranego przez znaki towarowe;

               —

               izba odwoławcza naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 poprzez błędną ocenę identyczności usług oznaczonych znakami towarowymi; oraz

               —

               izba odwoławcza naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 poprzez błędne stwierdzenie, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku wcześniejszego znaku towarowego strony wnoszącej sprzeciw i znaku towarowego strony skarżącej.


title: Sprawa C-372/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 24 maja 2011 r. w sprawie T-489/08 Power-One Italy SpA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 lipca 2011 r. przez Power-One Italy SpA

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/12

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 24 maja 2011 r. w sprawie T-489/08 Power-One Italy SpA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 lipca 2011 r. przez Power-One Italy SpA
   (Sprawa C-372/11 P)
   2011/C 282/23
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Power-One Italy SpA (przedstawiciele: A. Giussani i R. Giuffrida, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu (szósta izba) w sprawie T-489/08 wydanego w dniu 24 maja 2011 r., a w konsekwencji:

                           —

                           stwierdzenie naruszenia przez Komisję Europejską art. 10 ust. 2 rozporządzenia 1655/2000 (1) i art. 14 NAS (2), a także ogólnej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań;

                           —

                           stwierdzenie, w zakresie w jakim pozwala na to stan postępowania, istnienia związku przyczynowego między postępowaniem Komisji i szkodami poniesionymi oraz w dalszym ciągu ponoszonymi przez Power One Italy, a w konsekwencji nakazanie Unii, na podstawie art. 268 TFUE (dawny art. 235 WE) wypłaty na rzecz Power One Italy odszkodowania z tytułu szkód przez nią poniesionych, oszacowanych na kwotę 2 876 188,99 EUR, lub kosztów poniesionych na realizację projektu PNEUMA, wynikających z dokumentów załączonych do odwołania i będących w już w posiadaniu Komisji oraz stanowiących przedmiot żądań podniesionych w toku postępowania.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie, w pierwszej kolejności, naruszenie ogólnej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie, jeśli chodzi o stwierdzenie nieuwzględnienia wymogów formalnych.
   W pkt 47 zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że ze stwierdzenia nieważności decyzji Komisji skarżąca mogłaby odnieść korzyść większą niż zwrócone kwoty, odpowiadającą odzyskaniu całkowitej pomocy finansowej przewidzianej dla spornego projektu i że „można uznać, iż wypłata tej kwoty tytułem odszkodowania miałaby bezpośredni związek ze stwierdzeniem nieważności wspomnianej decyzji”, uzasadniając w ten sposób argumentację dotyczącą nadużycia proceduralnego. Według wnoszącej odwołanie Sąd tym samym w sposób arbitralny oddzielił przedstawione przez nią żądanie od zasadniczego ogółu czynności, które złożyły się na zachowanie wywołujące szkodę, jak również od zdarzenia wywołującego szkodę, które stanowią poniesione łącznie wydatki. Zdaniem wnoszącej odwołanie uwzględnienie podniesionego przez Komisję zastrzeżenia nie zostało zatem należycie uzasadnione.
   Zarzut drugi podniesiony na poparcie odwołania dotyczy naruszenia ogólnej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz niewłaściwego zastosowania zasad dotyczących ciężaru dowodu i gromadzenia materiału dowodowego, jak również niewystarczającego i wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia twierdzeń dotyczących pozostałej szkody.
   Zgodnie z pkt 55 postanowienia Sądu „skarga nie określa charakteru i zakresu pozostałej szkody, którą jakoby poniosła [wnosząca odwołanie]” oraz „w skardze nie zostało wyjaśnione, z jakich powodów [wnosząca odwołanie] uważa, że pozostała szkoda wynikła z wycofania systemu finansowania spornego projektu przez Komisję”. Według skarżącej należy w tym względzie wskazać, że szkoda poniesiona przez daną spółkę może zostać określona wyłącznie in re ipsa, podczas gdy przedmiotowy system finansowania miał konkretne przeznaczenie, identyfikowalne w postaci wykonanego projektu, i jego odwołanie musiało wiązać się z poniesieniem kosztów, na które w braku takiego udziału dana spółka nie byłaby narażona. Powyższa argumentacja, przedstawiona już w uwagach dotyczących podniesionego przez Komisję zarzutu niedopuszczalności, (uwagach, do których załączony został także budżet spółki wnoszącej odwołanie) nie została zbadana przez Sąd, który ograniczył się do zakwestionowania braków zarzutu dotyczącego poniesionej szkody.
   Wreszcie wnosząca odwołanie podnosi naruszenie ogólnej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i niewłaściwe zastosowanie zasad dotyczących ciężaru dowodu i gromadzenia materiału dowodowego, jak również brak oceny okoliczności mających decydujące znaczenie dla sporu, jeśli chodzi o związek przyczynowy.
   W pkt 57 zaskarżonego postanowienia, w odniesieniu do związku przyczynowego, Sąd stwierdził, że spółka wnosząca odwołanie „nie przedstawiła żadnej wskazówki dotyczącej wpływu zachowania, o którym mowa, na okoliczność, iż poniosła ona koszty spornego projektu przekraczające maksymalną kwotę, do której zobowiązała się Komisja”. W ocenie skarżącej wydaje się oczywiste, że w tym wypadku ocena Sądu pozostaje w niezgodzie z faktami wynikającymi z akt sprawy. Jej zdaniem Sąd w istocie przeinaczył zgromadzony materiał dowodowy poprzez zanegowanie istnienia oczywistego związku przyczynowego pomiędzy postępowaniem Komisji i szkodą poniesioną przez spółkę wnoszącą odwołanie. I tak w uzasadnieniu swojego postanowienia Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności podniesionych już w skardze wszczynającej postępowanie w pierwszej instancji, jak również przedłożonych później uwag. Z twierdzeń przedstawionych przez spółkę wnoszącą odwołanie miałby jakoby wynikać drugorzędny, nie zaś zasadniczy, charakter zarzucanego jej uchybienia polegającego na opóźnieniu w uzupełnieniu dokumentacji dotyczącej w pełni wykonanego projektu.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. dotyczące instrumentu finansowego na rzecz środowiska (LIFE) (Dz.U. L 192, s. 1)

      (2)  Norme Amministrative Standard (standardowe normy administracyjne) stanowiące załącznik do Grant Agreement.


title: Sprawa C-460/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 5 września 2011 r. — Hewlett-Packard GmbH przeciwko Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 5 września 2011 r. — Hewlett-Packard GmbH przeciwko Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort)
   (Sprawa C-460/11)
   2011/C 362/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hewlett-Packard GmbH

      Strona pozwana: Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort)

      Pytania prejudycjalne

   Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej zostają przedstawione następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni dyrektywy 2001/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym:

               1)

               Czy dyrektywę należy uwzględnić przy wykładni prawa krajowego już dla przypadków, które miały miejsce po wejściu w życie dyrektywy w dniu 22 czerwca 2001 r., jednak przed dniem, od którego znajduje ona zastosowanie, tj. przed 22 grudnia 2002 r.?

               2)

               Czy zwielokrotnianie za pomocą drukarek stanowi zwielokrotnianie przy użyciu dowolnej techniki fotograficznej lub innego procesu przynoszącego podobny skutek w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy?

               3)

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie drugie: czy wymogi dyrektywy co do godziwej rekompensaty za wyjątki albo ograniczenia w odniesieniu do prawa do zwielokrotniania zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy mogą zostać z uwzględnieniem zasady równego traktowania zawartej w art. 20 Karty praw podstawowych spełnione również wówczas, gdy nie producenci, importerzy lub dostawcy drukarek, lecz producenci, importerzy lub dostawcy innego urządzenia albo szeregu innych urządzeń, składających się na zdatny do podjęcia odpowiedniego zwielokrotniania zespół urządzeń, są podmiotami zobowiązanymi do zapłaty odpowiedniego wynagrodzenia?

      (1)  Dz.U. L 167, s. 10.


title: Sprawa T-441/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2007 r. — IVG Immobilien przeciwko OHIM (I) (Wspólnotowy znak towarowy — Oznaczenia graficzne — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2007 r. — IVG Immobilien przeciwko OHIM (I)
   (Sprawa T-441/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Oznaczenia graficzne - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 170/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: IVG Immobilien AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: A. Okonek i U. Karpenstein, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 września 2005 r. (sprawa R 559/2004-4) dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia graficznego I w charakterze wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 1 września 2005 r. (sprawa R 559/2004-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez IVG Immobilien AG.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-424/08: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Nexus Europe (Irlandia) przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Piąty program ramowy określający działania w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji — Projekt dotyczący tendencji makroekonomicznych i urbanistycznych w europejskim społeczeństwie informatycznym (Muteis) — Szkoda wynikająca ze zmiany umowy w zakresie zwrotu kosztów poniesionych przez uczestnika projektu)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/36

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Nexus Europe (Irlandia) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-424/08) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Piąty program ramowy określający działania w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji - Projekt dotyczący tendencji makroekonomicznych i urbanistycznych w europejskim społeczeństwie informatycznym (Muteis) - Szkoda wynikająca ze zmiany umowy w zakresie zwrotu kosztów poniesionych przez uczestnika projektu)
   2010/C 179/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nexus Europe (Ireland) Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: M. Noonan, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Sauka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie naprawienia szkody poniesionej rzekomo przez skarżącą z powodu tego, że Komisja doprowadziła do pewnych zmian umowy Muteis IST-2000-30117 zawartej w dniu 31 października 2001 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nexus Europe (Ireland) Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa C-91/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Wall AG przeciwko Stadt Frankfurt am Main, Frankfurter Entsorgungs- und Service GmbH (FES) (Koncesje na usługi — Postępowanie w sprawie przyznania koncesji — Obowiązek przejrzystości — Późniejsze zastąpienie podwykonawcy)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Wall AG przeciwko Stadt Frankfurt am Main, Frankfurter Entsorgungs- und Service GmbH (FES)
   (Sprawa C-91/08) (1)

   (Koncesje na usługi - Postępowanie w sprawie przyznania koncesji - Obowiązek przejrzystości - Późniejsze zastąpienie podwykonawcy)
   2010/C 148/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wall AG

      Strony pozwane: Stadt Frankfurt am Main, Frankfurter Entsorgungs- und Service GmbH (FES)

      Przy udziale: Deutsche Städte Medien (DSM) GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Frankfurt am Main — Wykładnia art. 12, 43, 49 i 86 ust. 1 traktatu WE, zasad przejrzystości, równości i niedyskryminacji, art. 2 ust. 1 lit. b) i ust. 2 dyrektywy Komisji z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi (80/723/EWG) (Dz.U. L 195, s. 35) w wersji dyrektywy Komisji 2000/52/WE z dnia 26 lipca 2000 r. zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi i przedsiębiorstwami publicznymi (Dz.U. L 193, s. 75) oraz art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Udzielanie koncesji na usługi — Pojęcie przedsiębiorstwa publicznego — Skutki nieposzanowania obowiązku przejrzystości przy późniejszym zmianie podwykonawcy na wykonanie umowy

      Sentencja

               1)

               W sytuacji gdy postanowienia umowy koncesyjnej na usługi zostały zmienione w takim stopniu, iż są one w sposób zasadniczy różne od postanowień, które uzasadniały zawarcie pierwotnej umowy koncesyjnej, i w konsekwencji stanowią one wyraz woli stron, by renegocjować istotne postanowienia tej umowy, należy zastosować, zgodnie z wewnętrznym porządkiem prawnym zainteresowanego państwa członkowskiego, wszelkie niezbędne środki pozwalające na przywrócenie przejrzystości postępowania, włączając w to wszczęcie nowego postępowania koncesyjnego. W odpowiednim wypadku nowe postępowanie koncesyjne powinno zostać zorganizowane na zasadach dostosowanych do szczególnych cech spornej koncesji na usługi i umożliwić przedsiębiorcom z innych państw członkowskich dostęp do odpowiednich informacji dotyczących wskazanej koncesji zanim zostanie ona udzielona.

               2)

               W sytuacji gdy przedsiębiorca-koncesjonariusz zawiera umowę dotyczącą usług objętych koncesją przyznaną mu przez jednostkę samorządu terytorialnego, obowiązek przejrzystości wynikający z art. 43 WE i 49 WE, jak również z zasad równego traktowania oraz niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, nie ma do niego zastosowania, jeżeli:

                           —

                           został on utworzony przez jednostkę samorządu terytorialnego w celu usuwania odpadów oraz oczyszczania dróg publicznych, ale prowadzi także działalność komercyjną;

                           —

                           wskazana jednostka samorządu terytorialnego ma w nim 51 % udziałów, jednakże decyzje dotyczące zarządzania zapadają większością trzech czwartych głosów na zgromadzeniu wspólników tego przedsiębiorcy;

                           —

                           tylko jedna czwarta członków rady nadzorczej tego przedsiębiorcy, włączając w to przewodniczącego rady, jest powoływana przez tę samą jednostkę samorządu terytorialnego; oraz

                           —

                           uzyskuje on ponad połowę swych obrotów z umów wzajemnych dotyczących usuwania odpadów oraz oczyszczania dróg publicznych na terenie tej jednostki samorządu terytorialnego, przy czym jednostka ta finansuje powyższe usługi z podatków lokalnych płaconych przez jej mieszkańców.

               3)

               Zasady równego traktowania oraz niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, zawarte w art. 43 WE i 49 WE, jak również wynikający z nich obowiązek przejrzystości nie wymagają, by krajowe organy administracji publicznej zobowiązane były do odstąpienia od umowy ani by sądy krajowe zobowiązane były do wydania nakazu w każdym wypadku, gdy zachodzi podejrzenie naruszenia tego obowiązku w związku z przyznawaniem koncesji na usługi. Krajowy porządek prawny powinien uregulować zagadnienie środków prawnych mających na celu zapewnienie ochrony uprawnień przysługujących jednostkom na mocy tego obowiązku w taki sposób, by środki te nie były mniej korzystne niż podobne środki prawne o charakterze wewnątrzkrajowym ani by nie powodowały, że korzystanie z tych uprawnień stanie się praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione. Obowiązek przejrzystości wynika wprost z art. 43 WE i 49 WE, które są bezpośrednio skuteczne w wewnętrznym porządku prawnym państw członkowskich, z pierwszeństwem przed wszelkimi przepisami prawa krajowego, które byłyby z nimi niezgodne.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-193/06 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 września 2007 r. — Société des Produits Nestlé SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Quick restaurants SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Graficzny znak towarowy zawierający element słowny QUICKY — Sprzeciw właściciela wcześniejszych krajowych słownych znaków towarowych QUICKIES — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Ocena całościowa)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 września 2007 r. — Société des Produits Nestlé SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Quick restaurants SA
   (Sprawa C-193/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „QUICKY’ - Sprzeciw właściciela wcześniejszych krajowych słownych znaków towarowych QUICKIES - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Ocena całościowa)
   (2007/C 269/26)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Société des Produits Nestlé SA (przedstawiciel: adwokat D. Masson)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Quick restaurants SA (przedstawiciele: adwokaci E. De Gryse, F. de Visscher i D. Moreau)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie T-74/04 Nestlé przeciwko OHIM, interwenient: Quick restaurants SA, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2003 r. (sprawa R 922/2001-2), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu przeciwko Société des Produits Nestlé SA a Quick restaurants SA
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie T-74/04 Nestlé przeciwko OHIM — Quick (QUICKY) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd, naruszając art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, nie dokonał oceny podobieństwa wizualnego spornych oznaczeń w oparciu o wywierane przez nie całościowe wrażenie.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich celem ponownego rozpatrzenia.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa C-415/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia  21 września 2005 r.  w sprawie T-306/01 Ahmed Ali Yusuf i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Ahmeda Aliego Yusufa i Al Barakaat International Foundation w dniu  23 listopada 2005 r.

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 21 września 2005 r. w sprawie T-306/01 Ahmed Ali Yusuf i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Ahmeda Aliego Yusufa i Al Barakaat International Foundation w dniu 23 listopada 2005 r.
   (Sprawa C-415/05 P)
   (2006/C 48/23)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 23 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Ahmeda Aliego Yusufa, zamieszkałego w Spånga (Szwecja) i Al Barakaat International Foundation, z siedzibą w Spånga (Szwecja), reprezentowanych przez adwokatów Leifa Silbersky'ego oraz Thomasa Olssona, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 21 września 2005 r. w sprawie T-306/01 Ahmed Ali Yusuf i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 21 września 2005 r. w sprawie T-306/01,

               2.

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 881/2002,

               3.

               obciążenie Rady Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd w ocenie, uznając, że Rada miała kompetencje do przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 881/2002 na podstawie art. 60 WE, art. 310 WE oraz art. 308 WE.
   Wnoszący odwołanie twierdzą następnie, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie uznał, że rozporządzenie (WE) nr 881/2002 spełnia postawiony w art. 249 WE wymóg zasięgu ogólnego.
   Wnoszący odwołanie twierdzą ponadto, że Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie ograniczył ocenę kwestii naruszenia przez rozporządzenie (WE) nr 881/2002 przysługujących im praw podstawowych jedynie do ustalenia, czy rezolucja Rady Bezpieczeństwa jest zgodna nadrzędnymi normami prawa międzynarodowego o charakterze ius cogens. Sąd Pierwszej Instancji nie zbadał zgodności rozporządzenia z prawem wspólnotowym ani zgodności wykonania rezolucji Rady Bezpieczeństwa z prawem wspólnotowym oraz prawem krajowym.
   Wnoszący odwołanie dodają, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie uznał, że przysługujące im prawo do obrony oraz prawo do skutecznego środka sądowego nie zostały naruszone przez rozporządzenie (WE) nr 881/2002.


title: Sprawa C-488/06 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — L & D SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Julius Sämann Ltd (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 73 — Graficzny znak towarowy Aire Limpio — Wspólnotowy, krajowe i międzynarodowe graficzne znaki towarowe przedstawiające choinkę z odmiennymi nazwami — Sprzeciw uprawnionego — Częściowa odmowa rejestracji — Stwierdzenie występowania szczególnego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego na podstawie dowodów dotyczących innego znaku)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — L & D SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Julius Sämann Ltd
   (Sprawa C-488/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 73 - Graficzny znak towarowy „Aire Limpio’ - Wspólnotowy, krajowe i międzynarodowe graficzne znaki towarowe przedstawiające choinkę z odmiennymi nazwami - Sprzeciw uprawnionego - Częściowa odmowa rejestracji - Stwierdzenie występowania szczególnego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego na podstawie dowodów dotyczących innego znaku)
   (2008/C 223/13)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: L & D SA (przedstawiciel: S. Miralles Miravet, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik), Julius Sämann Ltd (przedstawiciel: E. Armijo Chávarri, abogado)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 7 września 2006 r. w sprawie T-168/04 L & D SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Julius Sämann Ltd, w którym Sąd oddalił skargę o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 marca 2004 r. (sprawa R 326/2003-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Julius Sämann Ltd a L & D, S.A.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               L & D zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa C-323/13: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/21

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-323/13)
   2013/C 252/33
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Notlin i A. Alcover San Pietro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że ponieważ część odpadów komunalnych złożonych na składowiskach SubATO w Rzymie, w tym na składowisku w Malagrotcie i składowiskach SubATO Latina, nie zostaje poddana obróbce obejmującej odpowiedni dobór różnych frakcji odpadów i stabilizację frakcji organicznej oraz ponieważ w regionie Lazio nie została ustanowiona zintegrowana i wystarczająca sieć instalacji do unieszkodliwiania odpadów z uwzględnieniem najlepszych dostępnych technik, Republika Włoska uchybiła obowiązkom nałożonym w art. 6 lit. a) dyrektywy 1999/31/WE (1) w związku z art. 1 ust. 1 dyrektywy 1999/31/WE i z art. 4 i 13 dyrektywy 2008/98/WE (2) oraz w art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na transponowanie dyrektywy 1991/31/WE upłynął w dniu 16 lipca 2001 r.
   Termin na transponowanie dyrektywy 2008/98/WE upłynął w dniu 12 grudnia 2010 r.

      (1)  Dyrektywa Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312, s. 3).


title: Sprawa T-384/11: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Safa Nicu Sepahan przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej – Zamrożenie funduszy – Błąd w ocenie – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Żądanie zadośćuczynienia i odszkodowania)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/30

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Safa Nicu Sepahan przeciwko Radzie
      (Sprawa T-384/11) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Błąd w ocenie - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Żądanie zadośćuczynienia i odszkodowania)
      (2015/C 016/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Safa Nicu Sepahan Co. (Isfahan, Iran) (przedstawiciel: adwokat A. Bahrami)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Vitro i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, następnie Liudvinaviciute-Cordeiro i I. Gurov, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 26) i rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), oraz, po drugie, żądanie zadośćuczynienia i odszkodowania.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność, w zakresie dotyczącym Safa Nicu Sepahan Co.:

                              —

                              punktu 19 części I sekcji B załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                              —

                              punktu 61 części I sekcji B załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zapłaci na rzecz Safa Nicu Sepahan kwotę 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez nią krzywdę.

                  3)

                  Kwota zadośćuczynienia na rzecz Safa Nicu Sepahan zostanie powiększona o odsetki za zwłokę, liczone od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia całkowitej spłaty, zgodnie ze stopą procentową stosowaną przez EBC do podstawowych operacji refinansowych, powiększoną o dwa punkty.

                  4)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  5)

                  Rada pokrywa własne koszty związane z postępowaniem głównym i postępowaniem w sprawie środka tymczasowego, a także połowę kosztów Safa Nicu Sepahan związanych z tymi postępowaniami. Safa Nicu Sepahan pokrywa połowę własnych kosztów związanych z postępowaniem głównym i postępowaniem w sprawie środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-689/15: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2015 r. – Marcas Costa Brava/OHIM – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/84

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2015 r. – Marcas Costa Brava/OHIM – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl)
   (Sprawa T-689/15)
   (2016/C 048/92)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcas Costa Brava, SL (Sils, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Excellent Brands JMI Ltd (Baar, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Excellent Brands JMI Ltd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny czerwono-biały wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Cremcaffé by Julius Meinl” – wspólnotowy znak towarowy nr 11 406 899

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 września 2015 r. w sprawie R 2491/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uznanie, że używanie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 423 705 w odniesieniu do klasy 30 zostało udowodnione i że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 11 406 899 jest niezgodne ze wspólnotowym znakiem towarowym nr 2 423 705;

               —

               obciążenie OHIM i ewentualnych współpozwanych wszystkimi kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędna wykładnia art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-248/08 P: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Doktor przeciwko Radzie (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Okres próbny — Przedłużenie okresu próbnego — Sprawozdanie na zakończenie okresu próbnego — Zwolnienie z pracy po zakończeniu okresu próbnego — Artykuł 34 regulaminu pracowniczego — Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów — Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/38

         Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Doktor przeciwko Radzie
   (Sprawa T-248/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Okres próbny - Przedłużenie okresu próbnego - Sprawozdanie na zakończenie okresu próbnego - Zwolnienie z pracy po zakończeniu okresu próbnego - Artykuł 34 regulaminu pracowniczego - Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów - Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej)
   2010/C 100/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: František Doktor (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Vitsentzatos i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie F-73/07 Doktor przeciwko Radzie (dotychczas niepublikowanego w Zbiorze), mające na celu po pierwsze uchylenie tego wyroku i po drugie uzyskanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               František Doktor i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 223 z 30.08.2008.


title: Sprawa C-344/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (w składzie jednego sędziego) z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie T-157/04 Joël De Bry przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 21 września 2005 r.

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (w składzie jednego sędziego) z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie T-157/04 Joël De Bry przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 21 września 2005 r.
   (Sprawa C-344/05 P)
   (2005/C 281/21)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 21 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Lidię Lozano Palacios i Hannesa Kraemera, pełnomocników, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (w składzie jednego sędziego) z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie T-157/04 Joël De Bry przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku

               —

               wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, uwzględniając żądania pozwanego w pierwszej instancji i w związku z tym oddalenie skargi w sprawie T-157/04;

               —

               ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie skarżącego w pierwszej instancji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi tylko jeden zarzut względem zaskarżonego wyroku dotyczący naruszenia prawa wspólnotowego w pkt 79-91 tego wyroku. Jej zdaniem, zasadniczo Sąd uznał błędnie, że procedura służąca sporządzeniu sprawozdania z oceny zawierającego negatywną ocenę wartościującą w odniesieniu do ocenianego urzędnika została przeprowadzona z naruszeniem prawa do obrony tego urzędnika, z uwagi na to, że oceniający nie zamieścili w „dokumencie” w rozumieniu art. 26 akapit 1 i 2 regulaminu pracowniczego ustaleń faktycznych stanowiących podstawę takiej oceny w formie pisemnego upomnienia oraz że w rozsądnym terminie nie dołączono takich dokumentów do akt osobowych wspominanego urzędnika ani go o nich nie poinformowano.


title: Sprawa C-684/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – Dania) – Johannes Demmer/Fødevareministeriets Klagecenter [Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Wspólna polityka rolna — System płatności jednolitych — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — Artykuł 44 ust. 2 — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Artykuł 34 ust. 2 lit. a) — Pojęcie „kwalifikującego się hektara” — Obszary graniczące z drogami startowymi, drogami kołowania oraz z zabezpieczeniami przerwanego startu — Wykorzystanie do celów rolniczych — Kwalifikowalność — Odzyskanie nienależnie przyznanej pomocy dla rolnictwa]

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – Dania) – Johannes Demmer/Fødevareministeriets Klagecenter
   (Sprawa C-684/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - System płatności jednolitych - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Artykuł 44 ust. 2 - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Artykuł 34 ust. 2 lit. a) - Pojęcie „kwalifikującego się hektara” - Obszary graniczące z drogami startowymi, drogami kołowania oraz z zabezpieczeniami przerwanego startu - Wykorzystanie do celów rolniczych - Kwalifikowalność - Odzyskanie nienależnie przyznanej pomocy dla rolnictwa])
   (2015/C 294/06)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Johannes Demmer

      Strona pozwana: Fødevareministeriets Klagecenter

      Sentencja

               1)

               Artykuł 44 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) oraz art. 34 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że powierzchnia użytków rolnych wykorzystywana jako strefy bezpieczeństwa wokół lotniskowych dróg startowych, dróg kołowania oraz zabezpieczeń przerwanego startu, które podlegają szczególnym zasadom i ograniczeniom, stanowi obszar kwalifikujący się do objęcia rozpatrywaną pomocą pod warunkiem, że, po pierwsze, rolnik, który wykorzystuje ten obszar, posiada przy tym wystarczającą samodzielność, by prowadzić działalność rolniczą, a po drugie, że jest on w stanie prowadzić tę działalność na wspomnianym obszarze, mimo ograniczeń wynikających z prowadzenia na tym właśnie obszarze działalności pozarolniczej.

               2)

               Artykuł 137 rozporządzenia nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że rolnik, który został poinformowany przed dniem 1 stycznia 2010 r. o tym, iż dokonany na jego rzecz przydział uprawnień do płatności był nienależny, nie może w zasadny sposób powoływać się na ten artykuł w celu potwierdzenia wspomnianych uprawnień.
               Artykuł 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2184/2005 z dnia 23 grudnia 2005 r. należy interpretować w ten sposób, że powinno uznać się, iż rolnik mógł rozsądnie wykryć, że nie kwalifikowały się do objęcia rozpatrywaną pomocą obszary, co do których rolnik nie posiada żadnego marginesu swobody w prowadzeniu działalności rolniczej lub na których nie jest w stanie prowadzić tej działalności z powodu ograniczeń wynikających z prowadzenia na tych właśnie obszarach działalności pozarolniczej. Oceny tego, czy popełniony błąd mógł zostać rozsądnie wykryty przez rolnika, należy dokonać według stanu na chwilę płatności pomocy. Oceny na podstawie art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004 należy dokonać oddzielnie dla każdego z rozpatrywanych lat.
               Artykuł 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 zmienionego rozporządzeniem nr 2184/2005 powinien być interpretowany w ten sposób, że w okolicznościach takich jak okoliczności sporu będącego przedmiotem postępowania głównego należy uznać, iż dany rolnik działał w dobrej wierze, jeśli był rzeczywiście przekonany, że rozpatrywane obszary kwalifikowały się do objęcia pomocą. Ocena dobrej wiary rolnika w rozumieniu art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 powinna zostać dokonana oddzielnie dla każdego z rozpatrywanych lat, a dobra wiara danego rolnika powinna utrzymywać się do końca czwartego roku następującego po dacie płatności pomocy.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.