title: Sprawa C-208/10: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/24

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-208/10)
   2010/C 179/39
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis i M. Teles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla dostosowania się do dyrektywy 2007/44/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 92/49/EWG oraz dyrektywy 2002/83/WE, 2004/39/WE, 2005/68/WE i 2006/48/WE w zakresie zasad proceduralnych i kryteriów oceny stosowanych w ramach oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w podmiotach sektora finansowego, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia o nich Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 20 marca 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 247, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2000 r. w sprawie C-415/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Pomoc państwa — Obowiązek windykacji — Całkowita niemożność wykonania — Brak)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 12 maja 2000 r.
   w sprawie C-415/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Pomoc państwa - Obowiązek windykacji - Całkowita niemożność wykonania - Brak)
   (2005/C 182/19)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-415/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 88 ust. 2 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Triantafyllou i J. Buendía Sierra) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnicy: A. Samoni-Rantou, P. Mylonopoulos, F. Spathopoulos i P. Anestis), Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca) i R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny L. A. Geelhoed, sekretarz: M. Ferreira, wydał w dniu 12 maja 2000 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie podejmując w nakazanym terminie wszystkich niezbędnych kroków w celu uzyskania zwrotu pomocy uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem, z wyjątkiem pomocy dotyczącej składek na rzecz krajowej instytucji zabezpieczenia społecznego, zgodnie z art. 3 decyzji Komisji 2003/372/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy przyznanej Olympic Airways przez Grecję, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tegoż art. 3.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003


title: Sprawa T-165/10: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2010 r. — Grupo Osborne przeciwko OHIM — Confecciones Sanfertús (TORO)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/48

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2010 r. — Grupo Osborne przeciwko OHIM — Confecciones Sanfertús (TORO)
   (Sprawa T-165/10)
   2010/C 148/78
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Iglesias Monravá)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Confecciones Sanfertús, SL (Graus, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM w sprawie R 0638/2009-2;

               —

               uwzględnienie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 844 264 w klasie 25;

               —

               obciążenie kosztami postępowania każdego, kto sprzeciwia się niniejszej skardze

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TORO” (zgłoszenie nr 2 844 264) dla towarów i usług z klas 18, 25 i 39.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Confecciones Sanfertús, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański słowny znak towarowy „LETORO” (nr 465 635) dla towarów i usług z klas 24 i 25 oraz hiszpańskie graficzne znaki towarowe zawierające element słowny „TORO” (nr 802 043 i nr 1 513 622) dla towarów z klasy 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędna wykładnia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/209 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; istnienie wcześniejszego rozstrzygnięcia Wydziału Sprzeciwów w przedmiocie kompatybilności znaków towarowych „TORO” i„LETORO”; okoliczność, że przedstawione dowody nie potwierdzają używania hiszpańskich znaków towarowych „LETORO” (słownego) i „TORO” (graficznego)


title: Sprawa C-40/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 stycznia 2009 r. – Astra Zeneca UK Limited przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 stycznia 2009 r. – Astra Zeneca UK Limited przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-40/09)
   2009/C 90/17
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   VAT and Duties Tribunal, Manchester

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Astra Zeneca UK Limited

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w okolicznościach niniejszej sprawy, gdy pracownik, zgodnie z umową o pracę, ma prawo wybrać otrzymanie części wynagrodzenia w formie bonu o określonej wartości nominalnej, art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) [obecnie art. 2 ust. 1 lit. c) głównej dyrektywy w sprawie podatku VAT] należy interpretować w ten sposób, że przekazanie tego bonu pracownikowi przez pracodawcę stanowi odpłatne świadczenie usług?

               2)

               W wypadku udzielenia przeczącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy art. 6 ust. 2 lit. b) [obecnie art. 26 ust. 1 lit. b)] należy interpretować w ten sposób, że przekazanie bonu pracownikowi przez pracodawcę na podstawie umowy o pracę należy traktować jako świadczenie usług w sytuacji, gdy bon ten ma być wykorzystany przez pracownika do celów prywatnych?

               3)

               Jeżeli przekazanie bonu nie stanowi odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 2 ust. 1, ani nie należy go traktować jako świadczenia usług w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. b), to czy art. 17 ust. 2 (obecnie art. 168) należy interpretować w ten sposób, że pracodawca ma prawo do zwrotu podatku VAT naliczonego przy nabyciu i przekazaniu bonu pracownikowi zgodnie z umową o pracę w sytuacji, gdy bon ten ma być wykorzystany przez pracownika do celów prywatnych?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-157/17: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – Cristalfarma/EUIPO – Novartis (ILLUMINA)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/37

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – Cristalfarma/EUIPO – Novartis (ILLUMINA)
   (Sprawa T-157/17)
   (2017/C 129/57)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cristalfarma Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Almaraz Palmero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ILLUMINA” – zgłoszenie nr 11 934 239

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2017 r. w sprawie R 1187/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, jeżeli wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75, art. 42 ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-286/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 14 marca 2013 r. w sprawie T-588/08, Dole Food Company, Inc., Dole Fresh Fruit Europe Ltd & Co. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 maja 2013 r. przez Dole Food Company, Inc., Dole Fresh Fruit Europe Ltd & Co.

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 14 marca 2013 r. w sprawie T-588/08, Dole Food Company, Inc., Dole Fresh Fruit Europe Ltd & Co. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 maja 2013 r. przez Dole Food Company, Inc., Dole Fresh Fruit Europe Ltd & Co.
   (Sprawa C-286/13 P)
   2013/C 252/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dole Food Company, Inc., Dole Fresh Fruit Europe Ltd & Co. (przedstawiciel: adwokat J.F. Bellis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie w całości lub w części zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddala on skargę wnoszących odwołanie,

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji z dnia 15 października 2008 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie,

               —

               uchylenie lub obniżenie kwoty nałożonej na wnoszących odwołanie grzywny zgodnie z nieograniczonym prawem orzekania ustanowionym na mocy art. 267 TFUE,

               —

               tytułem ewentualnym, zwrócenie sprawy do Sądu do rozpoznania zgodnie z kwestiami prawnymi poruszanymi w wyroku Trybunału,

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach zarzutu pierwszego, podzielonego na pięć części, wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył szereg wymogów proceduralnych w ramach wykonywania kontroli sądowej:

               —

               Sąd popełnił błąd, zezwalając Komisji na ustosunkowanie się po raz pierwszy w postępowaniu sądowym do materiału dowodowego z jej akt sprawy podważającego ustalenia przedstawione w decyzji,

               —

               Sąd niesłusznie uznał za niedopuszczalne przedstawienie przez wnoszące odwołanie dowodów z akt Komisji w celu zakwestionowania zarzutów podniesionych przez Komisję po raz pierwszy w duplice,

               —

               Sąd niesłusznie uznał za niedopuszczalny załącznik włączony do akt przez wnoszące odwołanie w celu poparcia ich twierdzeń, że Komisja przytoczyła oświadczenia złożone przez wnoszących odwołanie w postępowaniu administracyjnym wyrwane z kontekstu,

               —

               Sąd naruszył zasadę równości broni, nie badając dowodów przedstawionych przez wnoszących odwołanie w postępowaniu sadowym oraz

               —

               Sąd nie ustalił właściwie okoliczności faktycznych.

         W ramach zarzutu drugiego wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne istotne dla właściwej oceny zarzucanego zachowania w kontekście gospodarczym i prawnym, w jaki się ono wpisuje.
   W ramach zarzutu trzeciego, podzielonego na pięć części, wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd popełnił błędy w ocenie dowodów:

               —

               Sąd nie uzasadnił w sposób wystarczający pod względem prawnym utrzymania obliczeń udziału w rynku wskazanych przez Komisję w celu ustalenia struktury rynku właściwego,

               —

               Sąd niesłusznie uznał, że Komisja nie jest zobowiązana do szczegółowego wyjaśnienia treści rozmów, jakie wnoszący odwołanie przeprowadzili z pozostałymi przedsiębiorstwami, które to rozmowy stanowią ograniczenie konkurencji ze względu na cel,

               —

               Sąd niesłusznie uznał, że Komisja wyraźnie opisała treść tych rozmów, jakie wnoszący odwołanie przeprowadzili z pozostałymi przedsiębiorstwami, które to rozmowy stanowią ograniczenie konkurencji ze względu na cel,

               —

               Sąd nie ustosunkował się do argumentu wnoszących odwołanie, zgodnie z którym niektórzy pracownicy nie mogli wymienić wiarygodnych informacji oraz

               —

               Sąd niesłusznie przyjął błędną kwalifikację okoliczności faktycznych, uznając, że powyższe rozmowy stanowią ograniczenie konkurencji ze względu na cel.

         W ramach zarzutu czwartego, podzielonego na dwie części, wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd popełnił szereg błędów przy obliczaniu kwoty nałożonej grzywny:

               —

               Sąd popełnił błąd, obliczając kwotę grzywny na podstawie sprzedaży przedsiębiorstw, którym nie zarzucono żadnych naruszeń oraz

               —

               Sąd popełnił błąd, dwukrotnie uwzględniając sprzedaż tych samych produktów w celu obliczania kwoty grzywny.


title: Sprawa T-134/06: Skarga wniesiona w dniu  11 maja 2006 r.  — Central przeciwko OHIM — Pages Jaunes (słowny znak towarowy PAGESJAUNES.COM)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/29

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2006 r. — Central przeciwko OHIM — Pages Jaunes (słowny znak towarowy PAGESJAUNES.COM)
   (Sprawa T-134/06)
   (2006/C 165/57)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Xentral LLC (Miami, Stany Zjednoczone Ameryki) [Przedstawiciel: adwokat A. Bertrand]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Pages Jaunes SA (Sèvres, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 708/2005-1 z dnia 15 lutego 2006 r.,

               —

               stwierdzenie ważności wspólnotowego znaku towarowego PAGESJAUNES.COM,

               —

               obciążenie Izby Odwoławczej OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Central LLC

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PAGESJAUNES.COM” dla towarów z klasy 16 (zgłoszenie nr 1 880 871)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Pages Jaunes SA
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „LESPAGESJAUNES” dla towarów z klasy 16, firma i nazwa handlowa „PAGES JAUNES”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich podnoszonych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Skarżąca podnosi powołuje się na swoje wcześniejsze prawo do domeny „PAGESJAUNES.COM”, które jej zdaniem można przeciwstawić znakowi towarowemu i firmie strony wnoszącej sprzeciw.
   Wskazuje ona również na naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ znak towarowy strony wnoszącej sprzeciw ma zwykły i bardzo mało odróżniający charakter.
   Utrzymuje ona, że jej znak towarowy, o którego rejestrację wniosła, w żaden sposób nie stanowi naruszenia względem firmy i nazwy handlowej strony wnoszącej sprzeciw.
   Skarżąca podważa również powszechną znajomość znaku towarowego strony wnoszącej sprzeciw.


title: Sprawa C-532/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-532/12) (1)

   2013/C 129/24
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-260/11: Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji (Rybołówstwo — Ochrona zasobów rybołówstwa — Przekroczenie przez Hiszpanię kwot połowowych dla makreli przydzielonych na rok 2010 w obszarze VIIIc, IX oraz X oraz w wodach Unii Europejskiej obszaru CECAF 34.1.1 — Odliczenia dokonane od kwot połowowych przydzielonych na lata 2011 – 2015 — Prawo do obrony — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Równość traktowania)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/24

         Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-260/11) (1)

   ((Rybołówstwo - Ochrona zasobów rybołówstwa - Przekroczenie przez Hiszpanię kwot połowowych dla makreli przydzielonych na rok 2010 w obszarze VIIIc, IX oraz X oraz w wodach Unii Europejskiej obszaru CECAF 34.1.1 - Odliczenia dokonane od kwot połowowych przydzielonych na lata 2011 – 2015 - Prawo do obrony - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania))
   2014/C 253/34
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo N. Díaz Abad i L. Banciella Rodríguez-Miñón, następnie M. Sampoll Pucurull i Banciella Rodríguez-Miñón, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, F. Jimeno Fernández i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 165/2011 z dnia 22 lutego 2011 r. przewidującego odliczenia od niektórych kwot połowowych dla makreli przydzielonych Hiszpanii na 2011 r. oraz na kolejne lata z powodu przełowienia w 2010 r. (Dz.U. L 48, s. 11).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa C-223/08: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2008 r. — Komicja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwa Luksemburga

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2008 r. — Komicja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwa Luksemburga
   (Sprawa C-223/08)
   (2008/C 171/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komicja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Huvelin, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2006/100/WE upłynął w dniu przystąpienia Rumunii i Bułgarii do Unii Europejskiej, tj. w dniu 1 stycznia 2007 r. Na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła żadnych środków transpozycji dyrektywy lub nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 363, str. 141.


title: Sprawa T-216/14: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (EXTRA)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (EXTRA)
   (Sprawa T-216/14)
   2014/C 194/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie R 1788/2013-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „EXTRA” dla towarów i usług z klas 12, 28, 35 i 37 – zgłoszenie nr 1 1 7 69  155

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-591/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 grudnia 2010 r. — Littlewoods Retail Ltd i in. przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 grudnia 2010 r. — Littlewoods Retail Ltd i in. przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs
   (Sprawa C-591/10)
   2011/C 89/12
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Littlewoods Retail Ltd i in.

      Strona pozwana: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w sytuacji, w której podatnik nadpłacił podatek VAT pobrany przez państwo członkowskie w sposób niezgodny z wymogami przepisów UE dotyczących podatku VAT, ustanowiony przez państwo członkowskie środek zaradczy jest zgodny z prawem UE, jeżeli środek ten przewiduje jedynie, że zwrotowi podlegają a) nadpłacone kwoty główne oraz b) odsetki proste od tych kwot, zgodnie z uregulowaniami krajowymi takimi jak art. 78 Value Added Tax Act 1994?

               2)

               Jeśli nie, to czy prawo UE wymaga, aby środek zaradczy ustanowiony przez państwo członkowskie przewidywał a) zwrot nadpłaconych należności głównych oraz b) zapłatę odsetek składanych, jako miernika wartości użytkowej, jaką nadpłacone kwoty stanowią dla państwa członkowskiego, lub utraty wartości użytkowej środków pieniężnych, jaka nastąpiła po stronie podatnika?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczących na pytanie pierwsze i drugie, jakie postanowienia — w odniesieniu do wartości użytkowej nadpłaty lub odsetek — obejmować winien, oprócz postanowienia przewidującego zwrot nadpłaconych należności głównych, środek zaradczy, którego przyjęcia przez państwo członkowskie wymaga prawo UE?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy wynikająca z prawa UE zasada skuteczności wymaga, aby państwo członkowskie odstąpiło od stosowania ustanowionych w prawie krajowym ograniczeń (takich jak art. 78 i 80 Value Added Tax Act 1994) w odniesieniu do wszelkich krajowych roszczeń lub środków prawnych, które w przeciwnym razie przysługiwałyby podatnikowi w celu wyegzekwowania przyznanego przez porządek prawny UE prawa, ustanowionego przez Trybunał Sprawiedliwości w odpowiedziach na pierwsze trzy pytania, czy też wystarczy, że sąd krajowy odstąpi od stosowania takich ograniczeń jedynie w odniesieniu do jednego z takich krajowych roszczeń lub środków prawnych? Jakimi innymi zasadami winien kierować się sąd w celu urzeczywistnienia tego prawa przyznanego przez porządek prawny UE, tak aby postępować zgodnie z przewidzianą w prawie UE zasadą skuteczności?


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie T-11/02, Spyridon de Athanassios Pappas przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Odwołanie ze stanowiska — Miesięczne świadczenie zgodnie z art. 50 regulaminu pracowniczego — Okresy zatrudnienia uwzględnione przy obliczaniu wysokości świadczenia — Stanowiska zajmowane przed zatrudnieniem przez Wspólnoty — Przeniesienie praw do świadczeń emerytalnych)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/20

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 16 grudnia 2004 r.
   w sprawie T-11/02, Spyridon de Athanassios Pappas przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Odwołanie ze stanowiska - Miesięczne świadczenie zgodnie z art. 50 regulaminu pracowniczego - Okresy zatrudnienia uwzględnione przy obliczaniu wysokości świadczenia - Stanowiska zajmowane przed zatrudnieniem przez Wspólnoty - Przeniesienie praw do świadczeń emerytalnych)
   (2005/C 19/44)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T- 11/02, Spyridon de Athanassios Pappas, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Kraainem (Belgia), reprezentowany przez adwokatów K. Adamantopoulosa i V. Akritidisa, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i F. Clotuche-Duvieusart, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, ustalającej okres otrzymywanego przez skarżącego zgodnie z art. 50 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot europejskich miesięcznego świadczenia z tytułu odwołania ze stanowiska w interesie służby, Sąd Pierwszej Instancji (w składzie jednego sędziego: M. Jaeger); sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 16 grudnia 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi swoje koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 68 z 16.3.2002.


title: Sprawa C-656/11: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/20

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-656/11)
   2012/C 49/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Murrell, pełnomocnik, i A. Dashwood, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 16 grudnia 2011 r. (1) w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu utworzonego na podstawie Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, w odniesieniu do zastąpienia załącznika II do tej umowy dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W ramach skargi złożonej na podstawie art. 263 TFUE Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej wnosi o stwierdzenie nieważności zgodnie z art. 264 TFUE decyzji Rady z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu utworzonego na podstawie Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, w odniesieniu do zastąpienia załącznika II do tej umowy dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

               2)

               Artykuł 48 TFUE jest jedyną podstawą materialnoprawną podaną w decyzji.

               3)

               Decyzja dotyczy zmiany załącznika II do Umowy z dnia 21 czerwca 1999 r. między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób. Załącznik II do umowy dotyczy wyłącznie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego między Unią Europejską a Szwajcarią. Celem zmian załącznika II, które sporna decyzja miałaby wprowadzić, jest odzwierciedlenie modyfikacji w mechanizmie Unii Europejskiej dotyczącym koordynacji zabezpieczenia społecznego. Jednym ze skutków planowanych modyfikacji załącznika II byłoby rozciągnięcie na obywateli Szwajcarii niebędących czynnymi zawodowo ani niebędących członkami rodziny osoby, która jest czynna zawodowo, („osoby nieczynne zawodowo”) praw, które im nie przysługują na podstawie obecnego systemu ustanowionego przez załącznik II.

               4)

               Zdaniem Zjednoczonego Królestwa art. 48 TFUE nie może służyć za jedyną materialnoprawną podstawę środka, który miałby mieć takie konsekwencje. Jest to przepis mający ułatwić swobodny przepływ a) w Unii Europejskiej, a nie między Unią i krajami trzecimi, oraz b) osób, które są czynne zawodowo, lub ich rodzin, a nie osób nieczynnych zawodowo. Właściwą podstawą prawną jest art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE. Przepis ten przyznaje kompetencję do przyjmowania środków w dziedzinie „określeni[a] praw obywateli państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim, w tym warunków dotyczących swobody przemieszczania się i pobytu w innych państwach członkowskich”.

               5)

               Artykuł 79 ust. 2 lit. b) TFUE znajduje się w tytule V części trzeciej traktatu. Zgodnie z protokołem 21 do traktatów środki przyjęte na podstawie tytułu V nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa (lub Irlandii), chyba że zgłosi ono swoją wolę „uczestniczenia” w nich. Poprzez błędny wybór art. 48 TFUE, zamiast art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE, jako materialnoprawnej podstawy decyzji Rada odmówiła uznania prawa Zjednoczonego Królestwa do zdecydowania o nieuczestniczeniu w decyzji i niewiązaniu się nią.

               6)

               Wnosi się zatem o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 16 grudnia 2011 r. ze względu na to, że została ona przyjęta na błędnej podstawie prawnej, czego skutkiem jest nieuznanie praw Zjednoczonego Królestwa wynikających z protokołu 21.

      (1)  Dz.U. L 341, s. 1.


title: Sprawa T-442/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Metalúrgica Galaica przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/60

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Metalúrgica Galaica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-442/14)
   2014/C 253/82
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Metalúrgica Galaica, SA [Narón (A Coruña), Hiszpania] (przedstawiciel: adwokat A. López Gómez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji, ponieważ kwalifikuje całokształt środków fiskalnych stanowiących zgodnie z jej treścią tzw. „hiszpański system leasingu podatkowego” (Sistema Español de Arrendamiento Financiero, SEAF), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których wskazano inwestorów zgrupowań interesów gospodarczych (ZIG) jako jedynych beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jednocześnie jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, w pełni lub w taki sposób, by ograniczyć brak oddziaływania do rentowności transakcji, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-401/14 Duro Felguera przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-259/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Płowdiwski administratiwen syd — Bułgaria) — Teritoriałna direkcija na NAP — Płowdiw przeciwko Rodopi-M 91 OOD (Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności — Nieterminowe zaksięgowanie i zadeklarowanie anulowanej faktury — Naprawnienie uchybienia — Zapłata podatku — Skarb państwa — Brak szkody — Sankcja administracyjna)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/34

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Płowdiwski administratiwen syd — Bułgaria) — Teritoriałna direkcija na NAP — Płowdiw przeciwko Rodopi-M 91 OOD
   (Sprawa C-259/12) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności - Nieterminowe zaksięgowanie i zadeklarowanie anulowanej faktury - Naprawnienie uchybienia - Zapłata podatku - Skarb państwa - Brak szkody - Sankcja administracyjna)
   2013/C 225/58
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Płowdiwski administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Teritoriałna direkcija na NAP — Płowdiw

      Strona pozwana: Rodopi-M 91 OOD

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Płowdiwski administratiwen syd — Wykładnia art. 242 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Sankcja administracyjna z powodu nieterminowego zadeklarowania anulowanej faktury pomimo tego, że anulowanie zostało następnie zaksięgowane, a zainteresowana osoba uiściła podatek związany z anulowaną fakturą, która nie została ujęta w rejestrze zakupów i w deklaracji podatkowej za odnośny okres podatkowy — Sankcja pieniężna w wysokości odpowiadającej pełnej kwocie niezapłaconego w należytym terminie podatku — Zasada neutralności podatkowej

      Sentencja

   Zasada neutralności podatkowej nie stoi na przeszkodzie temu, aby organ podatkowy państwa członkowskiego nałożył na podatnika, który nie wywiązał się w przewidzianym przez przepisy krajowe terminie z obowiązku zaksięgowania i zadeklarowania okoliczności mających znaczenie dla ustalenia należnego od niego podatku od wartości dodanej, kary pieniężnej w wysokości niezapłaconego we wskazanym terminie podatku, jeżeli podatnik ten naprawił następnie to uchybienie i zapłacił należny podatek w pełnej wysokości wraz z odsetkami. Obowiązkiem sądu krajowego jest dokonanie oceny, przy uwzględnieniu art. 242 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, czy w świetle okoliczności występujących w postępowaniu głównym, w szczególności terminu skorygowania nieprawidłowości, wagi tej nieprawidłowości i ewentualnego występowania oszustwa po stronie podatnika lub obejścia przez niego obowiązujących przepisów, kwota nałożonej sankcji nie wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celów polegających na zapewnieniu prawidłowego poboru podatku i zapobieganiu oszustwom podatkowym.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa F-111/12: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/35

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-111/12)
   2012/C 379/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji potwierdzającej wnioski komisji lekarskiej orzekającej w przedmiocie stopnia niezdolności skarżącego do pracy i zawodowego podłoża jego choroby.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 listopada 2011 r. potwierdzającej wnioski komisji lekarskiej z dnia 25 sierpnia 2011 r., doręczonej skarżącemu w dniu 28 listopada 2011 r.;

               —

               w razie konieczności, stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie skarżącego wniesione w dniu 22 czerwca 2012 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty określonej ex aequo et bono i wstępnie na 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-5/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 4 stycznia 2008 r. — Infopaq International A/S przeciwko Danske Dagblades Forening

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 4 stycznia 2008 r. — Infopaq International A/S przeciwko Danske Dagblades Forening
   (Sprawa C-5/08)
   (2008/C 64/41)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Højesteret (Dania)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Infopaq International A/S

      Strona pozwana: Danske Dagblades Forening
   Pytania prejudycjalne

               (i)

               Czy przechowywanie w pamięci i następnie drukowanie fragmentu tekstu artykułu z gazety codziennej, składającego się z szukanego słowa i pięciu poprzedzających je słów oraz pięciu słów następujących po nim należy traktować jako zwielokrotnienie objęte ochroną określoną w art. 2 dyrektywy 2001/29 (1)?

               (ii)

               Czy okoliczności w jakich następuje zwielokrotnienie mają znaczenie dla oceny czy ma ono charakter „przejściowy” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29?

               (iii)

               Czy tymczasowe zwielokrotnienie należy uznać za mające charakter „przejściowy”, jeśli zwielokrotnienie to jest przedmiotem przetwarzania, na przykład, poprzez utworzenie pliku tekstowego na podstawie pliku obrazkowego lub poprzez wyszukiwanie fragmentów tekstu w oparciu o plik tekstowy?

               (iv)

               Czy tymczasowe zwielokrotnienie należy uznać za mające charakter „przejściowy”, jeśli jego część, składająca się z jednego lub kilku fragmentów tekstu liczących jedenaście słów, jest przechowywana w pamięci?

               (v)

               Czy tymczasowe zwielokrotnienie należy uznać za mające charakter „przejściowy”, jeśli jego część, składająca się z jednego lub kilku fragmentów tekstu liczących jedenaście słów, jest przedmiotem wydruku?

               (vi)

               Czy etap procesu technologicznego, na którym następuje tymczasowe zwielokrotnienie, ma znaczenie dla oceny czy stanowi ono „integralną i podstawową część procesu technologicznego” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29?

               (vii)

               Czy tymczasowe zwielokrotnienie należy uznać za „integralną i podstawową część procesu technologicznego”, jeśli polega ono na ręcznym skanowaniu artykułów prasowych w całości, gdy następnie artykuły te w formie drukowanej są przekształcane w informację w formie numerycznej?

               (viii)

               Czy tymczasowe zwielokrotnienie należy uznać za „integralną i podstawową część procesu technologicznego”, jeśli polega ono na drukowaniu części tego zwielokrotnienia, składającej się z jednego lub kilku fragmentów tekstu liczących jedenaście słów?

               (ix)

               Czy „legalne korzystanie” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29 obejmuje wszelkie formy korzystania, które nie wymagają zezwolenia podmiotu praw autorskich?

               (x)

               Czy „legalne korzystanie” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29 obejmuje skanowanie przez podmiot gospodarczy artykułów prasowych w całości, a następnie przetwarzanie zwielokrotnienia i przechowywanie w pamięci oraz ewentualne drukowanie części zwielokrotnienia, składającej się z jednego lub kilku fragmentów tekstu liczących jedenaście słów do celów sporządzania streszczeń, nawet gdy podmiot praw autorskich nie udzielił zezwolenia na te czynności?

               (xi)

               Na podstawie jakich kryteriów należy dokonać oceny, czy tymczasowe zwielokrotnienie ma „odrębne znaczenie ekonomiczne” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29, jeśli spełnione są pozostałe warunki określone w tym przepisie?

               (xii)

               Czy dokonując oceny tego, czy zwielokrotnienie ma „odrębne znaczenie ekonomiczne” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29 należy uwzględnić zwiększenie wydajności wynikające dla użytkownika z tymczasowego zwielokrotnienia?

               (xiii)

               Czy skanowanie przez podmiot gospodarczy artykułów prasowych w całości, a następnie przetwarzanie zwielokrotnienia oraz przechowywanie w pamięci i ewentualne drukowanie części zwielokrotnienia, składającej się z jednego lub kilku fragmentów tekstu liczących jedenaście słów bez zezwolenia podmiotu prawa autorskiego należy uznać za stanowiące „szczególne przypadki, które nie naruszają normalnego wykorzystania” artykułów prasowych oraz „nie powodują nieuzasadnionej szkody dla uzasadnionych interesów podmiotów praw autorskich” w rozumieniu art. 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, str. 10).


title: Sprawa C-541/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Varese (Włochy) w dniu 17 grudnia 2009 r. — Siddiquee Mohammed Mohiuddin przeciwko Azienda Sanitaria Locale Provincia di Varese

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Varese (Włochy) w dniu 17 grudnia 2009 r. — Siddiquee Mohammed Mohiuddin przeciwko Azienda Sanitaria Locale Provincia di Varese
   (Sprawa C-541/09)
   2010/C 63/49
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di Pace di Varese

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Siddiquee Mohammed Mohiuddin

      Strona pozwana: Azienda Sanitaria Locale Provincia di Varese

      Pytania prejudycjalne

               1)

               czy art. 4 rozporządzenia wspólnotowego 882/04 (1) w związku z art. 6 tego rozporządzenia ustanawiają prawo podmiotowe, przysługujące poszczególnym podmiotom podlegającym kontrolom, do bycia kontrolowanymi w zakresie żywności i napojów wyłącznie przez personel spełniający wymienione w tych przepisach wymogi, które to prawo może być podnoszone przed sądem i przeciwstawiane zarzutom państw członkowskich?

               2)

               w razie udzielenia odpowiedzi odmownej, czy dyrektywa 2000/13/WE (2) ma w kontekście przepisów wspólnotowych z zakresu znakowania żywności i napojów charakter zdrowotny?

               3)

               czy dyrektywa 76/768/EWG (3) z późniejszymi zmianami lub inne odnośne przepisy wspólnotowe stoją na przeszkodzie temu aby państwo członkowskie mogło wprowadzić zróżnicowanie odpowiedzialności w stosunku do prowadzących zakłady tkalnicze, wykluczając ją w stosunku do przedsiębiorców z uwagi na ich działalność?

               4)

               w razie udzielenia odpowiedzi odmownej, czy art. 6 dyrektywy z późniejszymi zmianami należy interpretować w ten sposób, że wprowadza on odpowiedzialność solidarną producenta kosmetyków i zwykłego przedsiębiorcy, który nie bierze udziału w produkcji, pakowaniu i znakowaniu kosmetyków?

      (1)  Dz. U. L 165, s. 1.

      (2)  Dz. U. L 109, s. 29.

      (3)  Dz. U. L 262, s. 169.


title: Sprawa F-143/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 marca 2015 r. – Singou/Rada (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Odrzucenie skargi na mobbing — Nieprzedłużenie umowy o pracę — Brak zażalenia — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/44

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 marca 2015 r. – Singou/Rada
   (Sprawa F-143/14)
   ((Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Odrzucenie skargi na mobbing - Nieprzedłużenie umowy o pracę - Brak zażalenia - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 155/64)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Simplice Gervais Singou (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat O. Dambel)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 marca 2009 r. w sprawie odrzucenia złożonej przez skarżącego skargi na mobbing oraz żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji organu powołującego z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie przedłużenia zawartej ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego na czas określony lub jej przekształcenia w umowę o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego na czas nieokreślony, a także żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Wniosek o przyznanie pomocy prawnej zostaje oddalony.

               3)

               Simplice Gervais Singou pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-258/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2009 r. — Polska przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki przejściowe przyjęte ze względu na przystąpienie nowych państw członkowskich — Rozporządzenie Komisji (WE) nr 60/2004 ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2009 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-258/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki przejściowe przyjęte ze względu na przystąpienie nowych państw członkowskich - Rozporządzenie Komisji (WE) nr 60/2004 ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność)
   2009/C 193/33
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo J. Pietras i E. Ośniecka-Tamecka, następnie T. Nowakowski i w końcu M. Dowgielewicz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisji (przedstawiciele: początkowo L. Visaggio i A. Stobiecka-Kuik, następnie T. van Rijn, L. Visaggio i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania skarżącej: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności art. 5, art. 6 ust. 1–3, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, i Słowacji (Dz.U. L 9, s. 8)

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa koszty własne i koszty Komisji.

               3)

               Republika Cypryjska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004.


               16.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 216/13

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-35/15)
   (2016/C 216/10)
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 22 grudnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Markusa Schneidera i Øyvinda Bø, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               orzeczenie, że Królestwo Norwegii uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego, o którym mowa w pkt 56i załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku), w wyznaczonym terminie,

                           a.

                           nie opracowując i nie wdrażając odpowiedniego planu odbioru odpadów i obchodzenia się z nimi dla każdego portu w Norwegii, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE;

                           b.

                           nie oceniając i nie zatwierdzając planów odbioru odpadów i obchodzenia się z nimi dla wszystkich portów w Norwegii, nie monitorując ich realizacji oraz nie zapewniając ich ponownego zatwierdzania co najmniej co trzy lata zgodnie z wymogiem zawartym w art. 5 ust. 3 dyrektywy 2000/59/WE; oraz

                           c.

                           nie zapewniając dostępność portowych urządzeń do odbioru odpadów we wszystkich portach w Norwegii odpowiednich do potrzeby statków zwykle korzystających z portu, bez powodowania niepotrzebnych opóźnień dla statków, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE;

               2.

               obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że Królestwo Norwegii nie dopełniło w odpowiednim czasie podstawowych obowiązków w zakresie ochrony środowiska morskiego nałożonych dyrektywą 2000/59/WE („dyrektywa” lub „dyrektywa o portowych urządzeniach do odbioru”).

               —

               W celu ograniczenia zrzutu odpadów wytworzonych przez statki i pozostałości ładunku do morza, przepisy dyrektywy zobowiązują państwa EOG do zapewnienia dostępności odpowiednich urządzeń zdolnych do odbioru odpadów wytwarzanych na statkach oraz pozostałości ładunku we wszystkich ich portach oraz do opracowania i wdrożenia planów odbioru odpadów oraz obchodzenia się z nimi dla każdego portu.

               —

               Dnia 23 października 2007 r. władze norweskie powiadomiły Urząd Nadzoru EFTA, że dyrektywa o portowych urządzeniach do odbioru została wdrożona do prawa krajowego.

               —

               Na wniosek Urzędu Nadzoru EFTA Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego przeprowadziła kontrolę i wydała dnia 28 września 2010 r. sprawozdanie, w którym opisała m.in. uchybienia Norwegii w zakresie zapewnienia zgodności z wymogami dyrektywy.

               —

               Dnia 10 lipca 2013 r. Urząd Nadzoru EFTA wydał uzasadnioną opinię, w której stwierdził, że Norwegia nie wypełniła m.in. obowiązków spoczywających na niej na mocy art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 3 dyrektywy. Zwrócono się do Norwegii o podjęcie niezbędnych środków w celu zastosowania się do uzasadnionej opinii najpóźniej do dnia 10 września 2013 r.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że do tego dnia Norwegia nie wypełniła swoich obowiązków dotyczących (i) opracowania i wdrożenia odpowiedniego planu odbioru odpadów i obchodzenia się z nimi dla każdego portu w Norwegii, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 5 ust. 1 dyrektywy; (ii) oceny i zatwierdzenia planów odbioru odpadów i obchodzenia się z nimi dla wszystkich portów w Norwegii, monitorowania ich realizacji oraz zapewnienia ich ponownego zatwierdzania co najmniej co trzy lata, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 5 ust. 3 dyrektywy; oraz (iii) zapewnienia dostępności portowych urządzeń do odbioru odpadów we wszystkich portach na swoim terytorium zgodnie z wymogiem zawartym w art. 4 ust. 1 dyrektywy.


title: Sprawa T-307/12: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2012 r. — Mayaleh przeciwko Radzie

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/19

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2012 r. — Mayaleh przeciwko Radzie
   (Sprawa T-307/12)
   2012/C 273/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Adib Mayaleh (Damaszek, Syria) (przedstawiciel(-e): G. Karouni, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności:

                           —

                           decyzji wykonawczej 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii — w zakresie, w jakim dotyczy Adiba Mayaleha;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii — w zakresie, w jakim dotyczy Adiba Mayaleha;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które są co do zasady identyczne z zarzutami, które zostały podniesione w sprawie T-383/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. C 282, s. 30.


title: Sprawa C-214/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T-169/03 Sergio Rossi SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione przez Sergia Rossiego w dniu 17 maja 2005 r.

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/31

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T-169/03 Sergio Rossi SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione przez Sergia Rossiego w dniu 17 maja 2005 r.
   (Sprawa C-214/05 P)
   (2005/C 182/54)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 17 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Sergia Rossiego, reprezentowanego przez adwokata A. Ruę, działającego przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w Alicante (Hiszpania), od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T-169/03 Sergio Rossi SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału:

               1.

               o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku będącego przedmiotem sporu z powodu naruszenia art. 8 i 73 rozporządzenia Rady nr 40/94 (1) oraz naruszenia art. 44 § 1 i art. 81 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji;

               2.

               pomocniczo, o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rejestracji znaku towarowego SISSI ROSSI dla towarów takich jak „skóra i imitacje skóry”;

               3.

               ewentualnie, o uznanie prawa do przedstawienia dowodów, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania celem uwzględnienia dowodów uznanych za niedopuszczalne bądź też — na podstawie prawa strony do przedstawienia swych uwag, o którym mowa w art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94 — o przekazanie niniejszej sprawy Wydziałowi Odwoławczemu OHIM celem wyznaczenia terminu złożenia wyjaśnień;

               4.

               o obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przegranej sprawy zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 2 maja 1991 r.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Wnoszący odwołanie twierdzi, iż zaskarżony wyrok jest wadliwy z powodu naruszenia następujących przepisów:

               1

               Artykułu 81 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji ze względu na to, iż zaskarżony wyrok nie zawiera uzasadnienia odnoszącego się do głównego żądania skargi.

               2

               Artykułu 44 § 1 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji ze względu na to, iż zostały uznane za niedopuszczalne przedstawione przez skarżącego dowody, które jego zdaniem powinny były zostać dopuszczone; pomocniczo należy uznać, iż został naruszony przepis art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ze względu na to, iż w postępowaniu przed Wydziałem Odwoławczym OHIM strona nie miała możliwości złożenia wyjaśnień dotyczących ewentualnego podobieństwa spornych towarów.

               3

               Artykułu 8 rozporządzenia Rady nr 40/94z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ze względu na to, iż znaki towarowe Miss Rossi i Sissi Rossi należy uznać za niezgodne ze sobą. W istocie bowiem towary takie jak „torebki damskie” i „obuwie damskie” należy uznać za pokrewne, zaś porównywane znaki towarowe za podobne. Na podstawie podobieństwa zarówno towarów, jak i znaków towarowych należy stwierdzić istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, w rozumieniu tego przepisu, poprzez pomylenie tych dwóch znaków.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego Dz.U. L 11 z 14.1.1994, str.1


title: Sprawa T-428/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Martín Osete/EUIPO – Rey (AN IDEAL LOVER)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/47

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Martín Osete/EUIPO – Rey (AN IDEAL LOVER)
   (Sprawa T-428/16)
   (2016/C 343/64)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Isabel Martín Osete (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat V. Wellens)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Daniella Rey (Tuluza, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „AN IDEAL LOVER” – unijny znak towarowy nr 5 261 599

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1527/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-124/06: Skarga wniesiona w dniu  27 kwietnia 2006 r.  — MIP METRO przeciwko OHIM — MetroRED Telecom (MetroRED)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/34

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2006 r. — MIP METRO przeciwko OHIM — MetroRED Telecom (MetroRED)
   (Sprawa T-124/06)
   (2006/C 143/67)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: MIP METRO Group Intellectual Property GmbH & Co KG (Düsseldorf, Niemcy) [Przedstawiciel: adwokat R. Kaase]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: MetroRed Telecom Group Ltd (Hamilton, Bermudy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 16 lutego 2006 r. w części, w jakiej odwołanie oddalono, z uwagi na naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: MetroRED Telecom Group Ltd.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „MetroRED” dla usług z kas 35, 38 i 42 — zgłoszenie nr 2 189 512
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy „METRO” dla towarów i usług z klas 1–36 i 38–42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd spowodowane faktem, że elementem dominującym znaku towarowego „MetroRED” jest element „Metro”, który jest identyczny ze znakiem towarowym strony skarżącej. Zdaniem strony skarżącej dodatkowy element „RED” pozbawiony jest jakiegokolwiek charakteru odróżniającego i w związku z tym nie będzie dostrzegalny dla konsumenta.


title: Sprawa T-29/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  8 grudnia 2005 r.  — Castellblanch przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wniosek o rejestrację wspólnotowego graficznego znaku towarowego zawierającego słowny element  CRISTAL CASTELLBLANCH  — Wcześniejszy krajowy znak towarowy CRISTAL — Rzeczywiste używanie wcześniejszego krajowego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 15 ust. 2 lit. a) oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 grudnia 2005 r. — Castellblanch przeciwko OHIM
   (Sprawa T-29/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wniosek o rejestrację wspólnotowego graficznego znaku towarowego zawierającego słowny element „CRISTAL CASTELLBLANCH” - Wcześniejszy krajowy znak towarowy CRISTAL - Rzeczywiste używanie wcześniejszego krajowego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 15 ust. 2 lit. a) oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 48/52)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Castellblanch, SA (Sant Sadurni d'Anoia, Hiszpania) [Przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu, É. De Gryse i D. Moreau]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: I. de Medrano Caballero, pełnomocnik]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również interwenient przed Sądem: Champagne Louis Roederer SA (Reims, Francja) [Przedstawiciel: adwokat P. Cousin]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 listopada 2003 r. (sprawa R 37/2000-2), wydana w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Castellblanch, SA a Champagne Louis Roederer S.A.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004


title: Sprawa T-218/13: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Nutrexpa/OHIM – Kraft Foods Italia Intellectual Property (Cuétara Maria ORO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Cuétara Maria ORO — Wcześniejsze graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe ORO — Częściowa odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/10

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Nutrexpa/OHIM – Kraft Foods Italia Intellectual Property (Cuétara Maria ORO)
   (Sprawa T-218/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Cuétara Maria ORO - Wcześniejsze graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe ORO - Częściowa odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 221/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Nutrexpa, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grau Mora, M. Ferrándiz Avendaño i Y. Sastre Canet)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Mondéjar Ortuño i V. Melgar, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Kraft Foods Italia Intellectual Property Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Masetti Zannini de Concina, M. Bucarelli i G. Petrocchi)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2013 r. (sprawa R 2455/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kraft Foods Italia Intellectual Property Srl a Nutrexpa, SL.

      Sentencja

               1)

               Do celów wydania wyroku sprawa T-218/13 zostaje rozłączona ze sprawą T-271/13.

               2)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               3)

               Nutrexpa, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Wykreślenie sprawy T-325/03

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/28

         Wykreślenie sprawy T-325/03 (1)

   (2004/C 239/64)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 6 maja 2004 r. prezes drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-325/03 – E-Sim Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa C-125/15: Postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2015 r. – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej/Gascogne Sack Deutschland GmbH, Groupe Gascogne SA, popierane przez Komisję Europejską

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/11

         Postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2015 r. – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej/Gascogne Sack Deutschland GmbH, Groupe Gascogne SA, popierane przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-125/15) (1)

   (2016/C 078/14)
   Język postępowania: francuski
   Wiceprezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa T-121/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 listopada 2009 r. — Sellafield przeciwko Komisji

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/69

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 listopada 2009 r. — Sellafield przeciwko Komisji
   (Sprawa T-121/06) (1)

   2010/C 24/123

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Wyrok Trybunału z dnia 15 listopada 2013 r. w sprawie E-10/13 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana))

text:
               27.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   z dnia 15 listopada 2013 r.
   w sprawie E-10/13
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana))
   2014/C 88/07
   W sprawie E-10/13 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia do prawa krajowego przepisów art. 2 ust. 1 lit. a)–d) oraz art. 2 ust. 2 lit. a)–b) aktu, do którego następuje odniesienie w punkcie 21b załącznika XVIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 15 listopada 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia do prawa krajowego art. 2 ust. 1 lit. a)–d) oraz art. 2 ust. 2 lit. a)–b) aktu, do którego następuje odniesienie w punkcie 21b załącznika XVIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu;

               2)

               obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone C-18/10 i C-37/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin — Niemcy) — Agrargenossenschaft Münchehofe e.G. (C-18/10), Landwirtschaftliches Unternehmen e.G. Sondershausen (C-37/10) przeciwko BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/8

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin — Niemcy) — Agrargenossenschaft Münchehofe e.G. (C-18/10), Landwirtschaftliches Unternehmen e.G. Sondershausen (C-37/10) przeciwko BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH
   (Sprawy połączone C-18/10 i C-37/10) (1)

   2011/C 173/17
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.

      Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-517/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Afton Chemical Limited przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs (Dyrektywa 92/81/EWG — Podatki akcyzowe od olejów mineralnych — Art. 2 ust. 2 i 3, art. 3, art. 8 ust. 1 lit. a) — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Art. 2 ust. 2-4 lit. b) — Zakres stosowania — Dodatki do paliw silnikowych będące olejami mineralnymi lub produktami energetycznymi, ale niewykorzystywane jako paliwo silnikowe — Krajowa regulacja podatkowa)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/20

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Afton Chemical Limited przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-517/07) (1)

   (Dyrektywa 92/81/EWG - Podatki akcyzowe od olejów mineralnych - Art. 2 ust. 2 i 3, art. 3, art. 8 ust. 1 lit. a) - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Art. 2 ust. 2-4 lit. b) - Zakres stosowania - Dodatki do paliw silnikowych będące olejami mineralnymi lub produktami energetycznymi, ale niewykorzystywane jako paliwo silnikowe - Krajowa regulacja podatkowa)
   (2009/C 44/33)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Chancery Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Afton Chemical Limited

      Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 2 ust. 3 i art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych (Dz.U. L 316, s. 12), art. 2 ust. 3 i art. 4 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51) oraz art. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1) — Oleje mineralne dodawane do paliw dla celów innych niż napędzanie pojazdów, lecz nieprzeznaczone do oferowania na sprzedaż, ani do wykorzystywania jako paliwo — Opodatkowanie ich tak jak paliwa?
   Sentencja
   Artykuł 2 ust. 3 oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 94/74/WE z dnia 22 grudnia 1994 r., w odniesieniu do okresu do dnia 31 grudnia 2003 r. oraz art. 2 ust. 3 i 4 dyrektywy 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, w odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 października 2004 r., należy interpretować w ten sposób, iż dodatki do paliw silnikowych, takie, jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które są „olejami mineralnymi” w rozumieniu art. 2 ust. 1 pierwszej z tych dyrektyw lub „produktami energetycznymi” w rozumieniu art. 2 ust. 1 drugiej z nich, ale które nie są przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe, powinny być objęte regulacją podatkową przewidzianą przez te dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-453/16: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2016 r. – Ellinikos Syndemos Epicheiriseon gia ti Diacheirisi ton Diethnon Protypon GS1/EUIPO – 520 Barcode Ellas (520Barcode Hellas)

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/23

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2016 r. – Ellinikos Syndemos Epicheiriseon gia ti Diacheirisi ton Diethnon Protypon GS1/EUIPO – 520 Barcode Ellas (520Barcode Hellas)
   (Sprawa T-453/16)
   (2016/C 371/25)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ellinikos Syndemos Epicheiriseon gia ti Diacheirisi ton Diethnon Protypon GS1) (Argiroupoli Attikis, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Mouzaki)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: 520 Barcode Ellas – AE Diacheirisis Diethnon Protypon kai Parochis Symvouleutikon Ypiresion (Kifisia Attikis, Grecja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: 520 Barcode Ellas – AE Diacheirisis Diethnon Protypon kai Parochis Symvouleutikon Ypiresion

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „5201000 603856 520Barcode Hellas” – zgłoszenie nr 10 881 861

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2016 r. w sprawie R 238/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 oraz art. 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-45/12: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2012 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko EBC

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/24

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2012 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko EBC
   (Sprawa T-45/12)
   2012/C 98/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: K. Beal, barrister, i E. Jenkinson, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności oświadczenia o standardach, opublikowanego w dniu 18 listopada 2011 r. przez Europejski Bank Centralny, w zakresie, w jakim określono w nim politykę lokalizacyjną dla systemów rozliczeniowych z udziałem kontrpartnera centralnego [central counterparty clearing systems („CCP”)]; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że EBC nie miał kompetencji w zakresie opublikowania zakwestionowanego aktu albo w ogóle, albo ewentualnie bez ogłoszenia instrumentu legislacyjnego, takiego jak rozporządzenie, przyjętego przez Radę bądź ewentualnie przez sam Europejski Bank Centralny.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zakwestionowany akt de jure albo de facto narzuci wymóg posiadania siedziby na systemy rozliczeniowe z udziałem kontrpartnera centralnego (CCP), które będą chciały przeprowadzać operacje rozliczeniowe lub rozrachunkowe w euro, a których codzienne obroty przekraczają pewien wolumen. Zakwestionowany akt narusza art. 48, 56 i 63 TFUE, wszystkie razem lub część z nich, ze względu na to, że:

                           —

                           CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro, takich jak Wielka Brytania, będą zobowiązane do przeniesienia ich ośrodków administracyjnych i kontrolnych do państw członkowskich, które są członkami Eurosystemu. Będą one także zobowiązane do ukonstytuowania się ponownie jako osoby prawne według przepisów prawa wewnętrznego innego państwa członkowskiego;

                           —

                           w razie gdy wspomniane CCP nie przeniosą siedziby tak, jak jest to wymagane, nie będą mieć dostępu do rynków finansowych w państwach członkowskich Eurosystemu na takich samych zasadach jak CCP z siedzibami na tym obszarze albo w ogóle;

                           —

                           wspomniane CCP z siedzibami poza obszarem euro nie będą uprawnione do udogodnień oferowanych przez EBC lub krajowe banki centralne („KBC”) Eurosystemu na takich samych zasadach lub w ogóle;

                           —

                           w rezultacie możliwość oferowania klientom w Unii przez wspomniane CCP usług rozliczeniowych lub rozrachunkowych w euro będzie ograniczona, a nawet całkowicie wykluczona.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zakwestionowany akt narusza art. 101 lub art. 102 TFUE w związku z art. 106 TFUE i art. 13 TUE, gdyż:

                           —

                           faktycznie wymaga, by wszystkie operacje rozliczeniowe dokonywane w euro i przekraczające określony poziom były prowadzone przez CCP z siedzibami w państwach członkowskich obszaru euro;

                           —

                           faktycznie poleca KBC z obszaru euro nie udostępniać rezerw waluty euro CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro, w razie gdy przekraczają one progi określone w decyzji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że wymaganie od CCP z siedzibami w państwach członkowskich spoza obszaru euro przyjęcia innej osobowości prawnej i zmiany siedziby stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową. Narusza to także ogólną zasadę równości UE, gdyż CCP z siedzibami w różnych państwach członkowskich są różnie traktowane bez obiektywnego uzasadnienia.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że sporny akt narusza wszystkie lub część z następujących przepisów: art. II, XI, XVI i XVII Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS).

               6)

               Zarzut szósty dotyczący tego, że — z zastrzeżeniem, iż nie spoczywa na nim ciężar wykazania, że brak jest uzasadnienia wynikającego z interesu publicznego dla takich ograniczeń (gdyż ciężar dowodu spoczywa na EBC, jeśli chce wykazać dopuszczalność odstępstwa) — Zjednoczone Królestwo twierdzi, że jakiekolwiek przedstawione przez EBC uzasadnienie oparte na interesie publicznym nie spełniłoby wymogu proporcjonalności, gdyż są dostępne mniej uciążliwe sposoby zapewnienia kontroli nad instytucjami finansowymi mającymi siedziby w Unii, ale poza obszarem euro.


title: Sprawa T-663/11: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Royal Mediterranea (THAI SPA)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/23

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Royal Mediterranea (THAI SPA)
   (Sprawa T-663/11) (1)

   2012/C 273/42
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa T-7/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2006 r. — Komisja przeciwko Parthenonowi (Klauzula arbitrażowa — Czwarty program ramowy badań, rozwoju technologicznego i prezentacji — Zwrot zaliczek)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2006 r. — Komisja przeciwko Parthenonowi
   (Sprawa T-7/05) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Czwarty program ramowy badań, rozwoju technologicznego i prezentacji - Zwrot zaliczek)
   (2006/C 331/84)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou, pełnomocnik, wspierany przez adwokata N. Korogiannakisa)

      Strona pozwana: Parthenon AE Oikodomikon — Technikon — Touristikon — Viomichanikon — Emporikon kai Exagogikon Ergasion (Aigion, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Masoulas)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na podstawie art. 238 WE w przedmiocie zwrotu zaliczek wypłaconych w ramach umowy FAIR-CT98-9544 wypowiedzianej przez Komisję z powodu niewypełnienia zobowiązań umownych przez pozwaną
   Sentencja wyroku

               1)

               Zasądza się zwrot przez pozwanego na rzecz Komisji kwoty 154 383,53 euro wraz z odsetkami w wysokości stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania powiększonej o półtora punktu za okres od 31 lipca do 31 grudnia 2002 r. oraz o dwa punkty od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia całkowitej spłaty zadłużenia.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja pokrywa jedną trzecią kosztów własnych i jedną trzecią kosztów pozwanej. Pozwana pokrywa dwie trzecie kosztów własnych i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005 r.


title: Sprawa T-65/11: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2011 r. — Recombined Dairy System przeciwko Komisji

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2011 r. — Recombined Dairy System przeciwko Komisji
   (Sprawa T-65/11)
   2011/C 103/43
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Recombined Dairy System A/S (Horsens, Dania) (przedstawiciele: T.K. Kristjánsson i T. Gønge, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 i 4 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 listopada 2010 r. [sprawa C(2010) 7692 (REC 03/08)] skierowanej do duńskich organów celnych, stwierdzającej, iż zaksięgowanie a posteriori kwoty 1 406 486,06 EUR (10 492 385,99 DKK) należności celnych przywozowych, którego dotyczył wniosek Królestwa Danii z dnia 6 października 2008 r. jest uzasadnione zaś umorzenie należności celnych przywozowych w kwocie 1 234 365,24 EUR (9 208 364,69 DKK), którego dotyczył wniosek Królestwa Danii z dnia 6 października 2008 r. nie jest uzasadnione.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Stwierdzenie przez Komisję, że zaksięgowanie a posteriori jest uzasadnione zaś umorzenie omawianych należności celnych przywozowych nie jest uzasadnione, opiera się na ocenie kwestii tego czy organy celne popełniły błąd w zakresie art. 236 i art. 220 ust. 2 lit. b) oraz czy zaistniały szczególne okoliczności zgodnie z art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1)

   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła że:

               —

               organy celne nie popełniły błędu w odniesieniu do dwóch produktów, dla których skarżąca otrzymała wiążącą informację taryfową (zwaną dalej „WIT”);

               —

               organy celne popełniły błąd w odniesieniu do jednego produktu co do którego poinformowały skarżącą, iż WIT nie była konieczna ponieważ skarżąca dysponowała WIT dla produktu który był identyczny z punktu widzenia taryfy;

               —

               organy celne nie popełniły błędu w przypadku dwóch pozostałych produktów w odniesieniu do których skarżąca nie wystąpiła o WIT ponieważ produkty były identyczne z punktu widzenia taryfy z produktami dla których skarżąca otrzymała WIT.

         Ponadto Komisja stwierdziła, że szczególne okoliczności zaistniały w przypadku produktów, dla których udzielono WIT i w przypadku produktu co do którego postanowiono, iż WIT nie była konieczna, lecz szczególne okoliczności nie zaistniały w przypadku dwóch ostatnich produktów jako że skarżąca nie wystąpiła o WIT dla tych produktów.
   Skarżąca podnosi następujące zarzuty na poparcie jej skargi:
   1)   Pierwszy zarzut: organy celne popełniły błąd w odniesieniu do wszystkich pięciu produktów przez cały okres, ponieważ zaklasyfikowanie ich przez organy celne do pozycji 3504 w udzielonych WIT spowodowało, że skarżąca miała uzasadnione oczekiwania, iż klasyfikacja była prawidłowa.
   2)   Drugi zarzut: w przypadku dwóch produktów w odniesieniu, do których nie wystąpiono o WIT istnieją szczególne okoliczności, ponieważ zmiana wykładni taryfy celnej (2) przez organy celne po wielu latach ze skutkiem retroaktywnym przekracza zwykłe ryzyko biznesowe.

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1).


title: Sprawa T-130/06: Skarga wniesiona w dniu  3 maja 2006 r.  — Drax Power i in. przeciwko Komisji

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/27

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2006 r. — Drax Power i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-130/06)
   (2006/C 165/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Drax Power Ltd (Selby, Zjednoczone Królestwo), Great Yarmouth Power Ltd (Swindon, Zjednoczone Królestwo), International Power Plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Npower Copgen Ltd (Swindon, Zjednoczone Królestwo), ScottishPower Generation Ltd (Glasgow, Zjednoczone Królestwo), Scottish and Southern Energy Plc (Perth, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: I. Glick, QC, i M. Cook, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2006) 426 wersja ostateczna z dnia 22 lutego 2006 r. dotyczącej proponowanej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zmiany krajowego planu rozdzielania przydziałów emisji gazów cieplarnianych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 10 listopada 2004 r. Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję o zamiarze zmiany swojego tymczasowego krajowego planu rozdzielania przydziałów emisji gazów cieplarnianych. W wyniku skargi Zjednoczonego Królestwa na decyzję Komisji stwierdzająca niedopuszczalność proponowanej zmiany Sąd Pierwszej Instancji wyrokiem w sprawie T-178/05 (1)stwierdził jej nieważność.
   W następstwie tego stwierdzenia nieważności Komisja wydała nową decyzję stwierdzającą, że proponowana zmiana jest niedopuszczalna. Ta decyzja została obecnie zaskarżona przez skarżące.
   Skarżące są bezpośrednio lub za pośrednictwem swoich oddziałów właścicielami instalacji produkujących energię elektryczną objętych dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (2). W wyniku proponowanej zmiany krajowego planu rozdzielania otrzymałyby one znacznie więcej przydziałów, niż przyznano im obecnie.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-178/05 i że kwestie poruszone w tej decyzji zostały już prawomocnie rozstrzygnięte.
   Zdaniem skarżących Komisja błędnie twierdzi, że wynikająca z art. 11 ust. 1 dyrektywy data 30 września 2004 r. jest terminem prekluzyjnym i że państwa członkowskie nie są uprawnione do proponowania zmian w krajowych planach rozdzielania po tym terminie, z wyjątkiem zmian wymaganych decyzją Komisji.
   Skarżące twierdzą ponadto, że wyrażone obawy co do funkcjonowania systemu handlu przydziałami są przesadzone i nie mogą uzasadniać odrzucenia proponowanej zmiany.

      (1)  Wyrok w sprawie T-178/05 Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.

      (2)  Dz.U. L 275, str. 32.


title: Sprawa C-197/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2011 r. — Eric Libert, Christian Van Eycken, Max Bleeckx, Syndicat national des propriétaires et copropriétaires (ASBL), Olivier de Clippele przeciwko rządowi flamandzkiemu

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2011 r. — Eric Libert, Christian Van Eycken, Max Bleeckx, Syndicat national des propriétaires et copropriétaires (ASBL), Olivier de Clippele przeciwko rządowi flamandzkiemu
   (Sprawa C-197/11)
   2011/C 211/25
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour constitutionnelle.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eric Libert, Christian Van Eycken, Max Bleeckx, Syndicat national des propriétaires et copropriétaires (ASBL), Olivier de Clippele.

      Strona pozwana: rząd flamandzki

      Interwenienci: Collège de la Commission communautaire française, Gouvernement de la Communauté française, Conseil des ministres

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładni art. 21, 45, 49, 56 i 63 TFUE oraz art. 22 i 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1) należy dokonywać z ten sposób, że stoją na przeszkodzie uregulowaniom ustanowionym w Księdze 5 dekretu Regionu Flamandzkiego z dnia 27 marca 2009 r. w sprawie polityki dotyczącej gruntów i nieruchomości, zatytułowanej „Mieszkać z swym własnym regionie” [Wonen in eigen streek], które uzależniają przeniesienie prawa do gruntów i wzniesionych na nich budynków w określonych gminach, zwanych gminami docelowymi, od wykazania przez kupującego lub najemcę wystarczającego związku z tymi gminami w rozumieniu art. 5.2.1 § 2 dekretu?

      (1)  Dz.U. L 158, s. 77.


title: Sprawa C-91/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 17 lutego 2012 r. — Skatteverket przeciwko PFC Clinic AB

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 17 lutego 2012 r. — Skatteverket przeciwko PFC Clinic AB
   (Sprawa C-91/12)
   2012/C 118/31
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Högsta förvaltningsdomstolen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Apelujący: Skatteverket

      Druga strona postępowania: PFC Clinic AB

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 132 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy o podatku VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że ujęty tam wyjątek od opodatkowania obejmuje usługi takie, jak występujące w stanie faktycznym niniejszej sprawy, na które składają się:

                           a)

                           zabiegi chirurgii estetycznej;

                           b)

                           zabiegi kosmetyczne?

               2)

               Czy na powyższą ocenę ma wpływ okoliczność, czy zabiegi chirurgiczne lub inne zabiegi wykonywane są w celu zapobiegania schorzeniom, niepełnosprawności fizycznej lub urazom względnie w celu ich leczenia?

               3)

               Jeżeli należy należycie uwzględniać cel zabiegu, to czy można brać pod uwagę rozumienie celu zabiegu przez pacjenta?

               4)

               Czy z punktu widzenia oceny ma znaczenie, czy zabieg jest wykonywany przez osobę posiadającą uprawnienia do wykonywania zawodu medycznego lub też czy takie osoby decydują o celu zabiegu?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).