title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 maja 2014 r.#Michael Timmel przeciwko Aviso Zeta AG.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien.#Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2003/71/WE – Artykuł 14 ust. 2 lit. b) – Rozporządzenie (WE) nr 809/2004 – Artykuł 22 ust. 2 i art. 29 ust. 1 – Prospekt emisyjny podstawowy – Suplement do prospektu emisyjnego – Warunki ostateczne – Data i sposób publikacji wymaganych informacji – Warunki publikacji w formie elektronicznej.#Sprawa C-359/12.

text:
               Strony
               Motywy wyroku
               Sentencja

            Strony
            W sprawie C‑359/12
            mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 30 lipca 2012 r., w postępowaniu:
            Michael Timmel
            przeciwko
            Aviso Zeta AG,
            przy udziale:
            Lore Tinhofer,
            TRYBUNAŁ (druga izba),
            w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J.L. da Cruz Vilaça (sprawozdawca), G. Arestis, J.C. Bonichot i A. Arabadjiev, sędziowie,
            rzecznik generalny: E. Sharpston,
            sekretarz: A. Impellizzeri, administrator,
            uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 11 września 2013 r.,
            rozważywszy uwagi przedstawione:
            – w imieniu M. Timmela przez W. Haslingera oraz J. Motamediego de Silvę, Rechtsanwälte,
            – w imieniu Aviso Zeta AG przez A. Janka, Rechtsanwalt,
            – w imieniu rządu belgijskiego przez T. Materne’a oraz J.C. Halleux, działających w charakterze pełnomocników,
            – w imieniu rządu czeskiego przez M. Smolka oraz S. Šindelkovą, działających w charakterze pełnomocników,
            – w imieniu rządu niderlandzkiego przez C. Wissels oraz M. de Ree, działające w charakterze pełnomocników,
            – w imieniu rządu portugalskiego przez L. Ineza Fernandesa, A. Cunhę oraz S. Borbę, działających w charakterze pełnomocników,
            – w imieniu Komisji Europejskiej przez G. Brauna, I. Rogalskiego oraz R. Vasilevą, działających w charakterze pełnomocników,
            po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 26 listopada 2013 r.,
            wydaje następujący
            Wyrok

            Motywy wyroku
            1. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 345, s. 64, zwanej dalej „dyrektywą w sprawie prospektu emisyjnego”) oraz art. 22 ust. 2 i art. 29 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonującego dyrektywę 2003/71 w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam (Dz.U. L 149, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie prospektu emisyjnego”).
            2. Wniosek ów został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy M. Timmelem a Aviso Zeta AG (zwanej dalej „Aviso Zeta”) w przedmiocie rozwiązania umowy, na mocy której zasubskrybował on 40 000 jednostek papierów wartościowych zwanych „Dragon FX Garant”, oferowanych za pośrednictwem Aviso Zeta.
            Ramy prawne
            Prawo Unii
            Dyrektywa w sprawie prospektu emisyjnego
            3. Motyw 4 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego wyjaśnia w szczególności, że dyrektywa ta „umożliwia możliwie najszerszy dostęp do kapitału inwestycyjnego na podstawie wspólnotowej [...] [poprzez »pojedyncze zezwolenie« skierowane do emitentów papierów wartościowych]”.
            4. Zgodnie z motywem 10 owej dyrektywy celem niniejszej dyrektywy i jej środków wykonawczych jest zapewnienie ochrony inwestora i sprawności rynku, zgodnie z wysokimi standardami regulacyjnymi przyjętymi przez odpowiednie gremia międzynarodowe.
            5. Motyw 31 owej dyrektywy stanowi:
            „Dla ułatwienia obiegu różnych dokumentów składających się na prospekt emisyjny, powinno się wspierać wykorzystywanie instrumentów komunikacji elektronicznej, takich jak internet. Prospekt emisyjny powinien zawsze być wydawany na żądanie w formie papierowej, wolnej od opłat dla inwestorów”.
            6. Zgodnie z motywem 34 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego:
            „Każde nowe zagadnienie mogące wpływać na ocenę inwestycji powstające po publikacji prospektu emisyjnego, ale przed zamknięciem oferty lub rozpoczęciem obrotu na rynku regulowanym, powinno zostać odpowiednie ocenione przez inwestorów i dlatego wymaga zatwierdzenia i rozpowszechnienia suplementu do prospektu emisyjnego”.
            7. Artykuł 2 ust. 1 lit. r) owej dyrektywy definiuje prospekt emisyjny podstawowy jako „prospekt emisyjny zawierający wszystkie istotne informacje określone w art. 5, 7 oraz – w przypadku występowania suplementu – w art. 16, dotyczące emitenta i papierów wartościowych, które mają być objęte publiczną ofertą i, według uznania emitenta, ostateczne warunki oferty”.
            8. Artykuł 5 ust. 4 wskazanej dyrektywy stanowi, co następuje:
            „W przypadku następujących typów papierów wartościowych prospekt emisyjny może, według wyboru emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym, składać się z prospektu emisyjnego zawierającego wszystkie istotne informacje dotyczące emitenta i papierów wartościowych objętych publiczną ofertą lub papierów wartościowych, które mają być dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym:
            a) niekapitałowych papierów wartościowych, łącznie z warrantami w każdej formie, emitowanych w ramach programu oferty;
            b) niekapitałowych papierów wartościowych emitowanych w sposób ciągły lub powtarzalny przez instytucje kredytowe [...]
            [...]
            Informacje podane w podstawowym prospekcie emisyjnym uzupełnianie są, jeżeli jest to konieczne, zgodnie z przepisami art. 16, uaktualnionymi informacjami dotyczącymi emitenta i papierów wartościowych objętych publiczną ofertą lub papierów wartościowych, które mają być dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym.
            Jeżeli ostateczne warunki oferty nie są zawarte ani w podstawowym prospekcie emisyjnym, ani w suplemencie, ostateczne warunki przedstawiane są inwestorom i przekazywane do właściwego organu w momencie dokonywania publicznej oferty niezwłocznie i jeżeli to możliwe – zanim oferta zostanie otwarta. Stosowaniu podlega w każdym przypadku art. 8 ust. 1 lit. a)”.
            9. Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego jest zredagowany w następujący sposób:
            „Państwa członkowskie zapewniają, że [aby] w przypadku gdy w prospekcie emisyjnym nie może być zawarta ostateczna cena oferty ani suma oferowanych publicznie papierów wartościowych:
            a) w prospekcie emisyjnym ujawnione zostały kryteria i/lub warunki, zgodnie z którymi powyższe elementy zostaną ustalone lub, w przypadku ceny, cena maksymalna; lub
            b) zgoda na nabycie lub subskrypcję papierów wartościowych mogła być wycofana przez nie mniej niż dwa dni robocze po przedstawieniu ostatecznej ceny ofertowej i liczby papierów wartościowych, które będą oferowane publicznie.
            Ostatecznie cena ofertowa i liczba papierów wartościowych przedstawiana jest właściwemu organowi państwa członkowskiego i publikowana zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 14 ust. 2”.
            10. Zgodnie z art. 13 ust. 1 owej dyrektywy „prospekt emisyjny nie może zostać opublikowany, dopóki nie zostanie zatwierdzony przez właściwy organ państwa członkowskiego”.
            11. Artykuł 14 ust. 2, 5, 7 i 8 owej dyrektywy stanowi:
            „2. Prospekt emisyjny uważa się za podany do publicznej wiadomości, jeżeli został opublikowany albo [jeżeli został opublikowany w następujący sposób]:
            [...]
            b) został podany do wiadomości w formie drukowanej dostępnej publicznie, bezpłatnie, w biurach podmiotów rynkowych, na którym papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu, lub w siedzibie emitenta i w siedzibach pośredników finansowych, łącznie z upoważnionymi płatnikami, plasujących lub sprzedających papiery wartościowe lub
            c) został opublikowany w formie elektronicznej na stronie internetowej emitenta lub, jeżeli ma to zastosowanie, na stronach internetowych pośredników finansowych plasujących lub sprzedających papiery wartościowe, w tym upoważnionych płatników; lub
            d) w formie elektronicznej na stronie internetowej rynku regulowanego, na którym wnioskuje się [o] dopuszczenie do obrotu; albo
            e) w formie elektronicznej na stronie internetowej właściwego organu rodzimego państwa członkowskiego, jeżeli wymieniony organ postanowił oferować taką usługę.
            [...]
            5. W przypadku prospektu emisyjnego składającego się z kilku dokumentów i/lub zawierającego informacje przez odniesienie, składające się na prospekt emisyjny dokumenty i informacje mogą być publikowane i rozpowszechniane oddzielnie, pod warunkiem że wymienione dokumenty są publicznie dostępne bezpłatnie, zgodnie z regułami ustanowionymi w ust. 2 [...]
            [...]
            7. W przypadku gdy prospekt emisyjny udostępnia się przez publikację w formie elektronicznej, emitent, oferujący, osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu lub pośrednik finansowy lokujący lub sprzedający papiery wartościowe dostarcza niezależnie od tego inwestorowi, na jego żądanie, bezpłatny egzemplarz papierowy.
            8. W celu uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych i w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 2 środki wykonawcze dotyczące ust. 1, 2, 3 oraz 4. Pierwszy zestaw środków wykonawczych przyjmuje się do dnia 1 lipca 2004 r.”.
            12. Artykuł 16 ust. 1 wskazanej dyrektywy przewiduje, że:
            „Każdy nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność odnoszące się do informacji zawartych w prospekcie emisyjnym, które mogą wpłynąć na ocenę papierów wartościowych i które powstały lub zostały zgłoszone w okresie między zatwierdzeniem prospektu emisyjnego i ostatecznym zamknięciem publicznej oferty lub, w odpowiednim przypadku, rozpoczęciem obrotu na rynku regulowanym, umieszcza się w suplemencie do prospektu emisyjnego. Taki suplement zatwierdza się w taki sam sposób w terminie najwyżej 7 dni roboczych i publikuje zgodnie z co najmniej takimi samymi regułami jak zastosowane do pierwotnego prospektu emisyjnego w momencie jego publikacji. W razie potrzeby do podsumowania i każdego jego tłumaczenia również dodaje się suplement w celu uwzględnienia nowych informacji zawartych w suplemencie do prospektu emisyjnego”.
            Rozporządzenie w sprawie prospektu emisyjnego
            13. Motyw 21 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego stanowi:
            „Prospekt emisyjny podstawowy i ostateczne warunki powinny zawierać te same informacje co prospekt emisyjny. Wszystkie ogólne zasady mające zastosowanie do prospektu emisyjnego mają zastosowanie również do ostatecznych warunków. Tym niemniej w przypadku gdy ostateczne warunki nie są zawarte w prospekcie emisyjnym podstawowym, nie wymagają one zatwierdzenia przez właściwy organ”.
            14. Zgodnie z motywem 25 owego rozporządzenia zwiększona elastyczność w brzmieniu prospektu emisyjnego podstawowego wraz z ostatecznymi warunkami w porównaniu z prospektem pojedynczej emisji nie powinna utrudniać inwestorom łatwego dostępu do istotnych informacji.
            15. Motyw 26 wskazanego rozporządzenia wskazuje, że „w przypadku prospektów emisyjnych podstawowych należy w wyraźny sposób określić, jakiego rodzaju informacje będą zamieszczone w ostatecznych warunkach. Powinna istnieć możliwość spełnienia tego wymogu na wiele różnych sposobów, na przykład poprzez pozostawienie w prospekcie emisyjnym podstawowym pustego miejsca, tam gdzie powinny być zamieszczone informacje, które zostaną podane w ostatecznych warunkach, lub poprzez zamieszczenie w prospekcie emisyjnym podstawowym listy brakujących informacji”.
            16. Zgodnie z art. 22 ust. 1, 2, 4, 5 i 7 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego:
            „1. Prospekt emisyjny podstawowy sporządza się w oparciu o jeden schemat lub moduł lub zestawienie schematów i modułów przewidzianych w art. 4–20 zgodnie z zestawieniami dla różnych typów papierów wartościowych wskazanymi w załączniku XVIII.
            Prospekt emisyjny podstawowy zawiera informacje określone w załącznikach I–XVII, w zależności od rodzaju emitenta i typu papierów wartościowych, zgodnie ze schematami i modułami określonymi w art. 4–20. Właściwy organ nie może żądać zamieszczenia w prospekcie emisyjnym informacji niewskazanych w załącznikach I–XVII.
            W celu zapewnienia wypełnienia zobowiązania, o którym mowa w art. 5 ust. 1 dyrektywy [w sprawie prospektu emisyjnego], właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego, przy zatwierdzaniu prospektu emisyjnego podstawowego zgodnie z art. 13 tej dyrektywy, może żądać, w zależności od przypadku, aby informacje przekazane przez emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym zostały uzupełnione w przypadku każdego z wymogów informacyjnych.
            2. Emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym może nie zamieścić informacji, które nie są znane w momencie zatwierdzania prospektu emisyjnego podstawowego i które mogą zostać ustalone jedynie w momencie danej emisji.
            [...]
            4. Ostateczne warunki dołączone do prospektu emisyjnego podstawowego zawierają wyłącznie informacje wskazane w poszczególnych schematach dokumentu ofertowego, na podstawie których sporządzony został prospekt emisyjny podstawowy.
            5. Oprócz wymogów informacyjnych przewidzianych w schematach i modułach, o których mowa w art. 4–20, w prospekcie emisyjnym podstawowym pr zedstawia się następujące informacje:
            1) wskazanie informacji, które zostaną zawarte w ostatecznych warunkach;
            2) sposób publikacji ostatecznych warunków; jeżeli emitent, w momencie zatwierdzania prospektu emisyjnego, nie jest w stanie określić sposobu publikacji ostatecznych warunków – wskazanie sposobu podania do publicznej wiadomości informacji o sposobie publikacji ostatecznych warunków;
            [...]
            7. W przypadku zajścia zdarzenia przewidzianego w art. 16 ust. 1 dyrektywy [w sprawie prospektu emisyjnego] pomiędzy dniem zatwierdzenia prospektu emisyjnego podstawowego a dniem ostatecznego zamknięcia oferty każdej z emisji papierów wartościowych dokonywanej na podstawie prospektu emisyjnego podstawowego lub, w zależności od przypadku, dnia rozpoczęcia obrotu tymi papierami wartościowymi na rynku regulowanym, emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym publikuje suplement przed ostatecznym zamknięciem oferty lub dopuszczeniem tych papierów wartościowych do obrotu.
            17. Zgodnie z art. 26 ust. 5 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego „ostateczne warunki dołączone do prospektu emisyjnego podstawowego są przedstawiane w formie oddzielnego dokumentu zawierającego wyłącznie ostateczne warunki lub włączone do prospektu emisyjnego podstawowego”.
            18. Artykuł 29 ust. 1 owego rozporządzenia stanowi:
            „Publikacja prospektu emisyjnego lub prospektu emisyjnego podstawowego w formie elektronicznej, zgodnie z art. 14 ust. 2 lit. c), d) i e) dyrektywy [w sprawie prospektu emisyjnego] lub jako dodatkowy sposób udostępnienia, podlega następującym wymogom:
            1) prospekt emisyjny lub prospekt emisyjny podstawowy jest łatwo dostępny po wejściu na stronę internetową;
            [...]
            4) inwestor ma możliwość ściągnięcia i wydrukowania prospektu emisyjnego lub prospektu emisyjnego podstawowego.
            [...]”.
            Prawo austriackie
            19. Zgodnie z § 5 ust. 1 Kapitalmarktgesetz (ustawy o papierach wartościowych) z dnia 6 grudnia 1991 r. (BGBl. 625/1991):
            „Jeśli oferta podlegająca obowiązkowi sporządzenia prospektu emisyjnego zostaje złożona bez wcześniejszej publikacji prospektu emisyjnego lub informacji, o których mowa w § 6, inwestorzy będący konsumentami w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 2 Konsumentenschutzgesetz [ustawy o ochronie konsumentów] mogą odstąpić od swojej oferty lub od umowy”.
            Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
            20. W dniu 30 października 2006 r. M. Timmel, zamieszkały w Wiedniu (Austria), zasubskrybował w Aviso Zeta, z siedzibą również w Wiedniu, 40 000 jednostek papierów wartościowych zwanych „Dragon FX Garant”, o jednostkowej wartości nominalnej poniżej 50 000 EUR, których emitentem była Lehman Brothers Treasury Co. BV z siedzibą w Amsterdamie (Niderlandy).
            21. Następnie M. Timmel złożył oświadczenie o odstąpieniu od owej subskrypcji zgodnie z § 5 ustawy o papierach wartościowych z dnia 6 grudnia 1991 r., podnosząc, że oferta została złożona bez przepisanej publikacji związanych z tym informacji. Nie został opublikowany ani „International Securities Identification Number” (ISIN), ani waluta, w której dokonano emisji, ani żadna informacja dotycząca przeszłych i przewidywanych wyników produktu, ani metoda obliczania dochodów.
            22. Zdaniem M. Timmela prospekt emisyjny podstawowy oraz trzy suplementy zostały opublikowane odpowiednio w dniach 9 i 29 sierpnia 2006 r. oraz 6 i 26 września 2006 r. W związku z tym projekt ostatecznych warunków został opublikowany w dniu 19 września 2006 r., zaś ostateczną wersję tego dokumentu wyemitowano w dniu 4 grudnia 2006 r.
            23. Jednakże brak było zgodnej z prawem publikacji na giełdzie papierów wartościowych, w siedzibie emitenta lub w siedzibie pośrednika finansowego. Różne dokumenty składające się na prospekt emisyjny były bowiem dostępne jedynie w Wiedniu. Dokumenty związane z ofertą sprzedaży papierow wartościowych były ponadto przez pewien czas dostępne na stronie internetowej luksemburskiej giełdy papierów wartościowych, jednakże zapoznanie się z nimi wymagało dokonania procesu rejestracji oraz uiszczenia opłaty, w szczególności celem odczytania obowiązkowego suplementu do prospektu emisyjnego dotyczącego ostatecznych warunków owej oferty.
            24. W tym kontekście M. Timmel wszczął postępowanie przed Handelsgericht Wien (sąd do spraw gospodarczych w Wiedniu). Sąd ów wskazał, że rozstrzygnięcie sporu zależy w szczególności od tego, czy Aviso Zeta była zobowiązana na podstawie art. 22 ust. 2 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego do publikacji zasadniczo obowiązkowo wymaganych informacji, które nie były jeszcze znane w momencie zatwierdzenia prospektu emisyjnego podstawowego, ale które były znane w momencie publikacji suplementu.
            25. Sąd odsyłający podkreślił również rozbieżność pomiędzy różnymi wersjami językowymi art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego w zakresie dotyczacym kwestii, czy obowiązek publicznego udostępnienia prospektu emisyjnego powinien zostać wykonany kumulatywnie, czy też alternatywnie w siedzibie statutowej emitenta i w biurach pośrednikow finansowych.
            26. W tych okolicznościach Handelsgericht Wien postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
            „1) Czy art. 22 ust. 2 rozporządzenia [w sprawie prospektu emisyjnego] należy interpretować w ten sposób, że informacje zasadniczo wymagane, które nie były jeszcze znane w momencie zatwierdzenia prospektu emisyjnego podstawowego, niemniej są już znane w momencie publikacji suplementu do prospektu emisyjnego, należy włączyć do tego suplementu?
            2) Czy ustanawiający odstępstwo przepis art. 22 ust. 2 rozporządzenia [w sprawie prospektu emisyjnego], zgodnie z którym można nie zamieścić informacji, o których mowa w art. 22 ust. 1 [akapit drugi], znajduje zastosowanie również wtedy, jeśli te (obowiązkowo wymagane) informacje były znane przed datą emisji, ale po publikacji prospektu emisyjnego podstawowego, w którym nie były one zawarte?
            3) Czy można mówić o prawidłowej publikacji, jeśli został opublikowany tylko prospekt emisyjny podstawowy, bez wymaganych informacji, o których mowa w art. 22 ust. 1 [akapit drugi] rozporządzenia [w sprawie prospektu emisyjnego], w szczególności (w przypadku papierów wartościowych o nominale jednostkowym poniżej 50 000 EUR) zgodnie z załącznikiem V, i nie miała miejsca późniejsza publikacja ostatecznych warunków?
            4) Czy wymóg ustanowiony w art. 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia [w sprawie prospektu emisyjnego], aby prospekt emisyjny lub prospekt emisyjny podstawowy był łatwo dostępny po wejściu na stronę internetową, gdzie są publikowane, jest spełniony:
            a) jeśli do wejścia na stronę, ściągnięcia oraz wydrukowania konieczna jest rejestracja na stronie internetowej, na którą można potem wejść, przy czym dla zarejestrowania niezbędne jest wyrażenie zgody na wyłączenie odpowiedzialności i podanie adresu poczty elektronicznej, lub
            b) jeśli należy z tego tytułu uiścić opłatę lub
            c) jeśli darmowy dostęp elementów prospektu emisyjnego jest ograniczony do dwóch dokumentów miesięcznie, jednakże do otrzymania wszystkich obowiązkowych informacji, o których mowa art. 22 ust. 1 [akapit drugi] rozporządzenia [w sprawie prospektu emisyjnego] konieczne są co najmniej trzy dokumenty?
            5) Czy przepis art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy [w sprawie prospektu emisyjnego] należy interpretować w ten sposób, że prospekt emisyjny podstawowy musi zostać udostępniony w siedzibie emitenta i pośrednika finansowego?”.
            W przedmiocie pytań prejudycjalnych
            W przedmiocie pytań pierwszego i drugiego
            27. Poprzez pytania pierwsze i drugie, które należy zbadać łącznie, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 22 ust. 2 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego należy interpretować w ten sposób, że w suplemencie do prospektu emisyjnego powinny zostać zawarte informacje wymagane zgodnie z art. 22 ust. 1, jeśli nie były one jeszcze znane w momencie publikacji prospektu emisyjnego podstawowego, niemniej były już znane w momencie publikacji suplementu do owego prospektu, czy też w konkretnym wypadku informacje te mogą zostać opuszczone.
            28. Tytułem wstępnym należy przypomnieć, że art. 22 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego dotyczy informacji, które powinny zostać zawarte w prospekcie emisyjnym podstawowym, a także w warunkach ostatecznych.
            29. W tym względzie z art. 26 ust. 5 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego wynika, że przepis ów zmierza do przyznania pewnej elastyczności emitentom, umożliwiając im publikację warunków ostatecznych w prospekcie emisyjnym podstawowym albo w innym dokumencie.
            30. Istnieje bowiem rozróżnienie pomiędzy szczegółami niezbędnymi do zawarcia konkretnej transakcji (takimi jak ostateczna cena przedmiotowych papierów wartościowych) a informacjami ogólnymi umożliwiającymi przedsiębiorcom dokonanie oceny ewentualnego ryzyka w oparciu o wiedzę o sytuacji przed podjęciem decyzji o subskrypcji.
            31. Jednakże art. 22 ust. 5 pkt 1) rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego zobowiązuje emitenta do wskazania w prospekcie emisyjnym podstawowym informacji, które zostaną zawarte w ostatecznych warunkach. Stwierdzono zatem, że o ile informacje zawarte w warunkach ostatecznych mogły nie zostać wskazane w prospekcie emisyjnym podstawowym, o tyle powinno jednak zostać w nim wskazane ich istnienie.
            32. Ponadto art. 22 ust. 7 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego przewiduje, że wówczas gdy nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność odnoszące się do informacji zawartych w prospekcie emisyjnym podstawowym, które mogą wpłynąć na ocenę papierów wartościowych w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego, pojawią się w szczególności w okresie między zatwierdzeniem prospektu emisyjnego podstawowego i ostatecznym zamknięciem oferty emitent lub oferujący powinien opublikować suplement do prospektu emisyjnego przed owym ostatecznym zamknięciem oferty.
            33. W świetle powyższych stwierdzeń należy dokonać interpretacji art. 22 ust. 2 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego, który w szczególności umożliwia emitentowi lub oferującemu zaniechanie podania do wiadomości pewnych informacji wymaganych na podstawie art. 22 ust. 1, gdy nie są one znane w momencie zatwierdzania prospektu emisyjnego podstawowego i mogą zostać ustalone jedynie w momencie danej emisji.
            34. W tym względzie z przepisów tych wynika a contrario, że jak podniósł rzecznik generalny w pkt 38 swej opinii, wówczas gdy w momencie zatwierdzania prospektu emisyjnego podstawowego emitent lub oferujący zna lub jest w stanie określić wymagane informacje, o których mowa w art. 22 ust. 1 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego, informacje te muszą zostać opublikowane w owym prospekcie.
            35. Jeżeli wymagane informacje, które nie są znane w momencie publikacji prospektu emisyjnego podstawowego i które nie mogą zostać określone w chwili emisji nie stanowią jako takie ani nowego znaczącego czynnika, ani istotnego błędu, ani niedokładności w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego, powinny one w danym przypadku zostać opublikowane w warunkach ostatecznych.
            36. Z motywów 21 i 25 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego wynika, że prospekt emisyjny podstawowy uzupełniony ostatecznymi warunkami powinien zawierać poziom informacji równorzędny z poziomem prospektu emisyjnego opublikowanego jednokrotnie. Oznacza to w szczególności, że informacje wymagane zgodnie z art. 22 ust. 1 owego rozporządzenia, które nie są znane w momencie publikacji prospektu emisyjnego podstawowego i które mogą zostać ustalone dopiero w chwili emisji, powinny być podane do wiadomości w warunkach ostatecznych.
            37. Jeżeli natomiast informacje te z jednej strony stanowią nowy znaczący czynnik, korygują istotny błąd lub niedokładność, a z drugiej strony mogą wpłynąć na ocenę papierów wartościowych, wymagane jest opublikowanie suplementu zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego i art. 22 ust. 7 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego.
            38. W tym względzie do sądu krajowego należy ustalenie, czy w postępowaniu głównym omawiane informacje miały wpływ na ocenę papierów wartościowych w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego.
            39. Jak wskazał rzecznik generalny w pkt 43 opinii, odpowiedź na to pytanie wymaga oceny materiału dowodowego pod kątem charakteru informacji i ich wpływu na decyzję inwestora o subskrypcji papierów wartościowych.
            40. W związku z powyższym na pytania pierwsze i drugie należy udzielić odpowiedzi, że art. 22 ust. 2 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego należy interpretować w ten sposób, że informacje wymagane zgodnie z art. 22 ust. 1, które wprawdzie nie były jeszcze znane w momencie publikacji prospektu emisyjnego podstawowego, niemniej były już znane w momencie publikacji suplementu do owego prospektu, powinny zostać opublikowane w owym suplemencie, jeżeli stanowią one nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność, które mogą wpłynąć na ocenę papierów wartościowych w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.
            W przedmiocie pytania trzeciego
            41. Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy wymogom art. 22 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego odpowiada publikacja prospektu emisyjnego podstawowego niezawierającego informacji wymaganych na podstawie art. 22 ust. 1 akapit drugi, w szczególności wskazanych w załączniku V do owego rozporządzenia, gdy nie zostały opublikowane ostateczne warunki.
            42. Z odpowiedzi udzielonej na dwa pierwsze pytania wynika, że aby prospekt emisyjny odpowiadał wymogom art. 22 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego, konieczne jest, po pierwsze, by zgodnie z ust. 1 owego artykułu prospekt emisyjny podstawowy zawierał wymagane informacje znane przez emitenta w momencie jego publikacji.
            43. Należy ponadto podkreślić, że zgodnie z art. 13 ust. 1 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego i art. 22 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego prospekt emisyjny podstawowy powinien zostać opublikowany po jego zatwierdzeniu przez właściwe organy.
            44. Po drugie, wymagane informacje, o których emitent dowiedział się po publikacji prospektu emisyjnego podstawowego, lecz przed ostatecznym zamknięciem oferty, powinny zostać wskazane w suplemencie, jeżeli stanowią nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego.
            45. Zgodna z prawem publikacja tego rodzaju suplementu wymaga również jego wcześniejszego zatwierdzenia przez właściwe organy na podstawie art. 16 ust. 1 owej dyrektywy.
            46. W sytuacji gdy owe informacje nie stanowią ani nowego znaczącego czynnika, ani istotnego błądu lub niedokładności w rozumieniu art. 16 ust. 1 wskazanej dyrektywy, powinny one zostać opublikowane w warunkach ostatecznych, jeżeli spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 22 ust. 4 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego i jeżeli informacje te nie zmieniają ani nie zastępują żadnej informacji prospektu emisyjnego podstawowego.
            47. Ponadto zgodnie z art. 22 ust. 5 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego prospekt emisyjny podstawowy powinien wskazywać informacje, które zostaną zawarte w ostatecznych warunkach.
            48. W tym względzie należy wskazać, że – jak wskazano w motywie 21 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego – publikacja warunków ostatecznych nie wymaga wcześniejszego zatwierdzenia przez właściwe organy. Z art. 5 ust. 4 akapit trzeci dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego wynika bowiem, że jeżeli ostateczne warunki oferty nie są zawarte ani w prospekcie emisyjnym podstawowym, ani w suplemencie, są one przedstawiane inwestorom i przekazywane do właściwego organu niezwłocznie i jeżeli to możliwe – zanim oferta zostanie otwarta.
            49. W związku z powyższym na pytanie trzeie należy udzielić odpowiedzi, że wymogom art. 22 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego nie odpowiada publikacja prospektu emisyjnego podstawowego niezawierającego informacji wymaganych na podstawie art. 22 ust. 1, w szczególności wskazanych w załączniku V do owego rozporządzenia, jeżeli owa publikacja nie zostanie uzupełniona przez publikację ostatecznych warunków. Aby informacje, które powinny zostać zawarte w prospekcie emisyjnym podstawowym zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego mogły zostać włączone do ostatecznych warunków, jest konieczne, aby prospekt emisyjny podstawowy wskazywał informacje, które zostaną zawarte w owych warunkach ostatecznych, i aby owe informacje były zgodne z wymogami przewidzianymi w art. 22 ust. 4 wskazanego rozporządzenia.
            W przedmiocie pytania czwartego
            50. Poprzez pytanie czwarte sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego powinien być interpretowany w ten sposób, że wymóg, aby prospekt emisyjny był łatwo dostępny na stronie internetowej, gdzie został udostępniony, jest spełniony, gdy istnieje obowiązek rejestracji na owej stronie internetowej przy zastosowaniu klauzuli wyłączającej odpowiedzialność i obowiązek podania adresu poczty elektronicznej lub gdy ów dostęp elektroniczny jest płatny, lub też gdy darmowe zapoznanie się z elementami prospektu emisyjnego jest ograniczone do dwóch dokumentów na miesiąc.
            51. Co się tyczy, po pierwsze, obowiązku rejestracji przy zastosowaniu klauzuli wyłączającej odpowiedzialność i obowiązku podan ia adresu poczty elektronicznej, należy stwierdzić, że tego rodzaju warunki ograniczają dostęp do prospektu emisyjnego publikowanego w formie elektronicznej i nie są jako takie zgodne z wymogiem łatwego dostępu ustanowionym w art. 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego.
            52. Tego rodzaju warunki mogą w szczególności zniechęcić pewną liczbę potencjalnych inwestorów. Ponadto akceptacja klauzuli wyłączającej odpowiedzialność stanowi warunek, który stwarza sytuację nierówności pomiędzy emitentem lub ewentualnym pośrednikiem a potencjalnym inwestorem, i tym samym stoi w sprzeczności z celem dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego wskazanym w jej motywie 10, polegającym na zagwarantowaniu ochrony inwestorów.
            53. Co się tyczy, po drugie, odpłatnego charakteru udostępnienia prospektu emisyjnego w formie elektronicznej, należy dokonać interpretacji art. 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego w świetle art. 14 ust. 5 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego, który przewiduje w sposób wyraźny, że jakkolwiek różne elementy składające się na prospekt emisyjny są publikowane oddzielnie, to powinien on zostać udostępniony nieodpłatnie.
            54. W konsekwencji należy uznać, że elektroniczna publikacja prospektu emisyjnego poprzez stronę internetową o płatnym dostępie lub przewidującą darmowy dostęp jedynie do kilku dokumentów prospektu emisyjnego nie spełnia warunku łatwego dostępu przewidzianego w art. 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego.
            55. Należy wreszcie wskazać, że nie ma w tym względzie znaczenia art. 14 ust. 7 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego, który stanowi, że w przypadku publikacji w formie elektronicznej inwestorowi powinien zostać dostarczony na jego żądanie bezpłatny egzemplarz papierowy.
            56. Z żadnego przepisu dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego lub rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego ani z ogólnej systematyki owych regulacji nie wynika, by warunek dostępności dokumentów składających się na prospekt emisyjny mógł zostać oceniony odmiennie w zależności od sposobu udostępnienia wybranego przez emitenta.
            57. Przeciwnie, prawodawca Unii zadbał o to, by sprecyzować w art. 29 ust. 1 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego, że ustanowione w nim warunki publikacji w formie elektronicznej powinny zostać spełnione, że publikacja powinna zostać zapewniona zgodnie z art. 14 ust. 2 lit. c)–e) dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego i że owa publikacja w formie elektronicznej stanowi jedynie dodatkowy sposób udostępnienia.
            58. W związku z tym z motywu 31 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego wynika, że prawodawca zamierzał zachęcić do dokonywania publikacji prospektów emisyjnych drogą elektroniczną, ponieważ sposób ten ułatwia rozpowszechnienie owych dokumentów. Tymczasem przyjęcie niższego poziomu ochrony inwestorów w przypadku publikacji drogą elektroniczną byłoby z tym celem niezgodne.
            59. W związku z powyższym na pytanie czwarte należy odpowiedzieć, że art. 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie prospektu emisyjnego powinien być interpretowany w ten sposób, że wymóg, aby prospekt emisyjny był łatwo dostępny na stronie internetowej, gdzie został udostępniony, nie jest spełniony, gdy istnieje obowiązek rejestracji na owej stronie internetowej przy zastosowaniu klauzuli wyłączającej odpowiedzialność i obowiązek podania adresu poczty elektronicznej lub gdy ów dostęp elektroniczny jest płatny, lub też gdy darmowe zapoznanie się z elementami prospektu emisyjnego jest ograniczone do dwóch dokumentów na miesiąc.
            W przedmiocie pytania piątego
            60. Poprzez pytanie piąte sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego należy interpretować w ten sposób, że prospekt emisyjny podstawowy musi zostać udostępniony zarówno w siedzibie emitenta, jak i w siedzibie pośrednika finansowego.
            61. Sąd odsyłający wskazuje bowiem, że zgodnie z niemiecką wersją językową owego przepisu prospekt emisyjny podstawowy powinien zostać udostępniony w siedzibie emitenta lub pośrednika finansowego, podczas gdy zgodnie z wersjami językowymi hiszpańską, angielską, i francuską owego przepisu ów prospekt emisyjny powinien zostać udostępniony w obydwu siedzibach.
            62. W tym względzie należy przypomnieć, że gdy z uwagi na odmienności istniejące między różnymi wersjami językowymi przepisu nie można dokonać jego jasnej i jednolitej wykładni, należy go interpretować na podstawie jego celu oraz ogólnej systematyki (zob. w szczególności wyroki: Bouchereau, 30/77, EU:C:1977:172, pkt 14; Borgmann, C‑1/02, EU:C:2004:202, pkt 25).
            63. Należy również wskazać, że konieczność jednolitego stosowania i jednolitej wykładni aktu Unii wyklucza jego rozpatrywanie w jednej, w oderwaniu od innych, wersji językowej, ale wymaga ustalenia wykładni w zależności od rzeczywistej woli autora tego aktu i przyświecającego mu celu, zwłaszcza w świetle wszystkich wersji językowych (zob. wyrok Interportal i Marketing, C‑569/08, EU:C:2010:311, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo).
            64. W zakresie dotyczącym przepisu rozpatrywanego w postępowaniu głównym z motywów 4 i 10 dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego wynika, że dyrektywa ta zmierza w szczególności do zapewnienia ochrony inwestora oraz możliwie najszerszego dostępu przedsiębiorstw do kapitału inwestycyjnego w całej Unii poprzez pojedyncze zezwolenie skierowane do emitentów papierów wartościowych.
            65. Jak wskazał rzecznik generalny w pkt 81 opinii, osiągnięcie tych celów mogłoby zostać zagrożone, gdyby siedziba emitenta znajdowała się w innym państwie członkowskim niż siedziba pośrednika finansowego, ponieważ prospekt emisyjny udostępniony jedynie w formie papierowej byłby wówczas dostępny jedynie w jednej z tych dwóch siedzib.
            66. Ponadto z systematyki dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego wynika, że prospekt emisyjny powinien zostać udostępniony zarówno w siedzibie emitenta, jak i w siedzibie pośrednika finansowego.
            67. O ile bowiem art. 14 ust. 7 owej dyrektywy wymaga, aby w sytuacji gdy prospekt emisyjny jest udostępniany w formie elektronicznej, emitent lub pośrednik finansowy dostarczył inwestorowi, na jego żądanie, egzemplarz papierowy, o tyle jest konieczne, aby podmioty te dysponowały egzemplarzem owego prospektu emisyjnego celem wywiązania się z tego obowiązku. Z tego stwierdzenia wynika, że wskazany prospekt emisyjny powinien być dostępny zarówno w siedzibie emitenta, jak i w siedzibie pośrednika finansowego, jak to podkreśliła Komisja.
            68. W związku z powyższym na pytanie piąte należy udzielić odpowiedzi, że art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego należy interpretować w ten sposób, że prospekt emisyjny podstawowy musi zostać udostępniony zarówno w siedzibie emitenta, jak i w siedzibie pośrednika finansowego.
            W przedmiocie kosztów
            69. Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

            Sentencja
            Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
            1) Artykuł 22 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonującego dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskeigo i Rady w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam należy interpretować w ten sposób, że informacje wymagane zgodnie z art. 22 ust. 1, które wprawdzie nie były jeszcze znane w momencie publikacji prospektu emisyjnego podstawowego, niemniej były już znane w momencie publikacji suplementu do owego prospektu, powinny zostać opublikowane w owym suplemencie, jeżeli stanowią one nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność, które mogą wpłynąć na ocenę papierów wartościowych w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych, co podlega ustaleniu przez sąd odsyłający.
            2) Wymogom art. 22 rozporządzenia nr 809/2004 nie odpowiada publikacja prospektu emisyjnego podstawowego niezawierającego informacji wymaganych na podstawie art. 22 ust. 1, w szczególności wskazanych w załączniku V do owego rozporządzenia, jeżeli owa publikacja nie zostanie uzupełniona przez publikację ostatecznych warunków. Aby informacje, które powinny zostać zawarte w prospekcie emisyjnym podstawowym zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2004, mogły zostać włączone do ostatecznych warunków, jest konieczne, aby prospekt emisyjny podstawowy wskazywał informacje, które zostaną zawarte w owych warunkach ostatecznych i aby owe informacje były zgodne z wymogami przewidzianymi w art. 22 ust. 4 wskazanego rozporządzenia.
            3) Artykuł 29 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia nr 809/2004 powinien być interpretowany w ten sposób, że wymóg, aby prospekt emisyjny był łatwo dostępny na stronie internetowej, gdzie został udostępniony, nie jest spełniony, gdy istnieje obowiązek rejestracji na owej stronie internetowej przy zastosowaniu klauzuli wyłączającej odpowiedzialność i obowiązek podania adresu poczty elektronicznej lub gdy ów dostęp elektroniczny jest płatny lub, ponadto, gdy darmowe zapoznanie się z elementami prospektu emisyjnego jest ograniczone do dwóch dokumentów na miesiąc.
            4) Artykuł 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2003/71 należy interpretować w ten sposób, że prospekt emisyjny podstawowy musi zostać udostępniony zarówno w siedzibie emitenta, jak również w siedzibie pośrednika finansowego.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (ósma izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. # LIBRO Handelsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LiBRO - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy LIBERO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Częściowa odmowa rejestracji - Wniosek o unieważnienie złożony przez interwenienta - Artykuł 134 § 3 regulaminu Sądu - Podpis składany na piśmie przedstawiającym podstawy odwołania wnoszonego do izby odwoławczej - Dopuszczalność odwołania wnoszonego do izby odwoławczej. # Sprawa T-418/07.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. – LIBRO przeciwko OHIM – Causley (LiBRO)
      (sprawa T‑418/07)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LiBRO – Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy LIBERO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] – Częściowa odmowa rejestracji – Wniosek o unieważnienie złożony przez interwenienta – Artykuł 134 § 3 regulaminu Sądu – Podpis składany na piśmie przedstawiającym podstawy odwołania wnoszonego do izby odwoławczej – Dopuszczalność odwołania wnoszonego do izby odwoławczej
      1.                     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie
            Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 49–50, 59, 70–73)
      2.                     Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie przed instancjami Urzędu – Przekazywanie powiadomień Urzędowi – Przekazywanie faksem
            – Nieczytelny podpis (rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 80 ust. 3) (por. pkt 30)
      Przedmiot

               Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2007 r. (sprawa R 1454/2005‑4) dotyczącą postępowania w sprawie
                  sprzeciwu między Dagmar Causley a LIBRO Handelsgesellschaft mbH.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               LIBRO Handelsgesellschaft mbH

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowno-graficzny znak towarowy LiBRO dla towarów i usług z klas 2, 9, 14, 16, 18, 20, 25, 28, 35, 38, 41 i 42 – zgłoszenie
                  nr 2616753

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Dagmar Causley

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Graficzny znak towarowy LIBERO dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 – wspólnotowy znak towarowy nr 401141

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Częściowe odrzucenie zgłoszenia

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Wniosek Dagmar Causley zostaje oddalony.

                  3)

                  	LIBRO Handelsgesellschaft mbH zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Dagmar Causley.

                  4)

                  	Dagmar Causley pokrywa własne koszty.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 7 października 1999 r. # Irish Sugar plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Grzywna. # Sprawa T-228/97.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 17 czerwca 2003 r. # Jean-Paul Seiller przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu. # Dopuszczalność - Akt potwierdzający. # Sprawa T-385/00.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 czerwca 2006 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Artykuł 88 ust. 2 akapit drugi WE - Pomoc niezgodna ze wspólnym rynkiem - Obowiązek odzyskania pomocy - Niewykonanie. # Sprawa C-207/05.

text:
      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 czerwca 2006 r. − Komisja przeciwko Włochom
      (Sprawa C‑207/05)
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Pomoc państwa – Artykuł 88 ust. 2 akapit drugi WE – Pomoc niezgodna ze wspólnym rynkiem – Obowiązek odzyskania pomocy – Niewykonanie
      1.                     Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy
            państwa (art. 88 ust. 2 akapit drugi WE i art. 226 WE) (por. pkt 31, 33, 35)
      2.                     Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy
            państwa – Środki obrony (art. 88 ust. 2 akapit drugi WE, art. 226 WE, 227 WE, 230 WE i 232 WE) (por. pkt 40–43)
      3.                     Pomoc przyznawana przez państwa – Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy (art. 88 ust. 2 akapit pierwszy WE) (por. pkt 44)
      4.                     Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy
            państwa – Środki obrony (art. 10 WE i art. 88 ust. 2 WE) (por. pkt 45, 47, 48, 50)
      Przedmiot

         Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 3 i 4 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r.
                  dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Włochy w formie ulg podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przedsiębiorstwom
                  użyteczności publicznej, w których większościowym akcjonariuszem jest państwo [sprawa C‑27/99 (ex NN 69/98)] (Dz.U. L 77,
                  str. 21) – Brak podjęcia w wyznaczonym terminie działań koniecznych do odzyskania pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym
                  rynkiem.

            Sentencja
      1)         Nie podejmując w wyznaczonym terminie działań niezbędnych do odzyskania od jej beneficjentów pomocy uznanej za niezgodną z prawem
         i ze wspólnym rynkiem w decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Włochy
         w formie ulg podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przedsiębiorstwom użyteczności publicznej, w których większościowym
         akcjonariuszem jest państwo, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 i 4 tej decyzji.

      2)         Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału z dnia 15 lutego 1978 r. # SA Ancienne Maison Marcel Bauche i SARL François Delquignies przeciwko Administration française des Douanes. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunal d'instance de Valenciennes - Francja. # Sprawa 96/77.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 maja 2014 r.#Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Ulrike Wiering i Markusowi Wieringowi.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg).#Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 – Świadczenia rodzinne – Dodatki rodzinne – Zasiłek wychowawczy – Świadczenie Elterngeld – Świadczenie Kindergeld – Obliczanie dodatku dyferencyjnego.#Sprawa C-347/12.

text:
               Strony
               Motywy wyroku
               Sentencja

            Strony
            W sprawie C‑347/12
            mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 20 lipca 2012 r., w postępowaniu:
            Caisse nationale des prestations familiales
            przeciwko
            Ulrike Wiering ,
            Markusowi Wieringowi ,
            TRYBUNAŁ (piąta izba),
            w składzie: T. von Danwitz, prezes izby, E. Juhász, A. Rosas (sprawozdawca), D. Šváby i C. Vajda, sędziowie,
            rzecznik generalny: M. Wathelet,
            sekretarz: V. Tourrès, administrator,
            uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 6 czerwca 2013 r.,
            rozważywszy uwagi przedstawione:
            – w imieniu Caisse nationale des prestations familiales przez adwokatów A. Rodescha i R. Jazbinsek,
            – w imieniu U. oraz M. Wieringów przez adwokatów G. Pierreta oraz S. Coïa,
            – w imieniu Komisji Europejskiej przez D. Martina oraz V. Kreuschitza, działających w charakterze pełnomocników,
            po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 18 lipca 2013 r.,
            wydaje następujący
            Wyrok

            Motywy wyroku
            1. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1 lit. u) ppkt (i), art. 4 ust. 1 lit. h) i art. 76 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 3, s. 3), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. (Dz.U. L 209, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”), oraz art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 (Dz.U. L 74, s. 1), zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem nr 118/97 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 574/72”).
            2. Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu toczącego się pomiędzy Caisse nationale des prestations familiales (krajową kasą świadczeń rodzinnych, zwaną dalej „CNPF”) a U. i M. Wieringami, zamieszkującymi w Niemczech, którzy świadczą pracę, odpowiednio, w Niemczech i w Luksemburgu, w przedmiocie odmowy wypłacenia im przez CNPF dodatku dyferencyjnego do zasiłków rodzinnych na dzieci.
            Ramy prawne
            Prawo Unii
            3. Motywy pierwszy, piąty, ósmy i dziesiąty rozporządzenia nr 1408/71 mają następujące brzmienie:
            „przepisy w celu koordynacji ustawodawstw krajowych dotyczących zabezpieczenia społecznego wpisują się w ramy swobodnego przepływu pracowników będących obywatelami państw członkowskich i powinny przyczynić się do polepszenia ich poziomu życia i warunków zatrudnienia;
            […]
            niezbędne jest, w ramach tej koordynacji, zagwarantowanie we Wspólnocie równości traktowania przez różne ustawodawstwa krajowe pracowników zamieszkujących w państwach członkowskich oraz osobom pozostającym na ich utrzymaniu, jak również osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci;
            […]
            pracownicy najemni i osoby prowadzące działalność na własny rachunek przemieszczające się we Wspólnocie powinni być objęci systemem zabezpieczenia społecznego tylko jednego państwa członkowskiego w celu uniknięcia zbiegu właściwych ustawodawstw i wynikających z tego komplikacji;
            […]
            w celu jak najlepszego zagwarantowania równego traktowania pracowników zatrudnionych na terytorium jednego państwa członkowskiego należy przyjąć jako zasadę ogólną, że stosuje się ustawodawstwo tego państwa członkowskiego, na którego terytorium dana osoba jest zatrudniona lub prowadzi działalność na własny rachunek”.
            4. Artykuł 1 tego rozporządzenia zawiera definicje terminów używanych w regulowanym przez nie obszarze.
            5. Artykuł 1 lit. u) tego rozporządzenia stanowi:
            „(i) określenie »świadczenia rodzinne« oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, wyrównujące koszty utrzymania rodziny zgodnie z ustawodawstwem określonym w art. 4 ust. 1 lit. h), z wyłączeniem specjalnych zasiłków porodowych lub zasiłków z tytułu przysposobienia określonych w załączniku II;
            (ii) określenie »zasiłki rodzinne« oznacza okresowe świadczenia pieniężne przyznawane wyłącznie w zależności od liczby oraz, w danym przypadku, od wieku członków rodziny”.
            6. Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. h) wspomnianego rozporządzenia stosuje się ono do wszystkich ustawodawstw odnoszących się do działów zabezpieczenia społecznego, które dotyczą świadczeń rodzinnych.
            7. Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 przewiduje:
            „Na podstawie niniejszego rozporządzenia nie można przyznać ani zachować prawa do kilku świadczeń tego samego rodzaju za ten sam okres ubezpieczenia obowiązkowego […]”.
            8. Artykuł 13 tego rozporządzenia, zatytułowany „Zasady ogólne”, przewiduje:
            „1. Z zastrzeżeniem art. 14c i 14f osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Ustawodawstwo określa się zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.
            2. Z zastrzeżeniem przepisów art. 14–17:
            a) pracownik zatrudniony na terytorium państwa członkowskiego podlega ustawodawstwu tego państwa, nawet jeżeli zamieszkuje na terytorium innego państwa członkowskiego lub jeżeli przedsiębiorstwo lub pracodawca, który go zatrudnia, ma swoją zarejestrowaną siedzibę, miejsce prowadzenia działalności lub znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego;
            […]”.
            9. Artykuł 73 omawianego rozporządzenia stanowi:
            „Pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek podlegający ustawodawstwu państwa członkowskiego są uprawnieni, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują [na] terytorium innego państwa członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali oni [na] terytorium tego państwa, z zastrzeżeniem przepisów załącznika VI”.
            10. Artykuł 76 tego rozporządzenia stanowi:
            „1. W przypadku gdy w tym samym okresie, dla tego samego członka rodziny i z tytułu wykonywania działalności zawodowej świadczenia rodzinne są przewidziane w ustawodawstwie państwa członkowskiego, na którego terytorium zamieszkują członkowie rodziny, prawo do świadczeń rodzinnych, należnych zgodnie z ustawodawstwem innego państwa członkowskiego, w danym wypadku na podstawie art. 73 lub 74, jest zawieszane do wysokości przewidzianej w ustawodawstwie pierwszego państwa członkowskiego.
            2. Jeżeli wniosek o świadczenia nie jest złożony w państwie członkowskim, na którego terytorium zamieszkują członkowie rodziny, instytucja właściwa innego państwa członkowskiego może stosować przepisy ust. 1 tak, jakby świadczenia były przyznane w pierwszym państwie członkowskim”.
            11. Artykuły 7–10a rozporządzenia nr 574/72 określają sposoby wykonywania art. 12 rozporządzenia nr 1408/71.
            12. Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia nr 574/72 przewiduje:
            „a) Prawo do świadczeń lub zasiłków rodzinnych, należnych zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, w którym nabycie prawa do świadczeń lub zasiłków nie jest uzależnione od warunku ubezpieczenia, zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek, jest zawieszone, jeżeli w tym samym okresie i dla tego samego członka rodziny przyznane są świadczenia tylko zgodnie z krajowym ustawodawstwem innego państwa członkowskiego lub w zastosowaniu z art. 73, 74, 77 lub 78 rozporządzenia, do wysokości kwoty tych świadczeń.
            b) Jednakże jeżeli praca lub działalność zawodowa wykonywana jest na terytorium pierwszego państwa członkowskiego:
            (i) w przypadku świadczeń należnych zgodnie z krajowym ustawodawstwem innego państwa członkowskiego albo zgodnie z art. 73 lub 74 rozporządzenia osobie uprawnionej do zasiłku rodzinnego lub osobie pobierającej te świadczenia prawo do świadczeń rodzinnych, należne tylko zgodnie z krajowym ustawodawstwem innego państwa członkowskiego albo zgodnie z tymi artykułami, jest zawieszone do wysokości kwoty świadczeń rodzinnych, przewidzianych w ustawodawstwie państwa członkowskiego, na którego terytorium zamieszkuje członek rodziny. Koszt świadczeń przyznawanych przez państwo członkowskie, na którego terytorium zamieszkuje członek rodziny, ponosi to państwo członkowskie;
            […]”.
            13. Należy, po pierwsze, zauważyć, że rozporządzenie nr 1408/71 zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1), a po drugie, że rozporządzenie nr 574/72 zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 (Dz.U. L 284, s. 1). Te nowe rozporządzenia zaczęły obowiązywać w dniu 1 maja 2010 r., zgodnie z art. 91 rozporządzenia nr 883/2004 i z art. 97 rozporządzenia nr 987/2009. Jednakże w świetle okresu, w jakim wystąpiły okoliczności stanu faktycznego rozpatrywane w postępowaniu głównym, okoliczności te są regulowane rozporządzeniami nr 1408/71 i nr 574/72.
            Prawo luksemburskie
            14. W dniu 15 marca 2013 r. Trybunał zwrócił się na mocy art. 101 swego regulaminu postępowania do sądu odsyłającego o udzielenie wyjaśnień. Sąd odsyłający został mianowicie poproszony o bardziej szczegółowe przedstawienie rozpatrywanych w postępowaniu głównym luksemburskich świadczeń rodzinnych oraz warunków ich przyznawania. Pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. sąd odsyłający wskazał między innymi, że luksemburskie świadczenia rodzinne rozpatrywane w postępowaniu głównym stanowią zasiłki rodzinne (zwane dalej „luksemburskimi zasiłkami rodzinnymi”), a także zasiłek wychowawczy. Przekazał również Trybunałowi tekst przepisów prawa luksemburskiego regulujących przyznawanie tych świadczeń. Uściślił ponadto, że zasiłek z tytułu urlopu rodzicielskiego nie stanowi przedmiotu rozpatrywanego przed nim sporu, ponieważ żądanie U. i M. Wieringów w zakresie tego zasiłku zostało uznane za niedopuszczalne.
            15. Stosownie do informacji przedstawionych przez sąd odsyłający art. 269 akapit pierwszy code de la sécurité sociale (luksemburskiego kodeksu zabezpieczenia społecznego) stanowi:
            „Prawo do zasiłków rodzinnych na warunkach przewidzianych w niniejszym rozdziale przysługuje:
            a) dziecku faktycznie i w sposób ciągły zamieszkującemu w Luksemburgu oraz posiadającemu tam zameldowanie;
            b) członkom jego rodziny, zgodnie z obowiązującym międzynarodowym aktem prawnym, każdej osobie podlegającej ustawodawstwu luksemburskiemu i mieszczącej się w zakresie stosowania rozporządzeń wspólnotowych lub innej umowy dwu- lub wielostronnej zawartej przez Luksemburg w obszarze zabezpieczenia społecznego i przewidującej wypłatę zasiłków rodzinnych stosownie do ustawodawstwa państwa miejsca zatrudnienia. Członkiem rodziny danej osoby jest dziecko należące do grupy rodzinnej tej osoby, określonej w art. 270. Członkowie rodziny, o których mowa w niniejszym przepisie, zamieszkują w państwie określonym we wspomnianych rozporządzeniach lub umowach.
            […]”.
            16. Na mocy art. 271 akapit pierwszy tego kodeksu zasiłek przysługuje od miesiąca narodzin dziecka do ukończenia przez nie osiemnastego roku życia. Zgodnie z art. 271 akapit trzeci tego kodeksu prawo do zasiłków rodzinnych przysługuje do ukończenia maksymalnie dwudziestu siedmiu lat uczniom kształcącym się w ramach szkolnictwa średniego oraz uczniom kształcącym się w ramach szkolnictwa średniego technicznego, dla których nauka pozostaje główną działalnością.
            17. Artykuł 299 luksemburskiego code de la sécurité sociale przewiduje:
            „1. Zasiłek wychowawczy jest przyznawany na wniosek każdej osoby, która:
            a) posiada zameldowanie w rozumieniu art. 269 w Wielkim Księstwie Luksemburga i faktycznie w nim zamieszkuje lub podlega obowiązkowo luksemburskiemu zabezpieczeniu społecznemu z tytułu wykonywania działalności zawodowej oraz jest objęta zakresem stosowania rozporządzeń wspólnotowych;
            b) wychowuje w swoim gospodarstwie domowym jedno lub kilkoro dzieci, na rzecz których wnioskodawcy lub jego małżonkowi niepozostającemu w separacji, lub jego partnerowi wypłacane są […] świadczenia rodzinne i które spełniają w odniesieniu do niego wymogi przewidziane w art. 270 [tego samego kodeksu, dotyczącym ustalenia członków rodziny];
            c) zajmuje się głównie wychowaniem dzieci w gospodarstwie domowym i nie wykonuje działalności zawodowej ani nie otrzymuje wynagrodzenia zastępczego.
            2. W drodze odstępstwa od warunku przewidzianego w ust. 1 lit. c) do zasiłku uprawniony jest także każdy, kto wykonuje jedną lub więcej działalności zawodowych lub otrzymuje wynagrodzenie zastępcze oraz kto, niezależnie od czasu świadczonej pracy, dysponuje wraz ze swoim małżonkiem niepozostającym w separacji lub osobą, z którą zamieszkuje we wspólnocie domowej, dochodem nieprzekraczającym, po odliczeniu składek na zabezpieczenie społeczne,
            a) trzykrotności minimum socjalnego, jeśli wychowuje jedno dziecko;
            b) czterokrotności minimum socjalnego, jeśli wychowuje dwoje dzieci;
            c) pięciokrotności minimum socjalnego, jeśli wychowuje troje lub więcej dzieci.
            3. W drodze odstępstwa od warunków przewidzianych w ust. 1 lit. c) oraz w ust. 2 do połowy zasiłku wychowawczego uprawniony jest, niezależnie od dochodu, którym dysponuje, każdy, kto:
            a) wykonuje jedną lub więcej działalności zawodowych w niepełnym wymiarze czasu pracy, przy czym faktyczny całkowity tygodniowy wymiar świadczonej pracy nie przekracza połowy zwykłego obowiązującego go na mocy ustawy lub porozumienia zbiorowego w tym samym okresie wymiaru czasu pracy, albo korzysta z wynagrodzenia zastępczego odpowiadającego czasowi pracy określonemu powyżej;
            b) zajmuje się głównie wychowaniem dzieci w gospodarstwie domowym w czasie odpowiadającym co najmniej połowie normalnego wymiaru czasu pracy, jaki określono w lit. a).
            […]”.
            18. Artykuł 302 tego kodeksu stanowi:
            „Zasiłek wychowawczy przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie urlopu macierzyńskiego lub urlopu adopcyjnego albo po upływie ósmego tygodnia od narodzin dziecka.
            Jest on wypłacany w miesiącu, za który przysługuje.
            Prawo do zasiłku wygasa pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dziecko ukończy drugi rok życia.
            W drodze odstępstwa od poprzedniego akapitu:
            a) zasiłek jest wypłacany na rzecz pobierającej go osoby, jeśli zajmuje się ona w swym gospodarstwie domowym wychowaniem bliźniąt albo trojga lub większej liczby dzieci, pod warunkiem że co najmniej jedno z dzieci nie ukończyło jeszcze czwartego roku życia;
            b) granica wiekowa dla wypłaty zasiłku w wypadku urodzenia lub przysposobienia więcej niż dwojga dzieci wynosi dodatkowo dwa lata na dziecko na rzecz osoby pobierającej, która spełnia warunki określone w lit. a).
            W wypadku przysposobienia dzieci w różnym wieku granicę wieku stosuje się w odniesieniu do najmłodszego z przysposobionych dzieci.
            Prawo do zasiłku przysługuje również na rzecz każdej osoby zajmującej się w swym gospodarstwie domowym wychowaniem dziecka, które nie ukończyło czwartego roku życia i na które wypłacany jest specjalny zasiłek dodatkowy przewidziany w art. 272 akapit czwarty.
            Prawo do zasiłku wygasa, gdy przewidziane w niniejszym rozdziale przesłanki przyznania nie są już spełniane”.
            19. Artykuł 303 tego kodeksu brzmi następująco:
            „Zasiłek wychowawczy wynosi 485,01 EUR miesięcznie niezależnie od liczby dzieci w tym samym gospodarstwie domowym. W wypadku zastosowania progów określonych w art. 299 ust. 2 wysokość zasiłku zostaje obniżona w zakresie, w jakim dochód po odliczeniu składek na zabezpieczenie społeczne oraz kwoty zasiłku wychowawczego przekracza określone progi”.
            20. Artykuł 304 luksemburskiego code la sécurité sociale stanowi:
            „Zasiłek wychowawczy ulega zawieszeniu do wysokości każdego świadczenia niebędącego świadczeniem luksemburskim tego samego rodzaju przysługującego na to samo dziecko lub na te same dzieci.
            [N]ie przysługuje on w wypadku, gdy jeden z rodziców pobiera na to samo dziecko lub dzieci świadczenie z tytułu urlopu rodzicielskiego przewidziane w rozdziale VI niniejszej księgi lub świadczenie niebędące świadczeniem luksemburskim wypłacane z tytułu urlopu rodzicielskiego […]”.
            Prawo niemieckie
            21. W dniu 19 marca 2013 r. Trybunał zwrócił się do rządu niemieckiego o sprecyzowanie celów i warunków przyznawania świadczeń Kindergeld i Elterngeld. Pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r. rząd niemiecki przedstawił Trybunałowi informacje na temat tych świadczeń.
            22. Stosownie do tych informacji świadczenie Kindergeld stanowi jeden z aspektów fiskalnego wyrównania obciążeń związanych z utrzymaniem rodziny przewidzianego w § 31 Einkommensteuergesetz (niemieckiej ustawy o podatku dochodowym, zwanej dalej „EStG”).
            23. Jak stanowi ten przepis, celem świadczenia Kindergeld jest wyrównanie kosztów utrzymania rodziny i zagwarantowanie dziecku minimalnego poziomu życia.
            24. Na mocy przepisów § 62 ust. 1 EStG uprawniony, czyli z reguły rodzic, musi mieć stałe lub zwykłe miejsce zamieszkania w Niemczech albo podlegać nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, albo być traktowany jako taki w Niemczech. Zgodnie z § 63 ust. 1 EStG dziecko musi posiadać stałe lub zwykłe miejsce zamieszkania w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w Szwajcarii, Islandii, Liechtensteinie lub w Norwegii.
            25. Zgodnie z § 32 ust. 4 EStG prawo do świadczenia Kindergeld przysługuje, bez potrzeby spełniania innych warunków, na dziecko, które nie ukończyło osiemnastego roku życia bądź dwudziestego pierwszego roku życia, jeśli nie wykonuje ono pracy zarobkowej i jest zarejestrowane jako poszukujące pracy w krajowym urzędzie pracy, bądź dwudziestego piątego roku życia, jeśli się kształci lub wykonuje uznany wolontariat, bądź też wreszcie bez ograniczenia ze względu na wiek, jeśli niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa nie pozwala mu na samodzielne utrzymanie się.
            26. Zgodnie z § 66 ust. 1 zdanie pierwsze EStG wysokość świadczenia Kindergeld wynosi 184 EUR miesięcznie na każde z dwojga pierwszych dzieci, 190 EUR na trzecie dziecko i 215 EUR na kolejne dziecko, niezależnie od dochodów i majątku członków rodziny.
            27. Na mocy § 1 ust. 1 Bundeselterngeld- und Elternzeitgesetz [ustawy federalnej w sprawie świadczenia rodzicielskiego (Elterngeld) i urlopu rodzicielskiego, zwanej dalej „BEEG”] świadczenie Elterngeld przysługuje każdej osobie, która ma stałe lub zwykłe miejsce zamieszkania w Niemczech, zamieszkuje w jednym gospodarstwie domowym ze swoim dzieckiem, zajmuje się nim i wychowuje je oraz nie wykonuje działalności zawodowej lub nie wykonuje działalności zawodowej w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z § 4 ust. 1 BEEG świadczenie Elterngeld wypłaca się od momentu narodzin dziecka do ukończenia przez nie czternastego miesiąca życia.
            28. Zgodnie z § 2 ust. 1 BEEG świadczenie Elterngeld odpowiada 67% dochodów z działalności zawodowej wykonywanej przed narodzinami dziecka. Jest wypłacane do wysokości miesięcznego pułapu 1800 EUR za pełne miesiące, w trakcie których uprawniony nie otrzymywał dochodów z działalności zawodowej.
            29. W przypadku gdy dochody z działalności zawodowej wykonywanej przed narodzinami dziecka wynosiły poniżej 1000 EUR, stawka 67% zostaje na podstawie § 2 ust. 2 zdanie pierwsze BEEG podwyższona o 0,1% za każde 2 EUR poniżej kwoty tych dochodów w wysokości 1000 EUR, aż do osiągnięcia stawki 100%. W przypadku gdy dochody z działalności zawodowej wykonywanej przed narodzinami dziecka przekraczały 1200 EUR, stawka 67% zostaje na podstawie § 2 ust. 2 zdanie drugie BEEG obniżona o 0,1% za każde 2 EUR powyżej kwoty tych dochodów w wysokości 1200 EUR, aż do osiągnięcia stawki 65%. Wysokość świadczenia Elterngeld wynosi na podstawie § 2 ust. 4 zdanie pierwsze BEEG co najmniej 300 EUR miesięcznie, i to, na podstawie § 2 ust. 4 zdanie drugie BEEG, nawet gdy uprawniony nie otrzymywał żadnych dochodów z działalności zawodowej przed narodzinami dziecka.
            30. Na mocy § 2a ust. 1 zdanie pierwsze BEEG, jeśli uprawniony zamieszkuje w tym samym gospodarstwie domowym albo z dwojgiem dzieci, które nie ukończyły jeszcze trzech lat, albo z trojgiem lub większą liczbą dzieci, które nie ukończyły jeszcze sześciu lat, to wysokość świadczenia Elterngeld zostaje powiększona o 10%, przy czym kwota ta nie może być niższa od kwoty minimalnej 75 EUR. Zgodnie z § 2a ust. 4 zdanie pierwsze BEEG, w wypadku urodzenia więcej niż jednego dziecka wysokość świadczenia Elterngeld zostaje powiększona o 300 EUR na drugie oraz każde kolejne dziecko.
            Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne
            31. Ulrike i Markus Wieringowie zamieszkują w Trewirze (Niemcy) z dwójką swoich dzieci. Z pozostających w dyspozycji Trybunału akt sprawy wynika, że M. Wiering pracuje w Luksemburgu, podczas gdy jego małżonka jest zatrudniona w charakterze urzędnika w Niemczech.
            32. W dniu 12 października 2007 r. M. Wiering wystąpił do CNPF z wnioskiem o wypłatę zasiłków rodzinnych na dwoje swoich dzieci.
            33. Zarząd CNPF odmówił przyznania U. i M. Wieringom dodatku dyferencyjnego odnoszącego się do zasiłków rodzinnych należnych z tytułu posiadania dwójki dzieci, odpowiadającego różnicy pomiędzy świadczeniami przewidzianymi przez prawo luksemburskie a świadczeniami pobieranymi na mocy prawa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, z tego powodu, że wysokość tych świadczeń, a mianowicie Kindergeld i Elterngeld, przekraczała w okresie od 1 lipca 2007 r. do 31 maja 2008 r. świadczenia przewidziane w prawie luksemburskim, a mianowicie zasiłki rodzinne i zasiłek wychowawczy.
            34. Conseil arbitral des assurances sociales (rada arbitrażowej ubezpieczeń społecznych) orzeczeniem z dnia 31 lipca 2009 r. uznała skargę U. i M. Wieringów na decyzję zarządu CNPF za bezpodstawną.
            35. Na skutek apelacji U. i M. Wieringów conseil supérieur de la sécurité sociale (wyższa rada ubezpieczeń społecznych) wyrokiem z dnia 16 marca 2011 r. zmieniła to orzeczenie i stwierdziła, że U. i M. Wieringom przysługiwało w rozpatrywanym okresie prawo do pobierania dodatku dyferencyjnego na ich dwoje dzieci. Conseil supérieur de la sécurité sociale uznała, że świadczenie Elterngeld stanowi świadczenie rodzinne należne członkowi rodziny, który zajmuje się wychowaniem dzieci, a nie osobiście dzieciom. W związku z tym uznała, że świadczenie to nie może być brane pod uwagę przy obliczaniu dodatku dyferencyjnego, który ma być wypłacony pracownikowi z tytułu zasiłków rodzinnych przysługujących mu na rzecz dzieci, ponieważ jedynie świadczenia rodzinne należne temu samemu członkowi rodziny, z wyłączeniem tych należnych innym członkom rodziny, powinny być uwzględniane w celu ustalenia wysokości dodatku dyferencyjnego.
            36. CNPF wniosła od tego wyroku kasację, podnosząc cztery zarzuty. Zarzuty drugi, trzeci i czwarty dotyczą naruszenia, niezastosowania bądź błędnej wykładni, odpowiednio, art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 574/72, jak również art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71.
            37. CNPF utrzymuje, że conseil supérieur de la sécurité sociale, naruszając te przepisy, nie uwzględniła w swym wyroku świadczenia Elterngeld przy obliczaniu dodatku dyferencyjnego.
            38. Sąd odsyłający powziął wątpliwości odnośnie do tego, czy przy obliczaniu dodatku dyferencyjnego należy uwzględniać wyłącznie świadczenia rodzinne tego samego rodzaju, czy też wszystkie świadczenia rodzinne pobierane przez rodzinę pracownika migrującego. W tych okolicznościach Cour de cassation postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
            „Czy w celu obliczenia przez właściwy organ państwa, w którym świadczona jest praca, dodatku dyferencyjnego ewentualnie należnego na podstawie art. 1 lit. u) ppkt (i), art. 4 ust. 1 lit. h) oraz art. 76 rozporządzenia [nr 1408/71], a także na podstawie art. [10 ust. 1 lit. b) ppkt (i)] rozporządzenia [nr 574/72], należy uwzględniać, jako świadczenia rodzinne tego samego rodzaju, wszelkie świadczenia otrzymywane w państwie miejsca zamieszkania przez rodzinę pracownika migrującego, w niniejszej sprawie świadczenia Elterngeld i Kindergeld przewidziane w prawie niemieckim?”.
            W przedmiocie pytania prejudycjalnego
            39. Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy wykładni art. 1 lit. u) ppkt (i), art. 4 ust. 1 lit. h) oraz art. 76 rozporządzenia nr 1408/71, jak również art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 574/72 należy dokonywać w ten sposób, że w celu obliczenia ewentualnie należnego pracownikowi migrującemu w państwie członkowskim miejsca zatrudnienia dodatku dyferencyjnego należy uwzględniać, jako świadczenia rodzinne tego samego rodzaju, wszelkie świadczenia rodzinne pobierane przez rodzinę tego pracownika na podstawie przepisów prawa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, w niniejszym wypadku świadczenia Elterngeld i Kindergeld przewidziane w prawie niemieckim.
            40. Na wstępie należy przypomnieć, że o ile art. 73 rozporządzenia nr 1408/71 stanowi, iż pracownik podlegający ustawodawstwu państwa członkowskiego jest uprawniony, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują na terytorium innego państwa członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali oni na terytorium tego państwa, o tyle przepis ten, mimo że stanowi ogólną zasadę w zakresie świadczeń rodzinnych, nie jest jednak zasadą absolutną (zob. podobnie wyrok Schwemmer, C‑16/09, EU:C:2010:605, pkt 41, 42).
            41. Należy bowiem stwierdzić, że zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 1408/71 na podstawie niniejszego rozporządzenia nie można przyznać ani zachować prawa do kilku świadczeń tego samego rodzaju za ten sam okres ubezpieczenia obowiązkowego.
            42. Tym samym, skoro powstaje zagrożenie zbiegu uprawnień przewidzianych przez ustawodawstwo państwa miejsca zamieszkania z uprawnieniami wynikającymi z przepisów państwa miejsca zatrudnienia, przepisy art. 73 tego rozporządzenia winny być zestawione z zawartymi w nim oraz w rozporządzeniu nr 574/72 normami zapobiegającymi zbiegowi praw, czyli art. 76 rozporządzenia nr 1408/71 i art. 10 rozporządzenia nr 574/72 (zob. podobnie wyrok Schwemmer, EU:C:2010:605, pkt 43, 44).
            43. Z pozostających w dyspozycji Trybunału akt sprawy wynika, że w postępowaniu głównym ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca zamieszkania U. i M. Wieringów, czyli Republiki Federalnej Niemiec, przyznaje prawo do rozpatrywanych w postępowaniu głównym świadczeń rodzinnych przy spełnieniu przesłanki posiadania stałego lub zwykłego miejsca zamieszkania w tym państwie członkowskim, a nie „z tytułu wykonywania działalności zawodowej”, czego wymaga art. 76 rozporządzenia nr 1408/71 w celu zastosowania tego przepisu. Co się tyczy konkretnie świadczenia Elterngeld, jego przyznanie zależy między innymi od spełnienia przesłanki posiadania stałego lub zwykłego miejsca zamieszkania w Niemczech oraz niewykonywania działalności zawodowej lub niewykonywania działalności zawodowej w pełnym wymiarze czasu pracy, mimo że wysokość tego świadczenia jest co do zasady obliczana w odniesieniu do wcześniejszych dochodów czerpanych z działalności zawodowej.
            44. W rezultacie art. 76 nie znajduje zastosowania do sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym (zob. podobnie wyroki: Dodl i Oberhollenzer, C‑543/03, EU:C:2005:364, pkt 53; Schwemmer, EU:C:2010:605, pkt 46).
            45. Natomiast sytuacja, w której nabycie prawa do świadczeń rodzinnych w państwie członkowskim miejsca zamieszkania nie jest uzależnione ani od warunku ubezpieczenia, ani od warunku zatrudnienia bądź prowadzenia działalności na własny rachunek, lecz od faktu zamieszkiwania na terytorium państwa, dotyczy art. 10 rozporządzenia nr 574/72.
            46. Stosownie do określonej w art. 10 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia zasady zapobiegania zbiegowi praw zasiłki wypłacane przez państwo członkowskie miejsca zatrudnienia mają pierwszeństwo przed zasiłkami wypłacanymi przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania, które z tego względu ulegają zawieszeniu. Jednakże w wypadku gdy działalność zawodowa jest wykonywana w tym ostatnim państwie, art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) tego rozporządzenia ustanawia odwrotne rozwiązanie, czyli że prawo do zasiłków wypłacanych przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania ma pierwszeństwo przed prawem do zasiłków wypłacanych przez państwo członkowskie miejsca zatrudnienia, które to zasiłki zostają w związku z tym zawieszone.
            47. I tak, Trybunał orzekł, że wykonywanie przez osobę sprawującą opiekę nad dziećmi – a konkretnie przez małżonka osoby uprawnionej do świadczeń, o którym mowa w art. 73 rozporządzenia nr 1408/71 – działalności zawodowej w państwie członkowskim miejsca zamieszkania dzieci powoduje, zgodnie z art. 10 rozporządzenia nr 574/72, zawieszenie prawa do zasiłków przewidzianych w rzeczonym art. 73 do wysokości kwoty zasiłków tego samego rodzaju wypłaconych przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania, niezależnie od tego, kto jest bezpośrednim beneficjentem zasiłku rodzinnego przewidzianego przepisami państwa członkowskiego miejsca zamieszkania (zob. podobnie wyroki: Dodl i Oberhollenzer, EU:C:2005:364, pkt 59; a także Weide, C‑153/03, EU:C:2005:428, pkt 30).
            48. W tym względzie reprezentowani podczas rozprawy zainteresowani zgodzili się co do tego, że U. Wiering nie utraciła swego statusu urzędnika w Niemczech podczas okresu, w trakcie którego korzystała ze świadczenia Elterngeld, czego ustalenie należy jednak do sądu odsyłającego. Gdyby tak rzeczywiście było i można byłoby w związku z tym uznać, że U. Wiering wykonywała działalność zawodową w Niemczech w rozpatrywanym okresie, zasadą zapobiegania zbiegowi praw znajdującą zastosowanie w sporze w postępowaniu głównym byłby art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 574/72.
            49. Z tego wynikałoby, z zastrzeżeniem dokonania odpowiednich ustaleń przez sąd odsyłający, że Republika Federalna Niemiec jest państwem członkowskim właściwym w pierwszej kolejności do wypłaty świadczeń rodzinnych U. i M. Wieringom za okres rozpatrywany w postępowaniu głównym, a tym samym ci ostatni są uprawnieni, na koszt właściwej instytucji państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia M. Wieringa, czyli CNPF, jedynie do ewentualnej wypłaty dodatku dyferencyjnego, odpowiadającego różnicy pomiędzy wysokością świadczeń przewidzianych prawem luksemburskim a wysokością świadczeń pobieranych w Niemczech (zob. podobnie wyrok McMenamin, C‑119/91, EU:C:1992:503, pkt 26).
            50. Ponadto należy stwierdzić, że nie kwestionowano kwalifikowania różnych rozpatrywanych w postępowaniu głównym świadczeń jako świadczeń rodzinnych.
            51. Tym samym należy ustalić, czy jak podnosi CNPF, w ramach obliczania dodatku dyferencyjnego żądanego w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 574/72 wymaga uwzględnienia wszystkich świadczeń rodzinnych pobieranych w państwie członkowskim miejsca zamieszkania rodziny pracownika migrującego.
            52. Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 52 opinii, biorąc pod uwagę fakt, że art. 12 rozporządzenia nr 1408/71 mieści się w tytule I tego rozporządzenia, ustanawiającym przepisy ogólne, zasady zawarte w tym przepisie stosują się do norm pierwszeństwa w przypadku zbiegu praw do świadczeń lub zasiłków rodzinnych przewidzianych zarówno w art. 76 tegoż rozporządzenia, jak i w art. 10 rozporządzenia nr 574/72.
            53. Należy stwierdzić, że zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 1408/71 wyłącznie prawo do kilku świadczeń tego samego rodzaju za ten sam okres stanowi bezpodstawną kumulację.
            54. W tym względzie z orzecznictwa Trybunału wynika, że świadczenia z zabezpieczenia społecznego winny być postrzegane jako będące tego samego rodzaju, niezależnie od cech właściwych różnym ustawodawstwom krajowym, w sytuacji gdy ich przedmiot, cel, podstawa wyliczenia i warunki przyznania są identyczne. Natomiast cechy czysto formalne nie powinny być postrzegane jako istotne elementy kwalifikacji świadczeń (zob. w szczególności wyroki: Valentini, 171/82, EU:C:1983:189, pkt 13; Knoch, C‑102/91, EU:C:1992:303, pkt 40).
            55. Trybunał uściślił jednak, że ze względu na liczne różnice między krajowymi systemami zabezpieczenia społecznego wymóg całkowitego podobieństwa podstawy obliczania oraz warunków przyznawania świadczeń prowadziłby do znacznego ograniczenia stosowania zakazu kumulacji zawartego w art. 12 rozporządzenia nr 1408/71. Taki skutek stałby w sprzeczności z celem tego zakazu, czyli unikani em bezzasadnych kumulacji świadczeń społecznych (zob. wyrok Knoch, EU:C:1992:303, pkt 42).
            56. Trybunał orzekł również, że z brzmienia wspomnianego przepisu wynika, iż zbieg praw istnieje nie tylko w sytuacji, gdy osoba jest uprawniona równocześnie do dwóch różnych świadczeń rodzinnych, lecz również w sytuacji, gdy prawa do takich świadczeń istnieją po stronie dwóch różnych osób, w tym wypadku dwóch rodziców, na to samo dziecko. Ratio legis przepisów rozporządzenia nr 1408/71 regulujących zbieg praw do świadczeń rodzinnych oraz rozwiązania, które zostały tam przewidziane w wypadku zbiegu praw, wskazują, że celem rozpatrywanego przepisu jest uniemożliwienie, by zarówno bezpośredni beneficjent świadczenia rodzinnego, czyli pracownik, jak i jego beneficjenci pośredni, czyli członkowie rodziny pracownika, mogli równocześnie korzystać z dwóch świadczeń tego samego rodzaju (zob. podobnie wyrok Dammer, C‑168/88, EU:C:1989:652, pkt 10, 12).
            57. Należy dodać, że rozporządzenie nr 1408/71 dotyczy, po pierwsze, „świadczeń rodzinnych”, zdefiniowanych w art. 1 lit. u) ppkt (i) tego rozporządzenia, a po drugie, „zasiłków rodzinnych”, które stanowią kategorię „świadczeń rodzinnych” i które zdefiniowano w art. 1 lit. u) ppkt (ii) tego samego rozporządzenia.
            58. Z powyższego wynika, że różne świadczenia rodzinne, z jakich może korzystać pracownik migrujący na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, i świadczenia, które są pobierane przez tego pracownika lub przez członków jego rodziny na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, niekoniecznie stanowią świadczenia „tego samego rodzaju” w rozumieniu art. 12 rozporządzenia nr 1408/71.
            59. O ile bowiem te świadczenia rodzinne mają na celu, zgodnie z art. 1 lit. u) ppkt (i) tego rozporządzenia, wyrównanie kosztów utrzymania rodziny, o tyle niekoniecznie jednak wszystkie one mają tan sam konkretny przedmiot czy te same cechy, czy beneficjentów.
            60. Ponadto tylko niektóre z nich stanowią zasiłki rodzinne w rozumieniu art. 1 lit. u) ppkt (ii) tego rozporządzenia.
            61. Tym samym w celu zastosowania przewidzianej w art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 574/72 zasady zapobiegania zbiegowi praw należy, w ramach obliczania dodatku dyferencyjnego przysługującego ewentualnie pracownikowi migrującemu w państwie członkowskim miejsca zatrudnienia wyróżnić, wśród różnych świadczeń rodzinnych, do których pracownik ten jest uprawniony na podstawie ustawodawstwa tego państwa, i świadczeń, które są pobierane przez wspomnianego pracownika lub członków jego rodziny na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, świadczenia, które są „tego samego rodzaju” w rozumieniu art. 12 rozporządzenia nr 1408/71, biorąc pod uwagę ich przedmiot, cele, podstawę obliczenia i warunki przyznania, jak również beneficjentów.
            62. Zadaniem sądu odsyłającego, do którego wyłącznej właściwości należy ocena okoliczności faktycznych zawisłego przed nim sporu oraz dokonanie wykładni przepisów krajowych, jest ostateczne ustalenie w świetle tych informacji, czy świadczenie Elterngeld może być postrzegane jako będące tego samego rodzaju co luksemburskie zasiłki rodzinne i czy w związku z tym może być ono uwzględnione w celu obliczenia dodatku dyferencyjnego, ewentualnie przysługującego U. i M. Wieringom (zob. podobnie wyrok Ottica New Line di Accardi Vincenzo, C‑539/11, EU:C:2013:591, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo).
            63. Jednakże Trybunał, do którego zwrócono się o udzielenie sądowi odsyłającemu użytecznej odpowiedzi, jest właściwy do dostarczenia mu wskazówek wyprowadzonych z akt sprawy w postępowaniu głównym oraz uwag pisemnych bądź ustnych, które zostały mu przedstawione, umożliwiających sądowi odsyłającemu wydanie rozstrzygnięcia (zob. wyrok Ottica New Line di Accardi Vincenzo, EU:C:2013:591, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo).
            64. O ile w sprawie w postępowaniu głównym nie kwestionuje się tego, że luksemburskie zasiłki rodzinne są tego samego rodzaju co świadczenie Kindergeld, o tyle U. i M. Wieringowie utrzymują jednak zasadniczo, iż wspomniane zasiłki rodzinne nie stanowią świadczeń tego samego rodzaju co świadczenie Elterngeld. Świadczenie Elterngeld nie powinno więc ich zdaniem być uwzględnione w ramach obliczenia dodatku dyferencyjnego, żądanego przez M. Wieringa od CNPF.
            65. W tym względzie z posiadanych przez Trybunał akt sprawy wynika, że świadczenia takie jak świadczenie Kindergeld oraz luksemburskie zasiłki rodzinne mają na celu umożliwienie rodzicom pokrycia kosztów związanych z potrzebami dziecka i są przyznawane bez względu na dochody czy majątek członków rodziny, czy też ewentualną działalność zawodową rodziców. Beneficjentem końcowym tych świadczeń pozostaje zatem samo dziecko, a nie rodzice. Ponadto wydaje się, że wspomniane świadczenia stanowią okresowe świadczenia pieniężne przyznawane wyłącznie w zależności od liczby dzieci oraz ich wieku, a tym samym mogą zostać zakwalifikowane jako „zasiłki rodzinne” w rozumieniu art. 1 lit. u) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1408/71.
            66. Co się tyczy świadczenia Elterngeld, to jak podniósł rzecznik generalny w pkt 66 opinii, z pozostających w dyspozycji Trybunału akt sprawy wynika, że takie świadczenie różni się od świadczeń takich jak świadczenie Kindergeld i od luksemburskich zasiłków rodzinnych pod wieloma względami, obejmującymi z jednej strony cele i cechy charakterystyczne, a z drugiej strony beneficjentów tych świadczeń.
            67. Stosownie bowiem do informacji udzielonych przez rząd niemiecki świadczenie Elterngeld ma pomóc rodzinie w utrzymaniu dotychczasowych warunków życia, kiedy rodzice poświęcają się w pierwszej kolejności dzieciom. Świadczenie Elterngeld ma przede wszystkim na celu przyczynienie się do utrzymania wspomnianych warunków życia w wypadku tymczasowego, całkowitego lub częściowego zaprzestania wykonywania przez rodziców działalności zawodowej celem wychowania małoletnich dzieci.
            68. Tym samym zajmujący się dzieckiem rodzic, który nie wykonuje działalności zawodowej lub który przerywa lub ogranicza tę działalność, korzysta w pierwszym roku życia dziecka, w zależności w danym wypadku od swoich dochodów uzyskiwanych przed przerwaniem czy ograniczeniem działalności, z wyrównania utraty dochodów przeznaczonego na utrzymanie warunków życia rodziny. Należy zauważyć, że wysokość świadczenia Elterngeld wynosi zasadniczo 67% poprzedniego wynagrodzenia, przy czym nie może przekroczyć 1800 EUR miesięcznie.
            69. Z tego wynika, że celem świadczenia takiego jak świadczenie Elterngeld jest umożliwienie rodzicowi w takich okolicznościach skorzystania z pomocy w utrzymaniu warunków życia rodziny, a wysokość świadczenia jest związana zasadniczo z dochodami, jakie uzyskiwał on z wcześniejszej działalności zawodowej.
            70. Tym samym, w przeciwieństwie do świadczenia Kindergeld i do luksemburskich zasiłków rodzinnych, świadczenie Elterngeld nie jest przyznawane wyłącznie w zależności od liczby dzieci i ich wieku. O ile pewne warunki jego przyznania związane są z istnieniem dziecka i jego wiekiem, o tyle zasadniczo świadczenie to jest obliczane na podstawie wynagrodzenia pobieranego przed przerwaniem działalności zawodowej przez rodzica zapewniającego dziecku opiekę. Wysokość tego świadczenia jest powiększona wyłącznie w wypadku rodziny wielodzietnej lub urodzenia więcej niż jednego dziecka.
            71. Tym samym, o ile świadczenie takie jak świadczenie Elterngeld stanowi „świadczenie rodzinne” w rozumieniu art. 1 lit. u) ppkt (i) rozporządzenia nr 1408/71 (zob. analogicznie wyrok Kuusijärvi, C‑275/96, EU:C:1998:279, pkt 60), o tyle nie może jednak być zakwalifikowane jako „zasiłki rodzinne” w rozumieniu art. 1 lit. u) ppkt (ii) tego rozporządzenia.
            72. Ponadto należy zauważyć, że w sprawie w postępowaniu głównym CNPF przy obliczaniu dodatku dyferencyjnego uwzględnił również zasiłek wychowawczy. Tymczasem jak wskazał rzecznik generalny w pkt 34 i 74 opinii i z zastrzeżeniem ustaleń, jakich ma dokonać sąd odsyłający, U. Wiering nie ubiegała się o przyznanie tego świadczenia i w świetle art. 304 luksemburskiego code de la sécurité sociale nie jest pewne, czy była do niego uprawniona.
            73. W tym względzie należy uściślić, że zakładając nawet, iż świadczenie to mogłoby być postrzegane jako tego samego rodzaju co luksemburskie zasiłki rodzinne, w każdym razie z orzecznictwa wynika, że aby można było uznać, iż w danym przypadku ma miejsce zbieg praw do świadczeń rodzinnych, nie wystarczy na przykład, by takie świadczenia były należne w państwie członkowskim miejsca zamieszkania dziecka i równocześnie mogły być tylko należne w innym państwie członkowskim, w którym pracuje jeden z rodziców tego dziecka (zob. wyrok Schwemmer, EU:C:2010:605, pkt 52).
            74. Tym samym Trybunał stwierdził w kontekście art. 10 rozporządzenia nr 574/72, że aby móc uznać świadczenia rodzinne za należne na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego, prawo tego państwa powinno uznać uprawnienie do wypłaty świadczeń na rzecz członka rodziny, który pracuje w tym państwie. Konieczne jest zatem, by zainteresowana osoba spełniła wszystkie warunki, zarówno formalne, jak i materialne, wymagane przez prawo krajowe tego państwa, aby móc korzystać z tego prawa, wśród których może znajdować się, w odpowiednim przypadku, warunek uprzedniego złożenia wniosku celem wypłaty takich świadczeń (zob. wyrok Schwemmer, EU:C:2010:605, pkt 53).
            75. W rezultacie, zakładając nawet, że zasiłek wychowawczy mógłby być uznany za będący tego samego rodzaju co luksemburskie zasiłki rodzinne, w wypadku gdyby nałożone w prawie luksemburskim warunki przyznania zasiłku wychowawczego nie zostały spełnione w sprawie w postępowaniu głównym, wspomniany zasiłek nie mógłby zostać uwzględniony przy obliczaniu przysługującego ewentualnie U. i M. Wieringom dodatku dyferencyjnego.
            76. W świetle powyższego na postawione pytanie należy odpowiedzieć następująco: wykładni art. 1 lit. u) ppkt (i), art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 1408/71, jak również art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 574/72 należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym w celu obliczenia ewentualnie należnego pracownikowi migrującemu w państwie członkowskim miejsca zatrudnienia dodatku dyferencyjnego nie należy uwzględniać wszystkich świadczeń rodzinnych pobieranych przez rodzinę tego pracownika na podstawie przepisów prawa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, skoro – z zastrzeżeniem ustaleń, jakich ma dokonać sąd odsyłający – przewidziane w prawie niemieckim świadczenie Elterngeld nie jest tego samego rodzaju, w rozumieniu art. 12 rozporządzenia nr 1408/71, co przewidziane również w prawie niemieckim świadczenie Kindergeld i przewidziane w prawie luksemburskim zasiłki rodzinne.
            W przedmiocie kosztów
            77. Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

            Sentencja
            Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:
            Wykładni art. 1 lit. u) ppkt (i) i art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., jak również art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem nr 118/97, należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym w celu obliczenia ewentualnie należnego pracownikowi migrującemu w państwie członkowskim miejsca zatrudnienia dodatku dyferencyjnego nie należy uwzględniać wszystkich świadczeń rodzinnych pobieranych przez rodzinę tego pracownika na podstawie przepisów prawa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, skoro – z zastrzeżeniem ustaleń, jakich ma dokonać sąd odsyłający – przewidziane w prawie niemieckim świadczenie Elterngeld nie jest tego samego rodzaju, w rozumieniu art. 12 rozporządzenia nr 1408/71, co przewidziane również w prawie niemieckim świadczenie Kindergeld i przewidziane w prawie luksemburskim zasiłki rodzinne.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (siódma izba) z dnia 10 grudnia 2008 r. # JTEKT Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Pomoc państwa - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Publikacja skróconego zawiadomienia - Brak istotnej zmiany pozycji konkurencyjnej - Niedopuszczalność - Status zainteresowanego - Dopuszczalność - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Brak poważnych trudności. # Sprawa T-462/05.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 10 grudnia 2008 r. – JTEKT przeciwko OHIM (IFS)
      (sprawa T‑462/05)
      Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego IFS – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie
         Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 25, 31, 39, 40)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2005 r. (sprawa R 1157/2004-1) dotyczącą rejestracji
                  oznaczenia słownego IFS jako wspólnotowego znaku towarowego.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               JTEKT Corp.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy IFS dla towarów z klasy 12 – zgłoszenie nr 3157492

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
                     i wzory) (OHIM) z dnia 14 września 2005 r. (sprawa R 1157/2004-1).

                  2)

                  	OHIM pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez JTEKT Corp.