title: Sprawa T-19/15: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2015 r. – Gómez Echevarría/OHIM – M and M Direct (wax by Yuli’s)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/33

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2015 r. – Gómez Echevarría/OHIM – M and M Direct (wax by Yuli’s)
   (Sprawa T-19/15)
   (2015/C 089/40)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Yuleidy Caridad Gómez Echevarría (Benalmádena, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. López-Chicheri y Selma)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: M and M Direct Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „wax by Yuli’s” – wspólnotowy znak towarowy nr 9 0 99  367

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2014 r. w sprawie R 951/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2014 r. i obciążenie wnioskodawcy kosztami postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku oraz kosztami niniejszego postępowania;

               —

               posiłkowo, w przypadku nieuwzględnienia powyższego żądania, zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2014 r. poprzez oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 9 0 99  367„wax by Yuli’s” i obciążenie wnioskodawcy kosztami postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku oraz kosztami niniejszego postępowania;

               —

               posiłkowo, w przypadku nieuwzględnienia powyższych żądań, zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2014 r. w zakresie dotyczącym kosztów poprzez pozbawienie skutków kosztów wynikających z reprezentacji przez adwokata w postępowaniu przeciwko decyzji Wydziału Unieważnień OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 64 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ złożenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku stanowiło nadużycie władzy.

               —

               Błędna wykładnia i nieprawidłowe zastosowanie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

               —

               Błędna wykładnia i nieprawidłowe zastosowanie zasady 94 ust. 1 i 7 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 w związku z art. 85 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-351/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2008 r. — Provincia di Imperia przeciwko Komisji (Europejski Fundusz Społeczny — Wspólnotowa pomoc finansowa w dziedzinie działań innowacyjnych zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1784/1999 — Zaproszenie do składania wniosków — Odrzucenie wniosku)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2008 r. — Provincia di Imperia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-351/05) (1)

   (Europejski Fundusz Społeczny - Wspólnotowa pomoc finansowa w dziedzinie działań innowacyjnych zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1784/1999 - Zaproszenie do składania wniosków - Odrzucenie wniosku)
   (2008/C 79/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Provincia di Imperia (Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Rostagno i K. Platteau)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i A. Weimar, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2005 r. odrzucającej wniosek nr 2005/VP021/20293 złożony przez Provincia di Imperia w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków aVP/2003/021 dotyczące „Działań innowacyjnych zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego: »Innowacyjne metodologie zarządzania zmianą«” oraz wszystkich czynności podjętych na jej podstawie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Provincia di Imperia zostaje obciążona kosztami własnymi, a także kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Sprawa T-453/07: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2007 r. — Dylog Italia przeciwko OHIM — GSI Office Management (IP Manager)

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/33

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2007 r. — Dylog Italia przeciwko OHIM — GSI Office Management (IP Manager)
   (Sprawa T-453/07)
   (2008/C 37/52)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Dylog Italia SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Ruo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: GSI Office Management GmbH (Planegg, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 września 2007 r. w sprawie R 982/2005-4 w zakresie, w jakim stwierdza się w niej brak istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wszystkich usług objętych zgłoszeniem z klas 35 i 38, a także w odniesieniu do usług z klasy 42, które uznane zostały za podobne do towarów objętych włoskim wcześniejszym znakiem towarowym;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza stwierdziła, że brak jest prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wszystkich usług z klas 38 i 42, które uznane zostały za podobne do towarów objętych włoskim wcześniejszym znakiem towarowym;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania na podstawie art. 87 ust. 2 regulaminu Sądu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: GSI Office Management GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny wspólnotowy znak towarowy „IP MANAGER” dla usług z klas 35, 36, 38, 41 i 42 — zgłoszenie nr 2 177 277

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wcześniejszy krajowy i międzynarodowy słowny znak towarowy „MANAGER” dla towarów z klas 9, 16, 35, 37, 39, 41 i 42, a także słowny krajowy znak towarowy „HOTEL MANAGER” dla towarów i usług z klas 9 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94.


title: Sprawa C-36/07: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/17

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-36/07)
   (2007/C 82/31)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Cattbriga)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/68/WE (1) z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiającej warunki zdrowia zwierząt regulujące przywóz do oraz tranzyt przez terytorium Wspólnoty niektórych żywych zwierząt kopytnych, zmieniającej dyrektywy 90/426/EWG oraz 92/65/EWG i uchylającej dyrektywę 72/462/EWG, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/68/WE upłynął w dniu 20 listopada 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 139, str. 321.


title: Sprawa C-148/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 31 marca 2014 r. – Bundesrepublik Deutschland przeciwko Nordzucker AG

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 31 marca 2014 r. – Bundesrepublik Deutschland przeciwko Nordzucker AG
   (Sprawa C-148/14)
   2014/C 235/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

      Strona pozwana: Nordzucker AG

      Uczestnik postępowania: Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 16 dyrektywy 2003/87 (1) należy interpretować w ten sposób, że kara za przekroczenie emisji musi zostać nałożona również wtedy, gdy operator przekazał do dnia 30 kwietnia danego roku liczbę uprawnień odpowiadającą całkowitym emisjom, które podał w pozytywnie zweryfikowanym przez kontrolera sprawozdaniu dotyczącym emisji z instalacji w poprzednim roku, jednakże właściwy organ stwierdza po dniu 30 kwietnia, iż całkowita ilość emisji została podana w zweryfikowanym sprawozdaniu błędnie na zbyt niskim poziomie, sprawozdanie to zostaje skorygowane i operator przekazuje dalsze uprawnienia w nowym terminie?

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz.U. L 275, s. 32.


title: Sprawa T-263/12: Postanowienie Sądu z dnia 14 kwietnia 2014 r. – Manufacturing Support & Procurement Kala Naft przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Powaga rzeczy osądzonej — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek indywidualnego powiadomienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Prawo własności — Proporcjonalność — Kompetencja Rady — Nadużycie władzy — Naruszenie prawa — Pojęcie wsparcia rozprzestrzeniania broni jądrowej — Błąd w ocenie — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/25

         Postanowienie Sądu z dnia 14 kwietnia 2014 r. – Manufacturing Support & Procurement Kala Naft przeciwko Radzie
   (Sprawa T-263/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Powaga rzeczy osądzonej - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek indywidualnego powiadomienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawo własności - Proporcjonalność - Kompetencja Rady - Nadużycie władzy - Naruszenie prawa - Pojęcie wsparcia rozprzestrzeniania broni jądrowej - Błąd w ocenie - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   2014/C 194/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci F. Esclatine i S. Perrotet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Cujo i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa C-218/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/87/WE — Dodatkowy nadzór nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi należącymi do konglomeratu finansowego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/22

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-218/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/87/WE - Dodatkowy nadzór nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi należącymi do konglomeratu finansowego - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 331/38)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Maidani, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 35, str. 1)
   Sentencja

               1.

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa C-379/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag – Niderlandy) – TOP Logistics BV, Van Caem International BV/Bacardi Co. Ltd, Bacardi International Ltd oraz Bacardi Co. Ltd, Bacardi International Ltd/TOP Logistics BV, Van Caem International BV (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 5 — Towary oznaczone znakiem towarowym dopuszczone do swobodnego obrotu i objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy bez zgody właściciela znaku towarowego — Prawo tego właściciela do sprzeciwienia się temu objęciu procedurą zawieszenia poboru akcyzy — Pojęcie używania w obrocie handlowym)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag – Niderlandy) – TOP Logistics BV, Van Caem International BV/Bacardi Co. Ltd, Bacardi International Ltd oraz Bacardi Co. Ltd, Bacardi International Ltd/TOP Logistics BV, Van Caem International BV
   (Sprawa C-379/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 5 - Towary oznaczone znakiem towarowym dopuszczone do swobodnego obrotu i objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy bez zgody właściciela znaku towarowego - Prawo tego właściciela do sprzeciwienia się temu objęciu procedurą zawieszenia poboru akcyzy - Pojęcie używania w obrocie handlowym))
   (2015/C 302/14)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Den Haag

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TOP Logistics BV, Van Caem International BV, Bacardi Co. Ltd, Bacardi International Ltd

      Strona pozwana: Bacardi Co. Ltd, Bacardi International Ltd, TOP Logistics BV, Van Caem International BV

      Sentencja

   Artykuł 5 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego zarejestrowanego w jednym państwie członkowskim lub w większej ich liczbie może sprzeciwić się temu, aby osoba trzecia poddała procedurze zawieszenia poboru akcyzy towary oznaczone tym znakiem towarowym po wprowadzeniu ich, bez zgody tego właściciela, do Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz po dopuszczeniu ich do swobodnego obrotu.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa T-320/07: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2007 r. — Jones i in. przeciwko Komisji

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/37

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2007 r. — Jones i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-320/07)
   (2007/C 247/61)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Glenn Jones i Daphne Jones (Neath, Walia), FForch-y-Garron Coal Company Ltd (Neath, Walia), Desmond Ivor Evans i David Raymond Evans (Maesteg, Walia) (przedstawiciel: D.I.W. Jeffreys, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie COMP/37.037 w sprawie złożonej przez skarżące skargi do Komisji dotyczącej niedozwolonej dyskryminacji cenowej stosowanej przez Central Electricity Generating Board;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga została wniesiona na mocy art. 230 WE i ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 czerwca 2007 r. (Sprawa COMP/37.037 — SWSMA), oddalającej skargę złożoną do Komisji, według której w okresie od 1984 r. do 1990 r. Central Electricity Generating Board stosowała praktyki cenowe względem producentów węgla, które stanowiły niedozwoloną dyskryminację cenową prywatnych producentów węgla, w tym skarżących, która była niezgodna z art. 4 lit. b) traktatu EWWiS, który wówczas obowiązywał.
   Skarżące podnoszą, że w tej decyzji Komisja popełniła kilka istotnych błędów co do prawa lub okoliczności faktycznych, a więc należy stwierdzić nieważność tej decyzji.
   Skarżące twierdzą, że Komisja popełniła błąd co do prawa, oceniając kwestię dyskryminacji cenowej w skali całego państwa, a nie w odniesieniu do lokalnego rynku, na którym skarżące prowadziły działalność. Ponadto skarżące podnoszą, że Komisja niesłusznie stwierdziła, że licencjonowane prywatne kopalnie węgla mogły dokonać dostaw jedynie ograniczonej ilość węgla i to w perspektywie krótkoterminowej, biorąc pod uwagę rozmiar urządzeń wydobywczych i politykę licencyjną stosowaną przez British Coal Corporation. Wreszcie skarżące podnoszą, że Komisja niesłusznie uznała, że skoro traktat EWWiS wygasł i Komisja nie ma już wyłącznej kompetencji w odniesieniu do jego naruszenia, nie jest wymagane wydanie przez nią decyzji przed podjęciem krajowej ochrony sądowej.


title: Sprawa F-51/14: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko ESDZ

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/62

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-51/14)
   2014/C 292/81
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J.N. Louis, avocats)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 3 w postępowaniu w sprawie awansu w 2013 r. oraz przyznanie zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 października 2013 r. obejmującej listę urzędników awansowanych w postępowaniu w sprawie awansu w 2013 r.;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa C-311/07: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-311/07)
   (2007/C 211/45)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 pkt 1 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (1) nie ustanawiając zgodnego z tym przepisem terminu na umieszczenie produktów leczniczych w żółtym bądź zielonym obszarze wykazu refundowanych produktów leczniczych (Erstattungskodex)

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Celem dyrektywy 89/105/EWG jest między innymi wyeliminowanie różnic między krajowymi środkami natury ekonomicznej, które państwa członkowskie przyjmują w celu zapewnienia większej przejrzystości publicznych wydatków zdrowotnych na produkty lecznicze. Do takich środków należy ograniczenie listy produktów objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych. W celu uniknięcia, aby tego rodzaju różnice we wspomnianych środkach prowadziły do zakłóceń handlu produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty dyrektywa ustanawia pewne wymogi dotyczące procedury umieszczania produktów leczniczych w wykazie produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych. I tak art. 6 pkt 1 dyrektywy określa termin na wydanie decyzji w sprawie wpisu produktu leczniczego do wykazu produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych (tzw. „Positivliste”).
   W Austrii istnieją trzy różne formuły refundowania kosztów produktów leczniczych umieszczonych w wykazie produktów leczniczych objętych systemem ubezpieczeń zdrowotnych. „Zielony obszar” wykazu obejmuje produkty lecznicze, których przepisanie i refundacja, bez uprzedniego zatwierdzenia przez właściwy zakład ubezpieczeń, są celowe i uzasadnione z punktu widzenia medycznego i ekonomii ochrony zdrowia. Koszty produktów leczniczych umieszczonych w „żółtym obszarze” wykazu są refundowane tylko w uzasadnionych przypadkach, po uprzednim zatwierdzeniu przez właściwy zakład ubezpieczeń. W końcu „czerwony obszar” wykazu obejmuje produkty lecznicze, w odniesieniu do których złożony został wniosek o umieszczenie ich w żółtym bądź zielonym obszarze wykazu. W uzasadnionych przypadkach koszty produktów leczniczych umieszczonych w czerwonym obszarze wykazu są, po uprzednim zatwierdzeniu przez właściwy zakład ubezpieczeń, refundowane, pod warunkiem, jednak, że nie istnieje alternatywa w żółtym bądź zielonym obszarze wykazu. Ważny wniosek o umieszczenie produktu leczniczego w żółtym bądź zielonym obszarze wykazu refundowanych produktów leczniczych (Erstattungskodex) powoduje zatem, że na pewien czas produkt ten zostaje umieszczony w czerwonym obszarze wykazu. Zgodnie z uregulowaniem austriackim produkty lecznicze mogą pozostać w czerwonym obszarze wykazu przez maksymalny okres 24 miesięcy; w przypadku gdy niemożliwe jest stwierdzenie przeciętnej ceny w UE, termin ten ulega przedłużeniu do 36 miesięcy.
   Uregulowanie to jest niezgodne z art. 6 pkt 1 dyrektywy 89/105/EWG, ponieważ nie istnieje żadna gwarancja co do tego, że decyzja w sprawie umieszczenia produktu leczniczego w żółtym bądź zielonym obszarze wykazu zostanie podjęta, zgodnie z dyspozycja tego przepisu, odpowiednio w terminie 90 bądź 180 dni.
   Jak orzekł Trybunał w wyroku z dnia 12 czerwca 2003 r. w sprawie C-229/00 Komisja przeciwko Finlandii, gdyby państwo członkowskie mogło ustanowić dwustopniową procedurę sporządzania wykazu produktów leczniczych refundowanych według wyższej stawki, przy czym pierwszy etap tej procedury spełniałby wymogi określone w art. 6 pkt 1 dyrektywy, podczas gdy drugi etap byłby od tego zwolniony i nie uwzględniałby celów dyrektywy, to byłoby to sprzeczne z celami realizowanymi przez tę dyrektywę. Wbrew stanowisku rządu austriackiego nie tylko wniosek o umieszczenie w wykazie produktów leczniczych objętych krajowych systemem ubezpieczeń zdrowotnych, lecz również wniosek o przyporządkowanie danego produktu do jednej z kategorii tego wykazu musi być traktowany zgodnie z wymogami określonymi w art. 6 pkt 1 dyrektywy, gdy przyporządkowanie do tej kategorii, tak jak w Austrii, powoduje refundację według korzystniejszej stawki aniżeli przyporządkowanie do innej kategorii bądź pozostanie w niej. W związku z tym należy zagwarantować, aby decyzje w sprawie takich wniosków były podejmowane w terminie określonym w art. 6 pkt 1 dyrektywy.
   Jako że prawo austriackie tego nie przewiduje to, biorąc pod uwagę wykładnię tego przepisu dokonaną przez Trybunał, nie jest ono zgodne z przywoływanym przepisem prawa wspólnotowego.

      (1)  Dz.U. 1989 L 40, str. 8.


title: Sprawa C-383/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischen Verwaltungsgerichtshofs (Niemcy) w dniu 10 sierpnia 2007 r. — M-K Europa GmbH & Co. KG przeciwko Stadt Regensburg

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischen Verwaltungsgerichtshofs (Niemcy) w dniu 10 sierpnia 2007 r. — M-K Europa GmbH & Co. KG przeciwko Stadt Regensburg
   (Sprawa C-383/07)
   (2007/C 283/12)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: M-K Europa GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Stadt Regensburg
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przy ustalaniu, czy żywność w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia WE nr 258/97 (1)„dotychczas nie był[a] w znacznym stopniu wykorzystywan[a] we Wspólnocie do spożycia przez ludzi” może mieć znaczenie okoliczność, że przywóz danej żywności na ograniczony obszar Wspólnoty (w niniejszym przypadku do San Marino) miał miejsce na krótko przed wejściem w życie rozporządzenia w dniu 15 maja 1997 r. i że była ona dostępna jedynie na tym ograniczonym obszarze?

               2)

               Czy aby uznać, że żywność nie jest nową żywnością w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia WE nr 258/97 wystarczy ustalić, iż wszystkie składniki użyte do jej produkcji były dotychczas w znacznym stopniu wykorzystywane we Wspólnocie do spożycia przez ludzi?

               3)

               Czy wykładni art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia WE nr 258/97 należy dokonywać tak zawężająco, aby wyłączyć z kategorii „żywnoś[ci] […] składając[ej] się z […] wodorostów” żywność wytworzoną wyłącznie z takich wodorostów, które były dotychczas wykorzystywane we Wspólnocie do spożycia przez ludzi?

               4)

               Czy żywność może zostać uznana za taką, o „któr[ej] już wiadomo, że [jest] bezpieczn[a] dla zdrowia” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia WE nr 258/97, jeśli doświadczenie w zakresie bezpieczeństwa tej żywności istnieje jedynie w regionach znajdujących się poza Europą (w niniejszym przypadku w Japonii)?

               5)

               Czy żywność może zostać uznana za taką, o „któr[ej] już wiadomo, że [jest] bezpieczn[a] dla zdrowia” ze względu na to, że jest produkowana z wykorzystaniem składników, o których już wiadomo, że są bezpieczne dla zdrowia, za pomocą aktualnie wykorzystywanych technologii wytwórczych lub przetwórczych, jeśli dotychczasowe doświadczenie nie obejmuje kombinacji tych składników i tych technologii?

               6)

               Czy w przypadku sporu art. 1 ust. 3 rozporządzenia WE nr 258/97, zgodnie z którym „[w] miarę potrzeby, można określić zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13, czy dany rodzaj żywności lub składników żywności mieści się w zakresie obowiązywania ust. 2 niniejszego artykułu” nakłada na podmiot gospodarczy obowiązek zlecenia tego określenia i oczekiwania na jego wyniki? Czy na podstawie tego przepisu oraz art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 258/97 można określić, na kim spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności faktycznych oraz materialny ciężar dowodu?

      (1)  Dz.U. L 43, str. 1.


title: Sprawa C-492/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Mercato San Severino — Włochy) — Ciro Di Donna przeciwko Società imballaggi metallici Salerno Srl (SIMSA) (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Mediacja w sprawach cywilnych i handlowych — Dyrektywa 2008/52/WE — Uregulowanie krajowe przewidujące obowiązkowe postępowanie mediacyjne — Umorzenie postępowania)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Mercato San Severino — Włochy) — Ciro Di Donna przeciwko Società imballaggi metallici Salerno Srl (SIMSA)
   (Sprawa C-492/11) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Mediacja w sprawach cywilnych i handlowych - Dyrektywa 2008/52/WE - Uregulowanie krajowe przewidujące obowiązkowe postępowanie mediacyjne - Umorzenie postępowania)
   2013/C 225/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Giudice di Pace di Mercato San Severino

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ciro Di Donna

      Strona pozwana: Società imballaggi metallici Salerno Srl (SIMSA)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Giudice di Pace di Mercato San Severino — Wykładnia art. 6 ust. 1 i art. 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także dyrektywy 2008/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136, s. 3) — Krajowe uregulowania wymagające podjęcia próby zawarcia ugody przed wytoczeniem powództwa sądowego, które mogą mieć wpływ na jego wytoczenie, jak też na czas trwania i wynik postępowania dotyczącego takiego powództwa

      Sentencja

   Nie ma już konieczności udzielania odpowiedzi na pytania przedłożone w trybie prejudycjalnym przez Giudice di pace di Mercato San Severino (Włochy) postanowieniem z dnia 21 września 2011 r. w sprawie C-492/11.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-321/10: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2010 r. — SA.PAR. przeciwko OHIM — Salini Costruttori (GRUPPO SALINI)

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2010 r. — SA.PAR. przeciwko OHIM — Salini Costruttori (GRUPPO SALINI)
   (Sprawa T-321/10)
   ()
   2010/C 260/34
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: SA.PAR. Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Masetti Zannini de Concina, M. Bussoletti i G. Petrocchi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Salini Costruttori S.p.A. (Rzym, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 kwietnia 2010 r. z powodu naruszenia art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz braku uzasadnienia;

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania, a także postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „GRUPPO SALINI” (zgłoszenie nr 3 832 161) dla usług należących do klas 36, 37 i 42

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: SALINI COSTRUTTORI S.p.A.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Powszechnie znany we Włoszech znak towarowy, faktycznie używany znak towarowy, nazwa własna i firma „SALINI” dla usług należących do klas 36, 37 i 42

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia, a także naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia oraz brak uzasadnienia.


title: Sprawa C-237/15 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland –Irlandia) – Minister for Justice and Equality/Francis Lanigan (Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 6 — Prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania — Obowiązek wykonania europejskiego nakazu aresztowania — Artykuł 12 — Pozostawanie w areszcie osoby, której dotyczy wniosek — Artykuł 15 — Decyzja w sprawie przekazania — Artykuł 17 — Terminy i procedury podejmowania decyzji w sprawie wykonania — Konsekwencje przekroczenia terminów)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland –Irlandia) – Minister for Justice and Equality/Francis Lanigan
   (Sprawa C-237/15 PPU) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 6 - Prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Obowiązek wykonania europejskiego nakazu aresztowania - Artykuł 12 - Pozostawanie w areszcie osoby, której dotyczy wniosek - Artykuł 15 - Decyzja w sprawie przekazania - Artykuł 17 - Terminy i procedury podejmowania decyzji w sprawie wykonania - Konsekwencje przekroczenia terminów))
   (2015/C 302/15)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister for Justice and Equality

      Strona pozwana: Francis Lanigan

      Sentencja

   Artykuły 15 ust. 1 i art. 17 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że wykonujący nakaz organ sądowy pozostaje zobowiązany do wydania decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania po upływie terminów określonych w tymże art. 17.
   Artykuł 12 rzeczonej decyzji ramowej w związku z jej art. 17 i w świetle art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on w takiej sytuacji na przeszkodzie pozostawieniu w areszcie osoby, której dotyczy wniosek, zgodnie z prawem wykonującego nakaz państwa członkowskiego, nawet jeśli całkowity okres pozbawienia wolności tej osoby przekracza te terminy, o ile długość tego okresu nie jest nadmierna w odniesieniu do cech postępowania prowadzonego w sprawie w postępowaniu głównym, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego. Jeśli wykonujący nakaz organ sądowy postanowi zakończyć pobyt w areszcie tej osoby, organ ten jest wówczas zobowiązany do uzupełnienia jej tymczasowego zwolnienia wszelkimi środkami, jakie uzna za niezbędne do uniknięcia jej ucieczki i zapewnienia, że warunki materialne niezbędne do jej skutecznego przekazania pozostają spełnione do momentu wydania ostatecznej decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa C-116/07: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 23 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/38

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 23 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-116/07) (1)

   (2008/C 209/60)

      Język postępowania: czeski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa F-81/11: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko EASA

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/41

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko EASA
   (Sprawa F-81/11)
   2011/C 340/84
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel B.-H. Vincent, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącego, z urzędu, na stanowisko niekierownicze w interesie służby, w następstwie niekorzystnego sprawozdania z oceny, a także żądanie zasądzenia na rzecz skarżącego określonej kwoty tytułem zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora naczelnego z dnia 17 grudnia 2010 r. o przeniesieniu skarżącego, z urzędu, „na stanowisko niekierownicze w interesie służby”, w następstwie niekorzystnego sprawozdania z oceny;

               —

               zasądzenie od EASA na rzecz skarżącego kwoty określonej ex aequo et bono na 350 000 euro, jako zadośćuczynienie za krzywdę moralną i zawodową, z ustawowymi odsetkami od dnia wymagalności tej kwoty;

               —

               obciążenie EASA kosztami postępowania.


title: Sprawa T-693/15: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2016 r. – Clover Canyon/EUIPO – Kaipa Sportswear (CLOVER CANYON) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy CLOVER CANYON – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CANYON – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd]

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/24

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2016 r. – Clover Canyon/EUIPO – Kaipa Sportswear (CLOVER CANYON)
      (Sprawa T-693/15) (1)

      ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy CLOVER CANYON - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CANYON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd])
      (2016/C 454/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Clover Canyon, Inc. (Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Schmitz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Kaipa Sportswear GmbH (Heilbronn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Pauli)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 sierpnia 2015 r. (sprawa R 3018/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kaipa Sportswear a Clover Canyon.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Clover Canyon, Inc zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa T-32/10: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2010 r. — Ella Valley Vineyards przeciwko OHIM — Hachette Filipacchi Presse (ELLA VALLEY VINEYARDS)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/40

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2010 r. — Ella Valley Vineyards przeciwko OHIM — Hachette Filipacchi Presse (ELLA VALLEY VINEYARDS)
   (Sprawa T-32/10)
   2010/C 80/65
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ella Valley Vineyards (Adulam) Ltd (Jerozolima, Izrael) (przedstawiciel: adwokat C. de Haas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Hachette Filipacchi Presse SA (Levallois-Perret, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 listopada w całości ze względu na naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez ELLA VALLEY VINEYARDS zgodnie z art. 87–93 regulaminu Sądu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „ELLA VALLEY VINEYARDS” dla towarów z klasy 33 (zgłoszenie nr 3 360 914)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Hachette Filipacchi Presse SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany we Francji słowny znak towarowy i słowny wspólnotowy znak towarowy „ELLE” dla towarów należących do klasy 16 (wspólnotowy znak towarowy nr 3 475 365)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 ze względu na to, że właściwy krąg odbiorców nie dostrzeże żadnego związku między rozpatrywanymi znakami towarowymi, a używanie znaku towarowego „ELLA VALLEY VINEYARDS” nie będzie powodowało czerpania nienależytych korzyści z renomy wcześniejszych znaków towarowych „ELLE”.


title: Sprawa T-77/09: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2009 r. – hofherr communikation przeciwko OHIM (NATURE WATCH)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/34

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2009 r. – hofherr communikation przeciwko OHIM (NATURE WATCH)
   (Sprawa T-77/09)
   2009/C 90/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: hofherr communikation GmbH (Innsbruck, Austria) (przedstawiciel: adwokat S. Warbek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 grudnia 2008 r. w sprawie R 1410/2008-1 oraz dopuszczenie do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „NATURE WATCH” dla towarów i usług należących do klas 9, 39, 41 i 43 – międzynarodowa rejestracja nr WOO 957 541

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji zgłoszonego znaku jako wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, w zakresie w jakim Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że zgłoszony znak towarowy jest opisowy i że nie ma charakteru odróżniającego.


title: Sprawy C-266/04, C-267/04, C-268/04, C-269/04, C-270/04: Wnioski o wydanie orzeczenia prejudycjalnego, złożone postanowieniami tribunal des affaires de sécurité sociale de Saint-Etienne, wydanymi 5 kwietnia 2004 r., w sprawach SAS Nazairdis przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC, JACELI SA przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC, KOMOGO SA przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC, Tout pour la maison SARL przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC, SAS Distribution Casino France przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/22

         Wnioski o wydanie orzeczenia prejudycjalnego, złożone postanowieniami tribunal des affaires de sécurité sociale de Saint-Etienne, wydanymi 5 kwietnia 2004 r., w sprawach SAS Nazairdis przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC, JACELI SA przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC, KOMOGO SA przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC, Tout pour la maison SARL przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC, SAS Distribution Casino France przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC
   (Sprawy C-266/04, C-267/04, C-268/04, C-269/04, C-270/04)
   (2004/C 228/44)
   Tribunal des affaires de sécurité sociale de Saint-Etienne złożył do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, postanowieniami z dnia 5 kwietnia 2004 r., wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawach

               —

               SAS Nazairdis przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC (sprawa C-266/04)

               —

               JACELI SA przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC (sprawa C-267/04)

               —

               KOMOGO SA przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC (sprawa C-268/04)

               —

               Tout pour la maison SARL przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC (sprawa C-269/04),

         które wpłynęły do sekretariatu Trybunału 24 czerwca 2004 r., oraz w sprawie

               —

               SAS Distribution Casino France przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales – Caisse ORGANIC (sprawa C-270/04), który wpłynął do sekretariatu Trybunału 25 czerwca 2004 r.

         Tribunal des affaires de sécurité sociale de Saint-Etienne wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o rozstrzygnięcie kwestii,
   czy art. 87 Traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że wsparcie ze środków publicznych udzielane przez Francję w ramach C.P.D.C. (Comité Professionnel de la Distribution des Carburants), F.I.S.A.C. (Fonds d'Intervention pour la Sauvegarde de l'Artisanat et du Commerce), wsparcia na zakończenie działalności dla rzemieślników i handlowców oraz dotacji do systemu ubezpieczeń emerytalnych osób prowadzących działalność na własny rachunek w zakresie przemysłu i handlu, a także systemu ubezpieczeń emerytalnych osób prowadzących działalność na własny rachunek w zakresie rzemiosła, stanowią systemu pomocy publicznej.


title: Sprawa C-516/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Barlis 06 – Investimentos Imobiliários e Turísticos SA/Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 178 lit. a) — Prawo do odliczenia — Sposoby wykonania — Artykuł 226 pkt 6 i 7 — Informacje, jakie muszą znajdować się na fakturze — Zakres i charakter świadczonych usług — Data, w jakiej wykonano usługi]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Barlis 06 – Investimentos Imobiliários e Turísticos SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-516/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 178 lit. a) - Prawo do odliczenia - Sposoby wykonania - Artykuł 226 pkt 6 i 7 - Informacje, jakie muszą znajdować się na fakturze - Zakres i charakter świadczonych usług - Data, w jakiej wykonano usługi])
   (2016/C 419/06)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Barlis 06 – Investimentos Imobiliários e Turísticos SA

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Sentencja

   Artykuł 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że faktury zawierające tylko wzmiankę „usługi prawne wykonane od [określonej daty] do dnia dzisiejszego”, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, a priori nie są zgodne z wymogami, o których mowa w pkt 6 tego artykułu, a faktury zawierające tylko wzmiankę „usługi prawne wykonane do dnia dzisiejszego” a priori nie są zgodne z wymogami, o których mowa w pkt 6 i 7 tego artykułu, przy czym potwierdzenie tego należy jednak do sądu odsyłającego.
   Artykuł 178 lit. a) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby krajowe organy podatkowe mogły odmówić prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej tylko ze względu na to, że podatnik posiada fakturę, która nie spełnia wymogów art. 226 pkt 6 i 7 tej dyrektywy, podczas gdy organy te dysponują wszystkimi informacjami koniecznymi do zbadania, że spełnione zostały materialne przesłanki wykonania tego prawa.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa C-4/03: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Gesellschaft für Antriebstechnik mbH & Co. KG (GAT) przeciwko Lamellen und Kupplungsbau Beteiligungs KG (LuK) (Konwencja brukselska — Artykuł 16 pkt 4 — Spory dotyczące rejestracji lub ważności patentów — Wyłączna jurysdykcja sądu miejsca złożenia zgłoszenia lub rejestracji — Pozew o stwierdzenie niewystępowania naruszenia — Kwestia ważności patentu podniesiona jako kwestia wpadkowa)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/1

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Gesellschaft für Antriebstechnik mbH & Co. KG (GAT) przeciwko Lamellen und Kupplungsbau Beteiligungs KG (LuK)
   (Sprawa C-4/03) (1)

   (Konwencja brukselska - Artykuł 16 pkt 4 - Spory dotyczące rejestracji lub ważności patentów - Wyłączna jurysdykcja sądu miejsca złożenia zgłoszenia lub rejestracji - Pozew o stwierdzenie niewystępowania naruszenia - Kwestia ważności patentu podniesiona jako kwestia wpadkowa)
   (2006/C 224/01)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnoszący odwołanie: Gesellschaft für Antriebstechnik mbH & Co. KG (GAT)

      Druga strona postępowania: Lamellen und Kupplungsbau Beteiligungs KG (LuK)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 16 pkt 4 konwencji brukselskiej — Wyłączna jurysdykcja „w sprawach, których przedmiotem jest […] ważność patentów” — Odpowiedź na pytanie, czy sprawy te obejmują postępowania o stwierdzenie występowania (albo — odpowiednio — niewystępowania) naruszenia patentu, w których jedna ze stron podnosi nieważność patentu
   Sentencja
   Artykuł 16 pkt 4 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, ostatnio zmienionej Konwencją z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, należy rozumieć w ten sposób, że zawarta w nim zasada dotycząca wyłącznej jurysdykcji znajduje zastosowanie do wszelkiego rodzaju sporów dotyczących rejestracji lub ważności patentu, niezależnie od tego, czy kwestie te zostały podniesione w pozwie, czy też w drodze zarzutu procesowego.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003 r.


title: Sprawa C-256/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 10 maja 2013 r. — Provincie Antwerpen przeciwko Belgacom NV van publiek recht

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 10 maja 2013 r. — Provincie Antwerpen przeciwko Belgacom NV van publiek recht
   (Sprawa C-256/13)
   2013/C 207/42
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Provincie Antwerpen

      Druga strona postępowania: Belgacom NV van publiek recht

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 lub art. 13 dyrektywy 2002/20/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby organ państwa członkowskiego opodatkował działalność gospodarczą operatorów telekomunikacyjnych, która jest im umożliwiona na terytorium lub jego części poprzez istnienie wykorzystywanych do tej działalności słupów, masztów lub anten GSM na nieruchomości publicznej lub prywatnej, ze względów budżetowych lub z innych względów?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa C-237/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez GE.A.P. Srl

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/22

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez GE.A.P. Srl
   (Sprawa C-237/13 P)
   2013/C 207/35
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: GE.A.P. Srl (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Comitato „Venezia vuole vivere”

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i w konsekwencji

                           —

                           stwierdzenie nieważności, o ile będzie to wymagane oraz w granicach interesu skarżących, decyzji Komisji Europejskiej nr 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania udzielonych obniżek i wymaga zwiększenia wysokości domniemanych obniżek podlegających odzyskaniu o odsetki za okresy rozpatrywane w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

                  Zarzut pierwszy: błędny charakter postanowienia z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że rozpatrywane środki ze względu na swój odszkodowawczy charakter nie stanowiły korzyści dla beneficjentów.

                  Zarzut drugi: błędny charakter postanowienia z powodu braku wykluczenia lub przynajmniej dokonania oceny możliwości, iż rozpatrywane środki wpłyną na konkurencję i wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.

                  Zarzut trzeci: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 2 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE) i w art. 87ust. 3 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE).

                  Zarzut czwarty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE).

                  Zarzut piaty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 3) lit. d) i e) (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) i e) TFUE).

                  Zarzut szósty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE).

                  Zarzut siódmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia istnienia pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 WE (obecnie art. 108 ust. 3 TFUE) i art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1).

                  Zarzut ósmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do nakazu odzyskania.

                  Zarzut dziewiąty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do naliczenia odsetek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa T-35/12: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2012 r. — Icelandic Group UK przeciwko Komisji

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/29

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2012 r. — Icelandic Group UK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-35/12)
   2012/C 73/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Icelandic Group UK Ltd (Grimsby, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: V. Sloane, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 decyzji Komisji z dnia 15 listopada 2011 r. nr C(2011) 8113 wersja ostateczna, w której Komisja uznała, że zwrot należności celnych przywozowych nie jest uzasadniony w konkretnym wypadku (sygn. akt REM 04/2010);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania, a także innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z tą sprawą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz art. 906a rozporządzenia Komisji nr 2454/93/EWG (1) w ten sposób, że pozwana naruszyła prawa skarżącej do obrony w postępowaniu prowadzącym do wydania art. 1 ust. 2 zaskarżonej decyzji, że pozwana wydała decyzję wpływającą niekorzystnie na prawa skarżącej bez umożliwienia jej przedstawienia swego stanowiska co do okoliczności stanowiących podstawę do jej wydania, to jest co do twierdzenia pozwanej, że władze Zjednoczonego Królestwa nie popełniły błędu w odniesieniu do przywozów mających miejsce w okresie od dnia 1 grudnia 2006 r. do dnia 24 lipca 2007 r.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b), art. 236 lub art. 239 rozporządzenia Rady nr 2913/92 (2), w ten sposób, że:

                           —

                           pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez ustalenie, że przesłanki zwrotu należności celnych przywozowych określone w art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 nie zostały spełnione w rozpatrywanym stanie faktycznym; pogląd pozwanej, wedle którego władze Zjednoczonego Królestwa nie popełniły błędu w odniesieniu do przywozów dokonanych w okresie od dnia 1 grudnia 2006 r. do dnia 24 lipca 2007 r. jest oczywiście błędny;

                           —

                           ponadto, względnie tytułem pomocniczym, pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez zdecydowanie, że przesłanki zwrotu należności celnych przywozowych, określone w art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 nie zostały spełnione; pogląd pozwanej, wedle którego w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy brak jest podstaw do ustalenia istnienia szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 239 jest oczywiście błędny.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).


title: Sprawa T-338/11: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2011 r. — Getty Images przeciwko OHIM (PHOTOS.COM)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/39

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2011 r. — Getty Images przeciwko OHIM (PHOTOS.COM)
   (Sprawa T-338/11)
   2011/C 252/87
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Getty Images (US) Inc. (Seattle, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P.G. Olson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w dniu 6 kwietnia 2011 r. w sprawie R 1831/2010-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PHOTOS.COM” dla towarów i usług z klas 9, 42 i 45 — zgłoszenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 8549991

      Decyzja eksperta: częściowa odmowa rejestracji wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i lit. c) w związku z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 z tego względu, że Izba Odwoławcza (i) błędnie uznała, że zgłoszony do rejestracji znak towarowy miał charakter opisowy względem towarów/usług w odniesieniu do których wniesiono o jego rejestrację; (ii) popełniła błąd nie uwzględniając faktu, że nazwa zarejestrowanej domeny skarżącej odpowiada zgłoszonemu do rejestracji znakowi towarowemu i ma wpływ na ocenę charakteru odróżniającego tego znaku towarowego; (iii) nieprawidłowo oceniła, iż przedłożona dokumentacja nie wystarczała do tego, aby wykazać, że znak towarowy uzyskał charakter odróżniający i oparła swoją decyzję na błędnym zrozumieniu i błędnej interpretacji przedstawionego materiału dowodowego. Naruszenie zasad równego traktowania i uzasadnionych oczekiwań, ze względu na to, że Izba Odwoławcza błędnie nie uwzględniła ważności faktu, że w ramach poprzedniego zgłoszenia OHIM udzielił zgody na rejestrację znaku towarowego skarżącej „PHOTOS.COM” w odniesieniu do podobnych towarów i usług.


title: Sprawa T-241/06: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2006 r. — Reitz i von Gadomski przeciwko OHIM (CMD-CLINIC)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/25

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2006 r. — Reitz i von Gadomski przeciwko OHIM (CMD-CLINIC)
   (Sprawa T-241/06)
   (2006/C 261/47)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: J. Reitz (Aumühle, Niemcy) i B. von Gadomski (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: U. Poser, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej z dnia 6 lipca 2006 r. (R0372/2006-4);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CMD-CLINIC” dla towarów i usług należących do klas 5, 10 i 44 (zgłoszenie nr 3 661 337).

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe odrzucenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ zgłoszenie zostało niesłusznie odrzucone zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) jako opisowe oraz zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia z powodu braku odróżniającego charakteru.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie C-422/02 P Europe Chemi-Con (Deutschland) GmbH przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Środki antydumpingowe — Rozporządzenie w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego — Moc wsteczna — Równe traktowanie — Niedyskryminacja — Przywóz określonych dużych aluminiowych kondensatorów elektrolitycznych pochodzących z Japonii)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 27 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-422/02 P Europe Chemi-Con (Deutschland) GmbH przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Środki antydumpingowe - Rozporządzenie w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego - Moc wsteczna - Równe traktowanie - Niedyskryminacja - Przywóz określonych dużych aluminiowych kondensatorów elektrolitycznych pochodzących z Japonii)
   (2005/C 82/01)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-422/02 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 49 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło w dniu 21 listopada 2002 r., wniesione przez Europe Chemi-Con (Deutschland) GmbH, z siedzibą w Norymberdze (Niemcy), (adwokaci: K. Adamantopoulos, J. Branton i J. Gutiérrez Gisbert), w której pozostałymi uczestnikami byli Rada Unii Europejskiej (pełnomocnicy: S. Marquardt i G. Berrisch) i Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. Scharf i S. Meany), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes, A. Rosa (sędzia sprawozdawca) i S. von Bahr, sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Europe Chemi-Con (Deutschland) GmbH ponosi koszty własne i koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w niniejszej instancji.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.01.2003


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 października 2004 r. w sprawie T-49/03 Gunda Schumann przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Otwarty konkurs — Testy wstępne — Neutralizacja pytania w teście wielokrotnego wyboru — Zasada proporcjonalności — Naruszenie zasad ogłoszenia o konkursie)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/19

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 21 października 2004 r.
   w sprawie T-49/03 Gunda Schumann przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Otwarty konkurs - Testy wstępne - Neutralizacja pytania w teście wielokrotnego wyboru - Zasada proporcjonalności - Naruszenie zasad ogłoszenia o konkursie)
   (2004/C 314/48)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T- 49/03, Gunda Schumann, zamieszkała w Berlinie (Niemcy), reprezentowana przez adwokata Y. Bocka, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Curall, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu otwartego COM/A/11/01 o niedopuszczeniu skarżącej do następującej po testach wstępnych części pisemnej konkursu, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: P. Lindh, prezes, R. Garcia - Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, wydał w dniu 21 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna, w zakresie, w jakim dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 19 lipca 2002 r.

               2)

               Skarga zostaje oddalona jako bezpodstawna w zakresie, w jakim dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 4 czerwca 2002 r.

               3)

               Każda ze stron poniesie swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa C-588/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-469/13 Generics (UK)/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 listopada 2016 r. przez Generics (UK) Ltd

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-469/13 Generics (UK)/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 listopada 2016 r. przez Generics (UK) Ltd
   (Sprawa C-588/16 P)
   (2017/C 030/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Generics (UK) Ltd (przedstawiciele: I. Vandenborre, advocaat, T. Goetz, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku albo zastosowanie innych stosownych środków.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Zarzut pierwszy. Sąd nie wykazał, że ugody patentowe stanowiły naruszenie „ze względu na cel” zgodnie z rozumieniem nadanym temu pojęciu w wyroku Sądu Groupement des cartes bancaires/Komisja. W szczególności, Sąd nie wyjaśnia w jaki sposób ugody patentowe przedstawiają same w sobie dostateczny poziom szkodliwości dla konkurencji, tak że nie ma potrzeby oceny ich rzeczywistych i potencjalnych skutków. Sąd wyraża za to wątpliwości i brak pewności co do krytycznych elementów analizy ugód patentowych.

               2.

                  Zarzut drugi. Dowody, na których Sąd oparł swe ustalenia nie spełniają wymogów dokładności, wiarygodności, spójności i kompletności, co Trybunał określił jako niezbędny wymóg przeprowadzenia dowodu na okoliczność zaistnienia naruszenia „ze względu na cel”.

               3.

                  Zarzut trzeci. Sąd przerzucił ciężar dowodu, wymagając od spółki Generics (UK) wykazania, że ryzykowne wejście na rynek zakończyłoby się z pewnością sporem sądowym, który spółka Generics (UK) z pewnością by przegrała, by udowodnić zgodność z prawem ugód patentowych.

               4.

                  Zarzut czwarty. Sąd nie poddał pełnej kontroli ustalenia Komisji, iż art. 101 ust. 3 TFEU nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.

               5.

                  Zarzut piąty. Sąd naruszył prawo dokonując kontroli sądowej ultra vires, stwierdzając nowe naruszenie art. 101 ust. 1 TFEU, które nie zostało ustalone w spornej decyzji oraz zastępując w tym zakresie własną oceną ocenę Komisji.

               6.

                  Zarzut szósty. Sąd nie wskazał jasnych, precyzyjnych i spójnych dowodów na okoliczność popełnienia przez Generics (UK) zarzucanego naruszenia w sposób umyślny lub wyniku zaniedbania, jak wymaga tego art. 23 ust. 2 rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 (1) z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu.

      (1)  Dz.U. 2003, L 1, s. 1.


title: Sprawa C-293/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/83/WE — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-293/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/83/WE - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2009/C 82/15)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande i I. Koskinen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004or. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-422/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-422/06) (1)

   (2007/C 183/56)

      Język postępowania: polski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-320/06: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Moreira da Fonseca przeciwko OHIM — General Óptica (GENERAL OPTICA)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/71

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Moreira da Fonseca przeciwko OHIM — General Óptica (GENERAL OPTICA)
   (Sprawa T-320/06)
   (2006/C 326/147)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Alberto Jorge Moreira da Fonseca Lda (Santo Tirso, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat Oehen Mendes)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: General Óptica SA (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 sierpnia 2006 r., doręczonej skarżącej w dniu 27 września 2006 r., wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia nr 829C (Sprawa nr R 946/2005-1) i w konsekwencji stwierdzenie nieważności lub — ewentualnie — wygaśnięcia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 436 723„GENERAL OPTICA”, zgłoszonego w dniu 5 listopada 2001 r. i zarejestrowanego w dniu 31 stycznia 2003 r.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy „GENERAL OPTICA” dla usług z klasy 42 (usługi optyczne) — wspólnotowy znak towarowy nr 2 436 723.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: General Óptica SA.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: wcześniejsza krajowa nazwa handlowa „Generalóptica” dla przywozu i sprzedaży detalicznej aparatów optycznych, precyzyjnych i fotograficznych.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosku o unieważnienie.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie między innymi art. 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odnośnie do dwóch znaków towarowych występuje, a oznaczenie skarżącej chronione jest na poziomie krajowym.
   Naruszenie zasady 22 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 polegające na tym, że OHIM nie zastosował się do obowiązku wezwania skarżącej do przedstawienia dowodu wcześniejszego używania, na które się ona powołuje.


title: Sprawa C-497/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Charlottenburg (Niemcy) w dniu 17 listopada 2008 r. — Amiraike Berlin GmbH i Aero Campus Cottbus Ltd

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Charlottenburg (Niemcy) w dniu 17 listopada 2008 r. — Amiraike Berlin GmbH i Aero Campus Cottbus Ltd
   (Sprawa C-497/08)
   2009/C 113/38
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Charlottenburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Amiraike Berlin GmbH

      Druga strona: Aero Campus Cottbus Ltd

      Pytanie prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy prawa wspólnotowego pierwotnego, w szczególności art. 10 WE, art. 43 WE, art. 48 WE, a także zasada wzajemnego uznawania krajowych porządków prawnych państw członkowskich Wspólnoty pomiędzy sobą, powinny być rozumiane w ten sposób, że jedno państwo członkowskie (państwo członkowskie pierwsze) poprzez ratyfikację prawa wspólnotowego pierwotnego zadeklarowało zasadniczo swoją zgodę na skuteczność na swoim terytorium wydanego w ramach porządku prawnego drugiego państwa członkowskiego środka wywłaszczającego w każdym razie w sytuacji, gdy dotknięta środkiem wywłaszczającym spółka prywatnoprawna uprzednio w wykonaniu swojej prawnowspólnotowej swobody przedsiębiorczości świadomie poddała się nakazującemu wywłaszczenie prawu spółek drugiego państwa członkowskiego, pomimo że prowadzi ona działalność gospodarczą w pierwszym państwie członkowskim i dysponuje tam majątkiem dotkniętym środkiem wywłaszczającym?


title: Sprawa C-179/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Daimler AG/Együd Garage Gépjárműjavító és Értékesítő Kft. (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 5 ust. 1 — Ogłoszenia dotyczące osoby trzeciej dostępne w Internecie — Nieuprawnione używanie znaku towarowego — Ogłoszenia zamieszczane online bez wiedzy i bez zgody tej osoby trzeciej lub utrzymywane online pomimo sprzeciwu tej osoby — Powództwo właściciela znaku towarowego przeciwko wspomnianej osobie trzeciej)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/19

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Daimler AG/Együd Garage Gépjárműjavító és Értékesítő Kft.
   (Sprawa C-179/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 5 ust. 1 - Ogłoszenia dotyczące osoby trzeciej dostępne w Internecie - Nieuprawnione używanie znaku towarowego - Ogłoszenia zamieszczane online bez wiedzy i bez zgody tej osoby trzeciej lub utrzymywane online pomimo sprzeciwu tej osoby - Powództwo właściciela znaku towarowego przeciwko wspomnianej osobie trzeciej))
   (2016/C 156/27)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Daimler AG

      Strona pozwana: Együd Garage Gépjárműjavító és Értékesítő Kft.

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że osoba trzecia wskazana w ogłoszeniu opublikowanym w serwisie internetowym – które to ogłoszenie zawiera oznaczenie identyczne ze znakiem towarowym lub podobne do tego znaku, w ten sposób, że wywołuje wrażenie istnienia relacji handlowej między tą osobą trzecią a właścicielem znaku towarowego – nie używa tego oznaczenia, którego to używania zgodnie z tym przepisem właściciel może zakazać, gdy dane ogłoszenie nie zostało zamieszczone przez tę osobę trzecią ani w jej imieniu ani też, w sytuacji gdyby dane ogłoszenie zostało zamieszczone przez tę osobę trzecią lub w jej imieniu za zgodą właściciela – gdy ta osoba trzecia wyraźnie zażądała od podmiotu prowadzącego serwis internetowy, u którego zamówiła ogłoszenie, usunięcia tego ogłoszenia lub zawartego w nim wskazania znaku towarowego.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa T-160/12: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2014 r. – Adler Modemärkte przeciwko OHIM – Blufin (MARINE BLEU) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MARINE BLEU — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BLUMARINE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/19

         Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2014 r. – Adler Modemärkte przeciwko OHIM – Blufin (MARINE BLEU)
   (Sprawa T-160/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MARINE BLEU - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BLUMARINE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 202/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Adler Modemärkte AG (Haibach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Walicka i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Blufin SpA (Carpi, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Caricato)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2012 r. (sprawa R 1955/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Blufin SpA a Adler Modemärkte AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Adler Modemärkte AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

               3)

               Blufin SpA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa F-126/12: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/29

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-126/12)
   2013/C 71/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: M. Boury, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odpowiedzi na zażalenie, w którym skarżący domagał się, po pierwsze, uznania przez Komisję, że tylko niektóre dokumenty zawarte w jego aktach osobowych mogą zostać udostępnione sędziemu śledczemu Tribunal de première instance de Bruxelles oraz po drugie, uznania za bezprawne zatajenia przed tym sądem decyzji z dnia 2 lutego 2001 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności odpowiedzi organu powołującego na zażalenie nr R/367/12;

               —

               uznanie za bezprawne zatajenia przed sądownictwem belgijskim prawdziwych akt osobowych skarżącego, a także decyzji organu powołującego z dnia 2 lutego 2001 r. i całości związanych z tym dokumentów, dokumentów, o które zwróciły się do Komisji organy belgijskiego sądownictwa karnego;

               —

               uznanie za bezprawne przekazania Tribunal de Bruxelles poufnych dokumentów przedstawionych poza jakąkolwiek kontrolą prawną i z pominięciem przepisów regulaminu pracowniczego w ramach byłego wydziału ADMIN B9 zajmującego się dochodzeniem administracyjnym wszczętym w dniu 2 lutego 2001 r. przez organ powołujący, z naruszeniem przepisów regulaminu pracowniczego;

               —

               uznanie za bezprawną ingerencji w badanie jego skargi do Tribunal de Bruxelles, w celu zaszkodzenia skarżącemu, przez pracowników Komisji, którzy nie mieli ani upoważnienia, ani kompetencji;

               —

               uznanie, że przez cały okres trwania tej sprawy skarżący był ofiarą, podobnie jak jego rodzina, poważnych naruszeń podstawowych praw człowieka i że doznał poważnych i trudnych do naprawienia szkód i krzywd w wymiarze zawodowym, moralnym i materialnymi i z tego tytułu powinien uzyskać odszkodowanie i zadośćuczynienie.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-207/08: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Habanos przeciwko OHIM — Tabacos de Centroamérica (KIOWA)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/56

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Habanos przeciwko OHIM — Tabacos de Centroamérica (KIOWA)
   (Sprawa T-207/08)
   (2008/C 209/101)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Corporación Habanos S.A. (La Havana, Kuba) (przedstawiciele: adwokaci V. Gil Vega i A. Ruiz López)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tabacos de Centroamérica S.L. (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 marca 2008 r., stwierdzenie, że w przypadku mieszanego znaku towarowego KIOWA i wcześniejszych mieszanych znaków towarowych COHIBA, które oznaczają identyczne towary, faktycznie istnieje podobieństwo i prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd oraz że zgłaszający próbował czerpać nienależne korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wyżej wskazanych wcześniejszych znaków towarowych COHIBA czy też działać na ich szkodę i w konsekwencji dokonanie odmowy rejestracji wspólnotowego (mieszanego) znaku towarowego nr 3.963.931 KIOWA; posiłkowo strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji OHIM, nakazanie ponownego przekazania akt sprawy Izbie Odwoławczej OHIM celem rozpatrzenia twierdzeń i dowodów odnoszących się do art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania we wszystkich instancjach, włączając w to poniesione przez stronę skarżącą koszty zastępstwa procesowego.

               —

               Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Tabacos de Centroamérica S.L.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „KIOWA” zgłoszony dla towarów z klasy 34 (zgłoszenie nr 3.963.931)
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Corporación Habanos S.A., występująca w obrocie jako Habanos S.A.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy „COHIBA” (wspólnotowy znak towarowy nr 3.323.292), słowny znak towarowy „COHIBA” (hiszpański znak towarowy nr 1.271.173) i graficzny znak towarowy „COHIBA” (hiszpański znak towarowy nr 2.052.344) zarejestrowane dla towarów z klasy 34

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: W szczególności wysoki stopień podobieństwa kolidujących ze sobą znaków wywołujący prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa F-23/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 października 2007 r. — M przeciwko Europejskiej Agencji Leków (EMEA) (Służba Publiczna — Urzędnicy — Niezdolność do pracy — Komisja ds. niezdolności do pracy — Odmowa powołania — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/55

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 października 2007 r. — M przeciwko Europejskiej Agencji Leków (EMEA)
   (Sprawa F-23/07) (1)

   (Służba Publiczna - Urzędnicy - Niezdolność do pracy - Komisja ds. niezdolności do pracy - Odmowa powołania - Oczywista niedopuszczalność)
   (2008/C 22/106)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: M (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMEA) (przedstawiciele: V. Salvatore i S. Vanlievendael, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji EMEA z dnia 25 października 2006 r. oddalającej wniosek skarżącego o powołanie komisji ds. niezdolności do pracy — Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007, str. 35.


title: Sprawy połączone C-129/05 i C-130/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — NV Raverco (C—129/05) i Coxon & Chatterton Ltd (C—130/05) przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Dyrektywa 97/78/WE — Rozporządzenie (EWG) nr 2377/90 — Kontrola weterynaryjna — Produkty pochodzące z państw trzecich — Odesłanie produktów niespełniających warunków przywozu — Przejęcie i zniszczenie)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — NV Raverco (C—129/05) i Coxon & Chatterton Ltd (C—130/05) przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawy połączone C-129/05 i C-130/05) (1)

   (Dyrektywa 97/78/WE - Rozporządzenie (EWG) nr 2377/90 - Kontrola weterynaryjna - Produkty pochodzące z państw trzecich - Odesłanie produktów niespełniających warunków przywozu - Przejęcie i zniszczenie)
   (2006/C 294/21)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: NV Raverco, Coxon & Chatterton Ltd

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Wykładnia art. 17 ust. 2, art. 22 ust. 2 oraz załącznika I dyrektywy Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (Dz.U. L 24, str. 9) — Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 224, str. 1) — Kontrole weterynaryjne — Odesłanie produktów niespełniających warunków przywozu — Przejęcie i zniszczenie — Ochrona interesów państw trzecich nawet przy braku interesu wspólnotowego
   Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że okoliczność sprzeciwiająca się odesłaniu partii towaru, która nie spełnia warunków przywozu, polega na niespełnieniu warunków wspólnotowych.

               2)

               Artykuł 22 ust. 2 dyrektywy 97/78 w związku z art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy interpretować w ten sposób, że nakazuje on właściwym władzom obligatoryjne przejęcie i zniszczenie produktów, w odniesieniu do których, w następstwie kontroli weterynaryjnych przeprowadzonych na podstawie tej dyrektywy, stwierdzono, że zawierają one substancje figurujące w załączniku IV przywołanego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005