title: Sprawa C-376/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Serrantoni Srl, Consorzio stabile edili scrl przeciwko Comune di Milano (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuły 43 WE i 49 WE — Zasada równego traktowania — Konsorcja przedsiębiorstw — Zakaz konkurencyjnego udziału w tym samym zamówieniu consorzio stabile ( konsorcjum stałego ) i będącej jego członkiem spółki)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Serrantoni Srl, Consorzio stabile edili scrl przeciwko Comune di Milano
   (Sprawa C-376/08) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuły 43 WE i 49 WE - Zasada równego traktowania - Konsorcja przedsiębiorstw - Zakaz konkurencyjnego udziału w tym samym zamówieniu „consorzio stabile” („konsorcjum stałego”) i będącej jego członkiem spółki)
   2010/C 51/13
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Serrantoni Srl, Consorzio stabile edili scrl

      Strona pozwana: Comune di Milano

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Wykładnia art. 39 WE, 43 WE, 49 WE i 81 WE oraz art. 4 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Przepisy krajowe przewidujące automatyczne wykluczenie przedsiębiorstw będących członkami konsorcjum przedsiębiorców, w przypadku udziału tego ostatniego w postępowaniu.

      Sentencja

   Wykładni prawa wspólnotowego należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które przewiduje — w ramach postępowania w zakresie udzielania zamówienia publicznego, którego wartość nie przekracza progu wskazanego w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, lecz które ma niewątpliwe znaczenie transgraniczne — automatyczne wykluczenie z udziału w tym postępowaniu i nałożenie sankcji karnych zarówno w stosunku do konsorcjum stałego, jak i przedsiębiorstw będących jego członkami, gdy te ostatnie przedstawiły konkurencyjne w stosunku do tego konsorcjum oferty w ramach tego samego postępowania, nawet jeśli oferta tego konsorcjum nie została złożona na rachunek i w interesie tych przedsiębiorstw.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008 r.


title: Sprawa C-375/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Treviso — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Luigiemu Pontiniemu, Emanuele Rechowi, Dinowi Bonorze, Giovanniemu Foratowi, Laurze Forato, Adele Adami, Sinergie sas di Rech & C., Impresa individuale Forato Giovanni, Forato srl, Giglio srl, Impresa individuale Rech Emanuele, Ivonowi Colomberotto, Agenzia Veneta per i pagamenti in agricoltura — AVEPA, Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Agrirocca di Rech Emanuele, Asolat di Rech Emanuele & C. (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Wołowina i cielęcina — Rozporządzenie (WE) nr 1254/1999 — Wspólnotowa pomoc finansowa w zakresie premii specjalnych za samce bydła i premii rekompensacyjnych — Przesłanki przyznania — Ustalanie współczynnika liczebności stada w danym gospodarstwie — Pojęcie „dostępnego obszaru przeznaczonego pod uprawę roślin paszowych” — Rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 i (WE) nr 2419/2001 — Zintegrowany system zarządzania niektórymi wspólnotowymi systemami pomocy i ich kontroli — Przepisy krajowe uzależniające przyznanie wspólnotowej pomocy finansowej w zakresie produkcji od przedstawienia ważnego tytułu prawnego uzasadniającego użytkowanie wykorzystywanych obszarów przeznaczonych pod uprawę roślin paszowych)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Treviso — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Luigiemu Pontiniemu, Emanuele Rechowi, Dinowi Bonorze, Giovanniemu Foratowi, Laurze Forato, Adele Adami, Sinergie sas di Rech & C., Impresa individuale Forato Giovanni, Forato srl, Giglio srl, Impresa individuale Rech Emanuele, Ivonowi Colomberotto, Agenzia Veneta per i pagamenti in agricoltura — AVEPA, Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Agrirocca di Rech Emanuele, Asolat di Rech Emanuele & C.
   (Sprawa C-375/08) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Wołowina i cielęcina - Rozporządzenie (WE) nr 1254/1999 - Wspólnotowa pomoc finansowa w zakresie premii specjalnych za samce bydła i premii rekompensacyjnych - Przesłanki przyznania - Ustalanie współczynnika liczebności stada w danym gospodarstwie - Pojęcie „dostępnego obszaru przeznaczonego pod uprawę roślin paszowych” - Rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 i (WE) nr 2419/2001 - Zintegrowany system zarządzania niektórymi wspólnotowymi systemami pomocy i ich kontroli - Przepisy krajowe uzależniające przyznanie wspólnotowej pomocy finansowej w zakresie produkcji od przedstawienia ważnego tytułu prawnego uzasadniającego użytkowanie wykorzystywanych obszarów przeznaczonych pod uprawę roślin paszowych)
   2010/C 221/06
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Treviso

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Luigi Pontini, Emanuele Rech, Dino Bonora, Giovanni Forato, Laura Forato, Adele Adami, Sinergie sas di Rech & C., Impresa individuale Forato Giovanni, Forato srl, Giglio srl, Impresa individuale Rech Emanuele, Ivo Colomberotto, Agenzia Veneta per i pagamenti in agricoltura — AVEPA, Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Agrirocca di Rech Emanuele, Asolat di Rech Emanuele & C.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Treviso — Wykładnia rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 160, s. 21) — Pojęcie „obszaru przeznaczonego pod uprawę roślin paszowych” — Przepisy krajowe uzależniające, w braku tytułu własności, przyznanie wspólnotowej pomocy finansowej w zakresie produkcji od przedstawienia ważnego tytułu prawnego uzasadniającego użytkowanie wykorzystywanych obszarów przeznaczonych pod uprawę roślin paszowych

      Sentencja

   Przepisy wspólnotowe, a w szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny, nie uzależniają dopuszczalności wniosku o premie specjalne za samce bydła i premie rekompensacyjne od przedstawienia ważnego tytułu prawnego potwierdzającego prawo wnioskodawcy do użytkowania obszarów przeznaczonych pod uprawę roślin paszowych będących przedmiotem wniosku. Niemniej jednak przepisy wspólnotowe nie sprzeciwiają się wprowadzeniu przez państwa członkowskie na mocy przepisów krajowych obowiązku przedstawienia takiego tytułu, pod warunkiem uwzględniania celów przepisów wspólnotowych i przestrzegania ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności zasady proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa T-57/13: Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2014 r. – Club Hotel Loutraki i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Eksploatacja urządzeń do wideoloterii — Przyznanie przez Republikę Grecką wyłącznej licencji — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Pismo skierowane do składających skargę do Komisji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/26

         Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2014 r. – Club Hotel Loutraki i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-57/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Eksploatacja urządzeń do wideoloterii - Przyznanie przez Republikę Grecką wyłącznej licencji - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Pismo skierowane do składających skargę do Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   2014/C 159/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Club Hotel Loutraki AE (Loutraki, Grecja); Vivere Entertainment AE (Ateny, Grecja); Theros International Gaming, Inc. (Patras, Grecja); Elliniko Casino Kerkyras (Ateny); Casino Rodos (Rodos, Grecja); i Porto Carras AE (Alimos, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Afonso i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Grecka (przedstawiciel: E.M. Mamouna, pełnomocnik); i Organismos Prognostikon Agonon Podosfairou AE (OPAP) (Ateny) (przedstawiciele: początkowo K. Fountoukakos-Kyriakakos, solicitor, L. Van den Hende i M. Sánchez Rydelski, adwokaci, a następnie M. Petite i A. Tomtsis, adwokaci)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, która zdaniem skarżących jest zawarta w piśmie Komisji z dnia 29 listopada 2012 r. odnoszącym się do skierowanej przez nie do tej instytucji skargi dotyczącej istnienia pomocy państwa rzekomo przyznanej OPAP przez władze greckie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Club Hotel Loutraki AE, Vivere Entertainment AE, Theros International Gaming, Inc., Elliniko Casino Kerkyras, Casino Rodos i Porto Carras AE zostają obciążone własnymi kosztami, jak i kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską i Organismos Prognostikon Agonon Podosfairou AE (OPAP).

               3)

               Republika Grecka pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 237 z 30.9.2006 .

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/19

         (2006/C 249/40)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 237 z 30.9.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 224 z 16.9.2006.

      Dz.U. C 212 z 2.9.2006.

      Dz.U. C 190 z 12.8.2006.

      Dz.U. C 178 z 29.7.2006.

      Dz.U. C 165 z 15.7.2006.

      Dz.U. C 154 z 1.7.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-194/14: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Bristol Global/OHIM – Bridgestone (AEROSTONE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego AEROSTONE — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe STONE i BRIDGESTONE — Wcześniejszy graficzny krajowy niezarejestrowany znak towarowy BRIDGESTONE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Częściowa odmowa rejestracji)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/33

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Bristol Global/OHIM – Bridgestone (AEROSTONE)
   (Sprawa T-194/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego AEROSTONE - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe STONE i BRIDGESTONE - Wcześniejszy graficzny krajowy niezarejestrowany znak towarowy BRIDGESTONE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Częściowa odmowa rejestracji))
   (2016/C 098/43)
   Język postępowania: angielski.

      Strony

      Strona skarżąca: Bristol Global Co. Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat F. Bozhinova)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bridgestone Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: M. Blair, solicitor, następnie S. Malynicz, barrister, C. Balme i K. Gilbert, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 grudnia 2013 r. (sprawa R 961/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bridgestone Corp. a Bristol Global Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Bristol Global Co. Ltd pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM) i przez Bridgestone Corp.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa T-418/04: Skarga wniesiona dnia 15 października 2004 r. przez Confcooperative i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/53

         Skarga wniesiona dnia 15 października 2004 r. przez Confcooperative i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-418/04)
   (2004/C 300/103)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 15 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Confcooperative, Unione regionale della Cooperazione FVG Federagricole, Consorzio Friulvini S.C.a.r.l., Cantina Sociale di Ramoscello, S. Vito S.C.a.r.l., Cantina Produttori Cormòns S.C.a.r.l. i Luigiego Soini, reprezentowanych przez adwokata prof. Fausto Capelliego, przeciwko Komisji Europejskiej.
   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności uwagi do pkt. 103 Załącznika I do Rozporządzenia Komisji nr 1429/2004, dotyczącej okresowego ograniczenia używania nazwy „Tocai friulano” do 31 marca 2007 r.,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak podniesione w sprawie T-417/04, Regione Autonoma Friuli Venezia Giulia przeciwko Komisji (1).

      (1)  Jeszcze nie opublikowana w Dz.U. UE


title: Sprawa C-665/13: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Lisboa – Portugalia) – Sindicato Nacional dos Profissionais de Seguros e Afins przeciwko Via Directa – Companhia de Seguros SA (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Zasady równego traktowania i niedyskryminacji – Przepis krajowy przewidujący obniżenie wynagrodzenia niektórych pracowników sektora publicznego – Brak stosowania prawa Unii – Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/11

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Lisboa – Portugalia) – Sindicato Nacional dos Profissionais de Seguros e Afins przeciwko Via Directa – Companhia de Seguros SA
      (Sprawa C-665/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Zasady równego traktowania i niedyskryminacji - Przepis krajowy przewidujący obniżenie wynagrodzenia niektórych pracowników sektora publicznego - Brak stosowania prawa Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
      (2015/C 016/16)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal do Trabalho de Lisboa.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sindicato Nacional dos Profissionais de Seguros e Afins

         Strona pozwana: Via Directa – Companhia de Seguros SA

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania niniejszego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożonego przez Tribunal do Trabalho de Lisboa (Portugalia) postanowieniem z dnia 28 października 2013 r. (sprawa C-665/13).

         (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa C-79/06: Skarga wniesiona w dniu  10 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/16

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-79/06)
   (2006/C 86/30)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 10 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez M. Heller, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Francuskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie podejmując działań niezbędnych w celu wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie C-429/01 (1) dotyczącej nieprawidłowej i niepełnej transpozycji dyrektywy 90/219/EWG (2), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 228 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

               2.

               nakazanie Republice Francuskiej zapłaty na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich, na rachunek „środki własne Wspólnoty Europejskiej”, okresowej kary pieniężnej w wysokości 168.800 euro za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku w sprawie C-429/01, liczonych od dnia wydania wyroku w sprawie C-429/01 do dnia, w którym wyrok ten zostanie wykonany;

               3.

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Francuska miała obowiązek, niezwłocznie po wydaniu wyroku przez Trybunał, wszcząć niezbędną procedurę legislacyjną i przyjąć stosowne zmiany w celu zastosowania się do dyrektywy 90/219/EWG.
   Do dnia dzisiejszego, po upływie 14 lat, tj. odpowiednio dziesięciu i siedmiu lat po upływie terminu transpozycji dyrektywy i dwa lata po wydaniu wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie, konieczne zmiany, dotyczące zarówno przepisów ustawowych, jak i wykonawczych, nie zostały przyjęte.

      (1)  Rec. 2003, str. I-14355.

      (2)  Dyrektywa Rady 90/219/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie, Dz.U. L 117, str. 1.


title: Sprawa C-48/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 stycznia 2013 r. — Nordea Bank Danmark A/S przeciwko Skatteministeriet

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 stycznia 2013 r. — Nordea Bank Danmark A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-48/13)
   2013/C 101/24
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nordea Bank Danmark A/S

      Druga strona postępowania: Skatteministeriet

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE (dawniej art. 43 WE w związku z art. 48 WE) i art. 31 porozumienia o EOG w związku z jego art. 34 stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które dopuszcza, aby spółka zlokalizowana w tym państwie odliczała na bieżąco straty wygenerowane przez stały zakład położony w innym państwie członkowskim, dokonywało pełnego ponownego doliczenia do podlegającego opodatkowaniu dochodu tej spółki wszystkich strat pochodzących ze stałego zakładu (w zakresie, w jakim nie zostały one rozliczone w odniesieniu do zysków z następujących lat), w razie gdy stały zakład przestaje istnieć w związku z okolicznością, że część jego działalności została przeniesiona na spółkę powiązaną w ramach grupy i będącą rezydentem w tym samym państwie członkowskim co stały zakład, i gdy należy założyć, że wszystkie możliwości uwzględnienia wspomnianych strat zostały wyczerpane?


title: Sprawa C-505/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Münster – Niemcy) – Klausner Holz Niedersachsen GmbH/Land Nordrhein-Westfalen (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 107 TFUE i 108 TFUE — Pomoc państwa — Pomoc przyznana z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE — Orzeczenie sądu państwa członkowskiego stwierdzające ważność umowy przyznającej tę pomoc — Powaga rzeczy osądzonej — Wykładnia zgodna — Zasada skuteczności)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Münster – Niemcy) – Klausner Holz Niedersachsen GmbH/Land Nordrhein-Westfalen
   (Sprawa C-505/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 107 TFUE i 108 TFUE - Pomoc państwa - Pomoc przyznana z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE - Orzeczenie sądu państwa członkowskiego stwierdzające ważność umowy przyznającej tę pomoc - Powaga rzeczy osądzonej - Wykładnia zgodna - Zasada skuteczności))
   (2016/C 016/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Münster

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Klausner Holz Niedersachsen GmbH

      Strona pozwana: Land Nordrhein-Westfalen

      Sentencja

   Prawo Unii stoi na przeszkodzie – w takich okolicznościach jak te w postępowaniu głównym – temu, by stosowanie przepisu prawa krajowego ustanawiającego zasadę powagi rzeczy osądzonej uniemożliwiało sądowi krajowemu, który stwierdził, że umowy będące przedmiotem zawisłego przed nim sporu stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, wprowadzoną w życie z naruszeniem art. 108 ust. 3 zdanie trzecie TFUE, wyciągnięcie wszelkich konsekwencji z tego naruszenia z powodu krajowego orzeczenia sądowego, które stało się ostateczne i w którym bez zbadania kwestii, czy umowy te wiążą się z przyznaniem pomocy państwa, stwierdzono ich dalsze obowiązywanie.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa T-297/10: Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2011 r. — DBV przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dumping — Przywóz niektórych aluminiowych kół pochodzących z Chin — Prawo do obrony — Obliczanie wartości normalnej — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/32

         Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2011 r. — DBV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-297/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dumping - Przywóz niektórych aluminiowych kół pochodzących z Chin - Prawo do obrony - Obliczanie wartości normalnej - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych)
   2011/C 347/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: DBV Deutscher Brennstoffvertrieb Würzburg GmbH (Würzburg, Niemcy) (przedstawiciele: C. Rudolph, Rechtsanwalt, oraz A. Günther, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet oraz T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 404/2010 z dnia 10 maja 2010 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych aluminiowych kół pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 117, s. 64).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spółka DBV Deutscher Brennstoffvertrieb Würzburg GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-202/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) w dniu 17 kwietnia 2013 r. — Sean Ambrose McCarthy, Helena Patricia McCarthy Rodriguez, Natasha Caley McCarthy Rodriguez przeciwko Secretary of State for the Home Department

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) w dniu 17 kwietnia 2013 r. — Sean Ambrose McCarthy, Helena Patricia McCarthy Rodriguez, Natasha Caley McCarthy Rodriguez przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-202/13)
   2013/C 189/12
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sean Ambrose McCarthy, Helena Patricia McCarthy Rodriguez, Natasha Caley McCarthy Rodriguez

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 35 dyrektywy 2004/38/WE (1) w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (zwanej dalej „dyrektywą”) uprawnia państwo członkowskie do wprowadzenia powszechnie obowiązującego środka w celu odmowy, zniesienia lub wycofania prawa przyznanego w art. 5 ust. 2 dyrektywy zwalniającego członków rodziny niebędących obywatelami Unii, którzy są posiadaczami kart pobytu wydanych na podstawie art. 10 dyrektywy (zwanych dalej „posiadaczami kart pobytu”) z wymogu posiadania wizy?

               2)

               Czy art. 1 Protokołu nr 20 w sprawie stosowania niektórych aspektów artykułu 26 traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uprawnia Zjednoczone Królestwo do wymagania od posiadaczy kart pobytu posiadania wizy wjazdowej, która powinna być uzyskana przed przybyciem na granicę?

               3)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 lub pytanie 2 jest twierdząca, czy podejście Zjednoczonego Królestwa do posiadaczy kart pobytu jest w niniejszej sprawie uzasadnione, mając na uwadze podsumowany w postanowieniu sądu odsyłającego materiał dowodowy?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Sprawa T-7/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Shaker przeciwko OHIM — Limiñana y Botella (Limoncello della Costiera Amalfitana shaker) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Limoncello della Costiera Amalfitana shaker — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LIMONCHELO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Odwołanie — Przekazanie sprawy przez Trybunał do ponownego rozpoznania)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Shaker przeciwko OHIM — Limiñana y Botella (Limoncello della Costiera Amalfitana shaker)
   (Sprawa T-7/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Limoncello della Costiera Amalfitana shaker - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LIMONCHELO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Odwołanie - Przekazanie sprawy przez Trybunał do ponownego rozpoznania)
   (2009/C 6/37)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Shaker di L. Laudato & C. Sas (Vietri sul Mare, Włochy) (przedstawiciel: F. Sciaudone, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Limiñana y Botella, SL (Monforte del Cid, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 października 2003 r. (sprawa R 933/2002-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Limiñana y Botella, SL a Shaker di L. Laudato & C. Sas.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Shaker di L. Laudato & C. Sas zostaje obciążona całością kosztów postępowania przed Sądem i Trybunałem.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa C-368/12: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d'appel de Nantes — Francja) — Adiamix przeciwko Ministre de l'Économie et des Finances (Artykuł 53 ust.2 regulaminu postępowania — Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Decyzja Komisji uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem — Zwrot pomocy — Ocena ważności aktu Unii — Brak wskazania powodów uzasadniających konieczność udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/48

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d'appel de Nantes — Francja) — Adiamix przeciwko Ministre de l'Économie et des Finances
   (Sprawa C-368/12) (1)

   (Artykuł 53 ust.2 regulaminu postępowania - Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Decyzja Komisji uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem - Zwrot pomocy - Ocena ważności aktu Unii - Brak wskazania powodów uzasadniających konieczność udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 225/84
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative d'appel de Nantes

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Adiamix

      Strona pozwana: Ministre de l'Économie et des Finances

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour administrative d'appel de Nantes — Ważność decyzji Komisji 2004/343/WE z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie systemu pomocy wprowadzonego przez Francję w zakresie przejmowania przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz.U. L 108, s. 38)

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d’appel de Nantes (Francja) postanowieniem z dnia 26 lipca 2012 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-568/15: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2015 r. – Morgese i in./OHIM – All Star

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/68

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2015 r. – Morgese i in./OHIM – All Star
   (Sprawa T-568/15)
   (2015/C 398/82)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Giuseppe Morgese (Barletta, Włochy), Pasquale Morgese (Barletta, Włochy), Felice D’Onofrio (Barletta, Włochy) (przedstawiciel: adwokat D. Russo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: All Star CV (Hilversum, Niderlandy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „2 STAR 2S” – zgłoszenie nr 1 0 1 61  065

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 lipca 2015 r. w sprawie R 1906/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej, w tym sentencji tej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w niniejszej instancji oraz postępowania przed Piątą Izbą Odwoławczą, a także przyjęcie wszelkich innych rozstrzygnięć, które Sąd uzna za stosowne.

      Podniesiony zarzut

               —

               W zaskarżonej decyzji wyprowadzono błędny wniosek odnośnie do charakteru znaków towarowych i ich elementów, co mogłoby wywrzeć istotny wpływ na właściwych konsumentów.


title: Sprawa C-331/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 8 lipca 2014 r. – Petar Kezić s.p. Trgovina Prizma przeciwko Republice Słowenii

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 8 lipca 2014 r. – Petar Kezić s.p. Trgovina Prizma przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-331/14)
   2014/C 303/38
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Petar Kezić s.p. Trgovina Prizma

      Druga strona postępowania: Republika Słowenii – Ministerstwo Finansów

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie – w której osoba nabywa działki jako osoba fizyczna bez naliczania jej w związku z tym podatku VAT a następnie wznosi na tych działkach jako samodzielny przedsiębiorca centrum handlowe, po czym wpisuje do aktywów trwałych swego przedsiębiorstwa na podstawie krajowych przepisów rachunkowych tylko część działek, na których wznosi centrum handlowe, aby później sprzedać to centrum wraz ze wszystkimi działkami zleceniodawcy wzniesionego budynku – należy uznać, że osoba taka, ze względu na fakt niewpisania działek do aktywów trwałych jej przedsiębiorstwa, nie włącza tych działek do systemu podatku VAT a zatem nie jest w chwili ich sprzedaży podatnikiem mającym obowiązek obliczyć a następnie uiścić należny podatek VAT?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-589/10: Postanowienie Sądu z dnia 4 lipca 2013 r. — Just Music Fernsehbetriebs przeciwko OHIM — France Télécom (Jukebox) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wygaśnięcie prawa do wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/41

         Postanowienie Sądu z dnia 4 lipca 2013 r. — Just Music Fernsehbetriebs przeciwko OHIM — France Télécom (Jukebox)
   (Sprawa T-589/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wygaśnięcie prawa do wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego - Umorzenie postępowania)
   2013/C 260/72
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Just Music Fernsehbetriebs GmbH (Landshut, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: France Télécom (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Bertheux Scotte)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 października 2010 r. (sprawa R 1408/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy France Télécom a Just Music Fernsehbetriebs GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Just Music Fernsehbetriebs GmbH i France Télécom pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-497/10 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Barbara Mercredi przeciwko Richardowi Chaffe’owi (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Sprawy małżeńskie oraz odpowiedzialność rodzicielska — Dzieci, których rodzice nie są małżeństwem — Pojęcie zwykłego pobytu niemowlęcia — Pojęcie prawa do pieczy)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/17

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Barbara Mercredi przeciwko Richardowi Chaffe’owi
   (Sprawa C-497/10 PPU) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Sprawy małżeńskie oraz odpowiedzialność rodzicielska - Dzieci, których rodzice nie są małżeństwem - Pojęcie zwykłego pobytu niemowlęcia - Pojęcie prawa do pieczy)
   2011/C 55/30
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Barbara Mercredi

      Strona pozwana: Richard Chaffe

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia art. 8 i 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1) — Pojęcie zwykłego pobytu — Dziecko urodzone w Zjednoczonym Królestwie z ojca będącego obywatelem brytyjskim oraz matki będącej obywatelką francuską, mające obywatelstwo matki, przy czym rodzice nie pozostają w związku małżeńskim — Dziecko zabrane na Reunion przez matkę — Zabranie zgodne z prawem w chwili, gdy nastąpiło, gdyż wówczas podmiotem odpowiedzialności rodzicielskiej wobec dziecka była matka — Późniejsze wnioski ojca o przyznanie mu władzy rodzicielskiej, ustalenie naprzemiennego pobytu dziecka u obojga rodziców oraz przyznanie prawa do osobistej styczności z dzieckiem złożone przed sądami brytyjskimi — Postanowienie High Court nakazujące powrót dziecka do Zjednoczonego Królestwa — Zaskarżenie tego postanowienia przez matkę na tej podstawie, że w chwili wszczęcia postępowania dziecko nie miało miejsca zwykłego pobytu w Zjednoczonym Królestwie

      Sentencja

               1)

               Pojęcie zwykłego pobytu w rozumieniu art. 8 i 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że pobyt ten odpowiada miejscu, gdzie dziecko wykazuje pewną integrację ze środowiskiem społecznym i rodzinnym. W tym celu, gdy rozpatrywana jest sytuacja niemowlęcia przebywającego ze swoją matką dopiero od kilku dni w innym niż państwo jego zwykłego pobytu państwie członkowskim, do którego zostało ono przemieszczone, powinny w szczególności zostać wzięte pod uwagę czynniki takie jak, po pierwsze, długość, regularność, warunki oraz przyczyny pobytu w tym państwie członkowskim i przeniesienia się matki do tego państwa oraz, po drugie, w szczególności ze względu na wiek dziecka, pochodzenie geograficzne i rodzinne matki oraz stosunki rodzinne i społeczne zawiązane przez nią i przez dziecko w tym państwie członkowskim. Do sądu krajowego należy ustalenie zwykłego pobytu dziecka przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych danego przypadku.
               W razie gdyby zastosowanie powyżej wymienionych kryteriów prowadziło w sprawie przed sądem krajowym do wniosku, że nie można ustalić zwykłego pobytu dziecka, ustalenia sądu mającego jurysdykcję należy dokonać na podstawie kryterium „obecności dziecka” w rozumieniu art. 13 rozporządzenia

               2)

               Orzeczenia sądu państwa członkowskiego oddalające na mocy konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę wniosek o niezwłoczny powrót dziecka pod jurysdykcję sądu drugiego państwa członkowskiego i dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej wobec tego dziecka nie mają wpływu na orzeczenia, które mają być wydane w tym drugim państwie członkowskim we wszczętych wcześniej i nadal zawisłych postępowaniach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-46/09: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2009 r. – Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/27

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2009 r. – Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-46/09)
   2009/C 90/44
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: V. Kontolaimos, I. Chalkias i S. Charitaki, doradcy państwa ds. prawnych i S. Papaïoannou, pełnomocnik państwa ds. prawnych)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności lub zmiana spornej decyzji zgodnie z żądaniami wyszczególnionymi w skardze;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga w niniejszej sprawie jest skierowana przeciwko decyzji Komisji C(2008) 7820 wersja ostateczna, z dnia 8 grudnia 2008 r., wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) (notyfikowana skarżącej jako dokument SG-Greffe (2008) D 207864/09-12-2008).
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi dwanaście zarzutów nieważności decyzji.
   Odnosząc się do sektora owoców cytrusowych i w ramach pierwszego zarzutu nieważności decyzji, skarżąca podnosi ustosunkowując się do zaproponowanej kwoty korekty, że Komisja błędnie zinterpretowała i zastosowała własne dokumenty AGRI VI 5330/97, AGRI 61495/2002/REV I et AGRI /60637/2006 (obliczenie konsekwencji finansowych w trakcie zamknięcia rachunków EFOGR – wytyczne – powtarzające się braki – powtarzalność), ponieważ nie miał miejsca ani brak kluczowych kontroli, ani powtarzające się braki w ramach systemu wsparcia w sektorze owoców cytrusowych. W ramach w ramach zarzutu drugiego natomiast skarżąca twierdzi, ze Komisja dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych stosując niewspółmierną korektę finansową, ponieważ zostały przeprowadzone kontrole administracyjne i rachunkowe a płatność w gotówce dotyczyła jednego przypadku.
   W sektorze bawełny, w ramach zarzutu trzeciego nieważności decyzji skarżąca powołuje pięć argumentów bardziej szczegółowych: a) korekta miała jej zdaniem charakter arbitralny i niewspółmierny ponieważ nie uwzględniła poprawy systemu i spóźnionej zmiany w ramach systemu wsparcia w sektorze bawełny w 2001 r., b) korekta winna była mieć różną wartość każdego roku, biorąc pod uwagę fakt, ze sytuacja systemu kontroli była zmienna w trakcie dwóch okresów, c) została zapewniona zgodność systemu wsparcia ze zintegrowanym systemem zarządzania i kontroli (IACS), d) przeprowadzono terminową kontrolę działań o charakterze środowiskowym, e) dokonano skutecznych terminowych kontroli obszarowych na miejscu (5 %).
   W zakresie premii na produkcję wołowiny i w ramach czwartego zarzutu nieważności decyzji skarżąca twierdzi, że sporna decyzja jest wadliwa, ponieważ została wydana po upływie rozsądnego terminu, w którym procedura zamknięcia rachunków powinna zostać zakończona, oraz że powinna zostać stwierdzona jej nieważność z uwagi na fakt, że została wydana przez instytucję, która ranione temporis nie miała w tym zakresie uprawnień, a także że została ona wydana w wyniku nadużycia prawa przez Komisję, oraz że narusza ona pewność prawa, którą cieszą się państwa członkowskie.
   W ramach zarzutu piątego Republika Grecka podnosi, że należy stwierdzić nieważność decyzja Komisji, ponieważ w celu zastosowania korekty finansowej cofa się do okresu przypadającego przed wystosowaniem wspólnego pisma pojednawczego lub ewentualnie ostatniego pisma formułującego uwagi.
   W ramach zarzutu szóstego w szczególności w zakresie uzasadnienia zastosowania korekty Republika Grecka twierdzi, że błędnie zinterpretowano i zastosowano art. 7 rozporządzenia WE nr 1258/1999 (1) oraz wytyczne, błędnie oceniono okoliczności faktyczne i dowody oraz tytułem zarzutu ewentualnego powołuje się na błąd co do okoliczności faktycznych oraz brak uzasadnienia.
   W zakresie wsparcia w sektorze oliwy z oliwek i w ramach zarzutu siódmego nieważności decyzji skarżąca twierdzi, że sporna decyzja jest wadliwa ponieważ została ona wydana po upływie rozsądnego terminu, w którym procedura zamknięcia rachunków powinna zostać zakończona że powinna zostać stwierdzona jej nieważność z uwagi na fakt że została wydana przez instytucję, która ranione temporis nie miała w tym zakresie uprawnień, oraz że została ona wydana w wyniku nadużycia prawa przez Komisję, oraz że narusza ona pewność prawa, którą cieszą się państwa członkowskie.
   W ramach zarzutu ósmego skarżąca podnosi, tytułem zarzutu ewentualnego, że sporna decyzja w celu zastosowania korekty cofa się do okresu przypadającego przed wystosowaniem wspólnego pisma pojednawczego lub ewentualnie ostatniego pisma formułującego uwagi.
   W zarzucie dziewiątym nieważności decyzji, w szczególności, co się tyczy uzasadnienia zastosowania korekty, skarżąca podnosi, że sporna decyzja jest nieważna, ponieważ błędnie interpretuje rozporządzenie (WE) nr 1258/1999 oraz rozporządzenie (WE) nr 1663/95 (2), oraz wytyczne VI/5330/97 i AGRI/61495/2002 oraz przepisy szczególne dotyczące spornego systemu z rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 (3) (art. 16), rozporządzenie (WE) nr 2366/98 (4) (art. 27 i 28), rozporządzenie (WE) nr 1638/98 (5) (art. 2 i 2a), obciąża ją błąd co do okoliczności faktycznych, błędna ocena okoliczności faktycznych, brak uzasadnienia i naruszenie zasady proporcjonalności.
   Wreszcie odnosząc się do przekroczenia korekt finansowych limitów-płatności po terminie w ramach zarzutu dziesiątego, skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność spornej decyzji w części dotyczącej dochodzenia FA/2005/70, z powodu naruszenia przepisów proceduralnych w zakresie zamknięcia rachunków i rozporządzenia (WE) nr 817/2004 (6) z powodu braku uzasadnienia i naruszenia zasady proporcjonalności.
   W zarzucie jedenastym skarżąca dowodzi, że należy stwierdzić nieważność decyzji Komisji również ze względu na treść rozdziału poświeconego dochodzeniu w sprawach księgowych FA/2006/108 z powodu naruszenia przepisów proceduralnych w zakresie zamknięcia rachunków, błędnego stosowania rozporządzenia (WE) nr 296/96 (7), błędnej oceny okoliczności faktycznych, braku uzasadnienia i naruszenia zasady proporcjonalności. W ramach dwunastego zarzutu nieważności decyzji, skarżąca kwestionuje natomiast rozdział spornej decyzji dotyczący dochodzenia FA/2006/137, który nie formułuje dostatecznego uzasadnienia.

      (1)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s. 103)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (DZ.U. L 158, s. 6).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów (Dz.U. L 208, s. 3).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2366/98 z dnia 30 października 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek w latach gospodarczych 1998/1999, 1999/2000 i 2000/2001 (Dz.U. L 293, s. 50).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz.U. L 210, s. 32).

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U L 15, s. 31).

      (7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2776/88 (Dz.U.L 39, s. 5).


title: Sprawa T-174/10: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2011 r. — ara przeciwko OHIM — Allrounder (A z dwoma trójkątnymi motywami) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy A z dwoma trójkątnymi motywami — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy A — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/18

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2011 r. — ara przeciwko OHIM — Allrounder (A z dwoma trójkątnymi motywami)
   (Sprawa T-174/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy A z dwoma trójkątnymi motywami - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy A - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 319/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ara AG (Langenfeld, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat M. Gail, następnie adwokaci M. Gail i H. Pernez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Allrounder SARL (Sarrebourg, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Boespflug)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 stycznia 2010 r. (sprawa R 481/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy ara AG a Allrounder SARL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ara AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-211/13: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/23

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-211/13)
   2013/C 171/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawcie: W. Mölls i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 TFUE poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy przepisów, które przewidują w dziedzinie podatków od spadków i darowizn w odniesieniu do nieruchomości położonej w Niemczech przyznanie tylko ograniczonej kwoty wolnej od podatku, gdy darczyńca lub spadkodawca oraz nabywca zamieszkiwali w chwili dziedziczenia lub darowizny w innym państwie członkowskim, podczas gdy dużo wyższa kwota wolna od podatku jest przyznawana, gdy co najmniej jeden z dwóch zainteresowanych zamieszkiwał w Niemczach w chwili dziedziczenia lub darowizny.

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Opodatkowanie spadków i darowizn jest złagodzone w prawie niemieckim poprzez względnie wysokie kwoty wolne od podatku, w szczególności w przypadku spadków i darowizn pomiędzy małżonkami, pomiędzy rodzicami i dziećmi oraz pomiędzy niektórymi krewnymi. Jednakże te wysokie kwoty wolne od podatku mają zastosowania wyłącznie, gdy Niemcy wykonują nieograniczone kompetencje podatkowe, podczas gdy w przypadku ograniczonych kompetencji podatkowych ma zastosowanie wyłącznie niższa ryczałtowa kwota wolna od podatku. Z kryteriów, które Trybunał przedstawił w wyroku w sprawie Mattner (1), wynika, że uregulowanie to nie jest zgodne z art. 63 TFUE.

      (1)  Wyrok z dnia 22 kwietnia 2010 r. w sprawie C-510/08 Mattner, Zb.Orz. s. I-3553.


title: Sprawa C-134/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sächsisches Oberverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 marca 2015 r. – Lidl Dienstleistungs-GmbH & Co. KG/Freistaat Sachsen

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sächsisches Oberverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 marca 2015 r. – Lidl Dienstleistungs-GmbH & Co. KG/Freistaat Sachsen
   (Sprawa C-134/15)
   (2015/C 205/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Sächsisches Oberverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lidl Dienstleistungs-GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Freistaat Sachsen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 543/2008 (1) jest zgodny z art. 6 ust. 1 akapit pierwszy 1 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 15 ust. 1 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

               2)

               Czy art. 5 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 543/2008 jest zgodny z art. 40 ust. 2 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 r. wprowadzające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego (Dz.U. L 157, s. 46).


title: Sprawa C-259/08: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/32

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-259/08)
   (2008/C 209/48)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i D. Recchia)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 5 i art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG (1) z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych do pełnej i prawidłowej transpozycji zobowiązań wynikających z tych przepisów;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Komisja zbadała prawidłowość środków przyjętych przez Republikę Grecką w celu transpozycji dyrektywy 79/409/EWG. Badanie to wykazało, że niektóre przepisy dyrektywy nie zostały transponowane w pełni lub w sposób prawidłowy.

               2.

               W szczególności Komisja uważa, że Republika Grecka nie dokonała transpozycji art. 3 ust. 1 dyrektywy 79/409/EWG, ponieważ nie przyjęła wszelkich środków niezbędnych do tego, aby ochronić, zachować lub przywrócić wystarczającą różnorodność i obszar naturalnych siedlisk wszystkich gatunków ptactwa określonych w art. 1.

               3.

               Następnie Komisja stwierdza, że art. 3 ust. 2 dyrektywy 79/409/EWG nie został transponowany w pełni i prawidłowo, ponieważ akt transponujący nie dopuszcza kontroli prawidłowości klasyfikacji obszaru jako obszaru ochrony, nie zawiera żadnego przepisu dotyczącego ochrony siedlisk, które znajdują się poza obszarami chronionymi, ale z nimi graniczą, oraz nie zawiera przepisu dotyczącego przywracania zniszczonych siedlisk i tworzenia nowych, chociaż są to ważne cele dyrektywy.

               4.

               Komisja podnosi ponadto, że art. 4 ust. 1 dyrektywy 79/409/EWG nie został prawidłowo transponowany, ponieważ nie przewidziano formalnej procedury klasyfikacji obszarów jako obszarów ochrony, brak jest wyraźnego odesłania i powiązania między gatunkami wymienionymi w załączniku I, zobowiązania do sklasyfikowania obszarów jako obszarów ochrony oraz obowiązku uwzględnienia tendencji i wahań poziomów populacji gatunków chronionych.

               5.

               Następnie Komisja stwierdza, że nie dokonano pełnej i prawidłowej transpozycji art. 5 dyrektywy 79/409/EWG, ponieważ przepisy greckie nie zawierają przepisu generalnego chroniącego gatunki, jak wymaga tego dyrektywa, lecz dotyczą polowań. Ponadto nie dokonano transpozycji zakazów umyślnego zabijania gatunków chronionych i umyślnego wybierania jaj.

               6.

               W końcu Komisja uważa, że art. 8 ust. 1 dyrektywy 79/409/EWG nie został prawidłowo transponowany, gdyż brak jest w przepisach greckich ogólnego zakazu wszelkich środków, sposobów lub metod wykorzystywanych do nieselektywnego lub na dużą skalę chwytania lub zabijania ptactwa lub mogących spowodować lokalne zanikanie gatunków.

               7.

               W konsekwencji Komisja uważa, że Republika Grecka nie dokonała pełnej oraz prawidłowej transpozycji zobowiązań wynikających art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 5 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 79/409/EWG.

      (1)  Dz.U. L 103 z 25.4.1979, str. 1.


title: Sprawa C-311/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Consiglio Nazionale degli Ingegneri przeciwko Ministero della Giustizia, Marco Cavallera (Uznawanie dyplomów — Dyrektywa 89/48/EWG — Uznawanie równoważności dyplomów ukończenia studiów — Zawód inżyniera)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Consiglio Nazionale degli Ingegneri przeciwko Ministero della Giustizia, Marco Cavallera
   (Sprawa C-311/06) (1)

   (Uznawanie dyplomów - Dyrektywa 89/48/EWG - Uznawanie równoważności dyplomów ukończenia studiów - Zawód inżyniera)
   (2009/C 69/03)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Consiglio Nazionale degli Ingegneri

      Strona pozwana: Ministero della Giustizia, Marco Cavallera
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Consiglio di Stato - Wykładnia dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz. U. L 19, s. 16) - Zastosowanie wobec obywatela włoskiego, który został wpisany do hiszpańskiego rejestru inżynierów w następstwie uznania swojego dyplomu inżyniera, lecz który nigdy nie wykonywał tego zawodu w Hiszpanii, a który wystąpił o wpis do rejestru inżynierów we Włoszech na podstawie wydanego w Hiszpanii dokumentu uprawniającego do wykonywania tego zawodu.
   Sentencja
   Posiadacz dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji wydanego w danym państwie członkowskim, który nie poświadcza ukończenia kształcenia w ramach systemu edukacyjnego tego państwa członkowskiego i który nie jest oparty ani na egzaminie ani na doświadczeniu zawodowym zdobytym w tym państwie członkowskim, nie może powoływać się na przepisy dyrektywy Rady 89/48 z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, w celu uzyskania dostępu do zawodu regulowanego w przyjmującym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa C-74/11: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/9

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-74/11)
   2011/C 113/18
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Koskinen i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że dopuszczając włączenie do grup podatkowych VAT podmioty niebędące podatnikami podatku VAT i ograniczając system rejestracji grupowych do podmiotów świadczących usługi finansowe i ubezpieczeniowe, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1);

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 11 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (VAT) państwa członkowskie mogą uznać za jednego podatnika osoby, które będąc niezależnymi pod względem prawnym, są ściśle powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym. W art. 9 ust. 1 dyrektywy zdefiniowano pojęcie podatnika.
   Zdaniem Komisji dyrektywa 2006/112/WE nie umożliwia włączenia podmiotów niebędących podatnikami VAT do grup podatkowych w zakresie VAT i rozszerzenia w ten sposób praw i obowiązków podatników na podmioty niebędące podatnikami. W związku z tym fińskie przepisy, które dopuszczają włączenie podmiotów niebędących podatnikami do grup podatkowych w zakresie VAT jest sprzeczne z dyrektywą. Wykładnia Komisji jest również zgodna z ratio legis art. 11 polegającym na uproszczeniu administracji i zapobieganiu nadużyć.
   System rejestracji grup podatkowych przewidziany w przepisach fińskich narusza ponadto art. 11 dyrektywy 2006/112/WE, ponieważ w ramach fińskiego prawa w dziedzinie podatku VAT zakres zastosowania rejestracji grupowych jest ograniczony do przedsiębiorstw prowadzących działalność w zakresie finansów lub ubezpieczeń. Zdaniem Komisji system rejestracji grupowej powinien mieć zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw mających siedzibę w danym państwie członkowskim, niezależnie od rodzaju wykonywanej działalności. Wspólny system podatku VAT jest systemem jednolitym i wprowadzone do tego systemu uregulowanie szczególne powinno mieć zasadniczo zastosowanie ogólne. Brzmienie art. 11 dyrektywy 2006/112/WE nie wskazuje na to, że dane państwo członkowskie może ograniczyć zastosowanie rejestracji grupowej w zakresie VAT do określonych grup prowadzących określony rodzaj działalności. Ratio legis art. 11 dyrektywy VAT również przemawia za wykładnią, wedle której przepis ten obejmuje wszystkie przedsiębiorstwa, niezależnie od zakresu działalności. W związku z tym, że przepisy fińskie z dziedziny podatku VAT ograniczają rejestrację grupową do określonych grup, nie są one również zgodne z ustanowioną w prawie europejskim ogólną zasadą równego traktowania.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa F-131/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 grudnia 2008 r. — Baniel-Kubinova przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego i członkowie personelu pomocniczego powołani na urzędników na okres próbny — Artykuł 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Prawo do diety dziennej po otrzymaniu części dodatku na zagospodarowanie)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/37

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 grudnia 2008 r. — Baniel-Kubinova przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-131/07) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego i członkowie personelu pomocniczego powołani na urzędników na okres próbny - Artykuł 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Prawo do diety dziennej po otrzymaniu części dodatku na zagospodarowanie)
   (2009/C 19/72)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Barbora Baniel-Kubinova (Alzingen, Luksemburg) i trzynastu innych urzędników Parlamentu Europejskiego (przedstawiciele: S. Orlandi, J.-N. Louis i E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlement Europejski (przedstawiciele: R. Ignătescu i S. Seyr, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności kilku decyzji organu powołującego Parlamentu Europejskiego o nieprzyznaniu skarżącym diet dziennych, o których mowa w art. 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008, s. 32.


title: Sprawa T-155/06: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Tomra Systems i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek urządzeń do zbierania zużytych opakowań po napojach — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE i art. 54 porozumienia EOG — Porozumienia w sprawie wyłączności, zobowiązania ilościowe i rabaty lojalnościowe stanowiące element strategii wykluczania konkurentów z rynku — Grzywna — Proporcjonalność)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/31

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Tomra Systems i in. przeciwko Komisji
      (Sprawa T-155/06) (1)

      (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek urządzeń do zbierania zużytych opakowań po napojach - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE i art. 54 porozumienia EOG - Porozumienia w sprawie wyłączności, zobowiązania ilościowe i rabaty lojalnościowe stanowiące element strategii wykluczania konkurentów z rynku - Grzywna - Proporcjonalność)
      (2010/C 288/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tomra Systems ASA (Asker, Norwegia), Tomra Europe AS (Asker), Tomra Systems GmbH (Hilden, Niemcy), Tomra Systems BV (Apeldoorn, Niderlandy), Tomra Leergutsysteme GmbH (Wiedeń, Austria), Tomra Systems AB (Sollentuna, Szwecja) i Tomra Butikksystemer AS (Asker) (przedstawiciele: początkowo A. Ryan, solicitor, i J. Midthjell, adwokat, następnie A. Ryan i N. Frey, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: É. Gippini Fournier, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 734 wersja ostateczna z dnia 29 marca 2006 r., dotyczącej postępowania na mocy art. 82 [WE] i art. 54 porozumienia EOG (sprawa COMP/E.-1/38-113/Prokent-Tomra).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Tomra Systems ASA, Tomra Europe AS, Tomra Systems GmbH, Tomra Systems BV, Tomra Leergutsysteme GmbH, Tomra Systems AB i Tomra Butikksystemer AS ponoszą własne koszty postępowania oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa C-480/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 8 września 2009 r. w sprawie T-303/05, AceaElectrabel Produzione przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez AceaElectrabel Produzione SpA

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/40

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 8 września 2009 r. w sprawie T-303/05, AceaElectrabel Produzione przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez AceaElectrabel Produzione SpA
   (Sprawa C-480/09 P)
   2010/C 24/70
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: AceaElectrabel Produzione SpA (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo, M. Merola, T. Ubaldi i E. Marasà, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Electrabel, Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji;

               —

               uwzględnienie zarzutów podniesionych przed sądem pierwszej instancji, lub, tytułem, ewentualnym, odesłanie sprawy do Trybunału Pierwszej Instancji na zasadach przewidzianych w art. 61 Statutu Trybunału Sprawiedliwości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Zniekształcenie środków zaskarżenia, naruszenie prawa, a także nielogiczność i wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia w zakresie dotyczącym indywidualizacji beneficjenta pomocy oraz zakresu swobodnego uznania przysługującego Komisji przy określaniu beneficjenta pomocy.
               Po pierwsze, AceaElectrabel Produzione S.p.A. (zwana dalej „AEP” lub „wnoszącą odwołanie”) podnosi w ramach odwołania zarzut popełnienia w wyroku poważnych błędów proceduralnych w zakresie, w jakim Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił zawartego we wniesionej doń skardze zarzutu błędnego określenia beneficjenta pomocy, co ma stanowić obiektywną przesłankę do zastosowania w niniejszej sprawie zasady określonej w linii orzeczniczej „Deggendorf” (zgodnie z którą w pewnych okolicznościach można zawiesić wypłatę nowej, zgodnej ze wspólnym rynkiem, pomocy do momentu zwrotu przez dane przedsiębiorstwo poprzedniej pomocy przyznanej bezprawnie). W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie kwestionuje uznanie tego zarzutu za niedopuszczalny w części dotyczącej naruszenia art. 88 (WE) oraz rozporządzenia nr 659/99 (1). AEP twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji zniekształcił tą część zarzutu, w której skarżąca w pierwszej instancji sprowadzała jedynie błędne określenie beneficjenta pomocy do jednego z typowych uchybień aktu administracyjnego. Twierdząc, że kwestia naruszenia zasad dotyczących odzyskania pomocy jest całkowicie pozbawiona znaczenia dla sprawy, Sąd Pierwszej Instancji zniekształcił argumenty, na których opiera się ta część niniejszego zarzutu.
               Ponadto wnosząca odwołanie kwestionuje ten wyrok w zakresie, w jakim Sąd utrzymał w nim w mocy sporną decyzję pomimo popełnienia w niej poważnego błędu polegającego na utożsamieniu AEP (beneficjenta nowej pomocy) z grupą ACEA (beneficjentem niezwróconej pomocy), opartego na błędnym, nielogicznym i wewnętrznie sprzecznym zastosowaniu wypracowanego w orzecznictwie wspólnotowym pojęcia jedności gospodarczej w ramach grupy przedsiębiorstw. W opinii wnoszącej odwołanie pojęcie to znajduje zastosowanie w przypadku przedsięwzięcia typu joint venture kontrolowanego wspólnie przez dwie różne grupy (jak ma to miejsce w przypadku AEP), podczas gdy powoływane orzecznictwo w zakresie jedności gospodarczej przedsiębiorstwa dotyczy jedynie przedsiębiorstw kontrolowanych przez tylko jedną jednostkę. Błąd ten jest poważniejszy tym bardziej, że Sąd Pierwszej Instancji uznał za pozbawioną znaczenia dla sprawy okoliczność polegającą na tym, iż kapitał AEP jest w 70 % skonsolidowany w innej grupie gospodarczej, która nie ma nic wspólnego z beneficjentem niezwróconej pomocy. Sąd Pierwszej Instancji także popełnił błąd przy stosowaniu pojęcia przedsiębiorstwa niezależnego funkcjonalnie, twierdząc, że skarżąca nie może uważać się za funkcjonalnie niezależną, jeśli jest kontrolowana przez dwa przedsiębiorstwa.

               2)

               Zniekształcenie środków zaskarżenia, naruszenie prawa, a także nielogiczność i wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia w zakresie podniesionych przez skarżącą w pierwszej instancji zarzutów dotyczących możliwości zastosowania do oceny niniejszej sprawy zasady określonej w linii orzeczniczej Deggendorf.
               Po drugie wnosząca odwołanie podnosi zarzut błędnego zastosowania w zaskarżonym wyroku zasady określonej w linii orzeczniczej Deggendorf w zakresie, w jakim Sąd potwierdza w nim dokonaną przez Komisję ocenę spełnienia obiektywnej przesłanki zastosowania tej zasady. W szczególności wnosząca odwołanie kwestionuje rozumowanie Sądu Pierwszej Instancji w zakresie, w jakim twierdzi on, że Komisja nie była zobowiązana do przedstawienia konkretnych i szczegółowych dowodów, aby wykazać, iż kumulacja pierwszej i drugiej pomocy wywierała szkodliwy wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową, sprawiając w ten sposób, że także ta druga pomoc jest niezgodna ze wspólnym rynkiem. W przypadku oceny zgodności zgłoszonej pomocy ze wspólnym rynkiem nie można swobodnie przenosić ciężaru dowodu, zwłaszcza w przypadku, gdy Komisja nie wykorzystała narzędzi oddanych do jej dyspozycji w rozporządzeniu proceduralnym. Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił tych argumentów i potwierdził bezkrytycznie wydaną przez Komisję decyzję. Wreszcie, Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił podniesionego przed nim zarzutu w zakresie, w którym skarżąca w pierwszej instancji twierdzi, że celem określonej w linii orzeczniczej Deggendorf zasady nie jest stworzenie narzędzia służącego karaniu przedsiębiorstw, które nie zwróciły przyznanej poprzednio pomocy, lecz uniknięcie sytuacji, w której skumulowanie przez jedno przedsiębiorstwo większej ilości pomocy może szkodliwie wpływać na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową, sprawiając w ten sposób, że także ta nowa pomoc jest niezgodna ze wspólnym rynkiem, niezależnie od tego, czy dokonano zwrotu poprzednio przyznanej pomocy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa T-517/15: Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Gruppe Nymphenburg Consult/EUIPO (Limbic® Sales) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Limbic® Sales — Brak charakteru odróżniającego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/47

         Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Gruppe Nymphenburg Consult/EUIPO (Limbic® Sales)
   (Sprawa T-517/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Limbic® Sales - Brak charakteru odróżniającego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 104/66)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gruppe Nymphenburg Consult AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 czerwca 2015 r. (sprawa R 1972/2014-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Limbic® Sales jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 23 czerwca 2015 r. (sprawa R 1972/2014-1).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Gruppe Nymphenburg Consult AG.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-92/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-3/06 Frankin i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 marca 2007 r. przez Jacques'a Frankina i in.

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/31

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-3/06 Frankin i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 marca 2007 r. przez Jacques'a Frankina i in.
   (Sprawa T-92/07 P)
   (2007/C 117/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Jacques Frankin (Sorée, Belgia) i 482 innych skarżących (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-3/06, którego przedmiotem była skarga o uchylenie wyraźnej decyzji z dnia 10 czerwca 2005 r., na podstawie której Komisja odmówiła skarżącym pomocy, o której mowa w art. 24 regulaminu pracowniczego;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów i honorariów i obciążenie Komisji ich zapłatą.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd do spraw Służby Publicznej, który oddalił ich skargę w pierwszej instancji, dopuścił się błędów co do prawa przy badaniu zarzutów podnoszonych w pierwszej instancji dotyczących po pierwsze naruszenia art. 24 regulaminu pracowniczego oraz obowiązku staranności, a po drugie naruszenia zasady niedyskryminacji.


title: Sprawa T-249/15: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2015 r. – JT/OHIM – Carrasco Pirard i in. (QUILAPAYÚN)

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/13

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2015 r. – JT/OHIM – Carrasco Pirard i in. (QUILAPAYÚN)
   (Sprawa T-249/15)
   (2015/C 337/16)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: JT (París, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Mena Valenzuela)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Eduardo Carrasco Pirard (Santiago de Chile, Chile), Guillermo García Campos (Bruksela, Belgia), Luis Hernán Gómez Larenas (Paryż, Francja), Hugo Lagos Vásquez (Taverny, Francja), Ismael Oddo Méndez (Santiago de Chile, Chile), Carlos Quezada Salas (Colombes, Francja), Ricardo Venegas Carhart (Santiago de Chile, Chile), Sebastián Quezada (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „QUILAPAYÚN” – zgłoszenie nr 9 267 287

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie R 354/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; oraz

               —

               odrzucenie zgłoszenia graficznego znaku towarowego „QUILAPAYÚN” dla towarów i usług z klas 9 i 41, dokonanego w OHIM w dniu 16 września 2010 r. przez zgłaszających Eduarda Carrasca Pirarda, Guillerma Garcíę Camposa, Luisa Hernána Gómeza Larenasa, Huga Lagosa Vásqueza, Ismaela Odda Méndeza, Carlosa Quezadę Salasa, Ricarda Venegasa Carharta i Sebastiána Quezadę.

      Podniesione zarzuty

   Niewłaściwa wykładnia art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 6bis ust. 1 konwencji paryskiej.


title: Sprawa T-529/14: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2014 r. – adp Gauselmann przeciwko OHIM (Multi Win)

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/53

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2014 r. – adp Gauselmann przeciwko OHIM (Multi Win)
   (Sprawa T-529/14)
   2014/C 303/63
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1326/2013;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Multi Win” dla towarów i usług z klas 9, 28 i 41 – zgłoszenie nr 1 1 2 06  364

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone C-229/11 i C-230/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Passau — Niemcy) — Alexander Heimann (C-229/11), Konstantin Toltschin (C-230/11) przeciwko Kaiser GmbH (Polityka społeczna — Dyrektywa 2003/88/WE — Zmniejszenie wymiaru czasu pracy ( „Kurzarbeit” ) — Zmniejszenie prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego stosownie do zmniejszenia wymiaru czasu pracy — Ekwiwalent pieniężny)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/14

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Passau — Niemcy) — Alexander Heimann (C-229/11), Konstantin Toltschin (C-230/11) przeciwko Kaiser GmbH
   (Sprawy połączone C-229/11 i C-230/11) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 2003/88/WE - Zmniejszenie wymiaru czasu pracy („Kurzarbeit”) - Zmniejszenie prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego stosownie do zmniejszenia wymiaru czasu pracy - Ekwiwalent pieniężny)
   2013/C 9/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Arbeitsgericht Passau

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alexander Heimann (C-229/11), Konstantin Toltschin (C-230/11)

      Strona pozwana: Kaiser GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeitsgericht Passau — Wykładnia art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych (Dz.U. C 83, s. 389) i art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9) — Zmniejszenie zwykłego wymiaru czasu pracy przyjętego w przedsiębiorstwie ze względu na pracę w skróconym wymiarze („Kurzarbeit”) — Regulacja krajowa przewidująca zmniejszenie prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego stosownie do zmniejszenia liczby dni pracy pracownika zatrudnionego w skróconym wymiarze czasu pracy.

      Sentencja

   Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu przepisów lub praktyk krajowych, takich jak program osłonowy uzgodniony między przedsiębiorstwem a jego radą pracowników, na których podstawie prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego pracownika, któremu zmniejszono wymiar czasu pracy, oblicza się zgodnie z zasadą pro rata temporis.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-18/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Zabezpieczenie społeczne — Wniosek o pokrycie kosztów lekarskich — Dorozumiane oddalenie wniosku)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-18/04) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Wniosek o pokrycie kosztów lekarskich - Dorozumiane oddalenie wniosku)
   (2008/C 183/37)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciele: początkowo A. Distante, następnie G. Cipressa, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Curral, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze wniosek o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji organu powołującego oddalającej wniosek skarżącego z dnia 25 listopada 2002 r., złożony celem uzyskania zwrotu 100 % kosztów medycznych na podstawie art. 72 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, po drugie wniosek o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji oddalającej zażalenie skarżącego na oddalenie wniosku z dnia 25 listopada 2002 r., po trzecie wniosek o stwierdzenie prawa skarżącego, w rozumieniu art. 72 regulaminu pracowniczego, do zwrotu 100 % kosztów medycznych poniesionych przez niego w związku z leczeniem chorób, na które cierpi i po czwarte wniosek o zasądzenie od Komisji zapłaty 100 % tych kosztów medycznych.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność dorozumianej decyzji oddalającej wniosek z dnia 25 listopada 2002 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004.


title: Sprawa C-372/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London — Zjednoczone Królestwo) — Asda Stores Ltd przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs (Wspólnotowy kodeks celny — Przepisy wykonawcze — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Załącznik 11 — Niepreferencyjne pochodzenie towarów — Odbiorniki telewizyjne — Pojęcie istotnego przetworzenia lub obróbki — Kryterium wartości dodanej — Ważność i wykładnia — Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Decyzja nr 1/95 Rady Stowarzyszenia — Bezpośrednia skuteczność — Wykładnia)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/21

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London — Zjednoczone Królestwo) — Asda Stores Ltd przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-372/06) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Przepisy wykonawcze - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Załącznik 11 - Niepreferencyjne pochodzenie towarów - Odbiorniki telewizyjne - Pojęcie „istotnego przetworzenia lub obróbki’ - Kryterium wartości dodanej - Ważność i wykładnia - Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Decyzja nr 1/95 Rady Stowarzyszenia - Bezpośrednia skuteczność - Wykładnia)
   (2008/C 51/33)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunal, London
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asda Stores Ltd

      Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — VAT and Duties Tribunal, London — Zgodność z prawem wspólnotowym załącznika nr 11 do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str. 1) — Reguły określania niepreferencyjnego pochodzenia towaru — Odbiorniki telewizji kolorowej wyprodukowane w Turcji, których kineskopy pochodzą z Chin lub Korei
   Sentencja

               1)

               Analiza pytania pierwszego nie wykazała jakiegokolwiek elementu, który mógłby wpłynąć na ważność przepisów zawartych w kolumnie 3, w pozycji 8528 Nomenklatury Scalonej wymienionej w załączniku 11 do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny.

               2)

               Przepisy zawarte w kolumnie 3, w pozycji 8528 Nomenklatury Scalonej wymienionej w załączniku 11 do rozporządzenia nr 2454/93 należy interpretować w ten sposób, że dla obliczenia wartości nabytej przez odbiorniki telewizji kolorowej przy ich wytworzeniu w warunkach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, nie należy odrębnie określać niepreferencyjnego pochodzenia oddzielnej części, takiej jak płyta główna.

               3)

               Artykuł 44 decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wprowadzenia w życie ostatniego etapu unii celnej w związku z art. 47 ust. 1-3 protokołu dodatkowego podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r., załączonego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją podpisanego w Ankarze w dniu 12 września 1963 r. z jednej strony przez Republikę Turcji, a z drugiej przez państwa członkowskie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Wspólnotę, zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty na mocy decyzji Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. oraz art. 45 i 46 rzeczonej decyzji nr 1/95 nie są bezpośrednio skuteczne przed sądami krajowymi i nie umożliwiają indywidualnym podmiotom gospodarczym powołania się w uzasadniony sposób na ich naruszenie w celu zakwestionowania obowiązku zapłaty ceł antydumpingowych, które w innym przypadku podlegałyby zapłacie. Artykuł 47 decyzji nr 1/95 jest bezpośrednio skuteczny i podmioty prawa, wobec których znajduje on zastosowanie mają prawo powołać się na niego przed sądami państw członkowskich.

               4)

               Artykuł 47 decyzji nr 1/95 należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on, aby informacje, które umawiające się strony, przyjmujące środki antydumpigowe, powinny przekazać Połączonemu Komitetowi ds. Unii Celnej na podstawie art. 46 decyzji nr 1/95 lub Radzie Stowarzyszenia na podstawie art. 47 ust. 2 protokołu dodatkowego, zostały przekazane podmiotom gospodarczym.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-438/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Karlsruhe – Niemcy) – Nabiel Peter Bogendorff von Wolffersdorff/Standesamt der Stadt Karlsruhe, Zentraler Juristischer Dienst der Stadt Karlsruhe (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuł 21 TFUE — Swoboda przemieszczania się i pobytu w państwach członkowskich — Ustawa państwa członkowskiego znosząca przywileje i zakazująca przyznawania nowych tytułów szlacheckich — Nazwisko osoby dorosłej, będącej obywatelem wspomnianego państwa, nabyte w trakcie zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim, którego osoba ta posiada także obywatelstwo — Nazwisko zawierające elementy tytułów szlacheckich — Zamieszkanie w pierwszym państwie członkowskim — Odmowa przez organy pierwszego państwa członkowskiego wpisania do rejestru aktów stanu cywilnego nazwiska nabytego w drugim państwie członkowskim — Względy uzasadniające — Porządek publiczny — Niezgodność z podstawowymi zasadami prawa niemieckiego)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Karlsruhe – Niemcy) – Nabiel Peter Bogendorff von Wolffersdorff/Standesamt der Stadt Karlsruhe, Zentraler Juristischer Dienst der Stadt Karlsruhe
   (Sprawa C-438/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuł 21 TFUE - Swoboda przemieszczania się i pobytu w państwach członkowskich - Ustawa państwa członkowskiego znosząca przywileje i zakazująca przyznawania nowych tytułów szlacheckich - Nazwisko osoby dorosłej, będącej obywatelem wspomnianego państwa, nabyte w trakcie zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim, którego osoba ta posiada także obywatelstwo - Nazwisko zawierające elementy tytułów szlacheckich - Zamieszkanie w pierwszym państwie członkowskim - Odmowa przez organy pierwszego państwa członkowskiego wpisania do rejestru aktów stanu cywilnego nazwiska nabytego w drugim państwie członkowskim - Względy uzasadniające - Porządek publiczny - Niezgodność z podstawowymi zasadami prawa niemieckiego))
   (2016/C 287/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Karlsruhe

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nabiel Peter Bogendorff von Wolffersdorff

      Strona pozwana: Standesamt der Stadt Karlsruhe, Zentraler Juristischer Dienst der Stadt Karlsruhe

      Sentencja

   Artykuł 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że organy państwa członkowskiego nie są zobowiązane do uznania nazwiska obywatela tego państwa członkowskiego w przypadku, gdy posiada on także obywatelstwo innego państwa członkowskiego, w którym nabył to swobodnie wybrane nazwisko zawierające kilka elementów tytułów szlacheckich, które są niedopuszczalne na gruncie prawa pierwszego państwa członkowskiego, o ile zostanie wykazane – czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego – że taka odmowa uznania nazwiska jest w tym kontekście uzasadniona względami porządku publicznego, ponieważ jest odpowiednia i niezbędna do zagwarantowania poszanowania zasady równości wszystkich obywateli wspomnianego państwa członkowskiego wobec prawa.

      (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.