201806220161970672018/C 240/12852018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL201804108922Sprawa C-85/18 P: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea – Rumunia) – CV / DU (Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Piecza nad dzieckiem — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuły 8, 10 i 13 — Pojęcie „miejsca zwykłego pobytu” dziecka — Orzeczenie wydane przez sąd innego państwa członkowskiego dotyczące miejsca zamieszkania dziecka — Bezprawne uprowadzenie albo zatrzymanie dziecka — Jurysdykcja w przypadkach uprowadzenia dziecka)
 ---documentbreak--- C2402018PL820120180410PL00128292Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea – Rumunia) – CV / DU
   (Sprawa C-85/18 P) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Piecza nad dzieckiem — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuły 8, 10 i 13 — Pojęcie „miejsca zwykłego pobytu” dziecka — Orzeczenie wydane przez sąd innego państwa członkowskiego dotyczące miejsca zamieszkania dziecka — Bezprawne uprowadzenie albo zatrzymanie dziecka — Jurysdykcja w przypadkach uprowadzenia dziecka)”2018/C 240/12Język postępowania: rumuński
      Sąd odsyłający

   Judecătoria Oradea

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: CV

      Strona pozwana: DU

      Sentencja

   Wykładni art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, oraz wykładni art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy dokonywać w ten sposób, że w sprawie takiej jak rozpoznawana w postępowaniu głównym, w której dziecko, które miało zwykłe miejsce pobytu w państwie członkowskim, zostało bezprawnie uprowadzone przez jednego z rodziców do innego państwa członkowskiego, sądy tego innego państwa członkowskiego nie mają jurysdykcji do rozpoznania sprawy dotyczącej wniosku w przedmiocie prawa do pieczy lub ustalenia świadczenia alimentacyjnego na to dziecko, w braku jakichkolwiek informacji na temat przyzwolenia drugiego rodzica na wywiezienie dziecka lub na temat niezłożenia wniosku o powrót.
   (
         1
      )	Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


201806220401970812018/C 240/422992017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180529393911Sprawa T-299/17: Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (1000) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy 1000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia]
 ---documentbreak--- C2402018PL3910120180529PL0042391391Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (1000)
   (Sprawa T-299/17) (
         1
      )
   „[Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy 1000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia]”2018/C 240/42Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci S. Fröhlich i M. Hartmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 marca 2017 r. (sprawa R 650/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Zhejiang Rongpeng Air Tools a Sata.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Sata GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


201806220601970432018/C 240/693172018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180518596021Sprawa T-317/18: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2018 r. – Fugro / Komisja
 ---documentbreak--- C2402018PL5910120180518PL0069591602Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2018 r. – Fugro / Komisja
   (Sprawa T-317/18)2018/C 240/69Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Fugro NV (Leidschendam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci T. Snoep i V. van Weperen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            tytułem ewentualnym, stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w szczególności jej art. 1 ust. 2;

            —

            obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji zasady proporcjonalności.

                     —

                     Komisja nie dysponowała szerokim zakresem uprawnień dyskrecjonalnych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i ocena kwestii, czy w zaskarżonej decyzji naruszono zasadę proporcjonalności nie powinna ograniczać się do kontroli, czy zaskarżona decyzja ma oczywiście niewłaściwy i oczywiście nieodpowiedni charakter w świetle realizowanych w niej celów. Zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ:

                              —

                              zaskarżona decyzja wykracza poza to, co konieczne do realizacji zamierzonych celów;

                              —

                              Komisja nie dokonała wyboru najmniej dotkliwego rozwiązania spośród większej liczby dostępnych odpowiednich rozwiązań, oraz

                              —

                              wynikające z zaskarżonej decyzji niedogodności są nieproporcjonalne w stosunku do zamierzonych celów.

                     —

                     Nawet gdyby Komisja dysponowała szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi, to jednak zaskarżona decyzja stanowi oczywiście nieodpowiedni środek do osiągnięcia realizowanych celów.

            2.

            Zarzut drugi, dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji prawa własności Fugro na podstawie art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i przysługującego Fugro prawa do wolności prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                     —

                     Zaskarżona decyzja narusza prawo własności Fugro w zakresie, w jakim wynika z niej zniszczenie działalności gospodarczej Fugro. Utrata własności jest znacząca i wykracza poza uzasadnione ryzyko gospodarcze; oraz

                     —

                     zaskarżona decyzja narusza istotę wolności prowadzenia działalności gospodarczej, z której korzysta Fugro.

            3.

            Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia przez Komisję w zaskarżonej decyzji zasady niezakłócania konkurencji.

                     —

                     Zaskarżona decyzja uniemożliwia Unii Europejskiej wypełnienie istotnego zadania w zakresie ustanowienia rynku wewnętrznego pozbawionego zakłóceń, ponieważ:

                              —

                              z zaskarżonej decyzji wynika niezgodna z zasadami niezakłóconej konkurencji interwencja sektora publicznego w rynek usług globalnego systemu nawigacji satelitarnej (zwanego dalej GNSS) na pełnym morzu; oraz

                              —

                              wbrew art. 3 ust. 3 TEU i Protokołowi nr 27, Komisja ingeruje w zaskarżonej decyzji w rynek usług GNSS na pełnym morzu, na którym to rynku nie istnieje zawodność.


201806220131970352018/C 240/13342018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL2018011891021Sprawa C-34/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 18 stycznia 2018 r. – Ottília Lovasné Tóth / ERSTE Bank Hungary Zrt.
 ---documentbreak--- C2402018PL910120180118PL001391102Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 18 stycznia 2018 r. – Ottília Lovasné Tóth / ERSTE Bank Hungary Zrt.
   (Sprawa C-34/18)2018/C 240/13Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Fővárosi Ítélőtábla

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ottília Lovasné Tóth

      Strona pozwana: ERSTE Bank Hungary Zrt.

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy wykładni ust. 1 lit. q) załącznika do dyrektywy 93/13/WE (
                  1
               ) należy dokonywać w ten sposób, że jako przepis prawa Unii stanowiący zasadę porządku publicznego zakazuje on w sposób ogólny, powodując, że zbędna jest dalsza analiza, aby kredytodawca nakładał na dłużnika będącego konsumentem postanowienie umowne w formie warunku ogólnego lub warunku nieuzgodnionego indywidualnie, którego celem lub skutkiem jest odwrócenie ciężaru dowodu?

            2)

            W przypadku, gdy konieczne jest dokonanie oceny, w oparciu o ust. 1 lit. q) załącznika do dyrektywy [93/13], celu lub skutku warunku umownego, czy należy ustalić, że uniemożliwia korzystanie z praw konsumentów warunek umowny,

                     —

                     na mocy którego dłużnik będący konsumentem ma uzasadnione podstawy, by sądzić, że musi wykonać umowę w całości, włącznie ze wszystkimi jej warunkami, w sposób wymagany przez kredytodawcę i w wymaganym przez niego zakresie, nawet jeśli jest on przekonany, że świadczenie wymagane przez kredytodawcę nie jest wymagalne w całości lub w części, lub

                     —

                     którego skutkiem jest ograniczenie lub wykluczenie przysługującej konsumentowi możliwości rozwiązywania sporów w oparciu o uczciwe negocjacje, ponieważ aby uznać spór za rozstrzygnięty wystarczy, aby kredytodawca powołał się na wspomniany warunek umowny?

            3)

            W przypadku, gdy konieczne jest rozstrzygnięcie w przedmiocie nieuczciwego charakteru warunków umownych wymienionych w załączniku do dyrektywy [93/13] w świetle kryteriów określonych w art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, czy spełnia wymóg sformułowania prostym i zrozumiałym językiem, ustanowiony w art. 5 wspomnianej dyrektywy, warunek umowny mający wpływ na decyzje konsumenta związane z wykonaniem umowy, rozstrzyganiem sporów z kredytodawcą na drodze sądowej lub pozasądowej albo wykonaniem praw, który, mimo iż jest gramatycznie jasno sformułowany, wywołuje skutki prawne możliwe do ustalenia tylko poprzez wykładnię przepisów krajowych, dla których brak było jednolitego orzecznictwa w momencie zawarcia umowy i orzecznictwo to nie powstało w kolejnych latach?

            4)

            Czy wykładni ust. 1 lit. m) załącznika do dyrektywy [93/13] należy dokonywać w ten sposób, że warunek umowny nieuzgodniony indywidualnie może być nieuczciwy również w przypadku, gdy upoważnia on stronę zawierającą umowę z konsumentem do jednostronnego ustalenia, czy świadczenie konsumenta jest zgodne z postanowieniami umowy, oraz gdy konsument oświadcza, że jest nim związany nawet zanim strony umowy wykonają jakiekolwiek świadczenie?

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


201806220751970242018/C 240/703212018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180518616111Sprawa T-321/18: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2018 r. – Serenity Pharmaceuticals / EUIPO – Gebro Holding (NOCUVANT)
 ---documentbreak--- C2402018PL6110120180518PL0070611611Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2018 r. – Serenity Pharmaceuticals / EUIPO – Gebro Holding (NOCUVANT)
   (Sprawa T-321/18)2018/C 240/70Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Serenity Pharmaceuticals LLC (Milford, Pensylwania, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: J. Day, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gebro Holding GmbH (Fieberbrunn, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „NOCUVANT” – zgłoszenie nr 13 053 434

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2018 r. w sprawie R 584/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 27 stycznia 2018 r. w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 002437922;

            —

            obciążenie EUIPO i Gebro Holdings GmbH własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


201806220041970332018/C 240/141552018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180222101121Sprawa C-155/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2017 r. w sprawie T-120/16, Tulliallan Burlington Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 22 lutego 2018 r. przez Tulliallan Burlington Ltd
 ---documentbreak--- C2402018PL1010120180222PL0014101112Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2017 r. w sprawie T-120/16, Tulliallan Burlington Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 22 lutego 2018 r. przez Tulliallan Burlington Ltd
   (Sprawa C-155/18 P)2018/C 240/14Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Tulliallan Burlington Ltd (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Burlington Fashion GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

            —

            uchylenie wyroku Sądu, w którym oddalono skargę Tulliallan Burlington Ltd (TBL) na decyzję Izby Odwoławczej;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej lub, tytułem żądania ewentualnego, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

            —

            obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i Burlington Fashion GmbH kosztami poniesionymi przez TBL w związku z tym odwołaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie (zwana dalej „TBL”) wnosi odwołanie od wyroku Sądu na tej podstawie, iż Sąd naruszył prawo w następujący sposób:

            1o)

            Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001 (
                  1
               )

                     a)

                     Sąd naruszył prawo nie dokonując żadnego ustalenia w odniesieniu do „związku”;

                     b)

                     następnie Sąd niesłusznie stwierdził, że TBL nie dostarczyła wystarczających dowodów na okoliczność działania na szkodę charakteru odróżniającego lub czerpania nienależnej korzyści;

                     c)

                     dochodząc do wniosku, że nie dostarczono wystarczających dowodów, Sąd naruszył prawo (i) ustanawiając wymogi prawne na zbyt wysokim poziomie (ii) nie uwzględniając stosownych dowodów;

                     d)

                     faktycznie jedynym wnioskiem, do jakiego mógł dojść Sąd było działanie na szkodę charakteru odróżniające i ponadto czerpanie nienależnej korzyści lub, ewentualnie, czerpanie nienależnej korzyści;

                     e)

                     Sąd niesłusznie oddalił argumenty TBL, że decyzja Izby Odwoławczej była obarczona błędem z uwagi na oczywiste nieuwzględnienie przedstawionych jej argumentów.

            2o)

            Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001

                     a)

                     Sąd odmówił ustalenia, że Izba Odwoławcza powinna była zażądać dodatkowych argumentów w przedmiocie art. 8 ust. 4 w okolicznościach, gdzie jedynym sposobem zagwarantowania sprawiedliwości proceduralnej byłoby wezwanie przez Izbę Odwoławczą do przedstawienia takich argumentów lub rozstrzygnięcie jedynie kwestii dotyczącej art. 8 ust. 5, a przekazanie kwestii dotyczącej art. 8 ust. 4 do ponownego rozpoznania przez Wydział Sprzeciwów. Sąd powinien był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji;

                     b)

                     Sąd nie miał racji potwierdzając wniosek, do jakiego doszła Izba Odwoławcza, że TBL nie wykazała spełnienia przesłanek stosowania art. 8 ust. 4. Sąd powinien był stwierdzić, że Izba Odwoławcza dopuściła się błędu, stwierdzić nieważność ustaleń w przedmiocie art. 8 ust. 4 i zastąpić je swoim własnym ustaleniem stwierdzając naruszenie art. 8 ust. 4.

      Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001

            a)

            Sąd błędnie zastosował orzecznictwo wynikające ze sprawy Praktiker, gdyż w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 października 2017 r., EUIPO/Cactus (C-501/15 P, EU:C:2017:750) orzecznictwo to nie ma zastosowania do wcześniejszych znaków towarowych;

            b)

            ponadto lub alternatywnie, Sąd błędnie zastosował orzecznictwo wynikające ze sprawy Praktiker, z uwagi na to, iż wyrok ten nie ma zastosowania do usług galerii handlowych;

            c)

            gdyby nawet wcześniejsze znaki towarowe TBL objęte były zakresem pojęcia „usług sprzedaży detalicznej” i wpisywały się w ramy orzecznictwa wynikającego ze sprawy Praktiker, Sąd nie miał racji interpretując to orzecznictwo jako koniecznie wykluczające stwierdzenie podobieństwa wprowadzającego w błąd;

            d)

            z uwagi na to, iż Sąd dopuścił się błędu w swoich ustaleniach w przedmiocie stosowania orzecznictwa wynikającego ze sprawy Praktiker, Sąd (i) nie dokonał oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd lub (ii) nie zlecił dokonania tej oceny Izbie Odwoławczej. W tych okolicznościach został on zmuszony do podjęcia jednego z tych kroków.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).


201806220501970582018/C 240/713232018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180522616222Sprawa T-323/18: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2018 r. – Fomanu / EUIPO – Fujifilm Imaging Germany (Przedstawienie motyla)
 ---documentbreak--- C2402018PL6120120180522PL0071612622Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2018 r. – Fomanu / EUIPO – Fujifilm Imaging Germany (Przedstawienie motyla)
   (Sprawa T-323/18)2018/C 240/71Język skargi: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Fomanu AG (Neustadt a.d. Waldnaab, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Reichart)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fujifilm Imaging Germany GmbH & Co. KG (Willich, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy nr 5 481 403

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2018 r. w sprawie R 2241/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono wygaśnięcie zakwestionowanego znaku towarowego w odniesieniu do następujących towarów i usług:
            klasa 9 – płyty kompaktowe; cyfrowe dyski wideo; programy komputerowe i oprogramowanie komputerowe, zwłaszcza oprogramowanie do wymiany, gromadzenia, odtwarzania i systematycznego porządkowania danych;
            klasa 16 – druki, ujęte w klasie 16, z wyjątkiem druków z wydrukowanymi indywidualnymi zdjęciami (w szczególności fotoksiążek, fotokalendarzy, zdjęć na płótnie, puzzli ze zdjęciami, fotonotatników, fotosegregatorów);
            klasa 38 – tworzenie dostępu do bazy danych celem pobierania informacji przez media elektroniczne (internet); komputerowa transmisja wiadomości i obrazów;
            klasa 40 – introligatorstwo;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 2 w związku z art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 19 ust. 1 w związku z art. 10 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/1430.


201806220301970792018/C 240/252192018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180326222321Sprawa C-219/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 26 marca 2018 r. – Brenta Scrl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricultura (AGEA), Regione Veneto
 ---documentbreak--- C2402018PL2210120180326PL0025221232Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 26 marca 2018 r. – Brenta Scrl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricultura (AGEA), Regione Veneto
   (Sprawa C-219/18)2018/C 240/25Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Brenta Scrl i in., Michele Bianchin, Antonio Bortignon, Doriano Bortignon, Bruno Caron, Francesca Carraro, Antonio Didonè, Loris Donazzan, Rino Guidolin, Silvano Orsato, Valentino Rigo, Roberto Sacchetto, Emiliano Sonda, Azienda agricola Rebesco Antonio e Guerrino s.s.

      Druga strona postępowania: Agenzia per le Erogazioni in Agricultura (AGEA), Regione Veneto

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że brak zgodności przepisu państwa członkowskiego z art. 2 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 (
                  1
               ) oznacza w konsekwencji brak zobowiązania producentów do wniesienia dodatkowej opłaty w przypadku wystąpienia warunków określonych w tymże rozporządzeniu?

            2)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej, a dokładniej rzecz ujmując ogólną zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, należy interpretować w ten sposób, że ochronie uzasadnionych oczekiwań nie podlegają podmioty, które dopełniły obowiązku nałożonego przez państwo członkowskie i które czerpały korzyści ze skutków odnoszących się do przestrzegania tego obowiązku, jeżeli obowiązek ten jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej?

            3)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1392/2001 (
                  2
               ) z dnia 9 lipca 2001 r. oraz termin unijny „kategoria priorytetowa” stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak art. 2 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 157/2004 przyjętego przez Republikę Włoską, ustalający zróżnicowane formy zwrotu nadpłaty tejże dodatkowej opłaty, z rozróżnieniem, w odniesieniu do terminów i sposobów zwrotu, na producentów, którzy postępowali zgodnie z wymogami przedmiotowych przepisów krajowych, które stoją w sprzeczności z prawem Unii, i producentów, którzy tych przepisów nie przestrzegali?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 Rady z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 405, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 187, s. 19, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 33, s. 104).


201806220371970392018/C 240/151562018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180222121321Sprawa C-156/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2017r. w sprawie T-121/16, Tulliallan Burlington Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 22 lutego 2018 r. przez Tulliallan Burlington Ltd
 ---documentbreak--- C2402018PL1210120180222PL0015121132Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2017r. w sprawie T-121/16, Tulliallan Burlington Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 22 lutego 2018 r. przez Tulliallan Burlington Ltd
   (Sprawa C-156/18 P)2018/C 240/15Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Tulliallan Burlington Ltd (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

      Druga strona postępowania: European Union Intellectual Property Office; Burlington Fashion GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            uchylenie wyroku Sądu oddalającego skargę Tulliallan Burlington Ltd’s (TBL) na decyzję Izby Odwoławczej;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej [ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości;

            —

            obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Burlington Fashion GmbH (BFG) kosztami poniesionymi przez TBL w związku z niniejszym odwołaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wnosi odwołanie od wyroku Sądu ze względu na następujące naruszenia prawa, których dopuścił się Sąd:

            1)

            Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (
                  1
               )

                     a)

                     Sąd popełnił błąd, nie dokonując żadnych ustaleń w związku z „powiązaniem”.

                     b)

                     Ponadto Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że TBL nie przedstawiła dowodów w celu wykazania szkody dla odróżniającego charakteru lub uzyskanie nieuczciwej korzyści.

                     c)

                     Stwierdzając brak przedstawienia stosownych dowodów, Sąd popełnił błąd poprzez (i) określenie zbyt wysokiego standardu dowodowego, oraz (ii) nieuwzględnienie właściwych dowodów.

                     d)

                     Otóż jedynym wnioskiem, do jakiego mógł dojść Sąd było stwierdzenie szkody dla odróżniającego charakteru oraz dodatkowo lub ewentualnie uzyskanie nieuczciwej korzyści.

                     e)

                     Sąd błędnie oddalił argumenty TBL, że decyzja Izby Odwoławczej była wadliwa ze względu na oczywiste nieuwzględnienie przedstawionej przed nią argumentacji.

            2)

            Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej

                     a)

                     Sąd nie uznał, że Izba Odwoławcza winna była zwrócić się o przedstawienie dodatkowych argumentów na temat art. 8 ust. 4 w okolicznościach, w których jedynym sposobem zapewnienia sprawiedliwości proceduralnej byłoby wezwanie strony przez Izbę Odwoławczą do przedstawienie tych argumentów lub rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej art. 8 ust. 5 oraz przekazanie kwestii dotyczącej art. 8 ust. 4 do ponownego rozpoznania przez Wydział Sprzeciwów. Sąd powinien w związku z tym stwierdzić nieważność decyzji Izy Odwoławczej.

                     b)

                     Sąd błędnie zgodził się z wnioskiem Izby Odwoławczej, że TBL nie wykazał spełnienia przesłanek określonych w art. 8 ust. 4. Sąd powinien był uznać, że Izba Odwoławcza popełniła błąd, stwierdzić nieważność ustaleń Izby Odwoławczej na temat art. 8 ust. 4 oraz zastąpić je stwierdzeniem, że doszło do naruszenia art. 8 ust. 4.

      Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej

            a)

            Sąd pomylił się, stosując rozstrzygnięcie w sprawie Praktiker, gdyż w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie EUIPO/Cactus (C-501/15 P; EU:C:2017:750), wyrok w sprawie Praktiker nie znajduje zastosowania do wcześniejszych znaków towarowych, których dotyczy niniejsza sprawa.

            b)

            Dodatkowo lub ewentualnie Sąd popełnił błąd, stosując wyrok w sprawie Praktiker, gdyż wyrok ten nie znajduje zastosowania do usług świadczonych przez galerie handlowe.

            c)

            Nawet jeżeli wcześniejsze znaki towarowe TBL mieszczą się w pojęciu „usług detalicznych”, a tym samym znajduje do nich zastosowanie wyrok w sprawie Praktiker, Sąd błędnie zinterpretował ten wyrok, jako sprzeciwiający się stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

            d)

            Ze względu na błąd popełniony co do zastosowania wyroku w sprawie Praktiker Sąd i) nie przeprowadził oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ewentualnie ii) nie nakazał przeprowadzenia takiej oceny Izbie Odwoławczej. W tych okolicznościach był zobowiązany uczynić jedno albo drugie.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).


201806220581970172018/C 240/572602018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180425495021Sprawa T-260/18: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2018 r. – Makhlouf / Komisja i EBC
 ---documentbreak--- C2402018PL4910120180425PL0057491502Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2018 r. – Makhlouf / Komisja i EBC
   (Sprawa T-260/18)2018/C 240/57Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            uznanie skargi strony skarżącej za dopuszczalna i zasadną;

            —

            w konsekwencji zasądzić od Unii Europejskiej, strony pozwanej, na rzecz skarżącego kwotę 6900000 EUR wraz z odsetkami tytułem naprawienia poniesionej szkody;

            —

            obciążyć stronę pozwaną całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Komisję art. 17 ust. 1 TUE oraz art. 13 ust. 3 i 4 Porozumienia ustanawiającego EMS w ten sposób, że nie dopilnowała ona zgodności Protokołu ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. z prawem Unii.

            2.

            Zarzut drugi, dotyczący nadużycia władzy oraz naruszenia art. 17 karty praw podstawowych przez EBC poprzez wykorzystanie kompetencji w dziedzinie polityki monetarnej w celu narzucenia Eurogrupie i rządowi cypryjskiemu szczegółowych zasad restrukturyzacji banków.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący pozbawienia własności mienia skarżącego bez słusznego odszkodowania.


201806220741970322018/C 240/433002017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180529394022Sprawa T-299/17: Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (3000) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy 3000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia]
 ---documentbreak--- C2402018PL3920120180529PL0043392402Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (3000)
   (Sprawa T-299/17) (
         1
      )
   „[Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy 3000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia]”2018/C 240/43Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci S. Fröhlich i M. Hartmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2017 r. (sprawa R 653/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Zhejiang Rongpeng Air Tools a Sata.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Sata GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


201806220051970502018/C 240/262322018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180329232311Sprawa C-232/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Almería (Hiszpania) w dniu 29 marca 2018 r. – Banco Popular Español, S.A. / María Ángeles Díaz Soria, Miguel Ángel Góngora Gómez, José Antonio Sánchez González i Dolores María del Águila Andújar
 ---documentbreak--- C2402018PL2310120180329PL0026231231Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Almería (Hiszpania) w dniu 29 marca 2018 r. – Banco Popular Español, S.A. / María Ángeles Díaz Soria, Miguel Ángel Góngora Gómez, José Antonio Sánchez González i Dolores María del Águila Andújar
   (Sprawa C-232/18)2018/C 240/26Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Almería

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Banco Popular Español S.A.

      Druga strona postępowania: María Ángeles Díaz Soria, Miguel Ángel Góngora Gómez, José Antonio Sánchez González i Dolores María del Águila Andújar

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy zgodny z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13 (
                  1
               ) jest przepis taki jak ten ustanowiony w art. 465 ust. 5 Ley de Enjuiciamiento Civil 1/2000 [hiszpańskiej ustawy 1/2000 o postępowaniu cywilnym], który ogranicza możliwość dokonania przez organ odwoławczy z urzędu oceny wszystkich skutków stwierdzenia nieważności, jeśli sąd pierwszej instancji ustalił ich zamknięty katalog, a to stwierdzenie nieważności nie zostało zakwestionowane przez konsumenta?

            2)

            Czy powyższe jest zgodne z zasadami określonymi w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ww. dyrektywy, jeśli wiąże się to z tym, że, w odniesieniu do stron, które podniosły żądania w zastosowaniu orzecznictwa wynikającego z wyroku Tribunal Supremo z dnia 9 maja 2013 r., uznanego za nieważne w wyroku TSUE z dnia 21 grudnia 2016 r. (
                  2
               ), skutki stwierdzenia nieważności postanowienia umownego takiego jak to kwestionowane będą ograniczone?

            3)

            Czy powaga rzeczy osądzonej, wynikająca z przepisów krajowych (lub analizy postanowienia umownego, jakiej może dokonać sąd w przypadku wniesienia odwołania przez stronę broniącą ważności tego postanowienia), dotyczy jedynie (ewentualnego) stwierdzenia ważności postanowienia umownego, czy też pełnego zakresu skutków tej nieważności w przypadku, gdy zostały one ograniczone w orzeczeniu sądowym i nie zostało to zakwestionowane przez żadną ze stron?

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29, polskie wydanie specjalne: rozdział 15 tom 2, s. 288–293).
   (
         2
      )	Wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r. Gutiérrez Naranjo i in. (C-154/15, C-307/15 i C-308/15, EU:C:2016:980)].


201806220651970202018/C 240/443012017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180529404121Sprawa T-301/17: Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (2000) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy 2000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia]
 ---documentbreak--- C2402018PL4010120180529PL0044401412Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (2000)
   (Sprawa T-301/17) (
         1
      )
   „[Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy 2000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia]”2018/C 240/44Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci S. Fröhlich i M. Hartmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2017 r. (sprawa R 651/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Zhejiang Rongpeng Air Tools a Sata.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Sata GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


201806220791970282018/C 240/722302016TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180516626211Sprawa T-230/16: Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – C & J Clark International / Komisja
 ---documentbreak--- C2402018PL6210120180516PL0072621621Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – C & J Clark International / Komisja
   (Sprawa T-230/16) (
         1
      )2018/C 240/72Język postępowania: angielskiPrezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


201806220181970692018/C 240/272342018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180403242521Sprawa C-234/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Komisija za protiwodejstwie na korupcijata i otnemane na nezakonno pridobito imusztestwo / WR, AW, RW, Agro In 2001 EOOD, Akaunt Syrwis 2009 EOOD, Inwest Menidzmynt OOD, Estejd OOD, Tryst W OOD, Bromak OOD, Bromak Finans EAD, Wiwa Telekomm Byłgarija EOOD, Byłgarska Telekommunikacjonna Kompanija AD, Hedz Inwestmynt Byłgarija AD, Kemira OOD, Dunarit AD, Tehnologicen Centyr-Institut Po Mikroelektronika AD, Ewrobild 2003 EOOD, Tehnoteł Inwest AD, Ken Trejd EAD, Konsult Aw EOOD, Louvrier Investments Company 33 S.A, EFV International Financial Ventures Ltd, LIC Telecommunications S.A.R.L., V Telecom Investment S.C.A, V2 Investment S.A.R.L., Interv Investment S.A.R.L., Empreno Ventures Ltd.
 ---documentbreak--- C2402018PL2410120180403PL0027241252Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Komisija za protiwodejstwie na korupcijata i otnemane na nezakonno pridobito imusztestwo / WR, AW, RW, Agro In 2001 EOOD, Akaunt Syrwis 2009 EOOD, Inwest Menidzmynt OOD, Estejd OOD, Tryst W OOD, Bromak OOD, Bromak Finans EAD, Wiwa Telekomm Byłgarija EOOD, Byłgarska Telekommunikacjonna Kompanija AD, Hedz Inwestmynt Byłgarija AD, Kemira OOD, Dunarit AD, Tehnologicen Centyr-Institut Po Mikroelektronika AD, Ewrobild 2003 EOOD, Tehnoteł Inwest AD, Ken Trejd EAD, Konsult Aw EOOD, Louvrier Investments Company 33 S.A, EFV International Financial Ventures Ltd, LIC Telecommunications S.A.R.L., V Telecom Investment S.C.A, V2 Investment S.A.R.L., Interv Investment S.A.R.L., Empreno Ventures Ltd.
   (Sprawa C-234/18)2018/C 240/27Język postępowania: bułgarski
      Sąd odsyłający

   Sofijski gradski syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Komisija za protiwodejstwie na korupcijata i otnemane na nezakonno pridobito imusztestwo

      Strona pozwana: WR, AW, RW, Agro In 2001 EOOD, Akaunt Syrwis 2009 EOOD, Inwest Menidzmynt OOD, Estejd OOD, Tryst W OOD, Bromak OOD, Bromak Finans EAD, Wiwa Telekomm Byłgarija EOOD, Byłgarska Telekommunikacjonna Kompanija AD, Hedz Inwestmynt Byłgarija AD, Kemira OOD, Dunarit AD, Tehnologicen Centyr-Institut Po Mikroelektronika AD, Ewrobild 2003 EOOD, Tehnoteł Inwest AD, Ken Trejd EAD, Konsult Aw EOOD, Louvrier Investments Company 33 S.A, EFV International Financial Ventures Ltd, LIC Telecommunications S.A.R.L., V Telecom Investment S.C.A, V2 Investment S.A.R.L., Interv Investment S.A.R.L., Empreno Ventures Ltd.

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE (
                  1
               ) z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej, w której przewidziano ustalenie „minimalnych zasad dotyczących zabezpieczania mienia w celu ewentualnej późniejszej konfiskaty […]”, należy interpretować w ten sposób, że uprawnia on państwa członkowskie do przyjmowania zasad konfiskaty cywilnej nieopartej na wyroku?

            2)

            Czy z art. 1 ust. 1 wynika – mając na względzie także art. 4 ust. 1 dyrektywy 2014/42/UE – że aby wszcząć i przeprowadzić procedurę konfiskaty cywilnej, wystarczające jest jedynie wszczęcie postępowania karnego przeciwko osobie, której mienie stanowi przedmiot konfiskaty?

            3)

            Czy dopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia określonych w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2014/42/UE podstaw umożliwiających konfiskatę cywilną nieopartą na wyroku?

            4)

            Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2014/42/UE należy interpretować w ten sposób, że wyłącznie na podstawie braku zgodności między wartością mienia a otrzymywanymi legalnymi dochodami osoby można pozbawić prawa majątkowego jako nabytego bezpośrednio lub pośrednio w następstwie popełnienia przestępstwa – bez istnienia prawomocnego wyroku ustalającego, że dana osoba popełniła przestępstwo?

            5)

            Czy wskazaną w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2014/42/UE regułę należy interpretować jako regulującą konfiskatę od osób trzecich jako środek uzupełniający lub alternatywny względem bezpośredniej konfiskaty lub jako środek uzupełniający względem rozszerzonej konfiskaty?

            6)

            Czy wskazaną w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2014/42/UE regułę należy rozumieć jako zapewniającą także stosowanie domniemania niewinności i zakazującą konfiskaty nieopartej na wyroku?

      (
         1
      )	Dz.U. 2014, L 127, s. 39.


201806220561970602018/C 240/582702018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180426505121Sprawa T-270/18: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2018 r. – O'Flynn i in./Komisja
 ---documentbreak--- C2402018PL5010120180426PL0058501512Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2018 r. – O'Flynn i in./Komisja
   (Sprawa T-270/18)2018/C 240/58Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Michael O'Flynn (Cork, Irlandia), Paddy McKillen (Dublin, Irlandia) i David Daly (Malahide, Irlandia) (przedstawiciele: M. Cush, SC, D. Hardiman, Barrister, P. O’Brien i D. O'Keeffe, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 464 final z dnia 25 stycznia 2018 r. [SA.43791(2017/NN)] (
                  1
               ) w zakresie, w jakim Komisja nie podniosła w niej zastrzeżeń w odniesieniu do zarzucanej pomocy przyznanej na rzecz i za pośrednictwem National Asset Management Agency (NAMA) lub ewentualnie nie uznała, że taki środek stanowił pomoc;

            —

            obciążenie pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami dodatkowymi w stosunku do niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana powinna była wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE.

                     —

                     Skarżący podnoszą między innymi, że nie wszczynając tego postępowania, pozwana naruszyła uprawnienia proceduralne przysługujące skarżącym na podstawie art. 108 ust. 2 TFEU oraz zasadę dobrej administracji, zważywszy, ze naruszyła ciążący na niej obowiązek przeprowadzenia sumiennego i bezstronnego badania w przedmiocie zarzucanej pomocy.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie.

                     —

                     Skarżący podnoszą, że pozwana dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, gdy wydała zaskarżoną decyzję, w tym wówczas gdy uznała, że skarżący nie powołali się na wykorzystanie pomocy niezgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy takie twierdzenie zostało wyraźnie sformułowane w pkt 5.25 ich skargi do Komisji. Skarżący podnoszą też, że przeprowadzona przez pozwaną ocena działalności NAMA jest niewystarczająca pod wieloma względami.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana nie przedstawiła uzasadnienia.

                     —

                     Skarżący twierdzą w tym względzie, że pozwana nie przedstawiła uzasadnienia lub nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdy w szczególności nie wyjaśniła adekwatnie lub nie wyjaśniła w ogóle lub nie wyjaśniła w sposób podlegający weryfikacji podstawy swej zgody na przedstawioną przez NAMA metodologię dotyczącą określenia rentowności projektów budowlanych.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 106 TFUE.

                     —

                     Oprócz podnoszonego naruszenia przepisów traktatu FUE dotyczących pomocy państwa skarżący twierdzą, że doszło do naruszenia art. 106 TFUE, o czym mowa w ich skardze do Komisji, w której to kwestii skarżący nie otrzymali odpowiedzi od pozwanej.

      (
         1
      )	Dz.U. 2018, C 60, s. 4.


201806220311970302018/C 240/282412018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180405252511Sprawa C-241/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Napoli (Włochy) w dniu 5 kwietnia 2018 r. – easyJet Airline Co. Ltd / Regione Campania
 ---documentbreak--- C2402018PL2510120180405PL0028251251Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Napoli (Włochy) w dniu 5 kwietnia 2018 r. – easyJet Airline Co. Ltd / Regione Campania
   (Sprawa C-241/18)2018/C 240/28Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Napoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: easyJet Airline Co. Ltd

      Strona pozwana: Regione Campania

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4 i 5 dyrektywy 30/2002/WE (
         1
      ) oraz załącznik II do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie art. 1 ust. 169-174 ustawy Regione Campania nr 5/2013 w zakresie, w jakim ustalenie podatku nie jest poprzedzone ogólnym planem dotyczącym środka, który ma zostać przyjęty w celu ograniczenia hałasu w portach lotniczych i na obszarach przyległych do nich, zgodnie z art. 5 dyrektywy i załącznikiem II?
   (
         1
      )	Dyrektywa 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty (Dz.U. L 85, s. 40, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 7, t.8, s. 96).


201806290101986442018/C 249/223162018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180514171821Sprawa C-316/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 maja 2018 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs / The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge
 ---documentbreak--- C2492018PL1710120180514PL0022171182Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 maja 2018 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs / The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge
   (Sprawa C-316/18)2018/C 249/22Język postępowania: angielski
      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Strona przeciwna: The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy należy dokonać rozróżnienia pomiędzy transakcjami zwolnionymi z podatku a transakcjami niepodlegającymi opodatkowaniu w celu ustalenia, czy VAT zapłacony z tytułu takich transakcji podlega odliczeniu?

            2)

            W przypadku gdy opłaty za zarządzanie są ponoszone wyłącznie w odniesieniu do działalności inwestycyjnej niepodlegającej opodatkowaniu, czy jest jednak możliwe ustanowienie niezbędnego powiązania między tymi kosztami a działalnością gospodarczą, która jest finansowana z dochodu z tej inwestycji, tak aby umożliwić odliczenie VAT poprzez odniesienie do charakteru i zakresu całej działalności gospodarczej, wobec której istnieje prawo do odliczenia VAT? W jakim zakresie istotne jest rozważenie celów, na jakie osiągnięty dochód zostanie przeznaczony?

            3)

            Czy należy wprowadzić rozróżnienie między VAT zapłaconym w celu zapewnienia dokapitalizowania działalności gospodarczej a VAT wytwarzającym własne źródła dochodów, odrębne od jakiegokolwiek dochodu uzyskanego z całej działalności gospodarczej?


201806290211986352018/C 249/233252018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180517181811Sprawa C-325/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 17 maja 2018 r. – Hampshire County Council / C.E.; N.E.
 ---documentbreak--- C2492018PL1810120180517PL0023181181Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 17 maja 2018 r. – Hampshire County Council / C.E.; N.E.
   (Sprawa C-325/18)2018/C 249/23Język postępowania: angielski
      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona składająca wniosek: Hampshire County Council

      Druga strona postępowania: C.E.; N.E.

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w razie zarzucanego bezprawnego uprowadzenia dzieci z państwa ich zwykłego pobytu przez ich rodziców lub innych członków rodziny z naruszeniem orzeczenia sądowego uzyskanego przez organ publiczny tego państwa, taki organ publiczny może wystąpić o wykonanie każdego orzeczenia sądowego zarządzającego powrót dzieci do tego państwa przez sądy innego państwa członkowskiego zgodnie z przepisami rozdziału III rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (
                  1
               ), czy też takie działanie stanowiłoby bezprawne naruszenie przez ten organ art. 11 tego rozporządzenia i konwencji haskiej z 1980 r. lub stanowiłoby innego rodzaju naruszenie przez ten organ praw lub nadużycie przepisów?

            2)

            Czy w sprawie dotyczącej zawartych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2201/2003 przepisów odnoszących się do wykonywania orzeczeń przysługuje jurysdykcja w odniesieniu do przedłużenia terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 5, w przypadku gdy opóźnienie jest zasadniczo nieznaczne, a termin byłby w innych okolicznościach przedłużony na podstawie krajowych norm prawa procesowego?

            3)

            Bez uszczerbku dla pytania drugiego, czy działania zagranicznego organu publicznego, który zabiera dzieci, których dotyczy spór, z terytorium objętego jurysdykcją państwa członkowskiego, na podstawie orzeczenia w sprawie stwierdzenia wykonalności wydanego w procedurze ex parte zgodnie z art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003, lecz przed doręczeniem takiego orzeczenia rodzicom, co pozbawia rodziców możliwości skorzystania z przysługujących im praw do wystąpienia o zawieszenie wykonania takiego orzeczenia do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia, naruszają istotę praw przysługujących rodzicom na podstawie art. 6 EKPC lub art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, skutkiem czego należałoby dopuścić możliwość przedłużenia terminu (na potrzeby art. 33 ust. 5 tego rozporządzenia)?

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 338, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2016, L 99, s. 34).


201806290111986452018/C 249/243272018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180518192021Sprawa C-327/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 18 maja 2018 r. – Minister for Justice and Equality / R O
 ---documentbreak--- C2492018PL1910120180518PL0024191202Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 18 maja 2018 r. – Minister for Justice and Equality / R O
   (Sprawa C-327/18)2018/C 249/24Język postępowania: angielski
      Sąd odsyłający

   High Court (Irlandia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona składająca wniosek: Minister for Justice and Equality

      Osoba ścigana: R O

      Pytania prejudycjalne

   Mając na uwadze:

            a)

            złożenie przez Zjednoczone Królestwo notyfikacji na podstawie art. 50 TUE;

            b)

            niepewność co do kształtu umów, które zostaną zawarte między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem w celu uregulowania ich stosunków po wyjściu Zjednoczonego Królestwa [z Unii]; oraz

            c)

            wynikającą z tego niepewność co do zakresu, w jakim ścigany będzie mógł w praktyce korzystać z praw wynikających z traktatów, karty lub odpowiednich przepisów niższej rangi, gdyby został przekazany Zjednoczonemu Królestwu i przebywał w zakładzie karnym po wyjściu Zjednoczonego Królestwa [z Unii];

            1)

            czy prawo Unii wymaga, aby wykonujące nakaz państwo członkowskie odmówiło przekazania Zjednoczonemu Królestwu osoby, wobec której wydano europejski nakaz aresztowania, której przekazanie byłoby w innym przypadku wymagane zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego,

                     (i)

                     w każdym wypadku?

                     (ii)

                     w niektórych wypadkach, uwzględniając szczególne okoliczności danej sprawy?

                     (iii)

                     w żadnym wypadku?

            2)

            W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi wskazanej w pkt (ii), jakie są kryteria lub przesłanki, które sąd wykonującego nakaz państwa członkowskiego musi ocenić w celu ustalenia, czy przekazanie jest zakazane?

            3)

            Czy w kontekście pytania drugiego sąd wykonującego nakaz państwa członkowskiego ma obowiązek zawiesić postępowanie w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania w oczekiwaniu na większą jasność co do przepisów, które będą obowiązywać po wystąpieniu z Unii danego państwa członkowskiego, które wydało nakaz

                     (i)

                     w każdym wypadku?

                     (ii)

                     w niektórych wypadkach, uwzględniając szczególne okoliczności danej sprawy?

                     (iii)

                     w żadnym wypadku?

            4)

            W przypadku gdy na pytanie trzecie należy udzielić odpowiedzi wskazanej w pkt (ii), jakie są kryteria lub przesłanki, które sąd wykonującego nakaz państwa członkowskiego musi ocenić w celu ustalenia, czy konieczne jest zawieszenie postępowania w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania?


201807200152013572018/C 276/394322016CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180412303011Sprawa C-432/16: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Hiszpania) – Carolina Minayo Luque/ Quitxalla Stars, SL, Fondo de Garantía Salarial, Ministerio Fiscal
 ---documentbreak--- C2762018PL3010120180412PL0039301301Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Hiszpania) – Carolina Minayo Luque/ Quitxalla Stars, SL, Fondo de Garantía Salarial, Ministerio Fiscal
   (Sprawa C-432/16) (
         1
      )2018/C 276/39Język postępowania: hiszpańskiPrezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


201807200422013172018/C 276/58872018CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180529343414Sprawa C-87/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 maja 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga
 ---documentbreak--- C2762018PL3440120180529PL0058344341Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 maja 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-87/18) (
         1
      )2018/C 276/58Język postępowania: francuskiPrezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


201807200092013222018/C 276/405382016CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180518303012Sprawa C-538/16: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Kevin Joseph Devine / Air Nostrum Lineas Aereas del Mediterraneo SA
 ---documentbreak--- C2762018PL3020120180518PL0040302301Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Kevin Joseph Devine / Air Nostrum Lineas Aereas del Mediterraneo SA
   (Sprawa C-538/16) (
         1
      )2018/C 276/40Język postępowania: niemieckiPrezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


201807200642012852018/C 276/416312016CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180417303013Sprawa C-631/16: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 17 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland – Niderlandy) – X BV / Inspecteur van de Belastingdienst / Douane kantoor Rotterdam Rijnmond
 ---documentbreak--- C2762018PL3030120180417PL0041303301Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 17 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland – Niderlandy) – X BV / Inspecteur van de Belastingdienst / Douane kantoor Rotterdam Rijnmond
   (Sprawa C-631/16) (
         1
      )2018/C 276/41Język postępowania: niderlandzkiPrezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


201807200332013482018/C 276/021632016CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL201806122211Sprawa C-163/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – Christian Louboutin, Christian Louboutin Sas / van Haren Schoenen BV [Odesłanie prejudycjalne – Znaki towarowe – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji lub unieważnienia – Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru – Pojęcie „kształtu” – Kolor – Umiejscowienie na części towaru – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 2 – Artykuł 3 ust. 1 lit. e) ppkt (iii)]
 ---documentbreak--- C2762018PL210120180612PL00022121Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – Christian Louboutin, Christian Louboutin Sas / van Haren Schoenen BV
   (Sprawa C-163/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji lub unieważnienia — Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru — Pojęcie „kształtu” — Kolor — Umiejscowienie na części towaru — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 2 — Artykuł 3 ust. 1 lit. e) ppkt (iii)]”2018/C 276/02Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christian Louboutin, Christian Louboutin Sas

      Strona pozwana: van Haren Schoenen BV

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że oznaczenie przedstawiające kolor naniesiony na podeszwę buta na wysokim obcasie, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, nie składa się wyłącznie z „kształtu” w rozumieniu tego przepisu.
   (
         1
      )	Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


201807200302013472018/C 276/202582018CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180413141411Sprawa C-258/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 13 kwietnia 2018 r. – H. Solak / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
 ---documentbreak--- C2762018PL1410120180413PL0020141141Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 13 kwietnia 2018 r. – H. Solak / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
   (Sprawa C-258/18)2018/C 276/20Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: H. Solak

      Druga strona postępowania: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy obywatel turecki, który posiadał dostęp do legalnego rynku pracy w państwie członkowskim, uzyskał obywatelstwo tego państwa członkowskiego nie zrzekając się obywatelstwa tureckiego, a następnie dobrowolnie zrzekł się obywatelstwa przyjmującego państwa członkowskiego, a tym samym obywatelstwa Unii Europejskiej, może – powołując się na art. 6 decyzji 3/80 (
                  1
               ) – uniknąć stosowania wobec niego przewidzianego w krajowym ustawodawstwie obowiązującym w dziedzinie ubezpieczeń społecznych warunku zamieszkiwania, którego spełnienie jest wymagane w stosunku do obywateli Unii Europejskiej?

            2)

            Czy art. 6 ust. 1 decyzji nr 3/80 z uwzględnieniem art. 59 protokołu dodatkowego należy zatem interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on takiemu uregulowaniu ustawowemu państwa członkowskiego jak art. 4a ustawy TW (
                  2
               ), na podstawie którego przyznane świadczenie uzupełniające zostaje cofnięte w przypadku, gdy uprawniony przeprowadzi się do Turcji, nawet jeśli uprawniony ten opuścił terytorium państwa członkowskiego ze swojej własnej inicjatywy, po dobrowolnym zrzeczeniu się obywatelstwa tego państwa członkowskiego i jednocześnie nie ustalono, że nie ma on już dostępu do legalnego rynku pracy tego państwa członkowskiego?

      (
         1
      )	Decyzja nr 3/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 września 1980 r. o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin, Dz.U. 1983, C 110, s. 60.
   (
         2
      )	Wet van 6 november 1986, houdende verlening van toeslagen tot het relevante sociaal minimum aan uitkeringsgerechtigden op grond van de Werkloosheidswet, de Ziektewet, de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet, de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering en de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening militairen (toeslagenwet) [ustawa o świadczeniach dodatkowych].


201807200272013412018/C 276/426862016CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180508303014Sprawa C-686/16 P: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 maja 2018 r. – Meissen Keramik GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
 ---documentbreak--- C2762018PL3040120180508PL0042304301Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 maja 2018 r. – Meissen Keramik GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   (Sprawa C-686/16 P) (
         1
      )2018/C 276/42Język postępowania: niemieckiPrezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


201807200062012702018/C 276/59882018CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180529353511Sprawa C-88/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 maja 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga
 ---documentbreak--- C2762018PL3510120180529PL0059351351Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 maja 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-88/18) (
         1
      )2018/C 276/59Język postępowania: francuskiPrezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


201807200562013262018/C 276/035302016CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL201806132322Sprawa C-530/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Bezpieczeństwo kolei – Dyrektywa 2004/49/WE – Brak wydania przepisów koniecznych do zapewnienia niezależności organu dochodzeniowego)
 ---documentbreak--- C2762018PL220120180613PL00032232Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-530/16) (
         1
      )
   „(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Bezpieczeństwo kolei — Dyrektywa 2004/49/WE — Brak wydania przepisów koniecznych do zapewnienia niezależności organu dochodzeniowego)”2018/C 276/03Język postępowania: polski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i K. Majcher, pełnomocnicy, wspierani przez eksperta T. Warchoła)

      Sentencja

            1)

            Nie przyjmując środków koniecznych do zagwarantowania niezależności organizacyjnej i decyzyjnej organu dochodzeniowego od przedsiębiorstwa kolejowego i zarządcy infrastruktury kolejowej kontrolowanych przez ministra właściwego do spraw transportu, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 21 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa kolei).

            2)

            Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


201807200492013002018/C 276/43712017CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180322313111Sprawa C-71/17: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 22 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – David Vicente Fernandes / Gabinete Português de Carta Verde
 ---documentbreak--- C2762018PL3110120180322PL0043311311Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 22 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – David Vicente Fernandes / Gabinete Português de Carta Verde
   (Sprawa C-71/17) (
         1
      )2018/C 276/43Język postępowania: portugalskiPrezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


201807200212012752018/C 276/212632018CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180416141522Sprawa C-263/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te 's-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Nederlands Uitgeversverbond, Groep Algemene Uitgevers Tom Kabinet Internet BV, Tom Kabinet Holding BV, Tom Kabinet Uitgeverij BV
 ---documentbreak--- C2762018PL1420120180416PL0021142152Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te 's-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Nederlands Uitgeversverbond, Groep Algemene Uitgevers Tom Kabinet Internet BV, Tom Kabinet Holding BV, Tom Kabinet Uitgeverij BV
   (Sprawa C-263/18)2018/C 276/21Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Rechtbank te 's-Gravenhage

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Nederlands Uitgeversverbond, Groep Algemene Uitgevers

      Strona pozwana: Tom Kabinet Internet BV, Tom Kabinet Holding BV, Tom Kabinet Uitgeverij BV

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (
                  1
               ) należy interpretować w ten sposób, że pod zawartym tam sformułowaniem „jakakolwiek forma publicznego rozpowszechniania oryginału swoich utworów lub ich kopii w drodze sprzedaży lub w inny sposób” należy rozumieć także udostępnianie w sieci książek elektronicznych (będących cyfrowymi kopiami książek chronionych prawem autorskim) do pobrania na użytek nieograniczony czasowo za cenę, która stanowi dla uprawnionego z tytułu prawa autorskiego wynagrodzenie odpowiadające wartości ekonomicznej kopii należącego do niego utworu?

            2)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy w odniesieniu do oryginału lub kopii utworu, o którym mowa w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE, prawo do rozpowszechniania na obszarze Unii wyczerpuje się z chwilą pierwszej sprzedaży lub innego przekazania danego materiału – przez co rozumie się tu udostępnianie w sieci książek elektronicznych (będących cyfrowymi kopiami książek chronionych prawem autorskim) do pobrania na użytek nieograniczony czasowo za cenę, która stanowi dla uprawnionego z tytułu prawa autorskiego wynagrodzenie odpowiadające wartości ekonomicznej kopii należącego do niego utworu – na obszarze Unii przez uprawnionego z tytułu prawa autorskiego lub za jego zezwoleniem?

            3)

            Czy art. 2 dyrektywy 2001/29/WE należy interpretować w ten sposób, że przekazanie pomiędzy kolejnymi nabywcami legalnie nabytego egzemplarza, w odniesieniu do którego wyczerpało się prawo do jego rozpowszechniania, obejmuje zezwolenie na wspomniane w tymże artykule czynności rozpowszechniania, o ile są one konieczne do celów legalnego korzystania z takiego egzemplarza i, jeżeli tak, to jakie warunki muszą być wówczas spełnione?

            4)

            Czy art. 5 dyrektywy 2001/29/WE należy interpretować w ten sposób, że uprawniony z tytułu prawa autorskiego nie może sprzeciwiać się czynnościom rozpowszechniania koniecznym do przekazania pomiędzy kolejnymi nabywcami legalnie nabytego egzemplarza, w odniesieniu do którego wyczerpało się prawo do rozpowszechniania i, jeżeli tak, to jakie warunki muszą być wówczas spełnione?

      (
         1
      )	Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. 2001, L 167, s. 10 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 17, t. 1, s. 230.


201807200392012782018/C 276/046502016CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL201806123311Sprawa C-650/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – A/S Bevola, Jens W. Trock ApS / Skatteministeriet (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 49 TFUE – Podatek dochodowy od osób prawnych – Swoboda przedsiębiorczości – Spółka będąca rezydentem – Zysk podlegający opodatkowaniu – Ulga podatkowa – Odliczenie strat poniesionych przez stałe zakłady będące rezydentami – Zezwolenie – Odliczenie strat poniesionych przez stałe zakłady niebędące rezydentami – Wykluczenie – Wyjątek – Fakultatywny system międzynarodowego opodatkowania łącznego)
 ---documentbreak--- C2762018PL310120180612PL00043131Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – A/S Bevola, Jens W. Trock ApS / Skatteministeriet
   (Sprawa C-650/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 49 TFUE — Podatek dochodowy od osób prawnych — Swoboda przedsiębiorczości — Spółka będąca rezydentem — Zysk podlegający opodatkowaniu — Ulga podatkowa — Odliczenie strat poniesionych przez stałe zakłady będące rezydentami — Zezwolenie — Odliczenie strat poniesionych przez stałe zakłady niebędące rezydentami — Wykluczenie — Wyjątek — Fakultatywny system międzynarodowego opodatkowania łącznego)”2018/C 276/04Język postępowania: duński
      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: A/S Bevola, Jens W. Trock ApS

      Strona przeciwna: Skatteministeriet

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które wyklucza możliwość odliczenia przez spółkę będącą rezydentem, która nie wybrała systemu międzynarodowego opodatkowania łącznego takiego jak będący przedmiotem postępowania głównego, od jej zysku podlegającego opodatkowaniu strat poniesionych przez stały zakład położony w innym państwie członkowskim, podczas gdy z jednej strony spółka ta wyczerpała wszystkie możliwości odliczenia tych strat, jakie oferuje jej prawo państwa członkowskiego położenia tego zakładu, a z drugiej strony przestała od niego otrzymywać jakiekolwiek przychody, tak iż nie istnieje już żadna możliwość uwzględnienia tych strat w owym państwie członkowskim, co należy do oceny sądu krajowego.
   (
         1
      )	Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


201807200572013112018/C 276/601962018CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180601353512Sprawa C-196/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 1 czerwca 2018 r. – Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Raúl Vítor Soares de Sousa / Autoridade Tributária e Aduaneira
 ---documentbreak--- C2762018PL3520120180601PL0060352351Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 1 czerwca 2018 r. – Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Raúl Vítor Soares de Sousa / Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-196/18) (
         1
      )2018/C 276/60Język postępowania: portugalskiPrezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


201807200252012762018/C 276/056652016CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL201806134411Sprawa C-665/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów / Gmina Wrocław (Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. a) – Odpłatna dostawa towarów – Artykuł 14 ust. 1 – Przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel – Artykuł 14 ust. 2 lit. a) – Przeniesienie, w zamian za odszkodowanie, własności towaru należącego do gminy na rzecz Skarbu Państwa do celów budowy drogi krajowej – Pojęcie „odszkodowania” – Transakcja podlegająca opodatkowaniu VAT)
 ---documentbreak--- C2762018PL410120180613PL00054141Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów / Gmina Wrocław
   (Sprawa C-665/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 2 ust. 1 lit. a) — Odpłatna dostawa towarów — Artykuł 14 ust. 1 — Przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel — Artykuł 14 ust. 2 lit. a) — Przeniesienie, w zamian za odszkodowanie, własności towaru należącego do gminy na rzecz Skarbu Państwa do celów budowy drogi krajowej — Pojęcie „odszkodowania” — Transakcja podlegająca opodatkowaniu VAT)”2018/C 276/05Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona przeciwna: Gmina Wrocław

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1 lit. a) oraz art. 14 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stanowi transakcję podlegającą opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej przeniesienie własności nieruchomości należącej do podatnika podatku od wartości dodanej na rzecz Skarbu Państwa państwa członkowskiego, dokonane z mocy prawa i w zamian za zapłatę odszkodowania, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której ta sama osoba reprezentuje zarazem organ wywłaszczający i wywłaszczaną gminę, i w której ta ostatnia nadal w praktyce zarządza daną nieruchomością, nawet jeżeli wypłata odszkodowania została dokonana tylko jako wewnętrzne przeksięgowanie w budżecie gminy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


201807201122013552018/C 276/61TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180626363611Sprawa T-259/13 RENV: Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2018 r. – Francja / Komisja (EFOGR – Sekcja Gwarancji – EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Środki wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich – Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych – Ryczałtowa korekta finansowa – Wydatki poniesione przez Francję – Kryterium obsady – Kontrole na miejscu)
 ---documentbreak--- C2762018PL3610120180626PL0061361361Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2018 r. – Francja / Komisja
   (Sprawa T-259/13 RENV) (
         1
      )
   „(EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Środki wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich — Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych — Ryczałtowa korekta finansowa — Wydatki poniesione przez Francję — Kryterium obsady — Kontrole na miejscu)”2018/C 276/61Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas, S. Horrenberger, R. Coesme, E. de Moustier i A.L. Desjonquères, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Bianchi, G. von Rintelen i J. Aquilina, następnie D. Bianchi, G. von Rintelen i A. Lewis, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2013, L 67, s. 20).

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Republika Francuska oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

            3)

            Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


201807200162012732018/C 276/222642018CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180413151621Sprawa C-264/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 13 kwietnia 2018 r. – P. M., N. G.d.M., P. V.d.S. / Ministerraad
 ---documentbreak--- C2762018PL1510120180413PL0022151162Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 13 kwietnia 2018 r. – P. M., N. G.d.M., P. V.d.S. / Ministerraad
   (Sprawa C-264/18)2018/C 276/22Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: P. M., N. G.d.M., P. V.d.S.

      Strona pozwana: Ministerraad

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 10 lit. c) i lit. d) ppkt (i), (ii) i (v) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE (
         1
      ) z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE jest zgodny z zasadą równego traktowania, ewentualnie w związku z zasadą pomocniczości oraz art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jako że wymienione w tym przepisie usługi zostały wyłączone z zakresu zastosowania zasad udzielania zamówień publicznych określonych w tej dyrektywie, które gwarantują jednak pełną konkurencyjność i swobodny przepływ przy udzielaniu zamówień publicznych na usługi?
   (
         1
      )	Dz.U. 2014, L 94, s. 65.


201807200312013152018/C 276/441412017CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180601313112Sprawa C-141/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 1 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco – Hiszpania) – José Luis Cabana Carballo / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
 ---documentbreak--- C2762018PL3120120180601PL0044312311Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 1 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco – Hiszpania) – José Luis Cabana Carballo / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
   (Sprawa C-141/17) (
         1
      )2018/C 276/44Język postępowania: hiszpańskiPrezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


201807200402013442018/C 276/232652018CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180417161611Sprawa C-265/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 17 kwietnia 2018 r. – Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos / Akvilė Jarmuškienė
 ---documentbreak--- C2762018PL1610120180417PL0023161161Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 17 kwietnia 2018 r. – Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos / Akvilė Jarmuškienė
   (Sprawa C-265/18)2018/C 276/23Język postępowania: litewski
      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Druga strona postępowania: Akvilė Jarmuškienė

      Zainteresowana strona trzecia: Vilniaus apskrities valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 282–292 dyrektywy 2006/112/WE Rady (
         1
      ) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak zaistniałe w rozpatrywanej sprawie, gdy dwa towary zostają dostarczone w drodze tej samej transakcji, ale limit rocznego obrotu (rozmiaru działalności) określony w art. 287 dyrektywy 2006/112/WE (i w stosownych przepisach prawa krajowego) zostaje przekroczony jedynie w odniesieniu do dostawy jednego z tych towarów, to podatnik (dostawca) jest obowiązany w szczególności do naliczenia i zapłaty podatku od wartości dodanej (1) od całkowitej wartości tej transakcji (wartości dostawy obydwu towarów), czy też (2) jedynie od części transakcji, w stosunku do której wspomniany limit (rozmiar działalności) jest przekroczony (od wartości dostawy jednego z tych towarów)?
   (
         1
      )	Dz.U. 2006 L 347, s. 1.


201807200262013402018/C 276/066832016CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL201806134522Sprawa C-683/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln – Niemcy) – Deutscher Naturschutzring, Dachverband der deutschen Natur- und Umweltschutzverbände e.V. / Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rybołówstwa – Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 – Artykuł 11 – Zachowanie morskich zasobów biologicznych – Ochrona środowiska naturalnego – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Wyłączna kompetencja Unii Europejskiej]
 ---documentbreak--- C2762018PL420120180613PL00064252Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln – Niemcy) – Deutscher Naturschutzring, Dachverband der deutschen Natur- und Umweltschutzverbände e.V. / Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-683/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rybołówstwa — Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 — Artykuł 11 — Zachowanie morskich zasobów biologicznych — Ochrona środowiska naturalnego — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Wyłączna kompetencja Unii Europejskiej]”2018/C 276/06Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Deutscher Naturschutzring, Dachverband der deutschen Natur- und Umweltschutzverbände e.V.

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

            1)

            Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie przyjmowało w odniesieniu do wód podlegających jego zwierzchnictwu lub jurysdykcji środki, które są dla niego niezbędne do wypełnienia jego obowiązków na podstawie art. 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory i które zakazują całkowicie na obszarach Natura 2000 gospodarczego rybołówstwa morskiego z użyciem narzędzi ciągnionych i sieci stawnych, gdyż takie środki mają wpływ na statki rybackie pływające pod banderą innych państw członkowskich.

            2)

            Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia nr 1380/2013 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przyjęciu przez państwo członkowskie środków takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, dotyczących wód podlegających jego zwierzchnictwu lub jurysdykcji, które są niezbędne do tego, by umożliwić mu wypełnienie jego obowiązków wynikających z dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu.

      (
         1
      )	Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


201807200682013012018/C 276/242692018CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180419161722Sprawa C-269/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 19 kwietnia 2018 r. – Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, J, S / C, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
 ---documentbreak--- C2762018PL1620120180419PL0024162172Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 19 kwietnia 2018 r. – Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, J, S / C, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-269/18)2018/C 276/24Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, J, S

      Strona przeciwna: C, Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w sytuacji, gdy organ rozstrzygający oddali wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jako oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 46 ust. 6 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (
                  1
               ), a [wniesiony do sądu] środek odwoławczy od tego rozstrzygnięcia nie ma zgodnie z prawem krajowym skutku automatycznie zawieszającego, art. 46 ust. 8 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że już samo złożenie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego ma ten skutek, że pobyt wnioskodawcy na terytorium państwa członkowskiego nie może być już uznawany za nielegalny w rozumieniu art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (
                  2
               ) i dlatego ma wobec niego zastosowanie dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (wersja przekształcona) (
                  3
               )?

            2)

            Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma fakt, że prawo krajowe – z uwagi na zasadę non-refoulement – przewiduje, iż wnioskodawca nie zostanie wydalony, zanim właściwy sąd nie wyda decyzji w przedmiocie wniosku o umożliwienie wnioskodawcy pozostania na terytorium krajowym w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie mające zapaść w przedmiocie środka odwoławczego od decyzji odmawiającej przyznania mu ochrony międzynarodowej?

      (
         1
      )	Dz. U. 2013, L 180, s. 60.
   (
         2
      )	Dz. U. 2008, L 348, s. 98.
   (
         3
      )	Dz. U. 2013, L 180, s. 96.


201807201112013062018/C 276/621042015TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180620363722Sprawa T-104/15: Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r. – KV / Komisja [Umowy o dotacje zawarte w ramach programu działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007–2013) – Projekty „Green Business is Smart Business” i „LadybizIT: Woman entrepreneurship on the verge of ICT” – Koszty niekwalifikowalne – Skarga o stwierdzenie nieważności – Brak kompetencji Komisji]
 ---documentbreak--- C2762018PL3620120180620PL0062362372Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r. – KV / Komisja
   (Sprawa T-104/15) (
         1
      )
   „[Umowy o dotacje zawarte w ramach programu działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007–2013) — Projekty „Green Business is Smart Business” i „LadybizIT: Woman entrepreneurship on the verge of ICT” — Koszty niekwalifikowalne — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak kompetencji Komisji]”2018/C 276/62Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: KV (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Gheorghiu i K. Skelly, a następnie C. Gheorghiu, I. Rubene i J. King, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) (przedstawiciele: początkowo H. Monet i D. Homann, a następnie H. Monet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2014) 9706 final, z dnia 16 grudnia 2014 r., oddalającej jako bezzasadne odwołanie skarżącej wniesione przeciw decyzji EACEA z dnia 23 września 2014 r. dotyczącej braku kwalifikowalności niektórych kosztów personelu w świetle dwóch umów o dotacje zawartych w dniu 30 września 2010 r. i 9 września 2011 r. między skarżącą a EACEA na realizację projektów europejskich „Green Business is Smart Business” i „LadybizIT: Woman entrepreneurship on the verge of ICT”.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji C(2014) 9706 final z dnia 16 grudnia 2014 r.

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

            3)

            Komisja pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez KV.

            4)

            Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


201807200322013642018/C 276/07392017CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL201806145621Sprawa C-39/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Lubrizol France SAS / Caisse nationale du Régime social des indépendants (RSI) participations extérieures (Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ towarów – Artykuły 28 i 30 TFUE – Opłaty o skutku równoważnym – Artykuł 110 TFUE – Podatki wewnętrzne – Solidarnościowe składki społeczne od spółek – Opłata – Podstawa wymiaru – Całkowity roczny obrót spółek – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 17 – Przemieszczenie towaru do innego państwa członkowskiego – Wartość przemieszczonego towaru – Wliczenie do całkowitego rocznego obrotu)
 ---documentbreak--- C2762018PL510120180614PL00075162Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Lubrizol France SAS / Caisse nationale du Régime social des indépendants (RSI) participations extérieures
   (Sprawa C-39/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ towarów — Artykuły 28 i 30 TFUE — Opłaty o skutku równoważnym — Artykuł 110 TFUE — Podatki wewnętrzne — Solidarnościowe składki społeczne od spółek — Opłata — Podstawa wymiaru — Całkowity roczny obrót spółek — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 17 — Przemieszczenie towaru do innego państwa członkowskiego — Wartość przemieszczonego towaru — Wliczenie do całkowitego rocznego obrotu)”2018/C 276/07Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lubrizol France SAS

      Strona pozwana: Caisse nationale du Régime social des indépendants (RSI) participations extérieures

      Sentencja

   Artykuły 28 i 30 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego, które przewiduje, że podstawę wymiaru składek pobieranych od rocznego obrotu spółki, pod warunkiem że osiąga on lub przekracza określoną kwotę, oblicza się z uwzględnieniem wartości reprezentatywnej dla towarów przemieszczonych przez podatnika lub na jego rachunek, do celów działalności jego przedsiębiorstwa, z tego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przy czym wartość tę uwzględnia się z chwilą tego przemieszczenia, podczas gdy w sytuacji kiedy towary te są przemieszczane przez podatnika lub na jego rachunek, do celów działalności jego przedsiębiorstwa, w obrębie danego państwa członkowskiego, ich wartość uwzględnia się w tej podstawie wymiaru dopiero przy ich późniejszej sprzedaży, o ile:

            —

            po pierwsze, wartość tych towarów nie jest ponownie zaliczana do tej podstawy wymiaru przy ich późniejszej sprzedaży w tym samym państwie członkowskim,

            —

            po drugie, ich wartość jest odliczana od tej podstawy, jeśli towary te nie są przeznaczone do sprzedaży w innym państwie członkowskim lub nie zostały sprzedane i zostały przekierowane z powrotem do państwa członkowskiego pochodzenia, oraz

            —

            po trzecie, korzyści wynikające z przeznaczenia tych składek nie pokrywają w pełni obciążenia produktu krajowego wprowadzanego do obrotu na rynku krajowym podczas wprowadzania do obrotu, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (
         1
      )	Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


201807200532013182018/C 276/453032017CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180423313113Sprawa C-303/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 23 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Headlong Limited / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása
 ---documentbreak--- C2762018PL3130120180423PL0045313311Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 23 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Headlong Limited / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása
   (Sprawa C-303/17) (
         1
      )2018/C 276/45Język postępowania: węgierskiPrezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 269 z 14.8.2017.