title: Sprawa C-519/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari w dniu 27 października 2010 r. — Giovanni Colapietro przeciwko Ispettorato Centrale Repressioni Frodi

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari w dniu 27 października 2010 r. — Giovanni Colapietro przeciwko Ispettorato Centrale Repressioni Frodi
   (Sprawa C-519/10)
   ()
   2011/C 13/40
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Bari

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Giovanni Colapietro.

      Strona pozwana: Ispettorato Centrale Repressioni Frodi.

      Pytania prejudycjalne

   Tribunale di Bari zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości celem wydania orzeczenia w przedmiocie następujących pytań:

               1)

               Jaki jest zakres rozporządzenia (EWG) nr 822/87 (1), a w szczególności jego zakres terytorialny i czasowy oraz jakie jest jego „ratio legis” z punktu widzenia sankcji w odniesieniu do roku winiarskiego 1993/94, którego dotyczą okoliczności faktyczne w rozpatrywanej sprawie?

               2)

               Czy jest prawdą, że wyżej wskazane rozporządzenie (EWG) nr 822/87, w zakresie jego art. 39, zostało wykonane — w odniesieniu do wskazanego roku winiarskiego — przez rozporządzenie (EWG) nr 343/94 (2) z dnia 15 lutego 1994 r. i zostało przez nie zastąpione?

               3)

               Czy zastosowanie kary w wysokości 390 250 000 ITL, obecnie 201 547,30 EUR (dwieście jeden tysięcy pięćset czterdzieści siedem euro trzydzieści centymów) w związku z zaniechaniem dostarczenia dla celów obowiązkowej destylacji — w roku winiarskim 1993/94 — 7 804,87 hektolitrów wina stołowego, przy czym ilość ta została obliczona poprzez zastosowanie do ilości wyprodukowanego wina zawierającego osad drożdżowy, a mianowicie 15 155 hektolitrów (przy wydajności 126 l/ha na podstawie stawki obowiązującej dla dostarczenia do obowiązkowej destylacji wynoszącej 51.5 % wynikającej z rozporządzenia (EWG) nr 610/94 (3)) jest nieproporcjonalne wobec okoliczności faktycznych i narusza zasadę słuszności kary, wielokrotnie sformułowanej przez Trybunał?

      (1)  Dz.U. L 84, s. 1

      (2)  Dz.U. L 44, s. 9

      (3)  Dz.U. L 77, s. 12


title: Sprawa F-19/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 marca 2012 r. — Marsili przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Niewpisanie na listę rezerwy kadrowej — Ocena z egzaminu ustnego — Skład komisji konkursowej)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/23

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 marca 2012 r. — Marsili przeciwko Komisji
   (Sprawa F-19/10) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Niewpisanie na listę rezerwy kadrowej - Ocena z egzaminu ustnego - Skład komisji konkursowej)
   2012/C 138/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Letizia Marsili (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, C. Mereu i M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i M. J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o niewpisaniu skarżącej na listę rezerwy konkursu EPSO/AST/51/08 oraz żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Letizia Marsli pokrywa całość kosztów.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010, s. 57.


title: Sprawa C-225/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 maja 2011 r. — Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs przeciwko Able UK Ltd.

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 maja 2011 r. — Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs przeciwko Able UK Ltd.
   (Sprawa C-225/11)
   2011/C 211/31
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

      Strona pozwana: Able UK Ltd.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 151 ust. 1 lit. c) głównej dyrektywy w sprawie podatku VAT (1) należy dokonywać w ten sposób, że zwolnieniem z VAT objęte jest świadczenie w Zjednoczonym Królestwie na rzecz Departamentu Administracji Transportu Morskiego Stanów Zjednoczonych usług demontażu przestarzałych statków morskich Stanów Zjednoczonych w jednej lub w obu następujących sytuacjach:

                           a)

                           Jeżeli świadczenie to nie zostało dokonane na rzecz części sił zbrojnych członka NATO, biorącego udział we wspólnych działaniach obronnych lub na rzecz towarzyszącego im personelu cywilnego;

                           b)

                           Jeżeli świadczenie to nie zostało dokonane na rzecz części sił zbrojnych członka NATO, stacjonujących w Zjednoczonym Królestwie lub wizytujących Zjednoczone Królestwo lub na rzecz towarzyszącego tym siłom personelu cywilnego?

      (1)  Dz.U. L 347, s.1.


title: Sprawa C-255/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf – Niemcy) – Steef Mennens/Emirates Direktion für Deutschland [Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 2 lit. f) i art. 10 ust. 2 — Częściowy zwrot ceny biletu w razie umieszczenia pasażera w niższej klasie w trakcie danego lotu — Pojęcia „biletu” i „ceny biletu” — Obliczanie należnego pasażerowi zwrotu]

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf – Niemcy) – Steef Mennens/Emirates Direktion für Deutschland
   (Sprawa C-255/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 2 lit. f) i art. 10 ust. 2 - Częściowy zwrot ceny biletu w razie umieszczenia pasażera w niższej klasie w trakcie danego lotu - Pojęcia „biletu” i „ceny biletu” - Obliczanie należnego pasażerowi zwrotu])
   (2016/C 314/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Steef Mennens

      Strona pozwana: Emirates Direktion für Deutschland

      Sentencja

               1)

               Artykuł 10 ust. 2 w związku z art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, iż w razie umieszczenia pasażera w niższej klasie w trakcie danego lotu, ceną, którą należy uwzględnić do celów ustalenia należnego pasażerowi zwrotu, jest cena lotu, w trakcie którego pasażer został umieszczony w niższej klasie, chyba że nie została ona wskazana na bilecie uprawniającym do przewozu tym lotem, wówczas bowiem należy przyjąć za podstawę część ceny tego biletu stanowiącą iloraz odległości przebytej danym lotem oraz całkowitego dystansu przewozu, do którego uprawniony jest pasażer.

               2)

               Artykuł 10 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w razie umieszczenia pasażera w niższej klasie w trakcie danego lotu, ceną biletu, którą należy uwzględnić do celów ustalenia należnego pasażerowi zwrotu, jest wyłącznie cena samego tego lotu, bez podatków i opłat, o ile obowiązek ich zapłaty oraz ich wysokość nie zależą od klasy, na którą wykupiono bilet.

      (1)  Dz.U. C 394 z 7.9.2015.


title: Zasady etyki

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/1

         Zasady etyki
   (2007/C 223/01)
   TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
   Uwzględniając obrady Trybunału Sprawiedliwości na zgromadzeniach w dniach 28 marca, 24 kwietnia i 3 lipca 2007 r.;
   Uwzględniając art. 2, 4, 6, 18 i 47 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 5 załącznika do statutu, art. 3 i 4 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości, jak również art. 4 i 5 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji;
   Mając na uwadze, że bez uszczerbku dla obowiązujących postanowień statutu i przepisów regulaminów korzystne jest wyjaśnienie w zasadach etyki niektórych obowiązków, jakie na członków Trybunału Sprawiedliwości, Sądu Pierwszej Instancji i Sądu do spraw Służby Publicznej nakładają te przepisy;
   Po zasięgnięciu opinii Sądu Pierwszej Instancji i Sądu do spraw Służby Publicznej;
   Postanawia przyjąć niniejsze zasady etyki:
   Artykuł 1
   Zasady ogólne
   1.   Zasady etyki obowiązują członków i byłych członków Trybunału Sprawiedliwości, Sądu Pierwszej Instancji i Sądu do spraw Służby Publicznej.
   2.   Członkowie w pełni poświęcają wykonywaniu ich mandatu.
   3.   Poza Trybunałem członkowie powstrzymują się od jakichkolwiek wypowiedzi, które mogłyby zaszkodzić dobremu imieniu Trybunału lub które mogłyby zostać zrozumiane jako stanowisko Trybunału w dyskusjach wykraczających poza jego rolę instytucjonalną.
   Artykuł 2
   Uczciwość
   Członkowie nie przyjmują korzyści, jakiegokolwiek rodzaju, które mogłyby wzbudzić wątpliwości co do ich niezawisłości.
   Artykuł 3
   Bezstronność
   Członkowie unikają wszelkich sytuacji mogących spowodować konflikt interesów.
   Artykuł 4
   Oświadczenie o powiązaniach finansowych
   1.   Z chwilą objęcia stanowiska członkowie przekazują prezesowi Trybunału Sprawiedliwości oświadczenie dotyczące ich powiązań finansowych.
   2.   Oświadczenie, o którym mowa w ustępie pierwszym, ma następujące brzmienie: „Oświadczam, że moja sytuacja majątkowa nie wykazuje jakiegokolwiek powiązania finansowego mogącego mieć negatywny wpływ na moją bezstronność i niezawisłość w pełnieniu funkcji”.
   Artykuł 5
   Inne zajęcia
   1.   Członkowie, którzy zamierzają podjąć się dodatkowych zajęć, występują o uprzednią zgodę do sądu, do którego należą. W każdym razie zobowiązują się do przestrzegania obowiązku dyspozycyjności, tak aby mogli w pełni poświęcić wykonywaniu ich mandatu.
   2.   Członkowie mogą uzyskać zgodę na uczestnictwo w działalności edukacyjnej, w konferencji, seminarium lub kolokwium. W takich przypadkach członkowie nie przyjmują świadczeń pieniężnych innych niż zwyczajowo przyjęte.
   3.   Członkowie mogą również uzyskać zgodę na prowadzenie działalności o charakterze naukowym, jak również na nieodpłatne pełnienie funkcji honorowych w fundacjach lub podobnych podmiotach działających w dziedzinie kultury, sztuki, sportu lub dobroczynności, a także w jednostkach edukacyjnych lub badawczych. W tym celu zobowiązują się do niewykonywania czynności związanych z zarządem, które mogłyby wzbudzić wątpliwości co do ich niezawisłości lub spowodować konflikt interesów. Przez fundacje lub podobne podmioty należy rozumieć jednostki lub stowarzyszenia niemające celu zarobkowego, prowadzące działalność o użyteczności publicznej w wymienionych dziedzinach.
   Artykuł 6
   Zobowiązanie członków po zakończeniu pełnienia funkcji
   1.   Po zakończeniu pełnienia funkcji członków nadal wiąże obowiązek roztropności.
   2.   Członkowie zobowiązują się do tego, że po zakończeniu pełnienia funkcji nie będą brać udziału:

               —

               w jakimkolwiek charakterze w sprawach, które w chwili zakończenie pełnienia przez nich funkcji toczyły się przed sądem, do którego należeli;

               —

               w jakimkolwiek charakterze w sprawach związanych w sposób bezpośredni i oczywisty ze sprawami, nawet zakończonymi, w których brali udział jako sędzia lub rzecznik generalny;

         a w okresie trzech lat licząc od tej daty

               —

               jako przedstawiciele stron w sprawach przed sądami wspólnotowymi, czyto na piśmie, czy ustnie.

         3.   W innych sprawach byli członkowie mogą występować w charakterze doradców lub biegłych lub przedstawiać opinię prawną, z zastrzeżeniem przestrzegania obowiązków wynikających z ust. 1.
   Artykuł 7
   Stosowanie zasad
   1.   Nad prawidłowym stosowaniem niniejszych zasad etyki czuwa prezes Trybunału Sprawiedliwości wspierany przez komitet konsultacyjny złożony z trzech członków Trybunału Sprawiedliwości o najdłuższym stażu w służbie.
   2.   Trybunał Sprawiedliwości zapewnia przestrzeganie zasad etyki, a w razie wątpliwości podejmuje decyzje po zasięgnięciu opinii, stosownie do przypadku, Sądu Pierwszej Instancji lub Sądu do spraw Służby Publicznej.
   Artykuł 8
   Wejście w życie
   1.   Niniejsze zasady etyki wchodzą w życie z dniem 7 października 2007 r.
   2.   Oświadczenie o powiązaniach finansowych członków pełniących funkcję w tym dniu powinno być złożone najpóźniej do dnia 30 listopada 2007 r.


title: Sprawy połączone od C-671/11 do C-676/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer), który wstąpił w prawa Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (Viniflhor) przeciwko Société anonyme d'intérêt collectif agricole Unanimes (C-671/11 i C-672/11), Organisation de producteurs Les Cimes (C-673/11), Société Agroprovence (C-674/11), Regalp SA (C-675/11), Coopérative des producteurs d’asperges de Montcalm (COPAM) (C-676/11) (Rolnictwo — Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej — Pojęcie okresu objętego kontrolą — Możliwość rozszerzenia okresu objętego kontrolą i jego umiejscowienie w czasie — Cel skuteczności kontroli — Pewność prawa)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/21

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer), który wstąpił w prawa Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (Viniflhor) przeciwko Société anonyme d'intérêt collectif agricole Unanimes (C-671/11 i C-672/11), Organisation de producteurs Les Cimes (C-673/11), Société Agroprovence (C-674/11), Regalp SA (C-675/11), Coopérative des producteurs d’asperges de Montcalm (COPAM) (C-676/11)
   (Sprawy połączone od C-671/11 do C-676/11) (1)

   (Rolnictwo - Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej - Pojęcie okresu objętego kontrolą - Możliwość rozszerzenia okresu objętego kontrolą i jego umiejscowienie w czasie - Cel skuteczności kontroli - Pewność prawa)
   2013/C 225/34
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer), który wstąpił w prawa Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (Viniflhor)

      Strona pozwana: Société anonyme d'intérêt collectif agricole Unanimes (sprawy C-671/11 i C-672/11), Organisation de producteurs Les Cimes (sprawa C-673/11), Société Agroprovence (sprawa C-674/11), Regalp SA (sprawa C-675/11), Coopérative des producteurs d’asperges de Montcalm (COPAM) (sprawa C-676/11)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylającego dyrektywę 77/435/EWG (Dz.U. L 388, s. 18) — Pojęcie okresu kontroli — Możliwość rozszerzenia przez państwo członkowskie okresu kontroli ze względu na wymóg ochrony interesów finansowych Unii — Obowiązek ograniczenia okresu kontroli — Zwrot części otrzymanej pomocy

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylającego dyrektywę 77/435/EWG, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 3094/94 z dnia 12 grudnia 1994 r., należy interpretować w ten sposób, że w wypadku skorzystania przez państwo członkowskie z możliwości rozszerzenia okresu objętego kontrolą rzeczony okres niekoniecznie musi kończyć się w trakcie poprzedzającego go okresu kontroli, lecz może również kończyć się po tym okresie. Przepis ten należy jednak interpretować również w ten sposób, iż nie przyznaje on podmiotom gospodarczym prawa pozwalającego im sprzeciwiać się kontrolom innym lub mającym zakres szerszy aniżeli kontrole, o których jest w nim mowa. W konsekwencji sama okoliczność, iż kontrola dotyczy jedynie okresu kończącego się przed rozpoczęciem poprzedzającego go okresu kontroli, nie może spowodować wadliwości tejże kontroli w stosunku do kontrolowanych podmiotów.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa C-585/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 12 listopada 2015 r. – Raffinerie Tirlemontoise SA/État belge

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 12 listopada 2015 r. – Raffinerie Tirlemontoise SA/État belge
   (Sprawa C-585/15)
   (2016/C 038/44)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raffinerie Tirlemontoise SA

      Strona pozwana: État belge

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 33 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (1), należy, zwłaszcza w świetle wyroku z dnia 27 września 2012 r. Zuckerfabrick Jülich (C-113/10, C-147/10 i C-234/10), interpretować w ten sposób, że, w celu obliczenia średniej straty należy, w odniesieniu do wszystkich wywożonych kategorii cukru, podzielić sumę rzeczywistych wydatków przez sumę wywiezionych ilości, niezależnie od tego, czy w odniesieniu do tych ilości rzeczywiście zostały wypłacone refundacje wywozowe?

               2.

               Czy art. 33 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, należy, zwłaszcza w świetle wyroku z dnia 27 września 2012 r. Zuckerfabrick Jülich (C-113/10, C-147/10 i C-234/10), interpretować w ten sposób, że przeniesienia, które należy uwzględnić (po stronie debetowej i kredytowej) przy łącznym ustalaniu opłat produkcyjnych należy, w odniesieniu do wszystkich wywożonych kategorii cukru, obliczyć dzieląc sumę rzeczywistych wydatków przez sumę wywiezionych ilości, niezależnie od tego, czy w odniesieniu do tych ilości rzeczywiście zostały wypłacone refundacje wywozowe?

               3.

               Czy w przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej rozporządzenia nr 2267/2000 (2) i nr 1993/2001 (3) należy uznać za nieważne?

      (1)  Dz.U. L 252, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2267/2000 z dnia 12 października 2000 r. ustalające kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 1999/2000 (Dz.U. L 259, s. 29).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1993/2001 z dnia 11 października 2001 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2000/2001 (Dz.U. L 271, s. 15).


title: Sprawa T-370/12: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2012 r. — American Express Marketing & Development przeciwko OHIM (IP ZONE EUROPE)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/13

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2012 r. — American Express Marketing & Development przeciwko OHIM (IP ZONE EUROPE)
   (Sprawa T-370/12)
   2012/C 319/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: American Express Marketing & Development Corp. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. Spitz, A. Gaul, T. Golda, i S. Kirschstein-Freund)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 czerwca 2012 r. w sprawie R 1452/2011-2;

               —

               posiłkowo, zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 czerwca 2012 r. w sprawie R 1452/2011-2 i orzeczenie, że odwołanie jest uzasadnione; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „IP ZONE EUROPE” dla usług z klasy 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9488057

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału z dnia 11 września 2013 r. w sprawie E-6/12 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Niewypełnienie przez państwo EOG/EFTA spoczywających na nim zobowiązań – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących)

text:
               19.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/17

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 11 września 2013 r.
   w sprawie E-6/12
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Niewypełnienie przez państwo EOG/EFTA spoczywających na nim zobowiązań – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących)
   (2013/C 372/06)
   W sprawie E-6/12 EFTA Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – WNIOSEK o stwierdzenie, że poprzez utrzymywanie w mocy praktyki administracyjnej, która nie przewiduje dokonywania oceny, czy dziecko mieszkające z innym rodzicem poza Norwegią jest głównie na utrzymaniu rodzica mieszkającego w Norwegii i żyjącego w rozłączeniu od drugiego rodzica, Królestwo Norwegii narusza art. 1 lit. f) ppkt (i) zdanie drugie, w związku z art. 76 aktu, o którym mowa w pkt 1 załącznika VI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, ze zmianami), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tegoż porozumienia; Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 11 września 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               stwierdza, że poprzez utrzymywanie w mocy praktyki administracyjnej, w ramach ustawy o zasiłku na dziecko, która nie przewiduje dokonywania oceny, czy dziecko mieszkające z innym rodzicem poza Norwegią jest głównie na utrzymaniu rodzica mieszkającego w Norwegii i żyjącego w rozłączeniu od drugiego rodzica, Królestwo Norwegii narusza art. 1 lit. f) ppkt (i) zdanie drugie aktu, o którym mowa w pkt 1 załącznika VI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 Rady z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, ze zmianami), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tegoż porozumienia;

               2)

               odrzuca wniosek w pozostałym zakresie oraz

               3)

               nakazuje każdej ze Stron pokryć własne koszty.


title: Sprawa T-90/14: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2014 r. – Secolux przeciwko Komisji i CdT

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/50

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2014 r. – Secolux przeciwko Komisji i CdT
   (Sprawa T-90/14)
   2014/C 135/64
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Secolux, Association pour le contrôle de la sécurité de la construction (Capellen, Luksemburg) (przedstawiciel: N. Prüm-Carré, adwokat)

      Strona pozwana: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT) i Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 grudnia 2013 r. przyjętej przez Komisję Europejską działającą zarówno w imieniu własnym jak i na rzecz innych instytucji zamawiających, to znaczy Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej i Urzędu Publikacji Unii Europejskiej, na mocy której odrzucono ofertę przedłożoną przez skarżącą w odniesieniu do części 1, „Kontrole w zakresie bezpieczeństwa, dobrego samopoczucia i środowiska” w ramach przetargu nr 02/2013/0IL „Kontrole bezpieczeństwa” oraz na mocy której udzielono spornego zamówienia innemu oferentowi;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej kwoty w wysokości 467 186,08 EUR z tytułu odszkodowania za poniesioną szkodę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia udzielenie zamówienia do dnia wypłacenia należnych kwot;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu procedury, gdyż do wiadomości skarżącej podane zostały sprzeczne informacje dotyczące kwoty oferty przyjętej w odniesieniu do części 1. Strona skarżąca podnosi, że:

                           —

                           albo kwota oferty wybranego oferenta, wskazana w piśmie Komisji z dnia 11 grudnia 2013 r. informującym stronę skarżącą o ogólnych danych oraz zaletach wybranej oferty jest niewłaściwa, gdyż zbyt niska. W takim przypadku strona skarżąca nie miała dostępu do pewnej informacji dotyczącej ceny wybranej oferty, co narusza obowiązek uzasadnienia;

                           —

                           albo wartość udzielonego zamówienia zawarta w ogłoszeniu o udzieleniu zamówienia opublikowanym w dniu 24 grudnia 2013 r. (1) jest błędna, gdyż zawyżona. W takim przypadku ogłoszenie o udzieleniu zamówienia nie odzwierciedla wartości wybranej oferty, co stanowi naruszenie obowiązku przejrzystości;

                           —

                           albo kwota wybranej oferty wskazana w piśmie Komisji z dnia 11 grudnia 2013 r. oraz wartość zamówienia określona w ogłoszeniu o udzieleniu zamówienia są prawidłowe. W takim przypadku zamówienie zostało udzielone w kwocie przewyższającej wybraną ofertę, co stanowi poważne naruszenie zasad przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji.

               2.

               Zarzut drugi oparty na nieprawidłowościach wybranej oferty w zakresie w jakim wybrany wykonawca nie mógłby po zaproponowanej cenie wykonać prawidłowo wszystkich żądanych usług przy pomocy personelu posiadającego wymagane kwalifikacje.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący rażąco niskiej oferty. Strona skarżąca podnosi, że w niniejszym przypadku istnieje szereg przesłanek wskazujących, iż wybrana oferta nie przystaje do gospodarczych realiów. Komisja powinna była zatem zwrócić się do wybranego oferenta o podanie szczegółowych informacji dotyczących składowych elementów jego oferty zgodnie z art. 151 rozporządzenia delegowanego nr 1268/2012 (2).

               4.

               Zarzut czwarty oparty na naruszeniu zasad równego traktowania i niedyskryminacji zarówno przy przygotowywaniu ofert jak i przy ich ocenie. Strona skarżąca podnosi:

                           —

                           po pierwsze, że w zakresie w jakim wybrany oferent jest również wykonawcą wcześniejszych zamówień, posiada on wewnętrzne informacje dotyczące miejsc, usług podlegających wykonaniu oraz rzeczywiście żądanych ilości, co spowodowało, że Komisja zwróciła się do skarżącej o wyjaśnienia na podstawie art. 160 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 1268/2012;

                           —

                           oraz, po drugie, że Komisja uwzględniła jakość poprzednio świadczonych usług przez wykonawcę wcześniejszych zamówień przy ocenie ofert złożonych w ramach zamówienia, które miało być udzielone.

      (1)  Dz.U. 2013/S 249-433951.

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s. 1).


title: Sprawa T-420/10: Wyrok Sądu z dnia 27 marca 2012 r. — Armani przeciwko OHIM — Del Prete (AJ AMICI JUNIOR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego AJ AMICI JUNIOR — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy AJ ARMANI JEANS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ARMANI JUNIOR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/24

         Wyrok Sądu z dnia 27 marca 2012 r. — Armani przeciwko OHIM — Del Prete (AJ AMICI JUNIOR)
   (Sprawa T-420/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego AJ AMICI JUNIOR - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy AJ ARMANI JEANS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ARMANI JUNIOR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 133/46
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Armani SpA (przedstawiciel: adwokat M. Rapisardi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Mannucci, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Annunziata Del Prete (Neapol, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Bocchini)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lipca 2010 r. (sprawa R 1360/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Giorgio Armani SpA a Annunziatą Del Prete.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 8 lipca 2010 r. (sprawa R 1360/2009-2).

               2)

               OHIM i Annunziata Del Prete pokrywają po połowie koszty poniesione przez Giorgio Armani SpA w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

               3)

               OHIM i A. Del Prete pokrywają własne koszty postępowania przed Sądem oraz po połowie koszty poniesione w tym postępowaniu przez Giorgio Armani SpA.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-400/17: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2017 r. – Deza/Komisja

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/37

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2017 r. – Deza/Komisja
   (Sprawa T-400/17)
   (2017/C 293/46)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat P. Dejl)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Komisji (UE) 2017/776 z dnia 4 maja 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. („rozporządzenie CLP”) w zakresie, w jakim klasyfikuje i oznakowuje ono substancję antrachinon w ten sposób, że w tabeli 3 część 3 załącznika VI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 dodaje następującą pozycję: Numer indeksowy: 606-151-00-4; Międzynarodowa terminologia chemiczna: antrachinon; Numer WE: 201-549-0; Numer CAS: 84-65-1; Klasa zagrożenia i kody kategorii: Carc. 1B; Kod zwrotów wskazujących rodzaj zagrożenia: H350; Piktogram, kody haseł ostrzegawczych: GHS08 Dgr; Kody zwrotów wskazujących rodzaj zagrożenia: H350;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodnej z prawem i oczywiście nieprawidłowej klasyfikacji i oznaczenia substancji antrachinon jako substancji rakotwórczej kategorii 1B w tabeli 3 część 3 załącznika I do rozporządzenia CLP.

                           —

                           Taka klasyfikacja i takie oznakowanie nie są oparte na wystarczających dowodach uzyskanych w toku wiarygodnych i dopuszczalnych badań, które świadczyłyby o istnieniu związku przyczynowego pomiędzy substancją antrachinon jako taką a wzrostem zachorowań na raka u zwierząt laboratoryjnych w rozumieniu art. 3.6.1 i 3.6.2 części 3 załącznika I do rozporządzenia CLP.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw strony skarżącej oraz zasad zawartych w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

                           —

                           Niezgodne z prawem i oczywiście nieprawidłowe zaklasyfikowanie i oznakowanie substancji antrachinon jako substancji rakotwórczej kategorii B1 w tabeli 3 część 3 załącznika I do rozporządzenia CLP narusza w szczególności prawo strony skarżącej do niezakłóconego korzystania z jej mienia, a także zasadę pewności prawa.


title: Sprawa T-29/05: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Deltafina przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Zgodność pisma w sprawie przedstawienia zarzutów z zaskarżoną decyzją — Prawo do obrony — Definicja rynku właściwego — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności obciążające — Rola przywódcy kartelu — Współpraca)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/28

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Deltafina przeciwko Komisji
      (Sprawa T-29/05) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Zgodność pisma w sprawie przedstawienia zarzutów z zaskarżoną decyzją - Prawo do obrony - Definicja rynku właściwego - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności obciążające - Rola przywódcy kartelu - Współpraca)
      (2010/C 288/53)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Deltafina SpA (Orvieto, Włochy) (przedstawiciele: R. Jacchia, A. Terranova, I. Picciano, F. Ferraro, J.-F. Bellis i F. Di Gianni, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i F. Amato, a następnie É. Gippini Fournier i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2004) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 [WE] (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania) oraz — posiłkowo — obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Wysokość grzywny nałożonej na spółkę Deltafina SpA w art. 3 decyzji Komisji C(2004) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 [WE] (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania) zostaje ustalona na kwotę 6 120 000 EUR.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Deltafina pokrywa trzy czwarte własnych kosztów i trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję, a Komisja — jedną czwartą własnych kosztów i jedną czwartą kosztów poniesionych przez Deltafinę.

         (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa F-130/12: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/29

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-130/12)
   2013/C 71/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i A. Salerno)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej podwojenia wysokości dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu na podstawie art. 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji kierownika wydziału ds. uprawnień indywidualnych z dnia 4 sierpnia 2008 r. ograniczającej prawo strony skarżącej do uzyskania podwójnej wysokości dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu poprzez warunek wymagający, by „suma wszystkich szczególnych kosztów wymaganych ze względu na charakter upośledzenia i obciążających” stronę skarżącą przewyższała 333,19 EUR miesięcznie, oraz decyzji kierownika wydziału ds. uprawnień indywidualnych z dnia 24 października 2008 r. odmawiającej w danym przypadku przyznania podwójnej wysokości dodatku, potwierdzonych po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją kierownika wydziału ds. uprawnień indywidualnych z dnia 5 grudnia 2011 r., która została z kolei potwierdzona decyzją Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 20 lipca 2012 r. oddalającą zażalenie strony skarżącej, doręczoną stronie skarżącej w dniu 23 lipca 2012 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-508/10: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/14

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-508/10)
   ()
   2011/C 30/23
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande i R. Troosters, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że wymagając od obywateli państw trzecich i członków ich rodzin, wnioskujących o uzyskanie statusu rezydentów długoterminowych, uiszczenia wysokich i niesprawiedliwych opłat, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2003/109/EG (1) i z tego powodu nie wywiązało się również z zobowiązania ciążącego na nim na mocy 258 TFUE;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa kwotę, wynoszącą w zależności od przypadku od 201 do 830 EUR i stanowiącą opłatę za rozpatrzenie wniosku o przyznanie statusu rezydenta długoterminowego pobytu, za nieproporcjonalną w porównaniu z kwotą 30 EUR, którą w związku z otrzymaniem karty pobytu uiszczają obywatele UE. Zdaniem Komisji tego rodzaju procedura nie może być postrzegana jako „sprawiedliwa”. Komisja jest zdania, że tego rodzaju wysokie opłaty, niezależnie od tego czy stanowią one wynagrodzenie z tytułu rzeczywiście poniesionych kosztów, stanowią „środek utrudniający wykonywanie prawa pobytu” w rozumieniu motywu 10 tej dyrektywy i w związku z tym mają skutek zniechęcający obywateli państw trzecich, którzy pragną skorzystać z praw, jakie przyznaje im dyrektywa. Potwierdza to również fakt, że Komisja otrzymuje związane z tym skargi obywateli.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, str. 44).


title: Sprawa C-635/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/56/WE — Połączenia transgraniczne spółek kapitałowych — Artykuł 16 ust. 2 lit. a) i b) — Spółka powstała w wyniku połączenia transgranicznego — Pracownicy zatrudnieni w państwie członkowskim statutowej siedziby spółki, bądź w innych państwach członkowskich — Prawo uczestnictwa — Brak identyczności praw)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/17

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-635/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/56/WE - Połączenia transgraniczne spółek kapitałowych - Artykuł 16 ust. 2 lit. a) i b) - Spółka powstała w wyniku połączenia transgranicznego - Pracownicy zatrudnieni w państwie członkowskim statutowej siedziby spółki, bądź w innych państwach członkowskich - Prawo uczestnictwa - Brak identyczności praw)
   2013/C 225/28
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.S. Schillemans i C. Wissels, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w określonym terminie środków niezbędnych dla wykonania art. 16 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (Dz.U. L 310, s. 1) — Przysługujące pracownikom prawa uczestnictwa

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zagwarantowania, żeby w przypadku spółki powstałej w wyniku połączenia transgranicznego, mającej statutową siedzibę w Niderlandach, pracownicy zakładów tej spółki, które znajdują się w innych państwach członkowskich, mieli takie same prawa uczestnictwa jak pracownicy zatrudnieni w Niderlandach, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniu ciążącemu na nim na mocy art. 16 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych.

               2)

               Królestwo Niderlandów pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa C-500/09: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Usługi pocztowe — Dyrektywa 97/67/WE — Ograniczenia krajowe — Przedsiębiorstwo prowadzące działalność w zakresie przesyłek ekspresowych — Krajowy system licencjonowania)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/20

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-500/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Usługi pocztowe - Dyrektywa 97/67/WE - Ograniczenia krajowe - Przedsiębiorstwo prowadzące działalność w zakresie przesyłek ekspresowych - Krajowy system licencjonowania)
   2010/C 346/33
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i D. Tsagkaraki, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. L 15, s. 14)

      Sentencja

               1)

               Kontynuując stosowanie zarządzenia ministerialnego A1/44351/3608 z dnia 12 października 2005 r., Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r., w szczególności na mocy jej art. 9 ust. 1 i 2.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-281/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 24 listopada 2009 r. — Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Zdolność procesowa parlamentu regionalnego)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/13

         Postanowienie Trybunału z dnia 24 listopada 2009 r. — Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-281/08 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Zdolność procesowa parlamentu regionalnego)
   2010/C 51/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Landtag Schleswig-Holstein (przedstawiciele: S. R. Laskowski, Privatdozentin, J. Caspar, Professor)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 3 kwietnia 2008 r. w sprawie T-236/06 Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 marca i 23 czerwca 2005, na mocy których wnoszącemu odwołanie odmówiony został dostęp do dokumentu SEK (2005) 420 z dnia 22 marca 2005 r. zawierającego analizę prawną dotyczącą projektu decyzji ramowej będącej przedmiotem dyskusji w Radzie w sprawie zatrzymywania danych przetwarzanych i przechowywanych w związku ze świadczeniem publicznych usług łączności elektronicznej lub danych przekazywanych przez publiczne sieci łączności do celów zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i karania przestępstw, w tym także działalności terrorystycznej — Zdolność procesowa parlamentu regionalnego — Prawo do bycia wysłuchanym — Pojęcie „osoby prawnej” z art. 230 WE, akapit czwarty.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Landtag Schleswig-Holstein zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa C-225/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 lutego 2017 r. w sprawach połączonych T-14/14 i T-87/14, Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 kwietnia 2017 r. przez Islamic Republic of Iran Shipping Lines, Hafize Darya Shipping Lines (HDSL), Khazar Sea Shipping Lines Co., IRISL Europe GmbH, IRISL Marine Services and Engineering Co., Irano Misr Shipping Co., Safiran Payam Darya Shipping Lines, Shipping Computer Services Co., Soroush Sarzamin Asatir Ship Management, South Way Shipping Agency Co. Ltd, Valfajr 8th Shipping Line Co.

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 lutego 2017 r. w sprawach połączonych T-14/14 i T-87/14, Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 kwietnia 2017 r. przez Islamic Republic of Iran Shipping Lines, Hafize Darya Shipping Lines (HDSL), Khazar Sea Shipping Lines Co., IRISL Europe GmbH, IRISL Marine Services and Engineering Co., Irano Misr Shipping Co., Safiran Payam Darya Shipping Lines, Shipping Computer Services Co., Soroush Sarzamin Asatir Ship Management, South Way Shipping Agency Co. Ltd, Valfajr 8th Shipping Line Co.
   (Sprawa C-225/17 P)
   (2017/C 231/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Islamic Republic of Iran Shipping Lines, Hafize Darya Shipping Lines (HDSL), Khazar Sea Shipping Lines Co., IRISL Europe GmbH, IRISL Marine Services and Engineering Co., Irano Misr Shipping Co., Safiran Payam Darya Shipping Lines, Shipping Computer Services Co., Soroush Sarzamin Asatir Ship Management, South Way Shipping Agency Co. Ltd, Valfajr 8th Shipping Line Co. (przedstawiciele: M. Taher, solicitor, M. Lester QC, barrister)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. w sprawach połączonych T-14/14 i T-87/14

               —

               rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, w szczególności:

                           —

                           stwierdzenie nieważności „środków z października 2013 r.” (decyzja Rady 2013/497 (1) zmieniająca decyzję 2010/413 (2) oraz rozporządzenie Rady nr 971/2013 (3) zmieniające rozporządzenie nr 267/2012 (4)), a także „środków z listopada 2013 r.” (decyzja Rady 2013/685 (5) zmieniająca decyzję 2010/413 oraz rozporządzenie wykonawcze Rady nr 1203/2013 (6) w sprawie wykonania rozporządzenia nr 267/2012) w zakresie, w jakim te akty dotyczą wnoszących odwołanie;

                           —

                           ewentualnie, stwierdzenie, że środki z października 2013 r. nie mają zastosowania do wnoszących odwołanie ze względu na ich niezgodność z prawem; oraz

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania odnośnie do żądania stwierdzenia niezgodności z prawem wnoszący odwołanie podnoszą następujące zarzuty:

               1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że środki z października 2013 r. zostały przyjęte w oparciu o prawidłową podstawę prawną.

               2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że środki z października 2013 r. nie naruszały zasad res iudicata, pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań i ne bis in idem, ani prawa do skutecznego środka prawnego.

               3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że przyjęcie środków z października 2013 r. nie było przejawem nadużycia władzy.

               4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że druga strona postępowania nie naruszyła prawa do obrony wnoszących odwołanie.

               5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że środki z października 2013 r. nie stanowiły nieuzasadnionej i nieproporcjonalnej ingerencji w prawa podstawowe wnoszących odwołanie.

         Na poparcie odwołania odnośnie do żądania stwierdzenia nieważności wnoszący odwołanie podnoszą następuje zarzuty:

               1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Sąd popełnił błąd, stwierdzając że druga strona postępowania popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie, uznając, że wszyscy wnoszący odwołanie spełniają kryteria – określone w środkach z listopada 2013 r. – umieszczenia ich nazw w wykazach podmiotów objętych środkami ograniczającymi.

               2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że druga strona postępowania nie naruszyła prawa do obrony wnoszących odwołanie, postanawiając –na mocy środków z listopada 2013 r. – o pozostawieniu ich nazw w wykazach podmiotów objętych środkami ograniczającymi.

               3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że pozostawienie – na mocy środków z listopada 2013 r. – nazw wnoszących odwołanie w wykazach podmiotów objętych środkami ograniczającymi nie naruszało zasad res iudicata, pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań i ne bis in idem, ani prawa do skutecznego środka prawnego.

               4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że środki z listopada 2013 r. nie stanowiły nieuzasadnionej i nieproporcjonalnej ingerencji w prawa podstawowe wnoszących odwołanie.

      (1)  Decyzja Rady 2013/497/WPZiB z dnia 10 października 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 272, s. 46).

      (2)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39; sprostowanie: Dz.U. 2010, L 197, s. 19).

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 971/2013 z dnia 10 października 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 272, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2012, L 332, s. 31; Dz.U. 2014, L 93, s. 85).

      (5)  Decyzja Rady 2013/685/WPZiB z dnia 26 listopada 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 316, s. 46).

      (6)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1203/2013 z dnia 26 listopada 2013 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 316, s. 1).


title: Sprawa T-631/14: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2014 r. – Roland przeciwko OHIM – Louboutin (Czerwony niuans naniesiony na podeszwę buta)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/16

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2014 r. – Roland przeciwko OHIM – Louboutin (Czerwony niuans naniesiony na podeszwę buta)
   (Sprawa T-631/14)
   2014/C 380/21
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Roland SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci C. Onken i O. Rauscher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Christian Louboutin (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               o zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 maja 2014 r. w sprawie R 1591/2013-1 poprzez uwzględnienie w całości sprzeciwu nr B 1 9 22  890 i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego nr 008845539;

               —

               posiłkowo o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Christian Louboutin

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak towarowy innego rodzaju tworzony przez czerwony niuans naniesiony na podeszwę buta dla towarów z klasy 25 – zgłoszenie nr 8 8 45  539

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowa rejestracja graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „my SHOES” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-29/16: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2016 r. – Caffè Nero Group/EUIPO (CAFFÈ NERO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CAFFÈ NERO — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Braku charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Znak towarowy mogący zwieść odbiorców — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/22

         Wyrok Sądu z dnia 27 października 2016 r. – Caffè Nero Group/EUIPO (CAFFÈ NERO)
   (Sprawa T-29/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CAFFÈ NERO - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Braku charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Znak towarowy mogący zwieść odbiorców - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 462/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Caffè Nero Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: L. Cassidy, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 listopada 2015 r. (sprawa R 410/2015-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego CAFFÈ NERO jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Caffè Nero Group Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 31.3.2016.


title: Sprawa T-172/06: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2006 r. — Expasa przeciwko OHIM — Juan Gallardo Blanco (graficzny znak towarowy H )

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2006 r. — Expasa przeciwko OHIM — Juan Gallardo Blanco (graficzny znak towarowy „H”)
   (Sprawa T-172/06)
   (2006/C 190/53)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Expasa, Agricultura y Ganadería, S.A. (Madryt, Hiszpania) (Przedstawiciel: J. C. Valle Valiente)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Juan Gallardo Blanco
   Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie o niedopuszczalności skargi;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy „H” (litera napisana pogrubioną czcionką z wgięciem w poziomej kresce) (zgłoszenie nr 1 255 751 dotyczące wszystkich towarów należących do klasy 31)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: D. Juan Gallardo Blanco

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: hiszpański graficzny znak towarowy nr 198 648 mający postać litery „H” (litera napisana pogrubioną czcionką, lekko pochylona, z wygięciem w poziomej kresce, przecięta paskiem w kolorach błękitnym i szkarłatnym) dla towarów należących do klasy 31 („hodowla żywego inwentarza z wyłączeniem koni”).

      Decyzja Wydziału Unieważnień: całkowite unieważnienie znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 40 ust. 2 i art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-464/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 17 października 2012 r. — ATP Pension Service A/S przeciwko Skatteministeriet

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 17 października 2012 r. — ATP Pension Service A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-464/12)
   2013/C 9/52
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ATP Pension Service A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeśli państwo członkowskie uznaje za specjalne fundusze inwestycyjne podmioty wskazane w pkt 2 niniejszego odesłania prejudycjalnego, czy art. 13 część B lit. d) pkt 6 dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru należy interpretować w taki sposób, że pojęcie „specjalne fundusze inwestycyjne, określone przez państwa członkowskie” obejmuje fundusze emerytalne takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym i posiadające następujące cechy charakterystyczne:

                           a)

                           zwrot uzyskiwany przez pracownika (klienta funduszu) jest uzależniony od zwrotu z dokonanych przez fundusz emerytalny inwestycji,

                           b)

                           pracodawca nie ma obowiązku uiszczania dodatkowych składek mających na celu zapewnienie klientowi funduszu zwrotu w konkretnej wielkości,

                           c)

                           fundusz emerytalny dokonuje zbiorowych inwestycji zgromadzonych środków na zasadzie rozłożenia ryzyka,

                           d)

                           przeważająca część wpłat jest dokonywana do funduszu inwestycyjnego na podstawie układów zbiorowych zawartych pomiędzy organizacjami zrzeszającymi pracodawców i pracowników, a nie — wskutek indywidualnych decyzji poszczególnych pracowników,

                           e)

                           poszczególny pracownik może indywidualnie postanowić, że będzie on uiszczać dodatkowe składki na fundusz emerytalny,

                           f)

                           osoby prowadzące samodzielną działalność gospodarczą, pracodawcy i członkowie kadry kierowniczej mogą postanowić, że będą oni uiszczać składki na fundusz emerytalny,

                           g)

                           z góry określona część uzgodnionych w układzie zbiorowym pracowniczych oszczędności emerytalnych jest przeznaczona na dożywotnie świadczenie emerytalne,

                           h)

                           klienci funduszu pokrywają koszty jego funkcjonowania,

                           i)

                           wpłaty do funduszu emerytalnego mogą zostać do pewnego pułapu odliczone od podatku dochodowego,

                           j)

                           wpłaty do indywidualnego (prywatnego) programu emerytalnego, także tego prowadzonego przez instytucję finansową, w ramach którego są mogą one być inwestowane w specjalny fundusz inwestycyjny, mogą zostać odliczone od podatku dochodowego w takim samym zakresie jak wskazano w lit. i) powyżej,

                           k)

                           korelatem odliczeń przysługujących w przypadku uiszczania składki emerytalnej jest opodatkowanie wypłacanych z programów emerytalnych kwot, oraz

                           l)

                           zaoszczędzone środki mogą zostać co do zasady wypłacone po osiągnięciu wieku emerytalnego?

               2)

               Jeśli na pierwsze pytanie należy odpowiedzieć twierdząco; czy art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „zarządzanie” obejmuje usługę taką, jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym (zob pkt 1.2 postanowienia odsyłającego)?

               3)

               Czy dotyczącą płatności emerytalnych usługę taką jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym (zob. pkt 1.2 postanowienia odsyłającego) należy w związku z art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy uznać za pojedynczą usługę czy też raczej za kilka odrębnych usług, które należy oceniać każdą z osobna?

               4)

               Czy art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy należy interpretować w taki sposób, że ustanowione w tym przepisie zwolnienie z podatku VAT transakcji dotyczących płatności lub przelewów obejmuje dotyczącą płatności emerytalnych usługę taką jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym (zob. pkt 1.2 postanowienia odsyłającego)?

               5)

               Jeśli na czwarte pytanie należy odpowiedzieć przecząco, czy art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy należy interpretować w taki sposób, że ustanowione w tym przepisie zwolnienie z podatku VAT transakcji dotyczących rachunków depozytowych i bieżących obejmuje dotyczącą płatności emerytalnych usługę taką jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym (zob. pkt 1.2 postanowienia odsyłającego)?


title: Sprawa T-634/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 19 grudnia 2013 r. — da Silva Tenreiro przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Nabór — Ogłoszenie o naborze — Powołanie na stanowisko dyrektora w dyrekcji E ds. wymiaru sprawiedliwości dyrekcji generalnej Komisji ds. sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa — Odrzucenie kandydatury skarżącego — Powołanie innego kandydata — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/30

         Postanowienie Sądu z dnia 19 grudnia 2013 r. — da Silva Tenreiro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-634/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Nabór - Ogłoszenie o naborze - Powołanie na stanowisko dyrektora w dyrekcji E ds. wymiaru sprawiedliwości dyrekcji generalnej Komisji ds. sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa - Odrzucenie kandydatury skarżącego - Powołanie innego kandydata - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)
   2014/C 45/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mario Paulo da Silva Tenreiro (Kraainem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i D. de Abreu Caldas)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i L. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-72/10 da Silva Tenreiro przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze), zmierzające do uchylenia tego wyroku

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Mario Paulo da Silva Tenreiro pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszym postępowaniu.

      (1)  Dz.U C 32 z 4.2.2012


title: Sprawa C-214/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 25 kwietnia 2017 r. – Alexander Mölk/Valentina Mölk

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 25 kwietnia 2017 r. – Alexander Mölk/Valentina Mölk
   (Sprawa C-214/17)
   (2017/C 283/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: Alexander Mölk

      Uczestniczka postępowania: Valentina Mölk

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 3 w związku z art. 3 Protokołu haskiego o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych z 2007 roku należy interpretować w ten sposób, że do wniosku dłużnika o obniżenie z powodu zmiany sytuacji dochodowej prawomocnie ustalonych alimentów również wtedy stosuje się prawo państwa, w którym wierzyciel ma miejsce zwykłego pobytu, gdy dotychczas należne alimenty na jego wniosek na podstawie art. 4 ust. 3 Protokołu haskiego o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych z 2007 roku zostały ustalone przez sąd zgodnie z prawem państwa, w którym dłużnik ma niezmienione miejsce zwykłego pobytu?
               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy art. 4 ust. 3 Protokołu haskiego o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych z 2007 roku należy interpretować w ten sposób, że wierzyciel także w taki sposób „wytacza powództwo” przed właściwym organem państwa, w którym dłużnik ma miejsce zwykłego pobytu, że przystępuje do wszczętego przez dłużnika przed tym organem postępowania poprzez wdanie się w spór w sprawie w rozumieniu art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (1)?

      (1)  Dz.U. L 7, s. 1


title: Sprawa C-136/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schienen-Control Kommission — Austria) — Westbahn Management GmbH przeciwko ÖBB Infrastruktur AG (Transport — Transport kolejowy — Spoczywający na zarządcy infrastruktury kolejowej obowiązek przekazania przedsiębiorstwom kolejowym wszystkich informacji w czasie rzeczywistym dotyczących ruchu pociągów, a w szczególności tych dotyczących ewentualnych opóźnień pociągów przesiadkowych)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schienen-Control Kommission — Austria) — Westbahn Management GmbH przeciwko ÖBB Infrastruktur AG
   (Sprawa C-136/11) (1)

   (Transport - Transport kolejowy - Spoczywający na zarządcy infrastruktury kolejowej obowiązek przekazania przedsiębiorstwom kolejowym wszystkich informacji w czasie rzeczywistym dotyczących ruchu pociągów, a w szczególności tych dotyczących ewentualnych opóźnień pociągów przesiadkowych)
   2013/C 26/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Schienen-Control Kommission

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Westbahn Management GmbH

      Strona pozwana: ÖBB Infrastruktur AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Schienen-Control Kommission — Wykładnia art. 8 ust. 2 oraz części II załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym (Dz.U. L 315, s. 14), oraz art. 5 i załącznika II do dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej (Dz.U. L 75, s. 29) — Spoczywający na zarządcy infrastruktury kolejowej obowiązek przekazania przedsiębiorstwom kolejowym wszystkich informacji w czasie rzeczywistym dotyczących ruchu pociągów, a w szczególności tych dotyczących ewentualnych opóźnień pociągów przesiadkowych

      Sentencja

               1)

               Przepisy art. 8 ust. 2 w związku z częścią II załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym należy interpretować w ten sposób, że informacje dotyczące głównych możliwości przesiadek obok planowych czasów odjazdu muszą obejmować również opóźnienia oraz odwołania pociągów przesiadkowych, niezależnie od tego, które przedsiębiorstwo kolejowe zapewnia te możliwości przesiadek.

               2)

               Przepisy art. 8 ust. 2 w związku z częścią II załącznika II do rozporządzenia nr 1371/2007, a także art. 5 w związku z załącznikiem II do dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, zmienionej dyrektywą 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, iż zarządca infrastruktury jest zobowiązany do przekazywania na niedyskryminujących zasadach przedsiębiorstwom kolejowym danych w czasie rzeczywistym dotyczących pociągów innych przedsiębiorstw kolejowych, jeśli stanowią one główne możliwości przesiadek w rozumieniu części II załącznika II do rozporządzenia nr 1371/2007.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.2011.


title: Sprawa T-237/10: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2010 r. — Louis Vuitton Malletier SA przeciwko OHIM — Friis Group International ApS (przedstawienie systemu zamykającego)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/44

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2010 r. — Louis Vuitton Malletier SA przeciwko OHIM — Friis Group International ApS (przedstawienie systemu zamykającego)
   (Sprawa T-237/10)
   ()
   2010/C 209/68
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Louis Vuitton Malletier SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, M. Boletto i E. Gavuzzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Friis Group International ApS (Kopenhaga, Dania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie R 1590/2008-1 w zakresie, w jakim unieważniła wspólnotowy znak towarowy nr 3693116 dla towarów należących do klas 9, 14 i 18;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania oraz

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, w przypadku, gdyby została interwenientem w niniejszej sprawie, kosztami postępowania, włączając w to koszty poniesione przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy przedstawiający system zamykający, dla towarów należących do klas 9, 14, 18 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3 693 116

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego oparła swój wniosek o bezwzględne podstawy odmowy na podstawie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: Strona skarżąca podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu swojej skargi.
   Na podstawie swojego pierwszego zarzutu strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza niesłusznie w niej ustaliła, że postanowienia tego przepisu stosują się do spornego wspólnotowego znaku towarowego odnośnie do towarów należących do klas 9, 14 i 18. W szczególności Izba Odwoławcza: (i) błędnie podeszła do kwestii charakteru odróżniającego spornego znaku towarowego, jak gdyby chodziło o znak towarowy składający się z kształtu produktów zamkniętych oraz (ii) niesłusznie stwierdziła, że znak towarowy nie posiadał samoistnego charakteru odróżniającego.
   W drugim zarzucie skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza art. 52 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza dopuściła się błędu, uznając, że przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszym przypadku.


title: Sprawa T-8/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Gala-Salvador Dalí (TG Torre Galatea) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TG Torre Galatea — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy TORRES 10 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/44

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Gala-Salvador Dalí (TG Torre Galatea)
   (Sprawa T-8/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TG Torre Galatea - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy TORRES 10 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)
   (2009/C 44/76)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca:: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedés, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri, M. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Fundación Gala-Salvador Dalí (Figueras, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Segura Roda i M. Teixidor Jufresa)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 października 2006 r. (sprawa R 168/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Miguel Torres, SA a Fundacíon Gala-Salvador Dalí.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Miguel Torres, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Wykreślenie sprawy C-337/04

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/32

         Wykreślenie sprawy C-337/04 (1)

   (2005/C 217/67)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-337/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.9.2004.


title: Sprawa C-432/10: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — postępowanie karne przeciwko Aboulkacemowi Chihabiemu i in. (Odesłanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/3

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — postępowanie karne przeciwko Aboulkacemowi Chihabiemu i in.
   (Sprawa C-432/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność)
   2011/C 173/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Aboulkacem Chihabi, Mustapha Chihabi, Trans Atlantic International, Dani Danieli, Roland Prosper Julia Jozef Peeters, Jacobus Robert Maria Wick, Shlomo Ben-David, David Ben-David, Yehuda Cohen, Johannes Josephus Maria van Aert, Mirella Cohen, Roland Prosper Julia Jozef Peeters, Brigitte Frieda Guido Briels, Monty Lambert Pieters, Jemmy Jozef Juliette Pieters, Peter Edouard Martha Kilian, Yehuda Cohen, Herman Jozef Albert Van Landeghem, Van Landeghem BVBA, Roland Prosper Julia Jozef Peeters, Herman Jozef Albert Van Landeghem, Van Landeghem BVBA, Brigitte Frieda Guido Briels, Monty Lambert Pieters, Jemmy Jozef Juliette Pieters, Mediterranean Shipping Company Belgium NV, Mirella Cohen, Roland Prosper Julia Jozef Peeters, Brigitte Frieda Guido Briels, Monty Lambert Pieters, Jemmy Jozef Juliette Pieters, Peter Edouard Martha Kilian, Yehuda Cohen, Yves Claude Robert Van De Merckt, CMA CGM Belgium NV, CMA CGM Logistics NV, Herman Jozef Albert Van Landeghem, Van Landeghem BVBA, Rudi François Albertine Avaert, Ronny Bruno Van Wesenbeeck, Wally Louis Alice De Vooght, Christian Gustave Alain Bekkers, Avraham Dror, Yehuda Cohen, Yehuda Cohen, Frank Jozef Hilda Decock, Rubi Danieli, Dani Danieli, Jean Marie Dom, Roland Prosper Julia Jozef Peeters, Peter Edouard Martha Kilian, Simeon Beniurishvili, Ludo Maria Jan Gijsen, Van Landeghem BVBA, Anex BVBA, Pasha Tech Ltd, Louis Simon Catherina De Vos, Aboulkacem Chihabi, Herman Jozef Albert Van Landeghem, Deba BVBA, Universal Shipping NV, DFDS Transport NV, ACR Logistics Belgium NV, Forwarding & Shipping Group NV, Mister-Trans BVBA, Firma De Vos NV, Yehuda Cohen, Avraham Dror, Aboulkacem Chihabi, Peter Edouard Martha Kilian, Louis Simon Catherina De Vos, Roland Prosper Julia Jozef Peeters, Jemmy Jozef Juliette Pieters, Yves Claude Robert Van De Merckt, Dani Danieli, Rubi Danieli, Dov Horny, Albert Tizov, Gocha Tizov, Herman Jozef Albert Van Landeghem, Christiaan Marcel Hélène Hendrickx
   w obecności: Geerta Vandendriesschego

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Wykładnia art. 5, 38–41, 43, 177 tiret drugie, art. 202 ust. 1 i 3 i art. 221 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) oraz art. 199 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1) — Pokrycie retrospektywne należności przywozowych lub wywozowych — Powiadomienie dłużnika — Powstanie długu celnego w wyniku nielegalnego wprowadzenia towarów na obszar celny

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen decyzją z dnia 31 maja 2007 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-63/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, ośrodek zamiejscowy w 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 12 lutego 2015 r. – Mehrdad Ghezelbash/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, ośrodek zamiejscowy w 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 12 lutego 2015 r. – Mehrdad Ghezelbash/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-63/15)
   (2015/C 138/49)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag, ośrodek zamiejscowy w 's-Hertogenbosch.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mehrdad Ghezelbash.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Jak szeroki jest zakres art. 27 rozporządzenia nr 604/2013 (1), samodzielnie, a także w związku z motywem 19 tego rozporządzenia?
               Czy osoba ubiegająca się o azyl, znajdująca się w sytuacji takiej jak niniejsza, w której cudzoziemiec dopiero po nastąpieniu uznania odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu zostaje skonfrontowany z odnośnym wnioskiem o przejęcie rozpatrzenia tego wniosku i po uwzględnieniu tego wniosku cudzoziemiec przedstawia dowody, które mogą prowadzić do konkluzji, że to nie państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek o przejęcie, lecz wnioskujące państwo członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, a następnie wnioskujące państwo członkowskie nie bada tych dokumentów, ani nie przedstawia ich państwu członkowskiemu, do którego skierowano wniosek o przejęcie, ma na podstawie tego artykułu prawo do (skutecznego) środka zaskarżenia przeciwko stosowaniu wymienionych w rozdziale II[I] rozporządzenia nr 604/2013 kryteriów służących ustaleniu odpowiedzialnego państwa?

               2.

               Czy w przypadku, gdy cudzoziemiec pod rządami rozporządzenia 604/2013, tak jak i pod rządami rozporządzenia 343/2003 (2), co do zasady nie może powołać się na nieprawidłowe zastosowanie kryteriów służących ustaleniu odpowiedzialnego państwa, gdy państwo, do którego skierowano wniosek o przejęcie przychyliło się do tego wniosku, prawidłowe jest stanowisko drugiej strony postępowania, w myśl którego wyjątek od tej zasady jest dopuszczalny jedynie w związku z sytuacjami dotyczącymi rodziny w rozumieniu art. 7 rozporządzenia 604/2013, czy też inne szczególne fakty lub okoliczności mogą spowodować, że cudzoziemiec będzie mógł powołać się na niewłaściwe zastosowanie kryteriów służących ustaleniu odpowiedzialnego państwa?

               3.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie drugie brzmi, że oprócz sytuacji dotyczących rodziny także inne okoliczności mogą prowadzić do tego, że cudzoziemiec będzie mógł powołać się na niewłaściwe zastosowanie kryteriów służących ustaleniu odpowiedzialnego państwa, czy fakty i okoliczności opisane w pkt 12 postanowienia [odsyłającego] mogą stanowić takie szczególne fakty i okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca 9Dz.U. L 180, s. 31).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1).


title: Sprawa C-40/10: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/27

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-40/10)
   2010/C 51/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: J. Currall, G. Berscheid i J.-P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r. dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2009 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (1), z wyjątkiem art. 1 i 3 ww. rozporządzenia, z zachowaniem jego skutków do chwili przyjęcia przez Radę nowego rozporządzenia, w którym art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego oraz załącznik XI do regulaminu pracowniczego zostaną prawidłowo zastosowane;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) nr 1296/2009 w części, z uwagi na to, iż Rada, kierując się względami oportunizmu politycznego, zastąpiła w ww. rozporządzeniu kwoty wynagrodzeń i emerytur zaproponowane przez Komisję na podstawie współczynnika dostosowawczego wynoszącego 3,70 % — będącego wynikiem zastosowania w sposób automatyczny art. 65 regulaminu pracowniczego i załącznika XI do regulaminu pracowniczego — kwotami odpowiadającymi nieprawidłowemu współczynnikowi, wynoszącemu 1,85 %. W opinii Rady zastąpienie propozycji Komisji uzasadnione jest kryzysem gospodarczym i finansowym, a także polityką gospodarczą i społeczną Unii.
   Jeśli chodzi o art. 2 i 4-17 zaskarżonego rozporządzenia, Komisja stawia jeden zarzut, naruszenia art. 65 regulaminu pracowniczego i art. 1 i 3 załącznika XI do regulaminu pracowniczego. Rada ma bowiem ograniczone kompetencje w tej dziedzinie, bardziej nawet w obecnie obowiązującym brzmieniu regulaminu pracowniczego — w którym szczegółowe zasady dostosowania wysokości wynagrodzeń i emerytur określone są w załączniku XI do regulaminu pracowniczego — niż w przeszłości, zaś już wtedy Trybunał, opierając się jedynie na art. 65 regulaminu pracowniczego, stwierdził, że Rada ma ograniczony zakres swobodnego uznania. Komisja podnosi również naruszenie uzasadnionych oczekiwań oraz zasady „patere legem quam ipse fecisti”.
   Artykuł 18 zaskarżonego rozporządzenia narusza z kolei zdaniem Komisji art. 3-7 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, ponieważ stwarza on możliwość tymczasowego dostosowania wynagrodzeń, z przekroczeniem rocznego terminu określonego w art. 65 regulaminu pracowniczego oraz z pominięciem przesłanek określonych w art. 4-7 załącznika XI do regulaminu pracowniczego.

      (1)  Dz.U. L 348, s. 10.


title: Sprawa T-507/11: Wyrok Sądu z dnia 18 kwietnia 2013 r. — Peek & Cloppenburg przeciwko OHIM — Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Peek & Cloppenburg” — Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa „Peek & Cloppenburg” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/41

         Wyrok Sądu z dnia 18 kwietnia 2013 r. — Peek & Cloppenburg przeciwko OHIM — Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)
   (Sprawa T-507/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Peek & Cloppenburg” - Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa „Peek & Cloppenburg” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 156/76
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat S. Abrar, następnie adwokat P. Lange)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Peek & Cloppenburg (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck, V. von Bomhard, T. Heitmann, M. Petersenn oraz solicitor I. Fowler)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2011 r. (sprawa R 262/2005-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Peek & Cloppenburg a Peek & Cloppenburg KG

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Peek & Cloppenburg pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 362 z 10.12.2011


title: Sprawa C-46/05: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich/Irlandia (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/79/WE — Warunki pracy — Organizacja czasu pracy — Personel pokładowy w lotnictwie cywilnym — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/24

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Irlandia
   (Sprawa C-46/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/79/WE - Warunki pracy - Organizacja czasu pracy - Personel pokładowy w lotnictwie cywilnym - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2006/C 131/42)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik]

      Strona pozwana: Irlandia [przedstawiciel: O'Hagan, pełnomocnik]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji w przewidzianym terminie dyrektywy Rady 2000/79/CE z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczącej Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA)(Dz.U. L 302, str. 57)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2000/79/CE z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczącej Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA), Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy Traktatu WE,

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005


title: Sprawa T-189/11: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2011 r. — Yordanov przeciwko OHIM — Distribuidora comercial del frio (DISCO DESIGNER)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/30

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2011 r. — Yordanov przeciwko OHIM — Distribuidora comercial del frio (DISCO DESIGNER)
   (Sprawa T-189/11)
   2011/C 152/53
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Yordanov (Ruse, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat T. Walter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Distribuidora comercial del frio, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie R 803/2010-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „DISCO DESIGNER“ dla towarów należących do klas 11, 19 i 20

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Distribuidora comercial del frio, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „DISCO“ dla towarów należących do klasy 11

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd a Izba Odwoławcza przyjęła niesłuszne założenie, iż porównywane towary są jednakowe.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).