title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 7 listopada 2007 r. # Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE- System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji w Niemczech - Środki korygujące ex post uprawnienia przydzielone instalacjom - Decyzja Komisji o odrzuceniu - Równe traktowanie - Obowiązek uzasadnienia. # Sprawa T-374/04.

text:
      Sprawa T‑374/04
      Republika Federalna Niemiec
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Środowisko naturalne – Dyrektywa 2003/87/WE – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji w Niemczech – Środki korygujące ex post uprawnienia przydzielone instalacjom – Decyzja Komisji o odrzuceniu – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia
      Streszczenie wyroku
      1.      Prawo wspólnotowe – Zasady – Zasada pomocniczości
      (art. 5 akapit drugi WE, art. 174–176 WE, 211 WE, 226 WE, art. 249 akapit trzeci WE)
      2.      Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych
            (KPRU)
      (dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, motyw 5, art. 1, art. 9 ust. 3, art. 10)
      3.      Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych
            (KPRU)
      (art. 211 WE, 226 WE; rozporządzenie Komisji nr 2216/2004; dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 9, art. 11
            ust. 1, załącznik III)
      4.      Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych
            (KPRU)
      (art. 249 WE; dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 9 ust. 1, 3, art. 10, załącznik III)
      5.      Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – Cel
      (dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, motywy 2, 5, 7, 20, art. 1)
      6.      Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – Kryteria w odniesieniu do krajowego planu rozdziału
            (KPRU)
      (dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, motyw 7, załącznik III, kryterium nr 10)
      7.      Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – Kryteria w odniesieniu do krajowego planu rozdziału
            (KPRU)
      (dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, motywy 5, 7, 20, art. 1, załączniki I, III, kryterium nr 10)
      8.      Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – Kryteria w odniesieniu do krajowego planu rozdziału
            (KPRU)
      (dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 1, załącznik III, kryterium nr 5)
      9.      Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres
      (art. 253 WE; dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 9 ust. 3)
      1.      Jeżeli dyrektywa nie przewiduje formy ani środków do osiągnięcia danego rezultatu, swoboda działania państwa członkowskiego
         w odniesieniu do wyboru form i środków właściwych do osiągnięcia tego rezultatu jest co do zasady całkowita. Jednakże państwa
         członkowskie mają w ramach swobody pozostawionej im w art. 249 akapit trzeci WE obowiązek wyboru środków i formy najbardziej
         właściwych do zapewnienia skuteczności dyrektyw. Wynika z tego ponadto, że w braku wspólnotowej regulacji przewidującej w jasny
         i precyzyjny sposób formę oraz środki, które powinny być użyte przez państwo członkowskie, do Komisji należy, w ramach wykonywania
         jej uprawnień kontrolnych, w szczególności na mocy art. 211 WE i 226 WE, wykazanie w sposób wystarczający w świetle prawa,
         że instrumenty, których użyło państwo członkowskie z tego tytułu, są sprzeczne z prawem wspólnotowym.

      Tylko poprzez zastosowanie powyższych zasad można zapewnić poszanowanie zasady pomocniczości, ustanowionej w art. 5 akapit
         drugi WE, która to zasada wiąże instytucje wspólnotowe, gdy wypełniają one swe funkcje regulacyjne. Zgodnie z brzmieniem tej
         zasady Wspólnota podejmuje działania w dziedzinach, które nie należą do jej kompetencji wyłącznej, tylko wówczas i tylko w takim
         zakresie, w jakim cele proponowanych działań nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast
         z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty. W związku
         z tym w dziedzinie takiej jak środowisko naturalne, regulowanej przez art. 174–176 WE, w której kompetencje Wspólnoty oraz
         państw członkowskich są dzielone, na Komisji spoczywa ciężar dowodu, aby wykazać, w jakim zakresie kompetencje państwa członkowskiego
         i w konsekwencji jego zakres swobodnego uznania są ograniczone.

      (por. pkt 78,79)
      2.      O ile państwo członkowskie dysponuje pewnym zakresem swobodnego uznania w celu transpozycji dyrektywy 2003/87 ustanawiającej
         system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61, o tyle jednak
         na mocy art. 9 ust. 3 tej dyrektywy Komisja jest po pierwsze uprawniona do sprawdzenia zgodności środków przedsięwziętych
         przez państwo członkowskie z kryteriami ustanowionymi w załączniku III oraz przepisami art. 10 tej dyrektywy oraz po drugie,
         w ramach wykonywania tej kontroli Komisja sama dysponuje swobodą uznania w zakresie, w jakim kontrola ta wymaga złożonych
         ocen ekonomicznych oraz ekologicznych dokonanych w świetle ogólnego celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w efektywny
         pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób, jak wynika to z art. 1 i z motywu 5 tej dyrektywy.

      Wynika z tego, iż w ramach swej kontroli zgodności z prawem w tym względzie sąd wspólnotowy dokonuje pełnej kontroli poprawnego
         zastosowania przez Komisję stosownych regulacji prawnych, których zakres należy ustalić zgodnie z zasadami wykładni uznanymi
         przez orzecznictwo. Natomiast sąd wspólnotowy nie może zastępować Komisji, w przypadku gdy ma ona dokonać w tym kontekście
         złożonych ocen ekonomicznych oraz ekologicznych. W tym względzie musi on ograniczyć się do weryfikacji, czy omawiany akt nie
         jest obarczony oczywistym błędem lub nadużyciem władzy, czy właściwy organ nie przekroczył w sposób oczywisty granic swej
         swobody uznania oraz czy gwarancje procesowe, które w tym kontekście nabierają tym bardziej fundamentalnego znaczenia, były
         w pełni poszanowane.

      (por. pkt 80, 81)
      3.      Fakt, iż art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie
         oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61 zobowiązuje państwo członkowskie, by decyzję o rozdziale uprawnień wydało na podstawie
         swojego krajowego planu rozdziału uprawnień (KPRU), który został zbadany przez Komisję na mocy art. 9 tej dyrektywy oraz ewentualnie
         zmieniony na skutek jej żądania, nie oznacza koniecznie, że późniejsza zmiana indywidualnych przydziałów nie jest już możliwa.
         Zgodnie z art. 11 ust. 1 zdanie drugie in fine w związku z kryterium nr 9 załącznika III do dyrektywy 2003/87 treść decyzji
         o rozdziale uprawnień zależy bowiem również od drugiej konsultacji społecznej. A ta druga konsultacja społeczna ma miejsce
         dopiero po zbadaniu przez Komisję notyfikowanego KPRU i powinna móc doprowadzić do zmiany rozdziału, który państwo członkowskie
         ma zamiar przyjąć w swej decyzji o rozdziale, bo w przeciwnym wypadku konsultacja ta stałaby się bezprzedmiotowa, a uwagi
         społeczeństwa nabrałyby czysto teoretycznego charakteru.

      Zatem w braku wyraźnego zakazu późniejszych zmian indywidualnego przydziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w art. 11
         ust. 1 KPRU oraz decyzja o rozdziale mogą przewidywać explicite taką możliwość zmiany, pod warunkiem że kryteria jej wdrożenia
         są ustalone w obiektywny i przejrzysty sposób.

      Z uwagi na to, że dodatkowe kryteria nie stanowią kryteriów ustanowionych w załączniku III do dyrektywy 2003/87, uprawnienia
         kontrolne Komisji z tytułu art. 9 ust. 3 tej dyrektywy są w sposób konieczny ograniczone i zawężone do zagadnienia, czy te
         dodatkowe kryteria – wprowadzone przez państwo członkowskie korzystające z zakresu swobodnego uznania, który jest mu przyznany
         w celu transpozycji tej dyrektywy – spełniają wymogi obiektywności i przejrzystości. Ta ewentualna późniejsza zmiana indywidualnych
         przydziałów uprawnień, która ma miejsce po decyzji o rozdziale w rozumieniu art. 11 ust. 1 dyrektywy, nie skutkuje tym, że
         Komisja traci jakąkolwiek możliwość kontroli, biorąc pod uwagę stały nadzór, który sprawuje dzięki instrumentom zarządzania
         i kontroli przewidzianym przez rozporządzenie nr 2216/2004 w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów
         stosownie do dyrektywy 2003/87 oraz decyzję nr 280/2004, a także ogólne uprawnienia nadzorcze, którymi jest ona obdarzona
         na mocy art. 211 WE i 226 WE, pozwalające jej w każdej chwili na działanie w przypadku naruszenia prawa wspólnotowego.

      (por. pkt 105, 106)
      4.      Wytyczne opracowane przez Komisję w ramach dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych
         we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61, mimo iż opierają się na podstawie prawnej wyraźnie przewidzianej w art. 9
         ust. 1 akapit pierwszy zdanie ostatnie tej dyrektywy, zgodnie z którym Komisja opracuje wytyczne dotyczące wprowadzenia w życie
         kryteriów wymienionych w załączniku III, nie odpowiadają żadnemu z aktów wtórnego prawa wspólnotowego przewidzianych w art. 249 WE. Wytyczne
         te należą zatem do kategorii uregulowań, które same w sobie nie wywierają co do zasady wiążącego skutku w stosunku do osób
         trzecich, a z których Komisja w pełni korzysta w ramach swej praktyki administracyjnej w celu uporządkowania oraz nadania
         bardziej przejrzystego charakteru korzystaniu ze swych uznaniowych i nadzorczych uprawnień.

      Jednakże, przyjmując takie zasady administracyjnego postępowania w celu wywołania skutków na zewnątrz i ogłaszając poprzez
         publikację, że będzie je stosować od tej pory do przypadków w nich przewidzianych, Komisja sama wyznacza sobie granice, tak
         że nie może odejść od tych zasad bez narażania się, w danym razie, na sankcje z tytułu naruszenia ogólnych zasad prawa wspólnotowego,
         takich jak zasada równego traktowania, pewności prawa lub zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań. W związku z tym, gdy Komisja
         podejmuje środki niezgodne ze swoimi własnymi wytycznymi, można się na nie przeciwko Komisji powołać, a zwłaszcza mogą się
         na te wytyczne powołać państwa członkowskie, do których są one skierowane.

      Komisja jest więc zobowiązana do opracowania tych wytycznych, w szczególności w odniesieniu do najbardziej zasadniczych aspektów,
         z najwyższą możliwą klarownością i precyzją. Jest tak, tym bardziej że uprawnienia kontrolne oraz uprawnienie do odrzucenia
         krajowych planów rozdziału uprawnień (KPRU), z których Komisja korzysta na mocy art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87, są bardzo
         zawężone i ograniczone do zbadania zgodności KPRU wyłącznie z kryteriami załącznika III oraz wyłącznie z przepisami art. 10
         dyrektywy.

      W związku z tym w braku jakiegokolwiek odwołania w wytycznych Komisji do zagadnienia zgodności z prawem korekt ex post polegających
         na zmniejszeniu liczby uprawnień przydzielonych indywidualnie i zakresu swobodnego uznania państwa członkowskiego z tego tytułu
         Komisja nie może prawomocnie, bez narażania się na naruszenie wspomnianych zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań,
         podnieść przeciwko państwu członkowskiemu zakazu tych korekt, lecz przeciwnie, to przeciwko niej państwo członkowskie powinno
         móc powołać się na brak takiego odwołania, chyba że byłoby to sprzeczne z innymi przepisami prawa wspólnotowego, a w szczególności
         z przepisami prawa wspólnotowego nadrzędnej rangi.

      (por. pkt 110–112, 116)
      5.      Główny zadeklarowany cel dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie
         oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61 stanowi zmniejszenie, w znaczący sposób, emisji gazów cieplarnianych w celu poszanowania
         zobowiązań Wspólnoty oraz państw członkowskich w świetle protokołu z Kioto. Cel ten należy osiągnąć w poszanowaniu szeregu
         podcelów oraz poprzez skorzystanie z pewnych instrumentów. Głównym instrumentem w tym względzie jest wspólnotowy system handlu
         uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (art. 1 i motyw 2 dyrektywy), którego funkcjonowanie determinują pewne podcele,
         a mianowicie utrzymanie efektywnych pod względem kosztów oraz skutecznych gospodarczo warunków, utrzymanie rozwoju gospodarczego
         oraz zatrudnienia, a także zachowanie spójności rynku wewnętrznego i niezakłóconej konkurencji (art. 1 i motywy 5–7 tej dyrektywy).
         Dyrektywa zachęca poza tym do korzystania z jednego szczególnego typu instrumentu, to znaczy do wykorzystania bardziej energooszczędnych
         technologii, pozwalających na wytwarzanie mniej emisji na jednostkę produkcji (motyw 20 tej dyrektywy).

      (por. pkt 124)
      6.      Kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych
         we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61, które odwołuje się do rozdziału uprawnień dla instalacji wymienionych
         w krajowym planie rozdziału uprawnień, stanowi przepis wspólnotowy odnoszący się do rozdziału uprawnień przez państwa członkowskie
         w rozumieniu motywu 7 tej dyrektywy, a zatem ma na celu przyczynienie się do zachowania spójności rynku wewnętrznego oraz
         uniknięcie zakłócania konkurencji. W związku z tym w ramach wykładni teleologicznej tego kryterium podcele, którymi są zachowanie
         spójności rynku wewnętrznego oraz niezakłóconej konkurencji, mają szczególne znaczenie.

      (por. pkt 125)
      7.      Do celów stosowania kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów
         cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61 do przewidzianych w krajowym planie rozdziału uprawnień
         (KPRU) korekt ex post, powiązanych przede wszystkim ze zmianami wielkości produkcji, należy uwzględnić w szczególności jako
         stosowne parametry analizy: po pierwsze, związek występujący pomiędzy wielkością produkcji a poziomem emisji w świetle celu
         zmniejszania emisji, po drugie, związek występujący pomiędzy tym celem oraz celem polegającym na utrzymaniu efektywnych pod
         względem kosztów oraz skutecznych gospodarczo warunków (art. 1 dyrektywy), po trzecie, cel polegający na zmniejszeniu emisji
         w drodze ulepszeń technicznych (motyw 20 tej dyrektywy) oraz po czwarte, cel polegający na zachowaniu spójności rynku wewnętrznego
         i utrzymaniu warunków konkurencyjnych (motyw 7 tej dyrektywy).

      Chociaż rzeczywiście korekty ex post przydzielonych przez KPRU uprawnień, które są powiązane przede wszystkim ze zmianami
         wielkości produkcji, tj. ze zmianami ilości wyprodukowanych jednostek, a nie ze zmianami poziomu emisji danej instalacji,
         mogą przeszkodzić osiągnięciu celu polegającego na wydajnym funkcjonowaniu rynku handlu w rozumieniu art. 1 i motywu 5 dyrektywy
         2003/87, ponieważ odwodzą one operatorów od zmniejszenia wielkości produkcji ich instalacji i zasilenia w ten sposób rynku
         handlu uprawnieniami do emisji, stwierdzenie to nie wystarczy, by wykazać, że korekty te szkodzą głównemu celowi dyrektywy,
         to znaczy zmniejszeniu ogółu emisji gazów cieplarnianych.

      W odniesieniu do związku występującego pomiędzy celem zmniejszania emisji oraz celem polegającym na utrzymaniu efektywnych
         pod względem kosztów oraz skutecznych gospodarczo warunków, obniżka poziomu produkcji, która niekoniecznie przekłada się na
         zmniejszenie globalnego poziomu emisji, mogłaby spowodować niewystarczające zaopatrzenie rynku danych produktów, ponieważ
         produkcja nie byłaby już wystarczająca do zaspokojenia popytu na tych rynkach – o ile sytuacja taka wynika z ekonomicznej
         logiki rynku handlu, to wydaje się ona trudna do pogodzenia z celem polegającym na utrzymaniu efektywnych pod względem kosztów
         oraz skutecznych gospodarczo warunków w odniesieniu do sektorów działalności oraz rynków produktów, o których mowa w załączniku
         I do dyrektywy 2003/87. Tymczasem kryteria gospodarczej skuteczności i efektywności stosują się nie tylko do funkcjonowania
         rynku handlu jako takiego, ale także do kategorii działań, o których mowa w załączniku I, które podlegają celowi zmniejszenia
         emisji, tak jak sektor produkcji stali czy sektor energii.

      Jeśli chodzi o cel polegający na zmniejszeniu emisji w drodze ulepszeń technicznych, wspomniane korekty ex post, choć mogą
         odwieść operatorów od zmniejszania poziomu produkcji celem zmniejszenia emisji, nie zagrażają celowi polegającemu na zachęceniu
         operatorów do inwestowania w rozwój bardziej energooszczędnych technologii ani też nie zagrażają bezpieczeństwu takich inwestycji.
         Wprost przeciwnie, ponieważ te korekty odwodzą operatorów od zmniejszania produkcji w sprzeczności z ich własnymi prognozami,
         mogą one, biorąc pod uwagę ograniczoną ilość dostępnych uprawnień do emisji, wzmocnić motywację do zmniejszania emisji za
         pomocą inwestycji w poprawę wydajności energetycznej technologii produkcyjnej. Wykorzystanie nowych technologii produkcyjnych,
         bardziej wydajnych pod względem ekologicznym, ponieważ zmniejszają one poziom emisji na jednostkę produkcji, może bowiem z jednej
         strony przyczynić się w istotny sposób do osiągnięcia głównego celu polegającego na zmniejszeniu emisji, a z drugiej strony
         może utrzymać efektywne pod względem kosztów oraz skuteczne gospodarczo warunki zarówno na rynku handlu, jak i na rynkach
         odnośnych produktów, ponieważ nie pociąga za sobą obniżki poziomu produkcji, która mogłaby być szkodliwa dla dobrego funkcjonowania
         tych rynków. Pokazuje to również, że dla skutecznego pogodzenia celu polegającego na znaczącym zmniejszeniu emisji z celem
         polegającym na zachowaniu efektywnych pod względem kosztów oraz skutecznych gospodarczo warunków, zarówno na rynku handlu,
         jak i na rynku odnośnych produktów, inwestycje w bardziej energooszczędne technologie stanowią instrument przynajmniej równoważny,
         o ile nie lepszy w stosunku do instrumentu obniżki poziomu produkcji.

      W związku z tym sama okoliczność, że sporne korekty ex post mogą odwieść operatorów od obniżenia poziomu produkcji, a w konsekwencji
         poziomu emisji, nie wystarcza, by podważyć zgodność z prawem tych korekt w świetle ogółu celów dyrektywy 2003/87.

      (por. pkt 129,130, 134, 136, 137, 139, 140, 148)
      8.      Kryterium nr 5, którego brzmienie wyraźnie odwołuje się do pojęcia dyskryminacji, stanowi szczególny przypadek zastosowania
         ogólnej zasady równego traktowania w ramach wdrażania przez państwa członkowskie dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu
         przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61, a dokładniej w ramach przydziału
         uprawnień na podstawie krajowych planów rozdziału uprawnień. W tych ramach, w celu ustalenia, czy Komisja zastosowała zasadę
         równego traktowania w danym przypadku dotyczącym stosowania korekt ex post w prawidłowy sposób, należy zacząć od zbadania
         zagadnienia, czy sprawdziła ona w należyty sposób, czy zainteresowani operatorzy znajdują się – czy też nie – w sytuacji analogicznej
         do sytuacji innych operatorów instalacji. Komisja nie może bowiem zadowalać się stwierdzeniem występowania nierównego traktowania
         bez uprzedniego zbadania z całą należytą starannością istotnych elementów w tym względzie, a mianowicie potrzeby dokonania
         porównania sytuacji zainteresowanych podmiotów oraz możliwości obiektywnego uzasadnienia dyskryminacji – i bez ich należytego
         uwzględnienia w celu uzasadnienia swojego wniosku.

      (por. pkt 153, 154, 163)
      9.      Poszanowanie obowiązku uzasadnienia ustanowionego w art. 253 WE, powtórzonego w art. 9 ust. 3 zdanie ostatnie dyrektywy 2003/87
         ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61, w odniesieniu
         do przyjętych przez Komisję decyzji o odrzuceniu w całości lub w części krajowego planu rozdziału uprawnień, ma tym bardziej
         podstawowe znaczenie, że wykonywanie uprawnień kontrolnych Komisji z tytułu wspomnianego art. 9 ust. 3 pociąga za sobą złożone
         oceny o charakterze gospodarczym i ekologicznym i że kontrola przez sąd wspólnotowy zgodności z prawem i zasadności tych ocen
         jest ograniczona.

      (por. pkt 168)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (trzecia izba w składzie powiększonym)

      z dnia 7 listopada 2007 r.(*)

      Środowisko naturalne – Dyrektywa 2003/87/WE– System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji w Niemczech – Środki korygujące ex post uprawnienia przydzielone instalacjom – Decyzja Komisji o odrzuceniu – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia
      W sprawie T‑374/04
      Republika Federalna Niemiec, początkowo reprezentowana przez C.D. Quassowskiego, A. Tiemann oraz C. Schulze-Bahr, a następnie przez C. Schulze-Bahr oraz
         M. Lumma, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez adwokatów D. Sellnera oraz U. Karpensteina,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez U. Wölkera, działającego w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana,
      mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C (2004) 2515/2 wersja ostateczna z dnia 7 lipca
         2004 r. w sprawie krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Niemcy zgodnie z dyrektywą
         2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami [uprawnieniami
         do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32), w zakresie
         w jakim decyzja ta odrzuca pewne korekty ex post rozdziału uprawnień, uznając je za niezgodne z kryteriami nr 5 i 10 załącznika III
         do dyrektywy 2003/87,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (trzecia izba w składzie powiększonym),

      w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili, J. Azizi, E. Cremona i O. Czúcz, sędziowie,
      sekretarz: K. Andová, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 21 czerwca 2006 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Ramy prawne
      1        Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami
         [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32),
         która weszła w życie w dniu 25 października 2003 r., ustanawia system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych
         we Wspólnocie (zwany dalej „systemem handlu uprawnieniami”) w celu wspierania zmniejszania emisji gazów cieplarnianych, w szczególności
         ditlenku węgla (zwanego dalej „CO2”), w efektywny pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób (art. 1 dyrektywy 2003/87). Dyrektywa opiera się na
         zobowiązaniach spoczywających na Wspólnocie na podstawie Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i na
         podstawie Protokołu z Kioto. Protokół ten został zatwierdzony na mocy decyzji Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r.
         dotyczącej zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie
         zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań (Dz.U. L 130, str. 1). Protokół wszedł w życie w dniu
         16 lutego 2005 r.

      2        Wspólnota i jej państwa członkowskie zobowiązały się do ograniczenia swoich zagregowanych antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych
         wymienionych w załączniku A do Protokołu z Kioto o 8% w porównaniu z poziomami z 1990 r. w okresie od 2008 do 2012 r. (motyw
         4 dyrektywy 2003/87).

      3        W tym celu dyrektywa 2003/87 stanowi zasadniczo, że emisja gazów cieplarnianych z instalacji wymienionych w jej załączniku I
         wymaga uzyskania uprzedniego pozwolenia oraz przyznania uprawnień zgodnie z krajowym planem rozdziału uprawnień (zwanym dalej
         „KPRU”). Jeśli operatorowi instalacji uda się ograniczyć swoje emisje gazów, to nadwyżki uprawnień mogą być sprzedane innym
         operatorom. Natomiast operator instalacji, którego emisja jest nadmierna, może zakupić konieczne uprawnienia od operatora
         instalacji dysponującego nadwyżkami.

      4        Dyrektywa 2003/87 przewiduje pierwszy okres trwający od 2005 do 2007 r. (zwany dalej „pierwszym okresem rozliczeniowym”),
         który poprzedza pierwszy okres zobowiązań przewidziany w Protokole z Kioto, a następnie drugi okres trwający od 2008 r. do
         2012 r. (zwany dalej „drugim okresem rozliczeniowym”), który odpowiada wspomnianemu pierwszemu okresowi zobowiązań (art. 11
         dyrektywy 2003/87).

      5        Celem poszanowania zobowiązań wynikających z decyzji 2002/358 i Protokołu z Kioto kryterium nr 1 załącznika III do dyrektywy
         2003/87 precyzuje:

      „Całkowita ilość przydziałów [uprawnień], jak[a] ma zostać rozdzielona w odniesieniu do odpowiedniego okresu, jest zgodna
         ze zobowiązaniem państwa członkowskiego do ograniczenia swoich emisji na mocy decyzji 2002/358 […] oraz Protokołu z Kioto
         […]. Całkowita ilość przydziałów [uprawnień], która ma zostać rozdzielona, nie jest większa niż [całkowita liczba uprawnień],
         która […] [jest] potrzebna, [według wszelkiego prawdopodobieństwa], […] do ścisłego zastosowania kryteriów niniejszego załącznika.
         [Aż do 2008 r.] ilość [ta] powinna być zgodna […] [z działaniami zmierzającymi do osiągnięcia lub przekroczenia celu każdego
         państwa członkowskiego, który został mu wyznaczony] na podstawie decyzji 2002/358 […] oraz Protokołu z Kioto”.

      6        Uściślając, system handlu uprawnieniami opiera się, po pierwsze, na wymogu uzyskania uprzedniego pozwolenia na emisję gazów
         cieplarnianych (art. 4–8 dyrektywy 2003/87) i po drugie, na uprawnieniach pozwalających upoważnionemu operatorowi instalacji
         na emisję określonej ilości gazów cieplarnianych wraz z obowiązkiem corocznego zwrotu liczby uprawnień odpowiadającej całkowitej
         emisji z jego instalacji (art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87).

      7        Warunki i procedury, zgodnie z którymi właściwe organy krajowe rozdzielają na podstawie KPRU uprawnienia między operatorów
         instalacji, są przewidziane w art. 9–11 dyrektywy 2003/87.

      8        Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy 2003/87 stanowi:

      „W odniesieniu do każdego okresu określonego w art. 11 ust. 1 i 2 każde państwo członkowskie opracowuje [KPRU] wskazujący
         całkowitą ilość pozwoleń [uprawnień], które ma zamiar rozdzielić w odniesieniu do tego okresu oraz sposób, w jaki proponuje
         [zamierza] je rozdzielić. [KPRU] opiera się na kryteriach celowości oraz przejrzystości [obiektywnych i przejrzystych kryteriach],
         w tym na kryteriach wymienionych w załączniku III, należycie uwzględniając opinie społeczeństwa. Komisja, bez uszczerbku dla
         postanowień traktatu, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. opracuje wskazania [wytyczne] dotyczące wprowadzenia w życie kryteriów
         wymienionych w załączniku III.

      Na okres określony w art. 11 ust. 1 [KPRU] zostaje opublikowany oraz notyfikowany Komisji oraz innym państwom członkowskim
         najpóźniej do dnia 31 marca 2004 r. […]”.

      9        Komisja ustaliła wspomniane wytyczne w komunikacie Komisji COM (2003) 830 wersja ostateczna z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie
         wytycznych mających na celu wsparcie państw członkowskich w stosowaniu kryteriów określonych w załączniku III do dyrektywy
         2003/87 oraz okoliczności, w których można mówić o sile wyższej (zwane dalej „wytycznymi Komisji”).

      10      Artykuł 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87 stanowi:

      „W ciągu trzech miesięcy od notyfikacji [KPRU] przez państwo członkowskie na podstawie ust. 1, Komisja może odrzucić ten [KPRU]
         [lub] jakikolwiek jego aspekt [element], na podstawie tego, iż jest on niezgodny z kryteriami wymienionymi w załączniku III
         lub z artykuł[em] 10. Państwo członkowskie podejmuje decyzję wyłącznie na podstawie art. 11 ust. 1 lub 2, jeśli proponowane
         zmiany są przyjęte przez Komisję. [Państwo członkowskie podejmuje decyzję na podstawie art. 11 ust. 1 lub 2 jedynie w przypadku,
         gdy proponowane zmiany są przyjęte przez Komisję]. Podaje się powody odrzucenia decyzji przez Komisję. [Każda decyzja o odrzuceniu
         wydana przez Komisję zawiera uzasadnienie]”.

      11      Zgodnie z art. 10 dyrektywy 2003/87 państwa członkowskie powinny rozdzielić nieodpłatnie w pierwszym okresie rozliczeniowym
         przynajmniej 95% uprawnień wolnych od opłat, a w drugim okresie rozliczeniowym przynajmniej 90% uprawnień wolnych od opłat.

      12      Artykuł 11 dyrektywy 2003/87, dotyczący rozdziału oraz wydawania uprawnień, stanowi, że:

      „1.      Każde państwo członkowskie podejmuje decyzję w sprawie całkowitej ilości przydziałów [uprawnień] na trzyletni okres rozpoczynający
         się dnia 1 stycznia 2005 r., które rozdzieli w odniesieniu do tego okresu, oraz w sprawie rozdzielenia tych przydziałów [uprawnień]
         [między] operator[ów] każdego urządzenia [instalacji]. Niniejsza decyzja podejmowana jest [przynajmniej] na trzy miesiące
         przed rozpoczęciem okresu oraz jest oparta na [KPRU] opracowanym na podstawie art. 9 oraz zgodnie z art. 10 [i] uwzględnia
         należycie opinie społeczeństwa.

      […]
      3.      Decyzje podjęte na mocy ust. 1 lub 2 są zgodne z wymogami traktatu, w szczególności jego art. 87 oraz 88. Podejmując decyzje
         w [s]prawie rozdzielenia [uprawnień], państwa członkowskie uwzględniają potrzebę zapewnienia dostępu do przydziałów [uprawnień]
         nowym operatorom.

      4.      Właściwy organ wydaje [część] całkowitej iloś[ci uprawnień] przydziałów każdego roku [w okresie określonym] w ust. 1 […] do
         dnia 28 lutego tego roku”.

      13      Załącznik III do dyrektywy 2003/87 wymienia jedenaście kryteriów mających zastosowanie do KPRU.

      14      Zgodnie z kryterium nr 1 załącznika III:

      „Całkowita ilość przydziałów [uprawnień], jak[a] ma zostać rozdzielona w odniesieniu do odpowiedniego okresu, jest zgodna
         ze zobowiązaniem państwa członkowskiego do ograniczenia swoich emisji na mocy decyzji 2002/358 […] oraz Protokołu z Kioto,
         biorąc pod uwagę, z jednej strony, udział [ułamek] całkowitych emisji, jaki[emu] te przydziały [uprawnienia] […] odpowiadają
         w porównaniu z emisjami ze źródeł nieobjęty[ch] niniejszą dyrektywą oraz, z drugiej strony, krajow[ą] polityk[ę] energetyczn[ą],
         oraz powinn[a] być spójn[a] z krajowym programem dotyczącym zmian klimatu. Całkowita ilość przydziałów [uprawnień], która
         ma zostać rozdzielona, nie jest większa niż [całkowita liczba uprawnień], która […] [jest] potrzebna, [według wszelkiego prawdopodobieństwa],
         […] do ścisłego zastosowania kryteriów niniejszego załącznika. [Aż do 2008 r.] ilość [ta] powinna być zgodna […] [z działaniami
         zmierzającymi do osiągnięcia lub przekroczenia celu każdego państwa członkowskiego, który został mu wyznaczony] na podstawie
         decyzji 2002/358 […] oraz Protokołu z Kioto”.

      15      Zgodnie z kryterium nr 5 załącznika III:

      „[Zgodnie z wymogami traktatu, w szczególności z jego art. 87 i 88], [KPRU] nie powinien powodować dyskryminacji przedsiębiorstw
         lub sektorów w taki sposób, […] [który może niesłusznie] sprzyjać niektórym przedsiębiorstwom lub działaniom”.

      16      Zgodnie z kryterium nr 9 załącznika III:

      „[KPRU] zawiera przepisy w odniesieniu do uwag, które ma wyrażać społeczeństwo, oraz zawiera informację w sprawie ustaleń,
         przez które należycie uwzględnione zostaną uwagi przed podjęciem decyzji w sprawie rozdzielenia przydziałów. [(KPRU) zawiera
         przepisy umożliwiające społeczeństwu przedstawienie uwag oraz informacje dotyczące tego, w jaki sposób uwagi te zostaną należycie
         uwzględnione przed podjęciem decyzji w sprawie rozdzielenia uprawnień]”.

      17      W tym względzie pkt 93–96 wytycznych Komisji stanowią w szczególności:

      „93.      Kryterium ma charakter wiążący.
      „94.      […] [KPRU] powinien być udostępniony społeczeństwu w taki sposób, by mogło ono naprawdę przedstawić swoje uwagi na jego temat,
         i to na wczesnym stadium […].

      95.      Państwo członkowskie ustala rozsądny termin na przedstawienie uwag oraz dopasowuje ten termin do krajowej procedury decyzyjnej,
         w taki sposób by uwagi mogły zostać w pełni uwzględnione przed przyjęciem decyzji w sprawie [KPRU]. Poprzez wyrażenie „w pełni
         uwzględnione” należy rozumieć, że uwagi będą uwzględnione, w danym przypadku, poprzez odniesienie do kryteriów załącznika III
         lub do każdego innego obiektywnego i przejrzystego kryterium zastosowane przez państwo członkowskie w swym [KPRU]. Państwo
         członkowskie powiadamia Komisję o każdej zmianie, która ma być wprowadzona w wyniku udziału społeczeństwa następującym po
         publikacji i notyfikacji [KPRU], a przed podjęciem ostatecznej decyzji na mocy art. 11 [dyrektywy 2003/87]. Społeczeństwo
         ze swojej strony jest informowane, w formie ogólnej, o podjętej decyzji oraz o głównych elementach jej uzasadnienia.

      96.      Należy zauważyć, że możliwość przedstawienia uwag przez społeczeństwo na temat [KPRU], przewidziana w ramach tego kryterium,
         stanowi drugą rundę konsultacji społecznych. Na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy [2003/87], uwagi przedstawione w wyniku pierwszej
         rundy konsultacji społecznych na podstawie projektu [KPRU] powinny, o ile są istotne, być włączone do [KPRU] przed jego notyfikowaniem
         Komisji i innym państwom członkowskim. Pierwsza runda konsultacji społecznych jest kluczowa do tego, by całość procesu udziału
         społeczeństwa (konsultacja i uwzględnienie uwag) dała efekty. Zasady opisane w ramach tego kryyterium powinny również być
         stosowane podczas pierwszej fazy udziału społeczeństwa.

      Państwo członkowskie powiadamia Komisję o każdej zmianie, która ma być wprowadzona po publikacji i notyfikacji [KPRU], a przed
         podjęciem ostatecznej decyzji na mocy art. 11 [dyrektywy 2003/87].

      18      Kryterium nr 10 załącznika III stanowi, że „[KPRU] zawiera wykaz instalacji objętych niniejszą dyrektywą wraz z ilościami
         przydziałów [uprawnień] przeznaczonych do rozdzielenia każdej z nich”.

      19      W odniesieniu do kryterium nr 10 pkt 97–100 wytycznych Komisji stanowią, co następuje:

      „97.      Zgodnie z tym kryterium [KPRU] powinien być przejrzysty. Oznacza to, że ilość uprawnień przydzielonych na instalację jest
         wskazana, a zatem znana społeczeństwu, gdy [KPRU] jest przedstawiony Komisji oraz innym państwom członkowskim.

      […]
      98.      Uznaje się, że kryterium to jest spełnione w przypadku gdy państwo członkowskie spełni ciążące na nim zobowiązanie do utworzenia
         wykazu wszystkich instalacji, do których stosuje się dyrektywa [2003/87] […].

      […]
      100.      Państwo członkowskie wskazuje całkowitą ilość uprawnień, które zamierza przydzielić każdej instalacji, i powinno wskazać ilość
         uprawnień przyznanych każdej instalacji każdego roku zgodnie z art. 11 ust. 4 [dyrektywy 2003/87]”.

      20      Zgodnie z pkt 60–74 wytycznych Komisji państwo członkowskie może ustanowić rezerwę uprawnień (zwaną dalej „rezerwą”) i może
         udzielić, w szczególności nowym operatorom, nieodpłatnego dostępu do tej rezerwy na podstawie obiektywnych i przejrzystych
         zasad i procedur. Wielkość tej rezerwy w stosunku do całkowitej ilości uprawnień jest wskazana w KPRU.

      21      Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2003/87 przewiduje, że uprawnienia mogą być przenoszone między osobami fizycznymi lub prawnymi
         we Wspólnocie lub przekazywane osobom fizycznym lub prawnym w państwach trzecich. Na podstawie art. 12 ust. 3 dyrektywy 2003/87
         każdy operator instalacji powinien, przed dniem 1 maja każdego roku, zwrócić właściwemu organowi liczbę uprawnień odpowiadających
         łącznym emisjom tej instalacji w trakcie minionego roku kalendarzowego, aby można było następnie anulować te uprawnienia.

      22      Na mocy art. 29 ust. 1 dyrektywy 2003/87:

      „[…] państwa członkowskie mogą wystosować do Komisji wniosek w odniesieniu do niektórych instalacji o wydanie dodatkowych
         przydziałów [uprawnień] w przypadkach siły wyższej. Komisja ustala, czy wykazane jest działanie siły wyższej, w których to
         przypadkach zezwala na wydanie dodatkowych oraz niepodlegających przenoszeniu przydziałów [uprawnień] przez to państwo członkowskie
         operatorom tych instalacji”.

      23      Artykuł 38 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego
         systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87 […] oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 386,
         str. 1) stanowi, pod tytułem „Tabela [KPRU] na [pierwszy] okres [rozliczeniowy]”:

      „Państwo członkowskie zgłasza do Komisji każdą korektę swojego [KPRU] wraz z każdą korektą tabeli swojego [KPRU]. Jeżeli korekta
         tabeli [KPRU] jest oparta na zgłoszonym do Komisji [KPRU], który nie został odrzucony na podstawie art. 9 ust. 3 dyrektywy
         2003/87 […] lub na podstawie którego Komisja przyjęła zmiany, i korekta ta jest zgodna z metodykami określonymi w tymże [KPRU]
         lub wynika z poprawy danych, to Komisja poleca Centralnemu Administratorowi wprowadzenie odnośnej poprawki do tabeli [KPRU]
         […]. We wszystkich innych przypadkach państwo członkowskie zgłasza do Komisji korektę do swojego [KPRU] i jeżeli Komisja nie
         odrzuci tej korekty zgodnie z procedurą opisaną w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87 […], Komisja poleca Centralnemu Administratorowi
         wprowadzenie odnośnej korekty do tabeli [KPRU] […].”

       Okoliczności faktyczne, postępowanie i żądania stron
      24      Dnia 31 marca Republika Federalna Niemiec notyfikowała Komisji swój KPRU na pierwszy okres rozliczeniowy (zwany dalej „niemieckim
         KPRU”), zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2003/87.

      25      Niemiecki KPRU składa się z „planu makro” oraz z „planu mikro”. Plan makro zawiera podział krajowego budżetu emisji i ustala
         całkowitą ilość uprawnień, które będą przydzielone zgodnie z ciążącymi na Republice Federalnej Niemiec zobowiązaniami zmniejszania
         emisji. Plan mikro reguluje przydzielanie uprawnień operatorom różnych instalacji i przewiduje utworzenie rezerwy uprawnień
         przeznaczonych dla nowych operatorów.

      26      W celu ustalenia liczby uprawnień, które będą przydzielone na różne instalacje, KPRU przewiduje, w części odpowiadającej planowi
         mikro, trzy okresy, a zarazem trzy odrębne metody, zależnie od daty rozpoczęcia eksploatacji danej instalacji.

      27      W odniesieniu do instalacji, których eksploatacja rozpoczęła się przed dniem 31 grudnia 2002 r., liczba uprawnień, które będą
         przydzielone nieodpłatnie jest obliczana na podstawie ich średniej rocznej emisji CO2 w przeszłości, zgodnie z metodą obliczeniową zwaną „grandfathering”. Liczba uprawnień podlegających przydziałowi jest ustalona
         przez pomnożenie danych dotyczących emisji w przeszłości przez tzw. współczynnik wykonania (Erfüllungsfaktor), określany w oparciu
         o wyznaczony cel ograniczenia emisji. W związku z tym współczynnik wykonania sytuuje się co do zasady poniżej 1, tak aby umożliwić
         ograniczenie emisji w stosunku do poprzedniego poziomu emisji i ostatecznie ograniczyć całkowitą liczbę uprawnień, które można
         przydzielić.

      28      W odniesieniu do instalacji, których eksploatacja rozpoczęła się pomiędzy dniem 1 stycznia 2003 r. a dniem 31 grudnia 2004 r.,
         liczba uprawnień, które będą przydzielone nieodpłatnie, jest obliczana na podstawie notyfikowanych przez operatorów danych
         dotyczących średnich rocznych emisji CO2. Do swego wniosku o przydzielenie uprawnień operator powinien załączyć ekspertyzę dotyczącą najistotniejszych właściwości
         danej instalacji. Wniosek oraz ekspertyza powinny zawierać dane dotyczące zdolności produkcyjnej instalacji, przewidywanego
         użycia surowców, a także poziomu wykorzystania zdolności produkcyjnej instalacji. Współczynnik wykonania zastosowany w stosunku
         do tych instalacji na okres dwunastu lat wynosi 1.

      29      W odniesieniu do instalacji, których eksploatacja rozpoczęła się po dniu 1 stycznia 2005 r., tj. „nowych operatorów”, liczba
         uprawnień, które będą przydzielone nieodpłatnie jest ustalona, w braku dostępnych danych z przeszłości, zgodnie z metodą obliczeniową
         zwaną „benchmarking”, tzn. w oparciu o iloraz przewidywanej na lata 2005–2007 średniej rocznej wielkości produkcji, prognoz
         dotyczących emisji instalacji na jednostkę produkcyjną, a także liczby lat kalendarzowych, podczas których instalacja ma być
         eksploatowana w trakcie okresu rozliczeniowego. Prognozy emisji na jednostkę produkcyjną są oceniane przy uwzględnieniu jako
         parametru odniesienia (benchmark) stanu „najlepszej dostępnej techniki”. W stosunku do tych nowych instalacji współczynnik
         wykonania pozostaje niezmieniony i pozostaje na poziomie 1 podczas pierwszych czternastu lat eksploatacji.

      30      W wyniku zastosowania art. 11 ust. 4 dyrektywy 2003/87 niemiecki KPRU przewiduje, że uprawnienia w odniesieniu do pierwszego
         okresu rozliczeniowego będą przydzielane w rocznych i równych transzach najpóźniej w dniu 28 lutego każdego roku.

      31      Niemiecki KPRU notyfikowany Komisji przewiduje poddanie liczby przydzielonych uprawnień korektom ex post w następujących przypadkach:

      –        istotne zmniejszenie wykorzystania zdolności produkcyjnej instalacji oraz zamknięcie instalacji (tzw. zasada zamknięcia de
         facto): jeśli eksploatacja instalacji jest zakończona, operator jest zobowiązany do zwrotu nadwyżek przydzielonych mu uprawnień.
         Uznaje się, że ekspoalatcja instalacji jest zakończona, w przypadku gdy emisja z niej w trakcie danego roku stanowi mniej
         niż 10% średnich rocznych emisji zarejestrowanych podczas okresu odniesienia. Jeśli emisje te stanowią mniej niż 60% średnich
         rocznych emisji zarejestrowanych podczas okresu odniesienia, korekta ex post, proporcjonalna do spadku wykorzystania zdolności
         produkcyjnej, tj. poziomu działalności, jest dokonywana w stosunku do transzy uprawnień przydzielonej na dany rok. W stosunku
         do następnych lat przydzielona transza uprawnień będzie zgodna z początkową decyzją o rozdzieleniu, z zastrzeżeniem późniejszego
         nowego zastosowania zasady korekty ex post;

      –        transfer uprawnień w przypadku zamknięcia i wymiany instalacji (tzw. zasada transferu): na wniosek uprawnienia przydzielone
         na zamkniętą instalację nie zostaną odebrane, o ile operator instalacji rozpocznie eksploatację nowej instalacji w terminie
         trzech miesięcy od zamknięcia starej instalacji. W tym przypadku przydziału uprawnień dokonuje się najpierw, przez cztery
         lata, na podstawie historycznych emisji zamkniętej instalacji, a następnie, przez okres czternastu lat, jest on obliczany
         na podstawie współczynnika wykonania w wysokości 1; zasada ta ma na celu zachęcenie operatora do zamknięcia przestarzałych
         i nieefektywnych instalacji. Jednakże jeśli nowa instalacja ma mniejszą zdolność produkcyjną niż instalacja zamknięta, to
         uznaje się, że różnica pomiędzy nimi odpowiada zamknięciu instalacji i część uprawnień odpowiadająca tej różnicy nie będzie
         już przydzielona podczas następnego rozdziału. I odwrotnie, w przypadku zwiększenia zdolności produkcyjnej nowej instalacji,
         zasada, z której korzystają nowi operatorzy, znajduje zastosowanie i dodatkowe uprawnienia pokrywające przyrost zdolności
         produkcyjnej są przydzielane (zob. tiret czwarte poniżej);

      –        istniejące instalacje, których eksploatacja rozpoczęła się w 2003 lub 2004 r: liczba uprawnień do emisji przydzielana na te
         instalacje będzie poddana korekcie w zależności od tego, czy podczas eksploatacji danej instalacji faktyczna wielkość produkcji
         jest mniejsza czy większa od wielkości produkcji zadeklarowanych na potrzeby obliczenia liczby początkowo przydzielonych uprawnień.
         W zależności od przypadku podczas wydania transzy uprawnień na kolejny rok liczba uprawnień zostanie proporcjonalnie zmniejszona
         lub zwiększona. W przypadku zwiększenia wielkości produkcji dodatkowe uprawnienia zostaną pobrane z rezerwy;

      –        nowi operatorzy, którzy rozpoczęli eksploatację po dniu 1 stycznia 2005 r., lub przypadki zwiększenia zdolności produkcyjnej
         istniejących instalacji: liczba uprawnień do emisji przydzielonej na te instalacje zostanie poddana korekcie, w zależności
         od tego czy podczas eksploatacji danej instalacji faktyczny poziom działalności jest niższy czy wyższy od zadeklarowanego
         poziomu działalności na potrzeby obliczenia liczby początkowo przydzielonych uprawnień. W zależności od przypadku podczas
         wydania transzy uprawnień na kolejny rok liczba uprawnień zostanie proporcjonalnie zmniejszona lub zwiększona;

      –        instalacje kogeneracyjne łączące jednoczesne wytwarzanie energii elektrycznej i ciepła (Kraft-Wärme-Kopplung): uprawnienia
         do emisji są przydzielane specjalnie dla tych instalacji (Sonderzuteilung) i, podczas pierwszego roku rozliczeniowego, w zależności
         od faktycznego poziomu produkcji energii. Ich liczba może być jednak następnie poddana korekcie w zależności od poziomu produkcji
         energii ustalonego w kolejnym roku.

      32      Niemiecki KPRU przewiduje poza tym, że odebrane lub nieprzydzielone uprawnienia do emisji są przenoszone do rezerwy. Wreszcie
         uprawnienia znajdujące się w rezerwie są dostępne dla nowych operatorów. Podczas rozprawy skarżąca sprecyzowała, że rezerwa
         była dostępna jedynie dla operatorów instalacji znajdujących się na terytorium Niemiec (protokół z rozprawy, str. 2).

      33      Pismem z dnia 8 czerwca 2004 r. właściwe władze niemieckie odpowiedziały na pewne pytania zadane przez Komisję.

      34      W odpowiedzi na te pytania władze niemieckie sprecyzowały w szczególności, że zgodnie z tym co w odróżnieniu od wskazówek
         zawartych w niemieckim KPRU notyfikowanym Komisji przewiduje Zuteilungsgesetz 2007 (ustawa niemiecka z dnia 26 sierpnia 2004 r.
         o rozdziale uprawnień do emisji podczas pierwszego okresu rozliczeniowego, BGBl. 2004 I, str. 2211, zwana dalej „ustawą o rozdziale”),
         korekty ex post w żadnym wypadku nie mogą powodować zwiększenia liczby uprawnień przydzielonych na dane instalacje. Władze
         niemieckie zauważyły ponadto, że możliwość korekty ex post w odniesieniu do instalacji kogeneracyjnych polegająca na zmniejszeniu
         liczby uprawnień pozwalała na uniknięcie zaistnienia „kontrprodyktywnego bodźca” – tj. niepożądanego pod względem ekologicznym
         – wśród operatorów tego typu instalacji, którzy byliby w innym wypadku zachęceni do obniżenia poziomu produkcji energii elektrycznej;
         w związku z tym możliwość ta służyła utrzymaniu uzasadnienia specjalnego przydziału uprawnień do emisji (Sonderzuteilung).
         W przypadku bowiem gdyby takie zmniejszenie produkcji powodowało ograniczenie emisji oraz popytu na uprawnienia do emisji
         w ramach systemu handlu uprawnieniami, doprowadziłoby ono ogólnie do nadwyżki emisji poza tym systemem.

      35      Zgodnie z wyjaśnieniami dostarczonymi przez władze niemieckie (zob. pkt 34 powyżej) ustawa o rozdziale przewiduje jedynie
         korekty ex post polegające na zmniejszeniu liczby uprawnień. Korekty te są uregulowane przepisami ustawy o rozdziale, a mianowicie
         art. 7 ust. 9 (rozdział dla istniejących instalacji na podstawie danych historycznych), art. 8 ust. 4 (rozdział dla istniejących
         instalacji na podstawie notyfikowanych emisji), art. 9 ust. 1 i 4 (zamknięcie instalacji), art. 10 ust. 2 i 4 (rozdział dla
         nowych instalacji mających charakter instalacji zamiennych). art. 11 ust. 5 w związku z art. 8 ust. 4 (rozdział dla nowych
         operatorów), a także art. 14 ust. 5 (specjalny rozdział dla instalacji kogeneracyjnych). Wreszcie art. 6 ust. 2 ustawy o rozdziale
         przewiduje, że uprawnienia odebrane w wyniku stosowania powyższych przepisów są przeniesione do rezerwy.

      36      Na mocy decyzji C (2004) 2515/2 wersja ostateczna z dnia 7 lipca 2004 r. dotyczącej niemieckiego KPRU notyfikowanego przez
         skarżącą (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), wydanej na podstawie art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87, Komisja odrzuciła niemiecki
         KPRU, w zakresie w jakim przewidywał on pewne korekty ex post rozdziału uprawnień do emisji, uznając je za niezgodne z kryteriami
         5 i 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 (art. 1 zaskarżonej decyzji) i żądając ich usunięcia przez skarżącą (art. 2 zaskarżonej
         decyzji). Komisja pozostawiła jednak skarżącej możliwość rozdziału uprawnień do czasu wprowadzenia zmian wymaganych na mocy
         art. 2 zaskarżonej decyzji (art. 3 akapit czwarty zaskarżonej decyzji). Zaskarżona decyzja dotyczyła korekt ex post przewidzianych
         wobec:

      –        nowych operatorów [art. 1 lit. a) zaskarżonej decyzji];
      –        nowych instalacji eksploatowanych w wyniku transferu uprawnień przydzielonych początkowo zamkniętej instalacji [art. 1 lit. b)
         zaskarżonej decyzji];

      –        instalacji, w przypadku których wykorzystanie zdolności produkcyjnej jest niższe niż to, którego się początkowo spodziewano
         [pierwszy przypadek przewidziany w art. 1 lit. c) zaskarżonej decyzji];

      –        instalacji, których roczne emisje stanowią mniej niż 40% emisji podczas okresu odniesienia [drugi przypadek przewidziany w art. 1
         lit. c) zaskarżonej decyzji];

      –        instalacje kogeneracyjne wytwarzające mniejszą ilość energii elektrycznej niż ta, która została zarejestrowana podczas okresu
         odniesienia [trzeci przypadek przewidziany w art. 1 lit. c) zaskarżonej decyzji].

      37      W motywie 4 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdza, że korekty ex post mające zastosowanie w stosunku do nowych operatorów
         są sprzeczne z kryterium nr 5 załącznika III do dyrektywy 2003/87, ponieważ operatorom tym zostaje przyznana nieuzasadniona
         korzyść w porównaniu z operatorami instalacji już objętych niemieckim KPRU, i w stosunku do których korekty takie nie są możliwe
         podczas pierwszego okresu rozliczeniowego.

      38      W motywie 5 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdza, że korekty liczby uprawnień przydzielonych na nową instalację, eksploatowaną
         w wyniku zamknięcia starej instalacji są sprzeczne z kryterium nr 10 dyrektywy 2003/87, zgodnie z którym liczba uprawnień,
         która może być przydzielona na różne instalacje wymienione w KPRU podczas okresu handlowego, o którym mowa w art. 11 ust. 1
         dyrektywy 200/87, powinna być ustalona z góry.

      39      W motywie 6 zaskarżonej decyzji Komisja wskazuje, że są również sprzeczne z kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
         korekty przewidziane a) dla instalacji, w przypadku których wykorzystanie zdolności produkcyjnej jest niższe niż to, którego
         się początkowo spodziewano; b) dla instalacji, których roczne emisje stanowią mniej niż 40% emisji podczas okresu odniesienia,
         a także c) dla instalacji kogeneracyjnych wytwarzających mniejszą ilość energii elektrycznej od tej, która została zarejestrowana
         podczas okresu odniesienia.

      40      Podczas rozprawy Komisja uściśliła, że drugi przypadek przewidziany w art. 1 lit. c), a także motyw 6 [zob. pkt 39 lit. b)
         powyżej] zaskarżonej decyzji dotyczą w rzeczywistości instalacji, których roczne emisje stanowią mniej niż 60% emisji zarejestrowanych
         podczas okresu odniesienia, i że wzmianka w tej decyzji o 40% wynikała z pomyłki (protokół z rozprawy, str. 2).

      41      W swym komunikacie z dnia 7 lipca 2004 r. COM (2004) 500 wersja ostateczna dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie decyzji
         Komisji z dnia 7 lipca 2004 r. dotyczącej [KPRU zgłoszonych przez] [Republikę] Austrii, [Królestwo] Danii, [Republikę Federalną]
         Niemiec, Irlandi[ę], [Królestwo] Niderlandów, [Republikę] Słowenii, [Królestwo] Szwecji i Zjednoczone[…] Królestw[o] Wielkiej
         Brytanii i Irlandii Północnej, zgodnie z dyrektywą 2003/87 (zwanym dalej „komunikatem Komisji z dnia 7 lipca 2004 r.”), Komisja
         wypowiedziała się, w pkt 3.2, w następujący sposób na temat korekt ex post:

      „Dyrektywa [2003/87] przewiduje w załączniku III, kryterium 10 oraz w art. 11, że państwo członkowskie jest zobowiązane podjąć
         z góry decyzję (przed rozpoczęciem okresu handlowego) na temat absolutnej [całkowitej] ilości uprawnień przyznanych w całości
         państwu oraz poszczególnym operatorom instalacji. Decyzja ta nie może zostać zmieniona, a żadnych uprawnień nie można ponownie
         przyznać poprzez dodawanie do i odejmowanie od ilości określonej dla każdego operatora na podstawie decyzji rządu lub wcześniej
         określonych zasad. Dyrektywa [2003/87] wyraźnie umożliwia dokonywanie korekt ex post w przypadku działania siły wyższej z zastrzeżeniem
         procedury określonej w art. 29. Dodatkowo:

      –        decyzje te umożliwiają dokonywanie korekt planowanych uprawnień w zakresie jakości danych, w dowolnej chwili przed podjęciem
         decyzji o przydziałach, zgodnie z art. 11 ust. 1,

      –        jeśli instalacja zostanie zamknięta w trakcie tego okresu, dyrektywa [2003/87] nie wyklucza stwierdzenia przez państwa członkowskie,
         że nie istnieje operator, któremu przyznano [można przyznać] przydziały, oraz

      –        jeśli przydział jest przyznawany nowemu uczestnikowi [operatorowi] z rezerwy, dokładny przydział dla każdego nowego uczestnika
         zostanie uzgodniony po podjęciu decyzji o przydziałach, zgodnie z art. 11 ust. 1.

      Kryterium 10 wymaga, aby ilość uprawnień, która ma zostać przyznana istniejącym instalacjom została określona w [KPRU] przed
         rozpoczęciem okresu [rozliczeniowego]. Dopuszczalność korekt ex post została oceniona przez Komisję bez względu na to, czy
         planowana korekta lub jej wielkość może zostać przypisana zachowaniu operatora lub jest niezależna od zachowania operatora,
         który zaproponował zmianę przydziałów w trakcie okresu.

      Na podstawie załącznika III kryterium 5 ta sama zasada dotyczy nowych uczestników [operatorów]. Gdy państwo członkowskie podejmie
         decyzję w trakcie okresu handlowego o przyznaniu uprawnień [o całkowitej liczbie uprawnień przyznanej] nowemu uczestnikowi
         [operatorowi] z rezerwy dla nowych uczestników [operatorów], decyzja ta nie będzie mogła zostać zmieniona. W przeciwnym przypadku
         niektóre spółki [przedsiębiorstwa] mogą być nadmiernie faworyzowane lub dyskryminowane poprzez zastosowanie zasady, która
         jest nie do zaakceptowania w odniesieniu do istniejących instalacji.

      Korekty ex post spowodują [spowodowałyby] niepewność operatorów i [wpłynęłyby] negatywnie wpłyną na decyzje inwestycyjne oraz
         [na] rynek handl[u]. Korekty ex post zastępują bardziej wydajne rozwiązania dostępne na rynku procesami administracyjnymi,
         które mogą być trudne do wdrożenia. Również zmniejszające korekty ex post, które zdaniem niektórych mogą mieć korzystny wpływ
         na ochronę środowiska, wpływają szkodliwie na poczucie bezpieczeństwa, którego przedsiębiorstwa potrzebują w celu prowadzenia
         inwestycji prowadzących do redukcji emisji.

      Komisja stwierdza, że planowane korekty ex post zawarte w [niemieckim i austriackim KPRU] są sprzeczne z kryterium 5 i/lub
         10.

      Komisja stwierdza, że [niemiecki KPRU] jest sprzeczny z kryterium 10, ponieważ [Republika Federalna Niemiec] zamierza skorygować
         lub potencjalnie skorygować ilość przyznaną każdej instalacji w [pierwszym okresie rozliczeniowym], jeśli i) istniejące instalacje,
         które rozpoczęły działalność [począwszy od dnia] 1 stycznia 2003 r., będą wykorzystywane w mniejszym zakresie [niż ich zdolność
         produkcyjna]; ii) emisje z istniejących instalacji będą niższe o 40% rocznie niż emisje w okresie bazowym [odniesienia]; iii)
         istniejące instalacje otrzymają dodatkowe przydziały [uprawnienia] z tytułu transferu przydziałów [uprawnień] przewidzianych
         dla zamkniętych instalacji; iv) istniejące instalacje lub nowi uczestnicy [operatorzy] korzystający z premiowego przydziału
         CHP [z premii za łączne wytwarzanie ciepła i energii elektrycznej] wygenerują niższą [łączną] ilość [ciepła i] energii [elektrycznej]
         w trybie CHP niż w okresie bazowym [odniesienia]. Planowana przez [Republikę Federalna Niemiec] potencjalna korekta przyznawania
         przydziałów dla nowych uczestników [operatorów] jest sprzeczna z kryterium 5, które określa zakaz dyskryminacji, zgodnie z postanowieniami
         traktatu, ponieważ zastosowanie takich korekt ex post dyskryminowałoby nowych uczestników [operatorów] w stosunku do operatorów
         innych instalacji, w zakresie w jakim dyrektywa [2003/87] nie zezwala na korekty ex post ich przydziałów.

      […]”.
      42      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 20 września 2004 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.

      43      Na podstawie art. 14 regulaminu Sądu i na wniosek trzeciej izby Sąd, po wysłuchaniu stron zgodnie z art. 51 regulaminu, postanowił
         przekazać sprawę powiększonemu składowi Sądu.

      44      Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (trzecia izba w składzie powiększonym) zdecydował o otwarciu procedury
         ustnej oraz, w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 64 regulaminu, wezwał strony do udzielenia odpowiedzi
         na pewne zadane na piśmie pytania, a Komisję do przedstawienia pewnego dokumentu przed rozprawą. Strony odpowiedziały na pytania,
         a Komisja przedstawiła również wspomniany dokument, w wyznaczonym terminie.

      45      Na rozprawie w dniu 21 czerwca 2006 r. wysłuchano wystąpień stron oraz ich odpowiedzi na pytania zadane ustnie przez Sąd.

      46      Skarżąca wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji;
      –        stwierdzenie nieważności art. 2 lit. a)–c) zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim nakazuje ona skarżącej dokonanie pewnych
         zmian w niemieckim KPRU i powiadomienie o tych zmianach;

      –        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
      47      Komisja wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania;
       Co do prawa
      I –  Uwaga wstępna
      48      W uzasadnieniu swej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty, dotyczące, po pierwsze, naruszenia art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87
         w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy, po drugie, naruszenia art. 176 WE, oraz po trzecie, naruszenia obowiązku uzasadnienia,
         ustanowionego w art. 253 WE, w odniesieniu do art. 1 lit. a) i art. 2 lit. a) zaskarżonej decyzji.

      II –  W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87 w związku z załącznikiem III do tej
            dyrektywy.
      A –  Argumenty stron
      1.     Argumenty skarżącej
      a)     Uwaga wstępna
      49      W swym pierwszym zarzucie skarżąca kwestionuje ustalenia Komisji zawarte w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którymi korekty
         ex post przewidziane w niemieckim KPRU są niezgodne z kryteriami nr 5 i nr 10 załącznika III dyrektywy 2003/87. Ustalenia
         te są sprzeczne z art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87 w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy, które nie zabraniają państwom
         członkowskim dokonywania korekt ex post. Skarżąca uważa, że stanowisko Komisji stanowi przeszkodę dla skutecznego wdrożenia
         dyrektywy 2003/87, a zwłaszcza kryteriów zawartych w załączniku III, przez państwa członkowskie.

      b)     W przedmiocie poszanowania kryterium nr 10 załącznika III dyrektywy 2003/87
      50      Skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87, ponieważ nie
         przestrzega ona ani brzmienia tego kryterium, ani jego kontekstu normatywnego. W szczególności nie można na podstawie tego
         kryterium wnioskować, że liczba uprawnień, które mają być przyznane różnym instalacjom wymienionym w KPRU podczas okresu,
         o którym mowa w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87, powinna być ustalona z góry (motyw 5 zaskarżonej decyzji).

      51      Według skarżącej brzmienie kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 nie zabrania dokonywania korekt ex post, w przypadku
         gdy okazuje się, że pewne przydziały są oparte na błędnych szacunkach operatora. W tym względzie skarżąca przypomina, że zgodnie
         z tym kryterium KPRU powinien zawierać wykaz instalacji objętych dyrektywą 2003/87 wraz z ilościami uprawnień „przeznaczonych
         do rozdzielenia każdej z nich”. Wynika z tego, iż ilości uprawnień figurujące w tym wykazie odzwierciedlają jedynie ilości,
         które państwo członkowskie „ma zamiar” rozdzielić w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2003/87. Zdaniem skarżącej ani z wersji
         niemieckiej, ani z innych wersji językowych dyrektywy 2003/87 nie wynika, by instalacje wymienione w KPRU były uprawnione
         do otrzymania dokładnie takiej liczby uprawnień, jaka została notyfikowana Komisji.

      52      Co się tyczy kontekstu normatywnego kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87, według skarżącej art. 9 ust. 1 tej
         dyrektywy stanowi, że KPRU powinien umożliwiać wyłącznie poznanie „całkowit[ej] ilości [uprawnień], które [państwo członkowskie]
         ma zamiar rozdzielić w odniesieniu do tego okresu oraz sposób w jaki [zamierza] je rozdzielić”. Z art. 11 ust. 1 dyrektywy
         wynika również, że rozdzielenie przydziałów poszczególnym operatorom ma miejsce dopiero po konsultacjach społecznych i po
         notyfikowaniu KPRU innym państwom członkowskim. W związku z tym o ile powyższa notyfikacja oraz konsultacje nie mają się stać
         bezprzedmiotowe, powinna istnieć różnica pomiędzy z jednej strony ilością uprawnień „przeznaczonych do rozdzielenia” przez
         państwo członkowskie w rozumieniu kryterium nr 10 załącznika III dyrektywy 2003/87, a z drugiej strony ilością faktycznie
         przydzieloną „[w] opar[ciu o KPRU]” zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy. W konsekwencji argument Komisji jakoby kryterium nr 10
         załącznika III dyrektywy 2003/87 zakazywało dokonania przez państwo członkowskie jakiejkolwiek korekty ex post w stosunku
         do uprawnień znajdujących się w KPRU, jest błędny. Skarżąca dodaje, że stanowisko Komisji jest również sprzeczne z art. 38
         ust. 2 rozporządzenia nr 2216/2004, który zezwala, nie wymagając szczególnej kontroli, na dokonanie w decyzji o przydziale
         korekt ex post polegających na zmniejszeniu ilości uprawnień, pod warunkiem że korekty te opierają się na dokładniejszych
         danych lub są zgodne z procedurami przewidzianymi w KPRU.

      53      Co się tyczy wykładni teleologicznej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87, skarżąca uważa, że tak jak sama
         Komisja przedstawiła to w swoich wytycznych, kryterium to ma na celu zagwarantowanie przejrzystości KPRU, po to by przedsiębiorstwa,
         społeczeństwo, Komisja i inne państwa członkowskie mogły zareagować w zależności od ilości uprawnień, które państwo członkowskie
         zamierza przydzielić (wytyczne Komisji, str. 23). Wykładnię tę potwierdza uzasadnienie wprowadzenia tego kryterium, które
         podano w procesie tworzenia dyrektywy 2003/87, a mianowicie że istotne jest „dysponowanie danymi, które odzwierciedlają oraz
         oszacowują sytuację handlu uprawnieniami do emisji” (Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa
         Żywności Parlamentu Europejskiego, dokument z posiedzenia A5-0303/2002, I, str. 48, poprawka nr 73). Skarżąca wnioskuje z tego,
         iż kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 zawiera jedynie wymóg formalny, zgodnie z którym państwo członkowskie
         zobowiązane jest do notyfikowania Komisji KPRU zawierającego wykaz instalacji objętych dyrektywą oraz planowane ilości uprawnień,
         które zamierza przydzielić poszczególnym operatorom. Skarżąca utrzymuje wreszcie, że w swoich własnych wytycznych Komisja
         zrezygnowała z ustanowienia dodatkowych wymogów w tym względzie (wytyczne Komisji, str. 23 i 24).

      c)     W przedmiocie poszanowania kryterium nr 5 załącznika III dyrektywy 2003/87
      54      Skarżąca podnosi, że korekty ex post przewidziane przez niemiecki KPRU są, w przeciwieństwie do tego co uważa Komisja, zgodne
         z kryterium nr 5 załącznika III do dyrektywy 2003/87, według którego zgodnie z wymogami traktatu KPRU nie powinien niesłusznie
         faworyzować niektórych przedsiębiorstw lub działań. W tym względzie skarżąca utrzymuje, że właśnie sytuacja, w której państwa
         członkowskie nie mogłyby odbierać uprawnień, nawet wtedy gdy opierałyby się one na błędnych lub przesadzonych prognozach co
         do produkcji, np. w przypadku nowych operatorów, pociągałaby za sobą niesłuszną przewagę konkurencyjną danego operatora wynikającą
         z możliwości sprzedaży z zyskiem nadwyżek uprawnień na rynku, oraz, odwrotnie, mniej korzystną pozycję konkurencyjną innych
         operatorów. W takiej sytuacji korekty ex post polegające na zmniejszeniu liczby uprawnień stanowiłyby właściwy i konieczny
         środek zmierzający do zapobieżenia takim zakłóceniom konkurencji sprzecznym z kryterium nr 5, rekompensując jednocześnie korzyść
         jaką nowi operatorzy uzyskiwaliby dzięki okoliczności, iż uprawnienia są im przydzielane na podstawie poziomu wykorzystania
         zdolności produkcyjnej opartego na ich własnych szacunkach.

      55      Skarżąca dodaje, iż w braku możliwości dokonania takich korekt ex post w celu uniknięcia „nadmiernych przydziałów” nie może
         ona wypełnić zobowiązania, które ciąży na niej na mocy kryterium nr 1 załącznika III do dyrektywy 2003/87, zgodnie z którym
         powinna ona czuwać nad tym, by całkowita ilość uprawnień, która ma zostać rozdzielona, nie była większa niż ilość, która jest
         konieczna według wszelkiego prawdopodobieństwa do ścisłego zastosowania kryteriów ustalonych w tym załączniku. Skarżąca uważa
         w tym względzie, iż Komisja ignoruje podstawową różnicę pomiędzy korektami ex post polegającymi na zmniejszeniu ilości uprawnień
         a korektami ex post polegającymi na zwiększeniu ilości uprawnień. Podczas gdy te ostatnie są niezgodne z załącznikiem III
         do dyrektywy 2003/87, ponieważ prowadzą do przekroczenia całkowitej ilości uprawnień, która ma być rozdzielona, korekty ex post
         polegającej na zmniejszeniu liczby uprawnień nie naruszają żadnego z odnośnych kryteriów. Wprost przeciwnie, kryteria nr 1
         i 5 załącznika III do dyrektywy 2003/87 wymagają, by nadwyżki przydziałów zostały odebrane w szczególnych i uzasadnionych
         przypadkach.

      56      Skarżąca kwestionuje wreszcie argument Komisji, zgodnie z którym możliwość dokonania korekt ex post może doprowadzić do osłabienia
         dokładności i rzetelności kontroli prewencyjnych przeprowadzanych w sprawie obliczeń i prognoz przedstawionych przez operatorów
         w celu początkowego przydziału uprawnień. W istocie według skarżącej zakładając nawet, że prognozy opierają się na najlepszym
         możliwym szacunku przyszłego wykorzystania mocy produkcyjnej, nie można mieć całkowitej pewności co do tych prognoz. Ryzyko
         nadmiernego przydziału uprawnień, tj. przekraczającego rzeczywiste potrzeby danego operatora, stanowi zatem o potrzebie zastosowania
         korekt ex post. Poza tym początkowe prognozy powinny podlegać weryfikacji tak starannej i kompletnej jak to tylko możliwe,
         ponieważ początkowy „nadmierny przydział” może spowodować niewystarczające przydziały na niekorzyść innych operatorów.

      d)     W przedmiocie zakresu kontroli Komisji na mocy art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87 w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy
         oraz w przedmiocie marginesu swobody pozostawionego państwom członkowskim przez tę dyrektywę

      57      Skarżąca kwestionuje generalnie zakres uprawnień kontrolnych Komisji w odniesieniu do KPRU. Skarżąca uściśla, że art. 9 ust. 3
         dyrektywy 2003/87 ogranicza uprawnienia kontrolne Komisji do oceny KPRU wyłącznie na podstawie kryteriów zawartych w załączniku III
         oraz postanowień art. 10 dyrektywy. W związku z tym odrzucenie KPRU jest możliwe jedynie w sytuacji, gdyby był on niezgodny
         z tymi kryteriami oraz postanowieniami. W szczególności kryterium nr 10 nie może podlegać rozszerzającej wykładni w świetle
         ogólnego kontekstu czy też ogólnego systemu dyrektywy 2003/87. W przypadku gdyby Komisja miała zamiar kwestionować krajowe
         zasady w zakresie przydziału uprawnień na innych podstawach, powinna ona skorzystać ze swoich ogólnych uprawnień nadzorczych,
         takich jak te, które są przewidziane w art. 211 WE i 226 WE.

      58      Poza tym według skarżącej ani dyrektywa 2003/87, ani art. 9 ust. 3 w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy nie zabraniają
         przeprowadzenia korekt ex post, które są pozostawione swobodnej ocenie państw członkowskich. Wprost przeciwnie, wykluczenie
         takiej możliwości w poszczególnych przypadkach oznaczałoby, że skarżąca nie jest w stanie w skuteczny sposób przestrzegać
         kryteriów wymienionych w załączniku III. Zresztą zgodnie z art. 9 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 2003/87 państwa członkowskie
         mogą przewidzieć w swoich KPRU, poza kryteriami wymienionymi w załączniku III, także dodatkowe kryteria, o ile są one obiektywne
         i przejrzyste. Zdaniem skarżącej wszystkie korekty ex post niemieckiego KPRU spełniają wymogi obiektywności i przejrzystości,
         ponieważ operatorzy są powiadomieni, od chwili przydziału uprawnień, na jakich warunkach oraz w jakim zakresie uprawnienia
         te mogą zostać odebrane.

      59      Skarżąca kwestionuje poza tym możliwość wywiedzenia z art. 29 dyrektywy 2003/87 ogólnego zakazu środków korygujących polegających
         na zmniejszeniu liczby uprawnień, ponieważ przepis ten przewiduje jedynie, i to w wyjątkowych okolicznościach, możliwość przyznania
         dodatkowych uprawnień w przypadku siły wyższej. Artykuł 29 dyrektywy 2003/87 ma zatem na celu restrykcyjne ograniczenie –
         od początku handlu uprawnieniami – przyznawania przez państwa członkowskie dodatkowych uprawnień, tj. korekt polegających
         na zwiększeniu liczby uprawnień, po to by uniknąć zwiększenia całkowitej ilości uprawnień przydzielonych w danym państwie
         członkowskim. Przepis ten nie dotyczy jednakże sytuacji odwrotnej, tj. korekt ex post polegających na zmniejszeniu liczby
         uprawnień.

      60      Skarżąca konkluduje zatem, że korekty ex post przewidziane przez niemiecki KPRU są zgodne zarówno z celami, jak i z brzmieniem
         dyrektywy 2003/87.

      e)     W przedmiocie argumentów natury ekonomicznej podniesionych przez Komisję
      61      Skarżąca twierdzi, że w przeciwieństwie do stanowiska przedstawionego przez Komisję, jej teza poparta jest przez cele dyrektywy
         2003/87, zarówno natury ekologicznej, jak i ekonomicznej, tj. zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych w efektywny pod względem
         kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób (art. 1 dyrektywy 2003/87), zachowanie spójności rynku wewnętrznego i uniknięcie
         zakłócania konkurencji |(motyw 7 dyrektywy 2003/87) oraz uwzględnienie możliwości zmniejszenia emisji pochodzących z działalności
         przemysłowej (motyw 8 dyrektywy 2003/87).

      62      Korekty ex post polegające na zmniejszeniu liczby uprawnień kwestionowane przez Komisję mają bowiem na celu uniknięcie zakłóceń
         konkurencji w ramach rynku wewnętrznego poprzez zaradzenie sytuacji nadużyć oraz „nadmiernych przydziałów”, które są szkodliwe
         dla konkurentów. Pozwalają one poza tym na skorygowanie błędnych prognoz, a także spadków produkcji odbiegających od tych
         prognoz oraz, w przypadku instalacji kogeneracyjnych, pozwalają na skorygowanie skutków właściwych dla nieprawidłowego wykorzystania
         specjalnego przydziału uprawnień sprzecznego z jego celem w zakresie ochrony środowiska.

      63      W tym względzie skarżąca odrzuca argument Komisji, zgodnie z którym korekty ex post szkodzą pewności, która jest konieczna,
         by przedsiębiorstwa mogły dokonać inwestycji pozwalających na zmniejszenie emisji (komunikat Komisji z dnia 7 lipca 2004 r.,
         str. 8). W rzeczywistości korekty te nie zależą od zmniejszenia emisji, ale od rzeczywistej produkcji danej instalacji, w przypadku
         gdyby odbiegała ona od prognozowanej produkcji. Według skarżącej korekty ex post przeciwnie, ułatwiają skuteczne funkcjonowanie
         rynku i zwiększają bezpieczeństwo inwestycji takich jak te, które są przeznaczone dla zastąpienia paliw wytwarzających wysoki
         poziom CO2. Sprawiają one bowiem, że decyzja operatora o sprzedaży bądź zakupie uprawnień uzależniona jest od skuteczności jego instalacji
         i uwalniają niewykorzystane uprawnienia dla nowych instalacji. Poza tym argument Komisji, jakoby korekty ex post oraz przekazanie
         uprawnień do rezerwy miały wpływ na decyzje inwestycyjne nowych operatorów, jest błędny, ponieważ operatorzy ci korzystają
         z całkowitego bezpieczeństwa inwestycyjnego dzięki obowiązkowi zakupu uprawnień, jaki KPRU oraz art. 6 ust. 3 ustawy o rozdziale
         nakładają na państwo. Zwiększenie rezerwy poprzez ponowne włączenie do niej uprawnień dzięki tym korektom ma poza tym na celu
         uniknięcie sytuacji, w której ten obowiązek zakupu nabrałby zbyt dużego znaczenia.

      64      W odniesieniu do argumentu Komisji, zgodnie z którym korekty ex post nie są konieczne do walki z nadużyciami i błędnymi prognozami,
         a skorygowanie niewłaściwych informacji powinno mieć miejsce przed decyzją o przydziale, skarżąca zauważa, że błędny charakter
         tych prognoz staje się widoczny dopiero po przyjęciu tej decyzji, tj. na podstawie porównania faktycznej produkcji z tą, która
         była początkowo prognozowana. W takiej sytuacji korekta ex post jest jedynym środkiem pozwalającym na uniknięcie wynikającego
         z niej ryzyka „nadmiernych przydziałów” i w związku z tym jedynym sposobem na uniknięcie zakłócenia poprawnego funkcjonowania
         systemu handlu uprawnieniami. Poza tym dyrektywa 2003/87 nie czyni rozróżnienia w tym względzie zależnego od ciężaru uchybienia
         popełnionego przez operatora. Wynika z tego, że błędy w prognozach popełnione poprzez zaniedbanie powinny również zostać skorygowane
         a posteriori oraz że w przeciwieństwie do stanowiska Komisji, ustawodawstwo krajowe w zakresie walki przeciwko nadużyciom
         umyślnym nie byłoby do tego celu wystarczające.

      65      Skarżąca dodaje, iż jedyny środek uznany przez Komisje w zaskarżonej decyzji za zgodny z prawem, tj. odebranie przydziału
         uprawnień w wyniku zamknięcia instalacji, stanowi również korektę ex post. Odrzuca ona w tym względzie argument Komisji, jakoby
         zamknięcie instalacji prowadziło do jej zniknięcia, a w związku z tym do zniknięcia operatora jako takiego. Z jednej strony
         prawne istnienie operatora nie kończy się wyłącznie z powodu zamknięcia instalacji; z drugiej strony niemieckie prawo ochrony
         środowiska nakłada na operatora istotne obowiązki w zakresie utrzymania instalacji, nawet po jej zamknięciu (Nachsorgepflichten).
         A w takich okolicznościach operator może skorzystać ze sprzedaży uprawnień, które nie są mu już potrzebne. W związku z tym
         odebranie uprawnień w przypadku zamknięcia instalacji, niekwestionowane przez Komisję, stanowi w rzeczywistości korektę ex post
         polegającą na zmniejszeniu liczby uprawnień.

      2.     Argumenty Komisji
      a)     W przedmiocie decydującego znaczenia kryteriów załącznika III dyrektywy 2003/87 dla kontroli przeprowadzanej przez Komisję
         na mocy art. 9 ust. 3 tej dyrektywy

      66      Komisja uważa, że jej uprawnienia kontrolne w stosunku do KPRU, przewidziane w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87, dotyczą zwłaszcza
         kryteriów ustanowionych w załączniku III do tej dyrektywy, które należy rozumieć w świetle ogólnego kontekstu oraz systemu
         tej dyrektywy jako całości. Według Komisji przedmiotem sporu jest zgodność zaskarżonej decyzji z tą dyrektywą, a w szczególności
         z kryteriami ustanowionymi w załączniku III, których ogólnym celem jest dostarczenie operatorom na bazie jasnych i stałych
         uprawnień bodźca natury ekonomicznej do zmniejszenia ich emisji. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, jeśli KPRU, który
         stanowi jej przedmiot, nie jest zgodny ze wspomnianymi kryteriami. W związku z tym znaczenie tych kryteriów jest decydujące
         dla zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także dla zgodności z prawem KPRU.

      b)     W przedmiocie zgodności niemieckiego KPRU z kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      67      Komisja uważa, że korekta ex post, nawet jeśli jest przeprowadzona według wcześniej ustalonych zasad, jest sprzeczna z kryterium
         nr 10, interpretowanym w ogólnym kontekście art. 9 oraz 11 dyrektywy 2003/87. Utrzymuje ona, iż przeprowadzenie takiej korekty
         nie jest już możliwe od chwili podęcia decyzji o rozdziale na mocy art. 11 ust. 1 tej dyrektywy. Wynika to z tego, iż rozdzielone
         uprawnienia powinny zostać wydane operatorom (art. 11 ust. 4) oraz że mogą one być przenoszone wewnątrz Wspólnoty (art. 12
         ust. 1). Komisja precyzuje, iż od chwili podjęcia tej decyzji o rozdziale ogólny cel dyrektywy 2003/87 polegający na dostarczeniu
         bodźca natury ekonomicznej do zmniejszenia emisji, w oparciu o uprzednio ustalone uprawnienia, nabiera całej swojej wartości.

      68      Co się tyczy rzekomej konieczności uniknięcia nadużyć oraz błędnych prognoz, na którą powołuje się skarżąca, Komisja zauważa
         najpierw, że zawsze istnieje możliwość skorygowania błędnych informacji przed podjęciem decyzji o rozdziale na podstawie art. 11
         ust. 1 dyrektywy 2003/87. Następnie, według Komisji, pewne ryzyko i pewien margines błędu – na przykład w zakresie prognoz,
         których mają dokonywać nowi operatorzy – są nieodłącznym elementem takiego systemu, jaki został wybrany przez skarżącą, i nie
         uzasadniają nieprzestrzegania postanowień dyrektywy 2003/87. Zresztą poza skarżącą jedynie mała liczba państw członkowskich
         uważa lub uważała początkowo, że nie może zrezygnować z korekt ex post. Komisja dodaje, że w państwach członkowskich istnieją
         w każdym razie przepisy ustawowe mające na celu walkę z umyślnymi nadużyciami.

      69      Co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym korekty ex post polegające na zmniejszeniu liczby uprawnień pozwalają na
         ograniczenie emisji gazów cieplarnianych do tego, co jest ściśle niezbędne, i przyczyniają się w ten sposób do walki ze zmianami
         klimatycznymi, Komisja podnosi, że skutek ten może być osiągnięty jedynie w przypadku, gdy z powodu braku popytu rezerwa nie
         jest wykorzystana i uprawnienia są unieważnione. Byłby to w takim przypadku jedynie nieprzewidziany skutek uboczny, który
         tłumaczyłby się obecnością mniejszej niż prognozowana liczby nowych operatorów. Jeśli skarżąca chciała podążać za takim celem
         z zakresu ochrony środowiska, powinna była przewidzieć od początku mniejszą całkowitą ilość uprawnień celem uniknięcia „nadmiaru
         przydziałów” lub też przynajmniej natychmiastowe unieważnienie uprawnień odebranych ex post. Komisja wnioskuje z tego, iż
         korekty ex post są neutralne z punktu widzenia ochrony środowiska, gdyż całkowita ilość uprawnień pozostaje niezmieniona.
         Uważa ona, że korekty ex post mogą nawet zlikwidować bodziec operatorów do zmniejszania emisji, gdyż tracą oni możliwość sprzedaży
         na rynku handlu uprawnieniami uprawnień otrzymanych dzięki swym własnym decyzjom gospodarczym, takim jak decyzja o zmniejszeniu
         produkcji.

      70      Komisja uważa, że jej stanowisko nie jest sprzeczne z art. 38 ust. 2 rozporządzenia nr 2216/2004, ponieważ przepis ten zezwala
         jedynie na korekty zgodnie z metodą rozdziału przewidzianą w KPRU, a metoda ta powinna być również zgodna z kryteriami ustanowionymi
         w załączniku III do dyrektywy 2003/87. Poza tym odwołanie się w tym przepisie do art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87 potwierdza
         jedynie decydujący charakter kryteriów ustanowionych w załączniku III, a także innych postanowień dyrektywy w celu oceny zgodności
         KPRU.

      71      Komisja dodaje, że w przeciwieństwie do tego co twierdzi skarżąca, odebranie uprawnień w przypadku zamknięcia instalacji nie
         stanowi przypadku korekty ex post, ponieważ uprawnienia są związane z instalacjami. Według Komisji instalacja, która znika,
         nie potrzebuje już uprawnień do emisji. W związku z tym od chwili zniknięcia tej instalacji cel, który polega na zachęceniu
         do zmniejszenia jej emisji, po to by zwolnić uprawnienia, nie znajduje już zastosowania i państwo członkowskie może odebrać
         uprawnienia, których zamknięta instalacja już nie potrzebuje. W konsekwencji w takim przypadku odebranie uprawnień nie stanowi
         korekty ex post porównywalnej w korektami ex post przewidzianymi w niemieckim KPRU.

      c)     W przedmiocie zgodności niemieckiego KPRU z kryterium nr 5 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      72      Według Komisji zaskarżona decyzja nie może też być kwestionowana w odniesieniu do kryterium nr 5. Uważa ona, że możliwość
         przeprowadzenia korekt ex post polegających na zmniejszeniu liczby uprawnień może prowadzić do nieuzasadnionego preferencyjnego
         traktowania nowych operatorów, ponieważ będą oni mogli na wstępie otrzymać większą ilość uprawnień niż ta, na którą mogliby
         liczyć w braku takiej możliwości, co stawia w niekorzystnej sytuacji innych operatorów, którzy nie dysponują tą możliwością
         właściwą dla przydziału początkowego. Mając na uwadze konieczność oceny przez samych nowych operatorów prognozowanego wykorzystania
         zdolności produkcyjnej oraz spodziewanej wielkości produkcji, operatorzy ci są w mniejszym stopniu skłonni do dostarczenia
         dokładnych szacunków i dokonują kontroli tylko w przypadku, gdy przydział jest od początku nieodwracalnie ustalony. Komisja
         podkreśla w tym względzie, że zbyt wysoki początkowy przydział może stanowić nienależytą korzyść dla nowego operatora, jeśli
         okaże się, że może on sprzedać więcej produktów z powodu wzrostu popytu bez poniesienia dodatkowych kosztów na nabycie uprawnień.
         Z drugiej strony operator istniejącej instalacji musi nabyć dodatkowe uprawnienia na rynku dla każdej niespodziewanej dodatkowej
         jednostki produkcyjnej.

      73      Komisja dodaje, że system handlu uprawnieniami do emisji, który dotyczy kilkuletniego okresu, może funkcjonować w skuteczny
         sposób jedynie na podstawie oceny ex ante, która opiera się zasadniczo na prognozach. A pomijając fakt, że w przypadku istnienia
         możliwości korekt ex post zainteresowane strony mają skłonność do mniejszej rzetelności podczas tworzenia KPRU, co ma wpływ
         na dokładność decyzji o rozdziale, ostateczny przydział może mieć miejsce, zgodnie z logiką argumentów skarżącej, jedynie
         na końcu okresu rozliczeniowego, kiedy wszystkie informacje co do faktycznie wyprodukowanych emisji są dostępne. W związku
         z tym korekty ex post skutkują tym, że przestrzeganie kryterium nr 5 może być zagwarantowane jedynie a posteriori. Komisja
         uważa jednakże, że należy sprawdzić z góry, z tytułu tego kryterium, ewentualne występowanie dyskryminacji w stosunku do niektórych
         instalacji, tj. od chwili gdy KPRU jest opracowany i gdy decyzja Komisji jest podjęta. Wynika z tego, iż korekty ex post są
         sprzeczne z duchem oraz z funkcjonowaniem systemu rozdziału uprawnień i handlu nimi. Komisja precyzuje poza tym, że nieodłącznym
         elementem systemu opartego na prognozach jest to, że następująca po tych prognozach rzeczywistość od nich obiega. Jednakże
         późniejsze zmiany nie mogą podważać decyzji o rozdziale podjętej na podstawie analizy ex ante, która zmierza do stworzenia
         bodźców natury ekonomicznej celem zmniejszenia emisji. Przewidzenie możliwości odebrania uprawnień, które stały się nieużyteczne
         z powodu zrealizowanych ograniczeń emisji przyznając jednocześnie, że mogą one być sprzedane, równałaby się częściowemu usunięciu
         bodźca do przeprowadzenia takich ograniczeń. Wpłynęłoby to w sposób decydujący na skuteczność systemu handlu uprawnieniami
         do emisji.

      74      W tym względzie nie istnieje różnica zależna od tego, czy korekty ex post są powiązane z poziomem emisji, czy z wielkością
         produkcji, ponieważ według Komisji występuje pozytywna korelacja między tymi dwoma parametrami, gdyż oba mają wpływ na decyzje
         gospodarcze o optymalizacji zysku z produkcji wytwarzanej przez instalację. Zdaniem Komisji poprzez powiązanie korekt ex post
         z wielkością produkcji wprowadza się element niepewności do analizy ekonomicznej zmierzającej do określenia, czy opłacalne
         jest zmniejszenie emisji za pomocą zwiększonej wydajności, czy też za pomocą zmniejszenia wielkości produkcji, po to by móc
         odsprzedać nadwyżkę uprawnień. Z drugiej strony niepewność wynikająca z korekt ex post skłania operatorów instalacji do mniejszych
         inwestycji w ekologiczne techniki produkcyjne a także do rezygnacji z ograniczenia produkcji w bardziej znaczący sposób. A tego
         właśnie Komisja chce uniknąć. Komisja dodaje, że ten wpływ na motywację operatorów może nawet spowodować negatywne skutki
         dla środowiska naturalnego, podczas gdy rzekome ewentualne skutki pozytywne, podniesione przez skarżącą, zostałyby zrealizowane
         jedynie w hipotetycznych szczególnych okolicznościach, a zwłaszcza wtedy gdy nowi operatorzy nie byliby wystarczająco liczni.

      75      Co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym odebrane uprawnienia są przeniesione do rezerwy w celu ich udostępnienia
         nowym operatorom, Komisja uważa, że jeśli skarżąca uznaje zwiększenie rezerwy za konieczne, to powinna od początku przewidzieć
         większą rezerwę w swoim KPRU. Komisja zauważa poza tym, że ilość uprawnień uzyskanych za pomocą korekt ex post jest niepewna
         i w związku z tym nie gwarantuje dodatkowej pewności prawnej nowym operatorom jeśli chodzi o ich decyzje inwestycyjne. Zresztą
         okoliczność, że KPRU oraz art. 6 ust. 3 ustawy o rozdziale przewidują możliwość zwiększenia rezerwy poprzez zakup uprawnień
         przez podmiot prywatny i przekazanie ich organom odpowiedzialnym za zarządzanie rezerwą potwierdza, że zasilanie tej rezerwy
         za pomocą korekt ex post nie jest konieczne. Komisja przypomina wreszcie, że zagwarantowanie rezerwy dla nowych operatorów
         nie jest niezbędne, ponieważ mogą oni nabyć potrzebne uprawnienia na rynku (zob. także wytyczne Komisji pkt 56).

      76      W związku z powyższym Komisja uważa, że zaskarżona decyzja jest zgodna z kryteriami ustanowionymi w załączniku III do dyrektywy
         2003/87 oraz że zarzut dotyczący naruszenia art. 9 ust. 3 tej dyrektywy w związku z jej załącznikiem III powinien zostać oddalony.

      B –  Ocena Sądu
      1.     W przedmiocie rozdzielenia zadań oraz kompetencji pomiędzy Komisją i państwami członkowskimi oraz w przedmiocie zakresu kontroli
         sądowej

      77      Sąd przypomina na wstępie, że skarżąca podnosi, tytułem głównym, że w przeciwieństwie do tego, co stwierdza Komisja w zaskarżonej
         decyzji, korekty ex post przewidziane w niemieckim KPRU nie naruszają ani kryterium nr 5, ani kryterium nr 10, ustanowionych
         w załączniku III do dyrektywy 2003/87. W tym kontekście strony spierają się w szczególności co do tego, czy korekty ex post
         stanowią przeszkodę w dobrym funkcjonowaniu systemu handlu uprawnieniami, czy też nie, i w konsekwencji czy korekty te są
         zgodne z celami oraz ogólną strukturą dyrektywy 2003/87, w świetle których należy te kryteria rozumieć. W tym względzie Sąd
         powinien mieć na uwadze granice, które rozdzielają z jednej strony zakres uprawnień kontrolnych oraz uprawnień decyzyjnych
         Komisji, w szczególności z tytułu dyrektywy 2003/87, a z drugiej strony zakres marginesu swobody, którym dysponuje państwo
         członkowskie w celu transpozycji tej dyrektywy w prawie krajowym zgodnie z wymogami prawa wspólnotowego.

      78      Co się tyczy rozdziału zadań oraz kompetencji pomiędzy Komisją oraz państwami członkowskimi w odniesieniu do transpozycji
         dyrektywy w dziedzinie środowiska naturalnego, należy przypomnieć brzmienie art. 249 WE akapit trzeci, zgodnie z którym „[d]yrektywa
         wiąże każde państwo członkowskie, do którego jest skierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia
         jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków”. Wynika z tego, iż w przypadku gdy dyrektywa nie przewiduje formy
         ani środków do osiągnięcia danego rezultatu, swoboda działania państwa członkowskiego w odniesieniu do wyboru form i środków
         właściwych do osiągnięcia tego rezultatu jest co do zasady całkowita. Jednakże państwa członkowskie mają w ramach swobody
         pozostawionej im w art. 249 WE akapit trzeci obowiązek wyboru środków i formy najbardziej właściwych do zapewnienia skuteczności
         (effet utile) dyrektyw (zob. wyrok Trybunału z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C‑40/04 Yonemoto, Zb.Orz. str. I–7755, pkt 58
         i przytoczone tam orzecznictwo). Wynika z tego ponadto, że w braku zasady wspólnotowej przewidującej w jasny i precyzyjny
         sposób formę oraz środki, które powinny być użyte przez państwo członkowskie, do Komisji należy, w ramach wykonywania jej
         uprawnień kontrolnych, w szczególności na mocy art. 211 WE i 226 WE, wykazanie w sposób wystarczający w świetle prawa, że
         instrumenty, których użyło państwo członkowskie z tego tytułu, są sprzeczne z prawem wspólnotowym.

      79      Należy dodać, że tylko poprzez zastosowanie powyższych zasad można zapewnić poszanowanie zasady pomocniczości, ustanowionej
         w art. 5 akapit drugi WE, która to zasada wiąże instytucje wspólnotowe, gdy wypełniają one swe funkcje regulacyjne, i która
         miała być przestrzegana podczas przyjęcia dyrektywy 2003/87 (motyw 30 dyrektywy). Zgodnie z brzmieniem tej zasady Wspólnota
         podejmuje działania w dziedzinach, które nie należą do jej kompetencji wyłącznej, tylko wówczas i tylko w takim zakresie,
         w jakim cele proponowanych działań nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi
         na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty. W związku z tym w dziedzinie
         takiej jak środowisko naturalne, regulowanej przez art. 174–176 WE, w której kompetencje Wspólnoty oraz państw członkowskich
         są dzielone, ciężar dowodu spoczywa na Komisji, to znaczy w niniejszym przypadku to do Komisji należy wykazanie, w jakim zakresie
         kompetencje państwa członkowskiego i w konsekwencji margines jego swobody są ograniczone w świetle warunków o których mowa
         w pkt 78 powyżej.

      80      Co się tyczy dokładniej uprawnień kontrolnych Komisji z tytułu art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87, należy uściślić, że o ile
         państwo członkowskie dysponuje pewnym marginesem swobody w celu transpozycji tej dyrektywy, to jednak po pierwsze, Komisja
         jest uprawniona do sprawdzenia zgodności środków przedsięwziętych przez państwo członkowskie z kryteriami ustanowionymi w załączniku III
         oraz postanowieniami art. 10 tej dyrektywy oraz po drugie, w ramach wykonywania tej kontroli Komisja sama dysponuje swobodą
         uznania, w zakresie w jakim kontrola ta wymaga złożonych ocen ekonomicznych oraz ekologicznych dokonanych w świetle ogólnego
         celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w efektywny pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób (art. 1 i motyw 5
         dyrektywy 2003/87).

      81      Wynika z tego, iż w ramach swej kontroli zgodności z prawem w tym względzie sąd wspólnotowy dokonuje pełnej kontroli poprawnego
         zastosowania przez Komisję stosownych zasad prawnych, których znaczenie należy określić zgodnie z zasadami wykładni uznanymi
         przez orzecznictwo. Z drugiej strony Sąd nie powinien zastępować Komisji, w przypadku gdy ma ona dokonać w tym kontekście
         złożonych ocen ekonomicznych oraz ekologicznych. W tym względzie kontrola dokonywana przez sąd wspólnotowy musi ograniczyć
         się do weryfikacji, czy omawiany akt nie jest obarczony oczywistym błędem w ocenie lub nadużyciem władzy, czy właściwy organ
         nie przekroczył w sposób oczywisty granic swej swobody uznania oraz czy gwarancje procesowe, które w tym kontekście nabierają
         tym bardziej fundamentalnego znaczenia, były w pełni poszanowane (zob. podobnie wyroki Sądu: z dnia 11 września 2002 r. w sprawie
         T‑13/99 Pfizer Animal Health przeciwko Radzie, Rec. str. II‑3305, pkt 166 i 171, i w sprawie T‑70/99 Alpharma przeciwko Radzie,
         Rec. str. II‑3495, pkt 177 i 182, oraz z dnia 21 października 2003 r. w sprawie T‑392/02 Solvay Pharmaceuticals przeciwko
         Radzie, Rec. str. II‑4555, pkt 126).

      82      Co się tyczy w niniejszym przypadku kontroli zgodności spornych korekt ex post w szczególności z kryteriami nr 5 i 10 załącznika III
         do dyrektywy 2003/87, przeprowadzonej przez Komisję na mocy art. 9 ust. 3 tej dyrektywy, należy podkreślić, że wykonywanie
         tej kontroli zależy w pierwszym rzędzie od określenia znaczenia odnośnych zasad prawnych, a dopiero w drugim rzędzie wymaga
         złożonych ocen ekonomicznych oraz ekologicznych, zwłaszcza co do oceny praktycznych skutków tych korekt dla funkcjonowania
         systemu handlu uprawnieniami. W związku z tym należy najpierw zbadać, czy granice odnośnych zasad prawnych, wynikające z wykładni
         Sądu, były przez Komisję przestrzegane, by stwierdzić, czy zaskarżona decyzja jest obarczona błędem co do prawa. Dopiero następnie,
         w przypadku gdy okaże się, że Komisja poprawnie zastosowała odnośne zasady prawne lub że – jak to do niej należało – dostarczyła
         dowody zgodnie z zasadami dotyczącymi ciężaru dowodu sprecyzowanymi w pkt 78 i 79 powyżej, powstanie pytanie, czy ocena Komisji,
         na planie faktycznym i ekonomicznym, jest wiarygodna, czy też obarczona jest oczywistym błędem.

      83      W tym względzie należy uściślić, że jest bezsporne pomiędzy stronami, że dyrektywa 2003/87 nie porusza w sposób wyraźny zagadnienia
         dopuszczalności korekt ex post. W tych okolicznościach należy domniemywać, że korekty te leżą w zakresie swobody państw członkowskich
         w odniesieniu do form i środków transpozycji tej dyrektywy i w konsekwencji do Komisji należy wykazanie, że korekty te mogą
         godzić w skuteczność tych przepisów.

      84      Sąd uznaje za stosowne rozpocząć od zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim dotyczy ona dopuszczalności
         pewnych korekt ex post w świetle kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87, ponieważ znaczenie tego kryterium, które
         wynika z wykładni dokonanej przez Komisję, jest nierozłącznie związane z zagadnieniem zgodności tych korekt z celami i ogólną
         strukturą systemy handlu ustanowionego przez wspomnianą dyrektywę.

      2.     W przedmiocie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w świetle kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      a)     W przedmiocie spornych korekt ex post
      85      Tytułem wstępu należy przypomnieć, jakie sporne korekty ex post Komisja uznała za sprzeczne z kryterium nr 10 załącznika III
         do dyrektywy 2003/87.

      86      W tym względzie należy zaznaczyć, że na pierwszy rzut oka Komisja zdaje się twierdzić w art. 1 zaskarżonej decyzji, że wszystkie
         korekty ex post wymienione w tym artykule są sprzeczne z kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87. Jednakże z motywów
         4–6 zaskarżonej decyzji, w świetle których należy rozumieć sentencję decyzji (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 12 maja
         2005 r. w sprawie C‑415/03 Komisja przeciwko Grecji, Zb.Orz. str. I‑3875, pkt 41, oraz wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2005 r.
         w sprawie T‑93/02 Confédération nationale du Crédit mutuel przeciwko Komisji, Rec. str. II‑143, pkt 74) wynika, że ocena ta
         nie dotyczy korekt ex post przewidzianych dla nowych operatorów, o których mowa w art. 1 lit. a) tej decyzji, ponieważ Komisja
         uznała, że są one sprzeczne jedynie z kryterium nr 5. W związku z tym jak Komisja potwierdziła podczas rozprawy (protokół
         z rozprawy, str. 2), początek art. 1 zaskarżonej decyzji powinien być rozumiany jak następuje:

      „Następujące elementy niemieckiego [KPRU] są niezgodne z kryteriami 5 lub 10 załącznika III dyrektywy 2003/87 […]”.
      87      W art. 1 lit. b) oraz w motywie 5 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdza niezgodność z prawem korekt ex post związanych z zastosowaniem
         zasady transferu. O ile Komisja nie kwestionuje zasady transferu jako takiej, w zakresie w jakim pozwala ona operatorowi nowej
         instalacji na przejęcie uprawnień wydanych instalacji, którą uprzednio eksploatował, a następnie zamknął (zob. w szczególności
         komunikat Komisji z dnia 7 lipca 2004 r., pkt 3.3), odmawia ona jednak uznania zgodności z prawem tych korekt, w przypadku
         gdy zdolność produkcyjna nowej instalacji jest mniejsza niż zdolność produkcyjna instalacji zamkniętej.

      88      W pierwszym przypadku, o którym mowa w art. 1 lit. c) oraz w motywie 6 zaskarżonej decyzji, Komisja stwierdza ponadto niezgodność
         z prawem korekt ex post związanych ze zmniejszeniem wykorzystania zdolności produkcyjnej instalacji, która nastąpiła sprzecznie
         z prognozami zgłoszonymi przez operatora. Zgodnie z brzmieniem wyjaśnień dodatkowych przedstawionych w komunikacie Komisji
         z dnia 7 lipca 2004 r. (str. 8, akapit przedostatni), ta niezgodność z prawem dotyczy jedynie korekt ex post znajdujących
         zastosowanie do instalacji, których eksploatacja rozpoczęła się po dniu 1 stycznia 2003 r., a nie korekt stosujących się do
         nowych operatorów. W odpowiedzi na pytanie postawione na piśmie przez Sąd Komisja potwierdziła tę interpretację, uściślając
         jednakże, że komunikat Komisji z dnia 7 lipca 2004 r. błędnie ograniczył tę niezgodność z prawem do korekt ex post znajdujących
         zastosowanie do instalacji, których eksploatacja rozpoczęła się po dniu 1 stycznia 2003 r., oraz że w konsekwencji zaskarżona
         decyzja dotyczyła również korekt stosujących się do instalacji, których eksploatacja rozpoczęła się przed tą datą.

      89      Komisja stwierdza poza tym, że jeśli chodzi o drugi przypadek, o którym mowa w art. 1 lit. c) oraz w motywie 6 zaskarżonej
         decyzji, sprostowanymi podczas rozprawy (zob. pkt 40 powyżej), niezgodność z prawem korekt ex post polegających na zmniejszeniu
         liczby uprawnień przewidzianych w przypadku, gdy roczne emisje instalacji są o 60% mniejsze niż emisje w okresie odniesienia
         (zamknięcie de facto).

      90      W pierwszym przypadku, o którym mowa w art. 1 lit. c) oraz w motywie 6 zaskarżonej decyzji, Komisja stwierdza w końcu niezgodność
         z prawem korekt ex post w stosunku do specjalnych przydziałów uprawnień dla instalacji kogeneracyjnej, w przypadku gdy ilość
         wytworzonej przez nią energii elektrycznej jest niższa niż w okresie odniesienia.

      91      W bardziej ogólny sposób z motywów 4 i 5 zaskarżonej decyzji, a także z pkt 3.2 akapit pierwszy komunikatu Komisji z dnia
         7 lipca 2004 r. (zob. pkt 41 powyżej) wynika, że Komisja jest zdania, że w KPRU liczba uprawnień, które mają być przydzielone
         na każdą instalację, powinna być określona z góry w stosunku do pierwszego okresu rozliczeniowego i, w każdym razie, nie powinna
         ona być już zmieniana po podjęciu przez państwo członkowskie decyzji na mocy art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87. Jednakże skarżąca
         podnosi zasadniczo, że kryterium nr 10 załącznika III do tej dyrektywy zawiera tylko jeden wymóg formalny, zgodnie z którym
         do KPRU należy załączyć wykaz instalacji wraz z przewidywaną ilością uprawnień, którą państwo członkowskie ma zamiar im rozdzielić,
         oraz że liczba uprawnień, która jest w ten sposób indywidualnie przyznana, może ulec zmianie w późniejszej fazie wdrażania
         decyzji o rozdziale podjętej na mocy art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87.

      92      Sąd uznaje, że w celu zbadania zasadności argumentów stron konieczne jest dokonanie wykładni literalnej, historycznej, kontekstowej
         oraz teleologicznej znaczenia kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 (zob. podobnie w odniesieniu do metody wyroki
         Sądu z dnia 20 listopada 2002 r. w sprawie T‑251/00 Lagardère i Canal+ przeciwko Komisji, Rec. str. II–4825, pkt 72 i nast.,
         oraz z dnia 6 października 2005 r. w sprawach połączonychT‑22/02 i T‑23/02 Sumitomo Chemical et Sumika Fine Chemicals przeciwko
         Komisji, Zb.Orz. str. II‑4065, pkt 41 i nast.).

      b)     W przedmiocie wykładni literalnej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      93      Należy najpierw ustalić, w drodze wykładni literalnej, czy brzmienie kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 sprzeciwia
         się istnieniu środków korygujących ex post przewidzianych w niemieckim KPRU.

      94      W tym względzie Sąd zauważa, że kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 stanowi, że „[KPRU] zawiera listę instalacji
         objętych niniejszą dyrektywą wraz ze wskazaniem dla każdej z nich uprawnień, które chce się na nie przydzielić”. Wynika zatem
         z tego brzmienia, po pierwsze, że KPRU powinno zawierać wykaz instalacji wchodzących w zakres zastosowania dyrektywy 2003/87
         i po drugie, że wykaz ten powinien wskazywać liczbę uprawnień, „które chce się […] przydzielić” na każdą z nich. Należy zatem
         zastanowić się bardziej szczególnie nad znaczeniem wyrażenia „które chce się […] przydzielić”.

      95      W ramach wykładni literalnej należy mieć na uwadze okoliczność, że akty prawa wspólnotowego są zredagowane w wielu językach
         oraz że różne wersje językowe są jednakowo autentyczne, a zatem wykładnia danego przepisu prawa wspólnotowego wymaga porównania
         różnych wersji językowych (wyrok Trybunału z dnia 6 października 1982 r. w sprawie 283/81 Cilfit, Rec. str. 3415, pkt 18).
         Wyrażenie „które chce się […] przydzielić” użyte w wersji francuskiej „que l’on souhaite […] allouer” występuje również w wersjach
         hiszpańskiej oraz portugalskiej, odpowiednio „que se prevé asignar” oraz „que se pretende de atribuir”, tym samym wszystkie
         te wersje wyrażają ten sam subiektywny charakter indywidualnego przydziału uprawnień do emisji poszczególnym instalacjom,
         który zakłada pewien stopień autonomicznej woli. Ten charakter jest złagodzony i staje się zwykłą intencją w wersjach angielskiej
         („intended to be allocated”), duńskiej („hensigten”), fińskiej („aiotaan myöntää”) i szwedzkiej („som avses”), w których wyrażenie
         to występuje w nieco innym znaczeniu i oznacza „które państwo członkowskie zamierzałoby przydzielić”. Poza tym w wersjach
         niemieckiej („zugeteilt werden sollen”) i niderlandzkiej („bestemd om te worden toegewezen”), oznaczających „przeznaczonych
         do przydzielenia”, indywidualny przydział uprawnień na poszczególne instalacje przedstawia bardziej neutralny i obiektywny
         charakter. Ten neutralny i obiektywny charakter jest jeszcze trochę bardziej zaznaczony w wersjach greckiej („pou prokeitai
         na diatethoun”) i włoskiej („saranno assegnate”), które przedstawiają indywidualny przydział uprawnień do emisji po prostu
         jako przyszłe wydarzenie („będą przydzielone”).

      96      W związku z powyższym występują istotne niuanse pomiędzy różnymi wersjami językowymi kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy
         2003/87, z których każda jest autentyczna, a które nadają indywidualnemu przydziałowi uprawnień do emisji, w zależności od
         użytych terminów, charakter bardziej subiektywny i zależny od zamiaru lub też wprost przeciwnie, charakter mniej lub bardziej
         obiektywny i neutralny. W konsekwencji te wersje językowe, rozpatrywane razem, nie mogą stanowić ani o przewadze stanowiska
         Komisji, zgodnie z którym KPRU i decyzja o rozdziale powinny zawierać ostateczną liczbę uprawnień, które mają być przydzielone
         na każdą z wymienionych instalacji, ani o przewadze stanowiska skarżącej, która powołuje się zasadniczo na szeroki margines
         uznania państwa członkowskiego w tym względzie. Jednakże powyższe sformułowania nie mogą jednocześnie wykluczyć okoliczności,
         że prawodawca wspólnotowy mógł chcieć ustanowić pewną elastyczność czy też pewien margines uznania dla państwa członkowskiego,
         pozostawiając mu możliwość zmiany liczby uprawnień przewidzianej w wykazie instalacji załączonym do KPRU w późniejszym stadium
         wdrażania dyrektywy 200/87.

      97      Tę wykładnię literalną oraz porównanie różnych wersji językowych kryterium nr 10 załącznika 2003/87 należy zatem uzupełnić
         wykładnią historyczną.

      c)     W przedmiocie wykładni historycznej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      98      Prześledziwszy genezę procesu legislacyjnego, który doprowadził do przyjęcia dyrektywy 2003/87, Sąd stwierdza, że kryterium
         nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 pojawia się w projekcie tej dyrektywy dopiero na stosunkowo późnym etapie, a mianowicie
         w ramach wspólnego stanowiska (WE) nr 28/2003 przyjętego przez Radę w dniu 18 marca 2003 r. w celu przyjęcia wspomnianej dyrektywy
         (Dz.U. C 125E, str. 72). Tak jak podnosi skarżąca, kryterium to zostało włączone do projektu dyrektywy w wyniku poprawki zaproponowanej
         w dniu 13 września 2002 r. przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Polityki Ochrony Konsumentów
         Parlamentu Europejskiego, która została uzasadniona okolicznością, że „istotna jest możliwość dysponowania danymi, które odzwierciedlają
         oraz oszacowują sytuację handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych” (dokument z posiedzenia A5-0303/2002, I, str. 48,
         poprawka nr 73).

      99      W związku z powyższym wykładnia historyczna nie dostarcza dodatkowych wskazówek, które mogłyby zmienić wniosek, do którego
         Sąd doszedł powyżej w pkt 96.

      100    Należy zatem dokonać wykładni kontekstowej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87.

      d)     W przedmiocie wykładni kontekstowej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
       W przedmiocie stosownych przepisów dyrektywy 2003/87 oraz rozporządzenia nr 2216/2004
      –       i) W przedmiocie art. 9 i 11 dyrektywy 2003/87
      101    W ramach wykładni kontekstowej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 należy odnieść się najpierw do art. 9 ust. 1
         dyrektywy 2003/87, który stanowi podstawę prawną dla opracowania KPRU przez państwa członkowskie. Przepis ten stanowi w szczególności,
         że „każde państwo członkowskie opracowuje [KPRU] wskazujący całkowitą ilość [uprawnień], które ma zamiar rozdzielić w odniesieniu
         do tego okresu oraz sposób, w jaki proponuje [zamierza] je rozdzielić” oraz że „[KPRU] opiera się na kryteriach celowości
         oraz przejrzystości [obiektywnych i przejrzystych kryteriach], w tym na kryteriach wymienionych w załączniku III, należycie
         uwzględniając opinie społeczeństwa”.

      102    W tym względzie Sąd stwierdza, że co się tyczy ewentualnego ostatecznego czy też wprost przeciwnie, jedynie tymczasowego charakteru
         rozdziału uprawnień przewidzianego przez państwo członkowskie w KPRU, wyrażenie użyte w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2003/87 („ma
         zamiar rozdzielić”) odpowiada zasadniczo, w każdej z wersji językowych analizowanych powyżej w pkt 95, wyrażeniu, które jest
         użyte w kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 („przeznaczonych do rozdzielenia”). Sformułowania te nie oznaczają
         jednak koniecznie istnienia szerokiego marginesu swobody państwa członkowskiego w zakresie transpozycji. Mogą one również
         być rozumiane jako konsekwencja tego, że zgodnie z art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87, KPRU będzie podlegał kontroli Komisji,
         a w związku z tym każdy przydział uprawnień przewidziany w wykazie instalacji załączonych do KPRU – a zatem „zamierzony” przez
         państwo członkowskie – jest jedynie tymczasowy, do chwili gdy Komisja nie zatwierdzi go lub też nie go odrzuci, żądając jednocześnie
         wprowadzenia zmian.

      103    Należy również odwołać się do art. 9 ust. 3, zgodnie z którym „Komisja może odrzucić ten [KPRU] [lub] jakikolwiek jego aspekt
         [element] na podstawie tego, iż jest on niezgodny z kryteriami wymienionymi w załączniku III lub z artykuł[em] 10” a „[p]aństwo
         członkowskie podejmuje decyzję wyłącznie na podstawie art. 11 ust. 1 […], jeśli proponowane zmiany są przyjęte przez Komisję.
         [Państwo członkowskie podejmuje decyzję na podstawie art. 11 ust. 1 (…), jedynie w przypadku gdy proponowane zmiany są przyjęte
         przez Komisję]”. Należy ponadto przypomnieć brzmienie art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87, zgodnie z którym „każde państwo członkowskie
         podejmuje decyzję w sprawie całkowitej ilości przydziałów [uprawnień] […], które rozdzieli […], oraz w sprawie rozdzielenia
         tych przydziałów [uprawnień] [między] operator[ów] każdego urządzenia [instalacji]”. Przepis ten stanowi poza tym, że decyzja
         państwa członkowskiego „jest oparta na [KPRU] […] oraz […] uwzględnia należycie opinie społeczeństwa”.

      104    W tym kontekście Sąd uznaje za przydatne przypomnienie różnych etapów postępowania opisanego w art. 9 ust. 1 i 3 w związku
         z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87. Artykuł 9 ust. 3 przewiduje różne etapy odpowiadające notyfikacji, sfinalizowaniu KPRU
         oraz podjęciu przez państwo członkowskie decyzji o rozdzieleniu. Przewiduje ponadto co najmniej w dwóch przypadkach kontrolę
         oraz odrzucenie KPRU przez Komisję. Pierwszy etap, który jest niezbędny, składa się z początkowej notyfikacji KPRU przez państwo
         członkowskie zgodnie z ust. 1 tego przepisu oraz ze zbadania tego KPRU przez Komisję. Do tego pierwszego etapu dochodzi, w zależności
         od sytuacji, także drugi etap. W jego ramach mają miejsce ewentualne zmiany KPRU, na żądanie Komisji lub też w wyniku propozycji
         państwa członkowskiego, oraz zaakceptowanie lub też brak akceptacji tych zmian przez Komisję. Jedynie wtedy gdy pierwszy oraz
         – ewentualnie – drugi etap zostały zakończone, państwo członkowskie ma prawo podjąć, w ramach trzeciego etapu oraz w oparciu
         o KPRU, swą decyzję o rozdziale uprawnień z tytułu art. 11. ust. 1 dyrektywy 2003/87 (wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2005 r.
         w sprawie T‑178/05 Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. II‑4807, pkt 56). Poza tym z art. 9 ust. 1 i art. 11
         ust. 1 tej dyrektywy wynika obowiązek „[należytego] uwzględni[enia] opini[i] społeczeństwa” przez państwa członkowskie zarówno
         w KPRU, tzn. w wyniku pierwszej konsultacji społecznej, jak i w decyzji o rozdziale, podjętej w wyniku drugiej konsultacji
         publicznej. W tym względzie kryterium nr 9 załącznika III do dyrektywy 2003/87 uściśla, że „[KPRU] zawiera przepisy w odniesieniu
         do uwag, które ma wyrażać społeczeństwo, oraz zawiera informację w sprawie ustaleń, przez które należycie uwzględnione zostaną
         uwagi przed podjęciem decyzji w sprawie rozdzielenia przydziałów [uprawnień]. [(KPRU) zawiera przepisy umożliwiające społeczeństwu
         przedstawienie uwag oraz informacje dotyczące tego w jaki sposób uwagi te zostaną należycie uwzględnione przed podjęciem decyzji
         w sprawie rozdzielenia uprawnień]”.

      105    W związku z powyższym Sąd uznaje, po pierwsze, że decyzja państwa członkowskiego o rozdziale, przewidziana w art. 11 ust. 1
         dyrektywy 2003/87, nie podlega już, w ramach tej dyrektywy, szczególnej kontroli ze strony Komisji na podobieństwo kontroli
         przewidzianej w art. 9 dyrektywy dotyczącym KPRU. Jednakże okoliczność, że art. 11 ust.1 zobowiązuje państwa członkowskie
         do oparcia decyzji o rozdziale na swym KPRU, który został zbadany przez Komisję na mocy art. 9 tej dyrektywy oraz ewentualnie
         zmieniony na skutek jej żądania, nie oznacza koniecznie, że późniejsza zmiana indywidualnych przydziałów nie jest już możliwa.
         Zgodnie z art. 11 ust. 1 zdanie drugie in fine w związku z kryterium nr 9 załącznika III do dyrektywy 2003/87 zawartość decyzji
         o rozdziale zależy bowiem również od drugiej konsultacji społecznej. A ta druga konsultacja społeczna ma miejsce dopiero po
         zbadaniu przez Komisję notyfikowanego KPRU i powinna móc doprowadzić do zmiany rozdziału, który państwo członkowskie ma zamiar
         przyjąć w swej decyzji o rozdziale, bo w przeciwnym wypadku konsultacja ta stałaby się bezprzedmiotowa a uwagi społeczeństwa
         nabrałyby czysto teoretycznego charakteru (ww. w pkt 104 wyrok w sprawie Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji, pkt 57).
         Wynika z tego, że o ile co do zasady każda zmiana zasadniczych ram KPRU po zakończeniu procedury analizy przewidzianej w art. 9
         ust. 3 dyrektywy 2003/87 może zneutralizować prewencyjny mechanizm kontrolny ustanowiony w tym przepisie, to całkowity zakaz
         zmiany indywidualnych przydziałów ustalonych w KPRU godziłaby w skuteczność drugiej konsultacji społecznej, przewidzianej
         w art. 11 ust. 1 zdanie drugie in fine w związku z kryterium nr 9 załącznika III do dyrektywy 2003/87 (zob. podobnie ww. w pkt 104
         wyrok w sprawie Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji, pkt 58). Należy dodać, że tak jak wynika to z pkt 93, 95 i 96 jej
         wytycznych, sama Komisja wydaje się wychodzić z założenia, że ponieważ udział społeczeństwa ma charakter wiążący, ewentualne
         zmiany, które okazują się konieczne po drugiej konsultacji społecznej, mogą być włączone do decyzji o rozdziale, pod warunkiem
         że państwo członkowskie poinformuje o tym Komisję przed podjęciem tej decyzji.

      106    Należy zauważyć, po drugie, że w swym istotnym fragmencie („każde państwo członkowskie podejmuje decyzję w sprawie całkowitej
         ilości przydziałów [uprawnień] […], które rozdzieli […], oraz w sprawie rozdzielenia tych przydziałów [uprawnień] [między]
         operator[ów] każdego urządzenia [instalacji]”) art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87 jest sformułowany w raczej otwarty sposób
         i zwrócony ku przyszłości oraz że przepis ten nie zabrania w sposób wyraźny późniejszej zmiany liczby uprawnień przydzielonych
         indywidualnie zgodnie z wykazem załączonym do KPRU oraz zgodnie z decyzją o rozdziale. Podobnie art. 9 ust. 1 dyrektywy, ustanawiający
         warunki, jakie ma spełniać KPRU, by był zgodny z prawem, nie odnosi się jedynie do kryteriów wymienionych w załączniku III
         do dyrektywy 2003/87, ale pozwala na oparcie KPRU na innych kryteriach rozdziału, pod warunkiem że będą one „obiektywne i przejrzyste”.
         Z jednej strony wynika z tego, że w braku wyraźnego zakazu późniejszych zmian indywidualnego przydziału uprawnień w art. 11
         ust. 1 KPRU oraz decyzja o rozdziale mogą przewidywać explicite taką możliwość zmiany, pod warunkiem że kryteria jej wdrożenia
         są ustalone w obiektywny i przejrzysty sposób. Z drugiej strony wynika z tego, iż ponieważ dodatkowe kryteria nie stanowią
         kryteriów ustanowionych w załączniku III do dyrektywy 2003/87, to uprawnienia kontrolne Komisji z tytułu art. 9 ust. 3 tej
         dyrektywy są w sposób konieczny ograniczone i zawężone do zagadnienia, czy te dodatkowe kryteria – wprowadzone przez państwo
         członkowskie korzystające z marginesu uznania, który jest mu przyznany w celu transpozycji tej dyrektywy – spełniają wymogi
         obiektywności i przejrzystości. Należy dodać, że ewentualna późniejsza zmiana indywidualnych przydziałów uprawnień, która
         ma miejsce po decyzji o rozdziale w rozumieniu art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87 nie skutkuje tym, że Komisja traci jakąkolwiek
         możliwość kontroli, biorąc pod uwagę stały nadzór, którego dokonuje dzięki instrumentom zarządzania i kontroli przewidzianymi
         przez rozporządzenie 2216/2004, a także ogólne uprawnienia nadzorcze, którymi jest ona obdarzona na mocy art. 211 WE i 226 WE,
         pozwalające jej w każdej chwili na działanie w przypadku naruszenia prawa wspólnotowego.

      –       ii) W przedmiocie art. 29 dyrektywy 2003/87
      107    Artykuł 29 dyrektywy 2003/87 zezwala, wyjątkowo oraz w drodze odstępstwa od przewidzianej całkowitej ilości uprawnień, na
         późniejsze zwiększenie liczby przydzielonych indywidualnie uprawnień. Stanowi to potwierdzenie stanowiska, że państwo członkowskie
         nie jest co do zasady upoważnione do przydzielania dodatkowych uprawnień. Jednakże nie istnieje żadne wyraźne postanowienie
         w tej dyrektywie, które ograniczałoby margines swobody państwa członkowskiego w zarządzaniu indywidualnego przyznawania uprawnień,
         w przypadku gdy nie prowadzi ono do takiego zwiększenia, lecz jedynie do późniejszych korekt zmniejszających. W tym ostatnim
         przypadku nie występuje bowiem ryzyko przydziału wykraczającego ponad całkowitą ilość uprawnień przewidzianych w KPRU, która
         byłaby sprzeczna z ciążącym na państwie członkowskim zobowiązaniem do zmniejszania emisji. W tym względzie należy zaznaczyć
         także, że w odpowiedzi na kwestionariusz Komisji podczas postępowania administracyjnego skarżąca zauważyła, że w przeciwieństwie
         do tego, co wynikałoby z początkowo notyfikowanego KPRU, decyzja o rozdziale, podjęta na mocy art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87,
         zawierała jedynie korekty ex post polegające na zmniejszeniu liczby uprawnień, a nie środki zwiększające indywidualne przydziały
         (zob. ww. pkt 34)

      –       iii) W przedmiocie art. 38 ust. 2 rozporządzenia 2216/2004
      108    Jak zauważyła Komisja, art. 38 ust. 2 rozporządzenia nr 2216/2004 stanowi jedynie zasadę proceduralną o charakterze technicznym,
         która ma na celu dobre oraz scentralizowane prowadzenie, na poziomie europejskim, standaryzowanego i zabezpieczonego systemu
         rejestrów, który zawiera w szczególności tabele KPRU przedstawiające dane poszczególnych KPRU notyfikowanych przez państwa
         członkowskie. Zasada ta ustanawia warunki, zgodnie z którymi można notyfikować korekty oraz wprowadzać je do tabeli KPRU;
         korekty podlegają jednakże procedurze notyfikacji i kontroli Komisji z tytułu art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87. W związku z tym
         te możliwości zmian w żaden sposób nie przesądzają o zgodności z prawem lub też zasadności omawianych korekt i w każdym razie
         nie mogą zmienić znaczenia poszczególnych stosownych przepisów dyrektywy 2003/87. Z drugiej strony jednakże sformułowanie
         użyte w art. 38 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia 2216/2004, zgodnie z którym „korekta ta jest zgodna z metodami określonymi
         w tymże [KPRU]” potwierdza, przynajmniej w sposób pośredni, istnienie możliwości późniejszej korekty liczby przydzielonych
         uprawnień, pod warunkiem że KPRU jako taki przewiduje, w sposób wyraźny, metodę stosującą się do takiej korekty. W istocie
         ta zasada zakłada w ten sposób, że państwo członkowskie może przewidzieć w swym KPRU mechanizmy korekcyjne, pod warunkiem
         że są one obiektywne i przejrzyste w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2003/87.

       W przedmiocie znaczenia wytycznych Komisji
      –       i) W przedmiocie samoograniczającego skutku wytycznych Komisji
      109    Ponieważ wytyczne Komisji mogą stanowić część ram prawnych sporu, należy ocenić ich znaczenie oraz przeanalizować przepisy
         tych wytycznych, które są istotne dla wykładni kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87.

      110    W tym względzie należy zauważyć w odniesieniu do natury prawnej tych wytycznych, że mimo iż opierają się one na podstawie
         prawnej wyraźnie przewidzianej w art. 9 ust. 1 akapit pierwszy zdanie ostatnie dyrektywy 2003/87, zgodnie z którym „Komisja
         […] opracuje wskazania [wytyczne] dotyczące wprowadzenia w życie kryteriów wymienionych w załączniku III”, wytyczne te nie
         odpowiadają żadnemu z aktów wtórnego prawa wspólnotowego przewidzianych w art. 249 WE (zob. analogicznie wyrok Trybunału z dnia
         6 kwietnia 2000 r. w sprawie C‑443/97 Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. str. I‑2415, pkt 28 i nast., i ww. w pkt 81 wyroki
         w sprawie Pfizer Animal Health przeciwko Radzie, pkt 118, i w sprawie Alpharma przeciwko Radzie, pkt 140). Jednakże wynika
         z tego uprawnienie Komisji do uprzedniego wypracowania i upublicznienia, w formie tych wytycznych, swego własnego rozumienia
         zawartości oraz znaczenia kryteriów wymienionych w załączniku III do tej dyrektywy, a także sposobu, w jaki zamierza ona sprawować
         swą kontrolę zgodności transpozycji dokonanych przez państwo członkowskie z tymi kryteriami z tytułu art. 9 ust. 3 dyrektywy
         2003/87. Wytyczne należą zatem do kategorii uregulowań, które same w sobie nie wywierają co do zasady wiążącego skutku w stosunku
         do osób trzecich, a z których Komisja w pełni korzysta w ramach swej praktyki administracyjnej w celu ustrukturyzowania oraz
         nadania bardziej przejrzystego charakteru korzystaniu ze swych uznaniowych i nadzorczych uprawnień.

      111    W tym względzie należy przypomnieć orzecznictwo, zgodnie z którym przyjmując takie zasady administracyjnego postępowania w celu
         wywołania skutków na zewnątrz i ogłaszając poprzez publikację, że będzie je stosować od tej pory do przypadków w nich przewidzianych,
         dana instytucja sama sobie wyznacza granice swobodnego uznania i nie może odejść od tych zasad bez narażania się na sankcje,
         w zależności od sytuacji z tytułu naruszenia ogólnych zasad prawa takich jak zasada równego traktowania, pewności prawa lub
         zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań. Z tego powodu nie można wykluczyć, że takie ogólnie obowiązujące zasady postępowania,
         pod pewnymi warunkami i w zależności od ich treści, mogą wywoływać skutki prawne, a w szczególności że administracja nie powinna
         od nich odbiegać w danym przypadku bez podania powodów zgodnych z zasadą równego traktowania (zob. w odniesieniu do wytycznych
         Komisji w sprawie metody ustalania grzywien w dziedzinie konkurencji wyrok Trybunału z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawach
         połączonych C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P, C‑208/02 P i C‑213/02 P Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz.
         str. I‑5425, pkt 209–211; zob. także w odniesieniu do wytycznych przyjętych przez Komisję w dziedzinie pomocy państwa wyrok
         Sądu z dnia 30 kwietnia 1998 r. w sprawie T‑16/96 Cityflyer Express przeciwko Komisji, Rec. str. II‑757, pkt 57), pod warunkiem
         że takie podejście nie jest sprzeczne z innymi nadrzędnymi zasadami prawa wspólnotowego. Szczególnie w dziedzinach rolnictwa,
         ochrony zdrowia i środowiska naturalnego Sąd przyznał, że instytucje wspólnotowe mogą nakładać na siebie, poprzez akty nieprzewidziane
         w art. 249 WE, a w szczególności przez komunikaty, wytyczne w zakresie korzystania ze swych uprawnień uznaniowych, o ile akty
         te zawierają zasady o charakterze wskazówek i o ile nie odbiegają one od norm traktatu (zob. ww. w pkt 81 wyroki w sprawach
         Pfizer Animal Health przeciwko Komisji, pkt 119, i Alpharma przeciwko Radzie, pkt 140 i przytoczone tam orzecznictwo).

      112    Wynika z tego, że w ramach korzystania ze swoich uprawnień kontrolnych z tytułu art. 9 dyrektywy 2003/87 Komisja sama ograniczyła
         się swoimi wytycznymi w taki sposób, że nie może od nich odbiegać bez narażania się na naruszenie pewnych ogólnych zasad prawa
         wspólnotowego, takich jak zasady równego traktowania, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz pewności prawa. W związku z tym
         gdy Komisja podejmuje środki niezgodne ze swoimi własnymi wytycznymi, można się na nie przeciwko Komisji powołać, a zwłaszcza
         mogą się na te wytyczne powołać państwa członkowskie, do których są one skierowane.

      –       ii) W przedmiocie wykładni kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 w świetle wytycznych Komisji
      113    Sąd przypomina, że w odniesieniu do kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 Komisja wypowiedziała się w pkt 97–100
         swych wytycznych w następujący sposób:

      „97.      Zgodnie z tym kryterium [KPRU] powinien być przejrzysty. Oznacza to, że ilość uprawnień przydzielonych na instalację jest
         wskazana, a zatem znana społeczeństwu, gdy [KPRU] jest przedstawiony Komisji oraz innym państwom członkowskim

      […].
      98.      Uznaje się, że kryterium to jest spełnione, w przypadku gdy państwo członkowskie spełni ciążące na nim zobowiązanie do utworzenia
         wykazu wszystkich instalacji, do których stosuje się dyrektywa [2003/87] […].

      […]
      100. Państwo członkowskie wskazuje całkowitą ilość uprawnień, które zamierza przydzielić na każdą instalację i powinno wskazać
         ilość uprawnień przyznanych każdej instalacji każdego roku zgodnie z art. 11 ust. 4 [dyrektywy 2003/87] […]”.

      114    Sąd uważa, że pkt 97 wytycznych Komisji odzwierciedla takie samo ratio legis jak to znajdujące się u podstaw uzasadnienia
         podanego przez komisję parlamentarną, która zaproponowała włączenie kryterium nr 10 do dyrektywy 2003/87 (zob. powyżej pkt 98).
         W istocie uzasadnienie to ma na celu zasadniczo zagwarantowanie społeczeństwu oraz zaangażowanym w zarządzanie systemem handlu
         uprawnieniami organom przejrzystości KPRU co do ilości uprawnień przydzielonych na instalację. Podobnie wyrażenie „uznaje
         się, że kryterium to jest spełnione” użyte w pkt 98 wytycznych Komisji wskazuje na to, że sama Komisja chciała oznajmić, że
         znaczenie wymogu zawartego w kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 ogranicza się do formalnego wymogu notyfikacji
         „wykazu wszystkich instalacji, do których stosuje się dyrektywa [2003/87]”. Poza tym pkt 100 wytycznych Komisji ogranicza
         się do wymagania, na podobieństwo kryterium nr 10, żeby państwo członkowskie „wskaz[ało] całkowitą ilość uprawnień, które
         zamierza przydzielić na każdą instalację”. Sformułowanie wybrane dla wyrażenia marginesu swobody, którym dysponuje państwo
         członkowskie w zakresie przydzielania uprawnień („zamierza przydzielić”) nie różni się zatem bynajmniej od sformułowania kryterium
         nr 10 („przeznaczonych do rozdzielenia”) ani od tego, które użyte jest w innych stosownych przepisach dyrektywy 2003/87 (zob.
         powyżej pkt 101–106).

      115    W związku z powyższym Sąd dochodzi do wniosku, iż w swych wytycznych Komisja nie doprecyzowuje wcale dodatkowo – w stosunku
         do brzmienia stosownych przepisów dyrektywy 2003/87 – znaczenia kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87, które
         to doprecyzowanie mogłoby wesprzeć zasadność wykładni, zgodnie z którą sporne środki korygujące ex post są z tym kryterium
         sprzeczne. Wytyczne Komisji nie zawierają także wskazówek co do odpowiedzi na pytanie, czy państwo członkowskie może zmieniać
         indywidualny przydział uprawnień po przyjęciu swego KPRU lub decyzji o rozdziale z tytułu art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87.

      116    Jednakże ponieważ wytyczne Komisji mają konkretyzować jej praktykę administracyjną oraz kontrolną, a także opisywać zakres
         marginesu swobody, którym dysponuje państwo członkowskie w celu transpozycji kryteriów przewidzianych w załączniku III do
         dyrektywy 2003/87, Komisja jest zobowiązana do opracowania tych wytycznych, w szczególności w odniesieniu do najbardziej zasadniczych
         aspektów, z najwyższą możliwą klarownością i precyzją. Jest tak tym bardziej, że uprawnienia kontrolne oraz uprawnienie do
         odrzucenia KPRU, z których Komisja korzysta na mocy art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87, są bardzo zawężone i ograniczone do zbadania
         zgodności KPRU wyłącznie z kryteriami załącznika III oraz wyłącznie z postanowieniami art. 10 dyrektywy 2003/87. W związku
         z tym w braku jakiegokolwiek odwołania w wytycznych Komisji do zagadnienia zgodności z prawem korekt ex post polegających
         na zmniejszeniu liczby uprawnień przydzielonych indywidualnie i marginesu swobody państwa członkowskiego z tego tytułu Komisja
         nie może prawomocnie, bez narażania się na naruszenie zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, przeciwstawić
         państwu członkowskiemu zakazu tych korekt, lecz odwrotnie, to przeciwko niej państwo członkowskie powinno móc powołać się
         na brak takiego odwołania, chyba że byłoby to sprzeczne z innymi przepisami prawa wspólnotowego, a w szczególności z przepisami
         prawa wspólnotowego nadrzędnej rangi.

      –       iii) W przedmiocie znaczenia komunikatu Komisji z dnia 7 lipca 2004 r.
      117    Sąd dodaje, że komunikat Komisji z dnia 7 lipca 2004 r., który powtarza oraz uzupełnia uzasadnienie zaskarżonej decyzji przyjętej
         tego samego dnia, a w szczególności powody, dla których Komisja uważa, że sporne korekty ex post są niezgodne z kryterium
         nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87, nie może zmienić wykładni wytycznych Komisji dokonanej powyżej w pkt 114 i 116.
         Komunikat ten jest z pewnością istotnym elementem należącym do bezpośredniego kontekstu, w którym zaskarżona decyzja została
         przyjęta i w związku z tym stanowi uzupełnienie uzasadnienia w stosunku do motywów zawartych w tej decyzji, które sędzia wspólnotowy
         powinien uwzględnić podczas swej kontroli zgodności z prawem (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2003 r. w sprawie T‑374/00
         Verband der freien Rohrwerke i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2275, pkt 122–124). Jednakże komunikat ten nie jest ani
         wcześniejszy od opracowania niemieckiego KPRU, co mogłoby pomóc Republice Federalnej Niemiec w poszanowaniu kryteriów wymienionych
         w załączniku III, ani też przyjęty na podstawie art. 9 ust. 1 akapit pierwszy zdanie ostatnie dyrektywy 2003/87, i w konsekwencji
         nie może zmienić znaczenia opracowanych na podstawie tego przepisu wytycznych Komisji.

       Wniosek w przedmiocie wykładni kontekstowej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      118    Uwzględniając wszystkie powyższe rozważania, Sąd dochodzi do wniosku, że wykładnia kontekstowa kryterium nr 10 załącznika III
         do dyrektywy 2003/87 w świetle innych przepisów tej dyrektywy oraz wytycznych Komisji nie może dostarczyć jasnej i precyzyjnej
         odpowiedzi na pytanie, czy państwo członkowskie dysponuje – czy też nie – możliwością przeprowadzenia, po zaakceptowaniu jego
         KPRU przez Komisję i po podjęciu decyzji o rozdziale, korekty indywidualnego przydziału uprawnień dla instalacji, polegającej
         na zmniejszeniu liczby tych uprawnień.

      e)     W przedmiocie wykładni teleologicznej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
       Uwaga wstępna
      119    Dokonując wykładni teleologicznej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87, należy odwołać się w szczególności
         do celów oraz ogólnej struktury tej dyrektywy, do osiągnięcia oraz funkcjonowania których mają się przyczyniać kryteria załącznika III.
         W tym kontekście należy zwłaszcza zadać sobie pytanie czy skuteczne wdrożenie celów tej dyrektywy, a w konsekwencji skuteczność
         odnośnych postanowień zmierzających do osiągnięcia tych celów, wśród których znajdują się kryteria przewidziane w załączniku III,
         sprzeciwiają się uznaniu korekt ex post polegających na zmniejszeniu liczby przydzielonych uprawnień za zgodne z prawem (zob.
         powyżej pkt 93–118).

      120    W związku z tym należy rozpocząć od zdefiniowania znaczenia celów dyrektywy 2003/87, we wdrożeniu których dopuszczenie zgodności
         spornych korekt ex post z prawem mogłoby ewentualnie przeszkodzić.

       W przedmiocie celów dyrektywy 2003/87
      121    Zgodnie z art. 1 dyrektywy 2003/87, jej głównym celem jest „ustanawi[enie] system[u] handlu przydziałami [uprawnieniami do]
         emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie […] w celu wspierania zmniejszania emisji gazów cieplarnianych w efektywny pod względem
         kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób”. W tym względzie kryterium nr 1 in fine załącznika III do tej dyrektywy stanowi,
         że całkowita ilość uprawnień, jaka ma zostać rozdzielona w odniesieniu do odpowiedniego okresu, „nie jest większa niż [całkowita
         liczba uprawnień], która […] [jest] potrzebna, [według wszelkiego prawdopodobieństwa], […] do ścisłego zastosowania kryteriów
         niniejszego załącznika” i że „[do 2008 r.] ilość [ta] powinna być zgodna z drogą […] [zmierzającą do osiągnięcia lub przekroczenia
         celu każdego państwa członkowskiego, który został mu wyznaczony] na podstawie decyzji 2002/358 […] oraz Protokołu z Kioto”.
         Podobnie motyw 4 dyrektywy 2003/87 wspomina zobowiązania podjęte przez Wspólnotę i państwa członkowskie na mocy Protokołu
         z Kioto w celu zmniejszenia ich antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych.

      122    Motyw 5 dyrektywy 2003/87 stanowi, że „[n]iniejsza dyrektywa ma na celu przyczynienie się do spełniania zobowiązań Wspólnoty
         Europejskiej oraz jej państw członkowskich bardziej skutecznie, przez skuteczny europejski obrót przydziałami [uprawnieniami
         do] emisji gazów cieplarnianych, z najmniejszym możliwym zmniejszeniem rozwoju gospodarczego oraz zatrudnienia”. Poza tym
         motyw 7 wyraża konieczność przyjęcia „[p]rzepis[ów] wspólnotow[ych] odnosząc[ych] się do rozdzielania przydziałów [uprawnień]
         przez państwa członkowskie […] w celu przyczynienia się do zachowania spójności rynku wewnętrznego oraz w celu uniknięcia
         zakłócania konkurencji.”

      123    Motyw 20 podkreśla, że „[n]iniejsza dyrektywa będzie wspierała wykorzystanie bardziej energooszczędnych technologii, łącznie
         z produkcją energii cieplnej i elektrycznej w skojarzeniu, wytwarzającą mniej emisji na jednostkę wydajności [produkcji]”.
         Poza tym motyw 25 stanowi, że „[p]olityki oraz środki powinny być realizowane na poziomie państw członkowskich oraz na poziomie
         wspólnotowym we wszystkich sektorach gospodarki […] w celu spowodowania dalszego [znaczącego] zmniejszania emisji”.

      124    Wynika z tego, że główny zadeklarowany cel dyrektywy 2003/87 stanowi zmniejszenie, w znaczący sposób, emisji gazów cieplarnianych
         w celu poszanowania zobowiązań Wspólnoty oraz państw członkowskich w świetle protokołu z Kioto. Cel ten należy osiągnąć w poszanowaniu
         szeregu „podcelów” oraz poprzez skorzystanie z pewnych instrumentów. Głównym instrumentem w tym względzie jest wspólnotowy
         system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (art. 1 i motyw 2 dyrektywy 2003/87), którego funkcjonowanie determinują
         pewne „podcele”, a mianowicie utrzymanie efektywnych pod względem kosztów oraz skutecznych gospodarczo warunków, utrzymanie
         rozwoju gospodarczego oraz zatrudnienia, a także zachowanie spójności rynku wewnętrznego i niezakłóconej konkurencji (art. 1
         i motywy 5–7 tej dyrektywy). Dyrektywa zachęca poza tym do korzystania z jednego szczególnego typu instrumentu to znaczy do
         wykorzystania bardziej energooszczędnych technologii, pozwalających na wytwarzanie mniej emisji na jednostkę produkcji.

      125    Należy sprecyzować poza tym, że kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87, które odwołuje się do rozdzielenia uprawnień
         dla instalacji wymienionych w KPRU, stanowi dokładnie przepis wspólnotowy odnoszący się do rozdziału uprawnień przez państwa
         członkowskie w rozumieniu motywy 7 tej dyrektywy, a zatem ma na celu „przyczynieni[e] się do zachowania spójności rynku wewnętrznego
         oraz […] uniknięci[e] zakłócania konkurencji”. W związku z tym w ramach wykładni teleologicznej kryterium nr 10, a w konsekwencji
         w ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, „podcele”, którymi są zachowanie spójności rynku wewnętrznego oraz
         niezakłóconej konkurencji, mają szczególne znaczenie.

      126    A zatem to w świetle tych „podcelów” należy dokonać wykładni teleologicznej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87.

       W przedmiocie wykładni kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 w świetle celów tej dyrektywy
      –       i) Główne argumenty stron
      127    W tym względzie, a także w ramach swych argumentów w odniesieniu do kryterium nr 5, Komisja twierdzi, że korekty ex post mają
         negatywny wpływ na motywację operatorów do zachowywania się zgodnie z celami dyrektywy 2003/87 oraz do zmniejszania, w ostatecznej
         perspektywie, swych poziomów emisji. Uzasadniając swoją tezę Komisja podnosi zasadniczo, że to zmniejszenie emisji może zostać
         osiągnięte, w zależności od wolnego wyboru operatorów, albo przez zainwestowanie w technologie bardziej wydajne pod względem
         energetycznym, co doprowadzi do mniejszego poziomu emisji na jednostkę produkcyjną, albo przez zwyczajne ograniczenie produkcji,
         co doprowadzi do wprost proporcjonalnego ograniczenia emisji. Jednakże korekty ex post tworzą niepewność czy też nawet zniechęcają
         operatorów do inwestowania, co skutkuje tym, że poprawa technik produkcyjnych oraz zmniejszenie produkcji są mniej znaczące
         niż w sytuacji gdyby tych korekt nie było.

      128    Skarżąca odpowiada, że mechanizm korekt ex post, który zniechęca operatorów do dokonywania zawyżonych szacunków swojego zapotrzebowania
         na uprawnienia i który w konsekwencji zapobiega „nadmiernym przydziałom”, jest warunkiem sine qua non osiągnięcia celów dyrektywy
         2003/87, tj. znaczącego zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w efektywny pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo
         sposób. Okoliczność, że zastosowanie korekt ex post jest związane ze stwierdzonymi rozdźwiękami pomiędzy faktyczną produkcją
         a produkcją zadeklarowaną, a nie ze zmniejszeniem poziomów emisji, skutkuje dokładnie tym, że decyzje gospodarcze operatora
         co do zakupu lub sprzedaży uprawnień zależą od wydajności jego instalacji. W związku z tym korekty ex post nie wpływają negatywnie
         ani na motywację operatorów do zmniejszania ich emisji ani też na pewność dokonanych w tym celu inwestycji – a wręcz przeciwnie.

      –       ii) W przedmiocie stosownych parametrów analizy
      129    W celu dokonania wykładni teleologicznej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 oraz jego zastosowania do spornych
         korekt ex post należy uwzględnić w szczególności jako stosowne parametry analizy: po pierwsze, związek występujący pomiędzy
         wielkością produkcji a poziomem emisji w świetle celu zmniejszania emisji, po drugie, związek występujący pomiędzy tym celem
         oraz celem polegającym na utrzymaniu efektywnych pod względem kosztów oraz skutecznych gospodarczo warunków (art. 1 dyrektywy
         2003/87), po trzecie, cel polegający na zmniejszeniu emisji w drodze ulepszeń technicznych (motyw 20 tej dyrektywy) oraz po
         czwarte, cel polegający na zachowaniu spójności rynku wewnętrznego i utrzymaniu warunków konkurencyjnych (motyw 7 tej dyrektywy).

      –       W przedmiocie związku występującego pomiędzy wielkością produkcji a poziomem emisji w świetle celu zmniejszania emisji
      130    Tytułem wstępu należy zaznaczyć, że strony nie kwestionują, że sporne korekty ex post są powiązane przede wszystkim ze zmianami
         wielkości produkcji, tj. ze zmianami ilości wyprodukowanych jednostek, a nie ze zmianami poziomu emisji danej instalacji.
         Jak wyjaśniła skarżąca w odpowiedzi na zadane na piśmie pytanie Sądu, a czego Komisja nie zakwestionowała, to samo stosuje
         się do tzw. zasady zamknięcia de facto przewidzianej w niemieckim KPRU (zob. pkt 31 tiret pierwsze powyżej ) i transponowanej
         w art. 7 ust. 9 zdanie pierwsze ustawy o rozdziale, której zastosowanie zależy w istocie od zmniejszenia wielkości produkcji,
         ponieważ zmniejszenie emisji instalacji do poziomu mniejszego od 10% lub od 60% średnich rocznych emisji podczas okresu odniesienia
         ma znaczenie jedynie dla wszczęcia przez administrację szczególnej kontroli w tym względzie.

      131    W świetle elementów uzasadnienia podanych przez Komisję w zaskarżonej decyzji wystarczy zatem zbadać, w ramach wykładni teleologicznej
         kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87, czy kryterium to sprzeciwia się stosowaniu środków korygujących ex post
         przydzielone uprawnienia, które powiązane są ze zmniejszeniem poziomu produkcji.

      132    Należy stwierdzić, że jak Komisja wyjaśniła w swej odpowiedzi na zadane na piśmie pytanie Sądu, w przypadku zmniejszenia wielkości
         produkcji, emisje z danej instalacji zmniejszają się i w konsekwencji operator dysponuje uprawnieniami, które może albo udostępnić
         na rynku wymiany albo też zachować, dopóki nie będą one musiały być zwrócone i unieważnione. W takim przypadku jednakże poziom
         emisji na wyprodukowaną jednostkę nie zmniejsza się, lecz zmniejsza się jedynie całkowity poziom emisji danej instalacji,
         i to proporcjonalnie do zmniejszenia poziomu produkcji. Wynika z tego również, że na skutek takiej obniżki produkcji globalny
         poziom emisji w sektorach przemysłowych objętych załącznikiem I do dyrektywy 2003/87 niekoniecznie się zmniejsza, gdyż uwolnione
         uprawnienia mogą być później wykorzystane przez tego samego operatora lub też przez innych operatorów, którzy zakupili je
         na rynku wymiany. W związku z tym o ile zmniejszenie poziomu produkcji stanowi niezbędny środek do zasilenia rynku wymiany
         uprawnieniami do emisji, nie gwarantuje ono jednak samo w sobie osiągnięcia głównego i ostatecznego celu dyrektywy 2003/87,
         który polega na znaczącym zmniejszeniu ogółu emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie.

      133    Jednakże jak twierdzi Komisja, kiedy operator ma świadomość, że każda obniżka produkcji odbiegająca od jego własnych prognoz
         będzie sankcjonowana poprzez zastosowanie korekt ex post, wpływa to negatywnie na jego motywację do zmniejszenia produkcji
         w celu uwolnienia uprawnień, czy też nawet eliminuje ją, i to nawet w przypadku wzrostu popytu na rynku wymiany, pochodzącego
         od innych operatorów pragnących uzyskać dodatkowe uprawnienia. Zakładając, że dobre funkcjonowanie systemu handlu uprawnieniami
         wymaga istnienia możliwości zaspokojenia tego popytu, istotnym wydaje się zachowanie swobody wyboru przez operatora zmniejszenia
         wielkości swojej produkcji i udostępnienia uwolnionych w ten sposób uprawnień na rynku wymiany, po to by pozwolić mu na zareagowanie
         w krótkim okresie na taką zwyżkę popytu pochodzącego od innych operatorów. Wreszcie o ile jest mało prawdopodobne, że korekty
         ex post, których zastosowanie zakłada wystąpienie bardzo znaczącej obniżki produkcji, jak w przypadku „zamknięcia de facto”
         (zob. pkt 31 tiret pierwsze powyżej), mogą istotnie wpłynąć na motywację do dokonywania sporadycznych i ograniczonych obniżek
         poziomu produkcji w reakcji na wahania popytu na rynku wymiany, to odmienna sytuacja ma miejsce gdy korekt ex post stosują
         się już w przypadku stosunkowo niewielkiej obniżki produkcji, jak ma to miejsce w przypadku instalacji czynnych od 2003 r.
         oraz nowych operatorów (zob. pkt 31 tiret trzecie i czwarte powyżej).

      134    W związku z tym Komisja wykazała, że pewne sporne korekty ex post, w takim zakresie, w jakim odwodzą one operatorów od zmniejszenia
         wielkości produkcji ich instalacji, mogą przeszkodzić osiągnięciu celu polegającego na wydajnym funkcjonowaniu rynku wymiany
         w rozumieniu art. 1 i motywu 5 dyrektywy 2003/87. Jednakże Komisja nie dostarczyła dowodów, które mogłyby wykazać, że korekty
         te szkodzą głównemu celowi dyrektywy 2003/87, to znaczy zmniejszeniu ogółu emisji gazów cieplarnianych z tytułu tego przepisu.

      135    Należy zatem sprawdzić, czy sporne korekty ex post są zgodne z „podcelami” dyrektywy 2003/87, o których mowa powyżej w pkt 124–126,
         z którymi trzeba pogodzić osiągnięcie głównego celu polegającego na zmniejszeniu ogółu emisji gazów cieplarnianych.

      –       W przedmiocie pogodzenia celu polegającego na zmniejszeniu emisji z celem polegającym utrzymaniu efektywnych pod względem
         kosztów oraz skutecznych gospodarczo warunków

      136    Zgodnie z art. 1 dyrektywy 2003/87 ma ona na celu wspieranie zmniejszania emisji gazów cieplarnianych za pomocą systemu handlu
         uprawnieniami oraz w efektywny pod względem kosztów i skuteczny gospodarczo sposób. Jak Komisja przyznała na rozprawie, kryteria
         gospodarczej skuteczności i efektywności stosują się nie tylko do funkcjonowania rynku wymiany jako takiego, ale także do
         kategorii działań, o których mowa w załączniku I do dyrektywy 2003/87, które podlegają celowi zmniejszenia emisji, tak jak
         sektor produkcji stali czy sektor energii. Stwierdzenie to znajduje potwierdzenie, przynajmniej w sposób pośredni, z jednej
         strony w motywie 5 in fine dyrektywy 2003/87, zgodnie z którym rynek wymiany powinien w możliwie jak najmniejszym stopniu
         szkodzić rozwojowi gospodarczemu i zatrudnieniu, a z drugiej strony w motywie 7 tej dyrektywy, który wymaga przyjęcia przepisów
         wspólnotowych odnoszących się do rozdziału uprawnień przez państwa członkowskie w celu przyczynienia się do zachowania spójności
         rynku wewnętrznego oraz w celu uniknięcia zakłócania konkurencji.

      137    W tym względzie należy przypomnieć, że o ile obniżka poziomu produkcji może umożliwić zasilenie rynku wymiany uprawnieniami
         do emisji, niekoniecznie przekłada się ona na zmniejszenie globalnego poziomu emisji (zob. powyżej pkt 132). Poza tym obniżka
         poziomu produkcji zagraża spowodowaniem niewystarczającego zaopatrzenia rynku danych produktów, ponieważ produkcja nie wystarcza
         już dla zaspokojenia popytu na tych rynkach – sytuacja ta może zwłaszcza wydarzyć się w przypadku strukturalnego deficytu
         podaży uprawnień na rynku wymiany i gdy ceny uprawnień wykraczają znacznie ponad zysk, jaki mógłby być osiągnięty przez operatora
         w wyniku sprzedaży produktów wyprodukowanych przy wykorzystaniu przysługujących mu uprawnień. O ile sytuacja taka wynika z ekonomicznej
         logiki rynku wymiany, to wydaje się ona trudna do pogodzenia z celem polegającym na utrzymaniu efektywnych pod względem kosztów
         oraz skutecznych gospodarczo warunków w odniesieniu do sektorów działalności oraz rynków produktów, o których mowa w załączniku I
         do dyrektywy 2003/87. W związku z tym w przeciwieństwie do stanowiska Komisji, mając na uwadze pozytywne skutki, jakie korekty
         ex post oznaczają dla funkcjonowania rynków odnośnych produktów, korekty te nie mogą być uznane za sprzeczne z celem, o którym
         mowa w art. 1 dyrektywy 2003/87, ponieważ odwodzą one operatorów od zmniejszania ich poziomów produkcji.

      138    Wynika z tego, że Komisja nie wykazała, że zniechęcający efekt korekt ex post powiązanych z obniżkami poziomu produkcji jest
         sprzeczny z celem polegającym na utrzymaniu efektywnych pod względem kosztów oraz skutecznych gospodarczo warunków w odniesieniu
         do sektorów działalności oraz rynków produktów objętych załącznikiem I do dyrektywy 2003/87.

      –       W przedmiocie celu polegającego na zmniejszeniu emisji w drodze ulepszeń technicznych
      139    Należy również zbadać, czy sporne korekty ex post są zgodne z „podcelem”, o którym mowa w motywie 20 dyrektywy 2003/87, zgodnie
         z którym dyrektywa ta „będzie wspierała wykorzystanie bardziej energooszczędnych technologii […] wytwarzając[ych] mniej emisji
         na jednostkę [produkcji]”.W tym względzie Sąd uważa, że Komisja błędnie oświadczyła na rozprawie, że motyw ten ogranicza się
         do „stwierdzenia” pożądanego i przyszłego skutku wdrożenia dyrektywy 2003/87 i że tak czy inaczej chodzi tu jedynie o „cel
         podrzędny”. W istocie chociaż motyw ten jest sformułowany w czasie przyszłym („będzie wspierała”) oraz w formie stwierdzenia
         faktu, to j jednak wykorzystanie nowych technologii produkcyjnych, bardziej wydajnych pod względem ekologicznym, ponieważ
         zmniejszają one poziom emisji na jednostkę produkcji, może z jednej strony przyczynić się w istotny sposób do osiągnięcia
         głównego celu polegającego na zmniejszeniu emisji, a z drugiej strony może utrzymać efektywne pod względem kosztów oraz skuteczne
         gospodarczo warunki zarówno na rynku wymiany, jak i na rynkach odnośnych produktów, ponieważ nie pociąga za sobą obniżki poziomu
         produkcji, która mogłaby być szkodliwa dla dobrego funkcjonowania tych rynków (zob. pkt 137 powyżej). Pokazuje to również,
         że celem skutecznego pogodzenia celu polegającego na znaczącym zmniejszeniu emisji z celem polegającym na zachowaniu efektywnych
         pod względem kosztów oraz skutecznych gospodarczo warunków, zarówno na rynku wymiany, jak i na rynku odnośnych produktów,
         inwestycje w bardziej energooszczędne technologie stanowią instrument przynajmniej równoważny, o ile nie lepszy w stosunku
         do instrumentu obniżki poziomu produkcji.

      140    Poza tym o ile prawdą jest, że sporne korekty ex post mogą odwieść operatorów od zmniejszania poziomu produkcji celem zmniejszenia
         emisji, nie zagrażają one, w przeciwieństwie do tego co uważa Komisja, celowi polegającemu na zachęceniu operatorów do inwestowania
         w rozwój bardziej energooszczędnych technologii, ani też nie zagrażają bezpieczeństwu takich inwestycji. Wprost przeciwnie,
         ponieważ sporne korekty ex post odwodzą operatorów od zmniejszania ich produkcji w sprzeczności z ich własnymi prognozami,
         korekty te mogą, biorąc pod uwagę ograniczoną ilość dostępnych uprawnień do emisji, wzmocnić motywację do zmniejszania emisji
         za pomocą inwestycji w poprawę wydajności energetycznej technologii produkcyjnej.

      141    W tym względzie Komisja nie może skutecznie utrzymywać, że korekty ex post nie mogą wspierać celu polegającego na zmniejszeniu
         emisji, z tego powodu że uwolnione uprawnienia nie są natychmiast unieważnione, ale są przekazane do rezerwy w celu ich udostępnienia
         nowym operatorom, a zatem w konsekwencji całkowita ilość dostępnych uprawnień pozostaje niezmieniona. Z jednej strony argument
         ten nie bierze pod uwagę tego, że w przypadku uwolnienia uprawnień na skutek zmniejszenia poziomu produkcji w celu umożliwienia
         sprzedaży niewykorzystanych uprawnień do emisji, skutek niekoniecznie byłby odmienny (zob. pkt 132 powyżej). Z drugiej strony
         to właśnie w tym ostatnim przypadku motywacja do inwestowania w rozwój bardziej wydajnej technologii byłaby co najmniej osłabiona,
         ponieważ przed operatorami otwierałaby się inna możliwość – mniej kosztowna w krótkim okresie – zmniejszenia ich emisji. W związku
         z tym argument Komisji, zgodnie z którym korekty ex post są neutralne czy też nawet szkodliwe z punktu widzenia ochrony środowiska
         naturalnego, jest bezzasadny. Poza tym Komisja zdaje się zaprzeczać swoim własnym stwierdzeniom, które sformułowała w tym
         względzie w komunikacie z dnia 7 lipca 2004 r. (str. 8), w którym wskazuje się, że „można by ocenić”, że korekty ex post polegające
         na zmniejszeniu liczby uprawnień są „korzystne dla środowiska naturalnego”. Należy uściślić jednakże, iż pozytywny skutek
         korekt ex post w świetle celu polegającego na znaczącym zmniejszeniu emisji byłby wyraźnie bardziej istotny, w przypadku gdyby
         zamiast przekazywania ich do rezerwy, odebrane uprawnienia podlegały natychmiastowemu unieważnieniu.

      142    W związku z powyższym, w przeciwieństwie do tego co twierdzi Komisja, sporne korekty ex post nie są sprzeczne z celem polegającym
         na zmniejszeniu emisji za pomocą inwestycji w bardziej energooszczędne technologie w rozumieniu motywu 20 dyrektywy 2003/87.

      –       W przedmiocie celu polegającego na zachowaniu spójności rynku wewnętrznego i utrzymaniu warunków konkurencyjnych
      143    Poza tym Sąd uznaje za konieczne zbadanie zagadnienia, czy sporne korekty ex post przyczyniają się – czy też nie – do zachowania
         spójności rynku wewnętrznego i uniknięcia zakłóceń konkurencji w rozumieniu motywu 7 dyrektywy 2003/87, które to cele mają
         szczególne znaczenie w ramach wykładni kryterium nr 10 tej dyrektywy (zob. pkt 125 powyżej).

      144    Jak twierdzi skarżąca, występuje naturalna tendencja operatorów do dążenia do otrzymania jak największej liczby uprawnień
         co oznacza, że mają oni silny bodziec do przeszacowywania – choćby przez zaniedbanie – swego własnego zapotrzebowania na uprawnienia
         do emisji. Wynika z tego zagrożenie wystąpienia „nadmiernych przydziałów” na korzyść pewnych operatorów, a w szczególności
         tych, w stosunku do których obiektywna weryfikacja historycznych danych produkcyjnych okazuje się trudna lub niemożliwa (zob.
         pkt 31 tiret trzecie i czwarte powyżej). W tym względzie Sąd uznaje, że pomijając jej ogólny postulat co do konieczności ustalenia
         liczby uprawnień z góry, Komisja nie dostarcza żadnego konkretnego kontrargumentu, by obalić argument skarżącej, zgodnie z którym
         korekty ex post przyczyniają się właśnie do utrzymania oraz do przywrócenia warunków konkurencyjnych, zapobiegając sytuacji,
         w której niektórzy operatorzy otrzymaliby, na skutek „nadmiernego przydziału” uprawnień, nieuzasadnione korzyści w stosunku
         do innych operatorów.

      145    Poza tym należy uściślić, że sama Komisja zdaje się wychodzić z założenia, zawartego w jej piśmie skierowanym do państw członkowskich
         w dniu 17 marca 2004 r. w sprawie zastosowania wspólnotowych zasad w dziedzinie pomocy państwa do KPRU, że takie „nadmierne
         przydziały” mogą stanowić naruszenie art. 87 ust. 1 WE oraz zakłócać poważnie działania konkurencji lub zagrażać ich zakłóceniem.
         W tych okolicznościach twierdzenie Komisji, bardzo słabo rozwinięte, zgodnie z którym system handlu uprawnieniami opiera się
         na prognozach i wymaga samokorygujących mechanizmów gwarantujących równość szans operatorów, co wykluczałoby a priori zakłócenia
         konkurencji, jest niezrozumiałe i w konsekwencji nie może zostać uwzględnione.

      146    Podobnie Komisja nie przedstawiła, ani podczas postępowania administracyjnego, ani w zaskarżonej decyzji, ani w swym komunikacie
         z dnia 7 lipca 2004 r., ani nawet podczas pisemnego postępowania przed Sądem, wystarczających elementów pozwalających na podważenie
         zgodności z prawem spornych korekt ex post w świetle celu polegającego na zachowaniu spójności rynku wewnętrznego. Jak Komisja
         sama przyznaje, jej uwagi, przedstawione dopiero na rozprawie w odpowiedzi na precyzyjne pytanie Sądu w tym względzie w odniesieniu
         do niedopuszczalnego ograniczenia wolnego handlu uprawnieniami do emisji wewnątrz Wspólnoty – z powodu wycofywania uprawnień
         z rynku wymiany i przekazywania ich do rezerwy dostępnej jedynie operatorom instalacji znajdujących się na terytorium niemieckim
         – nie są w żaden sposób odzwierciedlone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ani w aktach dotyczących przebiegu postępowania
         administracyjnego. W każdym razie Sąd uważa, że bardzo ogólnikowe odwołanie się do możliwości transferu uprawnień do emisji
         wewnątrz Wspólnoty na mocy art. 12 ust. 1 dyrektywy 2003/87, w pkt 2 odpowiedzi na skargę, a także do konieczności ochrony
         skuteczności systemu handlu uprawnieniami, w pkt 5 i 6 dupliki, nie mogą kwalifikować się jako wystarczające stwierdzenia
         w tym względzie. Niemniej jednak Sąd zauważa, że ocena ta pozostaje bez uszczerbku dla ewentualnej analizy spornych korekt
         ex post w świetle podstawowych swobód ustanowionych przez traktat, a w szczególności w świetle swobodnego przepływu towarów
         oraz swobody przedsiębiorczości z tytułu art. 28 WE i 43 WE, której to analizy zupełnie nie przeprowadzono ani w zaskarżonej
         decyzji, ani w komunikacie Komisji z dnia 7 lipca 2004 r. Uwzględniając brak klarownego i precyzyjnego zarzutu pozwanego w tym
         względzie, Sąd nie może zastępować w niniejszym przypadku Komisji w kwestii sprawdzenia, na etapie postępowania administracyjnego,
         zgodności donośnych uregulowań niemieckiego KPRU z podstawowymi swobodami traktatu.

      147    W związku z tym Sąd dochodzi do wniosku, że Komisja nie wykazała w sposób wystarczający w świetle prawa, że sporne korekty
         ex post są sprzeczne z celami polegającymi na zachowaniu spójności rynku wewnętrznego oraz utrzymaniu warunków konkurencyjnych.

       Wniosek w przedmiocie wykładni teleologicznej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      148    W świetle wszystkich powyższych rozważań Sąd uznaje, że Komisja niewłaściwie określiła znaczenie kryterium nr 10 załącznika III
         do dyrektywy 2003/87, rozumianego w świetle celów tej dyrektywy, w szczególności tych, które są sformułowane w jej motywie 7,
         ponieważ zakwalifikowała ona sporne korekty ex post jako sprzeczne z systemem i ogólną strukturą tej dyrektywy. W tym względzie
         sama okoliczność, że sporne korekty ex post mogą odwieść operatorów od obniżenia ich poziomów produkcji, a w konsekwencji
         ich poziomów emisji, nie wystarcza by podważyć zgodność z prawem tych korekt w świetle ogółu celów dyrektywy 2003/87. Poza
         tym z efektu samoograniczenia wprowadzonego przez wytyczne Komisji wynika, że powinna ona zaakceptować możliwość powołania
         się przez skarżącą przeciwko niej na brak klarowności i precyzji tych wytycznych co do ewentualnego zakazu spornych korekt
         ex post w świetle celów tej dyrektywy (zob. powyżej pkt 112 i 116).

      f)     Wniosek w przedmiocie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w świetle kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      149    Należy zatem stwierdzić, w świetle wykładni literalnej, historycznej, kontekstowej i teleologicznej, że Komisja nie wykazała,
         by kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 ograniczało zakres swobody państwa członkowskiego co do form i środków
         transpozycji tej dyrektywy w prawie krajowym w taki sposób, który zakazywałby zastosowania spornych korekt ex post. W związku
         z tym zaskarżona decyzja jest obarczona błędem co do prawa w tym względzie.

      150    W związku z powyższym Komisja popełniła błąd co do prawa w zastosowaniu kryterium 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87,
         a zatem część pierwsza zarzutu pierwszego skarżącej powinna zostać uwzględniona.

      3.     W przedmiocie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w świetle kryterium nr 5 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      a)     Uwagi natury ogólnej
      151    W motywie 4 zaskarżonej decyzji Komisja twierdzi zasadniczo, że korekty ex post dotyczące liczby uprawnień przydzielonych
         nowym operatorom są sprzeczne z kryterium nr 5 załącznika III do dyrektywy 2003/87, ponieważ nowi operatorzy są nieuzasadniony
         sposób faworyzowani w stosunku do operatorów instalacji już objętych niemieckim KPRU, którzy nie korzystają z takich korekt.
         Podobnie w swym komunikacie z dnia 7 lipca 2004 r. Komisja uściśla, że „[p]lanowana przez [skarżącą] potencjalna korekta przyznawania
         przydziałów dla nowych uczestników [operatorów] jest sprzeczna z kryterium nr 5, które określa zakaz dyskryminacji, zgodnie
         z postanowieniami traktatu, ponieważ zastosowanie takich korekt ex post dyskryminowałoby nowych uczestników [operatorów] w stosunku
         do operatorów innych instalacji w zakresie, w którym dyrektywa [2003/87] nie zezwala na korekty ex post ich przydziałów”.

      152    Należy w tym względzie przypomnieć brzmienie kryterium nr 5 do załącznika III do dyrektywy 2003/87, zgodnie z którym „[zgodnie
         z wymogami traktatu, w szczególności z jego art. 87 i 88], [KPRU] nie powinien powodować dyskryminacji przedsiębiorstw lub
         sektorów w taki sposób, […] [który może niesłusznie] sprzyjać niektórym przedsiębiorstwom lub działaniom”. Co się tyczy dyskryminacji,
         pkt 51 wytycznych Komisji, odnoszący się do kryterium nr 6, które dotyczy szczególnie nowych operatorów, stanowi ponadto,
         że zasada równego traktowania jest zasadą wiodącą jeśli chodzi o dostęp nowych operatorów do uprawnień. Wreszcie pkt 61 tych
         wytycznych stanowi, że „w celu przestrzegania zasady równego traktowania metoda zastosowana przez państwo członkowskie do
         przydzielenia uprawnień nowym operatorom powinna być, w takim stopniu jak to tylko możliwe, taka sam jak ta, która została
         zastosowana w stosunku do operatorów już istniejących, znajdujących się w analogicznej sytuacji” przyznając jednakże, że „niemniej
         jednak można dokonać adaptacji, o ile są one należycie uzasadnione”.

      153    Wynika z tego, że Komisja słusznie uznaje kryterium nr 5, którego brzmienie wyraźnie odwołuje się do pojęcia dyskryminacji,
         za szczególny przypadek zastosowania ogólnej zasady równego traktowania w ramach wdrażania przez państwa członkowskie dyrektywy
         2003/87, a dokładniej w ramach przydziału uprawnień na podstawie KPRU. Poza tym Komisja również słusznie odwołuje się w swych
         wytycznych do przesłanek zastosowania zasady równego traktowania, ustalonych przez orzecznictwo, a mianowicie do potrzeby
         dokonania porównania sytuacji zainteresowanych podmiotów („analogiczna sytuacja”) oraz do możliwości obiektywnego uzasadnienia
         dyskryminacji („adaptacje […] należycie uzasadnione”). W istocie zgodnie z tym orzecznictwem zasada ta wymaga, aby porównywalne
         sytuacje nie były traktowane w różny sposób, a sytuacje różne nie były traktowane w sposób równy, chyba że takie traktowanie
         jest obiektywnie uzasadnione (zob. wyrok Trybunału z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawach połączonych C‑154/04 i C‑155/04 Alliance
         for Natural Health i in., Zb.Orz. str. I‑6451, pkt 115 i przytoczone tam orzecznictwo).

      b)     W przedmiocie porównania sytuacji zainteresowanych operatorów
      154    W celu ustalenia, czy Komisja zastosowała zasadę równego traktowania w niniejszym przypadku w prawidłowy sposób, należy zacząć
         od zbadania zagadnienia, czy sprawdziła ona w należyty sposób, czy nowi operatorzy znajdują się – czy też nie – w sytuacji
         analogicznej do sytuacji innych operatorów instalacji, w odniesieniu do zastosowania korekt ex post.

      155    W tym względzie należy przypomnieć, że w przeciwieństwie do tego co Komisja zdaje się uważać, niemiecki KPRU przewiduje zastosowanie
         korekt ex post nie tylko w stosunku do nowych operatorów, ale także w stosunku do niektórych operatorów instalacji już obecnych
         na rynku i objętych niemieckim KPRU.

      156    W istocie, z jednej strony niemiecki KPRU pozwala na zastosowanie korekt ex post w stosunku do wszystkich operatorów w przypadku
         znaczącego zmniejszenia produkcji czy też „zamknięcia de facto” (zob. pkt 31 tiret pierwsze i pkt 89 powyżej). W tym względzie
         zatem, nie zbadawszy istnienia odrębnej lub też analogicznej sytuacji tych różnych operatorów, którzy również podlegają uregulowaniom
         w zakresie korekt ex post, Komisja nie może skutecznie twierdzić w ogólny sposób, że niemiecki KPRU przewiduje nierówne traktowanie
         innych operatorów w porównaniu z nowymi operatorami.

      157    Z drugiej strony niemiecki KPRU przewiduje zastosowanie korekt ex post podobnych do tych, które stosują się do w stosunku
         do nowych operatorów w szczególnym przypadku instalacji, których eksploatacja rozpoczęła się w 2003 r. lub 2004 r. (zob. pkt 31,
         tiret trzecie i pkt 88 powyżej). Znajduje to potwierdzenie w ustawie o rozdziale, która ustanawia mechanizmy odbioru uprawnień
         identyczne dla nowych operatorów oraz operatorów, którzy rozpoczęli produkcję po 2002 r. (zob. art. 8 ust. 4 ustawy o rozdziale
         z jednej strony a art. 11 ust. 5 w związku z art. 8 ust. 4 z drugiej strony). Ważne jest zauważenie w tym względzie, że podobnie
         jak w przypadku wyjaśnienia udzielonego w odniesieniu do korekt ex post stosujących się do nowych operatorów, skarżąca uzasadnia
         zastosowanie korekt dotyczących instalacji, których eksploatacja rozpoczęła się w 2003 lub w 2004 r., zasadniczo poprzez zagrożenie
         wystąpienia „nadmiernych udziałów”, które wynikałyby z tego, że zainteresowani operatorzy mogliby być skłonni do dostarczenia,
         w ramach procedury rozdziału opartej na metodzie obliczeniowej zwanej „benchmarkingiem”, przeszacowanych prognoz co do produkcji.
         W istocie według skarżącej zagrożenie takie nie występuje w przypadku instalacji działających przynajmniej od 2002 r., w stosunku
         do których stosuje się metodę obliczeniową zwaną „grandfatheringiem”, która pozwala na otrzymanie stosunkowo wiarygodnych
         danych co do osiągniętych w przeszłości poziomów produkcji.

      158    W związku z powyższym argumenty, które Komisja podniosła w celu wsparcia swego ogólnego wniosku w motywie 4 zaskarżonej decyzji,
         zgodnie z którym korekty ex post stosujące się do nowych operatorów są sprzeczne z kryterium nr 5, ponieważ mogą one faworyzować
         tych nowych operatorów w stosunku do innych operatorów, którzy nie podlegają uregulowaniom w zakresie korekt ex post, nie
         są uzasadnione pod względem faktycznym i są bezzasadne pod względem prawnym.

      159    Po pierwsze, nie wynika ani z zaskarżonej decyzji, ani z komunikatów Komisji, z jakiego powodu oraz w jakiej mierze nowi operatorzy
         mieliby się znajdować w analogicznej bądź też odmiennej sytuacji w stosunku do innych operatorów pod względem zastosowania
         korekt ex post. Wprost przeciwnie, zaskarżona decyzja w oczywisty sposób nie uwzględnia okoliczności, że podobne czy nawet
         identyczne korekty, jak te dotyczące nowych operatorów, stosują się w przypadku operatorów instalacji, którzy rozpoczęli swą
         produkcję po 2002 r.

      160    Po drugie, jak skarżąca podnosi w ramach swego trzeciego zarzutu, argument podany przez Komisję w trakcie postępowania przed
         Sądem, według którego dysponowanie przez nowych operatorów możliwością późniejszej korekty liczby przydzielonych uprawnień
         jest dla nich korzystne, gdyż pozwala im to na dokonanie zawyżonych szacunków poziomu produkcji podczas złożenia wniosku o przydział
         oraz powoduje łagodniejsze kontrole ze strony władz niemieckich, jest rażąco sprzeczny wewnętrznie oraz błędny pod kilkoma
         względami.

      161    W istocie z jednej strony argument, zgodnie z którym późniejsza korekta polegająca na zmniejszeniu liczby uprawnień przydzielonych
         operatorowi – tj. środek polegający na ich odebraniu zastosowany na niekorzyść zainteresowanego operatora, ponieważ pozbawia
         go „dobra” przedstawiającego wartość rynkową – może stanowić „korzyść” dla tego operatora w stosunku do innych operatorów,
         którzy nie podlegają takiemu mechanizmowi korekcyjnemu, jest wewnętrznie sprzeczny. Z drugiej strony argument ten oznacza,
         że inni operatorzy, zakładając że znajdują się oni w analogicznej sytuacji, nie dysponują tą „korzyścią”, co tak czy inaczej
         nie znajduje zastosowania do operatorów, którzy pojawili się na rynku po 2002 r. podlegającym temu samemu mechanizmowi korekcyjnemu.

      162    Podobnie twierdzenie jakoby skłonność nowych operatorów do dokonywania zawyżonych szacunków była większa w przypadku istnienia
         możliwości korekt ex post niż w przypadku jej braku, jest bardzo spekulacyjne i również wewnętrznie sprzeczne. Przywołuje
         ono bowiem wprost przeciwny wniosek, biorąc pod uwagę to, że jakikolwiek operator mający świadomość, podczas złożenia wniosku,
         że istnieje ryzyko przeprowadzenia korekty ex post, jest raczej skłonny przeciwko niemu się zabezpieczyć. Wreszcie argument,
         zgodnie z którym właściwe organy wykazują mniejszą staranność, w przypadku gdy dysponują możliwością korekty ex post, nie
         jest również przekonujący, ponieważ w interesie każdej skutecznej administracji leży uniknięcie z wyprzedzeniem jakiejkolwiek
         późniejszej komplikacji, a w szczególności czasochłonnych oraz wymagających znaczącego zaangażowania zasobów administracyjnych
         środków związanych z odbieraniem uprawnień.

      163    W związku z powyższym motyw 4 zaskarżonej decyzji jest rażąco sprzeczny wewnętrznie oraz błędny i stanowi rażące uchybienie
         przesłankom zastosowania zasady równego traktowania. Należy dodać, że w ramach swej kontroli; z tytułu art. 9 dyrektywy 2003/87,
         poszanowania przez państwo członkowskie kryterium nr 5, Komisja nie może zadowalać się stwierdzeniem występowania nierównego
         traktowania bez uprzedniego zbadania z całą należytą starannością istotnych elementów w tym względzie, sprecyzowanych w orzecznictwie
         przywołanym powyżej w pkt 153 i bez ich należytego uwzględnienia w celu uzasadnienia swojego wniosku.

      164    Wynika z tego, że Komisja popełniła błąd co do prawa w zastosowaniu kryterium nt 5 załącznika III do dyrektywy 2003/87 oraz
         że również część druga zarzutu pierwszego powinna zostać uwzględniona.

      165    Trybunał ocenia jednakże, że stosowne jest zbadanie również zarzutu trzeciego, ze względu na jego ścisły związek z zarzutem
         pierwszym.

      III –  W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia ustanowionego w art. 253 WE
      A –  Argumenty stron
      166    Skarżąca podnosi, że art. 1 lit. a) i art. 2 lit. a) zaskarżonej decyzji oparte są na naruszeniu obowiązku uzasadnienia ustanowionego
         w w art. 253 WE ponieważ motyw 4 wspomnianej decyzji stwierdza, w oczywiście błędny sposób, w oparciu o kryterium nr 5 załącznika III
         do dyrektywy 2003/87, że korekty ex post niesłusznie sprzyjają nowym operatorom w odniesieniu do operatorów innych instalacji.
         Zdaniem skarżącej, Komisja w tym zakresie nie uwzględnia faktu, że z jednej strony KPRU nie przewiduje by nowi operatorzy
         mogli otrzymać dodatkowe uprawnienia, lecz jedynie że uprawnienia te poddane są korekcie w drodze redukcji ex post, i że z
         drugiej strony wynikające z takiej korekty odebranie uprawnień stanowi obciążenie nie zaś korzyść. Skarżąca nie dostrzega
         też jakiekolwiek korzyści w fakcie, że inaczej niż w przypadku istniejących instalacji, przyznanie uprawnień nowym operatorom
         dokonywane jest w oparciu o przewidywaną produkcję, jako że to właśnie jest kompensowane możliwością dokonania korekt w drodze
         redukcji ex post. W związku z tym także z tego powodu należy stwierdzić nieważność art. 1 lit. a) i art. 2 lit. a) zaskarżonej
         decyzji.

      167    Komisja odsyła do swoich uwag odnośnie do bezzasadności zarzutu opartego o naruszenie kryterium nr 5 załącznika III do dyrektywy
         2003/87 i uważa że skarżona decyzja nie narusza art. 253 WE.

      B –  Ocena Sądu
      168    Tytułem wstępu należy przypomnieć, że respektowanie obowiązku uzasadnienia ustanowionego w art. 253 WE, powtórzonego w art.
         9 ust 3 zdanie ostatnie dyrektywy 2003/87, dotyczącym przyjętych przez Komisję decyzji o odrzuceniu w całości lub w części
         KPRU, ma tym bardziej podstawowe znaczenie, że w niniejszym przypadku, wykonywanie uprawnień kontrolnych Komisji z tytułu
         art. 9 ust 3 wspomnianej dyrektywy pociąga za sobą złożone oceny o charakterze gospodarczym i ekologicznym, i że kontrola
         przez sąd wspólnotowy legalności i zasadności tych ocen jest ograniczona (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 21 listopada
         1991 r. w sprawie C‑269/90 Technische Universität München, Rec. str. I‑5469, pkt 14).

      169    W tym względzie należy zwrócić uwagę, że argumenty skarżącej na poparcie tego zarzutu związane są raczej z materialną legalnością
         zaskarżonej decyzji wodniesieniu do zastosowania kryterum nr 5 załącznika III do dyrektywy 2003/87. Tymczasem biorąc pod uwagę
         fakt, że zarzut oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia, może w każdym wypadku zostać podniesiony z urządu przez sąd wspólnotowy
         (wyroki Trybunału: z dnia 20 lutego 1997 r. w sprawie C‑166/95 P Komisja przeciwko Daffix, Rec. str. I‑983, pkt 24 oraz z
         dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie C‑457/00 Belgia przeciwko Komisji, Rec. str. I‑6931, pkt 102), należy ocenić jego zasadność.

      170    W świetle rozważąń zawartych powyżej w punktach Error! Reference source not found.-Error! Reference source not found., Sąd stwierdza, że nie udzielając, ani w zaskarżonej decyzji, ani w komunikacie Komisji z dnia 7 lipca 2004 r., ani też w
         kontekście przyjmowania tych aktów, jakiegokolwiek wyjaśnienia odnośnie do zastosowania zasady równego traktowania, Komisja
         naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia ustanowiony w art. 253 WE. Ten brak uzasadnienia dotyczy w szczególności
         motywu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym nowi operatorzy znajdują się w sytuacji korzystniejszej i odmiennej od tej mającej
         zastosowanie do pozostałych operatorów w odniesieniu do korekt ex post, podobnych lub identycznych, oraz braku oceny przez
         Komisję ewentualnego obiektywnego uzasadnienia dla ewentulnej różnicy w traktowaniu.

      171    W związku z tym, niniejszy zarzut powinien zostać uwzględniony i stwierdzenie nieważności art. 1 lit. a) i art. 2 lit. a)
         zaskarżonej decyzji powinno zostać dokonane także na tej podstawie.

      IV –  Wniosek
      172    Ponieważ zarzut pierwszy i trzeci są zasadne oraz wystarczają do uwzględnienia żądań skarżącej w zakresie stwierdzenia nieważności,
         nie ma potrzeby orzekania w sprawie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 176 WE.

       W przedmiocie kosztów
      173    Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Komisja przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania, zgodnie z żądaniem skarżącej.

      Z powyższych względów
      SĄD (trzecia izba w składzie powiększonym)
      orzeka, co następuje:
      1)      Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C (2004) 2515/2 wersja ostateczna z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie krajowego
            planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Niemcy zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu
            Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we
            Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE.
      2)      Stwierdza się nieważność art. 2 lit. a)–c) powyższej decyzji, w zakresie w jakim nakazuje on Republice Federalnej Niemiec,
            po pierwsze, uchylenie środków korekcyjnych ex post, o których jest w nim mowa i po drugie, powiadomienie Komisji o tym uchyleniu.
      3)      Komisja pokrywa koszty postępowania.

               Jaeger

                Tiili

                Azizi

               Cremona

                      Czúcz

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 7 listopada 2007 r.

               Sekretarz

                      Prezes

          Spis treści

      Ramy prawne
      Okoliczności faktyczne, postępowanie i żądania stron
      Co do prawa
      I –  Uwaga wstępna
      II –  W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87 w związku z załącznikiem III
         do tej dyrektywy.

      A –  Argumenty stron
      1.  Argumenty skarżącej
      a)  Uwaga wstępna
      b)  W przedmiocie poszanowania kryterium nr 10 załącznika III dyrektywy 2003/87
      c)  W przedmiocie poszanowania kryterium nr 5 załącznika III dyrektywy 2003/87
      d)  W przedmiocie zakresu kontroli Komisji na mocy art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87 w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy
         oraz w przedmiocie marginesu swobody pozostawionego państwom członkowskim przez tę dyrektywę

      e)  W przedmiocie argumentów natury ekonomicznej podniesionych przez Komisję
      2.  Argumenty Komisji
      a)  W przedmiocie decydującego znaczenia kryteriów załącznika III dyrektywy 2003/87 dla kontroli przeprowadzanej przez Komisję
         na mocy art. 9 ust. 3 tej dyrektywy

      b)  W przedmiocie zgodności niemieckiego KPRU z kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      c)  W przedmiocie zgodności niemieckiego KPRU z kryterium nr 5 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      B –  Ocena Sądu
      1.  W przedmiocie rozdzielenia zadań oraz kompetencji pomiędzy Komisją i państwami członkowskimi oraz w przedmiocie zakresu
         kontroli sądowej

      2.  W przedmiocie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w świetle kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      a)  W przedmiocie spornych korekt ex post
      b)  W przedmiocie wykładni literalnej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      c)  W przedmiocie wykładni historycznej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      d)  W przedmiocie wykładni kontekstowej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      W przedmiocie stosownych przepisów dyrektywy 2003/87 oraz rozporządzenia nr 2216/2004
      –  i) W przedmiocie art. 9 i 11 dyrektywy 2003/87
      –  ii) W przedmiocie art. 29 dyrektywy 2003/87
      –  iii) W przedmiocie art. 38 ust. 2 rozporządzenia 2216/2004
      W przedmiocie znaczenia wytycznych Komisji
      –  i) W przedmiocie samoograniczającego skutku wytycznych Komisji
      –  ii) W przedmiocie wykładni kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 w świetle wytycznych Komisji
      –  iii) W przedmiocie znaczenia komunikatu Komisji z dnia 7 lipca 2004 r.
      Wniosek w przedmiocie wykładni kontekstowej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      e)  W przedmiocie wykładni teleologicznej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      Uwaga wstępna
      W przedmiocie celów dyrektywy 2003/87
      W przedmiocie wykładni kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 w świetle celów tej dyrektywy
      –  i) Główne argumenty stron
      –  ii) W przedmiocie stosownych parametrów analizy
      –  W przedmiocie związku występującego pomiędzy wielkością produkcji a poziomem emisji w świetle celu zmniejszania emisji
      –  W przedmiocie pogodzenia celu polegającego na zmniejszeniu emisji z celem polegającym utrzymaniu efektywnych pod względem
         kosztów oraz skutecznych gospodarczo warunków

      –  W przedmiocie celu polegającego na zmniejszeniu emisji w drodze ulepszeń technicznych
      –  W przedmiocie celu polegającego na zachowaniu spójności rynku wewnętrznego i utrzymaniu warunków konkurencyjnych
      Wniosek w przedmiocie wykładni teleologicznej kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      f)  Wniosek w przedmiocie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w świetle kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      3.  W przedmiocie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w świetle kryterium nr 5 załącznika III do dyrektywy 2003/87
      a)  Uwagi natury ogólnej
      b)  W przedmiocie porównania sytuacji zainteresowanych operatorów
      III –  W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia ustanowionego w art. 253 WE
      A –  Argumenty stron
      B –  Ocena Sądu
      IV –  Wniosek
      W przedmiocie kosztów
      * Język postępowania: niemiecki.