title: Sprawa T-296/21: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – SU / EIOPA

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/40

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – SU / EIOPA
      (Sprawa T-296/21)
      (2021/C 320/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SU (przedstawiciele: adwokaci: L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 czerwca 2020 r. o nieprzedłużeniu umowy o pracę ze skarżącą;

                  —

                  stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za rok 2019;

                  —

                  w stosownym wypadku, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 lutego 2021 r. oddalającej jej zażalenie;

                  —

                  zasądzenie na rzecz skarżącej odszkodowania za poniesioną przez nią szkodę w wysokości wyliczonej w niniejszej skardze;

                  —

                  zasądzenie na rzecz skarżącej zadośćuczynienia za wyrządzoną jej krzywdę w wysokości ustalonej ex aequo et bono na 10 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które w całości dotyczą niezgodności z prawem sprawozdania z oceny za rok 2019 i decyzji o nieprzedłużeniu umowy o pracę ze skarżącą, jednakże opierają się na różnych podstawach, a mianowicie:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że sprawozdanie z oceny za rok 2019 nie zostało należycie sfinalizowane, przy czym owo niesfinalizowane sprawozdanie posłużyło za podstawę sprawozdania w sprawie przedłużenia umowy o pracę (SPU).

                              —

                              Zdaniem skarżącej sprawozdanie z oceny za rok 2019 jest niezgodne z prawem w zakresie, w jakim nie zostało ono sfinalizowane poprzez sporządzenie uzasadnionej decyzji przez oceniającego w postępowaniu odwoławczym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady bezstronności, art. 11 regulaminu pracowniczego i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                              —

                              Zgodnie z podziałem zadań i obowiązków w ramach EIOPA, dyrektor wykonawczy działa w niniejszej sprawie zarówno w charakterze oceniającego w postępowaniu odwoławczym, jak i organu uprawnionego do zawierania umów o pracę, co nie gwarantuje bezstronności postępowania w sprawie oceny za rok 2019, jak i decyzji o nieprzedłużeniu umowy o pracę ze skarżącą.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym oraz obowiązku uzasadnienia, naruszenia art. 25 regulaminu pracowniczego, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz pkt 6.7, 6.9 i 6.10 procedury w sprawie przedłużenia umowy o pracę w ramach EIOPA.

                              —

                              Zdaniem skarżącej zarówno w kontekście decyzji o nieprzedłużeniu jej umowy o pracę, jak i sprawozdania z oceny za rok 2019 r., doszło do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym oraz obowiązku uzasadnienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie, nieprzeprowadzenia rzetelnej analizy wszystkich aspektów sprawy oraz naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 4 oraz 6.5 procedury w sprawie przedłużenia umowy o pracę.

                              —

                              Ocena pozwanej w niniejszej sprawie jest niezgodna z prawem, wadliwa ze względu na popełnienie oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenie zasady dobrej administracji i to z dwóch powodów. Po pierwsze, strona pozwana nie wzięła pod uwagę pozostałych kryteriów określonych w art. 4 procedury w sprawie przedłużenia umowy o pracę, w szczególności poprzednich pozytywnych ocen pracy skarżącej. Po drugie, uwagi strony pozwanej zawarte w uzasadnieniu jej decyzji i dotyczące pracy skarżącej w latach 2019 i 2020 są oczywiście błędne i bezpodstawne.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący dyskryminacji skarżącej ze względu na jej płeć i sytuację rodzinną, co stanowi naruszenie art. 1d regulaminu pracowniczego oraz art. 21 i 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                              —

                              Zdaniem skarżącej padła ona ofiarą dyskryminacji ze względu na jej okresy urlopu oraz organizację jej czasu pracy, przy czym decyzja o nieprzedłużeniu jej umowy o pracę stanowi przejaw tej dyskryminacji i środek odwetowy.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia obowiązku dbałości o dobro pracownika.

                              —

                              W myśl obowiązku dbałości administracja musi brać pod uwagę nie tylko interes służby, lecz także interesy swoich pracowników. Zdaniem skarżącej w administracja nie dopełniła tego obowiązku.


title: Sprawa T-304/21: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2021 r. – eSlovensko Bratislava / Komisja

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/41

      Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2021 r. – eSlovensko Bratislava / Komisja
      (Sprawa T-304/21)
      (2021/C 320/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: eSlovensko Bratislava (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciel: B. Fridrich, lawyer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, a konkretnie indywidualnego aktu prawnego „Termination of Action” (zakończenie postępowania w sprawie wniosku), wydanej przez Komisję Europejską, INEA, Nr ARES(2021)1953853, wydanej w dniu 30 marca 2021 r.;

                  —

                  Przekazanie wniosku do ponownego rozpoznania Komisji Europejskiej i INEA oraz uznanie wniosku i umowy subwencyjnej za ważne i niezakończone zgodnie z umową subwencyjną nr INEA/CEF/ICT/A2015/1154788 na projekt „Slovak Safer Internet Centre IV”, nro 2015 SK IA 0038;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami i nakazanie jej zwrotu kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji Komisji „Termination of the Action” Ref. ARES(2021)1953853, z powodu naruszenia istotnego wymogu postępowania, naruszenia traktatów i każdej zasady dotyczącej ich stosowania, przekroczenia kompetencji, szczególnie nieprawidłowej oceny prawnej okoliczności faktycznych i ustaleń (naruszenie zasady dobrej administracji, naruszenie zasad proporcjonalności, zasady pewności prawa, zgodności z prawem, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz nieprawidłowa ocena prawna okoliczności i ustaleń faktycznych żądania ostatniej płatności w ramach projektu 2015-SK-IA-0038 Slovak Safer Internet Centre IV).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, aby żądanie ostatniej płatności w ramach projektu „Slovak Safer Internet Centre IV” zostało przekazane Komisji i INEA w celu jego oceny oraz dokonania oceny kontroli kompetencji oraz wykonania obowiązków umownych w oparciu o umowę o przyznaniu finansowania Nr INEA/CEF/ICT/A2015/1154788 oraz tego, aby nakazać Komisji dokonanie ostatecznej płatności kwalifikowalnych kosztów na rzecz skarżących zgodnie z ważną i skuteczną umową o przyznaniu finansowania, w oparciu o to, że Komisja jest właściwa do rozpoznawania spraw związanych z wykonywaniem projektów i transferami finansowymi na podstawie ważnej i skutecznej umowy pomiędzy Komisją i skarżącą.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nakazania Komisji zwrotu kosztów postępowania. Zgodnie z powyższymi argumentami i arbitralnym charakterem decyzji Komisji, skarżąca żąda zwrotu kosztów związanych z postępowaniem poprzedzającym wniesienie skargi jak i kosztów i wydatków związanych z pomocą prawną związaną z jej roszczeniem.


title: Sprawa T-309/21: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2021 r. – TC / Parlament

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/42

      Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2021 r. – TC / Parlament
      (Sprawa T-309/21)
      (2021/C 320/48)
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Strona skarżąca: TC (przedstawiciel: adwokat D. Aukštuolytė)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 16 marca 2021 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 701000052 wystawionej przez Parlament Europejski w dniu 31 marca 2021 r.;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Parlament bez uzasadnienia niesłusznie i w sposób nieracjonalny opóźnił wydanie decyzji, wbrew zasadzie, zgodnie z którą w postępowaniu administracyjnym działanie powinno zostać podjęte w rozsądnym terminie, ustanowionej w art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Z tego względu prawo skarżącego do obrony zostało naruszone w wyniku zbyt późnego wszczęcia wobec niego postępowania w sprawę odzyskania wierzytelności, ponieważ czas trwania tego postępowania pozbawił go możliwości skutecznej obrony przed postawionymi zarzutami i przedstawienia dowodów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że będąca podstawą noty obciążeniowej decyzja sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego, stanowiąca środek prawny negatywnie wpływający na sytuację skarżącego, została wydana z naruszeniem zasad bezstronnego i rzetelnego postępowania i równości broni oraz prawa skarżącego do obrony:

                              —

                              opierając zaskarżoną decyzję na ustaleniach dokonanych przez Sąd w sprawie, w której skarżący nie brał udziału i co do której nie miał możliwości zostać wysłuchany, Parlament naruszył wynikające z art. 41 ust. 2 lit. a) i c) karty obowiązek uzasadnienia prawo skarżącego do bycia wysłuchanym;

                              —

                              Parlament nie przedstawił skarżącemu dowodów, na których pośrednio oparł zaskarżoną decyzję, ani nie udzielił skarżącemu innych informacji niezbędnych do właściwego umożliwienia mu wykonania prawa do bycia wysłuchanym (do przedstawienia uwag), z naruszeniem art. 41 ust. 2 lit. a) i b) karty.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Parlament popełnił błąd w ocenie, ponieważ nie ocenił przedstawionego przez skarżącego dowodu potwierdzającego, że okoliczności, do których odniósł się przed Sądem asystent, na których opiera się Parlament i w oparciu o które zostało wszczęte postępowanie w sprawie odzyskania, są błędne (potwierdzają, że dochodzenie zostało wszczęte bez uzasadnienia) i naruszają obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 41 ust. 2 lit. c) karty.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Parlament zasady proporcjonalności i obowiązku uzasadnienia ustanowionej w art. 296 TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) karty, w zakresie, w jakim kwota podlegająca zwrotowi została ustalona na 78 838,21 EUR. Kwota wymagana do spłaty nie została w pełni uzasadniona i z tego względu zaskarżona decyzja zakłada, że asystent parlamentarny nigdy nie pracował dla skarżącego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że publicznie dostępna informacja Parlamentu potwierdza, iż asystent parlamentarny pełnił swoją funkcję nie później niż do dnia 15 grudnia 2015 r., co wskazuje, że wszczęcie postępowania w celu odzyskania środków finansowych było nieracjonalne, w związku z czym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-328/21: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2021 r. – Airoldi Metalli / Komisja

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/43

      Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2021 r. – Airoldi Metalli / Komisja
      (Sprawa T-328/21)
      (2021/C 320/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Airoldi Metalli SpA (Molteno, Włochy) (przedstawiciele: M. Campa, M. Pirovano, D. Rovetta, G. Pandey, P. Gjørtler i V. Villante, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/546 z dnia 29 marca 2021 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi w niniejszym postępowaniu przez nią samą i skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad równości stron i dobrej administracji, oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia prawa skarżącej do obrony i jej prawa do ujawnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w dokonanej przez Komisję ocenie szkody i związku przyczynowego w odniesieniu do zastosowanej metody i procedury oraz wykorzystanych danych, a także naruszenia art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) (2).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 2 rozporządzenia podstawowego z uwagi na nieprawidłową definicje produktu objętego postępowaniem.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 i art. 3 rozporządzenia podstawowego jak też oczywistego błędu w ocenie co do zakresu produktu objętego postępowaniem jak również oceny przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie dla celów analizy szkody i związku przyczynowego (kod CN 7610 90 90).

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego z uwagi na to, że Komisja dokonała niewłaściwego wyboru „odpowiedniego reprezentatywnego” kraju.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego w zakresie statusu prawnego sprawozdania, w którym Komisja stwierdziła istnienie znaczących zakłóceń rynku w określonym państwie lub w określonym sektorze tego państwa. Skarżąca twierdzi, że doszło do naruszenia rozporządzenia nr 1/1958 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (3) oraz jej praw podstawowych ze względu na to, iż nie otrzymała ona tego sprawozdania sporządzonego w języku włoskim.

         (1)  Dz.U. 2021 L 109, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2016 L 176, s. 21.

         (3)  Dz.U. 17 z 6.10.1958, s. 385/58.


title: Sprawa T-330/21: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2021 r. – EWC Academy / Komisja

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/44

      Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2021 r. – EWC Academy / Komisja
      (Sprawa T-330/21)
      (2021/C 320/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: EWC Academy GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin H. Däubler Gmelin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności i uchylenie decyzji Komisji Europejskiej – Dyrekcji Generalnej ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Włączenia Społecznego (EMPL) z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie odrzucenia wniosku, EMPL.B.2/AP/ab; sygn. akt Ares (2021);

                  —

                  zobowiązanie Komisji do wydania zgodnej z prawem decyzji o przyznaniu pomocy;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zaskarżona decyzja Komisji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie odrzucenia wniosku nie uwzględnia znaczenia art. 197 ust. 2 lit. c) rozporządzenia finansowego UE (1) w związku z zaproszeniem do składania wniosków VP/2020/008 i w sposób prawnie niedopuszczalny stosuje ten przepis do europejskich rad zakładowych. Wymóg przedstawienia przez składające wniosek europejskie rady zakładowe własnego budżetu lub bilansu rocznego i rachunku bankowego jako dowodu stabilności i zdolności finansowej z góry wykluczyłby zdecydowaną większość europejskich rad zakładowych, którym przepisy krajowe transponujące dyrektywę 2009/38/WE (2) nie przyznają osobowości prawnej. Narusza to zasadę równego traktowania i niedyskryminacji i zarazem diametralnie sprzeciwia się celowi programu wsparcia.

                  2.

                  Ponieważ ograniczenie kręgu osób uprawnionych do składania wniosków nie jest wymienione w zaproszeniu do składania wniosków, a zaproszenie to jest nawet wyraźnie i bez ograniczeń skierowane m.in. do europejskich rad zakładowych Zjednoczonego Królestwa, ograniczenie to naruszałoby dodatkowo podstawową unijną zasadę przejrzystości.

                  3.

                  Wykładnia przedstawiona w decyzji o odrzuceniu i jej zastosowanie do europejskich rad zakładowych prowadziłaby ponadto do niedopuszczalnego preferencyjnego traktowania przedsiębiorstw, które jako partnerzy społeczni zostały zasadniczo wezwane w zaproszeniu VP/2020/008 do przedstawienia odpowiednich projektów wsparcia.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).

         (2)  Dyrektywa 2009/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie ustanowienia europejskiej rady zakładowej lub trybu informowania pracowników i konsultowania się z nimi w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym (Dz.U. 2009, L 122, s. 28).


title: Sprawa T-331/21: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2021 r. – mBank / EUIPO – European Merchant Bank (EMBANK European Merchant Bank)

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/45

      Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2021 r. – mBank / EUIPO – European Merchant Bank (EMBANK European Merchant Bank)
      (Sprawa T-331/21)
      (2021/C 320/51)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: mBank S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło-Tefelska i K. Gajek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: European Merchant Bank UAB (Wilno, Litwa)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy EMBANK European Merchant Bank – unijny znak towarowy nr 18 048 966

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 marca 2021 r. w sprawie R 1845/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.


title: Sprawa T-334/21: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2021 r. – Mendes de Almeida / Rada

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/46

      Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2021 r. – Mendes de Almeida / Rada
      (Sprawa T-334/21)
      (2021/C 320/52)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Ana Carla Mendes de Almeida (Sobreda, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci R. Leandro Vasconcelos i M. Marques de Carvalho)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 8 marca 2021 r. dotyczącą złożonych przez skarżącą na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej zażalenia i zażalenia uzupełniającego na decyzję wykonawczą Rady Unii Europejskiej (UE) 2020/1117 z dnia 27 lipca 2020 r. w sprawie powołania prokuratorów europejskich w Prokuraturze Europejskiej w zakresie, w jakim na stanowisko prokuratora Europejskiego w Prokuraturze Europejskiej jako pracownik zatrudniony na czas określony w grupie zaszeregowania AD 13 na nieodnawialną trzyletnią kadencję rozpoczynającą się w dniu 29 lipca 2020 r. został powołany José Eduardo Moreira Alves d’Oliveira Guerra, jeden z trzech kandydatów wskazanych początkowo przez Portugalię (Dz.U. 2020, L 244, s. 18);

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady Unii Europejskiej (UE) 2020/1117 z dnia 27 lipca 2020 r. w sprawie powołania prokuratorów europejskich w Prokuraturze Europejskiej w zakresie, w jakim na stanowisko prokuratora Europejskiego w Prokuraturze Europejskiej jako pracownik zatrudniony na czas określony w grupie zaszeregowania AD 13 na nieodnawialną trzyletnią kadencję rozpoczynającą się w dniu 29 lipca 2020 r. został powołany José Eduardo Moreira Alves d’Oliveira Guerra;

                  —

                  obciążenie Rady unii Europejskiej kosztami obu stron.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim Rada uważa, że nie jest „organem powołującym” („AIPN”) w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2 regulaminu pracowniczego w związku z art. 6 warunków zatrudnienia innych pracowników, gdy powołuje ona prokuratorów europejskich zgodnie z art. 96 ust. 1 rozporządzenia 2017/1939.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przepisów mających zastosowanie do powoływania prokuratorów europejskich, które gwarantują niezależność prokuratury Europejskiej. Skarżąca podnosi, że zakwestionowanie przez rząd portugalski w piśmie wystosowanym do Rady Unii Europejskiej w dniu 29 listopada 2019 r. zakwalifikowania przez komitet selekcyjny, o którym mowa w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1939, kandydatów przedstawionych przez ten sam rząd i wskazanie innego, preferowanego przez ten rząd kandydata, oraz wybranie go przez Radę podważa strukturę procesu powoływania prokuratorów europejskich.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu dotyczącego motywów decyzji. Skarżąca podnosi w szczególności, że pismo rządu portugalskiego do Rady z dnia 29 listopada 2019 r. zawiera dwa poważne błędy, przyznane zresztą przez sam rząd. Polegały one na sześciokrotnym określeniu kandydata preferowanego przez rząd portugalski jako „zastępcę prokuratora generalnego José Guerrę” oraz twierdzeniu, że prokurator wykonywał funkcje śledcze i oskarżycielskie w ważnym procesie dotyczącym przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii Europejskiej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący nadużycia uprawnień. Skarżąca podnosi, że cele, w świetle których zostały Radzie powierzone kompetencje w zakresie procesu wyboru i powoływania prokuratorów europejskich polegają na zagwarantowaniu niezależności tego organu i powołaniu kandydatów krajowych mających najlepsze kwalifikacje i oferujących wszelkie gwarancje niezależności w wykonywaniu funkcji prokuratora europejskiego.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji. Skarżąca utrzymuje, że w zakresie, w jakim Rada nie zastosowała się do opinii komitetu selekcyjnego, a tym samym porządku pierwszeństwa opartego na wynikach oceny dokonanej przez ten komitet, ogólne uzasadnienie w postaci zwykłego odesłania do „odmiennej oceny zasług kandydatów przeprowadzonej przez właściwe organy przygotowawcze Rady” jest równoznaczne z całkowitym brakiem uzasadnienia, ponieważ nie pozwala skarżącej na poznanie powodów, dla których została odrzucona.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący naruszenia zasady równości traktowania i niedyskryminacji. Skarżąca twierdzi, że dokonując „odmiennej oceny zasług kandydatów przeprowadzonej przez właściwe organy przygotowawcze Rady” w zakresie, w jakim dotyczy to skarżącej, Rada naruszyła zasadę równości traktowania i niedyskryminacji.


title: Sprawa T-336/21: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2021 r. – Mendus / EUIPO (CENSOR.NET)

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/47

      Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2021 r. – Mendus / EUIPO (CENSOR.NET)
      (Sprawa T-336/21)
      (2021/C 320/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Iaroslav Mendus (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat P. Kurcman)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CENSOR.NET” – zgłoszenie nr 17 975 929

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1225/2020-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do usług, dla których odmówiono rejestracji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Operacji z dnia 17 kwietnia 2020 r. wydanej w postępowaniu w sprawie zgłoszenia nr 17 975 929 w odniesieniu do usług, dla których odmówiono rejestracji;

                  —

                  ponowne przekazanie sprawy EUIPO w celu zmiany decyzji co do istoty i rejestracji unijnego znaku towarowego nr 17 975 929 w odniesieniu do wszystkich usług objętych zgłoszeniem;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Wydziałem Operacji, Izbą Odwoławczą i Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-338/21: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2021 r. – F I S I / EUIPO – Verband der Deutschen Daunen- und Federnindustrie (ECODOWN)

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/48

      Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2021 r. – F I S I / EUIPO – Verband der Deutschen Daunen- und Federnindustrie (ECODOWN)
      (Sprawa T-338/21)
      (2021/C 320/54)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: F I S I Fibre sintetiche SpA (Oggiono, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Cartella i B. Cartella)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Verband der Deutschen Daunen- und Federnindustrie (Moguncja, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ECODOWN” – unijny znak towarowy nr 2 756 740

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 kwietnia 2021 r. w sprawie R 216/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  w konsekwencji wydanie orzeczenia co do istoty potwierdzającego ważność rejestracji unijnego znaku towarowego nr 2 756 740;

                  —

                  obciążenie drugiej strony kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Nietrafna ocena przedstawionych przez skarżącą dowodów charakteru odróżniającego uzyskanego przez oznaczenie w następstwie używania.


title: Sprawa T-341/21: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2021 r. – Rauff-Nisthar / Komisja

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/49

      Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2021 r. – Rauff-Nisthar / Komisja
      (Sprawa T-341/21)
      (2021/C 320/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Nadya Rauff-Nisthar (Pfinztal, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji jury Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) w konkursie EPSO/AD/371/19 (AD 7) – 6 – Administratorzy w dziedzinie badań naukowych z dnia 9 marca 2020 r. oraz jego decyzji w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy z dnia 19 sierpnia 2020 r. o nieumieszczeniu skarżącej na liście rezerwy kadrowej;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie z dnia 15 marca 2021 r.;

                  —

                  nakazanie przedstawienia egzaminów i wyników dla każdego testu w odniesieniu do skarżącej, a także wyników kolejnego etapu, w celu umożliwienia materialnej oceny wyników związanych z każdą nieprawidłowością oraz wagi konsekwencji stresu spowodowanego stwierdzonymi nieprawidłowościami, na podstawie art. 91 regulaminu postępowania przed Sądem;

                  —

                  obciążyć stronę pozwaną kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący nierównego traktowania w wyniku nieprawidłowości, które miały miejsce w trakcie egzaminów i wpłynęły na wyniki konkursu. Zarzut ten składa się z czterech części.

                  1.

                  Część pierwsza, dotycząca wystąpienia błędów technicznych przy organizacji egzaminów w konkursie EPSO/AD/371/19 (AD 7) – 6 – Administratorzy w dziedzinie badań naukowych, do których administracja się przyznała, a które wywołały u skarżącej zwiększony stres w trakcie egzaminów.

                  2.

                  Cześć druga, dotycząca braku staranności administracji i braku reakcji w celu naprawienia wskazanych błędów.

                  3.

                  Część trzecia, dotycząca braku uwzględnienia błędów przy ocenie udziału skarżącej, oraz braku ustanowienia procedur gwarantujących równość kandydatów.

                  4.

                  Część czwarta, dotycząca oczywistego błędu w ocenie udziału skarżącej.


title: Sprawa T-347/21: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2021 r. – Hypo Vorarlberg Bank / SRB

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/50

      Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2021 r. – Hypo Vorarlberg Bank / SRB
      (Sprawa T-347/21)
      (2021/C 320/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hypo Vorarlberg Bank AG (Bregencja, Austria) (przedstawiciele: Rechtsanwälte G. Eisenberger i A. Brenneis)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za rok 2021 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/2021/22), wraz z załącznikami, a w każdym razie w zakresie, w jakim decyzja ta wraz z załącznikami dotyczy kwoty, jaka ma uiścić skarżąca;

                  —

                  zawieszenie postępowania na podstawie art. 69 lit. c) lub art. 69 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem do czasu wydania prawomocnego wyroku w (połączonych) sprawach C-584/20 P (1) i C-621/20 P (2), C-663/20 P (3) i C-664/20 P (4), ponieważ te odwołania, które są od pewnego czasu zawisłe, dotyczą w dużej mierze tych samych kwestii prawnych;

                  —

                  obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych z powodu niepełnego podania do wiadomości zaskarżonej decyzji

                              —

                              Zaskarżona decyzja nie została w pełni podana do wiadomości skarżącej, z naruszeniem art. 1 ust. 2 TUE, art. 15, 296 i 298 TFUE oraz art. 42 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”). Znajomość nieujawnionych informacji jest niezbędna jako główny element decyzji, aby móc zrozumieć i zweryfikować obliczenia składek.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych z powodu braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji

                              —

                              Zaskarżona decyzja narusza obowiązek uzasadnienia na podstawie art. 296 ust. 2 TFUE oraz art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. c) karty, ponieważ ujawniono tylko kilka wybranych, cząstkowych wyników obliczeń. W odniesieniu do uprawnień dyskrecjonalnych pozwanej nie zostało wyjaśnione, jakie oceny zostały przez nią dokonane i z jakich powodów.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych z powodu braku wysłuchania i naruszenia prawa do bycia wysłuchanym

                              —

                              Z naruszeniem art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) karty skarżącej nie zostało przyznane prawo do bycia wysłuchanym ani przed wydaniem zaskarżonej decyzji, ani przed wydaniem opartej na niej decyzji w sprawie składek. Nowo wprowadzona procedura konsultacji nie stworzyła również skutecznej możliwości zgłaszania uwag.

                  4.

                  Zarzut czwarty: niezgodność z prawem rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (5) jako podstawy wydania zaskarżonej decyzji lub niezgodność z prawem metodyki korekty ryzyka określonej w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/63

                              —

                              W ramach zarzutu czwartego skarżąca podnosi, że art. 4–7 i 9 oraz załącznik I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 – na których opiera się zaskarżona decyzja – stworzyłyby nieprzejrzysty system ustalania składek, który jest sprzeczny z art. 16, 17, 41 i 47 karty i w którym nie jest zagwarantowana zgodność z art. 20 i 21 karty oraz poszanowanie zasad proporcjonalności i pewności prawa.

                  5.

                  Zarzut piąty: niezgodność z prawem dyrektywy 2014/59/UE (6) i rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (7) jako podstawy wydania rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, a tym samym zaskarżonej decyzji

                              —

                              Pomocniczo, w ramach zarzutu piątego, skarżąca zarzuca niezgodność z prawem tych przepisów dyrektywy 2014/59/UE oraz rozporządzenia (UE) nr 806/2014, które nadają systemowi składek wprowadzonemu rozporządzeniem delegowanym (UE) 2015/63 charakter wiążący i nie podlegają wykładni zgodnej z prawem pierwotnym, a tym samym są sprzeczne z zasadą uzasadniania aktów prawnych, zasadą pewności prawa oraz z traktatami (w szczególności art. 1 ust. 2 TUE, art. 15, 296 i 298 TFUE) i kartą (w szczególności art. 16, 17, 41, 42 i 47 karty).

         (1)  Dz.U. 2020, C 423, s. 32.

         (2)  Dz.U. 2020, C 443, s. 17.

         (3)  Dz.U. 2021, C 44, s. 33.

         (4)  Dz.U. 2021, C 44, s. 35.

         (5)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (6)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).

         (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).


title: Sprawa T-348/21: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2021 r. – Volkskreditbank / SRB

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/51

      Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2021 r. – Volkskreditbank / SRB
      (Sprawa T-348/21)
      (2021/C 320/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Volkskreditbank AG (Linz, Austria) (przedstawiciele: Rechtsanwälte G. Eisenberger i A. Brenneis)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za rok 2021 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/2021/22), wraz z załącznikami, a w każdym razie w zakresie, w jakim decyzja ta wraz z załącznikami dotyczy kwoty, jaka ma uiścić skarżąca;

                  —

                  zawieszenie postępowania na podstawie art. 69 lit. c) lub art. 69 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem do czasu wydania prawomocnego wyroku w (połączonych) sprawach C-584/20 P (1) i C-621/20 P (2), C-663/20 P (3) i C-664/20 P (4), ponieważ te odwołania, które są od pewnego czasu zawisłe, dotyczą w dużej mierze tych samych kwestii prawnych;

                  —

                  obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-347/21, Hypo Vorarlberg Bank / SRB.

         (1)  Dz.U. 2020, C 423, s. 32.

         (2)  Dz.U. 2020, C 443, s. 17.

         (3)  Dz.U. 2021, C 44, s. 33.

         (4)  Dz.U. 2021, C 44, s. 35.


title: Sprawa T-353/21: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – KTM Fahrrad / EUIPO – KTM (R2R)

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/52

      Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – KTM Fahrrad / EUIPO – KTM (R2R)
      (Sprawa T-353/21)
      (2021/C 320/58)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: KTM Fahrrad GmbH (Mattighofen, Austria) (przedstawiciel: adwokat V. Hoene)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: KTM AG (Mattighofen, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy R2R – unijny znak towarowy nr 17 886 364

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2021 r. w sprawie R 261/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień nr 22964C z dnia 4 grudnia 2019 r. o unieważnieniu prawa do znaku oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2021 r. wraz z rozstrzygnięciem o kosztach oraz oddalenie wniosku o stwierdzenie nieważności złożonego przez drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień nr 22964C z dnia 4 grudnia 2019 r. o unieważnieniu prawa do znaku oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2021 r. wraz z rozstrzygnięciem o kosztach oraz oddalenie wniosku o stwierdzenie nieważności złożonego przez drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą w odniesieniu do pojazdów i części pojazdów należących do klasy 12, mianowicie pojazdów lądowych i części do tych pojazdów;

                  —

                  tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień nr 22964C z dnia 4 grudnia 2019 r. o unieważnieniu prawa do znaku oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2021 r. wraz z rozstrzygnięciem o kosztach oraz oddalenie wniosku o stwierdzenie nieważności złożonego przez drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą w odniesieniu do pojazdów i części pojazdów należących do klasy 12, mianowicie rowerów i pojazdów dwukołowych

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-360/21: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Portigon / SRB

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/53

      Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Portigon / SRB
      (Sprawa T-360/21)
      (2021/C 320/59)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Portigon AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Bliesener, V. Jungkind i F. Geber)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2021 r. (SRB/ES/2021/22) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej;

                  —

                  zawieszenie postępowania na podstawie art. 69 lit. c) i d) regulaminu postępowania przed Sądem do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia lub w inny sposób zakończenia postępowań w sprawach skarg T-413/18 (1), T-481/19 (2), T-339/20 (3) oraz T-424/20 (4) i C-664/20 P (5);

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (6), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/81 (7) i TFUE poprzez żądanie wniesienia składek na rzecz funduszu od skarżącej

                              —

                              Pozwana niesłusznie nałożyła na skarżącą obowiązek wniesienia składek na rzecz funduszu, ponieważ rozporządzenie nr 806/2014 i dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE (8) nie przewidują obowiązku wnoszenia składek przez instytucje w likwidacji.

                              —

                              Prawodawca nie powinien był opierać obowiązku wnoszenia składek na art. 114 TFUE z powodu braku związku z rynkiem wewnętrznym. Ogólnounijne zharmonizowane rozporządzenia w sprawie składek nie ułatwiały korzystania z podstawowych swobód ani nie utrudniały zauważalnych zakłóceń konkurencji w odniesieniu do instytucji wycofujących się z rynku.

                              —

                              Pozwana niesłusznie nałożyła na skarżącą obowiązek wnoszenia składek, ponieważ instytucja ta nie jest narażona na ryzyko, likwidacja na podstawie rozporządzenia (UE) nr 806/2014 jest wykluczona, a instytucja nie ma znaczenia dla stabilności systemu finansowego.

                              —

                              Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 (9) narusza art. 114 TFUE oraz art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE jako podstawową regulację dotyczącą obliczania składek (art. 290 ust. 1 zdanie drugie TFUE).

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie art. 41 ust. 2 lit. c) i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ metoda obliczania nie pozwala na pełne uzasadnienie obliczenia składki. Rozporządzenie delegowane (UE) 2015/63 jest częściowo bezskuteczne.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie art. 16 i 20 karty, ponieważ ze względu na szczególną sytuację skarżącej zaskarżona decyzja narusza ogólną zasadę równego traktowania i podstawowe prawo do swobody przedsiębiorczości.

                  4.

                  Zarzut czwarty: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych oraz potencjalnie art. 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/81, ponieważ nie ma pewności, czy decyzja SRB została potwierdzona. Ponadto pozwana niedostatecznie wyjaśniła stan faktyczny, nie wysłuchała skarżącej przed wydaniem decyzji SRB i niedostatecznie uzasadniła swoją decyzję.

                  5.

                  Zarzut piąty (pomocniczo): naruszenie art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 poprzez zawyżenie kwoty docelowej, gdyż pozwana powinna była ustalić kwotę docelową na poziomie maksymalnie 55.000.000.000 EUR.

                  6.

                  Zarzut szósty (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE, ponieważ przy obliczaniu kwoty składki pozwana powinna była wyłączyć zobowiązania wolne od ryzyka z istotnych zobowiązań.

                  7.

                  Zarzut siódmy (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 6 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego nr 2015/63, ponieważ pozwana błędnie obliczyła wysokość składek skarżącej na podstawie podejścia brutto w odniesieniu do umów na instrumenty pochodne.

                  8.

                  Zarzut ósmy (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 6 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 6 ust. 8 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 2015/63, ponieważ pozwana błędnie uznała skarżącą za instytucję podlegającą reorganizacji.

         (1)  Dz.U. 2018, C 294, s. 41.

         (2)  Dz.U. 2019, C 305, s. 60.

         (3)  Dz.U. 2020, C 240, s. 34.

         (4)  Dz.U. 2020, C 279, s. 70.

         (5)  Dz.U. 2021, C 44, s. 35.

         (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (7)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1).

         (8)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).

         (9)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).


title: Sprawa T-364/21: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Essity Hygiene and Health / EUIPO (Przedstawienie liścia)

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/54

      Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Essity Hygiene and Health / EUIPO (Przedstawienie liścia)
      (Sprawa T-364/21)
      (2021/C 320/60)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Essity Hygiene and Health AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat U. Wennermark)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego liść – zgłoszenie nr 16 709 305

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 marca 2021 r. w sprawie R 2196/2017-1

         Żądanie

      Strona skarżąca tytułem żądania głównego wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym odrzucenia zgłoszenia;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie odwołania wniesionego od decyzji eksperta o odrzuceniu zgłoszenia w odniesieniu do towarów należących do klasy 16;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem zarówno przed Sądem, jak i przed EUIPO.

            Strona skarżąca tytułem żądania ewentualnego wnosi do Sądu o:

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 165 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001 oraz art. 36 ust. 1 lit. g) i art. 36 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.


title: Wyrok Trybunału z dnia 21 kwietnia 2021 r. w sprawie E-2/20 Rząd Norwegii, reprezentowany przez organ odwoławczy ds. imigracyjnych (Utlendingsnemnda – UNE) przeciwko L (Dyrektywa 2004/38/WE – Swoboda przemieszczania się i pobytu – Wydalenie – Ochrona przed wydaleniem – Rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie – Nadrzędne względy bezpieczeństwa publicznego – Nakaz opuszczenia miejsca zamieszkania – Wnioski o uchylenie decyzji o nakazie opuszczenia miejsca zamieszkania –Istotna zmiana – Zasada konieczności – Zasada proporcjonalności – Prawa podstawowe – Prawo do życia rodzinnego) 2021/C 324/11

text:
               12.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 324/29

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 21 kwietnia 2021 r.
      w sprawie E-2/20
      Rząd Norwegii, reprezentowany przez organ odwoławczy ds. imigracyjnych (Utlendingsnemnda – UNE) przeciwko L

            (Dyrektywa 2004/38/WE – Swoboda przemieszczania się i pobytu – Wydalenie – Ochrona przed wydaleniem – Rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie – Nadrzędne względy bezpieczeństwa publicznego – Nakaz opuszczenia miejsca zamieszkania – Wnioski o uchylenie decyzji o nakazie opuszczenia miejsca zamieszkania –Istotna zmiana – Zasada konieczności – Zasada proporcjonalności – Prawa podstawowe – Prawo do życia rodzinnego)

      (2021/C 324/11)
      W sprawie E-2/20 rząd Norwegii reprezentowany przez organ odwoławczy ds. imigracyjnych (Utlendingsnemnda – UNE) przeciwko L – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Apelacyjny Borgarting (Borgarting lagmannsrett) dotyczący wykładni dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, po dostosowaniu do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym – Trybunał w składzie Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia) i Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca) wydał w dniu 21 kwietnia 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Nakazy stałego opuszczenia miejsca zamieszkania zasadniczo nie są sprzeczne z prawem EOG, o ile spełniają warunki ustanowione w art. 27 i 28 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich i mogą zostać uchylone zgodnie z jej art. 32. Wydalenie musi opierać się na indywidualnym zbadaniu danego przypadku. W odniesieniu do obywateli EOG, którzy legalnie zamieszkiwali w państwie przyjmującym przez okres dłuższy niż 10 lat, wydalenie może nastąpić, zgodnie z art. 27 i art. 28 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE, wyłącznie z uwagi na nadrzędne względy bezpieczeństwa publicznego, w sytuacji gdy indywidualne zachowanie danej osoby stwarza wyjątkowo poważne zagrożenie, tak że środek polegający na wydaleniu jest niezbędny do ochrony jednego z podstawowych interesów społecznych. Istnieje przy tym warunek, że ochrony takiej nie można zapewnić za pomocą mniej restrykcyjnych środków, przy uwzględnieniu długości pobytu obywatela EOG w państwie przyjmującym, a w szczególności poważnych negatywnych konsekwencji, które taki środek może powodować dla obywatela EOG i członków jego rodziny rzeczywiście zintegrowanych w państwie przyjmującym. Każda późniejsza decyzja o nakazie opuszczenia miejsca zamieszkania musi ograniczać się do tego, co konieczne do ochrony podstawowego interesu, jaki miał być chroniony przez wydalenie. Decyzja o nakazie opuszczenia miejsca zamieszkania musi być zgodna z zasadą proporcjonalności.

                  2.

                  Rehabilitacja społeczna obywatela EOG w państwie przyjmującym, w którym jest on rzeczywiście zintegrowany, leży w ogólnym interesie społeczeństwa. Dobre zachowanie danej osoby w okresie pozbawienia wolności, a następnie w okresie probacji, wraz z innymi dowodami na reintegrację społeczną osłabiają aktualne zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego Rodzina i dzieci danej osoby, w tym pasierbowie, są ważnym czynnikiem przy ocenie konieczności zastosowania środka ograniczającego na podstawie rozdziału VI dyrektywy 2004/38/WE w świetle zasady proporcjonalności, nadrzędnego interesu dziecka i praw podstawowych. Przy ocenie konieczności wydalenia w ramach całościowej oceny należy wziąć pod uwagę każdą alternatywę dla wydalenia.

                  3.

                  Istotną zmianą do celów art. 32 dyrektywy 2004/38/WE jest zmiana eliminująca uzasadnienie pierwotnej decyzji na podstawie rozdziału VI tej dyrektywy o ograniczeniu swobody przemieszczania się ze względu na zachowanie danej osoby. Nie można jednak zakładać, że nie dojdzie do żadnej istotnej zmiany w indywidualnym zachowaniu, a każdy wniosek należy poddać osobnej ocenie. Należy wziąć pod uwagę wszystkie czynniki, które mogą stanowić dowód istotnej zmiany w indywidualnym zachowaniu. Zależy to od charakteru zachowania danej osoby i od zagrożenia, jakie stwarza ona dla społeczeństwa. Należy wziąć pod uwagę wszelkie dowody świadczące o tym, że dana osoba zaangażowała się w pozytywne i legalne działania, w związku z czym jest mało prawdopodobne, aby powróciła do rodzaju działań, które doprowadziły do wydalenia. Czynniki takie mogłyby obejmować między innymi dowody na to, że dana osoba nie zaangażowała się ponownie w działalność przestępczą, dowody na resocjalizację w społeczeństwie państwa przyjmującego, rozpoczęcie i utrzymanie stabilnej działalności zarobkowej, wyniki ocen psychologicznych, wiarygodne wyrażenie skruchy, dowody na pozytywne i konstruktywne zaangażowanie się w życie społeczne, a w szczególności dowody na resocjalizację obywatela EOG w państwie, w którym osoba ta rzeczywiście się zintegrowała.


title: Wyrok Trybunału z dnia 5 maja 2021 r. w sprawie E-8/20 Postępowanie karne przeciwko N (Swobodne korzystanie z usług– Swoboda przepływu pracowników – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Wypłata świadczeń socjalnych w innym państwie EFTA – Świadczenie z tytułu choroby – Pobyt – Ograniczenie podstawowej swobody – Uzasadnienie) 2021/C 324/12

text:
               12.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 324/31

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 5 maja 2021 r.
      w sprawie E-8/20
      Postępowanie karne przeciwko N

            (Swobodne korzystanie z usług– Swoboda przepływu pracowników – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Wypłata świadczeń socjalnych w innym państwie EFTA – Świadczenie z tytułu choroby – Pobyt – Ograniczenie podstawowej swobody – Uzasadnienie)

      (2021/C 324/12)
      W sprawie E-8/20, postępowanie karne przeciwko N – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Najwyższy Norwegii (Norges Høyesterett), dotyczący wykładni Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwłaszcza jego art. 28 i 36, rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes (sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie Per Christiansen i Bernd Hammermann wydał w dniu 5 maja 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Na pytanie pierwsze i dwunaste należy odpowiedzieć, że świadczenie takie jak zasiłek chorobowy, będący przedmiotem postępowania głównego, stanowi świadczenie z tytułu choroby w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie i w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

                  2.

                  Na pytanie drugie, trzecie i czwarte należy odpowiedzieć, że sytuacja taka jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego nie wchodzi w zakres stosowania art. 19 ani art. 22 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71. Ustalenie to nie skutkuje jednak usunięciem przepisów krajowych takich jak te będące przedmiotem głównego postępowania z zakresu stosowania postanowień części głównej Porozumienia EOG lub innego aktu prawnego uwzględnionego w Porozumieniu EOG.

                  3.

                  Na pytanie piąte, szóste, siódme i ósme należy odpowiedzieć, że art. 36 EOG należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu państwa EOG takiemu jak to będące przedmiotem głównego postępowania, zgodnie z którym prawo osób ubezpieczonych do wypłaty świadczenia pieniężnego z tytułu choroby, w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, w przypadku pobytu w innym państwie EOG podlega

                              —

                              wymogowi, według którego odbiorca świadczenia z tytułu choroby może pozostawać za granicą tylko przez konkretny okres, który nie może zazwyczaj przekroczyć czterech tygodni w roku, oraz

                              —

                              systemowi uprzednich zezwoleń, w ramach którego możliwe jest odmówienie wydania takiego zezwolenia, chyba że można wykazać, że pobyt w innym państwie EOG nie uniemożliwia wykonywania określonych obowiązków wynikających z prowadzenia działalności ani nie utrudnia działań następczych i kontroli ze strony instytucji właściwej.

                  4.

                  W świetle odpowiedzi udzielonej na pytanie piąte, szóste, siódme i ósme nie ma potrzeby udzielenia odpowiedzi na pytanie dziewiąte, dziesiąte i jedenaste.

                  5.

                  Na pytanie trzynaste należy odpowiedzieć, że termin „przebywający” zawarty w art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 należy interpretować jako obejmujący krótkoterminowe pobyty w innym państwie EOG, które nie stanowią „zamieszkania” w rozumieniu art. 1 lit. j) tego rozporządzenia, takie jak w sytuacjach będących przedmiotem postępowania głównego.

                  6.

                  Na pytanie czternaste należy odpowiedzieć, że art. 21 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 należy interpretować jako obejmujący sytuacje, w których podczas pobytu w państwie EOG innym niż właściwe państwo EOG dokonywana jest diagnoza medyczna, oraz sytuacje, w których, tak jak w sytuacji będącej przedmiotem postępowania głównego, instytucja właściwa uznaje diagnozę przed opuszczeniem państwa przez osobę zainteresowaną.

                  7.

                  Na pytanie piętnaste należy odpowiedzieć, że art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu warunków takich jak:

                              (i)

                              to, że poza Norwegią świadczenie może być udzielane tylko przez okres nie dłuższy niż cztery tygodnie w ciągu roku,

                              (ii)

                              to, że należy wykazać, że pobyt za granicą nie uniemożliwia wykonywania obowiązków wynikających z prowadzenia działalności ani nie utrudnia działań następczych i kontroli ze strony instytucji właściwej ani

                              (iii)

                              to, że osoba zainteresowana musi otrzymać zezwolenie i wypełnić obowiązek powiadomienia przy użyciu specjalnego formularza.

                        W związku z tym nie ma potrzeby dokonywania dalszej oceny powyższych warunków w świetle innych postanowień prawa EOG.

                  8.

                  Mając na uwadze odpowiedź udzieloną na pytanie piętnaste, jak również na pytanie piąte, szóste, siódme i ósme, nie ma potrzeby udzielenia odpowiedzi na pytanie szesnaste.


title: Sprawa C-521/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – CB / Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Kontrola podatkowa – Świadczenie usług w ramach działalności agenta artystycznego – Transakcje podlegające opodatkowaniu VAT – Transakcje niezgłoszone organom podatkowym, w odniesieniu do których nie wystawiono faktury – Oszustwo – Odtworzenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym – Zasada neutralności VAT – Włączenie VAT do odtworzonej podstawy opodatkowania]

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/2

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – CB / Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia
      (Sprawa C-521/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Kontrola podatkowa - Świadczenie usług w ramach działalności agenta artystycznego - Transakcje podlegające opodatkowaniu VAT - Transakcje niezgłoszone organom podatkowym, w odniesieniu do których nie wystawiono faktury - Oszustwo - Odtworzenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym - Zasada neutralności VAT - Włączenie VAT do odtworzonej podstawy opodatkowania)
      (2021/C 329/02)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Galicia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CB

         Strona przeciwna: Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a w szczególności jej art. 73 i 78, w świetle zasady neutralności podatku od wartości dodanej (VAT), należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy podatnicy VAT w wyniku oszustwa nie zgłosili administracji podatkowej zaistnienia transakcji, nie wystawili faktur ani nie wskazali dochodów osiągniętych przy tej transakcji w deklaracji dotyczącej podatków bezpośrednich, odtworzenie przez dane organy podatkowe w ramach kontroli takiej deklaracji kwot zapłaconych i otrzymanych przy rozpatrywanej transakcji należy uznać za cenę, która zawiera już podatek VAT, chyba że zgodnie z prawem krajowym podatnicy mają możliwość późniejszego przeniesienia i odliczenia VAT, o którym mowa, niezależnie od oszustwa.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa C-718/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle – Belgia) – Ordre des barreaux francophones et germanophone, Association pour le droit des Étrangers ASBL, Coordination et Initiatives pour et avec les Réfugiés et Étrangers ASBL, Ligue des Droits de l'Homme ASBL, Vluchtelingenwerk Vlaanderen ASBL / Conseil des ministres [Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii – Artykuły 20 i art. 21 TFUE – Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Decyzja o zakończeniu pobytu zainteresowanego ze względów porządku publicznego – Środki zapobiegawcze mające na celu uniknięcie ryzyka ucieczki zainteresowanego w terminie wyznaczonym mu na opuszczenie terytorium przyjmującego państwa członkowskiego – Przepisy krajowe podobne do przepisów mających zastosowanie do obywateli państw trzecich na mocy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2008/115/WE – Maksymalny okres zatrzymania w celu wydalenia – Przepis krajowy identyczny z przepisem mającym zastosowanie do obywateli państw trzecich]

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle – Belgia) – Ordre des barreaux francophones et germanophone, Association pour le droit des Étrangers ASBL, Coordination et Initiatives pour et avec les Réfugiés et Étrangers ASBL, Ligue des Droits de l'Homme ASBL, Vluchtelingenwerk Vlaanderen ASBL / Conseil des ministres
      (Sprawa C-718/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuły 20 i art. 21 TFUE - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Decyzja o zakończeniu pobytu zainteresowanego ze względów porządku publicznego - Środki zapobiegawcze mające na celu uniknięcie ryzyka ucieczki zainteresowanego w terminie wyznaczonym mu na opuszczenie terytorium przyjmującego państwa członkowskiego - Przepisy krajowe podobne do przepisów mających zastosowanie do obywateli państw trzecich na mocy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2008/115/WE - Maksymalny okres zatrzymania w celu wydalenia - Przepis krajowy identyczny z przepisem mającym zastosowanie do obywateli państw trzecich)
      (2021/C 329/03)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour constitutionnelle

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ordre des barreaux francophones et germanophone, Association pour le droit des Étrangers ASBL, Coordination et Initiatives pour et avec les Réfugiés et Étrangers ASBL, Ligue des Droits de l'Homme ASBL, Vluchtelingenwerk Vlaanderen ASBL

         Strona pozwana: Conseil des ministres

         Sentencja

      Wykładni art. 20 i 21 TFUE oraz dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy dokonywać w ten sposób, że:

                  —

                  nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje wobec obywateli Unii i członków ich rodzin, w okresie wyznaczonym im na opuszczenie terytorium przyjmującego państwa członkowskiego w następstwie wydania wobec nich decyzji o wydaleniu ze względów porządku publicznego lub w trakcie przedłużenia tego okresu, przepisy mające na celu uniknięcie ryzyka ucieczki tych osób, które to przepisy są podobne do przepisów, które w odniesieniu do obywateli państw trzecich stanowią transpozycję do prawa krajowego art. 7 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, pod warunkiem, że te pierwsze przepisy przestrzegają przewidzianych w art. 27 dyrektywy 2004/38 zasad ogólnych i że nie są mniej korzystne niż drugie; oraz

                  —

                  stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które stosuje wobec obywateli Unii i członków ich rodzin, którzy po upływie wyznaczonego okresu lub w trakcie przedłużenia tego okresu nie zastosowali się do wydanej wobec nich decyzji o wydaleniu ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, mający na celu zapewnienie wydalenia środek detencyjny w maksymalnym wymiarze ośmiu miesięcy, identycznym z wymiarem mającym w prawie krajowym zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy nie zastosowali się do decyzji nakazującej powrót wydanej z takich samych względów na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/115.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-301/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – UE, HC / Vorarlberger Landes- und Hypotheken-Bank AG [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 – Europejskie poświadczenie spadkowe – Ważność nieopatrzonego datą ważności poświadczonego odpisu poświadczenia – Artykuł 65 ust. 1 – Artykuł 69 – Skutki, jakie poświadczenie rodzi wobec wymienionych w nim osób, które nie złożyły wniosku o jego wydanie – Artykuł 70 ust. 3 – Moment, w odniesieniu do którego należy dokonać oceny ważności odpisu – Moc dowodowa odpisu]

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/4

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – UE, HC / Vorarlberger Landes- und Hypotheken-Bank AG
      (Sprawa C-301/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 - Europejskie poświadczenie spadkowe - Ważność nieopatrzonego datą ważności poświadczonego odpisu poświadczenia - Artykuł 65 ust. 1 - Artykuł 69 - Skutki, jakie poświadczenie rodzi wobec wymienionych w nim osób, które nie złożyły wniosku o jego wydanie - Artykuł 70 ust. 3 - Moment, w odniesieniu do którego należy dokonać oceny ważności odpisu - Moc dowodowa odpisu)
      (2021/C 329/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UE, HC

         Strona przeciwna: Vorarlberger Landes- und Hypotheken-Bank AG

         przy udziale: masy spadkowej VJ

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 70 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego należy interpretować w ten sposób, że poświadczony odpis europejskiego poświadczenia spadkowego zawierający wzmiankę „na czas nieokreślony” jest ważny przez okres sześciu miesięcy od momentu jego wydania i rodzi skutki w rozumieniu art. 69 tego rozporządzenia, jeżeli ów odpis był ważny w momencie przedstawienia go po raz pierwszy właściwemu organowi.

                  2)

                  Artykuł 65 ust. 1 rozporządzenia nr 650/2012 w związku z art. 69 ust. 3 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że europejskie poświadczenie spadkowe rodzi skutki wobec wszystkich osób, które są w nim imiennie wymienione, nawet jeśli same nie wystąpiły one o jego wydanie.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.


title: Sprawa C-717/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 15 października 2020 r. w sprawie T-249/19, Karpeta-Kovalyova/Komisja, wniesione w dniu 28 grudnia 2020 r. przez Marinę Karpetę-Kovalyovą

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/4

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 15 października 2020 r. w sprawie T-249/19, Karpeta-Kovalyova/Komisja, wniesione w dniu 28 grudnia 2020 r. przez Marinę Karpetę-Kovalyovą
      (Sprawa C-717/20 P)
      (2021/C 329/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Marina Karpeta-Kovalyova (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 6 lipca 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i obciążył wnoszącego odwołanie własnymi kosztami.


title: Sprawa C-21/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-416/20, REC, Comprojecto Projectos e Construções i in. / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej i in., wniesione w dniu 13 stycznia 2021 r. przez Comprojecto-Projectos e Construções, Lda, Paulo Eduardo Matos Gomes de Azevedo, Julião Maria Gomes de Azevedo, Isabel Maria Matos Gomes de Azevedo

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/5

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-416/20, REC, Comprojecto Projectos e Construções i in. / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej i in., wniesione w dniu 13 stycznia 2021 r. przez Comprojecto-Projectos e Construções, Lda, Paulo Eduardo Matos Gomes de Azevedo, Julião Maria Gomes de Azevedo, Isabel Maria Matos Gomes de Azevedo
      (Sprawa C-21/21 P)
      (2021/C 329/06)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Comprojecto-Projectos e Construções, Lda, Paulo Eduardo Matos Gomes de Azevedo, Julião Maria Gomes de Azevedo, Isabel Maria Matos Gomes de Azevedo (przedstawiciel: Me Ribeiro, avocat)

         Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Europejski Bank Centralny
      Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) orzekł, że odwołanie jest oczywiście niedopuszczalne i że wnoszące odwołanie pokrywają koszty własne.


title: Sprawa C-150/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (Polska) w dniu 5 marca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko D. B.

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (Polska) w dniu 5 marca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko D. B.
      (Sprawa C-150/21)
      (2021/C 329/07)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

         Strona w postępowaniu głównym

      D. B.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy orzeczenie nakładające karę pieniężną wydane przez niderlandzki centralny organ administracyjny wyznaczony na podstawie art. 2 decyzji ramowej 2005/214/WSiSW z dnia 24.02.2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania orzeczeń do kar o charakterze pieniężnym (1), od którego odwołanie przysługuje do prokuratury, podlegającej organizacyjnie Ministerstwu Sprawiedliwości, spełnia kryteria „orzeczenia od którego przysługuje odwołanie do sądu właściwego w sprawach karnych” w rozumieniu art. 1 a) ii) decyzji ramowej?

                  2)

                  Czy kryterium, aby orzeczenie nakładające karę pieniężną podlegało zaskarżeniu do „sądu właściwego w sprawach karnych” można uznać za spełnione w sytuacji, gdy złożenie odwołania do sądu rejonowego jest możliwe dopiero na dalszym etapie postępowania, tj. po jego negatywnym rozpatrzeniu przez prokuratora, a ponadto wiąże się w niektórych przypadkach z koniecznością wniesienia opłaty stanowiącej równowartość nałożonej kary?

         (1)  Decyzja Ramowa Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym; Dz. U.2005, L 76 s. 16–30.


title: Sprawa C-255/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 kwietnia 2021 r. – Reti Televisive Italiane SpA (RTI) / Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni – AGCOM

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 kwietnia 2021 r. – Reti Televisive Italiane SpA (RTI) / Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni – AGCOM
      (Sprawa C-255/21)
      (2021/C 329/08)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Reti Televisive Italiane SpA (RTI)

         Strona przeciwna: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni – AGCOM

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy do celów przepisów Unii dotyczących ograniczenia czasu reklamowego, przy uwzględnieniu ogólnej wagi nadawanej przez prawo [Unii Europejskiej] pojęciu grupy lub pojedynczego podmiotu gospodarczego, wynikającemu z licznych źródeł prawa antymonopolowego (mianowicie, w niniejszym przypadku, z motywu 43 dyrektywy 2018/1808/UE (1) i z nowego brzmienia art. 23 dyrektywy 2010/13/[UE] (2)), z zastrzeżeniem istniejącej we włoskim prawie krajowym różnicy w koncesjach, jaką art. 5 ust. 1 lit. b) dekretu ustawodawczego nr 177/[2005] przewiduje między nadawcami telewizyjnymi i radiowymi, można stosować jako zgodną z prawem Unii wykładnię prawa krajowego w dziedzinie radiofonii i telewizji, która wnioskuje z art. 1 ust. 1 lit. a) tegoż dekretu ustawodawczego nr 177/[2005], w obecnie obowiązującym brzmieniu zmienionym z dniem 30 marca 2010 r. (w wykonaniu dyrektywy 2007/65/WE (3)), że proces konwergencji pomiędzy różnymi formami łączności (łączność elektroniczna, publikacje, w tym publikacje cyfrowe, oraz Internet we wszystkich jego zastosowaniach) zachodzi a fortiori pomiędzy dostawcami mediów telewizyjnych i radiowych, zwłaszcza jeśli wchodzą już oni w skład grup przedsiębiorstw powiązanych między sobą, i obowiązuje powszechnie, z wynikającymi z tego konsekwencjami dla wykładni art. 38 ust. 6 ww. dekretu ustawodawczego, tak iż nadawcą może być również grupa jako pojedynczy podmiot gospodarczy, czy też przeciwnie, zgodnie z przypomnianymi zasadami Unii, zważywszy na autonomiczność zakazu przekraczania czasu reklamowego w stosunku do ogólnego prawa antymonopolowego, nie należy przypisywać żadnej wagi – przed 2018 r. – grupom i wspomnianemu procesowi konwergencji i tak zwanej działalności intermedialnej, biorąc zatem pod uwagę, do celów obliczenia ograniczenia czasu reklamowego, tylko pojedynczego nadawcę, nawet jeśli należy on do grupy (ten aspekt jest wspomniany jedynie w wersji skonsolidowanej art. 23 dyrektywy 2010/13/[UE], będącej wynikiem przyjęcia dyrektywy 2018/1808/UE)?

                  2)

                  Czy w świetle przypomnianych zasad prawa Unii w zakresie grup i przedsiębiorstwa jako jedynego podmiotu gospodarczego, do celów zakazu przekraczania ograniczeń czasu reklamowego i wspomnianego kolejnego brzmienia tekstów wyżej wspomnianego art. 23, z zastrzeżeniem wyżej wspomnianej różnicy pomiędzy koncesjami, istnieje możliwość wywnioskowania również z antykonkurencyjnego uregulowania [zintegrowanego systemu łączności] zawartego w art. 43 dekretu ustawodawczego 177/[2005], wagi pojęcia grupowego „dostawcy usług medialnych” (lub, według wnoszącej odwołanie, grupowego nadawcy) do celów wykluczenia intermedialnych informacji promocyjnych w ramach jednej grupy z ograniczeń czasu reklamowego zgodnie z art. 38 ust. 6 dekretu ustawodawczego [nr 177/2005] czy też przeciwnie, ową wagę należy wykluczyć przed 2018 r., ze względu na autonomiczność antymonopolowego prawa telewizyjnego w stosunku do uregulowania ograniczeń czasu reklamowego?

                  3)

                  Czy nowe brzmienie art. 23 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2010/13/UE stanowi uznanie istniejącej wcześniej w prawie antymonopolowym zasady dotyczącej ogólnej wagi grup, czy też ma charakter innowacyjny, i czy wobec tego, w pierwszym przypadku, opisuje rzeczywistość prawną już właściwą prawu Unii – obejmującą zatem niniejszą sprawę, poprzedzającą wspomniane nowe brzmienie i warunkującą wykładnię dokonywaną przez [krajowe organy regulacyjne] poprzez narzucenie im w każdym wypadku uznania pojęcia grupowego „dostawcy usług medialnych” – bądź też czy, w drugim przypadku, innowacyjność ta sprzeciwia się uznaniu wagi grup spółek w sprawach zapoczątkowanych przed jego wprowadzeniem, ponieważ nie ma ono zastosowania ratione temporis do okoliczności faktycznych zaistniałych przed jego wprowadzeniem ze względu na jego innowacyjny zakres?

                  4)

                  Czy, w każdym razie i niezależnie od systemu koncesji ustanowionego w art. 5 dekretu ustawodawczego nr 177/2005 oraz nowego brzmienia art. 23 wprowadzonego w 2018 r., a więc w przypadku, gdyby nowy przepis nie stanowił uznania istniejącego stanu rzeczy, lecz miał charakter innowacyjny, czego dotyczy pytanie c), stosunki integracyjne pomiędzy telewizją i radiofonią, postrzegane ogólnie w prawie antymonopolowym, ze względu na ogólność i przekrojowość pojęć podmiotu gospodarczego i grupy stanowią klucz pozwalający dokonać wykładni ograniczeń czasu reklamowego, które są zatem w każdym razie uregulowane z dorozumianym odniesieniem do przedsiębiorstwa grupowego (lub, bardziej precyzyjnie, do stosunków kontroli pomiędzy przedsiębiorstwami należącymi do grupy) i do funkcjonalnej jedności tych przedsiębiorstw, w celu promowania audycji pomiędzy telewizją a radiofonią w ramach grupy [brak fragmentu zdania], czy wspomniane stosunki integracyjne są nieistotne w zakresie ograniczeń czasu reklamowego, a zatem należy przyjąć, że „własne” audycje, o których mowa w art. 23 (pierwotne brzmienie), są takimi jako należące do jednego nadawcy, który je promuje, nie zaś do grupy spółek jako całości, ponieważ wspomniane uregulowanie jest samoistnym przepisem, który nie dopuszcza żadnej systemowej wykładni rozszerzającej go na grupy rozumiane jako pojedynczy podmiot gospodarczy?

                  5)

                  Czy wreszcie art. 23 w pierwotnym brzmieniu, nawet jeśli nie należy interpretować go jako przepisu, który powinien być odczytywany na gruncie prawa antymonopolowego, należy w każdym razie rozumieć jako przepis motywacyjny, opisujący szczególną cechę promocji, która ma charakter czysto informacyjny i nie ma na celu nakłonienia nikogo do zakupu towarów i usług innych niż promowane audycje, a zatem powinien być rozumiany jako wyłączony z zakresu stosowania uregulowań dotyczących czasu reklamowego, a więc mający zastosowanie, w zakresie przedsiębiorstw należących do tej samej grupy, w każdym przypadku zintegrowanej promocji intermedialnej, czy też należy rozumieć go jako uregulowanie o charakterze derogacyjnym i wyjątkowym w stosunku do obliczania czasu reklamowego, a zatem podlegające wąskiej wykładni?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1808 z dnia 14 listopada 2018 r. zmieniająca dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) ze względu na zmianę sytuacji na rynku (Dz.U. 2018, L 303, s. 69)

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. 2010, L 95, s. 1).

         (3)  Dyrektywa 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. 2007, L 332, s. 27)


title: Sprawa C-263/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 23 kwietnia 2021 r. – Asociación Multisectorial de Empresas de la Electrónica, las Tecnologías de la Información y la Comunicación, de las Telecomunicaciones y de los contenidos Digitales (AMETIC) / Administración General del Estado, Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA), Asociación para el Desarrollo de la Propiedad Intelectual (ADEPI), Artistas, Intérpretes o Ejecutantes, Sociedad de Gestión de España (AIE), Artistas Intérpretes, Sociedad de Gestión (AISGE), Ventanilla Única Digital, Derechos de Autor de Medios Audiovisuales (DAMA), Centro Español de Derechos Reprográficos (CEDRO), Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI) y Sociedad General de Autores y Editores (SGAE)

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 23 kwietnia 2021 r. – Asociación Multisectorial de Empresas de la Electrónica, las Tecnologías de la Información y la Comunicación, de las Telecomunicaciones y de los contenidos Digitales (AMETIC) / Administración General del Estado, Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA), Asociación para el Desarrollo de la Propiedad Intelectual (ADEPI), Artistas, Intérpretes o Ejecutantes, Sociedad de Gestión de España (AIE), Artistas Intérpretes, Sociedad de Gestión (AISGE), Ventanilla Única Digital, Derechos de Autor de Medios Audiovisuales (DAMA), Centro Español de Derechos Reprográficos (CEDRO), Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI) y Sociedad General de Autores y Editores (SGAE)
      (Sprawa C-263/21)
      (2021/C 329/09)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Asociación Multisectorial de Empresas de la Electrónica, las Tecnologías de la Información y la Comunicación, de las Telecomunicaciones y de los contenidos Digitales (AMETIC)

         Druga strona postępowania: Administración General del Estado, Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA), Asociación para el Desarrollo de la Propiedad Intelectual (ADEPI), Artistas, Intérpretes o Ejecutantes, Sociedad de Gestión de España (AIE), Artistas Intérpretes, Sociedad de Gestión (AISGE), Ventanilla Única Digital, Derechos de Autor de Medios Audiovisuales (DAMA), Centro Español de Derechos Reprográficos (CEDRO), Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI) y Sociedad General de Autores y Editores (SGAE)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sposób, w jaki został określony skład osoby prawnej, o której mowa w ust. 10 nowego art. 25 Ley de Propiedad Intelectual (ustawy o własności intelektualnej), jest zgodny z dyrektywą 2001/29/WE (1) lub, bardziej ogólnie, z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy okoliczność, że w przepisach krajowych przyznano wspomnianej osobie prawnej uprawnienia do żądania przedstawienia informacji, w tym informacji dotyczących rachunkowości, od osób, które zwracają się do niej z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku zapłaty rekompensaty z tytułu kopii na użytek prywatny, jest zgodna z dyrektywą 2001/29/WE lub z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej?

         (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10).


title: Sprawa C-292/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 maja 2021 r. – Confederación Nacional de Autoescuelas (CNAE) i in. / Asociación para la Defensa de los Intereses Comunes de las Autoescuelas (AUDICA) i in.

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 maja 2021 r. – Confederación Nacional de Autoescuelas (CNAE) i in. / Asociación para la Defensa de los Intereses Comunes de las Autoescuelas (AUDICA) i in.
      (Sprawa C-292/21)
      (2021/C 329/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Administración General del Estado, Confederación Nacional de Autoescuelas (CNAE), UTE CNAE-ITT-FORMASTER-ECT

         Druga strona postępowania: Asociación para la Defensa de los Intereses Comunes de las Autoescuelas (AUDICA), Ministerio Fiscal

         Pytania prejudycjalne

      Czy przepis krajowy, na podstawie którego udzielenie zamówienia na prowadzenie kursów uświadamiających i reedukacyjnych w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego w celu odzyskania punktów związanych z prawem jazdy powinno nastąpić w drodze koncesji na świadczenie usług publicznych, jest zgodny z dyrektywą 2006/123/WE (1) lub ewentualnie z innymi przepisami lub zasadami prawa Unii Europejskiej?

         (1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, S. 36).


title: Sprawa C-298/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Braşov (Rumunia) w dniu 10 maja 2021 r. – S.C. Techno-Gaz K.F.T. PAKS / U.A.T. Comuna Dalnic

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Braşov (Rumunia) w dniu 10 maja 2021 r. – S.C. Techno-Gaz K.F.T. PAKS / U.A.T. Comuna Dalnic
      (Sprawa C-298/21)
      (2021/C 329/11)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Braşov

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę o wznowienie postępowania i strona pozwana w pierwszej instancji: S.C. Techno-Gaz K.F.T. PAKS

         Strona przeciwna w postępowaniu o wznowienie postępowania i strona powodowa w pierwszej instancji: U.A.T. Comuna Dalnic

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zasada swobody świadczenia usług ustanowiona w art. 56 TFUE, art. 25 dyrektywy 2004/18 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (1), oraz zasada wolnej i uczciwej konkurencji między wykonawcami i zasada proporcjonalności, które to zasady są nieodzownie związane z prawem Unii Europejskiej, stoją na przeszkodzie przepisom krajowym w dziedzinie zamówień publicznych, takim jak przepisy rumuńskie przewidziane w art. 96 ust. 1 [Hotărârea Guvernului – dekretu rządu] nr 925/2006, który stanowi, że w przypadku gdy niektóre części umowy o udzielenie zamówienia publicznego mają być wykonane przez jednego lub więcej podwykonawców, przedstawione umowy muszą być zgodne z ofertą i stanowią integralną część umowy o udzielenie zamówienia publicznego, jako załącznik, interpretowanej w ten sposób, że usługi zlecone w ramach podwykonawstwa muszą być świadczone w takiej samej wartości/za taką samą cenę jak cena uzgodniona w umowie głównej w odniesieniu do danych usług?

         (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004 L 134, s. 114).