title: Sprawa T-336/12: Postanowienie Sądu z dnia 18 lutego 2013 r. — Klizli przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Syrii — Wykreślenie z wykazu osób, których te środki dotyczą — Umorzenie postępowania)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/26

         Postanowienie Sądu z dnia 18 lutego 2013 r. — Klizli przeciwko Radzie
   (Sprawa T-336/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Syrii - Wykreślenie z wykazu osób, których te środki dotyczą - Umorzenie postępowania)
   2013/C 108/68
   Język postępowania angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yousef Klizli (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat Z. Garkova-Lyutskanova)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 126, s. 9) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 126, s. 3) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa C-351/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawie T-470/11, Total i Elf Aquitaine/Komisja, wniesione w dniu 10 lipca 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/44

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawie T-470/11, Total i Elf Aquitaine/Komisja, wniesione w dniu 10 lipca 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-351/15 P)
   (2015/C 294/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i F. Dintilhac, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Total SA, Elf Aquitaine SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawie T-470/11,

               —

               uznanie wniesionej do Sądu skargi za niedopuszczalną,

               —

               obciążenie Total SA i Elf Aquitaine SA wszystkimi kosztami związanymi z niniejszym postępowaniem, a także z postępowaniem w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie swe Komisja opiera na trzech następujących zarzutach.
   Zgodnie z pierwszym i drugim zarzutem odwołania w zaskarżonym wyroku Sąd błędnie odrzucił podnoszony przez Komisję zarzut niedopuszczalności wniesionej do niego skargi. W ramach pierwszego z tych zarzutów Komisja twierdzi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa ze względu na to, iż uznał, że pisma księgowego Komisji z dnia 24 czerwca i 8 lipca 2011 r. wywołują wiążące skutki prawne. Pisma te stanowią zaś jedynie wezwania do zapłaty kwoty należnej w wykonaniu decyzji w sprawie metakrylanów i stanowią akty przygotowawcze dla jej potencjalnego przymusowego wykonania już po wydaniu wyroku w sprawie T-217/06 (1), w którym Sąd obniżył kwotę grzywny nałożonej na spółkę Arkema, chociaż tego samego dnia w wyroku w sprawie T-206/06 (2) (następnie potwierdzonym postanowieniem Trybunału w sprawie C-421/11 P (3)) Sąd nie zmienił kwot grzywien nałożonych na Total SA i Elf Aquitaine SA. Te pisma księgowego nie stanowią aktów przymusowej egzekucji i, co za tym idzie, nie określają „ostatecznego stanowiska” Komisji. Ponadto pisma te nie wywołują wiążących skutków prawnych odmiennych od tych wynikających z decyzji w sprawie sprawie metakrylanów, której nie można już zakwestionować ze względu na wyczerpanie przez drugą stronę odwołania możliwości jej zaskarżenia. Drugi zarzut odwołania jest związany z tym, że, wydając zaskarżony wyrok, Sąd nie uwzględnił zasad związanych z zawisłością sporu oraz powagą rzeczy osądzonej wynikającej z postanowienia wydanego przez Trybunał w sprawie C-421/11 P.
   Wreszcie, dotyczący sprzeczności uzasadnienia zarzut trzeci został przedstawiony tytułem ewentualnym, na wypadek nieuwzględnienia przez Trybunał zarzutów pierwszego i drugiego. W pkt 113 zaskarżonego wyroku Sąd miał błędnie stwierdzić, że roszczenia Komisji tak wobec spółki Arkema, jak wobec ogółu solidarnie współzobowiązanych zostały w pełni zaspokojone, podczas gdy w jego pkt 9 miał on słusznie zauważyć, że Arkema żałowała, iż nie może upoważnić Komisji do zatrzymania żadnej kwoty na wypadek gdyby jej skarga do sądu wspólnotowego została rozpatrzona pozytywnie. Ta wewnętrzna sprzeczność uzasadnienia wywiera piętno na przeprowadzonym przez Sąd co do istoty sprawy rozumowaniu i stanowi wystarczający powód do stwierdzenia nieważności zaskarżonego wyroku.

      (1)  ECLI:EU:T:2011:251

      (2)  ECLI:EU:T:2011:250

      (3)  ECLI:EU:C:2012:60


title: Sprawa C-245/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 21 maja 2014 r. – Thomas Cook Belgium NV przeciwko Thurner Hotel GmbH

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 21 maja 2014 r. – Thomas Cook Belgium NV przeciwko Thurner Hotel GmbH
   (Sprawa C-245/14)
   2014/C 303/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Thomas Cook Belgium NV

      Druga strona postępowania: Thurner Hotel GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwany może złożyć wniosek o ponowne zbadanie przez sąd europejskiego nakazu zapłaty zgodnie z art. 20 ust. 2 tego rozporządzenia również wtedy, gdy nakaz zapłaty został mu wprawdzie skutecznie doręczony, ale na podstawie zawartych w formularzu wniosku informacji dotyczących właściwości sądu został wydany przez niewłaściwy sąd?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy wyjątkowe okoliczności w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 1896/2006 występują zgodnie z motywem 25 komunikatu Komisji Europejskiej z dnia 7 lutego 2006 r. (COD 2004/0055) już wtedy, gdy europejski nakaz zapłaty został wydany na podstawie informacji w formularzu wniosku, które mogą się później okazać fałszywe, w szczególności jeżeli zależy od tego właściwość sądu?

      (1)  Dz.U. L 399, s. 1.


title: Sprawa T-139/05: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2005 r. przez Charlotte Becker i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/35

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2005 r. przez Charlotte Becker i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-139/05)
   (2005/C 132/63)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 31 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Charlotte Becker, zamieszkałej w Menton (Francja), Seamusa Killeena, zamieszkałego w Sutton (Dublin), Roberta Payne'a, zamieszkałego w Terenure (Dublin), Deirdre Gallagher, zamieszkałą w Terenure, Paula Van Raij'a, zamieszkałego w Overveen (Niderlandy), Wilhelmusa Van Miltenburga, zamieszkałego w Huizen (Niderlandy), reprezentowanych przez adwokatów Georgesa Vandersandena, Laure Levi i Aurore Finchelstein przeciwko Parlamentowi Europejskiemu.
   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności odcinków emerytury skarżących za maj 2004 r., za wyjątkiem P. Gallagher, ze skutkiem zastosowania współczynnika korygującego na poziomie stolicy państwa, w którym mają oni miejsce zamieszkania lub przynajmniej takiego współczynnika korygującego, który odzwierciedlałby w odpowiedni sposób różnice w kosztach utrzymania w miejscu, w którym skarżący zmuszeni są ponosić swe wydatki i tym samym odpowiadałby zasadzie równoważności,

               —

               stwierdzenie nieważności w odniesieniu do P. Gallagher odcinka wynagrodzenia za miesiąc maj 2004 r. ze skutkiem zastosowania współczynnika korygującego do świadczenia przyznanego w związku z pozostawaniem w dyspozycji ustalonego na poziomie stolicy państwa, w którym ma ona miejsce zamieszkania lub przynajmniej takiego współczynnika korygującego, który odzwierciedlałby w odpowiedni sposób różnice w kosztach utrzymania w miejscu, w którym skarżąca zmuszona jest ponosić swe wydatki i tym samym odpowiadałby zasadzie równoważności,

               —

               obciążenie Parlamentu całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty:
   Na poparcie swych skarg skarżący powołują zarzuty i argumenty identyczne z tymi podniesionymi w sprawie T-35/05.


title: Sprawa T-625/15: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2016 r. – Spa Monopole/EUIPO – YTL Hotels & Properties (SPA VILLAGE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SPA VILLAGE — Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu SPA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/21

         Wyrok Sądu z dnia 27 października 2016 r. – Spa Monopole/EUIPO – YTL Hotels & Properties (SPA VILLAGE)
   (Sprawa T-625/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SPA VILLAGE - Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu SPA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 462/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci E. Cornu i É. De Gryse)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: YTL Hotels & Properties Sdn Bhd (Kuala Lumpur, Malezja) (przedstawiciel: adwokat M. Edenborough)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 września 2015 r. (sprawa R 1954/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Spa Monopole, compagnie fermière de Spa, a YTL Hotels & Properties.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 września 2015 r. (sprawa R 1954/2013-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV a YTL Hotels & Properties Sdn Bhd, w zakresie w jakim oddala ona sprzeciw wobec rejestracji słownego unijnego znaku towarowego SPA VILLAGE w odniesieniu do „usług zaopatrzenia w żywność i napoje; kawiarni-restauracji; kafeterii; barów szybkiej obsługi (snack-barów); restauracji samoobsługowych; hotelowych usług restauracyjnych; usług restauracyjnych; obsługi gastronomicznej z własnym zapleczem, produktami i transportem; usług barowych; usług hotelowych” należących do klasy 43 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r. ze zm.

               2)

               EUIPO i YTL Hotels & Properties zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa C-292/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 11 czerwca 2012 r. — Ragn-Sells AS przeciwko Sillamäe Linnavalitsus

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 11 czerwca 2012 r. — Ragn-Sells AS przeciwko Sillamäe Linnavalitsus
   (Sprawa C-292/12)
   2012/C 243/18
   Język postępowania: estoński

      Sąd krajowy

   Tartu Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ragn-Sells AS

      Strona pozwana: Sillamäe Linnavalitsus

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 106 ust. 1 w związku z art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jak również swobody przepływu towarów, przedsiębiorczości i świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi naruszenia żadnego (żadnej) z nich, jeżeli państwo członkowskie dopuści, by na określonym obszarze przedsiębiorstwu, które prowadzi określoną instalację przetwarzania odpadów, przyznane zostało za wynagrodzeniem wyłączne prawo przetwarzania odpadów komunalnych, w sytuacji gdy w promieniu 260 km działa wiele przedsiębiorstw konkurencyjnych, do których należy wiele różnych instalacji przetwarzania odpadów, odpowiadających wymogom środowiskowym i stosujących równoważne technologie?

               2)

               Czy art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi jego naruszenia, jeżeli państwo członkowskie uznaje za usługi w ogólnym interesie gospodarczym z jednej strony zbiórkę i transport odpadów, a z drugiej strony przetwarzanie odpadów, rozdzielając jednak te usługi i tym samym ograniczając swobodną konkurencję na rynku gospodarowania odpadami?

               3)

               Czy w postępowaniu o udzielenie koncesji na usługę zbierania i transportu odpadów, w którym obowiązuje warunek, że na obszarze określonym w umowie koncesyjnej przyznaje się dwóm przedsiębiorstwom wyłączne prawo przetwarzania odpadów, można wyłączyć zastosowanie postanowień Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z zakresu prawa konkurencji?

               4)

               Czy art. 16 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może w oparciu o zasadę bliskości ograniczyć konkurencję i zezwolić, by przedsiębiorstwu, które prowadzi instalację przetwarzania odpadów, położoną najbliżej miejsca powstawania odpadów, przyznać za wynagrodzeniem wyłączne prawo przetwarzania odpadów, w sytuacji gdy w promieniu 260 km działa wiele przedsiębiorstw konkurencyjnych, do których należy wiele różnych instalacji przetwarzania odpadów, odpowiadających wymogom środowiskowym i stosujących równoważne technologie?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312, s. 3)


title: Sprawa C-90/10: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/25

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-90/10)
   2010/C 113/40
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii:

                           —

                           nie ustalając priorytetowych działań w zakresie ochrony dotyczących znajdujących się na jego terytorium i w makaronezyjskim regionie biogeograficznym specjalnych obszarów ochrony odpowiadających terenom mającym znaczenie dla Wspólnoty określonym w decyzji 2002/11/WE (1), zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG (2), oraz

                           —

                           nie przyjmując i nie stosując odpowiednich środków ochronnych, takich jak system ochrony, dzięki któremu unika się pogorszenia stanu siedlisk i znacznego niepokojenia gatunków i który zapewnia ochronę prawną specjalnych obszarów ochrony odpowiadających znajdującym się na terytorium hiszpańskim terenom, o których mowa w decyzji 2002/11/WE, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43/EWG,

               —

               nie wywiązało się ze zobowiązań ciążących na nim na podstawie art. 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43/EWG;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja stoi na stanowisku, że Królestwo Hiszpanii, w zakresie dotyczącym w znajdujących się w makaronezyjskim regionie biogeograficznym specjalnych obszarów ochrony odpowiadających terenom mającym znaczenie dla Wspólnoty określonym w decyzji 2002/11/WE, uchybiło:

               —

               zobowiązaniu do ustalenia priorytetowych działań w zakresie ochrony, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG;

               —

               zobowiązaniu do przyjęcia i stosowania odpowiednich środków ochronnych, takich jak system ochrony, dzięki któremu unika się pogorszenia stanu siedlisk i znacznego niepokojenia gatunków i który zapewnia ochronę prawną specjalnych obszarów ochrony, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43/EWG.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie przyjęcia wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w makaronezyjskim regionie biogeograficznym na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG (Dz. U. 2002 L 5, s. 16).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. L 206, s. 7).


title: Sprawa C-196/05: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  8 czerwca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Sachsenmilch AG przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg (Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura Scalona — Podpozycja 0406 10 (ser świeży) — Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1832/2002 — Klasyfikacja taryfowa mozzarelli w blokach do pizzy, przechowywanej po wyprodukowaniu przez okres jednego do dwóch tygodni w stanie schłodzonym)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Sachsenmilch AG przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg
   (Sprawa C-196/05) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura Scalona - Podpozycja 0406 10 (ser świeży) - Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1832/2002 - Klasyfikacja taryfowa mozzarelli w blokach do pizzy, przechowywanej po wyprodukowaniu przez okres jednego do dwóch tygodni w stanie schłodzonym)
   (2006/C 178/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht München
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sachsenmilch AG

      Strona pozwana: Oberfinanzdirektion Nürnberg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht München — Wykładnia rozporządzenia (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 281, str. 1) — Podpozycja CN 0406 10 (ser świeży) — Mozarella do pizzy przechowywana po wyprodukowaniu przez okres jednego do dwóch tygodni w stanie schłodzonym
   Sentencja
   Podpozycję 0406 10 Nomenklatury Scalonej, znajdującą się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do mozzarelli w blokach do pizzy, która po wyprodukowaniu była przechowywana przez okres jednego do dwóch tygodni w temperaturze 2-4 oC, chyba że przechowywanie to wystarczy, by mozzarella ta uległa procesowi przetwórczemu, po którym nabyłaby nowe obiektywne cechy (czy też jedną cechę) i właściwości, w szczególności w zakresie składu, wyglądu i smaku. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy warunki te są spełnione.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005


title: Sprawa T-363/06: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Honda Motor Europe przeciwko OHIM — SEAT (MAGIC SEAT)

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/27

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Honda Motor Europe przeciwko OHIM — SEAT (MAGIC SEAT)
   (Sprawa T-363/06)
   (2007/C 20/42)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Honda Motor Europe Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, Barrister, N. Cordell, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Seat SA (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej wydanej w dniu 7 września 2006 r. w sprawie R 960/2005-1;

               —

               postanowienie, że Urząd i pozostałe strony postępowania poniosą koszty własne oraz koszty poniesione przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „MAGIC SEAT” dla towarów i usług z klasy 12 — siedzenia samochodowe i mechanizmy siedzeń samochodowych, części, łączniki i akcesoria do tych towarów — zgłoszenie nr 2 503 902
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: SEAT SA
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy „SEAT” dla towarów i usług z klasy 12

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94
   W uzasadnieniu swoich żądań skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza zastosowała niewłaściwe podejście do analizy znaków na płaszczyźnie wizualnej, udzielając ochrony jedynie słownemu elementowi złożonego znaku wcześniejszego, który to znak zawiera duży i rzucający się w oczy element charakterystyczny.
   Zdaniem skarżącej dokonane przez Izbę Odwoławczą porównanie znaków towarowych na płaszczyźnie fonetycznej obarczone jest dwoma błędami. Po pierwsze Izba Odwoławcza nie zauważyła, że słowo MAGIC w określeniu MAGIC SEAT nie jest wymawiane jak słowo hiszpańskie i w związku z tym znak towarowy MAGIC SEAT jako całość również nie byłby wymawiany na sposób hiszpański. Po drugie nie uwzględniła ona okoliczności, że słowo MAGIC jest pierwszym słowem dwuwyrazowego określenia MAGIC SEAT.
   Ponadto Izba Odwoławcza nie zastosowała w niniejszej sprawie „zasady kontrastu” i w związku z tym, w ramach analizy dokonanej przez nią na płaszczyźnie koncepcyjnej, nie zostało uwzględnione, że wcześniejszy hiszpański znak towarowy zawierający słowo SEAT oraz duży charakterystyczny element w postaci litery „S”, jest wyraźnie od razu postrzegany jako oznaczający hiszpańskiego producenta samochodów, podczas gdy znak towarowy MAGIC SEAT nie jest postrzegany w ten sposób.
   Dalej, w kwestii braku podobieństwa koncepcyjnego, skarżąca twierdzi, że Izba nie uwzględniła przedstawionych przez skarżącą dowodów odnoszących się do tego jak hiszpańscy konsumenci postrzegaliby, na gruncie językowym, słowa MAGIC SEAT.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że Izba nie wzięła pod uwagę tego, iż rodzaj towarów, właściwości odnośnego rynku oraz cechy krajowego konsumenta tych towarów przemawiają przeciwko występowaniu jakiegokolwiek prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   Wreszcie, skarżąca uważa, że Izba w ogóle nie wzięła pod uwagę przedstawionych przez nią dowodów dotyczących tego, w jaki sposób odbywa się handel towarami tego rodzaju.


title: Sprawa T-332/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. — Alcoa Transformazioni przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Energia elektryczna — Preferencyjna taryfa — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE — Dopuszczalność — Pojęcie pomocy państwa — Nowa pomoc lub pomoc istniejąca — Korzyść — Uzasadnienie — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. — Alcoa Transformazioni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-332/06) (1)

   (Pomoc państwa - Energia elektryczna - Preferencyjna taryfa - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE - Dopuszczalność - Pojęcie pomocy państwa - Nowa pomoc lub pomoc istniejąca - Korzyść - Uzasadnienie - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa)
   2009/C 113/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alcoa Transformazioni Srl (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, T. Müller-Ibold, F. Salerno i T. Graf, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Khan, E. Righini i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/C 214/03, notyfikowanej Republice Włoskiej pismem z dnia 19 lipca 2006 r., dotyczącej wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2WE, w sprawie pomocy państwa C 36/06 (ex NN 38/06) — Preferencyjna taryfa opłat za elektryczność, przyznana niektórym przedsiębiorstwom o dużym zapotrzebowaniu na energię, znajdującym się we Włoszech, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy taryf opłat za elektryczność, których beneficjentami są dwa zakłady produkcji aluminium będące własnością Alcoa Trasformazioni.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alcoa Trasformazioni Srl pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-68/17: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2017 r. – Italytrade/EUIPO – Tpresso (teaspresso)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/57

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2017 r. – Italytrade/EUIPO – Tpresso (teaspresso)
   (Sprawa T-68/17)
   (2017/C 104/80)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Italytrade Srl (Bari, Włochy) (przedstawiciel: adwokat N. Clemente)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tpresso SA (Zurych, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „teaspresso” – zgłoszenie nr 13 543 475

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 listopada 2016 r. w sprawie R 1099/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji, jak przewiduje art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, a w każdym razie zgodnie z obowiązującymi normami;

               —

               na podstawie art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem obciążenie EUIPO oraz potencjalnych interwenientów wszystkimi kosztami poniesionymi w ramach niniejszego postępowania przez Italytrade Srl;

               —

               na podstawie art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem obciążenie EUIPO oraz interwenienta kosztami poniesionymi w toku postępowania przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-678/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Załącznik III — Zastosowanie obniżonej stawki podatku VAT do sprzętu medycznego, sprzętu pomocniczego oraz pozostałych urządzeń, a także do produktów farmaceutycznych)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/11

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-678/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Załącznik III - Zastosowanie obniżonej stawki podatku VAT do sprzętu medycznego, sprzętu pomocniczego oraz pozostałych urządzeń, a także do produktów farmaceutycznych))
   (2015/C 236/15)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i D. Milanowska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Stosując obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej do dostaw:

                           —

                           sprzętu medycznego, sprzętu pomocniczego oraz pozostałych urządzeń, które nie są przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego przez osoby niepełnosprawne lub które nie są zwykle przeznaczone do łagodzenia skutków lub leczenia niepełnosprawności, a także

                           —

                           produktów, które nie są produktami farmaceutycznymi zwykle stosowanymi dla ochrony zdrowia, zapobiegania chorobom oraz do celów medycznych i weterynaryjnych lub produktami używanymi do celów antykoncepcyjnych oraz higieny osobistej,

                     wymienionych w pozycjach 82, 92 i 103 w załączniku nr 3 do Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 96–98 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Rzeczpospolita Polska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa T-117/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Cargill/Rada [Dumping — Przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny — Ostateczne cło antydumpingowe — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie oddziaływanie — Indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Wartość normalna — Koszty produkcji]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/31

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Cargill/Rada
   (Sprawa T-117/14) (1)

   ([Dumping - Przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny - Ostateczne cło antydumpingowe - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie oddziaływanie - Indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Wartość normalna - Koszty produkcji])
   (2016/C 402/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cargill SACI (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciele: J. F. Bellis, R. Luff i G. Bathory, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert i B. Driessen, a następnie H. Marcos Fraile, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. Bierwagena i C. Hippa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy) i Europejska Rada ds. Biodiesla (EBB) (Bruksela, Belgia) (pełnomocnicy: adwokaci O. Prost i M -S Dibling)

      Przedmiot

   Skarga oparta na art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013, L 315, s. 2) w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji w zakresie, w jakim dotyczą one Cargill SACI.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty własne, a także koszty poniesione przez Cargill.

               3)

               Komisja Europejska i Europejska Rada ds. Biodiesla (EBB) ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa C-50/06: Skarga wniesiona w dniu  27 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/3

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-50/06)
   (2006/C 96/04)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 27 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Marię Condou-Durande i Rudiego Troostersa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwo Niderlandów.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie stosując wobec obywateli Unii Europejskiej dyrektywy 64/221/EWG Rady z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego (1) lecz stosując wobec nich ogólne ustawodawstwo dotyczące cudzoziemców, które umożliwia ustalenie systematycznego i automatycznego związku pomiędzy skazaniem a wydaleniem Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Art. 8 lit. e) Vreemdelingenwet (niderlandzkiej ustawy o cudzoziemcach) z 2000 r. stanowi, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Niderlandów zgodnie z prawem jako obywatel Unii Europejskiej tylko wtedy, gdy jego pobyt znajduje podstawę w przepisie prawa, w szczególności w przepisie Traktatu WE.
   Ponadto większość przepisów Vreemdelingenwet z 2000 r. znajduje nieograniczone zastosowanie do „cudzoziemców”, przy czym pojęcie to obejmuje zgodnie z art. 1 lit. m) ustawy również obywateli Państwa Członkowskiego UE. W ten sposób Vreemdelingenwet z 2000 r. nie odsyła do dyrektywy 64/221/EWG, a ustanowione przez tę dyrektywę zasady nie zostały również przejęte przez tekst ustawy. Ponadto zobowiązania wynikające z dyrektywy 64/221/EWG nie zostały transponowane w tej ustawie w jasny i jednoznaczny sposób.

      (1)  Dz.U. L 56 z 4.4.1964, str. 850


title: Sprawa C-142/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 20 marca 2013 r. — Bright Service S.A. przeciwko Repsol Comercial de Productos Petrolíferos S.A

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 20 marca 2013 r. — Bright Service S.A. przeciwko Repsol Comercial de Productos Petrolíferos S.A
   (Sprawa C-142/13)
   2013/C 178/02
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Bright Service S.A.

      Strona pozwana: Repsol Comercial de Productos Petrolíferos S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Podczas badania porozumienia wertykalnego zawierającego zobowiązanie do niekonkurowania, które obowiązywało na dzień 31 maja 2000 r. i które spełnia przesłanki ustanowione w rozporządzeniu nr 1984/83 (1), a nie spełnia przesłanek wyłączenia z rozporządzenia nr 2790/1999 (2), ponieważ dostawca będący stroną porozumienia posiada udział w rynku przekraczający 30 % (art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2790/1999) i ponieważ okres obowiązywania klauzuli o zakazie konkurencji przekracza pięć lat, a towary objęte porozumieniem są sprzedawane przez nabywcę z lokali i terenów, które nie są własnością dostawcy [art. 5 lit. a) rozporządzenia nr 2790/1999]:

                           a)

                           Czy art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 2790/1999 należy interpretować w ten sposób, że począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r. porozumienie i — w szczególności — klauzula o zakazie konkurencji nie są objęte wyłączeniami z tych rozporządzeń (nr 1984/83 i 2790/1999) i należy indywidualnie badać ich zgodność z art. 81 ust. 1 TWE?

                           b)

                           Czy też art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 2790/1999 należy interpretować w ten sposób, że do opisanego porozumienia należy stosować pięcioletni maksymalny okres obowiązywania klauzuli o zakazie konkurencji przewidziany w art. 5 lit. a) rozporządzenia nr 2790/1999, w następstwie czego porozumienie i — w szczególności — klauzula o zakazie konkurencji są od dnia 1 stycznia 2002 r. objęte nowym terminem pięcioletnim, który upływa w dniu 31 grudnia 2006 r.?

                           c)

                           Czy wreszcie art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 2790/1999 należy interpretować w ten sposób, że porozumienie zawierające zobowiązanie do niekonkurowania jest od dnia 1 stycznia 2002 r. objęte nowym terminem pięcioletnim, który upływa w dniu 31 grudnia 2006 r., w wypadku gdy pozostający na dzień 1 stycznia 2002 r. okres ważności zobowiązania do niekonkurowania nie przekracza pięciu lat, natomiast nie jest objęte wyłączeniami i jego zgodność z art. 81 ust. 1 TWE podlega indywidualnemu badaniu w wypadku, gdy pozostający na dzień 1 stycznia 2002 r. okres ważności zobowiązania do niekonkurowania przekracza pięć lat?

      (1)  Rozporządzenie Komisji z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do określonych kategorii wyłącznych umów sprzedaży (Dz. U. L 173, s. 5)

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. L 336, s. 21)


title: Sprawa C-366/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — DNA Verkot Oy przy udziale: Sonera Mobile Networks Oy, Viestintävirasto

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — DNA Verkot Oy przy udziale: Sonera Mobile Networks Oy, Viestintävirasto
   (Sprawa C-366/06) (1)

   (2007/C 96/58)

      Język postępowania: fiński

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa C-56/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Ítélőtábla -Węgry) – Érsekcsanádi Mezőgazdasági Zrt przeciwko Bács-Kiskun Megyei Kormányhivatal (Dyrektywy 92/40/EWG i 2005/94/WE — Decyzje 2006/105/WE i 2006/115/WE — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 16, 17 i 47 — Środki zwalczania grypy ptasiej — Naprawa szkód)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Ítélőtábla -Węgry) – Érsekcsanádi Mezőgazdasági Zrt przeciwko Bács-Kiskun Megyei Kormányhivatal
   (Sprawa C-56/13) (1)

   ((Dyrektywy 92/40/EWG i 2005/94/WE - Decyzje 2006/105/WE i 2006/115/WE - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 16, 17 i 47 - Środki zwalczania grypy ptasiej - Naprawa szkód))
   2014/C 253/12
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szegedi Ítélőtábla

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Érsekcsanádi Mezőgazdasági Zrt

      Strona pozwana: Bács-Kiskun Megyei Kormányhivatal

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Szegedi Ítélőtábla – Wykładnia dyrektywy Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu (Dz.U. L 167, s. 1) i dyrektywy Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającej dyrektywę 92/40/EWG (Dz.U. L 10, s. 16) – Przedsiębiorstwo rolno-hodowlane, którego przedmiotem działalności jest między innymi tuczenie indyków i któremu odmówiono zezwolenia na ulokowanie indyków tuczonych na fermie hodowlanej położonej w strefie ochrony i nadzoru wyznaczonej decyzją administracyjną w związku z grypą ptasią – Odszkodowanie za szkody wyrządzone jednostkom przez tymczasowe środki ochrony ustanowione w wykonaniu aktów prawnych Unii

      Sentencja

               1)

               Decyzja Komisji 2006/105/WE z dnia 15 lutego 2006 r. dotycząca niektórych tymczasowych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzewanych przypadków wysoce zjadliwej [zaraźliwej] grypy ptaków [grypy ptasiej] u dzikiego ptactwa na Węgrzech oraz decyzja Komisji 2006/115/WE z dnia 17 lutego 2006 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków [ptasiej grypy] wśród dzikiego ptactwa we Wspólnocie oraz uchylająca decyzje 2006/86/WE, 2006/90/WE, 2006/91/WE, 2006/94/WE, 2006/104/WE i 2006/105/WE powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one, po pierwsze, środkom krajowym takim jak decyzje administracyjne z dnia 15 i 21 lutego 2006 r., zarządzające ustanowienie strefy ochrony na terytorium administracyjnym Csátalja i Nagybaracska (Węgry) oraz zakazujące przewozu drobiu do tej strefy, oraz po drugie, decyzji administracyjnej takiej jak decyzja z dnia 23 lutego 2006 r., odmawiająca przedsiębiorstwu takiemu jak skarżąca w postępowaniu głównym umieszczenia indyków na fermie położonej w Nagybaracska.

               2)

               Po pierwsze, decyzje 2006/105 i 2006/115 powinny być interpretowane w ten sposób, że nie zawierają one ani nie odsyłają do przepisów zmierzających do ustanowienia systemu naprawy szkód wyrządzonych przez przewidziane przez nie środki, a po drugie, ocena zgodności z prawem przepisów krajowych takich jak w postępowaniu głównym, które nie przewidują pełnego odszkodowania, w tym utraconych zysków, za szkody poniesione w wyniku przyjęcia zgodnie z prawem Unii krajowych środków ochrony przed ptasią grypą, z punktu widzenia prawa do skutecznego środka prawnego i prawa własności, a także swobody przedsiębiorczości, nie należy do właściwości Trybunału.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa T-162/12: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2012 r. — CW przeciwko Radzie

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/27

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2012 r. — CW przeciwko Radzie
   (Sprawa T-162/12)
   2012/C 355/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CW (Paryż, Francja) (przedstawiciel: A. Tekari, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               orzeczenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji 2012/50/WPZiB ze wszystkimi jej skutkami w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania, a także zasądzenie od niej kwoty 25 000 EUR tytułem kosztów niepodlegających zwrotowi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, dotyczących: i) naruszenia przepisów procesowych i praw do obrony, ii) braku uzasadnienia prawnego, iii) naruszenia art. 1 decyzji 2011/72/WPZiB (1) oraz niewystarczającego uzasadnienia, iv) błędu w ocenie oraz v) nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności i swobody przedsiębiorczości.

      (1)  Decyzja Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 62)


title: Sprawa T-230/13: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2013 r. — HTC Sweden przeciwko OHIM — Vermop Salmon (TWISTER)

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/15

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2013 r. — HTC Sweden przeciwko OHIM — Vermop Salmon (TWISTER)
   (Sprawa T-230/13)
   2013/C 178/26
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: HTC Sweden AB (Söderköping, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i D. Kipping)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vermop Salmon GmbH (Gilching, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawach połączonych R 1873/2011-1 i R 1881/2011-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „TWISTER” dla towarów z klas 3, 7 i 21 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 4 617 932

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Vermop Salmon GmbH

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oparty na art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe unieważnienie spornego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-54/13: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — Efag Trade Mark Company przeciwko OHIM (FICKEN LIQUORS)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/22

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — Efag Trade Mark Company przeciwko OHIM (FICKEN LIQUORS)
   (Sprawa T-54/13)
   2013/C 101/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Efag Trade Mark Company GmbH & Co. KG (Schemmerhofen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Wekwerth)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 listopada 2012 r. w sprawie R 2544/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „FICKEN LIQUORS” dla towarów i usług z klas 25, 32, 33 i 35

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-386/12: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Elite Licensing przeciwko OHIM – Aguas De Mondariz Fuente del Val (elite BY MONDARIZ) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego elite BY MONDARIZ — Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe ELITE — Język postępowania odwoławczego — Termin — Dopuszczalność odwołania wnoszonego do izby odwoławczej — Zasada 48 ust. 2, zasada 49 ust. 1 i zasada 96 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Naruszenie renomy — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/38

         Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Elite Licensing przeciwko OHIM – Aguas De Mondariz Fuente del Val (elite BY MONDARIZ)
   (Sprawa T-386/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego elite BY MONDARIZ - Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe ELITE - Język postępowania odwoławczego - Termin - Dopuszczalność odwołania wnoszonego do izby odwoławczej - Zasada 48 ust. 2, zasada 49 ust. 1 i zasada 96 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 175/50
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Elite Licensing Company SA (Fryburg, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Aguas De Mondariz Fuente del Val, SL (Mondariz, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat T. Andrade Boué)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej Urzędu OHIM z dnia 6 czerwca 2012 r. (sprawa R 9/2011-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Elite Licensing Company SA a Aguas de Mondariz Fuente del Val, SL.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 czerwca 2012 r. (sprawa R 9/2011-5) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Elite Licensing Company SA a Aguas de Mondariz Fuente del Val, SL.

               2)

               OHIM pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Elite Licensing Company.

               3)

               Aguas de Mondariz Fuente del Val pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa C-129/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 13 marca 2017 r. – Mitsubishi Shoji Kaisha Ltd, Mitsubishi Caterpillar Forklift Europe BV/Duma Forklifts NV, G. S. International BVBA

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 13 marca 2017 r. – Mitsubishi Shoji Kaisha Ltd, Mitsubishi Caterpillar Forklift Europe BV/Duma Forklifts NV, G. S. International BVBA
   (Sprawa C-129/17)
   (2017/C 161/17)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Mitsubishi Shoji Kaisha Ltd, Mitsubishi Caterpillar Forklift Europe BV

      Strona pozwana: Duma Forklifts NV, G. S. International BVBA

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy na podstawie art. 5 dyrektywy 2008/95/WE (1) i art. 9 rozporządzenia (WE) Rady nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (2) właściciel znaku towarowego ma prawo do sprzeciwienia się temu, by osoba trzecia bez jego zgody usuwała wszystkie znajdujące się na towarach oznaczenia, które są identyczne ze znakami towarowymi (de-branding), jeżeli towary te – jak w przypadku towarów objętych procedurą składu celnego – nie zostały jeszcze wprowadzone do obrotu w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, a dokonywane przez osobę trzecią usuwanie ma na celu przywóz towarów lub ich wprowadzenie do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym?

                           b)

                           Czy odpowiedź na pytanie pierwsze lit. a) zależy od tego, czy przywóz lub wprowadzenie do obrotu towarów w Europejskim Obszarze Gospodarczym następuje pod własnym znakiem identyfikacyjnym umieszczonym przez osobę trzecią (re-branding)?

               2)

               Czy na odpowiedź na pytanie pierwsze ma wpływ to, że w ten sposób przywiezione lub wprowadzone do obrotu towary są ciągle rozpoznawalne dla właściwego kręgu odbiorców składającego się z przeciętnych konsumentów po wyglądzie zewnętrznym lub modelu jako pochodzące od właściciela znaku towarowego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) (Dz.U. 2008, L 299, s. 25).

      (2)  Dz.U. 2009, L 78, s. 1.


title: Sprawa T-271/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 maja 2007 r. — Citymo przeciwko Komisji (Odpowiedzialność kontraktowa — Klauzula polubowna — Umowa najmu — Niedopuszczalność — Odpowiedzialność pozaumowna — Negocjacje przed zawarciem umowy — Zarzut bezprawności — Uzasadnione oczekiwania — Dobra wiara — Nadużycie prawa — Szkoda — Utrata możliwości)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 maja 2007 r. — Citymo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-271/04) (1)

   (Odpowiedzialność kontraktowa - Klauzula polubowna - Umowa najmu - Niedopuszczalność - Odpowiedzialność pozaumowna - Negocjacje przed zawarciem umowy - Zarzut bezprawności - Uzasadnione oczekiwania - Dobra wiara - Nadużycie prawa - Szkoda - Utrata możliwości)
   (2007/C 140/33)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Citymo SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Van Ommeslaghe, I. Heenen i P.-M. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Parpala i E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Philippe'a i M. Goudena)
   Przedmiot sprawy
   Powództwo z tytułu odpowiedzialności kontraktowej o zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej odszkodowania w związku z rozwiązaniem rzekomo zawartej pomiędzy nią a Wspólnotą Europejską, reprezentowaną przez Komisję, umowy najmu oraz ewentualnie powództwo z tytułu odpowiedzialności pozaumownej o naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżącą w związku z decyzją Komisji o zakończeniu negocjacji poprzedzających zawarcie umowy najmu.
   Sentencja wyroku

               1)

               Komisja wypłaci skarżącej kwotę 20 000 EUR powiększoną o odsetki za zwłokę, biegnące od daty ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia rzeczywistej zapłaty, według stawki rocznej równej stawce ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonej o 2 punkty, lecz nieprzekraczającej stawki 6 %.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa C-460/12: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 7 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – SKP k.s. przeciwko Ján Bríla

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/33

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 7 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – SKP k.s. przeciwko Ján Bríla
   (Sprawa C-460/12) (1)

   2014/C 175/42
   Język postępowania: słowacki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa C-10/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 8 stycznia 2013 r. — Csilla Sajtos przeciwko Budapest Főváros VI. Kerület Önkormányzata

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 8 stycznia 2013 r. — Csilla Sajtos przeciwko Budapest Főváros VI. Kerület Önkormányzata
   (Sprawa C-10/13)
   2013/C 147/02
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Csilla Sajtos

      Strona pozwana: Budapest Főváros VI. Kerület Önkormányzata

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle postanowień art. 6 ust. 3 [Traktatu o Unii Europejskiej] prawo do ochrony w przypadku nieuzasadnionego zwolnienia z pracy stanowi prawo podstawowe, stanowiące część składową prawa Unii jako ogólna zasada, którą należy uznawać za normę prawa pierwotnego?

               2)

               Jeżeli tak jest, czy prawo to przysługuje również urzędnikom publicznym?


title: Sprawa C-390/09: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 11 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Reti Televisive Italiane SpA (RTI) przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Sky Italia Srl

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/26

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 11 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Reti Televisive Italiane SpA (RTI) przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Sky Italia Srl
   (Sprawa C-390/09) (1)

   2011/C 252/51
   Język postępowania: włoski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-60/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środki własne Unii — Decyzja 2000/597/WE, Euratom — Artykuł 8 — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1150/2000 — Artykuł 2, art. 6 oraz art. 9-11 — Odmowa udostępnienia Unii Europejskiej środków własnych — Błędne wiążące informacje taryfowe — Przywóz świeżego czosnku jako czosnku zamrożonego — Możliwość przypisania błędu krajowym organom celnym — Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-60/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki własne Unii - Decyzja 2000/597/WE, Euratom - Artykuł 8 - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1150/2000 - Artykuł 2, art. 6 oraz art. 9-11 - Odmowa udostępnienia Unii Europejskiej środków własnych - Błędne wiążące informacje taryfowe - Przywóz świeżego czosnku jako czosnku zamrożonego - Możliwość przypisania błędu krajowym organom celnym - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich))
   2014/C 159/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros i L. Flynn, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Brighouse i J. Beeko, pełnomocnicy, wspierani przez K. Beala QC)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 4 ust. 3 UE, art. 8 decyzji Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 253, s. 42) oraz art. 2, 6, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 2000/597, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2028/2004 z dnia 16 listopada 2004 r.

      Sentencja

               1)

               Odmawiając udostępnienia kwoty 20 061 462,11 funtów szterlingów (GBP) dotyczącej należności celnych w przywozie od świeżego czosnku, który został objęty błędną wiążącą informacją taryfową, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 8 decyzji Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich oraz art. 2, art. 6, i art. 9-11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 2000/597, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2028/2004 z dnia 16 listopada 2004 r.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa T-506/11: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2011 r. — Peek&Cloppenburg przeciwko OHIM — Peek&Cloppenburg (Peek&Cloppenburg)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/17

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2011 r. — Peek&Cloppenburg przeciwko OHIM — Peek&Cloppenburg (Peek&Cloppenburg)
   (Sprawa T-506/11)
   2011/C 362/25
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peek&Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat S. Abrar)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Peek&Cloppenburg (Hamburg, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie R 53/2005-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Peek&Cloppenburg” dla usług z klasy 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Peek&Cloppenburg

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: inne wcześniejsze prawo do oznaczenia, mianowicie firma „Peek&Cloppenburg” ważna w Niemczech

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ nie można była zabronić używania wcześniejszego znaku „Peek&Cloppenburg” i brak jest podstawy dla żądania zakazu używania na terytorium Niemiec na podstawie §12 Markengesetz oraz naruszenie art. 76 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ przed wydaniem decyzji Izba Odwoławcza powinna była zaczekać na wydanie orzeczenia przez niemiecki Bundesgerichtshof i na uzyskanie przez to orzeczenie, wydane w niemieckim postępowaniu o wykreślenie znaku towarowego, powagi rzeczy osądzonej


               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/1

         (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   2009/C 102/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 90 z 18.4.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 82 z 4.4.2009.

      Dz.U. C 69 z 21.3.2009.

      Dz.U. C 55 z 7.3.2009.

      Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

      Dz.U. C 32 z 7.2.2009.

      Dz.U. C 19 z 24.1.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-229/06: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2006 r. — Kretschmer przeciwko Parlamentowi

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/50

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2006 r. — Kretschmer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-229/06)
   (2006/C 294/105)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Elfriede Kretschmer (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: G. Vandersanden, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji, podanej do wiadomości skarżącej w dniu 14 czerwca 2006 r., odmawiającej wypłaty w całości diet dziennych począwszy od dnia 16 października 2003 r. i ustalającej Overijse (Belgia) jako miejsce naboru;

               —

               w konsekwencji, zasądzenie od pozwanego następujących kwot:

               —

                           i)

                           tytułem diet dzienych:

                                       —

                                       50 euro dziennie za okres od dnia 16 października 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2004 r. na podstawie art. 12 ust. 1 przepisów regulujących oddelegowanie ekspertów krajowych przy Parlamencie Europejskim z dnia 2 czerwca 2003 r.,

                                       —

                                       84 euro dziennie za okres od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. na podstawie art. 12 ust. 1 przepisów regulujących oddelegowanie ekspertów krajowych przy Parlamencie Europejskim z dnia 3 maja 2004 r.,

                                       —

                                       84,35 euro dziennie za okres od dnia 1 maja 2005 r. na podstawie art. 15 ust. 2 przepisów regulujących oddelegowanie ekspertów krajowych przy Parlamencie Europejskim z dnia 7 marca 2005 r.,

               —

                           ii) 72,39 euro tytułem uzupełniającego dodatku miesięcznego na podstawie art. 15 ust. 2 przepisów regulujących oddelegowanie ekspertów krajowych przy Parlamencie

                           Europejskim z dnia 7 marca 2005 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącej odsetek za zwłokę od kwot wymienionych powyżej w pkt. a) i b) począwszy od dnia wymagalności do dnia rzeczywistej zapłaty. Stopa odsetek powinna być obliczona na podstawie stopy ustalanej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji finansowych, powiększonej o dwa punkty;

               —

               zasądzenie od pozwanego symbolicznego 1 euro za krzywdę doznaną przez skarżącą wskutek nieprawidłowości wynikających z opóźnienia w załatwianiu sprawy;

               —

               obciążenie Parlamentu wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest ekspertem krajowym oddelegowanym przy Parlamencie Europejskim. Po upływie pierwszej umowy za okres od dnia 16 października 2003 r. do dnia 15 października 2004 r., została ponownie zatrudniona na okres od dnia 16 października 2004 r. do dnia 15 października 2005 r., a następnie na okres dwóch lat, od dnia 16 października 2005 r. do dnia 15 października 2007 r. W skardze domaga się uchylenia decyzji, podanej do jej wiadomości pismem z dnia 14 czerwca 2006 r., odmawiającej wypłaty w całości diet dziennych począwszy od dnia 16 października 2003 r. i ustalającej Overijse (Belgia) jako miejsce naboru.
   Na poparcie skargi o uchylenie skarżąca podnosi zarzut błędnej w jej przekonaniu wykładni i nieprawidłowego zastosowania przepisów dotyczących oddelegowanych ekspertów krajowych (OEK) przy Parlamencie. Skarżąca podnosi, że w chwili pierwszego zatrudnienia posiadała miejsce zamieszkania w Niemczech, a nie, jak przyjęły organy Parlamentu, w Belgii. Wskazuje, że jej oddelegowanie nastąpiło za porozumieniem organu macierzystego (premier landu Nordrhein Westfalen) oraz Komisji przy jej pierwszym zatrudnieniu w charakterze członka personelu tymczasowego na okres od dnia 1 września 2002 r. do 31 lipca 2003r. Zdaniem skarżącej jest dowód na jej miejsce zamieszkania przed pierwszym zatrudnieniem oraz przy kolejnych zatrudnieniach. Skarżąca podnosi również, że jej przeprowadzka do Brukseli w celu objęcia stanowiska jako OEK i jej podporządkowanie prawu belgijskiemu, oznaczające wpisanie tymczasowego miejsca zamieszkania w Brukseli, nie może zostać uznane za zmianę „miejsca zamieszkania”, które zakłada osiedlenie się stabilne, stałe i długotrwałe. Na poparcie swego stanowiska powołuje się na fakt, że podlega systemowi zatrudnienia na czas określony, maksymalnie na okres 6 lat, a po tym okresie z założenia powróci do Niemiec, gdzie będzie nadal wypełniać obowiązki sędziego krajowego. Dlatego uważa, że jej miejscem naboru przez cały okres zatrudnienia jako OEK są Niemcy, a nie Bruksela.
   W zakresie skargi o zadośćuczynienie skarżąca podnosi, że Parlament Europejski przekroczył rozsądny termin dla udzielenia odpowiedzi na jej wnioski o wyjaśnienia i ponowne zbadanie jej sytuacji, a zachowanie to jest sprzeczne z wymogami europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej. Skarżąca domaga się zadośćuczynienia za krzywdę poprzez zasądzenie symbolicznego jednego euro. Skarżąca domaga się również odsetek za zwłokę od kwot należnych na podstawie przepisów z 2002, 2004 o 2005 r. dotyczących OEK.


title: Sprawa T-551/11: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2011r. — BSI przeciwko Radzie

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/28

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2011r. — BSI przeciwko Radzie
   (Sprawa T-551/11)
   2011/C 370/46
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Brugola Service International Srl (BSI) (Cassano Magnago, Włochy) (przedstawiciele: S. Baratti i M. Farneti, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz.U. L 194, s. 6);

               —

               orzeczenie, zgodnie z art. 277 TFUE, że nie znajduje zastosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51);

               —

               orzeczenie, zgodnie z art. 277 TFUE, że nie znajduje zastosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 29, s. 1);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach swojej skargi skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego (WE) nr 723/2011 na podstawie art. 263 TFUE, w zakresie w jakim jego podstawą prawną i logiczną jest rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 oraz rozporządzenie (WE) nr 91/2009, co do których żąda się odstąpienia od ich stosowania, zgodnie z art. 277, z uwagi na następujące zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na niezgodności z prawem rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, a zatem również rozporządzenia (WE) nr 91/2009 z uwagi na naruszenie prawa poprzez naruszenie art. 6.10 i art. 9.2 Porozumienia Antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu (WTO) w zakresie w jakim nakłada ono ogólnokrajowe cło na dostawców z siedzibą w krajach nieposiadających gospodarki rynkowej, które nie wykazały, że spełniają wymogi, o których mowa w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009.

               2)

               Zarzut drugi oparty na niezgodności z prawem rozporządzenia (WE) nr 91/2009 z uwagi na brak dostatecznego uzasadnienia i oczywisty błąd w ocenie, gdyż Komisja błędnie uzależniła przyznanie indywidualnego traktowania od wykazania przez chińskich producentów, że spełnione są wymogi przewidziane w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, z naruszeniem art. 6.10 i art. 9.2 Porozumienia Antydumpingowego WTO.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na niezgodności z prawem wykorzystanej w rozporządzeniu (WE) nr 91/2009 wykładni pojęcia „znaczącej części” przemysłu wspólnotowego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 z uwagi na naruszenia prawa poprzez naruszenie art. 4.1 i art. 3.1 Porozumienia Antydumpingowego WTO a także z uwagi na oczywisty błąd w ocenie.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na niezgodności z prawem rozporządzenia (WE) nr 91/2009 z uwagi na naruszenie prawa poprzez naruszenie art. 2.4, art. 6.2 i art. 4 Porozumienia Antydumpingowego WTO oraz art. 2 ust. 10, art. 6 ust. 8, art. 20 ust. 2 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, a także z uwagi na oczywisty błąd w ocenie, gdyż Komisja określiła margines dumping na podstawie niewłaściwego porównania między wartością normalną a ceną eksportową i nie przekazała w odpowiednim czasie producentom z Chińskiej Republiki Ludowej informacji koniecznych do zapewnienia możliwości skorzystania z prawa do obrony.

               5)

               Ponadto skarżąca powołuje się na niezgodność z prawem rozporządzenia wykonawczego (WE) nr 723/2011, w zakresie w jakim w sposób niezależny charakteryzuje się ono brakiem dochodzenia i brakiem dostatecznego uzasadnienia, gdyż Komisja nie przedstawiła informacji dotyczących wysokości średnich cen eksportowych, produktów oraz kategorii towarowych, na podstawie których została określona wartość normalna i obliczony w ten sposób margines dumpingu.


title: Sprawa C-437/04: Skarga wniesiona 15 października 2004 r. przeciwko Królestwu Belgii przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/36

         Skarga wniesiona 15 października 2004 r. przeciwko Królestwu Belgii przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-437/04)
   (2004/C 300/69)
   Dnia 15 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Królestwu Belgii wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez J.-F. Pasquier, w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że ustanawiając podatek, który narusza immunitet podatkowy Wspólnot Europejskich, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Ustanowienie zarządzeniem regionalnym z dnia 23 lipca 1992 r. podatku regionalnego obciążającego podmioty korzystające z nieruchomości i uprawnionych z tytułu praw rzeczowych dotyczących nieruchomości położonych na terenie Regionu Bruxelles-Capitale stanowi naruszenie immunitetu podatkowego Wspólnot przewidzianego w art. 3 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1964 r. W stosunku do poprzednio obowiązującej regulacji, zarządzenie to dodaje do obciążenia podmiotów korzystających z nieruchomości, podatek obciążający właścicieli w razie wykorzystania do celów zawodowych nieruchomości przekraczających ustalony próg powierzchni. Jak wskazują prace przygotowawcze do zarządzenia z dnia 23 lipca 1992 r., owo opodatkowanie właścicieli stanowi w rzeczywistości konstrukcję prawną mającą na celu obejście immunitetu podatkowego przysługującego niektórym osobom i instytucjom korzystającym z nieruchomości. W istocie to te osoby, a wśród nich Wspólnoty, ponoszą ciężar ekonomiczny podatku bądź z powodu zapisów zawartych w umowach najmu, w świetle których ponoszą one ciężar wszystkich podatków i opłat obciążających nieruchomość, chyba że uzyskają zwolnienie z nich na rzecz wynajmującego, bądź z powodu wpływu podatku na cenę najmu. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, wszystkie przepisy prawne, które nie nakładając wyraźnie podatku na Wspólnotę, mają skutek i wyraźny cel w postaci obciążenia Wspólnoty podatkiem, w tym również pośrednio choć w sposób nieuchronny, naruszają zasadę immunitetu.


title: Sprawa C-166/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2009 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 1968/2006 — Wkłady finansowe Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii — Wybór podstawy prawne)j)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2009 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-166/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1968/2006 - Wkłady finansowe Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii - Wybór podstawy prawne)j)
   2009/C 256/03
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca:Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Klavina, L. Visaggio i A. Troupiotis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i M. Moore, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i A. Steiblytė, pełnomocnicy), Irlandia (przedstawiciel: D. O’Hagan, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Behzadi-Spencer, pełnomocnik i D.W. Anderson QC, barrister)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1968/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007–2010) (Dz.U. L 409, s. 81 i sprostowanie Dz.U. 2007, L 36, s. 31) — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 308 WE (Konsultacje z Parlamentem/Jednomyślność w Radzie) — Wzmocnienie spójności gospodarczej i społecznej — Działania szczególne niezbędne jako uzupełnienie działań prowadzonych w ramach funduszy strukturalnych — Zabezpieczenie procesu pokojowego w Irlandii Północnej — Artykuł 159 WE (Procedura współdecydowania)

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 1968/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007–2010) jest nieważne.

               2)

               Skutki rozporządzenia nr 1968/2006 zostają utrzymane do czasu wejścia w życie w rozsądnym terminie nowego rozporządzenia przyjętego w oparciu o właściwą podstawę prawną.

               3)

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 1968/2006 nie ma wpływu na ważność płatności dokonanych ani zobowiązań podjętych na podstawie tego rozporządzenia.

               4)

               Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej ponoszą własne koszty.

               5)

               Irlandia, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-847/14: Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – GHC/Komisja [Środowisko naturalne — Ochrona warstwy ozonowej — Fluorowane gazy cieplarniane — Rozporządzenie (UE) nr 517/2014 — Wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów — Określenie wartości odniesienia — Przydział kontyngentów — Obowiązek uzasadnienia — Metoda obliczania]

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/27

         Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – GHC/Komisja
   (Sprawa T-847/14) (1)

   ([Środowisko naturalne - Ochrona warstwy ozonowej - Fluorowane gazy cieplarniane - Rozporządzenie (UE) nr 517/2014 - Wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów - Określenie wartości odniesienia - Przydział kontyngentów - Obowiązek uzasadnienia - Metoda obliczania])
   (2015/C 262/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GHC Gerling, Holz & Co. Handels GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Lang)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2014/774/UE z dnia 31 października 2014 r. określającej, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych, wartości odniesienia na okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. dla każdego producenta lub importera, który zgłosił wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów na mocy rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 318, s. 28), w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2014/774/UE z dnia 31 października 2014 r. określającej, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych, wartości odniesienia na okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. dla każdego producenta lub importera, który zgłosił wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów na mocy rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy GHC Gerling, Holz & Co. Handels GmbH.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 56 z 16.2.2015.


title: Sprawa T-168/17: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2017 r. – CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs/Komisja

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/40

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2017 r. – CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs/Komisja
   (Sprawa T-168/17)
   (2017/C 151/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Schuster)

      Strona pozwana: Komisja

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 249 final z dnia 13 stycznia 2017 r. w sprawie ponownego wniosku skarżącej o udzielenie dostępu do akt na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, w szczególności braku uzasadnienia

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia postanowień traktatowych
               Skarżąca podnosi, że zastosowane przez Komisję przepisy stanowiące odstępstwo, zawarte w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, są niezgodne z prawem, gdyż są sprzeczne z wyższego rzędu prawem pierwotnym, w szczególności z art. 42 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
               Ponadto w prawie Unii obowiązuje pierwszeństwo stosowania wyższego rzędu prawa pierwotnego względem sprzecznego z nim prawa wtórnego, wobec czego Komisja nie powinna była stosować przepisów stanowiących odstępstwo, zawartych w art. 4 rozporządzenia (WE0 nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-519/12: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2012 r. — mobile.international przeciwko OHIM — Komisja (PL mobile.eu)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/67

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2012 r. — mobile.international przeciwko OHIM — Komisja (PL mobile.eu)
   (Sprawa T-519/12)
   2013/C 26/132
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: mobile.international GmbH (Kleinmachnow, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Lührig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2012 r. w sprawie R 1401/2011 dla następujących towarów i usług:

                           klasa 9

                           :

                           urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, do pomiaru wagi, miernicze, sygnalizacyjne, sprawdzające (nadzór), do ratowania życia i do nauczania; urządzenia do nagrywania, transmisji lub odtwarzania dźwięku lub obrazów; nośniki informacji (magnetyczne -), dyski z nagraniami; automatyczne maszyny sprzedające i mechanizmy do aparatów uruchamianych żetonami; maszyny liczące, sprzęt do przetwarzania danych i komputery, komputerowe urządzenia peryferyjne i programy komputerowe (ujęte w klasie 9) — i dla wszystkich wymienionych powyżej towarów wyłącznie w związku z rynkiem online dla zakupu i sprzedaży pojazdów, przyczep i akcesoriów samochodowych;

                           klasa 16

                           :

                           papier, tektura oraz przedmioty wykonane z tych materiałów (zawarte w klasie 16); materiały drukowane; fotografie; artykuły papiernicze; maszyny do pisania i sprzęt biurowy (z wyjątkiem mebli); środki szkoleniowe i dydaktyczne (o ile ujęte w klasie 16);materiał opakowaniowy z tworzywa sztucznego, zwłaszcza obwoluty, worki, torebki i folie — i dla wszystkich wymienionych powyżej towarów wyłącznie w związku z rynkiem online dla zakupu i sprzedaży pojazdów, przyczep i akcesoriów samochodowych;

                           klasa 35

                           :

                           reklama; administrowanie działalności handlowej; usługi w zakresie zarządzania działalnością gospodarczą; czynności biurowe — i dla wszystkich wymienionych powyżej towarów wyłącznie w związku z rynkiem online dla zakupu i sprzedaży pojazdów, przyczep i akcesoriów samochodowych;

                           klasa 36

                           :

                           ubezpieczenia; organizowanie ubezpieczenia; działalność finansowa; usługi kredytowe; działalność monetarna; zarządzanie finansami — i dla wszystkich wymienionych powyżej towarów wyłącznie w związku z rynkiem online dla zakupu i sprzedaży pojazdów, przyczep i akcesoriów samochodowych;

                           klasa 38

                           :

                           telekomunikacja, zwłaszcza usługi internetowe; zapisywanie i przesyłanie wiadomości, informacji, obrazów i tekstów; elektroniczne pośrednictwo ogłoszeniowe — i dla wszystkich wymienionych powyżej towarów wyłącznie w związku z rynkiem online dla zakupu i sprzedaży pojazdów, przyczep i akcesoriów samochodowych;

                           klasa 42

                           :

                           naukowe i technologiczne usługi oraz prace badawcze i związane z nimi usługi projektowe; projektowanie i rozwój komputerowego sprzętu i oprogramowania; wynajem oprogramowania komputerowego; udostępnienie wyszukiwarek internetowych — i dla wszystkich wymienionych powyżej towarów wyłącznie w związku z rynkiem online dla zakupu i sprzedaży pojazdów, przyczep i akcesoriów samochodowych;

               —

               posiłkowo stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2012 r. w sprawie R 1401/2011 dla towarów i usług z klas 35, 38 i 42 w zakresie wskazanym powyżej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „PL mobile.eu”, zarejestrowany dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 38 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 8 307 779

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Komisja Europejska

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Wspólnotowy znak towarowy stanowi heraldyczne naśladownictwo godła Unii Europejskiej

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 6 ter konwencji paryskiej;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit.g) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-91/06: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2006 r. — Nikolaos Theofilopoulos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/22

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2006 r. — Nikolaos Theofilopoulos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-91/06)
   (2006/C 190/39)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Nikolaos Theofilopoulos (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat P. Miliarakis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie Komisji zwrotu listów gwarancyjnych nr 819828/6.12.1995, 819837/6.12.1995, 819838/6.12.1995, 822611/22.12.1995 oraz 830671/17.3.1996 zakładu ubezpieczeń emerytalnych inżynierów i przedsiębiorców z zakresu robót publicznych („TSMEDE”);

               —

               zasądzenie od Komisji kwoty 202 697,72 EUR tytułem zadośćuczynienia za szkodę poniesioną do dnia 15 lutego 2006 r. lub ewentualnie kwoty 199 219,69 EUR;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty kwoty 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący twierdzi, że w następstwie złożonej przez niego gwarancji, TSMEDE wystawił pięć listów gwarancyjnych na rzecz spółek Impetus EPE oraz Impetus AEBE, których był on prezesem. Zdaniem skarżącego listy gwarancyjne zostały przedłożone przez wskazane spółki Komisji, w ramach umów zawartych przez nie z tą instytucją. Skarżący uważa, że Komisja niezgodnie z prawem i w zawiniony sposób odmówiła zwrotu tych listów, mimo że nie miała żadnych podstaw, aby je zatrzymać. Uznaje on, że takie bezprawne i zawinione działanie organów Komisji stanowi podstawę niniejszej skargi, jako że zwrócono się do niego o zapłacenie TSMEDE kwot, na jakie rzeczone listy gwarancyjne zostały wystawione


title: Sprawa T-283/06 R: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 listopada 2006 r. — Dairo Air Services przeciwko Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 listopada 2006 r. — Dairo Air Services przeciwko Komisji
   (Sprawa T-283/06 R)
   (2006/C 331/99)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa T-530/11: Postanowienie Sądu z dnia 23 października 2012 r. — Chivas przeciwko OHIM — Glencairn Scotch Whisky (CHIVALRY) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/22

         Postanowienie Sądu z dnia 23 października 2012 r. — Chivas przeciwko OHIM — Glencairn Scotch Whisky (CHIVALRY)
   (Sprawa T-530/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2012/C 399/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chivas Holdings (IP) Ltd (Paisley, Renfrewshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: A. Carboni, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Glencairn Scotch Whisky Co. Ltd (Glasgow, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lipca 2011 r. (sprawa R 2334/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Glencairn Scotch Whisky Co. Ltd a Chivas Holdings (IP) Ltd.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 362 z 10.12.2011.


title: Sprawa T-319/11: Wyrok Sądu z dnia 8 kwietnia 2014 r. – ABN Amro Group przeciwko Komisji [Pomoc państwa — Sektor finansowy — Pomoc mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego — Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Przesłanki zatwierdzenia pomocy — Zakaz nabycia udziałów — Zgodność z komunikatami Komisji dotyczącymi pomocy dla sektora finansowego w kontekście kryzysu finansowego — Proporcjonalność — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia — Prawo własności]

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/22

         Wyrok Sądu z dnia 8 kwietnia 2014 r. – ABN Amro Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-319/11) (1)

   ([Pomoc państwa - Sektor finansowy - Pomoc mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego - Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Przesłanki zatwierdzenia pomocy - Zakaz nabycia udziałów - Zgodność z komunikatami Komisji dotyczącymi pomocy dla sektora finansowego w kontekście kryzysu finansowego - Proporcjonalność - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia - Prawo własności])
   2014/C 159/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ABN Amro (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci W. Knibbeler i P. van den Berg)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2011/823/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie środków pomocy C 11/09 (ex NN 53b/08, NN 2/10 i N 19/10) wdrożonych przez państwo niderlandzkie na rzecz ABN Amro NV (utworzonej w wyniku połączenia Fortis Bank Nederland i ABN Amro N) (Dz.U. L 333, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ABN Amro Group NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.