title: Sprawa C-228/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Reinhard Wittmann/TUIfly GmbH.

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Reinhard Wittmann/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-228/17)
   (2017/C 231/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Reinhard Wittmann

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa T-342/04: Skarga wniesiona dnia 9 sierpnia 2004 r. przez Hertę Adam przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/54

         Skarga wniesiona dnia 9 sierpnia 2004 r. przez Hertę Adam przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-342/04)
   (2004/C 262/99)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 9 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Hertę Adam, zamieszkałą w Brukseli, reprezentowaną przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchal, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji, na podstawie której odmówiono skarżącej przywileju związanego z dodatkiem zagranicznym za rozłąkę, przewidzianego w art. 4, ust. 1, lit) a, załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               Obciążenie kosztami strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi, skarżąca podnosi naruszenie art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w związku z tym, że okres, podczas którego pracowała w biurze przedstawicielstwa landu niemieckiego w Brukseli nie został uznany przez Komisję jako okoliczność wynikająca z pracy wykonywanej dla innego państwa. Skarżąca podnosi, ponadto, naruszenie zasady równego traktowania.


title: Sprawa T-721/13: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/39

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV)
   (Sprawa T-721/13)
   2014/C 112/51
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Directv Group, Inc. (El Segundo, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F. Valentin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bolloré SA (Érgue Gaberic, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 października 2013 r. w sprawie R 1961/2012-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „DIRECTV” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 41 – wspólnotowy znak towarowy nr 243 774

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w całości

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-467/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Genova (Włochy) w dniu 21 listopada 2006 r. — Consel Gi. Emme Srl przeciwko Sistema Logistico dell'Arco Ligure e Alessandrino Srl (SLALA)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/48

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Genova (Włochy) w dniu 21 listopada 2006 r. — Consel Gi. Emme Srl przeciwko Sistema Logistico dell'Arco Ligure e Alessandrino Srl (SLALA)
   (Sprawa C-467/06)
   (2006/C 326/97)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale civile di Genova (Włochy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Consel Gi. Emme Srl

      Strona pozwana: Sistema Logistico dell'Arco Ligure e Alessandrino Srl (SLALA)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe (w szczególności art. 43, 49, 82, 86 i 87 WE) sprzeciwia się przydzieleniu umów w zakresie usług publicznych oraz przeniesieniu zarządzania infrastrukturą publiczną przez państwo członkowskie — na podstawie odpowiednich przepisów, posiadających cechy podobne do tych, które do prawa włoskiego wprowadził art. 12 Decreto Legge nr 262 z dnia 3 października 2006 r.- na rzecz przedsiębiorstw prawa prywatnego (w niniejszym przypadku ANAS SpA), które pełnią na danym rynku jednocześnie funkcje regulacyjne i kontrolne (takie jak funkcje powierzone ANAS SpA na podstawie tych przepisów) i w ten sposób mogą ustalać treść, wykonanie i potencjalne zakończenie stosunków koncesyjnych, które istnieją pomiędzy państwem a konkurentami podmiotu, który sprawuje wspomnianą funkcję kontrolną?

               2)

               Czy w świetle przepisów wspólnotowych, a w każdym razie w świetle przepisów mających znaczenie z punktu widzenia prawa wspólnotowego, dotyczących swobodnego wykonywania działalności handlowej, oraz w świetle odnoszącego się do tej materii orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości), system (taki jak ten, które państwo włoskie wprowadziło na mocy art. 12 Decreto Legge nr 262/06 z dnia 3 października 2006 r.), który uzupełnia, a nawet zmienia (w szczególności poprzez zastąpienie ich jednolitą umową, która została narzucona przez władzę) już istniejące umowy, powodując tym samym znaczące zachwiane równowagi w zakresie usług, jest zgodny z prawem wspólnotowym?


title: Sprawa T-404/13: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2013 r. — NIIT Insurance Technologies przeciwko OHIM (SUBSCRIBE)

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/24

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2013 r. — NIIT Insurance Technologies przeciwko OHIM (SUBSCRIBE)
   (Sprawa T-404/13)
   2013/C 274/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NIIT Insurance Technologies Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat M. Wirtz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie R 1308/2012-5 dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 010355527, słowo: SUBSCRIBE i wcześniejszej decyzji Departamentu Znaków Towarowych OHIM z dnia 22 maja 2012 r. w zakresie, w jakim odmówiono przyznania ochrony zgłoszonemu znakowi;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SUBSCRIBE” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 42 — zgłoszenie nr 10 355 527

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 83 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą równego traktowania oraz art. 6 i 14 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. w brzmieniu nadanym przez Protokół nr 11, który wszedł w życie w dniu 1 listopada 1998 r.;

               —

               Naruszenie art. 56 TFUE.


title: Sprawa C-466/05: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Lecce — Włochy) — Postępowanie karne przeciwko Gianluce Damonte (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swoboda świadczenia usług — Wykładnia art. 43 WE i 49 WE — Gry losowe — Zbieranie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spółki kapitałowej — Wymóg zezwolenia policji — Sankcje karne)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/21

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Lecce — Włochy) — Postępowanie karne przeciwko Gianluce Damonte
   (Sprawa C-466/05) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Swoboda świadczenia usług - Wykładnia art. 43 WE i 49 WE - Gry losowe - Zbieranie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spółki kapitałowej - Wymóg zezwolenia policji - Sankcje karne)
   (2007/C 96/36)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Lecce
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Gianluca Damonte
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Lecce — Wykładnia art. 43 WE i 49 WE — Uregulowania krajowe uzależniające prowadzenie działalności w zakresie zbierania zakładów wzajemnych od uzyskania zezwolenia
   Sentencja

               1)

               Uregulowania krajowe zakazujące prowadzenia działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania ofert zakładów wzajemnych, w szczególności na imprezy sportowe, bez koncesji lub zezwolenia policji wydawanego przez dane państwo członkowskie, stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, o których mowa w art. 43 WE i art. 49 WE.

               2)

               Do sądów krajowych należy zbadanie, czy w zakresie, w jakim uregulowania krajowe ograniczają ilość podmiotów gospodarczych działających w sektorze gier losowych, służą one rzeczywiście względom zapobiegania wykorzystywaniu działalności w tym sektorze w celach przestępczych lub w celu dokonywania oszustw.

               3)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że pozostają one w sprzeczności z uregulowaniami krajowymi, takimi jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądami krajowymi, które wyłączają z sektora gier losowych — a ponadto wciąż to czynią — podmioty działające w formie spółek kapitałowych, których akcje są notowane na rynkach regulowanych.

               4)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że pozostają one w sprzeczności z takimi jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądami krajowymi uregulowaniami krajowymi, które przewidują zastosowanie sankcji karnych wobec osób takich jak oskarżeni w postępowaniach przed sądem krajowym, w razie prowadzenia przez nie, bez wymaganej przez ustawodawstwo krajowe koncesji lub zezwolenia policji, zorganizowanej działalności w zakresie zbierania zakładów wzajemnych, jeśli osoby te nie mogły uzyskać wspomnianej koncesji lub zezwolenia policji z powodu odmowy jej udzielenia przez to państwo członkowskie, której to odmowy dokonano z naruszeniem prawa wspólnotowego.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa T-177/14: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Harz Guss Zorge przeciwko Komisji

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/50

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Harz Guss Zorge przeciwko Komisji
   (Sprawa T-177/14)
   2014/C 142/64
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Harz Guss Zorge GmbH (Zorge, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszonej w drodze zaproszenia do zgłaszania uwag (Dz.U. 2014, C 37, s. 73) decyzji pozwanej o wszczęciu formalnego postępowania na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie pomocy państwa SA.33995 C (2013) – Niemcy, wsparcie dla produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dla przedsiębiorstw energochłonnych dopłaty na podstawie ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca zasadniczo podnosi następujące zarzuty:

               1.

               Naruszenie podstawowych przepisów postępowania

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że pozwana niewystarczająco uzasadniła zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE swoją decyzję w sprawie wszczęcia formalnego postępowania kontrolnego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE. Decyzja wszczynająca postępowanie nie zawiera jakiejkolwiek odnośnej materialnej oceny, opartej na podstawach faktycznych i prawnych z punktu widzenia istnienia przesłanek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               2.

               Naruszenie traktatów

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że decyzja Komisji wszczynająca postępowanie narusza art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście wyjaśnia, że Trybunał orzekł już w swoim wyroku z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C-379/98 PreussenElektra, Rec. 2001, s. I 2099, że Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (ustawa o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, zwana dalej „EEG”) nie przyznaje żadnej pomocy państwa. EEG obowiązuje nadal niezmiennie w swoim zasadniczym kształcie. W szczególności nie uległy zmianie aspekty istotne dla oceny z punktu widzenia pomocy państwa. To samo odnosi się względem decyzji pozwanej z dnia 22 maja 2002 r. (Dz.U. C 164, s. 5), mocą której pozwana stwierdziła, że EEG nie stanowi żadnej pomocy państwa.

                           —

                           Następnie skarżąca utrzymuje, że zmniejszenie dopłaty EEG nie spełnia przesłanek pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście w szczególności twierdzi, że zmniejszenie dopłaty EEG nie stanowi żadnego przysporzenia, jakiego przedsiębiorstwo nie otrzymałoby w normalnych warunkach rynkowych, że nie posiada charakteru selektywnego, że w jej przypadku nie chodzi o pomoc przyznaną przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych oraz że nie prowadzi ani do zakłócenia konkurencji, ani nie ma negatywnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               3.

               Zgodność ze wspólnym rynkiem

                           —

                           W wypadku, gdyby Sąd stanął na stanowisku, że ma miejsce pomoc państwa, to w myśl opinii skarżącej byłaby ona zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) i c) TFUE.


title: Sprawa T-517/09: Postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2012 r. — Alstom przeciwko Komisji (Konkurencja — Rynek transformatorów mocy — Pismo księgowego Komisji — Odmowa przyjęcia ustanowienia gwarancji bankowejjako sposobu czasowego pokrycia grzywny — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/23

         Postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2012 r. — Alstom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-517/09) (1)

   (Konkurencja - Rynek transformatorów mocy - Pismo księgowego Komisji - Odmowa przyjęcia ustanowienia gwarancji bankowejjako sposobu czasowego pokrycia grzywny - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
   2012/C 174/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alstom (Levallois-Perret, Francja) (przedstawiciele: J. Derenne i A. Müller-Rappard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, N. von Lingen i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 7601 wersja ostateczna z dnia 7 października 2009 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/39.129 — Transformatory mocy) i nakładającą na skarżącą grzywnę, oraz, z drugiej strony, żądanie stwierdzenia nieważności pisma księgowego Komisji z dnia 10 grudnia 2009 r. odmawiającego przyjęcia ustanowienia gwarancji bankowej jako sposobu czasowego pokrycia tej grzywny.

      Sentencja

               1)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności pisma księgowego Komisji z dnia 10 grudnia 2009 r. odmawiającego przyjęcia ustanowienia gwarancji bankowej jako sposobu czasowego pokrycia grzywny nałożonej w decyzji Komisji C(2009) 7601 wersja ostateczna z dnia 7 października 2009 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/39.129 — Transformatory mocy).

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010


title: Sprawa T-447/15: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2015 r. – Indecopi/OHIM – Synergy Group (PISCO SOUR)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/43

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2015 r. – Indecopi/OHIM – Synergy Group (PISCO SOUR)
   (Sprawa T-447/15)
   (2015/C 320/60)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Instituto Nacional de Defensa de la Competencia y de la Protección de la Propiedad Intelectual (Indecopi) (San Borja, Peru) (przedstawiciele: adwokaci M.A. Pomares Caballero i A. Pomares Caballero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Synergy Group sp. z o.o. (Wrocław, Polska)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Synergy Group sp. z o.o.

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „PISCO SOUR” – zgłoszenie nr 1016 7682

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie R 1292/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmiana zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że w niniejszym przypadku spełnione zostały wymogi stosowania art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               nakazanie OHIM pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 23 rozporządzenia nr 110/2008;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-520/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 września 2012 r. w sprawie T-369/11 Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon AE przeciwko Komisji Europejskiej, Delegatura Unii Europejskiej w Turcji, Central Finance & Contracts Unit (CFCU), wniesione w dniu 16 listopada 2012 r. przez Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon AE

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/35

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 września 2012 r. w sprawie T-369/11 Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon AE przeciwko Komisji Europejskiej, Delegatura Unii Europejskiej w Turcji, Central Finance & Contracts Unit (CFCU), wniesione w dniu 16 listopada 2012 r. przez Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon AE
   (Sprawa C-520/12 P)
   2013/C 26/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon AE (przedstawiciele: A. Krystallidis, Δικηγόρος)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Delegatura Unii Europejskiej w Turcji, Central Finance & Contracts Unit (CFCU)

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia;

               —

               uznanie jej skargi wniesionej do Sądu za dopuszczalną;

               —

               orzeczenie co do istoty sprawy i naprawienie szkody wyrządzonej wnoszącej odwołanie przez niezgodną z prawem decyzję strony pozwanej z dnia 5 kwietnia 2011 r., wydaną przez Delegaturę Unii Europejskiej w Turcji i otrzymaną przez wnoszącą odwołanie w dniu 6 kwietnia 2011 r., w sprawie uchylenia zamówienia na realizację projektu „Rozszerzenie europejsko-tureckiej sieci centrów biznesu w Sivas, Antiochii, Batman i Van – Europe Aid/128621/D/SET/TR” udzielonego konsorcjum „DIADIKASIA BUSINESS CONSULTANS S.A. (GR) – WYG INTERNATIONAL LTD (UK) – DELEEUW INTERNATIONAL LTD (TR) – CYBERPARK (TR)” z powodu rzekomo fałszywych oświadczeń z uwagi na interesy o charakterze horyzontalnym wnoszącej odwołanie w niniejszym przypadku;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo przy zastosowaniu art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”), gdyż błędnie nie uznał, iż pojęcie „instytucja” zawarte w tym postanowieniu odnosi się nie tylko do instytucji Unii Europejskiej, ale także do pracowników Unii Europejskiej, jako że są oni tak samo zobowiązani do naprawienia szkody wyrządzonej osobom, które poniosły szkodę wskutek ich działań.
   W zarzucie drugim wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia i naruszył art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 (prawo do rzetelnego procesu sądowego) i art. 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego) europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („EKPC”) jako zasady prawa Unii, ponieważ odrzucił skargę wnoszącej odwołanie jako niedopuszczalną, nie ustosunkowując się do uwag, jakie przedłożyła ona w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez stronę pozwaną, odnoszących się do właściwego orzecznictwa dotyczącego szkód wyrządzonych przez pracowników Unii (wyroki Trybunału: z dnia 10 lipca 1969 r. w sprawie 9/69 Sayag i Zurich, Rec. s. 329; z dnia 28 kwietnia 1971 r. w sprawie 4/69 Lütticke przeciwko Komisji, Rec. s. 325; z dnia 11 listopada 1981 r. w sprawie 60/81 IBM przeciwko Komisji, Rec. s. 2639) oraz do wykładni art. 263 TFUE zgodnie z orzecznictwem przytoczonym powyżej. Sąd nie odpowiedział także w postanowieniu na argumenty wnoszącej odwołanie dotyczące poważnego naruszenia przez stronę pozwaną podstawowych zasad prawa Unii: zasady pewności prawa, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i prawa do bycia wysłuchanym oraz art. 4 europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego.
   W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie przedstawił i przeinaczył dowody przedłożone przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji, uznając, że „w niniejszym przypadku jedynie CFCU przysługiwał status instytucji zamawiającej […] w celu wydania decyzji o udzieleniu spornego zamówienia […] [oraz że] uprawnienie Komisji polegało jedynie na ustaleniu, czy warunki finansowania przez Unię były spełnione czy też nie” na podstawie dokumentów przedłożonych Sądowi przez wnoszącą odwołanie, które faktycznie udowadniają, że CFCU działa pod kontrolą Komisji Europejskiej i w granicach wyznaczonych przez tę instytucję. Stwierdzenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu są zatem błędne i przeinaczają dowody, jakimi dysponował Sąd.


title: Sprawa T-187/14: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Sonova Holding przeciwko OHIM (Flex)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/30

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Sonova Holding przeciwko OHIM (Flex)
   (Sprawa T-187/14)
   2014/C 151/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sonova Holding AG (Stäfa, Szwajcaria) (przedstawiciel: C. Hawkes, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie R 357/2013-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Flex” dla towarów z klasy 10 – zgłoszenie nr 10 866 887

      Decyzja eksperta: Uznanie, że zgłoszony znak towarowy nie kwalifikuje się do rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-132/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-203/10 Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 marca 2012 r. przez Stichting Woonpunt i in.

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/7

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-203/10 Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 marca 2012 r. przez Stichting Woonpunt i in.
   (Sprawa C-132/12 P)
   2012/C 138/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Stichting Woonpunt, Stichting Havensteder, dawniej Stichting Com.wonen, Woningstichting Haag Wonen, Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl (przedstawiciele: adwokaci P. Glazener i E. Henny oraz prof. L. Hancher)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie w całości lub w części postanowienia [Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-203/10] zgodnie z zarzutami podniesionymi w niniejszym odwołaniu

               —

               przekazanie sprawy do Sądu w celu ponownego rozpatrzenia, zgodnie z orzeczeniem Trybunału;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Sąd prawa Unii, błędnej oceny odnośnych okoliczności faktycznych i niewłaściwego uzasadnienia postanowienia, ograniczonego do uznania wnoszących odwołanie za potencjalnych beneficjentów środków pomocowych, które zostały zaakceptowane przez Komisję. Sąd nie wziął pod uwagę, że zanim została wydana decyzja (1) [C(2009) 9963 def.], wnoszące odwołanie korzystały z istniejących środków pomocy, które w wyniku decyzji musiały zostać zmienione. Wobec tego wnoszące odwołanie nie są jedynie potencjalnymi beneficjentami zmienionych środków pomocowych, lecz również rzeczywistymi beneficjentami istniejących środków pomocowych. Zaskarżona decyzja dotyczy ich zatem indywidualnie jako występujących w tym drugim charakterze.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Sąd prawa Unii, błędnej oceny odnośnych okoliczności faktycznych i niewłaściwego uzasadnienia postanowienia, w którym stwierdził, że wnoszące odwołanie nie należą do zamkniętego kręgu przedsiębiorstw działających w sektorze mieszkalnictwa socjalnego. Czysto teoretyczna możliwość, że określona grupa beneficjentów środka pomocowego zostanie w przyszłości rozszerzona nie wystarcza, aby nie uznać jej za grupę zamkniętą. Ponadto istniejące przedsiębiorstwa mieszkalnictwa socjalnego stanowią grupę zamkniętą, zważywszy że decyzja dotyczy ich w stopniu poważniejszym niż hipotetycznego podmiotu, który po jej wydaniu uzyskałby status przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w zakresie mieszkalnictwa socjalnego.

               3)

               W ramach zarzutu trzeciego wnoszące odwołanie kwestionują ocenę Sądu, zgodnie z którą nie miały one interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności decyzji w odniesieniu do programu pomocy N 642/2009. Sąd niewłaściwie zastosował prawo Unii, dokonał błędnej oceny odnośnych okoliczności faktycznych i niewłaściwie uzasadnił swoje postanowienie.

      (1)  Decyzja Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotycząca programów pomocy E 2/2005 i N 642/2009 — Niderlandy — Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa socjalnego


title: Sprawa C-252/04: Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/13

         Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-252/04)
   (2004/C 201/25)
   Dnia 14 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Greckiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Georgiosa Zavvosa i Michaela Shottera, ze służby prawnej Komisji.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom które na niej ciążyły na mocy dyrektywy 2002/22/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o tych przepisach.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego upłynął dnia 24 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 108 z dnia 24 kwietnia 2002, str. 51.


title: Sprawa T-269/10: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2010 r. — LIS przeciwko Komisji

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/42

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2010 r. — LIS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-269/10)
   ()
   2010/C 234/77
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: LIS GmbH Licht Impex Service (Mettmann, Niemcy) (przedstawiciel: K-P Langenkamp)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 12 kwietnia 2010 r. na podstawie art. 264 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2010) 2198 wersja ostateczna z dnia 12 kwietnia 2010 r., na podstawie którego Komisja odrzuciła złożony przez skarżącą wniosek o zwrot cła antydumpingowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że Komisja stosując art. 11 ust 8 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (1) nie uwzględniła znaczenia i celu rozporządzenia oraz nie zastosowała zasad logiki.
   W tym zakresie należy w szczególności podkreślić, że w niniejszej sprawie nie występował dumping, zważywszy, że ceny produkcji była niższa niż zapłacona cena eksportowa i że ten sam produkt był następnie oferowany przez spółkę niemiecką po cenie niższej niż początkowa chińska cena eksportowa.
   Ponadto, skarżąca podnosi, że Komisja nie uwzględniła okoliczności, że nie chodziło w tym wypadku o zwykłe świetlówki oszczędnościowe w rozumieniu środków.
   Skarżąca podnosi też, że wbrew twierdzeniom Komisji klasyfikacja produktu przez niemieckie władze celne nie podlegała zakwestionowaniu, ponieważ nie ma innej pozycji klasyfikacji, którą objęty byłby ten produkt.
   Ponadto Komisja pominęła okoliczność, że w niniejszej sprawie brak było zagrożenia szkodą dla Wspólnoty, ponieważ świetlówki sprzedawane przez skarżącą w całej Europie były sprzedane wyłącznie przez nią i brak było zatem innego producenta, który mógłby być zagrożony.
   Wreszcie skarżąca twierdzi w odniesieniu do prawa do zwrotu, że nie ma znaczenia czy konkretna marża dumpingu została wyeliminowana, istotne jest raczej, że taka marża dumpingu nigdy nie występowała.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1).


title: Sprawa C-100/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2013 r. w sprawie T-116/11 European Medical Association przeciwko Komisji Europejskiej., wniesione w dniu 28 lutego 2014 r. przez European Medical Association Asbl (EMA)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2013 r. w sprawie T-116/11 European Medical Association przeciwko Komisji Europejskiej., wniesione w dniu 28 lutego 2014 r. przez European Medical Association Asbl (EMA)
   (Sprawa C-100/14 P)
   2014/C 129/18
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: European Medical Association Asbl (EMA) (przedstawiciele: A. Franchi, L. Picciano, G. Gangemi, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sadu Unii Europejskiej z dnia 11 grudnia 2013 r. i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   EMA zaskarżyła do Trybunału Sprawiedliwości wyrok z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie T-116/11, w części, w której Sąd oddalił skargę EMA wniesioną na podstawie art. 268, 272 i 340 TFUE i mająca na celu uzyskanie zwrotu kosztów dotyczących personelu w ramach umów 507760 Dicoems i 507126 Cocoon.
   Na poparcie odwołania EMA podniosła następujące zarzuty:

                  Zarzut pierwszy. Błędna interpretacja postanowień umowy i przepisów prawa oraz oczywisty błąd w ocenie środków dowodowych.
               EMA twierdzi, że wyrok zawiera błędną interpretację postanowień umowy i mających zastosowanie przepisów prawa oraz oczywisty błąd w ocenie środków dowodowych, ponieważ stwierdzono w nim, iż Komisja prawidłowo uznała, że koszty naliczone, lecz jeszcze nieopłacone przez EMA nie zostały przez nią poniesione ani zaksięgowane przed dniem wystawienia świadectwa kontroli księgowej w rozumieniu belgijskich przepisów dotyczących księgowości.

                  Zarzut drugi. Oczywisty błąd w ocenie dowodów i brak uzasadnienia.
               EMA twierdzi, że niektóre z motywów wyroku zawierają uchybienia proceduralne, ponieważ brak im uzasadnienia, jest ono niewystarczające lub sprzeczne. Sąd dopuścił się ponadto licznych pominięć lub oczywistych błędów w ocenie dowodów przedstawionych w postępowaniu. Z wyroku wynika, iż Sąd wielokrotnie nie dokonał właściwej oceny dowodów przedstawionych przez EMA, w rzeczywistości nie orzekając w przedmiocie żądań skarżącej opisanych w skardze i w replice. Sąd wielokrotnie bezwarunkowo oparł się na wynikach końcowego sprawozdania z kontroli księgowej sporządzonego na rzecz Komisji w odniesieniu do umów Cocoon i Dicoems, chociaż to właśnie te wyniki były przedmiotem zarzutów EMA zawartych w skardze w pierwszej instancji.

                  Zarzut trzeci. Błędne zastosowanie zasady dobrej wiary i uczciwej współpracy przy wykonywaniu umowy.
               EMA twierdzi, że Sąd błędnie ocenił belgijskie prawo w zakresie stosowania zasady dobrej wiary i uczciwej współpracy przy wykonywaniu umowy. W ramach wdrażania projektów Dicoems i Cocoon Komisja uchybiła swym własnym obowiązkom w zakresie kontroli określonym w art. 11.3.4 ogólnych warunków umów, który to wspomina w szczególności o spoczywającym na Komisji obowiązku nadzorowania prawidłowego wykonania projektu z naukowego, technicznego i finansowego punktu widzenia. Sąd błędnie ocenił, iż Komisja nie naruszyła jej obowiązku kontroli ani żadnego szczególnego postanowienia umowy i w konsekwencji, iż słusznie nakazała natychmiastowe rozwiązanie dwóch umów dotyczących projektów Dicoems i Cocoon, odrzucając ponadto żądanie odszkodowania za szkodę ex contractu.

                  Zarzut czwarty. Naruszenie zasad prawa wspólnotowego.
               EMA powołuje się na liczne naruszenia prawa wspólnotowego popełnione przez Sąd w zakresie w szczególności błędnego stosowania zasad proporcjonalności i niedyskryminacji oraz prawa do obrony skarżącej.


title: Sprawa T-235/07: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Bavaria przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek piwa — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Dowód naruszenia — Dostęp do akt — Grzywny — Zasada równego traktowania — Rozsądny termin)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/23

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Bavaria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-235/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek piwa - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Dowód naruszenia - Dostęp do akt - Grzywny - Zasada równego traktowania - Rozsądny termin)
   2011/C 226/45
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Bavaria NV (Lieshout, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo O. Brouwer, D. Mes, A. Stoffer, a następnie O. Brouwer, A. Stoffer oraz P. Schepens, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet, S. Noë oraz A. Nijenhuis, a następnie A. Bouquet oraz S. Noë, pełnomocnicy, wspomagani przez M. Slotbooma, adwokata)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, wniosek o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2007) 1697 z dnia 18 kwietnia 2007 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] (sprawa COMP/B/37.766 — niderlandzki rynek piwa) oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2007) 1697 z dnia 18 kwietnia 2007 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] (Sprawa COMP/B/37.766 — niderlandzki rynek piwa) w zakresie, w jakim Komisja Europejska stwierdziła tam, że Bavaria NV uczestniczyła w naruszeniu polegającym na okazjonalnej koordynacji warunków sprzedaży, innych niż ceny, proponowanych indywidualnym konsumentom w sektorze „horeca” w Niderlandach.

               2)

               Określa się kwotę grzywny nałożonej na Bavarię w art. 3 lit. c) decyzji C(2007) 1697 na 20 712 375 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Bavaria pokrywa dwie trzecie swoich kosztów oraz kosztów Komisji Europejskiej.

               5)

               Komisja pokrywa jedną trzecią swoich kosztów oraz kosztów Bavarii.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawy C-187/05, C-188/05, C-189/05 i C-190/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Areios Pagos (Grecja), wydanym w dniu 17 marca 2005 r. w sprawach Agorastoudis i in. (C-187/05), Panou i in. (C-188/05), Kotsambougioukis i in. (C-189/05) oraz Akritopoulos i in. (C-190/05) przeciwko Goodyear A.V.E.E

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Areios Pagos (Grecja), wydanym w dniu 17 marca 2005 r. w sprawach Agorastoudis i in. (C-187/05), Panou i in. (C-188/05), Kotsambougioukis i in. (C-189/05) oraz Akritopoulos i in. (C-190/05) przeciwko Goodyear A.V.E.E
   (Sprawy C-187/05, C-188/05, C-189/05 i C-190/05)
   (2005/C 171/15)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 27 kwietnia 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Areios Pagos, wydanym w dniu 17 marca 2005 r., w sprawach Agorastoudis i in.(C-187/05), Panou i in. (C-188/05), Kotsambougioukis i in. (C-189/05) oraz Akritopoulos i in. (C-190/05) przeciwko Goodyear ABEE.
   Areios Pagos zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Biorąc pod uwagę fakt, iż prawo greckie nie przewiduje, by ostateczne zamknięcie przedsiębiorstwa lub zakładu z wyłącznej inicjatywy pracodawcy było poprzedzone orzeczeniem sądu, czy przepisy dyrektywy 75/129/EWG (1) znajdują, na podstawie jej art. 1 ust. 2 lit. d), zastosowanie do zwolnień zbiorowych z powodu zaprzestania działalności przedsiębiorstwa lub zakładu z przyczyn podyktowanych wolą pracodawcy przy jednoczesnym braku uprzedniego orzeczenia sądu?

      (1)  Dz.U L 48 z 22.2.1975, str. 29.


title: Sprawa T-357/14: Postanowienie Sądu z dnia 3 lutego 2016 r. – Experience Hendrix/OHIM – JH Licence (Jimi Hendrix)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/42

         Postanowienie Sądu z dnia 3 lutego 2016 r. – Experience Hendrix/OHIM – JH Licence (Jimi Hendrix)
   (Sprawa T-357/14) (1)

   (2016/C 111/51)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-397/15: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2015 r. – PAL-Bullermann/OHIM – Symaga (PAL)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/68

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2015 r. – PAL-Bullermann/OHIM – Symaga (PAL)
   (Sprawa T-397/15)
   (2015/C 302/85)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PAL-Bullermann GmbH (Friesoythe-Markhausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Eberhardt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Symaga, SA (Villarta de San Juan, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Symaga, SA

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „PAL” – zgłoszenie nr 690 750

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie R 1626/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie w całości wniosku o unieważnienie prawa do znaku;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-253/07: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Desarrollo y Aplicaciones Fitotécnicas przeciwko Radzie i Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/49

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Desarrollo y Aplicaciones Fitotécnicas przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-253/07)
   (2007/C 211/91)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Desarrollo y Aplicaciones Fitotécnicas S.A. (Kordoba, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Ortiz Blanco)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na podstawie art. 288 WE, i zasądzającego skarżącej odszkodowanie od Rady i Komisji jako dłużników solidarnych w wysokości ogółem 1 116 667 EUR;

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa F-139/06: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2006 r. — Kurrer przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/39

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2006 r. — Kurrer przeciwko Komisji
   (Sprawa F-139/06)
   (2007/C 20/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Christian Kurrer (Watermael-Boitsfort, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji o powołaniu skarżącego na urzędnika w okresie próbnym ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2006 r. w zakresie, w jakim decyzja ta ustala jego grupę zaszeregowania i stopień na A*6/2, a nie uwzględnia dorobku punktowego zgromadzonego podczas służby w charakterze członka personelu tymczasowego „Badania”;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 16 stycznia 2004 r. skarżący rozpoczął służbę w Komisji w charakterze członka personelu tymczasowego „Badania” w grupie zaszeregowania A7. Ponieważ został laureatem ogłoszonego w dniu 25 lipca 2002 r. konkursu otwartego COM/A/3/02, mającego na celu utworzenie listy rezerwowej odnośnie do zatrudnienia administratorów w grupie zaszeregowania A7/A6, to został powołany na urzędnika w okresie próbnym w grupie zaszeregowania A*6.
   Zważywszy na podjęte przez Komisję zobowiązanie co do rozszerzenia skutków ewentualnego wyroku uchylającego w sporach zawisłych dotyczących art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, skarżący ogranicza się do powołania się na naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji w porównaniu z byłymi współpracownikami, również członkami personelu tymczasowego „Badania”, laureatami konkursów wewnętrznych, którzy przy powołaniu zachowali wcześniejszą grupę zaszeregowania i dorobek punktowy.
   Skarżący podnosi ponadto, w razie potrzeby, że art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem w zakresie, w jakim narusza wyżej wspomnianą zasadę, jak również naruszenie zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-307/12: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/15

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii
   (Sprawa C-307/12) (1)

   2013/C 63/29
   Język postępowania: bułgarski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-621/16: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2016 r. – České dráhy/Komisja

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/46

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2016 r. – České dráhy/Komisja
   (Sprawa T-621/16)
   (2016/C 392/60)
   Język postępowania: czeski

      Strony postępowania

      Strona skarżąca: České dráhy a. s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: K. Muzikář, J. Kindl, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2016) 3993 (final) z dnia czerwca 2016 r. w sprawie AT.40401 – Twins, na mocy której nakazano przeprowadzenie kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty ma fakcie, że zaskarżona decyzja została przyjęta na podstawie dokumentów uzyskanych w ramach poprzedniej kontroli w lokalach przedsiębiorstwa Českých drah, przeprowadzonej w oparciu o bezprawną decyzję. Komisja Europejska nie mogła wykorzystać uzyskanych w ten sposób dokumentów także do przyjęcia decyzji zaskarżonej niniejszą skargą.

               2.

               Zarzut drugi oparty na fakcie, że dokumenty, które były podstawą zaskarżonej decyzji zostały uzyskane przez Komisję Europejską w ramach poprzedniej kontroli, z wykroczeniem poza przedmiot tej kontroli, to znaczy niezgodnie z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na fakcie, że zaskarżona decyzja i związana z nią kontrola Komisji Europejskiej stanowią nieproporcjonalną ingerencję w prywatna sferę skarżącej. Komisja Europejska przyjęła zaskarżoną decyzję bez dopuszczalnych z prawnego punktu widzenia dokumentów, definiując przedmiot kontroli nazbyt szeroko i z wykroczeniem poza przysługujące jej uprawnienia dochodzeniowe.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na fakcie, że zaskarżona decyzja niedostatecznie definiuje przedmiot i cel kontroli, gdyż między innymi nazbyt szeroko określa okres, którego miałaby dotyczyć kontrola oraz nie zawiera należytego uzasadnienia.

               5.

               Zarzut piąty oparty na fakcie, że zaskarżona decyzja i następująca po niej kontrola spowodowały nieuzasadnioną ingerencję w podstawowe prawa i wolności skarżącej, zagwarantowane w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (odpowiednio art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności) i art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (odpowiednio art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności).


title: Sprawa C-573/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Linköping – Szwecja) – Ålands Vindkraft AB przeciwko Energimyndigheten (Odesłanie prejudycjalne — Krajowy system wsparcia przewidujący wydawanie zbywalnych zielonych certyfikatów na rzecz zakładów wytwarzających energię elektryczną ze źródeł odnawialnych — Ciążący na dostawcach energii elektrycznej i niektórych użytkownikach obowiązek corocznego zwrotu na rzecz właściwych władz określonej kwoty zielonych certyfikatów — Odmowa przyznania zielonych certyfikatów na rzecz zakładów produkcyjnych położonych poza terytorium danego państwa członkowskiego — Dyrektywa 2009/28/WE — Artykuł 2 akapit drugi lit. k) i art. 3 ust. 3 — Swobodny przepływ towarów — Artykuł 34 TFUE)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Linköping – Szwecja) – Ålands Vindkraft AB przeciwko Energimyndigheten
   (Sprawa C-573/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Krajowy system wsparcia przewidujący wydawanie zbywalnych zielonych certyfikatów na rzecz zakładów wytwarzających energię elektryczną ze źródeł odnawialnych - Ciążący na dostawcach energii elektrycznej i niektórych użytkownikach obowiązek corocznego zwrotu na rzecz właściwych władz określonej kwoty zielonych certyfikatów - Odmowa przyznania zielonych certyfikatów na rzecz zakładów produkcyjnych położonych poza terytorium danego państwa członkowskiego - Dyrektywa 2009/28/WE - Artykuł 2 akapit drugi lit. k) i art. 3 ust. 3 - Swobodny przepływ towarów - Artykuł 34 TFUE))
   2014/C 292/04
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Förvaltningsrätten i Linköping

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ålands Vindkraft AB

      Strona pozwana: Energimyndigheten

      Sentencja

               1)

               Przepisy art. 2 akapit drugi lit. k) i art. 3 ust. 3 dyrektywy 2009/28 Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one państwu członkowskiemu na ustanowienie systemu wsparcia takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który przewiduje przyznawanie producentom zielonej energii zbywalnych certyfikatów wyłącznie w zamian za zieloną energię wyprodukowaną na terytorium tego państwa i który nakłada na dostawców i niektórych użytkowników energii elektrycznej obowiązek corocznego przekazywania właściwym władzom określonej liczby certyfikatów, odpowiadającej udziałowi w całkowitej ilości energii dostarczonej lub zużytej.

               2)

               Artykuł 34 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to analizowane w postępowaniu głównym, które przewiduje przyznawanie producentom zielonej energii elektrycznej zbywalnych certyfikatów wyłącznie w zamian za zieloną energię wyprodukowaną na terytorium danego państwa członkowskiego i które nakłada na dostawców i niektórych użytkowników energii elektrycznej obowiązek corocznego przekazywania właściwym władzom określonej liczby takich certyfikatów, odpowiadającej udziałowi w całkowitej ilości energii dostarczonej lub zużytej, pod rygorem uiszczenia opłaty specjalnej.

               3)

               Zadaniem sądu krajowego jest zbadanie, z uwzględnieniem wszystkich istotnych elementów, do których zaliczyć można w szczególności kontekst normatywny prawa Unii, w który wpisuje się uregulowanie analizowane w postępowaniu głównym, czy owo uregulowanie, rozpatrywane pod kątem terytorialnego zakresu zastosowania, spełnia wymogi wynikające z zasady pewności prawa.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.


title: Postanowienie sądu pierwszej instancji z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie T-142/03 Fost Plus VZW przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga wniesiona przez osobę prawną — Decyzja dotycząca jej indywidualnie — Decyzja 2003/82/WE — Wielkości docelowe dla odzysku i recyklingu materiałów i odpadów opakowaniowych — Dyrektywa 94/62/WE — Niedopuszczalność)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/28

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 16 lutego 2005 r.
   w sprawie T-142/03 Fost Plus VZW przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga wniesiona przez osobę prawną - Decyzja dotycząca jej indywidualnie - Decyzja 2003/82/WE - Wielkości docelowe dla odzysku i recyklingu materiałów i odpadów opakowaniowych - Dyrektywa 94/62/WE - Niedopuszczalność)
   (2005/C 132/50)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie T-142/03, Fost Plus VZW, z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez adwokatów P. Wytinck i H. Viaene przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. van Beek i M. Konstantidinis, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji 2003/82/WE z dnia 29 stycznia 2003 r. podtrzymującej środek notyfikowany przez Belgię zgodnie z art. 6 ust. 6 dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 31, str. 32), Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie (podczas narady): J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 16 lutego 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  10 listopada 2005 r.  w sprawie C-29/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Artykuł 8, art. 11 ust. 1 i art. 15 ust. 2 dyrektywy 92/50/EWG — Procedura udzielania zamówień publicznych na usługi — Umowa o usuwanie odpadów — Brak postępowania przetargowego)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 10 listopada 2005 r.
   w sprawie C-29/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Artykuł 8, art. 11 ust. 1 i art. 15 ust. 2 dyrektywy 92/50/EWG - Procedura udzielania zamówień publicznych na usługi - Umowa o usuwanie odpadów - Brak postępowania przetargowego)
   (2006/C 10/05)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-29/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 28 stycznia 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: K. Wiedner) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnik: M. Fruhmann), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Schiemann (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Ponieważ umowa o usuwanie odpadów w gminie Mödling zawarta została z naruszeniem zasad postępowania i publikacji określonych łącznie w art. 8, art. 11 ust. 1 i art. 15 ust. 2 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie C-41/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Art. 30 i 36 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 28 WE i 30 WE) — Środki spożywcze, do których dodano witaminy lub sole mineralne — Przepisy krajowe, uzależniające ich sprzedaż od istnienia potrzeby żywieniowej — Środki o skutku równoważnym — Uzasadnienie — Zdrowie publiczne — Proporcjonalność)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 2 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-41/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Art. 30 i 36 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 28 WE i 30 WE) - Środki spożywcze, do których dodano witaminy lub sole mineralne - Przepisy krajowe, uzależniające ich sprzedaż od istnienia potrzeby żywieniowej - Środki o skutku równoważnym - Uzasadnienie - Zdrowie publiczne - Proporcjonalność)
   (2005/C 19/02)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-41/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H. van Lier oraz H. M. H. Speyart) przeciwko Królestwu Niderlandów (pełnomocnicy: H. G. Sevenster oraz S. Terstal), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, w trybie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego wniesioną dnia 13 lutego 2002 r., Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, J.-P. Puissochet, J. Malenovský (sprawozdawca) i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 2 grudnia 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Stosując praktykę administracyjną polegającą na tym, że środki spożywcze przeznaczone do normalnego spożycia wzbogacone w witaminę A (w postaci retinoidów), witaminę D, kwas foliowy, selen, miedź lub cynk, które są legalnie wyprodukowane lub sprzedawane w innych Państwach Członkowskich nie mogą być sprzedawane w Niderlandach nie będąc substytutami ani środkami uzupełnionymi w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. c) i d) Warenwetbesluit Toevoeging micro-voedingsstoffen aan levensmiddelen (rozporządzenia wykonawczego do Warenwet dotyczącego dodatku mikroelementów do środków spożywczych) z dnia 24 maja 1996 r., jeżeli wzbogacenie to nie spełnia potrzeby żywieniowej ludności niderlandzkiej, a ponadto nie sprawdzając, czy te wzbogacone środki nie są predysponowane do tego, żeby zastąpić już sprzedawane środki, do których obowiązkowo dodaje się te same substancje odżywcze, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 30 Traktatu (obecnie, po zmianie, art. 28 WE).

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa F-20/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lutego 2014 r. — Moës przeciwko Komisji

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/29

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lutego 2014 r. — Moës przeciwko Komisji
   (Sprawa F-20/13) (1)

   2014/C 93/50
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013, s. 48.


title: Sprawa C-451/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien — Austria) — Gabriele Walderdorff przeciwko Finanzamt Waldviertel (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część B lit. b) — Zwolnienie — Najem i dzierżawa nieruchomości — Dzierżawa prawa do połowu ryb)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien — Austria) — Gabriele Walderdorff przeciwko Finanzamt Waldviertel
   (Sprawa C-451/06) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część B lit. b) - Zwolnienie - Najem i dzierżawa nieruchomości - Dzierżawa prawa do połowu ryb)
   (2008/C 22/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gabriele Walderdorff

      Strona pozwana: Finanzamt Waldviertel
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien — Wykładnia art. 13 część B lit. b) dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Zwolnienie od podatku VAT — Pojęcie świadczenia usług związanych z nieruchomością — Dzierżawa i odpłatna cesja prawa do połowu ryb
   Sentencja
   Artykuł 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że odpłatna cesja prawa do dokonywania połowów ryb, w formie umowy dzierżawy zawartej na okres dziesięciu lat, dokonana przez właściciela zbiornika wodnego, którego dotyczy przyznane uprawnienie, jak również przez uprawnionego do połowu ryb w publicznym zbiorniku wodnym nie stanowi najmu ani dzierżawy nieruchomości, jeżeli z cesją tą nie wiąże się przyznanie prawa do zajmowania danej nieruchomości i do wykluczenia wszelkich innych osób z korzystania z tego prawa.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-370/07: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2007 r. — Patrick Holding ApS przeciwko OHIM — Cassera (Patrick Exclusive)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/36

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2007 r. — Patrick Holding ApS przeciwko OHIM — Cassera (Patrick Exclusive)
   (Sprawa T-370/07)
   (2007/C 283/65)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Patrick Holding ApS (Fredensborg, Dania) (przedstawiciel: adwokat J. Løje)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cassera SpA. (Mediolan, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 lipca 2007 r. w sprawie R 1447/2005-2;

               —

               nakazanie stronie pozwanej dokonania rejestracji spornego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Patrick Holding ApS

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „PATRICK EXCLUSIVE” dla towarów z klasy 25 — zgłoszenie nr 2 946 424

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Cassera SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy słowny znak towarowy „G. Patrick” dla towarów z klasy 25 oraz międzynarodowy i krajowy słowny znak towarowy „G. Patrick” dla towarów z klas 24 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94


title: Sprawa C-618/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona, Hiszpania w dniu 29 grudnia 2010 r. — Banco Español de Crédito, S.A. przeciwko Joaquín Calderón Camino

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona, Hiszpania w dniu 29 grudnia 2010 r. — Banco Español de Crédito, S.A. przeciwko Joaquín Calderón Camino
   (Sprawa C-618/10)
   2011/C 95/03
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Barcelona, Hiszpania.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Banco Español de Crédito, S.A..

      Strona pozwana: Joaquín Calderón Camino.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprzeczne z prawem wspólnotowym, w szczególności w odniesieniu do prawa konsumentów i użytkowników, jest uchylanie się przez sąd krajowy od orzekania z urzędu i ab limine litis na każdym etapie postępowania od orzekania o nieważności lub o zmianie warunku umownego dotyczącego odsetek za zwłokę (w niniejszym przypadku w wysokości 29 %) w umowie pożyczki konsumpcyjnej? Czy sąd może, bez zmiany praw konsumenta [przyznanych przez] prawo wspólnotowe] opowiedzieć się za uzależnieniem ewentualnej oceny warunku od wniosku dłużnika (w drodze stosowanego zarzutu procesowego)?

               2)

               Jak należy w związku z tym interpretować zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1) i art.2 dyrektywy 2009/22/EWG (2) art. 83 Real Decreto Legislativo núm. 1/2007 (dekretu z mocą ustawy nr 1/2007) [wcześniej art. 8 Ley General n. 26/1984, de 19 de julio, para la Defensa de los Consumidores y Usuarios (ustawy powszechnej nr 26/1984) z dnia 19 lipca w sprawie ochrony konsumentów i użytkowników)]? Jaki zakres ma w związku z tym art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG stanowiący, że nieuczciwe warunki „nie będą wiążące dla konsumenta”?

               3)

               Czy można wyłączyć sądową kontrolę z urzędu i ab limine litis, jeżeli powód określi w sposób wyraźny w pozwie stopę odsetek za zwłokę, kwotę długu, w tym długu z tytułu należności głównej i z tytułu odsetek, kwotę kar umownych i kosztów, stopę odsetek oraz okres, za który dochodzi się tych odsetek (lub też wzmiankę o dodaniu do tej kwoty z urzędu ustawowych odsetek za zwłokę na podstawie prawa państwa członkowskiego pochodzenia), podstawę roszczenia, w tym opis okoliczności powołanych jako podstawa dochodzonych długu i odsetek oraz sprecyzuje wyraźnie, czy chodzi o odsetki ustawowe, umowne, kapitalizację odsetek lub o stopę odsetek od umowy pożyczki, jeżeli zostały one obliczone przez powoda, oraz o ile procent są one wyższe od stawki podstawowej Banku Centralnego, zgodnie z rozporządzeniem wspólnotowym w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (3)?

               4)

               Czy w braku transpozycji, art. 5 ust. 1 lit. l) i m) stanowiące o „ustaleniach dotyczących jej zmiany” oraz art. 10 lit. l) odnosząc się do „ustaleniach dotyczących jej zmiany” — dyrektywy 2008/48/WE (4), zobowiązują jednostkę finansową do ujęcia w szczególny i wyróżniający się sposób w umowie (nie w tekście w sposób niewyróżniający się), jako „informacji udzielanych przed zawarciem umowy”, informacji o stopie procentowej odsetek za zwłokę w przypadku braku zapłaty, oraz czynniki brane pod uwagę przy jej ustalaniu (wydatki finansowe, wydatki związane z odzyskiwaniem wierzytelności […]) oraz do zawarcia w umowie ostrzeżenia co do skutków w związku z elementami kosztu [pożyczki]?

               5)

               Czy art. 6 ust. 2 dyrektywy 2008/48/EWG zawiera obowiązek podania do wiadomości przedterminowej wymagalności spłaty kredytu lub pożyczki, która powoduje stosowanie odsetek za zwłokę? Czy stosuje się zakaz bezpodstawnego wzbogacenia z art. 7 dyrektywy 2008/48/2008, jeżeli jednostka finansowa nie tylko dąży do odzyskania dobra (kapitału pożyczki), ale także do zastosowania szczególnie wysokich odsetek za zwłokę?

               6)

               Czy w braku przepisów transponujących oraz w świetle art. 11 ust. 2 dyrektywy 2005/29/WE (5) sąd może oceniać z urzędu jako nieuczciwą, praktykę wprowadzania do tekstów umowy klauzuli o odsetkach za zwłokę?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95 z 21.4.1993)

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów (Dz.U. L 110 z 1.5.2009).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (Dz.U. L 399 z 30.12.2006).

      (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133 z 22.5.2008).

      (5)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149 z 11.6.2005).


title: Sprawa F-105/12: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2012 r. — ZZ przeciwko Europolowi

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/70

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2012 r. — ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-105/12)
   2013/C 26/143
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu wydanej celem wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie F-44/09 Knöll przeciwko Europolowi, w której Europol przyznał stronie skarżącej ryczałtową kwotę, mającą wynagrodzić szkodę wyrządzoną jej decyzją, której nieważność stwierdzono we wspomnianym wyroku.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 listopada 2011 r., w której strona pozwana przyznaje skarżącej kwotę 20 000 EUR tytułem odszkodowania za poniesioną przez nią szkodę oraz wykonania w całości uprzedniego wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej, oraz decyzji z dnia 29 czerwca 2012 r., w drodze której oddalone zostało zażalenie skarżącej na decyzję z dnia 28 listopada 2011 r.;

               —

               Obciążenie Europolu kosztami postępowania, w tym wynagrodzenia przedstawiciela.


title: Sprawa T-167/07: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Far Eastern New Century przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz politereftalanów etylenu pochodzących z Tajwanu — Określenie marginesu dumpingu — Asymetryczna metoda obliczania — Struktura cen eksportowych różniąca się w zależności od nabywcy lub okresu — Pełny zakres marginesu dumpingu, którego nie odzwierciedlają symetryczne metody obliczania — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/15

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Far Eastern New Century przeciwko Radzie
   (Sprawa T-167/07) (1)

   (Dumping - Przywóz politereftalanów etylenu pochodzących z Tajwanu - Określenie marginesu dumpingu - Asymetryczna metoda obliczania - Struktura cen eksportowych różniąca się w zależności od nabywcy lub okresu - Pełny zakres marginesu dumpingu, którego nie odzwierciedlają symetryczne metody obliczania - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 160/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Far Eastern New Century Corp., dawniej Far Eastern Textile Ltd (Taipei, Tajwan) (przedstawiciel P. De Baere, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata, G. Berrischa)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo H. van Vliet i K. Talabér-Ritz, następnie H. van Vliet i M. França, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 192/2007 z dnia 22 lutego 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Indonezji, Malezji, Republiki Korei, Tajlandii i Tajwanu w następstwie przeglądu wygaśnięcia oraz częściowego przeglądu okresowego na mocy art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 59, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Far Eastern New Century Corp. pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 170, 21.7.2007.


title: Sprawa C-145/12 P: Postanowienie Trybunału z dnia 15 listopada 2012 r. — Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft mbH przeciwko Komisji Europejskiej, Bavaria Immobilien Beteiligungsgesellschaft mbH & Co. Objekte Neubrandenburg KG, Bavaria Immobilien Trading GmbH & Co. Immobilien Leasing Objekt Neubrandenburg KG (Odwołanie — Pomoc państwa — Interes prawny — Wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego — Umorzenie postępowania)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/9

         Postanowienie Trybunału z dnia 15 listopada 2012 r. — Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft mbH przeciwko Komisji Europejskiej, Bavaria Immobilien Beteiligungsgesellschaft mbH & Co. Objekte Neubrandenburg KG, Bavaria Immobilien Trading GmbH & Co. Immobilien Leasing Objekt Neubrandenburg KG
   (Sprawa C-145/12 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Interes prawny - Wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego - Umorzenie postępowania)
   2013/C 108/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft mbH (przedstawiciele: adwokaci M. Núñez Müller i J. Dammann de Chapto)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), Bavaria Immobilien Beteiligungsgesellschaft mbH & Co. Objekte Neubrandenburg KG, Bavaria Immobilien Trading GmbH & Co. Immobilien Leasing Objekt Neubrandenburg KG C. (przedstawiciel: adwokat C. von Donat)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie T-407/09 Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft przeciwko Komisji, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę wnoszącej odwołanie, mającą za przedmiot z jednej strony żądanie stwierdzenia nieważności rzekomej decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 29 lipca 2009 r. stwierdzającym, że niektóre umowy zawarte przez skarżącą, dotyczące sprzedaży mieszkań w ramach prywatyzacji mieszkań komunalnych w Neubrandenburg, nie są objęte zakresem zastosowania art. 87 ust. 1 WE, oraz z drugiej strony żądanie stwierdzenia bezczynności Komisji w rozumieniu art. 232 WE, gdyż nie zajęła stanowiska co do tych umów na podstawie art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1) — Naruszenie art. 263 akapit czwarty i art. 265 TFUE oraz prawa do skutecznego środka prawnego — Niewystarczające uzasadnienie postanowienia Sądu

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie odwołania zostaje umorzone.

               2)

               Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft mbH, Komisja Europejska, Bavaria Immobilien Beteiligungsgesellschaft mbH & Co. Objekte Neubrandenburg KG i Bavaria Immobilien Trading GmbH & Co. Immobilien Leasing Objekt Neubrandenburg KG pokrywają własne koszty związane z niniejszym odwołaniem.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa T-127/06: Skarga wniesiona w dniu  28 kwietnia 2006 r.  — Kapman przeciwko OHIM (przedstawienie niebieskiego ostrza piły tarczowej)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/20

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2006 r. — Kapman przeciwko OHIM (przedstawienie niebieskiego ostrza piły tarczowej)
   (Sprawa T-127/06)
   (2006/C 154/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Kapman A.B. (Sandviken, Szwecja) [Przedstawiciel: adwokat R. Almaraz Palmero]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie R 303/2004-2,

               —

               nakazanie OHIM zwrotu uiszczonej przez skarżącą opłaty za wniesienie odwołania,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, włączając w to koszty poniesione przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający niebieskie ostrze piły tarczowej dla towarów z klasy 8 [ostrza (do narzędzi sterowanych ręcznie)] — zgłoszenie nr 2 532 497

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ między innymi kombinacja kształtu i koloru wywiera nadzwyczajne wrażenie wizualne na właściwym kręgu odbiorców, który stanowią osoby zawodowo trudniące się wykonywaniem prac manualnych, a nie przeciętni konsumenci.


title: Sprawa C-613/10: Postanowienie Trybunału z dnia 15 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma — Włochy) — Danilo Debiasi przeciwko Agenzia delle Entrate, Ufficio di Parma (Odesłanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/11

         Postanowienie Trybunału z dnia 15 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma — Włochy) — Danilo Debiasi przeciwko Agenzia delle Entrate, Ufficio di Parma
   (Sprawa C-613/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność)
   2011/C 232/19
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione tributaria provinciale di Parma

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danilo Debiasi

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate, Ufficio di Parma

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria provinciale di Parma — Wykładnia art. 13 część A szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Odliczenie podatku naliczonego — Publiczne i prywatne zakłady opieki zdrowotnej wykonujące działalność zwolnioną — Przepisy krajowe wyłączające odliczenie podatku od nabycia towarów lub usług wykorzystywanych w ramach rzeczonej działalności zwolnionej

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma (Włochy) postanowieniem z dnia 7 lipca 2010 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa F-74/09: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2009 r. — Gowitzke przeciwko Europolowi

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/85

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2009 r. — Gowitzke przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-74/09)
   2009/C 267/154
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Werner Siegfried Gowitzke (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat D.C. Coppens)

      Strona pozwana: Europol

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 5 czerwca 2009 r. oddalającej wniosek skarżącego o zmianę jego zaklasyfikowania na grupę zaszeregowania 5, stopień 1.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europolu oddalającej wniosek skarżącego o zmianę jego zaklasyfikowania na grupę zaszeregowania 5, stopień 1;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-150/04: Skarga wniesiona dnia 23 marca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/3

         Skarga wniesiona dnia 23 marca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-150/04)
   (2004/C 190/06)
   Dnia 23 marca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Danii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez R. Lyala i S. Tams, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż poprzez uchwalenie i utrzymanie w mocy systemu ubezpieczeń na życie i emerytur, według którego prawo do odliczeń i zwolnień podatkowych (§ 18 i 19 ustawy o opodatkowaniu emerytur) obejmuje wyłącznie składki uiszczone w ramach umów zawartych z funduszami emerytalnymi z siedzibą w Danii, co oznacza, iż tego typu ulgi podatkowe nie obejmują umów zawartych z funduszami emerytalnymi z siedzibą w innych Państwach Członkowskich (§ 53A i 53B), Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom zawartym w art. 39, 43, 49 i 56 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

               2.

               obciążenie Królestwa Danii kosztami niniejszej sprawy.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Ustawodawstwo duńskie dotyczące odliczeń obejmujących składki na ubezpieczenie na życie i emerytury jest sprzeczne z postanowieniami Traktatu WE dotyczącymi swobodnego świadczenia usług, swobody przepływu pracowników oraz swobody przedsiębiorczości, jak również swobody przepływu kapitału i nie znajduje uzasadnienia w naglących potrzebach interesu publicznego w świetle orzecznictwa Trybunału.
   Swoboda przepływu usług (art. 49 WE)
   Brak prawa do odliczeń i zwolnień podatkowych w zakresie składek na zagraniczne fundusze ubezpieczeń emerytalnych skutkuje tym, iż powstrzymuje ubezpieczonych zamieszkałych w Danii przed zawieraniem umów emerytalnych z funduszami emerytalnymi posiadającymi siedzibę w innych Państwach Członkowskich niż Dania. Stąd zagraniczne fundusze emerytalne są de facto pozbawione możliwości świadczenia swych usług na duńskim rynku. W ten sposób wymóg siedziby stanowi ograniczenie prawa do swobodnego świadczenia w Danii usług pochodzących z innych Państw Członkowskich.
   Swobodny przepływ pracowników i swoboda przedsiębiorczości (art. 39 i 43 WE)
   Duńskie przepisy, zgodnie z którymi składki na zagraniczne fundusze emerytalne nie mogą być przedmiotem odliczenia podatkowego uderzają w szczególności w pracowników i przedsiębiorców z innych Państw Członkowskich. Pracownicy i przedsiębiorcy, którzy przenoszą się do Danii, a którzy są już ubezpieczeni w funduszach emerytalnych innych Państw Członkowskich, są zmuszeni do zawarcia nowych umów emerytalnych z funduszami emerytalnymi, mającymi siedzibę w Danii, celem uzyskania takich samych korzyści podatkowych, z jakich korzystają pracownicy, którzy zawarli umowy emerytalne w Danii.
   Swobodny przepływ kapitału (art. 56 WE)
   Wymóg, aby fundusz emerytalny miał siedzibę w Danii, będący przesłanką uzyskania ulgi podatkowej przez ubezpieczonego będzie powstrzymywać osobę ubezpieczającą się przed zawieraniem umowy z funduszem emerytalnym posiadającym siedzibę w innym Państwie Członkowskim. W ten sposób duńskie przepisy stanowią ograniczenie dla swobody przepływu kapitału, jakim są wpłaty i wypłaty wynikające z umów emerytalnych.
   Kwestia potrzeb interesu publicznego

               –

               Skuteczna kontrola podatkowa

         Kwestia zapewnienia skutecznej kontroli podatkowej, na którą powołał się rząd duński, nie może stanowić uzasadnienia dla duńskich przepisów dotyczących ulg, które stanowią ograniczenie wyżej cytowanych swobód. Przepisy te są sprzeczne z zasadą proporcjonalności, albowiem skuteczna kontrola podatkowa oraz zapobieganie unikaniu płacenia podatków mogą być zagwarantowane za pomocą środków, które są mniej restrykcyjne od duńskich zasad, jak dla przykładu żądanie od podatnika koniecznych informacji jako warunku dla uzyskania ulgi podatkowej lub współpraca z organami podatkowymi w innych Państwach Członkowskich zgodnie z dyrektywą Rady 77/799/EWG (1) z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącą wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich.

               –

               Spójność systemu podatkowego

         Orzecznictwo Trybunału uznaje, że wymóg spójności systemu podatkowego pozwala na Państwu Członkowskiemu na opodatkowanie kwoty, jaką wypłaca się z funduszu emerytalnego, pod warunkiem, że przyznaje ono prawa do ulg podatkowych obejmujące składki wpłacone w innym Państwie Członkowskim.
   Jednocześnie musi istnieć spójność z punktu widzenia danego podatnika oraz ścisły związek między prawem do ulgi obejmującej składki a opodatkowaniem wypłat.
   Symetria między traktowaniem z punktu widzenia podatkowego wpłat i wypłat zarówno w ramach krajowych, jak i zagranicznych funduszy przez to, iż w przypadku funduszy krajowych prawem do odliczenia lub zwolnienia objęte są wpłaty, podczas gdy wypłaty są opodatkowane, zaś w przypadku zagranicznych funduszy nie istnieje prawo do odliczenia, ale za to wypłaty nie są opodatkowane, jest zdaniem Komisji niewystarczająca.
   Ulgi podatkowe, jakie przyznaje się funduszom emerytalnym założonym w ramach krajowego systemu ubezpieczeń emerytalnych polegają przede wszystkim na odroczeniu opodatkowania wpłat stanowiących składki emerytalne. Odroczenie opodatkowania pociąga za sobą to, iż krajowe fundusze emerytalne są wyjątkowo atrakcyjne, nawet jeśli wypłaty zostaną później opodatkowane. Dla zagranicznych funduszy emerytalnych fakt, iż istnieje taka symetria opodatkowania, w żaden sposób nie równoważy brakujących ulg podatkowych.
   Dania powinna przyznać, że fundusze emerytalne w ramach systemów emerytalnych ustanowionych w innych Państwach Członkowskich powinny korzystać z takich samych ulg podatkowych co krajowe fundusze emerytalne. Jedynie w przypadku, gdyby Dania nie miała prawa opodatkowywania wypłat emerytury zasadne byłoby wzięcie pod uwagę kwestii spójności systemu podatkowego. Jednocześnie Dania może opodatkować wszystkie wypłaty dokonywane na rzecz ubezpieczonego zamieszkałego w Danii bez względu na to czy fundusz ma siedzibę w Danii, czy też za granicą. Dania traci to prawo jedynie wtedy, gdy ubezpieczony przeniesie swoje miejsce zamieszkania do innego kraju.
   Ponadto Komisja uważa, że nie istnieje niezbędna spójność duńskiego systemu, skoro Dania podpisała umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z szeregiem państw, co oznacza, że nie osiągnięto spójności w ramach systemu podatkowego z punktu widzenia danego podatnika w sensie ścisłej zależności między odliczeniem obejmującym składki a opodatkowaniem wypłat.
   Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte na podstawie umowy modelowej OECD gwarantują, iż wypłaty emerytur nie zostaną opodatkowane zarówno w państwie, gdzie zamieszkuje ubezpieczony, jak i w państwie, gdzie ma siedzibę fundusz emerytalny. Z umów wynika, że wypłaty z funduszy emerytalnych podlegają opodatkowaniu w państwie, gdzie osoba pobierająca emeryturę ma miejsce zamieszkania. Oznacza to, że Dania zrezygnowała z prawa opodatkowywania wypłat z funduszy emerytalnych mających siedzibę w Danii. Taka sytuacja ma miejsce bez względu na to czy wpłaty na poczet emerytury stanowiły przedmiot odliczeń podatkowych w Danii, czy też nie. Z drugiej strony Dania ma prawo opodatkowania wszystkich wypłat z funduszy emerytalnych na rzecz ubezpieczonych, którzy zamieszkują w Danii, nawet jeśli wpłaty zostały dokonane w jednym z państw, będących sygnatariuszami umowy.
   W innych umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte są postanowienia, które dają ubezpieczonemu możliwość odliczenia składek na zagraniczne fundusze emerytalne. Osoby przeprowadzające się do Danii z jednego z tych krajów mogą w ten sposób pozostać w funduszach emerytalnych ich kraju pochodzenia i odliczyć składki na fundusze od dochodu podlegającego opodatkowaniu w Danii. Stąd postanowienia dotyczące ulg, zawarte w tych umowach, udowadniają, iż duńskie przepisy dotyczące braku prawa do odliczeń obejmującego składki na zagraniczne fundusze emerytalne są niekonsekwentne.

      (1)  Dz.U. L 336, str. 15.


title: Sprawa T-106/14: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2014 r. – Universal Utility International przeciwko OHIM (Greenworld)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/37

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2014 r. – Universal Utility International przeciwko OHIM (Greenworld)
   (Sprawa T-106/14)
   2014/C 142/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Universal Utility International GmbH & Co.KG (Kaarst, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Mietzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie R 1658/2013-4;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim potwierdzono w niej odrzucenie zgłoszenia dla usług z klasy 35 i 39;

               —

               lub ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim potwierdzono w niej odrzucenie zgłoszenia dla usług z klasy 35;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy Greenworld dla towarów i usług z klasy 4, 35 i 39 – zgłoszenie nr 11 616 588

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94


title: Sprawa T-405/07: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2007 r. — Caisse Fédérale du Crédit Mutuel Centre Est Europe przeciwko OHIM (P@YWEB CARD)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/21

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2007 r. — Caisse Fédérale du Crédit Mutuel Centre Est Europe przeciwko OHIM (P@YWEB CARD)
   (Sprawa T-405/07)
   (2008/C 8/37)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Caisse Fédérale du Crédit Mutuel Centre Est Europe (Strasburg, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe i J. Schouman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie R 119/2007-1, doręczonej w dniu 14 września 2007 r., w której odmówiono rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego P@YWEB CARD (zgłoszenie nr 3 861 044) w odniesieniu do wszystkich objętych zgłoszeniem towarów i usług z klas 9, 36 i 38;

               —

               uwzględnienie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego P@YWEB CARD o nr 3 861 044 w odniesieniu do wszystkich wymienionych w nim towarów i usług.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „P@YWEB CARD” dla towarów i usług z klas 9, 36 i 38 (zgłoszenie nr 3 861 044)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1), jako że, w ocenie skarżącej, wbrew zawartym w zaskarżonej decyzji stwierdzeniom, określenie „P@YWEB CARD” nie ma w odniesieniu do objętych zgłoszeniem towarów i usług charakteru opisowego, lecz — wprost przeciwnie — ma charakter odróżniający.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).