title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie C- C-215/03 Salah Oulane przeciwko Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie (wniosek Rechtbank te 's-Gravenhage o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Swobodny przepływ osób — Prawo wjazdu i pobytu obywateli Państw Członkowskich — Obowiązek okazania dowodu osobistego bądź paszportu — Przesłanka uznania prawa pobytu — Sankcja — Zastosowanie środka w postaci aresztu celem wydalenia)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 17 lutego 2005 r.
   w sprawie C- C-215/03 Salah Oulane przeciwko Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie (1) (wniosek Rechtbank te 's-Gravenhage o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Swobodny przepływ osób - Prawo wjazdu i pobytu obywateli Państw Członkowskich - Obowiązek okazania dowodu osobistego bądź paszportu - Przesłanka uznania prawa pobytu - Sankcja - Zastosowanie środka w postaci aresztu celem wydalenia)
   (2005/C 115/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-215/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Rechtbank 's-Gravenhage (Niderlandy) postanowieniem z dnia 12 maja 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 19 maja 2003 r., w postępowaniu: Salah Oulane przeciwko Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), M. Ilešič i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 17 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Przepis art. 4 ust. 2 trzeci akapit dyrektywy Rady 73/148/EWG z dnia 21 maja 1973 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli Państw Członkowskich w obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług, powinien być interpretowany w ten sposób, iż uznanie przez Państwo Członkowskie prawa pobytu usługobiorcy, będącego obywatelem innego Państwa Członkowskiego, nie może być uzależnione od okazania przez tego obywatela dowodu tożsamości bądź ważnego paszportu, jeśli dowód na jego obywatelstwo może zostać przeprowadzony ponad wszelką wątpliwość za pomocą innych środków.

               2)

               Przepis art. 49 WE sprzeciwia się temu, aby obywatele Państw Członkowskich podlegali w innym Państwie Członkowskim obowiązkowi okazywania dowodu tożsamości bądź ważnego paszportu celem udowodnienia ich obywatelstwa, jeśli państwo to nie nakłada ogólnego obowiązku wykazywania tożsamości na własnych obywateli, zezwalając im na udowodnienie ich tożsamości za pomocą wszelkich środków dopuszczalnych w świetle prawa krajowego.

               3)

               Środek w postaci aresztu wobec obywatela innego Państwa Członkowskiego celem jego wydalenia zastosowany z powodu nieokazania dowodu tożsamości bądź ważnego paszportu, nawet w braku zagrożenia dla porządku publicznego, stanowi nieuzasadnioną przeszkodę w swobodzie świadczenia usług, a co za tym idzie, narusza przepis art. 49 WE.

               4)

               Na obywatelach Państw Członkowskich jako na usługobiorcach spoczywa ciężar przedstawienia dowodów potwierdzających legalność ich pobytu. W braku takiego dowodu przyjmujące Państwo Członkowskie może zastosować środek w postaci wydalenia w granicach wyznaczonych przez prawo wspólnotowe.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003


title: Sprawa C-237/12: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/11

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-237/12)
   2012/C 217/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Simon i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak zapewnienia prawidłowego i pełnego wdrożenia wszystkich wymogów ustanowionych w załącznikach II i III do dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 5 ust. 4 i załączników II (A.1, A.2, A.3 i A.5) i III (1.1, 1.2, 1.3 i 2) do tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja zarzuca stronie pozwanej, że nie wdrożyła w sposób prawidłowy i pełny wszystkich wymogów ustanowionych w art. 5 ust. 4 i w załącznikach II (A.1, A.2, A.3 i A.5) i III (1.1, 1.2, 1.3 i 2) do dyrektywy 91/676/EWG. Komisja wyraża wątpliwości co do zgodności przepisów krajowych z prawem Unii dotyczące:

               —

               okresów, kiedy rolnicze wykorzystanie nawozu jest niewłaściwe lub wręcz zakazane;

               —

               pojemności zbiorników do przechowywania odchodów zwierzęcych;

               —

               metody obliczania ilości azotu do zastosowania przy zrównoważonym nawożeniu;

               —

               ilościowego ograniczenia rolniczego wykorzystania odchodów zwierzęcych;

               —

               uregulowań dotyczących rolniczego wykorzystania w terenie o dużym nachyleniu;

               —

               uregulowań dotyczących rolniczego wykorzystania na gruntach nasyconych wodą, zatopionych, przemarzniętych lub pokrytych śniegiem.

      (1)  Dz.U. L 375, s. 1.


title: Sprawa C-398/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — AGST Draht- und Biegetechnik GmbH przeciwko Hauptzollamt Aachen (Wspólna polityka handlowa — Cła wyrównawcze — Obrona przed praktykami subsydiowania — Rozporządzenie (WE) nr 1599/1999 — Drut ze stali nierdzewnej — Szkoda wyrządzona przemysłowi wspólnotowemu — Związek przyczynowy)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — AGST Draht- und Biegetechnik GmbH przeciwko Hauptzollamt Aachen
   (Sprawa C-398/05) (1)

   (Wspólna polityka handlowa - Cła wyrównawcze - Obrona przed praktykami subsydiowania - Rozporządzenie (WE) nr 1599/1999 - Drut ze stali nierdzewnej - Szkoda wyrządzona przemysłowi wspólnotowemu - Związek przyczynowy)
   (2008/C 107/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AGST Draht- und Biegetechnik GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Aachen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1599/1999 z dnia 12 lipca 1999 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na drut ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzący z Indii oraz kończącego postępowanie dotyczące przywozu drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzącego z Republiki Korei (Dz.U. L 189, str. 1) — Ocena szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu oraz związku przyczynowego z przywozem produktów subsydiowanych
   Sentencja
   Badanie przedstawionego pytania nie doprowadziło do wykazania jakiejkolwiek okoliczności, która mogłaby mieć wpływ na ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1599/1999 z dnia 12 lipca 1999 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na drut ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzący z Indii oraz kończącego postępowanie dotyczące przywozu drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzącego z Republiki Korei.

      (1)  Dz.U. C 22 z dnia 28.1.2006 r.


title: Sprawa C-462/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2017 r. – Tänzer & Trasper GmbH/Altenweddinger Geflügelhof Kommanditgesellschaft

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2017 r. – Tänzer & Trasper GmbH/Altenweddinger Geflügelhof Kommanditgesellschaft
   (Sprawa C-462/17)
   (2017/C 347/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Tänzer & Trasper GmbH

      Strona pozwana: Altenweddinger Geflügelhof Kommanditgesellschaft

      Pytanie prejudycjalne

   Czy składniki wymienione w pkt 41 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 (1) są składnikami, które napój spirytusowy powinien zawierać co najmniej, aby mógł nosić w obrocie nazwę „likier jajeczny” (specyfikacja minimalna), czy też pkt 41 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 wymienia wyczerpująco dopuszczalne składniki produktu, który ma nosić w obrocie nazwę „likier jajeczny”?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (Dz.U. 2008, L 39, s. 16).


title: Sprawa T-37/12: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – López Cabré (TEEN VOGUE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TEEN VOGUE — Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy VOGUE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Zasada 22 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Częściowa odmowa rejestracji]

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/33

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – López Cabré (TEEN VOGUE)
   (Sprawa T-37/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TEEN VOGUE - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy VOGUE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Zasada 22 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Częściowa odmowa rejestracji])
   2014/C 102/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: T. Alkin, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Eduardo López Cabré (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 listopada 2011 r. (sprawa R 1763/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Eduardem Lópezem Cabrém a Advance Magazine Publishers, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Advance Magazine Publishers, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa C-367/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 1 lipca 2013 r. — Pier Paolo Fabretti przeciwko Agenzia delle Entrate

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 1 lipca 2013 r. — Pier Paolo Fabretti przeciwko Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-367/13)
   2013/C 260/56
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pier Paolo Fabretti

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale I di Roma — Ufficio Controlli

      Pytanie prejudycjalne

   Czy objęcie wygranych uzyskanych w kasynach państw członkowskich Unii Europejskiej przez osoby zamieszkujące we Włoszech obowiązkiem składania deklaracji i obowiązkiem podatkowym dla celów fiskalnych, jak stanowi art. 67 lit. d) DPR [dekretu prezydenta republiki] nr 917 z dnia 22 grudnia 1986 r. (TUIR) [Testo Unico Imposte sui Redditi, tekst jednolity w sprawie podatków dochodowych] jest sprzeczne z art. 49 traktatu WE, czy też można uznać, że jest to uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego w rozumieniu art. 46 traktatu WE?


title: Sprawa C-464/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 20 listopada 2006 r. — Avena Nordic Grain Oy

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/46

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 20 listopada 2006 r. — Avena Nordic Grain Oy
   (Sprawa C-464/06)
   (2006/C 326/94)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Avena Nordic Grain Oy

      Strona pozwana: Maa- ja metsätalousministeriö
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 (1) w związku z zasadami proporcjonalności i prawidłowej administracji należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ krajowy może przyjąć zgłoszenie wywozowe przesłane faksem przed dokonaniem załadunku, jeżeli uważa, że nie ma najmniejszego podejrzenia nieuczciwych działań, błąd dotyczący sposobu złożenia zgłoszenia wywozowego wynikał z pomyłki i jeżeli organ mógł stwierdzić, że złożone później w oryginale podpisane zgłoszenie wywozowe było identyczne ze zgłoszeniem przesłanym faksem?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102, str. 11).


title: Sprawa T-356/08: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2008 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/48

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2008 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-356/08)
   (2008/C 285/88)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: K. Chalkias i E. Leftheriotou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uwzględnienie skargi Republiki Greckiej i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji, bądź też jej zmiana zgodnie ze szczegółową treścią żądań, wstrzymanie wszelkich korekt w sektorze roślin uprawnych latach zbiorów 2004 i 2005, bądź w każdym razie ograniczenie korekty do 5 % i wyłącznie w odniesieniu do wydatków na pszenicę twardą;

               —

               potrącenie kwoty 609 833,96 EUR z nałożonej korekty w wysokości 127 714 520,73 EUR, jak i wszelkich korekt, które zostały zastaną zastosowane po wniesieniu skargi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze, która zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 3411 z dnia 8 lipca 2008 r., opublikowanej pod nr 2008/582/WE, wyłączającej z finansowania wspólnotowego, tytułem zamknięcia kont Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EROGR), poniesione przez Republikę Grecką wydatki w wysokości 127 714 520,73 EUR, skarżąca podnosi następujące zarzuty:
   W zarzucie pierwszym, dotyczącym korekty zastosowanej do upraw twardej pszenicy oraz innych poza nią upraw, skarżąca powołuje się na błędną wykładnię i wadliwe stosowanie art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 (1), art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1593/2000 (2), art. 58 rozporządzenia (WE) nr 445/2002 (3) i art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 (4), ponieważ zgodnie z przytoczonymi przepisami jest dopuszczalna identyfikacja działek z wykorzystaniem innych materiałów kartograficznych, o takim samym znaczeniu jak mapy oparte na ortoobrazach, albo błędną interpretację stanu faktycznego i niedostateczne uzasadnienie zastosowanych korekt. Ponadto powołuje się ona na brak podstawy prawnej zastosowanych korekt, ponieważ zdaniem skarżącej Komisja niewłaściwie zinterpretowała okoliczności faktyczne i przekroczyła służący jej zakres swobodnej oceny, zważając na fakt, że kontrole na miejscu nie zostały wówczas przeprowadzone.
   W zarzucie drugim, skarżąca powołuje się na brak podstawy prawnej i niedostateczne uzasadnienie jeśli chodzi o wielokrotne naruszenie zasad proporcjonalności i uzasadnionych oczekiwań ponieważ, jak twierdzi skarżąca, Komisja była poinformowana o postępowaniach sądowych opóźniających ukończenie prac nad systemem kontroli, podczas gdy zgodnie z rekomendacjami Komisji i z nią we współpracy, skarżąca zaangażowała się w plan działania zmierzający do realizacji tego celu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli pewnych systemów pomocy Wspólnoty (Dz.U. L 355 z 5.12.1992, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1593/2000 z dnia 17 lipca 2000 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3508/92 ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy (Dz.U. L 182 z 21.7.2000, s. 4).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 445/2002 z dnia 26 lutego 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 74 z 15.3.2002, str. 1).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1).


title: Sprawa T-457/10: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/47

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-457/10)
   ()
   2010/C 346/92
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki Komisji („DIGIT”) w sprawie wyboru oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na otwarte zaproszenie do składania ofert DIGIT/R2/PO/2009/045 „Świadczenie usług zewnętrznych dotyczących rozwoju, badań i systemów informatycznych” (Dz.U. 2009/S 198-283663), część 2 „Off-site development projects” [projekty w dziedzinie rozwoju zewnętrznego], udzielenia wskazanego zamówienia skarżącej jako trzeciemu zamiast jako pierwszemu wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego, oraz wszystkich związanych z nią decyzji DIGIT, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia wyłonionym w przetargu wykonawcom;

               —

               zasądzenie od DIGIT na rzecz skarżącej odszkodowania za szkody poniesione w związku ze wskazanym postępowaniem przetargowym, w kwocie 30 000 000 EUR — w odniesieniu do części 2 oraz kwoty 3 000 000 EUR tytułem odszkodowania za utracone korzyści, a także podważenie reputacji i wiarygodności;

               —

               obciążenie DIGIT kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą, nawet w przypadku jej oddalenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 16 lipca 2010 r. w sprawie wyboru jej oferty złożonej w odpowiedzi na otwarte zaproszenie do składania ofert DIGIT/R2/PO/2009/045 „Świadczenie usług zewnętrznych dotyczących rozwoju, badań i systemów informatycznych” (1), część 2 „Off-site debvelopment projects” [projekty w dziedzinie rozwoju zewnętrznego], jako trzeciego zamiast jako pierwszego wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego, oraz wszystkich związanych z nią decyzji pozwanej, w tym decyzji o udzieleniu stosownych zamówień pierwszemu i drugiemu wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego. Skarżąca wnosi nadto o zasądzenie na jej rzecz odszkodowania za domniemane szkody poniesione w związku z postępowaniem przetargowym.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 93 i 94 rozporządzenia finansowego (2) oraz zasady dobrej administracji i przejrzystości, a także art. 106 i107 rozporządzenia finansowego, jako że kilku członków zwycięskiego konsorcjum nie spełniło kryteriów wyłączenia, gdyż należało uznać, że dopuścili się oni poważnego naruszenia wcześniejszych umów, przy czym jeden z członków zwycięskiego konsorcjum dopuścił się oszustwa, praktyk korupcyjnych i łapownictwa, podczas gdy kilku innych członków zwycięskich konsorcjów posłużyło się podwykonawcami z siedzibą w państwach nie należących do WTO/GPA. [porozumienia WTO w sprawie zamówień rządowych].
   Ponadto skarżąca podnosi, że naruszono zasadę dobrej administracji i zasadę równego traktowania, a także art. 89 i 98 rozporządzenia finansowego oraz art. 145 przepisów wykonawczych, jako że po stronie kilku osób oceniających oferty zaistniał konflikt interesów.
   Skarżąca podnosi dalej, że przy ocenie ofert zastosowano niejasne i nieprawidłowe kryteria oceny, a tym samym naruszono art. 97 rozporządzenia finansowego i art. 138 przepisów wykonawczych.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, że zamawiający nie ujawnił istotnych zalet zwycięskiej oferty i popełnił kilka oczywistych błędów w ocenie w związku z oceną jej oferty, a także ofert złożonych przez zwycięskie konsorcja. Według skarżącej w sprawozdaniu z oceny ofert zamawiający zamieścił także niejasne i nieuzasadnione uwagi, naruszając w ten sposób obowiązek uzasadnienia.

      (1)  Dz.U. 2009/S 198-283663

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002., L 248, s. 1)


title: Sprawa T-37/11: Postanowienie Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r. — Węgry przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Czasowy instrument przeznaczony na finansowanie działań na nowych granicach zewnętrznych Unii w celu wdrożenia dorobku Schengen i kontroli granic (instrument finansowy Schengen) — Wypłata na rzecz Węgier za okres 2004-2006 — Zwrot części wypłaconej kwoty — Akt zaskarżalny — Niedopuszczalność)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/14

         Postanowienie Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-37/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Czasowy instrument przeznaczony na finansowanie działań na nowych granicach zewnętrznych Unii w celu wdrożenia dorobku Schengen i kontroli granic (instrument finansowy Schengen) - Wypłata na rzecz Węgier za okres 2004-2006 - Zwrot części wypłaconej kwoty - Akt zaskarżalny - Niedopuszczalność)
   2012/C 250/26
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: Z. Fehér, K. Szíjjártó i G. Koós pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i F. Coudert pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności noty obciążeniowej nr 3241011280 wystawionej przez Komisję w dniu 28 października 2010 r. w związku z wysłaniem Węgrom końcowego sprawozdania z rozliczenia rachunków instrumentu finansowego Schengen dotyczącego pomocy przekazanej Węgrom w okresie 2004-2006

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.


title: Sprawa C-429/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 maja 2013 r. w sprawie T-384/10 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 lipca 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/40

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 maja 2013 r. w sprawie T-384/10 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 lipca 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-429/13 P)
   2013/C 260/71
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania, w każdym razie, oraz częściowe uchylenie wyroku Sądu z dnia 29 maja 2013 r. w sprawie T-384/10 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności, we wskazanym zakresie, decyzji Komisji C(2010) 4147 z dnia 30 czerwca 2010 r. obniżającej pomoc finansową przyznaną w ramach Funduszu Spójności na następujące projekty (grupy projektów): „Abastecimiento de agua a poblaciones ubicadas en la Cuenca Hidrográfica del Río Guadiana: Comarca de Andévalo” (Zaopatrzenie w wodę miejscowości położonych w zlewni Gwadiany: okręg Andévalo) (2000.ES.16.C.PE.133), „Saneamiento y depuración en la Cuenca del Guadalquivir: Guadaira, Aljarafe y EE NN PP del Guadalquivir” (Asenizacja i oczyszczanie ścieków w zlewni Gwadalkiwiru: Guadaira, Aljarafe i EE NN PP Gwadalkiwiru) (2000.16.C.PE.066) oraz „Abastecimiento de agua a sistemas supramunicipales de las provincias de Grenada y Málaga” (Zaopatrzenie w wodę systemów ponadgminnych w prowincjach Granada i Malaga) (2002.ES.16.C.PE.061);

               —

               w każdym razie, obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Naruszenie prawa dotyczące pojęcia obiekt budowlany, polegające na tym, że Sąd uznał, iż cała sieć stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 1 lit. c) dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (1).
   W zaskarżonym wyroku odstąpiono od doktryny wypracowanej w wyroku z dnia 5 października 2000 r. w sprawie C-16/98 Komisja przeciwko Francji (Rec. s. I-8315) w tym sensie, że nie uwzględniono w nim konieczności istnienia ciągłości geograficznej wszystkich obiektów budowlanych i ich współzależności, czyli ich wzajemnego powiązania w celu świadczenia usług.

      (1)  Dz.U. L 199, s. 54.


title: Sprawa C-427/08: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/31

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-427/08)
   (2008/C 285/52)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i I. Chatzigiannis)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE (1) z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii, a w każdym razie nie powiadamiając o ich ustanowieniu Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął dnia 1 stycznia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 363 z 20.12.2006 r. s 141–237.


title: Sprawa T-557/15 P: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2016 r. – De Esteban Alonso/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Wniosek o udzielenie wsparcia — Postępowanie karne przed sądem krajowym — Decyzja instytucji o powództwie adhezyjnym — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście bezzasadnej — Nieprawidłowości proceduralne — Przesłanki stosowania art. 24 regulaminu pracowniczego)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/40

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2016 r. – De Esteban Alonso/Komisja
   (Sprawa T-557/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Postępowanie karne przed sądem krajowym - Decyzja instytucji o powództwie adhezyjnym - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście bezzasadnej - Nieprawidłowości proceduralne - Przesłanki stosowania art. 24 regulaminu pracowniczego))
   (2016/C 392/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fernando De Esteban Alonso (Saint-Martin-de-Seignanx, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Huglo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i C. Ehrbar, następnie C. Ehrbar i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2015 r., De Esteban Alonso/Komisja (F-35/15, EU:F:2015:87).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Fernando De Esteban Alonso pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa C-303/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 24 maja 2017 r. – Headlog Limited/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 24 maja 2017 r. – Headlog Limited/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása
   (Sprawa C-303/17)
   (2017/C 269/08)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Headlog Limited

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do celów udzielenia odpowiedzi na pytania przedstawione w postępowaniu o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie [C- 3/17] wniesionej przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság istotne znaczenie ma fakt, że kara administracyjna nie polega na grzywnie, tylko na czasowym zablokowaniu dostępu do danych elektronicznych na okres 90 dni, która to kara ma zasadniczo inne cechy (na przykład czasowemu zawieszeniu ulega świadczenie usługi, nie doręcza się decyzji w sprawie kary i nie ma możliwości wniesienia od niej skutecznego środka odwoławczego), i którą organ krajowy może nałożyć również za to samo działanie, kumulatywnie, oprócz kary grzywny?

               2)

               Czy, zważywszy na charakter, surowość i sposób wymierzenia kary administracyjnej czasowego zablokowania dostępu do danych elektronicznych na okres 90 dni, a przede wszystkim na brak możliwości wniesienia od niej skutecznego środka odwoławczego, można zgodnie z art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) uznać, że sama ta kara stanowi nieproporcjonalnie surowe ograniczenie art. 56 TFUE oraz art. 17 ust. 1 i art. 47 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, którego w obecnej formie nie można uzasadnić celami ochrony konsumentów wyznaczonymi przez państwo członkowskie w dziedzinie gier losowych?

               3)

               Czy do celów udzielenia odpowiedzi na pytanie szóste Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság w sprawie [C-3/17] istotne znaczenie ma fakt, że państwo członkowskie nie zapewnia, by zostały przyjęte uregulowania niezbędne do uzyskania— bądź w drodze przetargu na udzielenie koncesji, bądź w drodze przedstawienia oferty [na umowę] — zezwolenia na urządzanie gier losowych w kasynach on-line, i z tego powodu usługodawcy nie mogą uzyskać zezwoleń administracyjnych niezbędnych do świadczenia usługi?


title: Sprawa T-138/13: Wyrok Sądu z dnia 19 listopada 2014 r. – Evonik Oil Additives przeciwko OHIM – BRB International (VISCOTECH) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VISCOTECH — Wcześniejsze słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe VISCOPLEX — Dowód zakresu terytorialnego i ważności wcześniejszego międzynarodowego znaku towarowego — Zasada 19 ust. 2 i zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/32

         Wyrok Sądu z dnia 19 listopada 2014 r. – Evonik Oil Additives przeciwko OHIM – BRB International (VISCOTECH)
   (Sprawa T-138/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VISCOTECH - Wcześniejsze słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe VISCOPLEX - Dowód zakresu terytorialnego i ważności wcześniejszego międzynarodowego znaku towarowego - Zasada 19 ust. 2 i zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 007/35)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Evonik Oil Additives GmbH (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: BRB International BV (Ittervoort, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Bekema)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 grudnia 2012 r. (sprawa R 907/2012-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Evonik Degussa GmbH a BRB International BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evonik Oil Additives GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa T-576/11: Wyrok Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Schenker Customs Agency/Komisja [Unia celna — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Przywóz glifosatu pochodzącego z Tajwanu — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych przedstawiony przez agenta celnego — Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Klauzula słuszności — Zaistnienie szczególnej sytuacji — Zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu — Błędne świadectwa pochodzenia — Pojęcie oczywistego zaniedbania — Decyzja Komisji stwierdzająca bezzasadność umorzenia należności celnych]

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/9

         Wyrok Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Schenker Customs Agency/Komisja
   (Sprawa T-576/11) (1)

   ([Unia celna - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Przywóz glifosatu pochodzącego z Tajwanu - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych przedstawiony przez agenta celnego - Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Klauzula słuszności - Zaistnienie szczególnej sytuacji - Zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu - Błędne świadectwa pochodzenia - Pojęcie oczywistego zaniedbania - Decyzja Komisji stwierdzająca bezzasadność umorzenia należności celnych])
   (2015/C 190/10)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Schenker Customs Agency BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci J. Biermasz i A. Jansen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Keppenne i F. Wilman, następnie A. Caeiros i B.-R. Killmann, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata Y. Van Gervena)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2011) 5208 wersja ostateczna z dnia 27 lipca 2011 r. stwierdzającej, że umorzenie należności celnych przywozowych nie jest uzasadnione w danym wypadku (sprawa REM 01/2010).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Schenker Customs Agency BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa T-310/16: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2016 r. – Foshan Lihua Ceramic/Komisja

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/40

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2016 r. – Foshan Lihua Ceramic/Komisja
   (Sprawa T-310/16)
   (2016/C 305/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Foshan Lihua Ceramic Co. Ltd (Foshan City, Chiny) (przedstawiciele: B. Spinoit I D. Philippe, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016)2136 final z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie oddalenia wniosku o traktowanie jako nowego producenta eksportującego w odniesieniu do ostatecznych środków antydumpingowych nałożonych na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 917/2011;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zastosowanie przez Komisję wyjątku stanowi naruszenie art. 11 ust. 5 i art. 11 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej oraz art. 9 ust. 5 porozumienia WTO.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania jako że Komisja niedawno zastosowała przegląd pod kątem nowego eksportera przewidziany w art. 11 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w odniesieniu do sprawy z udziałem koreańskiego eksportera.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa skarżącej do obrony. Skarżąca podnosi że Komisja opiera swą decyzję na i) istnieniu spółki która nie mogła prowadzić wywozu i nie prowadziła go w pierwotnym okresie objętym dochodzeniem i która nie może mieć i nie ma prawnych i kapitałowych powiązań z innymi eksporterami; ii) informacjach do których skarżąca nie miała nigdy dostępu i nigdy nie mogła się ustosunkować, oraz iii) rzekomych zdarzeniach podczas przesłuchania, które nie zostały w żaden sposób utrwalone ani zaprotokołowane.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy albowiem Komisja oparła swą decyzję na rzekomych rozbieżnościach pomiędzy z jednej strony kontrolowanymi danymi liczbowymi produkcji po pierwotnym okresie objętym dochodzeniem dostarczonymi przez skarżącą a z drugiej strony danymi ze strony internetowej poddanymi wpływom handlowym.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie prawnej, jako że Komisja oparła swą decyzję na pojęciach prawnych nieistniejących w prawie ani w praktyce.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący uzasadnienia opartego nie na faktach, lecz na założeniach oraz naruszenia prawa do bycia wysłuchanym. Po pierwsze skarżąca podnosi, że pkt 17-22 zaskarżonej decyzji zawierają oczywiste błędy w ocenie oparte na samych bezzasadnych założeniach. Po drugie, według skarżącej fakt, że istotne i podstawowe okoliczności faktyczne i argumenty przedstawione przez skarżącą zostały całkowicie zignorowane i nieuwzględnione stanowi naruszenie prawa skarżącej do bycia „skutecznie” wysłuchanym przez Komisję.


title: Sprawa T-538/08: Postanowienie Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — KODI Diskontläden (inéa) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/45

         Postanowienie Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — KODI Diskontläden (inéa)
   (Sprawa T-538/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2010/C 113/73
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: REWE-Zentral AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey i A. Bognár)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: R. Manea, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: KODI Diskontläden GmbH (Oberhausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Schmidt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2008 r. (sprawa R 744/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy KODI Diskontläden GmbH a REWE-Zentral AG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty postępowania oraz po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-406/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia  18 listopada 2005 r.  w sprawie Staatssecretaris van Financiën przeciwko P. Jurriëns Beheer B.V.

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie Staatssecretaris van Financiën przeciwko P. Jurriëns Beheer B.V.
   (Sprawa C-406/05)
   (2006/C 22/14)
   Język postepowania: niderlandzki
   W dniu 21 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie Staatssecretaris van Financiën przeciwko P. Jurriëns Beheer B.V.
   Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy zastosowanie art. 13 część B ab initio, lit. d) ab initio oraz pkt 6) szóstej dyrektywy VAT do zarządzania funduszem powierniczym zależy wyłącznie od rodzaju świadczonej usługi czy również od warunku, że usługi zarządzania są świadczone przez osobę, która pozostaje w stosunku prawnym z udziałowcami tego funduszu?

               2)

               Czy uzgodniona z organizacją usługa, która pod względem działalności polega na zarządzaniu funduszem powierniczym, może być uważana za zarządzanie w rozumieniu zwolnienia określonego w pytaniu pierwszym, jeżeli podmiot świadczący tę usługę wykonuje ją jako kierownik tej organizacji?


title: Sprawa C-656/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Finmeccanica SpA/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Finmeccanica SpA/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
   (Sprawa C-656/16)
   (2017/C 121/15)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finmeccanica SpA.

      Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawidłowemu zastosowaniu art. 5 ust. 4 akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (1), w świetle ogólnych zasad ustanowionych w art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy, jak i prawidłowemu zastosowaniu ogólnych zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, racjonalności, przejrzystości i niedyskryminacji, sprzeciwia się uregulowanie prawa krajowego, takie jak zawarte w art. 106 ust. 3 lit. d) pkt 2 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. (tekst jednolity wszystkich przepisów o pośrednictwie finansowym zgodnie z art. 8 i 21 ustawy nr 52 z dnia 6 lutego 1996 r.) ze zmianami, i w art. 47 octies uchwały Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) nr 11971 z dnia 14 maja 1999 r. (rozporządzenie wykonawcze do decreto legislativo nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w przedmiocie uregulowania dotyczącego emitentów) ze zmianami, w zakresie, w jakim przywołane przepisy, upoważniając Consob do podwyższenia ceny oferty przejęcia, o której mowa we wspomnianym art. 106, wobec ustalenia, że pomiędzy oferentem lub osobami, które działają z nim w porozumieniu, a jednym lub kilkoma zbywcami miała miejsce zmowa, odwołują się wyłącznie do kryterium „ceny ustalonej”, bez wyszczególnienia parametrów i kryteriów takiego ustalenia?

      (1)  Dz.U. L 142, s. 12.


title: Sprawa C-112/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 8 marca 2013 r. — A przeciwko B i in.

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 8 marca 2013 r. — A przeciwko B i in.
   (Sprawa C-112/13)
   (2013/C 226/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

      Strona pozwana: B i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z unijnoprawnej zasady „ekwiwalencji” przy stosowaniu prawa Unii w systemie postępowania, w którym sądy zwykłe orzekające co do istoty mają wprawdzie obowiązek badać także konstytucyjność ustaw, nie mają jednak ogólnie uprawnienia do uchylania ustaw, które jest zastrzeżone dla sądu konstytucyjnego zorganizowanego w szczególny sposób, należy wnioskować, że zwykłe sądy w przypadku, gdy ustawa narusza art. 47 karty praw podstawowych Unii Europejskiej (karty) zobowiązane są w trakcie postępowania także do zwrócenia się do sądu konstytucyjnego w celu ogólnego uchylenia tej ustawy, nie mogą zaś jedynie odstąpić od jej stosowania w konkretnej sprawie?

               2)

               Czy art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi proceduralnemu, zgodnie z którym sąd nieposiadający jurysdykcji międzynarodowej ustanawia kuratora dla nieobecnej strony, której miejsce pobytu nie może zostać ustalone, a kurator ten następnie poprzez „wdanie się w spór” może w sposób wiążący ustanowić jurysdykcję międzynarodową?

               3)

               Czy art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (rozporządzenie nr 44/2001) (1) należy interpretować w ten sposób, że „wdanie się pozwanego w spór” w rozumieniu tego przepisu zachodzi w sytuacji, gdy odpowiednia czynność procesowa została dokonana przez samego pozwanego albo przez upoważnionego przez niego pełnomocnika, albo czy dotyczy to także bez ograniczeń czynności kuratora nieobecnej strony ustanowionego zgodnie z prawem danego państwa członkowskiego?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Sprawa T-222/11: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Rautenbach przeciwko Radzie i Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/29

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Rautenbach przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-222/11)
   2011/C 186/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Muller Conrad Rautenbach (Harare, Zimbabwe) (przedstawiciele: S. Smith QC, M. Lester, Barristers, i W. Osmond, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/101/WPZiB z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe (Dz.U. L 42, s. 6) oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 174/2011 z dnia 23 lutego 2011 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 49, s. 23), w zakresie w jakim mają one zastosowanie do strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, że zarówno rozporządzenie Komisji (UE) nr 174/2011, jak i decyzja Rady 2011/101/WPZiB nie posiadają właściwej podstawy prawnej, ponieważ zainteresowane instytucje przekroczyły zakres przysługujących im kompetencji.

               2)

               Zarzut drugi, że strona pozwana nie jest uprawniona do nałożenia tych środków ograniczających na stronę skarżącą; ewentualnie, objęcie strony skarżącej tymi środkami jest oparte na oczywistym błędzie w ocenie, jako że strona pozwana doszła do błędnego wniosku, że zastosowanie środków ograniczających w stosunku do strony skarżącej było uzasadnione.

               3)

               Zarzut trzeci, że sporne środki naruszają przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej.

               4)

               Zarzut czwarty, że strona pozwana naruszyła obowiązek uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie, jakie zostało przedłożone nie spełnia obowiązku, jaki spoczywa w tym względzie na instytucjach UE.

               5)

               Zarzut piąty, że sporne środki ograniczają w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny prawa podstawowe strony skarżącej, w szczególności jego prawa własności, swobodę jego działalności gospodarczej oraz prawo do poszanowania jego reputacji i życia rodzinnego.


title: Sprawa F-51/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 maja 2016 r. – FR/AESA

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 maja 2016 r. – FR/AESA
   (Sprawa F-51/15) (1)

   (2016/C 232/47)
   Język postępowania: angielski
   Sąd do spraw Służby Publicznej, orzekający w składzie jednego sędziego, zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015, s. 37.


title: Sprawa T-504/08: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2008 r. — Mologen przeciwko OHIM (dSLIM)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/49

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2008 r. — Mologen przeciwko OHIM (dSLIM)
   (Sprawa T-504/08)
   (2009/C 44/86)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Mologen AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Klages)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2008 r. w sprawie R 1077/2007-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „dSLIM” dla towarów i usług należących do klas 1, 5, 10, 42 i 44 (zgłoszenie nr 5 355 136).

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ znak nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego i nie posiada charakteru opisowego

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-181/04: Skarga wniesiona dnia 17 maja 2004 r. przez Nathalie Heinen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/19

         Skarga wniesiona dnia 17 maja 2004 r. przez Nathalie Heinen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-181/04)
   (2004/C 190/32)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 17 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Nathalie Heinen, zamieszkałą w Ottignies (Belgia), reprezentowaną przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchala, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji komisji konkursu COM/PB/02 odmawiającej wpisania nazwiska skarżącej na listę rezerwową;

               —

               zasądzenie kosztów od strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, która uczestniczyła w konkursie wewnętrznym COM/PB/02 w celu przejścia z kategorii C do kategorii B, sprzeciwia się decyzji komisji konkursu o niewpisaniu jej na listę rezerwową tego konkursu uzasadnionej tym, że wyniki, jakie uzyskała w trakcie egzaminu ustnego, mimo, iż były lepsze od ogólnie wymaganych, okazały się niewystarczające.
   Na poparcie swoich roszczeń skarżąca podnosi naruszenie ogłoszenia o konkursie, jak również naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji.
   Skarżąca precyzuje w tym względzie, że choć w myśl ogłoszenia o konkursie kandydaci obowiązani byli wskazać w zgłoszeniu język przez nich wybrany dla potrzeb testu wstępnego i egzaminu ustnego, z możliwością wyboru innego języka dla celów egzaminu ustnego, przy czym wybór ten był ostateczny, niektórzy kandydaci mieli możliwość zmiany języka po dokonaniu zgłoszenia, a niektórzy nawet w dniu egzaminu ustnego.


title: Sprawa C-68/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 12 lutego 2007 r. — Kerstin Sundelind Lopez przeciwko Miguelowi Enrique Lopezowi Lizazo

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 12 lutego 2007 r. — Kerstin Sundelind Lopez przeciwko Miguelowi Enrique Lopezowi Lizazo
   (Sprawa C-68/07)
   (2007/C 82/40)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Högsta domstolen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kerstin Sundelind Lopez.

      Strona pozwana: Miguel Enrique Lopez Lizazo.
   Pytania prejudycjalne
   Pozwany w sprawie rozwodowej ani nie zamieszkuje na stałe w państwie członkowskim, ani nie jest obywatelem państwa członkowskiego. Czy sprawa ta może zostać rozstrzygnięta przez sąd państwa członkowskiego, który nie ma właściwości zgodnie z art. 3 (1) [drugiego rozporządzenia brukselskiego], mimo iż sąd w innym państwie członkowskim może być właściwy na podstawie jednej z zasad jurysdykcji wymienionych w art. 3?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r., Dz.U. L 338, str. 1).


title: Sprawy połączone C-256/13 i C-264/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 września 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Provincie Antwerpen przeciwko Belgacom NV van publiek recht (C-256/13), Mobistar NV (C-264/13) (Odesłanie prejudycjalne – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Dyrektywa 2002/20/WE – Artykuł 6 – Wymogi związane z ogólnym zezwoleniem i prawami użytkowania radiowych częstotliwości i numerów oraz szczegółowe obowiązki – Artykuł 13 – Opłaty za prawa użytkowania i prawa instalowania urządzeń – Przepisy lokalne zobowiązujące przedsiębiorstwa do zapłaty podatku od gruntów przeznaczonych pod działalność gospodarczą)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/16

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 września 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Provincie Antwerpen przeciwko Belgacom NV van publiek recht (C-256/13), Mobistar NV (C-264/13)
      (Sprawy połączone C-256/13 i C-264/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/20/WE - Artykuł 6 - Wymogi związane z ogólnym zezwoleniem i prawami użytkowania radiowych częstotliwości i numerów oraz szczegółowe obowiązki - Artykuł 13 - Opłaty za prawa użytkowania i prawa instalowania urządzeń - Przepisy lokalne zobowiązujące przedsiębiorstwa do zapłaty podatku od gruntów przeznaczonych pod działalność gospodarczą))
      (2014/C 395/19)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Provincie Antwerpen

         Strony pozwane: Belgacom NV van publiek recht (C-256/13), Mobistar NV (C-264/13)

         Sentencja

      Artykuły 6 i 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby operatorzy udostępniający sieci lub świadczący usługi w zakresie łączności elektronicznej byli opodatkowani, ze względu na istnienie na nieruchomości publicznej lub prywatnej masztów, słupów lub anten radiotelefonii komórkowej koniecznych do ich działalności, ogólnym podatkiem od gruntów przeznaczonych pod działalność gospodarczą.

         (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  6 października 2005 r.  w sprawie C-9/04 postępowanie karne przeciwko Geharo BV (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Dyrektywa 88/378/EWG — Zabawki — Dyrektywa 91/338/EWG — Maksymalna dopuszczalna zawartość kadmu)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 6 października 2005 r.
   w sprawie C-9/04 postępowanie karne przeciwko Geharo BV (1) (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Dyrektywa 88/378/EWG - Zabawki - Dyrektywa 91/338/EWG - Maksymalna dopuszczalna zawartość kadmu)
   (2005/C 296/10)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-9/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez (Niderlandy) postanowieniem z dnia 23 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 12 stycznia 2004 r., w postępowaniu karnym przeciwko Geharo BV, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts (sprawozdawca), N. Colneric, K. Schiemann i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 6 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 1 zdanie drugie dyrektywy Rady 91/338/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. zmieniającej po raz dziesiąty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych 91/338 należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on temu, by wydany w tej dyrektywie zakaz sprzedaży wyrobów o zawartości kadmu przekraczającej dopuszczalne maksimum obowiązywał w stosunku do zabawek, objętych zakresem dyrektywy Rady 88/378/EWG z dnia 3 maja 1988 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących bezpieczeństwa zabawek.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa C-532/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln — Niemcy) — Susanne Leichenich przeciwko Ansbert Peffekoven, Ingo Horeis (Dyrektywa 77/388/EWG — Podatek VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część B lit. b) — Dzierżawa i najem nieruchomości — Barka mieszkalna nieposiadająca napędu, trwale unieruchomiona przy nabrzeżu rzeki — Najem barki mieszkalnej łącznie z przylegającymi do niej pomostem, gruntem i powierzchnią wodną — Przeznaczenie wyłącznie na stałe prowadzenie restauracji z dyskoteką — Jednolite świadczenie)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/21

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln — Niemcy) — Susanne Leichenich przeciwko Ansbert Peffekoven, Ingo Horeis
   (Sprawa C-532/11) (1)

   (Dyrektywa 77/388/EWG - Podatek VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część B lit. b) - Dzierżawa i najem nieruchomości - Barka mieszkalna nieposiadająca napędu, trwale unieruchomiona przy nabrzeżu rzeki - Najem barki mieszkalnej łącznie z przylegającymi do niej pomostem, gruntem i powierzchnią wodną - Przeznaczenie wyłącznie na stałe prowadzenie restauracji z dyskoteką - Jednolite świadczenie)
   2013/C 9/33
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Susanne Leichenich

      Strona pozwana: Ansbert Peffekoven, Ingo Horeis

      Przy udziale: Dr. Leyh, Dr. Kossow & Dr. Ott KG, Wirtschaftsprüfungsgesellschaft, Steuerberatungsgesellschaft

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Köln — Wykładnia art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zakres zastosowania zwolnienia z podatku VAT przewidzianego przez ten przepis w odniesieniu do dzierżawy i najmu nieruchomości — Dzierżawa powierzchni wody i barki przeznaczonej do wykorzystania gospodarczego jako restauracja i dyskoteka.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, iż w zakresie pojęcia dzierżawy i najmu nieruchomości mieści się najem barki mieszkalnej, wraz z przylegającymi do niej przestrzenią i pomostem, która to barka jest unieruchomiona przy pomocy mocowań, których nie można łatwo zdemontować, umocowanych do nabrzeża i do koryta rzeki, stoi w wydzielonym i dającym się wyodrębnić miejscu na wodach rzeki i jest przeznaczona wyłącznie, zgodnie z treścią umowy najmu, na stałe prowadzenie w niej restauracji z dyskoteką w tej właśnie lokalizacji. Wspomniany najem stanowi jednolite objęte zwolnieniem świadczenie, przy czym nie należy dokonywać rozróżnienia między najmem barki mieszkalnej i najmem pomostu.

               2)

               Tego rodzaju barka mieszkalna nie stanowi pojazdu w rozumieniu art. 13 część B lit. b) pkt 2 szóstej dyrektywy 77/388.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa T-467/13: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2013 r. — Arrow Group i Arrow Generics przeciwko Komisji

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/32

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2013 r. — Arrow Group i Arrow Generics przeciwko Komisji
   (Sprawa T-467/13)
   2013/C 313/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arrow Group ApS (Roskilde, Dania); i Arrow Generics Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Kon, C. Firth, i C. Humpe, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 3 decyzji Komisji C(2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie COMP/39226 — Lundbeck w zakresie, w jakim dotyczą one Arrow; lub

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji C(2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie COMP/39226 — Lundbeck w zakresie, w jakim Komisja nakłada w nim grzywnę na Arrow za porozumienia brytyjskie i duńskie; lub

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji C(2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie COMP/39226 — Lundbeck w zakresie, w jakim Komisja nakłada w nim grzywnę na Arrow za duńskie porozumienie i, w konsekwencji, obniżenie nałożonej grzywny; lub

               —

               tytułem ostatniego żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej zgodnie z art. 2 decyzji Komisji C(2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie COMP/39226 — Lundbeck; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, (i) nie wszczynając postępowania i nie prowadząc dochodzenia w rozsądnym terminie, (ii) nie udzielając dostępu do akt sprawy w odpowiednim terminie i we właściwy sposób oraz (iii) nie formułując uzupełniającego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób, iż Arrow i Lundbeck byli potencjalnymi konkurentami, w chwili gdy zawarli każde z porozumień.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący okoliczności, że Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób, iż każde z porozumień miało na celu ograniczenie konkurencji niezgodne z art. 101 TFEU.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący okoliczności, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, zasadę nullum crimen nulla poena sine lege i zasadę pewności prawa, nakładając grzywnę na Arrow.

               5)

               Zarzut piąty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący okoliczności, że Komisja niesłusznie uznała porozumienie brytyjskie i porozumienie duńskie za jednolite i ciągłe naruszenie art. 101 TFEU i naruszyła art. 25 rozporządzenia 1/2003 (1), nakładając grzywnę na Arrow za duńskie porozumienie po upływie terminu przedawnienia w zakresie nałożenia grzywien.

               6)

               Zarzut szósty, podniesiony w dalszej kolejności, dotyczący okoliczności, że Komisja popełniła błędy przy obliczaniu kwoty grzywny, nakładając kwotę grzywny, która jest nieproporcjonalna do wagi zarzuconych naruszeń art. 101 TFEU.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-47/13: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2013 r. — Goldsteig Käsereien Bayerwald przeciwko OHIM — Vieweg (goldstück)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/25

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2013 r. — Goldsteig Käsereien Bayerwald przeciwko OHIM — Vieweg (goldstück)
   (Sprawa T-47/13)
   2013/C 86/41
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Goldsteig Käsereien Bayerwald GmbH (Cham, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Christin Vieweg (Sonneberg, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 listopada 2012 r. w sprawie R 2589/2011-1;

               —

               nakazanie OHIM pokrycia własnych kosztów i kosztów poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Christin Vieweg

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „goldstück” dla towarów z klas 29 i 30 — zgłoszenie nr 9 153 677

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „GOLDSTEIG” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 29 i 43

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu skarżącej

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-242/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 8 maja 2017 r. – Legatoria Editoriale Giovanni Olivotto (LEGO) SpA/Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA i in.

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 8 maja 2017 r. – Legatoria Editoriale Giovanni Olivotto (LEGO) SpA/Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA i in.
   (Sprawa C-242/17)
   (2017/C 283/21)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Legatoria Editoriale Giovanni Olivotto (LEGO) SpA

      Strona pozwana: Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii Europejskiej, a dokładniej rzecz ujmując art. 18 ust. 7 dyrektywy 2009/28/WE (1), w związku z decyzją Komisji Europejskiej nr 2011/438/UE z dnia 19 lipca 2011 r. (2) stoją na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, takim jak rozporządzenie ministerialne z dnia 23 stycznia 2012 r., a w szczególności art. 8 i 12 tego rozporządzenia, nakładającym różne szczególne obciążenia o szerszym zakresie niż te spełnione poprzez przystąpienie do programu dobrowolnego będącego przedmiotem decyzji Komisji Europejskiej wydanej na mocy ust. 4 wspomnianego art. 18?

               2)

               W przypadku, w którym odpowiedź na poprzednie pytanie byłaby przecząca, czy podmioty gospodarcze biorące udział w łańcuchu dostawy produktu, także kiedy chodzi o podmioty gospodarcze spełniające funkcję zwykłego handlowca, to znaczy zwykłego pośrednika niemającego fizycznego dostępu do produktu, należy uznać za podlegające cytowanemu w poprzedzającym [pytaniu] uregulowaniu europejskiemu?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140, s. 16).

      (2)  Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie zatwierdzenia programu „International Sustainability and Carbon Certification” w odniesieniu do wykazania spełnienia kryteriów zrównoważonego rozwoju zgodnie z dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE oraz 2009/30/WE (Dz.U. L 190, s. 79).


title: Sprawa C– 287/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Roma (Włochy) w dniu 24 lipca 2009 r. — Aduo Pisaneschi przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Roma (Włochy) w dniu 24 lipca 2009 r. — Aduo Pisaneschi przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)
   (Sprawa C– 287/09)
   2009/C 233/15
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte d'appello di Roma (Włochy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aduo Pisaneschi.

      Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

      Pytania prejudycjalne

   „Czy wykładni art. 17, 39 i 42 traktatu i odpowiednich przepisów rozporządzenia nr 1408/71 należy dokonywać w ten sposób zasada sumowania wszystkich okresów ubezpieczeniowych dla celów powstania, nadania i utrzymania uprawnienia do świadczeń — zasada wykonana poprzez przyjęcie przez Radę rozporządzenia nr 1408/71 — znajduje zastosowanie we wszystkich przypadkach, w których niezbędne jest zastosowanie systemu sumowania i metody pro rata, celem uznania uprawnienia do danego świadczenia, z tym skutkiem, że należy uwzględnić w tym celu okresy ubezpieczeniowe uzyskane w ramach przepisów każdego państwa członkowskiego oraz okresy ubezpieczeniowe uzyskane w ramach systemu zabezpieczenia społecznego mającego zastosowanie do pracowników instytucji wspólnotowych.”


title: Sprawa T-428/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2008 r. — Kheinhorst przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wyrok częściowy — Umorzenie postępowania)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/34

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2008 r. — Kheinhorst przeciwko Komisji
   (Sprawa T-428/03) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wyrok częściowy - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 301/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Gerhard Keinhorst (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo C. Berardis-Kayser i L. Lozano Palacios, następnie C. Berardis-Kayser i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 23 grudnia 2002 r. i z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zmiany grupy zaszeregowania skarżącego w zakresie w jakim dokonuje ona jego zaszeregowania na dzień jego powołania do grupy A6, stopień pierwszy i w zakresie w jakim ustala ona dzień 5 października 1995 r. jako dzień, w którym decyzja ta wywołuje skutki finansowe oraz nie dokonuje odtworzenia grupy zaszeregowania skarżącego a także wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 września i z dnia 24 listopada 2003 r. oddalających zażalenia skarżącego, i po drugie żądanie naprawienia szkody, zdaniem skarżącego poniesionej w związku z tą decyzją
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa F-42/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 maja 2016 r. – Bouvret/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym — Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii — Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przyjęta przez zainteresowanego i oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych — Zarzut niedopuszczalności — Pojęcie aktu niekorzystnego — Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/42

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 maja 2016 r. – Bouvret/Komisja
   (Sprawa F-42/12) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przyjęta przez zainteresowanego i oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych - Zarzut niedopuszczalności - Pojęcie aktu niekorzystnego - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
   (2016/C 222/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Florence Bouvret (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas, J.N. Louis i S. Orlandi, a wreszcie, adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, a wreszcie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych przed wstąpieniem do służby w Komisji, na podstawie obliczenia uwzględniającego nowe ogólne przepisy wykonawcze, wchodzące w życie po złożeniu przez stronę skarżącą wniosku o przeniesienie.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Florence Bouvret pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012, s. 25.


title: Sprawa T-660/11: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Polytetra/OHIM – EI du Pont de Nemours (POLYTETRAFLON) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego POLYTETRAFLON — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy TEFLON — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Produkt końcowy obejmujący komponent — Używanie wcześniejszego znaku towarowego wobec produktów końcowych osób trzecich — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/15

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Polytetra/OHIM – EI du Pont de Nemours (POLYTETRAFLON)
   (Sprawa T-660/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego POLYTETRAFLON - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy TEFLON - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Produkt końcowy obejmujący komponent - Używanie wcześniejszego znaku towarowego wobec produktów końcowych osób trzecich - Obowiązek uzasadnienia])
   (2015/C 262/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polytetra GmbH (Mönchengladbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Schiffer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: EI du Pont de Nemours and Company (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2011 r. (sprawa R 2005/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy EI du Pont de Nemours and Company a Polytetra GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 29 września 2011 r. (sprawa R 2005/2010-1).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Polytetra GmbH.

               3)

               EI du Pont de Nemours and Company pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa C-330/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Gergely Szemerey/Miniszterelnökséget vezető miniszter, która wstąpiła w prawa Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Środki wsparcia rozwoju obszarów wiejskich — Płatności rolnośrodowiskowe — Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 — Artykuły 23 i 58 — Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 — Rozporządzenie (WE) nr 1975/2006 — Pomoc ze względu na uprawę rzadkich gatunków roślin — Wniosek o płatność — Treść — Wymóg przedstawienia świadectwa — Sankcje w wypadku nieprzedstawienia świadectwa]

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Gergely Szemerey/Miniszterelnökséget vezető miniszter, która wstąpiła w prawa Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Sprawa C-330/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Środki wsparcia rozwoju obszarów wiejskich - Płatności rolnośrodowiskowe - Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 - Artykuły 23 i 58 - Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 - Rozporządzenie (WE) nr 1975/2006 - Pomoc ze względu na uprawę rzadkich gatunków roślin - Wniosek o płatność - Treść - Wymóg przedstawienia świadectwa - Sankcje w wypadku nieprzedstawienia świadectwa])
   (2016/C 068/13)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gergely Szemerey

      Strona pozwana: Miniszterelnökséget vezető miniszter, która wstąpiła w prawa Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

      Sentencja

               1)

               Artykuł 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, w związku z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 473/2009 z dnia 25 maja 2009 r., i w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 484/2009 z dnia 9 czerwca 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by uregulowania krajowe takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, wprowadzały wymóg, by ubiegająca się o pomoc rolnośrodowiskową osoba przedstawiała agencji płatniczej, w tym samym terminie, w którym złożyła swój wniosek o pomoc, dotyczące rzadkich gatunków roślin świadectwo, które daje tej osobie prawo do płatności tej pomocy, pod warunkiem że uregulowania te pozwoliły zainteresowanym podmiotom na dostosowanie się w racjonalnych warunkach do wymogów tych uregulowań, co powinien zbadać sąd odsyłający.

               2)

               Artykuł 58 akapit trzeci rozporządzenia nr 1122/2009 należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w tym przepisie sankcja nie ma zastosowania do ubiegającej się o pomoc rolnośrodowiskową osoby, która nie załącza do swego wniosku dokumentu takiego jak będące przedmiotem postępowania głównego świadectwo, które daje jej prawo do płatności tej pomocy. Artykuł 23 ust. 1 akapit trzeci tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że takie zaniechanie prowadzi zasadniczo do niedopuszczalności wniosku o płatność pomocy rolnośrodowiskowej.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-438/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 26 sierpnia 2011 r. — Lagura Vermögensverwaltung GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 26 sierpnia 2011 r. — Lagura Vermögensverwaltung GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen
   (Sprawa C-438/11)
   2011/C 347/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgerichts Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lagura Vermögensverwaltung GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Hafen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w okolicznościach takich jak w sporze przed sądem krajowym, w których władze państwa trzeciego nie mogą już sprawdzić, czy wystawione przez nie świadectwo oparte jest na prawidłowym przedstawieniu faktów, należy osobie odpowiedzialnej za uiszczenie opłat celnych odmówić możliwości powołania się na ochronę uzasadnionych oczekiwań zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. b) akapit drugi i trzeci kodeksu celnego (1), jeśli okoliczności, z których wynika niemożność weryfikacji treści świadectwa pochodzenia, leżą w zakresie odpowiedzialności eksportera, czy też przejście ciężaru dowodu w ramach art. 220 ust. 2 lit. b) akapit trzeci in initio kodeksu celnego z organów celnych na osobę odpowiedzialną za uiszczenie opłat celnych wymaga jedynie albo tym bardziej wymaga, aby ta niemożność weryfikacji miała źródło poza zakresem odpowiedzialności organów celnych kraju wywozu lub była wynikiem niedbalstwa, które można przypisać wyłącznie eksporterowi?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. (Dz.U. L 311, s. 17).


title: Sprawa C-225/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Cortona (Włochy) w dniu 19 czerwca 2009 r. — Edyta Joanna Jakubowska przeciwko Alessandro Maneggii

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Cortona (Włochy) w dniu 19 czerwca 2009 r. — Edyta Joanna Jakubowska przeciwko Alessandro Maneggii
   (Sprawa C-225/09)
   2009/C 205/43
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di pace di Cortona

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Edyta Joanna Jakubowska

      Strona pozwana: Alessandro Maneggia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 lit. g), 4, 10, 81 i 98 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu takich przepisów krajowych jak art. 1 i 2 ustawy nr 339 z dnia 25 listopada 2003 r., które ponownie stanowią, że wykonywanie zawodów prawniczych przez urzędników pracujących w systemie part-time jest z nimi niezgodne a urzędnicy ci, mimo iż posiadają oni uprawnienia do wykonywania zawodu adwokata nie mogą go wykonywać ze względu na przewidziane we wspomnianych przepisach wykreślenie z listy adwokatów w drodze decyzji właściwej okręgowej rady adwokackiej, chyba że zdecydują się na rozwiązanie wiążącego ich stosunku pracy?

               2)

               Czy art. 3 lit. g), 4, 10, i 98 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu takich przepisów krajowych jak art. 1 i 2 ustawy nr 339 z dnia 25 listopada 2003 r., które ponownie stanowią, że wykonywanie zawodów prawniczych przez urzędników pracujących w systemie part-time jest z nimi niezgodne a urzędnicy ci, mimo iż posiadają oni uprawnienia do wykonywania zawodu adwokata nie mogą go wykonywać ze względu na przewidziane we wspomnianych przepisach wykreślenie z listy adwokatów w drodze decyzji właściwej okręgowej rady adwokackiej, chyba że zdecydują się na rozwiązanie wiążącego ich stosunku pracy?

               3)

               Czy art. 6 dyrektywy Rady z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług (77/249/EWG) (1) stanowiący, że „Każde państwo członkowskie może wyłączyć prawników, którzy otrzymują wynagrodzenie i są zatrudniani przez instytucję publiczną lub prywatną, z wykonywania czynności związanych z reprezentowaniem lub obroną tej instytucji podczas postępowania sądowego, jeżeli prawnikom prowadzącym działalność zawodową w tym państwie członkowskim zabrania się wykonywania tych czynności” należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przyjęciu takich przepisów krajowych jak art. 1 i 2 ustawy nr 339 z dnia 25 listopada 2003 r., które ponownie stanowią, że wykonywanie zawodów prawniczych przez urzędników pracujących w systemie part-time jest z nimi niezgodne a urzędnicy ci, mimo iż posiadają oni uprawnienia do wykonywania zawodu adwokata nie mogą go wykonywać ze względu na przewidziane we wspomnianych przepisach wykreślenie z listy adwokatów w drodze decyzji właściwej okręgowej rady adwokackiej, chyba że zdecydują się na rozwiązanie wiążącego ich stosunku pracy, w sytuacji gdy te przepisy krajowe stosuje się także do adwokatów będących urzędnikami, którzy wykonują zawód prawniczy w ramach swobody świadczenia usług?

               4)

               Czy art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/5/WE (2) z dnia 16 lutego 1998 r. stanowiący, że: „Prawnik zarejestrowany w przyjmującym państwie członkowskim posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia może wykonywać zawód prawnika jako pracownik najemny u innego prawnika, w zespole lub spółce prawniczej lub też w przedsiębiorstwie państwowym czy prywatnym, o ile przyjmujące państwo członkowskie pozwala na to prawnikom zarejestrowanym posługując się tytułem zawodowym obowiązującym w tym państwie członkowskim” należy interpretować w ten sposób, że nie stosuje się go do adwokata będącego urzędnikiem pracującym w systemie part-time?

               5)

               Czy ogólne zasady prawa wspólnotowego dotyczące ochrony uzasadnionych oczekiwań i praw nabytych stoją na przeszkodzie przyjęciu takich przepisów krajowych jak art. 1 i 2 ustawy nr 339 z dnia 25 listopada 2003 r., które stanowią, że wykonywanie zawodów prawniczych przez urzędników pracujących w systemie part-time jest z nimi niezgodne i czy stosują się one także do adwokatów, którzy w chwili wejścia w życie wspomnianej ustawy nr 339 z 2003 r. byli już wpisani na listę adwokatów, gdy ustawa ta wprowadza w art. 2 jedynie krótkoterminowe „moratorium” jeśli chodzi o wymagany wybór miedzy utrzymaniem zatrudnienia i wykonywaniem wolnego zawodu?

      (1)  Dz.U L 78 s. 17.

      (2)  Dz.U L 77 s. 36.


title: Sprawa C-264/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 2 czerwca 2014 r. – Skatteverket przeciwko Davidowi Hedqvistowi

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 2 czerwca 2014 r. – Skatteverket przeciwko Davidowi Hedqvistowi
   (Sprawa C-264/14)
   2014/C 245/09
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta förvaltningsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteverket

      Strona pozwana: David Hedqvist

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy o podatku VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że transakcje polegające na wymianie waluty wirtualnej na walutę tradycyjną i waluty tradycyjnej na walutę wirtualną, dokonywanej za wynagrodzeniem uwzględnianym przez usługodawcę w obliczeniu kursu wymiany, stanowią odpłatne świadczenie usług?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy art. 135 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że opisane powyżej transakcje wymiany są zwolnione z podatku VAT?

      (1)  Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).