title: Sprawa C-276/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof z dnia 24 maja 2005 r. w sprawie The Wellcome Foundation Ltd. przeciwko Paranova Pharmazeutika Handels GmbH

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof z dnia 24 maja 2005 r. w sprawie The Wellcome Foundation Ltd. przeciwko Paranova Pharmazeutika Handels GmbH
   (Sprawa C-276/05)
   (2005/C 217/58)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 6 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof z dnia 24 maja 2005 r. w sprawie The Wellcome Foundation Ltd. przeciwko Paranova Pharmazeutika Handels GmbH.
   Oberster Gerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

                           a)

                           Czy art. 7 dyrektywy Rady 89/104/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, jak również dotyczące go dotychczasowe orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości należy interpretować w ten sposób, że dowód, na podstawie którego powołanie się na prawa ze znaku towarowego prowadziłoby do sztucznego rozgraniczania rynku, należy przedłożyć nie tylko w przypadku przepakowywania jako takiego, ale również w przypadku stworzenia nowego opakowania?

                     W przypadku udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi przeczącej:

                           b)

                           Czy stworzenie nowego opakowania należy oceniać w świetle zasady najmniejszej możliwej ingerencji, czy też (jedynie) z uwagi na to, czy jest ono zdolne zaszkodzić dobremu imieniu właściciela znaku towarowego i samemu znakowi towarowemu?

               2)

               Czy art. 7 dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, jak również dotyczące go dotychczasowe orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości należy interpretować w ten sposób, że równoległy importer spełnia swój obowiązek powiadomienia jedynie wtedy, gdy informuje właściciela znaku towarowego o państwie wywozu i bardziej szczegółowych przyczynach przepakowania?

      (1)  Dz.U. L 40, str. 1.


title: Sprawa C-212/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Jyske Bank Gibraltar Ltd przeciwko Administración del Estado (Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu — Dyrektywa 2005/60/WE — Artykuł 22 ust. 2 — Decyzja 2000/642/WSiSW — Obowiązek przekazywania przez instytucje kredytowe informacji o podejrzanych transakcjach finansowych — Podmiot działający na zasadach swobodnego świadczenia usług — Ustalenie krajowej jednostki analityki finansowej odpowiedzialnej za gromadzenie informacji — Artykuł 56 TFUE — Przeszkoda w swobodnym świadczeniu usług — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Jyske Bank Gibraltar Ltd przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-212/11) (1)

   (Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu - Dyrektywa 2005/60/WE - Artykuł 22 ust. 2 - Decyzja 2000/642/WSiSW - Obowiązek przekazywania przez instytucje kredytowe informacji o podejrzanych transakcjach finansowych - Podmiot działający na zasadach swobodnego świadczenia usług - Ustalenie krajowej jednostki analityki finansowej odpowiedzialnej za gromadzenie informacji - Artykuł 56 TFUE - Przeszkoda w swobodnym świadczeniu usług - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność)
   2013/C 171/09
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jyske Bank Gibraltar Ltd

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 22 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309, s.15) — Uregulowanie krajowe wymagające w sposób bezwzględny i bezpośredni od instytucji kredytowych, które działają na jego obszarze, nie posiadając stałego zakładu, by udzielały żądanych informacji właściwym organom krajowym

      Sentencja

   Artykuł 22 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu należy interpretować w ten sposób, że nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego nakazującemu instytucjom kredytowym, by informacje wymagane w ramach zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu przekazywały bezpośrednio jednostkom analityki finansowej tego państwa, jeżeli instytucje te prowadzą działalność na terytorium państwa członkowskiego na zasadach swobodnego świadczenia usług — o ile takie uregulowanie nie zagraża skuteczności (effet utile) tej dyrektywy oraz decyzji Rady 2000/642/WSiSW z dnia 17 października 2000 r. dotyczącej zasad współpracy pomiędzy jednostkami analityki finansowej państw członkowskich w odniesieniu do wymiany informacji
   Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie takiemu uregulowaniu, o ile jest ono uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, jest odpowiednie dla zagwarantowania realizacji celu, któremu służy, nie wykracza poza to, co konieczne do jego osiągnięcia, oraz jest stosowane w sposób niedyskryminujący, czego ustalenie należy do sądu krajowego przy uwzględnieniu następujących uwag:

               —

               uregulowanie takie jest odpowiednie do osiągnięcia celu polegającego na przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, jeśli pozwala danemu państwu członkowskiemu na nadzorowanie i skuteczne wstrzymywanie podejrzanych transakcji finansowych przeprowadzanych przez instytucje kredytowe świadczące usługi na terytorium krajowym, a w razie potrzeby na ściganie i karanie osób odpowiedzialnych;

               —

               obowiązek nałożony tym uregulowaniem na instytucje kredytowe, które prowadzą swoją działalność na zasadach swobodnego świadczenia usług, może stanowić środek proporcjonalny do realizacji tego celu w sytuacji braku — w okresie, w którym miały miejsce okoliczności postępowania głównego — skutecznego mechanizmu zapewniającego pełną i całkowitą współpracę pomiędzy jednostkami analityki finansowej.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa T-790/16: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2016 r. – C & J Clark International/Komisja

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/51

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2016 r. – C & J Clark International/Komisja
   (Sprawa T-790/16)
   (2017/C 014/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: C & J Clark International Ltd (Somerset, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Willems i S. De Knop, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1395 z dnia 18 sierpnia 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Buckinghan Shoe Mfg Co., Ltd., Buildyet Shoes Mfg., DongGuan Elegant Top Shoes Co. Ltd, Dongguan Stella Footwear Co Ltd, Dongguan Taiway Sports Goods Limited, Foshan City Nanhai Qun Rui Footwear Co., Jianle Footwear Industrial, Sihui Kingo Rubber Shoes Factory, Synfort Shoes Co. Ltd., Taicang Kotoni Shoes Co. Ltd., Wei Hao Shoe Co. Ltd., Wei Hua Shoe Co. Ltd., Win Profile Industries Ltd oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. L 225, s. 52);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja działając bez ważnej podstawy prawnej naruszyła zasadę przyznania kompetencji ustanowioną w art. 5 ust. 1 i 2 TUE.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym nie podejmując koniecznych środków w celu zapewnienia wykonania wyroku z dnia 4 lutego 2016 r. C & J Clark International i Puma, C-659/13 i C-34/14, EU:C:2016:74 Komisja naruszyła art. 266 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym nakładając cło antydumpingowe na przywóz obuwia „dokonany w okresie stosowania [rozporządzeń, w odniesieniu do których została stwierdzona nieważność]” Komisja naruszyła art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (1) oraz zasadę pewności prawa (niedziałania prawa wstecz).

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym nakładając cło antydumpingowe bez przeprowadzenia ponownej oceny interesu Unii, Komisja naruszyła art. 21 rozporządzenia podstawowego, przy czym w każdym razie uznanie, że nałożenie cła antydumpingowego pozostawało w interesie Unii stanowiłoby oczywisty błąd w ocenie.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym przyjmując akt, wykraczający poza to co jest konieczne do osiągnięcia założonego w nim celu, Komisja naruszyła art. 5 ust. 1 i 4 TUE.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa F-122/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 października 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna- Urzędnicy — Wniosek o przeprowadzenie dochodzenia — Odmowa przetłumaczenia decyzji przez instytucję na język wybrany przez skarżącego — Oczywista niedopuszczalność — Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/64

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 października 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-122/07) (1)

   (Służba publiczna- Urzędnicy - Wniosek o przeprowadzenie dochodzenia - Odmowa przetłumaczenia decyzji przez instytucję na język wybrany przez skarżącego - Oczywista niedopuszczalność - Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2009/C 282/121
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieuwzględnieniu wniosku skarżącego o przeprowadzenie dochodzenia w sprawie wydarzeń mających miejsce, gdy pracował on w przedstawicielstwie w Angoli — Wniosek o powiadomienie o wynikach dochodzenia — Stwierdzenie nieważności decyzji o nietłumaczeniu pisma na język wybrany przez skarżącego — Wniosek o zasądzenie odszkodowania

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga Luigiego Marcuccio zostaje odrzucona jako częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               2)

               Luigi Marcuccio zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 64 z 8.3.2008, s. 65.


title: Sprawa T-74/05: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2005 r. przez The International Institute for the Urban Environment przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/37

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2005 r. przez The International Institute for the Urban Environment przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-74/05)
   (2005/C 106/74)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 16 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji wpłynęła skarga The International Institute for the Urban Environment, z siedzibą w Delft (Niderlandy) reprezentowanego przez adwokata dr W. M. ter Burga, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji INFSO-R2/RB/SOC/Isc D(2004) 541407 dotyczącej kontroli finansowej IIUE-NL 02-BA14-032;

               —

               stwierdzenie, że kwota żądana przez stronę skarżącą jest zasadna i zgodna z umowami;

               —

               umożliwienie IIEU dochodzenia wynagrodzenia z tytułu czasu poświęconego na wykonanie umów i nakazanie Komisji wydania właściwie uzasadnionej decyzji zgodnej ze wspólnotowymi zasadami dotyczącymi dobrej administracji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   The International Institute for the Urban Environment jest spółką jednoosobową należącą w całości do strony skarżącej. W roku 1999 zawarła ona umowę nr IPS-1999-00016 z Komisją, zgodnie z postanowieniami której IIEU miał otrzymać pomoc finansową w związku z programem rozwoju technologicznego „Promocja innowacji i wspieranie uczestnictwa MŚP”. Komisja wszczęła kontrolę w przedmiocie kwot żądanych przez wykonawców. Strona skarżąca kwestionuje wyniki tej kontroli dotyczące kosztów personelu.
   Strona skarżąca podnosi, że metoda, którą posłużył się IIEU dla obliczenia kosztów personelu była dopuszczalna w świetle warunków umowy oraz, że Komisja zwróciła wyraźnie uwagę na zastosowanie tej konkretnej metody. Komisja nigdy nie odrzuciła tej metody, która, zdaniem strony skarżącej, była stosowana również w ramach innych programów przedstawionych przez stronę skarżącą, z ramach ktorych Komisja również udzielała pomocy finansowej. W związku z tym strona skarżąca podnosi, że miała słuszny powód by uznać tę metodę za akceptowaną przez Komisję.
   Ponadto strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia i jest nieproporcjonalna względem zamierzonego celu, gdyż całkowita kwota, której zapłaty domaga się strona skarżąca jest jej zdaniem rozsądna i zgodna z umowami.


title: Sprawa C-28/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 29 listopada 2012 r. w sprawie T-590/10 Gabi Thesing, Bloomberg Finance LP przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu, wniesione w dniu 18 stycznia 2013 r. przez Gabi Thesing, Bloomberg Finance LP

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 29 listopada 2012 r. w sprawie T-590/10 Gabi Thesing, Bloomberg Finance LP przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu, wniesione w dniu 18 stycznia 2013 r. przez Gabi Thesing, Bloomberg Finance LP
   (Sprawa C-28/13 P)
   2013/C 101/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Gabi Thesing, Bloomberg Finance LP (przedstawiciele: M. Stephens, R. Lands, solicitors)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie T-590/10. Trybunał powinien uczynić to na tej podstawie, że Sąd naruszył prawo, wydając to rozstrzygniecie.

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego („EBC”) doręczonej pismami z dnia 17 września 2010 r. i z dnia 21 października 2010 r. odmawiającej udzielenia dostępu do dokumentów, o które zwrócili się wnoszący odwołanie zgodnie z decyzją Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (1). Trybunał powinien stwierdzić nieważność tej decyzji na tej podstawie, że:

                           (i)

                           EBC dopuścił się oczywistego błędu w ocenie lub nadużył swoich kompetencji, wydając tę decyzję; oraz

                           (ii)

                           jedynym zgodnym z prawem trybem postępowania było udzielenie przez EBC dostępu do tych dokumentów zgodnie z wnioskiem.

               —

               uchylenie wyroku Sądu w zakresie, w jakim obciąża on wnoszących odwołanie kosztami poniesionymi przez EBC. Trybunał powinien uczynić to na tej podstawie, że Sąd naruszył prawo, wydając to rozstrzygniecie.

               —

               posiłkowo, odesłanie sprawy do Sądu, tak aby orzekł on zgodnie z orzeczeniem Trybunału w odniesieniu do zagadnień prawnych podniesionych w niniejszym odwołaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo:

               —

               dokonując błędnej wykładni art. 4 ust. 1 lit. a) decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. (EBC/2004/3), który przewiduje wyjątek od ogólnego prawa dostępu przyznanego przez art. 2 tejże decyzji;

               —

               uznając, że EBC miał prawo stwierdzić, że ujawnienie dokumentów, o które zwrócili się wnoszący odwołanie, naruszyłoby politykę gospodarczą Unii Europejskiej i Grecji;

               —

               dokonując błędnej wykładni art. 10 europejskiej konwencji praw człowieka;

               —

               pomijając rozważenie twierdzeń wnoszących odwołanie w odniesieniu do art. 4 ust. 2 i 3 decyzji EBC;

               —

               wnoszący odwołanie podnoszą także, że Sąd błędnie orzekł w odniesieniu do kosztów.

      (1)  Dz.U. L 80, s. 42.


title: Sprawa C-490/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w 15 lipca 2015 r. w sprawach połączonych T-389/10 i T-419/10, wniesione w dniu 18 września 2015 r. przez Ori Martin SA

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w 15 lipca 2015 r. w sprawach połączonych T-389/10 i T-419/10, wniesione w dniu 18 września 2015 r. przez Ori Martin SA
   (Sprawa C-490/15 P)
   (2015/C 406/19)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ori Martin SA (przedstawiciele: G. Belotti, P. Ziotti, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               1) Tytułem głównym: uchylenie wyroku w części, w której Sąd Unii Europejskiej oddalił skargę w sprawie T-419/10 w zakresie w jakim żądano w niej stwierdzenia nieważności spornej decyzji ze względu na bezprawne rozszerzenie odpowiedzialności solidarnej na wnoszącą odwołanie za czyny spółki zależnej SLM. Uchylenie wyroku ze względu na naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych lub posiłkowo przyznanie wnoszącej odwołanie należnego odszkodowania.

               —

               2) Tytułem ewentualnym: zmianę zaskarżonego wyroku i wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia co do istoty zmniejszającego grzywnę z uwzględnieniem: i) wyników postępowania w sprawie w pierwej instancji, ii) wytycznych w sprawie kar obowiązujących w okresie kwestionowanych zdarzeń iii) ograniczonego w czasie uczestnictwa w kartelu, mającego początek w wypadku SLM/ORI pod koniec 1999 r., który to moment jest jedynym dla jakiego w aktach sprawy istnieją zgodne dowody na jego poparcie.

               —

               W każdym razie: obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   ORI formułuje zasadniczo cztery zarzuty mające na celu wykazanie, że Sąd:

               a)

               zmienił w sposób nieproporcjonalny i niezgodny z wynikami postępowania, grzywnę nałożoną na wnoszącą odwołanie, naruszając tym samym art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych oraz zasady prawa Unii dotyczące proporcjonalności kar w dziedzinie przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję i obowiązek uzasadnienia;

               b)

               naruszył prawo Unii w zakresie dotyczącym zasady osobistej odpowiedzialności na której opiera się prawo Unii w dziedzinie konkurencji, niesłusznie rozszerzając odpowiedzialność solidarną na wnoszącą odwołanie, mimo że nie miała ona zupełnie związku z kwestionowanym zdarzeniami;

               c)

               naruszył prawo Unii w zakresie niedziałania wstecz surowszych przepisów karnych, a w szczególności art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych;

               d)

               nie w pełni wykonał kontrolę sądową, w oczywisty sposób nieprawidłowo wykorzystując wyniki postępowania i nie przedstawiając uzasadnienia;

               e)

               naruszył art. 47 Karty praw podstawowych albowiem sprawa nie została rozpatrzona w rozsądnym terminie.


title: Sprawa F-40/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 czerwca 2016 r. – FV/Rada (Służba publiczna — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Interes prawny — Obniżenie ocen analitycznych — Skierowanie sprawy do komitetu do spraw sprawozdań — Zmiana niektórych ocen przez drugiego oceniającego niewpływająca na ocenę ogólną — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek staranności)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/35

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 czerwca 2016 r. – FV/Rada
   (Sprawa F-40/15) (1)

   ((Służba publiczna - Ocena - Sprawozdanie z oceny - Interes prawny - Obniżenie ocen analitycznych - Skierowanie sprawy do komitetu do spraw sprawozdań - Zmiana niektórych ocen przez drugiego oceniającego niewpływająca na ocenę ogólną - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek staranności))
   (2016/C 287/42)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FV (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme, następnie adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Veiga, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za 2013 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FV pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015, s. 27.


title: Sprawa C-82/04 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia  19 stycznia 2006 r.  — Audi AG przeciwko OHIM (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowne oznaczenie  TDI  — Odmowa rejestracji — Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe — Umorzenie postępowania)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/1

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 stycznia 2006 r. — Audi AG przeciwko OHIM
   (Sprawa C-82/04 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowne oznaczenie „TDI” - Odmowa rejestracji - Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe - Umorzenie postępowania)
   (2006/C 154/01)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Audi AG [Przedstawiciel: adwokat L. von Zumbusch]

      Uczestnik postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik]
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie T-16/02 Audi przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję R 0652/2000-1 Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 listopada 2001 r., odmawiającą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego słownego oznaczenia „TDI” dla niektórych towarów należących do klas 12 i 37 — Charakter opisowy jako podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie odwołania wniesionego przez Audi AG zostaje umorzone.

               2)

               Audi AG zostaje obciążona kosztami postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-29/05 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2007 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko Kaul GmbH, Bayer AG (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Przedstawienie nowych okoliczności faktycznych i dowodów na poparcie odwołania wniesionego do izby odwoławczej OHIM)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2007 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko Kaul GmbH, Bayer AG
   (Sprawa C-29/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Przedstawienie nowych okoliczności faktycznych i dowodów na poparcie odwołania wniesionego do izby odwoławczej OHIM)
   (2007/C 95/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. von Mühlendahl i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Kaul GmbH (przedstawiciele: G. Würtenberger i R. Kunze, Rechtsanwälte)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-164/02 Kaul przeciwko OHIM i Bayer, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 marca 2002 r. (sprawa R 782/2000-3) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Kaul GmbH a Bayer AG — Rozpatrywanie sprzeciwu — Badanie okoliczności faktycznych przez izbę odwoławczą — Zakres — Artykuł 43 ust. 2 i art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 z 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Uchyla się wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 10 listopada 2004 r. wydany w sprawie T-164/02 Kaul przeciwko OHIM — Bayer (ARCOL).

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 marca 2002 r. (sprawa R 782/2000-3).

               3)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania związanymi zarówno z postępowaniem w pierwszej instancji jak i odwołaniem.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa T-69/08: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Polska przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/42

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-69/08)
   (2008/C 92/83)
   Język postępowania: polski
   Strony:

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: M. Dowgielewicz, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/62/WE z dnia 12 października 2007 r. [notyfikowanej jako dokument nr K(2007)4697] dotyczącej art. 111 i 172 polskiego projektu ustawy Prawo o organizmach genetycznie zmodyfikowanych, zgłoszonego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z art. 95 ust. 5 Traktatu WE jako odstępstwo od przepisów dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie (1),

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/62/WE z dnia 12 października 2007 r., która odrzuca projektowane przepisy krajowe, przewidujące odstępstwa od dyrektywy 2001/18/WE (2), zgłoszone przez Polskę zgodnie z art. 95 ust. 5 Traktatu WE. Skarżąca wskazuje, że zaskarżona decyzja została jej notyfikowana przez Komisję w dniu 4 grudnia 2004 r., to jest po upływie sześciomiesięcznego terminu określonego w art. 95 ust. 6 TWE co, według skarżącej oznacza, że zgodnie ze wskazanym artykułem przepisy te należy uznać za zatwierdzone z chwilą upływu sześciomiesięcznego terminu.
   Skarżąca podnosi, że przyjęcie decyzji w dniu 12 października 2007 r. nie ma znaczenia dla zachowania terminu, jedyne i rozstrzygające w tym względzie znacznie ma, zdaniem skarżącej, data notyfikowania zaskarżonej decyzji.
   W konsekwencji skarżąca podnosi następujące zarzuty na poparcie swojej skargi:

               —

               naruszenie art. 95 ust.6 TWE w związku z art. 254, ust. 3 TWE,

               —

               naruszenie istotnego wymagania proceduralnego, polegającego na obowiązku notyfikowania decyzji jej adresatom w przewidzianym prawem terminie, a w konsekwencji umożliwienia adresatom zapoznania się z treścią decyzji,

               —

               naruszenie zasady pewności prawa.

      (1)  Dz.U. UE L 16, str. 17.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG, Dz.U. L 106, str. 1.


title: Sprawa F-68/13: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko EBC

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/31

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko EBC
   (Sprawa F-68/13)
   2013/C 274/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EBC w sprawie zamknięcia wewnętrznego dochodzenia administracyjnego i sprawozdania z dochodzenia oraz zadośćuczynienie za krzywdę, której doznał skarżący.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu z dnia 7 stycznia 2013 r. w sprawie przyjęcia do wiadomości sprawozdania końcowego i zamknięcia wewnętrznego dochodzenia administracyjnego;

               —

               w konsekwencji, stwierdzenie nieważności dochodzenia I sprawozdania z dochodzenia i wszczęcie ponownego dochodzenia z prawidłową oceną okoliczności faktycznych;

               —

               zasądzenie odszkodowania za poniesioną szkodę szacowaną ex aequo et bono na 50 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-88/07: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2007 — Fabryka Samochodów Osobowych przeciwko Komisji

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/28

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2007 — Fabryka Samochodów Osobowych przeciwko Komisji
   (Sprawa T-88/07)
   (2007/C 117/44)
   Język postępowania: polski
   Strony:

      Strona skarżąca: Fabryka Samochodów Osobowych S.A. (Warszawa, Rzeczpospolita Polska) (Przedstawiciele: W. Radzikowski, R. A. Kozłowski i G. Dźwigała radcy prawni)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w części dotyczącej art. 2 ust. 2, 3 i 4, które wprowadzają środki kompensujące w postaci: a) ograniczenia rocznej produkcji samochodów do końca lutego 2011 r. w stosunku do FSO oraz wszelkich jej obecnych i przyszłych spółek zależnych oraz wszelkich spółek kontrolowanych przez akcjonariusza FSO oraz b) zakazu ubiegania się do końca lutego 2011 r. o nowe licencje;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie pomocy państwa nr C 3/2005 [ex. N 592/2004 (ex. PL 51/2004)], uznającej za zgodne ze wspólnym rynkiem środki pomocy, zgodnie z brzmieniem decyzji, częściowo wdrożone przez Polskę na rzecz skarżącej, w części w jakiej nakłada ona na skarżącą-beneficjenta pomocy, obowiązek ograniczenia rocznej produkcji oraz sprzedaży samochodów na terenie UE do 2011 r. W uzasadnieniu decyzja zawiera również zakaz ubiegania się przez skarżącą do końca 2011 r. o nowe licencje.
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji twierdząc, że narusza ona przepisy Traktatu WE oraz istotne reguły związane z jego stosowaniem. Skarżąca podnosi również, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych.
   Na poparcie swojej skargi, strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               uznając część pomocy za wdrożoną, Komisja naruszyła art. 88 ust. 3 Traktatu WE oraz art. 3 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 659/1999 (1) oraz dopuściła się oczywistego błędu przy ocenie faktów;

               —

               przy określaniu zakresu środków kompensujących, Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej, art. 253 Traktatu WE oraz pkt 11, 32, 37, 39 i 54 Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw w trudnej sytuacji ekonomicznej (2), jak również dopuściła się oczywistego błędu przy ocenie faktów sprawy, w szczególności poprzez: nieprawidłowe, zdaniem skarżącej, ustalenie wartości pomocy publicznej poprzez zawyżenie jej wartości, nie wzięcie pod uwagę formy pomocy, nieprawidłowe zdefiniowanie rynku właściwego, nieprawidłowe ustalenie udziału skarżącej, beneficjenta pomocy, w rynku, pominięcie istotnych elementów przy ustalaniu skutków udzielenia pomocy skarżącej, ustalenie środków kompensujących, które mają niekorzystny wpływ na odzyskanie przez skarżącą zdolności funkcjonowania po zakończeniu restrukturyzacji, a także nie uwzględniając faktu, że skarżąca działa w regionach uprawnionych do otrzymywania pomocy regionalnej;

               —

               z naruszeniem zasady pewności prawa oraz art. 253 Traktatu WE, Komisja wprowadziła w uzasadnieniu decyzji dodatkowy środek kompensujący, nie określony w głównym rozstrzygnięciu (petitum) decyzji;

               —

               nie przedstawiając dostatecznego wyjaśnienia dotyczącego rodzaju i zakresu nałożonych środków kompensujących, jak również nie odnosząc się do wszystkich propozycji zgłoszonych w tej kwestii, Komisja naruszył art. 253 Traktatu WE.

      (1)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE, Dz.U. L 83, str. 1.

      (2)  Dz.U. C 288, str. 2.


title: Sprawa C-214/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamm (Niemcy) w dniu 4 maja 2010 r. — KHS AG przeciwko Winfriedowi Schulte

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamm (Niemcy) w dniu 4 maja 2010 r. — KHS AG przeciwko Winfriedowi Schulte
   (Sprawa C-214/10)
   ()
   2010/C 234/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesarbeitsgericht Hamm

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: KHS AG

      Strona pozwana: Winfried Schulte

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom lub zwyczajom krajowym, zgodnie z którymi prawo do corocznego płatnego urlopu wygasa po upływie okresu odniesienia lub okresu przeniesienia, również wtedy gdy pracownik jest przez długi okres niezdolny do pracy (przy czym w związku z tą długotrwałą niezdolnością do pracy mógłby on zgromadzić prawa do urlopu minimalnego za wiele lat, gdyby możliwość przeniesienia tych praw nie była czasowo ograniczona)? W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi przeczącej, czy przeniesienie powinno być wówczas możliwe przez co najmniej 18 miesięcy?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy; Dz.U. L 299, s. 9.


title: Sprawa T-108/15: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2015 r. – Bundesverband Glasindustrie i in./Komisja

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/63

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2015 r. – Bundesverband Glasindustrie i in./Komisja
   (Sprawa T-108/15)
   (2015/C 138/82)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband Glasindustrie (Düsseldorf, Niemcy), Gerresheimer Lohr GmbH (Lohr, Niemcy), Gerresheimer Tettau GmbH (Tettau, Niemcy), Noelle + von Campe Glashütte GmbH (Boffzen, Niemcy), Odenwald Faserplattenwerk GmbH (Amorbach, Niemcy), O-I Glasspack GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy), Pilkington Deutschland AG (Gelsenkirchen, Niemcy), Schott AG (Mainz, Niemcy), SGD Kipfenberg GmbH (Kipfenberg, Niemcy), Thüringer Behälterglas GmbH Schleusingen (Schleusingen, Niemcy), Neue Glaswerke Großbreitenbach GmbH & Co. KG (Großbreitenbach, Niemcy), HNG Global GmbH (Gardelegen, Niemcy) (Przedstawiciele: U. Soltész i C. von Köckritz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i art. 3 ust. 1 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 listopada 2014 r., pomoc państwa nr SA.33995 (2013/C) (ex NN 2013/NN), C (2014) 8786 final dotyczącej wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszonych dopłat EEG dla odbiorców energochłonnych, w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że

                           —

                           wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych na podstawie niemieckiej ustawy o priorytecie dla energii odnawialnych (Erneuerbare-Energien-Gesetz z dnia 25 października 2008 r., w znowelizowanej wersji obowiązującej od dnia 1 stycznia 2012 r. – „EEG 2012”) włącznie z jej mechanizmem finansowania, oraz

                           —

                           wsparcie dotyczące zmniejszonych dopłat EEG dla odbiorców energochłonnych (szczególny mechanizm wyrównawczy – BesAR) na podstawie § § 4 i następnych EEG 2012 w latach 2013 i 2014 są niezgodne z prawem oraz naruszają art. 108 ust. 3 TFUE, ponieważ stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2, art. 3 ust. 2, art. 6, 7 i 8 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w niej niezgodność BesAR z rynkiem wewnętrznym i nakazuje odzyskanie pomocy, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Szczególny mechanizm wyrównawczy (BesAR) nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ nie następuje uprzywilejowanie. Komisja niesłusznie zakłada, że BesAR zapewnia odbiorcom energochłonnym korzyść istotną w świetle przepisów dotyczących pomocy państwa.

               2.

               System dopłat EEG i BesAR nie stanowią pomocy państwa, ponieważ brakuje obciążenia środków państwowych. Regulacja dotyczy jedynie środków prywatnych. Zaskarżona decyzja nie jest zgodna z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, w szczególności w sprawie PreussenElektra.

               3.

               Komisja niesłusznie przedstawiła w swoim uzasadnieniu, że BesAR wykazuje selektywny charakter. Jednakże nie występuje żadne odstępstwo od relewantnego systemu odniesienia. W każdym wypadku BesAR jest uzasadniony przez istotę i systematykę EEG 2012.

               4.

               Komisja oceniła w sposób błędny pod względem prawnym możliwość zatwierdzenia BesAR wyłącznie na podstawie nowych wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią 2014-2020.

               5.

               Gdyby Komisja stwierdziła, że BesAR stanowi pomoc państwa, która nie może zostać zatwierdzona, odzyskanie pomocy byłoby w każdym razie niedopuszczalne, ponieważ jest mowa o „istniejącej pomocy”.

               6.

               Odzyskanie jest ponadto wykluczone ze względu na stojącą na przeszkodzie ochronę uzasadnionych oczekiwań. W szczególności Komisja stwierdziła w jedenj z wcześniejszych decyzji, że system EEG nie zawiera pomocy państwa.

               7.

               Poza tym wprowadzenie w życie nakazu odzyskania w kwestii BesAR byłoby niemożliwe.


title: Sprawa T-383/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Drazdansky przeciwko OHIM — Bad Heilbrunner Naturheilmittel (VITACAN)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Drazdansky przeciwko OHIM — Bad Heilbrunner Naturheilmittel (VITACAN)
   (Sprawa T-383/04) (1)

   (2006/C 281/78)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004.


title: Sprawa T-365/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 5 lipca 2011 r. przez AO od postanowienia wydanego w dniu 4 kwietnia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-45/10 AO przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/27

         Odwołanie wniesione w dniu 5 lipca 2011 r. przez AO od postanowienia wydanego w dniu 4 kwietnia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-45/10 AO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-365/11 P)
   2011/C 282/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: AO (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Lewisch)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 kwietnia 2011 r. w sprawie F-45/10 AO przeciwko Komisji;

               —

               na wypadek gdy Sąd może rozstrzygnąć sprawę co do istoty — uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji, m.in.:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji CMS 07/046 Komisji Europejskiej z dnia 23 lipca 2009 r. ze względu na molestowanie, błąd w zarządzaniu i naruszenie prawa do bycia wysłuchanym;

                           —

                           stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji wydanych przez organ powołujący względem wnoszącego odwołanie w okresie od września 2003 r. do chwili jego odwołania ze względu na molestowanie i błąd w zarządzaniu, przy czym wnoszący odwołanie podnosi naruszenie prawa do bycia wysłuchanym;

                           —

                           umożliwienie wnoszącemu odwołanie bycia wysłuchanym na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 24 regulaminu pracowniczego (1) i odniesienie się do wniosków złożonych w lutym 2008 r. i w marcu 2008 r.;

                           —

                           przyznanie wnoszącemu odwołanie symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania celem naprawienia krzywdy i uszczerbku na karierze, jaki poniósł, w sposób przedstawiony w skardze, ponieważ celem skargi nie jest uzyskanie kwoty pieniężnej, lecz odzyskanie godności i reputacji zawodowej przez wnoszącego odwołanie;

                           —

                           obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący niespełnienia przesłanek wydania postanowienia na podstawie art. 76 regulaminu Sądu do spraw Służby Publicznej i uznania skargi za oczywiście bezpodstawną.

                           —

                           Sąd do spraw Służby Publicznej nie wziął pod uwagę kilku skarg złożonych przez wnoszącego odwołanie oraz kilku dowodów przedstawionych przez niego dotyczących molestowania;

                           —

                           Skarżący został pozbawiony prawa do dodatkowego terminu na uzupełnienie braków skargi zgodnie z art. 36 regulaminu Sądu do spraw Służby Publicznej, przy czym braki te dotyczyły dwóch decyzji organu powołującego przywołanych przez wnoszącego odwołanie w skardze.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez zaskarżone postanowienie wydane w sprawie F-45/10 prawa Unii w rozumieniu art. 11 ust. 1 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ponieważ wnoszący odwołanie ma prawo do odszkodowania, jako że molestowanie miało miejsce.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej prawa skarżącego do bycia wysłuchanym zgodnie z art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 47 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 31 i (EWA) nr 11 w sprawie regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Atomowej w zmienionym brzemieniu (Dz.U. 45 z 14.6.1962, s. 1385)


title: Sprawa C-109/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prud'homie de pêche de Martigues (Francja) w dniu 20 lutego 2007 r. — Jonathan Pilato przeciwko Jean-Claude'owi Bourgault

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prud'homie de pêche de Martigues (Francja) w dniu 20 lutego 2007 r. — Jonathan Pilato przeciwko Jean-Claude'owi Bourgault
   (Sprawa C-109/07)
   (2007/C 95/50)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Prud'homie de pêche de Martigues
   Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jonathan Pilato

      Strona pozwana: Jean-Claude Bourgault
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11a rozporządzenia (WE) nr 894/97 z dnia 29 kwietnia 1997 r. (1), wprowadzony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1239/98 z dnia 8 czerwca 1998 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że zabrania on również używania pławnic, które nie dryfują lub prawie nie dryfują, ponieważ są zamocowane do dryfkotwy?

               2)

               Czy art. 11a ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr z dnia 29 kwietnia 1997 r., wprowadzony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1239/98 z dnia 8 czerwca 1998 r., jest ważny, w związku z tym, że:

                           a)

                           zdaje się służyć realizacji wyłącznie celów z zakresu ochrony środowiska, podczas gdy jego podstawę prawną stanowi dawny art. 43, obecnie art. 37, Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

                           b)

                           nie zawiera definicji pławnicy, a więc nie określa w sposób wyraźny swojego zakresu zastosowania;

                           c)

                           nie został jasno uzasadniony;

                           d)

                           nie uwzględnia dostępnych danych naukowo-technicznych ani warunków środowiskowych w poszczególnych regionach Wspólnoty, ani też rachunku kosztów i korzyści wynikających z wprowadzonego w nim zakazu;

                           e)

                           jest nieproporcjonalny do celu, jakiemu ma służyć;

                           f)

                           ma charakter dyskryminacyjny, ponieważ reguluje w jednakowy sposób bardzo odmienne sytuacje geograficzne, gospodarcze i społeczne;

                           g)

                           nie przewiduje odstępstwa na korzyść rybaków dokonujących połowów w małej skali, w rodzaju połowów za pomocą thonaille, które poza tym, że są tradycyjną metodą połowów w ściśle określonej części Morza Śródziemnego, stanowią podstawę utrzymania dla stosujących ją rybaków i mają charakter bardzo selektywny dla gatunków nie będących przedmiotem połowu?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 894/97 z dnia 29 kwietnia 1997 r. ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych (Dz.U. L 132, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1239/98 z dnia 8 czerwca 1998 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 894/97 ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych (Dz.U. L 171, str. 1).


title: Sprawa C-188/06 P: Postanowienie Trybunału z dnia 9 marca 2007 r. — Schneider Electric SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Koncentracje przedsiębiorstw — Rynek rozdziału energii elektrycznej — Decyzje o wszczęciu i zamknięciu postępowania)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/22

         Postanowienie Trybunału z dnia 9 marca 2007 r. — Schneider Electric SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-188/06 P) (1)

   (Odwołanie - Koncentracje przedsiębiorstw - Rynek rozdziału energii elektrycznej - Decyzje o wszczęciu i zamknięciu postępowania)
   (2007/C 96/39)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Schneider Electric SA (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler, I. Girgenson i M. Pittie)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet i O. Beynet, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie T-48/03 Schneider Electric SA przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalna skargę o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji z dnia 4 grudnia 2002 r. o wszczęciu etapu szczegółowego badania koncentracji przedsiębiorstw Schneider i Legrand (sprawa COMP/M.2283 — Schneider/Legrand II), a po drugie, decyzji Komisji z dnia 13 grudnia 2002 r. o zamknięciu postępowania kontrolnego w sprawie tej koncentracji.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Schneider Electric SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa T-323/05: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2005 r. — Coffee Store przeciwko OHIM

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/26

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2005 r. — Coffee Store przeciwko OHIM
   (Sprawa T-323/05)
   (2005/C 281/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: The Coffee Store GmbH (Mannheim, Niemcy) [Przedstawiciel(-e): M. Buddeberg, Rechtsanwalt]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby OHIM z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie R 855/2004-2,

               —

               zarejestrowanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 346 228 THE COFFEE STORE,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „THE COFFEE STORE” dla towarów i usług z klas 30, 32, 41 i 43

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia dla towarów i usług z klas 30, 32 i 43

      Decyzja Izby Odwoławczej: Nieuwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: Zgłoszonego znaku towarowego nie można postrzegać jako oznaczenia o charakterze wyłącznie opisowym w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94. Ponadto zgłoszony znak towarowy nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94.


title: Sprawa C-180/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-180/10)
   2010/C 179/28
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jarosław Słaby

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Pytanie prejudycjalne

   Czy osoba fizyczna, która na nieruchomości gruntowej prowadziła działalność rolniczą, a następnie z uwagi na zmianę planów zagospodarowania przestrzennego, która nastąpiła z przyczyn niezależnych od woli tej osoby, zakończyła tę działalność i przekwalifikowała majątek na majątek prywatny, dokonała jego podziału na mniejsze części (nieruchomości gruntowe przeznaczone pod zabudowę letniskową) i rozpoczęła jego zbywanie — jest z tego tytułu podatnikiem VAT w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (1) oraz art. 4 ust. 1 i 2 Szóstej Dyrektywy 77/388/EWG (2), zobowiązanym do rozliczania VAT z tytułu działalności handlowej?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej; Dz.U. L 347, s. 1

      (2)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku; Dz.U. L 145, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 09 Tom 01 P. 23-62


title: Sprawa T-287/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2007 r. — cApStAn przeciwko Komisji

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2007 r. — cApStAn przeciwko Komisji
   (Sprawa T-287/07) (1)

   (2007/C 315/84)

      Język postępowania: francuski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007.


title: Sprawa T-560/12: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2012 r. — Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/18

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2012 r. — Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów
   (Sprawa T-560/12)
   2013/C 79/33
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej sp. z o.o. (Brzesko, Polska) (przedstawiciel: T. Dobrzyński, radca prawny)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów z dnia 15 października 2012 r. numer SME(2012) 3538 nakładającej na stronę skarżącą opłatę administracyjną w wysokości 20 700 EUR;

               —

               z ostrożności procesowej o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu ECHA z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie klasyfikacji usług, za które pobierane będą opłaty — MB/D/29/2010;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: niezgodność z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 340/2008 i z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz naruszenie zasady przyznania.

                           —

                           Zaskarżona decyzja jest niezgodna z rozporządzeniem w sprawie opłat, ponieważ strona pozwana jest uprawniona jedynie do nakładania opłat administracyjnych, zaś do nakładania odstraszającej grzywny uprawnione są państwa członkowskie. Należności administracyjne powinny być adekwatne do zakresu prac wykonywanych przez ECHA. Opłata administracyjna w wysokości 20 700 EUR z tytułu nieprawidłowo zadeklarowanej wielkości przedsiębiorstwa ma funkcję karną i upodabnia się do grzywny. Tym samym strona pozwana weszła w kompetencje państwa członkowskiego, co jest niezgodne z zasadą przyznania określoną w art. 5 TUE i stanowi działanie w warunkach braku kompetencji w rozumieniu art. 263 TFUE.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie zasady równości

                           —

                           Uzależnianie wysokości należności administracyjnej od wielkości przedsiębiorstwa stanowi naruszenie zasady równości określonej w art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej oraz w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Z uwagi na to, że opłata administracyjna służy z definicji pokryciu kosztów usług administracji, nie da się uzasadnić przesłankami obiektywnymi faktu, że wprowadza się rozróżnienie wedle wielkości rejestrowanych przedsiębiorstw. Nakład pracy administracji w toku weryfikacji wielkości przedsiębiorstw jest bowiem porównywalny. W tych okolicznościach duże przedsiębiorstwa, które nieprawidłowo zadeklarowały się jako SME, uiszczają opłatę pokrywającą koszty nie tylko usługi związanej z procedurą weryfikacji ich wielkości, ale także weryfikacji wielkości innych przedsiębiorstw, czy nawet pokrywającą koszty innych świadczeń ECHA.

               3)

               Zarzut trzeci: naruszenie zasady pewności prawa

                           —

                           Strona skarżąca, deklarując wielkość swojego przedsiębiorstwa jako małego, działała w niezawinionym mylnym przekonaniu co do prawidłowej kwalifikacji rozmiaru spółki. Zgodnie z informacją zawartą na stronie internetowej Krajowego Centrum informacyjnego ds. REACH w zakładce „opłaty” wielkość przedsiębiorstwa definiuje krajowa ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. W myśl tej ustawy przy określaniu wielkości przedsiębiorstwa nie uwzględnia się jego struktury udziałowej, natomiast kryterium stanowią ilość zatrudnionych pracowników oraz roczny obrót netto, które to dane strona skarżąca wzięła pod uwagę. Obowiązek uwzględnienia przy określaniu wielkości przedsiębiorstwa rekomendacji Komisji z dnia 6 maja 2003 r. (2003/361/WE) nie został w sposób prawidłowy przekazany zainteresowanym. Ponadto ECHA nie informowała przedsiębiorstw o wysokości należności administracyjnych, które grożą za nieprawidłową kwalifikację wielkości przedsiębiorstwa, naruszając w ten sposób zasadę pewności prawa.

               4)

               Zarzut czwarty: nadużycie władzy

                           —

                           Strona pozwana dopuściła się nadużycia władzy, ustalając w decyzji MB/D/29/2010 rażąco wygórowane stawki opłat, a także przyznając sobie bardzo szerokie kompetencje w postaci możliwości zastosowania wszelkich środków ochrony prawnej w egzekwowaniu należności oraz niemożność uniknięcia tej opłaty. Kompetencji tych nie może uzasadniać treść art. 13 ust. 4 rozporządzenia nr 340/2008. Nałożenie opłaty administracyjnej ma w rzeczywistości inny cel niż zadeklarowany w motywie 2 rozporządzenia nr 340/2008 (pokrycie kosztu usługi ECHA) i nie jest ekwiwalentne w stosunku do nakładu pracy strony skarżącej, lecz stanowi nieuprawnioną karę grzywny nałożoną na stronę skarżącą.


title: Sprawa C-396/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Bari — Włochy) — Interedil Srl w likwidacji przeciwko Fallimento Interedil Srl, Intesa Gestione Crediti Spa (Odesłanie prejudycjalne — Uprawnienie sądu niższej instancji do przedstawienia Trybunałowi pytania prejudycjalnego — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Postępowanie upadłościowe — Jurysdykcja międzynarodowa — Główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika — Przeniesienie siedziby spółki do innego państwa członkowskiego — Pojęcie „oddziału” )

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Bari — Włochy) — Interedil Srl w likwidacji przeciwko Fallimento Interedil Srl, Intesa Gestione Crediti Spa
   (Sprawa C-396/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Uprawnienie sądu niższej instancji do przedstawienia Trybunałowi pytania prejudycjalnego - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Postępowanie upadłościowe - Jurysdykcja międzynarodowa - Główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika - Przeniesienie siedziby spółki do innego państwa członkowskiego - Pojęcie „oddziału”)
   2011/C 362/04
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale ordinario di Bari

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Interedil Srl w likwidacji

      Strona pozwana: Fallimento Interedil Srl, Intesa Gestione Crediti Spa

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Bari — Wykładnia art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1) — Główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika — Domniemanie związane z miejscem siedziby statutowej — Siedziba w innym państwie członkowskim — Pojęcia wspólnotowe lub krajowe

      Sentencja

               1)

               Prawo Unii sprzeciwia się temu, by sąd krajowy był związany krajowym przepisem proceduralnym, zgodnie z którym ocena sądu krajowego wyższej instancji jest dla niego wiążąca, gdy ocena owego sądu wyższej instancji jest niezgodna z prawem Unii w świetle wykładni Trybunału.

               2)

               Pojęcie „głównego ośrodka podstawowej działalności” dłużnika zawarte w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego powinno być interpretowane w odniesieniu do prawa Unii.

               3)

               Dla celów określenia głównego ośrodka podstawowej działalności spółki będącej dłużnikiem art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1346/2000 należy interpretować w następujący sposób:

                           —

                           przy ustalaniu, jaki jest główny ośrodek podstawowej działalności spółki będącej dłużnikiem należy nadać pierwszeństwo miejscu głównego zarządzania tą spółką w sposób, w jakim jest ono możliwe do określenia w oparciu o okoliczności obiektywne i rozpoznawalne dla osób trzecich. W sytuacji, w której organy kierownicze i kontrolne spółki znajdują się w miejscu jej siedziby statutowej i w tym też miejscu są podejmowane — w sposób weryfikowalny dla osób trzecich — decyzje dotyczące zarządzania tą spółką, wówczas domniemanie przewidziane w tym przepisie nie może zostać obalone. W sytuacji, w której miejsce głównego zarządzania spółką nie znajduje się w miejscu jej siedziby statutowej, istnienie aktywów spółki oraz umów dotyczących ich wykorzystania finansowego w innym państwie członkowskim, niż państwo siedziby statutowej owej spółki może zostać uznane za okoliczność wystarczającą do obalenia owego domniemania jedynie pod warunkiem, że całościowa ocena wszystkich istotnych okoliczności pozwoli na weryfikowalne dla osób trzecich ustalenie, że główny ośrodek kierownictwa i kontroli owej spółki oraz zarządzania jej działalnością znajduje się w tym innym państwie członkowskim;

                           —

                           w przypadku przeniesienia siedziby statutowej spółki będącej dłużnikiem przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego domniemywa się, że główny ośrodek podstawowej działalności tej spółki znajduje się w miejscu jej nowej siedziby statutowej.

               4)

               Pojęcie „oddziału” w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia powinno być interpretowane w ten sposób, że wymaga ono istnienia struktury odznaczającej się minimum organizacji i pewną stabilnością dla celów wykonywania działalności gospodarczej. Samo istnienie odrębnych składników majątku lub kont bankowych zasadniczo nie odpowiada tej definicji.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-254/05: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/11

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-254/05)
   (2005/C 205/21)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 16 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Brunona Stromsky'ego, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Belgii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że stawiając wymóg, aby systemy automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych, legalnie wytworzone lub wprowadzone do obrotu w innym Państwie Członkowskim i nieopatrzone oznakowaniem „CE” były:

                           —

                           zgodne z belgijską normą krajową NBN S21-100,

                           —

                           poddawane procedurze homologacji typu, w tym przypadku przeprowadzanej przez BOSEC (Belgian Organisation for Security Certification), przy czym przeszkoda ta jest zwiększona przez niewspółmierne koszty tej homologacji,

                           —

                           poddawane testom i badaniom w ramach procedury homologacji typu, które w istocie stanowią powtórzenie kontroli przeprowadzonych już w innym Państwie Członkowskim w ramach innych procedur,

                     Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 28 Traktatu WE.

               2.

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zdaniem Komisji przepisy belgijskie wprowadzają ograniczenia w wykorzystywaniu czujek pożarowych legalnie wytworzonych lub wprowadzonych do obrotu w innych Państwach Członkowskich, a zatem są niezgodne z art. 28 WE i nieuzasadnione względami określonymi w art. 30 WE.


title: Sprawa C-622/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 22 grudnia 2010 r. — Rémi Paquot przeciwko Państwu belgijskiemu — federalnemu ministerstwu finansów

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 22 grudnia 2010 r. — Rémi Paquot przeciwko Państwu belgijskiemu — federalnemu ministerstwu finansów
   (Sprawa C-622/10)
   2011/C 80/24
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Namur

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rémi Paquot

      Strona pozwana: Państwo belgijskie — federalne ministerstwo finansów

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 tytułu I „Postanowienia wspólne” Traktatu z Lizbony z dnia 13 grudnia 2007 r. zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie z dniem 1 grudnia 2009 r. (stanowiący w znacznej mierze powtórzenie postanowień art. 6 tytułu I Traktatu o Unii Europejskiej podpisanego w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który z kolei wszedł w życie z dniem 1 listopada 1993 r.) i art. 234 (dawniej 177) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (traktatu WE) z dnia 25 marca 1957 r., po pierwsze, lub art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., po drugie, stosują na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, w tym przypadku art. 9 § 2 belgijskiej ustawy z dnia 6 stycznia 1989 r. o Cour d’arbitrage (obecnie zwanego Cour constitutionnelle), które wiążą sądy krajowe orzecznictwem wynikającym z wyroków sądu krajowego wyższego rzędu (w tym przypadku wyżej wymienionego Cour constitutionnelle) w przedmiocie skarg o stwierdzenie nieważności przepisów krajowych opartych na naruszeniu przepisów prawa Unii Europejskiej, stosowanych w wewnętrznym porządku prawnym bezpośrednio i z pierwszeństwem przed prawem krajowym?

               2)

               Czy art. 6 tytułu I „Postanowienia wspólne” Traktatu z Lizbony z dnia 13 grudnia 2007 r. zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie z dniem 1 grudnia 2009 r. (stanowiący w znacznej mierze powtórzenie postanowień art. 6 tytułu I Traktatu o Unii Europejskiej podpisanego w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który z kolei wszedł w życie z dniem 1 listopada 1993 r.) i art. 234 (dawniej 177) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (traktatu WE) z dnia 25 marca 1957 r., po pierwsze, lub art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., po drugie, stosują na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, w tym przypadku art. 26 § 4 belgijskiej ustawy z dnia 6 stycznia 1989 r. o Cour d’arbitrage (obecnie zwanego Cour constitutionnelle), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 12 lipca 2009 r., osobno lub w związku z art. 9 § 2 wymienionej ustawy z dnia 6 stycznia 1989 r., które zobowiązują sądy krajowe do skierowania do sądu krajowego wyższego rzędu (w tym przypadku wyżej wymienionego Cour constitutionnelle), wszelkich pytań prawnych dotyczących wykładni przepisów prawa Unii Europejskiej, stosowanych w wewnętrznym porządku prawnym bezpośrednio i z pierwszeństwem przed prawem krajowym, jeżeli przepisy te znajdują się również w krajowej konstytucji i gdy wspomniane sądy podejrzewają naruszenie tych przepisów w ramach rozpatrywanej sprawy, co w rezultacie uniemożliwia tym sądom bezpośrednie zastosowanie prawa Unii Europejskiej, w każdym razie w sytuacji, gdy wspomniany sąd wyższego rzędu rozstrzygnął już podobną kwestię?


title: Sprawa C-55/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht w Kolonii z dnia  26 stycznia 2006 r.  w sprawie Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec, przy udziale Deutsche Telekom AG

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht w Kolonii z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec, przy udziale Deutsche Telekom AG
   (Sprawa C-55/06)
   (2006/C 96/05)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 2 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht w Kolonii (Niemcy), z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Arcor AG & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec, przy udziale Deutsche Telekom AG.
   Verwaltungsgericht w Kolonii zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 (1) należy interpretować w ten sposób, iż określony w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia obowiązek ustalania opłat na podstawie kosztów oznacza minimalny wymóg, od którego przepisy Państw Członkowskich nie mogą odstąpić na niekorzyść beneficjentów?

               2.

               Czy zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 koszty, na podstawie których należy ustalać opłaty obejmują również odsetki kalkulacyjne oraz amortyzację kalkulacyjną?

               3.

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej:

                           a)

                           Czy podstawą kalkulacji tych odsetek oraz amortyzacji jest wartość odtworzeniowa składnika aktywów pomniejszona o odpisy amortyzacyjne dokonane do dnia wyceny, czy też wyłącznie wartość odtworzeniowa wyrażona w cenach bieżących w dniu wyceny?

                           b)

                           Czy w każdym przypadku notyfikowany operator jest zobowiązany do przedstawienia szczegółowych zestawień kosztów, stanowiących podstawę obliczenia odsetek kalkulacyjnych i odpisów amortyzacyjnych, w szczególności gdy koszty te nie mogą zostać przypisane konkretnej usłudze (koszty ogólne)?

                           c)

                           W przypadku odpowiedzi negatywnej lub w części negatywnej na pytanie b):
                           Czy zestawienie kosztów może zostać zastąpione oszacowaniem wynikającym z analitycznego modelu kosztów?
                           Jakie warunki metodologiczne i inne wymogi musi spełniać ten alternatywny sposób oszacowania kosztów?

                           d)

                           Czy organowi regulacyjnemu przysługuje w ramach jego kompetencji, określonych w art. 4 ust. 1-3 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000, swobodne uznanie w zakresie badania, czy opłaty zostały ustanowione na podstawie kosztów?

                           e)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie d):
                           Czy swobodne uznanie dotyczy również metody kalkulacji kosztów oraz określenia odpowiednich odsetek kalkulacyjnych (od kapitału obcego lub kapitału własnego) i odpowiednich okresów amortyzacji?
                           Gdzie znajdują się granice tego swobodnego uznania?

                           f)

                           Czy wymóg ustalania opłat na podstawie kosztów służy ochronie praw konkurujących beneficjentów oraz czy mogą oni skutecznie dochodzić swoich praw, w przypadku gdy opłaty za dostęp nie są ustalane na podstawie kosztów?

                           g)

                           Czy na notyfikowanym operatorze spoczywa ciężar dowodu, w przypadku gdy w określonym w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2887/2000 postępowaniu nadzorczym lub w następującym po nim postępowaniu sądowym koszty w całości lub w części nie zostały udowodnione?

                           h)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie f) i g):
                           Czy na notyfikowanym operatorze spoczywa ciężar dowodu dotyczący kalkulacji kosztów także wówczas, gdy podmiot konkurujący zaskarży, jako beneficjent, dokonane przez organ regulacyjny na podstawie przepisów krajowych zatwierdzenie cennika, z uwagi na to, iż zatwierdzone opłaty za dostęp są zbyt wysokie na skutek nieprawidłowej kalkulacji kosztów?

      (1)  Dz.U. L 336, str. 4.


title: Sprawa T-584/11: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2011 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Hartmann (ATLAS TRANSPORT)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/27

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2011 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Hartmann (ATLAS TRANSPORT)
   (Sprawa T-584/11)
   2012/C 32/57
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Atlas Transport GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Hildebrandt, K. Schmidt-Hern i B. Weichhaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Alfred Hartmann (Leer, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 września 2011 r. w sprawie R 2262/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Słowny znak towarowy „ATLAS TRANSPORT” dla usług należących do klasy 39

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Alfred Hartmann

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie zasady 40 ust. 5 w związku z zasadą 22 rozporządzenia wykonawczego nr 2868/95 poprzez wadliwą ocenę dowodów, naruszenie art. 15 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ badając kwestię czy w odniesieniu do rozpatrywanych usług miało miejsce używanie pozwalające na utrzymanie praw do znaku strona pozwana zastosowała jedynie wykładnię językową, naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, gdyż w ramach ustalenia jakie znaczenie ma pojęcie „transport” strona pozwana sięgnęła tylko do jednego źródła, dokonując tym samym oceny niewystarczającej i niezgodnej z obowiązkiem staranności, naruszenie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 z tego względu, że pozwana nie sprecyzowała na jakiej podstawie zostało oparte przyjęte przez nią stanowisko oraz naruszenie art. 75 zdanie drugie i art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 z powodu naruszenia prawa do bycia wysłuchanym przed sądem.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-198/01 Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Skarga o unieważnienie — Pojęcie wierzyciela prywatnego — Pomoc na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw w trudnościach — Prawo do obrony — Uzasadnienie)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie T-198/01 Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Skarga o unieważnienie - Pojęcie wierzyciela prywatnego - Pomoc na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw w trudnościach - Prawo do obrony - Uzasadnienie)
   (2004/C 239/30)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-198/01, Technische Glaswerke Ilmenau GmbH, z siedzibą w Ilmenau (Niemcy), początkowo reprezentowana przez S. Gerrita oraz C. Arholda, adwokatów, a następnie przez C. Arhold oraz N. Wimmer, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez V. Kreuschitza oraz V. Di Bucci'ego, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, popierana przez Schott Glas, z siedzibą w Moguncji (Niemcy), reprezentowanej przez U. Soltész, adwokata, której przedmiotem był wniosek o unieważnienie decyzji Komisji 2002/185/WE z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Technische Glaswerke Ilmenau GmbH (Niemcy) (Dz.U L 62 z 2002 r., str. 30), Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym), w składzie: R. García-Valdecasas, prezes, P. Lindh, J. D. Cooke, H. Legal i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca pokrywa zarówno koszty własne, jak i koszty poniesione przez Komisję i interwenienta w sprawie głównej oraz postępowaniu w przedmiocie zarządzenia środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 303 z 27.10.2001.


title: Sprawa T-154/15: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Jaber/Rada

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/22

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Jaber/Rada
   (Sprawa T-154/15)
   (2015/C 190/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aiman Jaber (Latakia, Syria) (przedstawiciele: adwokaci A. Boesch, D. Amaudruz i M. Ponsard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zarządzenie dołączenia do akt niniejszej sprawy akt postępowania w sprawie T-653/11;

               —

               przyznanie skarżącemu prawa do odpowiedzi, a w rezultacie prawa do przedstawienia nowych materiałów i wzywania świadków;

               —

               stwierdzenie nieważności, w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego, następujących aktów:

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/108 z dnia 26 stycznia 2015 r.;

                           —

                           decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/117 z dnia 26 stycznia 2015 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-653/11 Jaber/Rada (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. 2012, C 58, s. 12.


title: Sprawa C-7/07: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/5

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-7/07)
   (2007/C 69/09)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: W. Wils, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, iż nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy (1) 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki, a w każdym razie niepodając ich do wiadomości Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2001/84/WE upłynął w dniu 31 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 272, str. 32.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie T-22/04 Reemark Gesellschaft für Markenkooperation mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Westlife — Wcześniejszy krajowy znak towarowy West — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/19

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 4 maja 2005 r.
   w sprawie T-22/04 Reemark Gesellschaft für Markenkooperation mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Westlife - Wcześniejszy krajowy znak towarowy West - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń)
   (2005/C 171/34)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-22/04 Reemark Gesellschaft für Markenkooperation mbH, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), reprezentowana przez adwokata P. Koch Moreno przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: S. Laitinen), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była Bluenet Ltd, z siedzibą w Limerick (Irlandia), mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 listopada 2003 r. (sprawa R 238/2002-2), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu właściciela znaku towarowego West wobec zgłoszenia znaku towarowego Westlife, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 4 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Stwierdza się nieważność decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 listopada 2003 r. (sprawa R 238/2002-2).

               2

               OHIM pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa C-615/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-214/11 ClientEarth, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) przeciwko Europejskiemu Urzędowi do spraw Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), wniesione w dniu 27 listopada 2013 r. przez ClientEarth, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-214/11 ClientEarth, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) przeciwko Europejskiemu Urzędowi do spraw Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), wniesione w dniu 27 listopada 2013 r. przez ClientEarth, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe)
      (Sprawa C-615/13 P)
      (2014/C 71/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ClientEarth, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (przedstawiciele: P. Kirch, avocat)

         Druga strona postępowania: Europejski Urząd do spraw Bezpieczeństwa Żywności

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 września 2013 r. w sprawie T-214/11;

                  —

                  obciążenie Europejskiego Urzędu do spraw Bezpieczeństwa Żywności wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie opierają je na trzech zarzutach.

                  1)

                  Pierwszy z nich dotyczy błędnego zastosowania prawnego pojęcia „danych osobowych”, które zostało określone w art. 2 rozporządzenia nr 45/2001 (1).
                  Sąd miał dopuścić się błędu stwierdzając, że kombinacja nazw i opinii stanowi dane osobowe. Koncepcja „danych osobowych” nie obejmuje opinii wyrażonych w ramach uczestnictwa w publicznie działającej komisji, do której będący ekspertami członkowie — których nazwiska i inne dane osobowe są dostępne publicznie — zostali powołani ze względu na ich potwierdzone doświadczenie.

                  2)

                  Drugi zarzut dotyczy błędnego zastosowania art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 (2) oraz art. 8 lit. b) rozporządzenia nr 45/2001 w zakresie dotyczącym zakresu, procedury i istoty tych przepisów, w szczególności ze względu na brak wzięcia pod uwagę i wyważenia interesów chronionych za pomocą tych środków.
                  Sąd nie uwzględnił w pełni wszystkich tych mających zastosowanie przepisów: art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 oraz art. 8 lit. b) rozporządzenia nr 45/2001. Nie wziął on pod uwagę i nie wyważył chronionych za pomocą tych dwóch środków odmiennych interesów.

                  3)

                  Trzeci zarzut odwołania dotyczy naruszenia art. 5 TUE ze względu na nałożenie na wnoszące odwołanie nieproporcjonalnego ciężaru dowodu poprzez wymaganie od nich wykazania konieczności przekazania informacji i zakresu podlegających ochronie uprawnionych interesów.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8, s. 1)

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-101/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 27 lutego 2012 r. — Herbert Schaible przeciwko Land Baden-Württemberg

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 27 lutego 2012 r. — Herbert Schaible przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-101/12)
   2012/C 133/35
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Stuttgart

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Herbert Schaible

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

      Pytania prejudycjalne

   Czy ciążące na skarżącym obowiązki w zakresie:

               a)

               indywidualnego znakowania zwierząt na podstawie art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 21/2004 (1),

               b)

               elektronicznego, indywidualnego znakowania zwierząt na podstawie art. 9 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 21/2004 zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1560/2007 (2),

               c)

               prowadzenia rejestru C na podstawie art. 5 ust. 1 w związku z pkt 2 części B załącznika do rozporządzenia (WE) nr 21/2004

         są zgodne z mającym wyższą rangę prawem Unii i w związku z tym ważne?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r., ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG, Dz.U. L 5, s. 8.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1560/2007 z dnia 17 grudnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 21/2004 w odniesieniu do daty wprowadzenia elektronicznej identyfikacji owiec i kóz, Dz.U. L 340, s. 25.


title: Sprawa C-240/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Rotterdam (Niderlandy) w dniu 18 maja 2012 r. — postępowanie karne przeciwko EBS Le relais Nord-Pas-De-Calais

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Rotterdam (Niderlandy) w dniu 18 maja 2012 r. — postępowanie karne przeciwko EBS Le relais Nord-Pas-De-Calais
   (Sprawa C-240/12)
   2012/C 243/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank te Rotterdam

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   EBS Le relais Nord-Pas-De-Calais

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku przemieszczania drogą morską odpadów z państwa członkowskiego Unii Europejskiej (w niniejszym przypadku Francji) do państwa, którego nie obowiązuje decyzja OECD (w niniejszym przypadku Zjednoczonych Emiratów Arabskich), dochodzi do „tranzytu” w rozumieniu rozporządzeń nr 259/93 (1) i 1013/2006 (2), gdy po drodze zawija się do portu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej (w niniejszym przypadku Rotterdamu)?

               2)

               Czy w odniesieniu do odpowiedzi na pytanie pierwsze czyni różnicę to, czy odpady te:

                           —

                           są składowane lub przeładowywane we wspomnianym porcie lub

                           —

                           zostają wyładowane na ląd lub

                           —

                           zostają zgłoszone do wwozowej odprawy celnej?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (Dz.U. L 30, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa T-432/10: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Vivendi przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Francuski rynek usług szerokopasmowych i abonamentu telefonicznego — Decyzja w sprawie oddalenia skargi złożonej do Komisji — Brak interesu wspólnotowego — Znaczenie podnoszonego naruszenia dla funkcjonowania rynku wewnętrznego — Prawdopodobieństwo ustalenia istnienia podnoszonego naruszenia)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/11

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Vivendi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-432/10) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Francuski rynek usług szerokopasmowych i abonamentu telefonicznego - Decyzja w sprawie oddalenia skargi złożonej do Komisji - Brak interesu wspólnotowego - Znaczenie podnoszonego naruszenia dla funkcjonowania rynku wewnętrznego - Prawdopodobieństwo ustalenia istnienia podnoszonego naruszenia)
   2013/C 352/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vivendi (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo M. Struys, O. Fréget i J.Y. Ollier, a następnie M. Struys, O. Fréget i L. Eskenazi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Orange, dawniej France Télécom (Paryż, Francja) (przedstawiciel: S. Hautbourg, adwokat)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4730 z dnia 2 lipca 2010 r. oddalającej skargę złożoną do niej przez skarżącą przeciwko France Télécom z powodu domniemanego nadużycia pozycji dominującej na francuskim rynku usług szerokopasmowych i abonamentu telefonicznego (sprawa COMP/C-1/39.653 — Vivendi & Iliad/France Télécom).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vivendi pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Orange pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-169/08: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — DEI przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek dostaw węgla brunatnego i hurtowy rynek energii elektrycznej w Grecji — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE — Przyznanie lub utrzymanie w mocy przez Republikę Grecką na rzecz przedsiębiorstwa publicznego praw do wydobywania węgla brunatnego)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/11

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — DEI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-169/08) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek dostaw węgla brunatnego i hurtowy rynek energii elektrycznej w Grecji - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE - Przyznanie lub utrzymanie w mocy przez Republikę Grecką na rzecz przedsiębiorstwa publicznego praw do wydobywania węgla brunatnego)
   2012/C 343/13
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat P. Anestis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, A. Bouquet i A. Antoniadis, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Oikonomou)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika grecka (przedstawiciele: K. Boskovits i P. Mylonopoulos, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów A. Komninosa i M. Marinosa, a następnie przez adwokata M. Marinosa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Energeiaki Thessalonikis AE (Echedoros, Grecja); Elliniki Energeia kai Anaptyxi AE (HE & DSA) (Kifissia, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci P. Skouris i E. Trova)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 824 wersja ostateczna z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie przyznania lub utrzymania w mocy przez Republikę Grecką na rzecz DEI praw do wydobywania węgla brunatnego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2008) 824 wersja ostateczna z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie przyznania lub utrzymania w mocy przez Republikę Grecką na rzecz Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) praw do wydobywania węgla brunatnego.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona, obok własnych kosztów, kosztami poniesionym przez DEI.

               3)

               Republika Grecka, Elliniki Energeia kai Anaptyxi AE (HE & DSA) i Energeiaki Thessalonikis AE ponoszą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.