title: Sprawa T-773/16: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2016 r. – Salehi/Kommission

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/29

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2016 r. – Salehi/Kommission
   (Sprawa T-773/16)
   (2017/C 053/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dominik Salehi (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Drews)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 539/2001 [zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 1289/2013], ponieważ zaniechała podjęcia w odpowiedzi na pisma skarżącego z dnia 1 lipca 2016 r. i z dnia 16 września 2016 r. określonych w tym przepisie działań i wystosowania powiadomienia do skarżącego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady wzajemności poprzez ścisłe zastosowanie Visa Waiver Program Improvement and Terrorist Travel Prevention Act of 2015

               2.

               Zarzut drugi dotyczący bezczynności strony pozwanej

         Skarżący podnosi, że Komisja nie podjęła żadnych działań zgodnie z art. 1 ust. 4 lit. e) ppkt i) rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. 2001, L 81, s. 1).


title: Sprawa T-226/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 14 kwietnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 6 lutego 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-67/12 Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/36

         Odwołanie wniesione w dniu 14 kwietnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 6 lutego 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-67/12 Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-226/13 P)
   2013/C 171/69
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie wszystkich żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie skarżącej kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie wnoszący odwołanie skarży się na postanowienie z dnia 6 lutego 2013 r., na mocy którego Sąd do Spraw Służby Publicznej oddalił jako oczywiście bezzasadną skargę dotyczącą, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji, na mocy której Komisja Europejska oddaliła wniosek o naprawienie szkody wynikłej z faktu przesłania pisma dotyczącego zasad wykonania wyroku wydanego przez Sąd w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji adwokatowi, który reprezentował wnoszącego odwołanie w ramach odwołania wniesionego od tego wyroku oraz, po drugie, zobowiązania Komisji do naprawienia szkody, jaką wnoszący odwołanie poniósł w następstwie tej okoliczności.
   Na poparcie swojej skargi wnoszący odwołanie podnosi zarzut całkowitego braku uzasadnienia oddalenia żądania odszkodowawczego, w tym również ze względu na niewystarczające zbadanie oraz przeinaczenie dowodów, arbitralną oraz błędną i nieracjonalną wykładnię oraz stosowanie:

               —

               norm prawnych dotyczących ustalenia odpowiedzialności akwiliańskiej instytucji Unii Europejskiej;

               —

               pojęcia obowiązku uzasadnienia spoczywającego na każdej instytucji Unii Europejskiej oraz sądach Unii Europejskiej;

               —

               pojęcia bezprawnego zachowania instytucji Unii Europejskiej.

         Wnoszący odwołanie wskazuje również na niezgodność z prawem decyzji wydanych przez sąd pierwszej instancji w przedmiocie kosztów.


title: Sprawa T-134/17: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2017 r. – Hércules Club de Fútbol/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/49

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2017 r. – Hércules Club de Fútbol/Komisja
   (Sprawa T-134/17)
   (2017/C 144/68)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hércules Club de Fútbol, SAD (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: S. Rating i Y. Martínez Mata, abogados)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C (2017) 736 wersja ostateczna Komisji Europejskiej z dnia 2 lutego 2017 r. w sprawie GESTDEM 2016/6034 – 2016/6044,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji potwierdzającej decyzję w sprawie odmowy dostępu do dokumentów żądanych przez Hércules CF związanych z treścią akt dotyczących przyjęcia decyzji C (2016) 4060 wersja ostateczna z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) udzielonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol Sociedad Anónima deportiva, Hércules Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva i Elche Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnego stwierdzenia, że na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 4) możliwe było wydanie odmowy dostępu do żądanych dokumentów.

                           —

                           Skarżąca podniosła, że Komisja zastosowała w sposób automatyczny uznane w orzecznictwie wspólnotowym ogólne domniemanie poufności procedury administracyjnej z zakresu pomocy państwa. Ponadto Komisja błędnie zastosowała na zasadzie analogii orzecznictwo dotyczące łączenia przedsiębiorstw w odniesieniu do skutków na handlowe interesy osób trzecich.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001.

                           —

                           Skarżąca podniosła, że również w tym zakresie brak jest możliwości zastosowania orzecznictwa dotyczącego łączenia przedsiębiorstw. Jakkolwiek jest w tych przypadkach zrozumiałe, że charakter poufny informacji pozostaje zachowany również po wydaniu decyzji Komisji, to nie dzieje się tak w przypadku pojedynczego kredytu, którego warunki zostały przez Komisję uznane za niezgodne z TFUE.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podniosła tytułem pomocniczym, że nawet gdyby przyjąć, że przedstawione przez Komisję podstawy poufności zachodziły w niniejszym przypadku, to istnieje nadrzędny interes publiczny uzasadniający żądany dostęp do dokumentów, polegający na zapewnieniu odpowiedniego wykonania praw do obrony uznanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego skarżącego podniosła również tytułem pomocniczym naruszenie art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ Komisja jest ostatecznie zobowiązana do zapewnienia przynajmniej częściowego dostępu do żądanych informacji.


title: Sprawa C-C-116/14: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/27

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-C-116/14)
   2014/C 135/32
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Yerrell i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               @stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia lub poprzez brak poinformowania o przyjęciu koniecznych wytycznych Republika Portugalska nie wykonała postanowienia art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/96/WE (1) z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie zarządzania bezpieczeństwem infrastruktury drogowej poinformowania

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 2008/96 jeżeli wytyczne jeszcze nie istnieją, państwa członkowskie zapewniają ich przyjęcie do dnia 19 grudnia 2011 r. w celu wspierania właściwych jednostek w stosowaniu niniejszej dyrektywy.
   Pomimo, że upłynęły ponad dwa lata od terminu na przyjęcie rzeczonych wytycznych, to państwo portugalskie dotychczas ich nie przyjęło.
   Zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 2008/96 państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych wytycznych w ciągu trzech miesięcy od ich przyjęcia.
   Ponieważ państwo portugalskie nie przyjęło żadnych wytycznych, w związku z tym nie spełniło ono rzeczonego obowiązku powiadomienia.

      (1)  Dz.U. L 319, s. 59.


title: Sprawa C-79/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover (Niemcy) w dniu 14 lutego 2014 r. – TUIfly GmbH przeciwko Haraldowi Walterowi

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover (Niemcy) w dniu 14 lutego 2014 r. – TUIfly GmbH przeciwko Haraldowi Walterowi
   (Sprawa C-79/14)
   2014/C 142/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TUIfly GmbH

      Strona pozwana: Harald Walter

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. należy interpretować w ten sposób, że „przyspieszenie” odlotu, o którym nie powiadomiono, powodujące, że pasażerowie nie mogą skorzystać z lotu, jest również objęte rozporządzeniem?

               2)

               Czy rozporządzenie należy interpretować w ten sposób, że z wyjątkiem art. 5 nie ma znaczenia, jaka jest przyczyna opóźnienia?

               3)

               Czy na cel rozporządzenia, a mianowicie naprawienie szkody powstałej z powodu straty czasowej, zostaje naruszony również wtedy, gdyby pasażer przyleciał wcześniej i w ten sposób wpłynęło to na rozporządzanie czasem przed lotem?

               4)

               Czy brak powiadomienia o przełożeniu lotu na wcześniej, w wyniku czego dotarcie do miejsca urlopu nastąpiło później niż planowano, prowadzi do zastosowania rozporządzenia?

               5)

               Czy celem rozporządzenia ma być wysoki poziom ochrony, w wyniku czego chronione jest ograniczenie rozporządzania czasem pasażera? Również w odniesieniu do przyspieszenia odlotu?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 46, s. 1).


title: Sprawa T-194/11: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2011 r. — Bro Grébé przeciwko Radzie

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/31

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2011 r. — Bro Grébé przeciwko Radzie
   (Sprawa T-194/11)
   2011/C 152/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Geneviève Bro Grébé (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do istoty identyczne z przytoczonymi w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub podobne do nich.


title: Sprawy połączone T-479/11 i T-157/12: Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Francja i IFP Énergies nouvelles/Komisja [Pomoc państwa — Poszukiwanie ropy naftowej — Dorozumiana i nieograniczona gwarancja państwa przyznana na rzecz Institut français du pétrole (IFP) poprzez nadanie statusu przedsiębiorstwa publicznego o charakterze przemysłowo-handlowym (EPIC) — Korzyść — Domniemanie korzyści]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/20

         Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Francja i IFP Énergies nouvelles/Komisja
   (Sprawy połączone T-479/11 i T-157/12) (1)

   ([Pomoc państwa - Poszukiwanie ropy naftowej - Dorozumiana i nieograniczona gwarancja państwa przyznana na rzecz Institut français du pétrole (IFP) poprzez nadanie statusu przedsiębiorstwa publicznego o charakterze przemysłowo-handlowym (EPIC) - Korzyść - Domniemanie korzyści])
   (2016/C 251/20)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Skarżące: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo E. Belliard, G. de Bergues, B. Beaupère-Manokha i J. Gstalter, później E. Belliard, G. de Bergues, J. Gstalter i S. Menez, następnie G. de Bergues, S. Menez, D. Colas i J. Bousin, i wreszcie G. de Bergues, D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy) (sprawa T-479/11) oraz IFP Énergies nouvelles (Rueil-Malmaison, Francja) (przedstawiciele: początkowo É. Morgan de Rivery i A. Noël-Baron, następnie É. Morgan de Rivery i E. Lagathu, adwokaci) (sprawa T-157/12)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, D. Grespan i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparty na art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2012/26/UE z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 35/08 (ex NN 11/08) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa publicznego Institut Français du Pétrole (Dz.U. 2012, L 14, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 3–5 oraz art. 2–12 decyzji Komisji 2012/26/UE z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 35/08 (ex NN 11/08) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa publicznego Institut Français du Pétrole.

               2)

               W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa dwie trzecie własnych kosztów w sprawach T-479/11 i T-157/12, jak również dwie trzecie kosztów poniesionych przez Republikę Francuską oraz IFP Énergies nouvelles.

               4)

               Republika Francuska pokrywa jedną trzecią własnych kosztów oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Komisję w sprawie T-479/11.

               5)

               IFP Énergies nouvelles pokrywa jedną trzecią własnych kosztów oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Komisję w sprawie T-157/12.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa T-457/08: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2008 r. — Intel przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/60

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2008 r. — Intel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-457/08)
   (2008/C 301/99)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Intel Corp. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: N. Green, QC, K. Bacon, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               przedłużenie terminu na przedstawienie przez Intel odpowiedzi na uzupełniające pismo w sprawie przedstawienia zarzutów (zwane dalej „PU”) do 30 dni począwszy od dnia, w którym Intel uzyska dostęp do odpowiednich dokumentów składającej skargę do Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez Intel.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi na podstawie art. 230 WE o stwierdzenie nieważności decyzji funkcjonariusza ds. przesłuchań z dnia 15 września 2008 r. wydanej na podstawie art. 10 decyzji Komisji 2001/462/WE (1) w sprawie COMP/C-3/37.990 — Intel, dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 WE oraz o stwierdzenie nieważności decyzji komisarza wydanej w dniu 6 października 2008 r. lub w okolicach tej daty. Zaskarżone decyzje dotyczą okoliczności, że Komisja odmówiła uzyskania — w szczególności od składającej skargę w sprawie — pewnych dowodów z dokumentów, które według skarżącej mają bezpośrednie znaczenie dla twierdzeń poczynionych przez Komisję w PU. Funkcjonariusz ds. przesłuchań odrzucił też twierdzenie Intel, że nie może ona udzielić stosownej odpowiedzi na PU bez uzyskania dostępu do tych dokumentów oraz odmówił dalszego przedłużenia terminu na złożenie przez Intel odpowiedzi na PU.
   Skarżąca podnosi dwa zarzuty na poparcie swoich żądań.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi, że decyzje zawierają błędy co do prawa oraz twierdzi, iż bieg terminu na udzielenie przez nią odpowiedzi na PU nie może rozpocząć się, chyba że akta sprawy są kompletne w zakresie ustaleń faktycznych; w przeciwnym razie przedsiębiorstwo nie byłoby w stanie skutecznie korzystać z przysługującego mu prawa do obrony.
   Po drugie, skarżąca podnosi, że zaskarżone decyzje są oczywiście niezgodne z prawem, jako że pozwalają Komisji na dalsze prowadzenie dochodzenia, które jest dyskryminujące i stronnicze i które uniemożliwia skarżącej skorzystanie z jej prawa do obrony. Skarżąca twierdzi, że taka sytuacja stanowi naruszenie zasady dobrej administracji, która wymaga od Komisji wydania decyzji na podstawie wszystkich dostępnych informacji dotyczących stanu faktycznego i prawnego, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 23.5.2001 r. w sprawie zakresu uprawnień funkcjonariuszy ds. przesłuchań w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (Dz.U. L 162, s. 21).


title: Sprawa C-71/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 29 listopada 2006 r. w sprawie T-135/05 Campoli przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 lutego 2007 r. przez Franca Campoliego

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/2

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 29 listopada 2006 r. w sprawie T-135/05 Campoli przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 lutego 2007 r. przez Franca Campoliego
   (Sprawa C-71/07 P)
   (2007/C 117/02)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Franco Campoli (przedstawiciele: G. Vandersanden, L. Levi, S. Rodrigues, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris, D. Martin, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (M. Arpio, I. Šulce, pełnomocnicy)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji WE z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie T-135/05;

               —

               w konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji ze zmianami w odniesieniu do niedopuszczalności wniosków skarżącego dotyczących dodatku na gospodarstwo domowe i dodatku edukacyjnego, a zatem

                           —

                           uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 13 grudnia 2004 r. oddalającej jego zażalenie wraz z decyzją organu powołującego zakwestionowaną w tym zażaleniu, która zmieniła z dniem 1 maja 2004 r. mnożnik, mający zastosowanie do jego emerytury, a także informacji o emeryturze w zakresie w jakim wykonują tę ostatnią decyzję począwszy od miesiąca maja 2004 r.

                           —

                           obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami pierwszej instancji oraz kosztami odwołania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi szereg argumentów na poparcie swego jedynego zarzutu opartego na naruszeniu zasady równego traktowania i naruszenia obowiązku uzasadnienia ciążącego na sądzie wspólnotowym.
   Zasada ta została jego zdaniem naruszona po pierwsze przez to, że Sąd uznał, że prawodawca może zmienić regulamin pracowniczy określając jego warunki w mniej korzystny sposób niż system obowiązujący wcześniej pod warunkiem, że przewidziany został wystarczająco długi okres przejściowy. Istnienie okresu przejściowego i ocena odpowiedniości jego długości są jego zdaniem elementami obcymi przy badaniu zgodności z prawem nowego przepisu z punktu widzenia zasady równości traktowania, której przestrzeganie wymaga sprawdzenia przez sąd braku wystąpienia arbitralnego lub oczywiście nieodpowiedniego rozróżnienia w stosunku do realizowanego przez prawodawcę wspólnotowego celu. Tymczasem w tym konkretnym przypadku zaskarżony wyrok nie określił ani celu realizowanego przez nowe przepisy w sprawie ustalenia mnożników, ani a fortiori nie zbadał czy nie ma arbitralnego lub oczywiście nieodpowiedniego rozróżnienia w odniesieniu do tego celu. Wnoszący odwołanie dodaje, że mnożnik ustalony na poziomie średnich kosztów życia w kraju stanowi ponadto naruszenie zarówno celu jakim jest utrzymanie siły nabywczej emerytów oraz ich swobody przemieszczania się i pobytu, ponieważ emeryci zamieszkujący w stolicy kraju lub w jego innych drogich miastach lub regionach mają siłę nabywczą mniejszą niż emeryci mający miejsce zamieszkania poza tą stolicą lub tymi miastami czy regionami.
   W swoim drugim argumencie skarżący twierdzi następnie, że wbrew temu, co stwierdza zaskarżony wyrok, nowy system emerytalny faktycznie ma związek z kosztami życia w Brukseli, tak że dochody emerytów mieszkających w Belgii powiązane są i uwzględniają tylko koszty życia w stolicy tego państwa członkowskiego, chociaż dochody emerytów mających miejsce zamieszkania w stolicy innego państwa członkowskiego są określone, jeżeli o nie chodzi, przez mnożnik powiązany ze średnim kosztem życia całym kraju. Skarżący kwestionuje ponadto ustalenie Sądu, zgodnie z którym zgodność z prawem aktu wspólnotowego nie może zależeć od sposobu, w jaki ten akt jest w praktyce stosowany, jako że przepisy wykonawcze do takiego aktu ściśle są związane z samym aktem i podnosi naruszenie prawa do obrony, a także zasady równości stron przed sądem wspólnotowym ponieważ poznał przepisy wykonawcze do nowego systemu emerytalnego dopiero po zamknięciu części pisemnej.
   W swym ostatnim argumencie skarżący kwestionuje zarzut Sądu, według którego nie miał on interesu prawnego na podstawie art. 241 WE, odnosząc się do korzyści przyznanej emerytom zamieszkującym w „niedrogich ”państwach członkowskich. Wskazując bowiem na różne traktowanie emerytów w państwie członkowskim „niedrogim ”w porównaniu do emerytów mających miejsce zamieszkania w państwie członkowskim „drogim”, kwestionował on w istocie naruszenie zasady równości siły nabywczej i miał przez to na celu zakwestionowanie systemu emerytalnego wynikającego z nowego regulaminu pracowniczego i jego przepisy przejściowe.


title: Sprawa T-142/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2014 r. – Jinko Solar i in. przeciwko Parlamentowi i in.

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/54

         Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2014 r. – Jinko Solar i in. przeciwko Parlamentowi i in.
   (Sprawa T-142/13) (1)

   2014/C 142/70
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa T-163/05: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — Bundesverband deutscher Banken przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przeniesienie majątku publicznego do Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale — Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Kryterium inwestora prywatnego — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/36

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — Bundesverband deutscher Banken przeciwko Komisji
   (Sprawa T-163/05) (1)

   (Pomoc państwa - Przeniesienie majątku publicznego do Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Kryterium inwestora prywatnego - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 100/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband deutscher Banken eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: H. J. Niemeyer, K. S. Scholz i J. O. Lenschow, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy, wspierani przez J. Wittinga, adwokata); Land Hessen (Niemcy) (przedstawiciele: początkowo H.-J. Freund i M. Holzhäuser, a następnie H. J. Freund i S. Lehr, adwokaci); oraz Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: H.-J. Freund, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/742/WE z dnia 20 października 2004 r. w sprawie przyznania przez Niemcy pomocy Landesbank Hessen-Thüringen — Girozentrale (Dz.U. 2006, L 307, s. 159).

      Sentencja

               1)

               Dokumenty przedstawione przez Bundesverband deutscher Banken eV jako załączniki 9 i 10 do repliki zostają usunięte z akt sprawy.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               Bundesverband deutscher Banken pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską, Land Hessen i Landesbank Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale.

               4)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005.


title: Sprawa C-451/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation (Francja) z dnia  13 grudnia 2005 r.  w sprawie Société Elisa (Européenne et luxembourgeoise d'investissements SA) przeciwko Directeur général des impôts, Direction des services généraux et de l'informatique et Ministère public

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation (Francja) z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie Société Elisa (Européenne et luxembourgeoise d'investissements SA) przeciwko Directeur général des impôts, Direction des services généraux et de l'informatique et Ministère public
   (Sprawa C-451/05)
   (2006/C 60/38)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 19 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation (Francja), z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie Société Elisa (Européenne et luxembourgeoise d'investissements SA) przeciwko Directeur général des impôts, Direction des services généraux et de l'informatique et Ministère public.
   Cour de cassation (Francja) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 52 WE i nast. oraz art. 73 B i nast. Traktatu WE sprzeciwiają się regulacji takiej jak ta, przewidziana w art. 990 D i nast. Powszechnego kodeksu podatkowego, która przyznaje osobom prawnym, mającym rzeczywiste centrum zarządzania we Francji uprawnienie do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania z tytułu podatku od rzeczywistej wartości rynkowej nieruchomości we Francji, których są właścicielami, a która uzależnia to uprawnienie, w przypadku osób prawnych, których rzeczywiste centrum zarządzania znajduje się na obszarze innego państwa, nawet jeżeli dotyczyłoby to Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, od istnienia konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej zawartej między Francją a tym państwem w sprawie zwalczania oszustw podatkowych i unikania opodatkowania, czy też od okoliczności, w których na mocy traktatu zawierającego klauzulę o niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, te osoby prawne nie powinny podlegać większemu obowiązkowi podatkowemu od tego jakiemu podlegają osoby prawne, których rzeczywiste centrum zarządzania znajduje się we Francji?

               2)

               Czy opłata będąca przedmiotem sporu stanowi podatek od kapitału w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich (1)?

               3)

               Czy wobec uzyskania odpowiedzi pozytywnej, nałożone na Państwa Członkowskie obowiązki zakresie wzajemnej pomocy podatkowej przewidziane przez ww. dyrektywę z dnia 19 grudnia 1977 r. sprzeciwiają się wykonaniu przez Państwa Członkowskie na mocy dwustronnej konwencji o administracyjnej pomocy w dziedzinie podatków, obowiązków o tym samym charakterze, wykluczających kategorie podatników takich jak luksemburskie spółki holdingowe?

               4)

               Czy art. 52 i nast. oraz art. 73 B i nast. Traktatu WE nakładają na Państwo Członkowskie, które zawarło z innym państwem będącym lub nie członkiem Unii Europejskiej konwencję zawierającą klauzulę o niedyskryminacji w dziedzinie podatków, obowiązek przyznania na rzecz osoby prawnej, której rzeczywiste centrum zarządzania znajduje się na terytorium innego Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy ta osoba prawna posiada jedną lub kilka nieruchomości na terytorium pierwszego Państwa Członkowskiego i gdy drugie Państwo Członkowskie nie jest związane z pierwszym państwem klauzulą wzajemności, tych samych korzyści, co przyznane przez tą klauzulę?

      (1)  Dyrektywa Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich (Dz.U. L 336, str.15).


title: Sprawa C-474/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Salerno – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Cristiano Pontillo (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Przepisy krajowe — Uporządkowanie systemu koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje o krótszym czasie obowiązywania niż w przypadku koncesji dawniejszych — Nieodpłatne zbycie użytkowania materialnych i niematerialnych składników majątku tworzących sieć zarządzania grami i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/9

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Salerno – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Cristiano Pontillo
   (Sprawa C-474/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Przepisy krajowe - Uporządkowanie systemu koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje o krótszym czasie obowiązywania niż w przypadku koncesji dawniejszych - Nieodpłatne zbycie użytkowania materialnych i niematerialnych składników majątku tworzących sieć zarządzania grami i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 270/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Salerno

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Cristiano Pontillo

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym dotyczącym gier losowych, tego rodzaju jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują ogłoszenie nowego przetargu dotyczącego koncesji o krótszym czasie obowiązywania niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości z uwagi na reorganizację systemu poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ograniczającemu przepisowy krajowemu, tego rodzaju jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga, aby cesjonariusz gier losowych zbył nieodpłatnie, w chwili zaprzestania działalności ze względu na zakończenie okresu obowiązywania koncesji, użytkowanie materialnych i niematerialnych składników majątku tworzących sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeżeli ograniczenie to wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu tego przepisu, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.


title: Sprawa C-97/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt — Niemcy) — Mohamed Gattoussi przeciwko Stadt Rüsselsheim (Układ eurośródziemnomorski — Pracownik tunezyjski posiadający pozwolenie na pobyt i prowadzenie działalności zawodowej w państwie członkowskim — Zasada niedyskryminacji w zakresie warunków pracy, wynagrodzenia oraz zwolnienia z pracy — Skrócenie okresu ważności pozwolenia na pobyt)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt — Niemcy) — Mohamed Gattoussi przeciwko Stadt Rüsselsheim
   (Sprawa C-97/05) (1)

   (Układ eurośródziemnomorski - Pracownik tunezyjski posiadający pozwolenie na pobyt i prowadzenie działalności zawodowej w państwie członkowskim - Zasada niedyskryminacji w zakresie warunków pracy, wynagrodzenia oraz zwolnienia z pracy - Skrócenie okresu ważności pozwolenia na pobyt)
   (2006/C 331/12)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Darmstadt
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca Mohamed Gattoussi

      Strona pozwana: Stadt Rüsselsheim
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Darmstadt — Wykładnia art. 64 Układu Euro-Śródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Tunezji z drugiej strony (Dz.U. 1998 L 97, str. 2) — Pracownik będący obywatelem Tunezji zatrudniony w państwie członkowskim — Równość traktowania w zakresie warunków pracy i wynagrodzenia — Ograniczenie czasu trwania prawa pobytu powodujące rozwiązanie stosunku pracy
   Sentencja
   Wykładni art. 64 ust. 1 układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Tunezyjską z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli w dniu 17 lipca 1995 r. i zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali decyzją Rady i Komisji 98/238/WE, EWWiS z dnia 26 stycznia 1998 r. należy dokonywać w ten sposób, że może on wywoływać skutki w zakresie prawa pobytu obywatela tunezyjskiego na terytorium państwa członkowskiego, jeżeli państwo to prawidłowo zezwoliło temu obywatelowi na prowadzenie działalności zawodowej przez okres przekraczający okres ważności pozwolenia na pobyt.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa T-299/05: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2005 r. — Shanghai Excell M&E Enterprise i Shanghai Adeptech Precision przeciwko Radzie

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/14

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2005 r. — Shanghai Excell M&E Enterprise i Shanghai Adeptech Precision przeciwko Radzie
   (Sprawa T-299/05)
   (2005/C 257/27)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Shanghai Excell M&E Enterprise Co Ltd i Shanghai Adeptech Precision Company Limited (Szanghaj, Chiny) (przedstawiciel: R. MacLean, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania stron

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) 692/2005 (1) z dnia 28 kwietnia 2005 r. w zakresie w jakim dotyczy strony skarżącej, i

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżonym rozporządzeniem nałożono cła antydumpingowe na dokonywany przez skarżące wywóz elektronicznych wag do stosowania w handlu detalicznym, obejmujące również z retroaktywnym skutkiem zarejestrowany na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) 1408/2004 (2) przywóz tych towarów. Organy celne w UE poinstruowano, by zaprzestały dokonywania rejestracji przywozu towarów przywożonych z Chińskiej Republiki Ludowej w odniesieniu do skarżących.
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o stwierdzenie nieważności ww. rozporządzenia. Na poparcie skargi wskazują na naruszenie art. 2 ust.7 lit.c) akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 384/1996 spowodowane wydaniem przez Komisję decyzji w sprawie przyznania statusu spółki działającej w warunkach gospodarki rynkowej po upływie przewidzianego w tym przepisie okresu trzech miesięcy. W dalszej kolejności skarżące powołują się na oczywisty błąd w ocenie dotyczący stwierdzenia czy działały w warunkach gospodarki rynkowej. Skarżące uważają, że błędy te stanowią naruszenie art. 2 sekcja A ust. 7 lit. c) akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 384/1996.
   Zaskarżone rozporządzenie zostało wydane po przeprowadzeniu „dochodzenia w sprawie nowych importerów” dotyczącego skarżących. Skarżące twierdzą, że w toku tego dochodzenia instytucje wspólnotowe nie zastosowały tych samych metod co w oryginalnym dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia ceł i że wobec tego naruszony został również art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/1996.
   Skarżące podnoszą również, że instytucje wspólnotowe nie zastosowały właściwych standardów w ocenie kryteriów dotyczących wartości normalnej, ceny eksportowej i marginesu zysku i że wobec tego doszło do naruszenia art. 2 sekcja A ust.7 lit. a) i art. 2 sekcja C ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 384/1996.
   Wreszcie skarżące podnoszą, że w zaskarżonym rozporządzeniu nie zostały we właściwy sposób zidentyfikowane, gdyż nieprawidłowo wskazano ich adresy. Uważają one to za istotny błąd co do okoliczności faktycznych.

      (1)  Dz.U. L 112 z 3.5.2005, str. 42

      (2)  Dz.U. L 256 z 3.8.2004, str. 8


title: Sprawa C-47/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Sélina Affum/Préfet du Pas-de-Calais; Procureur général de la Cour d'appel de Douai (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2008/115 WE — Wspólne normy i procedury stosowane wobec powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Zatrzymanie — Uregulowanie krajowe przewidujące możliwość orzeczenia w przypadku nielegalnego wjazdu kary pozbawienia wolności — Sytuacja „tranzytu” — Wielostronna umowa o readmisji)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Sélina Affum/Préfet du Pas-de-Calais; Procureur général de la Cour d'appel de Douai
   (Sprawa C-47/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115 WE - Wspólne normy i procedury stosowane wobec powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Zatrzymanie - Uregulowanie krajowe przewidujące możliwość orzeczenia w przypadku nielegalnego wjazdu kary pozbawienia wolności - Sytuacja „tranzytu” - Wielostronna umowa o readmisji))
   (2016/C 296/15)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sélina Affum

      Strona pozwana: Préfet du Pas-de-Calais; Procureur général de la Cour d'appel de Douai

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 2 ust. 1 i art. 3 pkt 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy dokonywać w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego przebywa na terytorium państwa członkowskiego nielegalnie i w związku z tym objęty jest zakresem stosowania tej dyrektywy, w przypadku gdy, nie spełniając warunków wjazdu do tego państwa członkowskiego, pobytu lub zamieszkania w nim, przejeżdża przez jego terytorium jako pasażer autobusu przyjeżdżającego z innego państwa członkowskiego, które należy do strefy Schengen, i jadącego do trzeciego państwa członkowskiego, które nie należy do tej strefy.

               2)

               Wykładni dyrektywy 2008/115 należy dokonywać w ten sposób, iż sprzeciwia się ona uregulowaniu państwa członkowskiego, w myśl którego samo nielegalne przekroczenie przez obywatela państwa trzeciego granicy wewnętrznej, przez co jego pobyt w tym państwie członkowskim staje się nielegalny, zagrożone jest karą pozbawienia wolności, która może zostać orzeczona jeszcze przed zakończeniem procedury powrotu ustanowionej tą dyrektywą.
               Powyższa wykładnia pozostaje aktualna w sytuacji gdy dany obywatel może zostać przyjęty przez inne państwo członkowskie na podstawie umowy lub porozumienia w rozumieniu art. 6 ust. 3 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa T-417/12: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2013 r. — SFC Jardibric przeciwko OHIM — Aqua Center Europa (AQUA FLOW) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy AQUA FLOW — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy VAQUA FLOW — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Unieważnienie prawa do znaku — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak utraty roszczenia w wyniku tolerowania — Artykuł 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/10

         Wyrok Sądu z dnia 23 października 2013 r. — SFC Jardibric przeciwko OHIM — Aqua Center Europa (AQUA FLOW)
   (Sprawa T-417/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy AQUA FLOW - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy VAQUA FLOW - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Unieważnienie prawa do znaku - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak utraty roszczenia w wyniku tolerowania - Artykuł 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 359/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SFC Jardibric (Saint-Jean-De-La-Ruelle, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.L. Fourgoux)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Aqua Center Europa, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M.J. Martín Izquierdo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 lipca 2012 r. (sprawa R 2230/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Aqua Center Europa, SA a SFC Jardibric.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               SFC Jardibric zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 373 z 1.12.2012.


title: Sprawa C-307/08: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Belgii

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/7

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Belgii
   (Sprawa C-307/08)
   (2008/C 272/09)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i R. Lyal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Królestwo Belgii nie zapobiegając podwójnemu opodatkowaniu dywidend płaconych przez spółki będące rezydentami innych państw członkowskich lub państw należących do EOG/EFTA osobom fizycznym, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 WE, a także na mocy art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze Komisja podnosi, że belgijskie uregulowanie podatkowe tworzy nieuzasadnione ograniczenie swobodnego przepływu kapitału w zakresie, w jakim opodatkowuje ono dywidendy wypłacane osobom fizycznym przez spółki mające siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie należącym o Europejskiego Obszaru Gospodarczego (dywidendy „wchodzące”) w ten sam sposób, co dywidendy wypłacane przez spółki mające siedzibę w Belgii (dywidendy „krajowe”), bez uwzględnienia podatku pobranego u źródła przez państwo, z którego pochodzą dywidendy. Takie uregulowanie stawia w niekorzystnej sytuacji kapitałowe transakcje transgraniczne, ponieważ zniechęca ono podatników będących osobami fizycznymi do inwestowania w akcje spółek zagranicznych, stanowiąc jednocześnie przeszkodę dla spółek mających siedzibę w innych państwach członkowskich w gromadzeniu kapitału w Belgii.


title: Sprawa T-567/13: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2013 r. — Sharp przeciwko OHIM (BIG PAD)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/24

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2013 r. — Sharp przeciwko OHIM (BIG PAD)
   (Sprawa T-567/13)
   2014/C 24/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sharp KK (Osaka, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci G. Macias Bonilla, G. Marín Raigal, P. López Ronda i E. Armero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 sierpnia 2013 r. w sprawie R 2131/2012-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający słowne elementy „BIG PAD” dla towarów i usług z klasy 9 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 887 231

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


               27.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/3

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Norges Høyesterett w dniu 14 grudnia 2016 r. w sprawie Torbjørn Selstad Thue i norweska Federacja Policji (Politiets Fellesforbund) przeciwko rządowi norweskiemu, reprezentowanemu przez Ministerstwo Sprawiedliwości i Bezpieczeństwa Publicznego
   (Sprawa E-19/16)
   (2017/C 133/03)
   W dniu 14 grudnia 2016 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony w dniu 14 grudnia 2016 r. do Trybunału EFTA przez Norges Høyesterett (Sąd Najwyższy Norwegii), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Torbjørn Selstad Thue i norweska Federacja Policji (Politiets Fellesforbund) przeciwko rządowi norweskiemu, reprezentowanemu przez Ministerstwo Sprawiedliwości i Bezpieczeństwa Publicznego, w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy czas spędzony na podróż zleconą przez pracodawcę do lub z miejsca stawiennictwa innego niż miejsce ustalonego lub zwykłego stawiennictwa pracownika, odbywającą się poza zwykłymi godzinami pracy, należy uznać za czas pracy w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2003/88/WE?

               2.

               O ile podróż opisana w pytaniu I nie jest sama w sobie wystarczająca, aby ją sklasyfikować jako czas pracy, jakie kryteria prawne i odpowiednie elementy należy uwzględnić, oceniając, czy czas spędzony na podróż powinien być mimo to uznany za czas pracy? W ramach niniejszego pytania wnosi się o wydanie opinii, czy należy dokonywać oceny intensywności w odniesieniu do ilości pracy wykonanej w czasie podróży.

               3.

               Czy na oceny wskazane w pytaniach I i II wpływ ma to, jak często pracodawca określa miejsce stawiennictwa inne niż ustalone lub zwykłe miejsce stawiennictwa?


title: Sprawa T-444/12: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Novartis przeciwko OHIM – Tenimenti Angelini (LINEX) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LINEX — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LINES PERLA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 76 ust. 1 in fine rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/32

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Novartis przeciwko OHIM – Tenimenti Angelini (LINEX)
   (Sprawa T-444/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LINEX - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LINES PERLA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 76 ust. 1 in fine rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 421/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Tenimenti Angelini SpA (Montalcino, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Almaraz Palmero)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 sierpnia 2012 r. (sprawa R 414/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tenimenti Angelini SpA a Novartis AG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 sierpnia 2012 r. (sprawa R 414/2011-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą.

               3)

               Interwenient pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawa C-640/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko Tomasowi Vilkasowi (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania — Artykuł 23 — Termin przekazania osoby, której dotyczy wniosek — Możliwość kilkakrotnego ustalenia nowej daty przekazania — Opór osoby, której dotyczy wniosek, wobec jej przekazania — Siła wyższa)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko Tomasowi Vilkasowi
   (Sprawa C-640/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Artykuł 23 - Termin przekazania osoby, której dotyczy wniosek - Możliwość kilkakrotnego ustalenia nowej daty przekazania - Opór osoby, której dotyczy wniosek, wobec jej przekazania - Siła wyższa))
   (2017/C 078/05)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strona w postępowaniu głównym

   Tomas Vilkas

      Sentencja

               1)

               Artykuł 23 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym wykonujący nakaz organ sądowy i wydający nakaz organ sądowy ustalają nowy termin przekazania na mocy tego przepisu, gdy przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, w terminie dziesięciu dni od uzgodnionej na podstawie wspomnianego przepisu pierwszej nowej daty przekazania zostaje udaremnione przez opór ponownie stawiony przez tę osobę, o ile ze względu na wyjątkowe okoliczności organy te nie mogły przewidzieć tego oporu, a następstw tego oporu w odniesieniu do przekazania nie można było uniknąć mimo zachowania przez wspomniane organy należytej staranności, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Artykuł 15 ust. 1 i art. 23 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że wspomniane organy pozostają zobowiązane do ustalenia nowej daty przekazania w przypadku upływu terminów wyznaczonych w art. 23.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawy połączone T-310/09 i T-383/09: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2011 r. — Fuller & Thaler Asset Management przeciwko OHIM (BEHAVIOURAL INDEXING i BEHAVIOURAL INDEX) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownych wspólnotowych znaków towarowych BEHAVIOURAL INDEXING i BEHAVIOURAL INDEX — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/19

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2011 r. — Fuller & Thaler Asset Management przeciwko OHIM (BEHAVIOURAL INDEXING i BEHAVIOURAL INDEX)
   (Sprawy połączone T-310/09 i T-383/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownych wspólnotowych znaków towarowych BEHAVIOURAL INDEXING i BEHAVIOURAL INDEX - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 160/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fuller & Thaler Asset Management, Inc. (San Mateo, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   W sprawie T-310/09 skarga na decyzję Wielkiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 kwietnia 2009 r. (sprawa R 323/2008-G) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego BEHAVIOURAL INDEXING jako wspólnotowego znaku towarowego i w sprawie T-383/09 skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2009 r. (sprawa R 138/2009-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego BEHAVIOURAL INDEX jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-310/09 i T-383/09 zostają połączone w celu wydania niniejszego wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Fuller & Thaler Asset Management, Inc. zostaje obciążona w sprawach T-310/09 i T-383/09 własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa T-318/05: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2005 r. — De Geest przeciwko Radzie

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/25

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2005 r. — De Geest przeciwko Radzie
   (Sprawa T-318/05)
   (2005/C 281/46)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Johan De Geest (Rhode-St-Genèse, Belgia) [Przedstawiciel(-e): S. Orlandi, X. Martin M., A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Rady z dnia 3 stycznia 2005 r. oddalającej wniosek skarżącego o powołanie do grupy zaszeregowania A6 lub A7 przemianowanej od dnia 1 maja 2004 r. na A*10 i A*8;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podnoszone przez skarżącego są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podnoszonymi w ramach sprawy T-164/05 De Geest przeciwko Radzie (1).

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005 r., str. 28.


title: Sprawa T-214/10: Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — Moselland przeciwko OHIM — Renta Siete (DIVINUS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DIVINUS — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MOSELLAND Divinum — Istnienie, ważność i zakres ochrony wcześniejszego prawa — Dowód)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/62

         Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — Moselland przeciwko OHIM — Renta Siete (DIVINUS)
   (Sprawa T-214/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DIVINUS - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MOSELLAND Divinum - Istnienie, ważność i zakres ochrony wcześniejszego prawa - Dowód)
   2013/C 225/139
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Moselland eG — Winzergenossenschaft (Bernkastel-Kues, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Dippelhofer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Renta Siete, SL (Albacete, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lutego 2010 r. (sprawa R 1204/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Moselland eG — Winzergenossenschaft et Renta Siete, SL.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 lutego 2010 r. (sprawa R 1204/2009-2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Moselland eG — Winzergenossenschaft w związku z postępowaniem przed Sądem i przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa C-445/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia  20 października 2005 r.  w sprawie Werner Haderer przeciwko Finanzamt Wilmersdorf

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 20 października 2005 r. w sprawie Werner Haderer przeciwko Finanzamt Wilmersdorf
   (Sprawa C-445/05)
   (2006/C 60/37)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 14 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof (federalny sąd ds. finansów, Niemcy), z dnia 20 października 2005 r. w sprawie Werner Haderer przeciwko Finanzamt Wilmersdorf.
   Bundesfinanzhof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy nauczanie przez prywatnego nauczyciela, obejmujące edukację szkolną i uniwersytecką jest zwolnione z opodatkowania na mocy art. 13 część A ust. 1 lit. j) dyrektywy 77/388/EWG (1) jedynie w przypadku gdy prywatny nauczyciel świadczy usługi nauczania bezpośrednio uczniom/studentom jako odbiorcom tych usług, a zatem jest przez nich opłacany, czy też wystarczy, aby nauczyciel taki świadczył usługi nauczania szkole lub uniwersytetowi jako odbiorcom tych usług?

      (1)  Dz.U. L 145 z 1977, str. 1.


title: Sprawa C-138/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Palermo — Włochy) — Todaro Nunziatina & C. SNC przeciwko Assessorato del Lavoro e della Previdenza Sociale, della Formazione Professionale e dell’Emigrazione della regione Sicilia (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa —Decyzje Komisji — Wykładnia — Pomoc przyznana przez region Sycylia przedsiębiorstwom, które podpisały umowy o szkolenie i pracę lub przekształciły takie umowy w umowy zawarte na czas nieokreślony — Data, do której pomoc może być przyznawana — Ograniczenia budżetowe — Odsetki za zwłokę — Niedopuszczalność)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Palermo — Włochy) — Todaro Nunziatina & C. SNC przeciwko Assessorato del Lavoro e della Previdenza Sociale, della Formazione Professionale e dell’Emigrazione della regione Sicilia
   (Sprawa C-138/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Decyzje Komisji - Wykładnia - Pomoc przyznana przez region Sycylia przedsiębiorstwom, które podpisały umowy o szkolenie i pracę lub przekształciły takie umowy w umowy zawarte na czas nieokreślony - Data, do której pomoc może być przyznawana - Ograniczenia budżetowe - Odsetki za zwłokę - Niedopuszczalność)
   2010/C 179/18
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Ordinario di Palermo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Todaro Nunziatina & C. SNC

      Strona pozwana: Assessorato del Lavoro e della Previdenza Sociale, della Formazione Professionale e dell’Emigrazione della regione Sicilia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Ordinario di Palermo — Pomoc państwa — Zakres decyzji Komisji SG (95) D/15975 z dnia 11 grudnia 1995 r. dotyczącej sycylijskiej ustawy regionalnej nr 27 z dnia 15 maja 1991 r. w sprawie pomocy w zakresie zatrudnienia oraz decyzji Komisji 2003/195/WE z dnia 16 października 2002 r. (Dz.U. L 77, s. 57) dotyczącej pomocy przyznanej przez Sycylię przedsiębiorstwom, które podpisały umowy o szkolenie i pracę lub przekształciły takie umowy w umowy zawarte na czas nieokreślony

      Sentencja

               1)

               Wykładni decyzji SG (95) D/15975 (pomoc państwa NN 91/A/95) z dnia 11 grudnia 1995 r. dotyczącej sycylijskiej ustawy regionalnej nr 27 z dnia 15 maja 1991 r. w sprawie pomocy w zakresie zatrudnienia należy dokonywać w taki sposób, że Komisja zatwierdziła w niej zgodność ze wspólnym rynkiem systemu pomocy składającego się z dwóch ustanowionych w art. 10 ust. 1 lit. a) i b) tej ustawy nr 27 środków, które nie mogą zostać skumulowane, natomiast okoliczność przesądzająca o przyznaniu pomocy, czyli zatrudnienie pracownika lub przekształcenie umowy w umowę zawartą na czas nieokreślony, powinna zaistnieć przed dniem 31 grudnia 1996 r.; jednak wypłata tej pomocy może być kontynuowana po tej dacie, jeśli nie jest to sprzeczne z mającymi zastosowanie krajowymi zasadami budżetowymi i finansowymi, a także nie zostanie przekroczony zatwierdzony przez Komisję Wspólnot Europejskich budżet.

               2)

               Wykładni art. 1 decyzji Komisji 2003/195/WE z dnia 16 października 2002 r. dotyczącej systemu pomocy, jaki Włochy zamierzają wprowadzić w życie w odniesieniu do zatrudnienia w regionie Sycylii (pomoc państwa C 56/99 — ex N 668/97), należy dokonywać w ten sposób, iż ustanowiony w art. 11 ust. 1 ustawy regionalnej nr 16 z dnia 27 maja 1997 r. w sprawie zezwolenia na wykorzystanie funduszów niecelowych budżetu regionalnego w roku budżetowym 1997 r. system pomocy stanowi nową pomoc, odrębną od tej ustanowionej w art. 10 sycylijskiej ustawy regionalnej nr 27 z dnia 15 maja 1991 r. w sprawie pomocy w zakresie zatrudnienia. Ten art. 1 stoi na przeszkodzie przyznaniu subwencji dla wszelkiego zatrudniania pracowników na podstawie umowy o szkolenie i pracę lub dla przekształcania umów o szkolenie i pracę w umowy zawarte na czas nieokreślony, które to zatrudnianie lub przekształcanie miało miejsce począwszy od dnia 1 stycznia 1997 r.

               3)

               Do państwa członkowskiego, którego dotyczy decyzja, należy ustalenie tego, na której stronie postępowania przed sądem spoczywa ciężar dowodu tego, że budżet przeznaczony na środki pomocowe, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. a) i b) sycylijskiej ustawy regionalnej nr 27 z dnia 15 maja 1991 r. w sprawie pomocy w zakresie zatrudnienia i które Komisja zatwierdziła w decyzji SG (95) D/15975, nie został wyczerpany.

               4)

               Kwoty odsetek ustawowych należnych ewentualnie w przypadku zwłoki w wypłacie pomocy zatwierdzonej w decyzji SG (95) D/15975 w odniesieniu do okresu po wydaniu tej decyzji nie należy włączać do kwoty zatwierdzonego w tej decyzji budżetu. Kwestie związane ze stopą tych odsetek oraz ze szczegółowych zasadami ich zapłaty są regulowane przez prawo krajowe.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-122/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 1 grudnia 2006 r. w sprawie T-203/06, Eurostrategies sprl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 28 lutego 2007 r. przez Eurostrategies SPRL

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/32

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 1 grudnia 2006 r. w sprawie T-203/06, Eurostrategies sprl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 28 lutego 2007 r. przez Eurostrategies SPRL
   (Sprawa C-122/07 P)
   (2007/C 95/60)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Eurostrategies SPRL (przedstawiciele: R.A. Lang i S. Crosby, solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisji Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 grudnia 2006 r. wydanego w sprawie T-203/06, jedynie w odniesieniu do jego uzasadnienia;

               —

               zasądzenie kosztów postępowania na korzyść wnoszącej odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył zasadę równości broni, ustanowioną w art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz w traktacie o Unii Europejskiej, odmawiając wysłuchania wersji strony wnoszącej odwołanie dotyczącej tego, czy otrzymała ona „odpowiedź o tym, że sprawa jest w toku rozpatrywania”, co w przypadku jej otrzymania przez wnoszącą odwołanie wydłużałoby termin Komisji o piętnaście dni, czyniąc zbytecznym wniesienie sprawy do tego Sądu.
               Ponadto Sąd Pierwszej Instancji nie wysłuchał stanowiska strony wnoszącej odwołanie dotyczącego drugiego pisma Komisji, które, jak utrzymuje Komisja, zostało wysłane pocztą elektroniczną, lecz w rzeczywistości zostało wysłane faksem.

               2)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1) przyjmując, iż Komisja miała prawo do przedłużenia terminu o 15 dni na podstawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia pomimo braku dowodu spełnienia przesłanek takiego przedłużenia. Jedną z przesłanek jest to, że „wnioskodawca zostanie powiadomiony”. Niemniej jednak, jedynym dowodem przedstawionym przez Komisję w tym względzie było to, że wiadomość została wysłana za pomocą poczty elektronicznej, nie zaś to, ze została ona otrzymana. Wnosząca odwołanie utrzymuje, iż wiadomość elektroniczna nie ma skutku prawnego, do czasu jej przeczytania przez adresata. W ten sposób nie doszło do powiadomienia, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki art. 8 ust. 2 rozporządzenia 1049/2001.

               3)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył obowiązkową zasadę postępowania, poprzez nieprzystąpienie do oceny dowodów w celu wydania swojego orzeczenia. Strona wnosząca odwołanie powołuje art. 47 § 1 i 67 § 3 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 2 maja 1991 r., jako przykłady obowiązku przeprowadzenia oceny dowodów.

               4)

               Sąd Pierwszej Instancji popełnił oczywisty błąd w ustaleniach wypaczając ewidentne znaczenia przedstawionych mu dowodów. Zdaniem wnoszącej odwołanie przedstawiony dowód w żaden sposób nie świadczy o tym, że Komisja powiadomiła o swoim wniosku o 15-dniowe przedłużenie terminu.

               5)

               Pomocniczo, w odniesieniu do zarzutu czwartego, Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd co do prawa wspólnotowego przyjmując, że wiadomość elektroniczna wywołuje skutki prawne z chwilą jej wysłania, a nie otrzymania.

      (1)  Dz. U. L 145, str. 43.


title: Sprawa T-438/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 maja 2007 r. — Daishowa Seiki przeciwko OHIM — Tengelmann Warenhandelsgesellschaft (BIG PLUS)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 maja 2007 r. — Daishowa Seiki przeciwko OHIM — Tengelmann Warenhandelsgesellschaft (BIG PLUS)
   (Sprawa T-438/05) (1)

   (2007/C 155/76)

      Język postępowania: angielski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa C-414/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 maja 2015 r. w sprawie T-202/10 RENV Stichting Woonpunt i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 29 lipca 2015 r. przez Stichting Woonpunt

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/8

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 maja 2015 r. w sprawie T-202/10 RENV Stichting Woonpunt i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 29 lipca 2015 r. przez Stichting Woonpunt
   (Sprawa C-414/15 P)
   (2015/C 337/10)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest, Stichting Woonstede (przedstawiciele: adwokat P. Glazener i prof. L. Hancher)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Belgii, Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie w całości lub w części postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 12 maja 2015 r. w sprawie T-202/10 RENV odpowiednio do podniesionych zarzutów odwoławczych;

               —

               Skierowanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania zgodnie ze stanowiskiem Trybunału;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami powstałymi w wyniku niniejszego postępowania i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Sąd prawa Unii, niewłaściwej oceny istotnych okoliczności faktycznych i niewystarczającego uzasadnienia postanowienia poprzez rozstrzygnięcie, że skarga skierowana jest w rzeczywistości na pismo na podstawie art. 17 i że kontrola sądowa nie może tego obejmować. Swoim orzeczeniem Sąd pomija, że zgodnie z art. 108 ust. 1 TFUE skutki prawne postanowienia muszą być uzasadnione tym, że wcześniejsza sytuacja była niezgodna z traktatem. Sąd dokonuje błędnej wykładni wyroku TF1, wywodząc z niego, że sprawowana przezeń kontrola zaskarżonego postanowienia musi się ograniczać do kwestii tego, czy Komisja właściwie oceniła zgodność istniejącego systemu pomocy zmienionego odpowiednio do zobowiązań podjętych przez Niderlandy.

      Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Sąd prawa Unii, niewłaściwej oceny istotnych okoliczności faktycznych i niewystarczającego uzasadnienia postanowienia poprzez rozstrzygnięcie, że środki celowe zaproponowane przez Komisję nie podlegają jego kontroli, gdyż stanowią one jedynie propozycje, a dopiero ich przyjęcie przez władze niderlandzkie nadaje im charakter wiążący.


title: Sprawa C-586/14: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Vasile Budișan/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Cluj (Odesłanie prejudycjalne — Podatki wewnętrzne — Artykuł 110 TFUE — Podatek pobierany przez państwo członkowskie od pojazdów samochodowych przy okazji ich pierwszej rejestracji lub pierwszego przepisania prawa własności — Neutralność podatkowa w stosunku do używanych pojazdów samochodowych pochodzących z innych państw członkowskich oraz podobnych pojazdów samochodowych dostępnych na rynku krajowym)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/10

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Vasile Budișan/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Cluj
   (Sprawa C-586/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki wewnętrzne - Artykuł 110 TFUE - Podatek pobierany przez państwo członkowskie od pojazdów samochodowych przy okazji ich pierwszej rejestracji lub pierwszego przepisania prawa własności - Neutralność podatkowa w stosunku do używanych pojazdów samochodowych pochodzących z innych państw członkowskich oraz podobnych pojazdów samochodowych dostępnych na rynku krajowym))
   (2016/C 296/13)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vasile Budișan

      Strona pozwana: Administrația Județeană a Finanțelor Publice Cluj

      Sentencja

   Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               postanowienie to nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie ustanowiło podatek od pojazdów samochodowych obciążający używane przywożone pojazdy przy okazji ich pierwszej rejestracji w tym państwie członkowskim i pojazdy już zarejestrowane w rzeczonym państwie członkowskim przy okazji pierwszego przepisania prawa własności tych drugich pojazdów w tymże państwie,

               —

               postanowienie to stoi na przeszkodzie temu, aby to państwo członkowskie zwolniło z tego podatku pojazdy już zarejestrowane, za które uiszczony został obowiązujący wcześniej podatek, który nie został zwrócony, a co do którego orzeczono, że jest niezgodny z prawem Unii.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie T-8/03 El Corte Inglés SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy EMILIO PUCCI — Sprzeciw właściciela krajowego znaku towarowego EMIDIO TUCCI — Częściowa odmowa rejestracji)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/23

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 grudnia 2004 r.
   w sprawie T-8/03 El Corte Inglés SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy EMILIO PUCCI - Sprzeciw właściciela krajowego znaku towarowego EMIDIO TUCCI - Częściowa odmowa rejestracji)
   (2005/C 45/52)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-8/03, El Corte Inglés SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), reprezentowanej przez adwokata J. Rivas Zurdo przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: P. Bullock i O. Montalto), w której uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM i interwenientem przed Sądem była również spółka Emilio Pucci Srl, z siedzibą we Florencji (Włochy), reprezentowana przez adwokatów P. L. Roncaglię, G. Lazzerettiego i M. Bolettę, mającej za przedmiot skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2002 r. (sprawy połączone R 700/2000-4 i R 746/2000-4), w sprawie sprzeciwu właściciela krajowego znaku graficznego EMIDIO TUCCI wobec rejestracji znaku towarowego EMILIO PUCCI jako wspólnotowego znaku towarowego, Sąd (druga izba), w składzie J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: M. J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 13 grudnia 2004 wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003


title: Sprawa F-23/07: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2007 r. — M. przeciwko EMEA

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2007 r. — M. przeciwko EMEA
   (Sprawa F-23/07)
   (2007/C 117/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: M. (Broxbourne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: EMEA
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 października 2006 r., którą dyrektor wykonawczy EMEA oddalił wniosek skarżącego o skierowanie sprawy do komisji ds. niezdolności do pracy;

               —

               zasądzenie od EMEA na rzecz skarżącego kwoty 100 000 euro tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za niezgodne z prawem działanie administracji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 17 marca 2005 r. skarżący, będący członkiem personelu tymczasowego EMEA, został poszkodowany w wypadku przy pracy, w związku z czym stał się niezdolny do wykonywania swojej pracy. W dniu 14 lutego 2004 r. został poinformowany, że jego umowa nie zostanie przedłużona na okres po dniu 15 października 2006 r. Jego wniosek o skierowanie sprawy do komisji ds. niezdolności do pracy nie został uwzględniony.
   Na poparcie skargi skarżący podnosi w szczególności naruszenie art. 31 akapit pierwszy i art. 33 akapit pierwszy Warunków zatrudnienia innych pracowników w rozumieniu zgodnym z wykładnią Sądu ds. Służby Publicznej dokonaną w wyroku z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-119/05 Gesner przeciwko OHIM (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze).


title: Sprawa C-18/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance de Bordeaux (Francja) w dniu 21 stycznia 2008 r. — Foselev Sud-Ouest SARL przeciwko Administration des douanes et des droits indirects

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance de Bordeaux (Francja) w dniu 21 stycznia 2008 r. — Foselev Sud-Ouest SARL przeciwko Administration des douanes et des droits indirects
   (Sprawa C-18/08)
   (2008/C 79/32)
   Język postępowania: francuski
   Oznaczenie sądu krajowego
   Tribunal d'instance de Bordeaux
   Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Foselev Sud-Ouest SARL

      Strona pozwana: Administration des douanes et des droits indirects
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 6 ust. 2 lit. b) dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury (1) przez pojazdy ciężarowe przewiduje możliwość zwolnienia przez państwa członkowskie niektórych kategorii pojazdów? Czy w tym kontekście zezwolenie przyznane Francji w decyzji Komisji 2005/449/WE (2) o zwolnieniu niektórych kategorii pojazdów jest bezpośrednio skuteczne w stosunku do jednostki, czy też, będąc decyzją adresowaną do Francji, wymaga ono krajowego przepisu dokonującego transpozycji?

      (1)  Dz.U. L 187, str. 42.

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 20 czerwca 2005 r. dotycząca wniosku o zwolnienie z pobierania opłat od pojazdów silnikowych złożonego przez Francję na mocy art. 6 ust. 2 lit. b) dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz.U. L 158, str. 23).


title: Sprawa T-158/04: Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez Ericha Drazdansky'ego przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/19

         Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez Ericha Drazdansky'ego przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-158/04)
   (2004/C 217/36)
   Język postępowania do określenia na mocy art. 131§2 regulaminu – język, w którym została sporządzona skarga: niemiecki
   Dnia 26 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki towarowe i Wzory) przez Ericha Drazdansky'ego zamieszkałego w Wiener Neustadt (Austria), reprezentowanego przez A. Lesba, Rechtsanwalt.
   Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą była The Concentrate Manufacturing Company of Ireland, also trading as Seven-Up International z siedzibą w Hamilton (Bermudy).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez zasądzenie przywrócenia do stanu poprzedniego;

               —

               w przypadku nieuwzględnienia, o uchylenie decyzji Urzędu i przekazanie wniosku do ponownego rozpatrzenia;

               —

               w każdym przypadku obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Strona skarżąca zgłosiła w pozwanym Urzędzie słowny znak towarowy „UUP'S” dla towarów z klasy 32 (zgłoszenie nr 1 968 676). The Concentrate Manufacturing Company of Ireland, właścicielka wspólnotowego i hiszpańskiego słownego znaku towarowego „UP” dla towarów z klas 30 i 32 wniosła sprzeciw od rejestracji tego znaku towarowego.
   Decyzją z dnia 31 lipca 2003 r., doręczoną faksem dnia 1 sierpnia 2003 r., Wydział Sprzeciwów uznał sprzeciw. Pismem z dnia 1 października 2003 r., które wpłynęło do Urzędu dnia 7 października 2003 r., strona skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Pismem z dnia 23 października 2003 r. biuro Izby Odwoławczej zwróciło stronie skarżącej uwagę, iż odwołanie zostało wniesione po terminie i wezwało stronę skarżącą do zajęcia stanowiska w tej sprawie. Strona skarżąca wniosła następnie wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego.
   Decyzją z dnia 3 marca 2004 r. Druga Izba Odwoławcza Urzędu odrzuciła wymieniony wniosek i odwołanie strony skarżącej.
   Strona skarżąca podnosi, iż odwołanie zostało podpisane przez pełnomocnika strony skarżącej w ostatnim dniu terminu i złożone do korespondencji, przeznaczonej do wysłania faksem. Osoba odpowiedzialna za wysyłanie poczty, po uiszczeniu opłaty od odwołania, błędnie nie odłożyła pisma z powrotem do korespondencji przeznaczonej do wysłania faksem, tylko do tej, podlegającej wysłaniu listem poleconym.
   Strona skarżąca podnosi, że Urząd w zaskarżonej decyzji błędnie zastosował przepisy rozporządzenia nr 40/94 dotyczące przywrócenia do stanu poprzedniego. Przy właściwym zastosowaniu, powinien dojść do wniosku, że w przedmiotowym przypadku zaistniały przesłanki dla stwierdzenia przywrócenia do stanu poprzedniego, ponieważ nie miało miejsca żadne zawinienie organizacyjne, które stanowiłoby przeszkodę w przywróceniu oraz ponieważ należało zastosować przepisy rozporządzenia dotyczące opóźnionej płatności opłaty rejestracyjnej.
   Strona skarżąca podnosi, że przedmiotowo rozchodzi się tu o przeoczenie lekkiego stopnia, którego, również przy zastosowaniu wszelkich ekonomicznie przewidywalnych środków, również organizacyjnych, nie dałoby się uniknąć. Należy także poddać pod rozwagę, że strona przeciwna w postępowaniu odwoławczym nie odczuła żadnych negatywnych skutków procesowych.


title: Sprawa T-143/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – EE/OHIM (Przedstawienie białych punktów na żółtym tle) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego białe punkty na żółtym tle — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/32

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – EE/OHIM (Przedstawienie białych punktów na żółtym tle)
   (Sprawa T-143/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego białe punkty na żółtym tle - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 354/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EE Ltd (Hatfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 listopada 2013 r. (sprawa R 703/2013-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego białe punkty na żółtym tle jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EE Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C-37/03 P BioID AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Słowny i graficzny znak towarowy — „BioID” — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy pozbawiony charakteru odróżniającego)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 15 września 2005 r.
   w sprawie C-37/03 P BioID AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Słowny i graficzny znak towarowy - „BioID” - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy pozbawiony charakteru odróżniającego)
   (2005/C 271/02)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-37/03 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło do Trybunału w dniu 3 lutego 2003 r., wniesione przez BioID AG w likwidacji, z siedzibą w Berlinie (Niemcy), reprezentowana przez A. Nordemanna, Rechtsanwalt, w której drugą stroną był Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: A. von Mühlendahl oraz G. Schneider), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. P. Puissochet, S. von Bahr, J. Malenovský i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 15 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie T-91/01 BioID przeciwko OHIM (Rec. str. II 5159) zostaje uchylony.

               2)

               Skarga na decyzję drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 lutego 2001 r. zostaje oddalona.

               3)

               Wnosząca odwołanie zostaje obciążona kosztami postępowania w obu instancjach.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003


title: Sprawa C-99/14 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión)/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc państwa — Decyzja 2010/787/UE — Pomoc ułatwiająca zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla — Przesłanki uznania tej pomocy za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/17

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión)/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
   (Sprawa C-99/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Decyzja 2010/787/UE - Pomoc ułatwiająca zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla - Przesłanki uznania tej pomocy za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem))
   (2015/C 065/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) (przedstawiciele: K. Dasai, solicitor, i S. Cisnal de Ugarte, abogada)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, É. Gippini Fournier i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-160/13: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Bank Mellat/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu — Ograniczenia w zakresie przekazywania środków finansowych z udziałem irańskich instytucji finansowych — Właściwość Sądu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych — Bezpośrednie oddziaływanie aktu — Interes prawny — Dopuszczalność — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia — Gwarancje prawne, o których mowa w art. 215 ust. 3 TFUE — Pewność prawa — Zakaz arbitralnego działania — Naruszenie praw podstawowych)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/21

         Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Bank Mellat/Rada
   (Sprawa T-160/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Ograniczenia w zakresie przekazywania środków finansowych z udziałem irańskich instytucji finansowych - Właściwość Sądu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie aktu - Interes prawny - Dopuszczalność - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Gwarancje prawne, o których mowa w art. 215 ust. 3 TFUE - Pewność prawa - Zakaz arbitralnego działania - Naruszenie praw podstawowych))
   (2016/C 251/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Mellat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: początkowo S. Zaiwalla, P. Reddy, F. Zaiwalla, Z. Burbeza, A. Meskarian, solicitors, D. Wyatt, QC, R. Blakeley i G. Beck, barristers, a następnie S. Zaiwalla, P. Reddy, Z. Burbeza, A. Meskarian, D. Wyatt, R. Blakeley i G. Beck)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i I. Rodios, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i M. Konstantinidis, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer, L. Christie i C. Brodie, a następnie C. Brodie i V. Kaye, pełnomocnicy, wspierani przez S. Lee, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 pkt 15 rozporządzenia Rady (UE) nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 34) lub stwierdzenie nieważności wspomnianego przepisu w zakresie, w jakim nie przewiduje on wyjątku mającego zastosowanie do przypadku skarżącej, oraz żądanie uznania niemożności stosowania art. 1 pkt 6 decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bank Mellat pokryje, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-423/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm, Migrationsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 17 września 2012 r. — Flora May Reyes przeciwko Migrationsverket

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm, Migrationsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 17 września 2012 r. — Flora May Reyes przeciwko Migrationsverket
   (Sprawa C-423/12)
   2012/C 355/19
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Kammarrätten i Stockholm, Migrationsöverdomstolen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Flora May Reyes

      Strona pozwana: Migrationsverket

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 2 pkt 2) lit. c) dyrektywy 2004/38 (1) należy dokonywać w ten sposób, że państwo członkowskie może pod pewnymi warunkami wymagać od bezpośredniego zstępnego, który ukończył 21 lat — w celu uznania go za osobę pozostającą na utrzymaniu i tym samym wchodzącą w zakres definicji członka rodziny w rozumieniu tego przepisu — podjęcia przez niego starań w celu znalezienia pracy, uzyskania ze strony organów państwa pochodzenia pomocy na pokrycie kosztów utrzymania się lub też utrzymywania się samodzielnie w inny sposób, które jednak okazały się bezskuteczne?

               2)

               Czy przy wykładni terminu „pozostają na utrzymaniu”, użytego w art. 2 pkt 2) lit. c) dyrektywy 2004/38, jakiekolwiek znaczenie ma okoliczność, że osobę spokrewnioną — ze względu na jej uwarunkowania osobiste, takie jak wiek, wykształcenie, czy stan zdrowia — uznaje się za całkowicie zdolną do znalezienia pracy oraz że osoba ta zamierza podjąć pracę w państwie członkowskim, skutkiem czego przestaje ona spełniać przesłanki uznania ją za osobę spokrewnioną pozostającą na utrzymaniu na gruncie tego przepisu?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77).