title: Sprawa C-696/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 października 2017 r. w sprawie T-841/16, Alex / Komisja, wniesione w dniu 8 grudnia 2017 r. przez Alex SCI

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/28

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 października 2017 r. w sprawie T-841/16, Alex / Komisja, wniesione w dniu 8 grudnia 2017 r. przez Alex SCI
   (Sprawa C-696/17 P)
   (2018/C 072/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Alex SCI (przedstawiciel: J. Fouchet, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 października 2017 r. w odniesieniu do wszystkich zawartych w nim rozstrzygnięć, z wyjątkiem tego, w którym uznano, że decyzja Komisji z dnia 21 września 2016 r. jest zaskarżalna,
               a po ponownym rozstrzygnięciu sprawy:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 września 2016 r.;

                           —

                           stwierdzenie, że pomoc przyznana CABAC przez EFRR, państwo francuskie, Conseil régional d’Aquitaine i Conseil général des Pyrénées Atlantiques jest niezgodna z prawem i ze wspólnym rynkiem;

                           —

                           obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego w wysokości 5 000 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   A.   Dopuszczalność
   Wnosząca odwołanie wnosi o potwierdzenie rozstrzygnięcia Sądu o zaskarżalności decyzji. Pismo z dnia 21 września 2016 r. stanowi akt zaskarżalny w rozumieniu art. 263 akapit pierwszy TFUE.
   Co się tyczy legitymacji procesowej i interesu prawnego spółki ALEX SCI, wnosząca odwołanie wnosi o zmianę postanowienia Sądu. Twierdzi ona, że postanowienie to wywarło wpływ na jej sytuację gospodarczą w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE.
   B.   Co do istoty
   Zarzut pierwszy dotyczy zewnętrznej niezgodności z prawem ze względu na brak uzasadnienia. W decyzji z dnia 21 września 2016 r. nie wskazano żadnej podstawy prawnej, tekstowej ani orzeczniczej, wobec czego po jej lekturze spółka Alex SCI, reprezentowana przez swego dyrektora, nie zrozumiała jej treści. Ze względu na niewystarczające pod względem prawnym i faktycznym uzasadnienie decyzja ta jest zewnętrznie niezgodna z prawem.
   Zarzut drugi dotyczy wewnętrznej niezgodności z prawem (istnienia pomocy państwa i braku zgłoszenia). Communauté d’Agglomération Côte-basque – Adour (CABAB) zamierzała, w ramach swej strategii gospodarczej, zagospodarować obszar „Technocité” w Bayonnie w celu utworzenia specjalistycznej platformy w dziedzinie aeronautyki. W tym celu jednostka ta zawnioskowała o przyznanie środków finansowych przez EFRR, państwo francuskie, Conseil régional d’Aquitaine i Conseil général des Pyrénées Atlantiques, tak aby podmioty te współfinansowały jej przedsięwzięcie poprzez przekazanie przez każdy z nich kwoty 1 000 000 EUR.
   Z jednej strony, ponieważ spełnione zostały przesłanki świadczące o istnieniu pomocy państwa, płatności te stanowią niezgłoszoną pomoc państwa, sprzeczną z art. 108 TFUE.
   Z drugiej strony płatności te są niezgodne ze wspólnym rynkiem. Przedsięwzięcie Technocité stanowi bowiem platformę przemysłową i usługową wyspecjalizowaną w rozwoju najbardziej zaawansowanych technologii w dziedzinach aeronautyki, przemysłu kosmicznego i systemów wbudowanych. Sektor ten jest w najwyższym stopniu otwarty na konkurencję. Opisana pomoc jest zatem sprzeczna z art. 107 TFUE.
   Wreszcie, co się tyczy niewykonania umów dotyczących wypłaty pomocy, należy przypomnieć, że przedmiotem tych umów jest finansowanie przedsięwzięcia „strefa aeronautyczna Technocité” w celu zagospodarowania tego obszaru i utworzenia „platformy wyspecjalizowanej w zakresie badań i rozwoju najbardziej zaawansowanych technologii w dziedzinie aeronautyki, przemysłu kosmicznego i systemów wbudowanych”. Strefa Technocité skupia wszelkiego rodzaju działalność prowadzoną przez rozmaite przedsiębiorstwa takie jak Fidal, Avantis, Decra, Sepa, Trescal, KPMG, Capgemini itd., to jest przedsiębiorstwa działające w dziedzinach innych niż aeronautyka.
   Ostatecznie pomoc państwa powinna zostać uchylona a wypłacone kwoty powinny zostać zwrócone [zob. w szczególności rozporządzenia nr 734/2013 (1) i 2988/95 (2), art. 4 ust. 1 i 4; francuska Conseil d’État (CE), 2 czerwca 1992 r., Rec. s. 165; CE, 6 listopada 1998 r., Rec. s. 397; TSUE, 11 lipca 1996 r., SFEI, sprawa C-39/94].

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 734/2013 z dnia 22 lipca 2013 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 659/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 204, s. 15).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Sprawa C-434/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n° 3 de Barcelona – Hiszpania) Asociación Profesional Elite Taxi / Uber Systems Spain, SL (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 56 TFUE — Artykuł 58 ust. 1 TFUE — Usługi w dziedzinie transportu — Dyrektywa 2006/123/WE — Usługi na rynku wewnętrznym — Dyrektywa 2000/31/WE — Dyrektywa 98/34/WE — Usługi społeczeństwa informacyjnego — Usługa pośrednictwa umożliwiająca odpłatnie, za pomocą aplikacji na inteligentny telefon, nawiązywanie kontaktów między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską — Wymóg uzyskania pozwolenia)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Barcelona – Hiszpania) Asociación Profesional Elite Taxi / Uber Systems Spain, SL
   (Sprawa C-434/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Artykuł 58 ust. 1 TFUE - Usługi w dziedzinie transportu - Dyrektywa 2006/123/WE - Usługi na rynku wewnętrznym - Dyrektywa 2000/31/WE - Dyrektywa 98/34/WE - Usługi społeczeństwa informacyjnego - Usługa pośrednictwa umożliwiająca odpłatnie, za pomocą aplikacji na inteligentny telefon, nawiązywanie kontaktów między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską - Wymóg uzyskania pozwolenia))
   (2018/C 072/02)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil no 3 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Asociación Profesional Elite Taxi

      Strona pozwana: Uber Systems Spain, SL

      Sentencja

   Artykuł 56 TFUE w związku z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznymi i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa taką jak ta, o której mowa w postępowaniu głównym i która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres „usług w dziedzinie transportu” w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy zatem wyłączyć z zakresu zastosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31.

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawa C-434/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Peter Nowak / Data Protection Commissioner [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuł 2 lit. a) — Pojęcie „danych osobowych” — Pisemne odpowiedzi udzielone przez osobę przystępującą do egzaminu zawodowego — Naniesione przez egzaminatora komentarze odnoszące się do tych odpowiedzi — Artykuł 12 lit. a) i b) — Zakres prawa dostępu i sprostowania przysługującego osobie, której dane dotyczą]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/20

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Peter Nowak / Data Protection Commissioner
   (Sprawa C-434/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 2 lit. a) - Pojęcie „danych osobowych” - Pisemne odpowiedzi udzielone przez osobę przystępującą do egzaminu zawodowego - Naniesione przez egzaminatora komentarze odnoszące się do tych odpowiedzi - Artykuł 12 lit. a) i b) - Zakres prawa dostępu i sprostowania przysługującego osobie, której dane dotyczą])
   (2018/C 072/25)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peter Nowak

      Strona pozwana: Data Protection Commissioner

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym pisemne odpowiedzi udzielone przez osobę przystępującą do egzaminu zawodowego i ewentualne naniesione przez egzaminatora komentarze odnoszące się do tych odpowiedzi stanowią dane osobowe w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa C-14/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 14 listopada 2017 r. w sprawie T-831/14, Alfamicro / Komisja, wniesione w dniu 5 stycznia 2018 r. przez Alfamicro – Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda.

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/29

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 14 listopada 2017 r. w sprawie T-831/14, Alfamicro / Komisja, wniesione w dniu 5 stycznia 2018 r. przez Alfamicro – Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda.
   (Sprawa C-14/18 P)
   (2018/C 072/38)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alfamicro – Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda. (przedstawiciele: G. Gentil Anastácio i D. Pirra Xarepe, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 listopada 2017 r. wydanego w sprawie T-831/14.

               —

               Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w rozumieniu art. 263 TFUE.

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Alfamicro nie zgadza się z rozumowaniem Sądu, który uznał za nieuzasadnioną skargę wniesioną przez Alfamicro, nakazując jej zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 277 849,93 EUR powiększonej o 26,88 EUR odsetek za każdy dzień zwłoki. Alfamicro uważa, że Sąd powinien orzekać w sprawie skargi na podstawie art. 263oTFUE, a nie na podstawie art. 272o TFUE. Uważa ona bowiem, że Komisja za przyzwoleniem Sądu nie przestrzegała w swojej decyzji, która ma charakter decyzji administracyjnej, zasad proporcjonalności, dobrej wiary, pewności prawa.

               —

               Alfamicro przyjmuje, że zarówno ocena jak i kontekst decyzji Komisji z dnia 28 października 2014 r. świadczą o tym, że taka decyzja stanowi decyzyjny akt administracyjny, tzn. decyzję administracyjną. Sposób, w jaki została ona sformułowana, okoliczność, iż opiera się ona na audycie Trybunału Obrachunkowego, fakt, że Komisja poszerzyła wnioski z audytu na pozostałe umowy, w których skarżąca jest kontrahentem, kompensaty, jakich dokonała Komisja, wskazują na to, że chodzi o decyzję administracyjną. Wyrok sądu odzwierciedla stanowisko Trybunału w tym znaczeniu, że przyznaje ono wniesionej skardze charakter skargi o stwierdzenie, a nie charakter skargi zaskarżającej decyzję administracyjnej, i w sposób poważny ogranicza prawo do obrony skarżącej. Dodatkowo Alfamicro uważa, że Sąd w sposób poważny naruszył zasadę równości stron i zasadę równowagi w umowach.

               —

               Obniżając o ponad 93 % przyznaną skarżącej subwencję, Komisja nie podjęła adekwatnych środków, do czego zobowiązywała umowa subwencyjna, naruszając w tem sposób zasadę proporcjonalności. Zgadzając się z takim zachowaniem Komisji Sąd nie przestrzega i narusza zasadę proporcjonalności. Poza tym, o ile Komisja, pomimo że powinna podjąć adekwatne środki podjęła środki nieadekwatne, arbitralne, naruszyła ona pewność prawa. Zgadzając się z takim działaniem Komisji, również Sąd narusza zasadę pewności prawa.


title: Sprawa T-816/17: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2017 r. – Luksemburg / Komisja

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/38

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2017 r. – Luksemburg / Komisja
   (Sprawa T-816/17)
   (2018/C 072/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: D. Holderer, pełnomocnik, oraz adwokaci D. Waelbroeck i A. Steichen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               tytułem głównym – stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 października 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.38944 wdrożonej rzekomo przez Luksemburg na rzecz firmy Amazon;

               —

               posiłkowo – stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 października 2017 r. w sprawie pomocy państwa wdrożonej rzekomo przez Luksemburg na rzecz firmy Amazon, w zakresie, w jakim w decyzji tej nakazuje się odzyskanie pomocy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, złożony z trzech części, dotyczy naruszenia art. 170 TFUE, ponieważ Komisja nie wykazała istnienia korzyści po stronie Amazon EU S.à.r.l (zwanej dalej „LuxOpCO”).

                           —

                           Część pierwsza zarzutu dotyczy faktu, że zastosowanie interpretacji indywidualnej przepisów podatkowych i jego powtórzenie w 2011 r. nie doprowadziło do przyznania żadnej korzyści, ponieważ opłata zapłacona przez osobę trzecią za licencję na aktywa niematerialne była wyższa od opłaty zapłaconej przez LuxOpCo na rzecz Amazon Europe Holding Technologies SCS (zwanej dalej „LuxSCS”) na mocy umowy licencyjnej. Strona skarżąca uważa, ze decyzja Komisja z dnia 4 października w sprawie pomocy państwa SA.38944 wdrożonej rzekomo przez Luksemburg na rzecz firmy Amazon (zwana dalej „zaskarżoną decyzją”) niesłusznie stwierdza, iż opłata zapłacona faktycznie przez LuxOpCo odbiega od ceny w warunkach pełnej konkurencji.

                           —

                           Część druga zarzutu dotyczy oczywistych błędów co do faktów i co do prawa obarczających dokonaną w zaskarżonej decyzji analizę dotyczącą rzekomo błędnego zastosowania transakcyjnej metody marży netto w interpretacji indywidualnej przepisów podatkowych, zarówno przy wyborze badanego uczestnika, jak i przy zastosowaniu parametrów wspomnianej metody.

                           —

                           Część trzecia zarzutu dotyczy argumentu, w myśl którego – przeciwnie – to właśnie takie obliczenie ceny transferowej, jakiego dokonała Komisja w zaskarżonej decyzji, dałoby wynik w sposób oczywisty odbiegający od zasady warunków pełnej konkurencji.

               2.

               Zarzut drugi, złożony z dwóch części, dotyczy naruszenia art. 107 TFUE, ponieważ Komisja nie wykazała selektywnego charakteru spornej interpretacji indywidualnej przepisów podatkowych.

                           —

                           Część pierwsza zarzutu dotyczy faktu, że Komisja niesłusznie założyła selektywny charakter spornej interpretacji indywidualnej przepisów podatkowych, chociaż zgodnie z orzecznictwem Komisja nie może stwierdzić istnienia korzyści, aby założyć jej selektywny charakter, lecz powinna obowiązkowo, w ramach dokonywanej przez siebie analizy selektywnego charakteru, najpierw określić stosowne ramy odniesienia, a następnie stwierdzić odstępstwo od wspomnianych ram odniesienia.

                           —

                           Część druga zarzutu dotyczy okoliczności, że w swoich dodatkowych uwagach Komisja nie przedstawiła dowodu na rzekomy selektywny charakter zarzucanej pomocy. Owe dwa dodatkowe stwierdzenia selektywnego charakteru są zdaniem strony skarżącej oczywiście niesłuszne, ponieważ Komisja jest w błędzie co do ram odniesienia, a w każdym razie mnie wykazała istnienia żadnego odstępstwa od tych ram.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 4 i 5 TFUE, ponieważ zdaniem strony skarżącej Komisja dokonuje ukrytej harmonizacji podatkowej, narzucając swoją własną interpretację „dobrej” ceny transferowej, jaką LuxOpCo powinien zapłacić na rzecz LuxSCS na mocy spornej umowy licencyjnej. W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że Komisja w rzeczywistości dokonała instrumentalizacji prawa dotyczącego pomocy państwa w celu przeprowadzenia ukrytej harmonizacji podatkowej w dziecinie cen transferowych, z naruszeniem wyłącznej kompetencji państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia rozporządzenia 2015/1589 i prawa do obrony, ponieważ Komisja działała z pogwałceniem prawa do obrony, wydając decyzję w sposób lapidarny oddalającą argumentację przedstawioną ex post przez firmę Amazon, której główny argument, mianowicie błąd w wyborze uczestnika badanego na potrzeby transakcyjnej metody marży netto, nie mógł być już później skomentowany przez Wielkie Księstwo Luksemburga ani przez firmę Amazon.

               5.

               Zarzut piąty, podniesiony posiłkowo, dotyczy naruszenia przez Komisję art. 16 rozporządzenia 2015/1589, ponieważ odzyskanie pomocy jest zdaniem strony skarżącej niezgodne z zasadą pewności prawa, zważywszy na dobrą wiarę Wielkiego Księstwa Luksemburga przy stosowaniu ceny transferowej i na nieprzewidywalny charakter nowego podejścia do ceny transferowej zastosowanego przez Komisję w zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-76/15: Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2018 r. – Kenup Foundation i in./EIT [Badania i rozwój technologiczny — EIT — Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji Horyzont 2020 — Zaproszenie do składania wniosków w celu wyznaczenia wspólnoty wiedzy i innowacji — Odrzucenie oferty skarżących — Rozporządzenie (WE) nr 294/2008 — Rozporządzenie (UE) nr 1290/2013 — Niezgodne z prawem delegowanie kompetencji]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/31

         Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2018 r. – Kenup Foundation i in./EIT
   (Sprawa T-76/15) (1)

   ([Badania i rozwój technologiczny - EIT - Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji Horyzont 2020 - Zaproszenie do składania wniosków w celu wyznaczenia wspólnoty wiedzy i innowacji - Odrzucenie oferty skarżących - Rozporządzenie (WE) nr 294/2008 - Rozporządzenie (UE) nr 1290/2013 - Niezgodne z prawem delegowanie kompetencji])
   (2018/C 072/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Kenup Foundation (Kalkara, Malta), Candena GmbH (Lüneburg, Niemcy), CO BIK Center odličnosti za biosenzoriko, instrumentacijo in procesno kontrolo (Ajdovščina, Słowenia), Evotec AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo U. Soltész, C. Wagner, H. Weiß i A. Richter, następnie U. Soltész, H. Weiß i A. Richter oraz w końcu U. Soltész i H. Weiß, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Instytut Innowacji i Technologii (EIT) (przedstawiciele: M. Kern, działający w charakterze pełnomocnika, wspierany przez adwokatów P. de Bandta i M. Gherghinaru)

      Interwenienci popierający żądania skarżących: Republika Malty (przedstawiciel: E. Perici Calascione, adwokat) i Stiftung Universität Lüneburg (przedstawiciel: F. Oehl, adwokat)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 9 grudnia 2014 r., których treść została zakomunikowana pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. i w których EIT wyznaczył wspólnotę wiedzy i innowacji (WWiI) „Innowacje na rzecz zdrowego stylu życia oraz aktywnego starzenia się” i odrzucił wniosek złożony przez konsorcjum Kenup.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 9 grudnia 2014 r., których treść została zakomunikowana pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. i w których Europejski Instytut Innowacji i Technologii (EIT) wyznaczył wspólnotę wiedzy i innowacji (WWiI) „Innowacje na rzecz zdrowego stylu życia oraz aktywnego starzenia się” i odrzucił wniosek złożony przez konsorcjum Kenup.

               2)

               EIT pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Kenup Foundation, Candena GmbH, CO BIK Center odličnosti za biosenzoriko, instrumentacijo in procesno kontrolo i Evotec AG.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa T-819/17: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2017 r. – Sierra / EUIPO

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/39

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2017 r. – Sierra / EUIPO
   (Sprawa T-819/17)
   (2018/C 072/50)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Mercedes Sierra (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Fontes Vila)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o nakazanie pozwanej usunięcia z „Appraisal Report” skarżącej, za rok 2016, wszelkich uwag krytycznych związanych ze stylem komunikacji skarżącej, ponieważ są one fałszywe i stanowią naruszenie podstawowego prawa człowieka do swobodnego wyrażania poglądów i opinii.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji EUIPO wydanej w dorocznym postepowaniu w sprawie oceny pracy skarżącej na zajmowanym stanowisku, za rok 2016.
   Skarżąca żąda konkretnie usunięcia z „Appraisal Report” określonych ocen.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi prawo do wyrażania się w swobodny sposób w środowisku Agencji, bez obawy, że spotkają ja za to represje.
   Skarżąca uważa, że jej prawo do swobody wypowiedzi zostało naruszone i że podstawa uzasadnienia braku awansowania jej na urzędnika w sposób, na który by zasługiwała z racji oceny jej oddania, jakości i wydajności pracy, pozbawia ją prawa do obrony.


title: Sprawa T-747/15: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – EDF/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc przyznana EDF przez władze francuskie — Przekwalifikowanie na dotację kapitałową utworzonych w ramach zwolnienia z podatku rezerw księgowych na odnowienie sieci zaopatrzenia w energię elektryczną — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Powaga rzeczy osądzonej — Kryterium inwestora prywatnego)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/32

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – EDF/Komisja
   (Sprawa T-747/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Pomoc przyznana EDF przez władze francuskie - Przekwalifikowanie na dotację kapitałową utworzonych w ramach zwolnienia z podatku rezerw księgowych na odnowienie sieci zaopatrzenia w energię elektryczną - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Powaga rzeczy osądzonej - Kryterium inwestora prywatnego))
   (2018/C 072/40)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Électricité de France (EDF) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Debroux)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, B. Stromsky i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues, D. Colas i J. Bousin, następnie D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 1–5 decyzji Komisji (UE) 2016/154 z dnia 22 lipca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.13869 (C 68/2002) (ex NN 80/2002) – Przekwalifikowanie na kapitał zwolnionych z podatku rezerw księgowych na odnowienie sieci zaopatrzenia w energię elektryczną, wdrożonej przez Francję na rzecz EDF (Dz.U. 2016, L 34, s. 152).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Électricité de France (EDF) zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Komisję w związku z interwencją Republiki Francuskiej.

               3)

               Republika Francuska zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję w związku ze swą interwencją.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa C-442/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – Florea Gusa / Minister for Social Protection, Irlandia, Attorney General (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/38 WE — Osoba, która zaprzestała prowadzenia działalności na własny rachunek — Zachowanie statusu osoby prowadzącej działalność na własny rachunek — Prawo pobytu — Przepisy państwa członkowskiego zastrzegające przyznanie zasiłku dla osób poszukujących pracy dla osób posiadających prawo pobytu na terytorium tego państwa członkowskiego)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/20

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – Florea Gusa / Minister for Social Protection, Irlandia, Attorney General
   (Sprawa C-442/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/38 WE - Osoba, która zaprzestała prowadzenia działalności na własny rachunek - Zachowanie statusu osoby prowadzącej działalność na własny rachunek - Prawo pobytu - Przepisy państwa członkowskiego zastrzegające przyznanie zasiłku dla osób poszukujących pracy dla osób posiadających prawo pobytu na terytorium tego państwa członkowskiego))
   (2018/C 072/26)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Florea Gusa

      Strona pozwana: Minister for Social Protection, Irlandia, Attorney General

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy dokonywać w ten sposób, że obywatel państwa członkowskiego, który po około czterech latach legalnego pobytu i prowadzenia działalności na własny rachunek w innym państwie członkowskim zaprzestał tej działalności z uwagi na należycie odnotowany brak pracy spowodowany niezależnymi od niego względami i zarejestrował się w charakterze osoby poszukującej pracy we właściwym urzędzie pracy tego państwa członkowskiego, zachowuje status osoby prowadzącej działalność na własny rachunek w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa T-68/16: Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2018 r. – Deichmann / EUIPO – Munich (Przedstawienie krzyża umieszczonego na bocznej stronie buta sportowego) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający krzyż umieszczony na bocznej stronie buta sportowego — Znak pozycyjny — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/32

         Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2018 r. – Deichmann / EUIPO – Munich (Przedstawienie krzyża umieszczonego na bocznej stronie buta sportowego)
   (Sprawa T-68/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający krzyż umieszczony na bocznej stronie buta sportowego - Znak pozycyjny - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 072/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deichmann SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Munich, SL (Capellades, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Güell Serra i M. del Mar Guix Vilanova)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2015 r. (sprawa R 2345/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Deichmann a Munich.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deichmann SE zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Munich, SL.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa C-462/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Bingen-Alzey / Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 90 ust. 1 — Obniżenie ceny na warunkach określonych przez państwa członkowskie — Obniżenie podstawy opodatkowania — Zasady zdefiniowane w wyroku z dnia 24 października 1996 r., Elida Gibbs (C-317/94, EU:C:1996:400) — Rabaty przyznane prywatnym kasom ubezpieczenia zdrowotnego]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/21

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Bingen-Alzey / Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-462/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 90 ust. 1 - Obniżenie ceny na warunkach określonych przez państwa członkowskie - Obniżenie podstawy opodatkowania - Zasady zdefiniowane w wyroku z dnia 24 października 1996 r., Elida Gibbs (C-317/94, EU:C:1996:400) - Rabaty przyznane prywatnym kasom ubezpieczenia zdrowotnego])
   (2018/C 072/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Bingen-Alzey

      Strona przeciwna: Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG

      Sentencja

   W świetle zasad określonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 24 października 1996 r., Elida Gibbs (C-317/94, EU:C:1996:400, pkt 28, 31), dotyczącym ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, oraz w świetle ustanowionej w prawie Unii zasady równego traktowania art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że rabat przyznany na podstawie uregulowania krajowego przez przedsiębiorstwo farmaceutyczne przedsiębiorstwu oferującemu prywatne ubezpieczenie zdrowotne skutkuje obniżeniem podstawy opodatkowania na korzyść tego przedsiębiorstwa farmaceutycznego w rozumieniu tego artykułu, jeżeli dostawy produktów leczniczych są dokonywane za pośrednictwem hurtowników do aptek realizujących te dostawy na rzecz osób objętych prywatnym ubezpieczeniem zdrowotnym, które zwraca ubezpieczonym cenę nabycia produktów leczniczych.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa T-204/16: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – Sun Media / EUIPO – Meta4 Spain (METABOX) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego METABOX — Wcześniejsze słowne, krajowy i unijny, znaki towarowe META4 i wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe meta4 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Podobieństwo oznaczeń — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd}

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/33

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – Sun Media / EUIPO – Meta4 Spain (METABOX)
   (Sprawa T-204/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego METABOX - Wcześniejsze słowne, krajowy i unijny, znaki towarowe META4 i wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe meta4 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Podobieństwo oznaczeń - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd})
   (2018/C 072/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sun Media Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciel: adwokat A. Schnider)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Meta4 Spain, SA (Las Rozas, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lutego 2016 r. (sprawa R 307/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Meta4 Spain a Sun Media.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Sun Media Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa C-268/16 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Binca Seafoods GmbH / Komisja Europejska [Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 — Produkcja i etykietowanie produktów ekologicznych — Rozporządzenie (WE) nr 889/2008 — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1358/2014 — Interes prawny — Pojęcie „korzyści indywidualnej”]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Binca Seafoods GmbH / Komisja Europejska
   (Sprawa C-268/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 - Produkcja i etykietowanie produktów ekologicznych - Rozporządzenie (WE) nr 889/2008 - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1358/2014 - Interes prawny - Pojęcie „korzyści indywidualnej”])
   (2018/C 072/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Binca Seafoods GmbH (przedstawiciel: H. Schmidt, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Lewis, G. von Rintelen i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 11 marca 2016 r., Binca Seafoods/Komisja (T-94/15, niepublikowane, EU:T:2016:164) zostaje uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa T-273/16: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – Sun Media / EUIPO – Meta4 Spain (METAPORN) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego METAPORN — Wcześniejsze, krajowe i unijne, słowne znaki towarowe META 4 oraz graficzne znaki towarowe meta4 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Podobieństwo usług — Pojęcie usług komplementarnych — Podobieństwo oznaczeń — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd}

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/34

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – Sun Media / EUIPO – Meta4 Spain (METAPORN)
   (Sprawa T-273/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego METAPORN - Wcześniejsze, krajowe i unijne, słowne znaki towarowe META 4 oraz graficzne znaki towarowe meta4 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Podobieństwo usług - Pojęcie usług komplementarnych - Podobieństwo oznaczeń - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd})
   (2018/C 072/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sun Media Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciel: adwokat A. Schnider)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Meta4 Spain, SA (Las Rozas, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2016 r. (sprawy połączone R 653/2015-2 i R 674/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Meta4 Spain a Sun Media.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sun Media Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa C-467/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Stuttgart – Niemcy) – Brigitte Schlömp / Landratsamt Schwäbisch Hall (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja i uznawanie oraz wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Konwencja z Lugano II — Zawisłość sporu — Pojęcie „sądu” — Organ pojednawczy prawa szwajcarskiego odpowiedzialny za przeprowadzenie postępowania pojednawczego poprzedzającego wszelkie postępowanie sądowe w przedmiocie rozpoznania sprawy co do istoty)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/22

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Stuttgart – Niemcy) – Brigitte Schlömp / Landratsamt Schwäbisch Hall
   (Sprawa C-467/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i uznawanie oraz wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Konwencja z Lugano II - Zawisłość sporu - Pojęcie „sądu” - Organ pojednawczy prawa szwajcarskiego odpowiedzialny za przeprowadzenie postępowania pojednawczego poprzedzającego wszelkie postępowanie sądowe w przedmiocie rozpoznania sprawy co do istoty))
   (2018/C 072/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Stuttgart

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Brigitte Schlömp

      Strona pozwana: Landratsamt Schwäbisch Hall

      Sentencja

   Artykuły 27 i 30 konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w dniu 30 października 2007 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2009/430/WE z dnia 27 listopada 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji zawisłości sporu moment wszczęcia obligatoryjnego postępowania pojednawczego przed organem pojednawczym w rozumieniu prawa szwajcarskiego stanowi moment wytoczenia powództwa przed „sądem”.

      (1)  Dz.U. C 428 z 21.11.2016.


title: Sprawa T-398/16: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r.– Starbucks / EUIPO – Nersesyan (COFFEE ROCKS) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego COFFEE ROCKS — Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe STARBUCKS COFFEE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001}

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/34

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r.– Starbucks / EUIPO – Nersesyan (COFFEE ROCKS)
   (Sprawa T-398/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego COFFEE ROCKS - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe STARBUCKS COFFEE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001})
   (2018/C 072/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Starbucks Corp. (Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat J. Schmitt, I. Fowler, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i A. Kusturovic, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Hasmik Nersesyan (Borgloon, Belgia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartek Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 maja 2016 r. (sprawa R 559/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Starbucks Corp. A Hasmik Nersesyan.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 24 maja 2016 r. (sprawa R 559/2015-4)

               2)

               EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawa T-823/17: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2017 r. – Etnia Dreams/EUIPO – Poisson (Etnik)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/40

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2017 r. – Etnia Dreams/EUIPO – Poisson (Etnik)
   (Sprawa T-823/17)
   (2018/C 072/51)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Etnia Dreams, SL (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Gago Comes)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Serge Poisson (Limal, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Serge Poisson

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Etnik” – zgłoszenie nr 15 721 301

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 października 2018 r. w sprawie R R 880/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o uwzględnienie skargi i wydanie nowego rozstrzygnięcia stwierdzającego dopuszczalność sprzeciwu nr B 2 791 229 i w konsekwencji, po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania, oddalenie wniosku o rejestrację unijnego znaku towarowego 15 721 301 „Etnik” dla klas 3 i 35 na podstawie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej z uwagi na istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wspólnotowego znaku towarowego nr 11 017 241, którego właścicielem jest Etnia Dreams S.L.

      Podniesione zarzuty

               —

               Podstawą sprzeciwu jest w oczywisty sposób art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Strona pozwana powinna była zastosować ostatni fragment zasady 17 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2868/95 i w związku z tym powiadomić o braku w celu jego usunięcia w terminie dwóch miesięcy;

               —

               Naruszenie art. 41 i 42 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 10, 41, 47 i 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

               —

               Naruszenie zasad dobrej wiary i poszanowania uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-630/16: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – Dehtochema Bitumat / ECHA (REACH — Opłata należna za rejestrację substancji — Ulga przyznana MŚP — Zalecenie 2003/361/WE — Pojęcie powiązanego przedsiębiorstwa — Złożenie „nieprawidłowego oświadczenia o wielkości przedsiębiorstwa” — Ulga wynosząca 50 % kwoty obowiązującej opłaty administracyjnej — Kompetencje ECHA — Zaprzestanie produkcji substancji)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/35

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – Dehtochema Bitumat / ECHA
   (Sprawa T-630/16) (1)

   ((REACH - Opłata należna za rejestrację substancji - Ulga przyznana MŚP - Zalecenie 2003/361/WE - Pojęcie powiązanego przedsiębiorstwa - Złożenie „nieprawidłowego oświadczenia o wielkości przedsiębiorstwa” - Ulga wynosząca 50 % kwoty obowiązującej opłaty administracyjnej - Kompetencje ECHA - Zaprzestanie produkcji substancji))
   (2018/C 072/45)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Dehtochema Bitumat s. r. o. (Bělá pod Bezdězem, Republika Czeska) (przedstawiciele: P. Holý, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: początkowo J.P. Trnka, E. Maurage oraz M. Heikkilä, następnie J.P. Trnka oraz M. Heikkilä, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności decyzji ECHA SME(2016) 3038 z dnia 7 lipca 2016 r., stwierdzającej, że skarżąca nie spełnia przesłanek pozwalających na skorzystanie z opłaty ulgowej przewidzianej dla średnich przedsiębiorstw i nakładającej na nią opłatę administracyjną.

      Sentencja

               1)

               Żądanie zawieszenia wykonania decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) SME(2016) 3038 z dnia 7 lipca 2016 r. zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               Dehtochema Bitumat s. r. o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa C-521/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Królestwo Hiszpanii / Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja wykonawcza (UE) 2015/1289 — Nałożenie grzywny na państwo członkowskie w ramach nadzoru gospodarczego i budżetowego strefy euro — Manipulacja danymi statystycznymi dotyczącymi deficytu danego państwa członkowskiego — Właściwość — Rozporządzenie (UE) nr 1173/2011 — Artykuł 8 ust. 1 i 3 — Decyzja delegowana 2012/678/UE — Artykuł 2 ust. 1 i 3 oraz art. 14 ust. 2 — Rozporządzenie (WE) nr 479/2009 — Artykuł 3 ust. 1, art. 8 ust. 1 oraz art. 11 i 11a — Prawo do obrony — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 41 ust. 1 — Prawo do dobrej administracji — Artykuły 121, 126 i 136 TFUE — Protokół nr 12 w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu — Wystąpienie naruszenia — Wprowadzenie w błąd — Ustalenie grzywny — Zasada niedziałania wstecz przepisów prawa karnego]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – Królestwo Hiszpanii / Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-521/15) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja wykonawcza (UE) 2015/1289 - Nałożenie grzywny na państwo członkowskie w ramach nadzoru gospodarczego i budżetowego strefy euro - Manipulacja danymi statystycznymi dotyczącymi deficytu danego państwa członkowskiego - Właściwość - Rozporządzenie (UE) nr 1173/2011 - Artykuł 8 ust. 1 i 3 - Decyzja delegowana 2012/678/UE - Artykuł 2 ust. 1 i 3 oraz art. 14 ust. 2 - Rozporządzenie (WE) nr 479/2009 - Artykuł 3 ust. 1, art. 8 ust. 1 oraz art. 11 i 11a - Prawo do obrony - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 41 ust. 1 - Prawo do dobrej administracji - Artykuły 121, 126 i 136 TFUE - Protokół nr 12 w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu - Wystąpienie naruszenia - Wprowadzenie w błąd - Ustalenie grzywny - Zasada niedziałania wstecz przepisów prawa karnego])
   (2018/C 072/03)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: A. Gavela Llopis, A. Rubio González i M. A. Sampol Pucurull, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Dumitriu-Segnana, A. F. Jensen i A. de Gregorio Merino, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, J.-P. Keppenne, M. Clausen i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa C-492/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Incyte Corporation / Szellemi Tulajdon Nemzeti Hivatala [Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna i przemysłowa — Prawo patentowe — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuł 18 — Środki ochrony roślin — Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 — Artykuł 17 ust. 2 — Dodatkowe świadectwo ochronne — Okres ważności — Ustalenie daty upływu ważności — Skutki wyroku w czasie — Możliwość lub obowiązek skorygowania daty upływu ważności]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/22

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Incyte Corporation / Szellemi Tulajdon Nemzeti Hivatala
   (Sprawa C-492/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Prawo patentowe - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 18 - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 - Artykuł 17 ust. 2 - Dodatkowe świadectwo ochronne - Okres ważności - Ustalenie daty upływu ważności - Skutki wyroku w czasie - Możliwość lub obowiązek skorygowania daty upływu ważności])
   (2018/C 072/29)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Incyte Corporation

      Strona pozwana: Szellemi Tulajdon Nemzeti Hivatala

      Sentencja

               1)

               Artykuł 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych w świetle art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin należy interpretować w ten sposób, że data pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wskazana we wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego, na podstawie której organ krajowy właściwy do wydania takiego świadectwa obliczył okres jego ważności, jest nieprawidłowa w sytuacji takiej jak zaistniała w sprawie w postępowaniu głównym, gdy doprowadziła ona do obliczenia okresu ważności tego świadectwa w sposób niezgodny z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 46/2009 w jego wykładni dokonanej w późniejszym wyroku Trybunału.

               2)

               Artykuł 18 rozporządzenia nr 469/2009 w świetle motywu 17 i art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 1610/96 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak opisana w pkt 1 niniejszej sentencji na podstawie wspomnianego art. 18 rozporządzenia nr 469/2009 odwołanie w celu skorygowania okresu ważności wskazanego w dodatkowym świadectwie ochronnym przysługuje posiadaczowi do momentu wygaśnięcia tego świadectwa.

      (1)  Dz.U. C 454 z 5.12.2016.


title: Sprawa T-834/17: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2017 r. – United Parcel Service / Komisja

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/41

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2017 r. – United Parcel Service / Komisja
   (Sprawa T-834/17)
   (2018/C 072/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: United Parcel Service, Inc. (Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Ryan, solicitor, oraz adwokaci F. Hosein i W. Knibbeler)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie na rzecz UPS odszkodowania w wysokości 1,742 miliarda EUR z należnymi odsetkami;

               —

               zasądzenie na rzecz UPS rekompensaty za podatki, którymi zostanie obciążone otrzymane odszkodowanie, według stawki podatkowej obowiązującej w dniu wydania wyroku oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca żąda na postawie art. 340 TFUE naprawienia szkody poniesionej na skutek decyzji Komisji C(2013) 431, sprawa COMP/M.6570 UPS/TNT Express (zwanej dalej „decyzją”), której nieważność została stwierdzona wyrokiem Sądu z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie T-194/13.
   Na poparcie swojego żądania skarżąca podnosi, że decyzja obarczona jest poważnymi naruszeniami norm prawnych mających zapewniać prawa UPS. Zdaniem skarżącej każde z naruszeń samo w sobie stanowiło podstawę decyzji i uniemożliwiało skarżącej nabycie TNT oraz osiągnięcie korzyści związanych ze zgłoszoną transakcją.
   Skarżąca podnosi, że owe naruszenia stanowią poważne naruszenia prawa dotyczące (1) analizy koncentracji cen; (2) analizy efektywności; (3) oceny konkurencyjności FedEx; oraz (4) dokonanej w decyzji oceny bliskości konkurencji.
   Zdaniem skarżącej każde z tych naruszeń, samo w sobie albo w połączeniu z innymi, odpowiada za niezgodność decyzji z prawem i stanowi podstawę odpowiedzialności Unii na mocy art. 340 TFUE.
   Skarżąca podnosi następnie, że naruszenia te spowodowały po jej stronie straty, ponieważ gdyby nie one, nabyłaby TNT. Jak twierdzi skarżąca, bez wystąpienia któregokolwiek z elementów, jakimi są analiza koncentracji cen, analiza efektywności, ocena konkurencyjności FedEx i ocena bliskości konkurencji, żaden w zwykłym stopniu ostrożny i rozsądny organ administracji nie zakazałby zgłoszonej transakcji.
   Zdaniem skarżącej dzięki naprawieniu szkody na mocy art. 340 TFUE skarżąca powinna znaleźć się w takiej sytuacji, w jakiej znajdowałaby się, gdyby niezgodna z prawem decyzja nie została wydana.


title: Sprawa C-500/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Caterpillar Financial Services sp. z o.o. [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 135 ust. 1 lit. a) — Zwolnienia — Podatki pobrane z naruszeniem prawa Unii — Przeszkody w zwrocie nadpłaty VAT — Artykuł 4 ust. 3 TUE — Zasady równoważności, skuteczności i lojalnej współpracy — Prawa przyznane jednostkom — Upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego — Skutki wyroku Trybunału — Zasada pewności prawa]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/23

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Caterpillar Financial Services sp. z o.o.
   (Sprawa C-500/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 135 ust. 1 lit. a) - Zwolnienia - Podatki pobrane z naruszeniem prawa Unii - Przeszkody w zwrocie nadpłaty VAT - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Zasady równoważności, skuteczności i lojalnej współpracy - Prawa przyznane jednostkom - Upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego - Skutki wyroku Trybunału - Zasada pewności prawa])
   (2018/C 072/30)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Caterpillar Financial Services sp. z o.o.

      Strona przeciwna: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

      Sentencja

   Zasady równoważności i skuteczności należy w świetle art. 4 ust. 3 TUE interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, tego rodzaju, co przepisy w postępowaniu głównym, umożliwiającym oddalenie wniosku o zwrot nadpłaty podatku od wartości dodanej (VAT), gdy wniosek ów został złożony przez podatnika po upływie pięcioletniego terminu przedawnienia, pomimo że z wyroku Trybunału wydanego po upływie owego terminu wynika, że zapłata VAT stanowiąca przedmiot owego wniosku o zwrot nie była należna.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-276/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Prequ’ Italia Srl / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli [Odesłanie prejudycjalne — Zasada poszanowania prawa do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 244 — Pokrycie długu celnego — Brak uprzedniego wysłuchania adresata przed wydaniem decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego — Prawo do uzyskania przez adresata wstrzymania wykonania decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego — Brak automatycznego wstrzymania wykonania w wypadku wniesienia odwołania w trybie administracyjnym — Odesłanie do przesłanek przewidzianych w art. 244 kodeksu celnego]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/12

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Prequ’ Italia Srl / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli
   (Sprawa C-276/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zasada poszanowania prawa do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 244 - Pokrycie długu celnego - Brak uprzedniego wysłuchania adresata przed wydaniem decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego - Prawo do uzyskania przez adresata wstrzymania wykonania decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego - Brak automatycznego wstrzymania wykonania w wypadku wniesienia odwołania w trybie administracyjnym - Odesłanie do przesłanek przewidzianych w art. 244 kodeksu celnego])
   (2018/C 072/15)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Prequ’ Italia Srl

      Strona przeciwna: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

      Sentencja

   Prawo każdej osoby do bycia wysłuchanym przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji mogącej mieć niekorzystny wpływ na jej interesy należy interpretować w ten sposób, że prawo do obrony adresata decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego wydanej przez organy celne w braku uprzedniego wysłuchania zainteresowanego nie zostało naruszone, jeżeli przepisy krajowe, które umożliwiają zainteresowanemu zaskarżenie tego aktu w ramach odwołania w trybie administracyjnym ograniczają się do ustanowienia możliwości złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania tego aktu do czasu jego ewentualnej zmiany poprzez odesłanie do art. 244 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r., i nie przewidują, aby wniesienie odwołania w trybie administracyjnym automatycznie wstrzymywało wykonanie tego aktu, o ile stosowanie art. 244 akapit drugi rzeczonego rozporządzenia przez organy celne nie ogranicza przyznania wstrzymania wykonania, jeżeli istnieją powody, by sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego, lub gdy istnieje obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-835/17: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2017 r. – Eurofer / Komisja

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/42

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2017 r. – Eurofer / Komisja
   (Sprawa T-835/17)
   (2018/C 072/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eurofer, Association Européenne de l’Acier, ASBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. Killick, Barrister i adwokat G. Forwood)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1795 z dnia 5 października 2017 r. (Dz.U. 2017, L 258, s. 24);

               —

               zarządzenie żądanych środków organizacji postępowania; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa poprzez podjęcie decyzji o niełączeniu serbskiego przywozu z przywozami z czterech pozostałych krajów objętych dochodzeniem zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego (1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący popełnienia oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa poprzez stwierdzenie, że środki ochrony handlu wymierzone przeciwko Serbii nie były „konieczne” w rozumieniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, nawet gdy przywozy nie zostały połączone.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 20 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, prawa strony skarżącej do informacji oraz jej praw do obrony, a także naruszenia zasady dobrej administracji zgodnie z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na okoliczność, że Komisja nie ujawniła informacji o marginesie szkody (zaniżenie cen) i marginesie podcięcia cenowego w odniesieniu do serbskiego przywozu oraz, w konsekwencji, odmówiła starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych aspektów sprawy.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. [2016] L 176/21).


title: Sprawy połączone C-504/16 i C-613/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – Deister Holding AG dawniej Traxx Investments N.V. (C-504/16), Juhler Holding A/S (C-613/16) / Bundeszentralamt für Steuern (Odesłanie prejudycjalne — Podatki bezpośrednie — Swoboda przedsiębiorczości — Dyrektywa 90/435/EWG — Artykuł 1 ust. 2 — Artykuł 5 — Spółka dominująca — Holding — Pobranie podatku u źródła od zysków wypłacanych na rzecz spółki dominującej niebędącej rezydentem — Zwolnienie — Oszustwo podatkowe, unikanie opodatkowania i nadużycie podatkowe — Domniemanie)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/24

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – Deister Holding AG dawniej Traxx Investments N.V. (C-504/16), Juhler Holding A/S (C-613/16) / Bundeszentralamt für Steuern
   (Sprawy połączone C-504/16 i C-613/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki bezpośrednie - Swoboda przedsiębiorczości - Dyrektywa 90/435/EWG - Artykuł 1 ust. 2 - Artykuł 5 - Spółka dominująca - Holding - Pobranie podatku u źródła od zysków wypłacanych na rzecz spółki dominującej niebędącej rezydentem - Zwolnienie - Oszustwo podatkowe, unikanie opodatkowania i nadużycie podatkowe - Domniemanie))
   (2018/C 072/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Deister Holding AG dawniej Traxx Investments N.V. (C-504/16), Juhler Holding A/S (C-613/16)

      Strona przeciwna: Bundeszentralamt für Steuern

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich zmienionej dyrektywą Rady 2006/98/WE z dnia 20 listopada 2006 r. w związku z art. 5 ust. 1 tej dyrektywy z jednej strony oraz art. 49 TFUE z drugiej strony należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom podatkowym państwa członkowskiego, tego rodzaju, co przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi, wówczas gdy udziały w spółce dominującej niebędącej rezydentem posiadają osoby, którym zwrot lub zwolnienie z poboru podatku u źródła nie przysługiwałyby, gdyby uzyskały one bezpośrednio dywidendy od spółki zależnej będącej rezydentem, odmawia się zwolnienia z podatku od dochodów kapitałowych z tytułu wypłaconych dywidend tej spółce dominującej, w przypadku, w którym spełniona jest jedna z przesłanek ustanowionych w tych przepisach.

      (1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.


title: Sprawa T-804/16: Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2018 r. – LG Electronics / EUIPO (Dual Edge) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Dual Edge — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/36

         Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2018 r. – LG Electronics / EUIPO (Dual Edge)
   (Sprawa T-804/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Dual Edge - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 072/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 września 2016 r. (sprawa R 832/2016-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Dual Edge jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               LG Electronics, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-664/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Protect Natur-, Arten- und Landschaftsschutz Umweltorganisation / Bezirkshauptmannschaft Gmünd (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2000/60/WE — Polityka Unii Europejskiej w dziedzinie gospodarki wodnej — Artykuł 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 — Obowiązek zapobiegania pogarszaniu się stanu części wód i zachęcania wszystkich zainteresowanych stron do aktywnego udziału we wdrażaniu dyrektywy — Konwencja z Aarhus — Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska — Artykuł 6 i art. 9 ust. 3 — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Przedsięwzięcie, które może wywierać wpływ na stan wód — Postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia — Organizacja ochrony środowiska — Wniosek o przyznanie statusu strony postępowania — Możliwość powołania się na prawa wynikające z dyrektywy 2000/60/WE — Utrata statusu strony postępowania i prawa do wniesienia skargi w wypadku braku powołania się na te prawa we właściwym czasie w toku postępowania administracyjnego)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/4

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Protect Natur-, Arten- und Landschaftsschutz Umweltorganisation / Bezirkshauptmannschaft Gmünd
   (Sprawa C-664/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2000/60/WE - Polityka Unii Europejskiej w dziedzinie gospodarki wodnej - Artykuł 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 - Obowiązek zapobiegania pogarszaniu się stanu części wód i zachęcania wszystkich zainteresowanych stron do aktywnego udziału we wdrażaniu dyrektywy - Konwencja z Aarhus - Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska - Artykuł 6 i art. 9 ust. 3 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Przedsięwzięcie, które może wywierać wpływ na stan wód - Postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia - Organizacja ochrony środowiska - Wniosek o przyznanie statusu strony postępowania - Możliwość powołania się na prawa wynikające z dyrektywy 2000/60/WE - Utrata statusu strony postępowania i prawa do wniesienia skargi w wypadku braku powołania się na te prawa we właściwym czasie w toku postępowania administracyjnego))
   (2018/C 072/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Protect Natur-, Arten- und Landschaftsschutz Umweltorganisation

      Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Gmünd

      Sentencja

               1)

               Artykuł 9 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że prawidłowo utworzona i działająca zgodnie z wymogami przewidzianymi w prawie krajowym organizacja ochrony środowiska powinna mieć możliwość zakwestionowania przed sądem decyzji udzielającej pozwolenia na przedsięwzięcie, które może być sprzeczne z nałożonym w art. 4 dyrektywy 2000/60 obowiązkiem zapobiegania pogarszaniu się stanu części wód w art. 4 Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej.

               2)

               Przepisy art. 9 ust. 3 tej konwencji, zatwierdzonej decyzją 2005/370, w związku z art. 47 karty praw podstawowych oraz art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/60 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one krajowym przepisom proceduralnym, które wykluczają w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym organizacje ochrony środowiska z prawa udziału jako stronę w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wdrażającym dyrektywę 2000/60 i które ograniczają prawo do wniesienia skargi na decyzje wydane w takim postępowaniu jedynie do osób posiadających ten status.

               3)

               Z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych i właściwych przepisów prawa krajowego art. 9 ust. 3 i 4 wspomnianej konwencji, zatwierdzonej decyzją 2005/370, w związku z art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się nałożeniu w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym na organizację ochrony środowiska reguły prekluzyjnej przewidzianej w krajowych przepisach proceduralnych, na podstawie której dana osoba traci status strony postępowania i w konsekwencji nie może wnieść skargi na decyzję wydaną w tym postępowaniu, jeżeli nie podniosła zarzutów w odpowiednim czasie już w postępowaniu administracyjnym, a najpóźniej na ustnym etapie tego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa T-837/17: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2017 r. – Negru/EUIPO – Sky (SkyPrivate)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/43

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2017 r. – Negru/EUIPO – Sky (SkyPrivate)
   (Sprawa T-837/17)
   (2018/C 072/54)
   Język skargi: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Alexandru Negru (Iași, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat I.M. Iliescu)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sky plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „Skyprivate”

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 października 2017 r. w sprawie R 349/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-516/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Austria) – Erzeugerorganisation Tiefkühlgemüse eGen / Agrarmarkt Austria [Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Program operacyjny w sektorze owoców i warzyw — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 361/2008 — Artykuły 103b, 103d i 103 g — Pomoc finansowa Unii Europejskiej — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 — Artykuł 60 i pkt 23 załącznika IX — Inwestycje realizowane w gospodarstwach lub pomieszczeniach należących do organizacji producentów — Pojęcie — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/24

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Austria) – Erzeugerorganisation Tiefkühlgemüse eGen / Agrarmarkt Austria
   (Sprawa C-516/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Program operacyjny w sektorze owoców i warzyw - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 361/2008 - Artykuły 103b, 103d i 103 g - Pomoc finansowa Unii Europejskiej - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 - Artykuł 60 i pkt 23 załącznika IX - Inwestycje realizowane w gospodarstwach lub pomieszczeniach należących do organizacji producentów - Pojęcie - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa])
   (2018/C 072/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Erzeugerorganisation Tiefkühlgemüse eGen

      Strona pozwana: Agrarmarkt Austria

      Sentencja

               1)

               Wykładni pkt 23 załącznika IX do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, w zakresie, w jakim przepis ten odnosi się do inwestycji realizowanych „w gospodarstwach [lub pomieszczeniach] nienależących do organizacji producentów”, należy dokonywać w taki sposób, że:

                           —

                           sam fakt, że inwestycja zrealizowana w ramach programu operacyjnego, o którym mowa w art. 60 ust. 1 tego rozporządzenia, została zlokalizowana na nieruchomości, której właścicielem jest osoba trzecia, a nie dana organizacja producentów, nie stanowi co do zasady, zgodnie z pierwszym z przywołanych przepisów, przyczyny niekwalifikowania się do pomocy wydatków poniesionych przez tę organizację producentów z tytułu tej inwestycji;

                           —

                           wspomniany pkt 23 załącznika IX odnosi się do inwestycji realizowanych w gospodarstwach lub pomieszczeniach, które pod względem zarówno faktycznym, jak i prawnym znajdują się pod wyłączną kontrolą tej organizacji producentów, w ten sposób, że wykorzystanie tych inwestycji z zyskiem dla osoby trzeciej jest wykluczone.

               2)

               Wykładni zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań należy dokonywać w taki sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by w okolicznościach takich jak te w sprawie w postępowaniu głównym właściwy organ krajowy z jednej strony odmówił wypłaty pozostałej części pomocy finansowej wnioskowanej przez organizację producentów na inwestycję ostatecznie uznaną za niekwalifikującą się do tej pomocy na podstawie pkt 23 załącznika IX do rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011, a z drugiej strony żądał od tej organizacji producentów zwrotu pomocy już uzyskanej na tę inwestycję.

               3)

               W okolicznościach takich jak te w sprawie w postępowaniu głównym wykładni przepisów prawa Unii należy dokonywać w taki sposób, że wobec braku ograniczenia skutków niniejszego wyroku w czasie przepisy te nie stoją na przeszkodzie temu, by uwzględnić zasadę pewności prawa w celu wyłączenia żądania zwrotu nienależnie przyznanej pomocy, pod warunkiem że określone warunki zwrotu świadczeń finansowych będą takie same jak w przypadku zwrotu czysto krajowych świadczeń finansowych, że interes Unii Europejskiej zostanie w pełni uwzględniony i że zostanie wykazana dobra wiara beneficjenta

      (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa C-277/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Polkomtel sp. z o.o. / Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Odesłanie prejudycjalne — Wspólne ramy regulacyjne sieci i usług łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/21/WE — Artykuły 8 i 16 — Dyrektywa 2002/19/WE — Artykuły 8 i 13 — Operator wskazany jako posiadający znaczącą pozycję na rynku — Kontrola cen — Obowiązki nałożone przez krajowe organy regulacyjne — Obowiązek oparcia cen na kosztach — Ustalanie opłat poniżej kosztów ponoszonych przez danego operatora z tytułu świadczenia usług zakańczania połączeń głosowych w sieciach ruchomych — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 16 — Wolność prowadzenia działalności gospodarczej — Proporcjonalność)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Polkomtel sp. z o.o. / Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
   (Sprawa C-277/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólne ramy regulacyjne sieci i usług łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/21/WE - Artykuły 8 i 16 - Dyrektywa 2002/19/WE - Artykuły 8 i 13 - Operator wskazany jako posiadający znaczącą pozycję na rynku - Kontrola cen - Obowiązki nałożone przez krajowe organy regulacyjne - Obowiązek oparcia cen na kosztach - Ustalanie opłat poniżej kosztów ponoszonych przez danego operatora z tytułu świadczenia usług zakańczania połączeń głosowych w sieciach ruchomych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 16 - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Proporcjonalność))
   (2018/C 072/16)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Polkomtel sp. z o.o.

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

      przy udziale: Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji

      Sentencja

               1)

               Artykuł 8 ust. 4 i art. 13 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) należy interpretować w ten sposób, że jeżeli na operatora wskazanego jako posiadający znaczącą pozycję na danym rynku zostanie nałożony przez krajowy organ regulacyjny obowiązek oparcia cen na ponoszonych kosztach, ów krajowy organ regulacyjny może, w celu promowania wydajności oraz zrównoważonej konkurencji, ustalić cenę za usługę objętą takim obowiązkiem poniżej poziomu ponoszonych przez operatora kosztów świadczenia tej usługi, o ile owe koszty są wyższe niż koszty efektywnego operatora, czego sprawdzenie należy do sądu krajowego.

               2)

               Artykuł 8 ust. 4 i art. 13 ust. 3 dyrektywy 2002/19 w związku z art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ regulacyjny może nakazać operatorowi wskazanemu jako posiadający znaczącą pozycję na danym rynku i podlegającemu obowiązkowi oparcia cen na kosztach coroczne ustalanie cen na podstawie najbardziej aktualnych danych i przedstawianie sobie tych cen wraz z uzasadnieniem do weryfikacji przed rozpoczęciem ich stosowania, pod warunkiem że obowiązki te są oparte na charakterze stwierdzonego problemu, a także proporcjonalne i uzasadnione w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), czego sprawdzenie należy do sądu krajowego.

               3)

               Artykuł 13 ust. 3 dyrektywy 2002/19 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nałożenia przez krajowy organ regulacyjny na operatora obowiązku oparcia cen na kosztach na podstawie art. 13 ust. 1 tej dyrektywy, od operatora tego można żądać dostosowania cen, zanim zacznie je stosować lub gdy zaczął już je stosować.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawa T-231/17: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – SE / Rada (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Artykuł 2 ust. 2 akapit trzeci załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie „dziecka pozostającego na utrzymaniu” — Pojęcie „dziecka, wobec którego urzędnik ma obowiązek alimentacyjny wynikający z orzeczenia sądowego opartego na ustawodawstwie państwa członkowskiego dotyczącego ochrony nieletnich” — Odmowa przyznania wnuczce urzędnika statusu dziecka pozostającego na utrzymaniu)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/36

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – SE / Rada
   (Sprawa T-231/17) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Artykuł 2 ust. 2 akapit trzeci załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie „dziecka pozostającego na utrzymaniu” - Pojęcie „dziecka, wobec którego urzędnik ma obowiązek alimentacyjny wynikający z orzeczenia sądowego opartego na ustawodawstwie państwa członkowskiego dotyczącego ochrony nieletnich” - Odmowa przyznania wnuczce urzędnika statusu dziecka pozostającego na utrzymaniu))
   (2018/C 072/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: SE (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 22 czerwca 2016 r., mocą której organ powołujący tej instytucji odmówił uznania, że wnuczka skarżącego jest „dzieckiem pozostającym na [jego] utrzymaniu” w rozumieniu art. 2 ust. 2 akapit trzeci załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               SE zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa C-291/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n° 8 de Barcelona – Hiszpania) – Schweppes SA / Red Paralela SL, Red Paralela BCN SL, dawniej Carbòniques Montaner SL [Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95 WE — Artykuł 7 ust. 1 — Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy — Równolegle chronione znaki towarowe — Przeniesienie praw do znaków towarowych w odniesieniu do części terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) — Strategia handlowa wspierająca w sposób zamierzony wizerunek globalnego i jednolitego znaku towarowego po przeniesieniu prawa — Właściciele niezależni, jednak utrzymujący ścisłe relacje handlowe i gospodarcze]

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 8 de Barcelona – Hiszpania) – Schweppes SA / Red Paralela SL, Red Paralela BCN SL, dawniej Carbòniques Montaner SL
   (Sprawa C-291/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95 WE - Artykuł 7 ust. 1 - Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy - Równolegle chronione znaki towarowe - Przeniesienie praw do znaków towarowych w odniesieniu do części terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) - Strategia handlowa wspierająca w sposób zamierzony wizerunek globalnego i jednolitego znaku towarowego po przeniesieniu prawa - Właściciele niezależni, jednak utrzymujący ścisłe relacje handlowe i gospodarcze])
   (2018/C 072/17)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil no 8 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Schweppes SA

      Strona pozwana: Red Paralela SL, Red Paralela BCN SL, dawniej Carbòniques Montaner SL

      Przy udziale: Orangina Schweppes Holding BV, Schweppes International Ltd, Exclusivas Ramírez SL

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, rozpatrywany w świetle art. 36 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby właściciel krajowego znaku towarowego sprzeciwiał się przywozowi identycznych towarów oznaczonych tym samym znakiem towarowym pochodzących z innego państwa członkowskiego, w którym ten znak towarowy, który należał początkowo do tego samego właściciela, jest odtąd w posiadaniu osoby trzeciej, która nabyła prawa do niego w drodze przeniesienia, w sytuacji gdy po tym przeniesieniu

               —

               właściciel, sam lub koordynując swoją strategię dotyczącą znaku towarowego z tą osobą trzecią, nadal aktywnie i w sposób zamierzony wspiera jednolity i globalny wygląd lub wizerunek znaku towarowego, ustanawiając lub wzmacniając w ten sposób wprowadzenie danych odbiorców w błąd co do pochodzenia handlowego towarów oznaczonych tym znakiem towarowym,

         lub

               —

               istnieją powiązania gospodarcze między właścicielem a wspomnianą osobą trzecią, w tym rozumieniu, że koordynują oni swoje polityki handlowe lub dokonują uzgodnień w celu łącznego kontrolowania używania znaku towarowego, w związku z czym mają możliwość bezpośredniego lub pośredniego określenia towarów, które są oznaczone wspomnianym znakiem towarowym, a także kontrolowania ich jakości.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-809/17: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2017 r. – Intercontact Budapest / CdT

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/37

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2017 r. – Intercontact Budapest / CdT
   (Sprawa T-809/17)
   (2018/C 072/48)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Intercontact Budapest Fordító és Pénzügyi Tanácsadó Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: É. Subasicz, adwokat)

      Strona pozwana: Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej (CdT)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Tytułem głównym, stwierdzenie, czy punkty kwalifikacyjne przyznane każdemu z kandydatów odpowiadają w rzeczywistości porównaniu przedstawionych ofert, oraz czy przestrzegają one zasady równego traktowania, niedyskryminacji, proporcjonalności i przejrzystości.

               —

               Pomocniczo, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 10 lipca 2017 r. dotyczącej wyniku postępowań przetargowych FL/GEN 16-01 i FL/GEN 16-02.

               —

               Pomocniczo, po drugie, stwierdzenie nieważności postępowania przetargowego.

               —

               Obciążenie kosztami strony pozwanej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Strona skarżąca opiera swój pierwszy zarzut na naruszeniu zasad równego traktowania, niedyskryminacji, proporcjonalności i przejrzystości, ponieważ strona pozwana zastosowała odmienną ocenę kandydatów w postępowaniu w sprawie zamówienia publicznego, w tym znaczeniu, że w każdym postępowaniu w odmienny sposób oceniła te same czynności. (1)

               2.

               Strona skarżąca opiera swój drugi zarzut na tym, że strona pozwana dopuściła się nadużycia władzy, poprzez brak podania jej wnioskowanej informacji w postępowaniach w sprawie zamówienia publicznego. (2)

               3.

               Strona skarżąca opiera swój trzeci zarzut na naruszeniu przejrzystości postępowań w sprawie zamówienia publicznego, ponieważ strona pozwana opublikowała jedynie wynik postępowania w Dzienniku Urzędowym po upływie czasu i bez zawarcia pełnej treści wymaganej przez dyrektywę Unii. (3)

               4.

               Strona skarżąca opiera swój czwarty zarzut na tym, że strona pozwana naruszyła dyrektywę o zamówieniach publicznych poprzez brak poinformowania o terminach na wniesienie środka zaskarżenia, ograniczając przez to możliwość jego wniesienia. (4)

      (1)  Motywy 1-90 przedstawienia motywów do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

      (2)  Artykuł 113 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1).

      (3)  Artykuł 50 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

      (4)  Załącznik V część D pkt 16 do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).


title: Sprawa T-3/18: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2018 r. – Holzer y Cia /EUIPO – Annco (ANN TAYLOR)

text:
               26.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/43

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2018 r. – Holzer y Cia /EUIPO – Annco (ANN TAYLOR)
   (Sprawa T-3/18)
   (2018/C 072/55)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Holzer y Cia, SA de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Annco, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ANN TAYLOR” – unijny znak towarowy nr 9 865 651

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 listopada 2017 r. w sprawie R 2370/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               potwierdzenie ważności rejestracji unijnego znaku towarowego nr 9 865 651 „ANN TAYLOR” dla ogółu towarów, dla których rzeczonym zgłoszeniem domagano się ochrony

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza dopuściła się w swej analizie naruszenia prawa w odniesieniu do: istnienia wprowadzającego w błąd podobieństwa między kolidującymi ze sobą oznaczeniami oraz świadomości właściciela łudząco podobnego znaku towarowego w chwili składania wniosku; zamiaru właściciela w chwili zgłaszania swego znaku towarowego; wartości dowodowej przypisanej dowodom przedstawionym przez wnoszącego o unieważnienie oraz ciężaru dowodu.